payamvha/North_RAG huggingface dataset:
یاناتورمیش یک منطقهٔ مسکونی در قزاقستان است که در استان آلماتی واقع شده‌است.
توییق یک روستا در قزاقستان است که در شهرستان رحیم‌بیک واقع شده‌است. توییق ۱٬۹۳۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کلیوچی یک منطقهٔ مسکونی در قزاقستان است که در استان آلماتی واقع شده‌است.
کوک‌کاینار یک منطقهٔ مسکونی در قزاقستان است که در استان آلماتی واقع شده‌است.
کوک‌اوزک یک منطقهٔ مسکونی در قزاقستان است که در استان آلماتی واقع شده‌است.
کوک‌پک یک منطقهٔ مسکونی در قزاقستان است که در شهرستان انبکچی‌قزاق واقع شده‌است. کوک‌پک ۷۴ نفر جمعیت دارد.
کوک‌سو یک منطقهٔ مسکونی در قزاقستان است که در استان آلماتی واقع شده‌است.
کوک‌تال یک منطقهٔ مسکونی در قزاقستان است که در شهرستان بالخاش واقع شده‌است. کوک‌تال ۱٬۲۴۷ نفر جمعیت دارد.
مینبایف یک منطقهٔ مسکونی در قزاقستان است که در شهرستان جامبیل، آلماتی واقع شده‌است.
ویلیام ویلسون کورکوران (William Wilson Corcoran) (زادهٔ ۲۷ دسامبر ۱۷۹۸ – درگذشت ۲۴ فوریه ۱۸۸۸)، بانکدار، انسان‌دوست و گردآورندهٔ آثار هنری اهل ایالات متحده بود. او «نگارخانه هنری کورکوران» را بنیان‌گذاری کرد. زندگی‌شخصی. کورکوران در ۲۷ دسامبر ۱۷۹۸ میلادی در جرج تاون در بخش کلمبیا متولد شد. او یکی از ۱۲ فرزند (شش پسر و شش دختر) خانواده بود که شش تن آن‌ها تا دوران جوانی زنده ماندند، پدر وی توماس کورکوران، یک تاجر متوسط بود که دوبار به عنوان شهردار جرج‌تاون انتخاب شد و مادرش هانا لیمون نام داشت. پدر وی متولد
شد و مادرش هانا لیمون نام داشت. پدر وی متولد ایرلند بود، در ۱۷۸۸ میلادی در جرج تاون ساکن شد و تجارت چرم را آغاز کرد. ویلیام کورکوران در جرج‌تاون بزرگ شد، در آنجا رشته مطالعات کلاسیک و ریاضی را در مدرسه‌های خصوصی که توسط الکساندر کرک و ریویرند ادیسون بیلت پیش‌برده می‌شد خواند و برای یک سال در کلاس‌های کالج جرج‌تاون، سلف دانشگاه جرج‌تاون است، شرکت کرد. به‌جای ادامه تحصیلات، او به تجارت خانوادگی پیوست و به یک تاجر موفق مبدل شد. حرفه. کورکوران در عمر ۱۷ سالگی وارد تجارت شد، در یک مغازه خشکبار که دو برادر مالک
تجارت شد، در یک مغازه خشکبار که دو برادر مالک وی بودند شروع به کار کرد و دو سال بعد شعبه شخصی خودش را باز نمود. برادران کورکوران یک حراج عمده فروشی و تجارت کمیشن را آغاز کردند، اما این تجارت نوپای آن‌ها پس از وحشت ۱۸۱۹ ناکام شد. او در یک تجارت خانوادگی دیگر کار کرد و در ۱۸۲۸ میلادی کنترل یک قسمت بزرگ تجارت املاک و مستغلات ر از پدر خود گرفت. کورکوران به عنوان منشی در بانک کلمبیا شعبهِ جرج‌تاون استخدام گردیده و بعداً به عنوان مدیر املاک و مستغلات و وام در دومین بانک ایالات متحده در واشینگتن گماشته شد. در
دومین بانک ایالات متحده در واشینگتن گماشته شد. در ۱۸۳۷ میلادی، کورکوران یک بنگاه دلالی را در خیابان پنسیلوانیا در جاده پانزدهم تأسیس کرد. او در این کسب‌وکار خود به موفقیت دست یافته و در ۱۸۴۰ میلادی با جرج واشینگتن ریگز، پسر الیشا ریگز، وارد شراکت تجاری شد. شرکت بانکداری خصوصی کورکوران و ریگز از حمایت وزیر خزانه‌داری لوی وودبری لذت می‌برد و پس از این‌که آن‌ها سفته‌های وزارت خزانه‌داری ایالات متحده به ارزش ۵ میلیون دلار را در ۱۸۴۳ میلادی مجدداً به سرمایه‌گذاران به فروش رساندند، شرکت آن‌ها به شکوفایی رسید. در
به فروش رساندند، شرکت آن‌ها به شکوفایی رسید. در ۱۸۴۵ میلادی، شرکت آن‌ها ساختمان سابقه دومین بانک ایالات متحده که در جاده ۱۵ در خیابان نیویورک موقعیت داشت را خریداری نمود. در بهار ۱۸۴۷ میلادی، کورکوران و ریگز دو سری اوراق قرضه جنگ مکزیک وزارت خزانه‌داری را به‌طور عمده به سرمایه‌گذاران در داخل و خارج از کشور به فروش رساندند که در این میان درآمد کورکوران ۱ میلیون دلار بود. در ۱۸۵۴ میلادی، کورکوران از شرکت کورکروان و ریگز بازنشسته شد تا روی سرمایه‌گذاری‌های خود در املاک و مستغلات، اعطای اراضی، تسلیحات و خطوط
در املاک و مستغلات، اعطای اراضی، تسلیحات و خطوط آهن تمرکز نموده و همچنین اشتیاق‌های خود و فعالیت‌های انسان‌دوستی را دنبال نماید. هنر. برخلاف بیشتر حامیان معاصر هنر، کورکوران تنها به آثار اروپایی علاقه نداشت و او یکی از نخستین کلکسیون‌های مهم هنر آمریکایی را گردآوری کرد. تا اواسط دهه ۱۸۵۰ میلادی، تعداد تصاویر و تندیس‌های که او گردآوری کرده بود از عمارت او که در چهارراه لیفایتی واقع بود بیشتر می‌شد، از این‌رو او در ۱۸۵۹ میلادی برجسته‌ترین معمار آن دوران جیمز رنویک را استخدام کرد تا یک نگارخانه به سبک
جیمز رنویک را استخدام کرد تا یک نگارخانه به سبک امپراتوری دوم در خیابان پنسیلوانا بسازد. با این همه، قبل از این‌که کار گالری به اتمام برسد، جنگ داخلی آمریکا آغاز شد و کورکوران که با مناطق جنوبی هم‌دردی داشت، واشینگتن را به مقصد پاریس ترک کرد، جای که داماد او، جرج اوستیس جونیور نمایندهٔ ایالات مؤتلفه آمریکا بود. ساختمان نیمه-کاره که توسط رنویک طراحی شده بود، توسط حکومت ایالات متحده ضبط گردیده و به عنوان یک انبار تأمینی از آن استفاده شد. پس از پایان جنگ، کورکوران به واشینگتن بازگشت؛ کار ساختمان در ۱۸۶۹
کورکوران به واشینگتن بازگشت؛ کار ساختمان در ۱۸۶۹ میلادی به اتمام رسید و نگارخانه هنری کورکوران در ۱۸۷۴ میلادی افتتاح شد، اما چندی بعد ساختار آن گسترش یافت. یک ساختمان جدید برای نگارخانه هنری و مدرسه تازه‌تاسیس هنری کورکوران (که حالا به‌نام کالج هنرها و طراحی کورکوران یاد می‌شود) توسط معمار معروف آمریکایی ارنیست فلاگ به سبک هنرهای زیبا طراحی گردیده و کار آن در ۱۸۹۷ میلادی، نُه سال پس از مرگ کورکوران، به پایه اکمال رسید. نمای خارجی این ساختمان بازتاب دهنده سبک «نئو-گریک»، شاخه‌ای از سبک هنرهای زیبا، بوده و
«نئو-گریک»، شاخه‌ای از سبک هنرهای زیبا، بوده و تلاش صورت گرفته‌است تا با بازتاب دادن علامات مفصل و تزئینی در نمای بیرونی ساختمان، وظایف داخلی آن به نمایش گذاشته شود. نخستین ساختمان نگارخانه کورکوران حالا نگارخانه رنویک است که یک موزه اسمیتسونین می‌باشد. انسان‌دوستی. در ۱۸۵۴ میلادی، پس از این‌که او بازنشسته شد، خود و ثروت قابل ملاحظه‌اش را به هنر و انسان‌دوستی وقف کرد. در ۱۸۴۸ میلادی، کورکوران زمینی به مساحت ۱۵ اکر (۶ هکتار) را برای قبرستان اوک هیل خریداری کرد که منظره راک کریک پارک از آنجا دیده می‌شود. او
که منظره راک کریک پارک از آنجا دیده می‌شود. او شرکت قبرستان اوک هیل را تأسیس نمود تا از امور این قبرستان نظارت نماید، شرکتی که توسط لایحه کنگره در ۳ مارس ۱۸۴۹ میلادی رسماً تشکیل گردید. کورکوران هزینه ساخت کلیسای کوچک به سبک معماری نئوگوتیک در قبرستان اوک هیل را پرداخت نمود، کلیسای که معروف به کلیسای کوچک رنویک است. به استثنای موزه اصلی کورکوران (به قسمت پایین مراجعه نمایید)، این تنها ساختمان و نخستین ساختمان («کاخ») در واشینگتن مال در مؤسسه اسمیتسونین بود که رنویک در واشینگتن طراحی شد. کورکوران همچنین یک
که رنویک در واشینگتن طراحی شد. کورکوران همچنین یک صندوق اعانه ۱۰٬۰۰۰ دلاری را برای خریداری هیزم به فقرای جرج تاون تأسیس نمود که توسط انجمن بینیولنت مدیریت می‌گردید. کورکوران همچنین هدایای بسیاری به چندین دانشگاه تقدیم نمود، از جمله دانشگاه جرج واشینگتن، کالج زراعتی مریلند، کالج ویلیام و ماری و دانشگاه واشینگتن و لی. پس از این‌که خانواده جرج واشینگتن نتوانستند ملک ماونت ویرنون وی را نگهدارند و دولت فدرال نیز خریداری آن را رد کرد، کورکوران در راستای خریداری آن همکاری نمود. یکی از همکاران تجاری قدیمی و دوست
آن همکاری نمود. یکی از همکاران تجاری قدیمی و دوست ویلیام ویلسون کورکوران، جرج پی‌بادی بود. کورکوران چندین میراث مهم دیگری نیز برای مردم واشینگتن به‌جای گذاشت، از جمله چندین دانشکده دانشگاه کلمبیایی (حالا دانشگاه جرج واشینگتن) و زمین و پرداخت نصف هزینه ساخت آنچه امروزه بنام کلیسای عروج و سنت اگنس (Church of the Ascension and Saint Agnes) یاد می‌شود. کورکوران همچنین رئیس کورپوریشن دانشگاه کلمبیایی (جرج واشینگتن) بود. در اوایل ۱۸۸۳میلادی، کورکوران ترتیبات لازم را انجام داد تا با هزینه شخصی خود، جسد جان هاوارد
را انجام داد تا با هزینه شخصی خود، جسد جان هاوارد پین را به ایالات متحده بازگرداند. پین که یک بازیگر، شاعر و نویسندهٔ «خانه! خانه عزیز!» بود، در ۱۸۵۲ به عنوان میلادی قنسول ایالات متحده در بیگِ تونیس خدمت می‌کرد و در آنجا وفات نمود. پین قبل از اینکه در ۱۸۵۰ میلادی برای دومین بار به عنوان قنسول در تونس خدمت نماید، دوست نزدیک کورکوران و شریک تجاری وی جرج دابلیو. ریگز بود. کورکوران در ۱۸۶۹ میلادی خانه لوئیس برای زنان – که پس از خانم فقید وی نام‌گذاری شده بود – را تأسیس نمود تا از زنان مستمند حمایت و مراقبت
– را تأسیس نمود تا از زنان مستمند حمایت و مراقبت نماید. این خانه در ۱۸۷۱ میلادی در خیابان ماساچوست NW، میان جاده‌های پانزدهم و شانزدهم در واشینگتن دی.سی. افتتاح شده و تا ۱۹۴۷ میلادی در آنجا فعالیت داشت؛ ساختمان اصلی در ۱۹۴۹ میلادی منهدم گردید. خانه لوئیس به منطقه کادمن هوز در دیکاتور پلیس در جاده 22 NW منتقل شده و در ۱۹۷۶ میلادی فعالیت آن با خانه آبراهام و لورا لیسنر برای زنان کهنسال مدغم شد. تا ۲۰۲۱ میلادی، خانه لوئیس همواره به عنوان بخشی از خانه لیسنر-لوئیس-دیکسون-هرت فعالیت می‌نمود. برده‌داری. کورکوران
فعالیت می‌نمود. برده‌داری. کورکوران حد اقل یک برده به‌نام ماری داشت. در دهه ۱۹۳۰ میلادی، جرج پی‌بادی به کورکوران به عنوان کسی که در تجارت برده دخیل است، اشاره کرد. با این حال، کورکوران حداقل در یکی از نامه‌های خود به همسرش، نسبت به طرفداران لغو نظام برده‌داری اظهار هم‌دردی نموده و ماری و چهار فرزند جوان وی را در ۱۸۴۵ میلادی آزاد کرد. در ۱۸۵۱ میلادی، کورکوران برای کمک به خریداری آزادی برده‌های که پس از هشت سال فرار از برده‌داری دوباره دستگیر و برده شده بودند، کمک مالی فراهم نمود. زندگی شخصی. در ۱۸۳۵ میلادی،
کمک مالی فراهم نمود. زندگی شخصی. در ۱۸۳۵ میلادی، کورکوران با لوئیس موریس (۱۸۱۸ – ۱۸۴۰ میلادی) که دختر کمودور چارلز موریس (۱۷۸۴ – ۱۸۵۶ میلادی) و خواهر بزرگتر رابرت مورای موریس (۱۸۲۴ – ۱۸۹۶ میلادی) بود، فرار نموده و باهم ازدواج کردند. قبل از این‌که همسر و در عمر جوانی در ۲۱ نوامبر ۱۸۴۰ وفات کند، آن‌ها سه فرزند داشتند، اما تنها یک تن آن‌ها زنده ماند و بزرگ شد: پس از مرگ همسرش در ۱۸۴۰ میلادی، کورکوران تصمیم گرفت تا دوباره ازدواج نکند. او به تاریخ ۲۴ فوریه ۱۸۸۸ در واشینگتن دی.سی. درگذشت و در قبرستان اوک هیل به
در واشینگتن دی.سی. درگذشت و در قبرستان اوک هیل به خاک سپرده شد. کورکوران به پوتوماگِ لاج شماره ۵ ماسون‌های آزاد و پذیرفته شده (Free and Accepted Masons) در جرج‌تاون پیوسته و در ۲۶ ژوئیه ۱۸۲۷ به ماستر مسون ترفیع نمود. زادگان. کورکوران، از طریق دخترش لوئیس که زنده ماند، پدربزرگ ویلیام کورکوران ایوستیس (۱۸۶۲ – ۱۹۲۱) و لوئیس ماری ایوستیس هیتچاک (۱۸۶۷ – ۱۹۳۴) بود و هیتچاک در ۱۸۹۱ میلادی با توماس هیتچاک (۱۸۶۰ – ۱۹۴۱) ازدواج کرد. میراث. بانک کورکوران که به‌طور مشترک در ۱۸۴۰ میلادی بنیان‌گذاری شده بود تا ۲۰۰۵
مشترک در ۱۸۴۰ میلادی بنیان‌گذاری شده بود تا ۲۰۰۵ میلادی تحت نام ریگز بانک فعالیت داشت و در همین سال توسط پی‌ان‌سی بانک خریداری شد. نگارخانه هنری کورکوران در واشینگتن دی.سی. یکی از قدیمی‌ترین موزه‌های شخصی آمریکا بود که روی هنر آمریکایی تمرکز داشت، این نگارخانه در ۲۰۱۴ میلادی منحل شد، کلکسیون هنری آن به نگارخانه ملی هنر اهدا و ساختمان آن (شامل مدرسه هنرها) به دانشگاه جرج واشینگتن در واشینگتن دی.سی. منتقل گردید. یکی از جاده‌ها در محله فلکه دوپونت در ناحیه کلمبیا میان جاده Q و جاده R در NW، یک بلاک دورتر از
میان جاده Q و جاده R در NW، یک بلاک دورتر از جاده ریگز، به افتخار کورکوران نام‌گذاری شده‌است. محله کورکوران در مینیاپولیس، مینه‌سوتا که از شمال با جاده ایست لیک، از جنوب با جاده ایست ۳۶ام، از شرق با خیابان هیاواتا و از غرب با خیابان سیدار هم‌مرز است، نیز به افتخار ویلیام کورکوران نام‌گذاری شده‌است. تپه کورکوران در رشته کوه‌های سیرا نیوادا در کالیفرنیا نیز پس از او نام‌گذاری گردیده‌است.
موز پرورده یا موز فاستر (به انگلیسی:Bananas Foster) یک دسر است که از موز و بستنی وانیلی تهیه شده و سس آن از کره، شکر قهوه ای، دارچین، رام تیره و لیکور موز تهیه می‌شود. کره، شکر و موز پخته شده، سپس با افزودن الکل می‌افروزد و سپس موز و سس در کنار بستنی سرو می‌شود. تاپینگ‌های پرطرفدار نیز شامل خامه فرم گرفته و انواع مختلف مغزها (پیکان، گردو و غیره) است. این دسر اغلب در کنار میز به صورت فلامبه تهیه می‌شود. تاریخچه. موز پرورده یک دسر آمریکایی است که ریشه آن در نیواورلئان است و با موز پخته شده و در سس کره، شکر
نیواورلئان است و با موز پخته شده و در سس کره، شکر قهوه ای و رام سرو می شود. برای کاراملی کردن، با سس بر پایه لیکور با استفاده از روش پخت و پز به نام فلامبه تهیه می شود. این دسر را می توان با بستنی وانیلی یا به صورت کرپ سرو کرد اما ممکن است به تنهایی نیز میل شود. دارچین و جوز هندی ممکن است به عنوان چاشنی افزوده شود. اگرچه بسیاری فکر می کنند که این دسر در رستوران بِرِنِنز در نیواورلئان، لوئیزیانا ساخته شده است، اما در واقع چند سال پیش از آن در رستوران اوون برنن آغاز شد. در سال ۱۹۵۱، الا برنن و سرآشپز رستوران
آغاز شد. در سال ۱۹۵۱، الا برنن و سرآشپز رستوران پل بلانژ با هم کار کردند تا دسر ساخته شده به دست مادر الا را در خانه خانواده برنن تغییر دهند. در آن زمان نیواورلئان مرکز اصلی واردات موز از آمریکای جنوبی بود. این نام به نام ریچارد فاستر، رئیس کمیسیون جنایی نیواورلئان و یکی از دوستان صاحب رستوران اوون برنن گرفته شد.
گربه هیمالین یا گربهٔ هیمالیایی (معروف به پرشین هیمالیایی)، یک نژاد یا زیرنژاد از گربه‌های مو بلند است که ظاهر کلی شبیه به گربه ایرانی دارد. چشمان آبی و پوشش متفاوت و نقطه‌های روی بدن گربه‌های هیمالین، تفاوت ظاهری اصلی آن‌ها با گربه‌های ایرانی است. این ۲ ویژگی متمایز، از طریق جفت‌گیری و ترکیب گربه‌های ایرانی با گربه‌های سیامی، ایجاد شده است. برخی از طبقه‌بندی‌ها ممکن است هیمالین‌ها را به‌عنوان یک نژاد فرعی مو بلند گربه سیامی یا یک نژاد فرعی خال‌دار از گربهٔ ایرانی طبقه‌بندی کنند. فدراسیون جهانی گربه، آن‌ها
ایرانی طبقه‌بندی کنند. فدراسیون جهانی گربه، آن‌ها را همراه با گربهٔ مو کوتاه Colorpoint و گربهٔ جاوه‌ای، در یک نژاد واحد به نام Colorpoint ادغام کرده است. ویژگی‌ها. بدن. هیمالین‌ها به‌طور کلی مانند گربه‌های پرشین، بدنی گِرد و پاهای کوتاهی دارند که پرش بلند را برای آن‌ها دشوار می‌کند. با این حال، از دهه ۱۹۶۰، برخی هیمالین‌ها بیشتر بدنی شبیه سیامی دارند، سر. مانند سایر گربه‌های پرشین، دو نوع گربهٔ هیمالیایی وجود دارد. برخی از آن‌ها صورت‌عروسکی هستند. چشم‌های هیمالین‌ها نیز بسیار درشت و گِرد است. پوشش بدن.
هیمالین‌ها نیز بسیار درشت و گِرد است. پوشش بدن. بخش اعظم خَز بدن هیمالین‌ها، سفید یا کرم است، اما نقاط و الگوهای روی پوشش آن‌ها به رنگ‌های متفاوت سیاه، آبی، یاسی، شکلاتی، قرمز (شعله‌ای) و کرم است. سلامتی. برخی از گربه‌های هیمالیایی، با توجه به اصل و نسب پرشین خود، ممکن است دارای ژنی باشند که باعث بیماری کلیه پلی‌کیستیک (PKD) می‌شود. با این حال، یک آزمایش ژنتیکی می‌تواند نشان دهد که کدام گربه‌ها حامل ژن PKD هستند و می‌توان از تولید مثل آن‌ها جلوگیری کرده و آن‌ها را عقیم‌سازی کرد. مانند سایر گربه‌های مو
و آن‌ها را عقیم‌سازی کرد. مانند سایر گربه‌های مو بلند، هیمالین‌ها نیز باید روزانه بُرِس زده شوند تا پوشش آن‌ها بهتر و سالم‌تر به نظر برسد. علاوه بر این، هیمالین‌ها ممکن است نیاز به پاک کردن روزانهٔ صورت داشته باشند. حمام کردن هیمالین‌ها نیز توسط برخی از پرورش‌دهندگان، توصیه می‌شود تا به کاهش میزان چربی روی پوست و خز حیوان، کمک کند.
امیلیو گومز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال بازنشسته اهل اسپانیا است که او را معمولاً با نام "امیلیو" صدا می‌کنند، وی در پست هافبک بازی می‌کرد. امیلیو کار خود را با رده‌های جوانان باشگاه بارسلونا آغاز کرد و برای تیم 'B' این باشگاه در فصل ۷۷-۱۹۷۶ سگوندا دیویژن بازی کرد. زندگی حرفه‌ای. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۰ سال اسپانیا بازی کرده‌است. قبل از اینکه در فصل ۱۹۸۱–۱۹۸۲ به لالیگا صعود کند در سال ۱۹۸۰، امیلیو به باشگاه فوتبال سلتاویگو نقل مکان کرد و در دسته دوم بازی می‌کرد.
گروه‌های موسیقی عثمانی قدیمی‌ترین گروه‌های رزمی نظامی در جهان هستند. اگرچه آنها اغلب با کلمه مهتر شناخته می‌شوند، نام آنها از کلمه "mehterân" که در فارسی به معنای برتر است گرفته شده) در اروپای غربی، کلمه مهتر تنها به یک نوازنده در یک گروه اشاره دارد. اما در عثمانی، این گروه به‌طور کلی به عنوان "مهتران" (مهتران seniors) شناخته می‌شدند، اغلب به آن "mehter" "bölüğü" (واحد مهتر)، "mehter takımı" ("جوخه "مهتر" ") می‌گویند. در اروپای غربی، موسیقی این گروه اغلب به نام موسیقی ینی‌چری نیز خوانده می‌شود، زیرا
به نام موسیقی ینی‌چری نیز خوانده می‌شود، زیرا یانیچرها هسته اصلی گروه‌ها را تشکیل می‌دادند. از گروه‌های موسیقی نظامی نظیر مهتران تا قرن سیزدهم هیچ نامی برده نشده است. اعتقاد بر این است که اولین بار «مهتر» توسط سلطان سلجوقی علاءالدین کیقوباد سوم به همراه نامه ای درود بر دولت تازه تأسیس برای عثمان اول فرستاده شد استفاده شده‌است.. از آن پس هر روز بعد از نماز عصر؛ «مهتر» برای حاکم عثمانی نواخته می‌شود. مفهوم گروه‌های موسیقی نظامی، مانند گروه‌هایی که حتی امروزه مورد استفاده قرار می‌گیرند، در قرن شانزدهم از
مورد استفاده قرار می‌گیرند، در قرن شانزدهم از امپراتوری عثمانی به عاریت گرفته شد. صدای مرتبط با "مهتران" همچنین بر موسیقی کلاسیک اروپایی تأثیر گذاشت، آهنگسازانی مانند جوزف هایدن، ولفگانگ آمادئوس موتزارت، و لودویگ ون بتهوون همگی آهنگ‌هایی را نوشتند که از موسیقی "مهتر الهام گرفته‌است یا برای تقلید از موسیقی طراحی شده بودند". امروزه موسیقی مهتری عمدتاً تشریفاتی است و توسط بسیاری از ترک‌ها به عنوان نمونه ای برجسته از قهرمانی و برای یادآوری گذشته تاریخی ترکیه در نظر گرفته می‌شود. امروزه، یگان مهتر "نیروهای
در نظر گرفته می‌شود. امروزه، یگان مهتر "نیروهای مسلح" ("Mehter Bölüğü") گروه موسیقی سنتی نیروهای مسلح ترکیه است و به‌طور منظم در موزه نظامی (Askeri Müze) در استانبول و همچنین در برخی مراسم دولتی اجرا می‌کند. گروه موسیقی تاریخی استانبول وزارت فرهنگ نیز وجود دارد. ساختار. انواع مختلف گروه‌ها بر اساس تعداد سازها و نوازندگان به کار طبقه‌بندی می‌شوند: شش لایه ("altı katlı")، هفت لایه ("yedi katlı") یا نه لایه ("dokuz katlı"). در اوایل قرن نوزدهم، گروه موسیقی شخصی وزیر شامل ۹ طبل، فیف و فلوت، هفت شیپور و چهار
وزیر شامل ۹ طبل، فیف و فلوت، هفت شیپور و چهار سنج (به‌علاوه نوازنده تمپان که اختیاری در این گروه قرار می‌گرفت) بود. لباس‌هایی که "مهتران می‌پوشد"، علی‌رغم تنوع زیاد در رنگ و سبک، همیشه بسیار رنگارنگ است، اغلب شامل کلاه‌های آجدار بلند که در بالا گشاد هستند و لباس‌های بلندی که در ابریشم‌های رنگارنگ پیچیده شده‌اند. مدیر گروه، رهبر ارکستر و رهبران بخش، همگی لباس‌های قرمز می‌پوشند. یک گارد رنگی با لباس‌های دوره ای و حمل سلاح و پرچم‌های دوران حضور دارد. ترکیبات شناخته شده. جدین ددن. یکی از شناخته شده‌ترین این
شناخته شده. جدین ددن. یکی از شناخته شده‌ترین این مارش‌ها جدین ددن نام دارد. متن ترانه "Ceddin, deden, neslin, baban (2x);" "Hep kahraman Türk milleti." "Orduların, pek çok zaman, vermiştiler dünyaya şan (2x)." "Türk milleti!، Türk milleti! (2x);" "Aşk ile sev millieti," "Kahret vatan düşmanını, çeksin o mel'un zilleti (2x)." که می‌توان آن را به فارسی ترجمه کرد: [به] اجدادتان، پدربزرگتان، فرزندانتان، پدرتان نگاه کنید. ملت ترک همیشه شجاع بوده‌است. ارتش‌های شما بارها در سراسر جهان شهرت داشته‌اند. (2x) ملت
شما بارها در سراسر جهان شهرت داشته‌اند. (2x) ملت ترک، [ای] ملت ترک! (2x) ملیت [خود] را عاشقانه دوست داشته باشید، بر دشمنان سرزمین مادری خود غلبه کن، آن ملعونان ذلت را خواهند چشید. (2x)
احد جوان‌صالحی (زادهٔ ۲۵ شهریور ۱۳۴۴ در اردبیل) کشتی‌گیر اهل ایران است. او در مسابقات کشتی فرنگی مردان در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۸۸ و بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۹۲ شرکت کرد. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده‌است. ایشان معروف به استاد فن کمر آسیا هستن.
مجید جهان‌دیده (زادهٔ ۱۶ مرداد ۱۳۴۷) کشتی‌گیر اهل ایران است. او در مسابقات ۵۲ کیلوگرم فرنگی مردان در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۹۲ شرکت کرد. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده‌است.
سیریل دوورل (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است. یک افسر ارتش بریتانیا بود که از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۷ به عنوان رئیس ستاد کل امپراتوری، فرمانده حرفه‌ای ارتش بریتانیا، خدمت کرد. پیش از رسیدن به این مقام، او در جنگ چهارم انگلیس و آشانتی و جنگ جهانی اول جنگید و در طول این جنگ‌ها فرماندهی گردان، تیپ و لشکر را بر عهده داشت و بعدها در سال‌های منتهی به جنگ جهانی دوم، به دولت بریتانیا در مورد اهمیت حفظ توانایی تشکیل یک نیروی اعزامی برای عملیات در
حفظ توانایی تشکیل یک نیروی اعزامی برای عملیات در سرزمین اصلی اروپا مشاوره داد.
روبرت کرافورد (; – ) نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. او افسر ارتش بریتانیا بود. پس از یک دوره نظامی که او را از هند به هلند کشاند، در سال ۱۸۱۰ در جنگ شبه جزیره، فرماندهی لشکر سبک، متشکل از سربازان پیاده‌نظام نخبه ارتش در آن زمان، تحت فرمان دوک ولینگتون به او سپرده شد. کراوفورد فردی سختگیر و تا حدودی مستعد نوسانات خلقی خشونت‌آمیز بود که لقب "باب سیاه" را برای او به ارمغان آورد. او در ۱۹ ژانویه ۱۸۱۲ در جریان حمله به شکاف کوچکتر در محاصره سیوداد رودریگو، به شدت زخمی شد و چهار روز بعد
سیوداد رودریگو، به شدت زخمی شد و چهار روز بعد درگذشت.
استپلتون کاتن (؛ ۱۴ نوامبر ۱۷۷۳ – ۲۱ فوریه ۱۸۶۵) نظامی و سیاست‌مدار اهل ولز بود. وی فیلد مارشال ارتش بریتانیا و مدیر مستعمراتی بود که از سال ۱۸۱۷ تا ۱۸۲۰ به عنوان فرماندار باربادوس فعالیت کرد. او به عنوان یک افسر جزء، در لشکرکشی فلاندر، جنگ چهارم انگلیس-میسور و شورش ایرلند در سال ۱۸۰۳ شرکت داشت. کاتن فرماندهی یک تیپ سواره نظام در ارتش سر آرتور ولزلی را بر عهده داشت و سپس در مراحل پایانی جنگ شبه جزیره، فرماندهی کل سواره‌نظام را بر عهده گرفت. او سپس فرمانده کل ایرلند و فرمانده کل هند شد. در نقش اخیر، او
کل ایرلند و فرمانده کل هند شد. در نقش اخیر، او بهاراتپور - قلعه‌ای که قبلاً تسخیرناپذیر تلقی می‌شد - حمله کرد.
جان کمبل، پنجمین دوک آرگیل (؛ ژوئن ۱۷۲۳ – ۲۴ مه ۱۸۰۶) فیلد مارشال ارتش بریتانیا و نجیب‌زاده اسکاتلندی بود. پس از خدمت به عنوان افسر جزء در فلاندرز در طول جنگ جانشینی اتریش، فرماندهی یک هنگ به او سپرده شد و دوباره به اسکاتلند اعزام شد، جایی که در مراحل اولیه شورش یعقوبی‌ها در لاک فین با آنها مخالفت کرد و در نبرد فالکرک مویر و سپس در نبرد کالودن علیه آنها جنگید. او بعداً در ایرلند به عنوان آجودان کل منصوب شد و حدود ۲۰ سال به عنوان نماینده پارلمان خدمت کرد و سپس به قلعه اینوراری بازنشسته شد.
فردریک آدام (; – ) نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. او یک سرلشکر اسکاتلندی در نبرد واترلو بود که فرماندهی تیپ سوم (سبک) را بر عهده داشت. او پسر چهارم ویلیام آدام از بلر آدام و همسرش النورا، دختر چارلز الفینستون، لرد دهم الفینستون، بود. او بعدها کمیسر عالی جزایر ایونی شد که مون رپوس، کورفو و دیگر بناهای مهم را در آن منطقه تحت الحمایه ساخت.
آرتور ریچارد ولزلی، دومین دوک ولینگتون (; – ) نظامی و سیاست‌مدار اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی نشان بند جوراب و شورای خصوصی بریتانیا شده‌است. او که بین سال‌های ۱۸۱۲ تا ۱۸۱۴ لرد دورو و بین سال‌های ۱۸۱۴ تا ۱۸۵۲ مارکیز دورو نامیده می‌شد، سرباز و سیاستمدار بریتانیایی بود. او پسر ارشد آرتور ولزلی، اولین دوک ولینگتون، فاتح واترلو و نخست‌وزیر بود و در سال ۱۸۵۲ جانشین پدرش در قلمرو دوک‌ها شد و از سال ۱۸۵۳ تا ۱۸۵۸ به عنوان ارباب اسب، سمت سیاسی کوچکی را بر عهده داشت. در سال
اسب، سمت سیاسی کوچکی را بر عهده داشت. در سال ۱۸۵۸، به او نشان شوالیه بند جوراب داده شد.
جان دالریمپل، دومین ارل استیر (؛ ۲۰ ژوئیه ۱۶۷۳ – ۹ مه ۱۷۴۷) نظامی اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود. او افسر ارتش بریتانیا و دیپلماتی بود که از سال ۱۷۱۴ تا ۱۷۲۰ به عنوان سفیر بریتانیا در فرانسه خدمت کرد. او در جنگ نه ساله، جنگ جانشینی اسپانیا و جنگ جانشینی اتریش خدمت کرد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان گل خار شده‌است.
الجرنون سیمور، هفتمین دوک سامرست (; – ) سیاستمدار و نظامی اهل پادشاهی انگلستان بود. او افسر ارتش بریتانیا، سیاستمدار حزب ویگ و عضو مجلس عوام بود که از سال ۱۷۰۸ تا ۱۷۲۲ در مجلس عوام عضویت داشت و سپس به عنوان بارون پرسی به مقام اشرافی ارتقا یافت و در مجلس اعیان کرسی خود را به دست آورد.
هوراس اسمیت دورین (; – ) ژنرال نیروی زمینی بریتانیا بود. او یکی از معدود بازماندگان بریتانیایی نبرد ایساندلوانا به عنوان یک افسر جوان بود و در جنگ دوم بوئر نیز خود را نشان داد. اسمیت-دورین در طول جنگ جهانی اول فرماندهی ارشد نیروی اعزامی بریتانیا را بر عهده داشت. او فرماندهی سپاه دوم بریتانیا را در نبرد مونس، اولین عملیات بزرگ نیروی اعزامی بریتانیا، و نبرد لو کاتئو بر عهده داشت، جایی که برخلاف خواسته‌های فرمانده کل قوا، سر جان فرنچ، که چند سال پیش با او اختلاف شخصیتی داشت، در یک عملیات دفاعی شدید و موفق شرکت
شخصیتی داشت، در یک عملیات دفاعی شدید و موفق شرکت کرد. در بهار ۱۹۱۵، او فرماندهی ارتش دوم بریتانیا را در نبرد دوم ایپر بر عهده داشت. او به دلیل درخواست اجازه برای عقب‌نشینی از منطقه ایپر به موقعیتی قابل دفاع‌تر، توسط فرنچ از فرماندهی برکنار شد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
رابرت روس (; 1766 – ) نظامی اهل جمهوری ایرلند بود. او افسر ارتش بریتانیا بود که در جنگ‌های انقلاب فرانسه و جنگ‌های ناپلئون و جنگ ۱۸۱۲ حضور داشت. راس در سال ۱۷۸۹ به ارتش بریتانیا پیوست. او به عنوان افسر در چندین نبرد در طول جنگ‌های ناپلئونی، از جمله نبردهای مایدا و کورونا، خدمت کرد و به درجه سرهنگی ارتقا یافت. در سال ۱۸۰۹، او برای خدمت در جنگ شبه جزیره، از جمله نبردهای ویتوریا، رونسسوالز، سوراورن و اورتز، اعزام شد. او در نبرد اورتز در فرانسه در ۲۷ فوریه ۱۸۱۴ از ناحیه گردن مجروح شد. پس از بازگشت به خدمت در
از ناحیه گردن مجروح شد. پس از بازگشت به خدمت در اواخر همان سال، راس به درجه سرلشکری ارتقا یافت و به عنوان فرمانده «تمام نیروهای بریتانیایی در ساحل شرقی» به آمریکای شمالی اعزام شد. در اوت ۱۸۱۴، او به بندیکت، مریلند رسید و به راه خود ادامه داد و سربازان حرفه‌ای را رهبری کرد که به سرعت یک شبه‌نظامی آمریکایی با سازماندهی ضعیف را در نبرد بلادنسبورگ در ۲۴ اوت شکست دادند. همان شب، او نیروهای خود را به واشینگتن دی سی هدایت کرد. در طول فرماندهی او در عملیات سوزاندن واشینگتن، بسیاری از ساختمان‌های مهم دولتی ایالات
واشینگتن، بسیاری از ساختمان‌های مهم دولتی ایالات متحده، از جمله کاخ سفید و ساختمان کنگره، آسیب دیدند و روحیه و خسارات زیادی به تلاش‌های جنگی آمریکا وارد شد. راس سپس حمله‌ای از شمال به خلیج چساپیک به سمت شهر بالتیمور را رهبری کرد که در سپتامبر همان سال به نبرد بالتیمور منجر شد. در ۱۲ سپتامبر، او هنگام فرماندهی نیروها در نورث پوینت مورد اصابت گلوله قرار گرفت و هنگام انتقال به عقب کشته شد.
جیمز موری (; – ) نظامی اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود. او افسر ارتش بریتانیا و مدیر مستعمراتی بود که از سال ۱۷۶۰ تا ۱۷۶۸ به عنوان فرماندار کبک و از سال ۱۷۷۸ تا ۱۷۸۲ به عنوان فرماندار مینورکا خدمت کرد. موری که در بالنکریف، لوتیان شرقی متولد شده بود، به آمریکای شمالی سفر کرد و در جنگ فرانسه و هند شرکت کرد. پس از این درگیری، مدیریت او بر استان کبک به دلیل موفقیت‌هایش، به ویژه روابط مثبت با کانادایی‌های فرانسوی که از حقوق و رسوم سنتی خود اطمینان داشتند، مورد توجه قرار گرفت. موری در سال ۱۷۹۴ در بتل، ساسکس شرقی
قرار گرفت. موری در سال ۱۷۹۴ در بتل، ساسکس شرقی درگذشت. وی برندهٔ جوایزی همچون همکار انجمن سلطنتی شده‌است.