payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دوم با مرگ گریگوری کبیر در سال ۶۰۴ آغاز می شود و پیشرفت بیشتر مسیحیت در کنت و اولین تلاش ها برای بشارت نورثومبریا را دنبال می کند.هنگامی که پندا، پادشاه بت پرست مرسیا، ادوین تازه مسیحی نورثامبریا را در نبرد هتفیلد چیس در حدود سال ۶۳۲ میلادی در نبرد هتفیلد چیس کشت، پیشرفت مسیحیت متوقف می شود.این عقب‌نشینی موقتی بود و فصل سوم رشد مسیحیت در نورثامبریا را در زمان پادشاهان اسوالد و اوسوی بازگو می‌کند نقطه اوج کتاب سوم گزارش شورای ویتبی است که به طور سنتی به عنوان یک نقطه عطف بزرگ در تاریخ انگلیس تلقی می شود.فصل
یک نقطه عطف بزرگ در تاریخ انگلیس تلقی می شود.فصل چهارم با تقدیس تئودور به عنوان اسقف اعظم کانتربری آغاز می شود و تلاش های ویلفرد برای آوردن مسیحیت به پادشاهی ساسکس را بازگو می کند.کتاب پنجم داستان را به زمان سنت بِد می‌آورد، و شامل گزارشی از کار تبلیغی در فریزیا، و درگیری با کلیسای بریتانیا بر سر تاریخ‌گذاری صحیح عید پاک است.سنت بید مقدمه ای برای این اثر نوشت که در آن کتاب را به پادشاه نورثآمریا تقدیم می کند.احتمالاً پادشاه وقت به اندازه کافی لاتین می دانست که متن کتاب را بفهمد، و حتی ممکن است قادر به
که متن کتاب را بفهمد، و حتی ممکن است قادر به خواندن آن بوده باشد منابع کتاب. صومعه جارو یک کتابخانه عالی داشت. هم بندیکت بیسکوپ و هم سئولفریث کتابهایی را از اروپای قاره ای به دست آورده بودند، و در روزگار بِید، صومعه مرکز آموزشی مشهوری بود. برای دوره قبل از ورود آگوستین در سال ۵۹۷ میلادی، بِید از نویسندگان قبلی، از جمله اوروسیوس، اوتروپیوس، پلینی و سولینوس استفاده کرده است.او از زندگی ژرمنوس اثر کنستانتیوس به عنوان منبعی برای روایات ژرمنوس از بریتانیا استفاده کرده است.گزارش سنت بید از تهاجم آنگلوساکسون ها
کرده است.گزارش سنت بید از تهاجم آنگلوساکسون ها عمدتاً از کتاب ویرانی و فتح بریتانیا( De Excidio et Conquestu Britanniae) اثر گیلداس گرفته شده است. سنت بید همچنین با گزارش‌های جدیدتری مانند زندگی ویلفرد اثر ادیوس استفانوس و زندگی‌های ناشناس گرگوری کبیر و کاتبرت آشنا بوده است.او همچنین از آثار باستانی ژوزفوس و آثار کاسیودوروس استفاده کرد و نسخه‌ای از کتاب پاپی (Liber Pontificalis ) در صومعه او وجود داشت. بیدهمچنین دوستانی داشت که به او اطلاعات می دادند. آلبینوس، رهبر صومعه در کانتربری، اطلاعات زیادی در مورد
رهبر صومعه در کانتربری، اطلاعات زیادی در مورد کلیسای کنت ارائه کرد، و با کمک نوثلم، که در آن زمان کشیش در لندن بود، نسخه‌هایی از مکاتبات گرگوری کبیر از روم در رابطه با مأموریت آگوستین به دست آورد. تقریباً تمام اطلاعات بید در مورد آگوستین از این نامه‌ها گرفته شده است. سنت بید در مقدمه کتاب به این موضوع اشاره داشته است؛ او با دانیل، اسقف وینچستر، برای اطلاعاتی در مورد تاریخ کلیسای وسکس در تماس بود، و همچنین برای اطلاعاتی به صومعه لاستینگهام نامه نوشت. او همچنین از ابوت اسی(Abbot Esi) به عنوان منبعی برای امور
از ابوت اسی(Abbot Esi) به عنوان منبعی برای امور کلیسای شرقی انگلیس و اسقف ساینیبرت (Cynibert) برای اطلاعاتی در مورد لیندسی نام می برد. مورخ والتر گفارت استدلال می کند که بِید ساختار تاریخ را بر سه اثر بنا نهاده است و از آنها به عنوان چارچوبی استفاده می کند که سه بخش اصلی اثر حول آن ساخته شده اند. برای بخش اولیه کار، تا زمان مأموریت گریگوری، گوفارت ادعا می کند که بید از کتاب ویرانی و فتح بریتانیا اثر گیلداس استفاده کرده است. بخش دوم، جزئیات مأموریت گریگوری آگوستین کانتربری را بر اساس زندگی ناشناس گرگوری
آگوستین کانتربری را بر اساس زندگی ناشناس گرگوری کبیر که در ویتبی نوشته شده بود، تنظیم کرده است. گفارت ادعا می‌کند که بخش آخر، جزئیات رویدادهای پس از مأموریت گریگوری را از زندگی ویلفرد استفان از ریپون الگوبرداری کرده است. محتوا. تاریخ کلیسا و مردم انگلیس هدفی جدلی و آموزشی دارد. بید نه تنها برای گفتن داستان انگلیسی ها، بلکه برای پیشبرد دیدگاه های خود در مورد سیاست و مذهب تلاش می کند. از نظر سیاسی او طرفدار زادگاهش نورثامبریا است و نقش آن را در تاریخ انگلیس بیش از مرسیا، رقیب بزرگ جنوبی آن،می داند. او در
بیش از مرسیا، رقیب بزرگ جنوبی آن،می داند. او در توصیف رویدادهای قرن هفتم، زمانی که نورثومبریا قدرت غالب آنگلوساکسون بود، بیشتر از هشتم، زمانی که چنین نبود، زحمت می کشد. تنها انتقادی که او از زادگاهش نورثومبریا وارد می کند، به صورت نوشتاری درباره مرگ پادشاه اکگفریت در نبرد با پیکت ها در نچتانسمیر در سال ۶۸۵ است. بید این شکست را به انتقام خداوند برای حمله نورثومبریا به ایرلندی ها در سال قبل نسبت می دهد. زیرا در حالی که بید به نورثومبریا وفادار است، وابستگی حتی بیشتر به ایرلندی ها و مبلغان آنها نشان می دهد،
بیشتر به ایرلندی ها و مبلغان آنها نشان می دهد، که به نظر او آنها را بسیار مؤثرتر و فداکارتر از همتایان انگلیسی خود می داند. آخرین دغدغه او تاریخ دقیق عید پاک است که به طور مفصل درباره آن می نویسد. در اینجا و تنها اینجاست که او جرأت می‌کند از سنت کاتبرت و مبلغان ایرلندی انتقاد کند، که به گفته‌ی بید، این رویداد را در زمان نامناسبی جشن گرفتند. در پایان او با خوشحالی متذکر شد که کلیسای ایرلندی با پذیرش تاریخ صحیح عید پاک از اشتباه نجات یافت.
مرکز کنترل مأموریت ( یا (MCC) (که گاهی به آن مرکز کنترل پرواز یا مرکز عملیات نیز می‌گویند) تأسیساتی است که پروازهای فضایی را معمولاً از نقطه پرتاب تا فرود یا پایان مأموریت مدیریت می‌کند. این مرکز قسمتی از بخش زمینی عملیات فضاپیما است. در چنین مرکزی، کارکنان کنترل‌کننده پرواز و سایر پرسنل پشتیبانی تمام جنبه‌های مأموریت را با بهره‌گیری از فناوری‌های دورسنجی پایش می‌کنند و با استفاده از ایستگاه‌های زمینی دستورات را به فضانوردان یا سفینه‌های فضایی ارسال می‌کنند. پرسنل پشتیبانی‌کننده در این مراکر می‌توانند شامل
ماهواره جوی یا شبه ماهواره (استفاده بریتانیایی) یک اصطلاح بازاریابی برای هواپیمایی است که برای مدت طولانی در جو در ارتفاعات بالا کار می‌کند تا خدماتی را که به‌طور متعارف توسط یک ماهواره مصنوعی در حال چرخش در فضا ارائه می‌شود ارائه دهد. ماهواره جوی از طریق بالابری اتمسفر بالا باقی می‌ماند، یا رانش (به عنوان مثال، بالن) یا آیرودینامیکی (به عنوان مثال، هواپیما). در مقابل، ماهواره‌های معمولی در مدار زمین در خلاء فضا عمل می‌کنند و از طریق نیروی گریز از مرکز ناشی از سرعت مداری آنها در پرواز باقی می‌مانند. تا به
از سرعت مداری آنها در پرواز باقی می‌مانند. تا به امروز، تمام اتمسات‌ها وسایل نقلیه هوایی بدون سرنشین (پهپاد) بوده‌اند. اصول طراحی. یک اتمسات از طریق بالابر اتمسفر به سمت بالا باقی می‌ماند، برخلاف ماهواره ای که در مدار زمین است که آزادانه با سرعت بالا در خلاء فضا حرکت می‌کند و به دلیل نیروی گریز از مرکز خود که با نیروی گرانش مطابقت دارد در مدار می‌چرخد. ساخت و پرتاب ماهواره‌ها گران است و هرگونه تغییر در مدار آنها مستلزم صرف سوخت بسیار محدود آنهاست. ماهواره‌های جوی بسیار آهسته پرواز می‌کنند. آنها قصد دارند
جوی بسیار آهسته پرواز می‌کنند. آنها قصد دارند خدمات مختلف خود را با صرفه اقتصادی و تطبیق پذیری بیشتر نسبت به ماهواره‌های کنونی در مدار پایین زمین ارائه دهند. انتظار می‌رود ارتفاعات عملیاتی در تروپوپوز ( تقریباً ۶۵۰۰۰ فوت) باشد، جایی که بادها معمولاً کمتر از ۵ گره هستند و ابرها جلوی نور خورشید را نمی‌گیرند. در ایالات متحده مطلوب است که در ارتفاعات بالای ۶۰۰۰۰ پا عمل کند، که بالاتر از آن اداره هوانوردی فدرال حریم هوایی را تنظیم نمی‌کند. دو کلاس از اتمسات وجود دارد، به ترتیب بالابری خود را از طریق یا نیروهای
دارد، به ترتیب بالابری خود را از طریق یا نیروهای هوازی (به عنوان مثال، بالن) یا آیرودینامیکی (به عنوان مثال، هواپیما) به دست می‌آورند. طراحی‌های ناسا و تیتان هوافضا برای اینکه برای مدت‌های طولانی در آسمان باقی بمانند، برخلاف پروژه لون گوگل که استفاده از بالن‌های پر از هلیوم در ارتفاع بالا را در نظر می‌گیرد، از هواپیماهای برقی ملخ‌دار با انرژی سلول‌های خورشیدی استفاده می‌کنند. هواپیماها. برای فعال کردن عملکرد در شب و اطمینان از استقامت در چرخه‌های متوالی ۲۴ ساعته روز/شب، در ساعات روشنایی روز، پنل‌های
۲۴ ساعته روز/شب، در ساعات روشنایی روز، پنل‌های خورشیدی باتری‌ها یا سلول‌های سوختی را شارژ می‌کنند که متعاقباً در ساعات تاریکی، تغذیه می‌کنند. یک ماهواره جوی ممکن است در ابتدا در شب با انرژی باتری بالا برود و کمی بعد از سپیده دم به ارتفاع برسد تا پانل‌های خورشیدی بتوانند از نور خورشید یک روز کامل استفاده کنند. سیستم آکیلا مبتنی بر پهپاد فیس بوک انتظار دارد از فناوری ارتباط لیزری برای ارائه ارتباط اینترنتی بین پهپادها و همچنین بین پهپادها و ایستگاه‌های زمینی استفاده کند که به نوبه خود به مناطق روستایی متصل
استفاده کند که به نوبه خود به مناطق روستایی متصل می‌شوند. پهپاد Aquila یک بال پرنده فیبر کربنی با انرژی خورشیدی است که به اندازه یک جت مسافربری طراحی شده‌است. اولین پرواز آزمایشی آکیلا در ۲۸ ژوئن ۲۰۱۶ انجام شد. این هواپیما به مدت نود دقیقه پرواز کرد و به حداکثر ارتفاع ۲۱۵۰ فوتی رسید، و زمانی که یک بخش ۲۰ فوتی از بال سمت راست در حین نزدیک شدن نهایی به فرود شکسته شد، به شدت آسیب دید. Aquila توسط شرکت بریتانیایی آسنتا طراحی و تولید شده‌است. هوافضای لومیناتی ادعا می‌کند که هواپیمای خورشیدی Substrata آن
ادعا می‌کند که هواپیمای خورشیدی Substrata آن می‌تواند به‌طور نامحدود تا عرض جغرافیایی ۵۰ درجه از طریق شکل‌گیری پرواز مانند غازهای مهاجر، در ارتفاع باقی بماند و تا ۷۹ درصد از توان مورد نیاز برای هواپیمای عقب‌نشین کاسته شود و به بدنه‌های کوچک‌تر هواپیما اجازه دهد. بالن‌ها. یک ماهواره بالون زمین ثابت (GBS) در استراتوسفر () بالاتر از سطح دریا) در یک نقطه ثابت روی سطح زمین پرواز می‌کند. در آن ارتفاع هوا ۱۰/۱ چگالی آن در سطح دریا است. میانگین سرعت باد در این ارتفاعات کمتر از سرعت باد در سطح است. یکی از پروژه‌های
کمتر از سرعت باد در سطح است. یکی از پروژه‌های قبلی گوگل پروژه لون بود که استفاده از بالن‌های پر از هلیوم در ارتفاعات را در نظر داشت. برنامه‌های کاربردی. کاربردهای پیشنهادی برای اتمسات‌ها شامل امنیت مرزی، نظارت بر ترافیک دریایی، عملیات ضد دزدی دریایی، واکنش به بلایا، مشاهده کشاورزی، رصد جو، پایش آب و هوا، رله ارتباطات، تحقیقات اقیانوس‌شناسی، تصویربرداری از زمین و ارتباطات راه دور است. طبق گزارش‌ها، فیس بوک در نظر دارد با ناوگانی متشکل از ۱۱۰۰۰ وسیله نقلیه، دسترسی به اینترنت به قاره آفریقا را فراهم کند.
دسترسی به اینترنت به قاره آفریقا را فراهم کند. استقامت طولانی در ارتفاع بالا. استقامت طولانی در ارتفاع بالا (HALE) توصیف یک وسیله نقلیه هوایی است که در ارتفاع بالا (تا ۶۰۰۰۰ پا) عملکرد بهینه دارد و قادر به پروازهایی است که برای مدت زمان قابل توجهی بدون توسل به فرود ادامه می‌یابد. تروپوپاز نشان دهنده ارتفاع بالا است. پیشه‌وری. لاکهید مارتین یک نمایشگر HALE تولید کرده‌است که اولین نمونه از این نوع کاردستی بود. وسیله نقلیه HALE-D در ۲۷ ژوئیه ۲۰۱۱ به فضا پرتاب شد تا از مکانی بالاتر از جت استریم در موقعیت مدار
شد تا از مکانی بالاتر از جت استریم در موقعیت مدار زمین‌ثابت کار کند. HALE-D قرار بود به عنوان یک سکوی نظارتی ، رله مخابراتی یا یک ناظر آب و هوا عمل کند. نورثروپ گرومن RQ-4 گلوبال هاوک نمونه ای از پهپاد HALE است. در مجموع ۴۲ نفر از آنها در خدمت نیروی هوایی ایالات متحده، از سال ۱۹۹۸ هستند. آن را حمل بالا وفاداری رادار، الکترو نوری، و مادون قرمز سنسور، قادر می‌سازد آن را به surveil به همان اندازه که ۴۰۰۰۰ مایل مربع (۱۰۰۰۰۰ کیلومتر 2) از زمین در روز است. بیرق‌دار آکینجی به عنوان کلاس HALE تولید شد پهپاد و قرار
آکینجی به عنوان کلاس HALE تولید شد پهپاد و قرار است در سال ۲۰۲۱ یا اواخر سال ۲۰۲۰ وارد خدمت شود. هواپیمای پروتئوس در ارتفاع بالا در ارتفاع ۱۹ کیلومتری و ۸۱۲ متری (۶۵۰۰۰ فوت)، در حالی که وزن ۱۱۰۰ کیلوگرم را حمل می‌کرد، با زمان استقامت حداکثر ۱۸ ساعت. جنرال اتمیکس ای‌ال‌تی‌یواس، (لاتین: "Altus" به معنی "بلند") در ارتفاعات ۱۸ کیلومتری و ۲۸۸ متری (۶۰۰۰۰ فوت) به علاوه، با زمان استقامت تقریباً ۲۴ ساعت، با تغییرات قابلیت‌های استقامتی بستگی به ارتفاع عملیات عمل می‌کند. بوئینگ چشم‌فانتومی قادر است چهار روز یک
می‌کند. بوئینگ چشم‌فانتومی قادر است چهار روز یک محموله پرواز را در ارتفاع حفظ کند. یک نوع طراحی قادر است در حین حمل محموله به مدت ده روز پرواز را در ارتفاع حفظ کند. یک مقاله طراحی کشتی HALE PW-114 را توصیف می‌کند که مجهز به حسگرهایی برای پرواز در ارتفاع ۲۰ کیلومتری به مدت ۴۰ ساعت است. لاکهید مارتین آرکیو-۳ دارک-استار یک سفینه با محوریت پنهانکاری بالا است که برای عملکرد بهینه در مناطق بسیار محافظت شده و به منظور انجام شناسایی ساخته شده‌است. این شناور برای حداقل هشت ساعت در ارتفاعات ۱۳٫۷۱۶ کیلومتری (۴۵۰۰۰
حداقل هشت ساعت در ارتفاعات ۱۳٫۷۱۶ کیلومتری (۴۵۰۰۰ پا) و فراتر از آن در نظر گرفته شده‌است. ایرباس زفیر برای پرواز تا حداکثر ارتفاع ۲۱٫۳۳۶ کیلومتر (۷۰ ۰۰۰ پا) طراحی شده بود و در پروازی در سال ۲۰۰۶، ۸۰ ساعت در هوا بود که در آن زمان طولانی‌ترین پرواز انجام شده توسط یک وسیله نقلیه HALE بود. مدل ۷ دارای رکورد رسمی استقامت طولانی برای یک پهپاد ۳۳۶ ساعت و ۲۲ دقیقه و ۸ ثانیه است، پروازی که از ۹ تا ۲۳ ژوئیه ۲۰۱۰ انجام شده‌است.
اسلام در جزایر کوکوس (کیلینگ) دین اکثریت است. بر اساس ، ۷۵ درصد از جمعیت جزایر کوکوس مسلمان بودند. جمعیت زیاد مسلمانان به دلیل مهاجرت کارگرانی با اصالت مالایی و اندونزیایی به جزایر کوکوس و جزیره کریسمس است. جمعیت دو جزیره مسکونی کوکوس عموماً بین قومیت‌های اروپایی در جزیره غربی (تقریباً ۱۲۰ نفر) و مالایی‌های قومی در جزیره اصلی (۵۰۰ نفر) تقسیم شده‌است. سازمان اصلی مسلمانان جزیره، شورای اسلامی جزایر کوکوس کیلینگ است. این جزایر سه مسجد دارند که جدیدترین آنها مسجد جزیره غربی است که در فهرست میراث فرهنگی ثبت
مسجد جزیره غربی است که در فهرست میراث فرهنگی ثبت شده‌است.
ویرانی و فتح بریتانیا ()اثری است که به زبان لاتین توسط روحانی بریتانیایی سنت گیلداس در قرن ششم پس از میلاد نوشته شده است. این کتاب در سه بخش و در محکومیت اعمال معاصران گیلداس، اعم از سکولار و مذهبی، که او آنها را مقصر وضعیت وخیم امور در بریتانیای زیر سلطه روم می داند تدوین شده است. این کتاب یکی از مهم ترین منابع برای مطالعه تاریخ بریتانیا در قرن پنجم و ششم میلادی است، زیرا تنها منبع قابل توجه برای دوره است که توسط یکی از معاصران نزدیک به مردم و وقایع شرح داده شده نوشته شده است. بخش اول شامل روایتی از تاریخ
شده نوشته شده است. بخش اول شامل روایتی از تاریخ بریتانیا از فتح روم تا زمان گیلداس است. این بخش شامل اشاراتی به آمبروسیوس اورلیانوس و پیروزی بریتانیایی ها در برابر ساکسون ها در نبرد مونس بادونیکوس است. قسمت دوم محکومیت پنج پادشاه به دلیل گناهان مختلف است، قسمت سوم شامل حمله مشابهی به روحانیون عصر بریتانیا است. تاریخ. کار گیلداس برای مورخان اهمیت زیادی دارد، زیرا اگرچه در ابتدا به عنوان کتاب تاریخی در نظر گرفته نشده است، اما تقریباً تنها منبع باقیمانده است که رویدادهای بریتانیایی تقریباً معاصر نویسنده در
که رویدادهای بریتانیایی تقریباً معاصر نویسنده در قرن پنجم و ششم را بیان داشته است. تاریخ معمولی که برای نگارش این اثر ذکر شده است،زمانی در دهه چهلم قرن ششم است، اما اکنون به احتمال زیاد زودتر، در ربع اول قرن ششم یا حتی قبل از آن در نظر گرفته می شود. مورخ کمبریج، کارن جورج، در مطالعه جامع خود از متن گیلداس، محدوده ای تاریخی بین ۵۱۰ تا ۵۳۰ میلادی را پیشنهاد می دهد از دیدگاه گای هالسال مورخ:شواهدی وجود دارد که کتاب در اواخر قرن پنجم نوشته شده است. این دلایل عبارت از، سبک لاتین او، دغدغه های الهیاتی او، و
عبارت از، سبک لاتین او، دغدغه های الهیاتی او، و بازخوانی بخش تاریخی و جایگاه او در آن است. البته بعید است که گیلداس قبل از ۴۸۰-۴۹۰ میلادی یا خیلی بعد از حدود ۵۵۰ کتابش را نوشته باشد. اندرو بریز در کتاب اخیر خود (۲۰۲۰) استدلال می کند که گیلداس در حال نوشتن کتاب در سال ۵۳۶، در میانه رویدادهای شدید آب و هوایی ۵۳۵-۵۳۶ بوده است، زیرا او به یک "مه غلیظ و شب سیاه" اشاره کرده که "بر کل منطقه نشسته است" هدف گیلداس در نوشته‌هایش موعظه برای معاصرانش به روش پیامبران عهد عتیق بوده است، بنابراین، او جزئیات تاریخی را
عهد عتیق بوده است، بنابراین، او جزئیات تاریخی را تنها در جایی که هدف او را برآورده می کند، ارائه می دهد. به عنوان مثال، او یکی از اولین توصیفات دیوار هادریان و شاید دیوار آنتونین را ارائه می دهد، اگرچه گزارش او از تاریخ آنها بسیار نادرست است. با این حال، او جزئیاتی را که در پیام او نقشی ندارند، حذف می کند. او دائماً مبهم سخن می گوید، نام‌های کمی می‌آورد و تاریخ مشخصی برای رویداد ها ندارد. با این وجود، کتاب او نه تنها برای تاریخ قرون وسطی بلکه برای تاریخ بریتانیا به طور کلی یک اثر مهم باقی مانده است، زیرا
به طور کلی یک اثر مهم باقی مانده است، زیرا یکی از معدود آثاری است که در بریتانیا از قرن ششم باقی مانده است. در کتاب، گیلداس اشاره می کند که سال تولد او با نبرد مونس بادونیکوس، که ممکن است در سال ۴۸۲ پس از میلاد اتفاق افتاده باشد، یکسان بوده است. سبک نوشتاری بلاغی گیلداس نشان‌دهنده آموزش کلاسیک لاتین است که به سختی می‌توانست برای هیچ بریتانیایی پس از قرن پنجم در دسترس باشد.سالنامه کمبریج ​​سال مرگ او را ۵۷۰ میلادی ذکر می کند. با این حال منبعی دیگر تاریخ مرگ او را به سال ۵۶۹ می رساند. رساله گیلداس برای اولین
را به سال ۵۶۹ می رساند. رساله گیلداس برای اولین بار در سال ۱۵۲۵ توسط پولیدور ورگیل همراه با تغییرات و حذفیات بسیار آشکار منتشر شد . در سال ۱۵۶۸ جان ژوسلین، منشی اسقف اعظم پارکر، نسخه جدیدی از آن را منتشر کرد. و در سال ۱۶۹۱ یک نسخه بازنگری شده با دقت بیشتری توسط توماس گیل در آکسفورد ظاهر شد. در طول قرن شانزدهم مکرراً در این قاره تجدید چاپ شد و پس از آن یکی دو بار. نسخه بعدی انگلیسی که توسط آگوست پوتاست در سال ۱۸۳۸ منتشر شد و توسط کشیش جی. استیونسون ویرایش شد.این کتاب تاثیر زیادی بر سنت بید و کتاب تاریخ
شد.این کتاب تاثیر زیادی بر سنت بید و کتاب تاریخ کلیسایی مردم انگلیس داشته است.
گیلداس (; c. 500 – 570) قدیس مسیحی بود.او یک راهب بریتانیایی قرن ششم بود که بیشتر به خاطر بحث‌های مذهبی تندش در کتاب ویرانی و فتح بریتانیا که تاریخ انگلیسی ها را قبل و در زمان آمدن ساکسون ها بازگو می کند شناخته شده است.او یکی از بهترین شخصیت‌های مستند کلیسای مسیحی در جزایر بریتانیا در دوران روم است و به دلیل دانشش در خصوص کتاب مقدس و سبک ادبی‌اش مشهور بود. در اواخر عمر خود، او به بریتانی مهاجرت کرد و در آنجا صومعه ای تأسیس کرد. زندگی. نسخه‌های متفاوتی از زندگی سنت گیلداس وجود دارد، اما تمام آن ها متفقند که
سنت گیلداس وجود دارد، اما تمام آن ها متفقند که او در جایی که اسکاتلند کنونی در سواحل رودخانه کلاید به دنیا آمد و او فرزند یک خانواده سلطنتی بود. این آثار در قرن یازدهم و دوازدهم نوشته شده و از نظر محققان غیر تاریخی است. در حال حاضر تصور می شود که محل تولد او در جنوب است.در کتاب ویرانی و فتح بریتانیا، گیلداس اشاره می کند که سال تولد او با نبرد مونس بادونیکوس، که ممکن است در سال ۴۸۲ پس از میلاد اتفاق افتاده باشد، یکسان بوده است. او در یک صومعه در ولز جنوبی تحت سرپرستی سنت ایلتود، تحصیل کرد، جایی که او تصمیم
سرپرستی سنت ایلتود، تحصیل کرد، جایی که او تصمیم گرفت میراث سلطنتی خود را رها کند و رهبانیت را پذیرفت. او معلمی مشهور شد و بسیاری به واسطه او به مسیحیت گرویدند و کلیساها و صومعه های متعددی را در سراسر بریتانیا و ایرلند تأسیس کرد. گمان می رود که او قبل از مهاجرت به بریتانی به رم سفر کرده و در آنجا زندگی به عنوان یک گوشه نشین را در پیش گرفته باشد. با این حال، زندگی خلوت گونه او کوتاه بود، و دانش آموزان به زودی او را جستجو کردند و از او التماس کردند که به آنها آموزش دهد. او سرانجام صومعه‌ای را برای این
آنها آموزش دهد. او سرانجام صومعه‌ای را برای این دانش‌آموزان در بریتانی تأسیس کرد، جایی که کتاب ویرانی و فتح بریتانیا را نوشت و از حاکمان بریتانیا انتقاد کرد و آنها را تشویق کرد که گناهان خود را کنار بگذارند و ایمان واقعی مسیحی را بپذیرند.دو روایت تاریخی متفاوت از زندگی گیلداس وجود دارد، اولین نسخه توسط راهبی ناشناس در قرن نهم و دیگری توسط کارادوک در اواسط قرن دوازدهم نوشته شده است. برخی از مورخان سعی کرده اند تفاوت نسخه ها را با بیان اینکه دو قدیس به نام گیلداس وجود داشته است توضیح دهند، اما نظر عمومی تر
وجود داشته است توضیح دهند، اما نظر عمومی تر این است که تنها یک سنت گیلداس وجود داشته است و اختلاف بین این دو نسخه را می توان از این جهت توضیح داد که آنها به فاصله چند قرن از هم نوشته شده اند.
پلیمریزاسیون توپوشیمیایی یک روش پلیمریزاسیون است که توسط مونومرهایی که در حالت کریستالی قرار دارند انجام می‌شود. در این فرایند مونومرها تحت محرک‌های خارجی مانند گرما، نور یا فشار متبلور و پلیمریزه می‌شوند. در مقایسه با پلیمریزاسیون سنتی، حرکت مونومرها توسط شبکه کریستالی در پلیمریزاسیون توپوشیمیایی محدود می‌شود و باعث ایجاد پلیمرهایی با خواص بلورینگی، قابلیت لمس و خلوص بالا می‌شد. پلیمریزاسیون توپوشیمیایی همچنین می‌تواند برای سنتز پلیمرهای منحصر به فرد مانند پلی دی استیلن استفاده شود که تهیه آنها با روش‌های
پلی دی استیلن استفاده شود که تهیه آنها با روش‌های دیگر دشوار است. واکنش‌های مختلفی در زمینه پلیمریزاسیون توپوشیمیایی اتخاذ شده‌است، مانند [۲+۲]، [۴+۲]، [۴+۴]، و [3+2]، افزودن خطی بین دی‌ن‌ها، تری‌ن‌ها، دی استیلن‌ها. به غیر از پلیمرهای خطی، می‌توان آنها را برای سنتز شبکه‌های کووالانسی دو بعدی نیز به کار برد. تاریخ. اصطلاح «توپوشیمی» برای اولین بار توسط Kohlschütter در سال ۱۹۱۹ معرفی شد و به واکنش‌های شیمیایی ناشی از همترازی‌های مولکولی درون کریستالی اشاره دارد. پیشوند "topo" از کلمه یونانی "topos" گرفته
دارد. پیشوند "topo" از کلمه یونانی "topos" گرفته شده‌است که به معنای "سایت" می‌باشد. این واکنش‌ها به دلیل تبدیل بالا و همچنین ماهیت بدون حلال/کاتالیزور به سرعت توجه افراد را به خود جلب می‌کنند. با این حال، مطالعات اولیه معمولاً تصادفی بودند. در دهه ۱۹۶۰، کار اشمیت روی [۲+۲] فتودایمریزاسیون اسیدهای سینامیک، رویکرد سیستماتیک را برای مطالعه واکنش‌های توپوشیمیایی ایجاد کرد. آنها پیشنهاد کردند که فقط پیوندهای دوگانه با جهت همسطح و موازی در فاصله ۳٫۵–۴٫۲ Å می‌توانند با یکدیگر در شبکه کریستالی واکنش نشان دهند.
با یکدیگر در شبکه کریستالی واکنش نشان دهند. این قانون تجربی بعدها به عنوان معیارهای اشمیت شناخته شد. [۲+۲] چرخه افزون و پلیمریزاسیون دی استیلن از جمله نمونه‌های اولیه پلیمریزاسیون توپوشیمیایی هستند. همان‌طور که در شکل نشان داده شده، تشکیل ۱٬۳-دی فنیل جایگزین مشتقات سیکلوبوتان برای اولین بار در جزئیات توسط هاسگاوا و همکارانش در سال ۱۹۶۷ مورد مطالعه قرار گرفت. مجموعه ای از مونومرهای مشابه نیز توسط آنها مورد مطالعه قرار گرفته بود. در سال ۱۹۶۹، پلیمریزاسیون ۱٬۴-افزودنی، مربوط دی استیلن، توسط وگنر و همکارانش
مربوط دی استیلن، توسط وگنر و همکارانش تأیید شد. محدود به شرایط تجربی، محققان اولیه پلیمریزاسیون توپوشیمیایی، معمولاً فرایند واکنش و محصول را با روش‌های شیمیایی سنتی مشخص می‌کردند.. توسعه فن آوری تجزیه و تحلیل مدرن مانند پراش پرتو ایکس تک کریستالی مطالعه سیستماتیک پلیمریزاسیون توپوشیمیایی را تا حد زیادی تسهیل کرد و محبوبیت را تا این روزها حفظ کرد. طراحی سیستم واکنش. معیارهای شبکه پلیمریزاسیون. در پلیمریزاسیون توپوشیمیایی، فضای کمی برای تنظیم موقعیت مونومر در نظر گرفته می‌شود؛ بنابراین، محل‌های واکنش مونومر
نظر گرفته می‌شود؛ بنابراین، محل‌های واکنش مونومر باید به روشی مناسب از قبل بسته‌بندی شوند. اگر سیکلوافزودن [۲+۲] در پلیمریزاسیون دخیل باشد، آنگاه هم ترازی پیوندهای دوگانه در کریستال باید معیارهای اشمیت را برآورده کند. گاهی اوقات باید چندین پارامتر در نظر گرفته شود. همان‌طور که در شکل نشان داده شده‌است، برای مثال، پلیمریزاسیون ۱٬۴ دی استیلن به تنظیم دقیق زاویه و همچنین فاصله بسته‌بندی مونومر برای دستیابی به فاصله محل واکنش رضایت بخش d CC (فاصله بین C1 و C4) نیاز دارد. روش ابداع شده توسط اشمیت هنوز امیدوار
نیاز دارد. روش ابداع شده توسط اشمیت هنوز امیدوار کننده‌ترین روش برای بررسی معیارهای ساختاری پلیمریزاسیون است. در این روش، یک سری از مونومرها با جانشین‌های مختلف متبلور شده و توسط پراش سنج اشعه ایکس تک کریستالی مشخص می‌شود. با مقایسه واکنش پلیمریزاسیون آنها و ساختار کمی متفاوت، می‌توان محدوده مناسب پارامترهای شبکه را بدست آورد. استراتژی‌های کنترل شبکه. روش‌های مختلفی برای دستیابی به هم ترازی مناسب مونومرها در کریستال پیشنهاد شده‌است. این روش‌ها را می‌توان به دو دسته تقسیم کرد: یک روش واضح، معرفی برهمکنش‌های
دو دسته تقسیم کرد: یک روش واضح، معرفی برهمکنش‌های فوق مولکولی به مونومر است. انتخاب‌های محبوب عبارتند از برهم‌کنش‌های انباشته‌ای π - π، برهم‌کنش‌های پیوند هیدروژن/هالوژن، و برهم‌کنش‌های کولن. این فعل و انفعالات گاهی اوقات ویژگی‌های ذاتی گروه‌های واکنش هستند، مانند برهمکنش π-π بین آزید و گروه استیلن، یا نیروی انباشتگی بین واحد بی فنیل اتیلن. گاهی اوقات گروه‌های جانبی برای تشکیل یک شبکه در داخل کریستال معرفی می‌شوند. استراتژی دیگر استفاده از مزیت مجمع به اصطلاح «میزبان-مهمان» است. در این مورد، مونومر برای
«میزبان-مهمان» است. در این مورد، مونومر برای اتصال به یک مولکول «میزبان» طراحی شده‌است، در حالی که مولکول میزبان مسئول تشکیل شبکه سفارش شده می‌باشد. مولکول میزبان در طول پلیمریزاسیون دست نخورده باقی می‌ماند. چنین استراتژی‌هایی سنتز مونومر را ساده می‌کند. استرس پلیمریزاسیون. اگرچه حرکت مرکز جرم مونومر توسط کریستال در طول پلیمریزاسیون محدود می‌شود، تغییر جزئی طول پیوند قبل و بعد از واکنش باعث تغییر پارامترهای شبکه می‌شود. پلیمریزاسیون توپوشیمیایی واقعی را در نظر بگیرید که با تابش آغاز می‌شود: اگر مونومر زیر
نظر بگیرید که با تابش آغاز می‌شود: اگر مونومر زیر سطح دیرتر به دلیل جذب نور در نزدیکی سطح پلیمریزه شود، لایه پلیمریزه شده از قبل منقبض یا منبسط می‌شود و باعث ایجاد تنش نامتعادل در کریستال می‌شود. اگر تنش به درستی مدیریت نشود، کریستال ممکن است بشکند یا حتی بلورینگی خود را از دست بدهد. استفاده از فعل و انفعال الاستیک مانند پیوندهای هیدروژنی ضعیف یک استراتژی رایج برای رهاسازی تنش است. مشخص شده‌است که طول پیوند پیوند هیدروژنی در کریستال پس از پلیمریزاسیون تغییر می‌کند و به عنوان بالشتک عمل می‌کند. یکی دیگر از
می‌کند و به عنوان بالشتک عمل می‌کند. یکی دیگر از روال ممکن این است که قطعات «نرم» (سیستم سی دی یا CO بدون پیوند برای چرخش به جای سیستم کونژوگه سفت و سخت) در مولکول مونومر وارد شوند. اما به نوبه خود دشواری تبلور را افزایش می‌دهد. شرایط واکنش. تابش نور. تابش نور می‌تواند واکنش را آغاز کند در حالی که از اعمال اثرات فیزیکی اضافی بر کریستال مونومر جلوگیری می‌کند. می‌توان از آن در پلیمریزاسیون توپوشیمیایی بر اساس مکانیسم رادیکال آزاد مانند پلیمریزاسیون ۱٬۴ دی استیلن یا پلیمریزاسیون دی ان استفاده کرد. نور UV
استیلن یا پلیمریزاسیون دی ان استفاده کرد. نور UV به‌طور گسترده‌ای به عنوان روش شروع مانند پلیمریزاسیون معمولی استفاده می‌شود. با این حال، در برخی شرایط، پلیمریزاسیون آغاز شده توسط اشعه ماوراء بنفش به قدری آهسته است که فشار نامتعادل آسانتر همان‌طور که قبلاً گفته شد تجمع می‌یابد. تابش γ به دلیل طول موج کوتاهتر می‌تواند واکنش را سریعتر آغاز کند؛ بنابراین، ثابت شده‌است که در واکنش‌های مختلف مانند پلیمریزاسیون توپوشیمیایی "مشتقات اسید کربوکسیلیک ۱،" ۳-دی ان، انتخاب بهتری نسبت به UV است. حرارت. از گرما می‌توان