payamvha/North_RAG huggingface dataset:
برای مراسم تشییع جنازه می‌رسند. بریگز کنار لولو می‌ماند تا در طول شلیک‌های سنتی مراسم، او را آرام کند. بعد از مراسم، در حالی که ماشین خود را تعمیر می‌کند، به جونز زنگ می‌زند و اطلاع می‌دهد که وضعیت لولو بهتر شده است، اما جونز بی‌تفاوت است. بریگز به صحرا می‌رود و لولو را تشویق می‌کند که فرار کند. وقتی او فرار نمی‌کند، شب را در یک متل با هم می‌گذرانند. بریگز دچار حمله عصبی می‌شود و سپس تشنج می‌کند، اما لولو او را آرام می‌کند. صبح روز بعد، بریگز لولو را در وایت سندز رها می‌کند، اما وقتی می‌بیند که او وحشت‌زده
سندز رها می‌کند، اما وقتی می‌بیند که او وحشت‌زده شده، نظرش عوض می‌شود. او برمی‌گردد، لولو را با خود می‌برد و همراهش دور می‌شود. چند ماه بعد، بریگز نامه‌ای خطاب به لولو می‌نویسد که در آن فاش می‌کند او را به فرزندی پذیرفته است. او از لولو تشکر می‌کند که جانش را نجات داده و او را به مرد بهتری تبدیل کرده است. در نهایت، نیکی بریگز را به ملاقات سم می‌برد. تولید. در ۵ نوامبر ۲۰۱۹، چنینگ تیتوم و رید کارولین کار روی فیلم کمدی «سگ» را از اسکریپتی از کارولین و داستانی از خود او که با برت رودریگز نوشته شده بود و با
از خود او که با برت رودریگز نوشته شده بود و با تولید از سوی تاتوم، پیتر کرنان و گرگوری جیکوبز آغاز کردند. در ۲ مارس ۲۰۲۰، مترو گلدوین مایر حقوق پخش فیلم در آمریکای شمالی را به دست آورد. تیتوم علاوه بر کارگردانی مشترک این فیلم، در نقش اصلی نیز بازی خواهد کرد. در دسامبر ۲۰۲۰، کیوریانکا کیلچر به بازیگران اضافه شد. در ۱۵ نوامبر ۲۰۱۹، تصویربرداری اصلی قرار بود در اواسط سال ۲۰۲۰ آغاز شود.این فیلم در والنسیا و لنکستر، کالیفرنیا در طول دنیاگیری کووید-۱۹ فیلم‌برداری شد. انتشار. این فیلم ابتدا قرار بود در ۱۲ فوریه
شد. انتشار. این فیلم ابتدا قرار بود در ۱۲ فوریه ۲۰۲۱ توسط مترو گلدوین مایر در ایالات متحده اکران شود، اما به ژوئیه عقب افتاد. بعدها تاریخ اکران آن ۱۶ ژوئیه معرفی شد. سپس توزیع کننده آن را به ۱۸ فوریه ۲۰۲۲ برگرداند.
وزارت دفاع ملی پرتغال () از وزارتخانه‌های دولت پرتغال است، که وظیفه پشتیبانی لجستیک و مدیریت نیروهای مسلح پرتغال را برعهده دارد. وزارت دفاع مسئول تهیه و اجرای سیاست دفاع ملی، در محدوده اختیارات خود، همچنین تضمین و نظارت بر اداره نیروهای مسلح پرتغال می‌باشد.
اتوره سوتساس (به انگلیسی: Ettore Sottsass) (زادهٔ ۱۴ سپتامبر ۱۹۱۷ میلادی – درگذشتهٔ ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷ میلادی) طراح ایتالیایی قرن بیستم بود که به دلیل طراحی مبلمان، جواهرات، شیشه، چراغ، لوازم خانگی و اداری و همچنین طراحی و ساخت بناها و فضاهای داخلی متعدد که اغلب با رنگ‌های تند تعریف می‌شوند، شهرت داشت. اوایل زندگی. سوتساس در شهر اینسبروک در اتریش غربی به دنیا آمد و در تورین بزرگ شد؛ جایی که پدرش که وی نیز اتوره نام داشت، معمار بود. سوتساسِ پدر عضو گروه معماری مدرنیستی به نام «جنبش ایتالیایی برای معماری منطقی»
به نام «جنبش ایتالیایی برای معماری منطقی» (MIAR) بود که توسط جوزپه پاگانو رهبری می‌شد. سوتساسِ جوان در دانشگاه پلی‌تکنیک تورین تحصیل کرد و در سال ۱۹۳۹ میلادی با مدرک معماری فارغ‌التحصیل شد. پس از تهاجم آمریکایی‌های انگلیسی‌تبار به ایتالیا، سوتساس در دستهٔ مونته‌روزا [بخشی از حزب فاشیست جمهوری سوسیالیستی ایتالیا به رهبری بنیتو موسولینی] نام‌نویسی کرد تا در کوه‌ها و در کنار ارتش هیتلر بجنگد. (سوتساس ماجراهای خود را به عنوان یک ستوان بخش مونته‌روزا در زندگی‌نامهٔ خود با عنوان "نگاشته در شب" "(Scritto di
خود با عنوان "نگاشته در شب" "(Scritto di Notte)" توسط انتشارات آدلفی منتشر نموده‌ است). سوتساس پس از حضور در ارتش، شرکت معماری و طراحی خود را در میلانِ ایتالیا افتتاح کرد. در آنجا او شروع به طراحی مبلمان کرد و رنگ‌ها، الگوها و اشکال مختلف را آزمایش کرد. آثار او غالباً بواسطهٔ اشیاء عجیب و غریب رنگارنگش با فرهنگ پاپ قرابت داشت. قطعات او اغلب از شیشه و سرامیک ساخته می‌شد. آغاز کار. پس از بازگشت به خانه، اتوره سوتساس به عنوان یک معمار با پدرش بر روی بازسازی مدرن ساختمان‌هایی که در طول جنگ ویران شده بودند،
مدرن ساختمان‌هایی که در طول جنگ ویران شده بودند، آغاز به کار کرد. در سال ۱۹۴۷ میلادی که در میلان زندگی می‌کرد، استودیوی معماری و طراحی صنعتی خود را راه اندازی کرد. در آنجا شروع به ایجاد آثاری با انواع رسانه‌های مختلف کرد: سفال و سرامیک، نقاشی، مجسمه‌سازی، مبلمان، عکاسی، جواهرات، معماری و طراحی داخلی. در سال ۱۹۴۹ میلادی سوتساس با فرناندا پیوانو، نویسنده، روزنامه‌نگار، مترجم و منتقد ایتالیایی ازدواج کرد. از سال ۱۹۵۴ تا ۱۹۵۷ میلادی او یکی از اعضای «جنبش بین‌المللی برای باهاوس خیال‌گرا» بود. او به دلیل هجمهٔ
برای باهاوس خیال‌گرا» بود. او به دلیل هجمهٔ جنبش و عدم حرفه‌ای بودن خود از عضویت جنبش استعفا داد. در سال ۱۹۵۶ میلادی، سوتساس به شهر نیویورک سفر کرد و در دفتر جورج نلسون طراح صنعتی آمریکایی، شروع به کار کرد. او و پیوانو در حین کار برای نلسون سفرهای زیادی کردند و پس از چند ماه به ایتالیا بازگشتند. همچنین در همان سال (۱۹۵۶)، سوتساس سفارشی از سوی کارآفرین آمریکایی ایروینگ ریچاردز برای نمایشگاهی از سرامیک‌های خود دریافت کرد. در بازگشت به ایتالیا در سال ۱۹۵۷ میلادی، سوتساس به عنوان مشاور هنری به ، یک تولیدکنندهٔ
سوتساس به عنوان مشاور هنری به ، یک تولیدکنندهٔ نیمه‌صنعتی مبلمانِ معاصر پیوست. بسیاری از تجربیات کاری او در این شرکت بر طراحی‌هایی که بعداً با "ممفیس میلانو" ایجاد کرد تأثیر گذاشت. در سال ۱۹۵۶ میلادی، سوتساس توسط آدریانو اولیوتی به عنوان مشاور طراحی اولیوتی استخدام شد تا تجهیزات الکترونیکی طراحی کند و اولین بزرگ‌رایانه ایتالیایی، با نام "الیا ۹۰۰۳" (Elea 9003) را توسعه دهد که برای آن در سال ۱۹۵۹ میلادی نشان «پرگار طلا» را دریافت کرد. [اولین و از شناخته شده‌ترین جوایز در زمینه‌ی طراحی صنعتی است. این جایزه
جوایز در زمینه‌ی طراحی صنعتی است. این جایزه با هدف قدردانی و ارتقای کیفیت در زمینه‌ی طرح‌های صنعتی ساخته شده در ایتالیا اعطاء می‌شود.] سوتساس همچنین تجهیزات اداری، ماشین‌های تحریر و مبلمان برای اولیوتی طراحی کرد. در آنجا سوتساس نام خود را به عنوان یک طراح که توانست از طریق رنگ، فرم و سبک، تجهیزات اداری را وارد قلمرو فرهنگ عامه کند، مطرح کرد. اولین ماشین‌های تایپ او، تکنه ۳ (Tekne 3) و پراکسیس ۴۸ (Praxis 48)، با سادگی و گوشه‌دار بودن طراحی آنها شناخته می‌شد. سوتساس با همکاری «پِری ای. کینگ» (مشاور و طراح
سوتساس با همکاری «پِری ای. کینگ» (مشاور و طراح صنعتی اهل انگلستان) "ماشین تحریر ولنتاین" را در سال ۱۹۶۹ میلادی طراحی کرد که تبدیل به یک لوازم‌جانبی فراگیر شد و امروزه به عنوان نقطهٔ عطفی در طراحی قرن بیستم در نظر گرفته می‌شود. سوتساس در حالی که به طراحی برای اولیوتی در دههٔ ۱۹۶۰ میلادی ادامه می‌داد، طیفی از اشیاء را توسعه داد که بیان تجربیات شخصی او از سفر به ایالات متحده و هند بود. این اشیاء شامل مجسمه‌های سرامیکی محراب‌مانندِ بزرگ، «"سوپرباکس‌ها"» و مجسمه‌سازی خودنمای افراطیِ ارائه شده در قالب محصول
خودنمای افراطیِ ارائه شده در قالب محصول مصرفی بودند؛ پوشانده شده در لایه‌هایی رنگارنگ با رنگ‌های تند. این شیوه‌ها به مثابهٔ بیانیه‌ای مفهومی بودند که پیش‌درآمد ممفیس هستند؛ جنبشی که بیش از یک دههٔ بعد پدید آمد. در همین زمان، سوتساس گفت: «نمی‌خواستم دیگر محصولات مصرفی تولید کنم، زیرا واضح بود که نگرش مصرف‌گرایانه کاملاً خطرناک است.»لذا روند کاری او از اواخر دههٔ ۱۹۶۰ تا ۱۹۷۰ میلادی، در تجربهٔ همکاری با طراحان جوان‌تر مانند: «سوپراستودیو» و «آرکیزوم آسوچاتی» و مشارکت با جنبش رادیکال خلاصه می‌شود که با
و مشارکت با جنبش رادیکال خلاصه می‌شود که با پایه‌گذاری ممفیس در پایان این دهه به اوج خود می‌رسد. او در اوایل دههٔ ۱۹۷۰ میلادی مجموعهٔ تجهیزات اداری ماژولار ""سینته‌سیس ۴۵" (Synthesis 45) را طراحی کرد. سوتساس و فرناندا پیوانو در سال ۱۹۷۰ میلادی از هم جدا شدند و در سال ۱۹۷۶ میلادی سوتساس با باربارا رادیچه، منتقد هنری و روزنامه‌نگار ازدواج کرد. زمانی که روبرتو اولیوتی به ریاست شرکت رسید، سوتساس را به عنوان مدیر هنری ارتقاء و دستمزد بالایی به او پیشنهاد داد، اما سوتاساس نپذیرفت. در عوض او "استودیو اولیوتی"" را
سوتاساس نپذیرفت. در عوض او "استودیو اولیوتی"" را مستقل از اولیوتی ایجاد کرد و بلافاصله تبدیل به خلاق‌ترین مرکز بین‌المللی طراحی شد که تحقیقات را با خلاقیت و استراتژی صنعتی در هم آمیخت. نگرانی او مبنی بر اینکه خلاقیتش توسط کار شرکتی سرکوب شده باشد، در مقالهٔ او در سال ۱۹۷۳ میلادی با عنوان "زمانی که من یک پسر بسیار کوچک بودم" (When I was a Very Small Boy) بیان شده‌است. در سال ۱۹۶۸ میلادی، کالج سلطنتی هنر در لندن دکترای افتخاری به سوتساس اعطاء کرد. گروه ممفیس. با ظهور گروه‌های جدید («ابزارهای جهانی»،
ممفیس. با ظهور گروه‌های جدید («ابزارهای جهانی»، «آرکیزوم»، «سوپراستودیو»، «اوفو»، «ززیگوراتا»، «۹۹۹۹» و...) به‌ طور اتفاقی بسیاری از این گروه‌ها در این مسیر احیاء نوین/قدیمیِ دست‌سازه‌ها به عنوان یک عرصهٔ جدید برای تجربه و تجدید خلاقیت، مشغول به فعالیت شدند. در اکتبر ۱۹۸۰ میلادی، سوتساس با دو پیشنهاد روبرو شد؛ یکی از سوی رنزو بروگولا، دوست قدیمیِ عزیز و نجار که از او خواست که عزم خود را «برای ساختن چیزی شبیه به دوران خوب گذشته» جزم کند و دیگری از طرف ماریو و برونلا گودانی صاحبان گالری طراحی میلانو، که از
و برونلا گودانی صاحبان گالری طراحی میلانو، که از او خواستند «مبلمان جدید» را برای گالری ایشان ایجاد کند. اتوره سوتساس گروه ممفیس را در ۱۱ دسامبر ۱۹۸۰ میلادی در میلان تأسیس کرد. [در جلسه‌ی افتتاحیه‌ی گروه آهنگی از باب دیلن با عنوان: *(Stuck Inside of Mobile with the Memphis Blues Again) پخش شد.] این گروه از سال ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۸ میلادی فعال بود. گروه ممفیس در واکنشی علیه وضعیت موجود ایجاد شد. سوتساس تفکر گروه را حولِ محور «رادیکال، شوخ و تکان‌دهنده» متمرکز کرد؛ اساساً بدون توجه به آنچه در آن زمان «خوب» در نظر
اساساً بدون توجه به آنچه در آن زمان «خوب» در نظر گرفته می‌شد. اشکال هندسی دقیق و جسورانهٔ آرت دکو، پالت‌های رنگارنگ هنر پاپ و زمینه‌های پر زرق و برق کیچ از دههٔ ۱۹۵۰ میلادی الهام بخش کار آنها بود. لایه‌های رنگارنگ و موزائیک کاری‌ها معمولاً در کار آنها یافت می‌شد و در طراحی کف، میزها و چراغ‌ها گنجانده می‌شد. سوتساس تکنیک چاپ ویژهٔ خود را نیز ابداع کرد. این تکنیک "چاپ اسکوئیگلز" (Squiggles Print) بود که به عنوان "چاپ باکتریو" (Bacterio Print) نیز شناخته می‌شود. برای چاپ، سوتساس از اشکال و بافت سطوح یک معبد
برای چاپ، سوتساس از اشکال و بافت سطوح یک معبد بودایی در مادورایِ هند الهام گرفت، سپس این جزئیات را به شیوهٔ مجرد یا انتزاعی در هم تنید و آن را "باکتریو" نامید. سپس از این الگوها در طراحی مبلمان به عنوان روکش و منسوجات استفاده شد. به اختصار می‌توان گفت که گروه ممفیس یک گروه پست مدرنِ معماری و طراحی بود که توسط سوتساس در میلان ایتالیا تأسیس شد. تمرکز این گروه به شدت بر طراحی مبلمان با تأکید بر انواع غیرمتعارف بود. طراحان این گروه بواسطهٔ استفاده از فرم‌های جسورانه و قطعات درخشان با رنگ‌های متضاد به شهرت
جسورانه و قطعات درخشان با رنگ‌های متضاد به شهرت رسیدند. در آن زمان، مبلمان صرفاً کاربردی بود؛ با این حال، گروه ممفیس با طرح‌های افراطی و بسیار تزئینی خود به دنبال اثبات خلاف این دیدگاه بودند. آنها با درهم ریختن تعاریف معمول، قطعات روزمره را مفرح کردند و آنها را به آثار هنری تبدیل کردند. بسیاری از منتقدین معتقد بودند که این روندی است که دوام نخواهد آورد. ایده‌های غیرمتعارف آنها بحث‌برانگیز بود اما امروزه به‌طور گسترده‌ای شناخته شده و مورد استقبال قرار گرفته‌است. این آثار همچنان در سراسر جهان تأثیرگذار هستند
این آثار همچنان در سراسر جهان تأثیرگذار هستند و می‌توان آن‌ها را در موزه‌های سراسر جهان از جمله: مؤسسه هنر شیکاگو، موزه طراحی در کِنزینگتون لندن، موزه هنر مدرن در نیویورک و بسیاری دیگر مشاهده کرد. استودیو طراحی سوتساس. از آنجایی که جنبش ممفیس در دههٔ ۱۹۸۰ میلادی به خاطر انرژی و زرق و برق فراوان توجه جهانیان را به خود جلب کرد، اتوره سوتساس شروع به گردآوری یک شرکت بزرگ مشاور طراحی کرد که او آن را "سوتساس آسوچاتی" نامید. "سوتساس آسوچاتی" در سال ۱۹۸۰ میلادی تأسیس شد و امکان معماری در مقیاس قابل توجه و همچنین
شد و امکان معماری در مقیاس قابل توجه و همچنین طراحی برای صنایع بزرگ بین‌المللی را فراهم کرد. علاوه بر اتوره سوتساس، سایر بنیانگذاران آن "آلدو چیبیچ" (Aldo Cibic)، "مارکو مارابلی"، "ماتئو تون" و "مارکو زانینی" بودند. بعداً "یوهانا گراواندر"، "مارکو سوزانی" و "مایک رایان" نیز به این شرکت پیوستند. در سال ۱۹۸۵ میلادی، سوتساس گروه ممفیس را ترک کرد تا روی "آسوچاتی" تمرکز کند. "سوتساس آسوچاتی" عمدتاً در حیطه‌های گوناگون معماری و همچنین طراحی فروشگاه‌ها و نمایشگاه‌های زنجیره‌ای برای شرکت اسپریت، طراحی محصولات
زنجیره‌ای برای شرکت اسپریت، طراحی محصولات هویتی برای شرکت آلسی، طراحی نمایشگاه‌ها، فضاهای داخلی، لوازم الکترونیکی مصرفی در ژاپن و انواع مبلمان فعالیت کرد. این استودیو بر اساس راهنمایی‌های فرهنگی اتوره سوتساس و فعالیت انبوهی از همکاران جوان [که اغلب پس از مدتی آنجا را ترک می‌کردند تا استودیوهای خود را تأسیس کنند] بنا شد. "سوتساس آسوچاتی" امروزه در لندن و میلان مستقر است و به حفظ وظایف، فلسفه و فرهنگ استودیو ادامه می‌دهد. این استودیو با اعضای سابق ممفیس از جمله: "یوهانا گراواندر" معمار و "جیمز اروین" طراح
جمله: "یوهانا گراواندر" معمار و "جیمز اروین" طراح صنعتی به فعالیت خود ادامه می‌دهد و برای شرکت‌های بزرگی مانند: "اپل"، "فیلیپس"، "زیمنس"، "زانوتا"، "فیات" و "آلسی" کار می‌کند و همچنین طراحی داخلی تمام خرده‌فروشی‌های "اسپریت" "(هولدینگ اسپریت)" را انجام می‌دهد. کارهای دیگر. به عنوان یک طراح صنعتی، مشتریان او شامل فیوروچی، اسپریت، شرکت مبلمان ایتالیایی پولترونوا (Poltronova)، نول، سرافینو زانی، آلسی و بروندی بودند. او به عنوان یک معمار، گالری مایر-شوارتز را در رودیو درایو در بورلی هیلز، کالیفرنیا، با دروازهٔ
رودیو درایو در بورلی هیلز، کالیفرنیا، با دروازهٔ چشمگیر آن از چین‌های نامتعارف و زوایای ناهموار و همین‌طور معماری خانهٔ دیوید ام. کلی (David M. Kelley). طراحی اولین ماوس کامپیوتر اپل در وودساید، کالیفرنیا. طراحی فضای داخلی فرودگاه مالپنسا میلان در اواخر دههٔ ۱۹۹۰ میلادی [او معماری ساختمان را انجام نداد]، در اواسط دههٔ ۱۹۹۰ میلادی، او باغ مجسمه و دروازه‌های ورودی گالری دبلیو. کیت و جانت کلوگ در محوطه دانشگاه ایالتی پلی‌تکنیک کالیفرنیا، پومونا طراحی کرد. او با چهره‌های شناخته شده‌ای در زمینه معماری و طراحی
با چهره‌های شناخته شده‌ای در زمینه معماری و طراحی از جمله: آلدو چیبیچ، جیمز اروین، ماتئو تون و یوهانا گراواندر همکاری کرد. سوتساس در عرصهٔ وسیعی از طراحی فعالیت کرد: مبلمان، جواهرات، سرامیک، شیشه، نقره کاری، نورپردازی، طراحی ماشین‌های اداری و ساختمان. او نسلی از معماران و طراحان را الهام بخشید. در سال ۲۰۰۶ میلادی، موزه هنر شهرستان لس آنجلس اولین نمایشگاه بزرگ بررسی آثار او را در ایالات متحده آمریکا برگزار کرد. در سال ۲۰۰۷ میلادی یک نمایشگاه گذشته‌نگر با عنوان "اتوره سوتساس: کار در حال پیشرفت"، در موزه
عنوان "اتوره سوتساس: کار در حال پیشرفت"، در موزه طراحی لندن برگزار شد. در سال ۲۰۰۹ میلادی، مرکز مارِس برای فرهنگ معاصر در ماستریخت بازسازی یک نمایشگاه با عنوان "چشم انداز برای یک سیاره جدید" را پیشتر در سال ۱۹۶۹ میلادی در موزه ملی سوئد در استکهلم برگزار شده بود را ارائه کرد. در سال ۲۰۱۷ میلادی به مناسبت صدمین سالگرد تولد سوتاس، موزه مت برویر در شهر نیویورک، کتاب گذشته‌نگر ""اتوره سوتساس: طراحی رادیکال" را ارائه کرد. یکی از آثار سوتساس [با عنوان «تلفن بزرگ»، طراحی شده با دیوید ام. کلی برای بروندی] به همراه
طراحی شده با دیوید ام. کلی برای بروندی] به همراه بسیاری از ترسیمات او بخشی از مجموعهٔ موزه هنر مدرن (MoMA) است. همچنین اشیاء طراحی شده و ترسیمات سوتساس در مجموعه‌های دائمی موزه هنر متروپولیتن، موزه طراحی لندن، موزه طراحی ویترا، موزه بروکلین، کوپر هویت، موزه طراحی اسمیتسونین، موزه اشتدلیک آمستردام، موزه هنر شهرستان لس آنجلس، موزه ملی هنر مدرن در پاریس، موزه هنر فیلادلفیا، و موزه هنرهای زیبا، هیوستون نگهداری می‌شود. در سال ۱۹۹۹ میلادی، او جایزهٔ «سِر میشا بلک» را دریافت کرد و به "کالج مدال‌آوران" پیوست.
اوهام () که در برخی منابع فارسی با نام تشنج ترجمه شده، یک تریلر روان‌شناختی نئو-نوآر به کارگردانی فابیان بیلینسکی است که در سال ۲۰۰۵ منتشر شد. داستان دربارهٔ افکار وهم‌انگیز یک متخصص تاکسیدرمی به نام «استبان اسپینوزا» است که مبتلا به صرع است و دچار افکار وسواس‌گونه برای انجام یک جنایت بی‌نقص است. این فیلم برندهٔ جایزهٔ «کرکس سیمین» بهتین فیلم از سوی انجمن منتقدان فیلم آرژانتین شد و نماینده کشور آرژانتین برای رقابت در جایزه اسکار بهترین فیلم بین‌المللی در هفتاد و هشتمین دوره جوایز اسکار بود.
ستاد کل نیروهای مسلح لهستان () ستاد کل نیروهای مسلح لهستان است، که در سال ۱۹۱۸ تأسیس شد. ستاد کل، بالاترین نهاد حرفه‌ای در نیروهای مسلح لهستان است. از نظر سازمانی، این ستاد بخش جدایی‌ناپذیری از وزارت دفاع ملی است و رئیس ستاد کل، بالاترین مقام نظامی در این وزارتخانه است. این ستاد در سال ۱۹۱۸ تأسیس شد و در سال ۱۹۲۸ به ستاد اصلی تغییر نام داد، پیش از آنکه در سال ۱۹۴۵ توسط دولت کمونیستی تحت حمایت شوروی به ستاد کل بازگردانده شود. در حال حاضر، ژنرال ویسلاو کوکولا سمت رئیس ستاد کل نیروهای مسلح لهستان را برعهده
سمت رئیس ستاد کل نیروهای مسلح لهستان را برعهده دارد.
استودیوی ۶۶۶ یک فیلم کمدی ترسناک فراطبیعی به کارگردانی بی‌جی مک‌دانل با فیلمنامه‌ای از جف بوهلر و ربکا هیوز بر اساس داستانی از دیو گرول است. گرول در این فیلم در کنار تیلور هاوکینز، نیت مندل، پت اسمیر، کریس شیفلت و رامی جافی، هم گروه‌هایش از فو فایترز و ویتنی کامینگز، لسلی گروسمان، ویل فورته، جنا اورتگا و جف گارلین در این فیلم ظاهر می‌شود. "استودیو ۶۶۶" در تاریخ ۲۵ فوریه ۲۰۲۲ توسط اوپن رود فیلمز در ایالات متحده شد و نقدهای متفاوتی دریافت کرد. طرح داستان. در حالی که فو فایترز برای ضبط دهمین آلبوم خود در عمارت
که فو فایترز برای ضبط دهمین آلبوم خود در عمارت انسینو تلاش می‌کند، دیو گرول، رهبر گروه، مجبور می‌شود با نیروهای ماوراء طبیعی داخل خانه مبارزه کند. بازیگران. فو فایترز: علاوه بر این، ویتنی کامینگز، ویل فورته، جف گارلین، لسلی گروسمان، کری کینگ و جنا اورتگا در نقش‌های فاش نشده ظاهر خواهند شد. لایونل ریچی خواننده در نقش خودش ظاهر خواهد شد. مارتی ماتولیس و جیسون تراست در نقش «سرایدار» و «تِک» انتخاب شدند. تولید. در نوامبر ۲۰۲۱، گزارش شد که فیلمی با بازی فو فایترز با عنوان "استودیوی ۶۶۶" مخفیانه فیلمبرداری
فایترز با عنوان "استودیوی ۶۶۶" مخفیانه فیلمبرداری شده‌است. این گروه در کنار ویتنی کامینگز، لسلی گروسمان، ویل فورته، جنا اورتگا و جف گارلین به ایفای نقش می‌پردازند. جان رمزی و جیمز آ. روتا تهیه‌کننده فیلم هستند، در حالی که هم گروه‌ها به عنوان تهیه‌کننده اجرایی خدمت می‌کنند. بی جی مک دانل، فیلمساز "هچت ۳"، این فیلم را کارگردانی کرد و بر اساس فیلمنامه‌ای از جف بولهر و ربکا هیوز و داستانی از دیو گرول ساخته شد. فیلمبرداری در همان خانه ای انجام شد که گروه آلبوم "دارو در نیمه شب" را ضبط کرد. با نزدیک شدن به پایان
در نیمه شب" را ضبط کرد. با نزدیک شدن به پایان فیلمبرداری در اوایل سال ۲۰۲۰، تولید به دلیل دنیاگیری کووید-۱۹ در ایالات متحده آمریکا تعطیل شد. ماه‌ها بعد تولید در لس‌آنجلس از سر گرفته شد و یکی از اولین فیلم‌هایی بود که در طول دنیاگیری این کار را انجام داد. شش روز فیلمبرداری برای پایان فیلم برنامه‌ریزی شده بود، اما با توجه به مقرراتی که برای فیلمبرداری ایمن وضع شده بود، در نهایت سه هفته طول کشید. انتشار. "استودیو ۶۶۶" در تاریخ ۲۵ فوریه ۲۰۲۲ توسط اوپن رود فیلمز در سینماها اکران شد.
مائیته سوملسو (؛ زادهٔ ۲۶ مه ۱۹۷۵) بازیگر آرژانتینی سینما، تلویزیون و تئاتر است. وی از سال ۱۹۹۳ تا کنون مشغول فعالیت هنری بوده‌است. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "در جستجوی پدر"، "سیگنال" و "کلئوپاترا" اشاره نمود.
رکسانا دارین (؛ – ) بازیگر و فیلم‌نامه‌نویس اهل آرژانتین بود. وی بین سال‌های ۱۹۵۴ تا ۲۰۱۳ میلادی فعالیت می‌کرد. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "کارآگاه" اشاره نمود.
ریکاردو ماریو دارین (؛ زادهٔ ) که به‌صورت حرفه‌ای با نام چینو دارین شناخته می‌شود که فرزند ریکاردو دارین و بازیگر اهل آرژانتین است. وی از سال ۲۰۱۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "سفارت"، "داستان‌های ناگفتنی"، "فرشته"، "شبی دوازده‌ساله"، "ملکه اسپانیا"، "بازندگان قهرمان" و "سراب" اشاره کرد.
گیزینگ، روستایی در ایالت باواریا بود که در سال ۷۹۰ تأسیس شد و در سال ۱۸۴۵ به مونیخ ملحق گشت و در حال حاضر در جنوب شرقی مونیخ واقع شده‌است و ۵۰ هزار نفر جمعیت دارد. گیزینگ از اولین روستاهایی بود که به شهر مونیخ الحاق شد و اولین رستوران مک دونالد در سال ۱۹۷۱ در این محله تأسیس گشت.
سیخک‌دراز نوک‌کلفت ، که قبلاً سیخک‌دراز مک‌کون نامیده می‌شد، یک پرندهٔ کوچک تغذیه‌کنندهٔ زمینی از خانواده Calcariidae است که شامل سایر سیخک‌دراز و زردپره برفی نیز می‌شود. در آمریکای شمالی یافت می‌شود و تنها گونه از سردهٔ "Rhynchophanes" است. پراکندگی. سیخک‌دراز نوک‌کلفت در چمنزارهای کوتاه در ایالت‌های شمال غرب دشت بزرگ در جنوب استان‌های دشت کانادا آشیانه می‌سازد. آنها عمدتاً در تگزاس و شمال مکزیک زمستان را می‌گذرانند. به‌طور تصادفی در سایر نقاط آمریکای شمالی دیده می‌شود.
عبدالله خان شیبانی (۱۵۳۳/۴–۱۵۹۸) فرمانروای ازبک خانات بخارا (۱۵۰۰–۱۷۸۵) بود. وی واپسین خان شیبانی بخارا از سال ۱۵۸۳ تا هنگام مرگش بود. عبدالله‌خان جنگی را با ایران آغاز کرد که از ۱۵۸۷ تا ۱۵۹۸ پی گرفته‌شد. او به لطف پیمان عدم تجاوز با امپراتوری گورکانی هند، یعنی اکبرشاه ، که از طریق آن حق فرمانروایی اکبر در قلمرو کابل را به رسمیت شناخت، توانست بر این امر تمرکز کند. زندگینامه. عبدالله‌خان در سال ۱۵۳۳ یا ۱۵۳۴ در شهر آفرین‌کنت در استان سمرقند چشم به جهان گشود. دستیابی به تاج و تخت. پس از مرگ عبدالعزیز شیبانی
دستیابی به تاج و تخت. پس از مرگ عبدالعزیز شیبانی نبرد بر سر تاج‌وتخت آغاز شد. عبداللطیف خان که بر سمرقند فرمانروایی می‌کرد، از طریق دو نوه‌اش یارمحمدسلطان و برهان‌سلطان، کوشید بخارا را اداره کند. با این همه، پس از مرگ عبداللطیف‌خان در سال ۱۵۵۱، بارک‌خان که بر تاشکند فرمانروایی می‌کرد، سمرقند را گرفت و به نام نوروز احمدخان به عنوان فرمانروای آنجا تثبیت شد و به عنوان خان عالی ازبک‌ها اعلام شد. عبدالله سلطان شیبانی، که در آن زمان فرماندار کرمینه و میانکال بود، رهبری ایستادگی برابر نوروز احمد خان را بر دوش
رهبری ایستادگی برابر نوروز احمد خان را بر دوش داشت. او را عمویش پیرمحمدخان فرماندار بلخ یاری می‌کرد. در سال ۱۵۵۶ نوروز احمد درگذشت. با مرگ او پیرمحمدخان جایگاه فرمانروای بزرگ ازبکان معرفی شد. نبرد برای یکپارچه سازی دولت. عبدالله سلطان که بر کرمینه و میانکال فرمانروایی می‌کرد در سال ۱۵۵۷ بخارا را با پشتیبانی شیوخ صوفی گرفت و فرمانروای آن شد. در سال ۱۵۶۱، او آنقدر جسارت داشت که پدرش اسکندر را به عنوان خان عالی ازبک‌ها شناساند. ولی پدر عبدالله بیشتر مناسک دینی را دوست می‌داشت، از این رو ادارهٔ امور کشور را به
را دوست می‌داشت، از این رو ادارهٔ امور کشور را به پسرش عبدالله سلطان سپرد. عبدالله بر آن شد تا هر چهار شهر شیبانی یعنی بخارا، سمرقند، تاشکند و بلخ را در یک ایالت یکپارچه سازد. این کار سال‌ها به درازا انجامید و تنها در سال ۱۵۸۲ بود که او توانست از چهار شیبانی یک دولت یگانه بسازد. برای دستیابی به این یکپارچگی، او ناچار شد جنگی طولانی را برای گرفتن تاشکند انجام دهد. سپس فرغانه را به دست گرفت و در سال ۱۵۷۳ پس از محاصرهٔ طولانی به بلخ نیز دست یافت. در سال ۱۵۷۴ به قرسی و حصار تاخت و بر پهناوری خود افزود. در سال
قرسی و حصار تاخت و بر پهناوری خود افزود. در سال ۱۵۷۶ با سمرقند جنگید و تاشکند را گرفت. برخی از سلاطین قزاق یعنی شیهان و پسرش تاوکل در خدمت عبدالله‌خان بودند. در سال ۱۵۸۲، عبدالله‌خان به دشت قپچاق سفر کرد، باباخان را کشت دژ او شاهرخیه به‌دست آورد. در سال ۱۵۸۳ پسرش عبدالمومن مشهد را تصرف و تاراج کرد. سالشمار. ۱۵۵۶ ← نوروزاحمد درگذشت و با مرگ او پیرمحمدخان جایگاه فرمانروای بزرگ ازبکان را به دست آورد. ۱۵۵۷ ← چیرگی بر بخارا با کمک شیوخ صوفی ۱۵۶۱ ← شناساندن پدر به عنوان خان بزرگ ازبک‌ها ۱۵۶۶ ← ساخت مدرسه مادر
به عنوان خان بزرگ ازبک‌ها ۱۵۶۶ ← ساخت مدرسه مادر خان به افتخار مادر نیرومندش ۱۵۶۹ ← ساخت مدرسه کوکلداش ۱۵۷۰ ← ساخت طاق تلپک‌فروشان ۱۵۷۰ ← ساخت مجموعه خواجه گاوکشان ۱۵۷۳ ← چیرگی بر بلخ ۱۵۷۴ ← چیرگی بر نخشب و حصار ۱۵۷۶ ← چیرگی بر تاشکند ۱۵۷۷ ← ساخت تیم عبدالله خان ۱۵۸۲ ← یکپارچه شدن دولت‎های گوناگون شیبانی زیر رهبری عبدالله خان ۱۵۸۳ ← چیرگی بر مشهد و تاراج آن شهر از سوی پسرش عبدالمومن ۱۵۸۸ ← ساخت مدرسه عبدالله‌خان
سیاه‌خروس دودی یک گونه از باقرقره‌های جنگلی است که بومی مناطق رشته‌کوه‌های ساحلی اقیانوس آرام در آمریکای شمالی است. ارتباط نزدیکی با باقرقره تیره ("Dendragapus obscurus") دارد و این دو قبلاً به عنوان یک گونه واحد، خروس آبی‌رنگ در نظر گرفته می‌شدند.
سیاه‌خروس تیره یک گونه از باقرقره‌های جنگلی بومی کوه‌های راکی در آمریکای شمالی است. ارتباط نزدیکی با سیاه‌خروس دودی ("Dendragapus fuliginosus") دارد، و این دو قبلاً یک گونه واحد به نام خروس آبی‌رنگ در نظر گرفته می‌شدند.
فیلترهای فرکانس رادیویی (RF) و مایکروویو، دسته‌ای از فیلترهای الکترونیکی را نشان می‌دهند که برای کار بر روی سیگنال‌هایی در محدوده فرکانس مگاهرتز تا گیگاهرتز (فرکانس متوسط تا فرکانس بسیار بالا) طراحی شدند. این محدوده فرکانس محدوده ای است که توسط اکثر پخش‌های رادیویی، تلویزیونی، ارتباطات بی‌سیم (تلفن‌های همراه، وای فای و غیره) استفاده می‌شود و بنابراین اکثر دستگاه‌های RF و مایکروویو شامل نوعی فیلترگذاری بر روی سیگنال‌های ارسالی یا دریافتی می‌شوند. چنین فیلترها معمولاً به عنوان بلوک‌های ساختمان برای
فیلترها معمولاً به عنوان بلوک‌های ساختمان برای دوسویه‌سازها و دیپلکسرها استفاده می‌شوند تا چندین باند فرکانسی را ترکیب یا جداسازی کنند. کارایی‌های فیلتر. برای فیلتر چهار عملکرد کلی مطلوب است: فن آوری‌های فیلتر. به‌طور کلی، اکثر فیلترهای RF و مایکروویو معمولا از یک یا چند تشدیدگر کوپل شده تشکیل شده‌اند، بنابراین از هر فناوری که می‌توان برای ساخت تشدیدگرها استفاده کرد، می‌توان برای ساخت فیلترها نیز استفاده کرد. به‌طور کلی در انتخاب فیلتر مناسب، ضریب کیفیت بدون بار تشدیدگرهای مورد استفاده، تعیین‌کننده هستند.
بار تشدیدگرهای مورد استفاده، تعیین‌کننده هستند. کتاب ماتایی، یانگ و جونز ارجاع خوبی به طراحی و اجرای فیلترهای RF و مایکروویو ارائه می‌دهد. تئوری فیلتر تعمیم یافته با فرکانس‌های تشدید و ضرایب اتصال تشدیدگرهای جفت شده در یک فیلتر مایکروویو عمل می‌کند. فیلترهای اجزای-محدود ال‌سی. ساده‌ترین ساختار تشدید کننده ای که می‌توان در فیلترهای RF و مایکروویو استفاده کرد، مدار تانک LC متشکل از سلف‌ها و خازن‌های موازی یا سری است. این‌ها مزیتی دارند که بسیار فشرده هستند، اما ضریب کیفیت پایین تشدید کننده‌ها منجر به عملکرد
ضریب کیفیت پایین تشدید کننده‌ها منجر به عملکرد نسبتاً ضعیف می‌شود. فیلترهای اجزای محدود LC دارای محدوده فرکانس بالا و پایین هستند. از آنجایی که فرکانس بسیار پایین می‌شود، اندازه سلف‌های مورد استفاده در مدار مخزن در محدوده پایین کیلوهرتز تا هرتز بسیار بزرگ می‌شود. فیلترهای فرکانس بسیار پایین، اغلب با کریستال برای غلبه بر این مشکل طراحی می‌شوند. با افزایش فرکانس به محدوده ۶۰۰ مگاهرتز و بالاتر، سلف‌های مدار مخزن آنقدر کوچک می‌شوند که کاربردی نباشند. از آنجایی که راکتانس الکتریکی یک سلف با یک اندوکتانس معین به