payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اجتماعی دولت برای سال‌های ۱۹۹۸–۲۰۰۰ بود. در سال‌های ۱۹۹۷–۱۹۹۸ او مشاور شرکت مشورتی M-Unit شد. در سال ۱۹۹۸ او مدیر پروژه برای AperNet شد. در سال ۲۰۰۹–۲۰۱۰ او به عنوان مدیر مالی شرکت Aerolineas Argentinas در ارتباط با ترکیب برنامه تجاری آن باری سال‌های ۲۰۱۱–۲۰۱۴ بود. به گفته ال‌پاییس، او یکی از چندین عضو قبلی TNT بود که به تیم مدیریتی خطوط هوایی جدیداً ملی‌شده ملحق شد. کیسیلوف در سال ۲۰۱۱ به عنوان معاون مدیر کل شرکت Aerolineas Argentinas گماشته شد. در همان سال او در هیئت مدیره Siderar، یک شرکت آهن آلات، از
او در هیئت مدیره Siderar، یک شرکت آهن آلات، از طرف دولت آرژانتین در عوض تأیید دولتی پرداخت ۱٫۵ میلیون دلاری این شرکت در اقساط، منصوب شد. حرفه سیاسی. با آغاز دور دوم کریستینا فرناندز دی کیرشنر به عنوان رئیس‌جمهور آرژانتین، آکسل کیسیلوف به عنوان وزیر سیاست اقتصادی و برنامه‌ریزی توسعه‌ای مقرر شد که چارت سازمانی مقامات وزارت اقتصاد و دارایی عمومی کشور را که ریاست آن را هرنان لورنزینو به عهده داشت، تشکل داد. پس از آن، کیسیلوف در ۱۸ نوامبر ۲۰۱۳ به‌صورت رسمی وزیر اقتصاد شد. YPF. کیسیلوف در ملی‌سازی دوباره YPF نقش
شد. YPF. کیسیلوف در ملی‌سازی دوباره YPF نقش بارزی داشت. در دسامبر ۲۰۱۱ رئیس‌جمهور کریستینا فرناندز دی کیرشنر، کیسیلوف را به سمت وزارت (یا معینیت) سیاست اقتصادی و برنامه‌ریزی توسعه مقرر کرد. او برای پذیرفتن این سمت از کارهای دانشگاهی مرخصی گرفت. در این سمت، کیسیلوف ملی‌سازی بحث‌برانگیز YPF، شرکت روغنیات آرژانتین که بعدها توسط شرکت انرژی اسپانیایی ریپزول مدیریت می‌شد، را در سال ۲۰۱۲ نظارت می‌کرد. این شرکت بزرگترین شرکت استحصال در تاریخ آرژانتین بود. او این اقدامش را به عنوان بخشی از معکوس کردن سیاست‌های
اقدامش را به عنوان بخشی از معکوس کردن سیاست‌های اقتصادی آرژانتین دهه ۱۹۹۰، زمانی که پیزو به دلار متصل شده و دارایی‌های دولتی به فروش رسانیده شده بودند، توجیه کرد. در ارتباط با نظارت او از تصرف YPF، کیسیلوف از ماه ژوئن ۲۰۱۲ به عنوان مدیر YPF SA کار کرد. قدرت او در YPF برابر با مدیر مالی بود. او به نام «ایدیولوگ صلب مالکیت YPF» یاد می‌شود. کیسیلوف در آوریل ۲۰۱۲، به کنگره آرژانتین گفت که این کشور در مقابل YPF، به گونه‌ای که ریپزول درخواست کرده بود، ۱۰ میلیارد دلار نمی‌پردازد. نهایتاً در نوامبر ۲۰۱۳ یک موافقه
دلار نمی‌پردازد. نهایتاً در نوامبر ۲۰۱۳ یک موافقه با ریپزول به دست آمد که در آن شرکت ریپزول به ازای ۵۱ درصد سهام YPF مبلغ ۵ میلیارد دلار در ۱۰ سال دریافت خواهد کرد. وزیر اقتصاد. در ۱۸ نوامبر ۲۰۱۳، رئیس‌جمهور کریستینا فرناندز دی کیرشنر، کیسیلوف را به سمت وزارت اقتصاد منصوب کرد. در ماه ژوئیه ۲۰۱۴ روزنامه Newsweek گزارش داد که کیسیلوف «از بسته کامل رئیس‌جمهور آرژانتین کریستینا کیرشنر لذت می‌برد». به گفته زندگی‌نامه‌نویسش، کیسیلوف، به سهم خود، «معتقد است که کریستینا کیرشنر خیلی بهتر از کیرشنر است». او همچنین
کیرشنر خیلی بهتر از کیرشنر است». او همچنین دوست نزدیک پسر کریستینا، ماکسیمو، است. مختصر زندگی کیسیلوف در نیویورک تایمز در ۲۶ ژانویه ۲۰۱۴، با عنوان «وزیر با نفوذ در پشت تغییر اقتصادی آرژانتین» منتشر شده بود. به گزارش تایمز، کیسیلوف رهبری «تغییر در سیاست‌های دولت» را برعهده داشت، زیرا آرژانتین به دنبال «دسترسی مجدد به بازارهای مالی جهانی، پس از عدم پرداخت بدهی خارجی این کشور در سال ۲۰۰۲» بود. این نمایه کیسیلوف را به عنوان «عزیز… یک دانشمند با لباس سبک راکابیلی و بیزاری از دریشی‌های تجاری» توصیف کرد و گفت که
و بیزاری از دریشی‌های تجاری» توصیف کرد و گفت که او «به عنوان چهره تغییرات سیاستی ظاهر می‌شود که باعث ایجاد لرزش در بازارهای مالی در سراسر جهان در حال توسعه خواهد شد». و همچنین «تأثیر بیشتر بر مجموعه‌ای از حوزه‌ها، از صنعت نفت آرژانتین گرفته تا تلاش‌های دولت برای کند کردن فرار سرمایه و بهبود روابط با طلب‌کاران بین‌المللی». تایمز با اشاره به این‌که در نوشته‌های کیسیلوف «از مفاهیم مارکسیستی برای تفسیر کار اقتصاددان بریتانیایی جان مینارد کینز استفاده می‌شود»، نشان داد که کیسیلوف به دنبال اعمال کنترل بیشتر دولت
داد که کیسیلوف به دنبال اعمال کنترل بیشتر دولت بر اقتصاد آرژانتین در زمانی بود که رشد به‌طور چشم‌گیری کاهش می‌یابد و تورم در حال افزایش است. زمانی که آرژانتین در ژانویه ۲۰۱۴ ارزش پیزو را کاهش داد، کیسیلوف تقصیر را بر گمانه‌زنی بازار مبادله ارز توسط خوان خوزه آرانگورن، رئیس شِل انداخت. در همین سال، زمانی که پیزو در پایین‌ترین ارزش خود نسبت به دلار قرار گرفت، او «صندوق‌های کرگس – vulture funds» ایالات متحده را مقصر دانست. در ماه اوت ۲۰۱۴ ال پائیس گزارش داد که کیسیلوف اخیراً بر رئیس بانک مرکزی، خوان کارلوس
که کیسیلوف اخیراً بر رئیس بانک مرکزی، خوان کارلوس فابریگا، در دو مناظره شامل این که آیا باید به طلب‌کاران پول معوقه پرداخت شوند یا خیر، غالب شد. کیسیلوف در سال ۲۰۱۴ میلادی به مجلس سنا گفت «یک اتفاق‌نظر جهانی وجود دارد که در آرژانتین هیچ عدم پرداخت بدیهی ندارد» و «هیچ دلیل اقتصادی یا مالی وجود دارد که چرا دلار معادل ۱۵ پیزو باشد». با این وجود، ادارات بین‌المللی رتبه‌بندی مانند Standard and Poor’s نشانه‌های وضعیت عدم پرداخت بدیهی آرژانتین را منتشر کردند.
ایماک () شرکت ابزارسازی ایتالیایی است، که در سال ۱۹۹۲ تأسیس شد. شرکت ایماک یک تولیدکننده و توزیع‌کننده ایتالیایی ماشین‌آلات، قطعات و لوازم جانبی برای باغبانی، کشاورزی، جنگلداری و کاربردهای صنعتی است. طیف محصولات ایماک شامل بیش از ۲۵۰ مدل اره برقی، علف‌زن، ماشین چمن‌زنی، تراکتور باغبانی، هرس‌کننده پرچین، تیلر چرخشی، کولتیواتور چرخشی، ماشین چمن‌زنی با غلتک، ماشین چمن‌زنی با تیغه‌های برنده، ماشین‌های حمل و نقل و محصولات مشابه است.
کمیته آزادی‌های مدنی، عدالت و امور داخلی پارلمان اروپا () کمیته‌ای است در پارلمان اروپا که حمایت از آزادی‌های مدنی و حقوق بشر را برعهده دارد. این حقوق در منشور حقوق بنیادین اتحادیه اروپا ذکر شده است. رئیس فعلی آن، که در ۱۰ ژوئیه ۲۰۱۹ انتخاب شد، خوان فرناندو لوپز آگیلار، عضو گروه سیاسی اتحاد مترقی سوسیالیست‌ها و دموکرات‌ها است. مسئولیت‌ها. به‌طور خاص، کمیته به مسائل حفاظت از حریم خصوصی اطلاعاتی می‌پردازد. پناهندگی، مهاجرت و «مدیریت یکپارچه مرزهای مشترک»؛ و رویکرد اتحادیه اروپا به حقوق کیفری را نیز در بر
و رویکرد اتحادیه اروپا به حقوق کیفری را نیز در بر می‌گیرد از جمله همکاری پلیس و قضایی و تروریسم، همه در عین حصول اطمینان از رعایت اصول تابعیت و اصل تناسب در حقوق. که شامل مواد مخدر و اعتیاد به مواد مخدر و آژانس حقوق بنیادین اتحادیه اروپا، یوروپل، یوروجاست، کالج پلیس اروپا (آژانس اتحادیه اروپا برای آموزش اجرای قانون)، دفتر دادستان عمومی اروپا و سایر آژانس‌های مشابه نیز می‌شود. با این حال، حوزه کاری آن شامل تبعیض مبتنی بر جنسیت، که توسط کمیته حقوق زنان و برابری جنسیتی پارلمان اروپا نظارت می‌شود، و تبعیض
برابری جنسیتی پارلمان اروپا نظارت می‌شود، و تبعیض شغلی، که توسط کمیته اشتغال و امور اجتماعی نظارت می‌شود، نمی‌شود. منازعه. ادو فویگت، رهبر سابق حزب راست افراطی دموکرات ملی آلمان (NPD) که آدولف هیتلر را ستایش کرده است، در ژوئیه ۲۰۱۴ به عنوان یک عضو غیر وابسته به کمیته پیوست، که باعث خشم مارتین شولس، رئیس پارلمان اروپا شد. کنگره یهودیان اروپا، و شبکه اروپایی علیه نژادپرستی، از جمله. یان فیلیپ آلبرشت، یکی از اعضای اتحاد ۹۰/سبزها و نایب رئیس کمیته، در مورد توانایی ویگت برای اثرگذاری قابل توجه بر روند
مورد توانایی ویگت برای اثرگذاری قابل توجه بر روند قانونگذاری ابراز تردید کرد، اما او پذیرفت که «حضور او می‌تواند مردم را به زیر سؤال بردن پارلمان اروپا سوق دهد».
بنجامین باسی (؛ ۱۷۵۷ – ۱۸۴۲)، کشاورز، باغبان، میهن‌پرست و بازرگانی موفق در بوستون، ایالت ماساچوست آمریکا بود که نقشی مهم در ایجاد مؤسسهٔ پژوهشی "آرنولد آربورتوم" داشت. دربارهٔ او می‌گویند، که «مردی با توانایی‌های تجاری فوق‌العاده‌ای» بود. زندگی شخصی. باسی در سال ۱۷۵۷ در مزرعه‌ای در شهرک کانتون، ایالت ماساچوست، پیش از جداسازی از شهرک استوتون، چشم به جهان گشود. او فقط تحصیلات مقدماتی را گذراند. باسی پس از خدمت در جنگ استقلال آمریکا، به ددهام، ایالت ماساچوست نقل‌مکان کرد و در سال ۱۷۸۰ با جودیت گی، اهل ددهام،
کرد و در سال ۱۷۸۰ با جودیت گی، اهل ددهام، ازدواج کرد. باسی مالک زمینی در منطقهٔ کنونی فارست هیلز در جاماییکا پلین بود. در سال ۱۸۰۰، او زمین دیگری را از دوست میهن‌پرستش، الیئزر ولد، به ارث برد. باسی سپس با خریدن حق مالکیت و ادغام مزارع مختلف که در اوایل قرن هفدهم بنا شده بودند، املاک خود را میان سال‌های ۱۸۰۶ و ۱۸۳۷ توسعه داد. ملک او با نام وودلند هیل شناخته می‌شد. باسی شرح‌حالی از خود نیز نگاشته‌است. او در سال ۱۸۴۲ درگذشت. مجسمهٔ نیم‌تنهٔ او را که در موزهٔ هنر هاروارد قرار دارد، شوبال ویل کلونجر در سال ۱۸۳۰
هاروارد قرار دارد، شوبال ویل کلونجر در سال ۱۸۳۰ ساخته‌است. حرفه. در سال ۱۷۷۸، باسی مغازهٔ طلا و نقره‌سازی در ددهام، ایالت ماساچوست راه انداخت و در آنجا مهمیز، قاشق و اشیای فلزی دیگری می‌ساخت. او این حرفه را از یک سرباز مزدور آموخته بود. زمانی که کسب‌وکارش در خیابان شرقی رونق گرفت، طولی نکشید که کالاهای عمومی را نیز به فهرست اجناس مغازه‌اش افزود. میان سال‌های ۱۷۷۸ و ۱۷۹۰، باسی سرمایه‌ای به ارزش ۲۵۰۰۰ دلار (تقریباً معادل ۷۰۰۰۰۰ دلار در سال ۲۰۲۰) اندوخت. در سال ۱۷۹۰، او با پس‌انداز خود به بوستون رفت و در آنجا
۱۷۹۰، او با پس‌انداز خود به بوستون رفت و در آنجا شرکت بازرگانی و حمل‌ونقل را به‌مدت ۱۶ سال و در پنج مکان مختلف اداره کرد. باسی در خانه‌ای شهری در بخش مرکزی بوستون زندگی می‌کرد. او به‌عنوان بازرگان، تقریباً هرگز به‌صورت اعتباری فعالیت نکرد و ترجیح می‌داد که فقط نقد تجارت کند. در سال ۱۸۰۶، باسی در ۴۹ سالگی، به‌عنوان یکی از ثروت‌مندترین مردان در نیوانگلند بازنشسته شد و به پرورش گوسفند نژاد مرینو در مزرعهٔ ۳۰۰ هکتاری در راکسبری روی آورد. باسی در ملک خود که با نمای کاغذ دیواری از پاریس و مبلمان فرانسوی تزیین
نمای کاغذ دیواری از پاریس و مبلمان فرانسوی تزیین شده بود، به کشاورزی علمی پرداخت. او در ۶۲ سالگی دوباره به ددهام بازگشت و در آنجا شرکت تولید پنبهٔ نورفولک را در خیابان ماوریک در امتداد نهر مادِر بروک خرید. جنگِ سال ۱۸۱۲، این شرکت را به ورطهٔ ویرانی کشانده بود و باسی آن را در سال ۱۸۱۹ با بهایی ارزان مالک شد. او با پشم گوسفندان مرزعه‌اش، محصولی با کیفیت بالا تولید می‌کرد که فروش خوبی داشت. باسی سپس کارخانهٔ ورشکستهٔ ریسندگی پشم که فقط سه سال قدمت داشت، از شرکت ددهام ورستد خرید. او در آنجا ریسندگی و بافندگی
ددهام ورستد خرید. او در آنجا ریسندگی و بافندگی را باهم ترکیب کرد و یکی از اولین کارخانه‌های نساجی نظام‌یافتهٔ نیوانگلند را بنا نهاد. باسی بهترین تجهیزات را وارد کرد و دست به بازسازی بسیاری از ساختمان‌های قدیمی زد. او یکی از اولین کسانی بود که دستگاه‌های بافندگیِ فعال با نیروی آب را راه‌اندازی کرد. این دستگاه‌ها با ریسیدن و بافت پشم خام، آن را به پارچه تبدیل می‌کردند. گفته می‌شد که کارخانه‌ها، سالن‌های رنگرزی، اقامتگاه‌ها و دیگر ساختمان‌های مرتبط با شرکت باسی «دهکده‌ای کوچک را تشکیل می‌دادند». باسی همچنین
«دهکده‌ای کوچک را تشکیل می‌دادند». باسی همچنین زمین‌های زیادی در ایالت مین خرید و به کسب‌وکارهای دیگری ازجمله ادارهٔ بانک خصوصی نیز مشغول بود. حرفهٔ انتخاباتی. در سال ۱۸۰۷، باسی نامزد کرسی سنای ماساچوست شد، اما شکست خورد. هرچند در سال‌های ۱۸۰۸ و ۱۸۰۹، در انتخابات مجلس نمایندگان ماساچوست به‌عنوان هوادار حزب فدرال شرکت کرد و پیروز شد. میراث. به گفتهٔ کشیش کلیسای کانتون، باسی قرار بود، «به کالج هاروارد مبلغی که اکنون باید بالغ بر یک میلیون دلار باشد بدهد، زیرا نمی‌توانست آن را با خود ببرد و به کلیسای خیابان
نمی‌توانست آن را با خود ببرد و به کلیسای خیابان هالیس هم مجموعه‌ای از ده فرمان را بدهد، چون نمی‌توانست آن‌ها را نزد خود نگه دارد». اگرچه او کارخانه‌های خود در امتداد نهر مادر بروک را به‌عنوان «باارزش‌ترین و مولدترین دارایی‌هایش» می‌دانست، اما مبلغ چندان هنگفتی به شهر ددهام نداد. او زمین و بخشی از دارایی خود را برای «آموزش کشاورزی، باغبانی و سایر امور مربوطه» به دانشگاه هاروارد بخشید. هاروارد از این زمین برای راه‌اندازی مؤسسهٔ باسی بهره برد که مختص آزمایش‌های مرتبط با کشت و زرع بود. در سال ۱۸۷۱، اولین
مرتبط با کشت و زرع بود. در سال ۱۸۷۱، اولین ساختمان مؤسسهٔ باسی تکمیل شد و به‌عنوان دفتر مرکزیِ دانشکدهٔ کشاورزی در مقطع کارشناسی به بهره‌برداری رسید. نیمی از درآمد حاصل از املاک و دارایی‌های باسی وقف کرسی‌های استادی و بورسیه‌های تحصیلی در دانشکدهٔ الهیات هاروارد و دانشکدهٔ حقوق هاروارد و باقی آن صرف کمک به مؤسسه می‌شد. شانزده سال پس از مرگ باسی، جیمز آرنولد، تاجر صید نهنگ در نیو بدفورد، ایالت ماساچوست، بخشی از دارایی‌اش را برای «پیشرفت کشاورزی یا باغبانی» تخصیص داد. در سال ۱۸۷۲، زمانی که متولیان وصیت‌نامهٔ
داد. در سال ۱۸۷۲، زمانی که متولیان وصیت‌نامهٔ جیمز آرنولد، املاک او را به دانشگاه هاروارد بخشیدند، هدیهٔ آرنولد با ۱۲۰ هکتار (۰٫۵ کیلومتر مربع) از املاک پیشین باسی ادغام شد و درختستان آرنولد شکل گرفت. درختستان باسی هیل و باسی بروک (سومیل بروک سابق) و خیابان باسی همچنین مزین به نام باسی است. خیابان باسی در ددهام، ایالت ماساچوست، جاییکه کارخانه‌هایش قرار داشتند، نیز به افتخار او نام‌گذاری شده‌است. شوبال ویل کلونجر در سال ۱۸۳۰، مجسمهٔ نیم‌تنهٔ گچی باسی را ساخت که در موزه و انجمن تاریخی ددهام نگهداری می‌شود.
که در موزه و انجمن تاریخی ددهام نگهداری می‌شود. یک کاپی مرمرین از این مجسمه و همچنین پرتره‌ای که گیلبرت استوارت در سال ۱۸۰۹ کشید، در مجموعه موزهٔ هنر هاروارد قرار دارند. پرتره‌های آبرنگ از باسی و همسرش که هنری اینمن در سال ۱۸۳۰ کشیده‌است، در موزهٔ هنرهای زیبای بوستون قرار دارند. ظروف نقره‌ایِ محصول باسی، در کلکسیون‌های مختلف موجود هستند.
استاندارد اینترنت در مهندسی شبکه کامپیوتری به مشخصات هنجاری یک فناوری که برای اینترنت مناسب است اشاره دارد. استانداردهای اینترنت امکان عملکرد متقابل سخت افزار و نرم افزار از منابع مختلف را فراهم می کند که به اینترنت اجازه کارایی می دهد. آنها زبان ارتباطات جهانی هستند. در مهندسی شبکه های کامپیوتری ، استاندارد اینترنت یک مشخصه هنجاری از یک فناوری یا متدولوژی قابل اجرا در اینترنت است. استانداردهای اینترنت توسط کارگروه مهندسی اینترنت (IETF) ایجاد و منتشر می شود. مشارکت‌های مهندسی در IETF به‌عنوان یک پیش‌نویس
مشارکت‌های مهندسی در IETF به‌عنوان یک پیش‌نویس اینترنتی شروع می‌شود، ممکن است به یک درخواست برای نظرات ارتقا یابد و در نهایت به استاندارد اینترنت تبدیل شود. استاندارد اینترنت با بلوغ فنی و مفید بودن مشخص می شود. IETF همچنین یک استاندارد پیشنهادی را به عنوان یک مشخصات کمتر بالغ اما با ثبات و به خوبی بررسی شده تعریف می کند. یک پیش‌نویس استاندارد طبقه بندی سومی است که در سال 2011 متوقف شد. یک پیش نویس استاندارد یک مرحله واسطه ای بود که بعد از یک استاندارد پیشنهادی اما قبل از استاندارد اینترنت اتفاق افتاد.
اما قبل از استاندارد اینترنت اتفاق افتاد. همانطور که در [rfc:2026 RFC 2026 آمده] است:به طور کلی، استاندارد اینترنت مشخصه ای است که پایدار و به خوبی درک شده، از نظر فنی صلاحیت داشته باشد، دارای پیاده سازی های متعدد، مستقل و قابل تعامل با تجربه عملیاتی قابل توجه باشد، از حمایت عمومی قابل توجهی برخوردار باشد و به طور قابل تشخیصی در برخی یا همه بخش های اینترنت مفید باشد. بررسی اجمالی. یک استاندارد اینترنت توسط یک درخواست برای نظرات (RFC) یا مجموعه ای از RFC ها مستند می شود. مشخصاتی که قرار است به یک استاندارد
مستند می شود. مشخصاتی که قرار است به یک استاندارد یا بخشی از یک استاندارد تبدیل شود، به عنوان یک پیش نویس اینترنتی شروع می شود و بعداً، معمولاً پس از چندین بازنگری، توسط ویرایشگر RFC به عنوان یک RFC پذیرفته و منتشر می شود و به عنوان "استاندارد پیشنهادی" برچسب گذاری می شود. سپس، زمانی که بلوغ به سطح قابل قبولی رسید، یک RFC به عنوان "استاندارد اینترنت" با یک شماره توالی اضافی افزایش می‌یابد. در مجموع، این مراحل به عنوان "مسیر استاندارد" شناخته می شوند و در RFC 2026 و RFC 6410 تعریف شده اند. برچسب "تاریخی"
RFC 2026 و RFC 6410 تعریف شده اند. برچسب "تاریخی" برای اسناد منسوخ Standards Track یا RFC های از کار افتاده که قبل از ایجاد Standards Track منتشر شده اند اعمال می شود. فقط IETF که توسط گروه هدایت مهندسی اینترنت (IESG) نمایندگی می‌شود، می‌تواند استانداردهای RFC را تأیید کند. فهرست قطعی استانداردهای اینترنت در استانداردهای رسمی پروتکل اینترنت نگهداری می شود. پیش از این، STD 1 برای حفظ یک عکس فوری از لیست استفاده می شد. تاریخچه و هدف استانداردهای اینترنت. استاندارد اینترنت مجموعه قوانینی است که دستگاه ها
استاندارد اینترنت مجموعه قوانینی است که دستگاه ها هنگام اتصال به شبکه باید از آن پیروی کنند. از آنجایی که این فناوری تکامل یافته است، قوانین تعامل بین رایانه‌ها باید با آن تکامل می یافت. اینها پروتکل هایی هستند که امروزه مورد استفاده قرار می گیرند. بیشتر اینها مدتها قبل از عصر اینترنت توسعه یافتند و به دهه ۱۹۷۰ کمی پس از خلق رایانه های شخصی، باز می گردند. TCP/IP تاریخ رسمی برای زمانی که اولین اینترنت راه‌اندازی شد ژانویه ۱۹۸۳ است و پروتکل کنترل انتقال/پروتکل اینترنت (TCP/IP) وارد عمل شد. ARPANET (شبکه
اینترنت (TCP/IP) وارد عمل شد. ARPANET (شبکه آژانس پروژه های تحقیقاتی پیشرفته) و شبکه داده دفاعی شبکه هایی بودند که پروتکل ها را پیاده سازی کردند. این پروتکل‌ها بخش حیاتی از چگونگی کارکرد اینترنت در نظر گرفته می‌شوند؛ زیرا قوانینی را تعریف می‌کنند که توسط آن اتصالات بین سرورها کار می‌کنند. آنها هنوز هم امروزه با پیاده سازی روش های مختلف ارسال داده ها از طریق شبکه های جهانی استفاده می شوند. IPsec امنیت پروتکل اینترنت مجموعه ای از پروتکل ها است که یکپارچگی رمزگذاری را در ارتباط بین چندین دستگاه تضمین می کند.
را در ارتباط بین چندین دستگاه تضمین می کند. هدف این پروتکل حفاظت از شبکه های عمومی است. با توجه به IETF Datatracker گروهی که برای ایجاد آن اختصاص داده شده بود، در ۲۵ نوامبر ۱۹۹۲ پیشنهاد شده بود. نیم سال بعد این گروه ایجاد و اندکی بعد در اواسط سال ۱۹۹۳ اولین پیش نویس منتشر شد. HTTP پروتکل انتقال ابرمتن یکی از رایج ترین پروتکل های امروزی در زمینه شبکه جهانی وب است. HTTP یک پروتکل ساده برای کنترل نحوه مبادله اسناد از طریق شبکه ها است که به زبان علامت گذاری HyperText (HTML) نوشته شده اند. این پروتکل که توسط
(HTML) نوشته شده اند. این پروتکل که توسط تیم توسعه دهندگان به رهبری تیم برنرز لی ایجاد شد، ستون فقرات وب است که به کل سیستم فرامتنی امکان وجود عملی را می دهد. برنرز لی مسئول پیشنهاد ایجاد آن که در سال ۱۹۸۹ انجام داد، است. ۶ آگوست ۱۹۹۱، تاریخی است که او اولین نسخه کامل HTTP را در یک انجمن عمومی منتشر کرد. این تاریخ متعاقباً توسط برخی به عنوان تولد رسمی وب جهانی در نظر گرفته می شود. HPPS از زمان ایجاد خود به طور مداوم در حال تکامل بوده است و با گذشت زمان و پیشرفت فناوری شبکه پیچیده تر شده است. به طور پیش فرض
فناوری شبکه پیچیده تر شده است. به طور پیش فرض HTTP رمزگذاری نشده است، بنابراین در عمل از HTTPS استفاده می شود که مخفف HTTP Secure است. TLS/SSL TLS مخفف عبارت Transport Layer Security استانداردی است که دو نقطه پایانی مختلف را قادر می‌سازد تا به صورت محکم و خصوصی به یکدیگر متصل شوند. TLS به عنوان جایگزینی برای SSL آمد. لایه های سوکت امن برای اولین بار قبل از ایجاد HTTPS معرفی و توسط Netscape ایجاد شد. در واقع HTTPS در ابتدا بر اساس SSL بود. واضح بود که یک روش رایج برای رمزگذاری داده ها مورد نیاز است،
یک روش رایج برای رمزگذاری داده ها مورد نیاز است، بنابراین IETF TLS 1.0 را در RFC 2246 در ژانویه 1999 مشخص کرد و از آن زمان ارتقا یافته است. آخرین نسخه TLS، نسخه ۱.۳ از RFC 8446 در آگوست ۲۰۱۸ است. مدل OSI مدل اتصال سیستم های باز توسعه خود را در سال 1977 آغاز کرد. و توسط سازمان بین المللی استاندارد ایجاد شده است. در سال 1979 به طور رسمی منتشر و به عنوان یک استاندارد برای استفاده پذیرفته شد. سپس چندین بار و نسخه نهایی آپدیت شد. چند سال طول کشید تا پروتکل به شکل نهایی ارائه شود. ISO 7498 در سال 1984 منتشر شد.
نهایی ارائه شود. ISO 7498 در سال 1984 منتشر شد. در نهایت در سال 1995 مدل OSI مجدداً تجدید نظر شد تا نیازهای فوری توسعه قیام در زمینه شبکه های کامپیوتری را برآورده کند. UDP هدف از پروتکل دیتاگرام کاربر یافتن راهی برای برقراری ارتباط بین دو کامپیوتر با بیشترین سرعت و کارآمدی ممکن بود. اساسا UDP توسط دیوید پی رید در سال 1980 تصور و محقق . اساساً روش کار استفاده از فشرده سازی برای ارسال اطلاعات است. داده ها در یک دیتاگرام فشرده می شوند و نقطه به نقطه ارسال می شوند. ثابت شد که این یک راه امن برای انتقال اطلاعات
ثابت شد که این یک راه امن برای انتقال اطلاعات است و علیرغم اشکال از دست دادن کیفیت داده ها، UDP هنوز در حال استفاده است. فرآیند استانداردسازی. استاندارد شدن یک فرآیند دو مرحله ای در فرآیند استانداردهای اینترنت است: "استاندارد پیشنهادی و استاندارد" "اینترنت" . این "سطوح بلوغ" نامیده می شود و به این فرآیند "مسیر استاندارد" می گویند. اگر RFC بخشی از یک پیشنهاد است که در مسیر استاندارد قرار دارد، در مرحله اول، استاندارد پیشنهاد می شود و متعاقباً سازمان ها تصمیم می گیرند که آیا این استاندارد پیشنهادی را اجرا
می گیرند که آیا این استاندارد پیشنهادی را اجرا کنند یا خیر. پس از برآورده شدن معیارهای RFC 6410 (دو پیاده سازی جداگانه، استفاده گسترده، بدون اشتباه و غیره)، RFC می تواند به استاندارد اینترنت ارتقا یابد. فرآیند استانداردهای اینترنت در چندین سند "بهترین روش فعلی"، به ویژه BCP 9 ( تعریف شده است. RFC 2026 و RFC 6410 ). قبلاً سه سطح بلوغ استاندارد وجود داشت: "استاندارد پیشنهادی" ، "پیش نویس استاندارد" و "استاندارد اینترنت" . RFC 6410 این را به دو سطح سررسید کاهش داد. استاندارد پیشنهادی. RFC 2026 در ابتدا
کاهش داد. استاندارد پیشنهادی. RFC 2026 در ابتدا استانداردهای پیشنهادی را به عنوان مشخصات نابالغ توصیف کرد، اما این موضع توسط RFC 7127 لغو شد. مشخصات "استاندارد پیشنهادی" پایدار است، انتخاب های طراحی شناخته شده را حل کرده است، بازبینی قابل توجهی از جامعه دریافت کرده است، و به نظر می رسد از علاقه کافی جامعه برخوردار است تا با ارزش تلقی شود. معمولاً برای تعیین مشخصات به عنوان یک استاندارد پیشنهادی، نه اجرا و نه تجربه عملیاتی لازم نیست. استانداردهای پیشنهادی از چنان کیفیتی برخوردار هستند که پیاده سازی ها را می
چنان کیفیتی برخوردار هستند که پیاده سازی ها را می توان در اینترنت مستقر کرد. با این حال، مانند تمام مشخصات فنی، استانداردهای پیشنهادی ممکن است در صورت یافتن مشکلات یا شناسایی راه‌حل‌های بهتر، زمانی که تجربیات مربوط به پیاده‌سازی چنین فناوری‌هایی در مقیاس جمع‌آوری می‌شود، بازنگری شوند. بسیاری از استانداردهای پیشنهادی در واقع در اینترنت مستقر شده اند و به طور گسترده به عنوان پروتکل های پایدار استفاده می شوند. رویه واقعی این بوده است که پیشرفت کامل از طریق توالی سطوح استانداردها معمولاً بسیار نادر است و اکثر
سطوح استانداردها معمولاً بسیار نادر است و اکثر پروتکل های محبوب IETF در استاندارد پیشنهادی باقی می مانند. پیش نویس استاندارد. در اکتبر 2011، RFC 6410 سطح سررسید دوم و سوم را در یک استاندارد پیش نویس ادغام کرد. "استانداردهای پیش نویس" قدیمی موجود، این طبقه بندی را حفظ می کنند. IESG می تواند پس از دو سال (اکتبر 2013) یک "پیش نویس استاندارد" قدیمی را به عنوان استاندارد "پیشنهادی" مجدداً طبقه بندی کند. استاندارد اینترنت. یک استاندارد اینترنت با درجه بالایی از بلوغ فنی و با این باور عمومی مشخص می شود که پروتکل
فنی و با این باور عمومی مشخص می شود که پروتکل یا سرویس مشخص شده مزایای قابل توجهی را برای جامعه اینترنتی فراهم می کند. به طور کلی استانداردهای اینترنت قابلیت همکاری سیستم ها را در اینترنت از طریق تعریف پروتکل ها، قالب های پیام، طرحواره ها و زبان ها پوشش می دهند. اساسی ترین استانداردهای اینترنت آنهایی هستند که پروتکل اینترنت را تعریف می کنند. استاندارد اینترنت تضمین می کند که سخت افزار و نرم افزار تولید شده توسط فروشندگان مختلف می توانند با هم کار کنند. داشتن یک استاندارد توسعه نرم افزار و سخت افزاری را که
یک استاندارد توسعه نرم افزار و سخت افزاری را که شبکه های مختلف را به هم مرتبط می کند بسیار آسان تر می کند زیرا نرم افزار و سخت افزار را می توان در یک لایه در یک زمان توسعه داد. به طور معمول استانداردهایی که در ارتباطات داده استفاده می شود پروتکل نامیده می شوند. تمام استانداردهای اینترنت در سری STD یک عدد داده شده است. این مجموعه تا سال 2013 در اولین سند خود، STD 1 ( RFC 5000 ) خلاصه شد، اما این عمل در RFC 7100 بازنشسته شد. لیست قطعی استانداردهای اینترنت اکنون توسط ویرایشگر RFC نگهداری می شود. اسنادی که به
توسط ویرایشگر RFC نگهداری می شود. اسنادی که به ویرایشگر IETF ارسال شده و به عنوان RFC پذیرفته شده اند، اصلاح نمی شوند. اگر سند باید تغییر کند، دوباره ارسال می شود و یک شماره RFC جدید به آن اختصاص می یابد. هنگامی که یک RFC به استاندارد اینترنت (STD) تبدیل می شود، یک شماره STD به آن اختصاص داده می شود اما شماره RFC خود را حفظ می کند. هنگامی که یک استاندارد اینترنت به روز می شود، تعداد آن بدون تغییر است اما به یک RFC یا مجموعه ای از RFC های متفاوت اشاره دارد. به عنوان مثال، در سال 2007 RFC 3700 یک استاندارد
به عنوان مثال، در سال 2007 RFC 3700 یک استاندارد اینترنت (STD 1) بود و در می 2008 با RFC 5000 جایگزین شد. RFC 3700 وضعیت "تاریخی" را دریافت کرد و RFC 5000 STD 1 شد. فهرست استانداردهای اینترنت در ابتدا به عنوان STD 1 منتشر شد، اما این عمل به نفع یک لیست آنلاین که توسط ویرایشگر RFC نگهداری می شود، کنار گذاشته شده است. سازمان های استاندارد اینترنت. فرآیند استانداردسازی به سه مرحله تقسیم می شود: پنج سازمان استاندارد اینترنت وجود دارد: کارگروه مهندسی اینترنت (IETF)، جامعه اینترنت (ISOC)، هیئت معماری اینترنت
(IETF)، جامعه اینترنت (ISOC)، هیئت معماری اینترنت (IAB)، گروه تحقیق اینترنت (IRTF)، کنسرسیوم وب جهانی (W3C). همه سازمان ها ملزم به استفاده و بیان زبان اینترنت هستند تا بتوانند در مرحله فعلی اینترنت رقابتی باقی بمانند. برخی از اهداف اساسی فرآیند استانداردهای اینترنت عبارتند از: اطمینان از برتری فنی؛ پیاده سازی و آزمایش قبلی؛ سوابق کامل، مختصر و همچنین به راحتی قابل درک است. ایجاد و بهبود استانداردهای اینترنت یک تلاش مستمر است و کارگروه مهندسی اینترنت نقش بسزایی در این زمینه ایفا می کند. این استانداردها توسط
در این زمینه ایفا می کند. این استانداردها توسط کارگروه مهندسی اینترنت (IETF) شکل گرفته و در دسترس هستند. این انجمن استانداردهای اینترنتی پیشرو است که از رویه های مستند برای ایجاد این استانداردها استفاده می کند. پس از انتشار، این استانداردها به راحتی و بدون هیچ هزینه ای قابل دسترسی هستند. تا سال 1993، دولت فدرال ایالات متحده از IETF حمایت می کرد. اکنون هیئت معماری اینترنت انجمن اینترنت (IAB) بر آن نظارت دارد. این یک سازمان از پایین به بالا است که هیچ نیاز رسمی برای وابستگی ندارد و همچنین روند عضویت رسمی
رسمی برای وابستگی ندارد و همچنین روند عضویت رسمی ندارد. این سازمان با دقت با کنسرسیوم وب جهانی (W3C) و سایر سازمان های توسعه استاندارد کار می کند. علاوه بر این، به شدت به گروه های کاری که تشکیل شده و به یک مدیر منطقه پیشنهاد می شود، متکی است. IETF به گروه های کاری خود برای گسترش شرایط و استراتژی های IETF با هدف برتر ساختن اینترنت متکی است. سپس گروه کاری تحت هدایت مدیر منطقه فعالیت می کند و توافق نامه ای را پیش می برد. پس از توزیع منشور پیشنهادی به لیست های پستی IESG و IAB و تایید آن، سپس به IETF عمومی