payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سهام‌دار اصلی آن دولت بود، پنج سال بعد منحل شد. در آن زمان، سهم پرتغال از تجارت فلفل از کمپانی هند شرقی هلند و کمپانی هند شرقی بریتانیا عقب افتاده بود. جنگ میان هلند و پرتغال جنگ هلند و پرتغال باعث افت شدید تجارت پرتغالی‌ها شد، با اینکه در سال ۱۶۶۳ پیمان صلحی امضا شد. کاروان‌های درون‌هند پرتغالی همچنان ادامه یافتند، به‌ویژه با گجرات، پورتو نوو و چنای. پنبهٔ هندی به کالای اصلی صادراتی از هند پرتغالی تبدیل شد، در حالی‌که توتون برزیل پرتغال، مهم‌ترین کالای صادراتی پرتغال به سراسر آسیا تا سده نوزدهم شد.
صادراتی پرتغال به سراسر آسیا تا سده نوزدهم شد. شرکت‌های جدید هند شرقی پرتغال که در ۱۶۶۹ و ۱۶۸۵ تأسیس شدند نیز به‌دلیل اختلافات میان دولت و بازرگانان و نبود اعتماد سرمایه‌گذاران شکست خوردند. تا قرن هجدهم، توتون، شمش، سلاح گرم، کالاهای مصرفی چون شراب مادیرا و کتاب مهم‌ترین کالاهای تجاری در هند پرتغالی بودند، و صادرات به اروپا شامل ابریشم، ادویه، چینی، سنگ‌های قیمتی، پنبهٔ هندی و مبلمان لاکی باکیفیت بود که بخشی از آن در باهیا در برزیل تخلیه می‌شد. پارچه‌های نخی هندی در موزامبیک بسیار پرطرفدار بودند و جامعه‌ای
هندی در موزامبیک بسیار پرطرفدار بودند و جامعه‌ای بزرگ از مهاجران دیو و دامان در آن‌جا شکل گرفت. با این حال، گوا عملاً به ماهواره تجاری بمبئی بریتانیا بدل شد. بسیاری از بازرگانان هندو-پرتغالی در هند فرانسه، ترانکبار دانمارکی و به‌ویژه در مدرس، کالکوتا و بمبئی برجسته شدند. یهودیان پرتغالی نیز در تجارت الماس مدرس نقش داشتند. جامعه و فرهنگ. «دولت هند پرتغالی» عمدتاً ماهیتی شهری داشت، زیرا هدف از تأسیس آن فراهم آوردن بندرهایی امن برای تجارت، ارتباطات و سلطه بر آن‌ها بود؛ بنابراین فقط مناطقی مانند گوا، دامان،
آن‌ها بود؛ بنابراین فقط مناطقی مانند گوا، دامان، باسئین، چائول و کلمبو دارای پس‌زمینه‌های روستایی قابل توجهی بودند. پس از کشتار پرتغالی‌ها در "فیتوریا"ی کالیکوت در سال ۱۵۰۰، تقریباً تمام دارایی‌های پرتغال در هند به‌طور گسترده‌ای مستحکم‌سازی و دژبندی شد، و بدین ترتیب ساختار «دولت» بیشتر به شبکه‌ای از ارتباطات دریایی و حلقه‌ای از دژها شباهت داشت. جامعه هند پرتغالی به‌صورت رسمی یک جامعه مسیحی و اروپایی بود، اما تحت تأثیر محیط غیراروپایی که در آن قرار داشت، تغییراتی یافته بود. در رأس این جامعه،
قرار داشت، تغییراتی یافته بود. در رأس این جامعه، نایب‌السلطنه‌ها، افسران و روحانیون زاده اروپا قرار داشتند؛ پس از آن‌ها پرتغالی‌های "casados" (افراد متأهل) و نوادگان اوراسیایی آن‌ها بودند که می‌توانستند بازرگانانی ثروتمند یا مقام‌داران محلی در "کمارا" (شورای شهری) باشند؛ و در نهایت، مردم بومی قرار داشتند. در اوج خود در سال ۱۶۰۰، شمار کل "casados"های پرتغالی در سراسر قلمرو حدود ۵٬۵۰۰ نفر برآورد می‌شود. بسیاری از "casados"ها زندگی‌ای بسیار مرفه و راحت (به نسبت استانداردهای اروپایی آن زمان) داشتند، به‌گونه‌ای
استانداردهای اروپایی آن زمان) داشتند، به‌گونه‌ای که برای بازدیدکنندگان خارجی شگفت‌آور بود: زندگی در خانه‌هایی زیبا با دکوراسیون هندی، تعداد زیادی خدمتکار، خوراک متنوع شامل میوه‌ها و مرغ‌های گوناگون، که اغلب در ظروف چینی مینگ صرف می‌شد. مردان "casados"ی گوا معمولاً پیراهن و شلوار سفید می‌پوشیدند و همسرانشان اغلب ساری بر تن داشتند. در کنار دژها، بناهای مذهبی (به‌ویژه در گوا) بر چشم‌انداز شهری پرتغالی‌ها مسلط بودند و جلوه‌ای آشکار از هویت اروپایی و کاتولیکی به شهر می‌دادند. حدود ۶۰۰ روحانی از مجموع ۱۸۰۰ نفر
شهر می‌دادند. حدود ۶۰۰ روحانی از مجموع ۱۸۰۰ نفر حاضر در شرق دماغه امید نیک در سال ۱۶۳۰، در گوا متمرکز بودند. با این‌حال، جامعه اروپایی و اوراسیایی مسیحی در هر یک از مستعمرات پرتغالی همواره در اقلیت بودند، به‌ویژه در گوا که تخمین زده می‌شود تنها ۷٪ جمعیت را شامل می‌شدند و باقی جمعیت شامل هندوها، مسیحیان هندی، آسیایی‌ها و آفریقایی‌های آزاد یا برده بود. از این رو، دولت هند پرتغالی فرهنگی آمیخته داشت که با وجود فاصله از اروپا، نمای بیرونی و درونی کلیساها ترکیبی از نمادهای پرتغالی و آسیایی بود. فرهنگ خانگی نیز
از نمادهای پرتغالی و آسیایی بود. فرهنگ خانگی نیز میان شرق و غرب در نوسان بود؛ از مبلمان گرفته تا پوشاک و خوراک، که اغلب بیشتر آسیایی بود تا پرتغالی. تاریخچه پستی. اطلاعات دقیق از تاریخ پستی آغازین این مستعمره در دست نیست، اما از سال ۱۸۲۵ تبادل منظم نامه با لیسبون انجام می‌شده است. پرتغال با بریتانیا توافق‌نامه پستی داشت، بنابراین احتمالاً بخش زیادی از نامه‌ها از طریق بمبئی و با قایق بستههای بریتانیایی حمل می‌شدند. مهر پستی پرتغالی از سال ۱۸۵۴ ثبت شده است، زمانی‌که اداره پست در گوا تأسیس شد. آخرین تمبر رسمی
اداره پست در گوا تأسیس شد. آخرین تمبر رسمی هند پرتغالی در ۲۵ ژوئن ۱۹۶۰ برای پانصدمین سالگرد درگذشت شاهزاده هنری دریانورد منتشر شد. تمبرهای هند از ۲۹ دسامبر ۱۹۶۱ مورد استفاده قرار گرفتند، هرچند تا ۵ ژانویه ۱۹۶۲ تمبرهای قدیمی نیز پذیرفته می‌شدند. پرتغال پس از آن نیز به انتشار تمبرهایی برای این مستعمره از دست‌رفته ادامه داد، اما چون در دفاتر پستی هند پرتغالی عرضه نشدند، آن‌ها را تمبرهای معتبر به‌شمار نمی‌آورند. استفادهٔ هم‌زمان از دو نوع تمبر از ۲۲ دسامبر ۱۹۶۱ تا ۴ ژانویه ۱۹۶۲ مجاز بود. مهرهای پستی استعماری
تا ۴ ژانویه ۱۹۶۲ مجاز بود. مهرهای پستی استعماری (پرتغالی) تا مه ۱۹۶۲ قابل استفاده بودند. منابع. The. Portuguese India | Facts, History, Maps, &amp; Fortresses. Encyclopedia Britannica. Published June 20, 2018. Accessed April 1, 2025. https://www.britannica.com/place/Portuguese-India The. Portuguese India | Facts, History, Maps, &amp; Fortresses. Encyclopedia Britannica. Published June 20, 2018. Accessed April 1, 2025. https://www.britannica.com/place/Portuguese-India
دمیتری ولادیمیروویچ گوز (؛ زادهٔ در کراسنی سولین) بازیکن فوتبال در پست مدافع اهل روسیه است. باشگاهی. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال روتور ولگوگراد، باشگاه فوتبال اورارتو، باشگاه فوتبال تیومن، باشگاه فوتبال لوچ ولادی‌وستوک و باشگاه فوتبال آتیراو اشاره کرد.
رمانی به قلم هاروکی موراکامی، نویسنده ژاپنی، است که در سال ۲۰۱۷ منتشر شد. این رمان در دو جلد با عناوین «ایده به منصه ظهور می‌رسد» و «استعاره چموش» توسط نشر شینچوشا در ژاپن، به تاریخ ۲۴ فوریه ۲۰۱۷ منتشر شد. ترجمه انگلیسی آن توسط فیلیپ گابریل و تد گوسن توسط انتشارات آلفرد ای. کناف در آمریکا و انتشارات هارویل سکر در بریتانیا منتشر شد. ناشر این کتاب اظهار داشت که ۱٫۳ میلیون نسخه برای چاپ اول ژاپن در نظر گرفته شده‌است. طرح. قهرمان داستان یک نقاش پرتره بدون نام است که همسرش در ابتدای کتاب او را ترک می‌کند. او که
که همسرش در ابتدای کتاب او را ترک می‌کند. او که ضربه سختی از این جدایی خورده‌است، نقاشی پرتره را رها می‌کند و به یک سفر طولانی جاده ای می‌رود. در اثنای سفر جاده ای بی هدفش با زنی عصبی در یک ناهارخوری روبرو می‌شود که به نظر می‌رسد از شخصی فرار می‌کند. قهرمان داستان به این شک دارد که او در حال فرار از مردی است که هنگام غذا خوردن در نزدیکی آنها نشسته‌است. قهرمان اصلی این مرد را با نام مرد سوبارو فورستر سفید سوار خطاب قرار می‌دهد. این زن و قهرمان داستان در آخر به هتلی کوچک می‌روند و رابطه جنسی خشونت‌آمیزی
آخر به هتلی کوچک می‌روند و رابطه جنسی خشونت‌آمیزی برقرار می‌کنند. روز بعد، او بیدار می‌شود و زن دیگر از آنجا رفته‌است. او دوباره به ناهارخوری برمی گردد و مرد صاحب سوبارو فورستر سفید را می‌بیند و احساس می‌کند که مرد دقیقاً می‌داند چه کاری با این زن عصبی در هتل انجام داده‌است. سفر جاده ای قهرمان داستان با خراب شدن ماشینش به پایان می‌رسد. او سپس به خانه دورافتاده پدر دوستش، توموئیکو آمادا، نقاش مشهور که به خانه سالمندان منتقل شده‌است، نقل مکان می‌کند. در آنجا در اتاق زیر شیروانی این خانه یک جغد شاخدار و یک
در اتاق زیر شیروانی این خانه یک جغد شاخدار و یک نقاشی ناشناخته از توموهیکو آماده با عنوان «کشتن کمانداتور» "کشف" می‌کند که صحنه ای از اپرای "Don Giovanni را به" تصویر می‌کشد. راوی داستان برای تأمین هزینه‌های زندگی در آن منطقه به عنوان معلم هنر شروع به کار می‌کند. در همین حال، یک همسایه ثروتمند، واتارو منشیکی، مبلغ بسیار زیادی پول برای نقاشی پرتره به او پیشنهاد می‌کند که سرانجام حاضر به انجام این کار می‌شود. سرانجام او برخلاف تمام نقاشی‌هایی که قبلاً کشیده‌است، یک پرتره انتزاعی خلق می‌کند و در ادامه به او
یک پرتره انتزاعی خلق می‌کند و در ادامه به او الهام می‌شود که پرتره ای هم از مرد صاحب سوبارو سفید را شروع کند. یک شب او صدای زنگی را می‌شنود و برای یافتن منبع صدا، منشیکی را خبر می‌کند. صدای زنگ از انبوهی از سنگهای سنگین در پشت یک حرم در جنگل شنیده می‌شود. منشیکی یک گروه از کارگران ساختمانی را استخدام می‌کند تا سنگها را بردارند و در نهایت یک گودال ساخته شده توسط بشر را با دیواره‌های سنگی کشف می‌کنند. در گودال جز زنگوله ای باستانی چیزی وجود ندارد. با بهتر شدن رابطه آنها، منشیکی به نقاش افشا می‌کند که او
شدن رابطه آنها، منشیکی به نقاش افشا می‌کند که او خانه‌اش را برای پاییدن دختر نوجوان به اسم ماریه آکیگاوا خریده‌است و احساس می‌کند او دخترش است. ضمناً، منبع زنگ یعنی موجودی به نام «ایده» با ۶۱ سانتی‌متر درازا، و از لحاظ اندازه کپی کاراکتر کومنداتور (فرمانده) در نقاشی توموهیکو است. - کومنداتور و نقاش به خانه منشیکی می‌روند تا نقاشی تازه تکمیل‌شدهٔ او را ببیند (اگرچه منشیکی نمی‌توانست کومنداتور را ببیند). بعدها، منشیکی از نقاش درخواست می‌کند تا صورت ماریه را نقاشی کند که در کلاس او شاگرد است و منشیکی می‌تواند
کند که در کلاس او شاگرد است و منشیکی می‌تواند «تصادفی» او را ملاقات کند. نقاش شروع به نقاشی صورت ماریه و گودال می‌کند. او نقاشی مردی با سوبارو سفید را متوقف می‌کند چون احساس می‌کرد که نیرویی عجیب در درون نقاشی او را وادار به متوقف‌کردن نقاشی می‌کند. نقاشی مردی با سوبارو سفید را کنار دیوار می‌گذارد تا در مقابل چشمانش نباشد. در یکی از جلسه‌های نقاشی منشیکی با ماریه ملاقات می‌کند و شروع به ایحاد صمیمیّت با خاله ماریه می‌کند که بعد از مرگ ناگهای مادر او بخاطر نیش زنبور سرخ (زنبور گاوی) سرپرستی او را بر عهده
نیش زنبور سرخ (زنبور گاوی) سرپرستی او را بر عهده گرفته بود و اکنون در کلاس‌های نقاشی شرکت می‌کند. بعدها ماریه گم می‌شود و بعدها مشخص می‌شود که او به منشیکی مشکوک شده بود و به خانه او رفته بود که ۴ روز در خانه حبس شده بود) اهالی از یافتن ماریه ناامید شده بودند و احساس می‌کردند که ناپدیدشدن ماریه به تونل مربوط می‌شود. نقاش از کومنداتور می‌خواهد تا مکان ماریه را به او بگوید. کومنداتور جواب می‌دهد که اگر او حرفی بزند ماریه در دردسر بیشتری می‌افتد. کومنداتور می‌گوید که نقاش باید دعوت بعدی را بپذیرد که درهرصورت
که نقاش باید دعوت بعدی را بپذیرد که درهرصورت به سرنخی دربارهٔ مکان ماریه کمکی نخواهد کرد. نقاش دعوت او را مبنی بر ملاقات توموهیکو آمادا در خانه سالمندان می‌پذیرد. همان‌طور که در نفاشی توموهیکو آمده‌است، نقاش کومنداتور را با چاقوی ماهی‌بری می‌کشد. هنگامیکه کومنداتور را می‌کشد، دری به دنیای دیگر بوسیله صورت دراز (شخصیت دیگری در نقاشی) باز می‌شود و نقاش به دنیای زیرزمینی خیالی سفر می‌کند تا ماریه را نجات دهد. بعد از اینکه وارد دنیای زیرزمینی شد، برای چند روز در تونل به تله افتاد و منشیکی او را نجات می‌دهد.
در تونل به تله افتاد و منشیکی او را نجات می‌دهد. بالاخره دختر بدون آسیب از خانه فرار می‌کند. در انتهای داستان، او با همسر جداشده‌اش آشتی می‌کند که پا به ماه است و آنها همدیگر را سالها ندیده بودند. سانسور. در شهر هنگ کنگ چین، کتاب توسط دادگاه مطالب ناخوشایند طبقه‌بندی و جداسازی شد. براین اساس، ناشر حق پخش و فروش کتاب به افراد زیر ۱۸ سال را ندارد و باید هشدارهایی را در جلو و پشت جلد رمان حک کند. کتابخانه‌های عمومی حق اجاره/امانت کتاب به افراد زیر ۱۸ سال را ندارند. و اینکه کتاب از نمایشگاه کتاب هنگ‌کنگ
را ندارند. و اینکه کتاب از نمایشگاه کتاب هنگ‌کنگ جمع‌آوری شد. اذهان عمومی نیز با استفاده از فرم‌های گوگل، بیانیه ای در فیس‌بوک توسط گروه «خانه ادبیات هنگ‌کنگ» پست کردند که توسط ۲۴ گروه نوشته شده بود. بیانیه اعلام داشت که تصمیم اتخاذ شده «شرم را به مردم هنگ کنگ بهمراه دارد» و هشدار داد که این تصمیم می‌تواند جایگاه بین‌المللی شهر را در بخشهای چاپ و فرهنگ متزلزل کند. در ۲۶ جولای ۲۰۱۸، ۲۱۰۰ نفر بیانیه را امضاء کرده بودند. ترجمه در ایران با عناوین مختلف. یک ترجمه فارسی از این اثر در سال ۱۳۹۸ با عنوان «کشتن
ترجمه فارسی از این اثر در سال ۱۳۹۸ با عنوان «کشتن شوالیه دلیر» با ترجمه فروزنده دولتیاری از نشر جامی و ترجمه جدیدی با عنوان «مردی که می‌خواست پرتره نیستی را بکشد» با ترجمه اسدالله حقانی از نشر ثالث در سال ۱۴۰۰ منتشر شده‌است. بخش‌هایی از کتاب. وقتی به گذشته بازمی‌گردم، می‌بینم عجب زندگیِ اسرارآمیز و عجیبی داشته‌ایم؛ زندگی‌ای پر از تصادف‌های عجیب و باورنکردنی و سِیرهای غیرقابل‌پیش‌بینی و پرپیچ‌و‌خم. وقتی این اتفاقات در حال روی‌دادن هستند، هرقدر هم که دقیق و ریزبینانه به اطرافت نگاه کنی، باز هم به‌سختی
و ریزبینانه به اطرافت نگاه کنی، باز هم به‌سختی می‌توانی چیزِ عجیبی در آن رخدادها پیدا کنی. در بحبوحۀ روزمرگی، شاید این چیزها برایت معمولی و بدیهی به نظر برسند؛ شاید هم برایت منطقی نباشند؛ اما باید زمان بگذرد تا بتوانی بفهمی چیزی واقعا منطقی هست یا نه. - از ترجمه اسدالله حقانی واکنش‌های انتقادی. — سیستم جمع‌آوری نقد در وبسایت بوک مارکس گزارش کرد که ۳۶ درصد از منتقدان کتاب را تحسین و ۱۴ درصد آن را متوسط می‌دانند. براساس ۲۲ نقد از منتقدان، ۵۰ درصد رای مثبت (۲۷ درصد) و «مثبت-منفی» (۲۳ درصد) داده‌اند. — برادلی
درصد) و «مثبت-منفی» (۲۳ درصد) داده‌اند. — برادلی بابِندیر از روزنامه آنلاین The A.V. Club کتاب را بخاطر نداشتن انرژی خاص انتقاد می‌کند که سایر آثار موراکامی داشتند و اینکه «تلاش او برای کشف فرایند هنری متأسفانه عاری از بینش است». بردلی بابندیر از "باشگاه AV" این کتاب را به دلیل فقدان «انرژی خاص» که از طریق دیگر داستان‌های تأثیرگذار موراکامی دیده می‌شود، مورد انتقاد قرار داد و «متأسفانه، تلاش او برای کشف روند هنری فاقد بینش است». — هاری کونزو از روزنامه نیویورک تایمز داستان را شامل «رازهای جالب و آینده‌دار»
تایمز داستان را شامل «رازهای جالب و آینده‌دار» می‌داند اما «این حس وجود دارد که نویسنده یک مشت ایده داشته و آنها را روی دیوار پرتاب می‌کند به امید آنکه آنها به هم جوش بخورند». و درپایان «کشتن کومنداتور» را یک «غول بزرگ» می‌داند و «ناامیدی برای نویسنده‌ای که کارهای بسیار خوبی در گذشته انجام داده‌است». — راندی روزنتال در روزنامه نقد کتاب لوس آنجلس رمان موراکامی را تحسین کرده‌است و می‌نویسد که «کتاب دربارهٔ استعاره‌ها و ایده‌هایی است، از جمله زنگ در زیرزمین، انیمه‌سازی انسانهای ۷۰ سانتی‌متری، با داشتن آرزوهای
انسانهای ۷۰ سانتی‌متری، با داشتن آرزوهای ناخوشایند که به سادگی می‌توانند (به زندگی انسان) تجاوز کنند و موارد زیاد دیگر. موراکامی به ما یادآوری می‌کند که جهان بیشتر از آنچه ما فکر می‌کنیم مسحورکننده است».
مدرسه شبانه‌روزی بومیان ماریوال () بخشی از سیستم مدارس شبانه‌روزی بومیان کانادا بود که در ماریوال، ساسکاچوان قرار داشت و از سال ۱۸۹۸ تا ۱۹۹۷ فعالیت می‌کرد. در ژوئن ۲۰۲۱، گورهای بدون نشانه حاوی بقایای ۷۵۱ کودک در این مدرسه پیدا شدند که تاکنون در کانادا بیشترین گورها پیدا شده در اینگونه مدارس است. مدارس شبانه‌روزی بومیان کانادا به‌طور سیستماتیک برای مستعمره‌سازی، نسل‌کشی، فرهنگ‌پذیری، تلقین مسیحیت، سوء استفاده جنسی و احتمالاً قتل هزاران کودک بومی مورد استفاده قرار می‌گرفت. ۶۷ درصد مدارس شبانه‌روزی توسط کلیسای
می‌گرفت. ۶۷ درصد مدارس شبانه‌روزی توسط کلیسای کاتولیک در کانادا اداره می‌شد و ۳۳ درصد باقیمانده شامل کلیسای آنگلیکان، کلیسای یونایتد کانادا و پروتستان بود. تاریخچه. این مدرسه در تاریخ ۱۹ دسامبر ۱۸۹۸ افتتاح شد. ابتدا توسط چهار خواهر از گروه بانوان مبشر و سپس توسط خواهران سنت جوزف سنت هیاسینته از ۱۹۰۱ تا ۱۹۷۹ اداره می شد.در سال اول فعالیت خود، ۱۴ دانش آموز با ظرفیت پذیرش ۴۵ دانش آموز در این مدرسه ثبت نام کردند. دولت کانادا اداره مدرسه را در سال ۱۹۶۹ بر عهده گرفت، از سال ۱۹۰۱ بودجه آن را تأمین کرده بود. اولین
از سال ۱۹۰۱ بودجه آن را تأمین کرده بود. اولین دولت محلی ساسکاچوان مدرسه را از سال ۱۹۸۷ اداره کرد. این مدرسه در تاریخ ۳۰ ژوئن ۱۹۹۷ تعطیل شد و متعاقباً در سال ۱۹۹۹ تخریب شد و به جای آن یک مدرسه روزانه جای گرفت. ثبت نام در مدرسه در سال تحصیلی ۱۹۶۲–۱۹۶۳ با ۱۴۸ نفر ساکن و ۸۹ دانش آموز روزانه به بیشترین میزان خود رسید. در مدرسه، دانش آموزان فقط روزهای یکشنبه اجازه ملاقات با والدین خود را داشتند - سبکی که با مدیر جدید در سال ۱۹۳۳ پایان یافت. و بعد از آن تنها در مناسبت های خاص اجازه ملاقات با والدین خود را داشتند.
های خاص اجازه ملاقات با والدین خود را داشتند. دانش آموزان هنگام ورود به مدرسه موهایشان را کوتاه کردند و به هر دانش آموز شماره ای اختصاص داده شد که به درد کارکنان در مواقع آشفتگی میخورد. انتظار کارکنان این بود که «از نظر جسمی بر دانش آموز خود مسلط باشند». کشف قبرها. برای اولین بار در سال ۱۸۸۵ از یک قبرستان در کنار مدرسه استفاده شد. در ماه مه ۲۰۲۱، اولین دولت محلی اعلام کرد که با همکاری یک گروه پلی تکنیک ساسکاچوان با استفاده از رادار قابل نفوذ در زمین آن مکان را جستجو خواهند کرد. در آن زمان تخمین زده شده بود
را جستجو خواهند کرد. در آن زمان تخمین زده شده بود که فقط یک سوم قبرها علامت گذاری شده‌اند. این جستجو دو سال زودتر برنامه‌ریزی شده بود، اما به دلیل همه‌گیری COVID-19 تاخیرهایی مشاهده شد. سرانجام در تاریخ ۳۱ مه آغاز شد، و پس از ادعای قدیمی ترها مبنی بر دفن اجساد در محوطه مدرسه، چهار بار بسط و گسترش یافت. در تاریخ ۲۳ ژوئن ۲۰۲۱، صدها قبر بدون نشان اعلام شد که در این مدرسه واقع شده‌اند، که طبق اطلاعات فدراسیون ملل مستقل بومی (FSIN)، که نماینده اولین ملل ساسکاچوان است، تاکنون در کانادا پیدا شده‌است. تعداد کل
است، تاکنون در کانادا پیدا شده‌است. تعداد کل گورها روز گذشته در یک کنفرانس مطبوعاتی ۷۵۱ قبر اعلام شد، بیش از سه برابر ۲۱۵ کشف شده در ماه گذشته در Kamloops. درمجموع ۴۴۰۰۰ مترمربع (۴۷۰٬۰۰۰ فوت مربع) جستجو شد که هر یک از ۷۵۱ «ضبط شده» احتمالاً بیش از یک جسد را نشان می‌داد. اما، از آنجا که این سایت همچنین حاوی بقایای اعضای گروه و افراد خارج از جامعه است، نسبت ۷۵۱ بازدید ضبط شده که می‌تواند مربوط به مدرسه مسکونی باشد، در حال حاضر ناشناخته است. این احتمال وجود دارد که حداقل ۶۰۰ مورد از کشف‌ها مربوط به گورهای
دارد که حداقل ۶۰۰ مورد از کشف‌ها مربوط به گورهای واقعی باشد، زیرا فناوری رادار دارای خطای ۱۰–۱۵٪ بود. اجساد بخشی از یک گور دسته جمعی نبودند. بلکه سنگ قبرها توسط نمایندگان کلیسای کاتولیک در دهه ۱۹۶۰ برداشته شد. واکنش‌ها. نخست‌وزیر ساسکاچوان اسکات مو در بیانیه ای کتبی حمایت خود را از خانواده‌های متوفی ابراز داشت. نخست‌وزیر انتاریو داگ فورد در توئیتر خود نوشت: «قلب من برای جوامع بومی با اخبار مربوط به مکان‌های قبرستانی بدون علامت و صدها کودک دیگر که هرگز به خانه برنگشتند، درد می‌کند. ما باید با این قسمت
به خانه برنگشتند، درد می‌کند. ما باید با این قسمت وحشتناک تاریخ، از جمله در انتاریو، مقابله کنیم و از آنها درس بگیریم» پری بلگرد، رئیس ملی مجمع اولین ملل، در توئیتی نوشت که این کشف «کاملاً غم انگیز بود، اما تعجب آور نبود». در ساسکاتون، پرچم‌های شهر قرار است در ۲۴ ژوئن به نیمه چوب کاهش یابد. بابی کامرون، رئیس فدراسیون ملل مستقل، گفت، «این یک جنایت علیه بشریت بود … تنها جنایتی که ما در کودکی مرتکب شدیم بومی متولد شدیم … ما در اینجا اردوگاه‌های کار اجباری داشتیم. ما آنها را اینجا در ساسکاچوان داشتیم. آنها
ما آنها را اینجا در ساسکاچوان داشتیم. آنها مدارس شبانه روزی بومیان نامیده می‌شدند.» دونالد بولن، اسقف اعظم کاتولیک روم، از اقدامات کلیسا عذرخواهی کرد و گفت که آنها در ارائه اطلاعات کمک می‌کنند. نخست‌وزیر کانادا جاستین ترودو پاسخ داد که یافته‌ها «باعث شرمساری کانادا» است و سپس ابراز همدردی کرد. در پاسخ، ماریون بولر، رئیس کمیساری تحقیقات ملی زنان و دختران بومی گمشده و مقتل، سخنان ترودو را به عنوان «همدردی و آنچه او فکر میکند» رد کرد و در عوض خواستار «اقدام مشخص» شد. جگمیت سینگ رهبر حزب جدید دموکرات از دولت
شد. جگمیت سینگ رهبر حزب جدید دموکرات از دولت فدرال خواست که همه ۹۴ توصیه کمیسیون حقیقت و آشتی کانادا را اجرا کند. در پی اکتشافات ماریو و کاملوپس، جوامع مختلف در بریتیش کلمبیا ، انتاریو، نیوبرانزویک و نوناووت تصمیم گرفتند جشن روز کانادا را برای سال ۲۰۲۱ لغو کنند، و به جای آن رویدادهای فروتن یا زمان تأمل را انتخاب کنند. برج CN در تورنتو برای نشان دادن حمایت از جوامع بومی، در روز کانادا قرار است به رنگ نارنجی روشن شود. در روزهای پس از کشف، کلیسای جامع جامع سنت پل در ساسکاچوان پوشیده از نقاشی‌های دیواری بود،
پل در ساسکاچوان پوشیده از نقاشی‌های دیواری بود، متشکل از کلمات «ما بچه بودیم» که توسط اثرات دستی قرمز و لکه‌های خون جعلی احاطه شده‌است. بعلاوه، از ۲۷ ژوئن، چهار کلیسای کاتولیک (کلیسای سنت آن، کلیسای چوپاکا، کلیسای مقدس قلب و کلیسای سنت گریگوری) در سرزمین اولین ملل در غرب کانادا در آتش‌سوزی تخریب شدند، در آتش‌سوزی‌های محلی که مشکوک به نظر می‌رسید مقامات. سازمان، The Missionary Oblates of Mary Immaculateسازمانی کاتولیک که این مدرسه را اداره می‌کرد، به همراه ۴۸ نفر دیگر، اندکی پس از یافته‌ها اعلام کرد که تمام
نفر دیگر، اندکی پس از یافته‌ها اعلام کرد که تمام اسناد تاریخی موجود در آن را فاش می‌کنند.
نشر ایران‌بان یک ناشر ایرانی است که حوزهٔ تخصصی فعالیتش در زمینهٔ ادبیات و روان‌شناسی کودک و نوجوان است. این ناشر فعالیت خود را از سال ۱۳۸۰ آغاز نموده‌است. از جمله داستان‌هایی که از نشر ایران‌بان منتشر شده‌است که برای نوجوانان جذاب است، می‌توان به ژانرهای معمایی و فانتزی اشاره کرد.
هونگچی ئی‌اچ‌اس۹ یک خودروی خودروی شاسی‌بلند لوکس فول سایز الکتریکی است که توسط هونگچی از سال ۲۰۲۰ ساخته شده‌است. بررسی. نسخه مفهومی این خودرو در طی نمایشگاه بین‌المللی اتومبیل ۲۰۱۹ آلمان و نمایشگاه اتومبیل گوانگژو ۲۰۱۹ معرفی شد، نسخه تولیدی این خودرو نیز برای اولین بار در نمایشگاه خودروی پکن سال ۲۰۲۰ نشان داده شد.هونگچی ئی‌اچ‌اس۹ در دو مدل ۷ صندلی به چینش 2+3+2و ۶صندلی به صورت 2+2+2 است که در مدل دوم صندلی ها به صورت خلبانی است و 80تا 114 هزار دلار قیمت دارد.این خودرو از طراحی دو رنگی بهره می‌برد و دارای
خودرو از طراحی دو رنگی بهره می‌برد و دارای رینگ‌های سفارشی ۲۱ و ۲۲ اینچی است. فناوری. این خودرو مجهز به یک فرمان سنسور هوشمند و شش صفحه نمایش هوشمند است که قابلیت کنترل عملکردهایی مانند ناوبری و کنترل از راه دور وسیله نقلیه با تلفن همراه را دارد، از جمله بازکردن قفل، تنظیم دما ، کنترل صدای هوشمند و مکان‌یابی خودرو. این خودرو به سیستم رانندگی خودمختار سطح ۴ است : L3 + و OTA مجهز است. مشخصات فنی. مدل پایه از هونگ‌چی E-HS9 نیروی خود را از دو موتور الکتریکی دریافت می‌کند. موتورهای نصب شده روی مدل پایه 320 اسب
می‌کند. موتورهای نصب شده روی مدل پایه 320 اسب بخار قدرت و 405 نیوتون متر گشتاور تولید میکند که صفر تا صد این مدل 5.6ثانیه است و در نسخه پرفورمنس این اعداد به 600اسب بخار و 750نیوتون متر و صفر تا صد 5 ثانیه میرسد. باتری و شارژ. این خودرو دارای باتری های ۸۴ و ۹۹ کیلووات ساعتی است و از فناوری شارژ بی‌سیم یا شارژ غیر تماسی پشتیبانی می‌کند که می‌تواند در مدت زمان ۸٫۴ ساعت خودرو را به‌طور کامل شارژ کند. پیمایش نسخه پایه که با باتری 84کیلووات ساعتی است 460کیلومتر است و در نسخه پرفورمنس با باتری 99 کیلووات 510
است و در نسخه پرفورمنس با باتری 99 کیلووات 510 کیلومتر است .
اعتصابات کارگری ۱۴۰۰ ایران یا کمپین ۱۴۰۰ به مجموعه اعتصاباتی گفته می‌شود که در اوایل تیرماه ۱۴۰۰ توسط گروهی از کارگران بیدخون در عسلویه در اعتراض به پابین بودن دستمزدها آغاز شد. این اعتصابات پس از مدت کمی گسترش یافت و به‌تدریج کارگران شهرهای دیگر ایران نیز دست به اعتصاب زدند. آغاز. پس از اعتصاب کارگران عسلویه، کارگرانِ صنعت نفت، گاز و پتروشیمی در چند استان ایران، از جمله آذربایجان غربی، ایلام، اصفهان، بوشهر، تهران و خوزستان نیز دست به اعصاب زدند تا واحدهای متعدد مرتبط به این شرکت‌ها به تعطیلی کشیده شوند. ۱
مرتبط به این شرکت‌ها به تعطیلی کشیده شوند. ۱ تیر. در تاریخ ۱ تیر ۱۴۰۰ اعتصابات کارگری آغاز شد. ۴ تیر. در تاریخ ۴ تیر ۱۴۰۰ کارگران صنایع فولاد از جمله شرکت فولاد کرمان به این اعتصابات پیوستند. ۵ تیر. در تاریخ ۵ تیر ۱۴۰۰، کارگران شرکت اودی‌سی‌سی پالایشگاه اصفهان نیز به اعتصابات پیوستند. ۱۵ تیر. کارگران در شرکت‌های خط ۳۶ اینچ زاهدان، خط ۴۸ کرمان شرکت آسیا هفت سنگ، جوشکاران شرکت دریا ساحل رشت، رانندگان آتش‌خوار و تلمبه خانه فیروز آباد به اعتصاب سراسری کارگران پیمانی نفت و پتروشیمی پیوستند دلایل اعتصاب و
پیمانی نفت و پتروشیمی پیوستند دلایل اعتصاب و خواسته‌های کارگران. پایین بودن حقوق‌ها، فساد و مشکلات در خصوصی‌سازی واحدهای صنعتی، اشکال در قراردادها، نداشتن امنیت شغلی، ناامن بودن فضای کار و از جمله مسائل مورد اعتراض جنبش کارگری در ایران است. همچنین خواسته کارگران پالایشگاه‌ها، پتروشیمی‌ها و نیروگاه‌ها که دست به اعصاب زدند، «افزایش دستمزد به ۱۲ میلیون تومان در ماه» و «تغییر نوبت مرخصی به ۲۰ روز کار و ۱۰ روز مرخصی» گزارش شده‌است. دیگر مطالبه کارگران، یکسان بودن حقوق‌های و امکانات رفاهی است. اخراج کارگران. به
حقوق‌های و امکانات رفاهی است. اخراج کارگران. به گزارش رسانه‌ها، حدود ۷۰۰ نفر از کارگران معترض از کار خود اخراج شده‌اند. کمپین ۱۴۰۰. کارگران معترض، اعتصابات خود را «کمپین ۱۴۰۰» نامیده‌اند. حمایت‌ها. سازمان‌ها، سندیکاها و افراد متعددی از این کمپین حمایت کردند که، سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوس‌رانی تهران و حومه، سندیکای کارگران کشت و صنعت نیشکر هفت‌تپه، شورای بازنشستگان ایران، گروه اتحاد بازنشستگان و دانشجویان پیشرو دانشگاه اصفهان، از جمله حامیان هستند. همچنین محمود احمدی‌نژاد رئیس دولت‌های نهم و دهم نیز
محمود احمدی‌نژاد رئیس دولت‌های نهم و دهم نیز از طی بیانیه‌ای حمایت خود را از کارگران اعلام کرد. خانواده‌های کشته‌شدگان آبان ۱۳۹۸. درپی این اعتراضات، خانواده‌های کشته‌شدگان اعتراضات آبان ۱۳۹۸ ایران حمایت خود را از کارگران اعلام کرده و و طی بیانیه‌ای اعلام کرند: شورای بازنشستگان ایران. شورای بازنشستگان ایران، ضمن اعتراض به دستمزدها و شرایط کنونی، حمایت خود را از کارگران اعلام کرد. رضا پهلوی. رضا پهلوی نیز طی بیانیه‌هایی در حساب توییتر و تلگرام خود، حمایت خود را از اعتصاب کارگران اعلام کرد و از کارگران ایران
را از اعتصاب کارگران اعلام کرد و از کارگران ایران خواست که همبستگی خود را حفظ نمایند. اتحاد بین‌المللی در حمایت از کارگران ایران. اتحاد بین‌المللی در حمایت از کارگران ایران نیز حمایت خود را از اعتصابات طی بیانیه‌ای اعلام کرد.
آگاسیکل، متناوباً آگسیکل یا هِگِسیکل ()، پادشاه اسپارت، سیزدهمین نواده پروکلس بود. پسر آرکیداموس یکم، از لیست پادشاهان اسپارتی، با لئون اسپارتی هم دوره یا معاصر بود و احتمالاً پیرامون ۵۹۰ پیش از میلاد یا ۶۰۰ جانشین پدرش شد. در درازنای پادشاهی او، لاکدامنیان، جنگ نافرجامی را علیه تِگئا آغاز کردند، ولی در جنگ‌های دیگرشان پیروز شدند. (هرود. ۶۵. مکث. سوم ۷، § ۶، ۳. ۳.. ۵. ) پسرش آریستون جانشین وی شد.
درود بر تو در تاج پیروزی ()، سرود ملی امپراتوری آلمان از سال ۱۸۷۱ تا ۱۹۱۸ بود و سرود سلطنتی پروس از سال ۱۷۹۵ تا ۱۹۱۸. تا پیش از بنیان‌گذاری امپراتوری در سال ۱۸۷۱ ، این سرود سلطنتی در پروس از سال ۱۷۹۵ استفاده می‌شد.ملودی و لحن این سرود از سرود ملی بریتانیا یعنی "خدا نگهدار پادشاه باد" الهام گرفته شده است. به دلایلی، این سرود در آلمان بسیار محبوب نبود. نه تنها نتوانست حمایت ملی‌گراهای آلمانی را به دست بیاورد بلکه در برخی از پادشاهی‌های جنوب آلمان مانند پادشاهی بایرن و پادشاهی وورتمبرگ پذیرفته نشد. پس از جنگ