payamvha/North_RAG huggingface dataset:
که هم‌اکنون متعلق به صاحب کازینو، استیو وین است. مجسمهٔ «گرنده تته مینس» ساختهٔ مجسمه‌ساز معروف آلبرتو جاکومتی در سال ۱۹۵۴، انتظار می‌رفت ۲۵ تا ۳۵ میلیون دلار به فروش برسد. مجسمهٔ برنزی «لا ماین» ساخته‌شده در سال ۱۹۴۸، ۲۵ میلیون دلار فروخته شد. تندیس برنزی یک گربه که آلبرتو جاکومتی در سال ۱۹۵۵ ساخته بود، ۲۰٫۸ میلیون دلار به فروش رفت. نقاشی «لا تریله»، اثر ژرژ براک، با قیمت ۱۰٫۱۶ میلیون دلار رکورد جهانی فروش را ثبت کرد. مجسمهٔ برنزی «سوارکار»، اثر مارینو مارینی، با نام پیکولو کاوالیر به قیمت ۲٫۳۲ میلیون
مارینی، با نام پیکولو کاوالیر به قیمت ۲٫۳۲ میلیون دالر، بیش از تمام تخمین‌های پیش‌بینی‌شده به فروش رفت. همچنین تابلوی «فمه آوشات اسیسه دانس اون فاتیول»، اثر پیکاسو در سال ۱۹۶۴ به مبلغ ۱۸ میلیون دلار به‌فروش رسید. خانه. در سال ۱۹۴۹، زوج برودی سفارش خانه‌ای نوگرایانه در هولمبی هیلز با معماری کوئینسی جونز و طراحی داخلی ویلیام هاینس را دادند. خانه ترکیبی از دو سبک متداول هم‌عصر است: معماری نوگرایانهٔ کالیفرنیا در اواسط قرن و طراحی داخلی نوگرایانه و پیچیدهٔ هالیوودی. خانه به محل گردهمایی نخبگان شهر، از
هالیوودی. خانه به محل گردهمایی نخبگان شهر، از خانواده‌های قدیمی لس آنجلسی مانند چندلرها گرفته تا ستارگان هالیوودی چون گری کوپر و جوآن کراوفورد، تبدیل شد و به‌عنوان ویترین مجموعه‌های هنری خیره‌کننده نیز به کار رفت. به مدت کوتاهی پس از تکمیل خانه در سال ۱۹۵۲، برودی‌ها به آنری ماتیس سفارش یک نقاشی دیواری بزرگ با کاشی‌های سرامیک برای حیاط خانهٔ خود دادند که یکی از چند اثر معدود این هنرمند بود. در سال ۱۹۵۳، آن‌ها به فرانسه سفر کردند تا ماکت اولیهٔ او را بازبینی کنند. داستان مقاومت نجیبانهٔ فرانسیس در برابر
کنند. داستان مقاومت نجیبانهٔ فرانسیس در برابر اولین طراحی برش‌خوردهٔ ماتیس و این‌که چگونه او این هنرمند را ترغیب کرد تا طرح جایگزینی ارائه دهد اکنون تبدیل به افسانه شده‌است. سرانجام ماتیس یک نقاشی دیواری به ابعاد ۱۲ در ۱۱ فوت از کاشی‌های سرامیک برای حیاط ساخت که بعدها به موزهٔ هنر لس آنجلس اهدا شد. در می سال ۲۰۱۰، همان هفته‌ای که مجموعهٔ آثار هنری برودی در حراج کریستیزدر نیویورک به نمایش درآمد، خانهٔ برودی برای فروش به مبلغ ۲۴٫۹۵ میلیون دلار عرضه شد. خانه‌ای به مساحت هزاروهفتاد مترمربع واقع در محلهٔ ۳۶۰
به مساحت هزاروهفتاد مترمربع واقع در محلهٔ ۳۶۰ مپلتون درایو جنوبی، دیوار به دیوار عمارت پلی بوی ساخته‌شده در زمین ۲٫۳ هکتاری قرار دارد که شامل یک زمین تنیس و یک استخر همراه با مهمان‌خانه است. این خانه با طراحی داخلی نوگرایانه شامل پلکان معلق، پنجره‌های شیشه‌ای سرتاسری است که فضای نشیمن داخلی- خارجی را شکل می‌دهند و از روزگار خود بسیار جلوتر بود. اواخر دسامبر سال ۲۰۱۰، خانهٔ برودی به مبلغ ۱۴٫۸ میلیون دلار به فروش رفت. سرمایه‌گذار/مالک آن به‌مدت سه سال با سازمان حفاظت لس آنجلس برای بازسازی خانه همکاری کرد.
حفاظت لس آنجلس برای بازسازی خانه همکاری کرد. الن دی‌جنرس در سال ۲۰۱۴ این خانه را در معامله‌ای خارج از بازار ملک، به مبلغ ۳۹٫۸۸۸ میلیون دلار خرید.
ماریاکریستینا دی ناردی (Mariacristina De Nardi)، اقتصاددان اهل ترویزو در ایتالیا است. او از سال ۲۰۱۹ به عنوان استاد توماس سارجنت در دانشگاه مینه‌سوتا فعالیت می‌کند. دی ناردی در سال ۲۰۱۳، به عنوان استاد اقتصاد در کالج دانشگاهی لندن منصوب شد. وی از سپتامبر ۲۰۱۸، در «مؤسسه فرصت و رشد فراگیر» بانک ذخایر فدرال مینیاپولیس در سمت محقق ارشد خدمت کرده است. تحقیقات او بر موضوعاتی نظیر اقتصاد کلان، اقتصاد عمومی، توزیع ثروت، پس‌انداز، اصلاح بیمه‌های اجتماعی، تأمین اجتماعی، اقتصاد خانوار، بحران‌های پزشکی، هزینه‌های طبی،
اقتصاد خانوار، بحران‌های پزشکی، هزینه‌های طبی، تولید و سرمایه انسانی متمرکز است. تحصیلات. در نوامبر ۱۹۹۳ دی ناردی مدرک لیسانس اقتصاد و تجارت را با رتبه ممتاز از دانشگاه کافوسکاری ونیز در ایتالیا دریافت کرد. وی مدرک فوق لیسانس را در ژوئن ۱۹۹۸ و دکترا را در اوت ۱۹۹۹، هر دو از دانشگاه شیکاگو دریافت کرد. حرفه. دی ناردی پس از دریافت مدرک لیسانس خود، به عنوان محقق در دانشگاه کافوسکاری ونیز خدمت کرد. در سال ۱۹۹۸ وی اقتصاددان بانک ذخایر فدرال شیکاگو شد، از سال ۲۰۰۰ الی ۲۰۰۵ معاون استاد بخش اقتصاد در دانشگاه
۲۰۰۰ الی ۲۰۰۵ معاون استاد بخش اقتصاد در دانشگاه مینه‌سوتا بود و همچنین به عنوان معاون پژوهشی توماس جی. سارجنت فعالیت می‌کرد. دی ناردی قبل از دریافت مدرک فوق لیسانس خود از دانشگاه شیکاگو، معاون تدریس در همین دانشگاه بود. وی علاوه بر خدمت در دانشگاه کالج لندن و بانک ذخایر فدرال مینیاپولیس، از سال ۲۰۰۶ به عنوان پژوهش‌گر هیئت علمی در دفتر ملی تحقیقات اقتصادی، از سال ۲۰۱۵ پژوهش‌گر بین‌المللی در مؤسسه مطالعات مالی و از سال ۲۰۱۶ پژوهش‌گر مرکز تحقیقات اقتصادی و سیاسی بوده‌است. دی ناردی در سال ۲۰۱۸ معاون اول انجمن
بوده‌است. دی ناردی در سال ۲۰۱۸ معاون اول انجمن اقتصادی غرب میانه شد. وی در سمت هماهنگ‌کننده و رهبر شبکه بازار در «سرمایه انسانی و فرصت‌های اقتصادی»(HCEO) خدمت می‌کند. دی ناردی قبل از فعالیت در بانک ذخایر فدرال مینیاپولیس در سال ۲۰۱۸، اقتصاددان ارشد و مشاور بخش تحقیقات بانک ذخایر فدرال شیکاگو بود. او عضو انجمن اقتصادی اروپا و استادیار پژوهشی NBER است. از سال ۲۰۱۷ دی ناردی سردبیر بررسی پویایی اقتصادی بوده‌است. وی از سال ۲۰۱۵ در هیئت تحریر مجله ادبیات اقتصادی فعالیت کرده و از سال ۲۰۱۴ الی ۲۰۱۷، سردبیر مجله
فعالیت کرده و از سال ۲۰۱۴ الی ۲۰۱۷، سردبیر مجله انجمن اقتصادی اروپا و مطالعات مالی بوده‌است. انتشارات. دی ناردی بیش از ۳۰ مقاله در مورد موضوعاتی از جمله نقش وراثت و کارآفرینی در توزیع ثروت، مصارف طبی سال‌مندان، تأثیر اصلاحات تأمین اجتماعی بر اقتصاد عمومی، رابطه میان تولید و امنیت اجتماعی و اثرات مالیات بر املاک نوشته‌است:
هیدِتاکا میازاکی (宮崎 英高 میازاکی هیدتاکا، متولد حدود ۱۹۷۴–۱۹۷۵) کارگردان، طراح، نویسنده و مدیر شرکت سازنده بازی‌های ویدیویی ژاپنی از فرام سافتور است. او ابتدا در سال ۲۰۰۴ به عنوان طراح بازی برای سری Armored Core به شرکت ملحق شد و قبل از اینکه بیشتر برای ساخت سری "سولز" شناخته شود. او در سال ۲۰۱۴ به ریاست شرکت ارتقا یافت و همچنین به عنوان مدیر نماینده آن فعالیت می‌کند. از دیگر بازی‌های قابل توجهی که او روی آن‌ها کار کرده است می‌توان به "بلادبورن"، "" و "الدن رینگ" اشاره کرد. تأثیرات میازاکی از آثار رمان
رینگ" اشاره کرد. تأثیرات میازاکی از آثار رمان نویسان مختلف، مانگاکاها و دیگر طراحان بازی مانند فومیتو اوئدا و یوجی هوری و همچنین معماری آسیایی و اروپایی متفاوت است. بازی‌های میازاکی، به‌ویژه سری "سولز"، اغلب به استفاده از سختی بالا و مقدار زیادی از زمینه و اطلاعات شخصیت‌ها از طریق متن و نشانه‌های محیطی ارائه می‌شوند. کار او در سری "سولز"، و برنده شدن جوایز مختلف باعث شده است او را به عنوان یک مولف بازی‌های ویدئویی شناخته بشناسند. او توسط مجله "تایم" به عنوان ۱۰۰ فرد تأثیر گذار جهان در سال ۲۰۲۲ معرفی شد.
۱۰۰ فرد تأثیر گذار جهان در سال ۲۰۲۲ معرفی شد. الهام از ICO. در پروندهٔ ویژه‌ای که سایت "فامیتسو" به مناسبت ۲۰ سالگی عرضهٔ بازی "ایکو" در ژاپن تدارک دیده، چهره‌های مطرحی دربارهٔ الهام‌بخش بودن این بازی در کارهایشان اشاره کرده‌اند. یکی از افراد، هیدتاکا میازاکی بوده است که به نقش مهم این بازی روی خلق خود اشاره کرده است. میازاکی که در سال‌های اخیر الگوی بسیاری بوده، توضیح می‌دهد که اگر او در خانهٔ دوستش به تجربهٔ بازی "ایکو" نمی‌پرداخت، در همان وهلهٔ اول ممکن بود اصلاً وارد صنعت بازی‌های ویدیویی نشود. اوایل
بود اصلاً وارد صنعت بازی‌های ویدیویی نشود. اوایل زندگی. میازاکی در حدود سال‌های ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۵ به دنیا آمد و در حالی که در شهر شیزوئوکا، ژاپن زندگی می‌کرد، «بسیار فقیر» بزرگ شد و اظهار داشت که در کودکی هیچ آرزویی برای زندگی نداشت. با وجود این، او کتاب زیاد می‌خواند، اما از آنجایی که والدینش توانایی خرید کتاب یا مانگا را نداشتند، مجبور شد از کتابخانه محلی خود امانت بگیرد. کتاب‌هایی که در آن زمان می‌خواند، گاهی اوقات فراتر از توانایی‌های خواندن او بودند، با قسمت‌هایی که او نمی‌توانست به‌طور کامل بفهمد. میازاکی
که او نمی‌توانست به‌طور کامل بفهمد. میازاکی با استفاده از تخیل خود برای پر کردن جاهای خالی با استفاده از تصاویر همراه، از این به عنوان الهام بخش برخی از ایده‌های بعدی خود در مورد طراحی بازی‌های ویدیویی استفاده کرد. علاوه بر این، والدینش تا زمانی که او به سن کافی برای حضور در دانشگاه برسد، از انجام بازی‌های ویدیویی محدود شده بود، بنابراین در عوض کتاب‌های بازی و بازی‌های رومیزی مانند "جادوگری استیو جکسون!" و "سیاه‌چال‌ها و اژدهایان" را بازی می‌کرد. فعالیت حرفه‌ای. پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه کیو در رشته
پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه کیو در رشته علوم اجتماعی، میازاکی برای مدیریت حساب در شرکت اوراکل مستقر در ایالات متحده مشغول به کار شد. به توصیه یکی از دوستان، میازاکی شروع به بازی بازی ویدیویی "ایکو" در سال ۲۰۰۱ کرد که باعث شد او به فکر تغییر شغل خود به سمت یک طراح بازی باشد. با این حال، میازاکی در سن ۲۹ سالگی متوجه شد که شرکت‌های بازی سازی کمی او را استخدام می‌کنند، یکی از معدود آنها فرام سافتور است، جایی که میازاکی به عنوان برنامه‌ریز بازی در "Armored Core: Last Raven" در سال ۲۰۰۴ شروع به کار کرد و در
Last Raven" در سال ۲۰۰۴ شروع به کار کرد و در اواسط راه به توسعه بازی پیوست. او بعداً "Armored Core 4" و دنباله مستقیم آن، "Armored Core: For Answer را" کارگردانی کرد. میازاکی پس از اطلاع از چیزی که بعداً به "ارواح شیطانی" تبدیل شد، از چشم‌انداز یک بازی نقش‌آفرینی اکشن فانتزی هیجان زده شد و به توسعه دهنده‌ها پیشنهاد همکاری داد. این پروژه، تا زمانی که میازاکی به آن منصوب شد، توسط شرکت شکست خورده تلقی می‌شد و میازاکی اظهار داشت: «من فکر کردم اگر بتوانم راهی برای کنترل بازی پیدا کنم، می‌توانم آن را به هر چیزی
کنترل بازی پیدا کنم، می‌توانم آن را به هر چیزی که می‌خواهم تبدیل کنم. بهتر از همه، اگر ایده‌های من شکست می‌خورد، هیچ‌کس اهمیت نمی‌داد، این بازی قبلاً شکست خورده بود." اگرچه بازی در توکیو گیم شو ۲۰۰۹ با استقبال منفی روبرو شد و پس از انتشار بسیار کمتر از حد انتظار فروخته شد، اما پس از چند ماه شروع به رشد کرد و به زودی ناشران را پیدا کرد که مایل به انتشار این عنوان در خارج از ژاپن هستند. پس از انتشار و موفقیت دنباله معنوی این بازی به نام "دارک سولز" در سال ۲۰۱۱، میازاکی در می ۲۰۱۴ به سمت ریاست شرکت ارتقا
۲۰۱۱، میازاکی در می ۲۰۱۴ به سمت ریاست شرکت ارتقا یافت. در ژاپن بی‌سابقه بود که شخصی در طی ۱۰ سال سمت خود به رئیس شرکت ارتقا دهد. پس از انتشار نسخه "Prepare to Die" "دارک سولز" در آگوست ۲۰۱۲، سونی اینتراکتیو انترتینمنت به سراغ فرام سافتور در مورد توسعه همکاری در یک عنوان جدید رفت. میازاکی در مورد امکان توسعه یک بازی برای کنسول‌های نسل هشتمی پرسید و مفهوم "بلادبورن" از آنجا توسعه یافت. هیچ ارتباط داستانی یا زمینه‌ای با بازی‌های قبلی فرام سافتور وجود نداشت، حتی اگر میازاکی پذیرفت که دی‌ان‌ای و روح اصلی "ارواح
اگر میازاکی پذیرفت که دی‌ان‌ای و روح اصلی "ارواح شیطانی" و طراحی سطح خاص آن را دارد. توسعه بلادبورن همزمان با "دارک سولز ۲" انجام شد و میازاکی فقط بر آن نظارت داشت زیرا قادر به کارگردانی همزمان هر دو بازی نبود. پس از انتشار "بلادبورن" در مارس ۲۰۱۵، میازاکی به سری "سولز" بازگشت به عنوان کارگردان در "دارک سولز ۳" (۲۰۱۶) با کمک "کارگردان‌های Steel Battalion: Heavy Armor" و "دارک سولز ۲" "ایسامو اوکانو" و "یوی تانیمورا" "." پس از انتشار آن، میازاکی قصد خود را برای متوقف کردن توسعه شخصی خودش در "سری سولز اعلام"
متوقف کردن توسعه شخصی خودش در "سری سولز اعلام" کرد. دو پروژه بعدی او بازی واقعیت مجازی "Déraciné" ۲۰۱۸ و بازی اکشن ماجراجویی ۲۰۱۹ "" بودند. در مراسم جوایز جوی استیک طلایی ۲۰۱۸، او جایزه یک عمر دستاورد نمایش را به خاطر مشارکتش در صنعت بازی‌های ویدیویی دریافت کرد. این جایزه توسط یان لیوینگستون و استیو جکسون، دو نفر از تأثیرگذاران طراحی او به او اهدا شد. میازاکی همچنین در سال ۲۰۲۲ بازی "الدن رینگ" را کارگردانی کرد که با همکاری جرج آر. آر. مارتین نویسنده سری "ترانه یخ و آتش" نوشته شد. جهت کلی. میازاکی از اصول
یخ و آتش" نوشته شد. جهت کلی. میازاکی از اصول طراحی بازی خود برای پروژه‌هایش به نام «جهت کلی» پیروی می‌کند. او کنترل کامل جهت بازی و مسئولیت پذیری کامل در تمام تصمیمات را در اختیار می‌گیرد. او تیم را با دیدگاه خود با بحث در مورد فلسفه و مفاهیم با آنها هماهنگ می‌کند. او معمولاً دیالوگ می‌نویسد، توضیحات آیتم‌ها، طرح بندی‌های لول‌ها را طراحی می‌کند، داستان و اسطوره را خلق می‌کند، دستورالعمل‌ها برای باس‌ها، دشمنان و مناطق می‌دهد و برخی از باس‌ها را خودش طراحی می‌کند. تأثیرات و فلسفه طراحی. تأثیرات میازاکی شامل
تأثیرات و فلسفه طراحی. تأثیرات میازاکی شامل بازی‌های ویدیویی مانند "ایکو"، بازی‌های اولیه "Dragon Quest"، و "افسانه زلدا" و سری بازی‌های ویدیویی "King's Field" مجموعه‌های مانگا مانند "برزرک" است. "Saint Seiya"، "ماجراجویی عجیب و غریب جوجو"، و "Devilman"، آثار ادبی اچ پی لاوکرفت، برام استوکر، و جرج آر. آر. مارتین و کتاب‌های بازی مانند "جادوگری استیو جکسون!" و "RuneQuest". میازاکی همچنین از معماری، به‌ویژه اروپا الهام گرفته است و اغلب از آن به عنوان راهی برای داستان سرایی محیطی استفاده می‌کند. روان‌شناسی،
داستان سرایی محیطی استفاده می‌کند. روان‌شناسی، جامعه‌شناسی و تاریخ بشریت نیز بر فلسفه طراحی او تأثیر گذاشته است. مکانیک چند نفره سری "سولز" از تجربه شخصی خود او در رانندگی در جاده‌ای برفی الهام گرفته شده بود، زیرا ماشین‌های جلویی شروع به لیز خوردن کردند و توسط افراد دیگر در منطقه به سمت سربالایی هل داده شدند. از آنجایی که میازاکی نمی‌توانست قبل از ترک منطقه از آن‌ها قدردانی کند، با این فکر که احتمالاً دیگر هرگز آنها را ملاقات نخواهد کرد، با خود فکر کرد که آیا آخرین نفر در صف به مقصد رسیده است. این امر باعث
آخرین نفر در صف به مقصد رسیده است. این امر باعث به وجود آمدن سیستم‌های چندنفره به هم پیوسته این سری شد و سعی داشت از همان حس همکاری بی‌صدا در مواجهه با ناملایمات الگوبرداری کند. میازاکی اظهار داشت که سختی قابل توجه سری "سولز" به هیچ وجه قصد سختی بیشتر از بازی‌های دیگر را ندارد. در عوض، دشواری بخشی از فرایند بود که به بازیکنان حس موفقیت را با «غلبه بر مشکلات بزرگ» می‌دهد، در حالی که سطح معینی از دشواری بازیکنان را تشویق می‌کرد تا بیشتر با ساخت شخصیت‌ها و سلاح‌ها آزمایش کنند. او بیان کرد که مرگ در بازی‌هایش
آزمایش کنند. او بیان کرد که مرگ در بازی‌هایش به‌عنوان یک ابزار یادگیری آزمون و خطا مورد استفاده قرار می‌گیرد، و افزود که این ایده تنها پس از موفقیت "ارواح شیطانی" توسط بازیکنان پذیرفته شد. هنگامی که از میازاکی در مورد سبک داستان سرایی اش پرسیده شد، اظهار داشت که علیرغم آنچه دیگران ممکن است از داستان سرایی مستقیم خوششان بیاید، اما ترجیح می‌دهد بازیکنان دنیا را برای خود تفسیر کنند، زیرا وقتی به نکاتی از طرح از آیتم‌ها یا مواردی پی می‌برند ارزش بیشتری از آن می‌گیرند. یا شخصیت‌های فرعی که در دنیا با آن‌ها
می‌گیرند. یا شخصیت‌های فرعی که در دنیا با آن‌ها روبرو می‌شوند. بسیاری از روزنامه‌نگاران و منتقدان او را به‌عنوان «مؤلف» بازی‌های ویدیویی معرفی کرده‌اند و به کار تأثیرگذار او در مجموعهٔ "سولز" اشاره کرده‌اند. زندگی شخصی. میازاکی یک پسر دارد که در اواخر دهه ۲۰۱۰ به دنیا آمد.
بابک نگاهداری (زاده ۱۳۵۳ تبریز) استاد دانشگاه و سیاستمدار ایرانی و رئیس مرکز پژوهش‌های مجلس شورای اسلامی است. او پیشتر از خرداد ۱۳۹۹ تا شهریور ۱۴۰۰ رئیس حوزه ریاست مجلس و مشاور محمدباقر قالیباف بود. وی دانش‌آموخته دکتری تخصصی بیوتکنولوژی پزشکی از دانشگاه علوم پزشکی تهران و عضو هیئت علمی و دانشیار و مدیر گروه بیوتکنولوژی پزشکی این دانشگاه است. او از سال ۱۳۷۹ تا به امروز در شورای عالی انقلاب فرهنگی مسئولیت‌های مختلفی از جمله دبیر نقشه جامع علمی کشور، معاون ارتباطات شورای‌عالی انقلاب فرهنگی، معاون نظارت و
ارتباطات شورای‌عالی انقلاب فرهنگی، معاون نظارت و راهبری شورای‌عالی انقلاب فرهنگی را برعهده داشته‌است. نگاهداری در شهرداری تهران، از سال ۱۳۹۲ تا ۱۳۹۶ رئیس مرکز مطالعات و برنامه‌ریزی شهر تهران بود، همچنین وی با ریاست طهرانچی بر دانشگاه آزاد اسلامی به این دانشگاه نیز ورود یافت و به عنوان معاون پژوهشی و رئیس پژوهشگاه و شبکه آزمایشگاهی دانشگاه آزاد اسلامی منصوب گردید. نگاهداری در سال ۱۴۰۲ عضو و دبیر بورد تخصصی بیوتکنولوژی پزشکی کشور و در سال ۲۰۲۲ در بین دو درصد دانشمندان برتر جهان قرار گرفت. دو مقاله علمی او در
برتر جهان قرار گرفت. دو مقاله علمی او در ژورنال‌هایی با ضریب تاثیر بسیار بالا ، به طور مشترک با برنده جایزه نوبل شیمی سال ۲۰۲۴، پروفسور دیوید بیکر از دانشگاه واشنگتن منتشر شده است.
حیات وحش قزاقستان شامل گیاگان و زیاگان آنجا و زیستگاه‌های طبیعی آنهاست.
استیفن آدامز (Stephen Adams) (۷ نوامبر ۱۹۳۷ - ۱۴ مارس ۲۰۲۴)، تاجر، سرمایه‌گذار بخش خصوصی و نوع‌دوست آمریکایی بود. آخرین هلدینگ‌های وی شرکت گود سم، یک انتشارات ملی، فروشگاه‌های خرده‌فروشی، سازمان بازاریابی مخصوص صاحبان ماشین‌های کاروان و شرکت تبلیغات محیطی آدامز، مجری سازه‌های تبلیغات محیطی در ایالت‌های غرب میانه، جنوب‌شرقی و ایالت‌های ساحلی اقیانوس اطلس آمریکا را شامل می‌شد. هدلینگ‌های قبلی او اپراتورهای ایستگاه‌های رادیویی و تلویزیونی، ناشران چاپی، پرکننده‌های بطری‌های کولا و بانک‌های اجتماع را در بر
بطری‌های کولا و بانک‌های اجتماع را در بر می‌گرفت. اوایل زندگی. آدامز در سال ۱۹۳۷ متولد شد و در مینه‌سوتا پرورش یافت. او مدرک لیسانس خود را در سال ۱۹۵۹ از دانشگاه ییل گرفت. در این دانشگاه عضو محفل مخفی جمجمه و استخوان بود. در سال ۱۹۶۲، مدرک فوق‌لیسانس خود را از مدرسه عالی کسب‌وکار استنفورد دریافت کرد. استیفن آدامز پسرِ روزنامه‌نگار برجسته و تأثیرگذار و مجری شبکه‌های رادیویی و تلویزیونی CBS، سدریک آدامز است. حرفه. از اواخر سال ۲۰۰۷، آدامز به‌عنوان رئیس هیئت‌مدیره شرکت Affinity Group، شرکت Freedom و Affinity
شرکت Affinity Group، شرکت Freedom و Affinity Bank (که در حال حاضر به‌عنوان Camping World/Goodsam شناخته می‌شود) و همین‌طور رئیس و سهام‌دار کنترل‌کنندهٔ شرکت تبلیغات محیطی آدامز فعالیت می‌کرد. وی رئیس شرکت Affinity Group از زمان خرید آن در سال ۱۹۸۸ و رئیس شرکت تبلیغات محیطی آدامز از زمان تأسیس آن در سال ۱۹۸۳ بوده‌است. او همچنین به‌عنوان رئیس گروه رادیویی آدامز (مستقر در لیکویل در مینه‌سوتا) و گروه نشر آدامز (مستقر در سنت لوییز پارک، مینه‌سوتا) فعالیت می‌کرد. آدامز زندگی حرفه‌ای خود را در زمینهٔ بانک‌داری و
آدامز زندگی حرفه‌ای خود را در زمینهٔ بانک‌داری و بطری‌کردن نوشیدنی‌های بدون الکل شروع کرد. از دههٔ ۱۹۷۰، آدامز به‌عنوان رئیس بانک‌داری خصوصی، نشر، تبلیغات محیطی، شرکت‌های رادیویی و تلویزیونی فعالیت داشته‌است. او در تمام این شرکت‌ها بهرهٔ مالکیت کنترلی داشت. آدامز مالک Chateau Fonplagade در بوردو و همین‌طور سایر کارخانه‌های شراب‌سازی ساحل غربی و کارخانه‌های شراب‌سازی آداموس، میشل-اشلامبرگر، روبلار و آدلر فلس در شمال کالیفرنیا بود. در سال ۱۹۸۲، او در مبارزه برای تملک بانک مونتانا سیستم برنده شد. در سال ۱۹۸۴،
تملک بانک مونتانا سیستم برنده شد. در سال ۱۹۸۴، آدامز در مزایده‌ای بر سر تصاحب شرکت سهامی عامِ یونیون پلنترز قافیه را به رقبا باخت. در سال ۱۹۹۳، بانک مونتانا سیستم به شرکت نوروست فروخته شد. شرکت تبلیغات محیطی آدامز. در سال ۱۹۸۳، تبلیغات محیطی آدامز به‌دنبال مالک شرکت تبلیغات محیطی سنترال که در میشیگان تأسیس شد. طی پنج سال، آدامز یک مجموعه بیلبورد و سایر ابزارهای تبلیغات محیطی را اجرا کرد و عمدتاً با مالک شرکت‌های تبلیغات محیطی موجود در ایالت‌های غرب میانهٔ آمریکا، جنوب‌شرق و ایالت‌های ساحلی اقیانوس اطلس
آمریکا، جنوب‌شرق و ایالت‌های ساحلی اقیانوس اطلس (برای مثال شرکت تبلیغات محیطی سنترال در میشیگان، Creative Displays در لی‌های ولی شرکت تبلیغات محیطی Schloss در کارولینای شمالی) قدم به بازارهای متوسط دیگری گذاشت. امروزه این شرکت مالکیت خصوصی دارد، هرچند در سال آخر گزارش امور مالی عمومی، یعنی سال ۲۰۰۰، حدود ۸۰ میلیون دلار درآمد داشت. از سال ۲۰۰۰، این شرکت موقعیت بازار خود را از ششمین شرکت بزرگ تبلیغات محیطی به چهارمین شرکت بزرگ تبلیغات محیطی ارتقا داده‌است. این شرکت بعد از شرکت‌های کلیر چنل اوتدور، لامار و
این شرکت بعد از شرکت‌های کلیر چنل اوتدور، لامار و اوتفرانت رتبه چهارم را دارد. در ژانویه ۲۰۱۵، شرکت تبلیغات محیطی آدامز (Adams Outdoor) برای خرید شرکت فِروِی اوتدور با شرکت خصوصی GTCR مستقر در شیکاگو شریک شد و به این ترتیب هلدینگ‌های تبلیغات محیطی آدامز دوبرابر شد. شرکت افینیتی گروپ. در ۲۳ دسامبرِ ۱۹۸۸، شرکتِ باسابقهٔ Affinity Group Inc. (AGI)، متعلق به آدامز، شرکت American Bakeries Company را به قیمت ۱۳۸ میلیون دلار تصاحب کرد. در زمان ادغام، تنها دارایی‌های در جریان و فعال American Bakeries Company عبارت
در جریان و فعال American Bakeries Company عبارت بودند از: TL Enterprises, Inc. (Trailer Life Magazine) و Camp Coast to Coast, Inc. این شرکت‌ها از آنچه امروز Good Sam Club, Coast to Coast، خدمات و محصولات بر پایهٔ اشتراکِ AGI’s و نشریه‌های مرتبط با ماشین‌های کاروان هستند، به‌استثنای عناوین Woodall تشکیل می‌شد. از سال ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۷، AGI شرکت‌های دیگری را نیز به مالکیت خود درآورد، نظیر Golf Card International در سال ۱۹۹۰ به قیمت ۱۸ میلیون دلار و در ماه می ۱۹۹۴ Woodall Publishing Company, L.P. و Woodall World
Woodall Publishing Company, L.P. و Woodall World of Tavel, L.P. (در مجموع Woodallها) به قیمت ۱۱٫۵ میلیون دلار. در سال ۱۹۹۵، AGI زمام امور شرکت ۱۳ سالهٔ San-Francisco Thrift and Loan را به دست گرفت و ادارهٔ مرکزی این شرکت را به ونتورا در کالیفرنیا منتقل کرد. در سال ۱۹۹۷، این بانک تحت عنوان Affinity Bank مجدداً نام‌گذاری شد و در سال ۱۹۹۹ AGI مالکیت را به Affinity Bank Holdings, Inc.، شرکت جداگانه‌ای که آدامز آن را مدیریت می‌کرد، واگذار نمود. در مارس ۱۹۹۷، AGI توانست به‌عنوان بخشی از پیشنهاد۱۳۰ میلیون دالری
توانست به‌عنوان بخشی از پیشنهاد۱۳۰ میلیون دالری اوراق بهادار AGI به تاریخ ۲۰۰۷، Camping World, Inc. و Ehlert Publishing را به قیمت حدوداً ۱۲۳ میلیون دلار و ۲۲٫۳ میلیون دلار به ترتیب تصاحب کند. AGI در حال حاضر به‌عنوان Camping World/GoodSam شناخته می‌شود و بزرگ‌ترین شبکهٔ معاملاتی ماشین‌های کاروان و خرده‌فروشی کمپینگ در ایالات متحده است. برنامهٔ تلویزیونیِ «سود» یا «The Profit» از شبکهٔ NBC مارکوس لمونیس، مدیرعامل اجرایی Camping World/Goodsam را به‌عنوان ستاره‌اش به تصویر می‌کشد. در تاریخ ۷ اکتبر ۲۰۱۶،
ستاره‌اش به تصویر می‌کشد. در تاریخ ۷ اکتبر ۲۰۱۶، Camping World/GoodSam اولین عرضهٔ عمومی خود را به‌عنوان Camping World Holdings, Inc. تکمیل کرد؛ این شرکت در بورس نیویورک تحت عنوان CWH حضور دارد. روزنامه‌ها. در سال ۲۰۱۳، مارک آدامز، پسر استیفن آدامز، شرکت Adams Publishing Group (APG) را بنیان نهاد. استیفن آدامز، به‌عنوان رئیس هیئت‌مدیره APG فعالیت می‌کرد. APG شرکتی با مسئولیت محدود است که روزنامه‌های در بیش از ۲۰ ایالت دارد. در حال حاضر ادارهٔ مرکزی این شرکت در گرین‌ویل در تنسی است. وابستگی‌های سیاسی. آدامز
در گرین‌ویل در تنسی است. وابستگی‌های سیاسی. آدامز بودجهٔ نامزدهای حزب جمهوری‌خواه را تأمین کرده‌است. مطابق با گزارش‌ها، او بیش از یک میلیون دلار تبلیغات بیلبورد (از طریق شرکت خودش، تبلیغات محیطی آدامزِ) برای حمایت از رقابت انتخاباتیِ جورج دبلیو. بوش در سال ۲۰۰۰ هزینه کرده بود. بشردوستی. آدامز از سال ۲۰۱۷ در هیئت‌مدیرهٔ مهمان مدرسه‌ای موسیقی ییل فعالیت کرده‌است. شرکت Adams Family Foundation که آدامز و همسرش، دنیس، تأسیس کردند، به مؤسسات آموزشی زیادی از جمله دانشگاه ییل، دانشگاه استنفورد، دانشکده وستمونت،
دانشگاه ییل، دانشگاه استنفورد، دانشکده وستمونت، آکادمی هنرهای زیبای لیم و مدرسهٔ بلیک مبالغی را اهدا کرده‌است. آدامز هدیه‌ای ۱۰۰ میلیون دالری به مدرسهٔ موسیقی ییل پیشکش کرد. این مبلغ بزرگ‌ترین رقم اهدایی در تاریخ ۱۰۸ سالهٔ این نهاد آموزشی است. وی برای ساخت مرکز هنرهای موسیقی آدامز در دانشگاه ییل نیز هزینه کرد و آن را در ۱۶ فوریه ۲۰۱۷ طی یک مراسم به میزبانی پیتر سالووی، رئیس ییل هدیه داد. جوایز. در سال ۲۰۰۶ آدامز برای دریافت جایزهٔ ارباکل (Arbuckle Awards) از سوی مدرسه عالی کسب‌وکار دانشگاه استنفورد برگزیده
سوی مدرسه عالی کسب‌وکار دانشگاه استنفورد برگزیده شد. در سال ۲۰۰۹، آدامز مدال ییل را دریافت کرد که باارزش‌ترین جایزهٔ اهدایی از سوی انجمن فارغ‌التحصیلان ییل است. زندگی خصوصی. آدامز پیش از مرگ با چهارمین همسر خود، دنیس آرهی زندگی می‌کرد. او از ازدواج اولش با ویرجینیا سوزان ریدوِی چهار پسر داشت: استیفن کارکوس، مارک چارلز، کنت ریدوی و اسکات لِرند آدامز. ریدوِی نوهٔ جان ریدوی، یکی از مؤسسان IDS (که به‌عنوان Ameriprise Financial شناخته می‌شود) بود. Ameriprise Financial یکی از شرکت‌های پرچون ۲۰۰ با ارزشِ بازار ۲۱
یکی از شرکت‌های پرچون ۲۰۰ با ارزشِ بازار ۲۱ میلیارد دالری است. خانوادهٔ ریدوِی در سال ۱۹۸۴ سهم خود در IDS را به مبلغ ۶۰۰ میلیون دلار به American Express فروختند. متعاقباً، IDS/American Express به American Express Financial Advisors تغییر نام یافت و در سال ۲۰۰۵ توسط American Express به شرکت سهامی عام تبدیل وAmerprise Financial نامیده شد. مهم‌ترین ادارهٔ مرکزی این شرکت، IDS Center، مرتفع‌ترین ساختمان در مینیاپولیسِ مینه‌سوتا است که فیلیپ جانسون آن را طراحی و در سال ۱۹۷۴ تکمیل کرد، هرچند اکنون دیگر دفتر مرکزی
سال ۱۹۷۴ تکمیل کرد، هرچند اکنون دیگر دفتر مرکزی Ameriprise نیست. آدامز در راکسبری، کنتیکت؛ هلدزبرگ، کالیفرنیا، بیگ تیمبر، موناتا و سنت امیلیون (بوردو) فرانسه زندگی می‌کرد.
&lt;templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt; وردل یک بازی کلمات مبتنی بر وب است که توسط جاش واردل، برنامه‌نویسی که قبلاً آزمایش‌های اجتماعی و را برای ردیت ایجاد کرده بود، توسعه یافته است. شکل بازی به گونه‌ای است که بازیکنان تلاش می‌کنند تا یک کلمه پنج حرفی را در شش تلاش حدس بزنند. نتیجه، در قالب کاشی‌های رنگی، برای هر حدس نشان داده می‌شود، به شکلی که به بازیکنان اطلاع می‌دهد که کدام حروف در موقعیت صحیح و کدام در موقعیت‌های دیگر کلمه پاسخ قرار دارند. سیستم بازی مشابه
دیگر کلمه پاسخ قرار دارند. سیستم بازی مشابه بازی‌هایی مانند "فکر بکر هستند"، اگرچه وردل دقیقاً مشخص می‌کند که کدام حروف در هر حدس صحیح است. برای هر روز یک پاسخ خاص وجود دارد که برای همه یکسان است.
منطقه یک شهرداری شیراز در سال ۱۳۵۹ تأسیس گردیده و تاکنون ۱۵ شهردار داشته است. مساحت کنونی منطقه ۴٬۲۳۵ هکتار می‌باشد که این مساحت جمعیت ۱۵۹٬۵۱۳ نفر (۴۹٬۶۵۴ خانوار) (آمار سال ۱۳۹۵) را در خود جای داده است.نواحی ناحیه ۱. ناحیه یک منطقه یک از نواحی مرکزی شهر شیراز می‌باشد که با مساحتی بالغ بر ۱۳۸۳ کیلومتر مربع از لحاظ جغرافیایی از شمال به کنار گذر رودخانه خشک، از غرب به خیابان همت شمالی، از شرق به خیابان ملاصدرا و از جنوب به بلوار پاسداران و استقلال (زرهی) منتهی می‌گردد. ناحیه یک دارای چند محله از جمله مهدی آباد
ناحیه یک دارای چند محله از جمله مهدی آباد تلخداش، قصردشت، قدوسی، گودگری و … می‌باشد که در سطح محدوده ناحیه یک ۷۷۵۶۴ نفر از شهروندان در آن ساکن می‌باشند. از مراکز مهم ناحیه می‌توان به باغ عفیف آباد، باغات محدوده مهدی‌آباد، وجود اماکن و کاربری‌های تجاری پادگان‌های هوابرد و زرهی، پارک بعثت و … نام برد. روند شکل‌گیری، گسترش و تحولات کالبدی منطقه. قبل از سال ۱۳۰۰ پایه‌های اولیه گسترش کالبدی منطقه یک از زمان اتابکان فارس آغاز گردید. هرچند در این زمان تغییر و تحول در ساختار کالبدی شهر بین دروازه‌ها صورت گرفته و