payamvha/North_RAG huggingface dataset:
رودخانه گلبرن رسیدند که توانستند بدون قایق از آن عبور کنند. چهار روز بعد به منطقه صعب‌العبوری رسید. گروه سه روز تلاش کرد تا از محدوده گریت دیوایدینگ در کوه دیس‌آپوینتمنت عبور کند، اما ناکام ماند. هیوم جهت خود را به سمت غرب تغییر داد و سپس در ۱۲ دسامبر به سرزمین پایین در شهرک برادفورد رسید و در آنجا اردو زدند. هیوم به سمت رشته کوه‌های کم ارتفاع به سمت جنوب حرکت کرد و روز بعد گذرگاهی در آن جهت پیدا کرد. او گروه را در سراسر محدوده تقسیم در گذرگاه هیوم، واندونگ رهبری کرد و در ۱۶ دسامبر ۱۸۲۴ به بندر خلیج فیلیپ
رهبری کرد و در ۱۶ دسامبر ۱۸۲۴ به بندر خلیج فیلیپ در برد راک، پوینت لیلیاس در مجاورت جیلونگ رسید. هاول ادعا کرد که طول جغرافیایی را در همان روز اندازه‌گیری کرده‌است، اما در واقع آن را از روی نقشه‌ای که خودشان در طول سفر طراحی کرده بودند، خواند. هاول در سال ۱۸۶۷ اعتراف کرد که هیچ اندازه‌گیری طول جغرافیایی انجام نداده و هیوم را به خاطر آن مقصر می‌داند. قبل از این اعتراف، دکتر ویلیام بلاند که اولین سفرنامه را در سال ۱۸۳۱ نوشت، این افسانه را ابداع کرد که هاول برای محافظت از او یک درجه در طول جغرافیایی خطا
برای محافظت از او یک درجه در طول جغرافیایی خطا کرده‌است. هیئت در ۱۸ دسامبر به سمت نیو ساوت ولز برگشت. هیوم ترجیح داد برای دوری از منطقه کوهستانی و صرفه‌جویی در زمان، بیشتر به سمت غرب سفر کند. این تصمیم درستی بود. در ۱۶ ژانویه ۱۸۲۵، درست زمانی که آرد آنها تمام شد، به گاری-هایی که پشت سرشان رها کرده بودند، رسیدند و دو روز بعد به محل امن ایستگاه هیوم در گانینگ رسیدند. در ۲۵ مارس ۱۸۲۵ فرماندار بریزبن در یک اعزام، به کشفیات هاول و هیوم اشاره کرد و گفت که قصد دارد کشتی را به بندر غربی بفرستد تا آن را کاوش کند.
کشتی را به بندر غربی بفرستد تا آن را کاوش کند. با این حال، هیچ کاری انجام نشد تا اینکه جانشین وی، فرماندار دارلینگ، در اواخر سال ۱۸۲۶، یک گروه اکتشافی تحت فرماندهی کاپیتان رایت، به بندر غربی فرستاد. هاول به این گروه اکتشافی پیوست و وقتی رسیدند، دید که این منطقه‌ای نیست که در اولین سفرش به آن رسیده بود. هاول زمین‌های اطراف بندر غربی و شمال آن را کاوش کرد و گزارش داد که در نزدیکی ساحل، به سمت شرق در کیپ پترسون، «مقدار زیادی زغال سنگ، بسیار خوب» را کشف کرد. این اولین کشف زغال سنگ در ویکتوریا بود. هاول پنج ماه
اولین کشف زغال سنگ در ویکتوریا بود. هاول پنج ماه در این سفر دور بود و پس از آن دیگر کاوش نکرد. او در طول ۱۰ سال آینده تلاش‌های مختلفی کرد تا علاوه بر کمک هزینه‌هایی برای سفر ۱۲۰۰ جریبی (۵ کیلومتر مربع) با هیوم و سفر ۱۲۸۰ جریبی (۵ کیلومتر مربعی) به بندر غربی، اعتبار خاصی از دولت دریافت کند، «با توجه به محدودیت‌ها و تحمیل‌هایی که ارزش آن را کاهش می‌دهد، به طوری که آن را به پاداش بسیار ناکافی تبدیل می‌کند». به نظر می‌رسد که او هیچ موفقیتی نداشته‌است، اما در اداره دامداری خود در گولبرن، جاییکه تا پایان عمر در
دامداری خود در گولبرن، جاییکه تا پایان عمر در آنجا زندگی کرد، موفق بود و آن را رونق داد. او در ۹ نوامبر ۱۸۷۵ درگذشت و در ۱۸۷۷ بیوه او مبلغ قابل توجه ۶۰۰۰ پوندی را به عنوان یادبودی از او به دانشگاه سیدنی داد که برای تأسیس سالن سخنرانی ویلیام هیلتون هاول برای زمین‌شناسی و جغرافیای فیزیکی استفاده شود. اواخر زندگی. در سال ۱۸۵۴ احساس بدی میان هیوم و هاول به وجود آمد که منجر به نوشتن اسناد عمومی با ادعاهای متناقض در مورد انجام سفر خود شد. در دسامبر ۱۸۵۳، هاول در یک شام عمومی در جیلونگ برای جشن گرفتن بیست و نهمین
شام عمومی در جیلونگ برای جشن گرفتن بیست و نهمین سالگرد کشف منطقه، پذیرایی شد. گزارش‌ها به هیوم رسید مبنی بر اینکه هاول برای کشف جیلونگ اعتبار گرفته‌است. کامل‌ترین گزارش موجود از سخنرانی هاول، استدلال هیوم را توجیه نمی‌کند. هاول در ۹ نوامبر ۱۸۷۵ در سیدنی درگذشت و در گولبرن به خاک سپرده شد و پسری از او باقی ماند. افتخارات. جاده ویلیام هاول درایو که نواحی بلکنن را به کانبرای شمالی در کانبرا استرالیا متصل می‌کند به نام او نام‌گذاری شده‌است. در سال ۱۹۷۶ هیوم و هاول با تمبر پُستی که پرتره‌های آنها توسط پُست
و هاول با تمبر پُستی که پرتره‌های آنها توسط پُست استرالیا منتشر شده بود، مورد تقدیر قرار گرفتند. دریاچه ویلیام هاول در رودخانه کینگ، به نام او نام‌گذاری شده‌است. ویلیام هاول درایو، میان خیابان متیو فلیندرز و راه جان ادگکامب، در اندیوور هیلز، ویکتوریا، به نام او نام‌گذاری شده‌است. نهر هاولز در نزدیکی جیلونگ، به نام او نام‌گذاری شد و این نهر از حومه لارا می‌گذرد و دهانه آن در تالاب لایمبورنرز است و از شمال به خلیج کوریو می‌ریزد.
اپرا ملی استونی () اپرا ملی کشور استونی است که در ساختمان تئاتر استونی مستقر است و فعالیت دارد. تأسیس اولیه این اپرا در سال ۱۸۶۵ میلادی بوده.
آدولف پیلتس ؛ (۸ دسامبر ۱۸۵۵ - ۱۹۴۰) یک ریاضیدان آلمانی و پژوهشگر نظریه اعداد بود. او احتمالاً نخستین کسی بود که در سال ۱۸۸۴ یک فرضیه تعمیم یافته ریمان را فرموله کرد.
براتوورست به انواع مختلفی از سوسیس‌های گوشتی گفته می‌شود که برای برشته کردن در نظر گرفته شده‌اند یا از پیش، برشته شده‌اند. مفهوم واژه. واژه "براتوورست" کلمه ای مرکب از واژه‌های آلمانی قدیمی براتو و ورست دارد. این کلمه اشاره ای به "کباب" است و در واقع به معنای سوسیس گوشت است (). منشأ دوگانه این کلمه مشخص نیست. در اصطلاح عامیانه "براتوورست،" به غلتک‌های سوسیس شکل و دراز و بلند خمیر و توده‌های بدون گوشت نیز نسبت داده می‌شود که از نظر ظاهر و خاصیت پخت و پز آن، شبیه سوسیس معمولی است. بر اساس دیدگاه دیگر (برخی
شبیه سوسیس معمولی است. بر اساس دیدگاه دیگر (برخی منطقه‌ها)، اصطلاح "براتوورست،" به معنای سوسیس خام دودی است که از گوشت خام و درشت تهیه می‌شود که سرد یا در آب گرم پخته و آماده مصرف می‌شود. تولید. سوسیس‌ها به صورت خام و آب‌پز عرضه می‌شوند که نوع پخته آن بیشتر رایج است. سوسیس‌های پخته نشده دودی رایج‌ترین انواع هستند. برای تولید، گوشت در چرخ گوشت چرخ می‌شود یا در صورت لزوم همراه با سایر مواد (ادویه، پیاز، سبزی) و وسایلی از این قبیل برش می‌زنند سپس آن را در روده خوک یا گوسفند پر می‌کنند یا به شکل دیگری شکل
روده خوک یا گوسفند پر می‌کنند یا به شکل دیگری شکل می‌دهند (مانند وول برتورست) بدون پوشش در آب داغ قرار می‌دهند به این شکل که سوسیس‌ها را در آب داغ، آبگوشت یا بخار آب داغ می‌کنند. برای تهیه و مصرف افراد، آنها معمولاً روی گریل یا در تابه سرخ می‌کنند. به عنوان یک جایگزین خوراک، جایگزین‌های بدون گوشت به عنوان براتوورست نیز شناخته می‌شود که بر اساس پروتئین‌های گیاهی و حیوانی دیگر با افزودن موادی مانند آب، چربی یا روغن، غلیظ کننده‌ها، رنگ‌ها و سایر افزودنی‌های خوراکیی به منظور تقلید از براتوورست ساخته می‌شوند.
به منظور تقلید از براتوورست ساخته می‌شوند. دسته‌بندی. نامگذاری‌های عمومی. در آلمان از دستور العمل‌های استاندارد که در تولید انواع سوسیس استفاده می‌شود در "براتوورست نیز استفاده می‌گردد". نمونه‌ها عبارتند از: نام‌های حفاظت شده. رست براتوورست نورنبرگ یک سوسیس گوشت خوک پخته شده‌است. ادویه‌های معمولی نمک سفره و مرزنجوش هستند. جرم دارای ساختار ظریف ۳ میلی‌متر است شن به قطر ۱۵ میلی مت بریده شده استر پر شده‌است. وزن قطعه نورنبرگ رست براتوورست بین ۲۰ تا ۲۵ گرم است و طول ۷ تا ۹ سانتی‌متر. یک نفر معمولاً "Drei im
و طول ۷ تا ۹ سانتی‌متر. یک نفر معمولاً "Drei im Weggla" (سه تکه در یک نان) یا دوازده (یک دوجین) یا شش (نیم دوجین) سوسیس کبابی با کلم از یک بشقاب اسپند می‌خورد. نام «Original Nuremberg رست براتوورست» یا نورنبرگ براتوورست به عنوان یک نشانه جغرافیایی مبدأ توسط کمیسیون اتحادیه اروپا محافظت می‌شود. فقط براتوورست‌هایی که در شهر نورنبرگ تولید می‌شوند و طبق دستور العمل مشخص شده مجاز به داشتن این نام هستند. حمایت قانونی فرمولی را پوشش می‌دهد که در ۱۸ مارس ۱۹۹۸ منتشر شد. با قطعنامه کمیته حقوق، اقتصاد و کار شهر
منتشر شد. با قطعنامه کمیته حقوق، اقتصاد و کار شهر نورنبرگ. در نورنبرگ، براتوورست توسط چهار شرکت صنعتی بزرگ به نام‌های Schlütter/Ponnath , Kupfer, Forster/Wolf, HoWe Wurstwaren (Hoeneß -Weiß) و قصابان متعدد ساخته می‌شود. پروژه ای از کمیسیون اتحادیه اروپا از سال ۲۰۱۰ در حال اجرا است که در آن بازاریابی و فروش «نورن برگ براتوورست» تحت مفهوم "میراث جهانی باواریا" ترویج می‌شود. سوسیس کبابی نورنبرگ به عنوان یک خوراکی لذیذ خاص در نورنبرگ در مغازه‌های براتوورست تهیه می‌شود. این رستوران‌های خاص (مثلا B. "Zum Gulden
می‌شود. این رستوران‌های خاص (مثلا B. "Zum Gulden Stern" از ۱۴۱۹، "براتوورست-Röslein"، "براتوورست-Glöcklein") اغلب رستوران‌های سنتی هستند که به قرن‌ها قبل برمی‌گردد. از نوامبر ۲۰۲۱، "موزه نورنبرگ براتوورست" نیز در بازار دستفروشی نورنبرگ وجود دارد که سفری را در حدود ۷۰۰ سال تاریخ فرهنگی نورنبرگ رست براتوورست با آغاز قرون وسطایی، حماسه‌ها و افسانه‌ها و همچنین صنعت‌گری قصابان نورنبرگ ارائه می‌کند. در حدود صد متر مربع است که برای این بخش در نظر گرفته شده‌است. سنت گالن براتورست. براتوورست "گوساله" سنت گالن یک
سنت گالن براتورست. براتوورست "گوساله" سنت گالن یک سوسیس آب‌پز است که از گوشت خوک، بیکن تهیه می‌شود. گوشت گوساله در قسمت گوشت سوسیس. اگر گوشت گوساله کمتر باشد به آنها سنت گالن براتورست می‌گویند. شیر به سنت گالن براتورست رنگ سفید مشخص می‌دهد. ادویه نمک، فلفل سفید و گرز اجباری است، ادویه جات دیگر مانند پیاز، لیمو، جوز هندی، هل، گشنیز و زنجبیل مجاز است. سوسیس خام را پس از قرار دادن در پوست ساخته شده از روده خوک در آب داغ با دمای ۷۰ درجه به مدت ده تا بیست دقیقه جوشانده و سپس به سرعت در یک حمام یخ خنک می‌کنند.
جوشانده و سپس به سرعت در یک حمام یخ خنک می‌کنند. از سال ۲۰۰۸، St. Gallen براتوورست به عنوان gg در دسترس بوده‌است A یا "نشانگر تحت حمایت جغرافیایی" (IGP) برای کانتون‌های شرقی سوئیس سنت گالن، تورگائو، آپنزل اوسررودن و اینرهودن. "OLMA براتوورست" و براتوورست "جشنواره کودکان سنت گالن" فقط در اندازه و وزن متفاوت هستند. هم تولیدکنندگان و هم طرفداران سنت گالن براتوورست به شدت از سوسیس بدون خردل حمایت می‌کنند. کسانی که به آن پایبند نیستند، به فرهنگ خوراکیی سوئیس شرقی تمایل دارند. سوسیس‌های سوئیس شرقی به این ترتیب
تمایل دارند. سوسیس‌های سوئیس شرقی به این ترتیب یک خوراکی لذیذ هستند. دقیقاً به این دلیل که مردم شرق سوئیس به شدت برای رسم خود مبارزه می‌کنند و مخالفان و طنزپردازان را ترغیب می‌کند تا دیدگاه خود را ارائه دهند. سوسیس تورینگن. رست براتوورست تورینگن (همچنین فهرست تورینگن) یک رست براتوورست متوسط است که در ایالت آزاد تورینگن از گوشت خوک بدون چربی درشت، گونه خوک بدون پوست، احتمالاً با گوشت گوساله یا گوشت گاو، خام یا آب‌پز و با طعم دهنده تهیه می‌شود. ادویه‌های معمولی نمک، فلفل و بسته به منطقه زیره، مرزنجوش و/یا
نمک، فلفل و بسته به منطقه زیره، مرزنجوش و/یا سیر هستند. در اصل، حداقل ۵۱ درصد مواد خام مورد استفاده از تورینگن می‌آید، به طوری که می‌توان آنها را به این نام نامید. این شرط تا تاریخ انتشار در مجله رسمی اتحادیه اروپا در ۲۲ تمدید شد درخواست آلمان منتشر شده در اکتبر ۲۰۱۱ در سال ۲۰۱۲ لغو شد. دلیل این بود که کیفیت یا شهرت رست براتوورست تورینگن به منشأ مواد خام بستگی ندارد، بلکه بر اساس هنر و تجربه تجارت قصاب تورینگن و دستور العمل‌های سنتی است. رست براتوورست تورینگن دارای یک سنت چند صد ساله است. قدیمی‌ترین ذکر
دارای یک سنت چند صد ساله است. قدیمی‌ترین ذکر مستند شناخته شده از یک براتوورست در منطقه را می‌توان در بایگانی دولتی رودولشتات تورینگن در نسخه ای از "گزارش استاد" برای صومعه آرنشتات در سال ۱۴۰۴ یافت. در آنجا به معنای واقعی کلمه می‌گوید: "1 gr vor gute czu brotwurstin" (۱ گروش برای پوشش‌های براتوورست). قدیمی‌ترین دستور پخت شناخته شده در آرشیو ایالت وایمار است. این از "مقررات تجارت قصابی در وایمار، ینا و بوتشتادت" از ۲ ژوئیه ۱۶۱۳ است. . "کتاب آشپزی Thüringisch-Erfurtische" متعلق به سال ۱۷۹۷ حاوی دستور العمل
متعلق به سال ۱۷۹۷ حاوی دستور العمل دیگری است که در آن به یک نوع دودی نیز اشاره شده‌است. براتوورست در اتریش. انواع سوسیس در سراسر اتریش شناخته شده‌است. «دستورالعمل‌های تقویم کشاورزی و خانه‌داری اتریشی» از سال ۱۷۶۹ به این موارد اشاره می‌کند: "سوسیس‌های وستفالیایی Knackwurst و براتوورست،" سوسیس‌های خونی Kasellische، سوسیس‌های "مغزی و جگر همبرگر و هانوور، Frankfurt Pressmagen". در بیشتر موارد، سوسیس و کالباس در طی کشتار برای مصرف مستقیم به عنوان بخشی از رقص سوته درست می‌شد. بر این اساس، همیشه تفاوت‌های منطقه
درست می‌شد. بر این اساس، همیشه تفاوت‌های منطقه ای در دستور خوراک وجود داشت. در Codex Alimentarius Austriacus به عنوان "سوسیس آب‌پز" در فصل B14 ذکر شده‌است. در دانش سنتی، براتوورست در فهرست خوراکهای سنتی کل اتریش ذکر شده‌است. در اتریش علیا اول Advent، یکشنبه "براتوورست" نیز نامیده می‌شود، زیرا در این روز مرسوم است که برای ناهار سوسیس سرخ شده با کلم ترش بخورند. آمار و متفرقه. تصویر آلمان در خارج از کشور، به ویژه در ایالات متحده آمریکا، با آبجو، سوسیس و کلم ترش مشخص می‌شود. پنج سوسیس محبوب سالامی هستند (۵٫۵
مشخص می‌شود. پنج سوسیس محبوب سالامی هستند (۵٫۵ کیلوگرم/سرانه/سال)، سوسیس گوشت، سوسیس (۴٫۳ کیلوگرم/هر نفر/سال)، ژامبون آب‌پز (۲٫۷ کیلوگرم/سرانه/سال) و سوسیس و کالباس (۲٫۷ کیلوگرم/سرانه/سال). در حالی که حجم خرید در سال ۲۰۱۲ به‌طور کلی ۲٫۷ درصد افزایش یافته‌است، کاهش یافت، منهای براتوورست و Würstchen با ۴ درصد کاهش یافت. حدود ۹۰ درصد آلمانی‌ها سوسیس را کباب می‌کنند. خریدهای خصوصی ۸٫۳٪ از براتوورست را تشکیل می‌دهند. سهم براتوورست در کل مصرف سوسیس و گوشت سرانه (۳۱ کیلوگرم) ۲٫۷ کیلوگرم است. در سال ۲۰۱۱ تولید
(۳۱ کیلوگرم) ۲٫۷ کیلوگرم است. در سال ۲۰۱۱ تولید سوسیس و کالباس در آلمان ۱٫۴۹ میلیون تن بود. بزرگترین گروه محصول سوسیس و کالباس آب‌پز با ۸۷۸۵۱۳ است جلوتر از سوسیس خام با ۴۵۰۱۵۰ تی سوسیس پخته با ۱۶۹۹۸۴ عدد دنبال می‌شود و در نهایت براتوورست با ۱۲۲۰۰۰تی نورنبرگ براتوورست-Glöcklein اولین بار در سال ۱۳۱۳ در اساسنامه ای که توسط شورای شهر امپراتوری نورنبرگ صادر شد ذکر شد و بنابراین قدیمی‌ترین آشپزخانه براتوورست در نورنبرگ بود. اساسنامه یک بازرس گوشت را منصوب کرد که از نام رسمی "Würstlein" استفاده می‌کرد. با توجه
از نام رسمی "Würstlein" استفاده می‌کرد. با توجه به قانون "خلوص" نورنبرگ، تولید سوسیس هنوز هم تحت شدیدترین مقررات امروزی است. وزن، ضخامت و طول نیز به‌طور مداوم بررسی می‌شود، همان‌طور که نه تنها توسط یک اندازه سوسیس تزئینی سنگ قبر "آشپز سنت لورنتس" که در سال ۱۵۵۴ در قبرستان روچوس درگذشت، بلکه توسط چنگال اندازه‌گیری طول فعلی که رئیس انجمن حفاظت از براتوورست به عنوان یک نماد رسمی استفاده می‌کند. Wurstkuchl در Regensburg قدیمی‌ترین کباب سوسیس در جهان است و تاریخچه آن به نیمه اول قرن دوازدهم بازمی‌گردد. با توجه
آن به نیمه اول قرن دوازدهم بازمی‌گردد. با توجه به اهمیت نسبت داده شده رست براتوورست تورینگن برای سبک زندگی تورینگن و همچنین با هدف ترویج گردشگری، ۱. موزه براتورست آلمان در هولزاوزن در نزدیکی آرنشتات افتتاح شد. علاوه بر این، در سال ۲۰۰۶، شهر سوهل برای اولین بار تاج "پادشاهی براتوورست تورینگن" را بر عهده گرفت.
ویلیام اسپیرز بروس (William Speirs Bruce) (۱ اوت ۱۸۶۷–۲۸ اکتبر ۱۹۲۱) طبیعت‌گرا، دانشمند و قطب‌شناس و اقیانوس‌شناس بریتانیایی بود که گروه اعزامی ملی قطب جنوب اسکاتلند را (SNAE، ۴–۱۹۰۲)، به جزایر اورکنی جنوبی و دریای ودل، سازماندهی و رهبری کرد. از جمله دستاوردهای دیگر این گروه اعزامی این بود که اولین ایستگاه دائمی هواشناسی را در جنوبگان تأسیس کرد. بروس بعداً آزمایشگاه اقیانوس‌شناسی اسکاتلند را در ادینبورگ تأسیس کرد، اما برنامه‌های او برای راهپیمایی میان قارهٔ قطبی از طریق قطب جنوب به دلیل عدم حمایت عمومی و
قطبی از طریق قطب جنوب به دلیل عدم حمایت عمومی و مالی، رها شد. در ۱۸۹۲ بروس تحصیل پزشکی خود را در دانشگاه ادینبورگ رها کرد و به عنوان دستیار علمی به گروه اعزامی داندی وایلینگ به سمت قطب جنوب پیوست. پس از آن سفرهای شمالگان به نوایا زملیا، اسپیتس‌برگن و سرزمین فرانتس جوزف انجام شد. در ۱۸۹۹ بروس باتجربه‌ترین دانشمند قطبی بریتانیا در آن زمان برای پُستی در گروه اکتشافی رابرت فالکون اسکات درخواست داد، اما تأخیر در این انتصاب و درگیری با رئیس انجمن جغرافیایی سلطنتی (RGS) سر کلمنتز مارکهام، در عوض او را به
سلطنتی (RGS) سر کلمنتز مارکهام، در عوض او را به سازمان‌دهی گروه اعزامی خود سوق داد و دشمنی دائمی تشکیلات جغرافیایی در لندن را برای او به ارمغان آورد. اگرچه بروس جوایز مختلفی را برای کارهای قطبی خود دریافت کرد، از جمله دکترای افتخاری از دانشگاه آبردین، اما نه او و نه هیچ‌یک از همکارانش در گروه اعزامی ملی قطب جنوب اسکاتلند، توسط انجمن جغرافیایی سلطنتی برای مدال معتبر قطبی توصیه نشدند. میان سال‌های ۱۹۰۷ و ۱۹۲۰، بروس سفرهای زیادی برای اهداف علمی و اهداف تجاری، به مناطق قطب شمال انجام داد. شکست او در به‌دست
به مناطق قطب شمال انجام داد. شکست او در به‌دست آوردن هر گونه سرمایه‌گذاری بزرگ اکتشافی پس از گروه اعزامی ملی قطب جنوب اسکاتلند، معمولاً به فقدان مهارت‌های روابط عمومی، دشمنان قدرت‌مند و ملی‌گرایی اسکاتلندی او نسبت داده می‌شود. در ۱۹۱۹ سلامتی او رو به افول رفت و قبل از مرگش در ۱۹۲۱، چندین بار بستری شدن در بیمارستان را تجربه کرد که پس از آن تقریباً به کلی فراموش شد. در سال‌های اخیر، پس از صدمین سالگرد سفر اکتشافی اسکاتلند، تلاش‌هایی برای شناخت کامل‌تر نقش او در تاریخ اکتشافات علمی قطبی صورت گرفته‌است. اوایل
در تاریخ اکتشافات علمی قطبی صورت گرفته‌است. اوایل زندگی. خانه و مدرسه. ویلیام اسپیرز بروس در میدان کنزینگتون گاردنز ۴۳ در لندن متولد شد و چهارمین فرزند ساموئل نوبل بروس، پزشک اسکاتلندی و همسر ولزی او مری متولد لوید بود. نام میانی او از شاخه دیگری از خانواده آمده‌است. املای غیرمعمول آن که مدل دیگر آن به شکل «Spiers» رایج‌تر است، باعث ایجاد مشکلاتی برای خبرنگاران، بازبین‌ها و زندگی‌نامه‌نویسان می‌شود. ویلیام دوران اولیه کودکی خود را در خانه خانواده در لندن در ۱۸ رویال کرسنت، هلند پارک، زیر نظر پدربزرگش کشیش
۱۸ رویال کرسنت، هلند پارک، زیر نظر پدربزرگش کشیش ویلیام بروس، گذراند. بازدیدهای منظمی از باغ‌های کنزینگتون و گاهی موزه تاریخ طبیعی انجام می‌شد. به گفته ساموئل بروس، این سفرها ابتدا علاقه ویلیام جوان را به زندگی و طبیعت برانگیخت. در ۱۸۷۹ در سن ۱۲ سالگی، ویلیام به یک مدرسه شبانه‌روزی مترقی به نام مدرسه شهرستان نورفولک (بعدها مدرسه نیروی دریایی واتس) در روستای نورث المهام، نورفولک فرستاده شد. او تا سال ۱۸۸۵ در آنجا ماند و سپس دو سال دیگر را در مدرسه کالج دانشگاهی در همپستد گذراند و برای آزمون کارشناسی‌ارشد
در همپستد گذراند و برای آزمون کارشناسی‌ارشد آماده شد که او را در دانشکده پزشکی، دانشگاه کالج لندن (UCL) می‌پذیرفت. او در سومین تلاش خود موفق شد و در پاییز ۱۸۸۷ آماده شد تا تحصیلات پزشکی خود را آغاز کند. ادینبورگ. در اواسط ۱۸۸۷، بروس به شمال به ادینبورگ سفر کرد تا در یک جفت دوره شغلی در علوم طبیعی شرکت کند. دوره‌های شش هفته‌ی، در ایستگاه دریایی اسکاتلند که اخیراً در گرانتون در فیرس آف فرس تأسیس شده بود، تحت مدیریت پاتریک گدس و جان آرتور تامسون بود و شامل بخش‌هایی در مورد گیاه‌شناسی و جانورشناسی عملی بود.
در مورد گیاه‌شناسی و جانورشناسی عملی بود. تجربه گرانتون و تماس با برخی از برجسته-ترین دانشمندان علوم طبیعی معاصر، بروس را متقاعد کرد که در اسکاتلند بماند. او محل خود را در یو سی ال رها کرد و به جای آن در دانشکده پزشکی، دانشگاه ادینبورگ ثبت نام کرد. این امر او را قادر ساخت تا ارتباط خود را با مربیانی مانند گدس و تامسون حفظ کند و همچنین به او این فرصت را داد تا در اوقات فراغت خود در آزمایشگاه‌های ادینبورگ کار کند، جاییکه نمونه‌های بازگردانده شده از سفر اکتشافی چلنجر در حال بررسی و طبقه‌بندی بودند. او در
چلنجر در حال بررسی و طبقه‌بندی بودند. او در اینجا زیر نظر دکتر جان موری و دستیارش جان یانگ بوکانان کار کرد و درک عمیق‌تری از اقیانوس‌شناسی و تجربیات ارزشمند در اصول تحقیقات علمی به دست آورد. ازدواج و زندگی خانوادگی. مشخص نیست که چگونه بروس پس از بازگشت از اسپیتسبرگن در اواخر سال ۱۸۹۹ به کار گرفته شد. او در تمام زندگی‌اش به ندرت به کار با حقوق ثابت پرداخته بود و معمولاً برای یافتن پست‌های موقت به حمایت یا آشنایان با نفوذ متکی بود. در اوایل سال ۱۹۰۱، او ظاهراً به اندازه کافی از آینده خود برای ازدواج اطمینان
به اندازه کافی از آینده خود برای ازدواج اطمینان داشت. عروس او جسی مکنزی بود که به عنوان پرستار در جراحی ساموئل بروس لندن کار می‌کرد. ازدواج بروس در ۲۰ ژانویه ۱۹۰۱ در کلیسای متحد آزاد اسکاتلند، در چپل هیل در محله نیگ، با حضور و شهادت والدینشان انجام شد. شاید به دلیل طبیعت مخفیانه بروس که جزئیات محدودی را حتی در حلقه دوستان و همکاران نزدیک خود ارائه می‌داد، اطلاعات کمی در مورد عروسی او توسط زندگی‌نامه نویسان او ثبت شده‌است. در ۱۹۰۷ بروس در خانه‌ای در خیابان مورتون جنوبی در جوپا در نزدیکی حومه ساحلی ادینبورگ
جنوبی در جوپا در نزدیکی حومه ساحلی ادینبورگ پورتوبلو، در اولین مورد از یک سری آدرس‌ها در آن منطقه، مستقر شدند. آنها نام خانه خود را «قطب جنوب» گذاشتند. یک پسر به نام ایلیوم آلستر در آوریل ۱۹۰۲ و یک دختر به نام شیلا مکنزی هفت سال بعد به دنیا آمد. در طی این سال‌ها بروس باشگاه اسکی اسکاتلند را تأسیس کرد و اولین رئیس آن شد. او همچنین یکی از بنیان‌گذاران باغ وحش ادینبورگ بود. زندگی انتخابی بروس به عنوان یک کاوشگر، منابع درآمد نامطمئن و غیبت‌های طولانی مدت او، همگی فشارهای شدیدی بر ازدواج او وارد کردند و این زوج
فشارهای شدیدی بر ازدواج او وارد کردند و این زوج در حدود سال ۱۹۱۶ از هم جدا شدند. آنها تا زمان مرگ بروس در همان خانه به زندگی خود ادامه دادند. ایلیوم افسر ناوگان دریایی کشتی‌های بازرگانی شد و سرانجام ناخدای یک کشتی تحقیقاتی ماهی‌گیری شد که به‌طور تصادفی نام اسکوشیا را به خود اختصاص داد. اواخر زندگی. بروس در طول زندگی خود جوایز زیادی دریافت کرد: مدال طلای انجمن جغرافیایی سلطنتی اسکاتلند در ۱۹۰۴. مدال حامی انجمن سلطنتی جغرافیایی در ۱۹۱۰. جایزه نیل و مدال انجمن سلطنتی ادینبورگ در ۱۹۱۳ و مدال لیوینگستون از
سلطنتی ادینبورگ در ۱۹۱۳ و مدال لیوینگستون از انجمن جغرافیایی آمریکا در ۱۹۲۰. او همچنین مدرک افتخاری LLD را از دانشگاه آبردین دریافت کرد. افتخاری که نصیب‌اش نشد، مدال قطبی بود که توسط حاکم به توصیه انجمن سلطنتی جغرافیایی اعطا می‌شد. این مدال به اعضای هر سفر اکتشافی بریتانیا یا کشورهای مشترک‌المنافع دیگر به قطب جنوب در اوایل قرن بیستم اعطا شد، اما SNAE استثنا بود، مدال از آن دریغ شد. آخرین سال‌ها. پس از شروع جنگ در ۱۹۱۴، سرمایه‌گذاری‌های اکتشافی بروس متوقف شد. او خدمات خود را به ادارهٔ نیروی دریایی پیشنهاد
او خدمات خود را به ادارهٔ نیروی دریایی پیشنهاد کرد، اما موفق به دریافت قرار ملاقات نشد. در ۱۹۱۵ او پُستی را به عنوان مدیر یک شرکت صید نهنگ مستقر در سیشل پذیرفت و چهار ماه را در آنجا گذراند، اما این کار با شکست مواجه شد. در بازگشت به بریتانیا بالاخره یک پُست کوچک در ادارهٔ نیروی دریایی به دست آورد. بروس به لابی کردن برای شناسایی ادامه داد و تمایز میان رفتار SNAE و سفرهای اکتشافی انگلیسی را برجسته کرد. هنگامی که جنگ تمام شد، او تلاش کرد تا علایق مختلف خود را احیا کند، اما سلامتی او رو به افول بود و مجبور شد
احیا کند، اما سلامتی او رو به افول بود و مجبور شد آزمایشگاهش را ببندد. در سفر ۱۹۲۰ به اسپیتسبرگن، او در نقش مشاور سفر کرد و نتوانست در کار مفصل شرکت کند. در بازگشت، او در درمانگاه سلطنتی ادینبورگ و سپس در بیمارستان لیبرتون ادینبورگ بستری شد، جاییکه در ۲۸ اکتبر ۱۹۲۱ درگذشت. مطابق میل او، سوزانده شد و خاکسترش به جورجیای جنوبی برده شد تا در دریای جنوبی پراکنده شود. با وجود درآمد نامنظم و کمبود بودجه عمومی، دارایی او ۷۰۰۰ پوند (ارزش ۲۰۲۲ حدود ۳۲۰۰۰۰ پوند) بود. منابع. منابع آنلاین
عزالدین حسین دوم خورشیدی چهاردهمین حاکم دودمان اتابکان لر کوچک و فرزند بدرالدین مسعود دوم است. او پس از خواهرش دولت خاتون بر لر کوچک حکومت کرد و از متحدین ابوسعید بهادرخان ایلخانی نیز بود. حکومت. پس از اینکه دولت خاتون از حکومت بر لر کوچک کناره‌گیری کرد، برادرش عزالدین حسین دوم به تخت نشست. او به مدت بیست و چهار سال بر لر کوچک حکومت کرد که یازده سال آن با مشارکت مستقیم خواهرش دولت خاتون بود. دایرةالمعارف بزرگ اسلامی در این مورد می‌نویسد: «دولت خاتون دختر بدرالدین مسعود بن فلک‌الدین حسن چون «روی از همهٔ خواص
مسعود بن فلک‌الدین حسن چون «روی از همهٔ خواص و عوام می‌پوشید»، از عهدهٔ ادارهٔ امور برنیامد و شحنه‌های مغول بر کارها مستولی شدند. چون ابوسعید به ایلخانی رسید (۷۱۶ قمری)، عزالدین حسین را به جای خواهرش دولت خاتون به حکومت لر کوچک منصوب کرد. وی با تدبیر وزیر خود خواجه محمد چاغری امور مملکت و رعیت را انتظام بخشید و در ۷۳۰ قمری درگذشت.» اقدامات. پس از اینکه عزالدین حسین دوم به تخت نشست، ابتدا سران ایلات را سرکوب کرد تا اوضاع آرام شود. او همواره سعی داشت که با ابوسعید ایلخانی رابطه خوبی برقرار کند و از ستیز با
ایلخانی رابطه خوبی برقرار کند و از ستیز با او بپرهیزد. شرف خان بدلیسی در کتاب شرفنامه می‌نویسد:وی [عزالدین حسین دوم] کوشید تا روابط خود را با ابوسعید ایلخانی به شکلی تنظیم نماید که از بروز مشکلات سیاسی و نظامی پرهیز شود. توجه وی به امور رعایا و نظارت برمسائل درونی جامعه به رونق زندگی اقتصادی و افزایش فعالیت‌های تولیدی منجر شد که در تمامت آن کوه و صحرا در گله و رمه مستغرق گردید. وی در این راه از کمک وزیرخود، خواجه محمدچاغری، بهره برد. — شرف خان بدلیسی، شرفنامه مرگ و جانشینی. عزالدین حسین دوم سرانجام در سال
مرگ و جانشینی. عزالدین حسین دوم سرانجام در سال ۷۳۰ قمری از دنیا رفت و فرزندش شجاع‌الدین محمود به تخت نشست.
رومن ماتسوف (; – ) نوازنده ویولن، نوازنده پیانو و رهبر موسیقی اهل استونی بود. وی ویولن را زیرنظر گئورگ کولنکامف و پیانو را زیرنظر والتر ژیسکینگ آموخت. در سال ۱۹۴۰ از آکادمی موسیقی و تئاتر استونی فارغ‌التحصیل شد و بعد از آن به کنسرواتوار سن پترزبورگ رفت. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار شده‌است.
نیروی دریایی سلطنتی هلند () نیروی دریایی پادشاهی هلند است. در طول قرن هفدهم، نیروی دریایی جمهوری هلند (۱۵۸۱–۱۷۹۵) یکی از قدرتمندترین نیروهای دریایی جهان بود و نقش فعالی در جنگ‌های انگلستان و هلند، فرانسه و هلند و جنگ‌های علیه اسپانیا داشت. چندین قدرت اروپایی دیگر نیروی دریایی جمهوری باتاو (۱۷۹۵–۱۸۰۶) و پادشاهی هلند (۱۸۰۶–۱۸۱۰) نقش فعالی در جنگ‌های ناپلئون ایفا کرده‌اند، اگرچه عمدتاً تحت سلطهٔ منافع فرانسه بودند، پس از تأسیس پادشاهی مدرن هلند، نقش مهمی در حفاظت از حکومت استعماری هلند، به‌ویژه در جنوب شرق
حفاظت از حکومت استعماری هلند، به‌ویژه در جنوب شرق آسیا، ایفا کرد و نقش کوچکی در جنگ جهانی دوم، به‌ویژه در برابر نیروی دریایی امپراتوری ژاپن داشت. از زمان جنگ جهانی دوم، نیروی دریایی سلطنتی هلند در عملیات‌های اعزامی حفظ صلح شرکت کرده‌است.
دست‌اندازهای میان سیم (Bump-in-the-wire devices) یک دسته از دستگاه‌های ارتباطی هستند که می‌تواند در میان سیستم‌های (قدیمی) موجود قرار داده شوند تا یکپارچگی، محرمانه بودن یا قابلیت اطمینان ارتباط در یک لینک منطقی موجود را بدون تغییر نقاط پایانی لینک افزایش دهند. این اصطلاح در ابتدا برای نشان دادن اینکه دستگاه باید در مقایسه با روش اصلی و ناامن، فقط یک تأخیر افزایش یافته نسبتاً کمی در ارتباط ایجاد کند، استفاده شد. نمونه ای از چنین دستگاهی ممکن است یک دستگاه امنیتی باشد که محافظت با پروتکل IPsec را برای
امنیتی باشد که محافظت با پروتکل IPsec را برای لینک‌های بین دستگاه‌های موجود که خود فاقد پشته اجرای پروتکل IPsec هستند پیاده‌سازی می‌کند، این دستگاه ممکن است یک دروازه امنیتی نیز نامیده شود. همچنین این دستگاه ممکن است یک قسمت از فایروال شبکه در نظر گرفته شود که برای پیاده‌سازی یک پروتکل تونل‌زنی استفاده شود.