payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بیشنولوک (دومین پسر پادشاه راما پنجم)، که در سن پترزبورگ تحصیلات نظامی دریافت کرد، ملاقات کرد، و فارغ‌التحصیل سپاه پیج (۱۹۰۲) بود. در سال ۱۹۰۶ آنها در کلیسای یونانی تثلیث مقدس استانبول ازدواج کردند. او در ۲۸ مارس ۱۹۰۸ یک پسر چولا چاکرابون داشت و آنها در کاخ پاکروسکاوان بانکوک زندگی می‌کردند. کاترین در مورد احساساتش نسبت به شوهرش به برادرش نوشت. خانواده سلطنتی سیامی در ابتدا با سردی این ازدواج را پذیرفتند و شاهزاده از تعداد وارثان تاج و تخت کنار گذاشته شد. در سال ۱۹۱۹، شاهزاده و دنیتسکی طلاق گرفتند، اما او
سال ۱۹۱۹، شاهزاده و دنیتسکی طلاق گرفتند، اما او از تسویه حساب مالی امتناع کرد، و به شانگهای رفت، جایی که برادرش در آنجا ساکن شده بود و جمعیت زیادی از مردم روسیه در آنجا بودند. او در آنجا درگیر کارهای خیریه شد و بعداً با هری کلینتون استون آمریکایی ازدواج کرد. آنها بعداً به پاریس و سپس پورتلند، اورگان نقل مکان کردند. دسنیتسکی در پاریس به خاک سپرده شد. او تنها یک نوه اش را ناریسا چاکرابون (متولد ۱۹۵۶)، دختر پسرش چولا و همسر انگلیسی اش الیزابت هانتر دید. در سال ۱۹۹۵، ناریسا چاکرابون با همکاری آیلین هانتر (خاله
۱۹۹۵، ناریسا چاکرابون با همکاری آیلین هانتر (خاله مادری اش)، کتاب "کاتیا و شاهزاده سیام" را منتشر کرد. ناریسا روابط خوبی با پسرعموهایش از خانواده دسنیتسکی در پاریس و سن پترزبورگ داشت. پسر او، نوه کاترین، هوگو چاکرابون لوی، موسیقیدان و آهنگساز سرشناس در تایلند و خارج از کشور، با تاساناولای اونگارتیتیچای بازیگر تایلندی ازدواج کرده‌است. شاهزاده چولا چاکرابانگسه در دوران کودکی خود در پادشاهی سیام ماند و سپس در انگلستان تحصیل کرد، کشوری که تا پایان عمر در آن زندگی کرد. در آنجا با الیزابت هانتر، یک زن انگلیسی
کرد. در آنجا با الیزابت هانتر، یک زن انگلیسی ازدواج کرد و این زوج ناریسا چاکرابانگس را به دنیا آوردند. دومی با عمه مادری اش، آیلین هانتر، کتاب زندگینامه کاتیا و شاهزاده سیام (کاتیا و شاهزاده سیام) را نوشت. خود ناریسا چاکرابانگسه دارای پسر موسیقیدان جولاچاک جاکراپونگ است که با نام هنری هوگو شناخته می‌شود.
آناستازیا یاروسلاوونا ( ; ; 1023 - 1074/1094) ملکه مجارستان از طریق ازدواج با آندراش یکم بود. کوچکترین دختر دوک بزرگ کیف یاروسلاو خردمند و همسر دومش اینگیگردا بود که در حدود ۱۰۴۶ در زمان پادشاه اندرو اول مجارستان زاده شد. ازدواج آناستازیا یاروسلاوونا با اندی احتمالاً در حدود سال ۱۰۴۶ اتفاق افتاد، زمانی که او تاج و تخت مجارستان را با کمک روسیه به دست گرفت. منابع قرن یازدهم همسر آندراس را به نام نمی‌خوانند، این برای اولین بار در مورخ لهستانی قرن پانزدهم یان دلوگوس ظاهر می‌شود. ازدواج آناستازیا یاروسلاوونا با
ظاهر می‌شود. ازدواج آناستازیا یاروسلاوونا با آندراس اول یکی از اقدامات سیاست زناشویی اروپایی یاروسلاو بود. آناستازیا یاروسلاوونا یک دختر به نام آدلاید و دو پسر به نام شالامون و دانیل داشت. در سال ۱۰۶۱ با فرار از دست شاه بلا اول، آناستازیا به همراه پسرش سلیمان و همسرش جودیت که خواهر امپراتور آلمان هنری چهارم بود، مدتی به آلمان نقل مکان کردند. شالامون بعداً پادشاه مجارستان شد. آناستازیا از حامیان تأسیس صومعه‌های ارتدکس در مجارستان بود؛ بنابراین، تعجب آور نیست که برخی از مورخان معتقدند که او در تأسیس چنین
که برخی از مورخان معتقدند که او در تأسیس چنین صومعه ای در تپه چرنچا (جورجین) در ترانس کارپاتیا مشارکت داشته‌است. در آن زمان قبلاً سکونتگاهی از راهبان صومعه کیف-پچرسک وجود داشت که ظاهراً پس از ملکه به اینجا آمده بودند. بعدها در سالهای ۱۲۴۰–۱۲۴۱ در جریان حمله مغول، این شهرک ویران شد. زندگی. آناستازیا دختر شاهزاده بزرگ یاروسلاو اول حکیم کیف و اینگیگرد سوئد و خواهر بزرگتر ملکه فرانسوی آنه کیف بود. در حدود سال ۱۰۳۸ آناستازیا با دوک اندرو مجارستان ازدواج کرد، که پس از شرکت پدرش وازول در یک سوء قصد ناموفق با هدف
پس از شرکت پدرش وازول در یک سوء قصد ناموفق با هدف ترور استفان اول پادشاه مجارستان، در کیف ساکن شده بود. در سال ۱۰۴۶، شوهرش به مجارستان بازگشت و پس از شکست دادن پادشاه پیتر اورسئولو، بر تخت پادشاهی نشست. آناستازیا به دنبال شوهرش به پادشاهی رفت. احتمالاً این او بود که شوهرش را متقاعد کرد که یک لاورا در تیهانی برای گوشه نشینانی که از روس کیف به مجارستان آمده بودند راه اندازی کند. این زوج سلطنتی تا سال ۱۰۵۳ پسری نداشتند، زمانی که ملکه آناستازیا شالامون را به دنیا آورد. با این حال، تولد شالامون و بعداً تاجگذاری
آورد. با این حال، تولد شالامون و بعداً تاجگذاری باعث درگیری شدید بین پادشاه اندرو اول و برادر کوچکترش دوک بلا شد که در ردیف بعدی تاج و تخت بود. هنگامی که دوک بلا در سال ۱۰۶۰ به شورش آشکار علیه پادشاه اندرو برخاست، پادشاه همسر و فرزندان خود را به دربار آدالبرت، مارگرو اتریش فرستاد. پادشاه اندرو شکست خورد و اندکی پس از آن درگذشت و برادرش در ۶ دسامبر ۱۰۶۰ تاجگذاری کرد. آناستازیا از هنری چهارم پادشاه آلمان که خواهرش جودیت در سال ۱۰۵۸ با شالامون نامزد کرده بود، کمک گرفت. زمانی که نیروهای آلمانی برای کمک به
کمک گرفت. زمانی که نیروهای آلمانی برای کمک به شالامون وارد مجارستان شدند، پادشاه بلا اول مرده بود (در ۱۱ سپتامبر ۱۰۶۳) و پسرانش، گزا، لادیسلائوس و لامپرت به لهستان گریختند. شالامون جوان در ۲۷ سپتامبر ۱۰۶۳ تاجگذاری کرد. به مناسبت تاجگذاری پسرش، آناستازیا شمشیر آتیلا هون را به دوک اتو از بایرن، که رهبر نیروهای آلمانی بود، تقدیم کرد. بین سالهای ۱۰۶۰ و ۱۰۷۳، پادشاه شالامون با همکاری پسرعموهایش، دوک گزا، لادیسلائوس و لامپرت، که به مجارستان بازگشته و حکومت او را پذیرفته بودند، بر پادشاهی خود حکومت کرد. اما در
پذیرفته بودند، بر پادشاهی خود حکومت کرد. اما در سال ۱۰۷۴ علیه او شورش کردند و در ۱۴ مارس ۱۰۷۴ او را شکست دادند. پادشاه شالامون به مرزهای غربی مجارستان گریخت و در آنجا توانست حکومت خود را فقط بر مناطق موسون و پوزسونی حفظ کند. آناستازیا به دنبال شالامون رفته بود، اما آنها شروع به مشاجره با یکدیگر کردند؛ بنابراین او به ادمونت ابی نقل مکان کرد و تا زمان مرگش به عنوان راهبه زندگی کرد. او در ابی به خاک سپرده شد. ازدواج و فرزندان. "ج ۱۰۳۹:" اندرو اول پادشاه مجارستان (حدود ۱۰۱۵ - قبل از ۶ دسامبر ۱۰۶۰)
آنا کیف یا آنا یاروسلاونا (حدود ۱۰۳۰–۱۰۷۵) شاهدخت روس کیف بود که در سال ۱۰۵۱ پس از ازدواج با پادشاه هانری اول، ملکه فرانسه شد. او در دوران کودکی پسرشان فیلیپ یکم از زمان مرگ هنری در سال ۱۰۶۰ تا ازدواج جنجالی او با کنت رالف چهارم والوا، به عنوان نایب‌السلطنه بر پادشاهی حکومت کرد. آن، صومعه سنت وینسنت را در سانلیس تأسیس کرد. دوران کودکی. آنا دختر یاروسلاو خردمند ، شاهزاده بزرگ کیف و شاهزاده نووگورود، و همسر دومش اینگگرد اولوفسدوتر از سوئد بود. تاریخ دقیق تولد او مشخص نیست. فیلیپ دلورم ۱۰۲۷ را پیشنهاد
تولد او مشخص نیست. فیلیپ دلورم ۱۰۲۷ را پیشنهاد کرده‌است، در حالی که اندرو گرگوروویچ ۱۰۳۲ را پیشنهاد کرده‌است. او به‌طور قطع کوچکترین دختر بود. اطلاعات کمی در مورد دوران کودکی و تحصیلات آنا وجود دارد. فرض بر این است که او حداقل سواد کافی برای نوشتن نام خود را داشت، زیرا امضای او به خط سیریلیک در سندی از سال ۱۰۶۱ وجود دارد. دلورمه اشاره کرده‌است که یاروسلاو تعدادی مدارس را در پادشاهی خود تأسیس کرد و نشان می‌دهد که تحصیلات در خانواده او بسیار ارزشمند بوده‌است، و او را به پیشنهاد سطح قابل توجهی از آموزش برای
و او را به پیشنهاد سطح قابل توجهی از آموزش برای آنه سوق داد. گرگوروویچ پیشنهاد کرده‌است که آنا برای آماده شدن برای ازدواج با هانری اول پادشاه فرانسه، زبان فرانسه را یادگرفته است. نامزدی. مذاکرات برای ازدواج آنا با پادشاه هنری ۱۸ ساله در اواخر دهه ۱۰۴۰، پس از مرگ همسر اول هنری، ماتیلدا فریسی، و تنها فرزندشان انجام شد. به دلیل نیاز مبرم به یک وارث، و مخالفت فزاینده کلیسا با ازدواج‌های فامیلی، برای هنری ضروری شد که به دنبال یک عروس غیرمرتبط باشد. روس کیف برای فرانسوی‌ها ناشناخته نبود. یاروسلاو در تلاش برای
فرانسوی‌ها ناشناخته نبود. یاروسلاو در تلاش برای جلوگیری از نفوذ امپراتوری بیزانس، چند تن از فرزندان خود را با حاکمان غربی مزدوج کرده بود. ملکه شدن. آن در ۱۹ مه ۱۰۵۱ در جشن عید پنجاهه با هنری ازدواج کرد. هنری تقریباً بیست سال از آن بزرگتر بود. عروسی او در ۱۹ مه ۱۰۵۱ به دنبال نصب لیتبرت به عنوان اسقف کامبرای انجام شد و آنا بلافاصله پس از مراسم ازدواج تاجگذاری کرد و او را به اولین ملکه فرانسوی تبدیل کرد که تاجگذاری خود را در کلیسای جامع ریمز جشن گرفت. تأثیرات. پس از مرگ هنری در ۴ اوت ۱۰۶۰، فیلیپ به سلطنت
پس از مرگ هنری در ۴ اوت ۱۰۶۰، فیلیپ به سلطنت رسید. کنت بالدوین پنجم از فلاندر، شوهر خواهر هنری، آدلا، به عنوان سرپرست فیلیپ منصوب شد. ممکن است هنوز نقش فعالی در دولت در آن مقطع داشته باشد. یک عمل از سال ۱۰۶۰ نشان می‌دهد که نام او پس از فیلیپ است، و نام او در چهار تا از منشورهای بالدوین آمده‌است. او همچنین معلم فیلیپ را که در دادگاه با عنوان یونانی شناخته می‌شد، استخدام کرد. مرگ. تاریخ دقیق مرگ آنا مشخص نیست. دلورم معتقد است که او در ۵ سپتامبر - روز بزرگداشت در سنلیس - در سال ۱۰۷۵ (سال آخرین سند امضا شده
در سنلیس - در سال ۱۰۷۵ (سال آخرین سند امضا شده او) درگذشت، در حالی که دیگران ۱۰۸۰ را پیشنهاد کرده‌اند یک "Terminus Ante Quem" توسط یک سند ۱۰۸۹ از فیلیپ اول ارائه شده‌است که نشان می‌دهد آنه در آن زمان مرده بود. در سال ۱۶۸۲، کلود فرانسوا منستریر باستانی یسوعی اعلام کرد که مقبره آن را در صومعه سیسترسین ویلیر کشف کرده‌است. این کشف متعاقباً مورد مناقشه قرار گرفت، زیرا ویلیرز تا قرن سیزدهم ساخته نشده بود اگرچه ممکن است بقایای آن در مقطعی پس از مرگ او به آنجا منتقل شده باشد. هر بنای تاریخی که در آنجا بود در
منتقل شده باشد. هر بنای تاریخی که در آنجا بود در انقلاب فرانسه ویران شد.
وضعیت زنان در آرژانتین پس از بازگشت دموکراسی در سال ۱۹۵۴ به‌طور قابل توجهی تغییر کرده‌است. و به سطح نسبتاً بالایی از برابری دست یافته‌اند. در گزارش جهانی شکاف جنسیتی که توسط مجمع جهانی اقتصاد در سال ۲۰۰۹ تهیه شد، زنان آرژانتینی در بین ۱۳۴ کشور مورد مطالعه از نظر دسترسی به منابع و فرصت‌ها نسبت به مردان در رتبه ۲۴ام قرار گرفتند. آنها از سطوح تحصیلی مشابه و نسبت ثبت نام در مدارس تا حدودی بالاتر از همتایان مرد خود برخوردار هستند. آنها به خوبی در زندگی فرهنگی و فکری کشور ادغام شده‌اند، هرچند در اقتصاد کشور نقش
فکری کشور ادغام شده‌اند، هرچند در اقتصاد کشور نقش کمتری دارند. نفوذ اقتصادی آنها در رابطه با مردان بیشتر از اکثر کشورهای آمریکای لاتین است، با این حال، و تعداد زیادی از زنان آرژانتینی پست‌های برتر را در دنیای شرکت‌های آرژانتینی دارند. از جمله شناخته شده ترین‌ها می‌توان به کریس مورنا، مالک شرکت تولید تلویزیونی به همین نام، ماریا آمالیا لاکروز د فورتابات، مدیرعامل سابق و سهامدار عمده Loma Negra، بزرگترین تولیدکننده سیمان کشور، و ارنستینا هررا د نوبل، کارگردان گروه کلارین، گروه رسانه ای برتر در آرژانتین اشاره
گروه کلارین، گروه رسانه ای برتر در آرژانتین اشاره کرد. . با این حال، زنان همچنان با چالش‌های سیستمی متعددی روبرو هستند که در کشورهای دیگر رایج است. خشونت خانگی در آرژانتین مانند موانع پیگرد قانونی به موقع تجاوز جنسی، شیوع آزار جنسی، و شکاف دائمی دستمزدهای جنسیتی، از جمله دیگر تخلفات یک مشکل جدی است. تاریخ. قرن نوزدهم. در اوایل قرن نوزدهم، ولیعهد اسپانیا بر منطقه ای که اکنون توسط کشورهای مدرن آرژانتین، اروگوئه و پاراگوئه احاطه شده‌است، از طریق نایب السلطنه ریو د لا پلاتا، به پایتختی بوئنوس آیرس، حکومت
ریو د لا پلاتا، به پایتختی بوئنوس آیرس، حکومت می‌کرد. با تهاجم ناپلئون به اسپانیا در سال ۱۸۰۸، نواحی قائم مقامی دست به شورش زدند. یکی از شرکت‌کنندگان در جنگ‌های استقلال، خوانا آزوردوی بود که هم‌اکنون توسط بولیوی و آرژانتین به‌عنوان یاری رسان به استقلال گرامی داشته می‌شود. در سال ۲۰۰۹، کریستینا فرناندز دی کرشنر، رئیس‌جمهور آرژانتین، آزوردوی را از سرهنگ دوم به درجه ژنرال در ارتش آرژانتین ارتقا داد. ارتش آرژانتین یک هنگ پیاده‌نظام مستقر در منطقه شمالی سالتا را «جنرالا خوانا آزوردوی» نامید. در ژوئن ۲۰۱۴،
را «جنرالا خوانا آزوردوی» نامید. در ژوئن ۲۰۱۴، رئیس‌جمهور فرناندز دی کرشنر از اسکناس ۱۰ پزوی جدید آرژانتین با تصویر آزوردوی رونمایی کرد. آرژانتین در اوایل قرن نوزدهم شهرهای کمی داشت، اما بندر بوئنوس آیرس از پس‌آب‌های امپراتوری اسپانیا به بندری بزرگ در اواخر قرن هجدهم تبدیل شد. نواحی روستایی در آرژانتین توسط بومیان و گاوچوها پرجمعیت بود، مردانی که از نژاد مخلوط سوار اسب بودند و برای پوست و تهیه گوشت گاو خشک گاوهای آزاد شکار می‌کردند. زنان غیر بومی در پامپاهای وسیع آرژانتین اندک بودند و در هنر به عنوان
وسیع آرژانتین اندک بودند و در هنر به عنوان آسیب‌پذیر در برابر ربوده شدن توسط سرخپوستان «بربر» به تصویر کشیده می‌شدند. قرن بیستم. در طول دهه ۱۹۳۰، فانی ادلمن، یک رهبر کمونیست که بخشی از بریگادهای بین‌المللی در دفاع از جمهوری دوم اسپانیا بود، به یک چهره بین‌المللی به نمایندگی از کمونیسم و فمینیسم تبدیل شد. او در ایجاد اتحادیه زنان آرژانتین در سال ۱۹۳۷ شرکت کرد و در سال ۱۹۷۲ رئیس فدراسیون بین‌المللی دموکراتیک زنان شد. او تا زمان مرگش در سال ۲۰۱۱ رئیس افتخاری حزب کمونیست آرژانتین بود. پس از تصویب حق رای زنان
حزب کمونیست آرژانتین بود. پس از تصویب حق رای زنان توسط رئیس‌جمهور خوان پرون در سال ۱۹۴۹، بانوی اول اویتا پرون تا زمان مرگش در سال ۱۹۵۲ رهبری حزب پرونیست زنان را بر عهده داشت و به تقویت نقش زنان در جامعه آرژانتین کمک کرد. زنان نقش مهمی را هم به عنوان حامی و هم به عنوان مخالف فرایند سازماندهی مجدد ملی، آخرین دیکتاتوری آرژانتین، در اواخر دهه ۱۹۷۰ ایفا کردند، و تأسیس مادران پلازا د مایو، یک گروه مدافع به رهبری مادران ناپدید شدگان، توسط مادران ناپدید شدگان انجام شد. آزوسنا ویلافلور د ویسنتی و بیشتر زنان دیگر،
شد. آزوسنا ویلافلور د ویسنتی و بیشتر زنان دیگر، بر این منطق که کمتر مورد سرکوب قرار می‌گیرند (ویلافلور دی ویسنتی و بنیانگذاران همکارش توسط رژیم در سال ۱۹۷۷ به قتل رسیدند). حقوق زنان در آرژانتین پس از بازگشت دموکراسی در سال ۱۹۸۳ به شکل قابل توجهی پیشرفت کرد. رئیس‌جمهور رائول آلفونسین در سال ۱۹۸۷ قوانینی را امضا کرد که هم "Patria potestas" (فرصتی که به پدر در رابطه با رفتارش با اعضای خانواده، به ویژه فرزندان داده می‌شود) محدود می‌کرد و هم طلاق را قانونی می‌کرد و به حل وضعیت حقوقی ۳ میلیون بزرگسال که در جدایی
و به حل وضعیت حقوقی ۳ میلیون بزرگسال که در جدایی قانونی زندگی می‌کردند کمک کرد. قانون سهمیه آرژانتین که توسط رئیس‌جمهور کارلوس منم در سال ۱۹۹۱ امضا شد، مقرر می‌دارد که یک سوم اعضای هر دو مجلس کنگره باید زن باشند، هدفی که از طریق فهرست‌های انتخاباتی متعادل به دست می‌آید. تا سال ۲۰۰۶، ۲۹ زن در سنا ۷۲ کرسی، ۸۶ زن در مجلس نمایندگان آرژانتین با ۲۵۷ کرسی، دو قاضی زن دادگاه عالی و سه زن در کابینه ریاست جمهوری حضور داشتند. رئیس‌جمهور آرژانتین، کریستینا فرناندز دی کرشنر در سال ۲۰۰۷ انتخاب شد. نایب قهرمان میدان شلوغ
در سال ۲۰۰۷ انتخاب شد. نایب قهرمان میدان شلوغ نیز یک زن به نام الیزا کاریو بود. پیوند به بیرون. پرتره زن معمولی از آرژانتین
وضعیت زنان در مکزیک به‌طور قابل توجهی در طول زمان تغییر کرده‌است. تا قرن ۲۰ام، مکزیک یک کشور عمدتاً روستایی بود، با وضعیت زنان روستایی که در چارچوب خانواده و جامعه محلی تعریف می‌شد. با شروع شهرنشینی در قرن ۱۶، پس از تسخیر امپراتوری آزتک توسط اسپانیا و دوران استعمارگری اسپانیا در این کشور شهرها فرصت‌های اقتصادی و اجتماعی را فراهم کرده‌اند که در روستاهای روستایی امکان‌پذیر نیست. کاتولیک رومی در مکزیک نگرش‌های اجتماعی را در مورد نقش اجتماعی زنان شکل داده‌است و بر نقش زنان به عنوان پرورش دهندگان خانواده تأکید
بر نقش زنان به عنوان پرورش دهندگان خانواده تأکید می‌کند و مریم باکره به عنوان یک الگو به‌شمار می‌رود. ماریانیسمو با نقش زنان در خانواده تحت اقتدار مردان یک ایده‌آل بوده‌است. در قرن بیستم، زنان مکزیکی گام‌های بلندی در جهت داشتن موقعیت حقوقی و اجتماعی برابرتر برداشتند. در سال ۱۹۵۳ به زنان مکزیک حق رای در انتخابات ملی داده شد. زنان شهری در مکزیک در کارخانه‌ها کار می‌کردند که اولین آنها کارخانه‌های تنباکو بود که در شهرهای بزرگ مکزیک به عنوان بخشی از انحصار پرسود تنباکو تأسیس شد. زنان در دوران استعمار شرکت‌های
تنباکو تأسیس شد. زنان در دوران استعمار شرکت‌های مختلفی را اداره می‌کردند و بیوه‌های تاجران نخبه به اداره تجارت خانوادگی ادامه می‌دادند. در دوره‌های پیش از اسپانیایی و استعماری، زنان غیرنخبگان در بازارها فروشنده‌های کوچک بودند. در اواخر قرن نوزدهم، زمانی که مکزیک اجازه سرمایه‌گذاری خارجی در شرکت‌های صنعتی را داد، زنان فرصت‌های بیشتری برای کار در خارج از خانه پیدا کردند. اکنون می‌توان زنانی را دید که در کارخانه‌ها، چرخ دستی‌های غذای قابل حمل کار می‌کنند و کسب و کار خود را دارند. در سال ۱۹۱۰، زنان ۱۴ درصد از
و کار خود را دارند. در سال ۱۹۱۰، زنان ۱۴ درصد از نیروی کار را تشکیل می‌دادند، در حالی که تا سال ۲۰۰۸ آنها ۳۸ درصد بودند. زنان مکزیکی با تبعیض و در مواقعی مورد آزار و اذیت مردانی قرار می‌گیرند که علیه آن‌ها بدجنسی می‌کنند. اگرچه زنان در مکزیک در حال پیشرفت‌های بزرگ هستند، اما با انتظار سنتی که سرپرست خانواده هستند، مواجه هستند. مارگاریتا والدس پژوهشگر زمینه زنان بیان کرد که در حالی که نابرابری‌های کمی توسط قانون یا سیاست در مکزیک تحمیل شده‌است، نابرابری‌های جنسیتی که توسط ساختارهای اجتماعی و انتظارات فرهنگی
که توسط ساختارهای اجتماعی و انتظارات فرهنگی مکزیکی تداوم یافته‌است، توانایی‌های زنان مکزیکی را محدود می‌کند. از سال ۲۰۱۴، مکزیک بالاترین میزان قتل زنان در جهان را دارد. تاریخ. جوامع پیش از کلمبیا. مایا. تمدن مایاها در ابتدا در دوره پیش کلاسیک (حدود ۲۰۰۰ قبل از میلاد تا ۲۵۰ پس از میلاد) تأسیس شد. طبق گاهشماری اجماع در آمریکای مرکزی، بسیاری از شهرهای مایا در طول دوره کلاسیک (حدود ۲۵۰ تا ۹۰۰ پس از میلاد) به بالاترین وضعیت توسعه خود رسیدند و در طول دوره پس از کلاسیک تا ورود اسپانیایی‌ها در ۱۵۱۹ پس از میلاد
کلاسیک تا ورود اسپانیایی‌ها در ۱۵۱۹ پس از میلاد ادامه یافتند. زنان در جامعه مایاها از نظر موقعیت، ازدواج و ارث محدود بودند. در تمام جوامع قبل از کلمبیا، ازدواج بهترین حالت برای زنان بعد از سن بلوغ بود. زنان نجیب اغلب با حاکمان پادشاهی‌های همسایه ازدواج می‌کردند، بنابراین اتحادهای سلسله ای ایجاد می‌کردند اگرچه اکثریت این زنان مسئولیت‌های سیاسی کمی داشتند، اما برای ساختار سیاسی دولت حیاتی بودند. زنان نخبه از جایگاه بالایی در جامعه خود برخوردار بودند و گاه فرمانروای ایالت‌های شهر بودند. در میان تعداد انگشت
ایالت‌های شهر بودند. در میان تعداد انگشت شماری از فرمانروایان زن، بانو آهپو کاتوم از پیدراس نگراس و بانو آفو هه از پالنکه بودند. اگرچه زنان نفوذ سیاسی کمی داشتند، اما داده‌های گلیف مایا شامل صحنه‌های بسیاری با شرکت یک زن در فعالیت‌های عمومی مختلف است و شجره نامه‌ها حق حاکمان مرد برای قدرت را از طریق اعضای زن خانواده‌شان نشان می‌دهند. زنان نمی‌توانستند زمین داشته باشند یا وارث شوند. آنها صاحب کالاهایی بودند که می‌توان آنها را زنانه نامید که شامل اشیاء خانگی، حیوانات اهلی، کندوهای زنبور عسل و لباس‌های خودشان
حیوانات اهلی، کندوهای زنبور عسل و لباس‌های خودشان بود. زنان می‌توانستند دارایی خود را وصیت کنند، اما این دارایی جنسیت خاص بود و معمولاً ارزش چندانی نداشت. آزتک. کلمه «آزتک» به گروه‌های قومی خاصی در مکزیک مرکزی اشاره دارد، به‌ویژه آن دسته از گروه‌هایی که به زبان ناهواتل صحبت می‌کردند و از سال ۱۳۰۰ تا ۱۵۰۰ پس از میلاد بر بخش‌های وسیعی از آمریکای شمالی تسلط داشتند. به هر دختر دوک‌ها و شاتل‌های کوچک داده می‌شد تا نماد نقش آینده او در تولید خانگی باشد. بند ناف او را نزدیک شومینه خانه اش دفن کردند به این امید که
را نزدیک شومینه خانه اش دفن کردند به این امید که نگهبان خوبی برای خانه باشد. انتظار می‌رفت که دختران مجرد که بزرگ می‌شدند باکره باشند و از نزدیک تحت تعقیب قرار می‌گرفتند تا اطمینان حاصل شود که باکرگی آنها تا زمان ازدواجشان دست نخورده باقی می‌ماند. دختران پس از رسیدن به بلوغ ازدواج می‌کردند زیرا ازدواج حالت ایده‌آل برای زنان بود. تخمین زده می‌شود که نود و پنج درصد از زنان بومی ازدواج کرده بودند. انتظار می‌رفت زوج‌ها در کنار هم بمانند، با این حال جامعه آزتک طلاق را به رسمیت شناخت و هر یک از شریک‌ها دارایی
طلاق را به رسمیت شناخت و هر یک از شریک‌ها دارایی خود را که پس از طلاق وارد ازدواج شده بود، حفظ کردند. همانند جامعه مایا، زنان نجیب آزتک در ازدواج خود انتخاب چندانی نداشتند، زیرا ایجاد اتحاد یک موضوع سیاست دولتی بود. در رابطه با ارث و حقوق مالکیت، زنان آزتک به شدت محدود بودند. اگرچه زنان مجاز به ارث بردن دارایی بودند، اما حقوق آنها از آن بیشتر به حقوق استفاده بود. اموالی که به کودکان داده می‌شد در جایی که می‌توانست وصیت می‌شد یا فروخته می‌شد، بسیار آزاد بود.
موقعیت حقوقی زنان در اتریش از اواسط دهه ۱۹۷۰ بهبود یافته‌است. با توجه به حقوق زنان، اولویت در اتریش به جای داشتن حقوق برابر، بر رفتار برابر با هر دو جنس است؛ بنابراین، زنان اتریشی از تلاش دولتشان برای جبران نابرابری‌های جنسیتی خاص سود می‌برند. با این حال، مفهوم نقش‌های سنتی، تحت تأثیر مذهب کاتولیک رومی در اتریش، هنوز در جامعه اتریش رایج است. رای. اولین تلاش‌ها برای بهبود مشارکت سیاسی زنان در طول انقلاب ۱۸۴۸ توسط انجمن زنان دموکراتیک وین انجام شد، اما عمر این انجمن کوتاه مدت بود. مبارزه برای حق رای دوباره با
انجمن کوتاه مدت بود. مبارزه برای حق رای دوباره با تشکیل انجمن عمومی زنان اتریش در سال ۱۸۹۳ آغاز شد. حق رای زنان در سال ۱۹۱۹ پس از فروپاشی سلطنت هابسبورگ به زنان داده شد. ازدواج. مانند سایر کشورهای اروپایی، ازدواج به‌طور سنتی بر اساس اختیارات قانونی شوهر بر زن بود. تا اواخر دهه ۱۹۷۰، آزادی زنان متأهل به‌طور قانونی محدود بود. اتریش تجاوز جنسی زناشویی را در سال ۱۹۸۹ غیرقانونی اعلام کرد. اتریش یکی از آخرین کشورهای غربی بود که زنا را در سال ۱۹۹۷ جرم زدایی کرد. در سال ۲۰۰۴ تجاوز زناشویی به یک جرم دولتی تبدیل شد،
سال ۲۰۰۴ تجاوز زناشویی به یک جرم دولتی تبدیل شد، به این معنی که می‌توان آن را حتی در صورت عدم شکایت همسر، با رویه‌هایی شبیه به تجاوز جنسی به افراد غریبه، توسط دولت تحت پیگرد قانونی قرار داد. در سال‌های اخیر، روش‌های جدیدی برای زندگی پدیدار شده‌است، با افزایش زندگی مشترک مجردان جوانان بیشتری روش‌های سنتی را زیر سؤال می‌برند. در مطالعه ارزش‌های اروپایی (EVS) در سال ۲۰۰۸، درصد پاسخ‌دهندگان اتریشی که با این ادعا موافق بودند که «ازدواج یک نهاد منسوخ است» ۳۰٫۵٪ بود و تا سال ۲۰۱۲، ۴۱٫۵٪ از کودکان خارج از ازدواج
بود و تا سال ۲۰۱۲، ۴۱٫۵٪ از کودکان خارج از ازدواج متولد شدند. نرخ باروری کل ۱٫۴۶ کودک/زن (تا سال ۲۰۱۵)، است که کمتر از نرخ جایگزینی ۲٫۱ درصد است. کار. اکثر زنان در اتریش شاغل هستند، اما بسیاری از آنها به صورت پاره وقت کار می‌کنند. در اتحادیه اروپا، تنها هلند زنان بیشتری دارد که پاره وقت کار می‌کنند. مانند سایر مناطق آلمانی زبان اروپا، هنجارهای اجتماعی در مورد نقش‌های جنسیتی کاملاً محافظه کارانه هستند. در سال ۲۰۱۱، خوزه مانوئل باروسو، رئیس وقت کمیسیون اروپا بیان کرد: «آلمان، و همچنین اتریش و هلند، باید به
بیان کرد: «آلمان، و همچنین اتریش و هلند، باید به نمونه کشورهای شمالی نگاه کنند. و جویندگان کار با مهارت پایین وارد نیروی کار شوند». در اوایل دهه ۱۹۹۰، بیشتر ترافیک عابران پیاده و حمل و نقل عمومی در وین توسط زنان تشکیل می‌شد. ایوا کیل نمایشگاه «Who Owns Space Public – زندگی روزمره زنان در شهر» را در سال ۱۹۹۱ سازماندهی کرد. این نمایشگاه، همراه با یک نظرسنجی در سال ۱۹۹۹ که توسط اداره زنان شهر انجام شد، نشان داد که زنان، به‌طور کلی، مقصدهای متنوع تری دارند و بیش از مردان در شهر به اقدامات ایمنی در سفر نیاز
بیش از مردان در شهر به اقدامات ایمنی در سفر نیاز دارند. این موارد منجر به تغییر در برنامه‌ریزی شهری وین شد. برخی از تغییرات اعمال شده توسط شهر شامل تعریض پیاده‌روها و افزودن پل‌های روگذر عابر پیاده در مناطق خاص است. زیرساخت. وین پروژه Frauen-Werk-Stadt را آغاز کرد، پروژه ای برای تولید مجتمع‌های مسکونی است که توسط معماران زن به‌طور خاص برای پاسخگویی به نیازهای زنان طراحی شده‌است. این مجتمع‌ها به راحتی به وسایل حمل و نقل عمومی و همچنین امکانات موجود در سایت مانند مهدکودک‌ها و داروخانه‌ها دسترسی دارند. پس از
مهدکودک‌ها و داروخانه‌ها دسترسی دارند. پس از موفقیت وین در اجرای این طرح تلاش‌های مشابهی با تأکید فراوان بر کمک به زنان انجام شد. تغییرات زیرساختی باعث افزایش قابل توجه ترافیک عابران پیاده شد. در نتیجه، خیابان‌ها مملو از شاهدان جنایات احتمالی بود. این امر باعث کاهش میزان جرایم جزئی ارتکابی در فضاهای عمومی شد. لیندا مک داول استدلال کرد که چنین تلاش‌هایی نتیجه معکوس دارند و در جهت تعمیق مبارزات طبقاتی موجود در مکان‌هایی مانند وین عمل می‌کنند. بحث اصلی مک داول این است که این تلاش‌ها به اندازه کافی دقیق نبودند
این است که این تلاش‌ها به اندازه کافی دقیق نبودند تا هم حقوق زنان و هم فقر را در نظر بگیرند.
مطالعات گوناگونی در مورد زنان در اتیوپی انجام شده‌است. از لحاظ تاریخی، زنان نخبه در اتیوپی به عنوان مدیران و جنگجویان قابل مشاهده بوده‌اند. ولی هرگز سودی برای بهبود حقوق زنان تبدیل نشد، اما به این معنا بود که زنان می‌توانند ارث ببرند و دارایی داشته باشند و به عنوان مشاور در امور مهم مشترک عمل کنند. در اواخر قرن ۱۹، ملکه منن، همسر امپراتور ایاسو چهارم، نقش تعیین‌کننده ای در اداره امپراتوری اتیوپی داشت. نایب السلطنه‌های ورکیت و مستایت به پسران خردسال خود مسئول استان‌های خود شناخته شده‌اند. آنها به دلیل نوع
استان‌های خود شناخته شده‌اند. آنها به دلیل نوع خاصی از تصرف زمین که از مستأجران بدون در نظر گرفتن جنسیت، به عنوان شبه نظامی برای اربابان خدمت می‌کردند، مدیون مالکیت زمین بودند. در سال ۱۸۹۶، ملکه تایتو بتول، همسر امپراتور منلیک دوم، فعالانه به دولت مشاوره داد و در دفاع از کشور در برابر تهاجم ایتالیا شرکت کرد. زنان برجسته و دیگر صاحبان زمین علیه تهاجم دوم در سال‌های ۱۹۳۵–۱۹۴۱ مبارزه کردند. با کمک مستشاران اروپایی، زنان در دوره بعدی حتی به عنوان مشاور از ارتش و سیاست دور ماندند و به کارهای خانوادگی و خانگی
و سیاست دور ماندند و به کارهای خانوادگی و خانگی یعنی تربیت فرزندان و آشپزی محدود می‌شدند. با افزایش پیوسته نمایندگی زنان در آموزش، آنها شروع به انجام وظایف پرستاری، تدریس و سایر نقش‌های حمایتی کرده‌اند. در طول دوره ۲۰۱۸–۲۰۱۹، مشارکت تدریجی آنها در سیاست دولتی سرعت رو به افزایشی داشته‌است. نقش اجتماعی زنان. مانند سایر جوامع سنتی، در اتیوپی نیز ارزش زن بر حسب نقش او به عنوان مادر و همسر سنجیده می‌شود. بیش از ۸۵ درصد از زنان اتیوپیایی در مناطق روستایی زندگی می‌کنند، جایی که خانواده‌ها عمدتاً به کشاورزی معیشتی
جایی که خانواده‌ها عمدتاً به کشاورزی معیشتی مشغول هستند. در روستاها، زنان در اقتصاد روستایی ادغام می‌شوند، اقتصاد روستایی که اغلب همراه با کار فشرده‌است و عوارض جسمی سنگینی بر همه، از جمله کودکان وارد می‌کند. انقلاب اتیوپی تأثیر چندانی بر زندگی زنان روستایی نداشت. اصلاحات ارضی وضعیت اجتماعی-اقتصادی آنها را که در ارزش‌ها و باورهای سنتی ریشه دار ریشه دار بود تغییر نداد. بهبود شرایط اقتصادی استاندارد زندگی زنان را بهبود می‌بخشد، اما تغییر پایدار مستلزم تغییر نگرش مقامات دولتی و مردان در مورد نقش زنان است. در