payamvha/North_RAG huggingface dataset:
رسوایی سونگ‌کیون‌کوان () یک مجموعه تلویزیونی تاریخی کره جنوبی سال ۲۰۱۰ با بازی پارک مین یونگ، پارک یوچان، یو آه-این و سونگ جونگ کی است. این مجموعه به کارگردانی کیم وون-سوک و نویسندگی کیم ته-هی، براساس رمان پرفروش در سال ۲۰۰۷ نوشتهٔ جونگ اون-گوول، ساخته شده‌است. این مجموعه از ۳۰ اوت تا ۲ نوامبر ۲۰۱۰، دوشنبه و سه‌شنبه‌ها ساعت ۲۱:۵۵ (کی‌اس‌تی) از کی‌بی‌اس۲ برای ۲۰ قسمت پخش شد. خلاصهٔ داستان. "رسوایی سونگ‌کیون‌کوان" که در زمان سلسلهٔ چوسان اتفاق افتاده، دربارهٔ ۴ دانشجوی جوان است که در دانشگاه سونگ‌کیون‌کوان
۴ دانشجوی جوان است که در دانشگاه سونگ‌کیون‌کوان تحصیل می‌کنند و داستان عشق و دوستی آنها را روایت می‌کند. بازخورد. این مجموعه یک فندوم پرشوری را به خود جلب کرد که رتبه‌بندی اواسط نوجوانی آن را تکذیب کرد. محبوبیت گروه آن در فعالیت بسیار بالای آنلاین در تابلوهای پیام در وبگاه رسمی این مجموعه و در پورتال محبوب دی‌سی اینساید، تعداد بازدیدهای قسمت‌های مجموعه در وبگاه کی‌بی‌اس، همچنین تعداد دی‌وی‌دی‌ها و آلبوم‌های اواس‌تی فروخته شده، نشان داده شد. ساندترک اصلی که توسط پارک یوچان از گروه جی‌وای‌جی خوانده شد،
که توسط پارک یوچان از گروه جی‌وای‌جی خوانده شد، ۱۱۰٬۰۰۰ کپی در عرض چند هفته فروخت. پردیس قدیمی دانشگاه سونگ‌کیون‌کوان مکانی برای این درام تاریخی بود، که همچنین فارغ‌التحصیل آن سونگ جونگ کی نیز در این مجموعه بازی کرد و در نتیجه علاقهٔ مخاطبان بین‌المللی که این درام را تماشا کردند، به این دانشگاه افزایش پیدا کرد. نسخهٔ سینمایی. این مجموعه به یک نسخهٔ سینمایی ویرایش شد که در سینماهای ژاپنی از ۶ تا ۱۹ مه ۲۰۱۱ به عنوان بخشی از «جشنوارهٔ دوکی‌مکی☆ایکه‌من» (Dokimeki☆Ikemen Festival) نمایش داده شد. برای اولین
Festival) نمایش داده شد. برای اولین سالگرد این مجموعه، شبکهٔ کابلی کره‌ای کیوتی‌وی (یک سرمایه‌گذاری مشترک بین ترنر برادکستینگ سیستم و جونگ‌آنگ ایلبو) این مجموعه را برای یک فیلم تلویزیونی دو ساعته ویرایش کرد و در ۱۰ سپتامبر ۲۰۱۱ روی آنتن رفت.
دوچرخه اسلامی یا دوچرخه شرعی یا دوچرخه در اسلام به دوچرخه‌ای می‌گویند که برای زنان شیعه و سنی طراحی شده‌است. چرایی اصلی بحث‌ها پیرامون دوچرخه در جامعه‌های مسلمان، تحریک جنسی مردان مسلمان با دیدن زنان روی دوچرخه است. بحث‌های پیرامون حتی در کشورهای پیشرفته‌تر اسلامی، همچون ترکیه نیز پیش کشیده شده‌است. در ایران، دوچرخه‌سواری به یک مطالبه اجتماعی برای زنان، تبدیل شده‌است و برخی مسئولان دوران جمهوری اسلامی اعلام داشته‌اند که «دوچرخه‌سواری زنان باید به مطالبه‌ای جدی و مردمی بدل شود». پیشینه بر پایه کشور. در
جدی و مردمی بدل شود». پیشینه بر پایه کشور. در ایران. دوچرخه اسلامی در ایران نیز بسیار مورد توجه بوده‌است. برای نمونه، در سال ۱۳۸۶، طرح ساخت دوچرخه‌های اسلامی برای بانوان در شهر اراک، ایران، تصویب گردید. یکی از ارائه‌دهندگان این طرح نیز، یک زن ایرانی بود و گفت که: «این دوچرخه به‌گونه‌ای طراحی شده‌است که کابین اطراف آن به‌طور کامل نیمی از بدن بانوان را می‌پوشاند». در آبان ۱۳۹۰، رئیس هیئت مدیره یکی از شرکت‌های طراح دوچرخه بانوان ایرانی، در گفت‌وگویی با تابناک، رسانهٔ ایرانی، اعلام کرد که «برای طراحی چنین
رسانهٔ ایرانی، اعلام کرد که «برای طراحی چنین دوچرخه‌ای، چهار ماه وقت صرف شده تا مشکلات شرعی که برای دوچرخه عنوان می‌شد، رفع شود و با توجه به نیازهای جسمی بانوان، یک تغییر عمده نیز در دوچرخه‌ها صورت گرفت و کمی برقی شده‌اند». گزارشی در بهمن ۱۳۹۹، می‌گفت که برخی، دوچرخه‌سواری بانوان ایرانی را در دیدگان همگان، «نمایش ولنگاری فرهنگی» دانسته‌اند. همچنین در همین سال، محمدتقی تذروی، یکی از عضوهای شورای اسلامی شهر شیراز، اعلام داشت که: «بنابر فتوای مقام معظم رهبری، دوچرخه‌سواری بانوان در معرض دید نامحرم حرام است و
دوچرخه‌سواری بانوان در معرض دید نامحرم حرام است و از همین رو دوچرخه‌سواری بانوان را تنها در محیط بسته و در مکانی که در معرض دید نامحرم نباشد، مجاز می‌دانم». در طول تاریخ جمهوری اسلامی، گاه شهرداری تهران برنامه‌هایی برای دوچرخه‌سواری بانوان ایرانی داشت که با حملات گروه حزب‌الله، منتفی شد. در مجلس پنجم جمهوری اسلامی نیز گروهی از نمایندگان مردم در این مورد، سخنانی داشتند؛ کسانی همچون علی زادسر، نمایندهٔ جیرفت، که در اردیبهشت ۷۵ در نطقی، برخی جریان‌های سیاسی را به سعی و تلاش برای گسترش‌دادن «لاابالی گری» متهم
به سعی و تلاش برای گسترش‌دادن «لاابالی گری» متهم کرد؛ او همچنین گفت که «دوست دارند زنان و دختران جوان را در خیابان‌های مرکز جهان اسلام بر روی زین دوچرخه به نمایش بگذارند». اکبر هاشمی رفسنجانی در خرداد ۱۳۷۴، در گفتگویی با مجله آفتابگردان روزنامه همشهری ایران، در مورد محدودیت‌های زنان ایرانی، همچون موارد دوچرخه سواری اعلام کرده‌بود که «من نیز دلم می‌سوزد که دختر بچه‌ها، اصولاً زنها در کشور ما به خاطر مسائل عرفی یک مقدار محدودیت دارند». سید علی خامنه‌ای در سال ۱۳۷۵، در دیداری با رئیس و معاون‌های سازمان تربیت
۱۳۷۵، در دیداری با رئیس و معاون‌های سازمان تربیت بدنی ایران گفت که: «دختر تهرانی که در خیابان می‌آید و دوچرخه‌سواری می‌کند، مثل دختر چینی نیست. در زمان مائو که شما به چین می‌رفتید، یا حتی بعد از او هم که ما دیده بودیم، اصلاً نمی‌شد فهمید که این دختر است یا پسر. می‌دانید چینی‌ها به گونه‌ای هستند که درست نمی‌شود تشخیص داد این، زن است یا مرد. لباس آنها هم یک جور بود. آن، اصلاً تبرّج (خودنمایی) نیست؛ امّا این دخترِ شلوار تنگ و لباس چسبان پوشیده، وقتی سوار یک دوچرخه تشریفاتی هم بشود و در خیابان بیاید، این تبرّج
تشریفاتی هم بشود و در خیابان بیاید، این تبرّج است».
کوتاه‌ترین روز (به ) یک فیلم سینمایی کمدی ایتالیایی محصول سال ۱۹۶۳ به کارگردانی سرجو کوربوچی است. این اثر، نسخه هجو شده فیلم جنگی "طولانی‌ترین روز" می‌باشد و نقش‌های اصلی را چیچو اینگراسیا و فرانکو فرانکی را بازی می‌کنند. همچنین ده‌ها بازیگر مشهور دیگر، از سینمای اروپا و آمریکا، برای جلوگیری از ورشکستگی شرکت تولیدکننده تیتانوس، توافق کردند که در این فیلم به صورت رایگان ظاهر شوند. داستان. دو سیسیلی، فرانکو و سیچیو، از یک شهر کوچک در سیسیل برده می‌شوند و با واحدی در ارتش ایتالیا که باید در جنگ جهانی اول با
واحدی در ارتش ایتالیا که باید در جنگ جهانی اول با نیروهای اتریشی بجنگد، به آنجا منتقل می‌شوند. با پایان جنگ، فرانکو و سیچیو، بیش از هر زمان دیگری دست و پا چلفتی، به ایتالیا بازگشتند اما خود را از کار بیکار کردند.
بیمارستان عمومی یک سریال آبکی درام آمریکایی است که از ۱۹۶۳، آغاز به پخش کرد. این سریال همچنین در "رکوردهای جهانی گینس" به عنوان طولانی‌ترین سریال آبکی آمریکایی در تولید، ثبت شده است. این سریال، شامل ۱۴٫۰۰۰ قسمت می‌شود.
دوچرخه‌سواری در ایران به پیشینه و محدودیت‌های دوچرخه‌سواری در این کشور، می‌پردازد. برای نخستین‌بار، در دورهٔ قاجاریان بود که دوچرخه‌سواری در ایران وارد شد اما در دوران پهلوی و در در سال ۱۳۲۴ بود که نخستین نهاد دوچرخه‌سواری ایران، بنیان‌گذاری شد و فدراسیون دوچرخه سواری‌ای در این کشور، پدید آمد تا کنترل رشته‌های وابسته را در این کشور، به‌دست گیرد. در دوران جمهوری اسلامی، دوچرخه اسلامی در ایران بسیار مورد توجه بوده است و تلاش شد تا در جهت کاهش میل جنسی مردان مسلمان ایرانی به زنان دوچرخه‌سوار، دوچرخه‌هایی،
مسلمان ایرانی به زنان دوچرخه‌سوار، دوچرخه‌هایی، طراحی و تولید شود. کم‌کم، روحانیت ایران، دوچرخه‌سواری زنان را تنها در محیطی بسته و در مکانی که در معرض دید نامحرم نباشد، مجاز اعلام کرد. سامانه‌های دوچرخه اشتراکی نیز در میانه‌های دههٔ ۱۳۹۰، در این کشور راه افتادند که گاه در هنگام تظاهرات، جمع‌آوری شدند؛ این سامانه‌ها، از دید برخی رسانه‌ها، شکست خوردند و چرایی آن نیز، نداشتن زیرساخت شهری مرتبط در ایران، بود. اعلام شده است که در این دوران، انگیزه‌ای جدی برای ایجاد چنین زیرساختی، نبوده است؛ با این حال، در
ایجاد چنین زیرساختی، نبوده است؛ با این حال، در شهرهایی در ایران نیز، مسیرهایی برای دوچرخه ساخته شده است. هرچند که گسترده نیست. پیشینه. قاجار. برای نخستین‌بار، در دورهٔ قاجاریان بود که کارکنان سفارت انگلیس دوچرخه‌هایی را به ایران آوردند و از آنان، به عنوان وسیلهٔ ترابری بهره‌برداری کردند. مردم ایران، در آن هنگام، کسانی که از دوچرخه بهره می‌بردند را بچه شیطان لقب دادند و عده‌ای از آنان نیز باور داشتن جن و پری‌ها، در جنبش چنین وسیله‌ای، دخالت دارند. نخستین کسی که در این کشور، با ایجاد مغازهٔ فروش دوچرخه و
کسی که در این کشور، با ایجاد مغازهٔ فروش دوچرخه و کرایه‌دادن آن وسیله، مردم را رسماً با آن آشنا ساخت، حسین آقا شیخ است که در خیابان شمس العماره، چنین کرد و پس از آن هم یک مسیحی با نام دادیک، دومین فروشگاه دوچرخه‌فروشی را بنیان نهاد. پهلوی. در سال ۱۳۲۴ بود که نخستین نهاد دوچرخه‌سواری با نام باشگاه دوچرخه سواری، شکل گرفت و در سال بعدی نیز فدراسیون دوچرخه سواری آماتور در ایران، به شکلی رسمی، هدایت و کنترل رشته در ایران را در دست گرفت. جمهوری اسلامی. دوچرخه اسلامی در ایران بسیار مورد توجه بوده است. برای نمونه،
در ایران بسیار مورد توجه بوده است. برای نمونه، در سال ۱۳۸۶، طرح ساخت دوچرخه‌های اسلامی برای بانوان در شهر اراک، ایران، تصویب گردید. یکی از ارائه‌دهندگان این طرح نیز، یک زن ایرانی بود و گفت که: «این دوچرخه به‌گونه‌ای طراحی شده است که کابین اطراف آن به‌طور کامل نیمی از بدن بانوان را می‌پوشاند». در آبان ۱۳۹۰، رئیس هیئت مدیره یکی از شرکت‌های طراح دوچرخه بانوان ایرانی، در گفت‌وگویی با تابناک، رسانهٔ ایرانی، اعلام کرد که «برای طراحی چنین دوچرخه‌ای، چهار ماه وقت صرف شده تا مشکلات شرعی که برای دوچرخه عنوان می‌شد،
شده تا مشکلات شرعی که برای دوچرخه عنوان می‌شد، رفع شود و با توجه به نیازهای جسمی بانوان، یک تغییر عمده نیز در دوچرخه‌ها صورت گرفت و کمی برقی شده‌اند». در مهر ۱۳۹۸، مدیرکل دفتر حمل و نقل سازمان شهرداری‌ها و دهیاری‌های ایران، گفت که عمر مدیریت شهری در این کشور، کوتاه‌مدت بوده است و بیشتر نیز به دنبال اقدامات زودبازده بوده‌اند؛ آن هم در هنگامی که گسترش ورزش دوچرخه‌سواری، زمان‌بر و احتمالاً برای سال‌ها، زمان نیاز دارد. وی همچنین اعلام داشت که در حقیقت، هیچگاه انگیزه‌ای جدی برای چنین کاری، وجود نداشته است و
انگیزه‌ای جدی برای چنین کاری، وجود نداشته است و هیچ‌گاه ملی به آن، نگریسته نشده است. وی همچنین از نبود عزمی برای ایجاد زیرساختی برای این مورد، گفت. او همچنین گفت که برخی شهرداران ایران، از دوچرخه‌سواری در شهر، «خجالت می‌کشند». همچنین در این سال اعلام شد که برخی شهرها طرح‌هایی برای گسترش این ورزش دارند و برخی نیز مسیرهای دوچرخه‌ای را ساخته‌اند. گزارشی در بهمن ۱۳۹۹، می‌گفت که برخی، دوچرخه‌سواری بانوان ایرانی را در دیدگان همگان، «نمایش ولنگاری فرهنگی» دانسته‌اند. همچنین در همین سال، محمدتقی تذروی، یکی از
همچنین در همین سال، محمدتقی تذروی، یکی از عضوهای شورای اسلامی شهر شیراز، اعلام داشت که: «بنابر فتوای مقام معظم رهبری، دوچرخه‌سواری بانوان در معرض دید نامحرم حرام است و از همین رو دوچرخه‌سواری بانوان را تنها در محیط بسته و در مکانی که در معرض دید نامحرم نباشد، مجاز می‌دانم». در طول تاریخ جمهوری اسلامی، گاه شهرداری تهران برنامه‌هایی برای دوچرخه‌سواری بانوان ایرانی داشت که با حملات گروه حزب‌الله، منتفی شد. در مجلس پنجم جمهوری اسلامی نیز گروهی از نمایندگان مردم در این مورد، سخنانی داشتند؛ کسانی همچون علی
مردم در این مورد، سخنانی داشتند؛ کسانی همچون علی زادسر، نمایندهٔ جیرفت، که در اردیبهشت ۷۵ در نطقی، برخی جریان‌های سیاسی را به سعی و تلاش برای گسترش‌دادن «لاابالی گری» متهم کرد؛ او همچنین گفت که «دوست دارند زنان و دختران جوان را در خیابان‌های مرکز جهان اسلام بر روی زین دوچرخه به نمایش بگذارند». اکبر هاشمی رفسنجانی در خرداد ۱۳۷۴، در گفتگویی با مجله آفتابگردان روزنامه همشهری ایران، در مورد محدودیت‌های زنان ایرانی، همچون موارد دوچرخه سواری اعلام کرده‌بود که «من نیز دلم می‌سوزد که دختر بچه‌ها، اصولاً زنها در
نیز دلم می‌سوزد که دختر بچه‌ها، اصولاً زنها در کشور ما به خاطر مسائل عرفی یک مقدار محدودیت دارند». به‌عنوان نمونه‌ای از دیدگاه مقامات سیاسی این کشور، سید علی خامنه‌ای در سال ۱۳۷۵، در دیداری با رئیس و معاون‌های سازمان تربیت بدنی ایران گفت که: «دختر تهرانی که در خیابان می‌آید و دوچرخه‌سواری می‌کند، مثل دختر چینی نیست. در زمان مائو که شما به چین می‌رفتید، یا حتی بعد از او هم که ما دیده بودیم، اصلاً نمی‌شد فهمید که این دختر است یا پسر. می‌دانید چینی‌ها به گونه‌ای هستند که درست نمی‌شود تشخیص داد این، زن است یا
هستند که درست نمی‌شود تشخیص داد این، زن است یا مرد. لباس آنها هم یک جور بود. آن، اصلاً تبرّج (خودنمایی) نیست؛ امّا این دخترِ شلوار تنگ و لباس چسبان پوشیده، وقتی سوار یک دوچرخه تشریفاتی هم بشود و در خیابان بیاید، این تبرّج است». سامانه‌های دوچرخه اشتراکی. «بیدود» در میانه‌های دههٔ ۱۳۹۰، با مشارکت شهرداری تهران با شعار «شهر پاک و سالم» اجرایی گردید و اعلام شد که از این راه، فرهنگ دوچرخه‌سواری را نیز در میان شهروندان تهرانی، گسترش خواهد داد. بنیان‌گذاران بیدود، آن را به عنوان یک سرویس اشتراک‌گذاری دوچرخه
آن را به عنوان یک سرویس اشتراک‌گذاری دوچرخه معرفی کردند که با در هم آمیختن دوچرخه و اینترنت اشیاء، می‌تواند سفرهای شهری را آسان‌تر سازد. این سرویس، در آذر ۱۳۹۶، در منطقه یک تهران کارش را آغاز کرده و کم‌کم، در دیگر منطقه‌های تهران هم گسترش یافت و در بسیاری از نقاط شهر تهران، باجه‌های بیدود، پدیدار شدند. در طول دو سال، تنها ۳۲ هزار شهروند در این سامانه، ثبت نام کردند. هم‌زمان با اعتراض‌ها به گران شدن بنزین در ایران، ناگهان، دوچرخه‌های بیدود نیز از سطح شهر تهران، جمع‌آوری شد. هرچند که دوباره پس از مدتی
تهران، جمع‌آوری شد. هرچند که دوباره پس از مدتی طولانی، بازگشتند اما پس از آن، رسانه‌های ایرانی، از بیدود به عنوان طرحی شکست‌خورده یاد کردند و برخی دلیل شکست بیدود را نداشتن زیرساخت شهری، دانستند. امکانات و زیرساخت. زیر ساخت‌های دوچرخه سواری شهری با توجه به مدیریت کلان شهرداری با تغییر شهردار در هر دوره دوچار تغییرات اساسی شده است. تأسیس خانه‌های دوچرخه در سال ۱۳۸۸ در تهران برای علاقه مندان دوچرخه سواری و محیط زیست بسیار خوشحال‌کننده بود. همچنین مسیرهای ویژه ای در این دوره برای استفاده از دوچرخه شهروندان در
ای در این دوره برای استفاده از دوچرخه شهروندان در نظر گرفته و ساخته شد. اما بعد از گذشت چند سال پایان فعالیت خانه‌های دوچرخه تهران اعلام شد. دوه‌های مدیریت محمدباقر قالباف و پیروز حناچی را می‌توان زمان‌های شکوفایی زیرساخت‌های دوچرخه سواری در ایران دانست. همچنین اوج توسعه دوچرخه سواری و زیرساخت‌ها را می‌توان در میانه‌های دههٔ ۱۳۹۰ دید. با به کارآمدن سامانه اشتراک دوچرخه‌های همگانی بیدود و تشکیل بسیاری از گروه‌های دوچرخه سواری و حمایت شهرداری تهران از توسعه دوچرخه سواری شهری از اواسط ده ۱۳۹۰ تا اواخر این دهه
سواری شهری از اواسط ده ۱۳۹۰ تا اواخر این دهه شاهد بالاترین نرخ توسعه بوده‌ایم. اما با تغییر شهردار و سیاستهای شهرداری، توسعه دوچرخه سواری و سرمایه گزاری شهرداری تهران متوقف شد. رسانه‌های داخلی ایران، از نبود زیرساخت مربوط در شهرهای این کشور، خبر داده‌اند. بخش حرفه‌ای و ملی. در اسفند ۱۳۹۸ رئیس فدراسیون دوچرخه‌سواری ایران اعلام کرد که دست‌کم هشت هزار و ۵۰۰ دوچرخه‌سوار حرفه‌ای در این کشور وجود دارند که یک‌سوم آنان، زنان هستند.
بیمارستان برچمانت () که با نام «بیمارستان گِـریس» (در لغت به‌معنای: لطف و برکت الهی) هم شناخته می‌شود، نام بیمارستانی در منطقهٔ اسکاربرو در شهر تورنتو است که در محلهٔ اگینکورت، تورنتو و در خیابان برچمانت واقع شده‌است. این بیمارستان در سال ۱۹۸۵ توسط سپاه رستگاری افتتاح شد و اینک جزء شبکه سلامت اسکاربرو است. بیمارستان برچمانت در سال ۲۰۰۳ به‌دنبال مرگ «تسه چی کوای» و به‌عنوان یکی از کانون‌های شیوع نشانگان تنفسی حاد (سارس) مورد توجه جهانیان قرار گرفت. نصب دستگاه تصویرسازی تشدید مغناطیسی با کوشش جری فیلیپس که
تصویرسازی تشدید مغناطیسی با کوشش جری فیلیپس که نمایندهٔ مجلس از ناحیهٔ اسکاربرو-اگینکورت بود در سال ۲۰۱۰ به تصویب رسید. از سال ۲۰۱۹ بخش‌های کودکان و زایمان این بیمارستان تعطیل شد و به‌دنبال تصمیم شبکه سلامت اسکاربرو مبنی بر کاهش بیمارستان‌هایش از سه به دو تا سال ۲۰۳۱ میلادی، احتمال دارد این بیمارستان برای همیشه بسته شود.
آسلفچ مرگیا (؛ زادهٔ ) دونده ماراتن اهل اتیوپی است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده‌است.
اُلُغ‌تپه (به ترکمنی به معنی تپهٔ بزرگ) یک مکان باستانی عصر برنز در دامنه کوه‌های کپه‌داغ واقع در صحرای قره‌قوم در منطقه قهقهه در استان آخال در جنوب شرقی ترکمنستان و در نزدیکی مرز ایران است. این محدوده حدود ۱۳ هکتار مساحت را شامل می‌شود و بر روی تپه‌ای به ارتفاع حدود ۳۰ متر قرار دارد و طولانی‌ترین توالی چینه‌نگاری آسیای میانه از اواخر دوران نوسنگی تا دوران پیش از هخامنشی را نمایان می‌کند. تاریخ. طبق جدول زیر، Olivier Lecomte، تقویمی را برای سکونت‌گاه‌های جنوب آسیای مرکزی و و الغ‌تپه ارائه می‌کند: اکتشافات.
آسیای مرکزی و و الغ‌تپه ارائه می‌کند: اکتشافات. همچنین در کاوش‌های لایه‌های برنز پسین «مجموعه افشره‌سازی» برای تهیه آشامیدنی هوم پیدا شد. این مجموعه، مشابه آنچه است که در گنورتپه نیز یافت شده. به نظر می‌رسد گنور تپه از حدود ۲۰۰۰ سال قبل از میلاد مسیح شهر مرکزی در تمدن باستان آمودریا است که به آن مجموعه باستان‌شناسی باختری-مروی نیز می‌گویند.
روملا بگای (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل آلبانی است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۳ مدال نقره، ۳ مدال برنز شده‌است.
خاویر کولسون (؛ زادهٔ )دونده اهل پورتوریکو است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال برنز شده‌است.
فابریتزیو دوناتو (؛ زادهٔ ) ورزشکار پرش سه‌گام اهل ایتالیا بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۶ مدال طلا، ۵ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده‌است.
لاورینه فن ریسن (؛ زادهٔ ) اسکیت‌باز سرعت و دوچرخه‌سوار پیست اهل هلند است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده‌است.
ایرینه پالشیته (؛ زادهٔ ) ورزشکار پرش ارتفاع اهل لیتوانی است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۴ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده‌است.
ماریا ریمین (؛ ) دونده اهل اوکراین است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۴ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده‌است.
دمیتری مالیشکو (؛ زادهٔ ) ورزشکار دوگانه اهل روسیه است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان دوستی شده‌است.
اوندژی موراوتس (؛ زادهٔ ) ورزشکار دوگانه اهل جمهوری چک است. موراوتس در سال‌های ۲۰۰۶، ۲۰۱۰، ۲۰۱۴ و ۲۰۱۸ نماینده جمهوری چک بود. او در المپیک زمستانی ۲۰۱۴، دو مدال نقره در رشته‌های تعقیبی و امدادی مختلط (به همراه یاروسلاو سوکوپ، ورونیکا ویتکووا و گابریلا سوکالووا) و یک مدال برنز در استارت دسته‌جمعی کسب کرد. بهترین رتبه کلی او در جام جهانی تاکنون، ششم در فصل ۲۰۱۵–۲۰۱۴ بوده است. از سال ۲۰۲۴، او سرمربی تیم ملی بیاتلون مردان جمهوری چک است.
شاهِ پَری (به لاتین: Shah-e Pari) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت بدخشان واقع شده‌است.
ایوان چرزوف (؛ زادهٔ ) ورزشکار دوگانه اهل روسیه است. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال نقره و برنز در بازی‌های المپیک زمستانی اشاره کرد.
هلنا ایکولم (; ) ورزشکار دوگانه اهل سوئد است. از افتخارات وی میتوان به کسب ۳ مدال طلا در بازی‌های جهانی دوگانه اشاره کرد.
بیمارستان سنتیناری (؛ "معنای لغوی: بیمارستان سده") نام یک بیمارستان در منطقهٔ اسکاربرو در شهر تورنتو است که در ۱ ژوئیه ۱۹۶۷ افتتاح شد به افتخار یک‌صد سالگی کشور کانادا «سنتیناری» (سده) نامیده شد. این بیمارستان یکی از زیرمجموعه‌های شبکه سلامت اسکاربرو است. تا سال ۲۰۱۹، شبکه سلامت اسکاربرو برنامه‌ریزی کرده بود که تا سال ۲۰۳۱، تعداد بیمارستان‌های خود را از سه به دو مرکز کاهش دهد. در هر سه گزینه‌ی توسعه، بازسازی بیمارستان سنتنری در نظر گرفته شده است، در حالی‌که در دو گزینه از سه گزینه، بیمارستان‌های جنرال و
در دو گزینه از سه گزینه، بیمارستان‌های جنرال و برچ‌مانت برای تعطیلی و جایگزینی با یک بیمارستان جدید در محل دیگری مورد بررسی قرار گرفته‌اند.
الکساندرا فدوریوا (؛ زادهٔ ۱۳ سپتامبر ۱۹۸۸) دونده زن اهل روسیه است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان دوستی شده‌است.
تاتیانا فیرووا (؛ زادهٔ ) دونده اهل روسیه است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده‌است.
میریام سوماری (؛ زادهٔ ) دونده اهل فرانسه است. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال طلا دو ۲۰۰ متر در مسابقات قهرمانی دو و میدانی اروپا ۲۰۱۰ اشاره کرد.
بخش بوگمن (به انگلیسی: Baughman Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان وین، اوهایو واقع شده‌است. بخش بوگمن ۹۴٫۰ کیلومتر مربع مساحت و ۴٬۶۹۹ نفر جمعیت دارد و ۳۲۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بخش بیرفیلد (به انگلیسی: Bearfield Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان پری، اوهایو واقع شده‌است. بخش بیرفیلد ۷۱٫۵ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۴۱۲ نفر جمعیت دارد و ۲۶۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بخش بنینگتون (به انگلیسی: Bennington Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان لیکینگ، اوهایو واقع شده‌است. بخش بنینگتون ۷۰٫۲۸ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۶۸۷ نفر جمعیت دارد و ۳۴۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بخش بنینگتون (به انگلیسی: Bennington Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان مورو، اوهایو واقع شده‌است. بخش بنینگتون ۶۵٫۴ کیلومتر مربع مساحت و ۳٬۱۰۲ نفر جمعیت دارد و ۳۶۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بخش بنتون (به انگلیسی: Benton Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان هوکینگ، اوهایو واقع شده‌است. بخش بنتون ۹۷٫۹ کیلومتر مربع مساحت و ۸۰۳ نفر جمعیت دارد و ۲۸۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بخش بنتون (به انگلیسی: Benton Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان مونرو، اوهایو واقع شده‌است. بخش بنتون ۵۸٫۵ کیلومتر مربع مساحت و ۳۳۸ نفر جمعیت دارد و ۳۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بخش بنتون (به انگلیسی: Benton Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان اتاوا، اوهایو واقع شده‌است. بخش بنتون ۱۱۵٫۱ کیلومتر مربع مساحت و ۲٬۶۲۱ نفر جمعیت دارد و ۱۸۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بخش بنتون (به انگلیسی: Benton Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان پولدینگ، اوهایو واقع شده‌است. بخش بنتون ۹۴٫۶ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۰۳۵ نفر جمعیت دارد و ۲۲۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بخش بنتون (به انگلیسی: Benton Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان پایک، اوهایو واقع شده‌است. بخش بنتون ۱۰۰٫۱ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۵۲۰ نفر جمعیت دارد و ۱۸۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بخش برلین (به انگلیسی: Berlin Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان دلاویر، اوهایو واقع شده‌است. بخش برلین ۶۵٫۸ کیلومتر مربع مساحت و ۶٬۴۹۸ نفر جمعیت دارد و ۲۸۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بخش برلین (به انگلیسی: Berlin Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان ایری، اوهایو واقع شده‌است. بخش برلین ۸۱٫۹ کیلومتر مربع مساحت و ۳٬۷۲۳ نفر جمعیت دارد و ۲۳۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بخش برلین (به انگلیسی: Berlin Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان هولمز، اوهایو واقع شده‌است. بخش برلین ۶۷٫۶ کیلومتر مربع مساحت و ۴٬۲۵۲ نفر جمعیت دارد و ۳۴۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بخش برن (به انگلیسی: Bern Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان آتن، اوهایو واقع شده‌است. بخش برن ۸۱٫۴ کیلومتر مربع مساحت و ۵۷۲ نفر جمعیت دارد و ۱۹۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بخش بیتل (به انگلیسی: Bethel Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان کلارک، اوهایو واقع شده‌است. بخش بیتل ۹۸٫۷ کیلومتر مربع مساحت و ۱۸٬۵۲۳ نفر جمعیت دارد و ۲۶۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بخش بیگ اسپرینگ (به انگلیسی: Big Spring Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان سنکا، اوهایو واقع شده‌است. بخش بیگ اسپرینگ ۹۴٫۳ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۷۶۹ نفر جمعیت دارد و ۲۵۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
مِتا پلتفرمز با نام تجاری متا، شرکت فناوری خوشه‌ای چندملیتی آمریکایی مستقر در منلو پارک، در ایالت کالیفرنیا است. متا در سال ۲۰۰۴ توسط مارک زاکربرگ، ادواردو ساورین، داستین موسکوویتز و کریس هیوز بنیان‌گذاری شد. این شرکت تا پیش از سال ۲۰۲۱ با نام شرکت فیس‌بوک (به ) فعالیت می‌کرد. در مجموع ۲٫۸ میلیارد نفر در جهان، کاربر چهار برنامه پرطرفدار متعلق به شرکت متا یعنی اینستاگرام، واتس‌اپ، فیس‌بوک و فیس‌بوک مسنجر هستند. در ۵ اکتبر ۲۰۲۱ به علت از دسترس خارج شدن فیس‌بوک به مدت ۶ ساعت در تمام جهان با ضرر ۹۶۸ میلیون
به مدت ۶ ساعت در تمام جهان با ضرر ۹۶۸ میلیون دلاری و ریزش بیش از ۱۶ میلیارد دلار ارزش سهام خود مواجه شدپ. علت این اختلال ۶ ساعته مشکل در DNS فیس‌بوک اعلام شد. اما وزارت دفاع آمریکا حمله سایبری به این شبکه را محتمل دانست. متا پلتفرمز، محصولات و خدمات دیگری از جمله فیس‌بوک، فیس‌بوک مسنجر، فیس‌بوک واچ و پورتال فیس‌بوک را در اختیار دارد. همچنین اوکلوس، گیفی و میپلاری را خریداری کرده و ۹۹٫۹ درصد از سهام جیو پلتفرمز را نیز در اختیار دارد مدیریت. پست‌های کلیدی مدیریتی متا شامل موارد زیر است: هیئت مدیره. در ژانویه
متا شامل موارد زیر است: هیئت مدیره. در ژانویه ۲۰۲۲ هیئت مدیره از اداره کنندگان زیر تشکیل شده‌است؛ جریمه ۱/۳ میلیارد دلاری. در مه ۲۰۲۳ متا به دلیل انتقال غیرقانونی داده از اروپا به آمریکا ۱/۳ میلیارد دلارجریمه شد. با اینکه دادگاه اتحادیه اروپا در سال ۲۰۲۰ توافق تبادل داده آمریکا و اروپا را بی‌اعتبار اعلام کرد اما متا به انتقال اطلاعات بر پایه آن قانون ادامه داد. کمسیونر حفاظت از داده‌های جمهوری ایرلند، متا را در نقض قوانین اتحادیه اروپا در حفاظت از اطلاعات و داده‌ها مجرم شناخته شد و این جریمه را تعیین کرد.
داده‌ها مجرم شناخته شد و این جریمه را تعیین کرد. همچنین دستگاه‌های امنیتی و اطلاعاتی آمریکا می‌توانند از طریق داده‌های متا به اطلاعات کاربران در اروپا دسترسی پیدا کنند.
بخش بلندن (به انگلیسی: Blendon Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان فرانکلین، اوهایو واقع شده‌است. بخش بلندن ۹٬۰۶۹ نفر جمعیت دارد و ۲۵۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بخش بلوم (به انگلیسی: Bloom Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان فیرفیلد، اوهایو واقع شده‌است. بخش بلوم ۹۶٫۴ کیلومتر مربع مساحت و ۸٬۴۶۶ نفر جمعیت دارد و ۳۳۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بخش بلوم (به انگلیسی: Bloom Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان مورگان، اوهایو واقع شده‌است. بخش بلوم ۶۶٫۳ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۰۱۵ نفر جمعیت دارد و ۲۶۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بخش بلوم (به انگلیسی: Bloom Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان سیوتو، اوهایو واقع شده‌است. بخش بلوم ۱۲۶٫۲ کیلومتر مربع مساحت و ۳٬۲۳۵ نفر جمعیت دارد و ۲۴۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بخش بلوم (به انگلیسی: Bloom Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان سنکا، اوهایو واقع شده‌است. بخش بلوم ۹۴٫۴ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۷۹۹ نفر جمعیت دارد و ۲۷۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بخش بلوم (به انگلیسی: Bloom Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان وود، اوهایو واقع شده‌است. بخش بلوم ۹۲٫۳ کیلومتر مربع مساحت و ۲٬۶۰۹ نفر جمعیت دارد و ۲۱۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.