payamvha/North_RAG huggingface dataset:
خلق کره ۹۵۰۰۰۰ نفری خود فعالیت کند، که دو سوم آن به‌طور دائم در خط مقدم نزدیک منطقه غیرنظامی مستقر هستند. دولت فعلی طی دو دهه آینده برنامه‌ای را برای طراحی یک وسیله دفاع شخصی کاملاً داخلی آغاز کرده است که به موجب آن کره جنوبی قادر خواهد بود به‌طور کامل با حمله کره شمالی مقابله کند. نیروی زمینی کره جنوبی قبلاً به سه ارتش تقسیم شده بود: ارتش اول، ارتش سوم و فرماندهی عملیاتی دوم، که هر کدام ستاد، سپاه و لشکرهای خاص خود را داشتند. ارتش سوم مسئول دفاع از پایتخت و همچنین بخش غربی منطقه غیرنظامی بود. ارتش اول
و همچنین بخش غربی منطقه غیرنظامی بود. ارتش اول مسئول دفاع از بخش شرقی منطقه غیرنظامی بود، در حالی که فرماندهی عملیاتی دوم، عقبه را تشکیل می‌داد. طبق یک طرح بازسازی با هدف کاهش افزونگی، ارتش دوم کره جنوبی در سال ۲۰۰۷ به فرماندهی عملیاتی دوم تبدیل شد و ارتش‌های اول و سوم کره جنوبی در سال ۲۰۱۹ به‌عنوان فرماندهی عملیات زمینی ادغام شدند.
وون این چول (؛ زادهٔ ) فرمانده نظامی اهل کره جنوبی است، که در فاصله سال‌های ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۲ به‌عنوان چهل و دومین رئیس ستاد مشترک جمهوری کره فعالیت می‌کرد.
آکادمی نیروی هوایی کره () دانشگاه نظامی وابسته به نیروی هوایی جمهوری کره است، در سال ۱۹۴۹ تأسیس شد.
مومو یک شخصیت خیالی در مجموعهٔ پویانمایی تلویزیونی نیکلودئون است. این شخصیت و سریال توسط مایکل دانته دی‌مارتینو و برایان کونیتزکو ساخته شده است. صداپیشگی مومو توسط دی بردلی بیکر انجام شده است. در نمایش، مومو یک لمور پرنده است که در ، قسمت ۳، «معبد باد جنوبی» به تیم آواتار می‌پیوندد. آنگ، ، ساکا و آپا از معبد باد جنوبی دیدن می‌کنند تا به آنگ کمک کنند تا دوباره با عشایر باد ارتباط برقرار کند و مومو در حالی که گروه در حال کاوش است ظاهر می‌شود. ساکای گرسنه شروع به شکار مومو می‌کند در حالی که آنگ به تعقیب مومو
به شکار مومو می‌کند در حالی که آنگ به تعقیب مومو می‌پردازد تا با او دوست شود. مومو بیشتر از زیستگاه بومی خود با عشایر باد اشتراک و وابستگی دارد. طراحی مومو تا حدی تحت تأثیر شخصیت توتورو از پویانمایی همسایه من توتورو بوده است. مومو در درجه اول ترکیبی از لمور، خفاش و گربه است، اما کونیتزکو می‌خواست تا آنجا که ممکن است از جذابیت مومو استفاده کند، بنابراین برای الهام، به ویژگی‌های اغراق‌آمیز توتورو نگاه کرد.
مسجد میرزا احمد () مسجدی تاریخی در ناحیه ایچری‌شهر شهر باکو، پایتخت جمهوری آذربایجان است. معماری. در پلان، مسجد به شکل چهار گوش است. این مسجد شامل یک هشتی مربع، یک اتاق خدمات و یک نمازخانه با طاقچه‌هایی است. ساختار معماری مسجد دارای گنبدهایی از سنگ محلی و طاق‌های نوک‌تیز است. در مرکز درب ورودی کتیبه‌ای از قرآن و همچنین نام معمار وجود دارد. سقف مسجد و همچنین اماکن کمکی مجاور آن تخریب شد. این فرض وجود دارد که مسجد در محل معبدی قدیمی ساخته شده است.
بازرس کل بوندس‌وهر () یا رئیس ستاد کل نیروهای مسلح آلمان بالاترین مقام نظامی و ارشدترین جایگاه در بوندس‌وهر یا نیروهای مسلح آلمان است، که وظیفه برنامه‌ریزی و نظارت بر نیروهای مسلح این کشور را برعهده دارد. این سمت نخستین بار در سال ۱۹۵۷ تعریف شد و اولین بازرس کل ژنرال آدولف هویزینگر بود. تمام بازرسان کل دارای درجه ژنرال (چهار ستاره) یا ادمیرال بوده‌اند و ریاست ستاد دفاع آلمان در وزارت دفاع فدرال را برعهده دارند و مشاور نظامی مستقیم وزیر دفاع فدرال هستند که در زمان صلح طبق قانون اساسی جمهوری فدرال آلمان، به
زمان صلح طبق قانون اساسی جمهوری فدرال آلمان، به طور پیش‌فرض دارنده اختیار فرماندهی عالی برای تضمین کنترل غیرنظامی ارتش است. بازرس کل مسئول مفهوم کلی دفاع نظامی بوندس‌وهر، از جمله برنامه‌ریزی کلی، آماده‌سازی و همچنین ارزیابی کل عملیات بوندس‌وهر است. فرماندهان شاخه‌های ارتش فدرال، بازرس نیروی زمینی آلمان، بازرس نیروی هوایی آلمان و بازرس نیروی دریایی آلمان و فرماندهان خدمات پشتیبانی مشترک آلمان و خدمات مشترک پزشکی آلمان، تابع بازرس کل هستند.
مسجد شهدا () یا مسجد ترکی مسجدی در نزدیکی بلوار شهدای شهر باکو، پایتخت جمهوری آذربایجان است. این مسجد در اوایل دهه ۱۹۹۰ میلادی با کمک دولت ترکیه ساخته شد. این مسجد هم‌اکنون به عنوان اقامتگاه رسمی وابسته مذهبی سفارت ترکیه مورد استفاده قرار می‌گیرد. بازسازی این مسجد از سال ۲۰۰۹ آغاز شده است.
بیگانه ساکن زمین () یک مجموعه تلویزیونی علمی تخیلی کمدی-درام معمایی آمریکایی است که توسط کریس شریدان بر اساس کتاب کمیکی به همین نام توسط پیتر هوگان و استیو پارکهاوس ساخته شده‌است که در ۲۷ ژانویه ۲۰۲۱ در شبکه سای فای نمایش داده شد. آلن تودیک در این سریال نقش اصلی را بازی می‌کند. در مارس ۲۰۲۱، سریال برای فصل دوم تمدید شد، که قرار است در ۲۶ ژانویه ۲۰۲۲ پخش شود. در جولای ۲۰۲۲، این سریال برای فصل سوم در ۸ قسمت تمدید شد. داستان. پس از فرود تصادفی روی زمین، یک بیگانه فرستاده شده برای محو بشریت، می‌کشد و هویت یک
فرستاده شده برای محو بشریت، می‌کشد و هویت یک پزشک آسیب‌شناسی را به خود می‌گیرد. از او خواسته می‌شود که پزشک شهر را کالبد شکافی کند که در شرایط نامعلومی درگذشت. او با معضل اخلاقی مأموریت مخفی خود دست و پنجه نرم می‌کند و در عین حال با پسری ۹ ساله که می‌تواند ظاهر واقعی او را ببیند، دست و پنجه نرم می‌کند.
وزارت دفاع فدرال آلمان () یک آژانس فدرال ارشد در آلمان است، که توسط وزیر دفاع فدرال به عنوان یکی از اعضای کابینه آلمان، اداره می‌شود. دفتر مرکزی این وزارتخانه در بن قرار دارد و دفتر دوم آن در برلین مستقر می‌باشد. این وزارتخانه در سال ۱۹۱۹ تأسیس شد. طبق ماده ۶۵ قانون اساسی آلمان، وزیر دفاع فدرال فرمانده کل بوندس‌ور، نیروهای مسلح آلمان، با حدود ۲۶۰۹۵۳ سرباز و غیرنظامی فعال است. ماده ۱۱۵ مقرر می‌کند که در وضعیت دفاعی، که توسط بوندستاگ با رضایت بوندسرات اعلام می‌شود، فرماندهی کل به صدراعظم منتقل می‌شود. این
می‌شود، فرماندهی کل به صدراعظم منتقل می‌شود. این وزارتخانه در حال حاضر تقریباً ۲۰۰۰ کارمند دارد.
وزارت دفاع ایتالیا () از ارگان‌های دولتی جمهوری ایتالیا است، که مسئول امور دفاعی نظامی و غیرنظامی و مدیریت نیروهای مسلح ایتالیا می‌باشد. این وزارتخانه توسط وزیر دفاع ایتالیا راهبری می‌شود. از اکتبر ۲۰۲۲ گویدو کروزتو به‌عنوان وزیر دفاع ایتالیا فعالیت می‌کند.
رئیس ستاد دفاع ایتالیا () ارشدترین جایگاه نظامی در مجموعه نیروهای مسلح ایتالیا است، که توسط رئیس‌جمهور ایتالیا منصوب می‌شود و به وزیر دفاع ایتالیا گزارش می‌دهد. از اکتبر ۲۰۲۴ ارتشبد لوسیانو پورتولان ریاست ستاد دفاع ایتالیا را برعهده دارد. این سمت در سال ۱۹۲۵ به عنوان رئیس ستاد کل نیروهای مسلح ایتالیا تأسیس شد. از سال ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۵ تحت عنوان رئیس ستاد فرماندهی عالی فعالیت می‌کرد. در سال ۱۹۴۷ به رئیس ستاد دفاع ایتالیا تغییر نام داد. رئیس ستاد دفاع، از سال ۱۹۹۸، برای انجام وظایف خود، از دو نهاد زیرمجموعه تحت
برای انجام وظایف خود، از دو نهاد زیرمجموعه تحت عناوین؛ ستاد دفاعی و فرماندهی عملیات مشترک استفاده می‌کند.
پیش‌بزها یک سرده از آهوان آسیایی، از جمله سه گونه زنده است: قدیمی‌ترین فسیل‌های متعلق به سردۀ "Procapra" مربوط به اواخر پلیوسن یا اوایل پلیستوسن در آسیای مرکزی است، زمانی که آب و هوا مرطوب‌تر و ملایم‌تر از اکنون بود. این سرده ظاهراً از جانورانی شبیه به آهوی پلیوسن "Gazella sinensis" تکامل یافته است، و شناخته شده است که توسط انسان‌های اولیه دوران نوسنگی در دریاچه چینگ‌های در چین شکار شده است.
کلیسای سنت دمتریوس یا هاگیوس دمتریوس ()، زیارتگاه اصلی اختصاص داده شده به دمتریوس سالونیک، قدیس حامی سالونیک (در مقدونیه مرکزی، یونان) است که پیشینه آن به زمانی می‌رسد که سالونیک دومین شهر بزرگ امپراتوری بیزانس بود. این کلیسا بخشی از محوطه بناهای کهن بیزانس تسالونیکا است که از سال ۱۹۸۸ در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار دارد. نخستین کلیسا در جایگاه کلیسای کنونی، در ابتدای قرن چهارم پس از میلاد ساخته شد و جایگزین یک حمام رومی شد. این کلیسا که بارها مورد آتش‌سوزی قرار گرفته بود، در نهایت به عنوان یک کلیسای پنج
قرار گرفته بود، در نهایت به عنوان یک کلیسای پنج ایوانی در سال‌های ۶۲۹–۶۳۴ بازسازی شد.
کلیسای داوود هوسیوس () یک کلیسای ساخت اواخر سده پنجم میلادی در سالونیک، یونان است. این کلیسا در دوران بیزانس به عنوان "کاتولیکون" صومعه لاتوموس (به ) و با تزئینات موزاییک و فرسکو غنی که در قرن‌های ۱۲ تا ۱۴ بازسازی شد، آراسته شد. امروزه نمونه‌های باقی مانده از کیفیت هنری بالایی برخوردار هستند. تحت فرمانروایی عثمانی، این ساختمان به یک مسجد تبدیل شد (احتمالاً در قرن شانزدهم)، تا اینکه در سال ۱۹۲۱ دوباره یک کلیسای ارتدکس یونانی شد و بنابراین نام کنونی خود را دریافت کرد. در سال ۱۹۸۸، این بنای تاریخی در میان
دریافت کرد. در سال ۱۹۸۸، این بنای تاریخی در میان بناهای کهن بیزانس تسالونیکا در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شد. معماری. معماری اصلی کلیسای داوود هوسیوس به صورت صلیب با مربع به عنوان شکل اصلی پلان طبقه ساخته شده‌است. این الگو بعدها محبوبیت بیشتری پیدا کرد. این سازه دارای سوراخ‌های مربعی در گوشه‌ها بود. در دوره بیزانس میانه این سازه در اثر زلزله آسیب دید. بخش‌هایی از سازه از جمله تریبلون فروریخت. دوره میانه بیزانس نیز شاهد افزودن سنگ مرمر و دور دوم نقاشی‌های دیواری به کلیسا بود.
نظریه اعتدال مجموعه‌ای از فرضیه‌های مرتبط با یکدیگر است و فرآیندی را توضیح می‌دهد که طی آن گروه‌های سیاسی از سکوهای رادیکال به نفع سیاست‌های میانه‌رو پیش می‌روند. و راهبردهای انتخاباتی، سازش و غیرتقابلی را بر راهبردهای غیرانتخابی، انحصاری و تقابل ترجیح دهند. اعتدال می‌تواند در هر دو سطح ایدئولوژیک و رفتاری صورت گیرد که متقابلاً یکدیگر را تقویت می‌کنند. نظریه اعتدال بینش‌هایی را در مورد دگرگونی سیاست حزبی در طیف وسیعی از موارد فرهنگی و تاریخی از جمله سوسیالیستی ارائه می‌دهد. و احزاب دموکراتیک مسیحی در اروپای
ارائه می‌دهد. و احزاب دموکراتیک مسیحی در اروپای غربی و اخیراً گروه‌های سیاسی اسلامی به ویژه، تحول احزاب سیاسی اسلامی در ترکیه از اوایل دهه ۱۹۷۰ که با ظهور حزب عدالت و توسعه در انتخابات پارلمانی ۲۰۰۲ به اوج خود رسید، نمونه‌ای از پویایی‌های برجسته شده توسط نظریه اعتدال است. مکانیسم‌های سه‌گانه. این نظریه از سه مکانیسم علّی تشکیل شده‌است: هنگامی که رادیکال‌ها به عنوان احزاب انتخاباتی سازماندهی می‌شوند، پروژه‌های اصلی آنها برای ایجاد انقلاب در نظام سیاسی صرفاً به دلیل کمبود منابع سازمانی دست نیافتنی می‌شود در
به دلیل کمبود منابع سازمانی دست نیافتنی می‌شود در حالی که به‌طور کلی تصور می‌شود تعدیل رادیکال‌ها برای دموکراتیزه کردن مساعد است و حتی مانع از پیشرفت دموکراتیک می‌شود زیرا رادیکال‌ها در نظام سیاسی حاکم مشارکت دارند و ویژگی‌های اصلاح طلبی خود را از دست می‌دهند. دهه‌های اخیر. در دوران معاصر، نظریه اعتدال برای درک تحول احزاب سیاسی اسلامی در کشورهای دارای اکثریت مسلمان مانند مصر، اردن، اندونزی، ایران و ترکیه به گونه‌ای متفاوت بود. حزب الوسط (حزب مرکزی) مصر نمونه‌ای از یک سازمان اسلامی میانه‌رو است که رژیم حاکم
از یک سازمان اسلامی میانه‌رو است که رژیم حاکم به آن مجوز نداد. علاوه بر این، اخوان المسلمین مصر به سازمانی تبدیل شده‌است که علیرغم تعهدات ایدئولوژیک اولیه، باید برای بقا و رقابت سیاسی، پاسخگوی یک رژیم استبدادی باشد. به همین ترتیب، جبهة العمل الإسلامی اردن نشان می‌دهد اسلام‌گرایان می‌توانند در نتیجه مشارکت در روند سیاسی کثرت‌گرا تا زمانی که این مشارکت از نظر اسلامی قابل توجیه باشد، میانه‌رو باشند.
منیره‌خانم (۱۲۲۶–۸ اردیبهشت ۱۳۱۷ خورشیدی) همسر عبدالبهاء، از چهره‌های برجستهٔ جریان بهاییت می‌باشد. خاطرات او نخستین بار در سال ۱۹۲۴ چاپ شده‌است. وی در این خاطرات دربارهٔ پدر و اجداد پدر مُفصّل می‌نویسد، اما به رسم آن زمان از مادر، بی‌نام، مختصری یاد می‌کند. دوران کودکی و سال‌های اولیه. منیره‌خانم، با نام اصلی فاطمه نهری، فرزند ارشد محمدعلی نهری و همسرش زهرا بود که در اصفهان به دنیا آمد. خاندان نهری خانواده‌ای سرشناس در این شهر بودند، و خانوادهٔ او از نخستین گروندگان به آیین بابی در اصفهان بودند که بعدها از
گروندگان به آیین بابی در اصفهان بودند که بعدها از بهائیان برجستهٔ ایران شدند. این خانواده همچنین با اعیان و روحانیون عالی‌رتبهٔ شهر، ارتباط زیادی داشت. دایی‌اش در چهارده‌سالگی به سبب مذهبش در ایران کشته شد. منیره در سال ۱۲۲۶ خورشیدی به دنیا آمد، زمانی که والدین او تصور می‌کردند که هرگز صاحب فرزند نخواهند شد. آموزش و پرورش. پدر منیره خانم یکی از اولین بابی‌های شهر محل تولدش بود. منیره به عنوان یک بابی مؤمن و بعداً بهائی تحت مراقبت والدینش پرورش یافت. اگرچه مرسوم نبود که حتی اشراف دختران خود را آموزش خط و
مرسوم نبود که حتی اشراف دختران خود را آموزش خط و خواندن دهند، اما پدر منیره، محمد علی نهری، دخترش را به تحصیل علم و دانش خواندن و نوشتن رهنمود شد. او نویسنده و شاعر خوبی شد. منیره خانم به فارسی مادری خود و همچنین عربی و ترکی مسلط بود. و در ادبیات فارسی، به درک آثار مولانا و نظامی که در نوشته‌های بعدی خود به آنها اشاره می‌کند، تسلط کامل داشت. او شعرهای زیبای بسیاری در دوران ازدواج و همچنین سال‌های بعد زندگانیش سرود. پدرش اندکی پس از تولد یازده سالگی او در گذشت، و پرورش او به سرپرستی خانواده‌های بزرگ مادری و
و پرورش او به سرپرستی خانواده‌های بزرگ مادری و پدری اش واگذار شد. ازدواج. در سال ۱۸۷۱ برابر با ۱۲۵۰ خورشیدی، بهاءالله و آسیه‌خانم از وی خواستگاری کردند تا به همسری عبدالبهاء درآید. بدین سان او سفری به عکا، اسرائیل کرد. خواهر عبدالبهاء، بهیه خانم، می‌گوید که والدینش منیره را پسندیده بودند، زیرا او «"بسیار زیبا و دوست‌داشتنی و از هر نظر یک زوجه مناسب"» بود. والدین عبدالبهاء باور داشتند که زمان ازدواج او فرا رسیده‌است، و با وجود این‌که چندین زن جوان را به عنوان عروس احتمالی در نظر گرفته بودند، عبدالبهاء توضیح
عروس احتمالی در نظر گرفته بودند، عبدالبهاء توضیح داد که نمی‌خواهد با آن‌ها ازدواج کند. سفر منیره‌خانم با خروج از اصفهان به همراهی برادر کوچک‌ترش آغاز شد. در راه این سفر منیره به زیارت خانهٔ باب رفت و با خدیجه بگم همسر باب دیدار کرد. خدیجه داستان‌های زیادی دربارهٔ زندگی باب برای منیره نقل کرد. او با اعضای خانوادهٔ باب نیز آشنا شد و دریافت که بیشتر آن‌ها نسبت به دین باب خشمگین یا بی‌تفاوت بودند. به‌طور کلی سفر به شیراز برای منیرهٔ جوان بسیار لذت‌بخش بود. منیره در اواسط سال ۱۸۷۲م (۱۲۵۱خ) به عکا وارد شد و تا
در اواسط سال ۱۸۷۲م (۱۲۵۱خ) به عکا وارد شد و تا زمان نامزدی در خانهٔ میرزا موسی، برادر تنی بهاءالله، اقامت کرد. به گفتهٔ منیره، او در دیدار با عبدالبهاء جوان فوراً دلبستهٔ او شد. عبدالبهاء تمایل چندانی به ازدواج نشان نمی‌داد تا این‌که در همان سال با منیره‌خانم ۲۴ ساله ملاقات کرد. پس از پنج ماه نامزدی، این دو در ۸ مارس ۱۸۷۳م (۱۷ اسفند ۱۲۵۱خ) در خانهٔ عبود ازدواج کردند. منیره‌خانم بیست و پنج ساله بود و عبدالبهاء بیست و هشت سال داشت. بهاءالله فاطمه را "منیره، به معنی" «نورانی شده»، نام گذاری کرد. تولد ۹ فرزند
معنی" «نورانی شده»، نام گذاری کرد. تولد ۹ فرزند ثمرهٔ این ازدواج بود. حسین افندی (درگذشتهٔ ۱۳۰۵/۱۸۸۷خ، پنج ساله)، مهدی (درگذشته در سن دو و نیم سالگی)، طوبی (درگذشت در عکا)، فؤادیه (درگذشته در کودکی). و روح‌انگیز (درگذشته در ۱۸۹۳/ ۱۲۷۱خ)، او نوهٔ مورد علاقهٔ بهاءالله بود) منیره خانم بعداً به تلخی چنین تأمل کرد: «"پنج نفر از فرزندانم در آب و هوای مسموم عکا درگذشتند»." چهار فرزند تا بزرگسالی زنده ماندند که همگی دختر بودند. ضیاییه خانم (مادر شوقی افندی) (درگذشتهٔ ۱۹۵۱/ ۱۳۲۹ خ) طوبی خانم (۱۸۸۰–۱۹۵۹م یعنی ۱۲۵۸-
۱۹۵۱/ ۱۳۲۹ خ) طوبی خانم (۱۸۸۰–۱۹۵۹م یعنی ۱۲۵۸- ۱۳۳۷خ ) روحی خانم، و منوره‌خانم (د. 1971 برابر ۱۳۴۸خ). منیره‌خانم از نظر عاطفی به فرزندانش بسیار وابسته، و نسبت به همسرش بسیار فداکار بود. فرزندان و نوادگان. مُسّن‌ترین دختر منیره خانم، ضیائیه بود که در سال ۱۸۹۵م (۱۲۷۳خ) با میرزا هادی شیرازی (۱۸۶۴–۱۹۵۵ برابر با ۱۲۴۲- ۱۳۳۳خ) ازدواج کرد. فرزندانشان شوقی افندی، روح‌انگیز، مهرانگیز، حسین، و ریاض با نام خانوادگی «ربانی» بودند. از ازدواج دختر دوم، طوبا خانم، با میرزا محسن افنان (۱۸۶۳–۱۹۲۷ برابر با ۱۲۴۱-۱۳۴۹خ) روحی
محسن افنان (۱۸۶۳–۱۹۲۷ برابر با ۱۲۴۱-۱۳۴۹خ) روحی (۱۸۹۹–۱۹۷۱ برابر با ۱۲۷۷-۱۳۴۹خ) ثریا، سهیل و فؤاد (متوفی ۱۹۴۳ برابر ۱۳۲۱خ) با نام خانوادگی «افنان» شناخته شدند. سومین دختر منیره خانم، روحا با میرزا جلال، پسر میرزا محمد اصفهانی ملقب به ملک الشهدا ازدواج کرد که فرزندانشان مریم، منیب، زهرا، و حسن نام خانوادگی «شهید» را برای خود برگزیدند. منوّر، دختر چهارم، با میرزا احمد، پسر عبدالرحیم یزدی ازدواج کرد که بدون فرزند بودند. در دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ (۱۳۰۸ و ۱۳۱۸خ)، یک سلسله ازدواج هائی بین نوادگان منیره خانم و پسران
سلسله ازدواج هائی بین نوادگان منیره خانم و پسران سید علی افنان و فروغیه، که از مخالفان عبدالبهاء و حامی محمدعلی بودند واقع شد که در نتیجه شوقی افندی را بر آن داشت تا در دهه ۱۹۴۰(۱۳۱۸خ) و اوایل ۱۹۵۰ (۱۳۲۸خ) به اجبار همهٔ آن‌ها را از گروه ناقضین (عهدشکنان) عهد و میثاق بهاءالله اعلام کند. زندگی در قلعهٔ عکّا. در زمان حیات بهاءالله، در دهه ۱۸۷۰ (۱۲۴۸خ)، منیره خانم و عبدالبهاء به عنوان زندانی سیاسی در بیت عبود در شهر زندان عکا زندگی می‌کردند. اگر چه منیره خانم در واقع زندانی دولت عثمانی نبود اما در اثر ازدواجش
واقع زندانی دولت عثمانی نبود اما در اثر ازدواجش با عبدالبهاء، که حدود نیم قرن دوام آورد، امنیت او در خطر بود. منیره خانم با آسیه خانم، مادر عبدالبهاء، و بهیه خانم، خواهر عبدالبهاء پیوند نزدیکی بست و بهیه خانم صمیمی‌ترین دوست او شد. این چهار نفر با فرزندانشان همه با هم در بیت عبود زندگی می‌کردند. دوران حبس برای منیره خانم دوران سختی بود. او شاهد دسیسه‌های دشمنان همسرش، و مرگ پنج فرزندش بود. از دست دادن فرزند شیرین و عزیزش، حسین افندی، اندوه طاقت فرسائی در او ایجاد کرد. برای تسلی خاطرش، بهاءالله چند دعا
او ایجاد کرد. برای تسلی خاطرش، بهاءالله چند دعا برایش نوشت تا در هنگام غم و اندوه بخواند. درگذشت حسین در زمان محنت باری رخ داد. سال قبل آسیه خانم ملقب به نواب بر اثر زمین‌خوردن درگذشت، و در سال ۱۸۸۸(۱۲۶۶خ) میرزا موسی، برادر وفادار بهاءالله رخت از این عالم بست. با درگذشت بهاءالله در سال ۱۸۹۲(۱۲۷۰خ) و اعلان وصیت او مبنی بر انتصاب عبدالبهاء به جانشینی خود، همهٔ برادران ناتنی عبدالبهاء علیه وی و منیره خانم برخاستند، و برای عبدالبهاء و خانواده اش سختی‌های زیادی ایجاد کردند. پس از درگذشت بهاءالله. بهاءالله در
ایجاد کردند. پس از درگذشت بهاءالله. بهاءالله در وصیت نامه خود به نام «کتاب عهد» پسر ارشدش، عبدالبهاء، را به عنوان جانشین خود و رئیس دیانت بهائی و مبین آثار خویش معرفی کرد. با این حال، میرزا محمدعلی، برادر ناتنی عبدالبهاء از اختیاراتی که به عبدالبهاء داده شده بود حمایت نکرد. و برای رد کردن عبدالبهاء به‌طور محرمانه مکاتبه با بهائیان ایران و مقامات عثمانی آغاز کرد. متون این نامه‌ها، ظاهراً، بیان می‌کرد که عبدالبهاء مدعی مقام پیامبری شده‌است، و با مقامات خارجی برای سرنگونی امپراتوری عثمانی توطئه می‌کند. در
برای سرنگونی امپراتوری عثمانی توطئه می‌کند. در نتیجه تمام اعضای خانوادهٔ عبدالبهاء از جمله منیره خانم در خطر بودند. در سفر کوتاهی که عبدالبهاء به طبریه رفته بود و خانواده اش در عکا ماندند، منیره به خاطر جدائی از او عزادار شد. و از جهتی هم، محدودیت‌های اعمال شده بر زنان مشقت بیشتری برایش به همراه داشت. عبدالبهاء در نامه ای به این مضمون او را دلداری داد: «ای وَرَقهٔ غمگین، محزون مباش و غم مخور. مبادا زمزمه‌های مردم سبب اندوه تو شود و از برخی حوادث غمگین شوی. هدف این حرف‌ها و شایعات من هستم… آن‌ها از شما به
هدف این حرف‌ها و شایعات من هستم… آن‌ها از شما به عنوان قربانی استفاده می‌کنند. من هدف هستم نه شما.» در غیبت عبدالبهاء محدودیت‌ها به اوج خود رسید که اعضای خانواده قادر به انجام امور روزانه در خارج از خانه نبودند. به یک مرد نیاز بود که به آن امور بپردازد. یکی از اعضای خانواده افنان (منتسبین سید باب) که مورد احترام عمیق بهاءالله بود برای همسری با دختر بزرگ منیره خانم، ضیائیه، پیشنهاد شد. به این ترتیب ضیائیه خانم و هادی شیرازی افنان در سال ۱۸۹۵م (۱۲۷۳خ) ازدواج کردند. این زوج جوان والدین شوقی افندی بودند. منیره
این زوج جوان والدین شوقی افندی بودند. منیره خانم به شدت به حمایت خواهر شوهرش، بهیه خانم، متکی بود و این دو با یکدیگر دوستی عمیقی داشتند و هردو در مواقع سختی به پشتیبانی از عبدالبهاء در کنار او ایستادند. زمان آرامش. برای منیره خانم و خانواده روزهای خوش هم وجود داشت. تولد اولین نوهٔ مورد علاقهٔ او، شوقی افندی در سال ۱۸۹۷، باعث سرور و راحتی خانواده شد. در اواخر سال ۱۸۹۸ اولین گروه زائرهای غربی برای دیدار عبدالبهاء به عکا وارد شدند. منیره خانم نیز با آن‌ها آشنا شد و بیشتر اوقات خود را با خانم‌های زائر
آشنا شد و بیشتر اوقات خود را با خانم‌های زائر می‌گذراند. ورود این مهمانان بعد از سال‌های سخت گذشته، برای اعضای خانواده شادی آفرین بود. سال‌های آینده سیل زائران را از شرق و غرب به همراه داشت. منیره خانم و بهیه خانم میزبان آن‌ها بودند. دوران پریشانی. با شروع جنگ جهانی اول، منیره خانم و خانواده ارتباطشان تقریباً با جامعهٔ بهائی در سراسر جهان قطع شد. روزگار سختی‌ها در پیش بود. به ویژه وقتی جمال پاشا تبدیل به یکی از دشمنان عبدالبهاء شد و وعده داد که او را در کوه کرمل به صلیب بکشد. دشمنان عبدالبهاء با جمال پاشا
کرمل به صلیب بکشد. دشمنان عبدالبهاء با جمال پاشا متحد شده بودند تا به حیات عبدالبهاء پایان دهند. منیره خانم و بقیهٔ اعضای خانواده اش از آینده شومی که در کمینشان بود آگاه بودند. خبر آمد که سلطان عبدالحمید عثمانی در نظر دارد عبدالبهاء را به بیابان‌های شمال آفریقا تبعید کند تا در آن دیار به هلاکت برسد. منیره خانم از این خبر، از لحاظ روحی و احساسی، چنان مضطرب شد که عبدالبهاء او را برای استراحت به خارج از عکا فرستاد. اما این تهدیدها به نحوی در سرنوشت جنگ در صحنهٔ فلسطین اثر گذار بود. با شکست جمال پاشا تهدیدها
فلسطین اثر گذار بود. با شکست جمال پاشا تهدیدها پایان یافت و عبدالبهاء و خانواده اش در امان ماندند. زندگی بعد از عبدالبهاء. عبدالبهاء در سال ۱۹۲۱ به‌طور غیرمنتظره درگذشت. منیره خانم با از دست دادن او، پس از نزدیک به پنجاه سال زندگی مشترک، عمیقاً دل شکسته و پریشان شد. او غم و اندوه خود را در چندین نامه و شعر ابراز می‌دارد. در یک نامه به مناسبت سالگرد وفات عبدالبهاء می‌نویسد: «اگر بخواهم این سال سپری شدهٔ تلخ را به‌طور کامل توصیف کنم، هفتاد دسته کاغذ و دریاهای خون لازم دارم.» منیره خانم با بهیه خانم و بقیه
خون لازم دارم.» منیره خانم با بهیه خانم و بقیه عزاداران مانند لیدی بلومفیلد که عواقب درگذشت عبدالبهاء را در کتاب معروف خود «بزرگراه برگزیده» ثبت کرده‌است. منیره خانم پس از درگذشت عبدالبهاء، از شوقی افندی، رهبر منصوب عبدالبهاء قاطعانه حمایت کرد. او در نامه ای به تاریخ دسامبر ۱۹۲۴ به نوه اش، شوقی افندی، را «گوهر پاک» و محبوب خود خطاب می‌کند، و از او می‌خواهد برایش دعا کند تا با آرامش، و در نهایت «انقطاع و صداقت مطلق» از این عالم درگذرد. منیره خانم یک حامی پرشور در تأمین بودجهٔ آموزش برای دختران بود. لیدی
پرشور در تأمین بودجهٔ آموزش برای دختران بود. لیدی بلومفیلد، او را به عنوان «زنی با عظمت، با شکوه و در عین حال ساده، و با وقار ذاتی و با شخصیتی توانمند توصیف کرده‌است. منیره خانم با صرف انرژی فراوان برای بهبود وضع زنان تلاش می‌کرد تا مدارسی برای دختران باز کند. او بهائیان ایران را تشویق می‌نمود تا زنان را در فعالیت‌های بهائی شرکت دهند. او در نامه ای راهنمائی هائی به این مضمون نوشت: «بنابراین آموزش دختران از اهمیت بالائی برخوردار است و به عنوان یک قانون واجب تلقی می‌شود. از این رو دوستان حضرت رحمان (آقایان)
تلقی می‌شود. از این رو دوستان حضرت رحمان (آقایان) و کنیزان محبوب پروردگار (خانم‌ها) در همه شهرها و کشورها باید برای اجرای این دستور سنگین و مهم اقدام و تلاش کنند.» درگذشت محرم و نزدیکترین دوست او، بهیه خانم، در سال ۱۹۳۲ ضربهٔ دیگری بود که باعث حزن و اندوه، و انزوای او شد. منیره خانم در توصیف اندوه خود در شعری می‌نویسد: «دیگر نمی‌توانم تحمل کنم. صبر من به پایان رسیده‌است. احساسات و توانائی‌هایم کلاً کاهش یافته‌اند. من در کوه کرمل بدون دوست و به تنهائی زندگی می‌کنم.» با این حال، علاقه عمیق و محبت بی شائبهٔ
می‌کنم.» با این حال، علاقه عمیق و محبت بی شائبهٔ او به نوه بزرگش، شوقی افندی، که رهبری جامعهٔ‌بهائی را به عهده داشت آشکار بود. منیره خانم با وجود این که سال‌ها شاهد اختلافات درونی در بین اعضای خانواده بهاءالله، و اخراج بسیاری از آن‌ها از جامعهٔ پیروانش بود، همواره بر عهد و میثاق بهاءالله تا پایان عمر ثابت و وفادار ماند. درگذشت. منیره‌خانم در ۳۰ آوریل ۱۹۳۸ در سن ۹۱ سالگی درگذشت. در آن روز کانونش ملی بهائیان آمریکا که در دوران عید رضوان انجام می شود، در جلسه بود. شوقی افندی همان روز آن مجمع را با یک تلگراف
بود. شوقی افندی همان روز آن مجمع را با یک تلگراف از این واقعه آگاه نمود. و از آنان خواست برنامه های جشن رضوان را متوقف سازند، و یک جلسهٔ خود را برای یادبود منیره خانم قرار دهند. در ضمن یک گردهم آئی شایسته در محل اجتماعات مشرق الاذکار تدارک بینند. او در نزدیکی آرامگاه باب در باغ یادبود در مرکز جهانی بهائی به خاک سپرده شده‌است.
دیوارهای سالونیک (، "Teíchi tis Thessaloníkis") دیوارهای دفاعی اطراف شهر سالونیک در طول قرون وسطی و تا اواخر قرن نوزدهم هستند، زمانی که بخش‌های بزرگی از دیوارها، از جمله کل بخش‌های رو به دریا، به عنوان بخشی از بازسازی ساختمان سالونیک توسط مقامات عثمانی ویران شد. این شهر از زمان بنیان خود در اواخر سده چهارم پیش از میلاد مستحکم بود، اما دیوارهای کنونی مربوط به ابتدای امپراتوری بیزانس، حدوداً در سال ۳۹۰ میلادی، و شامل بخش‌هایی از دیوار قدیمی‌تر در فرجام سده سوم می‌شود. دیوارها از ساخت ترکیبی معمولی رومی،
سوم می‌شود. دیوارها از ساخت ترکیبی معمولی رومی، سنگ‌نمای خاکستری با نوارهای آجری تشکیل شده‌است. بخش شمالی دیوارها به آکروپلیس شهر که یک محفظه استحکامات جداگانه را تشکیل می‌داد، می‌پیوندد، و درون آن دژ دیگری به نام هپتاپیرگیون قرار دارد.
ورزش در آلمان بخش مهمی از فرهنگ و جامعه آلمان را تشکیل می‌دهد. در سال ۲۰۰۶ حدود ۲۷٫۵ میلیون نفر در بیش از ۹۱۰۰۰ باشگاه ورزشی در آلمان عضویت داشتند. تقریباً تمامی باشگاه‌های ورزشی در آلمان توسط کنفدراسیون ورزش‌های المپیک آلمان سازماندهی می‌شوند. تاریخچه. فریدریش لودویگ یان معروف به "تورنواتر یان" (پدر ژیمناستیک) در سال ۱۷۷۸ به دنیا آمد. یان اولین باشگاه ژیمناستیک و سالن بدنسازی را در بهار ۱۸۱۱ افتتاح کرد. یان ژیمناستیک را توسعه داد و همچنین دستگاه‌های جدیدی اختراع کرد. در سال ۱۹۳۴، دولت نازی سازمان ورزش رایش
کرد. در سال ۱۹۳۴، دولت نازی سازمان ورزش رایش سوم را تأسیس کرد. سایر انجمن‌های ورزشی آلمان به تدریج آزادی عمل خود را از دست دادند و در این سازمان عضو شدند. المپیک. در شمارش مدال‌های بازی‌های المپیک تا سال ۲۰۰۶، آلمان رتبه پنجم، آلمان شرقی رتبه هفتم و آلمان غربی رتبه بیست و یکم را در اختیار داشتند. اگر همه مدال‌ها با هم جمع شوند آلمان در رتبه سوم قرار می‌گیرد. در المپیک زمستانی، آلمان (آلمان شرقی، آلمان غربی، تیم آلمان متحد و آلمان امروزی) بیشترین مدال را دارد. فوتبال. فوتبال محبوب‌ترین ورزش در آلمان است.
فوتبال. فوتبال محبوب‌ترین ورزش در آلمان است. این رشته ورزشی در آلمان دارای بیش از ۲۶۰۰۰ باشگاه و ۱۷۸۰۰۰ تیم می‌باشد. هزینه‌های این ورزش در آلمان از طریق بودجه و کمک‌های دولتی، کمک‌های داوطلبانه، حامیان مالی خصوصی و حق عضویت تأمین می‌شود. لیگ برتر فوتبال آلمان، معروف به بوندس‌لیگا، بالاترین میانگین تماشاگران را در بین لیگ‌های فوتبال در جهان دارا می‌باشد. فوتبال در آلمان (مانند اکثر کشورهای اروپایی) ورزش شماره یک است و بوندس‌لیگا، جام جهانی فوتبال و جام ملت‌های اروپا در میان مردم بسیار مورد توجه قرار