payamvha/North_RAG huggingface dataset:
چون ای‌بی (eBay)، پرایس‌لاین (Priceline) و آمازون (Amazon) مبدل گردید. در عصری پیش از وب و زمانی که دسترسی آسان به ابزار آنلاین، پهنه باند (bandwidth) و رابط‌های گرافیکی (interfaces) بهتر ممکن نبود، تبادل اطلاعات آمریکا برای ایجاد زیربنای مورد نیاز در جهت تأسیس یک مرکز مبادله آنلاین با مشکلات دست و پنجه نرم می‌کرد. AMIX این فرصت را داشت تا به اینترنت جوان در ۱۹۹۱–۹۲ وصل شود، اما در عوض کامپیوتر شخصی IBM که به‌طور ویژه طراحی شده بود و از سیستم مبتنی بر مودم برای اینترنت استفاده می‌کرد، را برگزید. AMIX در
برای اینترنت استفاده می‌کرد، را برگزید. AMIX در ۱۹۹۳ میلادی پس از درگذشت سالین متوقف شد، چون دیگر قادر نبود سرمایه مورد نیاز خود را تأمین کند. در ۱۹۹۹ میلادی، دوک سیارلس و سلان در رابطه با چالش‌های که سالین با آن‌ها مواجه بود گفت، «فیل مجبور بود اینترنت خود را بسازد. زمانی به گذشته نگاه می‌کنیم، انجام این کار ممکن نبود… زمان آن واقعاً الآن است. هرچند ما خیلی می‌خواهیم که آن زمان دیروز می‌بود، اما نبود». دیدگاه‌های سیاسی. سالین عقیده داشت که رشد قدرت رایانه‌ها و مخابرات و کاهش در هزینه‌های مرتبط با آن‌ها،
و مخابرات و کاهش در هزینه‌های مرتبط با آن‌ها، هزینه معامله‌ای تبادل اطلاعات را کاهش می‌دهد که منافع حضوری قوی برای بشریت خواهد داشت. سالین، از جهت محدود سازی آزادی بیان و محدودیت‌های که حق اختراع از طریق متوقف کردن رقابت میان ایده‌ها، بر رشد دانش داشت، مخالف انحصاری سازی حق اختراع نرم‌افزار بود. او در این رابطه نظریه‌ای به اداره ثبت اختراع ایالات متحده ارایه نمود. از دید سیاسی، سالین یک لیبرترین و اقتصاددان مکتب اتریشی بود. او هوادار داستان علمی-تخیلی بوده و تاثیرگذاران عمده و نویسندگان محبوب وی شامل رابرت
تاثیرگذاران عمده و نویسندگان محبوب وی شامل رابرت آنسون هاین‌لاین، آین رند، فریدریش هایک، کارل پوپر، لودویگ فن میزس و سایر اقتصاددان و فیلسوفان سیاسی مکتب اتریشی بود. زندگی شخصی. سالین از فانتزی لذت می‌برد، کتاب‌های کُمیک گردآوری می‌کرد و در تمامی زمینه‌های فانتزی و علمی-تخیلی به‌طور وافر مطالعه می‌نمود. او همچنین دوست‌دار موسیقی کلاسیک بود. همسر و شریک تجاری سالین، نویسنده گایل پرگامیت بود. او در دسامبر ۱۹۹۱ بر اثر بیماری اختلالات سرطان کبد درگذشت.
از زمان تقسیم کره پس از پایان جنگ جهانی دوم، مردم کره شمالی علیرغم مجازات قانونی به دلایل سیاسی، عقیدتی، مذهبی، اقتصادی، اخلاقی یا شخصی از این کشور فرار کرده‌اند. رژیم کره شمالی از این افراد به عنوان فراریان کره شمالی یاد می‌کنند. در کره جنوبی، جایی که فراریان اغلب به آنجا می‌آیند، از این افراد تحت عنوان «آوارگان شمالی» (، "Talbukja") و «شهرک نشینان جدید» ( , "ساعتeomin") یاد می‌شود. در طول قحطی کره شمالی در دهه ۱۹۹۰، تعداد فراریان افزایش یافت و در سال‌های ۱۹۹۸ و ۱۹۹۹ به اوج خود رسید. برخی از دلایل اصلی
۱۹۹۸ و ۱۹۹۹ به اوج خود رسید. برخی از دلایل اصلی کاهش تعداد سربازان فراری، به ویژه از سال ۲۰۰۰، گشت زنی و بازرسی‌های سخت مرزی، نفی بلد و افزایش هزینه‌های فرار است. رایج‌ترین استراتژی فراریان کره شمالی عبور از مرز چین و حرکت به سمت استان‌های جیلین و لیائونینگ در شمال شرقی چین است. حدود ۷۶ تا ۸۴ درصد از فراریان مصاحبه شده در چین یا کره جنوبی از استان‌های شمال شرقی هم‌مرز با چین آمده‌اند. فراریان معمولاً به دلیل اینکه چین متحد نسبتاً نزدیک کره شمالی است به کشور ثالث فرار می‌کنند. چین که تاثیرگذارترین شریک
کشور ثالث فرار می‌کنند. چین که تاثیرگذارترین شریک اقتصادی کره شمالی است، در حالی که این کشور چندین دهه تحت تحریم‌های سازمان ملل بوده، همچنین بزرگترین منبع کمک رسانی به این کشور محسوب می‌شده. چین برای جلوگیری از بدتر شدن روابط پرتنشش با شبه جزیره کره، از اعطای وضعیت پناهندگی به مهاجران کره شمالی خودداری می‌کند و آنها را مهاجران اقتصادی غیرقانونی می‌داند. اگر فراریان در چین دستگیر شوند، به کره شمالی بازگردانده می‌شوند، جایی که گروه‌های حقوق بشری می‌گویند که اغلب با بازجویی‌های سخت و سال‌ها مجازات یا حتی مرگ
با بازجویی‌های سخت و سال‌ها مجازات یا حتی مرگ در اردوگاه‌های زندان‌های سیاسی (مانند اردوگاه پوکچانگ) یا در اردوگاه‌های بازآموزی (مانند اردوگاه چونگسان یا کمپ چونگوری) مواجه می‌شوند. جمعیت‌شناسی. از سال ۱۹۵۳، ۱۰۰۰۰۰ تا ۳۰۰۰۰۰ نفر از کره شمالی فرار کرده‌اند که بیشتر آنها به روسیه یا چین رفته‌اند. فقط در سال ۲۰۱۶ تعداد ۱۴۱۸ نفر پناهجو در کره جنوبی ثبت شد. تا سال ۲۰۱۷، ۳۱۰۹۳ فراری در وزارت اتحاد کره جنوبی ثبت شد که ۷۱ درصد از آنها زن بودند. از زمانی که کیم جونگ اون در سال ۲۰۱۱ قدرت را به دست گرفت تا سال ۲۰۱۸،
اون در سال ۲۰۱۱ قدرت را به دست گرفت تا سال ۲۰۱۸، این ارقام به‌طور چشمگیری کاهش یافت و به کمتر از هزار نفر در سال رسید، رقمی که در دوران اوج خود در سال ۲۰۰۹ بالغ بر ۲۹۱۴ مهاجر در سال بود. پروفسور کورتلند رابینسون از دانشکده بهداشت عمومی بلومبرگ در دانشگاه جان هاپکینز تخمین زد که در گذشته تعداد کل ۶۸۲۴ و ۷۸۲۹ کودک از زنان کره شمالی در سه استان شمال شرقی چین متولد شده‌اند. اخیراً، نتایج نظرسنجی انجام شده در سال ۲۰۱۳ توسط جانز هاپکینز و مؤسسه اتحاد ملی کره (همچنین با نام KINU) نشان داد که حدود ۸۷۰۸ پناهجوی کره
با نام KINU) نشان داد که حدود ۸۷۰۸ پناهجوی کره شمالی و ۱۵۶۷۵ کودک کره شمالی در همان سه استان شمال شرقی چین، یعنی جیلین، لیائونینگ و یانبیان و استان خودمختار کره سکونت دارند. طبق گزارش‌ها، اکثر پناهجویان کره شمالی به دلایل اقتصادی کشور را ترک می‌کنند. بر اساس مطالعه ای که بر روی فراریان کره شمالی انجام شد، زنان اکثریت فراریان را تشکیل می‌دهند. در سال ۲۰۰۲، آنها ۵۶ درصد از فراریان به کره جنوبی (۱۱۳۸ نفر) را تشکیل می‌دادند و تا سال ۲۰۱۱، این تعداد به ۷۱ درصد (۲۷۰۶ نفر) افزایش یافت. بیشتر این زنان هستند که
(۲۷۰۶ نفر) افزایش یافت. بیشتر این زنان هستند که زنان شمال را ترک می‌کنند زیرا احتمال بالاتری دارد که از مشکلات مالی رنج ببرند. این به دلیل شیوع کار زنان در بخش خدمات است در حالی که مردان در ارتش استخدام می‌شوند. بر اساس داده‌های دولت کره جنوبی، ۴۵ درصد از فراریان دلایل اقتصادی برای جدایی خود ذکر کرده‌اند. به گزارش NK News، مردان به دلیل فشارهای سیاسی، ایدئولوژیکی یا نظارتی تمایل بیشتری به ترک کشور داشتند. در نیمه اول سال ۲۰۱۸، زنان ۸۸ درصد از فراریان به جنوب را تشکیل می‌دادند. مقصد. کره جنوبی. وزارت اتحاد
را تشکیل می‌دادند. مقصد. کره جنوبی. وزارت اتحاد کره جنوبی یک سازمان دولتی است که مسئول آماده‌سازی اتحاد مجدد بین کره شمالی و جنوبی در آینده است. مسئول روابط شمال و جنوب از جمله تجارت اقتصادی، دیپلماسی و ارتباطات و آموزش اتحاد مجدد است که شامل گسترش آگاهی در مدارس و در میان حوزه عمومی است؛ بنابراین، وزارت اتحاد اصلی‌ترین سازمانی است که با ایجاد فرآیندهای پذیرش و سیاست‌های اسکان مجدد، فراریان کره شمالی را در قلمرو کره جنوبی مدیریت می‌کند. همچنین دارای ارگان‌های فرعی منطقه‌ای به نام مراکز هانا است که به
فرعی منطقه‌ای به نام مراکز هانا است که به فراریان در زندگی روزمره خود برای انتقال آرام‌تر به جامعه کره جنوبی کمک می‌کنند. تعداد فراریان از جنگ ۱۹۵۰–۱۹۵۳ کره بیش از ۲۶۰۰۰ نفر است. فرارهای نظامی در سرتاسر منطقه غیرنظامی به شدت مستحکم (DMZ) تعداد کمی هستند و از سال ۱۹۹۶ تنها ۲۰ سرباز جدا شده‌اند. سازگاری روانی و فرهنگی. جداشدگان کره شمالی پس از اسکان مجدد با مشکلات جدی مرتبط با سازگاری روانی و فرهنگی مواجه می‌شوند. علت آن عمدتاً به دلیل شرایط و محیطی است که مردم کره شمالی در زمانی که در کشور خود زندگی
که مردم کره شمالی در زمانی که در کشور خود زندگی می‌کردند با آن مواجه بودند و همچنین ناتوانی از در درک کامل فرهنگ، قوانین و روش‌های زندگی جدید در کره جنوبی است. مشکلات در سازگاری اغلب به شکل اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) است که اساساً یک اختلال روانی محسوب می‌شود که پس از تجربه یک رویداد آسیب‌زا در فرد ایجاد می‌شود. در مورد کره شمالی، حوادث و تجربیات آسیب‌زا شامل وحشیگری رژیم، قحطی، فشار ایدئولوژیک، تبلیغات، مجازات‌های سیاسی و غیره است. برخی از مطالعات ارتباط مستقیم بین بیماری جسمی و PTSD را نشان
ارتباط مستقیم بین بیماری جسمی و PTSD را نشان داده‌اند. PTSD به عنوان توضیحی برای ارتباط بین قرار گرفتن در معرض تروما و سلامت جسمانی عمل می‌کند: PTSD به دلیل قرار گرفتن در معرض تروما منجر به بدتر شدن وضعیت سلامت جسمانی می‌شود. علائم مرتبط با PTSD شامل خاطرات آزاردهنده یا رویاهای مربوط به وقایع آسیب زا، اضطراب، پریشانی ذهنی یا جسمی، تغییر در شیوه‌های تفکر است. افسردگی نوع متداول PTSD است که در میان فراریان کره شمالی و زنان مشهود می‌باشد. بر اساس یک نظرسنجی، حدود ۵۶ درصد از فراریان کره شمالی تحت تأثیر یک یا
حدود ۵۶ درصد از فراریان کره شمالی تحت تأثیر یک یا چند نوع اختلال روانی هستند. ۹۳ درصد از جداشدگان کره شمالی که مورد بررسی قرار گرفتند کمبود غذا و آب و عدم دسترسی به مراقبت‌های پزشکی و در نتیجه بیماری مداوم را شایع‌ترین انواع تجربیات آسیب زا قبل از PTSD تشخیص دادند. چنین تجربیات آسیب زا تا حد زیادی بر شیوه‌های سازگاری فراریان کره شمالی در مکان‌های جدید تأثیر می‌گذارد. PTSD اغلب فراریان را از سازگاری در فرهنگ جدید و همچنین توانایی حفظ شغل و جمع‌آوری منابع مادی بازمی‌دارد. رویدادهای آسیب زا تنها دلیلی نیستند
بازمی‌دارد. رویدادهای آسیب زا تنها دلیلی نیستند که چرا مردم کره شمالی در سازگاری با شیوه جدید زندگی مشکل دارند. وو تیک جئون با ۳۲ فراری از کره شمالی که در کره جنوبی زندگی می‌کردند مصاحبه کرد و دریافت که سایر مشکلاتش برای سازگاری به PTSD مربوط نمی‌شود و عواملی مانند پارانوئید بودن فراری، طرز تفکر آنها، تعصب نسبت به جامعه جدید و ناآشنا بودن رخ می‌دهد. در بسیاری از موارد، به نظر می‌رسد که سربازان جدا شده از کره شمالی حتی در رژیم غذایی، به راحتی نمی‌توانند خود را با روش جدید زندگی وفق دهند. طبق تحقیقات انجام
را با روش جدید زندگی وفق دهند. طبق تحقیقات انجام شده توسط انجمن تغذیه کره، مردم کره شمالی عادت داشتند روزانه تنها وعده‌های کوچکی از غذا را در کره شمالی صرف کنند، حتی زمانی که غذا و مواد غذایی فراوان به آنها داده می‌شود، به همان عادات خود ادامه می‌دهند. سازگاری روانی و فرهنگی مردم کره شمالی با هنجارها و قوانین جدید موضوعی حساس است، اما راه حل‌هایی برای حل آن وجود دارد. به گفته یون، تلاش جمعی خود فراریان، دولت، سازمان‌های غیردولتی و سازمان‌های بشردوستانه و مذهبی می‌تواند به روان‍تر و کم دردسرتر شدن روند
و مذهبی می‌تواند به روان‍تر و کم دردسرتر شدن روند سازگاری کمک کند. سازمان غیردولتی غیرانتفاعی Teach Korean Refugees (TNKR)، برای کمک به سازگاری پناهندگان با زندگی خارج از کره شمالی، پایگذاری شده‌است. طبق ادعای وب سایت آنها، مأموریت TNKR این است که پناهندگان کره شمالی را توانمند کند تا مسیر خود را از طریق آموزش، حمایت و پشتیبانی بیابند. تمرکز اصلی آنها کمک به پناهندگان کره شمالی در آماده شدن برای آینده خود و انتقال به زندگی خارج از کره شمالی با ارائه فرصت‌های یادگیری رایگان انگلیسی است. TNKR همچنین هر دو
یادگیری رایگان انگلیسی است. TNKR همچنین هر دو سال میزبان مسابقات سخنرانی عمومی انگلیسی برای پناهندگان کره شمالی است و انجمن‌های عمومی برگزار می‌کند تا گزارش‌های دست اولی از زندگی در کره شمالی، فرار از آن، و سازگاری در خارج از کره شمالی را ارائه دهد. TNKR در سال ۲۰۱۳ توسط کیسی لارتیگ جونیور و یونکو لی که در حال حاضر به‌طور مشترک این سازمان را اداره می‌کنند، تأسیس شد. لارتیگ جونیور و لی در سال ۲۰۱۷ یک سخنرانی مشترک در TEDx ارائه کردند که تاریخچه TNKR را بیان می‌کند و درس‌های عملی برای تبدیل جهان به مکانی
می‌کند و درس‌های عملی برای تبدیل جهان به مکانی بهتر ارائه می‌دهد. پیوند به بیرون. وب سایت‌ها مقالات رسانه‌ها
کیولین ژانگ (یا کیو لین ژانگ) یک اپرای کنترالتو با تبار چینی است. ژانگ در سال ۱۹۶۴ در خانواده ای از خوانندگان سنتی اپرای چینی متولد شد. پدرش خواننده اپرای محلی و نمایشنامه نویس بود. ژانگ برنده جایزه بزرگ مسابقه بین‌المللی مارماند در سال ۱۹۹۵ و برنده جایزه استادان آواز فرانسوی در پاریس همان سال است. او به‌طور منظم در خانه‌های اپرای اروپایی مانند تئاتر تولوز، اپرا باستیل در پاریس، اپرای دوبلین و سایرین در لندن، آمستردام و مادرید ظاهر می‌شود. او که به‌خاطر بازی‌هایش در اپراهای واگنر شناخته می‌شود، در سال ۲۰۱۰
در اپراهای واگنر شناخته می‌شود، در سال ۲۰۱۰ در اولین اجرای کامل حلقه نیبلونگ در اپرای پاریس پس از ۵۳ سال خواند.
راجر چاپین (Roger Chapin)، از تاجران آمریکایی ساکن سن دیگو است که بعدها در ادامهٔ فعالیت‌هایش اقدام به جمع‌آوری کمک‌های مالی برای انجام امور خیریه کرد. بر اساس یادادشتی در مجلهٔ "فوربز"، او خود را «کارآفرین غیرانتفاعی» نامید. راجر بیش از بیست خیریه راه‌اندازی کرده‌است و تا سال ۲۰۰۹ ریاست خیریه‌ای آمریکایی به‌نام «کمک به کهنه‌سربازان بستری در بیمارستان» را عهده‌دار بود. هدف این خیریه «زنده‌نگه‌داشتن بارقهٔ امید برای کهنه‌سربازان بستری در آمریکا» است. مجلهٔ نیویورک تایمز، دو سازمانی را که او بنا نهاده، کمک به
تایمز، دو سازمانی را که او بنا نهاده، کمک به کهنه‌سربازان بستری در بیمارستان و ائتلاف برای احترام به قهرمانان آمریکا، در میان دوازده مؤسسهٔ خیریهٔ مرتبط با نیروهای نظامی معرفی کرد. در دسامبر گذشته، مؤسسهٔ بشردوستی آمریکا، گروه نظارت غیرانتفاعی، پژوهشی انجام داد و این مؤسسات حائز نمرهٔ اِف شدند. این مؤسسات و برخی خیریه‌های دیگر، میلیون‌ها دلار از پول آمریکایی‌های نیکوکار را جمع‌آوری کرده و مقدار هنگفتی، بیش از۷۰ یا ۸۰ درصد، از آن را هدر داده‌اند. پس‌زمینه. چاپین که در سال ۲۰۰۸، ۷۶ ساله شد، دانش‌آموختهٔ کالج
که در سال ۲۰۰۸، ۷۶ ساله شد، دانش‌آموختهٔ کالج میدلبری واقع در میدلبری، ایالت ورمانت است. وی کهنه‌سرباز یگان مالی ارتش ایالات متحده آمریکا نیز بوده‌است. علاوه بر موفقیت‌های نظامی، چاپین بسازبفروشی موفق در حوزهٔ کسب‌وکار املاک و مستغلات در سن‌دیگو بوده و بنیان‌گذار مجموعه‌های خلاقانه‌ای رنگ‌آمیزی «فان آرت» و شرکت «یواس‌ای‌اوپولی» است. شرکت یواس‌ای‌اوپولی، طراح و پخش‌کنندهٔ نسخهٔ خاص و محبوب بازی روی تخته‌ای مونوپولی است. چاپین با الیزابت ازدواج کرده و صاحب چهار فرزند و دو نوه هستند. آن‌ها از سال‌ها پیش در
چهار فرزند و دو نوه هستند. آن‌ها از سال‌ها پیش در سن‌دیگو در ایالت کالیفرنیا زندگی می‌کنند. چاپین، پس از طی مسیر شغلی موفق در تجارت، خیریهٔ کمک به کهنه‌سربازان بستری در بیمارستان را بنیان نهاد. او همچنین بنیادهای ائتلاف برای احترام به قهرمانان آمریکا در اوسینینگ ایالت نیویورک، پروژهٔ جی‌آی گیفت و تلاش شهروندان برای آمریکای بدون مواد مخدر را پایه‌گذاری کرد. وانگهی، او در زمینهٔ تلاش‌های حمایتی و فعالیت‌های اجتماعی نیز پویا است. طبق یادداشت‌های مجلهٔ فوربس، در اوایل گزارش‌های خود در مورد چاپین و فعالیت‌هایش،
اوایل گزارش‌های خود در مورد چاپین و فعالیت‌هایش، ده‌ها سازمان اغلب به نام‌ها و اهداف مشابه وجود داشته‌اند که بلافاصله هم تغییر می‌کردند. در مارس ۲۰۰۹، چاپین در مقاله‌ای که در واشینگتن تایمز چاپ شد، در مورد مخاطرات مذاکره با دولت ایران و احتمال استفادهٔ این کشور از سلاح پالس الکترومغناطیسی علیه ایالات متحده آمریکا نوشته بود. او با امید به «ممانعت ایران از رسیدن به روز موعود هسته‌ای»، طرحی شامل دو بخش پیشنهاد داد: در آن زمان، چاپین به‌عنوان مؤسس و رئیس «آمریکا را امن کنید» شناخته شد؛ سازمان سیاست‌گذاری و
را امن کنید» شناخته شد؛ سازمان سیاست‌گذاری و آموزشی جدیدی در سن‌دیگو که تمرکز آن بر خطرات ناشی از اسلام‌گرایان رادیکال علیه امنیت ملی ایالات متحده آمریکا بود. انتقادات. در ۳ سپتامبر ۲۰۰۷، ویلیام پی. بارت با چاپ مقالهٔ «شعبده‌بازی» در مجلهٔ فوربس گزارش داد چاپین و همسرش، الیزابت، متهم هستند که برخلاف ادعای مؤسسهٔ تحت مدیریت آن‌ها، پول جمع‌آوری‌شده از سوی این سازمان‌های غیرانتفاعی را به‌جای آن‌که برای سربازان یا کهنه‌سربازان مجروح نرخ بهره‌وری ۹۷ درصدی داشته باشد، صرف تأمین هزینه‌های زندگی، وسایل نقلیه و
باشد، صرف تأمین هزینه‌های زندگی، وسایل نقلیه و سرمایه‌گذاری‌های املاک خودشان شده‌است. گزارش‌های دیگر فوربس در مورد سازمان خیریهٔ کمک به کهنه‌سربازان بستری در بیمارستان ادعا می‌کند که به‌ازای هر یک دالرِ دریافتی، فقط ۹ سنت از آن برای کیت‌های درمانی کهنه‌سربازان خرج شده‌است (هدف اصلی این خیریه)، درحالی‌که ۵ سنت دیگر آن نیز برای هزینه‌های سربار مدنظر و مشاورانی که از بیمارستان‌ها و خانه‌های سالمندان بازدید می‌کردند، هزینه شده‌است. ۴۵ سنت صرف هزینه‌های ارسال نامه شده و مابقی نیز برای دستمزد کارکنان خیریه و
نامه شده و مابقی نیز برای دستمزد کارکنان خیریه و موارد دیگر خرج شده‌است. در ۹ نوامبر ۲۰۰۷، شبکهٔ خبری ای‌بی‌سی گزارش داد که چاپین و همسرش حقوقی بیش از نیم میلیون دلار در سال تحت عنوان مؤسس و کارمند سازمان خیریهٔ کمک به کهنه‌سربازان بستری در بیمارستان به خود می‌پردازند. مؤسسهٔ بشردوستی آمریکا ادعا می‌کند از مبلغ ۷۰ میلیون دلاری که سازمان خیریهٔ کمک به کهنه‌سربازان بستری در بیمارستان از طریق مشارکت خیرین به دست آورده، فقط ۳۱ درصد به امور خیریه اختصاص یافته‌است. همین مسئله سبب شده تا گروه نظارت به این سازمان
همین مسئله سبب شده تا گروه نظارت به این سازمان نمرهٔ ضعیف اِف بدهد. دنیل بروچوف، رئیس مؤسسهٔ بشردوستی آمریکا، با بیان این‌که چاپین کارآفرین خیریه است، ادامه می‌دهد: «او در راه‌اندازی خیریه‌هایی که چندان اهل فعالیت سخاوت‌مندانه نیستند، ولی مقادیر هنگفتی پول به جیب می‌زنند، تخصص دارد». مؤسسهٔ بشردوستی آمریکا، قضیهٔ چاپین را با مقاله‌ای در دسامبر ۲۰۱۰ در مجلهٔ راهنمای رتبه‌بندی خیریه و گزارش دیده‌بان، دنبال کرد. در این گزارش چنین آمده‌است: «پس از سال‌ها بهره‌مندی از حقوق و دستمزدهای شش رقمی و ولخرجی‌ها و
از حقوق و دستمزدهای شش رقمی و ولخرجی‌ها و پاداش‌هایی که با بودجهٔ خیریه پرداخت شده‌است، مانند استفاده از یک آپارتمان ۴۴۴٫۶۰۰ دلاری در شمال ویرجینیا متعلق به خیریهٔ کمک به کهنه‌سربازان بستری در بیمارستان، دسترسی به عضویت ۱۷ هزار دلاری باشگاه محله و بازپرداخت‌های کلان برای هتل، رستوران و هزینه‌های دیگر، بازنشستگی چاپین از خیریهٔ کمک به کهنه‌سربازان بستری در بیمارستان با پرداخت ۱٫۹ میلیون دلار در هنگام تحویل جایگاه سازمانی به رئیس بعدی، نمایان شد». با انتشار گزارش واشینگتن تایمز در مارس ۲۰۰۹، فوربس دریافت که
واشینگتن تایمز در مارس ۲۰۰۹، فوربس دریافت که بنیاد جدید چاپین در سال ۲۰۰۸ ثبت شده و در سال ۲۰۰۹ وضعیت غیرسودآور ۵۰۱ (سی) ۳ خدمات درآمد داخلی به آن اعطا شده‌است. همچنین فوربس این‌بار متوجه شد که شکایتی رسمی علیه دو تن از کارکنان سابق بنیاد، ائتلاف برای احترام به قهرمانان آمریکا، به‌نام‌های ریموند و جان کلیفورد دوباره به جریان افتاده‌است. هر دو طرف بعدها درگیر اقدامات پیش از محاکمه شدند. طبق شکایت کلیفوردها که در سال ۲۰۰۷ از سوی چاپین اخراج شده‌اند، اطلاعات مالی محرمانه‌ای را به دست آورده و به گزارش‌گران
مالی محرمانه‌ای را به دست آورده و به گزارش‌گران مطالبی گفتند که موجب بی‌اعتباری بنیاد ائتلاف برای احترام به قهرمانان آمریکا شده‌است. این مؤسسهٔ غیرانتفاعی به‌دنبال دریافت خسارت‌های مالی نامشخص و حکم دادگاه برای منع افشاگری بیشتر است. کلیفوردها نیز مدعی شدند که طبق متمم اول قانون اساسی ایالات متحده آمریکا، حق آزادی بیان داشته و مرتکب هیچ تقصیری نشده‌اند. در سال ۲۰۱۰، فوربس با مشاهدهٔ ارقام متوجه هزینه‌های افزایش سرمایه مربوط به برنامهٔ کاری واقعی در ائتلاف شد. به‌ازای ۲۶٫۲ میلیون دلار خرج‌شده در سال کاری
شد. به‌ازای ۲۶٫۲ میلیون دلار خرج‌شده در سال کاری ۲۰۰۸، ائتلاف از طریق حسابداری خود تنها ۵٫۷ میلیون دلار، یعنی ۲۲ سنت به‌ازای هر دلار، در دو کُد برنامه‌نویسی سیگنچر خود خرج کرده‌است. فوربس با بررسی سود مالی شخصی چاپین و جایگاه مدیریتی‌اش دریافت که وی از خیریه‌ای کمک به کهنه‌سربازان بستری در بیمارستان، ۳۶۴ هزار دلار غرامت دریافت کرده‌است ولی اعلام نمود هیچ مبلغی از سایر سازمان‌ها پرداخت نشده‌است. وبسایت خیریهٔ کمک به کهنه‌سربازان بستری در بیمارستان نشان می-دهد که او در اوت ۲۰۰۹، بازنشسته شده و هیئت‌مدیره را
که او در اوت ۲۰۰۹، بازنشسته شده و هیئت‌مدیره را ترک کرده‌است. فردی به‌نام مایک لینچ که تحت حمایت خیریه بود، نقش چاپین را در سازمان برعهده گرفت. رقم دریافتی فعلی چاپین در سازمان‌های غیرانتفاعی‌اش، هنوز فاش نشده‌است. همچنین: در اوت ۲۰۱۲، دفتر دادستان کل کالیفرنیا از خیریهٔ کمک به کهنه‌سربازان بستری در بیمارستان شکایت و ادعا کرد چاپین و جانشینش، مایک لینچ، رقم دریافتی بسیار هنگفتی داشته‌اند و از سرمایهٔ وقف‌شده برای خود امتیازات استثنائی قائل شده‌اند. طبق گفتهٔ دادستان کل کالیفرنیا، وقتی در سال ۲۰۰۹ چاپین
دادستان کل کالیفرنیا، وقتی در سال ۲۰۰۹ چاپین بازنشسته شد، هیئت‌مدیرهٔ خیریه دریافتی سالانهٔ او را همچنین افزایش داد تا پرداخت حقوق بازنشستگی به مبلغ دو میلیون دلار را توجیه کند.
ساگیری کیتائو (متولد ۱۹۷۲ میلادی)، اقتصاددان اهل ژاپن و استاد دانشگاه توکیو است. حرفه. کیتائو در ۱۹۷۲ میلادی در استان ساییتاما، ژاپن به‌دنیا آمد. او در ۱۹۹۶ میلادی از دانشگاه واسدا فارغ‌التحصیل شد. کتیاو در شرکت گلدمن ساکس، نخست در بخش سرمایه‌گذاری بانکی کار نموده و بعداً، قبل از ترک این شرکت در ۱۹۹۹ میلادی، به بخش درآمد ثابت منتقل گردید. پس از مدتی کار در گلدمن ساکس، او برای ادامه تحصیلات دوباره به حوزه آموزشی برگشت. او مدرک MPA/ID (فوق لیسانس در اداره عامه/توسعه بین‌الملل) خود را در سال ۲۰۰۱ میلادی از
بین‌الملل) خود را در سال ۲۰۰۱ میلادی از مدرسه حکومت جان اف. کندی در دانشگاه هاروارد، کسب کرد. پس از آن، او در دانشگاه نیویورک پذیرفته شده و با دریافت مدرک دکترای تخصصی (PhD) تحت سرپرستی توماس جی. سارجنت و جیانلوکا ویولانتی در ۲۰۰۷ میلادی از این دانشگاه فارغ‌التحصیل گردید. پس از فراغت از دانشگاه نیویورک، کیتائو از ۲۰۰۷ تا ۲۰۰۹ میلادی به عنوان استادیار در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی خدمت کرد. پس از آن او در بانک فدرال رزرو نیویورک به عنوان اقتصاددان مشغول کار شده و بعدتر به عنوان اقتصاددان ارشد تا ۲۰۱۱ میلادی
و بعدتر به عنوان اقتصاددان ارشد تا ۲۰۱۱ میلادی در این اداره خدمت نمود. او از ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۵ میلادی به عنوان دانشیار در دانشکده اقتصاد دانشگاه شهری نیویورک کار کرد. او به عنوان استاد دانشگاه کیئو (۲۰۱۵ تا ۲۰۱۸ میلادی) به ژاپن برگشت. اکنون او به عنوان استاد در دانشکده اقتصاد دانشگاه توکیو مشغول خدمت است. او در ۲۰۱۶ میلادی جایزه ناکاهارا را دریافت نموده و به نخستین زنی مبدل شد که این جایزه را به‌دست می‌آورد. تدریس. کیتائو در دانشگاه‌های معروف زیادی از جمله دانشگاه نیویورک، دانشگاه کالیفرنیای جنوبی و دانشگاه
نیویورک، دانشگاه کالیفرنیای جنوبی و دانشگاه توکیو مضامین مرتبط با اقتصاد کلان را تدریس نموده‌است. در دانشگاه نیویورک، او مضامین اقتصاد کلان و اقتصاد کلان پیشرفته را در برنامه‌های دکترای رشته اقتصاد تدریس می‌کرد. در دانشگاه کیئو در ژاپن، او به تدریس مضامین مختلف در سطح لیسانس و فوق لیسانس می‌پرداخت. این مضامین متمرکز بر مفاهیم اقتصاد کلان از جمله پول، بانکداری و اقتصاد بین‌الملل بود. در دانشگاه توکیو، او مضمون بازار بین‌المللی را در سطح لیسانس و مضمون مدل‌های عوامل ناهمزاد در اقتصاد کلان را در سطح فوق
عوامل ناهمزاد در اقتصاد کلان را در سطح فوق لیسانس تدریس می‌کرد. شغل او به او این امکان را داده‌است تا در تعداد زیادی از مؤسسات ردهٔ بلند تدریس نماید. تحقیقات. تحقیقات ساگیری کیتائو اساساً متمرکز بر حوزه اقتصاد کلان است. او همچنین موضوعاتی چون مالیات بر درآمد، توزیع ثروت و نابرابری، امنیت اجتماعی، بیمه پزشکی، بیمه بیکاری، گذار جمعیتی، بیمه معلولیت، کارآفرینی و اقتصاد ژاپن را مورد مطالعه قرار می‌دهد. ساگیری کیتائو تعداد زیادی از موضوعات مرتبط با اقتصاد کلان را مورد مطالعه قرار داده‌است. تاریخچه پژوهش وی شامل
مورد مطالعه قرار داده‌است. تاریخچه پژوهش وی شامل موضوعات پژوهشی زیادی در مورد ژاپن است. از ۲۰۱۵ میلادی تاکنون، او هفت مقاله در مورد سیاست‌های مختلفی که بر اقتصاد ژاپن تأثیر می‌گذارد، منتشر نموده‌است. تازه‌ترین پژوهش وی که دارای عنوان «بلاتکلیفی سیاست و هزینه تأخیر اصلاحات: مورد ژاپن مُسن» است در ژانویه ۲۰۱۸ در رویو آف ایکنامیک دینامیکس منتشر گردید. اخیراً او دو مقاله مشترکاً با سلهاتین امروهوروگلو و توماوکی یامادا منتشر کرده‌است. در مارس ۲۰۱۷، او مقاله «چه زمانی ما اصلاحات بازنشستگی را در ژاپن مُسن شروع
زمانی ما اصلاحات بازنشستگی را در ژاپن مُسن شروع خواهیم کرد؟» را در ایکنامیک رویوی ژاپن منتشر نمود، مقاله‌ای که مبتنی بر نطق علمی جایزه ناگاهارای وی بود. این مقاله روی این بحث می‌نماید که چگونه برخی اصلاحات مشخص می‌تواند عمر بازنشستگی را سه سال بلندتر نموده و نرخ جابجایی را ۲۰ درصد کاهش دهد. او سپس به این مبحث می‌پردازد که چگونه تأخیر آن از ۲۰۲۰ به ۲۰۳۰ و بعد به ۲۰۴۰ می‌تواند برای شهروندان آینده ژاپن، بار مالیاتی را ۸ درصد افزایش و میزان رفاه آن‌ها را ۳ درصد کاهش دهد. با ملاحظه اوضاع وخیم کووید-۱۹، ساگیری
کاهش دهد. با ملاحظه اوضاع وخیم کووید-۱۹، ساگیری کیتائو پژوهش‌های انجام داده و مقاله «تأثیرات کووید-۱۹ بر بازار کار و نابرابری در ژاپن» (新型コロナ危機による労働市場への影響と格差の拡大) را همراه با شینوسوک کیکوچی و مینامو میکوشیبا منتشر کرد. این مقاله در رابطه با این‌که پاندمی کنونی چگونه بر بازار کار در ژاپن تأثیر داشته‌است بحث نموده و بر نابرابری در میان جامعه ژاپنی تأکید می‌کند. این مقاله در فصل پانزدهم اقتصاد بحران کووید-۱۹ توسط کی. کوبایاشی و ام. موریکاوا، نسخه نیکی (Nikkei)، ۲۰۲۰ (『コロナ危機の経済学』（小林・森川編）日本経済新聞出版、۲۰۲۰年) گنجانده
۲۰۲۰ (『コロナ危機の経済学』（小林・森川編）日本経済新聞出版、۲۰۲۰年) گنجانده شده‌است.
آدرین مانک نام قهرمان اصلی مجموعهٔ تلویزیونی "مانک" با بازی تونی شالهوب است. مانک کارآگاه جنایی سابق اداره پلیس سان فرانسیسکو است. مانک مبتلا به اختلال وسواس فکری-عملی و فوبیاهای زیاد است که پس از قتل همسرش ترودی تشدید شد و منجر به تعلیق او از کار و از دست دادن نشان پلیسی‌اش شد. او به عنوان مشاور خصوصی پلیس کار می‌کند و برای غلبه بر غم و اندوه، کنترل فوبیا و اختلالات خود و برگشتن به کار تحت درمان قرار می‌گیرد. دیوید هابرمن یکی از خالقان سریال می‌گوید که مانک را تا حدی بر اساس رفتارهای خودش و همچنین
که مانک را تا حدی بر اساس رفتارهای خودش و همچنین کارآگاهان تخیلی دیگری مانند ستوان کلمبو، هرکول پوآرو و شرلوک هولمز ساخته‌است. از دیگر بازیگران در نظر گرفته شده برای این نقش می‌توان به دیو فولی، جان ریتر، هنری وینکلر، استنلی توچی، آلفرد مولینا و مایکل ریچاردز اشاره کرد. درنهایت تهیه‌کنندگان تونی شالهوب را برای نقش مانک انتخاب کردنند زیرا فکر می‌کردنند او می‌تواند «طنز و اشتیاق مانک را زنده کند». استنلی توچی در قسمت پنجم «آقای مانک و بازیگر» و آلفرد مولینا در قسمت ششم «آقای مانک و مرد لخت» سریال "مانک" به
در قسمت ششم «آقای مانک و مرد لخت» سریال "مانک" به عنوان بازیگر مهمان حضور داشتند. "مانک" و تونی شالهوب هر دو جوایز زیادی را به دست آوردند. آدرین مانک در لیست ۱۰۰ شخصیت برتر تلویزیونی تاریخ شبکهٔ براوو قرار گرفت و شالهوب جوایز مختلفی از جمله جایزهٔ گلدن گلوب، سه جایزهٔ امی ساعات پربیننده و دو جایزهٔ انجمن بازیگران سینما را به دست آورد.
ویکتوریا ان. بیتمن (نام هنگام تولد: پاول) (Powell) (متولد ۱۹۷۹ میلادی)، اقتصاددان فمینیست و یک فرد دانشگاهی اهل انگلستان است که در حوزه تاریخ اقتصادی تخصص دارد. او در کالج گونویلا و کایوس، دانشگاه کمبریج استاد اقتصاد است. وی همچنین رئیس بخش مطالعات اقتصادی برای امتحان نهایی دوره لیسانس در کالج گونویلا و کایوس می‌باشد. ویکتوریا بیتمن در لیز، اولدهام بزرگ شده و در مدرسه سادلورث در آپرمیل آموزش دید. سپس او دوره پیش‌دانشگاهی را در کالج آمادگی اولدهام تکمیل کرد، جای که او رئیس اتحادیه دانشجویان بود. وی دوره