payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دیجیتالی‌سازی (به انگلیسی Digitization) فرایند تبدیل اطلاعات به فرمت دیجیتالی (یعنی قابل خواندن از طریق رایانه) است. نتیجه این فرایند نمایش یک شی، تصویر، صدا، سند یا سیگنال (معمولاً یک سیگنال آنالوگ) با تولید یک سری اعداد است که مجموعه ای گسسته از نقاط یا نمونه‌ها را توصیف می‌کند. به نتیجه "نمایش دیجیتال" یا به‌طور خاص، "تصویر رقومی"، برای شی و "قالب دیجیتال"، برای سیگنال گفته می‌شود. در کردار جدید، داده‌های دیجیتالی به شکل اعداد دودویی است که پردازش توسط کامپیوترهای دیجیتالی و سایر عملیات‌ها را تسهیل
کامپیوترهای دیجیتالی و سایر عملیات‌ها را تسهیل می‌کند، اما به‌طور دقیق، دیجیتالی کردن به زبان ساده به معنای تبدیل منبع آنالوگ به فرمت عددی است. فرمت عددی می‌تواند اعشاری باشد یا هر سیستم عددی دیگری که می‌توان به جای آن استفاده کرد. مثال‌ها. این اصطلاح برای توصیف، به عنوان مثال، اسکن منابع آنالوگ (مانند عکس‌های چاپ شده یا فیلم‌های ضبط شده) در رایانه برای ویرایش، اسکن سه بعدی که مدل‌سازی سه بعدی از سطح یک شی را ایجاد می‌کند و صدا (که در آن میزان نمونه برداری اغلب در کیلوهرتز) و تغییرات نقشه بافت. در عکسهای
اغلب در کیلوهرتز) و تغییرات نقشه بافت. در عکسهای معمولی، نرخ نمونه برداری به وضوح تصویر اشاره دارد که اغلب بر حسب پیکسل بر اینچ اندازه‌گیری می‌شود.
هزاره‌های استرالیا یا استرالیایی‌های هزاره به مردمان هزاره اشاره دارد که شهروند استرالیا هستند. مردمان هزاره گروه قومی بومی و اصلی ساکن مناطق مرکزی افغانستان به نام هزارستان، هستند. شورای هزاره‌های استرالیا سازمانی است که توسط جامعه هزاره‌های استرالیا تشکیل شده‌است. هزاره‌ها یکی از بزرگ‌ترین گروه‌های قومی پناهجویان در استرالیا هستند. بر اساس سرشماری سال ۲۰۱۶ استرالیا، ۲۱٫۹ درصد از افغانستانی‌های استرالیا تبار خود را هزاره ذکر کردند و ۳۳٫۹ درصد شان هزارگی را به‌عنوان زبان اصلی خود معرفی کردند که آنها را به
به‌عنوان زبان اصلی خود معرفی کردند که آنها را به دومین گروه بزرگ استرالیا در هر دو دسته تبدیل کرده‌است. پیشینه. قبل از سال ۱۹۸۰، تقریباً هزاران هزار نفر برای اهداف آموزشی به استرالیا آمدند. در طول جنگ ۱۹۸۰ شوروی در افغانستان و جنگ داخلی ۱۹۹۰، بیش از ۵ هزار از مردمان هزاره وارد استرالیا شدند. جامعه هزاره‌های استرالیا تعداد قابل توجهی از افراد را در بسیاری از زمینه‌ها از جمله حقوق، پزشکی، مهندسی، تدریس و تجارت به جامعه تقدیم کرده‌است. مردم‌شناسی. بیشترین جمعیت هزاره‌های استرالیا در مناطق دندنونگ (مک‌کواری
هزاره‌های استرالیا در مناطق دندنونگ (مک‌کواری پارک، نورت راید، مارسفیلد، شپارتون، میلدورا، راید)، هیلزشایر (کسل هیل، چری بوک، کلیویل)، بلک‌تاون (گلن‌وود، استن‌هوپ گاردینز، بلاویستا) و ساترلند شایر (میراندا) ساکن هستند. همچنان جمعیت قابل توجهی از آنان در حومه‌های اوبرن و مری لندز زندگی می‌کنند. زبان. استرالیا تنها کشوری است که هزارگی را به عنوان یک زبان رسمی، به رسمیت شناخته‌است. این اقدام در نتیجه حمایت دولت استرالیا از جامعه هزاره، به رسمیت شناختن حقوق بشری هزاره‌ها و احترام به هویت، زبان و قومیت شان،
بشری هزاره‌ها و احترام به هویت، زبان و قومیت شان، صورت گرفته‌است. اکثر هزاره‌های استرالیا به زبان انگلیسی مسلط هستند اما زبان اصلی آنها هزارگی است که کوشش می‌کنند بقای آن را در استرالیا حفظ کنند. رسانه. هزاره‌ها در در بخش مجله و سینما فعالیت‌های خوبی دارند. "ماهنامه آرمان" مجله‌ای است که در سراسر استرالیا منتشر می‌شود و توسط جامعه هزاره‌ها به نشر می‌رسد. فیلم مستند استرالیایی مولی و مبارک در سال ۲۰۰۳ نیز بر اساس یک پناهجوی هزاره ساخته شده‌است که وارد استرالیا می‌شود، عاشق دختری محلی می‌شود و با نزدیک شدن
می‌شود، عاشق دختری محلی می‌شود و با نزدیک شدن به اتمام ویزای موقت وی با اخراج احتمالی روبرو می‌شود.
سورن مناتساکانیان (؛ زاده ۱۹۳۲ - درگذشته ۲۰۲۱) بازیگر و کارگردان تئاتر و سینما ارمنی‌تبار اهل ایران بود. زندگی‌نامه. سورن مناتساکانیان، بازیگر و کارگردان از هنرمندانی بود که در مقاطع گوناگون نمایش‌هایی را در باشگاه آرارات کارگردانی کرده‌است. داماد خارجی (۱۳۶۲ش)، اثر نویسنده‌ای ارمنی و دشمن مردم (۱۳۷۳ش)، اثر هنریک ایبسن از آن جمله اند. ‏سال‌ها پیش مراسم بزرگداشت شصت سال فعالیت مناتساکانیان بر صحنه نمایش در باشگاه فرهنگی-ورزشی سیپان برگزار شد..
ناسیونالیسم انقلابی یا ملی‌گرایی انقلابی یک برچسب گسترده‌است که بر بسیاری از انواع مختلف جنبش‌های سیاسی ناسیونالیستی که می‌خواهند به اهداف خود از طریق انقلاب علیه نظم مستقر برسند، اعمال می‌شود. افراد و سازمانهایی که به عنوان ناسیونالیست انقلابی توصیف شده‌اند شامل برخی جریان‌های سیاسی در انقلاب فرانسه، جمهوری خواهان ایرلندی درگیر مبارزه مسلحانه با تاج‌وتخت بریتانیا، جنبش کان وونگ علیه حکومت فرانسه در ویتنام قرن ۱۹، جنبش استقلال هند در قرن ۲۰، برخی شرکت کنندگان در انقلاب مکزیک، بنیتو موسولینی و فاشیست‌های
در انقلاب مکزیک، بنیتو موسولینی و فاشیست‌های ایتالیایی، دولت خودمختار خراسان، آگوستو سزار ساندینو، جنبش ناسیونالیستی انقلابی در بولیوی، ناسیونالیسم سیاه‌پوست در ایالات متحده و برخی جنبش‌های استقلال طلبی آفریقا هستند. آفریقا. چندین جنبش استقلال آفریقا در قرن بیستم به عنوان ناسیونالیسم انقلابی شناخته شده‌اند. یکی از رهبران ضداستعماری آفریقا که ناسیونالیست انقلابی محسوب می‌شد، امیلکار کابرال بود که رهبری جنبش‌های استقلال‌طلبی در گینه بیسائو و دماغه سبز را برعهده داشت. کابرال در سال ۱۹۵۶ حزب آفریقا برای
برعهده داشت. کابرال در سال ۱۹۵۶ حزب آفریقا برای استقلال گینه و کیپ ورد را تأسیس کرد. این حزب در سال ۱۹۶۳ مبارزه مسلحانه ای را علیه مقامات استعماری پرتغال آغاز کرد و سرانجام گینه بیسائو و کیپ ورد به ترتیب در سال ۱۹۷۴ و ۱۹۷۵ استقلال خود را به دست آوردند. این جنگ استعماری همچنین منجر به ظهور جنبش نیروهای مسلح در خود پرتغال شد که دیکتاتوری را در آن کشور سرنگون کرد. ناسیونالیسم انقلابی کابرال در مفهوم «وحدت و مبارزه» تجسم یافته بود که هدف آن اتحاد جوامع مختلف قومی و فرهنگی گینه بیسائو و کیپ ورد به یک هویت ملی
و فرهنگی گینه بیسائو و کیپ ورد به یک هویت ملی واحد مبتنی بر مبارزه با حکومت استعماری بود. یکی دیگر از جنبش‌های آفریقایی که ایدئولوژی آن را ناسیونالیسم انقلابی نامیده‌اند، جبهه خلق برای دموکراسی و عدالت (PFDJ) در اریتره است. ایدئولوژی جبهه خلق بر میراث مبارزه اریتره برای استقلال تأکید می‌کند و می‌کوشد «ارزشهای مبارزه را در جوانان اریتره ای با شبیه‌سازی آزادانه (و گاهی مستقیماً) تجربیات رزمندگان در جنگ رهایی‌بخش» تقویت کند. علاوه بر این، این جبهه «ایده‌ای از یک کل ملی چند فرهنگی، چند مذهبی و یکپارچه» را
از یک کل ملی چند فرهنگی، چند مذهبی و یکپارچه» را ترویج می‌کند. ناسیونالیسم انقلابی همچنین به عنوان موضوعی در آثار نویسنده کنیا Ngugi wa Thiong'o شناخته شده‌است. آسیا. اصطلاح ناسیونالیسم انقلابی برای توصیف عناصر جنبش استقلال هند که با حاکمیت انگلیس در هند مخالف بودند به کار رفته‌است. ایالت هند Jharkhand میزبان گروه‌های سیاسی انقلابی ناسیونالیستی بود که از سال ۱۹۰۲ تا ۱۹۱۸ و به ویژه از ۱۹۱۲ به بعد شروع شد. داکا آنوشیلان سمیتی و دیگر جنبش‌های ناسیونالیستی از بنگال عملیات خود را در این دوره به Jharkhand گسترش
عملیات خود را در این دوره به Jharkhand گسترش دادند و هدف آنها الهام بخشیدن به یک قیام خشونت‌آمیز بزرگ علیه حکومت بریتانیا بود. آنها به دنبال بدست آوردن دینامیت، باروت و سایر مواد منفجره از معادن جارخند بودند، اما فعالیت آنها کشف شد و بسیاری از ملی گرایان انقلابی دستگیر شدند. در بیهار، ایالت هند واقع در شمال جارخند، همچنین سازمان‌های خشونت طلب طرفدار استقلال در اوایل قرن بیستم وجود داشتند که به عنوان ناسیونالیست‌های انقلابی یا تروریست توصیف شده‌اند. آنها «به روش‌های خشونت برای تأمین آزادی ایمان داشتند» و با
روش‌های خشونت برای تأمین آزادی ایمان داشتند» و با سرکوب فزاینده دولت روبرو شدند. وقتی دستگیر شدند، از اعضای کنگره ملی هند کمک حقوقی دریافت کردند، اگرچه کنگره با استفاده از خشونت مخالف بود. در هند، ناسیونالیسم انقلابی با یاد باگات سینگ که در سال ۱۹۳۱ توسط انگلیسی‌ها به دلیل نقشش در پرونده توطئه لاهور اعدام شد، شناخته می‌شود. در تاریخ ویتنام، اصطلاح ناسیونالیسم انقلابی برای اشاره به مخالفت با حکومت استعمارگر فرانسه که در دهه ۱۸۸۰ در میان مقامات دربند وطنی ویتنامی و نخبگان استانی، که جنبش کان وونگ را تشکیل
و نخبگان استانی، که جنبش کان وونگ را تشکیل دادند، به کار رفت. این جنبش به دنبال بازگرداندن امپراتور ویتنام و حفظ جامعه سنتی بود، اما با قدرت آتش برتر فرانسه شکست خورد. بعدها الهام بخش نسل دوم رهبری ضد استعمار در قرن بیستم بود. در ایران، شورش سرهنگ محمد تقی پسیان در سال ۱۹۲۱ به عنوان آزمایشی در ناسیونالیسم انقلابی توصیف شد. پسیان یک دولت نظامی مستقر در مشهد را رهبری کرد، که پس از کودتای ۱۹۲۱ ایران به عنوان رقیب دولت مرکزی به رهبری رضاشاه عمل کرد. اروپا. در اروپا، اصطلاح ناسیونالیسم انقلابی برای انواع
در اروپا، اصطلاح ناسیونالیسم انقلابی برای انواع جنبش‌های سیاسی ناسیونالیستی به کار رفته‌است، که به انقلاب فرانسه در قرن ۱۸ بازمی‌گردد. ناسیونالیسم انقلابی فرانسه نوعی ناسیونالیسم مدنی بود که در پی تحمیل هویت ملی مشترک به کل مردم فرانسه، صرف نظر از منشأ قومی یا فرهنگ‌ها و زبان‌های منطقه ای بود. این ناسیونالیسم از این جهت انقلابی بود که هدف آن «همسان سازی بشر» بود، مایل نبود که «هر کسی را که دارای مشخصات قومی خاصی نیست حذف کند، بلکه هر کسی را که مایل به اتخاذ یک هویت فرهنگی خاص است» حذف کند. ناسیونالیسم
یک هویت فرهنگی خاص است» حذف کند. ناسیونالیسم ایرلندی قرن نوزدهم نیز به عنوان ناسیونالیسم انقلابی توصیف شده‌است، زیرا در پی براندازی انقلابی حاکمیت بریتانیا در ایرلند بود. به دنبال شکست شورش ایرلند جوان در ۱۸۴۸، بسیاری از رهبران شورشی به تبعید به پاریس گریختند، جایی که «خود را در مرکز فکری ناسیونالیسم انقلابی یافتند». انقلابیون ایرلندی در تبعید با ناسیونالیست‌های لهستانی که برای استقلال ملی نیز مبارزه می‌کردند و از ایده‌های تروریسم «نجات بخش» و بسیج دهقانان برای اقدامات خشونت‌آمیز حمایت می‌کردند، که الهام
برای اقدامات خشونت‌آمیز حمایت می‌کردند، که الهام بخش ناسیونالیسم انقلابی ایرلندی بود، تماس گرفتند. ناسیونالیست‌های انقلابی ایرلندی فنینی نامیده شدند و این جنبش شامل سازمان‌های ایرلندی در دو طرف اقیانوس اطلس مانند اخوان جمهوری‌خواه ایرلند و اخوان فنینیان بود. در اوایل قرن بیستم در ایتالیا، اندیشه سیاسی بنیتو موسولینی بر شکل رادیکال ناسیونالیسم ایتالیایی متمرکز شد، که آن را ناسیونالیسم انقلابی نامیده‌اند. به گفته جیمز گرگور، موسولینی تا سال ۱۹۰۹ رویکردی مبهم و مبهم به مفهوم ناسیونالیسم انقلابی داشت، اگرچه او
مبهم به مفهوم ناسیونالیسم انقلابی داشت، اگرچه او به نقش تاریخی آن اعتراف کرد که بعداً زمینه‌ساز دیدگاه‌های بعدی وی شد. در مراحل اولیه، علی‌رغم تمایل موسولینی به ناسیونالیسم، او همچنان با میهن‌پرستی سنتی و جذابیت ملی گرایانه مخالف بود که شامل رد قاطعانه او از نوع ملی‌گرایی بود که توسط طبقات ممتاز و بورژوازی سنتی، که به سادگی از شعارهای ناسیونالیسم استفاده می‌کردند، حمایت می‌کرد. «هر زمان که ممکن است سود حاصل شود». A. جیمز گرگور رویکرد موسولینی به نسخه ملی‌گرایی خود را چنین توصیف می‌کند:ناسیونالیسم انقلابی
خود را چنین توصیف می‌کند:ناسیونالیسم انقلابی موسولینی، در حالی که خود را از میهن‌پرستی و ملی‌گرایی بورژوازی متمایز می‌کرد، بسیاری از ویژگی‌هایی را که امروزه ما با ناسیونالیسم مردمان توسعه نیافته می‌شناسیم، به نمایش گذاشت. این یک ناسیونالیسم ضد محافظه کار بود که تغییرات گسترده اجتماعی را پیش‌بینی می‌کرد. این برنامه علیه ستمگران خارجی و داخلی انجام شد. این تصویری از یک ملت تجدید شده و بازتولید شده که مأموریتی تاریخی را انجام می‌دهد، ایجاد کرد. آرمان اخلاقی ایثار و تعهد فداکارانه در خدمت اهداف جمعی را مورد
ایثار و تعهد فداکارانه در خدمت اهداف جمعی را مورد استناد قرار داد. و شکوه‌های باستانی را به یاد آورد و شکوه مشترک و بزرگتری را پیش‌بینی کرد.در سال ۱۹۱۴، روبرت مایکلز، سندیکالیست انقلابی اولیه که بعداً تا سال ۱۹۲۴ به حزب فاشیست ملی پیوست ، برای ترویج صنعتی شدن در ایتالیا خواستار "ملی گرایی انقلابی فقراً شد، زیرا معتقد بود "این صنعت است که اجازه می‌دهد مردم برای زندگی و پیشرفت در دنیای مدرن "و بدون پایگاه صنعتی بالغ، مردم خود را مورد بی اعتنایی بین‌المللی قرار می‌دهند. پس از جنگ جهانی دوم، در فرانسه، اصطلاح
می‌دهند. پس از جنگ جهانی دوم، در فرانسه، اصطلاح ناسیونالیسم انقلابی در توصیف خود توسط یک جنبش سومین موضع گرا به کار گرفته شد که هدف آن هماهنگ سازی سیاسی و ترکیب ناسیونالیسم راست افراطی و ناسیونالیسم چپ بود. قاره آمریکا. در بولیوی، جنبش ناسیونالیست انقلابی یک حزب سیاسی است که در سال ۱۹۴۱ تشکیل شد، انقلاب ملی ۱۹۵۲ را رهبری کرد و از ۱۹۵۲ تا ۱۹۶۴ بر این کشور حکومت کرد. به گفته وینستون مور کازانواس، ناسیونالیسم انقلابی "تبدیل به ایدئولوژی ضد الیگارشی بخش تحت سلطه، ایدئولوژی رسمی دولت بولیوی پس از ۱۹۵۲ شده‌است و
ایدئولوژی رسمی دولت بولیوی پس از ۱۹۵۲ شده‌است و در قلب منطق رژیم‌های نظامی مستبد در قدرت از سال ۱۹۶۴ به بعد ایستاده‌است. " در پرو، دولت نظامی خوان ولاسکو آلوارادو از سال ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۵ دوره ملی انقلابی ملی در تاریخ این کشور نامیده شد. آگوستو سزار ساندینو، رهبر انقلابی نیکاراگوئه، که در اواخر دهه ۱۹۲۰ و اوایل دهه ۱۹۳۰ علیه اشغال نیکاراگوئه توسط ایالات متحده مبارزه کرد، همچنین یک ملی‌گرای انقلابی نامیده شده‌است. جنبه‌های خاصی از انقلاب مکزیک ۱۹۱۰–۱۹۲۰ با ناسیونالیسم انقلابی مشخص شده‌است. به عنوان مثال، به گفته
انقلابی مشخص شده‌است. به عنوان مثال، به گفته روبرت اف الگره، کارگران راه‌آهن مکزیک «ناسیونالیسم انقلابی را به عنوان ابراز مخالفت خود با مالکیت خارجی راه‌آهن پذیرفتند، بدون شک با بی اعتنایی به مدیران خارجی افزایش یافته‌است.» آلگره همچنین استدلال می‌کند که "ناسیونالیسم انقلابی مردانگی ریلرو را تقویت کرده و تقویت کرده‌است - دیدگاه کارگران از خود به عنوان قوی، شجاع و مستقل. مشارکت آنها در درگیری‌های مسلحانه این ویژگی‌ها را تسکین بخشید. " در ایالات متحده، برخی از گروه‌های ملی‌گرای سیاهپوست به عنوان نماینده نوعی
گروه‌های ملی‌گرای سیاهپوست به عنوان نماینده نوعی ناسیونالیسم انقلابی در نظر گرفته شده‌اند. به ویژه در پی ترور مارتین لوتر کینگ جونیور در سال ۱۹۶۸، برخی از رهبران آفریقایی آمریکایی به این نتیجه رسیدند که ادغام نژادی غیرممکن است و «انقلاب سیاه» برای ایجاد یک ملت مستقل سیاه‌پوست ضروری است. یکی از این رهبران، رودی شیلدز بود، که جدایی طلبی سیاه را در سال ۱۹۶۹ تأیید کرد، زیرا او احساس می‌کرد "اگر ما از هم جدا بودیم، بهتر و قوی تر بودیم، زیرا وقتی شما سفیدپوستان را به فرزندان خود آموزش می‌دهید، آنچه آنها دریافت
را به فرزندان خود آموزش می‌دهید، آنچه آنها دریافت می‌کنند مفهوم سفید است. زندگی. " این دیدگاه در دهه‌های بعد کاهش یافت، اما موضوعات ملی‌گرای انقلابی به عنوان عنصری از موسیقی جاز در اواخر دهه ۱۹۸۰، هنگامی که بر نوازندگان آسیایی آمریکایی تأثیر گذاشت، شناخته شد.
پیتر فان در آ (; – ) جغرافی‌دان و ناشر اهل هلند بود.او برای منتشر کردن نقشه‌ها و اطلس‌های گوناگون از قاره آفریقا شناخته شده‌است.بسیاری از آثار او بعدتر برای عامه به زبان‌های فرانسوی و هلندی منتشر شد.
آرتمی پتروویچ وولینسکی (؛ – ) دیپلمات و سیاستمدار اهل امپراتوری روسیه بود. پیشه او ابتدا به عنوان یک سرباز آغاز شد، اما هنگام حکومت پتر یکم به سرعت به عنوان سفیر روسیه به ایران صفوی و فرماندار آستاراخان ترقی یافت. او بعد‌ها به فساد متهم شد و پیش از آن که کاترین یکم او را برای اداره فرمانداری وسیع کازان بفرستد، تقریباً از تمام اختیاراتش محروم شد. با این حال، آنا، امپراتریس روسیه در سال ۱۷۳۸ وولینسکی را به عنوان یکی از سه وزیر ارشد خود منصوب کرد. پس از ضرب و شتم شاعر برجسته "واسیلی تردیاکوفسکی"، وولینسکی به
شتم شاعر برجسته "واسیلی تردیاکوفسکی"، وولینسکی به اتهام توطئه و سوءرفتار دستگیر شد. سر انجام "ارنست بیرون"، دشمن اصلی وولینسکی، او را به اعدام محکوم کرد و در ۲۷ ژوئن ۱۷۴۰ گردن زد.
یافتن محصولات و خدمات برای جامعه هزاره‌ها است. اولین چاپ آرمان در اکتبر ۲۰۰۲ تنها در هشت صفحه منتشر شد و نظر به گذشته خود، از نظر کمی و کیفی بسیار پیشرفت کرده‌است. این مجله که در حال حاضر در ۴۰ صفحه منتشر می‌شود، جای خود را در جامعه افغان‌های استرالیایی به خوبی باز کرده‌ست. در حال حاضر حامد صابری سردبیر ماهنامه آرمان و شریف ثمر مسئول اجرایی آن است. طراح آن نیز عارف فیاضی است.
مایکل اکسورثی (; – ) نویسنده، تاریخ‌نگار و دیپلمات اهل بریتانیا و برندهٔ جایزه همکار انجمن سلطنتی هنر بود. اکسورثی در دوران نوجوانی به‌طور مکرر در طول تعطیلات به ایران سفر می‌کرد زیرا پدرش ایفور در پروژه ای در آنجا با بانک میدلند درگیر بود. او به یاد می‌آورد که در حدود سپتامبر ۷۸ تهران را بلافاصله پس از برگزاری اولین تظاهرات بزرگ علیه محمدرضا شاه ترک کرد.
واهاگن فلیکسی آساطریان (؛ – ) سرهنگ نیروهای مسلح ارمنستان بود. وی در ۱۴ ژانویه ۱۹۷۷ در کاساخ به دنیا آمد. وی در ۱۲ اکتبر ۲۰۲۰ در سن ۴۳ سالگی در هادروت در جریان جنگ ناگورنو قره‌باغ کشته شد و در آرامستان نظامی یرابلور به خاک سپرده شد. پس از مرگ نشان قهرمان ملی ارمنستان به وی اعطاء گردید.
خانات غازی‌قُموق یک نهاد لاکی بود که در داغستان کنونی پس از فروپاشی شمخال‌نشین غازی‌قموق در ۱۶۴۲ بنیان‌گذاری شد. مردمان آن شامل قبایل گوناگون لزگی و آوار بود.
صنعت خودروسازی فرانسه از بزرگترین صنایع خودروسازی جهان است. فرانسه از پیشگامان صنعت خودرو بود و تا سال ۲۰۱۵ یازدهمین تولیدکننده بزرگ خودرو در جهان و سومین تولیدکننده بزرگ در اروپا (پس از آلمان و اسپانیا) است. از پایان جنگ جهانی دوم تا سال ۲۰۰۰ به‌طور مرتب چهارمین بزرگترین صنعت خودروسازی بوده‌است. صنعت خودروسازی فرانسه از قدیمی‌ترین صنایع خودروسازی جهان است. این مقاله به بررسی و گاهشماری این صنعت می‌پردازد. فرانسه محل استقرار دو شرکت بزرگ خودروسازی است: سایر تولیدکنندگان کوچکتر خودرو در فرانسه عبارتند از:
تولیدکنندگان کوچکتر خودرو در فرانسه عبارتند از: رنو تراکس مستقر در فرانسه تولیدکننده اصلی خودروهای تجاری است و متعلق به ولوو است. خودروهای طراحی فرانسوی بارها برنده جایزه خودروی سال اروپا شده‌اند و جزو زیباترین خودروهای جهان هستند. سیتروئن دی‌اس جایزه سوم خودروی قرن را از آن خود کرد و توسط مجله "Classic &amp;amp; Sports Car" به عنوان زیباترین خودروی تمام دوران شناخته شد. قرن ۱۸ و ۱۹. ۱۷۶۹ -نیکولاس جوزف کوگنوت اولین وسیله مکانیکی خودران فرانسوی را ساخت. ۱۸۰۷ - فرانسوا ایزاک دو ریواز یک موتور درون‌سوز مجهز
- فرانسوا ایزاک دو ریواز یک موتور درون‌سوز مجهز به سوخت هیدروژن اختراع کرد. ۱۸۵۹ - ژان ژوزف اتین لنوار موتور احتراق داخلی را توسعه داد. ۱۸۸۴- ادوارد دلامار-دبتوتویل در فرانسه با ساخت اولین اتومبیل بنزینی خود را ساخت. ۱۸۸۷ - لئون سرپوله ساخت وسایل نقلیه با موتور بخار را آغاز کرد. ۱۸۹۰ - آرمان پژو پژو تیپ ۲ را تولید می‌کند که از موتور احتراق داخلی بنزینی ساخت دایملر استفاده می‌کند. ۱۸۹۴- آلبرت دی دیون و ژرژ بوتون یک موتور بنزینی تک سیلندر تولید کردند و در ۱۸۹۸ یک موتور چهار چرخ تولید کردند. آنها قبلاً
در ۱۸۹۸ یک موتور چهار چرخ تولید کردند. آنها قبلاً خودروهای مجهز به موتور بخار را در سال ۱۸۸۳ ساخته بودند. ۱۸۹۴ - دلاهیه توسط امیل دلاهیه تأسیس شد. سهام این شرکت در سال ۱۹۵۴ خریداری شد و این شرکت تولید خودرو را متوقف می‌کرد. ۱۸۹۶ - آرمان پژو شروع به ساخت و سازگاری موتورهای خود با اتومبیل‌های ساخت خود کرد. ۱۸۹۸ - برادران، لوئی رنو، مارسل و فرناند، اولین اتومبیل خود را فروختند. ۱۹۰۰ تا ۱۹۵۰. ۱۹۰۳ - فرانسه همچنان با تولید ۳۰۱۲۴ خودرو (تقریباً ۴۹٪ از کل جهان) در مقابل ۱۱٬۲۳۵ خودروی تولید شده در ایالات متحده،
در مقابل ۱۱٬۲۳۵ خودروی تولید شده در ایالات متحده، پیشروترین خودروساز جهان است. ۱۹۰۳ - هاچکیس تأسیس شد. این شرکت در سال ۱۹۵۰ توسط پژو خریداری شد، اما در سال ۱۹۵۵ تولید خودرو را متوقف کرد. ۱۹۰۵ - دلاج توسط لوئیس دلاژ تأسیس شد. این شرکت در ۱۹۳۵ توسط دلاهیه خریداری شد و در سال ۱۹۵۴ تولید خودرو را متوقف کرد. ۱۹۱۰ - اتوره بوگاتی شرکت بوگاتی را در مولشیم (سپس در آلمان، اکنون در فرانسه) راه اندازی کرد. ۱۹۱۱ - شعبه فرانسوی هیسپانو-سویزا تأسیس شد. تولید خودرو توسط این شرکت در سال ۱۹۳۸ به پایان رسید. ۱۹۱۹ -شرکت
این شرکت در سال ۱۹۳۸ به پایان رسید. ۱۹۱۹ -شرکت اوینوس ویژن تأسیس شد. این کارخانه در سال ۱۹۳۹ به کار خود پایان داد. پس از جنگ، ویژن یک میکرو خودرو، را طراحی کرد. ۱۹۱۹ - سیتروئن توسط آندره سیتروئن تأسیس شد. ۱۹۲۰ - دراک (تأسیس ۱۸۹۶) با سانبیم و تالبوت ادغام شد و در نهایت در سال ۱۹۳۵ این شرکت‌ها به تالبوت-لاگو تبدیل شدند. این شرکت توسط سیمکا در سال ۱۹۵۹ خریداری شد. ۱۹۲۱ - آمیلکار تأسیس شد. این شرکت در سال ۱۹۳۷ با هاچکیس ادغام شد و تولید خودرو در آن در سال ۱۹۳۹ متوقف شد. ۱۹۲۱ - سالمسون تولید خودرو را آغاز کرد.
متوقف شد. ۱۹۲۱ - سالمسون تولید خودرو را آغاز کرد. در سال ۱۹۵۷ این شرکت توسط رنو خریداری شد. ۱۹۲۹ - تولید سالانه خودروهای فرانسوی به ۲۵۳۰۰۰ خودروی سواری در سال رسید، سطحی که تا بعد از جنگ جهانی دوم بی مانند بود. ۱۹۳۳ - با تولید خودروهای سواری فرانسوی ۱۴۰۶۳۵ دستگاه، فرانسه جایگاه خود را به عنوان برترین خودروساز اروپایی در مقابل بریتانیای کبیر ۲۲۰٬۷۷۵ از دست داد. ۱۹۳۴ - سیمکا برای ساخت اتومبیل‌های فیات تأسیس شد. ۱۹۳۶ - در حالی که اقتصادهای انگلیس و آلمان در دهه ۳۰ میلادی پیشرو بودند، رشد اقتصاد فرانسه در حالت
۳۰ میلادی پیشرو بودند، رشد اقتصاد فرانسه در حالت بدی بود، با یک دوره اعتصابات مخرب و فلج اقتصادی در سال‌های میانی دهه اقتصاد فرانسه رو به افول می‌رفت. در آلمان، دولت هیتلر صنعت خودروسازی آلمان را در یک استراتژی رادیکال گسترش داد. در سال ۱۹۳۶، فرانسه در بین کشورهای تولیدکننده خودرو در اروپا از رتبه دوم به سوم سقوط کرد در حالی که تولید آلمان به ۲۱۳٬۱۱۷ اتومبیل سواری در سال رسید. ۱۹۴۵ - رنو به دولت فرانسه واگذار شد. ۱۹۴۵ - طرح پونس تصویب شد که نشان دهنده عزم دولت برای تغییر ساختار صنعت خودروسازی فرانسه بر
دولت برای تغییر ساختار صنعت خودروسازی فرانسه بر اساس اولویت‌های مشخص شده توسط سیاستمداران و کارکنان دولت بود. اخذ مالیات از خودروهای لوکس به شرکت‌های: بوگاتی، دلاج، دلاهیه، سالمسون و تالبوت-لاگو بسیار ضربه زد. ۱۹۴۶ - رنو، رنو ۴سی‌وی را معرفی کرد. ۱۹۴۸ - سیتروئن سیتروئن ۲سی‌وی را معرفی کرد، یک سدان دیفرانسیل جلو کوچک که به عنوان «ماشین مردمی» در بازار وبه عنوان رقیب فولکس واگن بیتل آلمانی به بازار عرضه شد. ۱۹۵۰ تا ۲۰۰۰. ۱۹۵۴ - فاسل وگا تأسیس شد. ۱۹۵۴ - سیمکا فورد اس‌ای‌اف را خرید. ۱۹۵۵ - سیتروئن مدل سیتروئن
فورد اس‌ای‌اف را خرید. ۱۹۵۵ - سیتروئن مدل سیتروئن دی‌اس را معرفی کرد که مجهز به ترمزهای دیسکی و سیستم تعلیق هیدروپنوماتیک است. ۱۹۵۵ - اتومبیلز آلپاین تأسیس شد و مجموعه ای از اتومبیل‌های اسپرت را معرفی کرد. ۱۹۵۷ - پایان تولید سیتروئن تراکسیون آوان پس از ۲۳ سال. ۱۹۶۰ - راه اندازی خط تولید پژو ۴۰۴ سدان. ۱۹۶۱ - رونمایی از رنو ۴، یک ماشین کوچک هاچ‌بک که هدف آن رقابت با سیتروئن ۲سی‌وی در فرانسه و همچنین رقبای خارجی مانند فولکس واگن بیتل و مینی جدید بود. ۱۹۶۳ - خودروسازی آمریکایی کرایسلر ۶۳ درصد از سهام سیمکا را
آمریکایی کرایسلر ۶۳ درصد از سهام سیمکا را خرید. ۱۹۶۴ - سقوط شرکت فاسل وگا پس از تنها ۱۰ سال تولید خودرو به دلیل مشکلات مالی. ۱۹۶۵ - ماترا تولید خودرو را آغاز کرد. سیتروئن کنترل پانهارد از دست داد و تولید خودروهای سواری با نشان پانهارد را به تدریج کنار گذاشت. رنو ۱۶، یک هاچ بک بزرگ خانوادگی" ، عرضه شد و به عنوان خودروی سال اروپا انتخاب شد. ۱۹۶۸ - سیتروئن، مازراتی سازنده خودروهای اسپرت و لوکس ایتالیایی را خرید. پژو ۵۰۴، یک سدان بزرگ خانوادگی دیفرانسیل عقب را روانه بازار می‌کند که به عنوان خودروی سال اروپا
روانه بازار می‌کند که به عنوان خودروی سال اروپا انتخاب می‌شود. ۱۹۶۹ - رنو ۱۲ معرفی شد. ۱۹۷۰- سیتروئن سیتروئن اس‌ام را معرفی کرد، یک کوپه بزرگ با سیستم تعلیق پنوماتیک، فرمان برقی، ترمزهای هیدرو پنوماتیک و فناوری موتور مازراتی. در این سال سیتروئن، سیتروئن جی‌اس جدید را معرفی کرد که به عنوان خودروی سال اروپا انتخاب شد. کرایسلر مدل جدید سالون پرچمدار ساخت فرانسه و طراحی بریتانیا را با نام کرایسلر ۱۸۰ معرفی کرد. ۱۹۷۲ - رونمایی از رنو ۵، اولین هاچ بک کوچک فرانسه. این خودرو دارای بدنه ای سه در و ۵ در و دیفرانسیل
این خودرو دارای بدنه ای سه در و ۵ در و دیفرانسیل جلو است. ۱۹۷۳ - ساخت کرایسلر ۲ لیتری، نسخه موتور بزرگتر مدل کرایسلر ۱۸۰. ۱۹۷۴-با وجود اینکه سیتروئن سی‌ایکس جدید (جانشین دی‌اس) به عنوان ماشین سال اروپا انتخاب شد، اما سیتروئن ورشکستگی خود را اعلام کرد. مازراتی به الساندرو دی توماسو فروخته شد. پژو اولین مدل هاچ بک خود را با نام پژو ۱۰۴ روانه بازار کرد. ۱۹۷۵ - سیمکا ۱۳۰۷ (که در بریتانیا با نام کرایسلر آلپاین فروخته می‌شد) معرفی شد و با استفاده از استایل بدنه هاچ بک و دیفرانسیل جلو به عنوان خودروی سال اروپا
هاچ بک و دیفرانسیل جلو به عنوان خودروی سال اروپا انتخاب شد. سیتروئن با ادغام در پژو از سقوط نجات یافت. تولید سیتروئن دی‌اس پس از ۲۰ سال و بیش از ۱٫۴ میلیون فروش در سراسر جهان متوقف شد. ۱۹۷۶ - رنو یک مدل هاچ بک کوچک خانوادگی جدید با نام رنو ۱۴ روانه بازار کرد که از نظر مفهومی شبیه فولکس‌واگن گلف نسل اول و دوم ساخت آلمان غربی است. ۱۹۷۹ - پژو پژو ۵۰۵ را جایگزین ۵۰۴ کرد. ۱۹۸۰ - توقف تولید رنو ۱۲ پس از ۱۱ سال تولید و رنو ۱۶. مدل جدید رنو فیوگو که از نظر اندازه و قیمت شبیه خودروهایی مانند فورد کاپری است معرفی
و قیمت شبیه خودروهایی مانند فورد کاپری است معرفی شد. تالبوت تالبوت تاگورا را روانه بازار کرد. ۱۹۸۱ - رنو ۹، یک سدان کامپکت کوچک خانوادگی، با معرفی خود به عنوان خودروی سال اروپا انتخاب شد. تالبوت سامبا، نسخه فیس‌لیفت شده پژو ۱۰۴، که در کارخانه سابق سیمکا در پویسی فرانسه ساخته شده‌است معرفی شد. ۱۹۸۲-سیتروئن بی‌ایکس معرفی شد. ۱۹۸۳ - پژو سوپرمینی جدید خود را با نام پژو ۲۰۵ با طراحی طراح ایتالیایی پینین فارینا روانه بازار کرد. ۱۹۸۴ - رنو - اولین وسیله نقلیه چند منظوره ون اروپایی را با نام اسپیس روانه بازار کرد.
ون اروپایی را با نام اسپیس روانه بازار کرد. رنو۵ فیس‌لیفت شد. ۱۹۸۵ - پژو ۳۰۹ معرفی شد. ۱۹۸۶ - ژرژ بس، رئیس رنو، توسط یک گروه تروریستی کمونیستی کشته شد. رنو، رنو ۱۸ را با رنو ۲۱ و کرد. تولید و فروش رنو ۴ پس از ۲۵ سال به پایان رسید، اما تولید آن در آرژانتین تا اوایل دهه ۱۹۹۰ ادامه یافت. تولید سیتروئن جی‌اس سرانجام پس از ۱۶ سال تولید متوقف شد. ۱۹۸۷ - پژو مدل پژو ۴۰۵ خود را که در بریتانیا طراحی شده بود، روانه بازار کرد و این خودرو به عنوان خودروی سال اروپا انتخاب شد. سیتروئن ای‌اکس، سوپر مینی سیتروئن معرفی شد.
شد. سیتروئن ای‌اکس، سوپر مینی سیتروئن معرفی شد. ۱۹۸۸ - سیتروئن ۲سی‌وی در فرانسه پس از ۴۰ سال تولید به پایان رسید. رنو رنو ۱۹ را معرفی کرد. عرضه پژو۴۰۵ به شکل استیشن آغاز شد. ۱۹۸۹ -تولید سیتروئن سی‌ایکس پس از ۱۵ سال متوقف شد و سیتروئن ایکس‌ام جایگزین آن شد که به عنوان خودروی سال اروپا انتخاب شد. آخرین مدل پژو ۳۰۵ نیز ساخته شد و تولید این خودرو به پایان رسید. ۱۹۹۰ - رونمایی از رنو کلیو، هاچ بک کوچک جدید رنو، که در نهایت جایگزین رنو ۵ شد. این خودرو به عنوان خودروی سال اروپا انتخاب شد. ۱۹۹۱- پژو مدل ۲۰۵ خود را
سال اروپا انتخاب شد. ۱۹۹۱- پژو مدل ۲۰۵ خود را با پژو ۱۰۶ جایگزین کرد. سیتروئن با سیتروئن زدایکس دوباره وارد بازار هاچ بک‌های متوسط می‌شود. ۱۹۹۲ - گروه پی‌اس‌ای یک سرمایه‌گذاری مشترک با دانگ‌فنگ موتور کورپوریشن در چین با نام دانگ‌فنگ پژو-سیتروئن ایجاد کرد. رنو با رنو توئینگو وارد بازار خودروهای شهری می‌شود که فقط برای بازارهای اروپایی ساخته شده‌است. رنو رنو ۲۵ را با رنو سفقان جایگزین کرد. ۱۹۹۳ - پژو مدل ۳۰۹ خود را با ۳۰۶ جایگزین کرد. سیتروئن سیتروئن زانتیا جایگزین سیتروئن بی‌ایکس شد. تولید رنو ۲۱ متوقف و