payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نوشته آقا نورالله اصفهانی که ادعا می‌کند آنچه طرفداران مشروطه می‌گویند، همان قانون و دستورالعمل حضرت خاتم الانبیا است. رسائل مخالفین مشروطیت. تذکره الغافل. از رسائل مهم مشروعه خواهان است که در آن هم انتقادهای ایشان علیه مشروطه و مشروطه طلبان و هم تفکر مشروعه خواهی هست. از نام و نشان مؤلف این رساله، اطلاعات دقیقی در دست نیست بعضی او را سیداحمد یا شیخ فضل‌الله نوری یا شیخ عبدالنبی یا محمد صادق بن محمد زکی الرشتی الانزلیجی دانسته‌اند: این که هر ملتی نیازمند به قانون است از مسائل بدیهی است لکن چه قانونی
به قانون است از مسائل بدیهی است لکن چه قانونی می‌تواند علاوه بر معاش، امر معاد را مختل نکند؟ لابد چنین قانونی منحصر خواهدبود به قانون الهی، زیرا اوست که جامع جهتین است، اگر کسی ادعاکند که عده ای از عقلا می‌توانند به منظور شور، گرد هم آیند و قانونی وضع کنند که دربرگیرنده آن دو جهت باشد، پس بعثت انبیا چه می‌شود؟! باز اگر کسی توهم کند که نیازهای زمانه تغییردهنده یا تکمیل کنندهٔ پاره ای از قوانین الهی است و ما می‌توانیم با شور به وضع آن‌ها بپردازیم، این شخص از دین خارج شده‌است، زیرا پیامبر اسلام، خاتم انبیاء
دین خارج شده‌است، زیرا پیامبر اسلام، خاتم انبیاء است و قانون او ختم قوانین است. پس این دارالشور اگر مقصودش جعل قانون جدید است، بی اشکال تصدیق به صحت آن، منافات با اقرار نبوت و خاتمیت و کمال دین داشت. اگر مقصود آن‌ها جعل ترتیب قانون موافق شرع بود اولا: آن که ربطی به آن جماعت نداشت و ثانیا: آن که عمل به استحسان عقلی است و حرام، و اگر مقصود آن وضع قانون در عرفیات و غیرشرعیات است پس اسم شرع و قرآن را چرا می‌برند و در ذیل آن علما امضاء کردند و مخالف آن را معاند امام معصوم (ع) دانستند. اگر منظورشان از مشروطه،
امام معصوم (ع) دانستند. اگر منظورشان از مشروطه، اجرای قانون اسلام بود چرا اساس آن را بر مساوات و آزادی گذاردند درحالی که این دو اصل خراب کننده اساس اسلام است، زیرا اقوام دین به عبودیت است نه به آزادی و بنای آن به تفریق مجتمعات و جمع مختلفات است نه به مساوات. از یک سو فرق نگذاشتن بین مرتد، کافر، اهل کتاب و مسلمان در جامعه اسلامی خلاف دین است و از سوی دیگر آزادگذاشتن قلم و زبان، به القای شبهات و نشر کلمات کفریه منجر می‌گردد و موجب ضلالت توده مردم می‌شود. اگر هدف این نظام، تقویت اسلام بود این همه آدم‌های فاسد
این نظام، تقویت اسلام بود این همه آدم‌های فاسد و کافر و نیز دولت انگلیس از آن حمایت نمی‌کردند درحالی که قرآن می‌فرماید: کفار را ناصر و دوست و محل اسرار خود قرارندهید. درحالی که افراد مثل ملکم، نصاری و کفر حامی اسلام شدند افراد مؤمن و باتقوا ذلیل و خوار شدند. و درنهایت، مشروطه، غذایی است که به درد خود اروپاییان می‌خورد و ایران به علت دارا نبودن سه خصلت، یعنی ۱) وجود مذاهب مختلفه ۲) کمی جندیه و ۳) کثرت ایلات بادیه، نمی‌تواند به پارلمنت روی آورد. این که اروپا به پارلمنت روی آورده‌است به علت نداشتن این سه
به پارلمنت روی آورده‌است به علت نداشتن این سه نقیصه می‌باشد و بدین خاطر است که مشروطه در ایران به بی‌ثباتی و هرج و مرج کشیده شده‌است. حرمت مشروطه. رساله ای نوشته شده توسط شیخ فضل‌الله نوری است وی در این رساله تلاش می‌کند تا به دو سؤال پیروانش پاسخ گوید: الف ـ چرا مساعدات جدی اولیه حجه الاسلام به مخالفت با مشروطیت و مهاجرت به حضرت عبدالعظیم پیوست، آیا این مخالفت موجب شرعی داشت و به این سبب بود که مشروطه را با قوانین شریعت آسمانی مخالف یافتند؟ ب ـاگر علت مخالفت با مشروطه، موجب شرعی نداشت، پس به چه دلیل با آن
با مشروطه، موجب شرعی نداشت، پس به چه دلیل با آن مخالفت کردید؟ وی اول به علت همکاری خود با مشروطه خواهان اشاره می‌کند و بعد به بررسی علل مخالفت خود می‌پردازد. عدالت‌خواهی و احیای کلمه طیبه عدل، انگیزه ای است که وی را به نهضت کشانده‌است لکن کم‌کم کلمات موهم شنید و نهضت از هدف اصلی خود منحرف شد. دیدم دسته ای از مردم … وارد بر کار شدند، کم‌کم کلمات موهمه از ایشان شنیده شد که حمل بر صحت می‌شد تا آن که یک درجه پرده از آن برداشتند و بنای انتخاب وکلا و مبعوثین و اعتماد بر اکثریت آراء می‌گذاردند بازهم اغماض شد که
بر اکثریت آراء می‌گذاردند بازهم اغماض شد که این‌ها برای انتظام امور و بسط عدالت است. تا رفته رفته بنای نظام‌نامه و قانون نویسی شد. گاهی با بعضی مذاکره می‌شد که این دستگاه چه معنا دارد؟ ... وکالت چه معنا دارد؟ موکل کیست و موکل فیه چیست؟ اگر مطالب امور عرفیه است این ترتیبات دینی لازم نیست و اگر مقصد امور شرعیه عامه است این امر راجع به ولایت است نه وکالت، و ولایت در زمان غیبت امام زمان (ع) با فقها و مجتهدین است نه فلان بقال و بزاز، و اعتبار به اکثریت آراء به مذهب امامیه غلط است و قانون نویسی چه معنا دارد؟
مذهب امامیه غلط است و قانون نویسی چه معنا دارد؟ قانون ما مسلمانان همان اسلام است.
جوی فلمینگ (زاده ۱۵ نوامبر ۱۹۴۴- ۲۷ سپتامبر ۲۰۱۷) خواننده آلمانی بود. او نماینده آلمان در یوروویژن ۱۹۷۵ بود.
نسیم نصر (یا نسیم ناصر؛ ؛ ؛ زاده ۱۹۶۸) یک شهروند لبنانی و سابق اسرائیلی است که به اتهام جاسوسی برای حزب‌الله محکوم شد. نصر در سال ۱۹۶۸ در لبنان از پدری مسلمان و مادری یهودی زاده شد که این زن پس از ازدواج به دین اسلام روی آورد. در سال ۱۹۸۲، نصر به اسرائیل نقل مکان کرد و طبق قانون بازگشت تابعیت اسرائیل را بدست آورد. او در خولون زندگی می‌کرد، و صاحب دو فرزند دختر شد. نزدیکان او در لبنان ماندند. نصر از طریق برادرش در لبنان با یک مأمور حزب‌الله ارتباط برقرار کرد. از او خواسته شد اطلاعات نقشه‌های تأسیسات برق و
از او خواسته شد اطلاعات نقشه‌های تأسیسات برق و گاز تل‌آویو را، از طریق یک افسر ارشد ارتش اسرائیل به‌دست آورده، و فعالیت‌های زرهی اسرائیلی در نزدیکی رام‌الله را زیر نظر داشته باشد. او در سال ۲۰۰۲ دستگیر، به اتهام جاسوسی برای حزب‌الله محاکمه و به شش سال زندان محکوم شد. او در طول دوران حبس خود، به این امید که در یک معامله مبادله زندانیان گنجانده شود، تابعیت اسرائیلی خود را رها کرد. آزادی وی در تبادل زندانی به‌خواسته حزب‌الله در جریان جنگ ۲۰۰۶ لبنان توسط اسرائیل پذیرفته نشد. با این حال، در ۱ ژوئن ۲۰۰۸، او به
پذیرفته نشد. با این حال، در ۱ ژوئن ۲۰۰۸، او به عنوان بخشی از تبادل زندانیان با اعضای بدن سربازان اسرائیلی کشته شده در طول جنگ، به لبنان تبعید شد.
خانمچه و مهتابی نمایشنامه‌ای است از اکبر رادی. خلاصه داستان. خانجون، پیرزنی در خانهٔ سالمندان سعادت‌آبادِ تهران است که در صحبت‌هایش با پرستار، خاطراتِ گذشتهٔ خود را بازمی‌گوید. او به پرستار می‌گوید که هرگز بچّه‌ای نداشته و آن‌هایی که به عیادتش می‌آیند خواهر و خواهرزاده‌هایش هستند. خانجون، یادِ شوهرش ذاکری می‌افتد که در شعله‌های آتش سوخته و آن‌گاه در میان حرف‌هایش از شارل می‌گوید. شارل و لیلا، زن و شوهر متموّلی از بازماندگان قجر هستند و لیلا جوانی خانجون است. شارل به زبان، لیلا را می‌ستاید. او نامش را از
شارل به زبان، لیلا را می‌ستاید. او نامش را از همایون به شارل تغییر داده تا فرنگی‌تر شود و حاضر است کلاه پهلوی سرش بگذارد اما سِمت خارجه را کسب کند. پس لیلا را راضی می‌کند تا با فروش زمین‌های سعادت‌آباد که پشتِ قبالهٔ لیلاست و دادن رشوه، به آرزوهایش برسد. لیلا و شارل آرزوی فرزند دارند. شارل، نامه‌ای را به لیلا نشان می‌دهد. نامه، دست خطّ شاهِ شهید است که در ازای کنیزِ باکرهٔ مصری، زمین‌های سعادت‌آباد را پیشکش پدرِ شارل کرده است. لیلا با دیدن دست خط، وحشت می‌کند. آن‌گاه در «خواب سنبلهٔ خانجون، غلامی را
می‌کند. آن‌گاه در «خواب سنبلهٔ خانجون، غلامی را می‌بینیم که سینی مرصّعی را پیشکش حاکم می‌کند که در آن، دو چشم سبزآبی وحشی زنی است. زن که با صورتک لیلاست، قلب خود را نیز در باغ سروِ نقره که همان سعادت‌آباد باشد، نثار پیشگاهِ خان می‌کند. در تکّهٔ بعدی، خانجون، گلین و آموتی را به یاد می‌آورد. گلین که به‌خاطر ماه‌گرفتگیی روی پیشانیش خواستگارانِ بسیاری را ازدست‌داده، سرانجام با آموتی ازدواج می‌کند. آموتی با تخلیهٔ فاضلاب‌های سعادت‌آباد روزگار می‌گذراند. گلین تصمیم می‌گیرد برای رهایی از فقر، با کودکی کرایه‌ای به
می‌گیرد برای رهایی از فقر، با کودکی کرایه‌ای به گدایی رود اما آموتی که بچه‌ای از آنِ خود می‌خواهد، با سرِ چُپقش محکم به پیشانیی گلین می‌کوبد. گلین زخمی از ستمِ آموتی، روی صندلی می‌افتد که خانجون در «خواب میزان» طوفانی را می‌بیند و مردانِ سیاه پوشی که با تابوتی بر دوش می‌گذرند و زنی با صورتک گلین به دنبال تابوت می‌رود و کسی نعره‌هایش را نمی‌شنود، درحالی‌که نوزاد زنده‌اش را در تابوت گذاشته‌اند. خانجون دوباره از خواب می‌پرد. او درحالی‌که همچنان به برج بلند سعادت‌آباد خیره شده، ماهرو و سام را به یاد می‌آورد.
خیره شده، ماهرو و سام را به یاد می‌آورد. ماهرو که نویسندهٔ داستان‌های مینیمالیستی است و شورِ شرقی دارد، در برابر شوهرش سامان که یک نقاش پست‌مدرنِ معترض است، قرار می‌گیرد و آن‌گاه در «خواب عقرب» پیشخدمت در لباس جلاد، سرِ زنی را با صورتک ماهرو، از تن جدا می‌کند و تقدیمِ عالی‌جناب می‌نماید. در قسمت آخر، خانجون بر سنگ قبری مویه می‌کند. گاه به نام گلین، گاه به نام لیلا و گاه به نام ماهرو که مردانشان مرده‌اند. ذاکری در برج بلند سعادت‌آباد آتش گرفته، شارل را کشته‌اند، آموتی فوت کرده و سامان خودکشی. خانجون که خسته
آموتی فوت کرده و سامان خودکشی. خانجون که خسته و بی‌حال است، پرستار را صدا می‌زند. پرستار به سراغش آمده و پس از رسیدگی به او می‌رود. خانجون، بی‌تاب به پهلویش می‌کوبد تا بچّه‌ای به دنیا آورد. نهایتاً او مار سیاهی را از لگنِ زیرِ صندلی درمی‌آورد و شروع به نوازشش می‌کند. خانجون که ماری زاییده، نامش را خانمچه می‌گذارد.
ملودی شهر بارانی نمایشنامه‌ای است از اکبر رادی. خلاصه داستان. بوی باران لطیف است: سال ۱۳۲۵، رشتِ بعد از جنگ جهانی دوم است. چهل روز است که از مرگ صادق‌خان آهنگ گذشته. پسرش مهیار، پس از هفت سال دوری از خانواده، با مدرک دکترای حقوق از سوئیس بازگشته. آفاق، ماری و بهمن؛ مادر و خواهر و برادرِ مهیار از آمدنش خوشحالند. مهیار که در کشوری بی‌طرف، مقالات ضد جنگ می‌نوشته است، از سوی دانشگاه لوزان برای تدریس دعوت شده است. آفاق و بهمن که بازرس استانداری است، مایلند مهیار در رشت بماند. خانه‌ای که فعلاً تحتِ تملک مسلِم
در رشت بماند. خانه‌ای که فعلاً تحتِ تملک مسلِم خدمتکارشان و بچّه‌هایش سیروس و گیلان است، به مهیار ارث رسیده است. مهیار که خود، امکان تحصیل علم را برای گیلان و سیروس فراهم کرده و حالا گیلان همانند ماری، معلم شده است؛ مخالف بیرون‌کردن آن‌ها و اقامت در خانه‌شان است. آفاق که میرسکینهٔ پیر را دیگر مناسب و کاری نمی‌داند، اتاق‌هایی را که قبلاً مسلِم و بچّه‌هایش در آن‌ها ساکن بودند، آماده می‌کند تا آن‌ها دوباره به این خانه و وضعیت سابق خود باز گردند. شب‌های گیلان: شب ضیافتی است که به مناسبت ورود مهیار ترتیب داده
شب ضیافتی است که به مناسبت ورود مهیار ترتیب داده شده است. اختلاف میان سیروس که هنرپیشهٔ تئاتر است و تمایلات مارکسیستی دارد و بهمن که عقاید فاشیستی دارد، با مطرح‌کردن تخلیهٔ خانه شدت می‌گیرد. میرسکینه نیز مرخّص شده، باید برود لاکان پیش پسرش. اما سیروس و گیلان طبق گفتهٔ مرحوم آهنگ، خانه را به نشانهٔ قدردانی، حق زحمات چندین‌سالهٔ پدرشان می‌دانند. این مه وحشی: سیروس و گیلان که حاضر نیستند با تخلیهٔ خانه‌شان، جای میرسکینه را بگیرند؛ با بهمن بحث می‌کنند. دعوا بالا گرفته و بهمن پس از زدن سیلی محکمی به سیروس،
بالا گرفته و بهمن پس از زدن سیلی محکمی به سیروس، هتّاکانه آن‌ها را تهدید به آوردن مأمور برای تخلیهٔ خانه می‌کند. مهیار وارد شده و بهمن، سیروس را به سالن دیگری می‌برد. مهیار که از سرِ خاک پدر بازگشته، به گیلان می‌گوید برای ارزیابیی موقعیت خودش هم که شده، قصد دارد بازگردد. بهمن با عصا به سیروس حمله کرده و او را زخمی می‌کند. مهیار به بهمن می‌گوید که طبق سند، نمایندهٔ قانون، اوست. او که به‌شدت از دست بهمن ناراحت شده است، عصا را از بهمن گرفته و از میان، دو تکّه می‌کند. تا صبح آبی: مهیار که تصمیم قطعی‌اش برای
می‌کند. تا صبح آبی: مهیار که تصمیم قطعی‌اش برای رفتن به سوئیس را گرفته در حال بستن چمدان‌هایش است. آفاق نمی‌تواند او را منصرف کند. گیلان وارد می‌شود تا از مهیار برای تخلیهٔ خانه تقاضای مهلت کند. مهیار به او می‌گوید که آن‌ها مشکلی نخواهند داشت، چون او می‌رود و قبالهٔ خانه را نیز با خود خواهد برد. سیروس و ماری می‌خواهند با هم ازدواج کرده و از آنجا بروند. مهیار تحت‌تأثیر شخصیت گیلان، زندگی‌اش و احساسات زلالش که به‌خاطر پدر پیرش، شاگردانش و شهرش، عاشقانه جان‌فشانی می‌کند؛ می‌ماند تا عدالت را در کنارِ گیلان
می‌کند؛ می‌ماند تا عدالت را در کنارِ گیلان پیدا کند. بهمن با نوشیدن شیشهٔ محتویات تریاک میرسکینه، خودکشی می‌کند.
پلکان نمایشنامه‌ای است از اکبر رادی. خلاصه داستان. آن شبِ بارانی: تابستان ۱۳۳۳، قهوه‌خانه‌ای در پسیخان است. شبِ گذشته، گاو و گوسالهٔ آقاگل را دزدیده‌اند. قهوه‌چی می‌گوید که بلبل، کامیونِ دزدها را در جاده دیده. بلبل که مردِ طاس بیست و هشت ساله‌ای است، وارد می‌شود. مشدی آقای بقال، بدهی‌اش را مطالبه کرده و او را به‌خاطر این‌که سربارِ مادرِ خدمتکارش است، سرزنش می‌کند. آن‌ها بلبل را راجع به کامیونی که شبِ گذشته دیده، سؤال پیچ می‌کنند. بلبل، کلافه می‌گوید که در تاریکی و باران شدید فقط کامیونی را دیده که به‌سرعت
و باران شدید فقط کامیونی را دیده که به‌سرعت دور می‌شده است. آقاگل به‌خاطر از دست‌دادن گاوی که حکم کارگرش را داشته، ناچار است به رشت مهاجرت کند. سید، بلبل را بی‌فامیل خطاب می‌کند و قهوه چی به‌خاطر بدهی‌اش دیگر به او چای نمی‌دهد. بلبل به خشم آمده که کاسعلی وارد می‌شود. بلبل و او، محرمانه راجع به دزدیی گاو حرف می‌زنند. بلبل که خودش گاو را دزدیده، آن را به خمام برده و به قصاب فروخته است. در انتهای مِه: پاییز ۱۳۳۵، دکّهٔ جگرکیِ بلبل در پسیخان است که با پول دزدیی گاو به راه انداخته. بلبل که در آرزوی ازدواج با
گاو به راه انداخته. بلبل که در آرزوی ازدواج با محترم دخترِ آبله‌رو و یک چشمِ حاج عموست، حاج عمو را راضی می‌کند تا محترم را به ازدواج او درآورد. حاج عمو راضی نیست اما به‌خاطر دختر کوچکترش که با وجود خواستگارانِ زیاد، مانده، می‌خواهد بپذیرد. بلبل از حاج عمو می‌خواهد خانهٔ رشتش را پشت قبالهٔ دخترش انداخته تا او دکان دوچرخه سازی‌ای به راه بیندازد. بمانی با شنیدن جمله‌های ملتمسانهٔ بلبل به حاج عمو، منقلب می‌شود. بمانی برآشفته به بلبل می‌گوید که به‌خاطر فقرش می‌خواهد به‌جای او با دخترِ حاج عمو ازدواج کند. بمانی،
به‌جای او با دخترِ حاج عمو ازدواج کند. بمانی، قرارشان را یاد می‌کند اما بلبل کتمان می‌کند. می‌خواهد به او پولی دهد، ولی بمانی با چشمانی اشکبار می‌رود. او خودش را در رودخانه انداخته و خودکشی می‌کند. زمستان شهر ما: زمستان ۱۳۴۱، دکان دوچرخه‌سازیی بلبل در رشت است. شاگردش اسکندر، به‌خاطر زنش که سخت بیمار است، پول نیاز دارد. اما بلبل می‌گوید که ندارد. بلبل با کمک پخدوز خیاط که از چرخ‌های موسیو ایراد می‌گیرد، می‌تواند چرخ‌ها را به قیمت ارزانی از او بخرد. حاجی نور، علیوف سماک را به زور به مغازه می‌آورد. حاجی نور و
علیوف سماک را به زور به مغازه می‌آورد. حاجی نور و پخدوز، علیوف را وادار به خریدنِ یکی از دوچرخه‌ها به قیمت بالایی می‌کنند. پس از رفتن او، بلبل، حقّ دلّالی پخدوز و حاجی نور را می‌دهد. اسکندر وارد شده. حاجی نور می‌خواهد به او با بهره، پول قرض دهد اما زنِ اسکندر مرده است. آفتاب برای سلیمان: بهار ۱۳۵۰، شرکت ساختمانی بلبل در رشت است. بلبل، تلفنی از سرهنگ می‌خواهد تا مأموری بفرستد. او سلیمان را به‌خاطر این‌که از دستمزد کَمش شکایت کرده، در دستشویی حبس کرده است. الیاس به همراه پسر اَلکنِ سلیمان، از بلبل می‌خواهد
به همراه پسر اَلکنِ سلیمان، از بلبل می‌خواهد تا سلیمان را از دستشویی خارج کند. اما بلبل معتقد است که حرف سلیمان باعث اعتصاب کارگرها گشته است. بلبل به الیاس رشوه می‌دهد تا کسی را که ظرف ده روزِ گذشته، در ساختمان‌ها خرابکاری کرده، معرفی کند. اما الیاس نپذیرفته و بلبل یک ساعت، فرصت می‌دهد. در غیر این صورت، سلیمان به زندان می‌افتد و بقیه هم اخراج می‌شوند. حاجی نور به سه نفر از کارگرها مظنون است. بالاجه خودش را به‌عنوان خرابکار معرفی می‌کند. بلبل او را که به‌خاطر مردانگی، گناه را به گردن گرفته، اخراج می‌کند. دو
مردانگی، گناه را به گردن گرفته، اخراج می‌کند. دو پاسبان می‌رسند. بالاجه که سلیمان را مقنّیِ بدبختی می‌داند، اقدامات بلبل را فقط به‌خاطر منافع خودش می‌داند. آن‌ها درگیر می‌شوند و بلبل او را می‌زند. یکی از پاسبان‌ها سلیمان را درون فرغونی می‌آورد. سلیمان از سرما خشکیده است. کارگرها به دفترِ بلبل حمله می‌کنند. بلبل با سرهنگ تماس گرفته و در ازای رشوه به او، تقاضای چند تا مأمور دیگر می‌کند. سپس از درد به قلبش چنگ زده و پشتِ میز فرومی‌رود. مکث: تابستان ۱۳۵۷، خانهٔ بلبل در فرمانیهٔ تهران است. بلبلِ ۵۲ ساله که حالا
بلبل در فرمانیهٔ تهران است. بلبلِ ۵۲ ساله که حالا مرد ثروتمندی شده است، با نام مهندس مسعود تاج، پیمانکار و سرمایه‌دارِ معروفی است. او از پسرش سعید، می‌خواهد به‌خاطر تأمین آتیه‌اش، با ثریا دخترِ آهنچی که مرد ثروتمندی است، ازدواج کند. سعید در آمریکا قلب می‌خواند. او مخالف این ازدواج است و می‌خواهد برود. بلبل که صاحبِ کرسی حزب رستاخیز است، از اوضاع نابسامان مملکت نگران است. او که دو سکته کرده، اموالش را بین همسرش محترم و سعید، تقسیم می‌کند. وقتی‌که با نوکرش یحیی تنها می‌شود، تمامِ گذشته‌اش را در یحیی می‌بیند.
تنها می‌شود، تمامِ گذشته‌اش را در یحیی می‌بیند. درحالی‌که یحیی با کاردی بالای سرِ او ایستاده، بلبل می‌میرد و یحیی قد راست می‌کند.
آهسته با گل سرخ نمایشنامه‌ای است از اکبر رادی. خلاصه داستان. یک: پاییز ۱۳۵۷ است، منزل عبدالحسین‌خان دیلمی. عبدالحسین‌خان که تاجر چای است، به‌خاطر اعتصابات بازار، سه روز است که به حجره نرفته. او ناراحت از رفتنِ رمضان، نوکرشان، که به دنبال شورِ انقلابی، آنجا را ترک کرده؛ از سیامک پسرِ کوچکش که محصّل است، می‌خواهد تا کمک مادرش شمسی باشد. عبدالحسین‌خان، نگران از اوضاع نابسامانِ مملکت مایل است سینا پسرِ بزرگ‌ترش، به اتریش رفته و نمایندگی پخش چای پدر را در آنجا به عهده بگیرد. سینا که در دانشگاه مردود شده، آمادهٔ
عهده بگیرد. سینا که در دانشگاه مردود شده، آمادهٔ رفتن است. اما بیشتر دوست دارد نزدِ برادرش ساسان، به آلمان رفته و در آنجا کلوپی ورزشی دایر کند. جلال برادرزادهٔ عبدالحسین‌خان، از رشت به تهران می‌آید. او که در یک سالِ گذشته با کار در مکانیکی، کمک‌خرجِ خانوادهٔ فقیرش بوده، حالا با رتبهٔ اول معماری در دانشگاه قبول شده است. عمو می‌پذیرد تا آماده شدن خوابگاه، جلال در آنجا بماند. دو: یک ماه از حضور جلال در آن خانه گذشته است. سینا به همراه دختر خاله‌اش ساناز، قصدِ رفتن به گردش را دارند که سیامک، خبرِ پنچری لاستیک
رفتن به گردش را دارند که سیامک، خبرِ پنچری لاستیک ماشین را می‌آورد. جلال، لاستیک ماشین را تعویض می‌کند. ساناز که از برخورد توهین‌آمیزِ سینا رنجیده، او را سرزنش می‌کند. اما به اعتقاد سینا، جلال باید در ازای محبت‌های آن‌ها کار کند، همان‌طور که ساناز کارهای خانهٔ خاله را می‌کند. شمسی از سینا و ساناز می‌خواهد تا تصمیمشان را در مورد ازدواج، قطعی کرده و زودتر راهی شوند. درحالی‌که شمسی و سینا با توهین‌هایشان به جلال، از بودنش ناراضی هستند؛ عبدالحسین‌خان به‌خاطر جبران بدی‌هایی که در حق پدرِ جلال کرده، نمی‌خواهد
جبران بدی‌هایی که در حق پدرِ جلال کرده، نمی‌خواهد پسرش در آنجا احساس غربت کند. سه: به‌خاطر اعتصابات مدارس و دانشگاه‌ها، سیامک و جلال در خانه‌اند. عبدالحسین‌خان و شمسی برای خواستگاری ساناز به خانهٔ آن‌ها رفته‌اند. ساناز به مناسبت تولّد سیامک برایشان کیک خریده. سینا از پیست اسکی بازمی‌گردد و از حضور ساناز در آنجا که نه در خانهٔ خودشان بوده و نه با خودش، دلگیر شده، از ساناز می‌خواهد تا مشخص‌شدنِ تکلیفشان به خانهٔ آن‌ها نیاید. زمانی که جلال برای خرید نفت رفته، سینا از تلفن‌های مشکوک او، به پدر خبر می‌دهد.
سینا از تلفن‌های مشکوک او، به پدر خبر می‌دهد. عبدالحسین‌خان با پرداخت پولی به جلال از او می‌خواهد به رشت بازگردد. جلال که با کارِ ترجمه درآمدی دارد، نمی‌پذیرد. جلال را از اتاقِ سینا خارج کرده و انباری را در اختیارش می‌گذارند. چهار: سیامک که مایل به هم‌صحبتی با جلال است، از او می‌خواهد به بهانه‌ای گاه‌وبی‌گاه، نزدش به انباری رود. ساناز دو هفته است به خانهٔ آن‌ها نیامده و فردا روز حرکتِ ساناز و سیناست. سینا که مست کرده به جلال حمله می‌کند. عبدالحسین‌خان آشفته وارد شده و جلال را به‌خاطر مخفی‌کردن مردی زخمی در
وارد شده و جلال را به‌خاطر مخفی‌کردن مردی زخمی در انباری، توبیخ می‌کند. مردِ زخمی، دانشجویی شهرستانی است که در درگیری‌ها تیرخورده است. جلال باید پس از بردنِ او، خانهٔ عمو را ترک کند. به‌خاطر رفتنِ سینا و ساناز جشن کوچکی گرفته‌اند. حکومت‌نظامی است و شمسی که نگرانِ ناامنی خیابان‌هاست، می‌خواهد کسی دنبال ساناز برود. هیچ‌کس نمی‌پذیرد. جلال می‌رود. سینا به پدر و مادرش می‌گوید که ساناز به‌خاطر حمایت از خانواده‌اش که محتاج کمک‌های مالی عبدالحسین‌خان هستند به ازدواج با او رضایت داده. جلال و ساناز پس از تأخیری
با او رضایت داده. جلال و ساناز پس از تأخیری نگران‌کننده، می‌رسند. ساناز که زخمی شده، از تعقیب سربازها و شلیک گلوله به سمت آن‌ها می‌گرید. سینا، متنفر از جلال که خود را در پناهِ ساناز مخفی کرده، او را می‌زند. حینِ زدن متوجه می‌شود که جلال تیرخورده. با فریادِ «خون!» همه بالای سرِ جلال می‌رسند. جلال می‌میرد.
هاملت با سالاد فصل نمایشنامه‌ای است از اکبر رادی. خلاصه داستان. پردهٔ اول (حجله): جگرگوشه که موجود ملیحی است به همراه دماغ، بعد از هفت سال سفرِ دور دنیا که حکم ماه‌عسلشان را داشته است، وارد حجله‌شان می‌شوند. حجله، طبقهٔ هفتم یک آسمان‌خراش است که پدربزرگِ جگرگوشه، پشتِ قبالهٔ آن دو انداخته و حالا جگرگوشه و دماغ، آمادهٔ شرفیابی در حضور پدربزرگ هستند تا با مراسم خاص، ازدواج آن دو برقرار گردد. جگرگوشه، دماغ را که مردِ ریزهٔ مفلوکی است، برای شرفیابی آماده می‌کند. آن‌ها از پشت پنجره به آسمان‌خراش پدربزرگ که
آن‌ها از پشت پنجره به آسمان‌خراش پدربزرگ که ساختمانِ تشکیلات بزرگ پلاستیک است، چشم می‌دوزند تا پدربزرگ را درحالی‌که آخرین نفری است که از پله‌های فرار، آنجا را ترک می‌کند، ببینند. در طول این انتظار، جگرگوشه از خانواده‌اش و از پدربزرگ که با جاذبه‌ای قوی این خانواده را دورِ هم گرد آورده، می‌گوید. او به دماغ می‌گوید که پدربزرگ از چشمِ راست و از دستِ چپ محروم است و برای دماغ که مردِ دست‌وپا چلفتی‌ای است و خاطرهٔ خوشی از سفرشان جز قطره‌های چشم و تاولِ پا به یاد ندارد، از سعادت و آینده‌شان می‌گوید. ابوالپشم پدرِ
از سعادت و آینده‌شان می‌گوید. ابوالپشم پدرِ جگرگوشه، درحالی‌که دست چپش را گچ گرفته، برای دیدارشان می‌آید. دماغ باآریان‌پورهای جگرگوشه برای او مراسمِ تعظیم و ابراز چاکری به جا می‌آورد و تا حدّی در این کار مبالغه می‌کند که پس از بازجویی‌های ابوالپشم و دستورات او در خصوص چاکری و نوکری، مورد تأییدِ ابوالپشم قرار می‌گیرد. آن‌گاه ابوالپشم، دستمال سفیدی به جگرگوشه داده و پوستینش را روی دوشِ دماغ می‌اندازد. پس از رفتنِ ابوالپشم، در غیبت دماغ که به نزد ابوالپشم رفته؛ عالی‌جناب ـ عموی جگرگوشه که یک چشمی است ـ با
عالی‌جناب ـ عموی جگرگوشه که یک چشمی است ـ با جگرگوشه دیدار می‌کند. دماغ با کاسه‌ای در دست وارد می‌شود ـ کاسهٔ عتیقهٔ تقدیمیی ابوالپشم که محتویی آب تربت در شب زفاف است ـ عالی‌جناب از دستِ ابوالپشم که دماغ را جذب خود نموده، عصبانی شده و کاسه را می‌شکند. او از دماغ، بندگی خواسته و با شروطی، دماغ را که تحصیل‌کرده و در سابق، کارمند ادارهٔ ثبت بوده است، با شغل انبارداری وارد تشکیلات خود می‌کند و انگشتری‌ای را که حکمِ اسمِ شبِ دستگاهش را دارد، به دماغ می‌دهد تا فردا اولِ وقت، به منشی اول او بدهد. پس از او، پری
فردا اولِ وقت، به منشی اول او بدهد. پس از او، پری بلنده خواهرِ جگرگوشه، می‌آید. او که عاشقِ امیر ارسلانِ نامدار است، خود را منشی اول عالی‌جناب معرفی می‌کند و در عوضِ کتاب امیر ارسلان، انگشتری را از دماغ می‌گیرد تا در مهمانی شب، جولان دهد. دکتر موش، برادرِ جگرگوشه که در و پنجره کنترات می‌کند، کتاب را از دماغ گرفته، جگرگوشه و دماغ را روانهٔ حجله می‌کند. اما ناگهان دماغ می‌ایستد، چون آن‌ها هنوز پدربزرگ را ندیده‌اند. پردهٔ دوم (شرفیابی): جگرگوشه با لباس سیاه در دادگاهی حضور دارد که برای دماغ ترتیب داده‌اند.
در دادگاهی حضور دارد که برای دماغ ترتیب داده‌اند. دماغ که حالا در وانِ گلاب دراز کشیده، از نیمه‌شبِ گذشته ـ پردهٔ قبل ـ تحتِ پیگرد است. دکتر موش، آن‌ها را متقاعد می‌کند که دماغ را هم احضار کنند. عالی‌جناب و ابوالپشم که دماغ را مجرم می‌دانند، نمی‌پذیرند. جگرگوشه با این شرط که پدربزرگ ریاست دادگاه را بپذیرد، وکالت دماغ را قبول می‌کند. ابوالپشم خود را نایب منابِ پدربزرگ معرفی می‌کند. عالی‌جناب برآشفته شده و دورِ اول مذاکرات، با درگیری‌های آن‌ها پایان می‌یابد. جگرگوشه، دماغ را سفیدپوش می‌آورد. آن‌ها دماغ را به
دماغ را سفیدپوش می‌آورد. آن‌ها دماغ را به جرمِ وصلت با خاندانِ جلیلشان، به اعدام محکوم می‌کنند. جگرگوشه از دماغ می‌خواهد که گذشته‌اش را به یاد آورد. او کتاب‌های دماغ را دور ریخته و دماغ در عوض، خروس‌قندی‌های او را قبول کرده است. دماغ که حالت متشنّج و مسخ شده‌ای پیدا کرده، صداهای حیوانی نامفهومی از گلویش خارج می‌کند و جلوی صحنه به‌زانو می‌افتد. جگرگوشه که همچنان منتظر است، با روشن شدن پله‌های فرار، خوشحال می‌شود و پدربزرگ که جوانِ رعنایی است، در قابِ پنجره ظاهر می‌شود. در پی آن، یک حلقه طناب، بالای سرِ دماغ
می‌شود. در پی آن، یک حلقه طناب، بالای سرِ دماغ قرار می‌گیرد؛ و درحالی‌که پدربزرگ همچنان سنگ و ثابت لبخند می‌زند، پنجره بسته می‌شود. جگرگوشه در خود فرورفته و دیگران هر یک، بی خیال به دنبال کارِ خود می‌روند.
در مه بخوان نمایشنامه‌ای است از اکبر رادی. دهی در گیلان و عمارتی اربابی که نقداً خانه‌ی معلم است. تجمّعِ چند معلم جوان که دوران خدمتِ پنج ساله‌شان را می‌گذرانند. خلاصه داستان. تابلوی اول: هر کس به‌گونه‌ای گذرانِ وقت می‌کند که انسیه برای بردن رخت‌های کثیف معلم‌ها می‌آید اما مخالفت خان‌بابا سرایدار مدرسه، باعث اعتراضِ احمد خنده به او و درگیری میان آن‌ها می‌شود. معلم‌ها از انسیه می‌خواهند تا از باغشان برای آن‌ها میوهٔ تازه بیاورد. ناصر که آن باغ کوچک را تنها سرمایهٔ خانوادهٔ انسیه می‌داند، پول میوه‌ها را
سرمایهٔ خانوادهٔ انسیه می‌داند، پول میوه‌ها را پرداخت می‌کند. هوشنگ از موقعیت ریاست خود سوءاستفاده کرده و در عوضِ مسئولیت کتابخانه که فعلاً در اختیارِ خنده است، از ناصر می‌خواهد تا نامه‌ای از طرف او به انسیه بدهد. ناصر که معلم انسیه است، نمی‌پذیرد. تابلوی دوم: معلم‌ها، مجلس عیشی ترتیب داده‌اند که ناصر در آن حضور ندارد. ناصر به کتاب‌های انتخابی خنده که از روی جلد و قطر انتخاب شده، اعتراض می‌کند که به دردِ بچه‌دهاتی‌ها نمی‌خورد. هوشنگ برای این‌که خان‌بابا را راضی کند تا برایشان سیگار بخرد، بازی عکس‌انداختنی
راضی کند تا برایشان سیگار بخرد، بازی عکس‌انداختنی به راه می‌اندازد اما خان‌بابا به احترام لباس نظامی‌ای که پوشیده، به آن‌ها می‌گوید که تا یک هفته کار نخواهد کرد. هوشنگ، گردن‌بندی به انسیه هدیه داده و از او می‌خواهد لبِ مرداب، زیر درخت لیمو منتظرش باشد. ناصر از رؤیایش برای انسیه حرف می‌زند. رؤیایی که انسیه در آن حضور دارد. موقع رفتن، نامه‌ای از جیب انسیه می‌افتد. ناصر نامه را می‌خواند. انسیه در نامه ابراز عشق کرده است. تابلوی سوم: هوشنگ به فرجام، دکترِ ده، می‌گوید که قصد دارد آن‌قدر ناصر را اذیت کند، تا
می‌گوید که قصد دارد آن‌قدر ناصر را اذیت کند، تا خودش تقاضای انتقالش به مرکز را بدهد. اما زمانی که لویی، عصبانی از دستِ آزارهای هوشنگ و نوچه‌اش محمدعلی، تفنگ شکاری خود را به سمت هوشنگ نشانه می‌رود، ناصر مانع می‌شود. آن‌گاه ناصر و هوشنگ می‌روند. ناصر می‌رود تا کتاب‌ها را بین بچّه‌های دِه پخش کند و هوشنگ می‌رود پای مرداب. محمدعلی، علت عصبانیتِ لویی را عقدهٔ شکار می‌داند که در این مدت نتوانسته شکاری بزند. آن‌گاه گوشتینی، لویی را برای شکار می‌برد. مشدی‌منوچ پدرِ انسیه که قضیهٔ گردن‌بند را فهمیده، عصبانی و معترض