payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سفر اکتشافی. با کمک‌های مالی دوست گیلز، بارون وون مولر، شرایط دومین سفر اکتشافی مهیا شد. گیلز، اولین فرد اروپایی بود که صخره‌های سنگی به نام اولگاس که امروزه رسماً با نام کاتا جوتا/کوه اولگا شناخته می‌شوند، دریاچهٔ آمادئوس را دید. او می‌خواست به احترام حامی خود، بارون فردیناند وون مولر، نام آن‌ها را به ترتیب کوه مولر و دریاچهٔ فردیناند بنامد، هرچند مولر او را مجاب کرد که نام آن‌ها را به افتخار پادشاه آمادئوس از اسپانیا و ملکه اولگا از وورتمبرگ نام‌گذاری کند. ظاهراً گیلز اولورو (معروف به صخرهٔ آیرز) را پیدا
ظاهراً گیلز اولورو (معروف به صخرهٔ آیرز) را پیدا کرد، اما کاوشگر رقیب، ویلیام گوس، زودتر مدعی این اکتشاف شد. سومین، چهارمین و پنجمین سفر اکتشافی. در اوایل سال ۱۸۷۵، گیلز خاطرات خود را با عنوان سفرهای جغرافیایی به صورت عمومی، در استرالیای مرکزی آمادهٔ انتشار کرد و در ۱۳ مارس ۱۸۷۵، با کمک سخاوتمندانهٔ سر توماس الدر، سومین سفر اکتشافی خود را آغاز کرد. سرزمین‌ها هرچقدر از خلیج فاولر به سمت شمال می‌رفتند، بایرتر می‌شدند. گیلز از همان راهی که آمده بود، بازگشت و به سمت شرق رفت، در نهایت با دور زدن ساحل شمالی
و به سمت شرق رفت، در نهایت با دور زدن ساحل شمالی دریاچهٔ تورنس به ایستگاه الدر در بلتانا رسید. در بلتانا مقدمات سفر چهارم گیلز فراهم شد و او به همراه تیتکنز، ستوانش و کاروانی از شترها، در ۶ می، سفر خود را آغاز کردند. ساربان افغان، ماهومت صالح که دو سال پیش، گروه اکتشافی پیتر واربرتون به استرالیای غربی را همراهی کرده بود، کنترل و سرپرستی کاروان را برعهده داشت. آن‌ها در ۲۳ می به پورت آگوستا رسیدند و پس از طی مسیری به سمت شمال و گذر از دریاچه‌ها، در کل، مسیری به سمت غرب را دنبال کردند. در این سفر آن‌ها با خود
سمت غرب را دنبال کردند. در این سفر آن‌ها با خود آب حمل می‌کردند، از این رو، گروه از جستجوی مداوم آب برای اسب‌ها که در سفرهای پیشین موجب مشکلات زیادی شده بودند، خلاص شد. در اواخر سپتامبر، آن‌ها بیش از ۳۲۳ مایل (۵۲۰ کیلومتر) را در ۱۷ روز بدون یافتن آب طی کردند، سپس در ۲۵ سپتامبر، مردی بومی معروف به تامی، منبع آبی را در گودالی کوچک در میان تپه‌های شنی در چشمهٔ ملکه ویکتوریا پیدا کرد و گروه نجات یافت. پس از ۹ روز استراحت، در ۶ اکتبر، گروه، سفر خود را از سر گرفت و همچنان به سمت غرب حرکت کردند. ده روز بعد، گروه
و همچنان به سمت غرب حرکت کردند. ده روز بعد، گروه اکتشافی مورد حملهٔ تعداد زیادی از بومیان قرار گرفت و گیلز به آن‌ها شلیک کرد. در ۴ نوامبر، آن‌ها با دامداری سفیدپوست در اردوگاه توترا، در شرق بیندی بیندی استرالیای غربی مواجه شدند. مسیر آن‌ها از غرب به سمت ایستگاه والبینگ و سپس به سمت جنوب غربی بود و در ۱۱ نوامبر، به نیو نورسیا رسیدند و در آنجا مورد استقبال اسقف سالوادو قرار گرفتند. در ۱۷ نوامبر ۱۸۷۵، گروه به گیلفورد و سپس روز بعد به پرت رسید، جاییکه با استقبالی پرشور مواجه شدند. گیلز به مدت دو ماه در پرت
پرشور مواجه شدند. گیلز به مدت دو ماه در پرت ماند. تیتکنز و جس یانگ، یکی دیگر از اعضای گروه اکتشافی، از طریق دریا به آدلاید بازگشتند و در ۱۳ ژانویه ۱۸۷۶، گیلز سفر بازگشت (پنجمین سفر اکتشافی) را آغاز کرد که مسیر آن نسبت به سفر آخر به شمال، حدوداً ۴۰۰ مایل (۶۴۰ کیلومتر) بیشتر بود. آن‌ها در سپتامبر ۱۸۷۶، پس از سفری سودمند که در طی آن به ارزش شترها پی‌برده بودند، به آدلاید رسیدند. سال‌های آخر زندگی و میراث. گیلز از سال ۱۸۷۷ تا ۱۸۷۹ به عنوان تقسیم کنندهٔ زمین در منطقهٔ غربی ویکتوریا کار کرد. در سال ۱۸۸۰، او
در منطقهٔ غربی ویکتوریا کار کرد. در سال ۱۸۸۰، او مقاله‌ای با نام وقایع یک سفر اکتشافی از یاد رفته که گزارشی از دومین و سومین سفر اکتشافی‌اش بود را منتشر کرد. سپس در سال ۱۸۸۹، کتاب استرالیا دو بار پیموده شد: داستانی از سفر اکتشافی را در دو جلد ارزشمند منتشر کرد. این کتاب دربارهٔ پنجمین سفر اکتشافی او بود. او سفرهای جزئی دیگری هم داشت و سال‌های آخر عمرش را به عنوان کارمند در دفتر بازرس معادن در کولگاردی گذراند، جاییکه دانش و اطلاعات ارزشمندش از سرزمین‌های داخلی کشور، همیشه در اختیار کاوشگران بود. گیلز در سال
کشور، همیشه در اختیار کاوشگران بود. گیلز در سال ۱۸۸۰، مدال طلای حامیان انجمن جغرافیای سلطنتی را دریافت کرد و پادشاه ویتوریو امانوئل دوم او را به عنوان (شوالیه نشان تاج ایتالیا) برگزید. در آن زمان، علی‌رغم اکتشافات او، دولت‌های مختلف استرالیا به محض اتمام کارهایش، دستاوردهای او را نادیده گرفتند و از فعالیت‌های او حمایت نکردند یا به او پاداش مالی ندادند. فرماندار سر ویلیام جرویس در ۱۱ اکتبر ۱۸۸۱ ادعا کرد: «به من اطلاع داده شده‌است که او قمار می‌کند و همیشه، کاملاً هوشیار نیست». گیلز پس از تحمل دورهٔ کوتاه
کاملاً هوشیار نیست». گیلز پس از تحمل دورهٔ کوتاه ناخوشی، در ۱۳ نوامبر ۱۸۹۷، بر اثر ذات الریه در خانهٔ برادرزادهٔ خود در کولگاردی درگذشت و در گورستان کولگاردی به خاک سپرده شد. او ازدواج نکرده بود. در آن زمان گزارش شد: در سال ۱۹۷۶، به افتخار او، پرتره‌اش توسط پُست استرالیا روی تمبر پُستی قرار گرفت. کوه گیلز، سومین کوه مرتفع در سرزمین شمالی؛ دریاچهٔ گیلز، در ۱۶۰ کیلومتری (۱۰۰ مایل) شمال شهر سادرن کراس، استرالیای غربی و ایستگاه هواشناسی گیلز، در نزدیکی مرز استرالیای غربی و استرالیای جنوبی، به‌نام او نام‌گذاری
غربی و استرالیای جنوبی، به‌نام او نام‌گذاری شده‌اند. نام‌های گیاهان. کریستوفر گیلز که هیچ نسبتی با گیلز نداشت (زادهٔ حدود ۱۸۴۱ - درگذشتهٔ ۱۹۱۷) در سفرهای اکتشافی سال‌های ۱۸۷۲–۱۸۷۳ و ۱۸۷۳–۱۸۷۴ به گیلز در جمع‌آوری گیاهانی برای وون مولر در منطقهٔ شارلوت واترز کمک کرد.
فاطمه سیاه (به ترکی: Kara Fatima Khanum; به کردی: Fata Reş) فرمانده زن ایلات کرد در قهرمان‌مرعش واقع در جنوب شرقی ترکیه امروزی بود. او در قرن نوزدهم می‌زیسته اما تاریخ تولدش دقیقاً معلوم نیست. شوهر او بزرگ ایل بود که توسط عثمانی‌ها دستگیر شده بود و فاطمه سیاه برای اثبات وفاداری خود به دولت عثمانی یگانی از کردها را در جنگ کریمه شخصاً فرماندهی کرد. براساس نوشته‌های یکی از تاریخ‌نگاران محلی قهرمان‌مرعش (قهرمان ماراش) فاطمه سیاه لقب زنی به نام آسیه خانم از آندیرلین است که در جنگ کریمه شرکت داشت. روزنامه اخبار
است که در جنگ کریمه شرکت داشت. روزنامه اخبار مصور لندن در ۲۲ آوریل ۱۸۵۴ در مقاله‌ای طولانی با تصویرسازی تمام صفحه به او پرداخت و بسیار از او تجلیل نمود. در آن تصویر فاطمه سیاه به همراه تعداد زیادی سوار ایلیاتی در استانبول دیده می‌شود. فاطمه سیاه در ابتدا جنگ کریمه به همراه ۳۰۰ سوار به استانبول آمد تا «به دیدار پادشاه برود، حمایت و آمادگی همکاری خود را ابراز کند». یک آلمانی که آنروز حضور داشت او را ظاهری همچون مردان ترسیم نموده‌است. با این حال تاریخ دقیق ورود فاطمه سیاه به استانبول مشخص نیست اما میشل گانتر
فاطمه سیاه به استانبول مشخص نیست اما میشل گانتر می‌گوید که او احتمالاً در جنگ ۱۸۷۷ روسیه و عثمانی حضور داشته‌است. شیکاگو تریبون در سال ۱۸۸۷ فاطمه سیاه را زن جنگجو ترسناک کردستان خوانده که دولت عثمانی ماهانه مواجبش را می‌دهد. ظاهر او را نیز بلند، کشیده با صورتی قهوه‌ای و عقاب‌مانند توصیف کرده که گونه‌هایش به رنگ کاغذ پوستی است و جای زخم‌های زیادی بر صورتش وجود دارد. لباس‌هایی پرهیبت می‌پوشد که او را مانند مردی ۴۰ ساله نشان می‌دهد.
فرنائو د لورونها (Fernão de Loronha) (زادهٔ حدود ۱۴۷۰ میلادی یا پیشتر – حدود ۱۵۴۰ میلادی)، کسی که اسمش در گذر زمان به فرناندو د نورونها (Fernando de Noronha) یا فرناندو دلا روگنا (Fernando della Rogna) از نظر زبانی تغییر نموده‌است، یک بازرگان پرتغالی قرن شانزدهم میلادی اهل لیسبون بود که اصالت یهودی داشت. او نخستین دارنده-منشور (۱۵۰۲–۱۵۱۲)، نخستین سالار پرتغال (donatary captain) در برزیل و حامی تعداد زیادی از سفرهای اکتشافی برون-مرزی پرتغال بود. مجمع‌الجزایر فرناندو د نورونها در نزدیکی کرانه برزیل که توسط
فرناندو د نورونها در نزدیکی کرانه برزیل که توسط یکی از سفرهای اکتشافی وی کشف گردیده و در ۱۵۰۴ میلادی به عنوان زمین فئودالی به لورونها و وارثین وی اعطاء گردید، به افتخار او نام‌گذاری شده‌است. زندگی‌نامه. فرنائو د لورونها در اصل یهودی سفاردی بود که بعداً به مذهب کاتولیک (مارانو) گرویده شد. او پسر مارتیم افونسو د لورنها بود و برادر وی که نیز مارتیم افونسو د لورونها نام داشت، کارمند فرقه مسیحیت [گروهی از شوالیه‌های پرتغال] بود، هر دو برادر به درجه اشرافی نایل شده بودند و نشان سلاح که تازه ایجاد شده بود نیز به
بودند و نشان سلاح که تازه ایجاد شده بود نیز به آنها اعطاء گردید. او با ویولانتی ردریگوس ازدواج نمود. تا ۱۵۰۰ میلادی، فرنائو د لورونها به بازرگان مشهور در لیسبون مبدل شده بود، جاییکه او به عنوان حق‌العمل‌کار یاکوب فوگر، رئیس خانواده بانکدار ثروتمند آلمانی اهل آوگسبورگ، خدمت می‌کرد. شاه مانوئل یکم پرتغال، در نامه شاهی که در ۱۵۰۴ نوشت، لورونها را به عنوان شوالیه خانواده شاهی معرفی کرد (cavaleiro da nossa casa). کسب این مقام در زمانی که حتی یهودی‌های ثروتمند و مشهور هم از تعقیب حکومت پرتغال در امان نبودند،
و مشهور هم از تعقیب حکومت پرتغال در امان نبودند، بیانگر ارتباطات لورونها در رده‌های بلند حکومت است. حتی ممکن است دستکاری نام او از لورونها به نورونها اتفاقی نبوده و بیانگر این فرضیه مشهور (هرچند او زیاد به تصحیح آن اشتیاق نداشته) باشد که او با قبیله نورونها نسبت داشت، قبیله نورونها یکی از درخشان‌ترین خانواده‌های اشرافی در پرتغال و از بازماندگان خانواده شاهی کاستیل بود (با این وجود، هیچ مدرکی دال بر اینکه لورونها چه به نسبت خونی یا ازدواج، هرگونه نسبتی به قبیله نورونها داشته‌است، وجود ندارد). پس از اکتشاف
نورونها داشته‌است، وجود ندارد). پس از اکتشاف برزیل توسط پدرو آلوارز کابرال در ۱۵۰۰ میلادی، پادشاهی پرتغال یک سفر اکتشافی نقشه‌برداری را در ۱۵۰۱ میلادی برای اکتشاف کرانه برزیل فرستاد. فرمانده این سفر اکتشافی مشخص نیست، اما آمریگو وسپوچی در این سفر اکتشافی حضور داشت و گزارش آنرا نوشت. برخی دانشمندان می‌گویند که فرنائو د لورونها در واقع ممکن است کاپیتان این سفر اکتشافی بوده باشد، با این حال برخی دیگر از دانشمندان براین باور هستند که احتمال اینکه بازرگانی مشهور و ثروتمند همانند لورونها تجارت خود را رها نموده و
و ثروتمند همانند لورونها تجارت خود را رها نموده و شخصاً فرماندهی ناوگان را بر عهده بگیرد بسیار غیرمحتمل است و اگر لورونها هرگونه حمایتی از این سفر اکتشافی نموده باشد، احتمالاً تنها حمایت مالی بوده‌است. این مأموریت نقشه‌برداری بیشتر سواحل شرقی برزیل را از دماغه سائو روک در شمال‌شرق گرفته تا حومه‌های کابو فریو بررسی نموده و بیشتر موقعیت‌ها را نام‌گذاری نمودند. این سفر اکتشافی که در سپتامبر ۱۵۰۲ به لیسبون بازگشت، اکتشاف یک مقدار هنگفت چوب برزیلی (پاو-براسیل) را در مناطق کرانه‌ای گزارش داد. چوب برزیلی به عنوان
در مناطق کرانه‌ای گزارش داد. چوب برزیلی به عنوان یک ماده بسیار عالی رنگ‌دهنده که رنگ جگری از آن تولید می‌شد، در صنعت لباس اروپا بسیار با ارزش محسوب می‌گردید و در آن زمان با هزینه هنگفتی از هند وارد می‌شد. فرناندو د لورونها که فرصت تجاری این اکتشاف جدید را حس کرده بود، کنسرسیومی از بازرگانان لیسبون که خودش در رأس آن بود تشکیل داد و از پادشاه درخواست نمود تا اجازه بهروه‌وری از این اکتشاف جدید به آنها داده شود. در اواخر سپتامبر ۱۵۰۲، شاه مانوئل پرتغال منشوری (حالا مفقود شده‌است) را صادر نموده و طی آن حق
(حالا مفقود شده‌است) را صادر نموده و طی آن حق انحصاری بهره‌وری تجاری از «سرزمین ویرا کروز» (برزیل در آن زمان به همین نام یاد می‌شد) را برای یک دوره سه ساله به فرنائو د لورونها اعطاء کرد. در عوض، لورونها مکلف گردید تا شش کشتی را سالانه مجهز نموده و بفرستد، تعهد بسپارد که به‌طور سالانه ۳۰۰ لیگ از کناره جدید را اکتشاف نموده و یک قلعه (فورتیزا) در کشور جدید بسازد. لورونها همچنین مکلف گردید تا بخشی از درآمد خود را به پادشاهی پرداخت نماید: صفر درصد در سال اول، یک بر شش حصه در سال دوم و یک ربع در سال سوم. هرچند،
بر شش حصه در سال دوم و یک ربع در سال سوم. هرچند، برخی منابع دیگر گزارش می‌دهند که یک منشور/امتیاز ده-ساله به لورنها داده شد که طی آن او باید به‌طور مشخص سالانه ۴٬۰۰۰ دوکات به پادشاهی پرتغال پرداخت می‌کرد. یکی از راه‌های ممکنه سازگاری این دو گزارش این است که منبع دومی بیانگر شرایط اولیه نبوده بلکه بیانگر شرایط جدید بود که پس از تجدید امتیاز لورونها در ۱۵۰۵ میلادی روی آن مذاکره گردید. در آوریل – می ۱۵۰۳، کنسرسیوم لورونها یک سفر اکتشافی جدید که متشکل از شش کشتی بود را تجهیز نموده و تحت رهبری ناخدا گونزالو
کشتی بود را تجهیز نموده و تحت رهبری ناخدا گونزالو کویلو و بار دیگر در همراهی با آمریگو وسپوچی، برای اکتشاف سواحل برزیل و ایجاد انبارهای برداشت محصول فرستادند. در ۱۰ اوت ۱۵۰۳، سفر اکتشافی به‌طور اتفاقی جزیرهٔ بدون سکنه را در نزدیکی ساحل شمال‌شرقی برزیل کشف نمودند که حالا موسوم به جزیره فرناندو د نورونها است. با این حال، این جزیره در آن زمان به نام‌های مختلف یاد می‌شد: وسپوچی آنرا سائو لورینس نامید، اسناد رسمی آنرا سائو جوآو نامیدند، در حالیکه یک نقشه معاصر همان زمان، آنرا ظاهراً کواریسما خواند. سفر اکتشافی
زمان، آنرا ظاهراً کواریسما خواند. سفر اکتشافی کویلو و وسپوچی از سوی لورونها دستور دریافت نمود تا کارخانه‌های (feitorias، در واقع انبارها) در امتداد ساحل بسازند تا از آنها به عنوان نقطه گردآوری محصولات چوب برزیلی استفاده گردد. باور براین است که سه انبار در جریان این سفر اکتشافی ساخته شد – یک انبار توسط وسپوچی در کابو فریو (۲۴ مرد در آن مشغول کار بوده و از اینرو شرایط forteza را برآورده می‌سازد)، یک انبار دیگر توسط کویلو در پورتو سگورو (feitoria da Santa Cruz de Cabrália) و احتمالاً سومی نیز توسط کویلو در
de Cabrália) و احتمالاً سومی نیز توسط کویلو در خلیج گوانابارا (feitoria da Carioca). در حدود ۱۵۰۹ یا ۱۵۱۱ میلادی (جزئیات آن نامعلوم است)، یک سفر اکتشافی که توسط فرنائو د لورونها حمایت گردیده و توسط کریستوواو پایرس هدایت می‌شد، یک کارخانه چوب برزیلی دیگر را در بائی د تودوس اوس سانتوس (استان فعلی باهیا) تأسیس نمود. گمان می‌رود که یک کارخانه دیگر نیز در حوالی ۱۵۰۸ میلادی در سائو ویسنتی تأسیس شده‌است، اما این گزارش بیشتر تخمینی است. در ۱۴ ژانویه ۱۵۰۴، شاه مانوئل یکم پرتغال فرمان شاهی صادر نموده و جزیره سائو
یکم پرتغال فرمان شاهی صادر نموده و جزیره سائو جوآو (فرناندو د نورونها) را به فرنائو د لورونها و نوادگان او اعطاء نموده و از آن طریق لورونها را نخستین سالار (donatary captain) میراثی پرتغال در برزیل نمود. بلافاصله کارخانهٔ در این جزیره تأسیس گردیده و به سرعت به مرکز عملیات لورونها مبدل گردید – چوب برزیلی که مستقیماً از دریا گردآوری می‌گردید یا توسط قایق‌های کوچک از کارخانه‌ها به ساحل انتقال داده می‌شد، در جزیره جمع‌آوری گردیده و در کشتی‌های بزرگتر به پرتغال فرستاده می‌شد. گفته می‌شود که کنسرسیوم لورونها تا
فرستاده می‌شد. گفته می‌شود که کنسرسیوم لورونها تا ۱۵۰۶ میلادی، ۲۰٬۰۰۰ سنتز چوب برزیلی محصول برداشت نمودند و مفاد آنها نسبت به مجموع پرداخت اولیه و هزینه‌های کشتی به ۴۰۰–۵۰۰ در صد می‌رسید. لورونها همچنین بعضی تجارت‌های دیگر مانند تجارت حیوانات اهلی «غیرمعمول» چون طوطی و میمون برزیلی، پنبه و بعضاً تجارت برده‌های هندی را نیز حمایت می‌نمود.
یک فیلتر کریستالی به برخی از فرکانس‌ها اجازه می‌دهد از مدار الکتریکی عبور کنند و در عین حال فرکانس‌های نامطلوب را کاهش دهند. یک فیلتر الکترونیکی می‌تواند از کریستال‌های کوارتز به عنوان اجزای تشدیدگر مدار فیلتر استفاده کند. کریستال‌های کوارتز پیزوالکتریک هستند، بنابراین ویژگی‌های مکانیکی آنها می‌تواند بر مدارهای الکترونیکی تأثیر بگذارد (به فیلتر مکانیکی "مراجعه کنید"). به‌طور خاص، کریستال‌های کوارتز می‌توانند رزونانس‌های مکانیکی با ضریب Q بسیار بالا (از ۱۰۰۰۰ تا ۱۰۰۰۰۰ و بیشتر — به مراتب بالاتر از تشدیدگرهای
تا ۱۰۰۰۰۰ و بیشتر — به مراتب بالاتر از تشدیدگرهای معمولی ساخته‌شده از سلف‌ها و خازن‌ها) از خود نشان دهند. پایداری کریستال و ضریب Q بالای آن به فیلترهای کریستالی اجازه می‌دهد تا فرکانس‌های مرکزی دقیق و مشخصه‌های میان‌گذری پله‌ای داشته باشند. تضعیف فیلتر کریستالی معمولی در باندگذر تقریباً ۲–۳ دسی بل است. فیلترهای کریستالی معمولاً در وسایل مخابراتی مانند گیرنده‌های رادیویی استفاده می‌شوند. فیلترهای کریستالی در طبقه‌های فرکانس میانی (IF) گیرنده‌های رادیویی با کیفیت-بالا استفاده می‌شوند. آنها ترجیح داده می‌شوند
استفاده می‌شوند. آنها ترجیح داده می‌شوند زیرا از نظر مکانیکی بسیار پایدار هستند و بنابراین تغییر کمی در فرکانس تشدید با تغییرات دمای کاری دارند. برای بالاترین کاربردهای پایداری موجود، کریستال‌ها در کوره‌هایی با دمای کنترل‌شده قرار می‌گیرند که دمای کاری را مستقل از دمای پیرامون می‌کند. مجموعه‌های ارزان‌تر ممکن است از فیلترهای سرامیکی ساخته شده از تشدیدگرهای سرامیکی (که از اثر پیزوالکتریک نیز بهره‌برداری می‌کنند) یا مدارهای LC تنظیم‌شده استفاده کنند. فیلترهای «نردبان کریستالی» با کیفیت بسیار بالا را می‌توان
«نردبان کریستالی» با کیفیت بسیار بالا را می‌توان از آرایه‌های سریالی کریستال‌ها ساخت. بیشترین استفاده از فیلترهای کریستالی در فرکانس ۹ مگاهرتز یا ۱۰٫۷ مگاهرتز برای ارائه انتخاب‌پذیری در گیرنده‌های مخابراتی یا در فرکانس‌های بالاتر به عنوان فیلتر بام‌ساز در گیرنده‌ها با استفاده از تبدیل-رو-به-بالا است. فرکانس‌های ارتعاشی کریستال با «برش» آن (شکل فیزیکی) تعیین می‌شود، مانند برش معمولی AT که برای فیلترهای کریستالی طراحی شده برای ارتباطات رادیویی استفاده می‌شود. برش همچنین برخی از ویژگی‌های دما را تعیین می‌کند
برش همچنین برخی از ویژگی‌های دما را تعیین می‌کند که بر پایداری فرکانس تشدید تأثیر می‌گذارد، اگرچه از آنجایی که کوارتز ذاتاً پایداری دمایی بالایی دارد، شکل آن با دماهای موجود در رادیوهای معمولی تغییر چندانی نمی‌کند.
زهرا جویا (متولد ۱۳۷۱) روزنامه‌نگار اهل افغانستان و مدیرمسئول «رخشانه مدیا» است. او به‌عنوان یکی از ۱۲ زن مجله تایم معرفی شد. این مجله گفتگوی مفصل آنجلینا جولی را با جویا راجع به فعالیت زنان در افغانستان منتشر کرده‌است. جویا رسانهٔ فارسی زبان رخشانه را در سال ۱۳۹۹ برای پرداختن به امور زنان پایه‌گذاری کرد. او پس از قدرت‌گیری مجدد طالبان به بریتانیا رفت.زهرا جویا در رشته حقوق دانشگاه کابل تحصیل کرده و سپس به روزنامه‌نگاری روی آورده است. زندگی و حرفه. زهرا جویا در سال ۱۹۹۲ میلادی (۱۳۷۱ هجری شمسی) در یک خانواده
در سال ۱۹۹۲ میلادی (۱۳۷۱ هجری شمسی) در یک خانواده هزاره در یکی از روستاهای کوچک ولایت بامیان به دنیا آمد. او پنج ساله بود که طالبان قدرت را در افغانستان به دست گرفتند. طالبان از سال ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۱، تحصیلات برای دختران را تقریباً به کلی ممنوع کردند. در آن شرایط، زهرا لباس پسرانه می‌پوشید و با نام محمد، روزی دو ساعت همراه با عموی جوانش راه مدرسه را پیاده طی می‌کرد. در سال ۲۰۲۲ زهرا در گفتگویی که با آنجلینا جولی برای مجله تایم داشت، گفت که برخی از مردان خانواده او، از جمله پدرش، به حقوق زنان اعتقاد دارند. او پس
از جمله پدرش، به حقوق زنان اعتقاد دارند. او پس از حمله آمریکا و متحدانش به افغانستان و سرنگونی دولت طالبان در سال ۲۰۰۱، توانست با هویت اصلی‌اش به عنوان یک زن، تحصیلات خود را به پایان برساند. او قبل از این که به حرفه روزنامه‌نگاری روی بیاورد، به عنوان دانشجوی حقوق وارد دانشگاه کابل شد. زهرا پس از آگاهی از تجارب تلخ زنان همکلاسی خود، با وجود خطرات و مشکلاتی که خبرنگاران زن در افغانستان را تهدید می‌کرد، تصمیم گرفت روزنامه‌نگار شود. جایزه‌ها. در ۲۰ سپتامبر ۲۰۲۲ جایزه دروازه‌بانان بنیاد بیل و ملیندا گیتس به
جایزه دروازه‌بانان بنیاد بیل و ملیندا گیتس به خاطر تلاش‌های الهام‌بخش زنان تاثیرگذار برای اهداف جهانی در جهت پیشرفت، به زهرا جویا، ونسا ناکاته، اورزولا فون در لاین و رادیکا باترا اهدا شد. سوم مارس ۲۰۲۲ جویا به‌عنوان ۱۲ زن سال مجله تایم انتخاب شد. مجله تایم لندن این ۱۲ زن را به‌عنوان زنان سال ۲۰۲۲ این مجله معرفی کرد و نوشت این زنان برای «جهان فراگیر و برابر» تلاش کرده‌اند. این مجله نوشت زهرا جویا پس از تسلط طالبان بر کابل، به بریتانیا پناه آورد و با تیم از روزنامه‌نگاران که در اختیار دارد در مورد وضعیت زنان
که در اختیار دارد در مورد وضعیت زنان افغانستان گزارش می‌نویسند.
کیت ویب با نام کامل کاترین مریال ویب (۲۴ مارس ۱۹۴۳ – ۱۳ مه ۲۰۰۷) یک خبرنگار جنگی استرالیایی متولد نیوزیلند برای یونایتدپرس اینترنشنالو خبرگزاری فرانسه کار می‌کرد. او در طول جنگ ویتنام به دلیل گزارش‌های سرسختانه و شجاعانه‌اش شهرت پیدا کرد و در یک مقطع زمانی هفته‌ها توسط نیروهای ویتنام شمالی اسیر شد. پس از جنگ، او همچنان از نقاط حساس جهانی که در بهبه جنگ بودند گزارش‌هایی تهیه کرد. از جمله آنها می‌توان به گزارش‌هایش در عراق و در طول جنگ خلیج فارس اشاره کرد. زندگی‌نامه. ویب با نام کاترین مریال ویب در کرایست چرچ
ویب با نام کاترین مریال ویب در کرایست چرچ نیوزلند به دنیا آمد و در حالی که هنوز کودک بود با خانواده اش به کانبرا استرالیا نقل مکان کرد. پدرش، لستر چیشولم ویب، استاد علوم سیاسی در دانشگاه ملی استرالیا بود و مادرش، کارولین ویب، در سازمان‌ها و انجمن‌های زنان فعال بود. در ۳۰ مارس ۱۹۵۸، در سن ۱۵ سالگی، کاترین ویب به قتل ویکتوریا فنر، دخترخوانده فرانک فنر، در کانبرا متهم شد. در طی این اتهام، او متهم شد تا یک تفنگ و گلوله به فنر داده‌است و فنر نیز با آنها اقدام به خودکشی کرده‌است و او در طی این خودکشی در کنار او
خودکشی کرده‌است و او در طی این خودکشی در کنار او حضور داشته‌است. با این حال، در طی حکم دادگاه، این اتهام از او برداشته شد و از او سوء اثر شد. ویب، پدر و مادرش را در طی یک تصادف رانندگی در تاسمانی از دست داد. او در این هنگام ۱۸ سال عمر داشت. زندگی حرفه‌ای. ویب از دانشگاه ملبورن فارغ‌التحصیل شد و سپس برای کار به "روزنامه سیدنی دیلی میرور" رفت. در سال ۱۹۶۷، او روزنامه را رها کرد و به ویتنام جنوبی سفر کرد تا جنگ ویتنام را که در حال تشدید بود پوشش دهد. او برای پیوستن به UPI درخواست داد، اما رئیس دفتر هوشی مین
پیوستن به UPI درخواست داد، اما رئیس دفتر هوشی مین درخواست او را رد کرد. او سپس برای روزنامه‌های محلی ویتنام جنوبی کار کرد تا اینکه آن برایان، سردبیر "هفته‌نامه اورسئاس" وظایفی را به او داد و مجوز مطبوعاتی MACV خود را ترتیب داد که به او اجازه می‌داد تا عملیات نظامی ایالات متحده را پوشش دهد. او اولین خبرنگاری بود که در جریان حمله تت به سفارت ایالات متحده در سایگون قرار گرفت. گزارش او از حمله به سفارت منجر به استخدام او به‌طور تمام وقت توسط UPI شد. اسارت و خبر مرگ. در ۷ آوریل ۱۹۷۱، اسارت او به همراه توشیچی
مرگ. در ۷ آوریل ۱۹۷۱، اسارت او به همراه توشیچی سوزوکی، خبرنگار و عکاس ژاپنی و تی کیم هنگ، چیم سارات و وورن و چارون توسط نیروهای ارتش خلق ویتنام خبرساز شد. در ۲۰ آوریل، گزارش‌های رسمی ادعا کردند که جسدی کشف شده متعلق به ویب است و "نیویورک تایمز" و سایر روزنامه‌ها برای او آگهی درگذشت منتشر کردند. در ۱ می ویب و سایرین پس از تحمل حبسی سخت و ابتلا به مالاریا، آزاد شدند. او تجربیات خود را در کتابی که در سال ۱۹۷۲ منتشر شد، شرح داد. پس از آزادی از اسارت، او برای درمان مالاریا به هنگ کنگ رفت و مجموعه ای از خاطرات
مالاریا به هنگ کنگ رفت و مجموعه ای از خاطرات در مورد اسارت خود را نوشت. پس از ۲۰ روز اقامت در هنگ کنگ، او سپس برای بهبودی به استرالیا بازگشت. او در طی این بیماری و اسارت و جنجالی شدن مرگ احتمالی اش، به شهرت بالایی رسید. پس از جنگ. پس از جنگ، او به عنوان خبرنگار خارجی برای UPI مستقر در سنگاپور به کار خود ادامه داد، اما پس از آزار جنسی توسط رئیسش از کار کناره‌گیری کرد. او سپس به جاکارتا نقل مکان کرد و در آنجا در روابط عمومی یک هتل کار کرد و یک رابطه طولانی مدت با جان استیرمن، مهندس نفت آمریکایی آغاز کرد. او
با جان استیرمن، مهندس نفت آمریکایی آغاز کرد. او در سال ۱۹۸۵ با پیوستن به خبرگزاری فرانسه (AFP) به روزنامه‌نگاری بازگشت و به عنوان خبرنگار در عراق در طول جنگ خلیج فارس، در اندونزی با استقلال تیمور شرقی، و در کره جنوبی، فعالیت رسانه‌ای خود را آغاز کرد. ویب اولین کسی بود که مرگ کیم را در کره جنوبی گزارش کرد. او همچنین از افغانستان گزارش‌هایی را تهیه کرد و منتشر نمود؛ بعداً یک حادثه در کابل که او ترسناک‌ترین حادثه در زندگی حرفه ای خود توصیفش کرد، در زندگی او خاطره ساز شد. پس از فروپاشی رژیم کمونیستی محمد
او خاطره ساز شد. پس از فروپاشی رژیم کمونیستی محمد نجیب‌الله در افغانستان، او توسط یک جنگ‌سالار محلی دستگیر و به هتلی منتقل شد و در آنجا به طرز وحشیانه‌ای مورد ضرب و شتم قرار گرفت. او گزارش می‌کند که در طی این ضرب و شتم، با گرفتن موهایش، او را از پله‌ها بالا کشیده‌اند. او سرانجام با کمک دو روزنامه‌نگار همکارش موفق به فرار از این اسارت شد. او در سال ۱۹۹۳ به کامبوج بازگشت و آخرین بازدید خود را از ویتنام در سال ۲۰۰۰ انجام داد سرانجام ویب در ۱۳ می ۲۰۰۷ بر اثر سرطان روده درگذشت. از ویب و خدماتش، با چاپ تمبر
سرطان روده درگذشت. از ویب و خدماتش، با چاپ تمبر یادبودی در اداره پست استرالیا، و به سال ۲۰۱۷، یاد شد.
گاسپار کورته-رئال (Gaspar Corte-Real) (زادهٔ ۱۴۵۰ – درگذشتهٔ ۱۵۰۱)، کاوشگر پرتغالی بود که به همراه پدرش ژوائو واز کورته-رئال و بردارش میگوئل در سفرهای اکتشافی تحت حمایت دربار پرتغال حضور داشتند. گفته می‌شود، این سفرها جزو اولین سفرهایی بودند که به کشف نیوفاندلند و احتمالاً سایر بخش‌های شرقی کانادا منتهی شدند. اوایل زندگی. گاسپار در جزیره ترسیرا از مجمع‌الجزایر آزور در خانواده اشرافی کورته-رئال به‌دنیا آمد. پدر او ژوائو واز کورته-رئال که کاوشگر پرتغالی بود (۱۴۲۰–۱۴۹۶) سه پسر داشت و گاسپار کوچک‌ترین آن‌ها
(۱۴۲۰–۱۴۹۶) سه پسر داشت و گاسپار کوچک‌ترین آن‌ها بود. او پدرش را در سفرهای اکتشافی به آمریکای شمالی همراهی می‌کرد. برادران او هم مثل پدرشان جهانگرد بودند. حرفه‌ها. در سال ۱۴۹۸، مانوئل یکم، پادشاه پرتغال، نسبت به سفرهای اکتشافی به غرب علاقه‌مند شد. احتمالاً او اعتقاد داشت سرزمین‌هایی که اخیراً توسط جان کابوت کشف شده‌اند (ساحل آمریکای شمالی) بر اساس پیمان تردسییاس باید در قلمرو و تحت سلطه پرتغال بوده باشند. کورته-رئال، یکی از چندین کاوشگر بود که از طرف کشور پرتغال و از طریق دریا به غرب سفر کردند. در سال ۱۵۰۰
و از طریق دریا به غرب سفر کردند. در سال ۱۵۰۰ کورته-رئال به گرینلند رسید. به گمان او آنجا آسیای شرقی بود (همان‌طور که کریستف کلمب در مورد دنیای جدید این گمان را داشت) اما، در آن زمان موفق نشد به خشکی برسد. او در سال ۱۵۰۱ با سه، کاراول عازم سفری دیگری شد، اما در این سفر هم به دلیل منجمد شدن آب دریا در نزدیکی گرینلند نتوانست به خشکی برسد. آن‌ها مسیر خود را تغییر دادند و به سرزمینی با رودخانه‌های بزرگ، درختان کاج و توت رسیدند؛ گمان می‌رود آنجا همان لابرادور بوده باشد. آن‌ها در آنجا ۵۷ نفر از مردم بومی را اسیر
باشد. آن‌ها در آنجا ۵۷ نفر از مردم بومی را اسیر کردند و آن‌ها را به پرتغال فرستادند تا به‌عنوان برده بفروشند و هزینه سفرشان را تأمین کنند. در این سفر دو کشتی از سه‌تا کشتی به پرتغال بازگشتند، اما کشتی‌ای که کورته-رئال در آن بود، مفقود شد. اطلاعات بیشتری در مورد گاسپار کورته-رئال بعد از تاریخ ۱۵۰۱ در دسترس نیست. برادرش میگوئل در سال ۱۵۰۲ به جست‌وجوی او رفت اما او هم مفقود شد. میراث. دربارهٔ اهمیت تاریخی کورته-رئال میان مورخان اختلاف نظر وجود دارد. جف وب، استاد تاریخ دانشگاه مموریال نیوفاندلند، در سال ۲۰۱۷
تاریخ دانشگاه مموریال نیوفاندلند، در سال ۲۰۱۷ این‌طور عنوان کرد که «کورته-رئال از نظر تاریخی نقشی کم‌اهمیت دارد که اطلاعات بسیار، بسیار اندکی دربارهٔ او در دسترس است». داستان‌های ساختگی اسطوره‌سازی در قرن بیستم دربارهٔ کورته-رئال، عمدتاً کار دیپلمات و مورخی به نام ادواردو برازاو است. برازاو در زمان حکومت آنتونیو ده الیویرا سالازار، رئیس سابق سازمان تبلیغات پرتغال بود. در سال ۱۹۶۵ مجسمه‌ای برای کورته-رئال در مقابل ساختمان کنفدراسیون در سنت جان نیوفاندلند و لابرادور نصب شد که در آن زمان بیشتر، موضوعی پربحث و