payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دانشکده باعث ایجاد وضعیتی شد که از ۱۹۸۷ میلادی به بعد، برای دانشجویانی که می‌خواستند در دانشگاه سیدنی اقتصاد بخوانند دو گزینه باز بود – پذیرفته شدن در رشته لیسانس اقتصاد (BEc) که در برنامه درسی آن آموزش علم اقتصاد و اقتصادسنجی الزامی است، یا پذیرفته شدن در رشته لیسانس اقتصاد (Bec) (علوم اجتماعی) که در این رشته دانشجویان می‌توانند از گزینه‌های رشته علم اقتصاد یا اقتصاد سیاسی یکی آن را انتخاب نموده و مدرک تحصیلی مجزا کسب کنند. تبلیغات منفی به هدف زیر سؤال بردن اعتبار مدرک تحصیلی اقتصاد سیاسی از جانب
سؤال بردن اعتبار مدرک تحصیلی اقتصاد سیاسی از جانب خبرنگارانی چون پی.پی. مک‌گوینیس، دیوید کلارک و دانشجوی پیشین دانشگاه سیدنی و رهبر راست‌گرا، تونی ابوت آغاز شد. با این همه، اقتصاد سیاسی به شکوفایی خود در میان این ترتیبات جدید مدرک تحصیلی ادامه داد. استیلول در ۱۹۸۳ میلادی به عنوان نخستین رئیس برنامه اقتصاد سیاسی گماشته شده و تا دهه ۱۹۹۰ میلادی در سمت خود باقی ماند. در آن زمان، برخی گزینه‌های سال سوم دوره لیسانس معرفی شده بودند و برنامه اختصاصی سال-چهارم، شاگردان عالی را بخود جذب می‌کرد. با معرفی یک برنامه
عالی را بخود جذب می‌کرد. با معرفی یک برنامه فوق لیسانس اقتصاد (علوم اجتماعی) که بیشتر متمرکز بر پژوهش بود در ۱۹۹۰ میلادی و معرفی یک برنامه کارشناسی ارشد که روی اقتصاد سیاسی استرالیا متمرکز بود در ۱۹۹۹ میلادی، قدم‌های برای برنامه‌های مطالعات فوق لیسانس در رشته اقتصاد سیاسی نیز برداشته شده بود. اما، انواع مختلف تهدیدها نسبت به برنامه اقتصاد سیاسی شروع به ظهور کرد. از ۱۹۹۶ میلادی به بعد، حکومت استرالیا به رهبری جان هوارد به‌طور قابل‌ملاحظه حمایت مالی از تمامی دانشگاه‌ها را متوقف نموده و آن‌ها را وادار نمود تا
را متوقف نموده و آن‌ها را وادار نمود تا خود به‌طور قاطعانه منابع عایداتی جایگزین جستجو نمایند. جذب دانشجویان بین‌المللی که پول پرداخت می‌کردند به بازی اصلی مبدل شد و در این میان دانشکده اقتصاد دانشگاه سیدنی جایگاه خوبی برای مبدل شدن به بازیگر بزرگ داشت. این دانشکده به دانشکده اقتصاد و کسب‌وکار تغییر نام داد؛ و رشته‌های آموزشی جدید مانند سیستم‌های اطلاعات کسب‌وکار و کسب‌وکار بین‌المللی در آن ایجاد شدند.
جنویو بردی (Genevieve Brady)، دوشس کلیسای مقدس روم (نام تولد: ماکائولی) (Macaulay) (موسوم به گاروان) (Garvan) (زادهٔ ۱۱ آوریل ۱۸۸۰ – درگذشتهٔ ۲۴ نوامبر ۱۹۳۸)، نوع‌دوست آمریکایی و حامی خیریه‌های کاتولیک بود. او به‌عنوان معاون شورای رفاه نیویورک، نایب‌رئیس کمیتهٔ ملی زنان در تجهیز رفاه و آسایش و رئیس هیئت‌مدیرهٔ دختران پیشاهنگ ایالات متحده آمریکا فعالیت کرد. در سال ۱۹۲۶، پاپ پیوس یازدهم از او تجلیل کرد و به‌دلیل شایستگی‌هایش به مقام دوشس پاپی نائل آمد. در سال ۱۹۳۴، ژنو گاروان، به‌عنوان نخستین زن از دانشگاه
۱۹۳۴، ژنو گاروان، به‌عنوان نخستین زن از دانشگاه جورج‌تاون مدرک افتخاری دریافت کرد. زندگی‌نامه. جنویو گاروان در ۱۱ آوریل ۱۸۸۰ در هارتفورد، کنتیکت چشم به جهان گشود. پدرش، پاتریک گاروان و مادرش، مری کارول و برادرش، فرانسیس پاتریک گاروان بودند. یک خواهر به خواهران مذهبی مرسی در هارتفورد، کنتیکت پیوست. او با باور کاتولیک پرورش یافت و به صومعهٔ سکرت هارت در پراویدنس، رود آیلند رفت. جنویو از کالج سکرت هارت در شهر وستچستر، نیویورک فارغ‌التحصیل شد و بعدها تحصیلاتش را در درسدن و پاریس ادامه داد. گاروان در ۱۱ اوت
را در درسدن و پاریس ادامه داد. گاروان در ۱۱ اوت ۱۹۰۶ با نیکلاس فردریک بردی ازدواج کرد. شوهر وی که به‌عنوان پیرو کلیسای اسقفی پرورش یافته بود، پیش از ازدواج به مذهب کاتولیک روی آورد. جنویو گاروان در جنگ جهانی اول، باشگاه مستعمرهٔ قدیمی در نیویورک را خرید و به‌عنوان مرکز تجهیز برای آموزش پرستاران با هدف خدمت‌رسانی در اروپا به دولت قرض داد. بعد از جنگ، دولت فرانسه به پاس کمک‌های مالی جنویو گاروان به پناهجویان، به او نشان افتخار اعطا کرد. جنویو گاروان همچنین برندهٔ جایزهٔ فرمان پادشاهی از سوی پادشاه بلژیک،
برندهٔ جایزهٔ فرمان پادشاهی از سوی پادشاه بلژیک، آلبرت اول شد. در دههٔ ۱۹۲۰، گاروان و همسرش زمستان‌ها را در کاخ کاسا دل سول در روم می‌گذراندند تا بتوانند به امور واتیکان بپردازند. همسر او که بعدها مفتخر به عنوان دوک پاپ شد، نخستین آمریکایی‌ای بود که درجهٔ عالی مسیح، بالاترین درجهٔ جوانمردی که از سوی پاپ اعطا می‌شود، دریافت کرد. در سال ۱۹۲۶، پاپ پیوس یازدهم به جنویو گاروان، عنوان دوشس پاپ اعطا کرد. او همچنین عناوین بانوی شوالیه‌های مالت، بانوی فرقهٔ مزار مقدس اورشلیم و عنوان برای کلیسا و پاپ را دریافت نمود.
اورشلیم و عنوان برای کلیسا و پاپ را دریافت نمود. او نزد النور روزولت، بانوی اول، به‌عنوان نایب‌رئیس هیئت‌مدیرهٔ کمیتهٔ ملی زنان در تجهیز رفاه و آسایش خدمت کرد. جنویو گاروان، بنیان‌گذار باشگاه کارول، انجمنی برای زنان بازرگان و رئیس هیئت‌مدیرهٔ دختران پیشاهنگ ایالات متحده آمریکا بود. در سال ۱۹۳۶، ملکی که وقف دختران پیشاهنگ آمریکا کرد، به افتخار او کمپ جنویو بردی نامیده شد. او در سمت معاونت کمیتهٔ رفاه نیویورک فعالیت کرد. در سال ۱۹۳۴، جنویو گاروان مدال لائتار دانشگاه نوتردام را به‌عنوان مهمترین غیرروحانی
دانشگاه نوتردام را به‌عنوان مهمترین غیرروحانی کاتولیک آمریکا دریافت کرد. در سال ۱۹۳۴، او مدرک دکترای افتخاری حقوق را از رئیس دانشگاه جورج تاون، دبلیو کولمن نویلز، به‌عنوان نخستین زنی که مدرک افتخاری از دانشگاه دریافت می‌کند، کسب کرد. او و همسرش در نیویورک، خیابان پنجم، پلاک ۹۱۰ و در اینیسفادا در ملک تودور ریوایوال خود در ماساچوست، نیویورک سکونت داشتند. آن‌ها میزبان مهمانان عالی‌رتبه‌ای از مقامات رسمی کاتولیک شامل فرانسیس اسپلمن و پاپ پیوس دوازدهم آینده بودند. در سال ۱۹۳۷، جنویو گاروان این ملک را که شامل
در سال ۱۹۳۷، جنویو گاروان این ملک را که شامل ۲۵۰ هکتار زمین و یک عمارت ۸۰ اتاقی بود، به انجمن عیسی مسیح در ایالت نیویورک هدیه کرد که پیش از تبدیل آن به خانهٔ انزوای یسوعیان سنت ایگناتیوس در سال ۱۹۶۳، از آن به‌عنوان مدرسهٔ علوم دینی استفاده می‌شد. نمازخانهٔ این ملک، سنت جنویو نامیده شد. در سال ۱۹۳۰، همسر جنویو گاردن چشم از جهان بست و کلیهٔ املاک به ارزش دوازده میلیون دلار را برای وی به میراث گذاشت. جنویو به نوبهٔ خود در همان سال، ۹۵ اثر هنری به خانهٔ تعلیم راهبه‌های یسوعیان تازه‌تأسیس در ورنرسویل،
تعلیم راهبه‌های یسوعیان تازه‌تأسیس در ورنرسویل، پنسیلوانیا اهدا کرد که بعدها مشخص شد یکی از آن‌ها اثر تینتورتو بوده‌است. در ۶ مارس ۱۹۳۷، بردی با شهادت روحانیون طی مراسمی خصوصی با ویلیام بابینگتون ماکولی، کشیش واتیکان در ایالت آزاد ایرلندی، ازدواج کرد. این ازدواج به‌دلیل نیاز به حضور ماکولی در رم بدون اطلاع‌رسانی انجام شد. در ۲۴ نوامبر ۱۹۳۸، جنویو گاروان پس از یک دورهٔ مختصر بیماری، چشم از جهان فروبست. او در جوار همسر اولش پایین محراب اصلی در خانهٔ تعلیم راهبان سنت ایزاک جوگز در ورنرسویل، پنسیلوانیا
راهبان سنت ایزاک جوگز در ورنرسویل، پنسیلوانیا آرمیده‌است. مشارکت‌های مالی او برای کلیسای کاتولیک بر لوحی در کلیسای سنت پاتریک در رم به یادگار نگاشته شده‌است. ملک او شش میلیون دلار ارزش‌گذاری شد که بیشتر آن وقف باشگاه کارول و سایر خیریه‌ها شده‌است.
جورج واشینگتن براکنریج (George Washington Brackenridge) (زادهٔ ۱۴ ژانویه ۱۸۳۲ – درگذشتهٔ ۲۸ دسامبر ۱۹۲۰)، نوع‌دوست و باسابقه‌ترین عضو شورای دانشگاه تگزاس بوده‌است. بخشش و اهدای زمان، زمین و ثروت او باعث گسترش دانشگاه شد و فرصت‌های آموزشی برای زنان و سایر اقلیت‌ها را فراهم کرد. او مدافع حق رأی زنان و فرصت‌های تحصیلی آن‌ها بود. براکنریج همچنین تاجری بود که ثروت اولیه‌اش را با سودجویی در کارزار جنگ داخلی آمریکا به دست آورد. او دو مؤسسهٔ بانکی را در سن آنتونیو سازمان‌دهی کرد و در جایگاه ریاست در مؤسسات مشغول به
کرد و در جایگاه ریاست در مؤسسات مشغول به فعالیت بود. براکنریج رئیس شرکت آب سن آنتونیو بود. ارتفاعات آلامو هایتس، تگزاس در شهرستان بیر، تگزاس زمانی محل سکونت او بوده و از سوی او نام‌گذاری شده‌است. عمارت براکنریج، فرنریج، اکنون بخشی از پردیس دانشگاه اینکارنت ورد است. بوستان براکنریج، باغ چای ژاپنی سان آنتونیو و پارک مهنکه در سن آنتونیو در زمین‌های اهدایی او ساخته شده‌است. پیشینهٔ خانوادهٔ براکنریج. نام براکنریج در تگزاس از رابرت براکنریج پدر که اسکاتلندی-ایرلندی بود و از ایرلند شمالی به‌همراه برادرش،
بود و از ایرلند شمالی به‌همراه برادرش، الکساندر، در سال ۱۷۳۰ مهاجرت کرده بود، برگرفته شده‌است. فرزندان الکساندر، نام فامیلی خود را برکینریج هجی می‌کردند. الکساندر و خانواده-اش به ویرجینیا مهاجرت کردند. رابرتِ پدر در کامبرلند، پنسیلوانیا ماند. پسرش، جان براکنریج (زادهٔ ۱۷۷۲ – درگذشتهٔ ۲ مه ۱۸۴۴) در واشینگتن دی.سی. پرورش یافت. او اولین وزیر پرسبیتری در واشینگتن دی.سی. بود و در سال ۱۸۱۱ به‌عنوان روحانی سنای ایالات متحده آمریکا منصوب شد. جان آدامز براکنریج (زادهٔ ۱۸۰۰ – درگذشتهٔ ۱۸۶۲) فارغ‌التحصیل رشتهٔ حقوق
۱۸۰۰ – درگذشتهٔ ۱۸۶۲) فارغ‌التحصیل رشتهٔ حقوق از دانشگاه پرینستون بوده که یک سالن تمرین را در واریک، ایندیانا افتتاح کرد. او یکی از انتخاب‌کنندگان حزب ویگ بود که از کارزار انتخاباتی هنری کلی در سال ۱۸۴۴ برای تصدی منصب ریاست‌جمهوری ایالات متحده حمایت کرد. جان آدامز براکنریج در بحبوحهٔ فعالیت‌های سیاسی خود با آبراهام لینکلن آشنا شد. در سال ۱۸۲۷، ایزابلا هلنا مک کالو (زادهٔ ۱۸۱۱ – درگذشتهٔ ۱۸۸۶) با جان آدامز براکنریج ازدواج کرد. جد اسکاتلندی-ایرلندی او کشیش جان کریگ در سال ۱۷۳۴ از شهر انتریم، ایرلند شمالی
جان کریگ در سال ۱۷۳۴ از شهر انتریم، ایرلند شمالی مهاجرت کرده بود. پدرش جیمز مک کالو در چهار سالگی به‌همراه والدینش از جزیرهٔ شمالی، بلفاست، مهاجرت کرده‌است. همهٔ هشت فرزند جان آدامز و ایزابلا براکنریج در ایندیانا به دنیا آمدند. جان، ایزابلا و شمار زیادی از فرزندان‌شان در مقبرهٔ خانوادگی براکنریج در جکسون، تگزاس به خاک سپرده شدند. جورج دومین فرزند بود که در ۱۴ ژانویه ۱۸۳۲ چشم به جهان گشود. او در کالج هانوفر و دانشگاه ایندیانا تحصیل کرد. جورج به‌عنوان نقشه‌بردار و مهندس آموزش دید و دانش‌آموختهٔ حقوق از
و مهندس آموزش دید و دانش‌آموختهٔ حقوق از دانشگاه هاروارد بود. او در هجده سالگی به پورت لاواکا، تگزاس فرستاده شد تا کالا و اجناس به‌فروشد. با توجه به موفقیت وی، خانواده در سال ۱۸۵۳ به تکسانا در تگزاس رفتند و کسب‌وکار تجاری راه انداختند. برادران و خواهران جورج واشینگتن براکنریج. خانوادهٔ براکنریج در طول جنگ داخلی آمریکا از هم جدا شدند، جورج و پدرش جان، به آبراهام لینکلن و اتحادیه وفادار ماندند و سه پسر دیگر جان به ارتش ایالات کنفدراسیون پیوستند. جورج در حمایت از ممنوعیت برده‌داری و حق رأی زنان، با خواهرش
از ممنوعیت برده‌داری و حق رأی زنان، با خواهرش النور هم‌نظر بود. پس از مرگ پدرش، مادر جورج ایزابلا و خواهر النور به خانهٔ او نقل‌مکان کردند. جورج تا پایان عمر از مادرش حمایت کرد و تا زمان وفاتش، مراقبت از النور را برعهده گرفت. النور تنها چهار سال پس از جورج درگذشت. جنگ داخلی آمریکا. براکنریج در طول جنگ به‌دلیل سودی که از وضعیت پیش آمده نصیبش شد، به ثروت هنگفتی رسید. او درگیر فرار از ممنوعیت صادرات پنبهٔ ایالات متحده آمریکا به انگلستان و فرانسه بود. براکنریج پنبه را مستقیماً از مزرعه‌داران می‌خرید و آن را از
را مستقیماً از مزرعه‌داران می‌خرید و آن را از ماتاموروس به نیویورک می‌فرستاد. شرکای تجاری او، پدرش جان، جیمز اچ. بیتس که خانواده را از ایندیانا همراهی کرده بود و چارلز استیلمن بودند. پدرش و بیتس در همان اوایل فعالیت، چشم از جهان فروبستند. سرانجام براکنریج به‌ناچار به تگزاس فرار کرد. او به واشینگتن دی.سی. سفر نمود، جاییکه رئیس‌جمهور لینکلن در ۳۰ ژوئیه ۱۸۶۳ او را به سمت مأمور خزانه‌داری ایالات متحده منصوب کرد. هنگام تصرف شهر از سوی نیروهای اتحادیه، براکنریج در وزارت خزانه‌داری در نیواورلئان فعالیت می‌کرد. در
وزارت خزانه‌داری در نیواورلئان فعالیت می‌کرد. در سال ۱۸۶۴، او به‌عنوان نمایندهٔ لینکلن، به مکزیک اعزام شد تا بنیتو خوارس را متقاعد کند که تجارت پنبه با کنفدراسیون را متوقف کند. بانک ملی سن آنتونیو، وام و اعتبار سن آنتونیو. در سال ۱۸۶۶، براکنریج بانک ملی سن آنتونیو را سازمان‌دهی کرد و در سمت ریاست آنجا فعالیت کرد. او همچنین معمار ساختمان بانک در خیابان تجارت شناخته می‌شود. این بانک که به‌عنوان اولین بانک ملی سن آنتونیو فهرست شده‌است، در ۱۶ مارس ۱۹۷۲ به فهرست ثبت ملی مکان‌های تاریخی در شهر بکسار، تگزاس اضافه
ثبت ملی مکان‌های تاریخی در شهر بکسار، تگزاس اضافه شد. شرکت آب سن آنتونیو. فرانسوا پی ژیرو، شهردار شهر، در سال ۱۸۷۳ شروع به پذیرش پیشنهادها برای ایجاد شرکتی به‌منظور تأمین آب شهر از رودخانهٔ سن آنتونیو کرد. در سال ۱۸۷۷، قرارداد انحصاری ۲۵ ساله با ژان باپتیست لاکوست برای ادارهٔ شرکت آب سن آنتونیو منعقد شد. براکنریج پیشتیبان مالی شرکت آب بود. فعالیت‌های آموزشی و موقوفات. دانشگاه تگزاس. براکنریج عضو حزب جمهوری‌خواه بود، اما به‌مدت ۲۵ سال از سوی فرمانداران متوالی حزب دموکرات منصوب و دوباره به عضویت هیئت
متوالی حزب دموکرات منصوب و دوباره به عضویت هیئت نایب‌رئیس‌های دانشگاه تگزاس منصوب شد. فرماندار جیمز ای. فرگوسن بودجهٔ دانشگاه را وتو کرد و براکنریج پیشنهاد داد که با هزینهٔ خودش بودجهٔ دانشگاه را تأمین کند. در سال ۱۹۱۷، فرماندار ویلیام پی. هابی که جانشین فرگوسن شده بود، دوباره او را منصوب کرد. آخرین بار او در دسامبر ۱۹۲۰ در جایگاه نایب‌رئیسی فعالیت کرد. براکنریج طولانی‌ترین سابقهٔ خدمت در هیئت نایب‌رئیسی را دارد. کمک‌های مالی او به دانشگاه و دانشجویان آن عبارت است از: متفرقه. براکنریج نخستین رئیس
آن عبارت است از: متفرقه. براکنریج نخستین رئیس هیئت‌مدیرهٔ مدرسهٔ سن آنتونیو در سال ۱۸۹۹ بود. ذی‌نفعان آموزشی از کمک‌های مالی و نفوذ سیاسی براکنریج عبارت از: آلامو هایتس و دانشگاه اینکارنات ورد. در سال ۱۸۶۹، براکنریج و مادرش زمین و خانه‌ای به نام «محل دل‌انگیز قدیمی» را از جیمز آر سویت، شهردار سابق سن آنتونیو، خریدند. براکنریج نام آن منطقه را به آلاموهایتس تغییر داد. او خانه را بزرگ و سه طبقه کرد و سپس نام آن را فرنریج گذاشت. در سال ۱۸۹۷، براکنریج خانه و زمین ۲۸۰ جریب فرنگی را به خواهران خیریهٔ اینکارنات
۲۸۰ جریب فرنگی را به خواهران خیریهٔ اینکارنات ورد فروخت و آن‌ها نام ملک را ویلای براکنریج نهادند. ویلا بخشی از دانشگاه اینکارنات ورد در سن آنتونیو شد. بوستان براکنریج، بوستان مهنکه. جورج براکنریج در سال ۱۸۹۹، بوستان براکنریج اولیه به مساحت ۱۹۹ جریب فرنگی (۸۱ هکتار، ۰٫۳۱۱ مایل مربع) را به سن آنتونیو اهدا کرد. براکنریج بعدها زمین‌های بیشتری را واگذار کرد. در سال ۱۹۱۵، اِما کوهلر، بازهم زمین‌های بیشتری پیشکش کرد. نصب مجسمه با تشریفات اداری تا سال ۱۹۷۲ به تعویق افتاد. براکنریج همچنین ۲۵ جریب فرنگی (۱۰ هکتار،
افتاد. براکنریج همچنین ۲۵ جریب فرنگی (۱۰ هکتار، ۰٫۰۳۹ مایل مربع) از زمین‌های اطراف بوستان براکنریج را نیز واگذار کرد و شرط گذاشت که حتماً نام آن به افتخار دوستش و عضو شورای شهر و رئیس بوستان، لودویک مهنکه، بوستان مهنکه بگذارند. کمیته‌ای برای جمع‌آوری بودجه به‌منظور برپایی بنای یادبود مهنکه در بوستان تشکیل شد. این بنای تاریخی که در ورودی پارک قرار دارد، مجسمهٔ نیم‌تنهٔ مهنکه است که پمپئو کوپنی آن را ساخته و روی پایه‌ای گرانیتی که فرانک تیچ طراحی کرده، قرار گرفته‌است. مرگ و املاک. جورج واشینگتن براکنریج
گرفته‌است. مرگ و املاک. جورج واشینگتن براکنریج هیچ‌وقت ازدواج نکرد. او در ۲۸ دسامبر ۱۹۲۰ در سن آنتونیو چشم از جهان فروبست و با تشریفات فراماسونری در مقبرهٔ خانوادگی نزدیک ادنا، در شهر جکسون به خاک سپرده شد. امروزه بنیاد جورج واشینگتن براکنریج کمک‌هزینهٔ تحصیلی دانشجویان را فراهم می‌کند.
جیمز فینی باکستر (James Phinney Baxter) (زادهٔ ۲۳ مارس ۱۸۳۱ ـ درگذشتهٔ ۸ مه ۱۹۲۱)، سیاستمدار، بازرگان، مورخ، رهبر جنبش مدنی و نیکوکار آمریکایی ساکن پورتلند، ایالت مِین بود. او سال‌های ۱۸۹۳ و ۱۹۰۵ به مدت شش دورهٔ یک ساله به‌عنوان شهردار پورتلند برگزیده شد. کتابخانهٔ شخصی او که حاوی بیش از ۱۰۰ کتاب جلد چرمی از نقشه، پرتره، حکاکی و نامهٔ شخصی است، برای بازدید در کتابخانهٔ عمومی پورتلند موجود است. زندگی‌نامه. جیمز فینی باکستر، پسر داکتر الیهو باکستر و سارا کان باکستر بود. او در ۲۳ مارس ۱۸۳۱ در گورهام، ایالت
باکستر بود. او در ۲۳ مارس ۱۸۳۱ در گورهام، ایالت مِین (در مکانی که امروزه خانهٔ باکستر نامیده می‌شود) چشم به جهان گشود، اما از سال ۱۸۴۰ به پورتلند نقل‌مکان کرد. باکستر تا سال ۱۸۴۴ در مدرسهٔ استاد جکسون و سپس تا سال ۱۸۴۸ در آکادمی لین به تحصیل پرداخت. او در دفاتر حقوقی روفس چوت در بوستون شروع به فعالیت کرد، اما به‌دلیل ابتلا به بیماری ناچار به بازگشت به پورتلند شد. باکستر در پورتلند در صنف واردات کالاهای خشک با ویلیام جی. دیویس فعالیت کرد و پیشگام کسب‌وکار کنسروسازی و بسته‌بندی (شرکت بسته‌بندی پورتلند) شد که
و بسته‌بندی (شرکت بسته‌بندی پورتلند) شد که برای اقتصاد این ایالت جایگاهی درخور و شایسته داشت. باکستر از ثروت به دست آمده از کسب‌وکار موفق خود، در راستای اهداف بشردوستانهٔ بسیاری بهره برد. او به‌ویژه در مورد پشتیبانی از تلاش‌های آموزشی شور و شوق داشت و یک کتابخانهٔ عمومی (کتابخانهٔ یادبود باکستر) را به زادگاهش گورام و یک کتابخانه به شهر محل زندگی‌اش، پورتلند اهدا کرد. باکستر به‌مدت شش سال شهردار پورتلند بود و برای اولین‌بار ایدهٔ ساخت بلوار باکستر را مطرح کرد. این مسیر پردارودرخت که لبهٔ بک کوو را احاطه
کرد. این مسیر پردارودرخت که لبهٔ بک کوو را احاطه کرده‌است، بیشتر برای ورزش و تفریح استفاده می‌شود. همچنین از او به‌عنوان یک مرجع در تاریخ نیوانگلند یاد می‌شد و در میان علاقه‌مندی‌های دیگرش، به‌مدت سی سال رئیس انجمن تاریخ مِین و ناظر کالج بودین بود و با بسیاری از سازمان‌های دیگر که منافع تاریخ نیوانگلند را پیش می‌بردند، در ارتباط بود. یکی از بزرگ‌ترین دستاوردهای ادبی و تاریخی وی، ویرایش بیست جلد از بیست‌وچهار جلد کتاب تاریخ مستند مِین بود. باکستر همچنین چندین سال را صرف پرده‌برداشتن از جزئیات اسکان خانوادهٔ
سال را صرف پرده‌برداشتن از جزئیات اسکان خانوادهٔ سروان کریستوفر لِوِت در پورتلند در ۱۶۲۴–۱۶۲۳ کرد. تاریخچهٔ زندگی لوت که ناخدا و کاوشگری انگلیسی بود و جزئیات مستعمره‌ای که او سعی در ایجاد آن داشت تا حد زیادی فراموش شده بود تا این‌که بورس تحصیلی باکستر آن را دوباره بر سر زبان‌ها انداخت. باکستر بعدها کتابی در مورد لوت منتشر نمود که برگرفته از متن اثر قبلی خود لوت بود که در سال ۱۶۲۸ در لندن منتشر شده بود. زندگی شخصی. باکستر در سال ۱۹۲۱ در ۹۰ سالگی دیده از جهان فروبست و یک کشیش پروتستان مراسم تشییع جنازه‌اش را
فروبست و یک کشیش پروتستان مراسم تشییع جنازه‌اش را برگزار کرد، درحالی‌که او به کلیسای سوئدبورگ نیز وابستگی‌هایی داشت. باکستر در آرامگاه اِوِرگرین به خاک سپرده شده و بنای یادبود عظیمی از او و خانواده‌اش در مزارش قرار گرفته‌است. پسرش، پرسیوال پروکتور باکستر، فرماندار مِین (۱۹۲۱تا ۱۹۲۴) در سال ۱۹۲۱زندگی‌نامهٔ کوتاهی از پدرش، جیمز فینی باکستر، مورخ نوشت و کتاب را با این جمله به پایان برد که «پدر من به بشریت ایمان داشت، به آیندهٔ آمریکا ایمان داشت، به خدا ایمان داشت و به جهان آخرت ایمان داشت». نسل. فرزندان جیمز
و به جهان آخرت ایمان داشت». نسل. فرزندان جیمز فینی باکستر عبارت از:
فردریک پاژه (; – ) نظامی و سیاست‌مدار اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. او یک افسر بریتانیایی در طول جنگ کریمه بود که در عملیات معروف «حمله به تیپ سبک» شرکت داشت. او بعدها به یک سیاستمدار ویگ تبدیل شد.
ویلیام گوستاووس نیکلسون، بارون اول نیکلسون (; – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است. افسر ارتش بریتانیا بود که در جنگ دوم انگلیس و افغانستان، جنگ مهدی، جنگ سوم انگلیس و برمه، جنگ دوم بوئر و جنگ جهانی اول خدمت کرد. او رئیس ستاد کل امپراتوری شد و از نزدیک در سازماندهی مجدد ارتش بریتانیا در سال‌های اولیه قرن بیستم مشارکت داشت.
جان کلارک (John Clarke) (زادهٔ اکتبر ۱۶۰۹ – درگذشتهٔ ۲۰ آوریل ۱۶۷۶)، پزشک، کاهن باپتیست، یکی از موسسان مستعمره رود آیلند و مزارع پراویدنس و نویسنده منشور تأثیرگذار آن و همچنین یکی از پیشگامان حامی آزادی مذهبی در آمریکا بوده‌است. کلارک در وستورپ، سافک انگلستان چشم به جهان گشود. او مدارک تحصیلی بسیاری ازجمله کارشناسی ارشد در انگلستان و سپس آموزش پزشکی در هلند دریافت کرده‌است. در سال ۱۶۳۷، کلارک طی جنجال آنتیومیان به مستعمرهٔ خلیج ماساچوست رسید و تصمیم گرفت به‌همراه تعداد زیادی از تبعیدیان درگیری، به جزیره
به‌همراه تعداد زیادی از تبعیدیان درگیری، به جزیره آکویدنک برود. او یکی از موسسان پورتسموث و نیوپورت، رود آیلند شناخته شد و دومین کلیسای باپتیست آمریکا را در نیوپورت تاسیس کرد. باپتیست‌ها بدعت‌گذار تلقی می‌شدند و فعالیت آن‌ها در ماساچوست منع شده بود. اما کلارک می‌خواست مسیر خود را به آنجا هموار کند. او پس از مأموریت به شهر لینن، ماساچوست مدتی را در بوستون زندانی بود. پس از آن‌که در زندان با کلارک بدرفتاری شد، او به انگلستان بازگشت و کتابی در مورد آزار و اذیت‌هایی که بر باپتیست‌ها در ماساچوست روا داشته بودند
که بر باپتیست‌ها در ماساچوست روا داشته بودند و اعتقادات مذهبی خود نوشت. مستعمره نوپای رود آیلند نیاز به نماینده‌ای در انگلستان داشت، بنابراین کلارک بیش از یک دهه در آنجا ماند تا به امور آن مستعمره بپردازد. مستعمرات دیگر نیوانگلند با رود آیلند دشمنی داشتند و هر دو مستعمرهٔ خلیج ماساچوست و کانکتیکات به قلمروی آن‌ها تاخته بودند. در سال ۱۶۶۰ و پس از احیای سلطنت در انگلستان، ضروری بود که رود آیلند یک منشور سلطنتی برای محافظت از تمامیت ارضی خود دریافت کند. این وظیفه برعهدهٔ کلارک بود تا چنین سندی را تنظیم کند.
برعهدهٔ کلارک بود تا چنین سندی را تنظیم کند. او این فرصت را غنیمت شمرد تا آزادی‌های مذهبی را در قانون بگنجاند، چرا که تا آن موقع در هیچ منشور قانون اساسی این مسئله در نظر گرفته نشده بود. کلارک ده‌ها نامه و طومار به شاه چارلز دوم نوشت و ماه‌ها با کانکتیکات در مورد مرزهای قلمرو مذاکره کرد. سرانجام منشور سلطنتی رود آیلند را تنظیم و به پادشاه تقدیم کرد و در ۸ ژوئیه ۱۶۶۳ با مُهر پادشاه تأیید شد. این منشور آزادی فردی و مذهبی بی‌سابقه‌ای برای اهالی رود آیلند به ارمغان آورد و حدود ۱۸۰ سال پابرجا بود و به همین سبب
آورد و حدود ۱۸۰ سال پابرجا بود و به همین سبب طولانی‌ترین منشور قانون اساسی در تاریخ لقب گرفت. کلارک پس از موفقیت در تنظیم منشور، به رود آیلند بازگشت؛ وی آنجا در زمینهٔ امور مدنی بسیار فعال بود و تا سال ۱۶۷۶ و زمان مرگش، در کلیسای خود در نیوپورت به تبلیغ مذهب ادامه داد. او وصیت‌نامهٔ شگرفی از خود برجای گذاشت و نخستین ودیعهٔ تحصیلی را در آمریکا بنیان نهاد. کلارک از طرفداران مشتاق نظریهٔ شایستگی روح بود که در منشور رود آیلند و بعدها در قانون اساسی ایالات متحده آمریکا گنجانده شد. اوایل زندگی. جان کلارک در
آمریکا گنجانده شد. اوایل زندگی. جان کلارک در محلهٔ وستورپ شهر سافک در انگلستان چشم به جهان گشود. وی را در همان‌جا در ۸ اکتبر ۱۶۰۹ غسل تعمید دادند. کلارک یکی از هفت فرزند توماس کلارک و رز کریچ (یا کریج) بود که شش فرزند دیگر آن‌ها انگلستان را ترک کرده و در نیوانگلند ساکن شده بودند. هیچ پیشینهٔ روشنی از زندگی او در انگلستان به‌جز محل غسل تعمید خود و خواهران و برادرانش در دسترس نیست. از قرار معلوم، کلارک تحصیلات عالیه داشته‌است. این مسئله از آنجا قابل درک است که وقتی در ۲۸ سالگی به نیوانگلند رسید، شرایط قبول
که وقتی در ۲۸ سالگی به نیوانگلند رسید، شرایط قبول مسئولیت به‌عنوان پزشک و کاهن باپتیست را داشت. مطالعات و تحصیل او در سال‌های متمادی زندگی‌اش در کتابی که نگاشت و در سال ۱۶۵۲ منتشر کرد و همچنین در تألیف استادانهٔ منشور سلطنتی رود آیلند که مربوط به سال ۱۶۶۳ است، نمایان شد. وانگهی، وصیت‌نامهٔ او به کتاب‌های عبری و یونانی‌اش و همچنین به فهرست و واژه‌نامه‌ای که برای خودش نوشته بود، اشاره می‌کرد. دشواری ردیابی زندگی کلارک در انگلستان عمدتاً به‌دلیل متداول‌بودن نام وی در آنجاست. به عقیده و قلم تاریخ‌شناس رود
نام وی در آنجاست. به عقیده و قلم تاریخ‌شناس رود آیلند، جورج اندروز موریارتی جونیور، احتمالاً همان جان کلارک بوده که دانشجوی کالج سنت کاترین، کمبریج بوده اما احتمال دارد که او در سال ۱۶۲۸ مدرک کارشناسی از کالج بریزنوز، آکسفورد و نیز در سال ۱۶۳۲ مدرک کارشناسی ارشد از آنجا دریافت کرده باشد. سرنخ دیگری از تحصیلات وی مربوط به کاتالوگی از دانشجویان، دانشگاه لیدن هلند، یکی از نخستین دانشکده‌های علوم پزشکی اروپایی در آن روزگار می‌شود. دفتر فارغ‌التحصیلان دانشکده شامل نام یوهانس کلارک، آنلگوس، ۱۷ ژوئیه ۱۶۳۵ به زبان
نام یوهانس کلارک، آنلگوس، ۱۷ ژوئیه ۱۶۳۵ به زبان لاتین بوده که به انگلیسی همان جان کلارک می‌شود. قسمتی از فهرست مطالب را که خود کلارک نوشته و نویسندهٔ آن به‌عنوان «جان کلارک، کارشناس ارشد» مشخص شده می‌توان دریافت که کلارک مدرک کارشناسی ارشد داشته‌است. سال‌های پسین زندگی. درحالی‌که منشور سلطنتی آمادهٔ ارسال به نیوانگلند بود، کلارک مجبور شد به فکر تأمین منابع مالی سفر بازگشت خود باشد. کلارک یک هفته بعد از مُهرشدن منشور از سوی پادشاه، با ریچارد دین از لندن قراردادی امضا کرد که طی آن با رهن املاک خود در نیوپورت
امضا کرد که طی آن با رهن املاک خود در نیوپورت مقداری پول دریافت کند. حتی این اقدام نیز موجب نشد که کلارک بتواند خیلی سریع از انگلستان خارج شود و مجبور شد تا بهار بعدی صبر کند تا بتواند از طریق سفر دریایی انگلستان را به مقصد رود آیلند ترک کند. او به‌همراه همسرش با وسایل شخصی‌شان و محمولهٔ سازوبرگ جنگی با کشتی خواهران لندن، حرکت کردند. به‌رغم وجود مفاد سخاوت‌مندانه در منشور رود آیلند، این منشور نتوانست اختلافات مربوط به قلمرو سرزمینی را با کانکتیکات حل کند و این اختلافات به‌مدت نیم‌قرن ادامه پیدا کرد. همچنین
اختلافات به‌مدت نیم‌قرن ادامه پیدا کرد. همچنین مشکلی که با شرکت آترتون وجود داشت، نیز حل نشد، چون دو قطعه زمین داخل رود آیلند به نام «شهر ناراگانست» اشغال کرده بود. اما به‌هرحال، در سال ۱۶۶۴، گروهی از کمیسرهای سلطنتی به مستعمرهٔ رود آیلند رفتند. ساموئل گورتون به مقامات عالی‌رتبه گفته بود که اهالی ناراگانست در سال ۱۶۴۴ خود را تسلیم پادشاه انگلستان کرده‌اند. به محض ورود کمیسرها و تصدیق این خبر از سوی آن‌ها، کل قلمروی سرزمین ناراگانست (شهر واشینگتن، رود آیلند و بخشی از شهر کنت، رود آیلند فعلی شامل مناطق
و بخشی از شهر کنت، رود آیلند فعلی شامل مناطق آترتون) را به‌عنوان استان کینگز اعلام کردند. یکی از کمیسرها، ساموئل ماوریک، دوست صمیمی فرماندار آن زمان رود آیلند یعنی ویلیام برنتون بود و فرماندار به‌شدت از شرکت آترتون بیزار بود. کلارک یکی از سه نفری بود که حق اظهارنظر و بیان نظرهای رود آیلندی‌ها را در موضوع اختلافات زمین داشت و در نهایت کمیسرها موضع بسیار خصمانه‌ای در مقابل رود آیلند گرفتند. سرانجام شرکت آترتون املاک و مستغلات خود را از دست داد و استان کینگز تبدیل به بخشی از مستعمرهٔ رود آیلند شد. تقسیمات
تبدیل به بخشی از مستعمرهٔ رود آیلند شد. تقسیمات کلیسا. در همان زمانی که کلارک پس از بازگشت از انگلستان، در انجام امور مستعمرهٔ رود آیلند بسیار فعال شد، نقش رهبری خود را نیز در کلیسای نیوپورت از سر گرفت. تفرقه‌ای بزرگ در کلیسا، هنگام حضور او در انگلستان و دیگری چندین سال پس از عزیمتش رخ داد. نخستین مورد مربوط به «دست روی سر گذاشتن» بود. این عمل به‌عنوان یکی از اصول شش‌گانهٔ مسیح که در آیهٔ عبرانیان ۶:۲ نیز به آن اشاره شده و این مراسم در کلیسای باپتیست نیوپورت مورد استقبال قرار گرفت. به‌هرحال بعضی از اعضای