payamvha/North_RAG huggingface dataset:
را به دست آورد. سرانجام کاساندر به قدرت مطلق بخش اروپایی امپراتوری تبدیل شد و بر مقدونیه و بخش‌های بزرگی از یونان حکومت کرد. در همین حال، ائومنس که لشکری اندک در کاپادوکیه گرد آورده بود، وارد ائتلاف پلی‌پرخون و المپیاس شد. او ارتش خود را به خزانه سلطنتی در کیندای کیلیکیه برد و از بودجه آن برای استخدام مزدوران استفاده کرد. او همچنین وفاداری ۶۰۰۰ نفر از کهنه سربازان اسکندر، آگیراسپیدها (سپرهای نقره ای) و هیپاسپیست‌ها را که در کیلیکیه مستقر بودند، بدست آورد. در بهار ۳۱۷ پیش از میلاد، او ارتش خود را به فنیقه
در بهار ۳۱۷ پیش از میلاد، او ارتش خود را به فنیقه رساند و نیروی دریایی را نیز پلی‌پرخون تشکیل داد. آنتیگون بقیه سال ۳۱۸ را صرف تحکیم موقعیت خود و جمع‌آوری ناوگان کرده بود. او اکنون از این ناوگان (تحت فرماندهی نیکانور که از آتن بازگشته بود) علیه علیه ناوگان پلی‌پرخون در هلسپونت استفاده کرد. در یک نبرد دو روزه در نزدیکی بیزانس، نیکانور و آنتیگون ناوگان پلی‌پرخون را نابود کردند. سپس، پس از حل و فصل امور خود در غرب آناتولی ، آنتیگون در راس لشکری بزرگ علیه ائومنس لشکرکشی کرد. ائومنس با عجله از فنیقیه خارج شد و
لشکرکشی کرد. ائومنس با عجله از فنیقیه خارج شد و ارتش خود را به سمت شرق پیش برد تا در استان‌های شرقی نیرو جمع کند. او در این امر موفق بود. بیشتر ساتراپ‌های شرقی (هنگامی که او به شوش رسید) بیش از دو برابر ارتش او به او پیوستند. آنها در سراسر بین‌النهرین، بابل، شوش و ماد به جنگ و مقابله باهم رفتند تا اینکه در دشتی در کشور پارتاکن در جنوب ماد با یکدیگر روبرو شدند. در آنجا آنها نبرد بزرگی (نبرد پارتاکن) کردند که بدون نتیجه پایان یافت. سال بعد (۳۱۵) آنها نبرد بزرگ اما بی‌نتیجه دیگری (نبرد گابین) را انجام دادند
اما بی‌نتیجه دیگری (نبرد گابین) را انجام دادند که طی آن برخی از سربازان آنتیگون اردوگاه دشمن را غارت کردند. آنتیگون با استفاده از این غارت به عنوان یک ابزار چانه زنی، به آگیراسپیدها رشوه داد تا این‌که آن‌ها ائومنس را دستگیر و تحویل دادند. آنتیگون ائومنس و چند افسرش را اعدام کرد. با مرگ ائومنس، جنگ در بخش شرقی امپراتوری پایان یافت. آنتیگون و کاساندر در جنگ پیروز شده بودند. آنتیگون اکنون آسیای صغیر و استان‌های شرقی، کاساندر، مقدونیه و بخش‌های وسیعی از یونان، لوسیماخوس تراکیه و بطلمیوس، مصر، سوریه، سیرنه و
لوسیماخوس تراکیه و بطلمیوس، مصر، سوریه، سیرنه و قبرس را کنترل می‌کرد. دشمنان آنها یا مرده بودند یا به‌طور جدی قدرت و نفوذ خود را از دست دادند. نتایج. جنگ، توازن قوا را به حدی تغییر داده بود که آنتیگون می‌توانست تهدیدی برای هر یک یا همه دیادوخوی‌های دیگر باشد. این باعث شد که کاساندر، بطلمیوس (به همراه سلوکوس) و لوسیماخوس علیه او در جنگ سوم دیادوخوی متحد شوند. مناطقی که اکنون تحت کنترل آنتیگون قرار داشتند، بعدها اساس امپراتوری سلوکی را تشکیل دادند.
ورم لنفاوی کارآموزان، یک نشانه بالینی واضح است که با ورم لنفاوی وخیم در هر دو مُچ پا و ساق پا تشخیص داده می‌شود، و معمولاً پس از ایستادن‌های طولانی مدت (ایستادن بدون حرکت) ایجاد می‌گردد؛ مانند ایستادن طولانی و بی‌حرکت سربازان یا حتی در میان کارگران کارآموز که مجبور به ایستادن‌های طولانی هستند نیز دیده می‌شود. ورم لنفاوی کارآموزان، در بزرگسالان جوان سالمی که تحت آموزش استخدام نظامی یا افراد کارآموزی که در معرض ایستادن طولانی مدت قرار می‌گیرند، ظاهر می‌شود این وضعیت معمولاً در چند روز اول شروع تمرین یا کار
وضعیت معمولاً در چند روز اول شروع تمرین یا کار سخت ایجاد می‌شود. علائم و نشانه‌ها. بیماران با شروع وخیم و حاد تورم، درد، اریتم، حساسیت شدید، گرمی و دامنه حرکتی محدود در هر دو مچ پا مواجه می‌شوند. البته در صورت بی‌توجهی ممکن است تمام پا درگیر و متورم شود، اما قسمت‌های انتهایی پا و انگشتان پا معمولاً در امان هستند. بیماران همچنین ممکن است تب شدید، ادم حفره ای و افت فشار خون را نیز تجربه کنند. نشانه‌های بالینی معمولاً شبیه سلولیت است، اما درگیری دو طرفه (در هر دو پا) یک ویژگی متمایزکننده است. تشخیص. افزایش
هر دو پا) یک ویژگی متمایزکننده است. تشخیص. افزایش قابل توجه نشانگرهای التهابی، مانند گلبول‌های سفید، سرعت رسوب گلبول های قرمز و پروتئین واکنشی سی در بیماران ورم لنفاوی کارآموزان دیده می‌شود. روش‌های تصویربرداری، مانند ام‌آرآی، ورم وسیع بافت نرم، به‌ویژه در اطراف برآمدگی‌های قوزک داخلی و جانبی را نشان می‌دهد. علت. علت اصلی آن هنوز به خوبی درک نشده‌است. اما واسکولیت لکوسیتوکلاستیک به عنوان علت زمینه‌ای که منجر به ورم لنفاوی واکنشی شناخته می‌شود، فرض بر این است که ایستادن طولانی‌مدت با کشش کامل زانو و حداقل
که ایستادن طولانی‌مدت با کشش کامل زانو و حداقل حرکت برای مدت طولانی باعث نارسایی موقت در پمپاژ سیستم‌های وریدی و لنفاوی در ناحیه ساق پا می‌شود که منجر به احتقان وریدی حاد و رسوب کمپلکس‌های ایمنی می‌شود؛ بنابراین باعث به واسکولیت التهابی پوستی عمیق می‌گردد. درمان. استراحت کردن و بالا بردن پاها اصلی‌ترین درمان است که باعث تسکین سریع می‌شود (البته لازم به ذکر بعد از فروکش کردن ورم اگر بیمار همچنان به ایستادن‌های طولانی مدت ادامه دهد این ورم لنفاوی بازخواهد گشت) جوراب‌های فشاری نیز برای کاهش ورم و تسریع بهبودی
جوراب‌های فشاری نیز برای کاهش ورم و تسریع بهبودی پیشنهاد شده‌اند، اما هیچ مطالعه بالینی برای اثبات اثربخشی آن‌ها در ورم لنفاوی کارآموزان وجود ندارد. نخستین مورد توصیف شده. اولین موارد توصیف شده در میان کارآموزان پایه نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا در اوت ۲۰۱۱ در پایگاه نیروی هوایی لاکلند، تگزاس توصیف و ثبت شده‌است.
بوریس برکا متولد ۲۶ نوامبر ۱۹۸۱ در لودویگسهافن، یک دی‌جی و تهیه‌کنندهٔ موسیقی آلمانی است. او سبک موسیقی خود را با عنوان "High-Tech Minimal" توصیف می‌کند. برکا با الهام از کارناوال ریو، در زمان‌هایی که برای اولین بار در برزیل اجرا می‌کرد، از ماسک کارناوال ونیزی به عنوان ظاهر خاص خودش استفاده می‌کند. از آن زمان، او در کلوپ‌های سراسر جهان و در برخی از بزرگ‌ترین جشنواره‌ها مانند تومارولند، Timewarp و Exit Festival به اجرا می‌پرداخته است. بوریس و دوستانش آن کلو و دنیز بول لیبل "Fckng Serious" را در سال ۲۰۱۵
و دنیز بول لیبل "Fckng Serious" را در سال ۲۰۱۵ تأسیس کردند. در اوت ۲۰۱۹، او برای اولین بار در ایبیزا در کلوپ Hï Ibiza به اجرا پرداخته است. او در ۶ سالگی قربانی فاجعه نمایش هوایی رامشتاین شد. این باعث سوختگی شدید وی شد و دیدگاه کلی او به زندگی را تغییر داد. وی در مصاحبه‌ای عنوان می‌کند: «این یک اتفاق خاص در زندگی من بود. من تنها بودم، پسر کوچکی بودم و در شرایط حادی قرار داشتم». در ۲۴ ژانویه ۲۰۲۰، برکا ششمین آلبوم خود "Space Diver" را به عنوان اولین آلبوم خود برای Ultra Records منتشر کرد.
ژان باپتیست کریر (۱۶ مارس ۱۷۵۶–۱۶ دسامبر ۱۷۹۴) یک انقلابی و سیاستمدار در دوران انقلاب فرانسه بود که بیش از همه، به‌دلیل اقدامات خود در جنگ ووندی در دوران حکومت وحشت شناخته شده‌است. او دستور اعدام ۴۰۰۰ غیرنظامی، که عمدتاً از کشیش‌ها، زنان و کودکان بودند را در نانت صادر کرد. برخی از آن اعدام‌ها، با غرق کردن افراد در رود لوآر انجام شد که کریر آن را «حمام ملی» توصیف می‌کرد. پس از سقوط دولت روبسپیر، کریر به‌دلیل ارتکاب جنایات جنگی توسط دادگاه انقلابی محاکمه شد، و در نهایت، مجرم شناخته و اعدام شد. سال‌های آغازبن.
در نهایت، مجرم شناخته و اعدام شد. سال‌های آغازبن. کریر در روستایی در نزدیکی اوریاک متولد شد. او و خانواده‌اش به‌عنوان کشاورز مستأجر طبقه متوسط، از درآمد حاصل از زراعت زمین یک نجیب‌زاده فرانسوی زندگی می‌کردند. پس از تحصیل در مدرسهٔ اوریاک، او توانست طیف گسترده‌ای از علایق شغلی خود را دنبال کند. کریر تا سال ۱۷۸۵ در یک دفتر وکالت در پاریس کار کرد تا این‌که به اوریاک بازگشت، ازدواج کرد و با وقوع انقلاب، به گارد ملی فرانسه و باشگاه ژاکوبن‌ها پیوست. در سال ۱۷۹۰ او یک وکیل (مشاور برای قلمرو پیشکاری) بود و در سال
یک وکیل (مشاور برای قلمرو پیشکاری) بود و در سال ۱۷۹۲ به عنوان معاون کنوانسیون ملی فرانسه از کانتال انتخاب شد. او پیش از آن، به‌عنوان یکی از اعضای بانفوذ باشگاه کوردلیرز و باشگاه ژاکوبن‌ها شناخته می‌شد. پس از انقیاد فلاندر، او یکی از کمیسرهایی بود که در اواخر سال ۱۷۹۲ توسط کنوانسیون، نامزد شد. او به اعدام لوئی شانزدهم پادشاه فرانسه رأی داد و یکی از نخستین افرادی بود که خواستار دستگیری دوک اورلئان شد و در سرنگونی ژیروندیست‌ها (در ۳۱ مه) نیز نقش مهمی داشت. نمایندگی در نانت. کریر پس از یک مأموریت به نرماندی،
در نانت. کریر پس از یک مأموریت به نرماندی، در اوایل اکتبر ۱۷۹۳، به‌عنوان نمایندهٔ در مأموریت و تحت دستور کنوانسیون ملی، برای سرکوب شورش ضدانقلابیون به نانت فرستاده شد. او یک دادگاه انقلابی در نانت تأسیس کرد که لژیون مارا نامیده می‌شد، تا به سرعت از توده‌های زندانیان انباشته‌شده در زندان‌ها خلاص شود. محاکمه‌ها به‌سرعت پایان یافته و قربانیان به‌وسیلهٔ گیوتین یا تیرباران کشته، یا به روشی غیرانسانی‌تر از بین برده شدند. کریر در نامه‌ای بیست صفحه‌ای به جمهوری‌خواهان هم‌نظرخود قول داد که حتی یک ضدانقلاب یا
هم‌نظرخود قول داد که حتی یک ضدانقلاب یا انحصارگر (با اشاره به احتکارکنندگان و صاحبان زمین‌های اشرافی) را در نانت آزاد نگذارد. برخوردهای شدید او توسط کمیته امنیت عمومی تأیید شد و در روزهای بعد، کریر تعداد زیادی از زندانیان را سوار کشتی‌هایی کرد که درهایی در ته آن وجود داشت و آن‌ها را در رودخانه لوآر غرق کرد. این اعدام‌ها، به‌ویژه اعدام کشیش‌ها و راهبه‌ها، و همچنین زنان و کودکان، معروف به غرق‌شدگان در نانت ("نویادس") و رفتارهای او، باعث شهرت کریر به‌عنوان شخصی ظالم بی‌رحم شد. او در نوامبر ۱۷۹۳ دستور غرق کردن
ظالم بی‌رحم شد. او در نوامبر ۱۷۹۳ دستور غرق کردن ۹۴ کشیش در لوآر را صادر کرد. برخی مدعی بودند که او دستور داده بود تا پیش از غرق شدن، زنان و مردان جوان زندانی را به‌شکل برهنه به هم ببندند. به این روش، «ازدواج جمهوری» می‌گفتند، اما بعداً مشخص شد که این اتهام، شایعه‌ای است که ضدانقلاب ساخته بود. آدولف تیر او را به‌عنوان «یکی از ارواح پست و خشن توصیف کرد که در هیجان جنگ‌های داخلی، به هیولاهای ظلم و تندروی تبدیل می‌شوند». محاکمه و اعدام. در فوریهٔ ۱۷۹۴، پس از این‌که یکی از اعضای کمیته امنیت عمومی با اطلاعاتی
این‌که یکی از اعضای کمیته امنیت عمومی با اطلاعاتی در مورد جنایات در حال انجام کریر از نانت بازگشت، کریر توسط روبسپیر به پاریس فراخوانده شد، اما خود کریر در آن هنگام، محاکمه نشد. چند ماه بعد، واکنش ترمیدوری منجر به سقوط روبسپیر و کمیته امنیت عمومی شد. موقعیت و اقدامات کریر نیز به‌طرز خطرناکی افشا شد و زندانیانی که او از نانت آورده بود تبرئه و آزاد شدند و محکومیت‌ها نسبت به اقدامات کریر افزایش یافت. کریر در در ۳ سپتامبر ۱۷۹۴ دستگیر شد. وی در محاکمهٔ خود در دادگاه انقلابی به سرعت اتهامات ضدبشری علیه خود را رد
انقلابی به سرعت اتهامات ضدبشری علیه خود را رد کرد و اظهار داشت: «من سهم کمی در پلیس نانت داشتم؛ من فقط به‌صورت موقت و گذرا آن‌جا بودم، ابتدا در رن و سپس در ارتش. وظیفه اصلی من مراقبت و تجهیز نیروهایمان بود و به مدت شش ماه، ۲۰۰٬۰۰۰ سرباز را بدون این‌که هزینه‌ای برای دولت داشته باشد، در آن‌جا تأمین کردم. از این رو من اطلاعات کمی برای ارائه در این مورد دارم. من از موارد اتهامی خود اطلاع کمی دارم یا اطلاعی ندارم.» پس از این بیانیه، یکی از نمایندگان، به‌نام فیلیپس، از جای خود بلند شد و کریر را با صدای بلند متهم
از جای خود بلند شد و کریر را با صدای بلند متهم به غرق کردن ساکنین، اعدام‌های گسترده، تخریب، دزدی، غارت، تخریب نانت، ایجاد قحطی و بی‌نظمی، و سلاخی زنان و کودکان کرد. افرادی شبه‌نظامی، از «شرکت مارات»، که کریر برای پاکسازی نانت از آن استفاده می‌کرد، در طول محاکمه حضور داشتند، همه این افراد به‌طور مستقیم و غیرمستقیم توسط کریر منصوب شده بودند و همگی آن‌ها بخشی از کمیته انقلابی نانت بودند. هیئت منصفه‌ای که به پروندهٔ کریر رسیدگی می‌کرد، با پایان یافتن محاکمه، مات و مبهوت مانده و به اتفاق آرا به اعدام کریر رای
و مبهوت مانده و به اتفاق آرا به اعدام کریر رای دادند. از این رو، دادگاه انقلابی، او را در اتهام به اعدام دسته‌جمعی شهروندانی که علیه جمهوری نجنگیده بودند، از طریق غرق کردن و تیرباران که «آگاهانه، شرورانه و با نیت ضدانقلابی» انجام شده بود، گناهکار اعلام کرد. او همراه با دو هم‌دست خود در کمیته انقلابی نانت، در ۱۶ دسامبر ۱۷۹۴ توسط گیوتین در پاریس اعدام شد.
بایان‌آویل (، باياناۋىل) یک شهرک در قزاقستان است که در استان پاولودار، در شمال شرق قزاقستان واقع شده‌است.
چارباغتی (، شارباقتى) یک شهرک در قزاقستان است که در استان پاولودار واقع شده است. چارباغتی ۸۹۴۵ نفر جمعیت دارد. وجه تسمیه. نام این شهرستان، متشکل از واژهٔ قزاقی شارباق (، شارباق)، معادل «چهارباغ» در فارسی، و پسوند ترکی «ـلو» (البته متحول شده به «ـتی» دلیل قانون «همگونی صامت‌ها» در آن زبان) است، به معنی «منطقهٔ دارای چهارباغ».
کوک‌توبه () یک شهرک در قزاقستان است که در استان پاولودار واقع شده است. کوک‌توبه ۴۳۱۵ نفر جمعیت دارد.
شهرستان ماملیوت (به قزاقی: Мамлют ауданы، مامليۋت اۋدانى) یک شهرستان در قزاقستان است که در استان قزاقستان شمالی واقع شده‌است. شهرستان ماملیوت ۲۰٬۲۴۱ نفر جمعیت دارد. وجه تسمیه. نام این شهرستان، گرفته شده از نام روستای مرکزی این شهرستان، روستای ماملیوت می باشد. این روستا در سال ۱۷۸۶ توسط شخصی از تاتارهای ولگا، اصالتا از خانات قازان، با نام «مولود» بنا شده است. نام مولود، در زبان تاتاری، با واکه‌های پیشین و به صورت «مَولوٚت» (Мәулүт / Məulüt) تلفظ می شده. این نام، به صورت «ماولیوت» (Мавлют / Mavlyut) وارد زبان
به صورت «ماولیوت» (Мавлют / Mavlyut) وارد زبان روسی شده است. در نهایت، این نام وارد زبان قزاقی شده، و حروف صامت آن، به تبعیت از قوانین آوایی قزاقی متحول شده و به صورت «ماملیوت» (Мамлют / Mamlyut) در آمده است. پس در واقع نام این شهرستان، همان واژهٔ «مولود» پس از گذر از چندین زبان و تحولات آوایی روی آن می‌باشد.
ماملیوت یک منطقهٔ مسکونی در قزاقستان است که در شهرستان ماملیوت واقع شده‌است. ماملیوت ۷٬۳۲۰ نفر جمعیت دارد. وجه تسمیه. این روستا در سال ۱۷۸۶ توسط شخصی از تاتارهای ولگا، اصالتا از خانات قازان، با نام «مولود» بنا شده است. نام مولود، در زبان تاتاری، با واکه‌های پیشین و به صورت «مَولوٚت» (Мәулүт / Məulüt) تلفظ می شده. این نام، به صورت «ماولیوت» (Мавлют / Mavlyut) وارد زبان روسی شده است. در نهایت، این نام وارد زبان قزاقی شده، و حروف صامت آن، به تبعیت از قوانین آوایی قزاقی متحول شده و به صورت «ماملیوت» (Мамлют /
قزاقی متحول شده و به صورت «ماملیوت» (Мамлют / Mamlyut) در آمده است. پس در واقع نام این روستا، همان واژهٔ «مولود» پس از گذر از چندین زبان و تحولات آوایی روی آن می‌باشد.
شهرستان ماغجان جمعه‌بایف (به قزاقی: Мағжан Жұмабаев ауданы، ماعجان جۇماباەۆ اۋدانى) یک شهرستان در قزاقستان است که در استان قزاقستان شمالی واقع شده‌است. شهرستان ماغجان جمعه‌بایف ۳۴٬۰۵۵ نفر جمعیت دارد. وجه تسمیه. نام این شهرستان برای ارج نهادن به فعال سیاسی برجستهٔ قزاقِ زادهٔ سال ۱۸۹۳ میلادی در شهر آق‌مولا (آستانه امروزی)، «» انتخاب شده است. وی نام شخصی خویش را در سنین نوجوانی از «محمدجان» به «ماغجان» کوتاه کرد. ایشان یکی از برجسته‌ترین فعالین سیاسی قزاق بودند که در دو دههٔ اول اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی،
که در دو دههٔ اول اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی، برای خودمختاری و استقلال ملت قزاق از حاکمیت روسیه تلاش و پویایی کردند. در دههٔ ۱۹۳۰ میلادی، به جرم «ناسیونالیسم و پان‌ترکی»، ماغجان جمعه‌بایف به دست نظام استالین دستگیر و اعدام شد.
شهرستان جامبیل (به قزاقی: Жамбыл ауданы، جامبىل اۋدانى) یک شهرستان در قزاقستان است که در استان قزاقستان شمالی واقع شده‌است. شهرستان جامبیل ۲۳٬۵۵۷ نفر جمعیت دارد.
کیشکنکول () یک منطقهٔ مسکونی در قزاقستان است که در استان قزاقستان شمالی واقع شده‌است. این شهرک ۶۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
شهرستان تیمیریازوف (به قزاقی: Тимирязев ауданы، تيميريازەۆ اۋدانى) یک شهرستان در قزاقستان است که در استان قزاقستان شمالی واقع شده‌است. شهرستان تیمیریازوف۱۲٬۹۶۰ نفر جمعیت دارد. وجه تسمیه. نام این شهرستان برای ارج نهادن به دانشمند و گیاه‌شناس برجستهٔ روسی، «کلیمنت تیمیریازوف» ، زادهٔ ۱۸۴۳، که تئوری‌های چارلز داروین در مورد تکامل موجودات زنده در امپراطوری روسیه گسترش داد انتخاب شده است. در زمان حیات وی، کشور امروزی قزاقستان بخشی از امپراطوری روسیه بوده.
روابط دیپلماتیک بین عراق و ایالات متحده زمانی آغاز شد که ایالات متحده برای اولین بار عراق را در ۹ ژانویه۱۹۳۰با امضای کنوانسیون انگلیسی-آمریکایی-عراقی در لندن توسط چارلز جی داوز، سفیر ایالات متحده در بریتانیا به رسمیت شناخت. امروزه با توجه به دخالت سیاسی و نظامی آمریکا پس از تهاجم به عراق و روابط دوجانبه آنها پس از آن، ایالات متحده کمک نظامی و آموزش نظامی به نیروهای امنیتی عراق می‌دهد و همچنین از پایگاه‌های نظامی خود استفاده می‌کند. در سال ۲۰۲۰، مجلس عراق رای داد که از ایالات متحده و اعضای ائتلافش بخواهد همه
داد که از ایالات متحده و اعضای ائتلافش بخواهد همه نیروهای خود را از این کشور خارج کنند، رئیس‌جمهور ایالات متحده، ترامپ تأکید کرد که اگر نیروهای ایالات متحده مجبور به خروج از عراق شوند، تحریم‌ها علیه عراق اعمال خواهد شد. در همین حال، عراق مکانیزمی را برای خروج نیروهای ائتلاف از این کشور آماده کرده و گفتگو با اعضای ائتلاف را آغاز کرده‌است. به گفته دفتر نخست‌وزیر عراق، ایالات متحده قول داده‌است که استفاده غیرمجاز از حریم هوایی عراق و نقض حاکمیت این کشور را پیگیری کند. امپراطوری عثمانی. تعامل تجاری آمریکا با
کند. امپراطوری عثمانی. تعامل تجاری آمریکا با امپراتوری عثمانی (که شامل منطقه ای بود که بعداً به عراق مدرن تبدیل شد) در اواخر قرن۱۸آغاز شد. در سال۱۸۳۱، کاردار دیوید پورتر، اولین دیپلمات آمریکایی در امپراتوری عثمانی، در پایتخت قسطنطنیه شد. با انحلال امپراتوری عثمانی پس از جنگ جهانی اول، ایالات متحده از اداره بریتانیا بر عراق به عنوان یک دستور حمایت کرد، اما اصرار داشت که به جای اینکه مستعمره بماند، برای استقلال آماده شود. رسمیت عراق توسط آمریکا. ایالات متحده عراق را در ۹ژانویه ۱۹۳۰به رسمیت شناخت، زمانی که
عراق را در ۹ژانویه ۱۹۳۰به رسمیت شناخت، زمانی که چارلز جی داوز، سفیر ایالات متحده در بریتانیا، کنوانسیون انگلیسی-آمریکایی-عراقی را در لندن امضا کرد. بر اساس مقدمه این کنوانسیون، «ایالات متحده آمریکا عراق را به عنوان یک کشور مستقل به رسمیت می‌شناسد». در این معاهده، ایالات متحده همچنین اذعان داشت که «روابط ویژه» بین بریتانیا و عراق وجود داشت، زیرا عراق طبق معاهده ورسای تحت حمایت بریتانیا قرار داشت. در سال۱۹۳۲، عراق به وضعیت فرمانروایی خود پایان داد. روابط دیپلماتیک و نمایندگی آمریکا در عراق در ۳۰مارس
دیپلماتیک و نمایندگی آمریکا در عراق در ۳۰مارس ۱۹۳۱برقرار شد، زمانی که الکساندر کی اسلون (در آن زمان به عنوان کنسول در عراق خدمت می‌کرد) به عنوان کاردار نمایندگی آمریکا در بغداد منصوب شد. ایالات متحده در ۲۸دسامبر ۱۹۴۶نمایندگی دیپلماتیک خود در عراق را از یک نمایندگی به سفارت تغییر داد. اتحادیه عرب. در ۲۸می ۱۹۵۸، ایالات متحده اتحادیه عرب را که بین عراق و پادشاهی هاشمی اردن تشکیل شده بود، به رسمیت شناخت. به رسمیت شناختن دولت جدید توسط ایالات متحده در تبادل یادداشت‌هایی بین سفارت آمریکا در بغداد و وزارت امور
بین سفارت آمریکا در بغداد و وزارت امور خارجه اتحادیه عرب به رسمیت شناخته شد. در اعلام به رسمیت شناختن ایالات متحده، وزارت امور خارجه خاطرنشان کرد که قانون اساسی اتحادیه عرب تصریح می‌کند که «امور خارجی به همان صورتی که در حال حاضر هست باقی خواهد ماند» با دو پادشاهی که برای تشکیل کشور جدید به آن ملحق شده‌اند. در نتیجه روابط دیپلماتیک رسمی بین آمریکا و اتحادیه عرب برقرار نشد و روابط دیپلماتیک بین آمریکا و عراق و آمریکا و اردن بدون وقفه ادامه یافت. روابط با دولت قاسم، ۱۹۵۸–۱۹۶۳. روابط بین ایالات متحده و عراق
قاسم، ۱۹۵۸–۱۹۶۳. روابط بین ایالات متحده و عراق پس از سرنگونی سلطنت عراق در ۱۴ژوئیه 1958تیره شد که منجر به اعلام حکومت جمهوری به رهبری سرتیپ عبدالکریم قاسم شد. رئیس‌جمهور دوایت دی. آیزنهاور، با نگرانی از نفوذ اعضای حزب کمونیست عراق (ICP) در دولت قاسم، و با امید به جلوگیری از «استثمار بعثی‌ها یا کمونیست‌ها از وضعیت»، کمیته ویژه ای در مورد عراق (SCI) ایجاد کرده بود. در آوریل ۱۹۵۹برای نظارت بر رویدادها و پیشنهاد موارد احتمالی مختلف برای جلوگیری از تسلط کمونیستی بر کشور. قاسم در طول سال۱۹۶۰اقدامات سرکوبگرانه
بر کشور. قاسم در طول سال۱۹۶۰اقدامات سرکوبگرانه متعددی را علیه کمونیست‌ها انجام داد، و این - همراه با اعتقاد دولت جان اف کندی مبنی بر اینکه عراق برای جنگ سرد گسترده‌تر مهم نبود - منجر به فروپاشی کمیته ویژه در مورد عراق در چند روز پس از آن شد. مراسم تحلیف کندی به عنوان رئیس‌جمهور عراق را به توجه مقام‌های آمریکایی بازگرداند. در ۲۵ژوئن ۱۹۶۱، قاسم نیروهای خود را در امتداد مرز بین عراق و کویت بسیج کرد و ملت اخیر را "بخش جدا نشدنی عراق" اعلام کرد و باعث ایجاد یک " بحران کویت " کوتاه مدت شد. بریتانیا که به تازگی
" بحران کویت " کوتاه مدت شد. بریتانیا که به تازگی استقلال کویت را در۱۹ژوئن اعطا کرده بود و اقتصاد آن به شدت به نفت کویت وابسته بود در ۱ژوئیه با اعزام۵۰۰۰سرباز به این کشور برای جلوگیری از هرگونه تهاجم عراق پاسخ داد. در همان زمان، کندی برای مدت کوتاهی یک گروه ضربت نیروی دریایی ایالات متحده را به بحرین اعزام کرد و بریتانیا (به اصرار دولت کندی) اختلاف را به شورای امنیت سازمان ملل برد، جایی که قطعنامه پیشنهادی توسط اتحاد جماهیر شوروی وتو شد. این وضعیت سرانجام در اکتبر حل شد، زمانی که نیروهای بریتانیایی خارج
در اکتبر حل شد، زمانی که نیروهای بریتانیایی خارج شدند و یک نیروی۴۰۰۰نفری اتحادیه عرب جایگزین شد. پاسخ اولیه دولت کندی به این بن‌بست با انگیزه ایجاد تصویری از ایالات متحده به عنوان یک «قدرت مترقی ضد استعماری که تلاش می‌کند با ناسیونالیسم عرب به طور سازنده کار کند» و نیز ترجیح ایالات متحده دورکردن انگلیس از مسائل مربوط به خلیج فارس بود. پس از بازگشت مصطفی بارزانی رهبر کردها در سال۱۹۵۸به عراق از تبعید در اتحاد جماهیر شوروی، قاسم قول داده بود که اجازه حکومت خودمختار در اقلیم کردستان شمال عراق را بدهد، اما تا
در اقلیم کردستان شمال عراق را بدهد، اما تا سال۱۹۶۱قاسم هیچ پیشرفتی در جهت دستیابی به این هدف نداشت. در ژوئیه۱۹۶۱، پس از ماه‌ها خشونت بین قبایل کرد متخاصم، بارزانی به شمال عراق بازگشت و شروع به بازپس‌گیری اراضی از رقبای کرد خود کرد. اگرچه دولت قاسم به تشدید خشونت‌ها پاسخی نداد، اما حزب دمکرات کردستان(KDP) لیستی از خواسته‌ها را در ماه اوت به قاسم ارسال کرد که شامل خروج نیروهای دولتی عراق از خاک کردستان و آزادی سیاسی بیشتر بود.برای ماه بعد، مقام‌های ایالات متحده در ایران و عراق پیش‌بینی کردند که یک جنگ
متحده در ایران و عراق پیش‌بینی کردند که یک جنگ قریب‌الوقوع است. قاسم در مواجهه با از دست دادن شمال عراق پس از اینکه کردهای غیر بارزانی کنترل یک جاده کلیدی منتهی به مرز ایران را در اوایل سپتامبر به دست گرفتند و در۱۰سپتامبر و۱۲سپتامبر به نیروهای عراقی کمین کردند و قتل‌عام کردند، سرانجام دستور بمباران سیستماتیک روستاهای کرد را در سپتامبر صادر کرد، که باعث شد بارزانی در۱۹سپتامبر به شورش بپیوندد.به عنوان بخشی از استراتژی ابداع شده توسط الکساندر شلپین در ژوئیه ۱۹۶۱برای منحرف کردن تمرکز ایالات متحده و متحدانش از
منحرف کردن تمرکز ایالات متحده و متحدانش از موضع تهاجمی اتحاد جماهیر شوروی در برلین، کاگ‌ب شوروی روابط خود را احیا کرد. با بارزانی و تشویق او به شورش، اگرچه بارزانی قصد نداشت به عنوان نیابت آنها عمل کند. تا مارس۱۹۶۲، نیروهای بارزانی کنترل شدید کردستان عراق را در دست داشتند، اگرچه بارزانی به دلیل ترس از اینکه دولت عراق اقدامات تلافی جویانه علیه غیرنظامیان انجام دهد، از تصرف شهرهای بزرگ خودداری کرد. ایالات متحده درخواست کردها را برای کمک رد کرد، اما قاسم با این وجود، کردها را به عنوان «دستفروشان آمریکایی»
این وجود، کردها را به عنوان «دستفروشان آمریکایی» محکوم کرد و در عین حال شوروی را از هر گونه مسئولیتی برای ناآرامی‌ها مبری کرد. در دسامبر ۱۹۶۱، دولت قاسم قانون عمومی ۸۰را تصویب کرد که بر اساس آن، امتیاز شرکت نفت عراق متعلق به بریتانیا و آمریکا به مناطقی که در آن نفت واقعاً تولید می‌شد، محدود می‌کرد و عملاً ۹۹٫۵درصد امتیاز شرکت نفت عراق را مصادره می‌کرد. مقام‌های ایالات متحده از مصادره مالکیت و همچنین وتوی اخیر شوروی قطعنامه سازمان ملل متحد با حمایت مصر مبنی بر درخواست پذیرش کویت به عنوان یک کشور عضو سازمان
بر درخواست پذیرش کویت به عنوان یک کشور عضو سازمان ملل متحد، که به عقیده آنها مرتبط است، نگران شدند. رابرت کومر، مشاور ارشد شورای امنیت ملی (NSC) نگران این بود که اگر شرکت نفت عراق در پاسخ به تولید نفت خود پایان دهد، قاسم ممکن است "کویت را به چنگ بیاورد" (در نتیجه تولید نفت خاورمیانه را به بن‌بست برساند) یا "خود را به اسلحه روسیه بیندازد." در همان زمان، کومر به شایعات گسترده مبنی بر قریب‌الوقوع بودن یک کودتای ملی گرایانه علیه قاسم اشاره کرد و این پتانسیل را داشت که «عراق را به یک محور بی‌طرف تر بازگرداند».
داشت که «عراق را به یک محور بی‌طرف تر بازگرداند». به دنبال توصیه کومر، در ۳۰دسامبر، مک جورج باندی، مشاور امنیت ملی کندی، تلویحی از جان جرنگان، سفیر ایالات متحده در عراق، به رئیس‌جمهور فرستاد که در آن استدلال می‌کرد که ایالات متحده "در خطر شدید [از] کشیده شدن به [یک] است] وضعیت پرهزینه و از نظر سیاسی فاجعه بار در مورد کویت. باندی همچنین از کندی برای "فشار دولت" برای بررسی تدابیری برای حل و فصل اوضاع با عراق درخواست کرد و افزود که همکاری با انگلیس "در صورت امکان" مطلوب است، اما منافع خودمان، نفت و غیره،
امکان" مطلوب است، اما منافع خودمان، نفت و غیره، بسیار مستقیم در آن دخیل است. در آوریل ۱۹۶۲، وزارت امور خارجه دستورالعمل‌های جدیدی در مورد عراق صادر کرد که هدف آن افزایش نفوذ آمریکا در این کشور بود. تقریباً در همان زمان، کندی به آژانس اطلاعات مرکزی (سیا) تحت هدایت آرچی روزولت جونیور دستور داد تا مقدمات یک کودتای نظامی علیه قاسم را آغاز کند. در ۲ژوئن، هاشم جواد، وزیر امور خارجه عراق، به جرنگان دستور داد کشور را ترک کند، و اظهار داشت که عراق نیز سفیر خود را از واشینگتن خارج می‌کند تا به انتقام از پذیرش
را از واشینگتن خارج می‌کند تا به انتقام از پذیرش استوارنامه سفیر جدید کویت توسط ایالات متحده در ۱ژوئن، که عراق بارها آن را دریافت کرده بود. هشدار داد که منجر به کاهش سطح روابط دیپلماتیک خواهد شد. علیرغم هشدارهای عراق، مقام‌های ارشد ایالات متحده از کاهش درجه حیرت‌زده شدند. کندی از پیامدهای احتمالی پذیرش سفیر کویت مطلع نشده بود. در پایان سال۱۹۶۲، یک سری شکست‌های بزرگ به دست شورشیان کرد به شدت به روحیه ارتش عراق و حمایت مردمی قاسم آسیب رساند. از سپتامبر ۱۹۶۲تا فوریه۱۹۶۳، قاسم بارها «فعالیت‌های جنایتکارانه»
فوریه۱۹۶۳، قاسم بارها «فعالیت‌های جنایتکارانه» ایالات متحده را عامل موفقیت کردها در میدان نبرد می‌دانست، اما وزارت امور خارجه درخواست‌های کاردار ایالات متحده در بغداد، روی ملبورن، برای پاسخ علنی به قاسم را رد کرد. ادعاهایی از ترس اینکه انجام این کار حضور باقیمانده آمریکا در عراق را به خطر بیندازد. در ۵ فوریه۱۹۶۳، وزیر امور خارجه، دین راسک به سفارت ایالات متحده در عراق اطلاع داد که وزارت امور خارجه «به دقت در حال بررسی است که آیا در موازنه منافع ایالات متحده [در] این مقطع خاص با کنار گذاشتن سیاست [خود] مبنی