payamvha/North_RAG huggingface dataset:
«داندی‌ها» توسط حدود ۹٬۰ میلیون بیننده دیده شد و ۴٬۳/۱۰ درصد امتیاز را در میان بزرگسالان بین ۱۸ تا ۴۹ سال دریافت کرد، که آن را به بالاترین قسمت سریال از زمان پخش قسمت پایلوت تبدیل کرد. این قسمت نقدهای مثبتی از سوی منتقدان دریافت کرد. داستان. مایکل اسکات (استیو کرل) تنها شخصی‌ست که مشتاقانه دنبال مراسم سالانه خود، «داندی‌ها» است که در رستوران چیلیز برگزار می‌شود. جیم هالپرت (جان کرازینسکی) تلاش می‌کند که مایکل را از دادن جایزه «طولانی‌ترین نامزدی جهان» به پم بیزلی (جینا فیشر) منصرف کند. در همین حال، دوایت
بیزلی (جینا فیشر) منصرف کند. در همین حال، دوایت شروت (رین ویلسون) می‌فهمد که در دستشویی زنانه دربارهٔ مایکل گرافیتی‌ای کشیده شده (که بعداً مشخص می‌شود کار پم بوده) و تلاش‌های او برای پیدا کردن عامل آن به‌طور خجالت‌آوری ناموفق است. در مراسم، نقش‌آفرینی مایکل به عنوان مجری شکست می‌خورد. رایان هوارد (بی جی نواک) هنگامی که مایکل به او جایزه «جذاب‌ترین شخص اداره» را می‌دهد خجالت‌زده می‌شود. نامزد پم، روی اندرسون (دیوید دنمان) و دریل فیلبین (کریگ رابینسون) همراه با پم از مراسم می‌روند. در پارکینگ، پم و روی دعوا
با پم از مراسم می‌روند. در پارکینگ، پم و روی دعوا می‌کنند و پم تنهایی به رستوران بر می‌گردد و مارگاریتا و آبجو می‌خورد. دیگر مشتریان در رستوران مایکل را به باد طعنه گرفتند و او تصمیم می‌گیرد به آن پایان دهد اما پم که مست شده بود اعضای اداره را رهبری می‌کند تا او مراسم را ادامه دهد. پم که با دریافت جایزه داندی «سفیدترین اسنیکر» خالی شده بود، یک سخنرانی ارائه می‌دهد و جیم را از لب می‌بوسد که جیم را شگفت‌زده می‌کند. عرضه و بازخوردها. «داندی‌ها» در اصل در تاریخ ۲۰ سپتامبر ۲۰۰۵ از شبکه ان‌بی‌سی در ایالات متحده
۲۰ سپتامبر ۲۰۰۵ از شبکه ان‌بی‌سی در ایالات متحده آمریکا پخش شد. این قسمت در پخش اصلی آمریکایی خود، سهم ۴٬۳/۱۰ درصدی را در میان بزرگسالان بین ۱۸ تا ۴۹ سال دریافت کرد. این به این معنی است که ۲٬۴ درصد از تمام افراد ۱۸ تا ۴۹ ساله و ۶ درصد از تمام افراد ۱۸ تا ۴۹ ساله در حال تماشای تلویزیون در زمان پخش آن را دیده‌اند. این قسمت توسط ۹٬۰ میلیون بیننده دیده شد، که آن را به بالاترین امتیاز سریال از زمان قسمت پایلوت مجموعه تبدیل کرد.
لیکعنیا () یا لیکنیا منطقه بزرگی در داخل آسیای صغیر، در شمال کوه‌های توروس بود. از شرق به کاپادوکیه، از شمال به گالاتیا، از غرب به فریجیا و پیسیدیا محدود می‌شد، در حالی که از جنوب به زنجیره کوه توروس امتداد داشت، جایی که با کشوری که در زمان‌های قبل کیلیکیه نامیده می‌شد هم‌مرز بود، اما مرزهای آن در زمان‌های مختلف بسیار متفاوت بود. گزنفون از لیکعونیا یاد می‌کند که کوروش کوچک در راهپیمایی و گسترش قلمروهای خود در آسیا از آنجا نیز عبور کرد و این ناحیه را به خود متعلق ساخت، و بدین ترتیب گزنفون، قونیه را، آخرین
متعلق ساخت، و بدین ترتیب گزنفون، قونیه را، آخرین شهر اقامتگاه فریجیا (قوم فریگی‌ها) توصیف می‌کند. از سوی دیگر، بطلمیوس، لیکائونیا را به عنوان بخشی از استان کاپادوکیه مشمول می‌داند. شهرهای قونیه(Konya), براتی (Barate) و تیانا (Tyana) در لیکعنیا قرار داشتند.
لاک نوعی پوشش یا پوشش سخت و بالقوه براق است که بر روی موادی مانند چوب یا فلز اعمال می‌شود. این واژه از کلمه زبان سانسکریت lākshā (लाक्षा) سرچشمه می‌گیرد و بیانگر عدد صد هزار است که هم برای شپشک‌های لاک ساز (به دلیل تعداد بسیار زیاد آنها) و هم برای ترشح صمغی قرمز استفاده می‌شود و سرشار از شلاک است که به عنوان روکش چوب در هند قدیم و مناطق اطراف مورد استفاده قرار می‌گرفت. لاک‌های آسیایی که به آن «لاک واقعی» می‌گویند، اشیایی هستند که با "شیره‌های تصفیه‌شده"، رنگ و خشک شدهٔ Toxicodendron vernicifluum (درخت لاک
و خشک شدهٔ Toxicodendron vernicifluum (درخت لاک چینی) یا درختان مرتبط پوشیده می‌شود که در چندین لایه روی پایه‌ای عموماً چوبی اعمال می‌شود و به یک لایه سطحی بسیار سخت و صاف تبدیل می‌شود که این لایه سخت، بادوام و مقاوم در برابر آب و از نظر ظاهری بسیار جذاب است. لاک آسیایی گاهی با تصاویر نقاشی می‌شود و با پوسته و مواد دیگر منبت کاری و حکاکی می‌شود، همین‌طور با طلا غبار آلود می‌شود و سایر روش‌های تزئینی و زیباسازی هم روی آن انجام می‌شود. در تکنیک‌های مدرن و امروزی، لاک(Lacquer) به معنای طیفی از پوشش‌های شفاف
لاک(Lacquer) به معنای طیفی از پوشش‌های شفاف یا رنگدانه‌ای است که با تبخیر شدن حلال خشک می‌شوند تا پوششی سخت و بادوام و مقاوم ایجاد کنند. روکش می‌تواند از هر سطحی از بسیار مات تا بسیار براق باشد و در صورت نیاز می‌توان آن را بیشتر جلا داد. روکش‌های لاک معمولاً سخت‌تر و شکننده تر از رنگ‌های روغنی یا لاتکس هستند و معمولاً روی سطوح سخت و صاف مورد استفاده قرار می‌گیرند. از نظر محصولات تکمیلی مدرن، روکش‌های مبتنی بر شلاک حل شده در الکل، اغلب شلاک یا لاک نامیده می‌شوند تا آنها را از لاک مصنوعی متمایز کنند، که اغلب
تا آنها را از لاک مصنوعی متمایز کنند، که اغلب به آن لاک ساده می‌گویند. که متشکل از پلیمرهای مصنوعی (مانند نیتروسلولز، بوتیرات سلولز استات ("CAB") یا رزین اکریلیک) حل شده در "رقیق کننده لاک"، مخلوطی از حلال‌های آلی مختلف است. اگرچه لاک مصنوعی دوام بیشتری نسبت به شلاک دارد، اما روکش‌های سنتی شلاک اغلب به دلیل ویژگی‌های زیبایی‌شناختی‌شان ترجیح داده می‌شوند، مانند پولیش فرانسوی، و همچنین مواد «کاملاً طبیعی» و عموماً ایمن برای غذا. علم اشتقاق لغات. "لاک" انگلیسی از کلمه قدیمی فرانسوی "lacre" «نوعی موم مهر و
از کلمه قدیمی فرانسوی "lacre" «نوعی موم مهر و موم»، از "lacre" پرتغالی گرفته شده‌است، که خود نوعی غیرقابل توضیح از «ماده صمغی» لاتین قرون وسطایی "lacca" است. اینها در نهایت از سانسکریت "لاکشا" (लाक्षा) گرفته می‌شوند، که هم برای شپشک‌های لاکساز و هم برای ترشح صمغ قرمزی که تولید می‌کند و به عنوان روکش چوب استفاده می‌شود. رزین لاک زمانی به مقدار قابل توجهی از هند به همراه چوب‌های شرقی به اروپا وارد می‌شد. اندازه‌گیری شین. لاک شین نوعی اندازه‌گیری از درخشش لاک داده شده‌است. تولیدکنندگان مختلف نام و
درخشش لاک داده شده‌است. تولیدکنندگان مختلف نام و استانداردهای خاص خود را برای شین خودشان دارند. متداول‌ترین اسم گذاری‌ها از کم براق‌ترین تا بسیار براق عبارتند از: تخت، مات، پوسته تخم مرغ، ساتن، نیمه براق و براق (بالا). لاک‌های مبتنی بر شلاک. در هند از زمان‌های گذشته از شپشک‌های لاکساز یا شلاک استفاده می‌شد. شلاک ترشح حشره لاک ("Tachardia lacca" Kerr یا "Laccifer lacca") است. برای تولید رنگ قرمز و رنگدانه (دریاچه قرمز) و برای تولید درجات مختلف شلاک که در پوشش سطحی استفاده می‌شود مورد استفاده قرار می‌گیرد.
سطحی استفاده می‌شود مورد استفاده قرار می‌گیرد. لاک‌های مبتنی بر اوروشیول. لاک‌های مبتنی بر اوروشیول با اکثر لاک‌های دیگر متفاوت هستند، به این دلیل که آهسته خشک می‌شوند و به جای تبخیر به تنهایی ، توسط اکسیداسیون و پلیمریزاسیون گیر می‌کنند. ماده فعال رزین اوروشیول است، مخلوطی از فنل‌های مختلف معلق در آب، به اضافه چند پروتئین. برای اینکه به درستی تنظیم شود نیاز به محیطی مرطوب و گرم دارد. فنل‌ها تحت تأثیر آنزیم‌های لاکاز اکسید و پلیمریزه می‌شوند و بستری به دست می‌آیند که با تبخیر مناسب محتوای آب آن، سخت
دست می‌آیند که با تبخیر مناسب محتوای آب آن، سخت می‌شود. این لاک‌ها پوشش‌های بسیار سخت و بادوامی تولید می‌کنند که هم زیبا هستند و هم در برابر آسیب‌های ناشی از آب، اسید، قلیایی یا سایش بسیار مقاوم هستند. این رزین از درختان بومی آسیای شرقی مانند درخت لاک چینی و درخت مومی (")" مشتق شده‌است. رزین تازه درختان لاک چینی باعث درماتیت تماسی ناشی از اوروشیول می‌شود و بنابراین در استفاده از آن دقت زیادی لازم است. چینی‌ها واکنش آلرژیک را با صدف له شده درمان کردند، که ظاهراً از خشک شدن لاک به درستی جلوگیری می‌کند.
که ظاهراً از خشک شدن لاک به درستی جلوگیری می‌کند. مهارت‌های لاک در آسیا بسیار توسعه یافت و قطعات بسیار تزئین شده زیادی تولید شد. تأیید شده‌است که درخت لاکی از ۱۲۶۰۰ سال پیش در دوره جومون اولیه در ژاپن وجود داشته‌است. این امر توسط کربن رادیواکتیو درخت لاکی یافت شده در تپه پوسته توریهاما تأیید شد که قدیمی‌ترین درخت لاکی در جهان است که تا سال ۲۰۱۱ یافت شده‌است. لاک در اوایل ۷۰۰۰ سال قبل از میلاد در دوره جومون در ژاپن مورد استفاده قرار گرفت. شواهدی برای اولین ظروف لاکی در سایت حفاری کاکینوشیما "B" در هوکایدو
ظروف لاکی در سایت حفاری کاکینوشیما "B" در هوکایدو کشف شد. زیور آلات بافته شده با نخ قرمز لاکی در یک گور گودال متعلق به نیمه اول دوره جومون اولیه کشف شد. همچنین در سایت حفاری کاکینوشیما "A" ظروف سفالی با دهانه ای که با لاک قرمز رنگ آمیزی شده بود که ۳۲۰۰ سال پیش ساخته شده بود تقریباً کاملاً سالم پیدا شد. در دورهسلسله شانگ (۱۶۰۰–۱۰۴۶ قبل از میلاد)، روش‌های پیچیده مورد استفاده در فرایند لاک برای اولین بار توسعه یافت و تبدیل به یک صنعت دستی بسیار هنری شد، اگرچه لاک‌های متفوات ماقبل تاریخ در چین پیدا شدند که به
لاک‌های متفوات ماقبل تاریخ در چین پیدا شدند که به دوره نوسنگی باز برمیگردد. اولین شی لاکی چینی موجود، یک کاسه چوبی قرمز رنگ، در یک مکان فرهنگ همودو (۵۰۰۰–۴۵۰۰ پیش از میلاد) در چین کشف شد. توسط سلسله هان (۲۰۶ پیش از میلاد - ۲۲۰ بعد از میلاد)، بسیاری از مراکز تولید لاک به‌طور محکم تأسیس شدند. علم روش‌های چینی فرایند لاک در زمان سلسله‌های هان، تانگ و سونگ از چین گسترش یافت. در نهایت به کره، ژاپن، جنوب شرق آسیا و جنوب آسیا معرفی شد. تصویر زیر سوت‌های چوبی با لاک ساخته شده در چاناپاتنا، کارناتاکا، هند را نشان
ساخته شده در چاناپاتنا، کارناتاکا، هند را نشان می‌دهد: تجارت اشیاء لاکی از مسیرهای متفاوتی به خاورمیانه می‌رفت. کاربردهای شناخته شده لاک در چین شامل تابوت، آلات موسیقی، مبلمان و وسایل مختلف خانه بود. از لاک مخلوط شده با پودر سینابر برای ساخت ظرف‌های لاک قرمز سنتی چین استفاده می‌شود. از قرن شانزدهم تا هفدهم، لاک برای نخستین بار از طریق تجارت با ژاپنی‌ها در مقیاس گسترده به قاره اروپا معرفی شد. تا قرن نوزدهم، ظروف لاکی یکی از صادرات عمده ژاپن بود و خانواده سلطنتی اروپایی، اشراف و افراد مذهبی به نمایندگی از
اروپایی، اشراف و افراد مذهبی به نمایندگی از ماری آنتوانت، ماریا ترزا و انجمن عیسی، ظروف لاکی ژاپنی را جمع‌آوری می‌کردند که با تزئینات مجلل با maki-e تزئین شده بود. اصطلاحات مربوط به لاک مانند "Japanning", "Urushiol" و "maque" که در زبان اسپانیایی مکزیکی به معنای لاک است، از زبان ژاپنی گرفته شده می‌باشد. درخت‌ها پیش از قطع شدن باید حداقل ده سال سن داشته باشند که رزین خارج شود. با فرآیندی به نام «پلیمریزاسیون آبی» انجام می‌شود و اکسیژن را جذب می‌کند. با قرار گرفتن در محیطی مرطوب به آن اجازه داده می‌شود تا
گرفتن در محیطی مرطوب به آن اجازه داده می‌شود تا اکسیژن بیشتری را از تبخیر شدن آب جذب کند. درختان لاکی در ویتنام، تایلند، تایوان و برمه، به نام Thitsi، کمی متفاوت هستند. آنها دارای اوروشیول نیستند، بلکه مواد مشابهی به نام «لاکول» یا «تیسیول» دارند. نتیجه نهایی شبیه است اما نرم‌تر از لاک چینی و ژاپنی است. لاک برمه کندتر گیر می‌کند و به‌وسیلهٔ دست‌های صنعتگران بدون استفاده از قلم مو رنگ می‌شود. با افزودن مقادیر کمی اکسید آهن می‌توان لاک خام را «رنگ» کرد که بسته به اکسید آن قرمز یا سیاه می‌باشد. شواهدی وجود
به اکسید آن قرمز یا سیاه می‌باشد. شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد استفاده از آن حتی بیش از ۸۰۰۰ سال از حفاری‌های باستان‌شناسی در ژاپن و چین قدمت دارد. بعداً رنگدانه‌هایی برای ساختن رنگ‌ها اضافه شد. از آن نه تنها به عنوان یک پایان کار استفاده می‌شود، بلکه مخلوط با خاک رس‌های آسیاب شده و پخته نشده که روی قالب با لایه‌هایی از پارچه کنفی اعمال می‌شود، می‌تواند اشیایی را بدون نیاز به هسته دیگری مانند چوب تولید کند. این فرایند در ژاپن «کانشیتسو» نامیده می‌شود. در لاک زدن آلات موسیقی چینی، گوکین، لاک را با پودر
لاک زدن آلات موسیقی چینی، گوکین، لاک را با پودر شاخ گوزن (یا پودر سرامیک) مخلوط می‌کنند تا قدرت بیشتری به آن بدهد تا بتواند در برابر انگشت گذاری بایستد. تعدادی از اشکال اوروشیول وجود دارد. آنها بر اساس طول زنجیره R، که به گونه گیاهی که اوروشیول را تولید می‌کند، متفاوت است. اوروشیول همچنین می‌تواند در درجه اشباع در زنجیره کربن متفاوت باشد. اوروشیول را می‌توان به صورت زیر ترسیم کرد: ، که در آن: R = (CH2)14CH3 or R = (CH2)7CH=CH(CH2)5CH3 or R = (CH2)7CH=CHCH2CH=CH(CH2)2CH3 or R = (CH2)7CH=CHCH2CH=CHCH=CHCH3
or R = (CH2)7CH=CHCH2CH=CHCH=CHCH3 or R = (CH2)7CH=CHCH2CH=CHCH2CH=CH2 انواع لاک. انواع لاک از مکانی به مکان دیگر تفاوت دارد اما می‌شود آنها را به دو دسته فرآوری نشده و فرآوری شده تقسیم کرد. لاک اولیه فرآوری نشده، لاک "خام" نامیده می‌شوند (生漆: "ki-urushi" در ژاپنی، "shengqi" در چینی). این مستقیماً از خود درخت با برخی ناخالصی‌ها فیلتر شده‌است. لاک خام حدود ۲۵ درصد آب دارد و به رنگ قهوه ای روشن ظاهر می‌شود. این در یک گرید استاندارد ساخته شده از لاک چینی است که عموماً برای لایه‌های آسیاب شده با مخلوط کردن با
عموماً برای لایه‌های آسیاب شده با مخلوط کردن با پودر استفاده می‌شود و یک درجه با کیفیت بالا ساخته شده از لاک ژاپنی به نام "kijomi-urushi" (生正味漆) که برای آخرین لایه‌های تکمیلی استفاده می‌شود. . شکل فرآوری شده (که در آن لاک به‌طور مداوم هم زده می‌شود تا مقدار زیادی از محتوای آب تبخیر شود ") در زبان چینی گوانگچی" (光漆) نامیده می‌شود، اما بسته به تنوع، تحت نام‌های ژاپنی مختلفی قرار می‌گیرد، به عنوان مثال، "کیجیرو-اوروشی" (木地)呂漆) یک لاک شفاف استاندارد است که گاهی با رنگدانه‌ها استفاده می‌شود و "roiro-urushi"
با رنگدانه‌ها استفاده می‌شود و "roiro-urushi" (黒呂色漆) یکسان است اما از قبل با هیدروکسید آهن مخلوط می‌شود تا یک لاک سیاه رنگ تولید کند. "Nashiji-urushi" (梨子地漆) است که لاک شفاف اما مخلوط با نار هندی برای ایجاد یک لاک زرد آغشته و به ویژه برای طلا استفاده می‌شود. این لاک‌ها عموماً برای لایه‌های میانی استفاده می‌شوند. لاک‌های ژاپنی از این نوع عموماً برای لایه‌های رویی استفاده می‌شوند و پیشوند کلمه "jo-" (上) به معنای «لایه» است. لاک‌های فرآوری‌شده می‌توانند به آن‌ها روغن اضافه کنند تا براق شوند، به عنوان نمونه،
روغن اضافه کنند تا براق شوند، به عنوان نمونه، "shuai-urushi" (朱合漆) با روغن بذر کتان مخلوط می‌شود. بقیه لاک‌های تخصصی شامل "ikkake-urushi" (釦漆) است که ضخیم است و بیشتر برای استفاده از ورق نقره یا طلا استفاده می‌شود. لاک‌های نیتروسلولزی. لاک‌های حلال حاوی نیتروسلولز، رزینی که از نیتراسیون پنبه و سایر مواد سلولزی به دست می‌آید، همراه با دیگر کاربردهای تجاری نیتروسلولز در قرن نوزدهم معرفی شدند. به عنوان مثال، از آنها در اقلام برنجی مانند آلات موسیقی استفاده می‌شد. نسخه‌های بادوام‌تر و سریع‌تر خشک‌شونده این
می‌شد. نسخه‌های بادوام‌تر و سریع‌تر خشک‌شونده این لاک‌ها در اوایل دهه ۱۹۲۰ ساخته شدند و به سرعت جایگزین زیادی از رنگ‌ها و لاک‌هایی که آهسته‌تر خشک می‌شدند شدند. آنها به‌طور گسترده در صنعت خودروسازی و سایرین برای ۳۰ سال آینده مورد استفاده قرار گرفتند تا اینکه پیشرفت‌های شیمیایی بیشتر جایگزین آنها شد. قبل از معرفی، روکش‌های خودروهای تولید انبوه از نظر رنگ محدود بودند، به راحتی آسیب می‌دیدند و زمان زیادی برای خشک شدن نیاز داشتند، با رنگ سیاه ژاپنی سریع تر خشک شدند و در نتیجه مقرون به صرفه‌ترین برای استفاده
شدند و در نتیجه مقرون به صرفه‌ترین برای استفاده شدند. در سال ۱۹۲۳، خودروی جنرال موتورز با نام تجاری اوکلند اولین برندی بود که یکی از لاک‌های نیتروسلولوز سریع خشک‌شونده جدید را معرفی کرد، آبی روشن که توسط DuPont با نام تجاری Duco تولید می‌شد. در سال ۱۹۲۴، جنرال موتورز بار دیگر نیز همین کار را کرد و تا سال ۱۹۲۵، لاک‌های نیتروسلولزی به‌طور کامل تجارت رنگ سنتی خودرو، لوازم خانگی، مبلمان، آلات موسیقی، تابوت و سایر محصولات را مختل کردند. از لاک‌های نیتروسلولزی برای ضدآب کردن فیوزهای آتش بازی نیز استفاده می‌شود.
ضدآب کردن فیوزهای آتش بازی نیز استفاده می‌شود. نیتروسلولز و سایر رزین‌ها و نرم‌کننده‌ها در حلال حل می‌شوند و هر لایه لاک مقداری از لایه قبلی را حل می‌کند. این لاک‌ها پیشرفت بزرگی نسبت به روکش‌های قبلی خودرو و مبلمان داشتند، هم در سهولت کاربرد و هم در حفظ رنگ. روش ترجیحی استفاده از لاک‌های سریع خشک شونده است و توسعه لاک‌های نیتروسلولزی منجر به اولین استفاده گسترده از تفنگ‌های اسپری شد. لاک‌های نیتروسلولزی یک روکش سخت و در عین حال انعطاف‌پذیر و بادوام تولید می‌کنند که می‌توان آن را بسیار براق کرد. از معایب
می‌کنند که می‌توان آن را بسیار براق کرد. از معایب این لاک‌ها می‌توان به ماهیت خطرناک حلال که قابل اشتعال و سمی است و خطرات نیتروسلولز در فرایند تولید اشاره کرد. درجه لاکی از نیتروسلولز محلول ارتباط نزدیکی با شکل نیترات شده بیشتر دارد که برای ساخت مواد منفجره استفاده می‌شود. آنها تقریباً پس از یک ماه غیرسمی می‌شوند زیرا در این مرحله لاک بیشتر حلال‌های مورد استفاده در تولید خود را تبخیر کرده‌است. لاک‌های اکریلیک. لاک‌هایی با کمک رزین اکریلیک، که یک پلیمر مصنوعی است، در دهه ۱۹۵۰ ساخته شدند. رزین اکلیریک یک
است، در دهه ۱۹۵۰ ساخته شدند. رزین اکلیریک یک ترموپلاستیک شفاف و بدون رنگ می‌باشد که از پلیمریزاسیون مشتقات اسید اکریلیک به‌وجود می‌آید. از اکریلیک در رنگ‌های لعاب نیز استفاده می‌شود که این مزیت را دارند که برای به دست آوردن درخشندگی نیازی به سفت شدن ندارند. با این وجود، میناها به کندی خشک می‌شوند. مزیت لاک اکریلیک مدت زمان خشک شدن فوق‌العاده سریع آن می‌باشد. همان‌طور که لاک آسیایی در قرن هفدهم در فرانسه، انگلستان، اسپانیا و اسپانیا رایج شد، اروپایی‌ها تکنیک‌های تقلید را توسعه دادند. در تکنیک اروپایی که روی
تقلید را توسعه دادند. در تکنیک اروپایی که روی مبلمان و سایر اشیاء استفاده می‌شود، از روکش‌هایی استفاده می‌شود که پایه رزینی مشابه پوسته دارند. این تکنیک که به ژاپنی شدن معروف شد، شامل استفاده از چند لایه لاک است که هر کدام با حرارت خشک و جلا میابند. در قرن هجدهم، این روش طرفداران زیادی پیدا کرد. اگرچه به‌طور سنتی پوشش سفالی و چوبی بود، این روش پوشش محبوب (بیشتر سیاه) صنعت فلزات شتاب‌دهنده بود. در قرن بیستم، این اصطلاح به‌طور آزاد برای پوشش‌های مبتنی بر لاک‌ها و لاک‌های مختلف، افزون بر شلاک سنتی، به کار
و لاک‌های مختلف، افزون بر شلاک سنتی، به کار می‌رفت. جستارهای وابسته. لاک الکل شلاک نیتروسلولز دیسک استات نقاشی با لاک اکسید آهن پیوند با بیرون. لاک الکل اوروشیول لاک به زبان ساده‌تر
ولنتین نابوت (Valentin Naboth) (که همچنین "ولنتین نایبود" یا "نابود" نیز نوشته شده است) ( 13 فوریه 1523 الی 3 مارس)، او که با نام لاتینی «والنتینوس نابودوس» نیز معروف است، یک ریاضی‌دان، منجم و اختربین آلمانی است. زندگی و حرفه علمی. ولنتین نابوت در شهر کالوا (لوساتیای سفلی) در خانواده‌ی یهودی به‌دنیا آمد. او برادر بزرگ‌ترِ «الکسیوس نابوت»، الهیات شناس مکتب لوتریانیزم بود. او در سال 1544 در دانشگاه ویتنبرگ پذیرفته شد. در آن زمان، فیلیپ ملانشتن، «ایراسموس رینهولد»، یوهان بوگنهاگن، «پاول ایبر» و «گئورگ میجور»
یوهان بوگنهاگن، «پاول ایبر» و «گئورگ میجور» در آن‌جا تدریس می‌کردند. او سپس در سال 1550 میلادی به «دانشگاه ارفورت» رفت. ولنتین نابوت هنگامی که از ویتنبرگ به ارفورت رفت، از قبل مدرک لیسانس داشت و دارای توانایی‌ها و قابلیت‌های ریاضیاتی قابل ملاحظه‌ای بود. هنگامی که به این مکان علمی آمد، بیماری طاعون شیوع کرده و به همین دلیل دوره‌های تحصیلی کوتاه شده بودند. لیبوروس منگولد بلاغت و نابوت تنها "Sphaera" تدریس می‌کرد. لیبوریوس منگولد، رئیس دانشکده که یک شخص وظیفه‌شناس و اهل واربورگ بود، طوری به‌نظر می‌رسید که با
و اهل واربورگ بود، طوری به‌نظر می‌رسید که با نابوت، ریاضی‎‌دان برجسته تعامل خوبی نداشته باشد. حتی هنگامی که او برای امتحان دکترای خود از دانشگاه پول قرض کرد، لیبوروس در یادداشتِ رئیس دانشکده نوشت که این اتفاق را «هرگز ندیده و نشنیده بود». نابوت سپس امتحان را با موفقیت سپری کرد، ولی پس از دریافت مدرک دکترای خود به دانشکده بی‌درنگ نامه‌ای مملو از محتویات زننده نوشت. همین بود که اندکی بعد، لیبوریس منگلود موقف خود را به عنوان رئیس «سنت گئورگبورس» و استاد فیزیک و بلاغت رها کرد. وظیفه اداری را در شهر اصلی خود،
و بلاغت رها کرد. وظیفه اداری را در شهر اصلی خود، واربورگ، انتخاب نمود. نابوت نیز از این‌جا عزیمت کرد و به دانشگاه کلن رفت و به هدف تدریس ریاضیات در این دانشگاه فعالیتش را ادامه داد که سر انجام به این هدف خود دست یافت. نابوت از سال 1555 تدریس ریاضیات را دانشگاه کلن نخست به‌صورت خصوصی و سپس از سال 1557 الی 1564 به عنوان استاد رسمی ریاضیات «شهر» آغاز کرد. او بجای «ولسیوس یوستوس» تعیین شد؛ ولسیوس در سال 1556 به دلیل تدریس برخی مواردی که از نگاه کلیسا بدعت در دین بود، مجبور شد کلن را ترک کند. «ردولف اسنلیوس»،
بود، مجبور شد کلن را ترک کند. «ردولف اسنلیوس»، ریاضی‌دان هلندی یکی از شاگردان او در دانشگاه کلن بود. او در سال 1556 نخستین کتاب اقلیدس (1556) و سپس اثر ریاضیاتی خود درباره القبیصی (1560)، منجم عرب منتشر کرد، در این کتاب با جادو و خرافت مخالفت نمود. ولسیوس در کار علمی خود نخست از رگیومنتانوس پیروی می‌کرد اما بعداً روش بطلیموس را باتوافق کاردانو ترجیح داد. این دانشمند، یک نسخه از «چهار کتاب» (چهار بخش) بطلمیوس را که متنی در مورد فلسفه و عمل طالع‌بینی است، تدوین و ترتیب کرد، اما این کتاب هیچ‌گاه منتشر نشد.
و ترتیب کرد، اما این کتاب هیچ‌گاه منتشر نشد. ولسیوس در اثر خود از مردم شهر سپاس‌گذاری نمود که او را در سال‌های اولیه حمایت کردند؛ سال‌هایی که ریاضیات تنها رشته‌ای بود که هنوز در چارت درسی دانشگاه گنجانیده نشده بود. اگر این موضوع حقیقت داشته باشد، پس مقام استادی رسمی ریاضیات در همان زمان تأسیس شده است. با این‌حال، لاورینتیانر پتروس لاینر پیشنهاد نمود که تدریس نابوت به زمان دیگری واگذار شود، چون لاینر خود ریاضیات را در این دانشگاه درس می‌داد. افزون بر این، او مدعی شد که نابوت از دانشگاه کلن مدرک دکترا ندارد.
مدعی شد که نابوت از دانشگاه کلن مدرک دکترا ندارد. در حقیقت، رئیس دانشکده تصمیم گرفت که منبعد هیچ‌کس نمی‌تواند در «اسکولا آرتیوم» به تدریس بپردازد، درحالی‌که در یکی از جیمنیزیوم تدریس جریان داشت. اما سرانجام، نابوت در سال 1564 از مقام خود در دانشگاه کلن استعفاء کرد. او سپس به پاریس رفت و در آن‌جا با «شیمون پروکسنوس ز سودتو» (1532-1575)، انسان‌شناس اهل چک دیدن کرد که این شخص او را با پتروس راموس آشنا ساخت. متعاقباً، نابوت راهی ایتالیا شد و در نهایت در شهر پادوا که مرکز مطالعات آن وقت بود، اقامت گزید و در
پادوا که مرکز مطالعات آن وقت بود، اقامت گزید و در آن‌جا به تدریس نجوم پرداخت. آثار. نابوت مؤلف کتاب عمومی نجوم با عنوان Enarratio elementorum astrologiae است. این اثر به دلیل محاسبه حرکت میانگین سالانه خورشید شناخته شده است. نوشتجات او به طور مختصر به توضیح در مورد بطلمیوس و منجمان عرب پرداخته است. نابوت در سال 1573 کتاب درسی مرتبط به نجوم را تحت عنوان؛ Primarum de coelo et terra برای شاگردان جیمنیزیوم منتشر کرد که کتاب مزبور برای استفان باتوری وقف شده بود. تردیدی وجود ندارد که نابوت هنگام نوشتن این اثر از
تردیدی وجود ندارد که نابوت هنگام نوشتن این اثر از کتاب «"درباره گردش افلاک آسمانی"» الهام گرفته بود، زیرا او طرح‌واره مدل متعارف منظومه شمسی، مدل جئو-هلیوسنتریک مارتیانوس کاپلا، همچنین مدل هلیوسنتریک کوپرنیک را در این کتاب ارائه کرده است. تیکو براهه یک نسخه اولیه این کتاب را نزد خود داشت و از آنجایی که این کتاب حاوی نمایش شماتیک اولیه مدل هلیوسنتریک کاپلا است، احتمال دارد این کتاب الهام‌بخش مدل جئو-هلیوسنتریک تیکو باشد. همچنین ممکن است پاول ویتیک در راستای اتخاذ سیستم کاپلا به منظور توضیح حرکت سیارات
اتخاذ سیستم کاپلا به منظور توضیح حرکت سیارات پایین‌تر، تحت تأثیر کتاب نابوت قرار گرفته باشد. همچنین احتمال می‌رود کپلر نیز از این کتاب استفاده کرده باشد. نابوت در این کتاب اصطلاح «"منظومه جهان"» را معرفی کرد؛ مفهومی که بعدها از سوی تیکو، کپلر و گالیله مورد تأیید و اقتباس قرار گرفت. سال‌های پایانی. نابوت در آخر عمرش با روزهای سخت و پرچالشِی مواجه شد. توماسو کامپانیلا در کتابی که در سال 1629 در شهر لیون منتشر کرد، داستان زندگی نابوت را روایت می‌کند. او در این اثر می‌گوید که نابوت در شهر پادوا، ایتالیا
در این اثر می‌گوید که نابوت در شهر پادوا، ایتالیا می‌زیست. هنگامی که او از طالع‌بینی خود دریافت که قرار است وارد یک دوره سراسر خطرهای شخصی شود، غذا و نوشیدنی فراوانی را نزد خود ذخیره کرد، دروازه و پنجره‌هایش را قفل نمود و قصد داشت تا پایان دوره خطر، پنهان بماند. متأسفانه برخی سارقان متوجه شدند که در و دیوار خانه‌اش بسته و قفل است و کسی آن‌جا دیده نمی‌شود. لذا به خانه‌ای که می‌پنداشت خالی است، داخل شدند و اما با صاحب خانه، نابوت، روبرو شدند؛ سرانجام او را در داخل خانه‌اش به قتل رسانیدند تا بتوانند هویت خود
داخل خانه‌اش به قتل رسانیدند تا بتوانند هویت خود را مخفی نگهدارند. بنابر این، او با محاسبات نجومی خود که پیش‌بینی کرده بود نتوانست از قضاء یا سرنوشت خود فرار کند. ابراهام ساندیک در سال 1593 در «کنش‌های هنرنمایی آلمانی» واقعه آن روزگار را اینگونه روایت کرده است: «در سوم مارس، واقعه‌ای غم‌انگیزی اتفاق افتاد؛ ولنتین نابوت سیلزی شصت ساله، یک ریاضی‌دان معروف بود، او در اتاقش در حالت مرده پیدا شد. درحالی که از مکان‌های پر رفت‌وآمد دور شده بود و بدنش پنج زخم برداشته بود؛ یکی روی سینه زیر نوک سینه چپ، دیگری روی
بود؛ یکی روی سینه زیر نوک سینه چپ، دیگری روی سمت چپ، سومی سمت راست شکم، چهارمی زیر ناف و پنجمی در دست چپ‌اش اصابت کرده بود.
مولد اشعه ایکس دستگاهی است که اشعه ایکس تولید می کند. همراه با آشکارساز اشعه ایکس ، معمولاً در کاربردهای مختلفی از جمله پزشکی ، فلورسانس اشعه ایکس ، بازرسی مونتاژ الکترونیکی و اندازه گیری ضخامت مواد در عملیات تولید استفاده می شود. در کاربردهای پزشکی، مولدهای اشعه ایکس توسط رادیوگرافها برای به دست آوردن تصاویر پرتو ایکس از ساختارهای داخلی (مثلاً استخوان) موجودات زنده و همچنین در عقیم سازی استفاده می شود . ساختار. یک مولد اشعه ایکس معمولاً حاوی یک لوله اشعه ایکس برای تولید اشعه ایکس است. احتمالاً می توان از
برای تولید اشعه ایکس است. احتمالاً می توان از رادیوایزوتوپ ها برای تولید اشعه ایکس نیز استفاده کرد. لوله اشعه ایکس یک لوله خلاء ساده است که شامل یک کاتد می‌باشد که جریانی از الکترون‌ها را به خلاء هدایت می‌کند و یک آند که الکترون‌ها را جمع‌آوری می‌کند و از تنگستن ساخته شده است تا گرمای تولید شده در اثر برخورد را تخلیه کند. هنگامی که الکترون ها با هدف برخورد می کنند، حدود ۱٪ از انرژی حاصل به صورت اشعه ایکس ساطع می شود و ۹۹٪ باقی مانده به عنوان گرما آزاد می شود. به دلیل انرژی بالای الکترون‌هایی که به سرعت‌های
به دلیل انرژی بالای الکترون‌هایی که به سرعت‌های نسبیتی می‌رسند، هدف معمولاً از تنگستن ساخته می‌شود، حتی اگر مواد دیگری به‌ویژه در کاربردهای XRF مورد استفاده قرار گیرند. یک مولد اشعه ایکس همچنین نیاز به یک سیستم خنک کننده برای خنک کردن آند دارد. بسیاری از مولدهای اشعه ایکس از سیستم های چرخش آب یا روغن استفاده می کنند. تصویربرداری پزشکی. در کاربردهای تصویربرداری پزشکی، دستگاه اشعه ایکس دارای یک کنسول کنترلی است که توسط یک متخصص رادیولوژی برای انتخاب تکنیک های اشعه ایکس مناسب برای معاینه خاص استفاده می شود،
اشعه ایکس مناسب برای معاینه خاص استفاده می شود، منبع تغذیه ای که kVp (پیک کیلوولتاژ) مورد نظر را ایجاد و تولید می کند. mA(میلی آمپر، که گاهی اوقات به عنوان mAs شناخته می شود که در واقع mA ضربدر طول نوردهی مورد نظر است) برای لوله اشعه ایکس، و همچنین شامل خود لوله اشعه ایکس است. تاریخچه. کشف اشعه ایکس از آزمایش لوله های کروکس ، یک لوله تخلیه الکتریکی تجربی اولیه که توسط فیزیکدان انگلیسی ویلیام کروکس در حدود ۱۸۶۹-۱۸۷۵ اختراع شد، به دست آمد. در سال ۱۸۹۵، ویلهلم رونتگن اشعه ایکس را که از لوله‌های کروکس نشات