payamvha/North_RAG huggingface dataset:
جان شریمپتون () افسر ارتش بریتانیا و عضو پارلمان و فرماندار جبل الطارق از سال ۱۷۰۴ تا ۱۷۰۷ بود. شریمپتون به ارتش پیوست و به درجه سرگردی در گارد پیاده‌نظام اول ملکه رسید. در سال ۱۶۹۳، در طول جنگ نه ساله، در نبرد لندن در فلاندرز زخمی شد. در سال ۱۷۰۱، او نماینده پارلمان از ویتچرچ شد. در سال ۱۷۰۴، هنگامی که پادگان جبل الطارق توسط فرانسوی‌ها مورد تهدید قرار گرفت، نیرویی متشکل از ۲۵۰۰ سرباز تحت فرماندهی شریمپتون برای تقویت پادگان اعزام شد. آرشیدوک چارلز ششم، به توصیه ملکه آن، از شریمپتون خواست که به عنوان
به توصیه ملکه آن، از شریمپتون خواست که به عنوان فرماندار منصوب شود و او تا سال ۱۷۰۷ در آنجا ماند.
دیوید آنتونی شاو (؛ زادهٔ ) نظامی اهل بریتانیا است. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است. شاو که در سریلانکا بزرگ شده بود، در سال ۱۹۷۶ به توپخانه سلطنتی پیوست. او در عملیات‌هایی در قبرس، بوسنی و ایرلند شمالی شرکت کرد. او در سال ۲۰۰۲ به درجه سرتیپی ارتقا یافت و به فرماندهی تیپ ۱۵ (شمال شرقی) منصوب شد، پیش از آنکه در سال ۲۰۰۴ معاون رئیس ستاد، ارتباطات و در سال ۲۰۰۷ مدیر رسانه و ارتباطات در ستاد نیروهای زمینی شود. او در سال ۲۰۰۹ به عنوان افسر کل فرمانده لشکر دوم و فرماندار قلعه ادینبورگ منصوب
فرمانده لشکر دوم و فرماندار قلعه ادینبورگ منصوب شد. شاو در مراسم سال نو ۲۰۱۲ به عنوان فرمانده نشان امپراتوری بریتانیا منصوب شد. او در ۱۷ فوریه ۲۰۱۲ از ارتش بازنشسته شد.
آنتونی جان شاو (; – ) نظامی و سیاست‌مدار اهل بریتانیا بود. او یک افسر ارشد ارتش بریتانیا بود که از سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۰ مدیرکل خدمات پزشکی ارتش بود.
آدرس آی‌پی نسخه ۶ (آدرس IPv6) یک برچسب عددی ۱۲۸ بیتی است که برای شناسایی و مکان‌یابی رابط شبکه یک رایانه یا یک گره شبکه در یک شبکه رایانه‌ای با استفاده از پروتکل اینترنت نسخه ۶ استفاده می‌شود. آدرس‌های آی‌پی در هدر بسته‌های پروتکل اینترنت گنجانده شده‌اند تا مبدأ و مقصد هر بسته را نشان دهند. آدرس IP مقصد برای تصمیم‌گیری در مورد مسیریابی بسته‌های IP به شبکه‌های دیگر استفاده می‌شود. آی‌پی۶ به عنوان جانشین پروتکل اینترنت نسخه 4 (IPv4)، اولین زیرساخت آدرس‌دهی اینترنت، توسعه یافت. نیاز به فضای آدرس بسیار بزرگتر
توسعه یافت. نیاز به فضای آدرس بسیار بزرگتر به دلیل رشد سریع اینترنت و پیش‌بینی اتمام آدرس‌های IPv4، انگیزه اصلی ایجاد IPv6 بود. برخلاف آی‌پی۴ که آدرس آی‌پی را به عنوان یک مقدار ۳۲ بیتی تعریف می‌کند، آدرس‌های آی‌پی۶ دارای اندازه ۱۲۸ بیت هستند؛ بنابراین، در مقایسه با IPv4، آی‌پی۶ فضای آدرس بسیار بزرگتری دارد که امکان تخصیص آدرس‌های منحصر به فرد به تعداد عظیمی از دستگاه‌ها را فراهم می‌کند. نحوه نمایش آدرس. آدرس‌های آی‌پی ۶ معمولاً به صورت هشت گروه چهار رقمی هگزادسیمال نمایش داده می‌شوند که هر گروه با علامت دو
نمایش داده می‌شوند که هر گروه با علامت دو نقطه (:) از هم جدا می‌شود. به عنوان مثال: `2001:0db8:85a3:0000:0000:8a2e:0370:7334`. برای ساده‌سازی نمایش، چندین قانون برای کوتاه کردن آدرس‌های آی‌پی۶ وجود دارد: روش‌های آدرس دهی. آدرس‌های آی‌پی۶ بر اساس روش‌های آدرس‌دهی و مسیریابی اولیه رایج در شبکه طبقه‌بندی می‌شوند: آدرس‌دهی تک‌پخشی (Unicast)، آدرس‌دهی همه‌پخشی (Anycast) و آدرس‌دهی چندپخشی (Multicast). یک آدرس تک‌پخشی یک رابط شبکه واحد را شناسایی می‌کند. پروتکل اینترنت بسته‌های ارسال شده به یک آدرس تک‌پخشی را به
بسته‌های ارسال شده به یک آدرس تک‌پخشی را به آن رابط خاص تحویل می‌دهد. یک آدرس همه‌پخشی به گروهی از واسط‌ها اختصاص داده می‌شود که معمولاً به گره‌های مختلف تعلق دارند. بسته‌ای که به یک آدرس همه‌پخشی ارسال می‌شود، طبق تعریف فاصله پروتکل مسیریابی، تنها به یکی از رابط‌های عضو، معمولاً نزدیکترین میزبان، تحویل داده می‌شود. آدرس‌های همه‌پخشی را نمی‌توان به راحتی شناسایی کرد، آن‌ها همان قالب آدرس‌های تک‌پخشی را دارند و تنها با حضور در شبکه در چندین نقطه متفاوت هستند. تقریباً هر آدرس unicast را می‌توان به عنوان آدرس
تقریباً هر آدرس unicast را می‌توان به عنوان آدرس همه‌پخشی استفاده کرد. یک آدرس چندپخشی نیز توسط میزبان‌های متعددی استفاده می‌شود که مقصد آدرس چندپخشی را با مشارکت در پروتکل توزیع چندپخشی در بین روترهای شبکه به دست می‌آورند. بسته‌ای که به یک آدرس چندپخشی ارسال می‌شود به تمام واسط‌هایی که به گروه چندپخشی مربوط پیوسته‌اند تحویل داده می‌شود. IPv6 آدرس دهی پخش (Broadcast) را پیاده‌سازی نمی‌کند. نقش سنتی Broadcast با آدرس دهی چندپخشی به گروه چندپخشی "همه گره‌ها" (all-nodes) با آدرس لینک-محلی `ff02::1` جایگزین
(all-nodes) با آدرس لینک-محلی `ff02::1` جایگزین می‌شود. با این حال، استفاده از گروه همه گره‌ها توصیه نمی‌شود و بیشتر پروتکل‌های IPv6 از یک گروه چندپخشی لینک-محلی اختصاصی برای جلوگیری از ایجاد اختلال در هر رابط در شبکه استفاده می‌کنند. محدوده‌های آدرس (Scope). آدرس‌های آی‌پی۶ دارای مفهوم «محدوده» هستند که مشخص می‌کند یک آدرس تا چه محدوده‌ای معتبر و قابل مسیریابی است. سه محدوده اصلی برای آدرس‌های تک‌پخشی وجود دارد: فرمت‌های آدرس. یک آدرس آی‌پی۶ از ۱۲۸ بیت تشکیل شده‌است. برای هر یک از روش‌های اصلی آدرس‌دهی و
شده‌است. برای هر یک از روش‌های اصلی آدرس‌دهی و محدوده‌های آدرس، قالب‌های آدرس مختلف با تقسیم ۱۲۸ بیت آدرس به گروه‌های بیت و استفاده از قوانین تعیین‌شده برای مرتبط کردن مقادیر این گروه‌های بیت با ویژگی‌های آدرس‌دهی خاص، شناسایی می‌شوند. فرمت آدرس تک‌پخشی سراسری و همه‌پخشی. آدرس‌های تک‌پخشی سراسری و همه‌پخشی (که معمولاً از همان فرمت تک‌پخشی استفاده می‌کنند) معمولاً از دو بخش منطقی تشکیل شده‌اند: یک پیشوند شبکه ۶۴ بیتی که برای مسیریابی در اینترنت یا شبکه محلی استفاده می‌شود و یک شناسه رابط ۶۴ بیتی که برای
استفاده می‌شود و یک شناسه رابط ۶۴ بیتی که برای شناسایی منحصر به فرد رابط شبکه میزبان در داخل آن شبکه استفاده می‌شود. قالب آدرس عمومی تک‌پخشی (اندازه پیشوند مسیریابی متفاوت است). "پیشوند شبکه" ("پیشوند مسیریابی کلی" همراه با "شناسه زیرشبکه") در ۶۴ بیت ابتدایی آدرس موجود است. اندازه پیشوند مسیریابی ممکن است متفاوت باشد که این امر بر اندازه شناسه زیرشبکه تأثیر می‌گذارد. بیت‌های فیلد "شناسه زیرشبکه" برای تعریف زیرشبکه‌ها در شبکه داده شده در دسترس مدیر شبکه هستند. "شناسه رابط" ۶۴ بیتی یا به‌طور خودکار از آدرس
"شناسه رابط" ۶۴ بیتی یا به‌طور خودکار از آدرس MAC رابط با استفاده از فرمت اصلاح شده EUI-64 تولید می‌شود، که از یک سرور DHCPv6 به دست می‌آید، به‌طور خودکار به صورت تصادفی ایجاد می‌شود، یا به صورت دستی اختصاص می‌یابد. قالب آدرس محلی منحصر به فرد. آدرس‌های محلی منحصر به فرد (ULA) آدرس‌هایی مشابه آدرس‌های شبکه خصوصی در IPv4 هستند و برای استفاده در شبکه‌های خصوصی تعریف شده‌اند. قالب آدرس محلی منحصر به فرد. فیلد L (Local) در این قالب، با مقدار ۱ مشخص می‌شود تا نشان دهد که آدرس محلی تولید شده و به صورت سراسری
نشان دهد که آدرس محلی تولید شده و به صورت سراسری تخصیص داده نشده است. فیلد ۴۰ بیتی بعدی یک مقدار تصادفی تولید شده برای تضمین منحصر به فرد بودن آدرس در سطح جهانی (با احتمال بسیار بالا) است. انواع آدرس‌های خاص. IPv6 چندین نوع آدرس خاص را برای اهداف مختلف تعریف می‌کند: منابع. این نسخه از کد ویکی، مقاله را از نظر اطلاعات پایه‌ای و ساختاری کامل‌تر می‌کند. می‌توانید این کد را در ویرایشگر کد منبع مقاله "آدرس آی‌پی نسخه ۶" در ویکی‌پدیای فارسی جای‌گذاری کنید. اگر بخش‌های دیگری برای تکمیل مد نظر دارید یا نیاز به
بخش‌های دیگری برای تکمیل مد نظر دارید یا نیاز به توضیح بیشتری دارید، بپرسید.
فرانسیس مکنزی، بارون اول سیفورث (؛ ۹ ژوئن ۱۷۵۴ – ۱۱ ژانویه ۱۸۱۵) نظامی اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود. وی برندهٔ جوایزی همچون همکار انجمن سلطنتی شده‌است. او سیاستمدار و گیاه‌شناس بریتانیایی بود. او رئیس قبیله کوهستانی مکنزی بود و به همین دلیل هنگ ۷۸ پیاده (کوهستانی‌ها) را تشکیل داد.
لوگان اسکات باودن (؛ ۲۱ فوریه ۱۹۲۰ – ۹ فوریه ۲۰۱۴) نظامی اهل بریتانیا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده‌است. او افسر ارتش بریتانیا بود. او در طول جنگ جهانی دوم افسر مهندسان سلطنتی و اولین فرمانده هنگ دفاعی اولستر بود. او در سال ۱۹۷۴ با درجه سرلشکری بازنشسته شد و از سال ۱۹۷۵ تا ۱۹۸۰ به عنوان فرمانده سپاه مهندسین سلطنتی خدمت کرد.
هنری کرایتون اسکلتر (; – ) نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. هنری کریچتون اسکلیتر، سومین پسر جیمز هنری اسکلیتر و لوئیزا کاترین فاولر، در ۵ نوامبر ۱۸۵۵ متولد شد. پس از تحصیل در چلتنهام، به آکادمی نظامی سلطنتی رفت و در سال ۱۸۷۵ در توپخانه سلطنتی به خدمت گرفته شد. اسکلیتر افسر ستاد کل و بعداً معاون دستیار آجودان کل در ستاد فرماندهی لشکرکشی نیل بین سال‌های ۱۸۸۴ تا ۱۸۸۵ بود. او در ۱۵ ژوئن ۱۸۸۵ به درجه سرگردی ارتقا یافت، از سال ۱۸۸۵ تا ۱۸۸۶ در نیروی زمینی مرزی مصر خدمت کرد و از سال ۱۸۸۵ تا ۱۸۹۰
زمینی مرزی مصر خدمت کرد و از سال ۱۸۸۵ تا ۱۸۹۰ معاون دستیار آجودان کل در قاهره بود. پس از بازگشت به بریتانیا، او سرتیپ توپخانه سلطنتی بود، تا اینکه در اواخر سال ۱۸۹۹ پس از وقوع جنگ دوم بوئر به خدمت خود ادامه داد. او به عنوان معاون آجودان کل، توپخانه سلطنتی و سرهنگ در ستاد توپخانه سلطنتی در آفریقای جنوبی خدمت کرد (که در گزارش‌های مورخ ۳۱ مارس ۱۹۰۰ به آن اشاره شده است). پس از پایان جنگ، لرد کیچنر (فرمانده کل در آفریقای جنوبی) در گزارشی به تاریخ ژوئن ۱۹۰۲ نوشت که چگونه اسکلیتر «ترکیبی غیرمعمول از توانایی و عقل
چگونه اسکلیتر «ترکیبی غیرمعمول از توانایی و عقل سلیم دارد. من او را یک افسر ستاد با ارزش استثنایی می‌دانم که تمام رده‌های توپخانه سلطنتی در آفریقای جنوبی مدیون او هستند.» او در اوایل اوت ۱۹۰۲، پس از پایان جنگ، با کشتی اس‌اس کین‌فانس کسل از کیپ تاون به خانه بازگشت. به پاس قدردانی از خدماتش در طول جنگ، در فهرست افتخارات آفریقای جنوبی که در ۲۶ ژوئن ۱۹۰۲ منتشر شد، به عنوان نشان حمام منصوب شد، و پس از بازگشت، طی مراسم اعطای نشان در کاخ باکینگهام در ۲۴ اکتبر ۱۹۰۲، نشان اصلی را از شاه ادوارد هفتم دریافت کرد. در
نشان اصلی را از شاه ادوارد هفتم دریافت کرد. در سپتامبر ۱۹۰۲، اسکلیتر لرد رابرتز، فرمانده کل قوا، و سنت جان برادریک، وزیر جنگ، را در سفری به آلمان برای شرکت در مانورهای ارتش آلمان به عنوان مهمان امپراتور ویلهلم همراهی کرد. ماه بعد، او به عنوان یک افسر هنگ معمولی در توپخانه سلطنتی بازگشت، اما در اوایل نوامبر ۱۹۰۲ دوباره به عنوان افسر ستاد به عنوان معاون مدیر کل مهمات، با رتبه سرهنگی در ارتش، منصوب شد. اداره مهمات ارتش مسئول تأمین سلاح و تجهیزات نظامی بود. او از سال ۱۹۰۳ تا ۱۹۰۴ مدیر توپخانه در وزارت جنگ بود
از سال ۱۹۰۳ تا ۱۹۰۴ مدیر توپخانه در وزارت جنگ بود و سپس به عنوان سرتیپ کوآرترمستر برای هند منصوب شد. در سال ۱۹۰۸ به عنوان فرمانده لشکر کویته در هند منصوب شد. او در جنگ جهانی اول به عنوان آجودان کل نیروها و عضو شورای ارتش از سال ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۶ خدمت کرد: در این سمت، او مسئول گسترش ارتش در سال ۱۹۱۴ بود. او از مارس ۱۹۱۶ به عنوان افسر کل فرمانده کل فرماندهی جنوبی خدمت کرد و این سمت را از سپهبد ویلیام پیتکرن کمپبل تا سال ۱۹۱۹، سالی که به درجه ژنرالی ارتقا یافت، تحویل گرفت و در سال ۱۹۲۲ از ارتش بازنشسته شد و سال
گرفت و در سال ۱۹۲۲ از ارتش بازنشسته شد و سال بعد درگذشت.
مگناوکس () شرکت الکترونیک آمریکایی است، که در سال ۱۹۱۷ توسط ادوین پریدهام تأسیس شد و هم‌اکنون زیرمجموعه‌ای از شرکت فیلیپس می‌باشد. مگناوکس یک برند الکترونیکی آمریکایی است. این برند در سال ۱۹۷۴ توسط شرکت فیلیپس آمریکای شمالی خریداری شد که در سال ۱۹۸۷ در شرکت الکترونیکی هلندی فیلیپس ادغام شد. شرکت قبلی مگناوکس در سال ۱۹۱۱ توسط ادوین پریدام و پیتر ال. جنسن، مخترعان مشترک بلندگوی سیم‌پیچ متحرک، در آزمایشگاه خود در ناپا، کالیفرنیا، تحت شماره ثبت اختراع ایالات متحده ۱٬۱۰۵٬۹۲۴ برای گیرنده‌های تلفن تأسیس شد. شش دهه
۱٬۱۰۵٬۹۲۴ برای گیرنده‌های تلفن تأسیس شد. شش دهه بعد، مگناوکس ادیسه، اولین کنسول بازی ویدیویی خانگی جهان را تولید کرد. در ۲۹ ژانویه ۲۰۱۳، اعلام شد که فیلیپس موافقت کرده است که عملیات صوتی و تصویری خود را به شرکت ژاپنی فونای الکتریک به مبلغ ۱۵۰ میلیون یورو بفروشد، و قرار است بخش صوتی در نیمه دوم سال ۲۰۱۳ و بخش ویدیویی در سال ۲۰۱۷ به فونای منتقل شود. به عنوان بخشی از این معامله، فونای قرار بود هزینه صدور مجوز منظمی را برای استفاده از برند فیلیپس به فیلیپس بپردازد. قرارداد خرید در ماه اکتبر به دلیل نقض قرارداد
قرارداد خرید در ماه اکتبر به دلیل نقض قرارداد توسط فیلیپس فسخ شد و عملیات لوازم الکترونیکی مصرفی تحت مالکیت فیلیپس باقی ماند. فیلیپس اعلام کرد که به دلیل نقض قرارداد در فروش ۲۰۰ میلیون دلاری آمریکا، درخواست خسارت خواهد کرد. در آوریل ۲۰۱۶، دادگاه داوری بین‌المللی به نفع فیلیپس رأی داد و در این فرایند ۱۳۵ میلیون یورو غرامت تعیین کرد. محصولات با نام تجاری مگناوکس قبلاً توسط فونای و کریگ الکترونیکس تحت لیسانس مالک علامت تجاری، فیلیپس، ساخته می‌شدند. در ژانویه ۲۰۲۵، شرکت کرتیس اینترنشنال تمام حقوق جهانی برند
۲۰۲۵، شرکت کرتیس اینترنشنال تمام حقوق جهانی برند مگناوکس را به دست آورد.
گریگوریا آپازا (؛ – ) یکی از رهبران بومی در بولیوی بود. در سال ۱۷۸۱، او به همراه برادرش جولیان آپازا (توپاک کاتاری) و همسر برادرش بارتولینا سیسا در یک شورش بزرگ بومیان علیه حکومت استعماری اسپانیا در بولیوی شرکت کرد. این رهبران آیمارا شهرهای لاپاز و سوراتا را محاصره کردند، اما شکست خوردند و بعد اعدام شدند. زندگی‌نامه. گریگوریا از رهبران قوم آیمارا بود و در شهر آیو آیو، محلی که به دنیا آمده بود، سکونت داشت. او با آلخاندرو پانیونی، یکی از مقدسان کلیسا، ازدواج کرد و صاحب یک فرزند پسر شد. درگذشت. گریگوریا آپازا
و صاحب یک فرزند پسر شد. درگذشت. گریگوریا آپازا توسط اسپانیایی‌ها دستگیر شد و در ۶ سپتامبر ۱۷۸۲ در کوچابامبا به دار آویخته شد.
تفاهم‌نامه بوداپست در مورد تضمین‌های امنیتی به سه توافقنامه سیاسی یکسان اشاره دارد که در کنفرانس سازمان امنیت و همکاری اروپا در بوداپست مجارستان در ۵ دسامبر ۱۹۹۴ برای ارائه تضمین‌های امنیتی توسط امضاکنندگان آن در رابطه با الحاق بلاروس، قزاقستان و اوکراین به پیمان عدم اشاعه سلاح‌های هسته‌ای اجرا شد. این تفاهم‌نامه در ابتدا توسط سه قدرت هسته‌ای فدراسیون روسیه، بریتانیا و ایالات متحده امضا شد. چین و فرانسه نیز در اسناد جداگانه تضمین‌های فردی تا حدودی ضعیف‌تری ارائه کردند. این یادداشت شامل تضمین‌های امنیتی در
ارائه کردند. این یادداشت شامل تضمین‌های امنیتی در برابر تهدید یا استفاده از زور علیه تمامیت ارضی یا استقلال سیاسی اوکراین، بلاروس و قزاقستان بود. در نتیجه این پیمان بلاروس، قزاقستان و اوکراین در میان سال‌های ۱۹۹۴ و ۱۹۹۶ از سلاح‌های هسته ای خود دست کشیدند. اوکراین تا آن زمان سومین انبار بزرگ تسلیحات هسته‌ای جهان را داشت. پس از الحاق کریمه به روسیه در سال ۲۰۱۴، کانادا، فرانسه، آلمان، ایتالیا، ژاپن، بریتانیا و ایالات متحده اعلام کردند که دخالت روسیه نقض تفاهم نامه بوداپست و نقض تعهدات در قبال اوکراین که تحت
نامه بوداپست و نقض تعهدات در قبال اوکراین که تحت امضای سرگئی لاوروف و دیگران به سازمان ملل متحد منتقل شده بود،&lt;ref name="A/49/765"&gt;&lt;/ref&gt; و نقض حاکمیت و تمامیت ارضی اوکراین است. در ۴ مارس ۲۰۱۴، ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه، در پاسخ به سؤالی در مورد نقض تفاهم‌نامه بوداپست، وضعیت کنونی اوکراین را به عنوان یک انقلاب توصیف کرد و گفت «یک کشور جدید به‌وجود آمده‌است، با این وضعیت و در رابطه با این دولت، ما هیچ سند اجباری را امضا نکرده‌ایم.» روسیه اعلام کرد که هرگز متعهد نبوده‌است که «هر بخشی از
اعلام کرد که هرگز متعهد نبوده‌است که «هر بخشی از جمعیت غیرنظامی اوکراین را بر خلاف میل خود مجبور به ماندن در اوکراین کند.» روسیه اعلام کرد که ایالات متحده تفاهم نامه بوداپست را نقض می‌کند و یورومیدان را یک کودتای تحریک شده توسط ایالات متحده توصیف کرد. محتوا. بر اساس این یادداشت، روسیه، ایالات متحده و بریتانیا تأیید کردند که بلاروس، قزاقستان و اوکراین به عضویت معاهده منع گسترش تسلیحات هسته‌ای درآمده و عملاً زرادخانه هسته‌ای خود را به روسیه واگذار می‌کنند و اینکه: تحلیل و بررسی. بر اساس این توافق،
و اینکه: تحلیل و بررسی. بر اساس این توافق، امضاکنندگان به اوکراین در ازای پایبندی این کشور به معاهده منع گسترش تسلیحات هسته‌ای، «ضمانت‌های امنیتی» ارائه کردند. این یادداشت مجموعه‌ای از تضمین‌هایی را که اوکراین قبلاً از قانون نهایی کنفرانس امنیت و همکاری در اروپا (CSCE)، منشور سازمان ملل متحد و معاهده منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای دریافت کرده بود، جمع‌آوری کرد، اما دولت اوکراین آن را در قالب یک سند خاص برای اوکراین ارزشمند دانست. یادداشت بوداپست در سطح سیاسی مورد مذاکره قرار گرفت، اما کاملاً مشخص نیست که آیا
مذاکره قرار گرفت، اما کاملاً مشخص نیست که آیا این سند فاقد مقررات قانونی است یا خیر. این یادداشت به تضمین‌ها اشاره دارد، اما تعهد قانونی کمک نظامی را برای طرفین خود تحمیل نمی‌کند. به گفته استفان مک فارلین، استاد روابط بین‌الملل، «اگر امضاکنندگان اقدامی انجام دهند، توجیه می‌کند، اما کسی را مجبور به اقدام در اوکراین نمی‌کند». در ایالات متحده، نه دولت جورج اچ دبلیو بوش و نه دولت کلینتون آمادگی نداشتند تعهد نظامی به اوکراین بدهند، و آن‌ها باور نداشتند که سنای ایالات متحده یک معاهده بین‌المللی را تصویب کند و
ایالات متحده یک معاهده بین‌المللی را تصویب کند و بنابراین این یادداشت در شرایط محدودتر تصویب شد. این یادداشت نیازمند مشورت طرفین است («در صورت بروز وضعیتی که سؤالی در مورد تعهدات…»). صرف نظر از اینکه این یادداشت تعهدات قانونی را مشخص می‌کند یا خیر، مشکلاتی که اوکراین از اوایل سال ۲۰۱۴ با آن مواجه شده‌است ممکن است اعتبار تضمین‌های امنیتی آینده را که در ازای تعهدات منع گسترش سلاح‌های هسته ای ارائه می‌شود، مورد تردید قرار دهد. صرف نظر از این، ایالات متحده علناً اظهار می‌دارد که «"یادداشت از نظر قانونی
علناً اظهار می‌دارد که «"یادداشت از نظر قانونی الزام‌آور نیست"» و آن را «تعهد سیاسی» می‌نامد. محققین حقوق بین‌الملل اوکراینی مانند الکساندر زادوروژنی معتقدند که این یادداشت یک معاهده بین‌المللی است زیرا معیارهای یک معاهده را برآورده می‌کند، همان‌طور که در کنوانسیون ۱۹۶۹ وین در مورد حقوق معاهدات (VCLT) تعیین شده‌است و «یک توافقنامه بین‌المللی است که بین کشورها به صورت کتبی منعقد شده‌است و توسط حقوق بین‌الملل اداره می‌شود.» چین و فرانسه در اسناد جداگانه‌ای تضمین‌های امنیتی برای اوکراین دادند. بیانیه دولتی
تضمین‌های امنیتی برای اوکراین دادند. بیانیه دولتی چین در ۴ دسامبر ۱۹۹۴ در صورت بروز سؤالات، خواستار مشاوره اجباری نبود، بلکه فقط برای «مشاوره‌های منصفانه» خواستار شد. در بیانیه ۵ دسامبر ۱۹۹۴ فرانسه به مشورت اشاره‌ای نشده‌است. پژوهشگران در آن زمان تصور می‌کردند که تصمیم اوکراین برای امضای تفاهم‌نامه بوداپست دلیلی بر توسعه اوکراین به عنوان یک دموکراسی و تمایل این کشور برای کناره‌گیری از جهان پساشوروی و برداشتن اولین گام‌ها به سوی آینده اروپایی است. به مدت ۲۰ سال، تا زمانی که روسیه در سال ۲۰۱۴ مناطقی از
۲۰ سال، تا زمانی که روسیه در سال ۲۰۱۴ مناطقی از اوکراین را اشغال کرد، خلع سلاح اتمی اوکراین نمونه‌ای از عدم اشاعه هسته‌ای بود. نقض. تحریم‌های بلاروس ۲۰۱۳. در سال ۲۰۱۳، دولت بلاروس شکایت کرد که تحریم‌های آمریکا علیه این کشور نقض ماده ۳ تفاهم‌نامه است. دولت ایالات متحده پاسخ داد که هدف تحریم‌های این کشور مبارزه با نقض حقوق بشر و سایر فعالیت‌های غیرقانونی دولت بلاروس است و نه جمعیت بلاروس. الحاق کریمه به روسیه. در فوریه ۲۰۱۴، نیروهای روسی فرودگاه‌های مختلف و سایر مکان‌های استراتژیک را در سراسر کریمه تصرف یا
سایر مکان‌های استراتژیک را در سراسر کریمه تصرف یا محاصره کردند. این نیروها به ناوگان دریای سیاه روسیه مستقر در کریمه پیوستند، که روسیه را در نقض تفاهم‌نامه بوداپست قرار داد. وزارت خارجه روسیه حرکت واحدهای زرهی وابسته به ناوگان دریای سیاه در کریمه را تأیید کرده بود اما تأکید کرد که آنها در چارچوب توافقات مختلف بین دو کشور عمل می‌کنند. روسیه با حمایت از همه‌پرسی دربارهٔ پیوستن کریمه به آن پاسخ داد. روسیه اعلام کرد که همه‌پرسی‌ها توسط «نیروهای محلی» انجام شده‌است. در ۱۶ مارس، روسیه کریمه را به خاک خود ضمیمه
در ۱۶ مارس، روسیه کریمه را به خاک خود ضمیمه کرد و اوکراین به شدت به این اقدام به عنوان نقض ماده ۱ یادداشت بوداپست اعتراض کرد. در واکنش به این بحران، پارلمان اوکراین از امضاکنندگان این تفاهم‌نامه خواست تا بر پایبندی خود به اصول مندرج در توافقنامه سیاسی تأکید و برای کاهش تنش‌ها با اوکراین رایزنی کنند. «وزارت ادغام مجدد سرزمین‌های اشغالی موقت» یک وزارتخانه دولتی در اوکراین است که به‌طور رسمی در ۲۰ آوریل ۲۰۱۶ برای مدیریت بخش‌های اشغالی مناطق دونتسک، لوهانسک و کریمه که تحت تأثیر مداخله نظامی روسیه در سال ۲۰۱۴
کریمه که تحت تأثیر مداخله نظامی روسیه در سال ۲۰۱۴ قرار دارند، تأسیس شد. در ۲۴ مارس ۲۰۱۴، استفان هارپر، نخست‌وزیر کانادا، شرکای گروه هفت را در یک نشست "موقت" در خلال اجلاس امنیت هسته‌ای در لاهه رهبری کرد تا عضویت روسیه به دلیل نقض تفاهم‌نامه بوداپست به حالت تعلیق درآید. او گفت که اوکراین سلاح‌های هسته‌ای خود را «بر اساس تضمین صریح روسیه برای تمامیت ارضی خود کنار گذاشته‌است. پوتین با زیر پا گذاشتن این ضمانت، برای کسانی که در جاهای دیگر نیاز به چیزی بیشتر از غرور یا نارضایتی داشتند، منطقی برای تا دندان مسلح
غرور یا نارضایتی داشتند، منطقی برای تا دندان مسلح کردن خود فراهم کرده‌است.» هارپر همچنین با بیان اینکه با دولت جدید اوکراین در راستای توافق تجارت آزاد همکاری خواهد کرد، از اوکراین حمایت کرد. در فوریه ۲۰۱۶، سرگئی لاوروف ادعا کرد: «روسیه هرگز تفاهم‌نامه بوداپست را نقض نکرده‌است. این پیمان فقط یک تعهد داشت؛ عدم حمله به اوکراین با سلاح‌های هسته‌ای.» با این حال، مایکل کولبورن، روزنامه‌نگار کانادایی خاطرنشان کرد که «در واقع شش تعهد در تفاهم‌نامه بوداپست وجود دارد و اولین آن‌ها «احترام به استقلال و حاکمیت و
دارد و اولین آن‌ها «احترام به استقلال و حاکمیت و مرزهای موجود اوکراین» است. کولبورن همچنین خاطرنشان کرد که پخش ادعای لاوروف در حساب توییتر سفارت روسیه در بریتانیا در واقع «پیوندی به متن یادداشت بوداپست با تمام شش تعهد آن، از جمله مواردی که روسیه آشکارا نقض کرده‌است، ارائه می‌دهد.» استیون پایفر، یک دیپلمات آمریکایی که در تهیه پیش‌نویس یادداشت بوداپست نقش داشت، بعداً اظهار کرد «وقتی وزیر امور خارجه روسیه چیزی می‌گوید که با کمتر از ۳۰ ثانیه راستی‌آزمایی گوگل می‌توان اشتباه بودن آن را ثابت کرد، این دروغگویی
می‌توان اشتباه بودن آن را ثابت کرد، این دروغگویی دیپلماسی روسیه و تحقیر افکار بین‌المللی است.» روسیه استدلال کرد که ایالات متحده با اعمال و تهدید تحریم‌های بیشتر علیه دولت یانوکوویچ، سومین نقطه توافق را زیر پا گذاشته‌است. حادثه تنگه کرچ. در ۲۷ نوامبر ۲۰۱۸، وزارت امور خارجه اوکراین از کشورهای امضاکننده تفاهم نامه بوداپست درخواست کرد تا رایزنی‌های فوری برای اطمینان از پایبندی کامل به تعهدات این یادداشت و توقف فوری تجاوز روسیه به اوکراین انجام دهند. بحران ۲۰۲۱–۲۰۲۲ روسیه و اوکراین. ولودیمیر زلنسکی، رئیس‌جمهور
روسیه و اوکراین. ولودیمیر زلنسکی، رئیس‌جمهور اوکراین، علناً دربارهٔ تفاهم‌نامه بوداپست با این استدلال که به دلیل قدرت قهری روسیه، هیچ تضمینی برای امنیت ندارد، اظهار نظر کرد. پوتین از اظهارات زلنسکی به عنوان بخشی از ادعاهای خود مبنی بر اینکه اوکراین می‌تواند سلاح هسته‌ای تولید کند، استفاده کرد. منتقدان ادعاهای پوتین را رد کرده‌اند.&lt;ref name="Putin 2/23/22 NY Times Nuclear Weapons"&gt;&lt;/ref&gt;
هر کس نقشه‌ای دارد یک فیلم مهیج جنایی آرژانتینی، محصول ۲۰۱۲ به کارگردانی آنا پیتربارگ و با بازی ویگو مورتنسن و سولداد بیژامیل است. این اثر مشترک شرکت‌های آرژانتینی و اسپانیایی است که توسط آنا کوهان و آنا پیتربارگ نوشته شده‌است. خلاصه داستان. آگوستین (ویگو مورتنسن) مردی است که پس از سالها زندگی در بوئنوس آیرس، ناامید از آنچه او را که به تدریج او را تبدیل به موجودی خسته کننده کرده‌است، رها می‌کند. پس از مرگ برادر دوقلویش پدرو (ویگو مورتنسن)، آگوستین با اتخاذ هویت پدرو و بازگشت به منطقه مرموز پارانا دلتا، که
هویت پدرو و بازگشت به منطقه مرموز پارانا دلتا، که خانه دوران کودکی هر دو برادر بوده، شروع به زندگی جدید می‌کند. اما اندکی پس از بازگشت، آگوستین بی آنکه خود بخواهد درگیر دنیای خطرناک جنایتکارنی می‌گردد که برادرش بخشی از آن بوده‌است.
تظاهرات ضد جنگ ۲۰۱۴ در روسیه مجموعه ای از تظاهرات ضد جنگ در مخالفت با دست‌اندازی نظامی روسیه در اوکراین است که در سال ۲۰۱۴ در روسیه برگزار شد.معترضان در ۲ و ۱۵ مارس ۲۰۱۴ دو گردهمایی اعتراضی ضد جنگ برگزار کردند. دومی، معروف به راهپیمایی صلح ( "مارش میرا") یک روز پیش از همه‌پرسی کریمه در مسکو برگزار شد. این تظاهرات بزرگترین اعتراضات در روسیه از زمان تظاهرات ۲۰۱۱–۲۰۱۳ روسیه توسط مخالفان (اپوزیسیون) روسیه علیه تقلب انتخاباتی بوده‌است. رویترز گزارش داد که حدود ۲۰۰۰۰ نفر در تظاهرات ۱۵ مارس شرکت کردند. نامه
۲۰۰۰۰ نفر در تظاهرات ۱۵ مارس شرکت کردند. نامه سرگشاده دانشمندان روسی. در ۱۹ مارس ۲۰۱۴، گروهی از دانشمندان روسی نامه ای سرگشاده به وزارت ارتباطات روسیه را منتشر کردند. در این نامه از وزارتخانه خواسته شد تا برنامه‌های تلویزیونی دمیتری کیسلف را برای نشانه‌هایی از افراط گرایی و نفرت‌پراکنی قومی بررسی کند.
پاپفی‌ها ، مگس‌مرغ‌ها از سردهٔ "پاپفی‌های گوهرین" و "پاپفی‌های سبزمسی" هستند. آن‌ها در جنگل‌ها، درختزارها و درختچه‌زارهای نمناک در ارتفاعات ۱۰۰۰ تا ۴۸۰۰ متر وجود دارند که در کوه‌های آند در آرژانتین، بولیوی، پرو، اکوادور، کلمبیا و ونزوئلایافت می‌شوند. نرها دارای پرهای رنگارنگ سبز مسی یا آبی هستند و ماده‌ها عموماً تا حدودی کدرتر هستند. بارزترین ویژگی هر دو جنس، پاهای پفی انبوه سفید برفی آنها است که از پرهایی تشکیل شده‌است که شبیه شورت‌های پشمی است. یکی از گونه‌ها - پاپفی ران‌سیاه - با پاهای پفی سیاه‌رنگ مشخص
- پاپفی ران‌سیاه - با پاهای پفی سیاه‌رنگ مشخص می‌شود و دیگری - پاپفی ران‌نخودی - دارای پاهای پفی به رنگ ملایم نخودی است. دیگر ویژگی‌های مشترک همه گونه‌ها، نوک راست سیاه و سفید و دم کم تا زیاد چنگالی است. اعضای سردهٔ "پاپفی‌های سبزمسی" به‌طور کلی کدرتر از اعضای سردهٔ "پاپفی‌های گوهرین" هستند. در حالی که بیشتر پاپفی‌ها به‌نسبت رایج هستند، سه گونه (پاپفی رنگارنگ، پاپفی سینه‌سیاه و پاپفی گلوبنددار) به شدت در بحران انقراض و یک گونه (پاپفی گلوفیروزه‌ای) احتمالاً منقرض‌شده است.
دیپ اسپیس ۲ یک کاوشگر فضایی ناسا و بخشی از برنامه هزاره جدید بود. پروژه شامل دو کاوشگر فضایی بسیار پیشرفته حساس بود که در ژانویه ۱۹۹۹ با قطب نشین مریخ به مریخ فرستاده شد. این کاوشگرها به افتخار رابرت فالکون اسکات و روئال آمونسن، اولین کاشفانی که به قطب جنوب زمین رسیدند، «اسکات» و «آمونسن» نام‌گذاری شدند. دیپ اسپیس ۲ که قرار بود اولین فضاپیمایی باشد که به زیر سطح سیاره دیگری نفوذ می‌کند، پس از ورود به جو مریخ، از سفینه مادر قطب‌نشین مریخ جدا شده و تنها با استفاده از یک ضربه گیر گلوله هوایی، بدون چتر نجات، به
از یک ضربه گیر گلوله هوایی، بدون چتر نجات، به سطح زمین سقوط کرد. این مأموریت در ۱۳ مارس ۲۰۰۰ شکست خورده اعلام شد، پس از آن که همه تلاش‌ها برای برقراری ارتباط مجدد با این کاوشگر پس از فرود بی پاسخ ماند. هزینه توسعه دیپ اسپیس۲، ۲۸ میلیون دلار آمریکا بود. بررسی اجمالی. دیپ اسپیس ۲، همچنین به عنوان «میکرو کاوشگر مریخ» نیز شناخته می‌شود، دومین فضاپیمایی بود که تحت عنوان برنامه هزاره جدید ناسا برای آزمایش مفاهیم فناوری‌های پیشرفته با هدف ماموریت‌های فضایی توسعه یافت. منظور از این برنامه نمایش فناوری‌های پرخطر با