payamvha/North_RAG huggingface dataset:
داشت. در کودکی به بازیگری علاقه‌مند شد و اولین بار در ۷ سالگی با خواهرش و دختران همسایه نقش اسب و خواهر سیندرلا را به‌صورت تئاتر محلی بازی کرد. او در رشتهٔ دندان‌پزشکی قبول شد، اما انصراف داد و در دانشکده هنر دانشگاه آزاد اسلامی تهران مرکز در رشتهٔ کارگردانی تئاتر تحصیل کرد. اسپهبدی فعالیت حرفه‌ای خود را با بازی در نقش دختر تک‌تیرانداز کرد در فیلم کوتاه "راحانا" (۱۳۹۶) آغاز کرد. او برای این نقش به زبان عربی صحبت کرد. او همچنین اجرای برنامهٔ "همیشه خونه" در شبکه آموزش در کنار فرهاد جم را بر عهده داشته است.
شبکه آموزش در کنار فرهاد جم را بر عهده داشته است. او در سال ۱۴۰۰ در اولین تجربهٔ سینمایی خود نقش زنی معتاد به‌نام فریبا را در فیلم "علفزار" با موضوع اجتماعی به کارگردانی کاظم دانشی ایفا کرد. او برای این نقش هر شب ۱۰ کیلومتر پیاده‌روی می‌کرد و در هشت ماه ۲۵ کیلوگرم از وزن خود کاهش داد. نقش‌آفرینی او از سوی چند منتقد تحسین شد. حسین جوانی در وبگاه سینماتیکت نوشت: «لازم نیست که او حرف بزند تا معلوم شود مواد مخدر چه به روزش آورده است؛ از راه رفتنش هم پیداست که نه‌تنها سال‌ها اسیر اعتیاد است، بلکه هیچ تلاشی هم
نه‌تنها سال‌ها اسیر اعتیاد است، بلکه هیچ تلاشی هم برای ترک کردن نمی‌کند.» او برای این نقش برندهٔ جوایز سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل زن جشنواره فیلم فجر و بهترین بازیگر زن از جشن حافظ شد.
براون هاوس () نام عمارتی بود در شهر مونیخ، که میان میدان کارولینن و کونیشس واقع شده و معروف به کاخ بارلو بود و در سال ۱۹۳۰ برای نازی‌ها خریداری شد. آنها این ساختمان را به مقر اصلی حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان (NSDAP) تبدیل کردند. نام این عمارت از رنگ لباس‌های اولیه حزب نازی گرفته شده‌است که قهوه ای بودند (برای جزئیات بیشتر به رنگ سیاسی مراجعه کنید). بسیاری از نازی‌های پیشرو، از جمله آدولف هیتلر، دفاتر خود را در طول حیات حزب در این ساختمان حفظ کردند. براون هاوس در خلال جنگ جهانی دوم توسط بمباران
براون هاوس در خلال جنگ جهانی دوم توسط بمباران نیروهای متفقین ویران شد. هاینریش هیملر رئیس تیم محافظت و امنیت خانه براون بود.
داگلاس دبلیو. «دوگ» میچل (Douglas W. "Doug" Mitchell) (زادهٔ ۲۵ ژوئیه ۱۹۵۳ – درگذشت ۱۳ مارس ۲۰۲۰)، اقتصاددان و همه‌چیزدان آمریکایی بود که کارهای چشم‌گیری در حوزه‌های بسیار گوناگون اقتصادی و مالی (اقتصاد کلان، بانکداری، بهینه‌سازی سبد سرمایه‌گذاری، قضیه انتخاب عمومی، مالیه عمومی و بازارهای کالا) و همچنین در آمار و ریاضیات (رمزنگاری، کنترل بهینه، روش‌های اقتصادسنجی، انتخاب تحت شرایط عدم قطعیت و ریاضیات مقدماتی) انجام داد. سابقه آکادمیک. میچل مدرک لیسانس علوم خود را در رشته اقتصاد از مؤسسه فناوری جورجیا (۱۹۷۴
را در رشته اقتصاد از مؤسسه فناوری جورجیا (۱۹۷۴ میلادی) و مدرک دکترای تخصصی خود را از دانشگاه پرینستون (۱۹۷۸ میلادی) کسب کرد. او به عنوان استاد در دانشکده‌های اقتصاد دانشگاه تمپل، دانشگاه تگزاس-آستین و دانشگاه ویرجینیای غربی خدمت می‌کرد. او در ۲۰۰۳ میلادی به عمر ۴۹ سالگی با درجه استاد تمام از دانشگاه ویرجینیای غربی بازنشسته شد تا خود را بیشتر در کارهای متنوع در خارج از حوزه اقتصاد، از جمله ویرایش در ویکی‌پدیا وقف نماید. حرفه. در سال‌های میان ۱۹۷۸ تا ۲۰۰۳ میلادی، میچل در ۲۳ کمیته رساله اقتصادی در دانشگاه
میلادی، میچل در ۲۳ کمیته رساله اقتصادی در دانشگاه ویرجینیای غربی، دانشگاه تگزاس-آستین و دانشگاه تمپل خدمت نموده و از این میان ریاست ۱۰ کمیته رساله اقتصادی را بر عهده داشت، (شاگردان وی شامل هربرت ای. تایلور و جورجی جیلیس بود). میچل ۷۵ مقاله علمی در ژورنال‌های ذیل منتشر نمود: نقدنامه اقتصادی آمریکا، مجله مالی، مجله مدیریت علمی، نقدنامه اقتصادی بین‌المللی، ژورنال اقتصادسنجی، ژورنال اقتصاد، مجله تحلیل کمی و مالی، ژورنال کسب‌وکار و تحلیل آمار اقتصادی، ژورنال پول، کریدت و بانکداری، ژورنال انتخاب عمومی، جریده
پول، کریدت و بانکداری، ژورنال انتخاب عمومی، جریده ریاضی و مجله رمزنگاری (Cryptologia). او از سال‌های ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۶ و بار دیگر از ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۸ میلادی به عنوان عضو هیئت مشاوره ویراستاری ژورنال اقتصاد و کسب‌وکار خدمت نمود. دستاوردها. دستاوردهای میچل به‌طور چشم‌گیری متنوع است. علاوه بر مقالات او در حوزه‌های فرعی اقتصاد و مالی، کارهای او شامل دستاوردهای در حوزه‌های ریاضی، آمار، نظریه آشوب، کنترل بهینه و رمزنگاری است. کار او در حوزه آمار که مشخصه تأخیر معکوس چندجمله‌ای (PIL) برای تخمین مدل‌های رگرسیون سری زمانی
(PIL) برای تخمین مدل‌های رگرسیون سری زمانی را معرفی نمود، (میچل و اسپیکر، ۱۹۸۶ و اسپیکر، میچل و جیلیس، ۱۸۹۸) به‌طور گسترده‌ای کاربرد دارد. به عنوان مثال، به کینیدی (۲۰۰۳، صفحه ۲۲۴) و بسته رگرسیون شازام که شامل طرزالعمل PIL میچل و اسپیکر به عنوان گزینه‌ای در رگرسیون OLS (کم‌ترین مربعات معمولی) است، مراجعه نمایید. زندگی شخصی. دوگ میچل در بوفالو، نیویورک زاده شده و در ۱۳ مارس ۲۰۲۰ در کلینیک کلیولند درگذشت. هنگام مرگ وی، همسرش دو ژانگ که از دانشگاه ویرجینیای غربی دکترای تخصصی دارد، در قید حیات بود. پس از مرگ
دکترای تخصصی دارد، در قید حیات بود. پس از مرگ او، اعضای خانواده‌اش در روز سه شنبه ۱۷ مارس، از مهمانان در خدمات سوخت‌گاه و خاکسپاری بوسچ – کلیولند، ۴۳۳۴ جاده پیرل، کلیولند، اوهایو – پذیرایی نمودند.
آخیم گرکه (؛ – ) زیست‌شناس، شجره‌شناس و سیاستمدار اهل آلمان بود. وی رئیس حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان در مونیخ بود و از آوریل ۱۹۳۳ به‌عنوان مشاور نژادی و شجره‌شناس در وزارت کشور مشغول به کار شد. گرکه ابداع‌کنندهٔ سیستم فکری «پیشگیری نژادی» بود که ازدواج میان یهودیان و آریایی‌ها را ممنوع می‌کرد. تعریف گرکه از یهودی‌بودن این بود که، هر کسی بیش از ۱/۱۶ خونش از نژاد یهود باشد، یهودی محسوب می‌شود. در سال ۱۹۳۲، رودلف جردن، راینهارت هایدریش را متهم کرد یک آریایی اصلی و خالص نیست. چون در سیستم فکری نازی‌ها،
اصلی و خالص نیست. چون در سیستم فکری نازی‌ها، این موضوع اتهام سنگین و مهمی بود، گرگور اشتراسر، آخیم گرکه را مآمور ساخت تا دربارهٔ نژاد و تبار هایدریش تحقیق کند. گرکه گزارش داد که هایدریش «... اصالتاً آلمانی و عاری از هرگونه خون رنگی و یهودی» است. او تأکید کرد که این شایعات بی‌اساس است. در سال ۱۹۳۵، گرکه به اتهام همجنس‌گرایی از کار برکنار شد. پس از جنگ وی به‌عنوان بایگان و کارمند شهرداری به کارش ادامه داد.
جیمز ولف (; – ) نظامی اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود. او افسر ارتش بریتانیا بود که به خاطر اصلاحات آموزشی‌اش شناخته شده بود و به عنوان یک سرلشکر، عمدتاً به خاطر پیروزی‌اش بر فرانسوی‌ها در سال ۱۷۵۹ در نبرد دشت‌های آبراهام در کبک به یاد آورده می‌شود. او که پسر یک ژنرال برجسته، ادوارد ولف، بود، اولین مأموریت خود را در سنین جوانی دریافت کرد و در طول جنگ جانشینی اتریش، خدمات گسترده‌ای را در اروپا تجربه کرد. خدمت او در فلاندر و اسکاتلند، جایی که در سرکوب شورش یعقوبی‌ها شرکت داشت، توجه مافوق‌هایش را به خود جلب
شرکت داشت، توجه مافوق‌هایش را به خود جلب کرد. پیشرفت شغلی او با پیمان صلح ۱۷۴۸ متوقف شد و او بیشتر هشت سال بعدی را در خدمت پادگان در ارتفاعات اسکاتلند گذراند. او که در ۱۸ سالگی سرتیپ بود، در ۲۳ سالگی به درجه سرهنگ دومی رسید. آغاز جنگ هفت ساله در سال ۱۷۵۶ فرصت‌های جدیدی را برای پیشرفت به ولف داد. نقش او در حمله نافرجام به روشفورت در سال ۱۷۵۷، ویلیام پیت را بر آن داشت تا او را به عنوان فرمانده دوم لشکرکشی برای تصرف قلعه لویی‌بورگ منصوب کند. پس از موفقیت در محاصره لویی‌بورگ، او فرمانده نیرویی شد که برای تصرف
لویی‌بورگ، او فرمانده نیرویی شد که برای تصرف شهر کبک از رودخانه سنت لارنس بالا رفت. پس از یک محاصره طولانی، ولف یک نیروی فرانسوی به فرماندهی مارکی دو مونتکالم را شکست داد و به نیروهای بریتانیایی اجازه داد تا شهر را تصرف کنند. ولف در اوج نبرد دشت‌های آبراهام به دلیل جراحات ناشی از سه گلوله تفنگ کشته شد. روز بعد، مونتکالم نیز درگذشت. نقش ولف در تصرف کبک در سال ۱۷۵۹ برای او شهرت ماندگاری به ارمغان آورد و او به نمادی از پیروزی بریتانیا در جنگ هفت ساله و گسترش ارضی پس از آن تبدیل شد. او در نقاشی «مرگ ژنرال ولف»
پس از آن تبدیل شد. او در نقاشی «مرگ ژنرال ولف» به تصویر کشیده شده است که در سراسر جهان مشهور شد. ولف پس از مرگش به «قهرمان کبک»، «فاتح کبک» و همچنین «فاتح کانادا» ملقب شد، زیرا تصرف کبک مستقیماً به تصرف مونترال منجر شد و به کنترل فرانسه بر این مستعمره پایان داد.
شاهزاده آرتور، دوک کانات و استراثارن (; – ) فیلد مارشال ارتش بریتانیا و سیاستمدار بود. هفتمین فرزند و سومین پسر ملکه ویکتوریای بریتانیا و شاهزاده آلبرت ساکس-کوبورگ و گوتا بود. او به عنوان فرماندار کل کانادا، دهمین فرزند از زمان کنفدراسیون کانادا و تنها شاهزاده بریتانیایی که این سمت را داشت، خدمت کرد. آرتور قبل از ورود به آکادمی نظامی سلطنتی در وولیچ در سن ۱۶ سالگی، توسط معلمان خصوصی آموزش دید. پس از فارغ‌التحصیلی، به عنوان ستوان در ارتش بریتانیا منصوب شد، جایی که حدود ۴۰ سال خدمت کرد و در بخش‌های مختلف
جایی که حدود ۴۰ سال خدمت کرد و در بخش‌های مختلف امپراتوری بریتانیا خدمت کرد و به درجه فیلد مارشال رسید. در این مدت، او همچنین به عنوان دوک سلطنتی منصوب شد و دوک کانات و استراترن و همچنین ارل ساسکس شد. در سال ۱۹۰۰، او به عنوان فرمانده کل ایرلند منصوب شد، که از این امر پشیمان شد. ترجیح او پیوستن به لشکرکشی علیه بوئرها در آفریقای جنوبی بود. در سال ۱۹۱۱، او به عنوان فرماندار کل کانادا منصوب شد و جایگزین آلبرت گری، ارل گری چهارم، به عنوان نایب‌السلطنه شد. او این سمت را تا سال ۱۹۱۶ که ویکتور کاوندیش، نهمین دوک
سمت را تا سال ۱۹۱۶ که ویکتور کاوندیش، نهمین دوک دوونشایر، جانشین او شد، بر عهده داشت. او در سال‌های اول جنگ جهانی اول به عنوان نماینده پادشاه و در نتیجه فرمانده کل قوا کانادا فعالیت می‌کرد. پس از پایان دوره نیابت سلطنت، آرتور به بریتانیا بازگشت و وظایف سلطنتی مختلفی را در آنجا و ایرلند انجام داد، در حالی که دوباره وظایف نظامی را بر عهده گرفت. اگرچه در سال ۱۹۲۸ از زندگی عمومی بازنشسته شد، اما تا قبل از مرگش در سال ۱۹۴۲، همچنان حضور خود را در ارتش آشکار می‌کرد. او آخرین پسر بازمانده ملکه ویکتوریا بود. وی
او آخرین پسر بازمانده ملکه ویکتوریا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان بند جوراب، مدال آلبرت و نشان ردیمر شده است.
ریچارد دوک بوخان سوم (Richard Duke Buchan III) (زادهٔ ۳ ژوئیه ۱۹۶۳)، متخصص امور مالی، دیپلمات، کشاورز و نوع‌دوست آمریکایی است. او بنیان‌گذار و مدیرعامل شرکت خصوصی «سرمایه‌گذاران جهانی هانتر» است. بوخان از سال ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۱ سفیر ایالات متحده در اسپانیا و آندورا بود. اوایل زندگی و تحصیلات. بوخان در نزدیکی هندرسون، ایالت کارولینای شمالی و در مزارع تنباکو و احشام خانواده‌اش پرورش یافت. در سال ۱۹۸۵، او مدرک لیسانس اقتصاد و زبان اسپانیایی خود را از دانشگاه کارولینای شمالی در چپل هیل و در سال ۱۹۹۱، مدرک MBA را از
شمالی در چپل هیل و در سال ۱۹۹۱، مدرک MBA را از مدرسه کسب‌وکار هاروارد دریافت کرد. بوخان هنگام حضور در دانشگاه کارولینای شمالی، در برنامهٔ تحصیلی خارج از کشور در دانشگاه سویل در اسپانیا از ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۴، ثبت‌نام کرد و همچنین در سال ۱۹۸۰ در دانشگاه والنسیا دانش آموخت. او بعدها دربارهٔ تحصیلات خود در اسپانیا بیان کرد: «مطالعهٔ زبان، ادبیات و فرهنگ اسپانیایی، نقطهٔ عطف ورود من به دنیای خارج از آمریکا بود و چشم‌اندازی جهانی را به من القا کرد». حرفه: سرمایه‌گذاری جهانی. در اوایل دههٔ ۱۹۹۰، بوخان سرمایه‌گذاری در
جهانی. در اوایل دههٔ ۱۹۹۰، بوخان سرمایه‌گذاری در حرفهٔ بانکداری را آغاز کرد. از سال ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۷، او مدیر سرمایه‌گذاری در شرکت خدمات مالی مریل لینچ بود. بوخان در آنجا در حوزهٔ سرمایه‌گذاری شرکت‌های جهانی و ادغام و مالکیت در بخش خدمات مالی در کشورهای آمریکای لاتین، ایالات متحده و اروپا صاحب‌نظر شد. در سال ۲۰۰۱، بوخان شرکت «سرمایه‌گذاران جهانی هانتر» را در نیویورک تأسیس نمود. در سال ۲۰۰۷، این شرکت تقریباً ۱٫۵ میلیارد دلار دارایی‌های تحت مدیریت داشت. پس از نوسان‌های ۴۶ درصدی سهام ایالات متحده، میان سال‌های
۴۶ درصدی سهام ایالات متحده، میان سال‌های ۲۰۰۱ و مارس ۲۰۱۱، بوخان یکی از صندوق‌های سرمایه‌گذاری خود را به‌دلیل زیان‌های ناشی از بحران بدهی اروپا، در دسامبر ۲۰۱۱ بست و پول سرمایه‌گذاران را برگرداند. او شرکت «سرمایه‌گذاران جهانی هانتر» را به دفتری خانوادگی برای مدیریت دارایی‌های خانواده‌اش تبدیل کرد. بوخان هنوز مدیریت دو صندوق سرمایه‌گذاری را برعهده دارد که در صنایع مختلف، از جمله املاک و مستغلات، فعالیت می‌کنند. دیپلماسی. در ۲ نوامبر ۲۰۱۷، بوخان از سوی سنای ایالات متحده، بدون مخالفت سناتورهای دموکرات یا
ایالات متحده، بدون مخالفت سناتورهای دموکرات یا جمهوری‌خواه و با اخذ کامل آرا، به‌عنوان سفیر تأیید شد. در ۱۱ دسامبر ۲۰۱۷، او مراسم تحلیف خود را به جا آورد. در سال ۲۰۱۹، بوکان به تغییر توافق‌نامهٔ مالیاتی دوجانبه کمک کرد تا مالیات مضاعف برای شرکت‌هایی که در هر دو کشور فعالیت می‌کنند، لغو شود. بوخان حامی دموکراسی و حقوق بشر در حوزه‌های مختلف بود و بارها عقایدش را علیه رژیم‌های استبدادی، به‌ویژه ونزوئلا و کوبا، مطرح کرده‌است. در نوامبر ۲۰۱۹، او به مرز ونزوئلا با کلمبیا سفر کرد تا توجه بقیه را به فاجعهٔ انسانی
کلمبیا سفر کرد تا توجه بقیه را به فاجعهٔ انسانی به بار آمده از سوی رژیم نیکلاس مادورو و متحد اصلی او، کوبا، جلب کند. بوخان در روزنامهٔ اسپانیایی ال موندو نوشت: «زنان باردار ونزوئلایی را دیدم که در زایشگاهی بسیار شلوغ منتظر زایمان بودند. کودکان نحیف و سالمندانی را دیدم که چشم‌به‌راه یک وعده غذا در نوانخانه بودند. کودکان دارند، از گرسنگی می‌میرند. سالمندان به دارو و مراقبت نیاز دارند. این وضعیت باید پایان یابد. … وقت آن است که با دیکتاتورها مقابله شود». بوخان با خوان گوایدو، رئیس‌جمهور موقت ونزوئلا، در
بوخان با خوان گوایدو، رئیس‌جمهور موقت ونزوئلا، در مادرید ملاقات کرد تا بر حمایت راسخ ایالات متحده از مجلس شورای ملی تأکید کند. او همچنین موفق شد شرکت نفتی اسپانیایی Repsol را بازنشسته کند تا برای اجتناب از تحریم‌ها، به فعالیت‌های خود در ونزوئلا پایان دهد. سیاست. بوخان عضو نهاد ریاست‌جمهوری کمیتهٔ ملی جمهوری‌خواهان است و به‌عنوان رئیس جلسه در کمیتهٔ ملی جمهوری‌خواهان در ایالت‌های نیویورک و فلوریدا فعالیت کرده‌است. او به کمیتهٔ ملی جمهوری‌خواهان، کمیتهٔ سنای ملی جمهوری‌خواهان، کمیتهٔ کنگرهٔ ملی
کمیتهٔ سنای ملی جمهوری‌خواهان، کمیتهٔ کنگرهٔ ملی جمهوری‌خواهان، انجمن فرمانداران جمهوری‌خواه و افرادی نظیر ران دسنتیس و مارکو روبیو کمک‌های مالی فراوانی کرده‌است. بوخان و همسرش هانا در سال ۲۰۱۶، ابتدا از کمپین ریاست‌جمهوری فرماندار سابق، جب بوش، حمایت کردند و عضو کمیتهٔ اقدام سیاسی بوش بودند، هرچند بعدها جزو اولین حامیان مالی کمپین ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ شدند. بشردوستی. در سال ۲۰۱۱، بوخان صندوق The Buchan Excellence Fund را در دپارتمان ادبیات و زبان‌های رومی در دانشگاه کارولینای شمالی در چپل هیل تأسیس
رومی در دانشگاه کارولینای شمالی در چپل هیل تأسیس کرد؛ «بزرگ‌ترین اهداییهٔ فردی در کارولینا که برای حمایت از اساتید، دانشجویان مقاطع تحصیلی لیسانس، کارشناسی ارشد و دکتری در رشتهٔ زبان، ادبیات و فرهنگ اسپانیایی اختصاص داده شده‌است». این صندوق به دانشجویان و اساتید کمک می‌کند تا به پژوهش‌های خود دربارهٔ فرهنگ و زبان‌شناسی اسپانیایی ادامه دهند و همچنین امکان سفرشان را به اسپانیا و دیگر کشورهای اسپانیایی‌زبان فراهم می‌کند. در سال ۲۰۱۲، این صندوق از پروژهٔ دپارتمان ادبیات و زبان‌های رومی دانشگاه کارولینای شمالی
ادبیات و زبان‌های رومی دانشگاه کارولینای شمالی به‌نام 21st Century Pen Pals، برنامهٔ طرح تبادل تصویری میان دانش‌آموزان آمریکایی و اسپانیایی، حمایت کرد. در دسامبر ۲۰۱۶، پس از آن‌که بوخان برای خرید و بازسازی کتابخانهٔ عمومی و قدیمی چپل هیل کمک مالی کرد تا بتوان آن را به دفتر مرکزی بنیاد تبدیل کرد، بنیاد Buchan House، بنیاد هنر و علوم در دانشگاه کارولینای شمالی در چپل هیل افتتاح شد. بوخان نایب‌رئیس هیئت امنای بنیاد هنر و علوم دانشگاه کارولینای شمالی بود و همچنین عضو شورای بشردوستانهٔ دانشگاه و کابینهٔ
و همچنین عضو شورای بشردوستانهٔ دانشگاه و کابینهٔ برنامه‌ریزی کمپین دانشگاه است. او همچنین به جذب سرمایه برای دانشکدهٔ بازرگانی هاروارد کمک کرده‌است. زندگی شخصی. بوخان و همسرش هانا سه فرزند دارند. آن‌ها مالک و مدیر مزارعی هستند که در آنجا اسب و بیش از ۱۰۰ نوع گوجه‌فرنگی و سبزیجات پرورش می‌دهند. خانوادهٔ بوخان صاحب یک غرفهٔ محصولات کشاورزی هستند که در آن انواع جدیدی از گوجه‌فرنگی پرورش می‌دهند و محصولات شان را به خیریه‌ها اهدا می‌کنند. محل سکونت اصلی بوخان در پالم بیچ، فلوریدا است. بوخان مسلط به زبان
در پالم بیچ، فلوریدا است. بوخان مسلط به زبان اسپانیایی است، با زبان فرانسه آشنایی داشته و دانشی اولیه از زبان‌های ایتالیایی و کاتالان دارد.
جان دنتون پینکستون فرنچ (; – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ارل (عنوان) و صلیب نظامی ۱۹۱۴-۱۹۱۸ (فرانسه) شده‌است. او که در کنت متولد شده بود، خدمت کوتاهی را به عنوان ناوآموز در نیروی دریایی سلطنتی گذراند و سپس به عنوان افسر سواره نظام مشغول به کار شد. او به سرعت ارتقا یافت و در عملیات امداد گوردون خود را نشان داد. او در طول جنگ دوم بوئر به یک قهرمان ملی تبدیل شد. او فرماندهی سپاه اول در آلدرشات را بر عهده داشت، سپس به عنوان بازرس کل نیروها خدمت کرد و
داشت، سپس به عنوان بازرس کل نیروها خدمت کرد و در سال ۱۹۱۲ به عنوان رئیس ستاد کل امپراتوری منصوب شد. او به آماده‌سازی ارتش بریتانیا برای یک جنگ احتمالی اروپایی کمک کرد و از جمله کسانی بود که اصرار داشتند سواره نظام همچنان برای استفاده از شمشیر و نیزه آموزش ببیند. در جریان حادثه کوراگ، او مجبور شد از سمت خود استعفا دهد. مهم‌ترین نقش فرنچ فرماندهی کل نیروی اعزامی بریتانیا در یک سال و نیم اول جنگ جهانی اول بود. پس از آنکه بریتانیایی‌ها در نبردهای مونس و لو کاتئو تلفات سنگینی متحمل شدند، فرنچ می‌خواست نیروها را
تلفات سنگینی متحمل شدند، فرنچ می‌خواست نیروها را برای تجدید قوا از خط متفقین خارج کند و تنها پس از یک جلسه خصوصی با وزیر جنگ، لرد کیچنر، که پس از آن از او کینه به دل داشت، با شرکت در اولین نبرد مارن موافقت کرد. در ماه مه ۱۹۱۵، او اطلاعاتی در مورد کمبود گلوله‌ها را به مطبوعات درز داد به این امید که کیچنر را برکنار کند. تا تابستان ۱۹۱۵، فرماندهی فرنچ به طور فزاینده‌ای در لندن توسط کیچنر و دیگر اعضای دولت و همچنین توسط داگلاس هیگ، ویلیام رابرتسون و دیگر ژنرال‌های ارشد فرانسه مورد انتقاد قرار گرفت. پس از نبرد
ارشد فرانسه مورد انتقاد قرار گرفت. پس از نبرد لوس، که در آن آزادسازی کند سپاه یازدهم از نیروی ذخیره توسط فرنچ به دلیل عدم دستیابی به یک موفقیت قاطع در روز اول مورد انتقاد قرار گرفت، نخست‌وزیر اچ. اچ. اسکویت خواستار استعفای او شد. فرنچ به عنوان فرمانده کل نیروهای داخلی برای سال‌های ۱۹۱۶-۱۹۱۸ منصوب شد. او سپس در سال ۱۹۱۸ به مقام ستوان لرد ایرلند رسید، سمتی که در بیشتر دوران جنگ استقلال ایرلند (۱۹۱۹-۱۹۲۲) آن را بر عهده داشت. در این مدت، او خاطرات خود را در سال ۱۹۱۴ منتشر کرد که کتابی نادرست و مورد انتقاد
سال ۱۹۱۴ منتشر کرد که کتابی نادرست و مورد انتقاد فراوان بود.
اویگین کرانتس (؛ – ) نوازنده پیانو، موسیقی‌دان و آموزگار موسیقی اهل آلمان بود. وی فرزند نقاش آلمانی «موریتس کرانتس» بود و پس از تحصیل در دانشکده موسیقی کارل ماریا فون وبر در درسدن، به آموزشگاری و مربی‌گری موسیقی در «هنرستان موسیقی درسدن» روی آورد. وی پدربزرگ مادری راینهارت هایدریش بود.
شاهزاده ویلیام آگوستوس، دوک کامبرلند (; - ) نظامی اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود. وی سومین و کوچک‌ترین پسر جورج دوم بریتانیای کبیر و ایرلند و همسرش، کارولین آنسباخ، بود. او از سال ۱۷۲۶ دوک کامبرلند بود. او بیشتر به خاطر نقشش در سرکوب قیام جاکوبیت‌ها در نبرد کالودن در سال ۱۷۴۶ به یاد آورده می‌شود، که او را در بخش‌هایی از بریتانیا محبوب کرد. او اغلب با لقبی که مخالفان توری‌اش به او داده‌اند، شناخته می‌شود: «قصاب» کامبرلند. کامبرلند در بیشتر جنگ جانشینی اتریش، با کمک جان لیگونیه، فرماندهی ارتش میدانی اصلی
با کمک جان لیگونیه، فرماندهی ارتش میدانی اصلی متفقین در فلاندرز را در دفاع از هلند اتریشی و جمهوری هلند بر عهده داشت. کامبرلند که در رأس بزرگ‌ترین استقرار نیروهای بریتانیایی در این قاره از زمان مارلبورو قرار داشت و در مخالفت با مارشال باتجربه فرانسوی، موریس دو ساکس، بود، لشکرکشی‌هایش نتوانست از سقوط دژهای دفاعی هلند جلوگیری کند. بین سال‌های ۱۷۴۸ تا ۱۷۵۵ او تلاش کرد تا مجموعه‌ای از اصلاحات ارتش را تصویب کند که با مقاومت مخالفان و خود ارتش مواجه شد. پس از کنوانسیون کلوسترزون در سال ۱۷۵۷، او دیگر هرگز
از کنوانسیون کلوسترزون در سال ۱۷۵۷، او دیگر هرگز فرماندهی نظامی فعالی را در دست نگرفت و توجه خود را به سیاست و مسابقات اسب‌دوانی معطوف کرد.
کاترین، دوشس کنت (؛ ( – ) نیکوکار و آریستوکرات اهل بریتانیا بود. وی عضوی از خانواده سلطنتی بریتانیا است. او با شاهزاده ادوارد، دوک کنت، نوه پادشاه جرج پنجم، ازدواج کرد. دوشس کنت در سال ۱۹۹۴ به کاتولیک گروید؛ او اولین عضو خانواده سلطنتی بود که از زمان تصویب قانون حل و فصل ۱۷۰۱ به طور علنی به این مذهب گروید. دوشس ارتباط نزدیکی با دنیای موسیقی داشت و به عنوان عضوی از چندین گروه کر فعالیت داشته است. در ۸ سپتامبر ۲۰۲۲، او پس از مرگ ملکه الیزابت دوم، به مسن‌ترین عضو زنده خانواده سلطنتی بریتانیا تبدیل شد.
آلن فرانسیس بروک (; – ) فرمانده نظامی و سیاست‌مدار اهل بریتانیا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان بند جوراب و نشان ردیمر شده است. افسر ارشد ارتش بریتانیا بود. او در طول جنگ جهانی دوم رئیس ستاد کل امپراتوری، فرمانده حرفه‌ای ارتش بریتانیا، بود و در ۱ ژانویه ۱۹۴۴ به درجه فیلد مارشالی ارتقا یافت. بروک به عنوان افسر توپخانه آموزش دید و در سال ۱۹۲۹ فرمانده مدرسه توپخانه، لارک‌هیل شد. او قبل از جنگ جهانی دوم فرماندهی‌های مختلفی در سطح لشکر و سپاه را بر عهده داشت و در سال ۱۹۴۰ فرمانده نیروهای داخلی شد. سپس در سال
در سال ۱۹۴۰ فرمانده نیروهای داخلی شد. سپس در سال ۱۹۴۱ رئیس ستاد کل امپراتوری شد. در این نقش، او بر استراتژی و به ویژه بر صحنه مدیترانه تمرکز داشت. در اینجا، اهداف اصلی او خلاص شدن از شر نیروهای محور در شمال آفریقا و بیرون راندن ایتالیا از جنگ بود، در نتیجه مدیترانه را برای کشتیرانی متفقین باز می‌کرد و سپس وقتی متفقین آماده شدند و آلمانی‌ها به اندازه کافی ضعیف شدند، حمله از طریق کانال مانش را انجام می‌داد. سپس او استراتژی عقب راندن نیروهای آلمانی در اروپای غربی را تدوین کرد. بروک به عنوان رئیس کمیته ستاد
غربی را تدوین کرد. بروک به عنوان رئیس کمیته ستاد کل، مشاور نظامی ارشد وینستون چرچیل، نخست‌وزیر، بود و نقش هماهنگ‌کننده تلاش‌های نظامی بریتانیا در پیروزی متفقین در سال ۱۹۴۵ را بر عهده داشت. پس از بازنشستگی از ارتش بریتانیا، او در زمان تاجگذاری ملکه الیزابت دوم در سال ۱۹۵۳ به عنوان لرد عالی‌رتبه انگلستان خدمت کرد. خاطرات جنگی او به دلیل انتقاد از چرچیل و دیدگاه‌های صریح بروک در مورد دیگر چهره‌های برجسته جنگ، توجه‌ها را به خود جلب کرد.
جان استندیش سورتیز پرندرگاست ورکر (; – ) افسر عالی‌رتبهٔ ارتش بریتانیا بود و در جنگ جهانی دوم به عنوان فیلد مارشال به انگلستان خدمت کرد. او نقش بسیار مهمی در فرماندهی نیروهای اکسپدیشنری بریتانیا در آغاز جنگ داشت. فیلد مارشال گورت از سال ۱۹۴۴ تا ۱۹۴۵ میلادی، به عنوان کمیسر عالی فلسطین به تاج‌وتخت بریتانیا خدمت کرد. او به عنوان یک افسر جوان در طول جنگ جهانی اول، به خاطر اقداماتش در طول نبرد کانال دو نورد، مفتخر به دریافت صلیب ویکتوریا شد. در طول دهه ۱۹۳۰، او به عنوان رئیس ستاد کل امپراتوری (رئیس حرفه‌ای ارتش
عنوان رئیس ستاد کل امپراتوری (رئیس حرفه‌ای ارتش بریتانیا) خدمت کرد. او بیشتر به خاطر فرماندهی نیروی اعزامی بریتانیا که در سال اول جنگ جهانی دوم به فرانسه اعزام شد و سال بعد از دانکرک تخلیه شد، شناخته می‌شود. گورت بعدها به عنوان فرماندار جبل الطارق و مالت و کمیسر عالی فلسطین و ماوراء اردن خدمت کرد.
ادی کارل براون (Eddie C. Brown) (زادهٔ ۲۶ نوامبر ۱۹۴۰)، مدیر سرمایه‌گذاری، کارآفرین و نوع‌دوست آمریکایی است. براون که به‌خاطر ذکاوتش در انتخاب سهام شهرت دارد، بنیان‌گذار و رئیس شرکت «مدیریت سرمایه براون» است. این شرکت در بالتیمور مستقر بوده و از زمان بازگشایی در سال ۱۹۸۳، بیش از ۱۰ میلیارد دلار دارایی تحت مدیریتش اندوخته‌است. براون عاشق جهانگردی و از طرفداران موسیقی جاز است. او و همسرش، سیلویا، از طریق بنیاد خانوادهٔ ادی سی. و سی. سیلویا براون، میلیون‌ها دلار به خیریه‌های مختلف کمک کرده‌اند. اوایل زندگی.
به خیریه‌های مختلف کمک کرده‌اند. اوایل زندگی. براون در آپوپکا، ایالت فلوریدا، دهکده‌ای زراعی در بخش مرکزی ایالت متکی به اقتصاد زراعت‌محور و با قوانین جیم کرو، که سیاهان و سفیدپوستان را سخت‌گیرانه در دنیای مجزا و نابرابرشان محصور کرده بود، از مادری ۱۳ ساله به‌نام آنی مای براون به دنیا آمد. مادرش در ۱۵ سالگی آن شهر را ترک کرد. از آن ایام به بعد، پدربزرگ و مادربزرگ براون، جیک و میمی براون و دایی‌اش، جیک براون جونیور، پرورش او را عهده‌دار شدند. اولین‌بار در دورهٔ تحصیلات ابتدایی بود، که براون نشان داد چقدر
دورهٔ تحصیلات ابتدایی بود، که براون نشان داد چقدر مشتاق کسب دانش است. همین شیفتگی باعث شد تا مادربزرگش هزینهٔ ماشین تحریر و کلاس‌های ماشین‌نویسی نوه‌اش را بپردازد. مادربزرگش مصرانه می‌کوشید تا براون به‌خاطر کمک مالی به آن‌ها مجبور نشود در باغ‌های مرکباتِ آپوپکا دست به کارهای یدی بزند. حتی تا به امروز، براون هنوز می‌تواند ماهرانه ۶۰ کلمه بدون اشتباه در دقیقه تایپ کند. براون در شش سالگی از دایی‌اش شیوهٔ رانندگی با کامیون بی‌دیواره را آموخت، این نوع کامیون به میوه‌چینان در بار زدن جعبه‌های پرتقال، گریپ فروت و
در بار زدن جعبه‌های پرتقال، گریپ فروت و نارنگی در باغ‌های مرکبات آپوپکا کمک می‌کرد. دایی‌اش همچنین یک شرکت مشروبات الکلی قاچاق را در مرکز فلوریدا اداره می‌کرد و تحت نظارت او، براون در ۱۱ سالگی ماشین‌های حاوی ویسکی خانگی را جابه‌جا می‌کرد. یکی از بستگان براون تلفنی ماجرا را به مادر او خبر داد. مادرش هم فرزندش را به آلن‌تاون، ایالت پنسیلوانیا برد. براون به دبیرستانی مختلط در آلن‌تاون رفت و در آنجا نیز جزو شاگردان ممتاز بود. او با کسب نمرهٔ ممتاز، به‌عنوان یکی از پنج دانش‌آموز ممتاز آمریکایی-آفریقایی‌تبار در
از پنج دانش‌آموز ممتاز آمریکایی-آفریقایی‌تبار در میان ۷۶۰ دانش‌آموز، از دبیرستان آلن‌تاون فارغ‌التحصیل شد. براون هنوز برای رفتن به کالج برنامه‌ای نداشت تا این‌که زنی سفیدپوست از اهالی آلن‌تاون که در حوزهٔ تجارت تابوت‌سازی فعال بود، از طریق وکیل به او پیشنهاد بورسیهٔ تحصیلی داد. براون هیچ‌وقت آن زن را ندید و یکی از حسرت‌های همیشگی‌اش این است که کاش می‌توانست رو در رو از او تشکر می‌کرد. بااین‌حال، مهربانی آن زن، براون را به انجام امور بشردوستانه علاقه‌مند کرد. به‌خاطر لطف و بزرگواری آن زن بود که براون در سال
به‌خاطر لطف و بزرگواری آن زن بود که براون در سال ۱۹۶۱، مدرک لیسانس علوم در رشتهٔ مهندسی برق را از دانشگاه هاوارد در واشینگتن دی.سی. دریافت کرد. حرفه. پس از فارغ‌التحصیلی از هاوارد، براون چند ماه در شرکت پیمان‌کاری پدافند مارتین ماریتا در اورلاندو، ایالت فلوریدا فعالیت کرد و در آنجا مسئول کنترل کیفی موشک‌های بالستیک قاره‌پیما شد. براون به‌خاطر تعهدی که به برنامهٔ آموزش افسران ذخیرهٔ ارتش در دانشگاه هاوارد داشت، به‌ناچار دست از کار کشید و با سمت ستوانی به پادگان مونمووث در نیوجرسی رفت. پس از دو سال خدمت