payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شایبه نیز نامیده می شود. شایبه و جلی به طور مستقل مشاهده کردند که در اتانول رنگ PIC کلرید دارای دو ماکزیمم جذب وسیع در حدود۱۹۰۰۰cm −1 و۲۰۵۰۰ cm −1 (526 و 488 nm به ترتیب) و اینکه در آب حداکثر جذب تیز سوم در 17،500 cm −1 (571 نانومتر) ظاهر می شود.شدت این نوار با افزایش غلظت و افزودن کلرید سدیم بیشتر می شود . در قدیمی ترین مدل تجمع برای کلرید PIC ، مولکول های جداگانه مانند یک رول سکه روی هم قرار می گیرند که یک پلیمر فوق مولکولی را تشکیل می دهند ، اما ماهیت واقعی این پدیده تجمع هنوز در دست بررسی است. تجزیه و
این پدیده تجمع هنوز در دست بررسی است. تجزیه و تحلیل پیچیده است زیرا کلرید PIC یک مولکول مسطح نیست. محور مولکولی می تواند در پشته کج شود و یک الگوی مارپیچ ایجاد کند. در مدل های دیگر ، مولکول های رنگ به صورت آجری ، نردبان یا راه پله جهت می گیرند. در آزمایش های مختلف مشخص شد که نوار J به عنوان تابعی از دما تجزیه می شود ، فازهای کریستال مایع با محلول های غلیظ شده و CryoTEM میله های انبوه ای طول 350 نانومتر و قطر 2.3 nm را نشان داد. رنگهای انوهه جی با رنگهای پلی متین به طور کلی ، با سیانین ، merocyanines ،
پلی متین به طور کلی ، با سیانین ، merocyanines ، squaraine و perylene bisimides یافت می شوند . برخی از ماکروسیکلهای π-مزدوج ،توسط سواگر وهمکارانش در MIT ، گزارش شده است. همچنین تشکیل انبوهه جی را نشان داده و عملکرد کوانتومی فوتو لومینسانس فوق العاده بالایی را به نمایش گذاشته اند. در سال 2020 ، یک رنگ معروف سیانین (TDBC) با افزایش عملکرد کوانتومی فوتولومینسانس (&gt; 50)) در محلول در دمای اتاق گزارش شد. انبوهه های PIC مولکولی که خواصی شبیه J دارند ، نشان داده شده است که خود به خود به صورت رشته های دوبلکس DNA
شده است که خود به خود به صورت رشته های دوبلکس DNA خاص دنباله می شوند. این انلوهه های مبتنی بر DNA ، معروف به جی بیتز (J-bits)، به عنوان یک روش از پایین به بالا برای جمع آوری خود P-J در داربست های DNA چند منظوره در مقیاس بزرگ مورد استفاده قرار گرفته است.
جان واینزوایگ (; – ) آهنگساز و موسیقی‌دان یهودی لهستانی‌تبار اهل کانادا بود. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال نقره موسیقی بی‌کلام و مجلسی در بخش مسابقات هنری بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۴۸ اشاره کرد.
سرجو لائوریچلا (; – ) آهنگساز اهل ایتالیا بود. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال برنز موسیقی بی‌کلام و مجلسی در بخش مسابقات هنری بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۴۸ اشاره کرد.
ارلینگ برنه (; – ) آهنگساز کلاسیک و اپرا اهل دانمارک بود. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال برنز موسیقی کر و ارکستر در بخش مسابقات هنری بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۴۸ اشاره کرد.
کالروو توکانن (; – ) آهنگساز اهل فنلاند بود. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال نقره موسیقی کر و ارکستر در بخش مسابقات هنری بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۴۸ اشاره کرد.
بیورویکا،(به انگلیسی:Bjørvika) بخش شمال شرقی بندر اسلو است. قسمت شرقی نیز بیورویکا، نامیده می‌شود. این نام از زبان نروژی باستان گرفته شده و معنی خلیج شهر می‌دهد. بیورویکا در اصل یک خلیج عمیق بود که به سمت داخل شهر کشیده شده بود. نزدیک به قلعهٔ آکرهوس، خلیج کم عمقی وجود داشت که تا بانک فعلی پیش می‌آمد. در اینجا روی زمین یخ بسته بیورویکا، بود که پادشاه نروژ، اینگ اول در جنگ با هاکون دوم در سال ۱۱۶۱ میلادی شکست خورد. تعداد اهالی محله ۱۰ هزار نفر تخمین زده می‌شود. درمحله بیورویکا حدود ۵ هزار خانه مسکونی وجود
درمحله بیورویکا حدود ۵ هزار خانه مسکونی وجود دارد و تخمین زده می‌شود که حدود ۲۰ هزار نفر در این محله دارای اشتغال باشند.
فلات آنابار () یک فلات کوهستانی در سرزمین کراسنویارسک و جمهوری یاقوتستان در سیبری روسیه است. این فلات در نقاط مرتفع پوشیده از خاک منجمد است که ضخامت این نوع خاک در فلات آنابار به ۱٬۴۰۰ متر می‌رسد. جغرافیا. فلات آنابار در شمال مدار شمالگان، در سرزمین کراسنویارسک و جمهوری یاقوتستان و بخش شمالی پست‌بوم سیبری شمالی قرار دارد. این فلات در شمال فلات ویلیوی و شمالی‌ترین پدیده در فلات سیبری مرکزی است که در جنوب‌شرقی به آن متصل می‌شود. این فلات به سمت جنوب‌غربی به فلات مرتفع‌تر پوتورانا می‌رسد که مرز بین آن دو به
فلات مرتفع‌تر پوتورانا می‌رسد که مرز بین آن دو به وضوح قابل تعیین نیست. میانگین ارتفاع سطح فلات آنابار حدود ۵۰۰ متر و ارتفاع بلندترین نقطه آن در قله‌ای بی‌نام ۹۰۵ متر است. زمین‌شناسی. فلات آنابار در فلات سیبری مرکزی یکی از قدیمی‌ترین ساختارهای زمین است که سن سنگ‌های آن به بیش از ۳ میلیارد سال می‌رسد. در بخش مرکزی آن ترکیبی از گنیس و شیست‌های بلوری آرکئن وجود دارد. در امتداد حاشیه فلات سنگ آهک‌های متعلق به پیشین‌زیستی و دیرینه‌زیستی پیشین غلبه دارند.
فلات ویلیوی () یک فلات کوهستانی در سرزمین کراسنویارسک و جمهوری یاقوتستان در سیبری روسیه است که بخشی از فلات سیبری مرکزی به‌شمار می‌رود. بخش عمده این فلات شامل قسمت علیای رود ویلیوی است. این فلات مرتفع پوشیده از خاک منجمد است که با ضخامت آن به ۱٬۵۰۰ متر، بزرگ‌ترین مقادیر این نوع خاک در دنیا به‌شمار می‌رود. جغرافیا. فلات ویلیوی هم در شمال و هم در جنوب مدار شمالگان، در شمال‌شرقی سرزمین کراسنویارسک و غرب جمهوری یاقوتستان قرار دارد. مرز این فلات در جنوب‌غربی به استان ایرکوتسک، به سمت شمال به فلات آنابار، به سمت
ایرکوتسک، به سمت شمال به فلات آنابار، به سمت غرب به فلات سیورما و در شمال‌غربی به فلات پوتورانا می‌رسد. به سمت شرق، این فلات به تدریج و با کاهش ارتفاع به دره وسیع رود لنا و به سمت جنوب‌شرقی به پست‌بوم یاقوتستان مرکزی رسیده که به فلات لنا در سمت جنوب منتهی می‌شود میانگین ارتفاع سطح فلات آنابار حدود ۷۰۰ متر و ارتفاع بلندترین نقطه آن در قله‌ای بی‌نام ۹۶۲ متر است. سرچشمه رودهای مهمی مانند رود ویلیوی، رود اولنیوک و یگیاتا در این فلات قرار دارد. همچنین دریاچه‌های متعددی مانند دریاچه مصنوعی سد ویلیوی نیز در این
متعددی مانند دریاچه مصنوعی سد ویلیوی نیز در این فلات دیده می‌شود.
فلات سیورما () یک فلات کوهستانی در سرزمین کراسنویارسک در سیبری روسیه است که بخشی از فلات سیبری مرکزی به‌شمار می‌رود. بخش عمده این فلات غیرمسکونی است. جغرافیا. فلات سیورما در مرکز سرزمین کراسنویارسک قرار دارد. این فلات در شمال با فلات پوتورانا ادغام شده و مرز غربی آن با فلات تونگوسکا به درستی تعیین نشده‌است. فلات سیورما در غرب به فلات ویلیوی منتهی می‌شود. میانگین ارتفاع سطح فلات سیورما بین ۶۰۰ تا ۹۰۰ متر است. زمین‌شناسی. از دید زمین‌شناختی، فلات سیورما از سنگ‌های آتشفشانی دوره تریاس تشکیل شده‌است.
آکرس الوا، (به انگلیسی: Akerselva) یک رودخانه در اسلو است. این رودخانه از از دریاچهٔ ماریدال تا بیورویکا امتداد دارد. قطعه ای از رودخانه، که از شهر اسلو، عبور می‌کند، حدود ۹ کیلومتر طول دارد. این رودخانه، انتهای شبکه آب‌های جاری (نوردمارک) را تشکیل می‌دهد و ۴۷ کیلومتر از زمین‌های باتلاقی شهرستان یون آکر، تا محلهٔ بیورویکا، در اسلو، امتداد می‌یابد. آکرس الوا، یا رودخانهٔ آکر، دارای حوضهٔ آبریزی به مساحت ۲۵۲ کیلومتر مربع است.
یوآنا بورمان (۱۰ سپتامبر ۱۸۹۳ – ۱۳ دسامبر ۱۹۴۵) زندانبانی اهل پروس خاوری بود که از سال ۱۹۳۸ به بعد در چندین اردوگاه کار اجباری نازی‌ها کار می‌کرد و پس از محاکمه در دادگاه در سال ۱۹۴۵ به عنوان جنایتکار جنگی در هاملن، نیدرزاکسن، آلمان اعدام شد. دادگاهی و اعدام. بورمان در جلسه دادگاهی خود گفت که در سال ۱۹۳۸ «برای به دست آوردن درآمد بیشتر» به نیروهای کمکی اس‌اس پیوست. او نخست در اردوگاه کار اجباری لیختنبورگ در زاکسن تحت فرماندهی یانه برنیگاو با ۴۹ زن دیگر از نیروهای اس‌اس خدمت کرد. در سال ۱۹۳۹، او به عنوان ناظر
اس‌اس خدمت کرد. در سال ۱۹۳۹، او به عنوان ناظر بر خدمه کار در اردوگاه تازه‌تاسیس زنان راونسبروک در نزدیکی برلین گماشته شد. در مارس ۱۹۴۲، بورمان یکی از معدود زنانی بود که برای نگهبانی در آشویتس در لهستان اشغالی گزیده شد. وی قد کوتاهی داشت و به بی‌رحمی شهرت داشت. قربانیان او را «ویزل» (راسو) و «زن همراه با سگان» می‌نامیدند. در اکتبر ۱۹۴۲، بورمان به عنوان آوفزرین ("Aufseherin": زندانبان ارشد) به آشویتس-برکناو رفت. سرپرستان وی شامل ماریا مندل، مارگوت درشل و ایرما گرزه بودند. بورمان سرانجام به بودی منتقل شد که
گرزه بودند. بورمان سرانجام به بودی منتقل شد که اردوگاهی جانبی بود و در آن وی به رفتار بد خود با زندانیان ادامه داد. در ۱۹۴۴، با افزایش تلفات آلمان، بورمان به اردوگاهی جانبی در هیندنبورگ (امروز زابژه، لهستان) در سیلزی منتقل شد. در ژانویه ۱۹۴۵، او به راونسبروک بازگشت. در ماه مارس، او به آخرین پست خود، برگن-بلزن، نزدیک تسله رسید، جایی که زیر نظر یوزف کرامر، ایرما گرزه و الیزابت فولکنرات (که پیشتر همه با او در برکناو خدمت کرده بودند) خدمت کرد. در ۱۵ آوریل ۱۹۴۵، نیروی زمینی بریتانیا برگن-بلزن را با بیش از ۱۰
نیروی زمینی بریتانیا برگن-بلزن را با بیش از ۱۰ هزار جسد و ۶۰ هزار زندانی پیدا کرد. آزادکنندگان تمام خدمه اس‌اس را ناچار کردند که کشته‌ها را دفن کنند. بورمان بعدها زندانی و توسط ارتش بریتانیا بازجویی شد. وی سپس در دادگاه بلزن، که از ۱۷ سپتامبر ۱۹۴۵ تا ۱۷ نوامبر ۱۹۴۵ به طول انجامید، دادگاهی شد. دادگاه شهادت‌های مربوط به قتل‌هایی را که وی در آشویتس و بلزن مرتکب شده بود، شنید؛ از جمله توصیف هنگامه‌هایی که وی ژرمن شپرد «بد و بزرگ» خود را به جان زندانیان می‌انداخت. او مجرم شناخته شد و در ۱۳ دسامبر ۱۹۴۵ به همراه
او مجرم شناخته شد و در ۱۳ دسامبر ۱۹۴۵ به همراه گرزه و فولکنرات به دار مجازات آویخته شد. اعدام‌گر وی، آلبرت پیرپوینت، بعدها گفت:
دادگاه بلزن یکی از چندین دادگاهی بود که نیروهای اشغالگر متفقین پس از پایان جنگ جهانی دوم علیه مقام‌ها و کارگزاران پیشین آلمان نازی انجام دادند. این دادگاه در لونبورگ، نیدرزاکسن، آلمان در سال ۱۹۴۵ انجام شد و متهمان مردان و زنان اس‌اس و کارمندان زندان بودند که در اردوگاه‌های گوناگون، به ویژه آشویتس و برگن-بلزن، کار کرده بودند. این دادگاه در سراسر جهان مورد توجه بسیاری قرار گرفت، زیرا مردم برای نخستین بار از زبان برخی از مسئولان دربارهٔ کشتار در اردوگاه‌های مرگ در لهستان اشغالی می‌شنیدند. بعضی از دادگاه‌های پس
در لهستان اشغالی می‌شنیدند. بعضی از دادگاه‌های پس از این دادگاه را نیز گاه از جمله دادگاه بلزن به‌شمار می‌آورند. دادگاه نخست. نخستین دادگاهی در ۱۷ سپتامبر ۱۹۴۵ در یک سالن ورزشی در لونبورگ صورت گرفت. متهمان ۴۵ کارگزار مرد و زن پیشین اس‌اس و "کاپو" (کارکنان زندانی) از اردوگاه‌های کار اجباری برگن-بلزن و آشویتس بودند. یوزف کرامر فرمانده اردوگاه برگن-بلزن و پیش از آن، آشویتس بود. از متهمان دیگر، ۱۲ تن کاپو، ۱۶ زن عضو اس‌اس و ۱۶ مرد عضو اس‌اس بودند. اگرچه اس‌اس یک سازمان مردانه بود، اما زنان نیز می‌توانستند به
یک سازمان مردانه بود، اما زنان نیز می‌توانستند به عنوان اعضای "SS-Gefolge"، که نوعی کارمندی غیرنظامی بود، نام‌نویسی کنند. پس از آغاز دادگاه تشخیص داده شد که یکی از کارکنان زندانی، لادیسلاو گورا، که از جمله اعضای اس‌اس بازداشتی بود، بسیار بیمار است و نمی‌تواند دادگاهی شود. سه تن دیگر نیز به همین دلیل پیش از آغاز محاکمه از فهرست متهمان خارج شده بودند. سه تن از اعضای اس‌اس در هنگام تلاش برای فرار پس از تسلط بریتانیایی‌ها بر اردوگاه با شلیک گلوله کشته شدند، و یکی نیز خودکشی کرده بود. از مجموع ۷۷ تن از کارمندان
نیز خودکشی کرده بود. از مجموع ۷۷ تن از کارمندان اردوگاه که توسط انگلیسی‌ها در آوریل دستگیر شدند، ۱۷ تن دیگر تا ۱ ژوئن ۱۹۴۵ بر اثر تیفوس فوت کرده بودند. در کنار کرامر، بلندپایه‌ترین متهمان عبارت بودند از فریتس کلاین، که پزشک اردوگاه بلزن بود و فرانتس هوسلر، معاون فرمانده اردوگاه. الیزابت فولکنرات پیش از آمدن به بلزن، در آشویتس اوبرآوفزهرین ("Oberaufseherin ": سرپرست ارشد) بود. بسیاری از متهمان تنها اندکی پس از فوریه ۱۹۴۵ به برگن-بلزن فرستاده شده بودند، برخی حتی تا دو روز پیش از آزاد شدن اردوگاه. با این حال،
تا دو روز پیش از آزاد شدن اردوگاه. با این حال، اکثر آنها پیشتر در سایر اردوگاه‌های کار اجباری در منصب‌های مشابه فعالیت داشته بودند. این محاکمه در دادگاه نظامی بریتانیا انجام شد. قاضیان شامل سرلشکر برنی فیکلین (ریاست جلسه)، سرتیپ کاسانوو، سرهنگ ریچاردز، سرهنگ دوم موریش و سرهنگ دوم مک‌لی استرلینگ وکیل قاضی بودند. سرهنگ بک‌هاوس، سرگرد مورتون-نیل، سروان استوارت و سرهنگ دوم جِن وکیل دادستانی بود. از آنجا که این دادگاه نظامی بود، از دیدگاه قانونی بر پایه مقررات "دادگاهی جنایتکاران جنگی تحت حکم سلطنتی" ۱۴ ژوئن
"دادگاهی جنایتکاران جنگی تحت حکم سلطنتی" ۱۴ ژوئن ۱۹۴۵ استوار شده بود. از آنجا که در هنگام ارتکاب جنایات، اتهامات مرتبط با حقوق بین‌الملل اعمال می‌شدند، دادگاه بلزن موردی از رسیدگی دادگاه به اعمال پیش از قانونی‌شدن آن حقوق نبود. با توجه به ماهیت دادگاه، تنها اتهامی که می‌شد بر علیه جنایتکاران مطرح کرد جنایات جنگی و جنایت علیه شهروندان کشورهای متفق بود. «جنایات علیه بشریت» و «جنایت علیه صلح»، که بعدها در دادگاه نورنبرگ مطرح شدند، از جمله اتهامات لونبورگ نبودند. فهرست متهمان اس‌اس
تیم ملی ایران و ایالات متحده آمریکا تاکنون ۲۳ بار در مقابل یکدیگر قرار گرفته‌اند. حاصل این دیدارها ۸ برد برای ایران و ۱۵ برد برای ایالات متحده آمریکا می‌باشد. اولین بازی. اولین بازی بین این دو تیم در تاریخ ۲۴ سپتامبر در شهر صوفیه در قهرمانی جهان ۱۹۷۰ برگزار شد که با نتیجه سه بر دو به سود آمریکا به پایان رسید.
تیم ملی ایران و روسیه تاکنون ۱۸ بار در مقابل یکدیگر قرار گرفته‌اند. حاصل این دیدارها، ۴ برد برای ایران و ۱۴ برد برای روسیه می‌باشد. اولین بازی. اولین بازی بین این دو تیم در تاریخ ۳ دسامبر در ورزشگاه ملی یویوگی در شهر توکیو در جام جهانی ۲۰۱۱ برگزار شد که با نتیجه سه بر صفر به سود روسیه به پایان رسید.
اَریل (به انگلیسی: Aril) که اَریلوس (Arillus) نیز نامیده می‌شود یک برون‌رشد تخصصی در بذر است که بذر را تا حدی یا به‌طور کامل می‌پوشاند. اریلود (Arillode) یا اَریل کاذب گاهی متمایز می‌شود: در حالی که اریل از نقطه اتصال بذر به تخمدان (از تخمک یا ناف) رشد می‌کند، اریلود از نقطه‌ای متفاوت روی پوسته بذر ایجاد می‌شود. اصطلاح «اریل» گاهی به هر ضمیمه گوشته‌ای بذر در گیاهان گل‌دار مانند مِیس () در جوزهندی گفته می‌شود. اریل‌ها و اریلودها غالباً اغواکننده‌های خوراکی هستند که حیوانات را ترغیب به انتقال بذر می‌کنند و در
که حیوانات را ترغیب به انتقال بذر می‌کنند و در نتیجه به پراکنش بذر کمک می‌کنند. سوداریل‌ها (Pseudarils) ساختارهای اریل مانند هستند که معمولاً در پیرن‌های () گونه روشَنَکان یافت می‌شوند که از میان‌بر تخمدان ایجاد می‌شود. فرابر گوشتی و خوراکی به‌طور منظم به دو نیم تقسیم می‌شود، سپس می‌افتد یا خورده می‌شود تا یک سوداریل رنگ روشن در اطراف بذر سیاه نمایان شود. اریل ممکن است ساختاری شبیه میوه ایجاد کند که (در میان نام‌های دیگر) میوه کاذب نامیده می‌شود. میوه‌های کاذب در گونه‌های متعدد گیاهان گل‌دار یافت می‌شوند.
در گونه‌های متعدد گیاهان گل‌دار یافت می‌شوند. میوه‌های کاذب خوراکی میوه‌های چشالو، سرخالو و آکی اریل‌های بسیار توسعه یافته‌ای هستند که بذر را احاطه کرده‌اند مانند یک لایه فرابر. این گونه اریل‌ها نیز در چند گونه بازدانگان یافت می‌شوند به‌خصوص سرخدارها و مخروطیان مربوط مانند سرخدار آلوشیلی () و کاهیکاته (). به جای مخروط چوبی معمولی در اکثر بازدانگان، ساختار زایشی سرخدار از یک بذر تشکیل شده است که توسط یک پوشش گوشته‌ای و جام مانند احاطه شده است. این پوشش از فلس مخروطی بسیار اصلاح شده مشتق شده است. توسعه در
فلس مخروطی بسیار اصلاح شده مشتق شده است. توسعه در سرخدار. در گیاهان سرخدار اروپایی، اریل به‌صورت یک نوار کوچک و سبز رنگ در پایه بذر شروع می‌شود، سپس با بزرگ شدن و احاطه کردن بذر قهوه‌ای مایل به قرمز می‌شود و در نهایت در زمان بلوغ گوشته‌ای سَکَرلات (Scarlet) می‌شود. اریل برای پرندگان میوه‌خوار جذاب است و سمی نیست. تمام قسمت‌های دیگر سرخدار سمی هستند از جمله بذری که در داخل اریل قرار دارد. اگر دانه در معده یک انسان، پرنده یا حیوان دیگر خرد، شکسته یا شکافته شود، منجر به مسمومیت می‌شود. پرندگان اریل گوشته‌ای
منجر به مسمومیت می‌شود. پرندگان اریل گوشته‌ای را به عنوان منبع غذایی هضم می‌کنند و بذرها را در مدفوع خود بیرون می‌دهند و باعث پراکندگی بذرها می‌شوند. در کاهیکاته. درخت کاهیکاته ()، بومی نیوزیلند است. در دوران ماقبل اروپایی، اریل کاهیکاته منبع غذایی برای مردم مائوری بود. اریل‌های شسته شده را کوروئی (koroi) می‌نامیدند و به‌صورت خام مصرف می‌کردند.
لتیتیا ماریون همیلتون (; – ) نقاش اهل جمهوری ایرلند بود. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال برنز نقاشی رنگ روغن و آبرنگ در بخش مسابقات هنری بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۴۸ اشاره کرد.
جووانی استرادونه (; – ) نقاش اهل ایتالیا بود. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال نقره نقاشی رنگ روغن و آبرنگ در بخش مسابقات هنری بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۴۸ اشاره کرد.
والتر باتیس (; – ) نقاش و هنرمند اهل آفریقای جنوبی بود. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال برنز حکاکی و چاپ فلزی در بخش مسابقات هنری بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۴۸ اشاره کرد.
جان کاپلی (; – ) نقاش و هنرمند اهل بریتانیا بود. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال نقره حکاکی و چاپ فلزی در بخش مسابقات هنری بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۴۸ اشاره کرد.
رازمند فلچر (; – ) مجسمه‌ساز زن اهل انگلستان بود. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال برنز مجسمه‌سازی نقش برجسته در بخش مسابقات هنری بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۴۸ اشاره کرد.
چینتامونی کار (; – ) مجسمه‌ساز اهل هند بود. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال نقره مجسمه‌سازی تندیس در بخش مسابقات هنری بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۴۸ به نمایندگی کشور بریتانیا اشاره کرد.
اوبر ینسس (؛ ۲۸ آوریل ۱۹۰۰ – ۴ اکتبر ۱۹۸۷) مجسمه‌ساز اهل فرانسه بود. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال برنز مجسمه‌سازی تندیس در بخش مسابقات هنری بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۴۸ اشاره کرد.
اسکار تیده (; – ) مجسمه‌ساز اهل اتریش بود. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال نقره مدال و لوح یادبود در بخش مسابقات هنری بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۴۸ اشاره کرد.
باشگاه فوتبال زنان هوفنهایم بخش فوتبال زنان باشگاه آلمانی هوفنهایم است که در روستای زینسهایم شهر هوفن‌هایم ایالت بادن-وورتمبرگ و درون راین-نکار قرار دارد. این تیم در حال حاضر در بالاترین سطح رقابتهای باشگاهی آلمان بوندس‌لیگا بازی می‌کند. تاریخچه. تیم فوتبال زنان هوفنهایم کار خود را در سال ۲۰۰۷ آغاز کرد و اندکی پس از آن به دستهٔ پایینتر سقوط کرد. این تیم بازیهای خود را در ورزشگاه دیتمار هاپ انجام می‌دهد.
ادوین گریناور (; – ) مجسمه‌ساز اهل اتریش بود. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال برنز مدال و لوح یادبود در بخش مسابقات هنری بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۴۸ اشاره کرد.
گسترش داروهای کووید ۱۹ یک فرایند تحقیقاتی برای توسعه داروهای تجویزی پیشگیرانه است که می‌تواند از شدت بیماری کروناویروس ۲۰۱۹ بکاهد. از اوایل سال ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۱، صدها شرکت دارویی و بیوتکنولوژی، گروه‌های تحقیقاتی دانشگاهی و سازمانهای بهداشتی در مراحل مختلف تحقیقات پیش بالینی یا بالینی داروهای درمانی بیماری کووید ۱۹ را توسعه می‌دادند. در مارس ۲۰۲۰، سازمان بهداشت جهانی (WHO) , آژانس دارویی اروپا (EMA) , سازمان غذا و دارو ایالات متحده (FDA) , و دولت چین و تولیدکنندگان دارو برای سرعت بخشیدن به توسعه واکسن‌ها،
دارو برای سرعت بخشیدن به توسعه واکسن‌ها، داروهای ضد ویروسی و درمان‌های پس از ان با محققان دانشگاهی و صنعتی هماهنگ بودند. در مارس ۲۰۲۰، WHO «آزمایش یکپارچگی» را در ۱۰ کشور آغاز کرد و هزاران نفر را که به این بیماری آلوده بودند ثبت نام کرد تا اثرات درمانی چهار ترکیب ضد ویروسی موجود را با بیشترین اثربخشی ارزیابی کنند. یک بررسی سیستماتیک و پویا در آوریل ۲۰۲۰ برای ردیابی پیشرفت آزمایش‌ها بالینی ثبت شده برای واکسن کووید ۱۹ و نامزدهای داروهای درمانی ایجاد شد. توسعه دارو یک فرایند چند مرحله ای است که به‌طور معمول
دارو یک فرایند چند مرحله ای است که به‌طور معمول برای آن بیش از ۵ سال زمان نیاز است تا از ایمنی و کارایی ترکیب جدید اطمینان حاصل شود. چندین آژانس نظارتی ملی، مانند EMA و FDA، روش‌هایی را برای تسریع آزمایش بالینی تأیید کردند. تا ژوئن ۲۰۲۱، ده‌ها درمان بالقوه پس از عفونت در مرحله نهایی آزمایش انسانی قرار داشت -آزمایش‌ها بالینی فاز III-IV.
یان ویلس (; – ) معمار اهل هلند بود. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال طلا طراحی ساختمان در بخش مسابقات هنری بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۲۸ اشاره کرد.
اینار مینددال راسموسن (; – ) معمار اهل دانمارک بود. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال نقره طراحی ساختمان در بخش مسابقات هنری بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۲۸ اشاره کرد.
ژاک لامبر (; – ) معمار اهل فرانسه بود. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال نقره برنامه‌ریزی شهری و مدال برنز طراحی ساختمان در بخش مسابقات هنری بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۲۸ اشاره کرد.
میراث جهانی در مصر شامل ۷ میراث فرهنگی می‌باشد که تا سال ۲۰۲۵ در یونسکو به ثبت رسیده‌اند. مصر که در شمال شرقی قاره آفریقا قرار گرفته، از جمله کشورهایی است که دارای پیشینه تاریخی و فرهنگی کهن است. این کشور در ۷ فوریه ۱۹۷۴، به عنوان دومین کشور پس از ایالات متحده، کنوانسیون میراث جهانی یونسکو را پذیرفت و بدان پیوست که باعث شد مکان‌های تاریخی و طبیعی آن واجد شرایط قرار گرفتن در این فهرست شوند. میراث جهانی نام عهدنامه‌ای بین‌المللی است که در تاریخ ۱۶ نوامبر ۱۹۷۲ میلادی به تصویب کنفرانس عمومی یونسکو رسید. موضوع
میلادی به تصویب کنفرانس عمومی یونسکو رسید. موضوع آن حفظ آثار تاریخی، طبیعی و فرهنگی بشر است که اهمیت جهانی دارند و متعلق به تمام انسان‌های زمین، فارغ از نژاد، مذهب و ملیت خاص، می‌باشند. برپایه این کنوانسیون کشورهای عضو یونسکو، می‌توانند آثار تاریخی، طبیعی و فرهنگی کشور خود را نامزد ثبت به‌عنوان میراث جهانی کنند. حفاظت از این آثار پس از ثبت، در عین باقی‌ماندن در حیطه حاکمیت کشور مربوط، به عهده تمام کشورهای عضو خواهد بود. مکان‌های میراث جهانی ثبت‌شده در سازمان یونسکو، مکان‌هایی مانند جنگل، کوه، آبگیر، صحرا،
یونسکو، مکان‌هایی مانند جنگل، کوه، آبگیر، صحرا، بقعه، ساختمان، مجموعه یا شهر هستند. نخستین آثار در مصر در سال ۱۹۷۹ در فهرست میراث جهانی ثبت شدند: «ممفیس و نکروپولیس آن – محدوده اهرام از جیزه تا دهشور»، «تبس باستانی و نکروپولیس آن»، «یادمان‌های نوبه از ابوسمبل تا فیله»، «قاهره تاریخی» و «ابو مینا» می‌شد. از سال ۱۹۷۹ تا کنون، تنها دو اثر دیگر یعنی «محوطه سنت کاترین» و «وادی الحیتان» در فهرست میراث ثبت شدند. وادی الحیتان تنها اثر طبیعی در مصر است که ثبت جهانی شده در حالی که مابقی آثار جز میراث فرهنگی به شمار
شده در حالی که مابقی آثار جز میراث فرهنگی به شمار می‌روند. یکی از حوادث کلیدی در شکل‌گیری کنوانسیون حفاظت از میراث جهانی فرهنگی و طبیعی، در مصر رقم خورد. جایی که تلاشی بین‌المللی برای حفظ یادمان‌های نوبه پس از بالا آمدن دریاچه ناصر پس از ساخته شدن سد اسوان در سال ۱۹۵۹ صورت گرفت و منجر به حفظ آثار مزبور پس از انتقال آنها به محوطه‌های جدید و امن شد. تنها ابو مینا در فهرست میراث جهانی در معرض خطر قرار گرفته است. این اثر در سال ۲۰۰۱ بخاطر بالا آمدن سطح آب و پایین آمدن استقامت خاک محوطه در این فهرست قرار گرفت.
آمدن استقامت خاک محوطه در این فهرست قرار گرفت. همچنین مصر پنج بار در کمیته میراث جهانی حضور داشته است. میراث جهانی. یونسکو سایت‌ها را با ده معیار فهرست می‌کند. هر ورودی باید حداقل یکی از معیارها را داشته باشد. فهرست آزمایشی. افزون بر سایت‌های موجود در فهرست میراث جهانی، کشورهای عضو می‌توانند فهرستی از سایت‌های آزمایشی را که ممکن است برای نامزدی در نظر بگیرند، در این فهرست قرار دهند. نامزدها در فهرست میراث جهانی تنها در صورتی پذیرفته می‌شوند که سایت پیش‌تر در فهرست آزمایشی قرار داشته باشد. مصر ۳۴ نامزد در
در فهرست آزمایشی قرار داشته باشد. مصر ۳۴ نامزد در این فهرست دارد.
جزیره دیسکو ( , ) یک جزیره بزرگ در خلیج بافین، در ساحل غربی گرینلند است. مساحت آن و، یکی از ۱۰۰ جزیره بزرگ جهان است. نام "Qeqertarsuaq" در زبان گرینلندی به معنی "جزیره بزرگ" است. جغرافیا. طول این جزیره حدود ، با میانگین ارتفاع و مرتفع‌ترین نقطهٔ جزیره ارتفاع دارد. بندر Qeqertarsuaq (مشابه نام جزیره، و همچنین به‌عنوان Godhavn شناخته می‌شود) در ساحل جنوبی این جزیره قرار دارد. دره بلسدالن نیز در شمال این بندر است. این جزیره توسط تنگه سولورسواک از شبه جزیره نوسواک در شمال شرقی جدا می‌شود. در جنوب جزیره، خلیج
در شمال شرقی جدا می‌شود. در جنوب جزیره، خلیج دیسکو، خلیج ورودی جزیره بافین قرار دارد. تاریخ. اریک سرخ اولین بازدید ثبت شده از جزیره دیسکو را در فاصله زمانی سال ۹۸۲ تا ۹۸۵ میلادی انجام داد. این جزیره به عنوان پایگاهی برای شکار و ماهیگیری تابستانی توسط استعمارگران نورس استفاده می‌شد. زمین‌شناسی. ذخایر معدنی، یافته‌های فسیلی و سازه‌های زمین‌شناسی بر اهمیت این منطقه افزوده‌است. یکی از ویژگی‌های جالب زمین‌شناسی آهن بومی است که در جزیره یافت می‌شود. مخلوطی ۲۲ تنی (۴۴٬۰۰۰ پوند؛ ۲۰ تن) از آهن و کاربید آهن (کوهنیت)
(۴۴٬۰۰۰ پوند؛ ۲۰ تن) از آهن و کاربید آهن (کوهنیت) در این جزیره پیدا شده‌است. تنها چند مکان روی زمین وجود دارد که آهن بومی در آن یافت می‌شود که منشأ شهاب سنگی ندارد. چشمه‌های آب‌گرم متعددی در این جزیره وجود دارد. جانور میکروسکوپی از شاخه "دریاچه‌آروارگان"، به‌عنوان تنها گونهٔ شناخته شده از این شاخه از جانوران، در چشمه Isunngua کشف شده‌است.
مکس لایگر (; – ) معمار و سازنده ظروف سرامیکی اهل آلمان بود. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال طلا برنامه‌ریزی شهری در بخش مسابقات هنری بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۲۸ اشاره کرد.
یوهانس ولتزر (; – ) شاعر اهل دانمارک بود. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال برنز اشعار غنایی در بخش مسابقات هنری بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۲۸ اشاره کرد.
رودولف گیورگ بیندین (; – ) شاعر و نویسنده اهل آلمان بود. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال نقره اشعار غنایی در بخش مسابقات هنری بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۲۸ اشاره کرد.
کازیمیش ویژینسکی (; – ) شاعر و روزنامه‌نگار اهل لهستان بود. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال طلا اشعار غنایی در بخش مسابقات هنری بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۲۸ اشاره کرد.
سارگپه‌های عسلی یا سارگپه‌های عسل‌خوار یک سرده از پرندگان شکاری زیرخانواده سارگپه‌عسلیان است. نام سرده از واژه یونان باستان "pernes"(περνης) گرفته شده است، اصطلاحی که ارسطو برای یک پرنده شکاری به کار می‌برد. از چهار گونه متوسط و پهن‌بال تشکیل شده است. آنها در آب و هوای معتدل و گرم‌تر جهان قدیم زادآوری می‌کنند و تغذیه کننده تخصصی لارو زنبور هستند. دو گونه معتدل، سارگپه عسلی اروپایی و کاکلی، مهاجر هستند. آن‌ها در بیشه‌زار زادوولد می‌کنند، و اغلب غیرقابل توجه هستند، مگر در هنگام نمایش. اعضای این سرده دارای
هستند، مگر در هنگام نمایش. اعضای این سرده دارای پرهایی هستند که شبیه پرهای سارگپه معمولی جوان یا "بازعقاب‌های کاکلی" است. پیشنهاد شده است که این شباهت‌ها به عنوان یک حفاظت نسبی در برابر شکار شکارچیان بزرگتر مانند شهبازها به وجود آمده است، که ممکن است برای حمله به گونه‌ای که به نظر می‌رسد با نوک و چنگال قوی‌تر نسبت به سارگپه‌های عسلی واقعی بهتر حمایت‌شده است، محتاط باشد. گونه‌ها و زیرگونه‌ها. مقایسه توالی از یک بخش کوتاه از ژن "cytb" میتوکندری، گامولف و هرینگ پنج کلاد را یافتند:"apivorus,"
گامولف و هرینگ پنج کلاد را یافتند:"apivorus," "steerei-winkleri," "celebensis," "philippensis-orientalis-ruficollis" و "torquatus-ptilorhynchus-palawanensis:" آنها پیشنهاد کردند که گروه "steerei-winkleri" از گونه "P. celebensis" به گونه جدیدی به نام "Pernis steerei" تقسیم شود، اما احساس کردند که تقسیم "Pernis ptilorhynchus" با توجه به فقدان تفاوت‌های مورفولوژیکی، «پیش از موعد» خواهد بود. با وجود نام «سارگپه عسل‌خوار کاکلی»، زیرگونه‌های "P. p. orientalis" , "P. p. philippensis" و "P. p. palawanensis" همه
, "P. p. philippensis" و "P. p. palawanensis" همه بدون کاکل هستند.