payamvha/North_RAG huggingface dataset:
می‌شد، عبور کرد. منطقه چهارراه باتلر و بیت‌لحم پایک تقریباً مرکز روستا بود. در حدود سال ۱۷۷۸ مسافرخانه‌ای ساخته شد و توسط اندرو گیلکینسون (یا گیلکسون) اداره می‌شد. پس از سال ۱۸۷۸، این منطقه به «دره گل رز» معروف شد. از سال ۱۷۹۰، جاناتان توماس نیمی از یک هکتار زمین را از گیلکینسون خریداری و در تقاطع آن چرم سازی را راه‌اندازی کرد. از سال ۱۸۱۰، دباغخانه توسط پسرش، دیوید توماس، به جوزف راتر فروخته شد. به عنوان «دباغی دره رز»، از آن به عنوان یکی از قدیمی‌ترین‌ها در این شهرستان نام برده می‌شود. این دباغخانه بعداً
این شهرستان نام برده می‌شود. این دباغخانه بعداً به مالکیت آلوین فاوست و پسران AD Faust Sons درآمد. به‌طور فزاینده ای از سال ۱۷۵۰ تا ۱۸۵۰، صنایع در سراسر حوضه آبخیز توسعه یافتند و از آبراه‌های محلی برای تأمین نیرو و حمل زباله استفاده کردند. این منطقه از ۹ آسیاب پشتیبانی می‌کرد و آرد، چوب، کاغذ و پارچه تولید می‌کرد. با این حال، چون نیروی بخار در دهه‌های ۱۸۷۰ و ۱۸۸۰ جایگزین نیروی آب شد، آسیاب‌ها قادر به رقابت نبودند و از دور استفاده خارج شدند. مری جانسون آمبلر. در سال ۱۸۵۵، ایستگاه ویسایکون به ایستگاه خط
در سال ۱۸۵۵، ایستگاه ویسایکون به ایستگاه خط راه‌آهن شمال پنسیلوانیا تبدیل شد. در ۱۷ ژوئیه ۱۸۵۶، این شهر محل حادثه فاجعه‌بار دو قطار بود: قطار بزرگ ۱۸۵۶ که عازم شمال "Shackamaxon،" بود با یک قطار پیک نیک عازم جنوب "Aramingo" برخورد کرد و ۵۹ نفر در جا کشته و ۸۶ نفر زخمی شدند. مری جانسون آمبلر، یک زن محلی کوآکر، دو مایل تا محل حادثه دو قطار به راه افتاد و تجهیزات پزشکی را به همراه آورد و تلاش‌های نجات را هدایت کرد. او خانه خود را در خیابان تنیس و خیابان اصلی به یک بیمارستان فوری برای پرستاری از بازماندگان
به یک بیمارستان فوری برای پرستاری از بازماندگان تبدیل کرد. سیزده سال بعد، در سال ۱۸۶۹، شرکت راه‌آهن به احترام او ایستگاه را به نام آمبر تغییر نام داد. اداره پست نیز از آن پیروی کرد و هنگامی که منطقه در ۱۶ ژوئن ۱۸۸۸ رسماً ادغام شد، آن نیز به افتخار ماری جانسون آمبلر نام آمبلر را گرفت. Keasbey و Mattison. در سال ۱۸۸۱، شرکت Keasbey و Mattison، که تجارت آن شامل تولید آزبست بود از فیلادلفیا به آمبلر نقل مکان کرد. موقعیت آمبلر در امتداد خط راه‌آهن در محل شرکت Keasbey و Mattison در آمبلر مورد توجه قرار گرفت، زیرا
و Mattison در آمبلر مورد توجه قرار گرفت، زیرا این بدان معنی بود که آزبست خام می‌تواند به راحتی از استان کبک وارد شده و محصولات نهایی به بازارها ارسال شود. یکی دیگر از موارد در دسترس بودن وجود منیزیم کربنات از معادن محلی دولومیت بود. کارخانه اصلی K&amp;M از سال ۱۸۸۳ ساخته شده‌است. با ورود شرکت، این شهر از «۷۰ خانه با ۲۵۰ نفر سکنه، یک داروخانه، فروشگاه عمومی و چند مشاغل دیگر» تشکیل شده بود. Keasbey و Mattison سرمایه‌گذاری زیادی در این شهر انجام دادند و کارگران سنگ‌تراشی جنوب ایتالیا را برای ساخت ۴۰۰ خانه
سنگ‌تراشی جنوب ایتالیا را برای ساخت ۴۰۰ خانه برای کارگران و مدیران و همچنین دفاتر، یک اپرا، کلیسای اسقفی Trinity و املاک شخصی Mattison , Lindenwold به کار گرفتند. بسیاری از ایتالیایی‌ها در آمبلر اقامت داشتند و به شکل‌گیری هویت فرهنگی آن کمک کردند. مایدا، کالابریا امروز شهر خواهر آمبلر است. این شرکت همچنین آفریقایی‌تبار آمریکایی را که اصالتاً اهل ویرجینیای غربی است، در مناطق کم‌تر مطلوب فرآوری مرطوب گیاه آزبست استخدام کرد. آنها تمایل داشتند که در غرب و جنوب آمبلر مستقر شوند. در جنگ جهانی اول، آمبلر به عنوان
مستقر شوند. در جنگ جهانی اول، آمبلر به عنوان «پایتخت آزبست جهان» شناخته می‌شد. با این وجود، رکود بزرگ ضررهای خود را وارد کرد و این شرکت در سال ۱۹۳۴ به یک شرکت انگلیسی به نام Turner &amp;amp; Newall (T&amp;N) فروخته شد. این شرکت با نام K&amp;M به کار خود ادامه داد. در انگلستان در سال ۱۹۲۴، پزشکان اولین مورد آزبستوز را گزارش کردند، یک بیماری مزمن ناشی از استنشاق الیاف آزبست. در دهه ۱۹۵۰، شواهد مرتبط با آزبست و سرطان در حال افزایش بود. Richard Doll، متخصص اپیدمیولوژی در ترنر و نیول، گزارش داد (علی‌رغم فشار
در ترنر و نیول، گزارش داد (علی‌رغم فشار شرکت) افرادی که به مدت ۲۰ سال یا بیشتر در معرض آزبست قرار داشتند، ۱۰ برابر بیشتر از جمعیت عمومی در معرض خطر ابتلا به سرطان ریه بودند. همچنین، یک سرطان نادر و تقریباً همیشه کشنده، مزوتلیوما، به نسبت اپیدمی در نزدیکی معادن آزبست در آفریقای جنوبی گزارش شده بود. در دهه ۱۹۶۰، "مجله پزشکی صنعتی انگلیس" نشان داد که صرف زندگی در مجاورت یک کارخانه آزبست یا در یک ساختمان عایق آزبست، خطر Mesothelioma را افزایش می‌دهد. ترنر و نیوئال کارخانه را تا زمان تعطیل شدن آن در سال ۱۹۶۲
کارخانه را تا زمان تعطیل شدن آن در سال ۱۹۶۲ اداره می‌کردند، سپس ملک را به شرکت CertainTeed و صنایع نیکولت فروختند. تا سال ۱۹۷۳، آژانس حفاظت از محیط زیست (EPA) شروع به محدود کردن استفاده از آزبست، توقف فروش اسپری عایق در ۱۹۷۳ و عایق آزبست جامد در ۱۹۷۵ کرد. در سال ۱۹۷۴، نیکولت مسابقه ای برگزار کرد و جایزه ۲۰۰۰۰ دلاری را برای پیشنهاد «برنامه تجاری عملی» برای تخته‌های گچ زباله ارائه داد. Nicolet در سال ۱۹۸۷ درخواست ورشکستگی کرد. تا سال ۱۹۸۹، اکثر محصولات باقیمانده تحت قانون ممنوعیت آزبست و Phaseout 1989 ممنوع
تحت قانون ممنوعیت آزبست و Phaseout 1989 ممنوع شدند. اگرچه این ممنوعیت در سال ۱۹۹۱ برطرف شد، اما تعداد کمی از محصولات آزبست در بازارهای داخلی باقی ماند. یک تأمین کننده اتومبیل آمریکایی، دارایی‌های باقیمانده شرکت‌های ترنر و نیول را در سال ۱۹۹۸ خریداری کرد. از آنجا که نگرانی‌های بهداشتی در مورد آزبست به‌طور گسترده‌ای شناخته شده بود، به دلیل مسئولیت قانونی، با ورشکستگی مواجه شد. میراث آزبست. مطالعه ای که در سال ۲۰۱۱ توسط وزارت بهداشت پنسیلوانیا انجام شد، داده‌های مربوط به سال ۱۹۹۲ تا ۲۰۰۸ را بررسی کرد و گزارش
مربوط به سال ۱۹۹۲ تا ۲۰۰۸ را بررسی کرد و گزارش داد که mesothelioma به میزان ۳٫۱ برابر بیشتر از سایر ساکنان پنسیلوانیا، در آمبلر تشخیص داده شد. نرخ بالاتر مربوط به در معرض آزبست قرارداشتن قبلی در کارخانه‌ها بود. در آمبلر، جایی که بیش از ۱٫۵ میلیون مترمکعب زباله آزبست در یک منطقه ۲۵ جریب به عنوان «کوه‌های سفید» دور ریخته شد، باعث گردید که آلودگی همچنان یک مسئله باشد. از سال ۱۹۷۳ تا ۱۹۹۳، سازمان حفاظت محیط زیست ایالات متحده بر تصفیه زباله‌هایی که به عنوان «توده‌های آزبست آمبلر» نیز شناخته می‌شود، تأکید کرد.
آزبست آمبلر» نیز شناخته می‌شود، تأکید کرد. از ۱۰ اکتبر ۱۹۸۴ به عنوان یک سایت Superfund به فهرست اولویت‌های ملی (NPL) پیشنهاد شد و از ۱۰ ژوئن ۱۹۸۶ به‌طور رسمی به این لیست اضافه شد. درمان‌های مختلف مقابله با آن در تاریخ ۳۰ اوت ۱۹۹۳ به پایان رسید و در نتیجه سایت در تاریخ ۲۷ دسامبر ۱۹۹۶، پس از اصلاح، از لیست اولویت‌های ملی حذف شد. این سایت هر پنج سال توسط EPA بررسی می‌شود. دولت محلی توسعه مجدد سایت‌ها را در اولویت قرار داده‌است. پیشنهاد ۲۰۰۵ برای یک برج آپارتمان ۱۷ طبقه پس از مخالفت جامعه با این پروژه پس گرفته
۱۷ طبقه پس از مخالفت جامعه با این پروژه پس گرفته شد. یکی از نگرانی‌ها وجود زباله‌های آزبست در محل بود. در سال ۲۰۰۹، آژانس حفاظت از محیط زیست (EPA) توسعه پیشنهادی را به عنوان بخشی از سایت Superfund دوم، سایت BoRit Asbestos تعیین کرد. این سایت شامل یک انبوه زباله آزبست، یک حوض ۱۱ هکتاری و یک پارک سابق است. در سال ۲۰۱۳، معماران و مشاوران املاک با موفقیت کارخانه متروک و دودکش شرکت Keasbey &amp; Mattison را به یک ساختمان اداری مستأجر دارای LEED Platinum Certified , Amberr Boiler House تبدیل کردند. پروژه استفاده
, Amberr Boiler House تبدیل کردند. پروژه استفاده مجدد تطبیقی از برنامه Brownfields EPA و برنامه EnergyWorks پشتیبانی می‌کند. هزینه این نوسازی ۱۶ میلیون دلار بوده و منجر به ساختمانی با ویژگیهای قابل توجه سبز از جمله سیستم آب خاکستری، انرژی زمین گرمایی، صفحات خورشیدی و سیستم سقف بازتابنده و شیشه با بازده بالا شده‌است. بناهای تاریخی. داوزفیلد در سال ۱۹۹۱ به ثبت ملی اماکن تاریخی اضافه شده در طول جنگ انقلابی آمریکا، «داوزفیلد» ملک جیمز موریس بود و توسط ژنرال جورج واشینگتن به عنوان محل استقرار از ۲۱ اکتبر تا ۲۰
واشینگتن به عنوان محل استقرار از ۲۱ اکتبر تا ۲۰ نوامبر ۱۷۷۷ مورد استفاده قرار گرفت. جیمز موریس همچنین یکی از آسیاب‌های منطقه آمبلر را در اختیار داشت.خانه‌های Keasbey-MATTISONهای مورد علاقه نشان دهنده اختلافات طبقاتی و تفاوت انواع مختلف خانه برای کارگران، سرپرستان و مدیران است.سایر بناهای مورد علاقه، که برخی دیگر از آنها دیگر وجود ندارند، عبارتند از: جغرافیا. آمبر در مختصات (40.155099 ،۷۵٫۲۲۰۱۶۰) واقع شده‌است. براساس اداره سرشماری ایالات متحده، مساحت این منطقه ، همه آن زمین است. جمعیت‌شناسی. از نظر سرشماری
، همه آن زمین است. جمعیت‌شناسی. از نظر سرشماری سال ۲۰۱۰، منطقه ۷۶٫۵٪ سفید، ۱۲٫۸٪ سیاه‌پوست یا آمریکایی آفریقایی‌تبار، ۰٫۲٪ بومی آمریکایی، ۳٫۸٪ آسیایی، ۰٫۳٪ بومی هاوایی و ۳٫۴٪ دو نژاد یا بیشتر بودند. ۷٫۹٪ از نژاد اسپانیایی‌تبار یا لاتین بودند که از سرشماری سال ۲۰۰۰ تقریباً چهار برابر افزایش یافته‌است . از زمان سرشماری سال ۲۰۰۰، ۶٬۴۲۶ نفر، ۲۵۱۰ خانوار و ۱٬۵۹۸ خانوار در منطقه زندگی می‌کردند. تراکم جمعیت ۷٬۶۰۵٫۸ نفر در هر مایل مربع (۲٬۹۵۳٫۷ / کیلومتر 2) بود. شد ۲۶۰۵ واحد خانه در چگالی متوسط ۳٬۰۸۳٫۳ در هر مایل
۲۶۰۵ واحد خانه در چگالی متوسط ۳٬۰۸۳٫۳ در هر مایل مربع (۱٬۱۹۷٫۴ / کیلومتر 2) وجود دارد. ترکیب نژادی منطقه ۸۰٫۲۹٪ سفید، ۱۲٫۰۳٪ آمریکایی آفریقایی‌تبار، ۰٫۲۵٪ بومی آمریکایی، ۲٫۴۷٪ آسیایی، ۰٫۰۶٪ جزیره اقیانوس آرام، ۰٫۵۰٪ از نژادهای دیگر و ۱٫۴۰٪ از دو نژاد یا بیشتر بود. نژاد اسپانیایی‌تبار یا لاتین از هر نژاد ۲٫۱۳٪ از جمعیت بودند. ۲۵۱۰ خانوار وجود داشت که از این تعداد ۹/۲۹ درصد فرزندان زیر ۱۸ سال با آنها زندگی می‌کردند، ۷/۴۵ درصد زوج‌های متأهل بودند که با هم زندگی می‌کردند، ۹/۱۳ درصد صاحب خانه زن بودند و هیچ
می‌کردند، ۹/۱۳ درصد صاحب خانه زن بودند و هیچ شوهر حضور نداشت و ۳/۳۶ درصد آنها غیرخانواده بودند. ۲/۳۰ درصد از کل خانوارها از افراد تشکیل شده بودند و ۲/۱۱ درصد کسی تنها ۶۵ سال یا بیشتر زندگی می‌کرد. متوسط اندازه خانوار ۴۵/۲ و متوسط خانوار ۳٫۰۸ بود. در این بخش جمعیت ۲۳٫۵ درصد زیر ۱۸ سال، ۷٫۰ درصد از ۱۸ تا ۲۴ سال، ۳۲٫۵ درصد از ۲۵ تا ۴۴ سال، ۱۹٫۷ درصد از ۴۵ تا ۶۴ سال و ۱۷٫۴ درصد که ۶۵ سال سن داشتند، جمعیت گسترده بود. . سن متوسط ۳۷ سال بود. از هر ۱۰۰ زن ۸۶٫۵ مرد وجود داشت. از هر ۱۰۰ زن ۱۸ ساله و بالاتر، ۸۱٫۸ مرد
داشت. از هر ۱۰۰ زن ۱۸ ساله و بالاتر، ۸۱٫۸ مرد وجود دارد. متوسط درآمد یک خانوار در منطقه ۴۷٬۰۱۴ دلار و درآمد متوسط یک خانواده ۵۱٬۲۳۵ دلار است. درآمد متوسط نرها ۴۰۳۰۵ دلار در مقابل ۳۰۷۳۵ دلار برای زنان بود. درآمد سرانه برای این بخش ۲۱٬۶۸۸ دلار بود. حدود ۲٫۴٪ خانواده‌ها و ۵٫۵٪ جمعیت زیر خط فقر بودند، از جمله ۶٫۸٪ افراد زیر ۱۸ سال و ۴٫۹٪ افراد ۶۵ سال یا بالاتر. سیاست و دولت. آمبلر دارای یک شکل مدیریت شهری با یک شهردار و یک شورای ده عضو شهرداری است. شهردار جین سورگ است. این بخش بخشی از ناحیه حوزه انتخابیه چهارم
است. این بخش بخشی از ناحیه حوزه انتخابیه چهارم پنسیلوانیا در کنگره است (نماینده مادلین دین)، منطقه ۱۴۸ کاخ ایالتی (نمایندگی Rep. مری جو دلی) و منطقه ۱۲ مجلس سنای ایالت (به نمایندگی از سن. ماریا کولت). تحصیلات. ناحیه آمبلر توسط ناحیه مدرسه ویسایکون سرویس‌دهی می‌شود. در سال ۲۰۰۴، منطقه مدرسه ویسایکون ۴۵۳۵ دانش آموز داشت. ناحیه مدرسه ویسایکون دارای شش مدرسه است: چهار مدرسه ابتدایی، یک راهنمایی (کلاس‌های ۶–۸) و یک دبیرستان (کلاس‌های ۱۲–۱۲). یک مدرسه دبستانی کاتولیک، مدرسه کاتولیک منطقه ای بانوی مهربانی، در مپل
مدرسه کاتولیک منطقه ای بانوی مهربانی، در مپل گلن، پنسیلوانیا وجود دارد. این مدرسه در سال ۲۰۱۲ با ادغام سنت آنتونی-سنت شکل گرفت. جوزف در آمبلر ، سنت آلفونس در مپل گلن و سنت کاترین سیه نا در هورشم. دانشگاه تمپل، پردیس اصلی آن در فیلادلفیا شهری نزدیک است، دارای یک پردیس حومه ای است که از آن به عنوان پرده آمبلر یاد می‌شود. آدرس اصلی تماس با دانشگاه دارای یک آدرس پستی Ambler، 580 Meetinghouse Road , Ambler , PA ۱۹۰۰۲ است. با این حال، از نظر فنی خارج از محدوده بخش، در شهر دوبلین علیا است و در حوزه پلیس شهر بالا
در شهر دوبلین علیا است و در حوزه پلیس شهر بالا دوبلین است. دانشگاه تمپل آمبلر در سال ۱۹۱۰ به عنوان مدرسه باغبانی پنسیلوانیا برای زنان تأسیس شد. مجموعه ای از برنامه‌های کارشناسی، کارشناسی ارشد و غیر اعتباری را ارائه می‌دهد. حمل و نقل. خیابان باتلر به عنوان خیابان اصلی از طریق آمبلر، با جاده ای که به نام باتلر پایک در خارج از منطقه شناخته می‌شود، عمل می‌کند. باتلر پایک از جنوب غربی به سمت نشست پلیموث و شمال شرقی به شهر هورشام می‌رود. بیت لحم پایک از مرز شرقی آمبلر عبور می‌کند و از شمال به مونتگومریویل و جنوب
عبور می‌کند و از شمال به مونتگومریویل و جنوب به فیلادلفیا می‌رود. مسیر پنسیلوانیا ۳۰۹ در آزادراهی به نام بزرگراه فورت واشینگتن به شرق آمبلر عبور می‌کند، با دسترسی به آمبلر در یک خروجی به جنوب و ورودی به شمال در باتلر پایک و یک خروجی به سمت شمال و ورودی جنوبی به جاده سوسکهانا. بزرگراه پنسیلوانیا (بین ایالت ۲۷۶) با PA 309 در جنوب آمبلر در فورت واشینگتن مبادله می‌شود. آمبلر توسط خط حمل و نقل منطقه ای SEPTA Lansdale / Doylestown Line ارائه می‌شود که خدمات خود را به مرکز شهر فیلادلفیا، لانسدیل، دویستاون و سایر
به مرکز شهر فیلادلفیا، لانسدیل، دویستاون و سایر نقاط میانی در ایستگاه آمبلر ارائه می‌دهد، که یک مرکز مهم در پارک است. مسیرهای اتوبوس SEPTA Suburban Division 94 و ۹۵ نیز با آمبلر سرویس دهی می‌شوند و مسیر ۹۴ آمبلر را به بخش تپه شاه بلوط فیلادلفیا و مرکز خرید مونتگومری و مسیر ۹۵ آمبلر را به میلز گریو و گلف میلز متصل می‌کند. شهر خواهر. آمبلر یک شهر خواهر با یکی از شهرهای ایتالیا است: هنر و فرهنگ. آمبلر، پنسیلوانیا. Act II Playhouse یک تئاتر حرفه ای ۱۳۰ نفره است که در سال ۱۹۹۸ تأسیس شد. Act II نامزد دریافت ۳۱
که در سال ۱۹۹۸ تأسیس شد. Act II نامزد دریافت ۳۱ جایزه Barrymore شده‌است و ۶ بار برنده شده‌است. ارکستر سمفونیک آمبلر. ارکستر سمفونیک آمبلر که در سال ۱۹۵۱ تأسیس شد، در حال حاضر سالانه چندین کنسرت را با مدیریت موسیقی جک مور، مدیر برنامه WRTI برگزار می‌کند. تئاتر آمبلر. در ابتدا در سال ۱۹۲۷ به عنوان تئاتر سینمایی برادران وارنر افتتاح شد، تئاتر آمبلر که اخیراً مرمت و بازسازی شده‌است یک تئاتر سینمایی غیرانتفاعی متعلق به جامعه است که فیلم‌های مستقل، هنری و با توزیع محدود را نشان می‌دهد. اداره پست. نقاشی‌های
توزیع محدود را نشان می‌دهد. اداره پست. نقاشی‌های دیواری اداری از سال ۱۹۳۴ تا ۱۹۴۳ در ایالات متحده از طریق بخش نقاشی و مجسمه‌سازی، بعداً بخش هنرهای زیبا، وزارت خزانه داری، تولید شد. این نقاشی‌های دیواری به منظور تقویت روحیه مردم آمریکا از اثرات رکود اقتصادی با به تصویر کشیدن سوژه‌های روحیه بخشی بود. بودجه نقاشی دیواری به عنوان بخشی از هزینه ساخت یا بازسازی با ۱٪ هزینه برای کارهای هنری اختصاص داده شد. در سال ۱۹۳۹، هنرمند هری استرنبرگ نقاشی دیواری، "خانواده، صنعت و معماری را" برای دفتر پست شهر تکمیل کرد. این
و معماری را" برای دفتر پست شهر تکمیل کرد. این هنرمند و خانواده اش چهره‌های اصلی نقاشی هستند.
هاردی برادرز () یک خرده فروش تخصصی و شرکت خصوصی جواهرات لوکس، ساعت و هنرهای تزئینی در استرالیا است، که در سال ۱۸۵۳ تأسیس شد. محصولات تاریخی این شرکت اکنون بسیار کلکسیونی هستند و در مجموعه‌های دولتی و ملی نگهداری می‌شوند. این شرکت تنها کسب و کار جواهرات استرالیایی است که دارای حکم سلطنتی است و از سال ۱۹۸۰ جام ملبورن را تولید کرده‌است. تاریخچه. برادران هاردی در سال ۱۸۵۳ توسط جان هاردی، فرد انگلیسی که به تازگی وارد سیدنی استرالیا شده بود، تأسیس شد. در سال ۱۸۵۵، کسب و کار آن‌ها به خیابان هانتر واقع در سیدنی نقل
کسب و کار آن‌ها به خیابان هانتر واقع در سیدنی نقل مکان شد و تا سال ۱۹۳۵ در آنجا باقی ماند.
پولترونا فراو () یک تولیدکنندۀ مبلمان است که در سال ۱۹۱۲ میلادی توسط رنزو فراو متولد ساردینیا در تورین، ایتالیا تأسیس شد، که دفتر مرکزی آن از اوایل دههٔ ۱۹۶۰ میلادی در تولنتینو، ایتالیا و متخصص در صندلی‌های چرمی برای کاربردهای داخلی و خودرو است. نام شرکت ترکیبی از «پولترونا»، کلمه ایتالیایی به معنی صندلی، و «فراو»، نام‌خانوادگی بنیانگذار آن است. این شرکت به دلیل استانداردهای کیفی جامع خود، از یک فرآیند دباغی ۲۱ مرحله‌ای چرم (در مقایسه با استاندارد صنعتی که از ۱۲ تا ۱۵ مرحله متغیر است) استفاده می‌کند که در
از ۱۲ تا ۱۵ مرحله متغیر است) استفاده می‌کند که در آن دانه-کامل-چرم رنگ می‌شود، بنابراین یک خراش سطحی، آستر زیر آن را آشکار نمی‌کند. ۹۵ درصد محصولات این شرکت با دست ساخته می‌شود. در سال ۲۰۰۴ میلادی، پولترونا فراو شرکت ایتالیایی مبلمان کاپلینی را خریداری کرد، و گروه پولترونا فراو اکنون شامل مارک‌های پولترونا فراو، کاپلینی، کاسینا، آلیاس، نمو لایتینگ، چرامیکا فلامینیا و فیش دیزاین است. در سال ۲۰۱۴ میلادی، گروه هاورث مستقر در ایالات متحدهٔ آمریکا یک سهام کنترلی را در پولترونا فراو خریداری کرد. از اوایل سال
را در پولترونا فراو خریداری کرد. از اوایل سال ۲۰۱۴ میلادی، این شرکت دارای ۷۰ فروشگاه با نام تجاری در ۶۵ کشور جهان است.
محاصره خیابان سیدنی () یا نبرد استپنی، واقعه‌ای است که در ژانویهٔ ۱۹۱۱ میلادی در شرق لندن رخ داد و طی آن تبادل آتش میان نیروهای پلیس و ارتش از یک سو، و دو گروه مسلح از یاغیان لتونیایی از سوی دیگر صورت گرفت. این محاصره، نقطهٔ اوج مجموعه‌ای از حوادث بود که در دسامبر ۱۹۱۰ و با تلاش برای سرقت جواهرات در هاندسدیچ در سیتی لندن توسط گروهی از اراذل و اوباش مهاجر لتونیایی شروع شد که منجر به قتل سه پلیس، زخمی شدن دو پلیس دیگر و مرگ «گئورگ گاردستین»، رهبر خلافکاران لتونی شد. با ادامهٔ تحقیقات نیروهای پلیس، تمامی
لتونی شد. با ادامهٔ تحقیقات نیروهای پلیس، تمامی همدستان گاردستین شناسایی و ظرف ۲ هفته دستگیر شدند. پلیس اخباری دریافت کرد که ۲ نفر از اعضای این گروه تبهکار در پلاک ۱۰۰ خیابان سیدنی در استپنی مخفی شده‌اند. نیروهای پلیس، ساکنان محلی را از خانه‌های اطراف تخلیه کردند و صبح روز ۳ ژانویه، تبادل آتش و تیراندازی شروع شد. پلیس که مسلح به سلاح‌های ضعیف‌تری بود، مجبور به درخواست کمک از نیروی زمینی ارتش بریتانیا شد. این محاصره حدود شش ساعت به طول انجامید. در اواخر درگیری، ساختمان مورد نظر آتش گرفت و هیچ علت خاصی هم
ساختمان مورد نظر آتش گرفت و هیچ علت خاصی هم برای آن شناسایی نشد. قبل از گسترش آتش، یکی از تبهکاران در داخل ساختمان مورد اصابت گلوله قرار گرفت. در حالی که نیروهای سازمان آتش‌نشانی لندن در حال فرونشانی آتش در بخش‌های آسیب‌دیدهٔ ساختمان بودند که طی آن، هر دو جسد را پیدا کردند ،ساختمان به‌طور کامل فرو ریخت و یک آتش‌نشان و همچنین رئیس پلیس «چارلز پیرسون» کشته شدند. محاصره خیابان سیدنی نخستین باری بود که پلیس لندن جهت کنترل و نبرد با تبهکاران از نیروهای ارتش کمک گرفت. این محاصره همچنین نخستین واقعه‌ای از این دست
این محاصره همچنین نخستین واقعه‌ای از این دست بود که از آن عکاسی و فیلم‌برداری شد. بنگاه خبری پتی نیوز از حوادث این درگیری تصویربرداری کرد که در بخش از آن وزیر کشور بریتانیا وینستون چرچیل دیده می‌شود. حضور وی باعث اختلاف و مشاجرات سیاسی در مورد میزان درگیری عملیاتی وی شد. در دادگاه ماه مه ۱۹۱۱ برای دستگیرشدگان به جرم سرقت جواهرات هاندسدیچ، همگی به‌جز یک نفر، محکوم شدند که البته محکومیت آنها در فرجام‌خواهی لغو شد. این وقایع در فیلم‌های "مردی که زیاد می‌دانست" (۱۹۳۴) و "محاصره خیابان سیدنی" (۱۹۶۰) و چند رمان
(۱۹۳۴) و "محاصره خیابان سیدنی" (۱۹۶۰) و چند رمان بازسازی و بازگو شده‌اند. در صدمین سالگرد این واقعه، دو برج ساختمانی در خیابان سیدنی به نام پیتر نقاش، یکی از اعضای خرد گروه که احتمالاً در خیابان‌های هاندسدیچ یا سیدنی هم حضور نداشت، نامگذاری شد. خاطرهٔ پلیس‌ها و آتشنشانانی که در این حادثه کشته شدند نیز با اهدا لوح‌های یادبود گرامی داشته شد.
زیرناحیه هاتی‌باندا (به بنگالی: ، ) یک زیرناحیه (اوپه‌ضلع) در شمال‌غرب بنگلادش است که در ناحیه لال‌منیرهات واقع شده‌است. زیرناحیه هاتی‌باندا ۲۸۸٫۴۲ کیلومتر مربع مساحت و ۲۶۴٬۱۰۷ نفر جمعیت دارد. تقسیمات اداری. زیرناحیه هاتی‌باندا دارای ۱۲ جماعت دهات می‌باشد.
زیرناحیه کالی‌گنج (به بنگالی: ، ) یک زیرناحیه (اوپه‌ضلع) در شمال‌غرب بنگلادش است که در ناحیه لال‌منیرهات واقع شده‌است. زیرناحیه کالیگانج ۲۳۶٫۹۴ کیلومتر مربع مساحت و ۲۷۷٬۰۲۴ نفر جمعیت دارد. تقسیمات اداری. زیرناحیه کالی‌گنج دارای ۸ جماعت دهات می‌باشد.
زیرناحیه لال‌منیرهات صدر (به بنگالی: ، ) یک زیرناحیه (اوپه‌ضلع) در شمال‌غرب بنگلادش است که در ناحیه لال‌منیرهات واقع شده‌است. زیرناحیه لال‌منیرهات صدر ۲۵۹٫۵۴ کیلومتر مربع مساحت و ۳۷۳٬۴۷۰ نفر جمعیت دارد. تقسیمات اداری. زیرناحیه لال‌منیرهات صدر دارای ۱ شهر و ۹ جماعت دهات می‌باشد.
زیرناحیه پاتگرام (به بنگالی: ، ) یک زیرناحیه (اوپه‌ضلع) در شمال‌غرب بنگلادش است که در ناحیه لال‌منیرهات واقع شده‌است. زیرناحیه پاتگرام ۲۴۶٫۸۵ کیلومتر مربع مساحت و ۲۶۲٬۵۷۶ نفر جمعیت دارد. تقسیمات اداری. زیرناحیه پاتگرام دارای ۱ شهر و ۸ جماعت دهات می‌باشد.
نیشا راوال بازیگر و مدل تلویزیون هند است. راوال بیشتر به خاطر بازی در نقش سومیا دیوان در سریال تلویزیونی "من لاکشمی حیاط تو هستم (Main Lakshmi Tere Aangan Ki)" در زندگی خوب است شناخته شده‌است. حرفه. قبل از شروع بازیگری، راوال در تبلیغات اولین خورشیدها، کوکاکولا و سفید کننده فِم ظاهر می‌شد. او همچنین در ویدیوهای موسیقی ظاهر شد. او اولین بار در بالیوود با "رافو" چاکر و "راستی هستی بازی کرد". او اولین بازی تلویزیونی خود را با "آنه والا پال" در دوردارشان انجام داد. او همچنین در تئاتر کار می‌کرد که در آنجا در دو
او همچنین در تئاتر کار می‌کرد که در آنجا در دو نمایش متفاوت بازی کرد. "بیچاره" "چند کی رات" و ایچا. او همچنین با کاران مهرا در نمایش واقعیت رقص "Nach Baliye 5 شرکت کرد". او به مناسبت پنجمین سالگرد ازدواج شوهرش، جلد خود را از «آه قلب دشوار است» منتشر کرد. زندگی شخصی. در ۲۴ نوامبر ۲۰۱۲ با کاران مهرا بازیگر تلویزیون ازدواج کرد. در سال ۲۰۱۷، نیشا پسری به دنیا آورد.
‎ نیم کارولی بابا () یا نیب کاروری بابا () ( - ۱۱ سپتامبر ۱۹۷۳)، که در نزد پیروانش به نام ماهاراجی شناخته می‌شود، یک گورو هندو و ایثارگر خدای هندو هانومان بود. او در خارج از هند به عنوان استاد معنوی تعدادی از آمریکایی‌ها که در دهه ۱۹۶۰ و ۷۰ به هند سفر کرده‌اند شناخته شده است، مشهورترین آنها معلمان عرفانی رام داس و بهگوان داس و موسیقی‌دان کریشنا داس و جای اوتال است. آشرام او در نینیتال، ورینداوان، ریشیکش، شیملا، روستای چریش کارولی نزدیک خیماس پور در فرخ‌آباد، بومیادار، هانومنگاری، دهلی در هند و در تائوس،
بومیادار، هانومنگاری، دهلی در هند و در تائوس، نیومکزیکو، ایالات متحده است. زندگی‌نامه. اوایل زندگی. لکشمن داس شرما در حدود ۱۹۰۰ در روستای اکبرپور (بخش فیض‌آباد)در اوتار پرادش هند به دنیا آمد. والدینش او را در سن ۱۱ سالگی به ازدواج دادند. او سپس خانه را ترک کرد تا عارِف شود. او بعدها به درخواست پدرش به خانه بازگشت تا یک زندگی زناشویی قطعی داشته باشد. او پدر دو پسر و یک دختر بود. به عنوان ماهاراجی. نیم کارولی بابا، که در آن زمان به بابا لاکشمن داس معروف بود (یا «لاکسمن داس»)، در سال ۱۹۵۸ خانه خود را ترک کرد.
«لاکسمن داس»)، در سال ۱۹۵۸ خانه خود را ترک کرد. رام داس داستانی را روایت می‌کند که بابا لاکشمن داس سوار قطار بدون بلیط شد و مسئول بلیط تصمیم گرفت قطار را متوقف کرده و نیم کارولی بابا را مجبور به ترک قطار در روستای نیم کارولی، فرخ‌آباد (اوتار پرادش) کند. پس از پیاده‌کردن او، مسئول قطار دریافت که قطار دوباره راه نمی‌افتد. پس از چندین بار تلاش برای راه اندازی قطار، کسی به مسئول پیشنهاد کرد که اجازه دهند نیم کارولی بابا دوباره وارد قطار شود. او به دو شرط با سوار شدن به قطار موافقت کرد: ۱) شرکت راه‌آهن قول ساخت
شدن به قطار موافقت کرد: ۱) شرکت راه‌آهن قول ساخت ایستگاهی در روستای نیم کارولی بدهد (در آن زمان روستاییان مجبور بودند مایل‌ها تا نزدیکترین ایستگاه را پیاده‌روی کنند) و ۲) شرکت راه‌آهن از این پس باید با مرتاض‌ها رفتار بهتری داشته باشید. مسئولان موافقت کردند و نیم کارولی بابا سوار قطار شد و به شوخی گفت: "چه چیزی! آیا به من بستگی دارد که قطارها را راه اندازی کنم؟" بلافاصله پس از سوار شدن به قطار، موتور آغاز به کار کرد، اما رانندگان قطار حرکت نمی‌کردند مگر اینکه ماهاراجی به آنها برکت دهد که به جلو حرکت کنند.
ماهاراجی به آنها برکت دهد که به جلو حرکت کنند. بابا نعمت خود را داد و قطار پیش رفت. بعداً یک ایستگاه قطار در روستای نیم کارولی ساخته شد. بابا مدتی در روستای نیم کارولی زندگی کرد و محلی‌ها نام او را به نام این روستا گذاشتند. پس از آن او به‌طور گسترده در سراسر شمال هند گشت. در این مدت او را با نامهای زیادی می‌شناختند، از جمله: لاکشمن داس، هندی والله بابا و تیکونیا والا بابا. در زمانی که او در موروی، گجرات به ریاضت و سادانا مشغول بود با نام تالایا بابا شناخته می‌شد. در ورینداوان، ساکنان محلی او را با نام
می‌شد. در ورینداوان، ساکنان محلی او را با نام چاماتکاری بابا ("بابای معجزه) خطاب می‌کردند. در طول زندگی او دو آشرام اصلی ساخته شد، ابتدا در ورینداوان و بعداً در کاینچی، جایی که او ماه‌های تابستان را در آنجا می‌گذراند. با گذشت زمان، بیش از ۱۰۰ معبد به نام وی ساخته شد. آشرام واقع در کاینچی، جایی که او در دهه آخر عمر خود در آنجا زندگی می‌کرد، در سال ۱۹۶۴ با یک معبد هانومان ساخته شده است. این کار دو سال قبل با یک سکوی متوسط که برای اجرای دو مرتاض محلی پرمی بابا و سمباری ماهاراج ساخته شده بود برای اجرای یغنا
و سمباری ماهاراج ساخته شده بود برای اجرای یغنا آغاز شد. این معبد که ۱۷ کیلومتری نایینیتال در جاده نایینیتال- آلمورا واقع است، در طول سالها به زیارتی مهم برای مردم محلی و همچنین جویندگان معنوی و فدائیان در سراسر جهان تبدیل شده است. هر ساله در ۱۵ ژوئن، مراسم (باندارا) کاینچی دام به منظور بزرگداشت افتتاح معبد برگزار می‌شود، جشنی که معمولاً بیش از یک هزار نفر از ایثارگران را به خود اختصاص می‌دهد. مرگ. ماهاراجی در ساعت‌های اولیه صبح ۱۱ سپتامبر ۱۹۷۳ در بیمارستانی در ورینداوان، هند پس از افتادن در کما دیابتی
در ورینداوان، هند پس از افتادن در کما دیابتی درگذشت. او در آگرا با یک متخصص قلب به علت درد در قفسه سینه‌اش بازدید کرده بود و با قطار شب به نینیتال بازمی‌گشت. او و همراهانش در ایستگاه راه‌آهن ماتورا پیاده شدند و در آنجا شروع به تشنج کرد و خواستار انتقال به شری دهام ورینداوان شد. متعاقباً، آرامگاه صمدی وی در داخل مجموعه اشرم ورینداوان ساخته شد که دارای برخی از وسایل شخصی وی نیز می‌باشد.
فرایند شل–پاک که با نام تجاری Thiopaq O&amp;G نیز شناخته می‌شود، یک فناوری گوگردزدایی جهت حذف هیدروژن سولفید از گاز طبیعی، پالایشگاهی، سنتزی یا زیست‌گاز است. این فرایند در ابتدا به نام شرکت‌های رویال داچ شل و پاک نامگذاری شد. این فرایند بر اساس تبدیل بیوکاتالیزی سولفید به گوگرد عنصری است. در شرایط نزدیک به دمای محیط، حدود ۳۰-۴۰ درجه سانتی‌گراد و فشاری که منجر به ایمنی ذاتی می‌شود، صورت می‌گیرد. این فرایند جایگزینی برای برخی فرایندهایی چون فرایند کلاوس است.
شارپ () یک مجموعه تلویزیونی بریتانیایی است که مابین سال‌های ۱۹۹۳ تا ۲۰۰۸ میلادی پخش شد و دربارهٔ یک گروهبان ارتش در جنگ‌های ناپلئونی است. دو قسمت پایانی سریال در هند فیلم‌برداری شد.