payamvha/North_RAG huggingface dataset:
معاهده جی نمود. مک‌هنری به کمیتهٔ سنا توصیه کرد که نیروهای ارتش را کاهش ندهند. او در سازماندهی مجدد نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا به چهار هنگ پیاده‌نظام، سربازان سواره‌نظام و گروه توپخانه نقش آفرین بود. یکی از دلایل خوشنامی وی تأسیس وزارت نیروی دریایی ایالات متحدهٔ آمریکا بر اساس پیشنهاد خودش در ۸ مارس ۱۷۹۸ بوده مبنی بر آنکه «وزارت جنگ ایالات متحده آمریکا باید توسط هیئت مأموران عالی دریایی همراهی شود». در دورهٔ ریاست جمهوری جان آدامز میان سال‌های ۱۷۹۷ تا ۱۸۰۱، مک‌هنری همچنان به عنوان وزیر جنگ مشغول به
۱۸۰۱، مک‌هنری همچنان به عنوان وزیر جنگ مشغول به کار بود زیرا آدامز تصمیم گرفت نهاد تازه تأسیس کابینهٔ ایالات متحده آمریکا را دست نخورده نگه دارد. جان آدامز رفته رفته متوجه شد که سه نفر در کابینه پیوسته به مخالفت با او می‌پردازند: مک‌هنری، وزیر امور خارجه، تیموتی پیکرینگ، وزیر خزانه‌داری، الیور ولکات جونیور. به نظر می‌رسید آنها بیش از آنکه تابع رئیس‌جمهور باشند از الکساندر همیلتون تبعیت می‌کنند و آشکارا در مورد سیاست خارجی به ویژه در مورد فرانسه به مخالفت با جان آدامز می‌پردازند. آنها به جای استعفا، به
با جان آدامز می‌پردازند. آنها به جای استعفا، به ادامه کار مخالف سیاست رسمی او ادامه می‌دادند. مشخص نیست که آیا آدامز می‌دانست که آنها وفادار نیستند. گرچه بسیاری به مک هنری علاقه داشتند، گفته می‌شود واشینگتن، همیلتون و ولکات از بی‌کفایتی او به عنوان یک مدیر شکایت داشتند. مک‌هنری، مشکلات آدامز به عنوان مدیر اجرایی را به غیبت‌های طولانی و پرتکرار او و رها کردن کلیهٔ کارها برای وزیرانی می‌دانست که از مسئولیت بدون قدرت هدایت مناسب به ستوه آمده بودند. آدامز پس از یک ملاقات پر جنجال با کابینه‌اش در مه ۱۸۰۰،
پس از یک ملاقات پر جنجال با کابینه‌اش در مه ۱۸۰۰، خواستار استعفای مک هنری شد که در ۱۳ مه این کار انجام شد. پس از مک هنری، آدامز ساموئل دکستر را فراخواند. مک‌هنری در طی انتخابات ریاست جمهوری آمریکا در سال ۱۸۰۰ همیلتون را ترغیب کرد که علیه رئیس‌جمهور کیفرخواستی اعلام کند و وفاداری و میهن‌پرستی آدامز را زیر سؤال برده و خصومت عامهٔ مردم را به سوی کاندیداهای اصلی برانگیزد تا نهایتاً مسیر توماس جفرسون برای ریاست جمهوری هموار شود. این مطلب از طریق مخاطبان مورد نظرش درز کرده و به مردم دلیل مورد نظر برای مخالفت با
درز کرده و به مردم دلیل مورد نظر برای مخالفت با حزب فدرالیست را داد که به نظر می‌رسید در حال تقسیم به جناح‌های تندرو بود. اواخر زندگی. مک‌هنری در سال ۱۷۹۲ یک قطعه زمین به مساحت ۹۵ جریب فرنگی از ریجلی دیلایت خریداری کرد و نام آن را به افتخار دوستش ژیلبر دو موتیه دو لافای، فایتویل نهاد. او بقیهٔ عمر خود را در آنجا زیست و در آن دوران، زود به زود با دوستان و وابستگان خود مکاتبه می‌کرد به ویژه با پیکرینگ و بنیامین تالماج که به همراهشان ایده‌آل‌های حزب فدرالیست را ابقا کرد و جریان جنگ ۱۸۱۲ را تغییر داد. یک حملهٔ
ابقا کرد و جریان جنگ ۱۸۱۲ را تغییر داد. یک حملهٔ فلج‌کننده در سال ۱۸۱۴ منجر به درد شدید و ناکارآمدی کامل پاهای او شد و دو سال بعد چشم از جهان فروبست. خانم مک‌هنری در مورد مرگ همسر محبوبش نوشت: در اینجا به پایان زندگی یک انسان خوش‌خلق، بزرگ‌منش با روحی قوی و زیرک و مسیحی محترم رسیده‌ایم. او انسانی بی‌نقص نبود اما در رخدادهای مهمی شرکت کرده و مردان بزرگی به او علاقه‌مند بودند و تمام افراد خوبی و خلوص نیت او را درک می‌کردند. مهم‌ترین موضوعاتی که از او به یادگار مانده آن است که او نسبت به هر مسئولیتی راسخ بوده
مانده آن است که او نسبت به هر مسئولیتی راسخ بوده و از دوستان صمیمی و قابل اعتماد لافایت، همیلتون و واشینگتن بود.
جیمز مرسر (James Mercer) (۲۶ فوریه ۱۷۳۶–۳۱ اکتبر ۱۷۹۳)، وکیل، افسر نظامی، مَلآک، حقوقدان و سیاستمدار اهل ویرجینیا بود. اوایل زندگی خانواده. مرسر در تاریخ ۲۶ فوریه ۱۷۳۶ در املاک خانوادگی‌شان واقع در کشتزار مارلبرو شهرستان استفورد ایالت ویرجینیا به دنیا آمد. مادرش که پیش‌تر با نام کاترین میسون شناخته می‌شد، کوچکترین دختر جورج میسون دوم، از ملاّکان سرشناس و همسر دومش، الیزابت وا، فرزند کشیش جان وا (۱۶۳۰–۱۷۰۳)، بود. پدر جیمز، جان مرسر از ایرلند به آن جا مهاجرت کرده و به تدریج به یکی از مباشران، ملاکان و دلالان
و به تدریج به یکی از مباشران، ملاکان و دلالان سرشناس زمین در منطقه تبدیل شده بود. او دو بار ازدواج کرد، با این حال اغلب فرزندانش پیش از رسیدن به سن قانونی از دنیا رفتند. کاترین، مادر جیمز که در سال ۱۷۵۰ درگذشت (زمانی که جیمز ۱۴ سال داشت) ده فرزند به دنیا آورد و نامادری‌اش، آن روی (دختر دکتر مونگو روی از اهالی منطقه اسسِکس) صاحب نُه فرزند شد و تا دو سال پس از مرگ همسرش نیز در قید حیات بود. بدین‌ترتیب جیمز مرسر در یکی از خانواده‌های سرشناس مهاجر ویرجینیا متولد شد و متناسب با طبقه خانوادگی‌اش تحت تعلیم خصوصی
شد و متناسب با طبقه خانوادگی‌اش تحت تعلیم خصوصی قرار گرفت. افزون بر آن، وی به کتابخانه پدرش نیز دسترسی داشت که شاید غنی‌ترین نبود ولی در زمره یکی از بهترین کتابخانه‌های آن منطقه قرار می‌گرفت. در آن زمان، قانون نخست‌زادگی در ویرجینیا اعمال می‌شد و بنا بر آن دارایی‌های ملکی در اختیار پسر ارشد خانواده قرار می‌گرفت که مطمئناً این فرزند نمی‌توانست جیمز باشد؛ زیرا وی کاملاً نسبت به این موضوع آگاه بود که قیمومیت و مسئولیت آموزش عموزاده‌اش، جورج میسون، نیز بر عهده پدرش است. او پسر ارشد جورج میسون سوم بود که در یک
پدرش است. او پسر ارشد جورج میسون سوم بود که در یک سانحه کشتی جان باخت. در سال ۱۷۵۳، جان مرسر پسرش جیمز را برای شاگردی نزد یک استاد معمار و نجار به نام ویلیام ویت فرستاد تا از این طریق تمهیدی برای آینده او اندیشیده باشد. به علاوه چهار برده سیاه‌پوست را نیز همراه وی به خدمت گماشت تا با اتمام دوره کارآموزی، مرسر بتواند ساخت خانه، کلیسا، ساختمان محکمه و دیگر سازه‌ها را در آن ناحیه عهده‌دار شود. ویرجینیا تا سال ۱۷۸۵ اقدامی در جهت لغو قانون نخست‌زادگی انجام نداد، معلوم هم نیست که آیا این دوره کارآموزی مسیر شغلی
معلوم هم نیست که آیا این دوره کارآموزی مسیر شغلی جیمز را دستخوش دگرگونی کرد یا پدرش تغییر عقیده داد ولی با این وجود دیری نپایید که جیمز (همانند دو برادر ارشدش که دوران خردسالی را به سلامت طی کرده بودند و در ادامه به آنها خواهیم پرداخت) برای فراگیری تحصیلات عالی تحت نظر وکیل بلندآوازه‌ای به نام جورج وِیت و سایر اساتید به ویلیامزبرگ نقل مکان کرد و در حدود سال ۱۷۵۵ از کالج ویلیام و مری فارغ‌التحصیل شد. برادر ارشدش جورج مرسر که با گذر از دوران طفولیت توانسته بود به سنین بزرگسالی برسد، پیش از اینکه به عنوان
بود به سنین بزرگسالی برسد، پیش از اینکه به عنوان نماینده شرکت اوهایو (و از حامیان تاج و تخت در جنگ استقلال آمریکا) به انگلستان عزیمت کند، در کسوت یک ملّاک، سیاستمدار، سرباز (در نبرد میان فرانسویان و سرخ‌پوستان) و دلال زمین در غرب مشغول به کار بود. او ازدواج هم کرد ولی بدون اینکه فرزندی داشته باشد، از دنیا رفت. برادر ناتنی کوچکترش، جان فرانسیس مرسر نیز همچون برادرانش زمین‌دار و افسر نظامی بود (در جنگ انقلاب آمریکا)، جان فرانسیس در منطقه محل سکونتش، آن آروندل مریلند، با زنی ازدواج کرد که وارث ثروت هنگفتی بود
مریلند، با زنی ازدواج کرد که وارث ثروت هنگفتی بود و سپس تا مرتبه فرمانداری ایالت ارتقا یافت. کوچکترین برادر جیمز، رابرت مرسر (۱۷۶۴–۱۸۰۰) نیز وکیل و همچنین ویراستار روزنامه بود. وی با دختر یکی از ملّاکان سرشناس ناحیه کینگ جورج به نام لاندن کارتر، ازدواج کرد. او نیز همچون برادر بزرگترش جورج، فقط یک دوره در مجلس نمایندگان ایالت ویرجینیا و مریلند حضور داشت. سارا آن میسون مرسر (۱۷۶۴–۱۷۰۹)، خواهر جیمز مرسر، به عنوان همسر دوم به ازدواج سرهنگ ساموئل سلدن درآمد و صاحب پسری شد که توانست به سنین بزرگسالی برسد. خواهر
پسری شد که توانست به سنین بزرگسالی برسد. خواهر دیگرش مری مرسر (۱۷۶۴–۱۷۴۰) با دنیل مک‌کارتی جونیور ازدواج کرد ولی هیچ‌یک از فرزندانش زنده نماندند. سرانجام جیمز مرسر ثروتش را میان پسرانش (که هیچ‌یک از آنها ازدواج نکرده بودند)، فرزندان خواهر ناتنی‌اش، گریس فنتون مرسر (۱۸۱۴–۱۷۵۱ که با مسکو گارنت از زمین‌داران اهل اسسِکس ازدواج کرد)، آنا مرسر (؟ -۱۷۶۰ که به همسری بنجامین هریسون جونیور درآمد که پسر یکی از امضاءکنندگان اعلامیه استقلال ایالت متحده آمریکا بود) و ماریا مرسر (؟ -۱۷۶۱ که با ریچارد بروک از اهالی ناحیه
مرسر (؟ -۱۷۶۱ که با ریچارد بروک از اهالی ناحیه کینگ و کوئین ازدواج کرد) تقسیم نمود. در سال ۱۷۷۲، جیمز مرسر با مری النور دیک، دختر سرگرد چارلز دیک از اهالی فردریکزبورگ ازدواج کرد. پیش از مرگ مری النور در سال ۱۷۸۰، آنها صاحب دو پسر به نام‌های جان فنتون مرسر (۱۷۷۳–۱۸۱۲) و چارلز فنتون مرسر (۱۷۷۸–۱۸۵۸) شدند که پس از رسیدن به سن بزرگسالی، سنت سیاسی خانواده خود را ادامه دادند. جیمز و النور دخترانی نیز داشتند. مری النور دیک مرسر (۱۷۷۴–۱۸۳۷ که به ازدواج عمه‌زاده خود جیمز مرسر گارنت درآمد) و لوسیندا مرسر (که با
خود جیمز مرسر گارنت درآمد) و لوسیندا مرسر (که با سالمون بتون از اهالی ناحیه لودون وصلت کرد). پسر کوچک‌تر جیمز و همسرش، چارلز فنتون مرسر مسیر حقوقی و نظامی خانواده (در جنگ ۱۸۱۲) ادامه داد. به علاوه دردوران حیات عمویش و پیش از حضور بلند مدتش در مجلس نمایندگان ایالت متحده آمریکا، چندین دوره به خدمت مجلس نمایندگان ایالت جورجیا و مریلند درآمد. چارلز پس از مرگ عمویش، اقدام به توسعه آبراهه چساپیک و اوهایو نمود که برای خانواده منافع بلند مدت و مستمری در اراضی غربی به ارمغان آورد (وی مدتی مسئول این آبراهه بود).
به ارمغان آورد (وی مدتی مسئول این آبراهه بود). افسر نظامی. در سال ۱۷۵۰، شرکت اوهایو که جورج واشینگتن و پدرش از سرمایه‌گذاران آن بودند، اقدام به تأسیس فروشگاه و انبار مستحکمی در ریدگلی، غرب کوه‌های آپالاچین کردند. با آغاز جنگ میان فرانسه و قبایل سرخ‌پوست این انبار برای مقاصد نظامی مصادره و به فورت اوهایو تبدیل شد. مجلس، سرهنگ جورج واشینگتن را به سمت «مدافع مرزها» منصوب کرد و بنا بر دستور او مجموعه دژهایی در مرزها به منظور محافظت از بازرگانان و ساکنان این مناطق احداث شد. واشینگتن، فورت لودون واقع در وینچستر
احداث شد. واشینگتن، فورت لودون واقع در وینچستر را به عنوان مقر اصلی خود برگزید. ستوان جورج مرسر که کارش ارزیابی زمین بود از جراحات نبرد فورت نسِسیتی در سال ۱۷۵۴ جان سالم به در برد و به درجه سروانی رسید ولی برادر دیگر، سروان جان فنتون مرسر (۱۷۳۵–۱۷۵۶) در ۸ آوریل ۱۷۵۶ در فورت ادوارد کشته شد و بنا بر سنت جنگ‌های آن دوره پوست سرش را جدا کردند. عده‌ای از این نبرد با نام «نبرد رودخانه کاکاپون» یا «قتل‌عام مرسر» یاد می‌کنند چرا که طی آن ۳۴ نفر از افراد مستقر در دژ کشته شدند و تنها ۶ نفر از آنها توانستند از یورش
کشته شدند و تنها ۶ نفر از آنها توانستند از یورش سرخ‌پوستان بگریزند. جیمز مرسر همچون دو برادر ارشدش، پس از فارغ‌التحصیلی از کالج به دریافت درجه افسری نائل شد. مرگ و میراث. قاضی جیمز مرسر در تاریخ ۳۱ اکتبر ۱۷۹۳ در دفتر کارش واقع در ریچموند و حدود یک سال پس از مرگ دوست و همکارش در شرکت اوهایو، یعنی جورج میسون، درگذشت. او در ریچموند در کلیسای اسقفی تاریخی سنت جان در ریچموند و در جوار دوست حقوقدانش، ادوارد کارینگتون به خاک سپرده شد. از آنجاییکه همسرش سال‌ها قبل فوت کرده بود و دو دختر و یکی از پسرانش هنوز به سن
فوت کرده بود و دو دختر و یکی از پسرانش هنوز به سن قانونی نرسیده بودند، لازم بود تا افرادی به عنوان قیم اداره دارایی‌های او را عهده‌دار شوند. هرچند او در وصیت‌نامه‌ای که درتاریخ ۲۳ می ۱۷۹۱ تنظیم شده بود این موضوع را پیش‌بینی کرده و همسران خواهرانش، مسکو گارنت اهل اسکس و بنجامین هریسون از ریچموند را برای این مسئولیت انتخاب کرده بود ولی آنها علی‌رغم حکم صادره از محکمه شهرستان اسپوتسیلوانیا، از انجام وظایف خود به عنوان قیم سر باز زدند. سرانجام، هر چهار فرزند او به سن بزرگسالی رسیدند ولی هیچ‌یک از پسرانش ازدواج
به سن بزرگسالی رسیدند ولی هیچ‌یک از پسرانش ازدواج نکردند.
اچ۳کی۲۷ام‌ئی۳ () نوعی تعدیل‌سازی اپی‌ژنتیک در پروتئین هیستون اچ۳ است که در فشرده‌سازی مولکول دی‌ان‌ای نقش دارد و علامتی برای تری‌متیلاسیون لیزین (اسید آمینهٔ بیست و هفتم) بر روی هیستون اچ۳ است. این تری‌متیلاسیون، سبب کاهش فعالیت ژن‌های مجاور از طریق تشکیل نواحی فشرده‌شدهٔ کروموزوم می‌گردد. پایانه-N هیستون جایی است که پیرایش پساترجمه‌ای انجام می‌شود، از همان گونه‌ای که در اچ۳کی۲۷ام‌ئی۳ دیده می‌شود. اچ۳کی۲۷ام‌ئی۳ همچنین با بازسازی دی‌ان‌ای به‌ویژه شکستگی‌های دورشته‌ای دی‌ان‌ای از طریق نوترکیبی هم‌ساخت مرتبط
دورشته‌ای دی‌ان‌ای از طریق نوترکیبی هم‌ساخت مرتبط است. نام‌گذاری. اچ۳کی۲۷ام‌ئی۳ (H3K27me3) بیانگر تری‌متیلاسیون لیزین ۲۷ زیرواحدهای هیستون اچ۳ است: متیلاسیون لیزین. این نمودار متیلاسیون پیشرونده یک ریشهٔ لیزینی را نشان می‌دهد. اهمیت بالینی. برخی پژوهش‌ها نشان داده که احتمال دارد جهش در اچ۳کی۲۷ام‌ئی۳ سبب بروز «سندرم کوهن-گیبسون» و «اختلال جنینی طیف الکل» گردد.
جارد اینگرسول (Jared Ingersoll) (زادهٔ ۲۴ اکتبر ۱۷۴۹ – درگذشتهٔ ۳۱ اکتبر ۱۸۲۲)، از پدران بنیان‌گذار، وکیل و سیاستمدار آمریکایی اهل فیلادلفیا، پنسیلوانیا بود. او نمایندهٔ کنگرهٔ قاره‌ای و یکی از امضاءکنندگان قانون اساسی ایالات متحده بود. او به عنوان معاون دوایت کلینتون در انتخابات ریاست جمهوری ۱۸۱۲ خدمت کرد، اما کلینتون و اینگرسول توسط جیمز مدیسون و البریج جری شکست خوردند. اینگرسول در نیوهیون، کانکتیکات به‌دنیا آمد. او یک شغل حقوقی را در فیلادلفیا، پس از فارغ‌التحصیلی از کالج ییل ایجاد کرد. او پسر جارد
فارغ‌التحصیلی از کالج ییل ایجاد کرد. او پسر جارد اینگرسول سنیور، مقام استعماری بریتانیا، بود. اینگرسول برای اجتناب از درگیری‌های سیاسی فزاینده میان بریتانیا و سیزده سرزمین استعماری، از ۱۷۷۳ تا ۱۷۷۶ در اروپا زندگی کرد. در ۱۷۷۸، اینگرسول که خود را متعهد به استقلال آمریکا کرده بود، به فیلادلفیا برگشت و در انتخابات کنگرهٔ قاره‌ای، پیروز شد. اینگرسول به نیاز به وجود یک دولت ملی قوی‌تر از آنچه در مفاد کنفدراسیون ارائه شده بود، متقاعد شد. او در کنوانسیون ۱۷۸۷ فیلادلفیا، نماینده بود. اگرچه او در ابتدا به دنبال
نماینده بود. اگرچه او در ابتدا به دنبال اصلاحیه‌هایی برای اصول کنفدراسیون بود، اما در نهایت از قانون اساسی جدید که توسط کنوانسیون تهیه شده بود حمایت کرد. او از ۱۷۹۱ تا ۱۸۰۰ و از ۱۸۱۱ تا ۱۸۱۶ به عنوان دادستان کل پنسیلوانیا خدمت کرد. او همچنین به عنوان دادستان ایالات متحده در پنسیلوانیا و به عنوان وکیل شهر فیلادلفیا خدمت نمود. او در مورد پرونده‌های چیشلم علیه جورجیا و هیلتون علیه ایالات متحده، دو مورد از اولین پرونده‌هایی که در دادگاه عالی ایالات متحده مطرح شدند، سر و کله زد. اینگرسول به حزب فدرالیست وابسته
سر و کله زد. اینگرسول به حزب فدرالیست وابسته بود و به شدت از پیروزی توماس جفرسون در انتخابات ریاست جمهوری ۱۸۰۰ ناراحت شد. در ۱۸۱۲، در حزب دموکرات-جمهوری‌خواه برای انتخاب میان رئیس‌جمهور مدیسون و کلینتون، شکاف ایجاد شد. طرفداران دولت فدرال تصمیم گرفتند از کلینتون و اینگرسول، به امید شکست رئیس‌جمهور فعلی حمایت کنند. مدیسون در انتخابات پیروز شد. در استان اینگرسول یعنی پنسیلوانیا نیز پیروز شد. زندگی و حرفه. جارد اینگرسول از حامیان آرمان انقلابی بود. آموزش او به عنوان یک وکیل او را متقاعد کرد که مشکلات
او به عنوان یک وکیل او را متقاعد کرد که مشکلات استان‌های تازه استقلال یافته، ناشی از نارسایی اصول کنفدراسیون است. او یکی از مدافعان اولیه و سرسخت اصلاحات قانون اساسی شد، هرچند که مانند تعدادی از همکارانش در کنوانسیون قانون اساسی، معتقد بود که این اصلاح با یک بازنگری ساده در اصول آن، به دست می‌آید. پس از چند هفته بحث، او متوجه ضرورت یک سند جدید شد. سهم عمده او در امر حکومت، قانون اساسی در جریان کنوانسیون نبود. بلکه بعدها در طول یک حرفه حقوقی طولانی و برجسته بود. زمانی که او به تعریف بسیاری از اصول اعلام شده
زمانی که او به تعریف بسیاری از اصول اعلام شده در فیلادلفیا، کمک کرد. اوایل زندگی. اینگرسول در نیوهیون، کانکتیکات به‌دنیا آمد. او پسر جارد اینگرسول سنیور، یک مقام برجسته بریتانیایی بود که احساسات شدید وفاداری‌اش باعث می‌شد که، میهن‌پرستان رادیکال روی او قیر بریزند و پر (نوعی شکنجه) بچسبانند. در ۱۷۶۵، سالی که قانون تمبر بر آمریکای استعماری تحمیل شد، پادشاهی بریتانیا جارد اینگرسول سنیور را به عنوان استاد تمبر و به عنوان مأمور استعمار در لندن، برای مستعمره کانکتیکات، منصوب شد. بعد از گذشت چند ماه، خصومت‌ها بر
منصوب شد. بعد از گذشت چند ماه، خصومت‌ها بر سر قانون تمبر افزایش یافت و اینگرسول به منفورترین مرد سرزمین‌های استعماری تبدیل شد. میان ۲۱ و ۲۹ اوت ۱۷۶۵، پسران آزادی، امثال او را در نقاط مختلف سرزمین‌های استعماری، به دار آویختند. او گزارشی از سخنرانی ایزاک بار در جریان بحث پارلمانی دربارهٔ قانون تمبر به فرماندارِ کانکتیکات، توماس فیچ نوشت. او بعدها درگیر نقشی بحث‌برانگیز به عنوان عاملی که قانون تمبر را در کانکتیکات اجرا کرد، شد. اینگرسول جوان، در ۱۷۶۲ مدرسه گرامر هاپکینز را در نیوهیون به پایان رساند، در ۱۷۶۶
هاپکینز را در نیوهیون به پایان رساند، در ۱۷۶۶ از کالج ییل فارغ‌التحصیل شد، در فیلادلفیا حقوق خواند و در ۱۷۷۳ در کانون وکلای پنسیلوانیا پذیرفته شد. با آموزش و تمایلات یک هوادار میهن‌پرست، اینگرسول جوان در همان ابتدا به دلیل احساس قوی وفاداری شخصی به پدر برجسته‌اش، از این هدف دوری کرد. به توصیه پدرش، او با بازنشستگی، برای ادامه تحصیل در حقوق به لندن و مدرسه تمپل میدل (۱۷۷۳–۱۷۷۶) رفت و به‌طور گسترده در اروپا به دنبال این بود که از جنجال‌های سیاسی فزاینده در خانه فرار کند. او بیش از هجده ماه را در پاریس گذراند
فرار کند. او بیش از هجده ماه را در پاریس گذراند و در آنجا با بنجامین فرانکلین آشنا شد. انقلاب آمریکا. مدت کوتاهی پس از اینکه سرزمین‌های استعماری، استقلال خود را اعلام کردند، اینگرسول از نظرات خانواده خود چشم پوشی کرد، تعهد شخصی خود را به آرمان استقلال ارائه داد و به خانه برگشت. در ۱۷۷۸ او به عنوان یک میهن‌پرست تأیید شده وارد فیلادلفیا شد. به کمک دوستان بانفوذش، به سرعت یک قانون شکوفایی ایجاد کرد و اندکی پس از آن به عنوان نماینده کنگرهٔ قاره‌ای (۱۷۸۰–۱۷۸۱) وارد نزاع شد. در ۱۷۸۱ اینگرسول با الیزابت پتیت
وارد نزاع شد. در ۱۷۸۱ اینگرسول با الیزابت پتیت ازدواج کرد و در همان سال به عضویت انجمن فلسفه آمریکا انتخاب شد. او همیشه حامی اقتدار مرکزی قوی در امور سیاسی بود و به یک تحریک‌کننده پیشرو برای اصلاح دولت ملی در سال‌های پس از جنگ تبدیل شد و برای دوستان خود در کنگره و جامعهٔ حقوقی، نیاز به تغییر را هشدار می‌داد. در این کنوانسیون، اینگرسول از جمله کسانی بود که طرفدار تجدید نظر در اصول فعلی کنفدراسیون بودند، اما در نهایت از طرحی برای دولت فدرال جدید حمایت کرد و به اکثریت پیوست. علی‌رغم شهرت ملی خود به عنوان
و به اکثریت پیوست. علی‌رغم شهرت ملی خود به عنوان وکیل، اینگرسول به ندرت در بحث‌های کنوانسیون شرکت می‌کرد، هرچند که در تمامی جلسات حضور داشت. حرفه پس از کنوانسیون قانون اساسی. هنگامی که دولت ملی جدید ایجاد شد، اینگرسول به حرفهٔ حقوق برگشت. به جز چند تغییر موقعیت تا به سیاست او عضو شورای مشترک فیلادلفیا (۱۷۸۹) بود و به عنوان یک فدرالیست سرسخت، انتخاب توماس جفرسون در ۱۸۰۰ را یک «خرابکاری بزرگ» می‌دانست. تلاش او در ۱۸۱۲ برای معاونت رئیس‌جمهور در میان فدرالیست‌ها ناموفق بود. حرفهٔ عمومی او بر روی امور حقوقی
ناموفق بود. حرفهٔ عمومی او بر روی امور حقوقی متمرکز بود. او به عنوان دادستان کل پنسیلوانیا (۱۷۹۰–۱۷۹۹ و ۱۸۱۱–۱۸۱۷) خدمت کرد و به‌عنوان وکیل شهر فیلادلفیا (۱۷۹۸–۱۸۰۱) نیز خدمت نمود. همچنین بحث دادستان منطقه ای ایالات متحده برای پنسیلوانیا (۱۸۰۰–۱۸۰۱) و برای یک دوره کوتاه (۱۸۲۱–۱۸۲۲) بر کرسی ریاست دادگاه منطقه فیلادلفیا نشست. سهم عمده اینگرسول در امر حکومت قانون اساسی در طول کنوانسیون نبود، بلکه بعدها در طول یک حرفه حقوقی طولانی و برجسته بود، زمانی که او به تعریف بسیاری از اصول اعلام شده در فیلادلفیا کمک
تعریف بسیاری از اصول اعلام شده در فیلادلفیا کمک کرد. او از طریق چندین پرونده دادگاه عالی که نکات اساسی مختلفی را در قانون اساسی در آغاز جمهوری جدید تعریف کرد، به روند قانون اساسی کمک کرد. در یک پرونده قطعی، او وکالت جورجیا را در چیشلم علیه جورجیا (۱۷۹۳) که یک پرونده برجسته در حقوق استان‌ها بود، انجام داد. در اینجا دادگاه علیه او تصمیم گرفت و حکم داد که یک استان ممکن است توسط یک شهروند از استان دیگر در دادگاه فدرال مورد تعقیب قضایی قرار بگیرد. این تغییر مفهوم حاکمیت استان بعدها با یازدهمین متمم قانون اساسی
حاکمیت استان بعدها با یازدهمین متمم قانون اساسی لغو شد. در وکالت هیلتون در پروندهٔ هیلتون علیه ایالات متحده (۱۷۹۶)، اینگرسول همچنین در اولین چالش قانونی برای مطابق قانون اساسی بودن یک قانون کنگره، شرکت داشت. در این مورد، دادگاه عالی، حق دولت برای وضع مالیات بر کالسکه را تأیید کرد. اینگرسول همچنین به عنوان وکیل در پرونده‌های مختلفی خدمت کرد که به روشن شدن مسائل مربوط به قانون اساسی در مورد صلاحیت دادگاه‌های فدرال و روابط ایالات متحده با سایر کشورهای مستقل، از جمله دفاع از سناتور ویلیام بلونت از تنسی در
از جمله دفاع از سناتور ویلیام بلونت از تنسی در برابر استیضاح، کمک کرد. وفات و میراث. جارد اینگرسول در ۷۳ سالگی در فیلادلفیا درگذشت. دفن او در قبرستان کلیسای الد پاین استریت، خیابان چهارم و پاین انجام شد. از اینگرسول سه پسر به یادگار ماند. دو تن از پسرانش، چارلز جارد اینگرسول و جوزف رید اینگرسول به عنوان اعضای مجلس نمایندگان ایالات متحده از پنسیلوانیا خدمت کردند. خیابان اینگرسول در مدیسون، ویسکانسین و کشتی لیبرتی اس اس جارد اینگرسول، به نام او نام‌گذاری شده‌اند.
استیون کوال کارگردان فیلم آمریکایی که برای فیلم‌های مقصد نهایی ۵ (۲۰۱۱)،به‌سوی طوفان (۲۰۱۴) و خائنان (۲۰۱۷) شناخته شده‌است.
جان بیتی (John Beatty) (زادهٔ ۱۰ دسامبر ۱۷۴۹ – درگذشتهٔ ۳۰ مه ۱۸۲۶)، برده‌دار، پزشک و دولتمرد آمریکایی از پرینستون، نیوجرسی بود. اوایل زندگی. او در ۱۰ دسامبر ۱۷۴۹ در نشامینی در استان پنسیلوانیا زاده شد. بیتی بزرگ‌ترین فرزند از ۱۰ فرزند کشیش متولد ایرلند از چارلز کلینتون بیتی و آن (نام تولد: ریدینگ) بیتی بود، والدین وی در ۱۷۴۶ میلادی باهم ازدواج نموده بودند. پدر وی کشیش مسیحیت مشایخی بود که در میان سرخپوستان آمریکا به تبلیغ مذهبی می‌پرداخت. پدربزرگ مادری وی جان ریدینگ رئیس شورای استانی نیوجرسی و سرپرست
وی جان ریدینگ رئیس شورای استانی نیوجرسی و سرپرست فرماندار استان نیوجرسی بود. پدربزرگ و مادربزرگ پدری وی به ترتیب جان بیتی و کریستیانا (نام تولد: کلینتون) بیتی نام داشتند. مادربزرگ جان دختر جیمز کلینتون و خواهر چارلز کلینتن بود (چارلز کلینتون پدر سرلشکر دوران انقلابی جیمز کلینتون و معاون رئیس‌جمهور جورج کلینتون و پدربزرگ فرماندار نیویورک دوایت کلینتون بود). بیتی در ۱۷۶۹ میلادی از کالج نیوجرسی (بعدتر به دانشگاه پرینستون معروف شد) فارغ‌التحصیل گردید. وی یکی از دانشجویان پدر بنیان‌گذار آمریکا بنجامین راش بود.
دانشجویان پدر بنیان‌گذار آمریکا بنجامین راش بود. حرفه. بیتی یک پزشک شد و نخستین حرفه پزشکی خود را در هارتسویل، پنسیلوانیا آغاز کرد. در جریان جنگ انقلاب آمریکا، او به درجه نظامی سرگرد در هنگ ششم پنسیلوانیا در ارتش قاره‌ای رسید. او در تسلیمی قلعه واشینگتن در ۱۶ نوامبر ۱۷۷۶ دستگیر شده بود. پس از مبادله زندانیان و آزادی، او به درجه نظامی سرهنگ ترفیع داده شده و به عنوان کمیساری عمومی زندانیان گماشته شد. با پایان جنگ، او به یکی از شهروندان نیوجرسی مبدل شده بود، از ۱۷۸۱ تا ۱۷۸۳ میلادی به عنوان نماینده شهرستان
از ۱۷۸۱ تا ۱۷۸۳ میلادی به عنوان نماینده شهرستان میدلسکس، نیوجرسی در شورای قانون‌گذاری نیوجرسی (حالا مجلس سنای نیوجرسی) خدمت کرد و از ۱۷۸۴ تا ۱۷۸۵ میلادی نماینده ایالت نیوجرسی در کنگره قاره‌ای بود. در ۱۷۸۴ میلادی، زمانی که توماس جفرسون طرح ممنوعیت برده‌داری در تمامی قلمروهای آینده را برای رأی‌گیری به کنگره پیشکش نمود، بیتی مریض بود و نتوانست در جلسه حاضر شود. آنگونه که جفرسون بیان داشت، «جرسی می‌توانست کار را به اتمام برساند، چون اینجا تنها دو عضو آنها حضور داشت و یک عضو دیگر آنها [بیتی] در اتاق خود بیمار
داشت و یک عضو دیگر آنها [بیتی] در اتاق خود بیمار بود»؛ از اینرو نیوجرسی نتوانست رأی خود را تسلیم کند. این طرح با تفاوت یک رأی ناکام ماند. بیتی از ۱۷۸۹ تا ۱۷۹۰ میلادی رئیس مجلس عمومی نیوجرسی بوده و از ۱۷۹۳ تا ۱۷۹۵ میلادی به عنوان عضو مجلس نمایندگان ایالات متحده در سومین کنگره خدمت کرد. او بعدها از ۱۷۹۵ تا ۱۸۰۵ میلادی به عنوان دبیر ایالت نیوجرسی خدمت کرد. زندگی شخصی. بیتی با کاترین دکلاین (۱۷۷۳ – ۱۸۶۱ میلادی) ازدواج کرده بود و همسر وی دختر ماری (نام تولد وان سانت) دکلاین و برانت دکلاین بود، کسی که در جریان
سانت) دکلاین و برانت دکلاین بود، کسی که در جریان جنگ انقلاب آمریکا به یکی از فروشندگان ثروتمند پارچه به ارتش قاره‌ای مبدل شده بود. آنها صاحب دو فرزند بودند، رابرت بیتی و ویلیام بیتی. بیتی به عنوان عضو اصلی انجمن سینسیناتی در ایالت نیوجرسی پذیرفته شده و از سال ۱۸۲۳ میلادی تا زمان مرگ خود در ۳۰ مه ۱۸۲۶ در ترنتون، شهرستان مرسر، نیوجرسی، به عنوان خزانه‌دار این سازمان خدمت کرد. میراث. انجمن تاریخی پرسبیترین در فیلادلفیا، پنسیلوانیا کلکسیونی از مقالات شخصی مشتمل بر خاطرات، مکاتبات و یادداشت‌های نسب‌شناسی مرتبط
بر خاطرات، مکاتبات و یادداشت‌های نسب‌شناسی مرتبط با خانواده بیتی را حفظ کرده‌است. علاوه بر اوراق مرتبط با جان بیتی، این کلکسیون همچنین شامل ژورنال‌هایی از پدر وی چارلز کلینتون بینی است، کسی که به عنوان یکی از نخستین مبلغان مذهبی با جورج دوفیلد در میان بومی‌های آمریکایی خدمت کرد.
فینال جام حذفی فوتبال ایران ۱۴۰۱ سی و پنجمین فصل از رقابت‌های جام حذفی ایران است.این مسابقه در ۷ اردیبهشت ۱۴۰۱ بین نساجی مازندران و آلومینیوم اراک در ورزشگاه آزادی تهران برگزار شد. در ابتدا قرار بود فینال در تاریخ فوق در ورزشگاه یادگار امام تبریز برگزار شود. اما اعتراض دو باشگاه به دلیل فاصله قائم‌شهر و اراک تا تبریز باعث شد تصمیم سازمان لیگ تغییر کند. پس از اعتراض رسمی و کتبی دو باشگاه نساجی و آلومینیوم، این اعتراضات توسط سازمان لیگ فوتبال ایران (با دستور وزیر ورزش، حمید سجادی) مورد بررسی قرار گرفت و آن‌ها
ورزش، حمید سجادی) مورد بررسی قرار گرفت و آن‌ها اعلام کردند که درخواست آن‌ها که برای برگزاری بازی فینال در ورزشگاه آزادی بوده است پذیرفته شده. جزئیات. در آن بازی ۷۰/۰۰۰ تماشاگر در ورزشگاه آزادی حضور داشتند که ۵۵ هزار نفر تماشاگران تیم نساجی بودند و ۱۵ هزار نفر هم از تماشاگران تیم آلومینیوم اراک بودند. نگارخانه. تعداد تماشاگران: در آن بازی ۷۰/۰۰۰ تماشاگر در ورزشگاه آزادی حضور داشتند که ۵۵/۰۰۰ نفر تماشاگران تیم نساجی مازندران بودند. و ۱۵/۰۰۰ نفر از تیم آلومینیوم اراک بودند.
جان بلیر جونیور (.John Blair Jr) (زادهٔ ۱۷ آوریل ۱۷۳۲ – درگذشتهٔ ۳۱ اوت ۱۸۰۰)، سیاستمدار، از پدران بنیان‌گذار ایالات متحده و حقوق‌دان اهل آمریکا بود که در قانون اساسی ایالات متحده امضاء کرد. بلیر یکی از تعلیم‌دیده‌ترین حقوق‌دان‌های عصر خود بود. او که یک دانشمند معروف حقوق بود، از دخیل شدن در هیاهوی سیاست‌های ایالتی اجتناب نموده و ترجیح می‌داد تا در عقب صحنه کار کند. او به‌طور راسخ به ایده اتحاد دائمی ایالت‌های تازه مستقل شده ایمان داشت و با وفاداری کامل از هموطنان ویرجینیایی خود جیمز مدیسون و جورج واشینگتن
ویرجینیایی خود جیمز مدیسون و جورج واشینگتن در کنوانسیون قانون اساسی حمایت کرد. به عنوان قاضی در دادگاه استیناف ویرجینیا و در دادگاه عالی ایالات متحده، وی در هنگام اتخاذ چندین تصمیم مهم در تفسیر قانون اساسی نقش داشت. هم‌عصران وی، بلیر را به‌خاطر داشتن ویژگی‌های شخصی چون مهربانی و نیک خواهی و همچنین به‌خاطر توانایی وی در اینکه به سرعت به قلب یک مسئله حقوقی پی می‌برد، مورد ستایش قرار می‌دادند. اوایل زندگی. جان بلیر جونیور در ۱۷۳۲ میلادی در ویلیامزبرگ، مستعمره ویرجینیا، از مری (مونرو) و جان بلیر، متولد شد. وی