payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در ۱۹۳۵ میلادی به اتمام رسانید، به عنوان منشی در روزنامه ملی انیس گماشته شد. وی از سوی مردم شهر جلال‌آباد که مرکز ولایت ننگرهار است و مردم ولسوالی قرغه‌ای ولایت لغمان به ترتیب در سال‌های ۱۹۴۹ و ۱۹۵۲ میلادی به عنوان نماینده مردم در مجلس نماینده‌گان انتخاب شد. وی در خلال این مدت هفته نامهٔ را تحت عنوان وُلس (Wolas) در ۱۹۵۱ میلادی تأسیس کرد. الفت تا سال ۱۹۵۳ میلادی به عنوان ویراستار ارشد هفته نامه وُلس کار کرد. الفت در ۱۹۵۵ میلادی به عنوان نماینده مردم جلال‌آباد در جلسات مجلس نماینده‌گان اشتراک کرد. وی در
در جلسات مجلس نماینده‌گان اشتراک کرد. وی در ۱۹۵۶ میلادی به عنوان رئیس آکادمی پشتو، که در افغانستان بنام «پشتو تولنه» یاد می‌شود گماشته شد و سپس در ۱۹۶۳ میلادی به مقامی بالاتر در کابینه ارتقا نموده و رئیس امور قبایل شد. در این میان، وی هم‌چنین به عنوان استاد زبان و ادبیات پشتو در دانشکده‌های ادبیات و حقوق علوم سیاسی دانشگاه کابل خدمت کرد. وی در ۱۹۶۴ میلادی از موقف خود در وزارت استعفا داد و یکبار دیگر از سوی مردم جلال‌آباد به عنوان نماینده مجلس انتخاب شد. وی بعد از ختم دوره خود در مجلس نمایندگان، بازنشسته
بعد از ختم دوره خود در مجلس نمایندگان، بازنشسته شد. الفت همراه با غلام حسن صافی، عبدالهادی توخی، محمد رسول پشتون، فیض محمد انگار، قیام الدین خادم، غلام محی‌الدین زرملوال، عبدالروف بینوا، نور محمد ترکی و برخی افراد دیگر از جمله اعضای بنیان‌گذار جنبش سیاسی «ویښ زلمیان» (Weesh Zalmyan) (جوانان بیدار) در ۱۹۴۷ میلادی بودند. کارهای اکادمیک. الفت حتی بعد از این‌که بازنشسته شد، به عنوان شاعر و نویسنده تا آخرین لحظه زندگی به غنی‌سازی زبان و ادبیات پشتو ادامه داد. وی علاوه بر مقالات بی‌شمار، کتاب‌های متعددی پیرامون
علاوه بر مقالات بی‌شمار، کتاب‌های متعددی پیرامون موضوعات دینی، اخلاقی، سیاسی و اجتماعی در قالب شعر و نثر نوشت. برخی کتاب‌های وی هنوز هم به چاپ می‌رسند. الفت چندین جایزه نیز به‌دست‌آورد، از جمله جایزه‌های خوشحال‌خان، ابو علی سینا، مدال آموزش و مدال ستاره. مرگ. گل پاچا الفت آخرین روزهای زندگی خود را در زادگاه خود در ولایت لغمان گذراند. وی در ۱۹ دسامبر ۱۹۷۷ در سن ۶۷ سالگی به علت ایست قلبی در گذشت. وی در آرامگاه خانوادگی در زادگاهش به خاک سپرده شد.
دم‌خاری مرمری گونه‌ای بادخورک از خانواده بادخورکان است. این گونه در آنگولا، بنین، بورکینافاسو، کامرون، جمهوری آفریقای مرکزی، جمهوری کنگو، جمهوری دموکراتیک کنگو، ساحل عاج، گینه استوایی، گابن، گامبیا، غنا، گینه، گینه بیسائو، کنیا، لیبریا، مالاوی، مالی، موزامبیک، نیجر، نیجریه، سنگال، سیرالئون، سومالی، آفریقای جنوبی، تانزانیا، توگو، اوگاندا، زامبیا و زیمبابوه یافت می‌شود.
دم‌خاری‌ها یک سرده بادخورک از خانواده بادخورکان است. این سرده دربردارندهٔ گونه‌های زیر است:
و باید به صورت «لایه ای» بریده شود، که سپس برای تشکیل هسته ترانسفورماتور، که بخشی جدایی ناپذیر از هر ترانسفورماتور است، استفاده می‌شود. فولاد با دانه‌های جهت دار در ترانسفورماتورهای بزرگ قدرت و توزیع و در برخی از ترانسفورماتورهای خروجی صدا استفاده می‌شود. CRNGO ارزانتر از CRGO است. هنگامی که هزینه مهم‌تر از راندمان است و برای کاربردهایی که جهت شار مغناطیسی ثابت نیست مانند موتورهای الکتریکی و ژنراتورهای دارای قطعات متحرک از CRNGO استفاده می‌شود و می‌توان از آن در مواقعی استفاده کرد که فضای کافی برای جهت دهی
در مواقعی استفاده کرد که فضای کافی برای جهت دهی اجزا وجود نداشته باشد تا از خواص جهتی فولاد الکتریکی با دانه‌های جهت دار استفاده شود. فولاد آمورف. این ماده یک فلز شیشه ای است که از ریختن آلیاژ مذاب بر روی یک چرخ سرد شده در حال چرخش تهیه می‌شود که فلز را با سرعتی در حدود یک مگاکلوین در ثانیه خنک می‌کند، به طوری که کریستال‌ها تشکیل نمی‌شوند. فولاد آمورف به فویل‌های ضخامت حدود ۵۰ میکرومتر محدود می‌شود. خواص مکانیکی فولاد آمورف، لایه لایه شدن را برای موتورهای الکتریکی را دشوار می‌کند. از آنجایی که روبان آمورف
دورآلومین (؛ ‏دورآلمینیوم، دورآلومینم، دورآلوم، دورآل(ل)یم یا دورآل نیز نامیده می‌شود – واژه مرکبی از آلومینیوم و بادوام)‏ یک نام تجاری برای یکی از اولین انواع آلیاژهای آلومینیوم با پیرسختی زیاد است. البته استفاده از آن به عنوان یک نام تجاری منسوخ شده‌است و امروزه عمدتاً به آلیاژهای مس–آلومینیوم، که در سیستم بین‌المللی طراحی آلیاژ (‏IADS) با عنوان سری ۲۰۰۰ شناخته می‌شود، اشاره دارد. مثال‌هایی از آن عبارتند از آلیاژهای آلومینیوم ۲۰۱۴ و ۲۰۲۴ که در ساخت بدنهٔ هواپیما استفاده می‌شوند. دورآلومین آلیاژی مستحکم،
هواپیما استفاده می‌شوند. دورآلومین آلیاژی مستحکم، نرم و چکش‌خوار است که استحکام کششی آن از آلومینیوم بیشتر است، اما رسانایی گرمایی و الکتریکی کمتری نسبت به آلومینیوم خالص دارد. عناصر آلیاژی. علاوه بر آلومینیوم، عناصر اصلی در دورآلومین شامل مس، منگنز و منیزیم هستند. به‌عنوان مثال، دورآلومینیوم ۲۰۲۴ شامل ۹۱–۹۵٪ آلومینیوم، ۳٫۸–۴٫۹٪ مس، ۱٫۲–۱٫۸٪ منیزیم، ۰٫۳–۰٫۹٪ منگنز، کمتر از ۰٫۵٪ آهن، کمتر از ۰٫۵٪ سیلیکون، کمتر از ۰٫۲۵٪ روی، کمتر از ۰٫۱۵٪ تیتانیوم، کمتر از ۰٫۱۰٪ کروم و بیش از ۰٫۱۵٪ عناصر دیگر است. تاریخچه.
کروم و بیش از ۰٫۱۵٪ عناصر دیگر است. تاریخچه. دورآلومین توسط آلفرد ویلم، فلزشناس آلمانی در شرکت آلمانی آکتسینگزلشافت (AG) توسعه یافت. در سال ۱۹۰۳، ویلم کشف کرد که از آبدهی، یک آلیاژ آلومینیوم که حاوی ۴ درصد مس باشد، به آرامی وقتی در دمای اتاق به مدت چند روز باقی می‌ماند،آلیاژ سختری ایجاد می‌شودکه بعد از تحقیقات بیشتر در سال ۱۹۰۹ با نام دورآلومین معرفی شد. کاربردها در هوانوردی. منابع علمی آلمان، پیش از شروع جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۴ به‌طور آشکار اطلاعاتی را در مورد دورآلومین، ترکیب و عملیات حرارتی آن منتشر
در مورد دورآلومین، ترکیب و عملیات حرارتی آن منتشر کردند. با این وجود، استفاده از این آلیاژ در خارج از آلمان تا پس از پایان جنگ در سال ۱۹۱۸ اتفاق نیفتاد. گزارش‌های مربوط به استفادهٔ آلمان در طول جنگ جهانی اول نشان از استفاده از درصد منیزیم بالاتری از مس را در دورآلومین می دهد به طوری که حتی در مجلات فنی مانند پرواز، عنصر آلیاژی کلیدی آن به اشتباه عنصر منیزیم به جای مس شناسایی شد. مهندسان در بریتانیا تا پس از جنگ علاقهٔ چندانی به دورآلومین نشان ندادند. اولین تلاش شناخته شده برای استفاده از دورآلومین برای
تلاش شناخته شده برای استفاده از دورآلومین برای ساختار هواپیمای سنگین تر از هوا در سال ۱۹۱۶ رخ داد، زمانی که هوگو یونکرس برای اولین بار استفاده از آن را در بدنه هواپیمایی جونکرز ۳J معرفی کرد، هواپیمای تک موتوره که اولین ساخت علامت تجاری یونکرس را با پوسته راه راه دورآلومین بود. شرکت یونکرس تنها بال‌های پوشیده و چارچوب بدنه لوله مانند جی ۳ را قبل از اینکه توسعه دادن آن را رها کند، تکمیل کرد کمی بعدتر، در یونکرس جی ۱ زره پوش دوباله که در سال ۱۹۱۷ تولید شد و در کارخانه به عنوان یونکرس. جی ۴، شناخته می‌شد
و در کارخانه به عنوان یونکرس. جی ۴، شناخته می‌شد بال‌های تمام فلزی و تثبیت‌کننده افقی آن به همان شیوه‌ای ساخته شد که بال‌های جی ۳ ساخته شده بود، ساخته شد سال ها بعد نمونه آزمایشی و طراحی شده جنگنده تک سرنشین تمام دورآلومینی یونکرس جی ۷ ، منجر به ساخت جنگنده تک بال پایین یونکرس دی.۱ شد و فناوری ساخت هواپیمای تمام دورآلومینی را به هوانوردی نظامی آلمان در سال ۱۹۱۸ معرفی کرد. اولین استفاده از دورآلومین در بدنهٔ هواپیماهای هوا استاتیک، در بدنه‌های کشتی‌های هوایی مستحکم و بزرگ انجام شد، که در نهایت شامل تمام
مستحکم و بزرگ انجام شد، که در نهایت شامل تمام کشتی های هوایی مربوط به دوران «کشتی هوایی بزرگ» در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ می‌شد: R-100 ساخت بریتانیا، Zeppelins مسافربری آلمانی، هیندنبورگ ال‌زد ۱۲۹، "زپلین ۲" و ناوهای هوایی نیروی دریایی ایالات متحده، یواس‌اس اکرون (زدآراس-۴) و یواس‌اس مکون (زدآراس-۵). کاربرد در دوچرخه‌ها. دورآلومین از دهه ۱۹۳۰ تا ۱۹۹۰ برای تولید قطعات دوچرخه و مجموعه‌های فریم مورد استفاده قرار می‌گرفت. چندین شرکت در سن - اتین فرانسه برای اولین بار در سال ۱۹۳۲ برای استفاده نوآورانه از دورآلومین
در سال ۱۹۳۲ برای استفاده نوآورانه از دورآلومین شناخته شدند: در سال ۱۹۳۲، وروت وپرن اولین بازوهای میل لنگ آلیاژی سبک را توسعه دادند؛ در سال ۱۹۳۴، هوتبمان یک مجموعه کامل را منتشر کرد؛ از سال ۱۹۳۵ به بعد، چرخ‌های آزاد دورآلومین، دنده‌های ریل، پدال‌ها، ترمزها و فرمان توسط چندین شرکت تولید شدند. صنایع سنگین میتسوبیشی، که در زمان اشغال ژاپن توسط آمریکا از تولید هواپیما منع شده‌بود، در سال ۱۹۴۶ دوچرخه «کراس» را از دورآلومین مازاد زمان جنگ تولید کرد. «کراس» توسط کیرو هونجو، طراح سابق هواپیما، مسئول میتسوبیشی جی۴ام
هونجو، طراح سابق هواپیما، مسئول میتسوبیشی جی۴ام طراحی شده‌بود. استفاده از دورآلومین در تولید دوچرخه در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ منسوخ شد . با این حال ویتوس (‏شرکت دوچرخه)‏در سال ۱۹۷۹ یک مدل معتبر «دورالینوکس» را منتشر کرد که در میان دوچرخه سواران به یک مدل کلاسیک تبدیل شد. ویتوس ۹۷۹ اولین قاب آلومینیومی تولیدی بود که لوله‌های جداره نازک ۵۰۸۶ /۵۰۸۳ آن به صورت لغزنده و سپس با استفاده از اپوکسی فعال شده با حرارت خشک به هم چسبانده شدند. نتیجه یک قاب بسیار سبک اما بسیار بادوام بود. تولید ویتوس ۹۷۹ تا سال ۱۹۹۲ ادامه
بادوام بود. تولید ویتوس ۹۷۹ تا سال ۱۹۹۲ ادامه یافت. حفاظت در برابر خوردگی. اگرچه افزودن مس استحکام را بهبود می‌بخشد اما این آلیاژها را مستعد خوردگی می‌کند. به طوری مقاومت در برابر خوردگی دورآلومین نسبت آلومینیم بسیار کاهش می‌یابد. برای محصولات ورقه ای، مقاومت در برابر خوردگی را می‌توان با اتصال متالورژیکی به لایه سطحی آلومینیومی با خلوص بالا تا حد زیادی افزایش داد. این ورق‌ها به عنوان آلکلاد شناخته می‌شوند و معمولاً در صنعت هواپیما استفاده می‌شوند. کاربردها. آلیاژ آلومینیوم -مس (آلیاژهای Al-Cu)، می‌تواند
آلیاژ آلومینیوم -مس (آلیاژهای Al-Cu)، می‌تواند در اثر رسوب سخت شود،همین ویژگی باعث کاربرد های خاص میشود. کاربردهای متداول آلیاژهای Al-Cu فلز کاری شده
نوک‌آبی سرسرخ یک گونه رایج از سهرگان ریز است که در جنوب صحرای آفریقا یافت می‌شود. در آنگولا، بوروندی، جمهوری آفریقای مرکزی، جمهوری دموکراتیک کنگو، کنیا، رواندا، سودان جنوبی، تانزانیا و اوگاندا یافت می‌شود.
راینر گانال (؛ زادهٔ ) هنرمند، استاد دانشگاه، و عکاس اهل اتریش است که در نیویورک زندگی می‌کند. آثار او در نمایشگاه های بین‌المللی زیادی نمایش داده شده است. او در سال ۱۹۹۹، نماینده اتریش در نمایشگاه دوسالانه ونیز بود. زندگی. از سال ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۱، او در دانشگاه هنرهای کاربردی وین (تحت نظر پیتر وایبل) و آکادمی هنرهای دوسلدورف (تحت نظر نام جون پایک) تحصیل کرد. او عضو برنامه مطالعات مستقل موزه ویتنی در نیویورک در سال ۱۹۹۰/۹۱ بود. او استاد هنرهای تجسمی در آکادمی دولتی هنرهای زیبای اشتوتگارت بود.
فرانسوا کامانو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باستیا، بوردو و لوکوموتیو مسکو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده‌است.
نبرد سوم پانی‌پت (به )، در ۱۴ ژانویهٔ ۱۷۶۱ میلادی در شهر پانی‌پت، که تقریباً در ۹۷ کیلومتری شمال دهلی واقع شده‌است، میان امپراتوری مراتا و ارتش مهاجم افغان به فرماندهی احمدشاه درانی به‌وقوع پیوست. در این جنگ ارتش احمدشاه از جانب بلوچ های خانات کلات به رهبری میرنصیرخان نوری و چهار متحد هندی شامل روهیله‌های تحت فرمان نجیب‌الدوله، افغان‌های منطقهٔ دوآب و نواب اوده به‌نام شجاع‌الدوله حمایت می‌گردید. ارتش مراتا توسط «سداشوراهو بهاو» هدایت می‌گردید، کسی که از نظر قدرت بعد از «چترپتی» (شاه مراتا) و پیشوا
از نظر قدرت بعد از «چترپتی» (شاه مراتا) و پیشوا (نخست‌وزیر مراتا) در ردهٔ سوم قرار داشت. ارتش اصلی مراتا به رهبری پیشوا در دکن مستقر شده بود. از نظر نظامی، این جنگ رقابت میان توپخانه و سواره‌نظام مردم مراتی در مقابل سواره‌نظام سنگین و توپخانهٔ سوارهٔ (زنبورک و جزائل) افغان‌ها و روهیله‌ها به رهبری ابدالی و نجیب‌الدوله که هر دو از قوم افغان بودند، را به نمایش می‌گذاشت. این جنگ یکی از بزرگ‌ترین و پرحادثه‌ترین جنگ‌های قرن هجدهم میلادی پنداشته می‌شود و همچنین شاید از نظر آرایش جنگی کلاسیک میان دو ارتش،
شاید از نظر آرایش جنگی کلاسیک میان دو ارتش، بزرگ‌ترین تلفات را داشته باشد. تاریخ‌نگاران در مورد مکان دقیق جنگ اختلاف نظر دارند، اما از نظر اکثریت مورخان این جنگ در نزدیکی منطقه کالا آمب و جادهٔ سانولی امروزی رخ داده‌است. این جنگ برای چندین روز ادامه یافت و بیش از ۱۲۵٬۰۰۰ نیروی جنگی در آن شرکت داشتند. درگیری‌ها میان دو ارتش به درازا کشید و هر دو جناح، ضررها و منافعی داشتند. نیروهای تحت رهبری احمدشاه درانی پس از تخریب چندین جناح مراتی‌ها در نهایت فاتح میدان نبرد شدند. مورخان اختلاف نظرهای سنگینی در میزان
نبرد شدند. مورخان اختلاف نظرهای سنگینی در میزان ضررهای هر دو جناح دارند، اما باور براین است که حدود ۶۰٬۰۰۰ تا ۷۰٬۰۰۰ نفر در این جنگ کشته شده و تعداد زخمی‌ها و اسیران به‌طور قابل توجه مورد مناقشه است. طبق یک رویدادنامه که بر اساس شاهد عینی نگاشته شده، باخار توسط دیوان شجاع‌الدوله کاشی راج–در حدود ۴۰٬۰۰۰ زندانی مراتی یک روز پس از جنگ با خونسردی سلاخی شدند. «گرنت دوف» مصاحبه‌ای از نجات‌یافتگان این قتل‌عام‌ها را در «"تاریخ مراتی‌ها"» آورده که این رقم را تأیید می‌کند. شیج‌واکر که رسالهٔ وی تحت عنوان «"پانی‌پت
می‌کند. شیج‌واکر که رسالهٔ وی تحت عنوان «"پانی‌پت ۱۷۶۱"»، یکی از بهترین منابع ثانویه در مورد جنگ پنداشته می‌شود، می‌گوید که «تعداد کشته‌های مراتی‌ها (سربازان و نیروهای غیرجنگی) در جریان جنگ و پس از آن کمتر از ۱۰۰٬۰۰۰ نیست». پیش‌زمینه. زوال امپراتوری مغول. جنگ ۲۷ سالهٔ مغول و مراتا (۱۶۸۰–۱۷۰۷) منتج به از دست‌رفتن سریع قلمرو امپراتوری مراتا به نفع امپراتور مغول اورنگ‌زیب شد. با این حال، پس از مرگ وی در ۱۷۰۷ میلادی، این فرایند به دلیل نزاع میان پسران اورنگ‌زیب برای رسیدن به امپراتوری معکوس گردید. مراتی‌ها تا
برای رسیدن به امپراتوری معکوس گردید. مراتی‌ها تا سال ۱۷۱۲ میلادی سریعاً شروع به پس‌گیری خاک از دست رفتهٔ خود نمودند. در جریان فرمان‌دهی پیشوا باجی راو، مناطق گجرات، ملوا و راجپوتانه تحت کنترل مراتی‌ها قرار گرفت. باجی راو نهایتاً در ۱۷۳۷ میلادی مغول‌ها را در حومه‌های شهر دهلی مغلوب نمود و بیشتر سرزمین‌های پیشین مغول در جنوب آگرا را تحت کنترل امپراتوری مراتا درآورد. پسر باجی راو به‌نام بالاجی باجی راو با تصرف پنجاب در ۱۷۵۸ میلادی قلمرو امپراتوری مراتا را بیشتر گسترش داد. نامهٔ راگوناتراو به پیشوا، ۴ مه ۱۷۵۸.
گسترش داد. نامهٔ راگوناتراو به پیشوا، ۴ مه ۱۷۵۸. این امر مراتی‌ها را به‌طور مستقیم در مقابل امپراتوری درانی احمدشاه ابدالی (با نام احمدشاه دُرانی نیز شناخته می‌شود) قرار داد. وی در سال ۱۷۵۹ ارتشی از قوم‌های پشتون و بلوچ ایجاد کرد و چندین مرتبه نیروهای کوچک مراتی‌ها را در پنجاب شکست داد. وی سپس با متحدان هندی خود –روهیله‌های افغان در گنجیتیک دو آب– یکی شد و یک ائتلاف وسیع علیه مراتی‌ها تشکیل داد. راگوناتراو برای مقابله با این اتحاد باید به‌سمت شمال می‌رفت تا وضعیت را کنترل کند. راگوناتراو درخواست یک ارتش
تا وضعیت را کنترل کند. راگوناتراو درخواست یک ارتش بزرگ را نمود، اما از جانب سداشوراهو بهاو که برادرزادهٔ وی و دیوانِ پیشوا بود رد گردید؛ بنابراین وی تصمیم گرفت تا از آن‌جا برود. به‌جایش، سداشوراهو بهاو به عنوان سرفرماندهٔ اعلی ارتش مراتا انتخاب گردید و جنگ پانی‌پت تحت فرمان‌دهی وی انجام شد. مراتی‌ها تحت فرماندهی سداشوراهو بهاو با گردآوری حدود ۴۵٬۰۰۰ تا ۶۰٬۰۰۰ سرباز به این اتحاد واکنش نشان دادند، همچنین حدود ۲۰۰٬۰۰۰ افراد غیر جنگی این سربازان را همراهی می‌نمودند. اکثریت آن‌ها زائرانی بودند که می‌خواستند به
اکثریت آن‌ها زائرانی بودند که می‌خواستند به زیارت و مکان‌های مقدس هندو در شمال هندوستان بروند. مراتی‌ها سفر خود به‌سوی شمال، به تاریخ ۱۴ مارس ۱۷۶۰ از پتدور آغاز کردند. هر دو جناح می‌خواستند حمایت نواب اوده که شجاع‌الدوله بود را به‌خود جلب کنند. شجاع‌الدوله در اواخر ژوئیه تصمیم گرفت تا به ائتلاف افغان-روهلیه ملحق شود، چون ترجیح می‌داد به ارتشی بپیوند که «ارتش اسلام» انگاشته می‌شد. از نظر استراتژیک این یک ضرر کلان را متوجه مراتی‌ها می‌ساخت، چون شجاع بیشتر منابع مالی که ارتش افغان برای ماندن طولانی مدت در
منابع مالی که ارتش افغان برای ماندن طولانی مدت در شمال هند نیاز داشت را تأمین می‌کرد. این مسئله که آیا ائتلاف افغان-روهیله این منابع و توانایی را داشت تا بدون حمایت شجاع به جنگ خود علیه مراتی‌ها ادامه دهد یا خیر، مورد تردید قرار دارد. ظهور مراتی‌ها. گرانت دوف، ارتش مراتی را این‌گونه توصیف می‌کند: مراتی‌ها کنترل بیشتر مناطق هندوستان را در دوره میانی (۱۷۱۲–۱۷۵۷ میلادی) به‌دست آورده‌اند. آن‌ها در ۱۷۵۸ میلادی اسماً دهلی را اشغال کردند، لاهور را تصرف نموده و تیمورشاه درانی، پسر و نایب‌السلطنهٔ حاکم افغانستان
درانی، پسر و نایب‌السلطنهٔ حاکم افغانستان احمدشاه ابدالی، را از آن‌جا راندند. این دوره درخشان‌ترین مرحلهٔ گسترش امپراتوری مراتا بود و مرزهای امپراتوری آن‌ها از شمال تا دریای سند و از جنوب تا کریلای شمالی می‌رسید. تمامی این قلمرو توسط پیشوا حکمرانی می‌شد، کسی که همواره حرف از نشاندن پسر خود ویشواسراو بر تخت مغول می‌زد. با این حال، دهلی هنوز تحت کنترل مغول‌ها بود و علمای مسلمان چون شاه ولی‌الله و سایر روحانیون مسلمان در هندوستان از این پیشرفت‌ها هراس داشتند. آن‌ها در حالت ناگزیری به احمدشاه ابدالی که حاکم
آن‌ها در حالت ناگزیری به احمدشاه ابدالی که حاکم افغانستان بود متوسل شدند تا این تهدید را متوقف سازد. طلیعهٔ جنگ. احمدشاه درانی که از خبرهای پسر و متحدان خود خشمگین شده بود، نمی‌خواست اجازه دهد تا گسترش مراتا بدون توقف ادامه یابد. تا اواخر ۱۷۵۹ ابدالی همراه با قبایل افغان، متحدان بلوچ و هم‌پیمان روهیلهٔ خود نجیب‌خان به لاهور و دهلی رسیده و نیروهای کوچک دشمن را مغلوب نموده بود. احمدشاه در این مقطع ارتش خود را در آنوپ‌شهر که در مرز کشور روهیله قرار داشت مستقر نمود و توانست نوابِ اوده که شجاع‌الدوله نام داشت
نمود و توانست نوابِ اوده که شجاع‌الدوله نام داشت را قانع سازد تا به ائتلاف وی علیه مراتی‌ها ملحق شود. مراتی‌ها قبلاً به سفدر جنگ (پدر شجاع) کمک کرده بودند تا روهیله‌ها را در فرخ‌آباد شکست دهد. مراتی‌ها تحت فرماندهی سداشوراهو بهاو با گردآوری یک ارتش و حرکت آن به‌سوی شمال هند به اخبار بازگشت افغان‌ها به شمال هند واکنش نشان دادند. نیروهای ارتش بهاو با برخی نیروهای مراتا که تحت فرمان‌دهی هولکار، سیندا، گیکواند و گویند پانت بوندیلی بودند، مستحکم شده بود. سوراج مال (حاکم بهاراتپور که از قبیلهٔ جات بود) نیز در
مال (حاکم بهاراتپور که از قبیلهٔ جات بود) نیز در اول به بهاو صاحب ملحق شد. این نیروی متفق در دسامبر ۱۷۵۹ پایتخت مغول، دهلی، را از یک نیروی کوچک افغان تصرف نمودند. دهلی قبلاً چندین‌بار بر اثر تهاجم‌ها با خاک یکسان شده بود و این بار نیز به دلیل کمبود شدید تأمینات در اردوگاه‌های مراتی‌ها، بهاو دستور داد تا شهری که قبلاً تاراج شده بود، دوباره غارت شود. گفته می‌شود که وی برنامه داشت تا برادرزادهٔ خود و پسر پیشوا ویشواسراو را بر تخت دهلی بنشاند. مردمان قبیلهٔ جات حمایت خود از مراتی‌ها را متوقف نمودند. خارج‌شدن
حمایت خود از مراتی‌ها را متوقف نمودند. خارج‌شدن آن‌ها از جنگ اجتناب ناپذیر، نقش حیاتی در نتیجه آن داشت. ابدالی با حمله بر یک ارتش کوچک مراتی‌ها در منطقهٔ بوراری گات که توسط داتاجی شندی رهبری می‌گردید نخستین خونریزی را آغاز کرد. داتاجی در این نبرد کشته شد. درگیری‌های کوچک قبل از نبرد. شکست افغان‌ها در کنجپورا. چون هر دو ارتش برای جنگ آماده‌باش بودند، مانورهای جنگی فراوانی انجام شد و درگیری‌های کوچک میان دو ارتش در کرنال و کنجپورا به‌وقوع پیوست. کنجپورا که در کنار رود یامونا و ۶۰ مایل به‌سمت شمال دهلی واقع
کنار رود یامونا و ۶۰ مایل به‌سمت شمال دهلی واقع شده‌است با طوفانی از مراتی‌ها مواجه شد و تمامی نیروهای افغان کشته یا اسیر شدند. مراتی‌ها توانستند در کنجپورا در مقابل ۱۵٬۰۰۰ افغانی که در آن‌جا جابه‌جا شده بودند یک پیروزی نسبتاً آسان‌تر حاصل نمایند. برخی از بهترین ژنرال‌های ابدالی مانند نجابت‌خان در آن‌جا کشته شدند. احمدشاه در آن‌سوی رود یامونا، که بر اثر بارندگی شدید طغیان کرده بود، اردو زده بود و از کمک به نیروهای خود ناتوان بود. قتل‌عام نیروهای کنجپورا که در پیش چشم اردوگاه درانی انجام شده بود، شاه ابدالی
پیش چشم اردوگاه درانی انجام شده بود، شاه ابدالی را به حدی به خشم آورد که دستور داد به هر قیمتی از رودخانه عبور نمایند. عبور افغان‌ها از یامونا. احمدشاه و متحدان وی در ۱۷ اکتبر ۱۷۶۰ از شاه‌دره گذشتند و به‌سمت جنوب حرکت کردند. ابدالی با ریسک حساب‌شده که گرفته بود داخل رود شد و محافظان و نیروهایش به تعقیب وی وارد شدند. آن‌ها توانستند در ۲۳ و ۲۵ اکتبر از باغ‌پات (شهر کوچک که در فاصلهٔ ۲۴ مایل در قسمت بالای رودخانه واقع شده‌است) بدون هیچ مقاومتی از جانب مراتی‌ها که هنوز هم مشغول تاراج کنجپورا بودند، عبور
که هنوز هم مشغول تاراج کنجپورا بودند، عبور نمایند.
کی‌اف-۲۱ () یک جنگنده نسل ۴٫۵ چندمنظوره محصول مشترک کره جنوبی و اندونزی است که برای نیروی هوایی این دو کشور خدمت خواهد کرد. پیمانکار اصلی این جنگنده دولت کره جنوبی است که ۶۰ درصد از هزینه پروژه را پذیرفته‌است؛ ۲۰ درصد بودجه توسط اندونزی و ۲۰ درصد دیگر توسط شرکتهای خصوصی فراهم خواهد شد. این جنگنده دارای تجهیزات و الکترونیک جنگنده نسل پنجم است ولی از آنجایی که محفظه بمب ندارد، نمی‌تواند مهمات خود را درون بدنه نگهدارد و به همین دلیل نمی‌تواند در رده جنگنده‌های نسل پنجم طبقه‌بندی شود. پیش‌نمونه جنگنده در سال
نسل پنجم طبقه‌بندی شود. پیش‌نمونه جنگنده در سال ۲۰۲۱ کامل شد و قرار شد تا سال ۲۰۲۸ آماده شود و تولید آن تا سال ۲۰۳۴ ادامه داشته باشد و تعداد ۱۲۰ فروند از آن برای اندونزی و کره جنوبی تولید شود. همچنین برای صادرات نیز موجود خواهد بود. این پروژه در اندونزی با نام IF-X شناخته می‌شود که حرف I معرف اندونزی است. جاکارتا اعلام کرده که پس از تکمیل این هواپیما، نام آن را F-33 خواهد گذاشت. (۵ ژانویه ۲۰۲۳) صنایع هوافضای کره‌جنوبی، نخستین پرواز آزمایشی سومین نمونه اولیه جنگنده چند منظوره این کشور با نام KF-21 (با شماره
جنگنده چند منظوره این کشور با نام KF-21 (با شماره بدنه "003") را انجام داد. پس زمینه. طرح تولید یک جنگنده چندمنظوره در کره جنوبی در سال ۲۰۰۱ به دلیل نیاز نیروی هوایی کره برای بازنشسته کردن جنگنده‌های نورثروپ اف-۵ و مک‌دانل داگلاس اف-۴ فانتوم ۲ ارائه شد. پیش‌نیاز تعیین شده توسط نیروی هوایی کره جنوبی اینگونه عنوان شد که جنگنده جدید باید در حد و اندازه‌های داسو رافال و یوروفایتر تایفون باشد ولی برد عملیاتی آن ۵۰ درصد از جنرال داینامیکس اف-۱۶ فایتینگ فالکن بیشتر شود. همچنین طول عمر بیشتر از اف-۱۶ و توانایی
شود. همچنین طول عمر بیشتر از اف-۱۶ و توانایی دیتا لینک تاکتیکی، دارای رادار آرایه اسکن الکترونیکی فعال و اویونیک بهتر و توانایی پرواز ابرپیمایشی باشد. و قدرت مجموع موتورهای آن ۲۰۰ کیلونیوتون باشد و هواپیما بتواند تا سقف پروازی ۱۵ کیلومتر ارتفاع‌گیری کند. ولی دولت کره تصمیم گرفت تا با ارزان کردن پروژه، سطح این هواپیما را به نسل ۴٫۵ کاهش دهد تا از هزینه و سختی‌های این مسیر جلوگیری نماید. همکاران بین‌المللی پروژه. پروژه مربوطه با همکاری چندین شرکت اروپایی و آمریکایی انجام خواهد پذیرفت و موتور این پروژه توسط
انجام خواهد پذیرفت و موتور این پروژه توسط جنرال الکتریک فراهم خواهد شد که از نوع جنرال الکتریک اف۴۱۴ است. کره قصد دارد با کسب لیسانس آمریکا، بخشهای کلیدی این موتور را در خاک خود تولید کند. ساخت رادار برای این جنگنده یک چالش جدی بوده‌است و دو شرکت کره‌ای سخت‌افزاری هانوا، و شرکت نرم‌افزاری لیگ نکست۱ با همکاری شرکت التا سیستمز اسرائیل و گروه ساب سوئد رادار جنگنده را تأمین خواهند نمود. شرکت بریتانیایی صنایع هامپسون مسئول ساخت کانوپی هواپیما خواهد بود و در زمینه افزایش مقاومت برخورد پرنده و کیفیت سامانه‌های
افزایش مقاومت برخورد پرنده و کیفیت سامانه‌های اپتیکی با شرکت کره‌ای همکاری خواهد کرد. گروه ترایومف پیمانکاری ساخت گیربکس هواپیما را برعهده گرفته‌است و همچنین تجهیزات مربوط به انتقال قدرت به هیدرولیک‌ها و سامانه‌های دیگر را نیز تولید می‌کند. شرکت آروناتیکال سیستمز که یکی از زیرگروه‌های شرکت کانادایی هروکس-دوتک است نیز پیمانکار ساخت ترمز اضطراری برای هواپیماست. شرکت یونایتد تکنالوجیز پیمانکار ساخت تجهیزات کنترل پیرامونی، فشار کابین، سامانه‌های خنک‌کننده، سوپاپ کنترل جریان هوا و استارتر توربین هوا است. شرکت
کنترل جریان هوا و استارتر توربین هوا است. شرکت مارتین بیکر انگلیس پیمانکار ساخت صندلی پرنده و تجهیزات مربوط به ایجکت است. شرکت بریتانیایی کوبهام پیمانکار لانچر آزادسازی موشک، آنتن‌های ارتباطی، مخزن‌های سوخت خارجی و سامانهٔ اکسیژن‌رسانی به کابین خلبان است. شرکت مگیت بریتانیا پیمانکار ساخت ترمز ارابه فرود است و تولید نمایشگرهای کابین خلبان، سنسورهای داخلی و سامانهٔ شناسایی آتش‌سوزی را نیز برعهده دارد. شرکت چندملیتی ام‌بی‌دی‌ای مسئول هماهنگسازی موشک اروپایی «میتیور» است که یک موشک دوربرد و هوا به هوا است که
است که یک موشک دوربرد و هوا به هوا است که برای فاصله‌های بیش از میدان دید خلبان به کار می‌رود. شرکت انگلیسی البیت سیستمز پیمانکار ساخت سامانهٔ هشدار نزدیک بودن به زمین است. شرکت کورتیس-رایت نیز سامانه‌های مربوط به پروازهای آزمایشی را فراهم خواهد کرد. جنجال‌ها. در سال ۲۰۰۹ گزارش شد که یک ژنرال نیروی هوایی جمهوری کره به جرم فروختن اطلاعات محرمانه از این پروژه به گروه ساب دستگیر شد. طبق پرونده قضایی تشکیل شده، وی از اطلاعات محرمانه عکسبرداری کرده و در ازای چندهزار دلار به شرکت سوئدی فروخت. شرکت ساب این ادعاها
دلار به شرکت سوئدی فروخت. شرکت ساب این ادعاها را رد کرده‌است. در گزارش دیگری عنوان شد که یک شرکت خارجی دیگر که نامش رسانه‌ای نشده‌است با پرداخت رشوه به یکی از اعضای تیم امنیتی در مجموعهٔ تحقیقاتی، موفق شد اطلاعات محرمانه مهمی را از پروژه سرقت کند. به گفتهٔ لی میونگ باک این درز اطلاعات موجب شد که هزینهٔ پروژه به میزان ۲۰ درصد افزایش یابد. کارشناسان کره‌ای که مخالف این طرح هستند با ناکافی خواندن سطح فناوری کشور کره برای ساخت یک جنگنده از این پروژه انتقاد کردند و گفتند که بودجهٔ تمام شده کی‌اف-۲۱ دوبرابر
کردند و گفتند که بودجهٔ تمام شده کی‌اف-۲۱ دوبرابر جنگنده اف-۱۶ است که از این حیث به سرنوشت پروژه ژاپنی میتسوبیشی اف ۲ گرفتار شده‌است و طبق ارزیابی‌های آنها این پروژه یک محصول موفق جهانی نخواهد بود و مشتریان جهانی نخواهد داشت. پیشنهاد ایرباس. در سال ۲۰۱۳ شرکت ایرباس با پیشنهادی وسوسه انگیز به کره اعلام کرد اگر کره جنوبی به جای خریدن اف-۳۵ از آمریکا، جنگندهٔ یوروفایتر تایفون را به عنوان جنگنده آینده خود برگزیند و آن را خریداری کند، شرکت ایرباس ۲ میلیارد دلار در پروژه کی‌اف-۲۱ سرمایه‌گذاری خواهد کرد. ولی کره
در پروژه کی‌اف-۲۱ سرمایه‌گذاری خواهد کرد. ولی کره جنوبی با خریدن اولین اف-۳۵ این پیشنهاد را ناکام گذاشت و ایرباس در پیشنهادی جدید عنوان کرد درصورتی که تنها ۴۰ فروند یوروفایتر خریداری کند این سرمایه‌گذاری را انجام خواهد داد. ولی در سال ۲۰۱۷ کره جنوبی ۴۰ فروند اف-۳۵ خرید و این پیشنهاد نیز ناکام گذاشته شد. تأخیر و نامعلوم بودن پروژه. در پی اتهام جاسوسی از این پروژه شرکت سوئدی کناره‌گیری کرد و کشورهای ایالات متحده آمریکا و ترکیه نیز به همکاری در این زمینه پایان دادند. به دستور پارک گون-هه در سال ۲۰۱۳ پروژه به
دادند. به دستور پارک گون-هه در سال ۲۰۱۳ پروژه به دلیل مشکلات گوناگون به مدت ۱۸ ماه تعلیق شد. در سال ۲۰۱۷ معاون رئیس‌جمهوری اندونزی اعلام کرد که پروژه به دلیل عدم همکاری ایالات متحده در واگذاری فناوری‌های کلیدی موجود در اف-۳۵ با تأخیر روبرو شده‌است. در سال ۲۰۱۸ سران کشور اندونزی با نظر به اینکه پروژه بسیار طول کشیده‌است ابراز امیدواری کردند که با وجود تأخیر زیاد تا سال ۲۰۳۱ برنامه را ادامه خواهند داد.