payamvha/North_RAG huggingface dataset:
قاره‌پیمای یوآر-۱۰۰ اِن با شش کلاهک، ۴۶ موشک آر تی-۲۳ مولودت با ده کلاهک، و همچنین ۳۳ بمب افکن سنگین می‌شدند. به‌طور رسمی، این سلاح‌ها توسط کشورهای مشترک المنافع کنترل می‌شدند. در سال ۱۹۹۴ اوکراین موافقت کرد که این تسلیحات را نابود کند و به معاهده منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای (NPT) بپیوندد. واحدهای نظامی سابق. اوکراین به عنوان یک جمهوری در اتحاد جماهیر شوروی، دارای پایگاه نیروهای هسته‌ای زیر بود: خلع سلاح هسته‌ای. جان میرشایمر، نظریه‌پرداز روابط بین‌الملل و استاد دانشگاه شیکاگو، در مقاله‌ای که سال ۱۹۹۳ منتشر
دانشگاه شیکاگو، در مقاله‌ای که سال ۱۹۹۳ منتشر کرد پیش‌بینی کرده بود که احتمالاً اوکراین، بدون هیچ گونه بازدارندهٔ هسته‌ای، مورد تجاوز روسیه قرار خواهد گرفت. اما این دیدگاه در آن زمان بسیار در اقلیت بود. نتیجهٔ مطالعه ای که در سال ۲۰۱۶ در ژورنال "World Affairs" منتشر شد استدلال کرد که به نظر نویسندگان، خلع سلاح اتمی اوکراین یک «اشتباه احمقانه» نبود و مشخص نیست که اوکراین بتواند به عنوان کشوری هسته‌ای وضعیت بهتری داشته باشد. این مطالعه بیان داشت که تلاش برای استقلال اوکراین با هدف تبدیل آن به یک کشور
برای استقلال اوکراین با هدف تبدیل آن به یک کشور غیرهسته‌ای بوده‌است. به گفته نویسندگان، ایالات متحده در مورد خلع سلاح هسته‌ای اوکراین را مستثنی از دیگر کشورهای حاصل فروپاشی شوروی (همانند بلاروس و قزاقستان) نمی‌دانست. همچنین ارزش بازدارندگی تسلیحات هسته‌ای در اوکراین نیز مشکوک بود زیرا اوکراین باید ۱۲ تا ۱۸ ماه برای ایجاد کنترل کامل عملیاتی بر زرادخانه هسته‌ای به جا مانده از شوروی وقت می‌گذاشت. موشک‌های کروز هواپرتاب در زمان فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی توسط روس‌ها غیرفعال شده بودند که حتی اگر توسط
توسط روس‌ها غیرفعال شده بودند که حتی اگر توسط اوکراینی‌ها دوباره پیکربندی شده و به‌کار می‌افتادند، بعید به نظر می‌رسید که آنها بتوانند بازدارندگی لازم را به ارمغان آورند. ضمناً اگر اوکراین تصمیم به ایجاد کنترل کامل عملیاتی بر تسلیحات هسته‌ای می‌گرفت، با تحریم‌های غرب یا حتی با لغو به رسمیت شناختن دیپلماتیک توسط ایالات متحده و دیگر متحدان ناتو و همچنین احتمالاً با اقدام تلافی جویانه روسیه روبرو می‌شد. به علاوه، از آنجایی که اوکراین برنامه تسلیحات هسته‌ای نداشت با پایان یافتن عمر مفید تسلیحات هسته‌ای با مشکل
با پایان یافتن عمر مفید تسلیحات هسته‌ای با مشکل روبه‌رو می‌شد چرا که نمی‌توانست آنها را جایگزین کند. اوکراین در ازای کنار گذاشتن سلاح‌های هسته ای خود غرامت مالی و همچنین تضمین‌های امنیتی تفاهم‌نامه بوداپست دریافت کرد. تفاهم‌نامه بوداپست. در ۵ دسامبر ۱۹۹۴ رهبران اوکراین، روسیه، بریتانیا و ایالات متحده تفاهم‌نامه‌ای را برای ارائه تضمین‌های امنیتی به اوکراین در رابطه با الحاق این کشور به NPT به عنوان یک کشور غیرهسته‌ای امضا کردند. هر چهار طرف این تفاهم‌نامه را امضا کردند که شامل یک مقدمه و شش بند بود. این
را امضا کردند که شامل یک مقدمه و شش بند بود. این تفاهم‌نامه به شرح زیر است:
گیل اینس (Gil Eanes) (یا طبق املای آن در پرتغالی باستان، Eannes)، ناوبر و کاوشگر پرتغالی در قرن پانزدهم بود. زندگی‌نامه. گیل اینس در سال ۱۳۹۵ میلادی در لاگوس متولد شد. اطلاعات زیادی دربارهٔ زندگی شخصی او پیش از حضور پُر رنگش در عصر کاوش پرتغال و قبل از اینکه او پیش‌خدمت خانوادگی و محافظ شخصی شاهزاده هنریِ دریانورد باشد، در دسترس نیست. اینس یکی از بومیان لاگوس بود و سفرهای دریایی‌اش را از همان‌جا و از جنوب الگاروه بنا نهاد. اینس در سال ۱۴۳۳ میلادی به گروه کاوش‌گران شاهزاده هنری ملحق شد. شاهزاده یک کشتی را به
شاهزاده هنری ملحق شد. شاهزاده یک کشتی را به همراه خدمه‌اش به او سپرد تا سفری حول دماغه بوجادور داشته باشند؛ دماغه‌ای که بر اساس دانش آنها و نوع تجهیزات‌شان، یک دماغه صعب‌العبور به حساب می‌آمد. اینس پیش از اینکه به غرب و به سمت جزایر قناری حرکت کند، سفرهای زیادی از لاگوس در پرتغال، به سواحل غربی آفریقا داشت که تعداد دقیق آن مشخص نیست. اینس در جزایر قناری چند تن از بومیان را به اسارت گرفت و به ساگرس بازگشت؛ او خطرهای ادامه این سفر را دلیل بازگشت خود می‌دانست. شاهزاده هنری که از او انتظار سربلند بیرون آمدن از
شاهزاده هنری که از او انتظار سربلند بیرون آمدن از سفر دماغه بوجادور را داشت، پس از بازگشت اینس با اون به سردی برخورد کرد. اینس امیدوار بود که سال بعد دوباره مورد توجه شاهزاده قرار بگیرد و شاهزاده برای یک سفر اکتشافی دیگر به او اعتماد کند. در سال ۱۴۳۴ کشتی بادبانی کوچک او به همراه خدمه‌اش موفق شد تا به آن‌سوی دماغه بوجادور سفر کند و از طریق روش ولتا دو مار به ساگرس بازگردد. اینس در این سفر توانست گزارشی از وضعیت آب، خشکی و سهولت مسیریابی در آن سوی دماغه تهیه کند. او هنگام بازگشت با خودش مقداری گل سرخ وحشی
کند. او هنگام بازگشت با خودش مقداری گل سرخ وحشی به همراه آورد تا موفقیت‌اش در این سفر را نشان داده باشد. کشف یک مسیر قابل عبور در نزدیکی دماغه بوجادور، نقطه آغازی برای کشف قاره آفریقا توسط پرتغالی‌ها بود. اینس در سال ۱۴۳۵ به همراه آفونسو گونسالوژ بالداییا سفر دیگری را آغاز کرد. آنها حدود ۳۰ فرسنگ (۱۴۴ کیلومتر) یا به روایتی دیگر ۵۰ فرسنگ (۲۴۰ کیلومتر) در جنوب دماغه بوجادور حرکت کردند تا به سواحل آفریقا رسیدند. گرچه آنها در طول این سفر امیدبخش مستقیماً با هیچ انسانی ساکن در آنجا برخورد نکردند، اما ردپای حضور
انسانی ساکن در آنجا برخورد نکردند، اما ردپای حضور انسان را در آنجا مشاهده کردند. آنها خلیجی را که در آن لنگر انداخته بودند، به دلیل فراوانی ماهی‌هایی که از آب گرفته بودند (سرخ‌ماهی‌های مشابه) خلیج سرخ‌ها نام‌گذاری کردند. نام‌گذاری‌ها. یکی از میدان‌های شهر لاگوس در پرتغال که شهر محل تولد اینس است، به اسم او نام‌گذاری شده‌است. همچنین یک تالار سخنرانی قدیمی در شهر میندلوی جزیره سائوویسنته در کیپ ورد (دماغه سبز) به نام او ثبت شده‌است. این تالار در دهه ۱۹۳۰ در میان مجمع‌الجزایر بهترین کیفیت آموزشی را داشته‌است.
مجمع‌الجزایر بهترین کیفیت آموزشی را داشته‌است. امروزه این مکان با نام اسکولا خورخه باربوسا شناخته می‌شود و بخشی از پردیس دانشگاه کیپ ورد به حساب می‌آید. یکی از کشتی‌های نیروی دریایی پرتغال هم که در سال ۱۹۵۵ ساخته شده به اسم اینس نام‌گذاری شده‌است.
الکساندر هنری موهوت (Alexandre Henri Mouhot) (زادهٔ ۱۵ می ۱۸۲۶ – درگذشتهٔ ۱۰ نوامبر ۱۸۶۱)، طبیعت‌گرا و کاوشگر فرانسوی میانه قرن نوزدهم میلادی بود. او در شهر مونتبلیر، شهرستان دو در نزدیک مرز سوئد به دنیا آمد، اما دوران کودکی خود را در روسیه و احتمالاً بخشی از آسیا گذراند. او در نزدیکی نافان، لائوس درگذشت. او بیشتر در ارتباط به آنگکور بیاد آورده می‌شود. مقبره موهوت درست خارج از بان فانوم در شرق لوآنگ پرابانگ قرار دارد. اوایل زندگی. او با برادر خود چارلز به سراسر اروپا سفر کرد و به یادگیری تکنیک‌های عکاسی که
اروپا سفر کرد و به یادگیری تکنیک‌های عکاسی که توسط لوئی داگر ابداع شده بود، پرداخت. در ۱۸۵۶ میلادی، وی خود را وقف آموزش علوم طبیعی کرد. هنگام خواندن کتاب «شاهی و مردم سیام» توسط سِر جان بورینگ در ۱۸۵۷ میلادی، موهوت تصمیم گرفت تا به هندوچین سفر نموده و یک سری اکتشافات گیاه‌شناختی را برای کلکسیون نمونه‌های جانورشناسی جدید انجام دهد. درخواست‌های اولیه وی توسط شرکت‌های فرانسوی و حکومت ناپلئون سوم رد گردید. انجمن شاهی جغرافیایی و انجمن جانورشناسی لندن از وی حمایت نمودند و او از طریق سنگاپور با کشتی راهی بانکوک
نمودند و او از طریق سنگاپور با کشتی راهی بانکوک شد. سفرهای اکتشافی. موهوت در ۱۸۵۸ میلادی چهار سفر از مقر خود در بانکوک به مناطق داخلی سیام، کامبوج و لائوس انجام داد. در جریان دورهٔ سه ساله قبل از مرگ خود، او با سختی‌های زیادی مواجه شده و با حیوانات وحشی زیادی مقابله کرد تا برخی اراضی قبلاً کشف نشده جنگل را اکتشاف نماید. در نخستین سفر اکتشافی خود، او از آیوتایا، پایتخت پیشین کشور سیام (که اراضی قبلاً تأسیس شده بود) دیدن نمود و یک مجموعه گستردهٔ از حشره‌ها و همچنین تخم‌های زمینی و دریایی گردآوری نموده و به
همچنین تخم‌های زمینی و دریایی گردآوری نموده و به انگلستان فرستاد. در ژانویه ۱۸۶۰، در پایان دومین و طولانی‌ترین سفر خود، او به آنگکور (که اراضی قبلاً تأسیس شده بود) رسید – منطقه‌ای که بیش از ۴۰۰ کیلومتر مربع مساحت را دربر گرفته و پر از مکان‌های باستانی شامل تراس‌ها، حوض‌ها، شهرهای خندقی، کاخ‌ها و معابد بود که مشهورترین آن معبد آنگکور وات بود. او جزئیات این بازدید خود را در سفرنامه‌اش نوشت که شامل سه هفته مشاهدات مفصل می‌شد. این سفرنامه‌ها بعداً در Voyage dans les royaumes de Siam, de Cambodge, de Laos
dans les royaumes de Siam, de Cambodge, de Laos گنجانده شده و پس از مرگ وی به چاپ رسید. آنگکور. از ماهوت اغلب به عنوان «کاشف» آنگکور یاد می‌گردد، این در حالی‌است که آنگکور هیچگاه ناپدید نشده بود – موقعیت و وجود تمامی مکان‌های آنگکور همیشه برای خَمرها معلوم بود و بازدیدکنندگان غربی زیادی از قرن شانزدهم میلادی به بعد از آن دیدن نموده بودند. موهوت در سفرنامه‌های خود تذکر می‌دهد که پدر چارلز ایملی بویلیواوکس که یک مبلغ مذهبی فرانسوی مقیم باتم‌بنگ بود، در آن زمان گفته بود که او و چند کاشف غربی دیگر حد اقل پنج
گفته بود که او و چند کاشف غربی دیگر حد اقل پنج سال قبل از موهوت از آنگکور وات و سایر معابد خمری دیدار نموده بودند. پدر بویلیواوکس گزارش سفر خود را در ۱۸۵۷ میلادی منتشر کرد: «سفر در هندوچین ۱۸۴۶ – ۱۸۴۸ میلادی، آنام و کامبوج». قبل از وی، یک تاجر پرتغالی دیوگو دو کوتو از آنگکور دیدار کرده و گزارش سفر خود را در حدود ۱۵۵۰ میلادی نوشته بود، کشیش پرتغالی آنتونیو دا ماگدالینا نیز در مورد سفر خود به آنگکور وات در ۱۵۸۶ میلادی نوشته بود. هرچند، این موهوت بود که آنگکور را در غرب معروف نمود. شاید هیچ‌یک از
که آنگکور را در غرب معروف نمود. شاید هیچ‌یک از بازدیدکنندگان غربی پیشین به اندازه موهوت به‌طور مهیج در مورد انگکور نه نوشته بود، او همچنین رسم‌های جالب و مفصلی را در نوشته‌اش شامل ساخت. در سفرنامه‌ای که پس از مرگ وی به نشر رسید «سفرها در سیام، کامبوج و لوئاس»، موهوت آنگکور را با اهرام مصر مقایسه نمود، چون در آن زمان اهرام مصر در غرب مشهور بود و مبانی تمامی تمدن‌ها را به شرق میانه منتسب می‌نمود. به عنوان مثال، او سرهای بودا در دروازه آنگکور تام را به عنوان «چهار سر سترگ به سبک مصری» توصیف نموده و در مورد
«چهار سر سترگ به سبک مصری» توصیف نموده و در مورد آنگکور نوشت: «یکی از این معابد – که می‌تواند حریف معبد سلیمان شود و توسط برخی میکل‌آنژهای باستانی بلند شده‌است – ممکن است جایگاهی بسیار مفتخری در پهلوی برخی از زیباترین ساختمان‌های ما داشته باشد. این معبد از آنچه یونان و روم برای ما بجا گذاشته بزرگتر است، اما بیانگر داستان غمگین‌انگیز از یک حالت بربریت است که ملت در آن فرورفته است». موهوت همچنین نوشت: «در آنگکور… خرابه‌های از این شکوه و عظمت… وجود دارد که انسان در نخستین دایدار به‌طور عمیقی آنرا می‌ستاید،
در نخستین دایدار به‌طور عمیقی آنرا می‌ستاید، اما نمی‌تواند مانع خود شود تا این پرسش را مطرح کند که چه بلای بر سر این نژاد قدرت‌مند، بسیار متمدن، واقعاً روشن و سازندگان این کارهای غول‌آسا آمده‌است؟» این چنین پرسش‌ها ممکن است باعث افزون شدن این درک نادرست شده باشد که موهوت خرابه‌های متروک یک تمدن ناپدیدشده را کشف کرده‌است. انجمن شاهی جغرافیایی و انجمن جانورشناسی لندن که هر دو مشتاق اعلام کردن یافته‌های جدید بودند، به نظر می‌رسد که در ترویج این شایعات که موهوت – کسی که آنها از وی حمایت مالی نموده بودند تا
– کسی که آنها از وی حمایت مالی نموده بودند تا کوه‌ها و دریاها را نقاشی نموده و گونه‌های جدید را فهرست بندی نماید – آنگکور را کشف نموده بود. موهوت خود به‌طور نادرست ادعا نموده بود که آنگکور اثر یک تمدن قدیمی‌تر از خمرها بود. هرچند، همان تمدنی که آنگکور را ساخته بود در قید حیات بسر می‌برد و در پیش چشمان او قرار داشت، اما او آنها را در یک «وضعیت بربریت» تلقی نموده و نتوانست باور کند که آنها به این حد متمدن یا روشن بوده باشند تا آنگکور را بسازند. او فرض را برین گذاشت که بانی‌های این چنین یک ساختمان باشکوه یک
گذاشت که بانی‌های این چنین یک ساختمان باشکوه یک نژاد گم‌شده بوده و به‌طور نادرست قدمت آنگکور را به بیش از دو هزاره و تقریباً هم‌عصر با روم، نسبت داد. تاریخچه واقعی آنگکور وات بعدتر با بهم پیوند دادن مطالبی از کتاب گمرکات کامبوج اثر فرستاده تیمورخان، ژو داگوان به کامبوج از ۱۲۹۵ تا ۱۲۹۶ میلادی و همچنین با مطالعه مدارک سبکی و کتبیه‌شناختی که در جریان پاک‌سازی و مرمت کامل سایت آنگکور گردآوری گردید، به‌دست آمده‌است. حالا معلوم شده‌است که قدمت حیات آنگکور به اوایل قرن نهم تا اوایل قرن پانزدهم میلادی بر می‌گردد.
قرن نهم تا اوایل قرن پانزدهم میلادی بر می‌گردد. استعمارگرایی. برخی‌ها مدعی می‌شوند که موهوت ممکن است ابزاری برای توسعه‌طلبی فرانسه و ضمیمه سازی این اراضی مدت کوتاهی پس از مرگ وی باشد. با این حال، موهوت خود ظاهراً یک استعمارگرای متعهد به نظر نمی‌رسید، بلکه حتی گاهی او تأثیر و سودمندی استعمار اروپایی را به چالش می‌کشید: «آیا پیشروی ملت‌های اروپا بسوی شرق، با معرفی موهبت‌های از تمدن ما به این سرزمین، منتج به سودمندی آنها خواهد شد؟ یا اینکه، ما به عنوان ابزار کورکورانه جاه‌طلبی بی‌حد و مرز، همانند مصیبت به
کورکورانه جاه‌طلبی بی‌حد و مرز، همانند مصیبت به اینجا بیایم و به بدبختی فعلی آنها بافزاییم». مرگ و میراث. موهوت در جریان چهارمین سفر اکتشافی خود، بر اثر بیماری مالاریا در جنگل‌های لائوس درگذشت. او در این هنگام مشغول بازدید از لوآنگ پرابانگ پایتخت شاهی لان زانگ بود، لان زانگ یکی از سه پادشاهی بود که درنهایت این سه پادشاهی باهم مدغم شده و تحت رهبری یک پادشاه، لائوس امروزی را شکل دادند.
جاستین اورول اشمیت (متولد . مارس ۱۹۴۷) حشره‌شناس آمریکایی در "مؤسسه زیست‌شناسی جنوب غربی" دانشگاه آریزونا است. جاستین اشمیت در شمال شرقی ایالات متحده آمریکا در کوه‌های آپالاچی بزرگ شد. او در دانشگاه ایالتی پنسیلوانیا تحصیل کرد و در آنجا مدرک لیسانس خود را دریافت کرد و سپس به تحصیل در مقطع کارشناسی ارشد در دانشگاه بریتیش کلمبیا پرداخت. سپس به دانشگاه جورجیا منتقل شد و در آنجا دکترای خود را دریافت کرد. فوق دکتری او در دانشگاه نیوبرانزویک بود. او سپس به "مرکز تحقیقات زنبور عسل کارل هیدن در وزارت کشاورزی ایالات
زنبور عسل کارل هیدن در وزارت کشاورزی ایالات متحده" در آریزونا رفت و سپس به "مؤسسه بیولوژیکی جنوب غربی در" دانشگاه آریزونا رفت. اشمیت حدود ۲۰۰ مقاله علمی دارد. شاخص درد اشمیت استینگ (شاخص درد نیش اشمیت) بیشتر شناخته شده‌است، که به خاطر آن جایزه ایگ‌نوبل را در سال ۲۰۱۵ دریافت کرد. جاستین او. اشمیت متأهل و دارای دو فرزند است.
خانه نیمه چوبی (در سوئیس Riegelhaus) شناخته شده‌ترین استفاده از اسکلت چوبی در ساخت و ساز ساختمان در آلمان و بخش‌های بزرگی از سوئیس است. این یک ساختار اسکلت ساخته شده از چوب است که در آن مهاربندی افقی (مثلاً برای تحمل بار باد) با استفاده از پایه‌هایی که به صورت زاویه‌دار تعبیه شده‌است انجام می‌شود و فضاها (محفظه‌ها) با مش چوبی که با خشت یا گچ‌کاری شده پر می‌شود. با سنگ‌تراشی. وقتی چوب شد -به استثنای اواخر دوره ساخت- الوارهای گرد را با استفاده از تبر پهن یا آز به تیرهای تک ساقه با مقطع مربع برش می‌دهند.
یا آز به تیرهای تک ساقه با مقطع مربع برش می‌دهند. الوارها توسط نجارها به هم وصل می‌شدند و بیشتر از بست‌های فلزی مانند میخ یا پیچ استفاده نمی‌شد. از روش‌های اولیه پس از ساخت و ساز تاریخی، خانه نیمه چوبی در ابتدا به یک ستون پشته و خانه ستون پشته تبدیل شد. به جای اینکه روی یک طاقچه قرار بگیرند، ستون‌های دیوار اغلب در زمین مدفون بودند. ساختار قاب‌بندی شده (ساخت و ساز طبقاتی) در نهایت از ساخت پست الراس توسعه یافت که تا قرن ۱۹ مورد استفاده قرار می‌گرفت. یکی از روش‌های ساخت و ساز غالب باقی ماند و در اروپای مرکزی
ساخت و ساز غالب باقی ماند و در اروپای مرکزی از شمال کوه‌های آلپ تا انگلستان گسترده بود. در اواخر دوره این نوع ساخت و ساز، Bundwerk مرتبط در کوه‌های آلپ ظاهر شد. ساخت قاب چوبی را می‌توان به عنوان جانشین مدرن ساخت و ساز نیمه چوبی در نظر گرفت. اصطلاح "نیمه الوار" از قرن هفدهم وجود داشته‌است. "Fach" و "Gefach" نامگذاری فضاهایی هستند که توسط تیرهای نگهدارنده تشکیل می‌شوند و "-werk" مجموعه مرتبط است.
مراسم سنجاق‌زنی یک استقبال نمادین از پرستاران تازه فارغ‌التحصیل شده یا به زودی فارغ‌التحصیل شده در حرفه پرستاری است. تاریخچه این مراسم به جنگ‌های صلیبی در قرن دوازدهم برمی گردد و ملکه ویکتوریا به فلورانس نایتینگل به خاطر خدماتش به عنوان پرستار نظامی در طول جنگ کریمه نشان صلیب سرخ سلطنتی را اعطا کرد. در سال ۱۹۱۶، مراسم سنجاق‌زنی در هر دو کشور انگلستان و ایالات متحده تبدیل به یک سنت ثابت شده بود، اگرچه در دهه ۲۰۱۰، بسیاری از مدارس پرستاری در ایالات متحده آنها را لغو کردند. در مراسم سنجاق‌زنی، پین‌های پرستاری
را لغو کردند. در مراسم سنجاق‌زنی، پین‌های پرستاری توسط اساتید دانشکده پرستاری یا شخصی که برایشان مهم است به پرستاران اهدا می‌شود. مراسم سنجاق‌زنی به معنای فارغ‌التحصیلی نیست، زیرا به معنای تکمیل تمام معیارهای لازم برای دریافت مدرک پرستاری نیست. از لحاظ تاریخی، یک سنجاق پرستاری نماد یک پرستار تحصیل کرده‌است که آماده است تا به عنوان یک متخصص مراقبت‌های بهداشتی به جامعه خدمت کند. تاریخچه. تاریخچه پین‌های پرستاری به جنگ‌های صلیبی در قرن دوازدهم برمی گردد. راهبانی که از شوالیه‌های صلیبی مجروح و بیمار مراقبت
که از شوالیه‌های صلیبی مجروح و بیمار مراقبت می‌کردند، یک صلیب مالتی دریافت می‌کردند که به عنوان اولین شکل نشانی که برای پرستاری داده شده‌است، در نظر گرفته می‌شود. پس از جنگ کریمه، ملکه ویکتوریا به فلورانس نایتینگل نشان صلیب سرخ سلطنتی را به خاطر خدماتش به عنوان پرستار نظامی در طول جنگ اعطا کرد. در ابتدا، فقط پرستارانی که نمرات استثنایی می‌گرفتند، پین‌های پرستاری را دریافت می‌کردند، اما به مرور مراسم سنجاق‌گذاری شامل همه پرستاران شد. مدرسه پرستاری نایتینگل در بیمارستان سنت توماس لندن نشانی با صلیب مالتی
در بیمارستان سنت توماس لندن نشانی با صلیب مالتی ساخت که به پرستارانی که تحصیلات خود را به پایان رساندند اعطا می‌کرد. اولین مراسم سنجاق‌زنی در ایالات متحده در بیمارستان بلویو شهر نیویورک در سال ۱۸۸۰ انجام شد. در سال ۱۹۱۶، مراسم سنجاق‌زدن که در آن به تمام فارغ التحصیلان پین پرستاری اعطا می‌شد به یک سنت ثابت در بریتانیا و ایالات متحده تبدیل شد. در دهه ۲۰۱۰، بسیاری از دانشکده‌های پرستاری در ایالات متحده، مراسم سنجاق‌زنی خود را لغو کردند و اغلب آنها را از مد افتاده و غیر ضروری می‌دانستند. سایر دانشکده‌های
افتاده و غیر ضروری می‌دانستند. سایر دانشکده‌های پرستاری مراسم‌هایی را برگزار می‌کنند که کاملاً توسط دانشجویان برنامه‌ریزی می‌شوند. مراسم. پرستاران اغلب سنجاق‌های خود را به شخصی تقدیم می‌کنند که تأثیر قابل توجهی در زندگی آنها داشته‌است. سمبولیسم. مراسم سنجاق‌زنی یک استقبال نمادین از پرستاران تازه فارغ‌التحصیل شده یا به زودی فارغ‌التحصیل شده در حرفه پرستاری است. این مراسم فارغ‌التحصیلی نیست، زیرا به معنای تکمیل تمام معیارهای لازم برای دریافت مدرک پرستاری نیست. در برخی از دانشکده‌های پرستاری، مراسم سنجاق‌زنی
در برخی از دانشکده‌های پرستاری، مراسم سنجاق‌زنی چند هفته قبل از جشن فارغ‌التحصیلی برگزار می‌شود. از لحاظ تاریخی، یک سنجاق پرستاری نماد یک پرستار تحصیل کرده‌است که آماده است تا به عنوان یک متخصص مراقبت‌های بهداشتی به جامعه خدمت کند. به‌طور معمول، هر دانشکده پرستاری پین منحصر به فرد خود را طراحی و اعطا می‌کند.
رودریک مک‌گریگور (; – ) او یک افسر ارشد نیروی دریایی سلطنتی بود. او در جنگ جهانی اول جنگید و در نبرد گالیپولی و سپس نبرد جوتلند حضور داشت. او همچنین در جنگ جهانی دوم خدمت کرد و در غرق کردن کشتی بیسمارک در ماه مه ۱۹۴۱ شرکت داشت، سمت معاون رئیس ستاد نیروی دریایی (تسلیحات) را بر عهده داشت و فرماندهی اسکادران اول رزم‌ناو را در طول عملیات در سواحل نروژ و کاروان‌ها به شمال روسیه بر عهده داشت. علاوه بر این، او در اوایل دهه ۱۹۵۰ به عنوان فرمانده اول دریا خدمت کرد و بیشتر به عنوان یکی از طرفداران برجسته قدرت هوایی
بیشتر به عنوان یکی از طرفداران برجسته قدرت هوایی مستقر در ناوهای هواپیمابر به یاد آورده می‌شود.
چارلز مدن، بارونت اول (; – ) افسر نیروی دریایی سلطنتی بود که در طول جنگ جهانی اول به عنوان رئیس ستاد سر جان جلیکو در ناوگان بزرگ از سال ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۶ و به عنوان فرمانده دوم ناوگان تحت فرماندهی سر دیوید بیتی از سال ۱۹۱۶ تا ۱۹۱۹ خدمت کرد. او پس از جنگ فرمانده کل ناوگان اقیانوس اطلس بود و در اواخر دهه ۱۹۲۰ به عنوان لرد اول دریا خدمت کرد. در آن نقش، برای جلوگیری از مسابقه تسلیحاتی، او برابری با ایالات متحده را در قالب ۵۰ رزم‌ناو پذیرفت و از موقعیت خود بر این اساس دفاع کرد که در واقع او فقط ۴۸ رزم‌ناو داشت.
لرد جان هی (; – ) افسر نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا و سیاستمدار بود. پس از شرکت در عملیات در سال ۱۸۴۲ در طول جنگ اول تریاک، او به همراه تیپ نیروی دریایی به ساحل رفت و در دفاع از یوپاتوریا در نوامبر ۱۸۵۴ و محاصره سواستوپول در بهار ۱۸۵۵ در طول جنگ کریمه شرکت کرد. او همچنین در نبرد قلعه‌های تاکو در اوت ۱۸۶۰ در طول جنگ دوم تریاک شرکت داشت. به عنوان یک سیاستمدار، او نماینده پارلمان از ویک و بعداً از ریپون شد. او در ژوئیه ۱۸۷۸ به مدیترانه اعزام شد تا قبرس را تحت کنترل خود درآورد و آن را طبق تصمیمات گرفته شده در
کنترل خود درآورد و آن را طبق تصمیمات گرفته شده در کنگره برلین اشغال کند. در یک انتصاب بسیار سیاسی، او در مارس ۱۸۸۶ به عنوان لرد اول نیروی دریایی منصوب شد، زمانی که مارکی ریپون لرد اول دریاسالاری شد، اما تنها پنج ماه بعد، زمانی که دولت لیبرال ویلیام گلدستون در اوت ۱۸۸۶ از قدرت سقوط کرد، مجبور به کناره‌گیری شد.
جان فوربس (؛ ۱۷ ژوئیه ۱۷۱۴ – ) افسر نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا و سیاستمدار بود. پس از شرکت در یک سفر به لیسبون برای حمایت از پرتغالی‌ها در مواجهه با تهدید اسپانیا، او به عنوان کاپیتان کشتی درجه سه نورفولک در نبرد تولون در طول جنگ جانشینی اتریش، وارد عمل شد. او یکی از معدود کاپیتان‌هایی بود که واقعاً دشمن را شکست داد. فوربس به عنوان کمیسر ارشد نیروی دریایی در دولت‌های متوالی خدمت کرد. در آن نقش، او به غیرقانونی بودن حکم اعدام معاون دریاسالار جان بینگ متقاعد شد و از امضای حکم اعدام بینگ خودداری کرد. او
شد و از امضای حکم اعدام بینگ خودداری کرد. او همچنین به عنوان نماینده مجلس از سنت جانستاون و سپس به عنوان نماینده مجلس از مولینگار در پارلمان ایرلند خدمت کرد.
واریل بگ (; – ) افسر نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا بود. او در جنگ جهانی دوم به عنوان افسر توپخانه در یک رزم‌ناو که در کاروان‌های اقیانوس اطلس شمالی، لشکرکشی نروژ و اشغال ایسلند شرکت داشت، جنگید و سپس به عنوان افسر توپخانه در یک ناو جنگی که در ناوگان مدیترانه در طول نبرد کیپ ماتاپان فعالیت می‌کرد، جنگید. پس از آن، او در طول جنگ کره فرماندهی یک ناوشکن را بر عهده داشت و در طول رویارویی اندونزی و مالزی، فرمانده ستاد فرماندهی خاور دور بود. او در اواخر دهه ۱۹۶۰، لرد اول دریا و رئیس ستاد نیروی دریایی بود. در این
لرد اول دریا و رئیس ستاد نیروی دریایی بود. در این سمت، او به شدت با برنامه‌های معرفی ناوهای هواپیمابر بزرگ جدید مخالفت کرد و در عوض توانست دولت بریتانیا را متقاعد کند که طرح سه رزم‌ناو کوچک «عرشه رو» را توسعه دهد.
رجینالد تیرویت (; – ) افسر نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا بود. در طول جنگ جهانی اول، او به عنوان فرمانده نیروی هارویک خدمت کرد. او رهبری یک نیروی دریایی پشتیبانی متشکل از ۳۱ ناوشکن و دو رزم‌ناو را در نبرد هلیگولند بایت در اوت ۱۹۱۴ بر عهده داشت، که در آن عملیات، اسکادران اول رزم‌ناو جنگی به فرماندهی سر دیوید بیتی، سه رزم‌ناو آلمانی و یک ناوشکن آلمانی را با حداقل تلفات کشتی‌های جنگی متفقین غرق کرد. تیرویت همچنین نیروهای دریایی بریتانیا را در حمله کوکسهاون در دسامبر ۱۹۱۴ و در نبرد دوگر بنک در ژانویه ۱۹۱۵ رهبری
۱۹۱۴ و در نبرد دوگر بنک در ژانویه ۱۹۱۵ رهبری کرد، که در آن عملیات، تیرویت دوباره از اسکادران رزم‌ناو جنگی قدرتمند بیتی پشتیبانی کرد. پس از جنگ، تیرویت به عنوان افسر ارشد نیروی دریایی جبل الطارق، فرمانده اسکادران سوم رزم‌ناو سبک در ناوگان مدیترانه و سپس فرمانده در سواحل اسکاتلند خدمت کرد. او همچنین در دوره‌ای از ناآرامی‌ها و تنش با دولت ملی‌گرا به عنوان فرمانده کل قوا در چین خدمت کرد. آخرین انتصاب او به عنوان فرمانده نور بود.
جورج فرانسیس سیمور (; – ) یک افسر نیروی دریایی سلطنتی بود. سیمور پس از خدمت به عنوان یک افسر جزء در طول جنگ‌های انقلاب فرانسه، فرماندهی کشتی درجه سه نورث‌آمبرلند را به فرماندهی دریاسالار سر جان داک‌ورث در نبرد سن دومینگو در طول جنگ‌های ناپلئونی بر عهده داشت. او همچنین فرماندهی کشتی اسلوپ کینگ‌فیشر را در محاصره روشفورت و کشتی درجه پنج پالاس را به فرماندهی دریاسالار لرد گامبیر در نبرد جاده‌های باسک بر عهده داشت. سپس در طول جنگ ۱۸۱۲ به طور فعال خدمت کرد. سیمور در وزارت پیل دوم به عنوان لرد سوم نیروی دریایی
در وزارت پیل دوم به عنوان لرد سوم نیروی دریایی منصوب شد و به عنوان فرمانده کل ایستگاه اقیانوس آرام منصوب شد. در اواخر سال ۱۸۴۴، دریاسالار فرانسوی، آبل اوبرت دو پتی-توارس، با ملکه پومار چهارم تاهیتی و با مبلغ و کنسول انگلیسی، جورج پریچارد، وارد درگیری شد و کنسول را اخراج کرد و در طول جنگ فرانسه و تاهیتی، یک تحت‌الحمایه فرانسه بر این سرزمین ایجاد کرد. این موضوع به عنوان «ماجرای پریچارد» شناخته شد. سیمور با درایت این موضوع را مدیریت کرد و از رویارویی با دولت فرانسه که قبلاً اقدامات توارس را محکوم کرده بود،
فرانسه که قبلاً اقدامات توارس را محکوم کرده بود، اجتناب کرد. سیمور بعدها به عنوان فرمانده کل در ایستگاه آمریکای شمالی و هند غربی و سپس به عنوان فرمانده کل در پورتسموث خدمت کرد.
چارلز موریس پل، بارونت اول (; – ) افسر نیروی دریایی سلطنتی، مدیر مستعمرات و سیاستمدار بود. او به عنوان یک افسر جزء، در محاصره پوندیچری در هند در طول جنگ انقلاب آمریکا حضور داشت. پس از به دست گرفتن فرماندهی کشتی درجه پنج اچ‌ام‌اس ساکسس، در عملیات ۱۶ مارس ۱۷۸۲ در اواخر آن جنگ، ناوچه اسپانیایی سانتا کاتالینا را در تنگه جبل الطارق تصرف و سپس نابود کرد. پس از تصرف کشتی خصوصی فرانسوی وانو در ژوئن ۱۷۹۳، پول در مراحل اولیه جنگ‌های انقلاب فرانسه در محاصره تولون شرکت کرد. او به عنوان فرماندار و فرمانده کل نیوفاندلند
کرد. او به عنوان فرماندار و فرمانده کل نیوفاندلند منصوب شد و سپس فرماندهی ناوگان بالتیک را در اواخر جنگ بر عهده گرفت. او همچنین در طول جنگ‌های ناپلئونی به عنوان کمیسر عالی دریاسالاری در هیئت دریاسالاری به رهبری ویسکونت هاویک خدمت کرد.
الکساندر میلن، بارونت اول (; – ) افسر نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا بود. او به عنوان کاپیتان در ایستگاه آمریکای شمالی و هند غربی، برای دستگیری تاجران برده و انجام وظایف حفاظت از شیلات استخدام شد. او به عنوان یک لرد دریایی جوان در دولت‌های لیبرال و محافظه‌کار خدمت کرد و در طول جنگ کریمه مسئول سازماندهی حمل و نقل‌های بریتانیا و فرانسه شد. او فرمانده ایستگاه آمریکای شمالی و هند غربی شد و در این نقش، به ویژه در پاسخ به ماجرای ترنت در ۸ نوامبر ۱۸۶۱ در طول جنگ داخلی آمریکا، با دیپلماسی عمل کرد، زمانی که ناو یو اس
آمریکا، با دیپلماسی عمل کرد، زمانی که ناو یو اس اس سن جاسینتو، به فرماندهی کاپیتان اتحادیه چارلز ویلکس، بسته پستی بریتانیایی آرام‌اس ترنت را رهگیری و دو دیپلمات کنفدراسیون، جیمز میسون و جان اسلایدل را به عنوان کالای قاچاق جنگی از آنجا خارج کرد. وی در ژوئیه ۱۸۶۶ در سومین دوره وزارت دربی-دیزرائیلی، لرد اول نیروی دریایی شد و در این نقش از تمرکز دولت بر کاهش هزینه‌ها برای پرسیدن سوالات اساسی در مورد استراتژی دریایی استفاده کرد. او در نوامبر ۱۸۷۲، در اولین دوره وزارت گلدستون، دوباره به عنوان لرد اول نیروی