payamvha/North_RAG huggingface dataset:
که در چنین جرمی، دست داشته، را صادر کرده بود. این فتوا، موجی از اعتراض، در چند کشور جهان، از جمله نروژ، به بار آورد. در سال ۱۹۹۱م، مترجم ژاپنی رمان آیات شیطانی، با چاقو به قتل رسید. همان سال، مترجم ایتالیایی نیز از یک سوء قصد، جان سالم به در برد. در نروژ، تحقیقات پلیس پس از سوءقصد به جان ویلیام نیگُرد در اسلو، بی‌نتیجه ماند و هیچ‌کسی بازداشت نشد.پس از این سوءقصد، ویلیام نیگُرد، بر سر مواضع خود مبنی بر دفاع از سلمان رشدی و آزادی بیان، با قاطعیت باقی ماند. در سال ۱۹۹۴م، جایزه آزادی بیان در نروژ، به خاطر تلاش
سال ۱۹۹۴م، جایزه آزادی بیان در نروژ، به خاطر تلاش ویلیام نیگُرد در دفاع از آزادی بیان، به وی تعلق گرفت.
ماتیاش لرخ (به چکی: Matyáš "Lerch") (۲۰ فوریه ۱۸۶۰, میلینوو – ۳ اوت ۱۹۲۲, سوشیتسه) یک ریاضیدان چک و پژوهشگر آنالیز ریاضی و نظریه اعداد بود. او در پراگ و برلین تحصیل و در مؤسسه فنی چک در پراگ، دانشگاه فریبورگ در سوئیس، مؤسسه فنی چک در برنو و دانشگاه ماساریک در برنو تدریس کرد. او اولین استاد ریاضیات در دانشگاه ماساریک بود که در سال ۱۹۲۰ تأسیس شد. او در سال ۱۹۰۰، جایزه بزرگ آکادمی علوم فرانسه را به خاطر پژوهشهایش در نظریه اعداد دریافت کرد. تابع زتای لرخ به نام او نامگذاری شده است.
جرج عارف نادر ( زاده ۱۵ مه ۱۹۵۹) مشاور، لابی‌گر، مشاور سیاسی و مجرم جنسی لبنانی-آمریکایی است. او بارها به عنوان لابی‌گر روابط غیررسمی بین سیاستمداران ایالات متحده و امارات متحده عربی و عربستان سعودی و همچنین به عنوان یک لابی‌گر برای شرکت امنیتی خصوصی بلک واتر عمل کرده‌است. نادر به عنوان مشاور محمد بن زاید آل نهیان ولیعهد امارات متحده عربی و مشاور اریک پرنس بنیانگذار بلک واتر بوده‌است. در ژانویه ۲۰۱۸، بازرس ویژه رابرت مولر، نادر را در رابطه با سوءظن مبنی بر دست داشتن امارات در مبارزات انتخاباتی رئیس‌جمهور
دست داشتن امارات در مبارزات انتخاباتی رئیس‌جمهور ترامپ در سال ۲۰۱۶ بازجویی کرد. در اوت ۲۰۱۶ نادر با دونالد ترامپ جونیور، اریک پرینس و جوئل زامل، کارآفرین اسرائیلی و متخصص در دستکاری رسانه‌های اجتماعی ملاقات کرد تا به تیم ترامپ برای پیروزی در انتخابات کمک کند. دربارهٔ اینکه آیا نزدیک به ۲ میلیون دلاری که نادر پس از پیروزی ترامپ به زامل پرداخت کرده‌است، مرتبط با این دیدار است روایت‌های متناقضی وجود دارد. در سال ۲۰۲۱، نادر به نقض قوانین مالی مبارزات انتخاباتی ایالات متحده با استفاده از بیش از ۳٫۵ میلیون دلار
ایالات متحده با استفاده از بیش از ۳٫۵ میلیون دلار برای دستیابی به کمپین انتخاباتی هیلاری کلینتون در انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده در سال ۲۰۱۶ اعتراف کرد. نادر در طول سال‌ها چندین بار با قانون در ارتباط با سوء استفاده جنسی از کودکان برخورد کرده‌است. او در دهه ۱۹۹۰ به دلیل حمل و نقل نشریات پورنوگرافی کودکان محکوم شد و در سال ۲۰۰۳ به دلیل آزار جنسی ده پسر در جمهوری چک به زندان افتاد. او در اوایل سال ۲۰۲۰ به دلیل پرواز یک پسر ۱۴ ساله از اروپا به ایالات متحده برای رابطه جنسی و حمل و نقل پورنوگرافی که آزار
برای رابطه جنسی و حمل و نقل پورنوگرافی که آزار جنسی کودکان و حیوانات را به تصویر می‌کشد، اعتراف کرد. اوایل زندگی. نادر در لبنان متولد شد و مسیحی است. او بدون اینکه انگلیسی بلد باشد در نوجوانی به ایالات متحده نقل مکان کرد و سپس به دانشگاه ایالتی کلیولند رفت. فعالیتهای حرفه ای. از سال ۱۹۸۱ تا ۱۹۹۰، نادر سردبیر "Middle East Insight بود." این مجله در سال ۲۰۰۲ متوقف شد. در دوران دولت جورج اچ دبلیو بوش به آزادی گروگان‌های آمریکایی در لبنان پس از ماجرای ایران-کنترا کمک کرد. در طول دولت کلینتون، نادر با همکاری با
کمک کرد. در طول دولت کلینتون، نادر با همکاری با رونالد لادر، وارث جوزفین لادر، تلاش ناموفقی برای میانجی‌گری یک توافق صلح اسرائیل و سوریه داشت. در دهه ۲۰۰۰، نادر واشینگتن را ترک کرد و بیشتر وقت خود را در خاورمیانه، به ویژه در عراق پس از تهاجم سال ۲۰۰۳ به عراق گذراند. در آن زمان، نادر داوطلب شد تا به عنوان یک «دیپلمات مخفی» عمل کند که سیاستمداران ایالات متحده را با مقامات خاورمیانه مرتبط می‌کند.اریک پرینس، مؤسس شرکت امنیتی بلک واتر، نادر را برای کمک به قراردادها با دولت عراق استخدام کرد. در گزارشی در سال
با دولت عراق استخدام کرد. در گزارشی در سال ۲۰۱۰، پرینس نادر را به عنوان «مشاور توسعه کسب و کار» معرفی کرد. در آگوست ۲۰۱۶، نادر با دونالد ترامپ جونیور در برج ترامپ ملاقات کرد و به کمپین ریاست جمهوری پدرش کمک کرد. نادر به عنوان نماینده ولیعهد عربستان سعودی و حاکم غیررسمی محمد بن سلمان و محمد بن زاید آل نهیان، ولیعهد امارت ابوظبی خدمت کرد. این ملاقات شامل اریک پرینس و جوئل زامل، متخصص اسرائیلی در دستکاری رسانه‌های اجتماعی و مالک شرکت‌های جمع‌آوری اطلاعات از جمله ویکی استرت و گروه سای بود که به دریافت ۲ میلیون
ویکی استرت و گروه سای بود که به دریافت ۲ میلیون دلار از نادر به عنوان بخشی از کمپین ریاست‌جمهوری می‌بالیدند. نادر در نشست دسامبر ۲۰۱۶ در نیویورک بین مقامات امارات متحده عربی و جرد کوشنر، مایکل فلین، و استیو بنن، یاران رئیس‌جمهور منتخب دونالد ترامپ، در نیویورک شرکت کرد. در ژانویه ۲۰۱۷، او در جلسه ای در جزایر سیشل بین امارات و اریک پرینس حضور داشت و زمانی که پرینس با مقامات امارات متحده عربی و کریل دیمیتریف، رئیس صندوق سرمایه‌گذاری مستقیم دولتی روسیه دیدار کرد، حضور داشت. نادر در سال ۲۰۱۷، با همکاری با الیوت
حضور داشت. نادر در سال ۲۰۱۷، با همکاری با الیوت برودی، جمع‌آورنده کمک مالی جمهوری‌خواه، کنفرانسی در انتقاد از قطر که توسط بنیاد دفاع از دموکراسی‌ها برگزار شد، تأمین مالی کرد. در آن زمان نادر و برودی به کاخ سفید فشار می‌آوردند تا رکس تیلرسون وزیر امور خارجه را برکنار کند، وزیر امور خارجه که سعودی‌ها و اماراتی‌ها او را نسبت به ایران و قطر به اندازه کافی سخت گیر نمی‌دانستند. در ژانویه ۲۰۱۸، احضاریه هیئت منصفه بزرگ به نادر ارائه شد، و بازرسان ویژه رابرت مولر از او بازجویی کردند تا مشخص کنند که آیا امارات متحده
او بازجویی کردند تا مشخص کنند که آیا امارات متحده عربی سعی کرده‌است بر اعضای ستاد انتخاباتی رئیس‌جمهور ترامپ تأثیر بگذارد یا خیر. کاترین روملر، مشاور کاخ سفید دوران اوباما، در میان وکلای نادر بود. نادر از مصونیت اطلاعات برای تحقیقات برخوردار شد. هزینه‌های مالی کمپین. در دسامبر ۲۰۱۹، اسناد دادگاه از مهر و موم خارج شد که نشان می‌داد نادر در دادگاه فدرال به نقض قوانین مالی مبارزات انتخاباتی و جعل سوابق متهم شده‌است. دادستان‌ها ادعا کردند که با استفاده از اندی خواجه، مدیر صنعت بانکداری به عنوان جبهه ای برای
خواجه، مدیر صنعت بانکداری به عنوان جبهه ای برای پنهان کردن منبع، نادر بیش از ۳٫۵ میلیون دلار را به سازمان‌های حمایت کننده از کمپین انتخاباتی هیلاری کلینتون در سال ۲۰۱۶ در تلاش برای ایجاد روابط با نامزد ارسال کرده‌است. خواجه یک میلیون دلار به مراسم تحلیف ترامپ کمک کرد. اسناد حاکی از آن بود که نادر به‌طور مستمر وضعیت تلاش‌های خود را به یک کشور بیگانه که نامش فاش نشده گزارش می‌کرد. یک یادداشت محکومیتی در دسامبر ۲۰۲۱ نشان داد که نادر به «توطئه جنایتکارانه برای کلاهبرداری از دولت ایالات متحده» در این پرونده
کلاهبرداری از دولت ایالات متحده» در این پرونده اعتراف کرده بود و دادستان‌ها به دنبال یک محکومیت پنج ساله بودند تا در پایان دوره محکومیت ۱۰ ساله اش در مورد پورنوگرافی کودک اجرا شود. (زیر را ببینید) سوء استفاده جنسی از کودکان. نادر به جنایات متعدد مربوط به استثمار جنسی از خردسالان محکوم شده‌است. اتهام دریافت فیلم‌ها و مجلات هلندی در سال ۱۹۸۵ که پسران قبل و بعد از بلوغ را در حال انجام اعمال جنسی نشان می‌دادند، به دلیل یک حکم بازرسی نامعتبر رد شد. یک دادگاه فدرال در ویرجینیا در سال ۱۹۹۱ او را به اتهام حمل و
در ویرجینیا در سال ۱۹۹۱ او را به اتهام حمل و نقل فیلم‌های پورنوگرافی پسران حدوداً ۱۳ یا ۱۴ ساله از آلمان به شش ماه حبس محکوم کرد. دادستان‌ها موافقت کردند که این پرونده را «به دلیل ماهیت بسیار حساس کار آقای نادر در خاورمیانه» مهر و موم کنند. در سال ۲۰۰۳، او در پراگ، جمهوری چک، به اتهام آزار جنسی ده پسر محکوم شد که به خاطر آن یک سال در زندان سپری کرد. سخنگوی دادگاه به مطبوعات گفت که این جنایات بین سال‌های ۱۹۹۹ و ۲۰۰۲ رخ داده‌است. در یک مورد، در اتاقش در هتل هیلتون پراگ، نادر از پسری ۱۴ ساله درخواست رابطه
هیلتون پراگ، نادر از پسری ۱۴ ساله درخواست رابطه دهانی کرد. پس از امتناع او، نادر در مقابل او خودارضایی کرد و ۲۰۰۰ کرون ( دلار آمریکا) به او پرداخت. در ژانویه ۲۰۱۸ او توسط مأموران FBI که از طرف بازرس ویژه رابرت مولر کار می‌کردند مورد بازجویی قرار گرفت و تصادفاً هرزه‌نگاری کودکان در یکی از سه تلفن همراه او پیدا شد، زیرا مأموران آن را بر اساس یک حکم بازرسی کردند. در ژوئن ۲۰۱۹ او توسط مأموران فدرال دستگیر شد و به داشتن پورنوگرافی کودکان و تصاویر حیوانی و برای بار دوم، حمل و نقل پورنوگرافی کودکان متهم شد و در
بار دوم، حمل و نقل پورنوگرافی کودکان متهم شد و در انتظار محاکمه در ویرجینیا در زندان نگهداری شد. همچنین در سال ۲۰۱۹ او متهم شد که در فوریه ۲۰۰۰ یک پسر ۱۴ ساله چک را از اروپا برای رابطه جنسی در خانه خود در واشینگتن منتقل کرده‌است. نادر با دادستان‌ها به توافق رسید: در ژانویه ۲۰۲۰، او به اتهام در اختیار داشتن پورنوگرافی کودکان و حمل و نقل یک خردسال اعتراف کرد که دادستان حداقل مجازات ۱۰ سال زندان را برای آن توصیه کرد. در ژوئن ۲۰۲۰، او این حکم را دریافت کرد.
سِر ویلیام ادوارد پاری (William Edward Parry) (زادهٔ ۱۹ دسامبر ۱۷۹۰ – درگذشتهٔ ۸ ژوئیه ۱۸۵۵)، کاوشگر انگلیسی-ولزی شمالگان بود که به‌خاطر سفر اکتشافی ۱۸۱۹ – ۱۸۲۰ میلادی خود از طریق کانال پاری شناخته می‌شود، عبور از این کانال احتمالاً موفق‌ترین رویداد در راستای تقلای دیرین برای یافتن گذرگاه شمال‌غربی بود، گذرگاهی که در نهایت روئال آمونسن در ۱۹۰۶ میلادی به سختی از آن عبور‌کرد. پاری در ۱۸۲۷ میلادی سعی نمود تا یکی از نخستین سفرهای اکتشافی را به قطب شمالی هدایت‌نماید. او به نقطه ۸۲° ۴۵' شمالی رسیده و رکوردی را
او به نقطه ۸۲° ۴۵' شمالی رسیده و رکوردی را برای رسیدن انسان به دورترین نقطه قطب شمال به‌نام خود ثبت کرد که تقریباً برای پنج دهه ماندگار بود تا اینکه رکورد وی با رسیدن آلبرت هیستینگز مارخام به نقطه ۸۳° ۲۰' شمالی در ۱۸۷۵ میلادی شکسته‌شد. اوایل زندگی. پاری در باث، سامرست زاده شد و فرزند کالیب هیلیر پاری و سارا ریگبی بود. او در مدرسه کینگ ادوارد آموزش‌دید. او هنگامی که سیزده سال داشت به عنوان داوطلب کلاس-اول به ناو سرفرماندهی دریاسالار سِر ویلیام کورنوالیس در ناوگان کانال ملحق شد، در ۱۸۰۶ میلادی افسر دون پایه
کانال ملحق شد، در ۱۸۰۶ میلادی افسر دون پایه کشتی شد، در ۱۸۱۰ میلادی به ناوبان یکم کشتی سریع‌السیر الکساندر ترفیع نموده و سه سال بعدی را برای محافظت از حوزه شکار نهنگ اسپیتس‌برگن سپری کرد. پاری از این فرصت برای مطالعه و بکارگیری مشاهدات ستاره‌شناختی در عرض‌های جغرافیایی شمالی بهره گرفت و بعداً نتایج مطالعات خود را در یک کتاب کوچک تحت عنوان ستاره‌شناسی دریایی در شب به چاپ رسانید. او از ۱۸۱۳ تا ۱۸۱۷ میلادی در پایگاه آمریکای شمالی خدمت‌کرد. اکتشاف شمالگان. ۱۸۱۸ میلادی: خلیج بافین. فرماندهی کشتی سریع‌السیر
۱۸۱۸ میلادی: خلیج بافین. فرماندهی کشتی سریع‌السیر الکساندر در ۱۸۱۸ میلادی، در جریان سفر اکتشافی شمالگان تحت رهبری کاپیتان جان راس، به وی داده شد. این سفر اکتشافی کرانه خلیج بافین را، بدون اینکه هیچ اکتشاف جدیدی ثبت نمایند، دنبال‌کرد. ۱۸۱۹ میلادی: نصف راه تا شمالگان. پاری و بسیاری دیگر معتقد بودند که راس با ورود به دریاراه لانکاستر در انتهای شمالی جزیره بافین و برگشتن از آنجا، اشتباه کرد. تاحدی در نتیجه اینکه فرماندهی یک سفر اکتشافی جدید در اچ‌ام‌اس هکلا که اچ‌ام‌اس گریپر کندتر تحت فرماندهی ماتیو لیدون آنرا
گریپر کندتر تحت فرماندهی ماتیو لیدون آنرا را همراهی می‌کرد، به پاری داده شده بود. سایر افرادی که در این سفر اکتشافی حضور داشتند، شامل افسر علمی ادوارد سابین و فریدریک ویلیام بیچی بود. برای محافظت در مقابل یخ، کشتی‌ها با چوب بلوط ۳ انچی (۷٫۶ سانتی‌متر) مزین شده بودند، در سینه‌های خود لوحه‌های فلزی و در داخل خود تیر-عرضی داشتند. آنها همچنین غذای خود را در قوطی‌های کنسرو انتقال دادند، این اختراع به حدی جدید بود که تا آن زمان هنوز هیچ قوطی‌بازکن وجود نداشت. به‌جای دنبال کردن مسیر آسان راس و دور زدن خلیج بافین
دنبال کردن مسیر آسان راس و دور زدن خلیج بافین خلاف عقربه ساعت، او مستقیماً به سمت دریاراه لانکاستر حرکت کرد. او با بازکردن راه خود در یخ، در ۲۸ ژوئیه به آب‌های باز رسیده و به سوی دریاراه لانکاستر رفت. او از دورترین نقطه‌ای که راس در غرب رفته بود، گذشته و به حرکت خود ادامه داد. راه او توسط یخ‌های هنگفت مسدود شد، اما او قبل از برگشتن، حدود ۱۰۰ مایل (۱۶۰ کیلومتر) به سمت جنوب در خلیجک پرنس ریجینت پیش‌رفت. او که به حرکت خود به سمت غرب ادامه می‌داد، از نقطه ۱۱۰° غربی (حدود ۶۰۰ مایل (۹۷۰ کیلومتر) در غرب تنگه
غربی (حدود ۶۰۰ مایل (۹۷۰ کیلومتر) در غرب تنگه لانکاستر) عبور نموده و مستحق جایزه ۵٬۰۰۰ پوند شد که از طرف پارلمان بریتانیا پیشکش شده بود. در نهایت مسیر آنها توسط یخ بسته شد و آنها به مکانی بازگشت نمودند که پاری آنرا وینتر هاربر نامید، جاییکه در ساحل جنوبی جزیره ملویل و در نقطه ۱۰۷ یا ۱۰۸ درجه غربی موقعیت داشت. با بریدن یخ‌های که در مسیر آنها واقع می‌شد، کشتی‌ها در ۲۶ سپتامبر به لنگرگاه رسیدند. آنها برای ۱۰ ماه بعدی با سردی شدید دست و پنجه نرم می‌کردند. سه ماه در آنجا تاریکی کامل حاکم بود و در سال نو، درجه
در آنجا تاریکی کامل حاکم بود و در سال نو، درجه حرارت به −۵۴ °F (−۴۸ °C) رسید. مردان با تمرین‌های روزمره مشغول نگه داشته می‌شدند و افسران نمایش‌ها را به نمایش گذاشته و یک روزنامه ترتیب دادند. نخستین مورد اسکوربوت در ژانویه گزارش شده و تا مارس فهرست بیماران به چهارده مرد رسید که نصف آنها اسکوربوت خفیف داشتند. پاری بذرهای خردل و تره تیزک را با خود آورده بود و آنها را در عرشه کشتی غرس کرد. برگ‌های این سبزی‌ها ظاهراً مفید بودند. در اوایل ماه مارس نخستین آب ذوب‌شده ظاهر شده و تا حدی باعث هیجان شد، اما ضخامت یخ
ظاهر شده و تا حدی باعث هیجان شد، اما ضخامت یخ تا آخر ماه هنوز هم به ۶ فوت (۲ متر) می‌رسید. پاری در ماه ژوئن گروهی از مردان که یک گاری چوبی را می‌کشیدند به کرانه شمالی جزیره رهبری کرد، کرانه‌ای که او آنرا خلیج هکلا و گریپر نام نهاد. قبل از اینکه کشتی‌ها بتوانند لنگرگاه را ترک و وارد آب شود، اول ماه اوت شده بود. قبل از بازگشت به انگلستان، آنها تا نقطه ۱۱۳°۴۶' غربی به سمت غرب پیش رفته بودند. آنها در اکتبر ۱۸۲۰، در حالیکه تنها یک مرد را از دست داده بودند، به انگلستان بازگشتند. سفر دریایی پاری که طی آن پاری سه
بازگشتند. سفر دریایی پاری که طی آن پاری سه ربع-راه تا مجمع‌الجزایر قطبی کانادا را از طریق کانال پاری طی کرده بود، احتمالاً تنها و پردستاوردترین سفر دریایی در راستای تقلا برای یافتن گذرگاه شمال‌غربی بود. لوک در سمت دیگر قرار داشت؛ سال ۱۸۱۹ به‌طور غیرمعمولی عاری از یخ بود و هیچ کشتی دیگر نتوانسته بود از مکانی که پاری در غرب رفته بود فراتر برود، تا اینکه سفر اکتشافی ادوارد بلیچر در ۱۸۵۰ میلادی این کار را انجام داد. داستان این سفر اکتشافی تحت عنوان یادداشت سفری دریایی برای کشف گذرگاه شمال‌غربی در ۱۸۲۱ میلادی
دریایی برای کشف گذرگاه شمال‌غربی در ۱۸۲۱ میلادی ظاهر شد و ناشر جان موری، ۱٬۰۰۰ گینی برای آن پرداخت کرد. پس از بازگشت به انگلستان، ناوبان یکم پاری به درجه ناخدا دوم ترفیع داده شد. او در فوریه ۱۸۲۱ به عنوان همکار انجمن سلطنتی انتخاب شد. ۱۸۲۱ میلادی: سمت غرب حوضه فوکس. در آوریل ۱۸۲۱، او با فرماندهی کشتی اچ‌ام‌اس فری و در همراهی با کشتی اچ‌ام‌اس هکلا تحت فرماندهی جرج فرانسیس لیون، بار دیگر عازم شمالگان شد. سایر افرادی که او را در این سفر همراهی می‌کردند، شامل دانشمند و کشیش جرج فیشر، متصدی امور مالی و
شامل دانشمند و کشیش جرج فیشر، متصدی امور مالی و خاطرات‌نویس ویلیام هوپر، ناوبان یکم هنری پارکینز هوپنر و افسران دون پایه فرانسس کروزیر و جیمز کلارک راس بودند. تجارب به‌دست آمده از سفر دریایی قبلی در امر بهبود اوضاع مفید بود. چون قبلاً کشتی گریپر همتراز با کشتی هکلا نبود، این بار هر دو کشتی تقریباً هم‌تراز بوده و تمامی قطعات و تجهیزات آنها کاملاً با یکدیگر قابل تعویض بود. این بار آنها عایق چوب‌پنبه‌ای، دوشاخه چوب‌پنبه‌ای برای پنجره‌های کشتی و بخاری‌های پیشرفته که از زغال سنگ به عنوان انرژی استفاده می‌کردند
که از زغال سنگ به عنوان انرژی استفاده می‌کردند و برای مقابله با سرما و چگالش در پایین‌ترین قسمت عرشه کشتی قرار داده شده بودند، داشتند. برای مردان لباس بهتری داده شده بود و آب لیمو، بجای بطری‌های شیشه‌ای، در بشکه‌ها ذخیره شده بود. این بار، هدف سفر اکتشافی یافتن گذرگاهی در نزدیکی انتهای شمال‌غربی خلیج هادسون بود. پس از اینکه او به آهستگی راه خود را از تنگه هادسون باز کرد، مستقیماً به سمت غرب به تنگه منجمدشده حرکت نمود، تنگه‌ای که کریستوفر میدلتون آنرا در ۱۷۴۲ میلادی گذار ناپذیر خوانده بود. او در روزی که
۱۷۴۲ میلادی گذار ناپذیر خوانده بود. او در روزی که پوشیده از مه بود از تنگه منجمدشده عبور نموده و خود را در خلیج ریپلس (حالا ناوجات) یافت، اما پس از بررسی دوباره دریافت که این خلیج محصور به خشکه است. پس از آن او شتاب زده به سمت شمال‌شرق حرکت نمود، از کرانه شبه‌جزیره ملویل نقشه‌برداری کرده و زمستان را در یک کنج جزیره وینتر سپری کرد. او از مردمان اینویت آموخت که حرکت به سمت شمال کرانه در واقع حرکت به سوی غرب است. لیون در ماه‌های مارس و مه، دو سفر اکتشافی را توسط سورتمه به مناطق درونی هدایت کرد. آنها که در ماه
سورتمه به مناطق درونی هدایت کرد. آنها که در ماه ژوئیه از یخ آزاد شده بودند، به سمت شمال حرکت نموده و تنگه فری و هکلا را پر از یخ یافتند. آنها منتظر ماندند تا یخ آب شود، اما این کار نشد. ناوبان یکم رید در ماه سپتامبر، ۱۰۰ مایل (۱۶۰ کیلومتر) در امتداد تنگه به سمت غرب سفر نموده و به خلیج بوتیا که پر از یخ بود رسید، انتهای شمالی مکانی که پاری در ۱۸۱۹ میلادی به آنجا رسیده بود. زمانی که یخ جدید شروع به شکل‌گیری کرد، آنها فاصله کوتاهی به سمت جنوب‌شرق رفته و زمستان را در ایگلولیک سپری کردند. تا ۸ اوت، کشتی هنوز هم
را در ایگلولیک سپری کردند. تا ۸ اوت، کشتی هنوز هم از یخ نجات نیافته بود. چون اواخر فصل بود و نشانه‌های از بیماری اسکوربوت نیز دیده می‌شد، پاری به خانه بازگشته و در اواسط اکتبر ۱۸۲۳ به شتلند رسید. در جریان غیابت وی، او در نوامبر ۱۸۲۱ به درجه بالاتر ترفیع داده شده بود و مدتی کوتاهی پس از بازگشت، به عنوان سرپرست آب‌نگار نیروی دریایی گماشته شد. سفرنامه او تحت عنوان سفرنامه سفر دومی و غیره در ۱۸۲۴ میلادی ظاهر شد. ۱۸۲۴ میلادی: از دست رفتن کشتی فری در خلیجک پرنس ریجینت. او در مه ۱۸۲۴ با کشتی هکلا در همراهی با
ریجینت. او در مه ۱۸۲۴ با کشتی هکلا در همراهی با هنری پارکینز هوپنر در کشتی فری لندن را ترک کرد. هوراشیو توماس آستین، جیمز کلارک راس، فرانسس کروزیر و ویلیام هوپر او را همراهی می‌نمودند. این بار، هدف خلیجک پرنس ریجینت در انتهای غربی جزیره بافین بود، جاییکه در ۱۸۱۹ میلادی یخ راه وی را مسدود کرده بود. از نظر حجم یخ، سال ۱۸۲۴ یک سال بد بود و آنها نتوانستند تا ۱۰ سپتامبر به دریاراه لانکاستر برسند. او وارد دریاراه پرنس ریجینت شد، اما پس از ۶۰ مایل (۹۷ کیلومتر) پیشروی در یخ، او مجبور شد زمستان را در جاییکه آنرا
در یخ، او مجبور شد زمستان را در جاییکه آنرا قلعه بوین نامید و در کرانه شرقی واقع شده بود، سپری نماید. در اواخر ژوئیه ۱۸۲۵، آنها خود را از یخ نجات داده و ۶۰ مایل (۹۷ کیلومتر دیگر) به سمت جنوب پیشروی کردند، اما در این هنگام آنها با باد شدید و یخ روبرو شده و کشتی فری توسط باد به سمت غربی کرانه کشانده شده و در اثر فشار ناشی از باد تخریب گردید. پس از ۴۸ ساعت کار روی پمپ‌ها، آنها به‌طور عمدی تلاش نمودند تا کشتی را برای تعمیر به ساحل بکشانند. انبارهای کشتی هنوز خالی نشده بود، اما تا ۲۵ اوت روشن شده بود که تیرِ ته
نشده بود، اما تا ۲۵ اوت روشن شده بود که تیرِ ته کشتی شکسته‌است و یخ‌های که به سرعت در حال شکل‌گیری بود آنها را مجبور نمود تا از تلاش بیشتر دست بکشند. بیشتر انبارها در ساحل رها شد، خدمه‌های آن بر کشتی هکلا سوار شده و در اکتبر ۱۸۲۵ به انگلستان بازگشتند. پاری تصور کرد که می‌توانست آب‌های باز در جنوب ناحیه‌ای که کشتی شکسته بود، را ببیند. او گزارش این سفر دریایی را در ۱۸۲۶ میلادی منتشر کرد.
اویگن اتو اروین نتو ؛ (۳۰ ژوئن ۱۸۴۶ در هاله – ۱۳ مه ۱۹۱۹ در گیسن) یک ریاضیدان آلمانی بود که با ادغام نتایج پژوهش‌ها درباره گروه جایگشت و گروه‌ها در نظریه اعداد، گام های بزرگی در نظریه گروه برداشت. او همچنین درباره خم‌های فضاپرکن به پژوهش پرداخت. زندگینامه. نتو در هاله متولد شد و در هاله و برلین به مدرسه رفت و از سال ۱۸۶۶ به تحصیل ریاضیات در دانشگاه برلین نزد کرونکر، وایرشتراس و کومر پرداخت. او در سال ۱۸۷۰ فارغ التحصیل شد و دکترای خود را تحت راهنمایی وایرشتراس دریافت کرد. او قبل از اینکه در سال ۱۸۷۹ دانشیار
دریافت کرد. او قبل از اینکه در سال ۱۸۷۹ دانشیار دانشگاه استراسبورگ شود، در یک مدرسه در برلین به تدریس می‌پرداخت. او در سال ۱۸۸۲ دانشیار در برلین و در سال ۱۸۸۸ استاد دانشگاه گیسن و در سال ۱۹۱۳ بازنشسته شد. در میان دیگر موضوعات، نتو بر روی نظریه گروه کار می‌کرد. او به اثبات جدیدی از قضایای سایلو رسید. نتو همچنین به خاطر نخستین کتاب‌های درسی ترکیبیات و نظریه گروه شناخته شده است.
ایستگاه راه‌آهن هاپسالو () در شهر هاپسالو، استونی قرار دارد. این ایستگاه در سال ۱۹۰۴ به صورت محدود تاسیس شد و سپس ساختمان فعلی آن از سال ۱۹۰۵ تا ۱۹۰۷ ساخته شد.
پلاتزشن (آلمان غربی آلمانی بالا)، کیکز (در آلمانی اتریشی) یا بیسکویت (آلمان عالی سوئیس) به شکل کلی به عنوان محصولات پخته کوچک متعلق به شیرینی‌ها نامیده می‌شوند. آنها شیرینی محبوب کریسمس هستند. در آلمان نیز شیرینی و مانند آن را پلاتزشن می‌نامند. شکل‌های معمول عبارتند از: "تالرهای" گرد، "برش‌های" مستطیلی، "حلقه‌ها"، "الماس‌ها"، ماکارون‌ها، "کپه‌ها"، "کروسانت‌ها" یا "شکل‌هایی" که با کمک کاتر بیسکویت درست می‌شوند. نام. کلمه "پلاتزشن" پس از شکل مسطح "مکان یا پلاتز" که از "پلاتز" فرانسوی قدیم ارائه شده‌است، به
که از "پلاتز" فرانسوی قدیم ارائه شده‌است، به معنی، "کیک مسطح" است. کلمه "Keks" از کلمه انگلیسی "cakes" گرفته شده‌است. در آلمانی سوئیسی، این شیرینی به نام "های Güetzi" , "Guetzli" , "Chrömli" و موارد مشابه، در جنوب آلمان نیز "Platzerl" , "Bredla" , "Loible/Loibla" یا Guatl/ Gutsle "/Guatsle"، در سوئیس گاهی وقت‌ها "Brötle" نیز نامیده می‌شود. اصطلاح "کوکی‌ها" در ایالات متحده آمریکا رایج است. در بریتانیای به آنها "بیسکویت" (وام واژه انگلیسی از فرانسوی) می‌گویند، حتی اگر از نظر ترکیب و مواد تشکیل دهنده، با
حتی اگر از نظر ترکیب و مواد تشکیل دهنده، با بیسکویت آلمانی مطابقت نداشته باشند. تولید. در کریسمس، پلاتزشن‌ها به‌طور سنتی پخته می‌شوند، به خصوص در خانواده‌ها. کلوچه‌های خام را روی سینی فر که می‌توان از قبل با کاغذ پخت پوشانده پخش می‌شود. زمان پخت کوتاه است. وقتی سطح آن خیلی کم قهوه ای شد، می‌توان گفت که پلاتزشن‌ها آماده شده‌اند. تولید انواع پلاتزشن‌ها در مواد مورد استفاده و مهمتر از همه در شکل‌دادن به خمیر متفاوت است: پلاتزشن اغلب بر اساس ماده اصلی طعم‌دهنده، مانند کوکی‌های بادیان، ستاره دارچینی یا ماکارون
مانند کوکی‌های بادیان، ستاره دارچینی یا ماکارون نارگیل نامگذاری می‌شوند. تاریخچه. پخت شیرینی به موازات مصرف قهوه، چای و کاکائو در آلمان از قرن ۱۸ توسعه یافت. این خوراکی‌ها بین خانم‌های طبقه بالای جامعه، محبوب بود. شیرینی‌های کوچک نیز در مهمانی قهوه سرو می‌شد. علاوه بر کیک اسفنجی، کیک‌های شکل دار (اسپرینگ رول) نیز رواج داشت. تمام محصولات شیرینی پزی، از جمله کوکی‌ها، تا قرن نوزدهم ساخته شدند. در قرن نوزدهم خوردن این شیرینی‌ها یک کار لوکس بود زیرا شکر و مواد دیگر مانند بادام یا کاکائو بسیار گران بود. زمانی که
مانند بادام یا کاکائو بسیار گران بود. زمانی که امکان تهیه قند ارزان از چغندر قند محلی وجود داشت، این وضعیت تغییر کرد. پس از آن، کوکی‌ها را می‌توان در خانه‌های ساده برای مناسبت‌های خاص نیز پخت.
ویلیام هیلتون هاول (William Hilton Hovell) (۲۶ آوریل ۱۷۸۶ – ۹ نوامبر ۱۸۷۵)، کاوشگر انگلیسی استرالیا بود. او با همیلتون هیوم یک سفر زمینی در ۱۸۲۴ از سیدنی به بندر فیلیپ (نزدیک ملبورن امروزی) انجام داد و بعداً منطقه اطراف بندر غربی را کاوش کرد. اوایل زندگی. هاول در یارموث، نورفولک، انگلستان به دنیا آمد. پدرش ناخدا و مالک بخشی از یک کشتی تجارتی به دریای مدیترانه بود که طی یک سفر دریایی در ۱۷۹۴ توسط فرانسوی‌ها دستگیر و به بندری منتقل شد، در آنجا به مدت دو سال اسیر جنگی شد. ویلیام زمانی که تنها ۱۰ سال داشت برای
جنگی شد. ویلیام زمانی که تنها ۱۰ سال داشت برای امرار معاش به دریا رفت، او پس از گذراندن زندگی سراسر سخت، در ۲۰ سالگی با زنوبیا مقیم پرو آشنا شد و دو سال بعد کاپیتان دریایی تجاری جونو شد که به ریوژانیرو و دیگر جاها می‌رفت. او تصمیم گرفت به استرالیا برود و در ۹ اکتبر ۱۸۱۳ به همراه همسرش استر نئو آرندل (دختر جراح توماس آرندل) و دو فرزند، یک پسر و یک دختر، با کشتی ارل اسپنسر به سیدنی نیو ساوت ولز رسید. هاول با ایجاد ارتباط با سیمئون لرد، رئیس کشتی شد و چندین سفر تجاری در امتداد ساحل شرقی سواحل استرالیا و به
سفر تجاری در امتداد ساحل شرقی سواحل استرالیا و به نیوزیلند انجام داد. در ژوئن ۱۸۱۶، زمانی که فرماندهی "برادران" را برعهده داشت در کنت گروپ، تنگه باس غرق شد و به همراه خدمه هشت نفره‌اش به مدت ۱۰ هفته با گندم‌های محموله‌شان که خیس و شسته شده بود، زنده ماندند، قبل از اینکه توسط اسپرینگ نجات پیدا کنند. در سال ۱۸۱۹ زمینی نزدیک سیدنی مستقر شد و در جهت جنوب کاوش کرد. او در سال ۱۸۲۳ به دره بوراگورنگ رسید. کاوشگر. در سال ۱۸۲۴، فرماندار سر توماس بریزبن از هاول خواست تا با همیلتون هیوم به اکتشاف در جنوب نیو ساوت ولز
تا با همیلتون هیوم به اکتشاف در جنوب نیو ساوت ولز و ویکتوریا بپیوندد تا اطلاعات بیشتری در مورد هر رودخانه‌ای که ممکن است در جهت خلیج اسپنسر به سمت جنوب حرکت کند به دست آورد. هاول تجربه کمی در گیاهان داشت، اما تجربه زیادی به عنوان یک دریانورد داشت. سفر اکتشافی رسمی برنامه‌ریزی شده، انجام نشد و هیوم و هاول تصمیم گرفتند، سفر را با هزینه شخصی خود انجام دهند. مقداری زین، لباس، پتو و اسلحه از فروشگاه‌های دولتی تهیه کردند. کاوشگران در ۳ اکتبر ۱۸۲۴ با شش مرد آنجا را ترک کردند. آنها در ۱۳ اکتبر به ایستگاه هیوم
را ترک کردند. آنها در ۱۳ اکتبر به ایستگاه هیوم رسیدند و در ۱۷ اکتبر سفر اکتشافی را با پنج گاو نر، سه اسب و دو گاری آغاز کردند. در ۲۲ اکتبر آنها متوجه شدند که تنها راه برای عبور از رودخانه مارومبدجی که در آن زمان سیل‌زده بود، تبدیل یکی از گاری‌ها به یک نوع قایق با گذراندن یک نوع پارچه برزنت، از زیر آن بود. مردان، اسب‌ها و گاو نر شنا کردند و همه چیز با موفقیت انجام شد. یکی دو روز بعد در منطقه تپهٔ شکسته، پر از مسیرهای آبی، آنها در یافتن جاده‌ای برای گاری‌های بارگیری شده، با مشکل زیادی مواجه شدند و در ۲۷
بارگیری شده، با مشکل زیادی مواجه شدند و در ۲۷ اکتبر تصمیم گرفتند، آنها را رها کنند. تا ۱۶ نوامبر مسیر آنها در یک منطقه کوهستانی دشوار بود. در آن روز آنها به رودخانه بزرگی رسیدند که هاول آن را رودخانه هیوم نامید «او اولین کسی بود که آن را دید». قسمت بالای رودخانه موری بود که چند سال بعد توسط چارلز استورت نام‌گذاری شد. عبور از اینجا غیرممکن بود، اما پس از چند روز جای بهتری پیدا شد و با ساخت اسکلت نامتعادل یک قایق، موفق به عبور از آن شدند. در ۳ دسامبر آنها به رودخانه گلبرن رسیدند که توانستند بدون قایق از آن