payamvha/North_RAG huggingface dataset:
می‌شدند، نیز با اقدامات خود نظیر بد رفتاری با بومیان، غارت اموال مادی و فرهنگی آن‌ها و سعی در آلمانی‌سازی، به این شرایط دامن می‌زدند و این موضوع باعث به پا شدن و شدت گرفتن فعالیت‌های پارتیزانی در این مناطق می‌شد؛ به وجهی که لشکر دویست و پنجاه و پنجم پیاده‌نظام ورماخت گزارش می‌کند غارت اموال بومیان «مردم را دلخور می‌کند و عملاً آن‌ها را به آغوش پارتیزان‌ها سوق می‌دهد.» گروه‌های پارتیزانی شامل غیرنظامیان، اعضای حزب کمونیست، سربازان به اسارت در نیامده و اسرای متواری شده بودند. با افزایش بزرگی ناحیه عملیاتی
متواری شده بودند. با افزایش بزرگی ناحیه عملیاتی "لوفت‌وافه" وادار می‌شد نیروهای خود را به پایگاه‌های هوایی شرقی‌تر جدید با تهجیزات اندک منتقل کند. این پایگاه‌های هوایی جدید به شکل خاصی در مقابل حملات نیروهای پراکنده دشمن در مناطق پشت خط مقدم آسیب‌پذیر بودند. پیشروی مداوم و فقدان نیروهای امنیتی در اراضی پشت خط مقدم، محافظت از مواد غذایی و نفت غنیمت‌گرفته‌شده را برای آلمانی‌ها «غیرممکن» و غارت آن‌ها توسط دشمن را «غیرقابل جلوگیری» کرده بود. در یک مورد گروه زرهی ۳ زیر حملات پارتیزانی، درخواست اعزام نیروهای
زرهی ۳ زیر حملات پارتیزانی، درخواست اعزام نیروهای ذخیره ارتش نهم برای پاکسازی جنگل‌ها را کرد. درحالی‌که، گستردگی این مناطق و محدودیت در قوای ذخیره این امر را غیرممکن ساخته بود. حملات پارتیزانی به اندازه‌ای بالا گرفت که در برخی نواحی خودروی‌های آلمانی اجازه تردد شبانه نداشتند. در این شرایط سه لشکر امنیت گروه ارتش مرکز برای اداره اراضی اشغالی کافی نبود و فرماندهی این گروه ارتش مجبور می‌شد لشکرهای عادی دیگر خود را موقتاً بدین جهت به این مناطق اعزام کند. ماه ژوئیه جز یگان‌های امنیت و نیروهای متحد، آلمانی‌ها شش
جز یگان‌های امنیت و نیروهای متحد، آلمانی‌ها شش لشکر عادی خود را صرف مبارزه با پارتیزان‌ها کردند. به هر صورت این نیروها از آموزش لازم برای چنین وظیفه‌ای برخوردار نبودند. بر اساس یک برآورد، آلمانی‌ها در مجموع وادار شده بودند حدود ۱۰ درصد از نیروی انسانی خود را صرف مبارزه با پارتیزان‌ها کنند. بدین ترتیب در هیچ نقطه زمانی از جنگ، نیروهای امنیتی آلمانی موفق نشدند این مقاومت پارتیزانی را از بین ببرند؛ درحالیکه روز به روز تعداد و تأثیر این عملیات‌ها افزایش میافت. جنگ فرسایشی. بر خلاف ورماخت، برای ارتش سرخ لازم
جنگ فرسایشی. بر خلاف ورماخت، برای ارتش سرخ لازم نبود در سال ۱۹۴۱ پیروز جنگ شود؛ این نیرو فقط کافی بود به اندازه‌ای طاقت بیاورد که توان تهاجمی آلمان فرسوده گردد. شوروی با آگاهی از این که تنها فرصت آلمان برای پیشروی سریع در تمامی طول جبهه تابستان سال ۱۹۴۱ است، جنگ را هر چه بیشتر به طرف نبردهای موضعی کشاند تا با درگرفتن نبردهای شدید تن به تن، خسارات و تلفات دامنه‌داری به تجهیزات و نفرات مهاجمان آلمانی بخورد؛ چرا که آلمان با توجه به محدودیت‌هایش قادر به تحمل یک جنگ فرسایشی شدید در مقابل یک حریف قدرتمند از منظر
جنگ فرسایشی شدید در مقابل یک حریف قدرتمند از منظر اقتصادی و نظامی که ظرفیت نیروی انسانی و تولیدات جنگی بیشتری داشت، نبود. بیشتر تلفات نیروهای آلمانی مربوط به اوقات توقف آن‌ها بود که زیر ضد حملات دشمن قرار می‌گرفتند؛ در حین پیشروی تلفات آن‌ها به شکل قابل ملاحظه‌ای کمتر بود. نبردهای غیر متحرک فرسایشی همواره باعث مصرف میزان بالایی از مهمات از جمله براب توپخانه و خمپاره‌اندازها می‌شد که ورماخت اساسا در آن‌ها بود. بدین ترتیب، به محض این که ورماخت حداکثر توان عملیاتی خود را از دست داد و جنگ به جای نبردهای سریع
خود را از دست داد و جنگ به جای نبردهای سریع با رزم وابسته به منابع جایگزین شد، ورق به شکل مهلکی بر ضد آلمان بازگشت و این کشور گرفتار شرایطی شد که از آن گریزان بود. هیتلر و نیروهایش اینک در منجلابی گرفتار آمده بودند که نه تحمل شدت فرسایش آن را داشتند و نه قادر به پایان دادن به آن بودند. بدین ترتیب عملیاتی که برای انهدام ارتش سرخ طراحی شده بود متناقضا خود ورماخت را از بین برد. سرمای زمستان. از بخت بد آلمانی‌ها حتی بر اساس استانداردهای روسیه، زمستان سال ۱۹۴۱ به شکل استثنایی شدیدتر از معمول بود؛ به وجهی که بر
شکل استثنایی شدیدتر از معمول بود؛ به وجهی که بر طبق خاطرات هاینتس گودریان، دمای منفی ۵۰ درجه نیز ثبت گشت. با این حال آمادگی آلمانی‌ها برای ادامه عملیات در فصل زمستان مخصوصا در ارتباط با تجهیز پیاده‌نظام، خودروهای آن‌ها و آرایش‌های زرهی، به شکل اسفناکی ناکافی بود؛ چرا که آلمانی‌ها تصور می‌کردند عملیات پیش از فرا رسیدن زمستان به پایان خواهد رسید. از این رو البسه زمستانی تنها برای ۶۰ لشکری که پیش‌بینی می‌شد به عنوان نیروی نظامی پس از پیروزی در روسیه باقی خواهند ماند، سفارش داده شده بود. تأخیر اولیه در آغاز
ماند، سفارش داده شده بود. تأخیر اولیه در آغاز عملیات و انحراف نیروهای گروه ارتش مرکز به سمت شمال و جنوب که تهاجم نهایی به مسکو را به تأخیر انداخت، از عمده دلایل مواجهه آلمانی‌ها با فصل زمستان دانسته شده‌است. پس از رسیدن فصل سرما، فرماندهی عالی نیروی زمینی ترابری سوخت و تسلیحات را بر البسه زمستانی جاگیر اولویت می‌داد. آلمان در جریان نبرد مسکو در تلاش بود با یک تلاش همه‌جانبه نهایی جنگ را به پایان برساند و از صرف همه منابع بر این هدف دریغ نمی‌کرد. از این جهت، درخواست برای البسه زمستانی نه‌تنها رد می‌شد بلکه
درخواست برای البسه زمستانی نه‌تنها رد می‌شد بلکه به نقل از گودریان به ارتش‌ها فرمان داده شد «دیگر از این نوع درخواست‌های غیرلازم مطرح نکنند.» به هر صورت، مقداری ادوات و البسه زمستانی در نهایت به نیروهای خط مقدم رسید اما به اندازه‌ای نبود که نیاز بیشتر نیروهای جبهه شرقی را تأمین کند. نظام تدارکات‌رسانی آلمان که از پیش ناتوان از رساندن مقادیر لازم سوخت، مهمات و غذا به جهت حفظ تهاجم به مسکو بود، از عهده انتقال این اقلام برنمی‌آمد. بدین شکل فاصله زیادی بین مقدار اقلامی که از طرف فرماندهی عالی به خط مقدم ارسال
اقلامی که از طرف فرماندهی عالی به خط مقدم ارسال شد با مقداری که در حقیقت به دست این نیروها رسید وجود داشت. به هر ترتیب، قرار گرفتن طولانی مدت در معرض سرما فشار شدید جسمانی بر نیروهای پیاده‌نظام وارد می‌آورد و آب‌وهوای به شدت سرد بر عملکرد همه انواع تسلیحات اثر می‌گذاشت و بسیاری از آن‌ها را بلااستفاده می‌کرد. لایه ضخیم برف بر روی زمین تأثیر ادوات انفجاری همانند نارنجک‌ها، خمپاره‌ها و توپخانه را کاهش می‌داد. سربازان آلمانی که تقریباً مداوما در حالت رزم بودند، مجبور بودند برای در امان ماندن از آتش دشمن در
مجبور بودند برای در امان ماندن از آتش دشمن در جان‌پناه‌های گل‌آلود و مرطوب قرار گیرند. شیوع بیماری‌های حاصل از سرما به سرعت ضایعات زیادی در بین نیروهای آلمانی بر جای گذاشت. سرمای شدید موجب سرمازدگی هزاران تن از قوای آلمانی شد. آلمانی‌ها جهت جلوگیری از یخ زدن و از کار افتادن موتور خودروها و تانک‌های خود مداوما آن‌ها روشن نگاه می‌داشتند که این مسئله موجب هدر رفتن سوخت ارزشمندی می‌گشت که ورماخت در مضیغه آن بود. سرمای هوا به ویژه در اثر کاهش شدید میل افراد نسبت به استحمام و شست‌وشوی البسه کثیف و پرحشره، موجب
به استحمام و شست‌وشوی البسه کثیف و پرحشره، موجب زوال هر چه بیشتر شرایط بهداشتی نیروهای آلمانی می‌شد. در این حال سربازان آلمانی وادار می‌شدند لباس گرم را از تن سربازان مرده و اسیر شوروی درآورده و بپوشند. این مسئله خالی از مشکل نبود و گاهی به جهت شباهت استفاده‌کنندگان از این لباس‌ها به سربازان دشمن، حتی با وجود نشان‌های نظامی ورماخت، مورد هدف آتش خودی قرار می‌گرفتند. این شرایط علاوه بر انسان‌ها، به اسب‌ها که ورماخت به شدت برای ترابری به آن‌ها نیاز داشت، تلفات وارد می‌نمود. بسیاری از اسب‌های مورد استفاده
وارد می‌نمود. بسیاری از اسب‌های مورد استفاده ورماخت در فصل زمستان همچنان از نعل‌های تابستانی استفاده می‌نمودند که امکان پیشروی در سطح یخ‌زده راه‌ها را از آن‌ها می‌گرفت و موجب لغزش و خوردن آن‌ها به زمین می‌شد که نتیجه آن شکستی پاهای اسب و در نهایت مرگ بود. در بعد دیگر، شرایط زمستانی علوفه را کمیاب می‌کرد و تغذیه اسب‌ها را به شاخ و برگ درختان و پوشال سقف خانه دهقانان تقلیل می‌داد. تا اوایل ماه نوامبر تنها ۶۵ درصد از ترابری اسب‌کشنده لشکرهای پیاده‌نظام ورماخت باقی مانده بود. انتقال صنایع شوروی. شوروی پیش از
باقی مانده بود. انتقال صنایع شوروی. شوروی پیش از آغاز جنگ هیچ برنامه‌ای برای تخلیه صنایع خود به مناطق شرقی نداشت و به شکل متناظری آلمانی‌ها که تسلط بر این منابع جزو اهداف اصلی آن‌ها در عملیات بود، نیز پیش‌بینی از امکان و توانایی شوروی در دست زدن به چنین عملی نمی‌کردند. با اولویت‌بخشی به حداکثرسازی تولید تسلیحات، شوروی بسیاری از صنایع مربوط به آن را در مناطق توسعه‌یافته‌تر غربی خود از جمله اوکراین، متمرکز نموده بود. به هر صورت، دو روز پس از آغاز تهاجم آلمان، روز ۲۴ ژوئن شوروی یک شورای تخلیه جهت انتقال تمامی
روز ۲۴ ژوئن شوروی یک شورای تخلیه جهت انتقال تمامی صنایع این کشور به همراه کارگران آن به اراضی شرقی دور از دسترس آلمانی‌ها ایجاد کرد. با تلاش گسترده این شورا قریب به ۲۶۰۰ مرکز صنعتی و ۵۰ هزار کارخانه و کارگاه کوچک‌تر شوروی به همراه کارگران آن‌ها به زودی به شرق منتقل گشتند. در عرض ۴۰ روز آغاز جنگ شوروی بیش از دو و نیم میلیون نفر را از اراضی غربی تخلیه کرد. صدها هزار اسب و میلیون‌ها راس دام به همراه این جمعیت به نواحی شرقی منتقل گردیدند. این تخلیه که با سرعتی خارق‌العاده در مقابل پیشروی برق‌آسای آلمانی‌ها و
خارق‌العاده در مقابل پیشروی برق‌آسای آلمانی‌ها و زیر حملات هوایی "لوفت‌وافه" صورت پذیرفت نقش بسزایی در تاب‌آوری اقتصادی شوروی داشت و موجب ادامه تولیدات جنگی حیاتی شوروی در سطحی بالا شد. راهبرد زمین سوخته. بنا بر دستور سری ۲۷ ژوئن استالین، رژیم حاکم بر شوروی تمامی تلاش خود را کرد که تمامی چیزهایی که قابل انتقال نبودند و ممکن بود مورد استفاده آلمانی‌ها قرار بگیرند، همچون محصولات کشاورزی، را پیش از عقب‌نشینی از بین ببرد. در این جهت بیشترین تمرکز بر انهدام ادوات ترابری و نیروگاه‌های برق قرار گرفت. برای مثال
ترابری و نیروگاه‌های برق قرار گرفت. برای مثال لوکوموتیوها و مراکز تعمیر آن‌ها که امکان انتقال نداشتند تخریب شدند و با انهدام اجزای کلیدی آن، سد برق آبی رود دنیپر توسط نیروهای در حال عقب‌نشینی شوروی آسیب دید. بر خلاف شرایط جبهه غربی، فواصل طولانی و بدی راه‌ها در شوروی امکان تصرف سریع منابع پیش از انهدام آن‌ها توسط مدافعان را از آلمانی‌ها گرفته بود. با وجود این که شرایط در نواحی مختلف متفاوت بود و مقاومت مردم محلی که از بروز قحطی دیگری واهمه داشتند، این عمل عناصر حاکمیت را با اختلال مواجه می‌ساخت اما به صورت
حاکمیت را با اختلال مواجه می‌ساخت اما به صورت کلی هر چه به طرف شرق پیش رفته می‌شد شدت خرابی‌های حاصل از راهبرد زمین سوخته شوروی فزونی میافت. تقریباً تمامی آبادی‌ها و شهرهای ناحیه عملیاتی از این راهبرد اثر برداشتند. نخستین اثر این اقدامات بر امور تدارکاتی مهاجمان آلمانی وارد آمد. با افزایش نیاز به بازسازی زیرساخت‌ها، تدارکات‌رسانی به نیروهای در حال پیشروی ورماخت سخت‌تر می‌گشت. این شرایط در بلند مدت مسئله اداره اراضی تصرف‌شده درا برای آلمانی‌ها شوارتر می‌ساخت. این مسئله در مجموع موجب تلف شدن وقت بسیار
این مسئله در مجموع موجب تلف شدن وقت بسیار ارزشمند مهاجمان و صرف شدن هر چه بیشتر منابع از پیش محدود آن می‌گردید. کمک‌های ایالات متحده و بریتانیا به شوروی. تنها دو روز پس از آغاز تهاجم آلمان به شوروی، فرانکلین دلانو روزولت، رئیس‌جمهور ایالات متحده اعلام کرد کشورش «قصد دارد هر کمکی که می‌تواند به روسیه بکند». از مشاوران نظامی و غیرنظامی نیز روزولت با آگاهی از وخامت اضطراری اوضاع در اروپا، او را به صورت دادن اقدامی شدیدتر علیه آلمان تشویق می‌کردند. روزولت حمایت از شوروی را با قدم‌هایی موقت همچون آزادسازی ۳۹
از شوروی را با قدم‌هایی موقت همچون آزادسازی ۳۹ میلیون دلار دارایی بلوکه شده این کشور در ایالات متحده آغاز کرد. سران اتحاد جماهیر شوروی در پاسخ لیست بلند بالایی از خواسته‌ها ارائه کردند که مشخصا بسیار فراتر توانایی ایالات متحده در تأمین آن‌ها بود. این موارد شامل ۱٫۸ میلیارد دلار کمک مالی، ۶ هزار هواپیما و ۲۰ هزار توپ ضدهوایی می‌شد. شوروی همچنین از بریتانیا نیز خواستار ۳ هزار جنگنده، ۳ هزار بمب‌افکن، اتصال به شبکه سونار و مواد خام مانند آلومینیوم و لاستیک بود. شش هفته نخست تهاجم آلمان، شش و نیم میلیون دلار
شش هفته نخست تهاجم آلمان، شش و نیم میلیون دلار به شوروی صادر شد. اواخر ژوئیه سال ۱۹۴۱، روزولت با صدور یک فرمان ریاست جمهوری، تلاش کرد ارسال کمک‌ها را تسریع کند. کنفرانسی آخر ماه سپتامبر سال ۱۹۴۱ در مسکو برگزار گردید و مقرر شد شوروی فوراً مورد حمایت قرار بگیرد. این توافق که روز یکم اکتبر سال ۱۹۴۱ به امضا رسید و با عنوان «پروتکل نخست» شناخته می‌شود، نخستین توافقنامه بین متفقین به حساب می‌آمد. بر اساس این توافق شوروی هر ماه ۴۰۰ هواگرد، ۵۰۰ تانک، ۱۰ هزار کامیون و طیف گسترده‌ای از سایر تدارکات دریافت می‌کرد.
و طیف گسترده‌ای از سایر تدارکات دریافت می‌کرد. مقدار این حمایت‌ها تا پاییز سال سال نخست ۶۵ میلیون دلار و تا سال ۱۹۴۵ مجموعاً به عددی بالغ بر ۱۰ میلیارد دلار رسید. تولید تدارکات و ارسال آن‌ها زمان قابل ملاحظه‌ای می‌برد اما این اطمینان وجود داشت که ارتش سرخ با استفاده مناسب از آن‌ها، همواره جبهه فعالی برای به کار بردن آن دارد. با توجه به این که کمک‌های ایالات متحده در طولانی مدت اهمیت میافت، کمک‌های بریتانیا به شوروی بر اساس پروتکل نخست، نه تنها از منظر عددی قابل توجه بود، بلکه در نبرد بر سر مسکو نقشی
عددی قابل توجه بود، بلکه در نبرد بر سر مسکو نقشی ارزشمند ایفا کرد. تا پایان سال ۱۹۴۱ بریتانیا موفق شد در مجموع ۶۹۹ هواگرد، ۴۶۶ تانک، ۸۶۷ خودرو و ۷۶ هزار تن تدارکات دیگر به شوروی برساند. منفعت ملموس این کمک‌ها در اوایل جنگ، در روحیه نیروهای ارتش سرخ قابل چشم‌پوشی نیست. بریتانیایی‌ها که قادر به شکستن دستگاه رمزنگاری نظامی انیگمای آلمان شده بودند، همچنین از طریق رساندن کمک‌های اطلاعاتی، مخصوصا در جریان نبرد مسکو، به شوروی یاری رساندند. عدم مشارکت مؤثر ژاپن و فنلاند. عدم مشارکت مؤثر و همه‌جانبه امپراتوری ژاپن
عدم مشارکت مؤثر و همه‌جانبه امپراتوری ژاپن و فنلاند با آلمان در جنگ با شوروی نیز گاهی از علل ناکامی آلمان در تهاجم به شوروی برشمرده می‌شود. پس از آغاز عملیات بارباروسا ژاپنی‌ها با سرعت زیادی شروع به تجمیع نیروهای خود در مرز با شوروی در خاور دور کردند. فنلاندی‌ها پیشروی‌هایی به سمت شرق و جنوب صورت دادند. با این حال، ژاپنی‌ها با برگزیدن سیاست روی‌آوری به جنوب به جای حرکت به سمت شمال، پس از مدتی از شمار نیروهای خود در مرز با شوروی کاستند و فنلاندی‌ها به‌یک‌باره پیشروی خود در خاک این کشور را متوقف کردند. این
پیشروی خود در خاک این کشور را متوقف کردند. این مسئله با باز گذاشتن مسیر بندرهای مورمانسک و ولادیوستوک امکان دریافت مقادیر زیادی کمک برای شوروی از متفقین از طریق این نقاط را فراهم آورد. علاوه بر این با ثبات خط مقدم در مقابل این دو کشور، شوروی توانست بیش از یک میلیون نفر از نیروهای آموزش‌دیده خود را از این قسمت‌ها به خط مقدم با آلمان منتقل کند. به هر حال، با وجود این که امپراتوری ژاپن با فاصله قدرتمندترین متحد آلمان از منظر نظامی به حساب می‌آمد، خود آلمان هم در ابتدا میلی بر مشارکت مستقیم این کشور در عملیات
در ابتدا میلی بر مشارکت مستقیم این کشور در عملیات بارباروسا نداشت و حتی از قبل این کشور را قصد خود برای تهاجم به شوروی مطلع نکرده بود؛ چرا که آلمانی‌ها تصور می‌کردند خود از پس از شوروی برخواهند آمد و از ژاپنی‌ها می‌خواستند با حمله به مستعمرات بریتانیا در آسیای جنوب شرقی، دیگر دشمن آلمان را تحت فشار قرار دهند.
سازمان میثرا برای توسعه و فرهنگ یارسانی (به کردی: ڕێکخراوی میثرا بۆ پەرەپێدان و ڕۆشنبیریی یارسانی، به عربی: منظمة ميثرا للتنمية والثقافة اليارسانية) یک سازمان مستقل غیرانتفاعی است که توسط تعدادی از فعالان کرد یارسان در عراق تشکیل شده‌است. این سازمان برای توسعه و گسترش فرهنگ یارسان فعالیت می‌کند. سازمان میثرا برای توسعه و فرهنگ یارسانی هدف خود را از فعالیت محافظت از میراث، آداب و رسوم و فرهنگ مردم یارسان و معرفی کردن باورها و عقاید دین یاری به دیگر مردم جهان اعلام کرده‌است. سازمان میثرا در اتحاد غرامت
جهان اعلام کرده‌است. سازمان میثرا در اتحاد غرامت عادلانه عضویت دارد. سازمان میثرا برای توسعه و فرهنگ یارسانی هدف خود را ارتقای آگاهی جامعۀ یارسان و جوامع اقلیت دیگر، دفاع از حقوق قانونی مردم یارسان و اقلیت‌های دیگر از طریق قوانین داخلی و بین‌المللی، مستندسازی ارتباطات و اطلاعات معتبر مربوط به مردم یارسان، تقویت فعالیت‌های مردم یارسان در زمینه‌های فرهنگی و نیز بخشش و صلح، تأمین منابع لازم برای پژوهش‌های مرتبط با دین و فرهنگ یارسان اعلام کرده‌است.
محمد راسم (۲۴ ژوئن ۱۸۹۷۳۰ مارس ۱۹۷۵) هنرمند الجزایری بود که به همراه برادرش عمر، مکتب و سبک مینیاتور الجزایر را بنیان نهادند. زندگی‌نامه. راسم در سال ۱۸۹۶ در قصبه الجزائر در خانواده‌ای هنرمند و برجسته زاده شد که ثروت و رفاه پیش از دوران استعمار آنها با مصادره اموالشان به دست حکومت فرانسه از بین رفته بود در سال ۱۸۸۰ پدر راسم در قصبه الجزائر، کارگاه منبت‌کاری و مسگری‌اش را دوباره باز کرد، جایی که برادر راسم عمر، روی سنگهای قبر حکاکی می‌کرد. آنها توانستند برندهٔ سفارش ساخت بناهای عمومی و انجام تزئینات غرفه‌های
سفارش ساخت بناهای عمومی و انجام تزئینات غرفه‌های نمایشگاه‌های مستعمره‌های فرانسه شوند. راسم هنگامی که در دبستان بود و از سوی فرماندار، کپی برداری نقشهای تزئینی اسلامی برای کارگاه‌های دولتی به او سپرده شد، استعداد نقاشی خود را نشان داد. در حدود سال ۱۹۱۴ او با مینیاتورهای ایرانی، مغولی و اندلسی که هنرمندان برای اشراف مسلمان، نقاشی کرده بودند آشنا شد. او به شیوه‌ای از بیان شخصی و ترکیبی از مینیاتور دست یافت که در آن هم از عناصر سنتی و کلاسیک عربی و هم ار سبکهای گوناگون خوشنویسی بهره می‌گرفت و نمودهایی از هنر
گوناگون خوشنویسی بهره می‌گرفت و نمودهایی از هنر مدرن هم در آثارش دیده می‌شود. در دوران نوجوانی راسیم با اتین دینه نقاش فرانسوی دوست شد و اتین به او سفارش کرد که به نقاشی چهره بپردازد و به او کمک کرد تا از صفحه‌آرایی کتابها با خوشنویسی، دستمزد بگیرد. پشتیبانان اصلی راسم بازرگانان و مقامهای دولتی بودند که به بازآفرینی او از هنر کهن الجزایر ارج می‌نهادند. محمد راسم و همسرش در تاریخ ۳۰ مارس ۱۹۷۵ در خانهٔ خود کشته شدند. او را به همراه همسرش در گورستان ثعالیبیه در قصبه الجزائر به خاک سپردند.
ارتش جمهوری چین () بزرگترین شاخه نیروهای مسلح جمهوری چین بود. تقریباً ۸۰٪ ارتش ROC در جغرافیای تایوان واقع شده‌است، در حالی که بقیه در جزایر پنهو، کینمن، جزایر ماتسو، دونگشا و جزایر تایپینگ مستقر هستند.
پیروز (به ؛ نویسه‌گردانی به انگلیسی: pērōz؛ نویسه‌گردانی به فارسی: پیروئوزَت) یکی از نجیب‌زادگان ساسانی در سده سوم میلادی در زمان حکومت شاپور یکم بود. زندگی. از او در سنگ‌نوشته شاپور یکم بر کعبه زرتشت به عنوان اسپبد (رئیس سواره‌نظام) یاد شده‌است. او در این سنگ‌نوشته در میان ۶۷ نجیب‌زاده در رتبهٔ دوازدهم قرار دارد. اطلاعات دیگری از زندگی او در دست نیست.
پیروز کارن (پارسی میانه: "Pērōz ī Kārin") یکی از نجیب‌زادگان ساسانی در سده سوم میلادی در زمان حکومت شاپور یکم از خاندان کارن بود. زندگی. از او در سنگ‌نوشته شاپور یکم بر کعبه زرتشت یاد شده‌است. او در این سنگ‌نوشته در میان ۶۷ نجیب‌زاده در رتبهٔ سیزدهم قرار دارد. اطلاعات دیگری از زندگی او در دست نیست.
چوماک (به ) یک شرکت فرآوری مواد غذایی سوئدی-اوکراینی است که در کاخوفکا، استان خرسون واقع شده‌ است. امروزه یکی از بزرگترین شرکت‌های فرآوری مواد غذایی اوکراین است و دارای دفاتر تجاری در کی‌یف، مینسک و مسکو است. از جمله محصولات آن می‌توان به سس کچاپ، سس مایونز، پاستا، سس سالاد، سس پخت و پز، سبزیجات کنسرو شده، سبزیجات ترشی، آب گوجه‌ فرنگی و روغن آفتابگردان اشاره کرد. چوماک بزرگترین شرکت فرآوری گوجه فرنگی در اروپای مرکزی و شرقی است. این شرکت در حال حاضر (۲۰۱۰ میلادی) حدود ۱۲۰۰ کارمند دارد و درآمدی در حدود ۴۸
میلادی) حدود ۱۲۰۰ کارمند دارد و درآمدی در حدود ۴۸ میلیون یورو دارد. این شرکت در سال ۱۹۹۶، ابتدا با نام "شرکت ساوت فود"، توسط دو کارآفرین جوان سوئدی، یوهان بودن و برادرزادۀ او کارل استورن، تأسیس شد. آن‌ها به زودی از هانس راوسینگ از شرکت تتراپک کمک مالی دریافت کردند که ۶۶٫۷٪ از شرکت چوماک را به چنگ آورد. دومین نفر سهم خود از شرکت را در اوایل سال ۲۰۰۸ میلادی به شرکت سرمایه‌گذاری سوئدی ایست کپیتال (۲۲٫۲٪) و بانک سرمایه‌گذاری اوکراینی دراگون (۴۴٫۵٪) فروخت.
بریتانیای کوچک () یک مجموعهٔ رادیویی و تلویزیونی کمدی بریتانیایی است که نسخهٔ رادیویی‌اش در سال ۲۰۰۰ و نسخهٔ تلویزیونی‌اش در سال ۲۰۰۳ منتشر شد. عنوان این برنامه الهام‌گرفته از ترکیب بریتانیای کبیر و اصطلاح «انگلیسی کوچولو» است، که به ذهنیت بسته و انزواطلبی خودپسندانه جامعه انگلیس اشاره دارد. این عنوان همچنین نام یک خیابان در لندن است که واشینگتن اروینگ از آن به‌عنوان «دژ واقعی جان بولیسم» یاد کرده است. این برنامه رادیویی با شعار «کاوش در زندگی بریتانیایی، همان‌گونه که امروزه توسط بریتانیایی‌ها در بریتانیا
که امروزه توسط بریتانیایی‌ها در بریتانیا زندگی می‌شود» معرفی شده بود. این برنامه منجر به ساخت یک نمایش زنده شد که بین سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۷ به‌صورت بین‌المللی اجرا شد، همچنین ویژه‌برنامه‌هایی برای ماراتن خیریه کامیک ریلیف، و در سال ۲۰۰۸ نسخه‌ای فرعی به نام "بریتانیای کوچک، آمریکا" که با تهیه‌کنندگی اچ‌بی‌او ساخته شد. ویلیامز و لوکاس پس از "بریتانیای کوچک" با برنامه طنز دیگری به نام "بیا با من پرواز کن" بازگشتند.
تیغه ژاندارم، یا به طور خلاصه ژاندارم، در اصطلاح کوهنوردی عبارتست از قسمتهایی از خط‌الراس که یک‌دست صخره‌ای هستند، لبه کم عرض و دامنه‌های پرشیب یا عمودی دارند. چنین عوارضی در کوه‌های آلپ زیاد دیده می‌شود و اصطلاح ژاندارم ابتدا در آلپ فرانسه استفاده شد؛ وجه تسمیه آن هم شباهت این عوارض به پاسگاه‌های ژاندارمری است. تیغه‌های ژاندارک بین قله‌های خلنو و برج در استان تهران نمونه‌ای از این عارضه است (برخی کوهنوردان می‌پندارند نام ژاندارک تغییر شکل یافته کلمه ژاندارم است). نمونه‌های ژاندارم. در ایالت ویرجینیای غربی
است). نمونه‌های ژاندارم. در ایالت ویرجینیای غربی آمریکا تیغه‌ای منفرد وجود داشت که ژاندارم نامیده می‌شد و در سال ۱۹۸۷ به طور کامل فرو ریخت. همچنین در وادی رم اردن نیز عارضه‌هایی به نام ژاندارم وجود دارند که مورد علاقه سنگنوردان هستند. بر روی یال شمالی قله وایس‌هورن در آلپ سوییس نیز یک ژاندارم طولانی به نام وجود دارد که نقطه میانی آن به دلیل داشتن برجستگی کافی به عنوان قله مستقلی شناخته می‌شود و در لیست قله‌های بلندتر از ۴۰۰۰ متر آلپ ذکر شده است.
خانه پدری یک درام ویژه سال آخر کره جنوبی است. تکرارها در روز سال نو پخش شد. داستان فیلم. داستان مربوط به زندگی کانگ من هو است که یک شب با یک پیانیست بود. اما از آنجا که او مدتی زندان بود ، بعد از آزاد شدنش متوجه شد پدر شده است ؛ مادر پسر را با نزدیکترین روابطش کنار گذاشته است با مردی که مانند یک پدر است به خانه خود برگشت و به ایالات متحده بازگشت، گرچه او علاقه ی به پسرش احساس نمی کرد ، وقتی که هر دو از یک تصادف اتوبوس جان سالم به در بردند ، روابطشان محکم شد و پس از آن تجربه نزدیک به مرگ ، او مصمم شد که یک
و پس از آن تجربه نزدیک به مرگ ، او مصمم شد که یک پدر دوست داشتنی باشد.
پابش پیروزشاپور (پارسی میانه: "Pābīg ī Peroz-Šābuhr") یکی از نجیب‌زادگان ساسانی در سده سوم میلادی در زمان حکومت شاپور یکم بود. زندگی. از او در سنگ‌نوشته شاپور یکم بر کعبه زرتشت یاد شده‌است. او در این سنگ‌نوشته در میان ۶۷ نجیب‌زاده در رتبهٔ سی قرار دارد. به گفتهٔ سنگ‌نوشته او برادر رزمجوی و پسر فردی به نام شنبید بود.
پاسفل یا پاسفلِ پاسفلگان (پارسی میانه: "Pāsfal ī Pāsfalgān") یکی از نجیب‌زادگان ساسانی در سده سوم میلادی در زمان حکومت شاپور یکم بود. زندگی. از او در سنگ‌نوشته شاپور یکم بر کعبه زرتشت به نام پسر فردی به نام پاسفل یاد شده‌است. او در این سنگ‌نوشته در میان ۶۷ نجیب‌زاده در رتبهٔ چهل‌ونهم قرار دارد. اطلاعات دیگری از زندگی او در دست نیست.
اعتدال بزرگ () دوره ای است که از اواسط دهه ۱۹۸۰ تا ۲۰۰۷ شروع می‌شود و با کاهش تلاطم نوسانات چرخه تجارت در کشورهای پیشرفته در مقایسه با دهه‌های گذشته روبرو می‌شود. اعتقاد بر این است که این موضوع به دلیل تغییرات نهادی و ساختاری، به ویژه در سیاست‌های بانک مرکزی، در نیمه دوم قرن بیستم ایجاد شده‌است. در اواسط دهه ۱۹۸۰ متغیرهای عمده اقتصادی مانند رشد واقعی تولید ناخالص داخلی، تولید صنعتی، اشتغال ماهانه و نرخ بیکاری نوساناتشان شروع به کاهش کردند. در دوران اعتدال بزرگ، دستمزدهای واقعی و قیمت‌های مصرف‌کننده
بزرگ، دستمزدهای واقعی و قیمت‌های مصرف‌کننده افزایششان متوقف شد و ثابت ماند، در حالی که نرخ بهره روند صعودی خود را برعکس کرد و شروع به کاهش کرد. این دوره همچنین شاهد افزایش زیادی در بدهی خانوار و قطبی سازی در اقتصاد بود، زیرا ثروت ثروتمندان به‌طور قابل توجهی رشد می‌کرد، در حالی که طبقه متوسط و فقیر عمیقاً در بدهی قرار می‌گرفتند. بن برنانک و دیگران در بانک مرکزی ایالات متحده (بانک فدرال) ادعا می‌کنند که اعتدال بزرگ در درجه اول به دلیل استقلال بیشتر بانک‌های مرکزی در برابر تأثیرات سیاسی و مالی است که به آنها
در برابر تأثیرات سیاسی و مالی است که به آنها اجازه داده‌است با تدابیری مانند پیروی از قانون تیلور از ثبات اقتصاد کلان پیروی کنند. . علاوه بر این، اقتصاددانان بر این باورند که فناوری اطلاعات و انعطاف‌پذیری بیشتر در شیوه‌های کار به افزایش ثبات اقتصاد کلان کمک کرده‌است. این اصطلاح در سال ۲۰۰۲ توسط جیمز استاک و مارک واتسون برای توصیف کاهش مشاهدات در نوسانات چرخه تجاری ابداع شد. بحثی در مورد این است که آیا اعتدال بزرگ در اواخر دهه ۲۰۰۰ با بحران اقتصادی و مالی به پایان رسید، یا اینکه فراتر از این تاریخ با
به پایان رسید، یا اینکه فراتر از این تاریخ با ناهنجاری بحران ادامه یافت.
پاک‌چهرِ تهم‌شاپور یا پاچهر (پارسی میانه: "Pā(k)čihr ī Tahm-Šābuhr") یکی از نجیب‌زادگان ساسانی در سده سوم میلادی در زمان حکومت شاپور یکم بود. زندگی. از او در سنگ‌نوشته شاپور یکم بر کعبه زرتشت یاد شده‌است. او در این سنگ‌نوشته در میان ۶۷ نجیب‌زاده در رتبهٔ بیست‌ویکم قرار دارد. اطلاعات دیگری از زندگی او در دست نیست.
کیخسرو شاپورجی سورابجی (با نام تولد لئون دودلی سورابجی؛ ۱۴ اوت ۱۸۹۲–۱۵ اکتبر ۱۹۸۸) آهنگساز ، منتقد موسیقی، پیانیست و نویسنده انگلیسی بود که هشت دهه آثار موسیقایی گوناگونی تولید نمود و کارهایش از مجموعه‌های مینیاتوری و کوتاه گرفته تا کارهای چند ساعته را شامل می‌شود. یکی از مهمترین و پرکارترین آهنگسازان قرن بیستم شناخته شده و از بهترین آثار او قطعات پیانوی نوکتورن، مانند "گلستان" و "ویلا تاسکا" هستند. او به دلیل همجنس‌گرایی و تبار مختلط خود احساس می‌کرد از جامعه انگلیس بیگانه است و مادام‌العمر به انزوا گرایش
انگلیس بیگانه است و مادام‌العمر به انزوا گرایش داشت. سورابجی تحصیلات خصوصی داشت. مادر وی انگلیسی و پدرش تاجری پارسی و صنعتگری از هند بود که صندوق امانتی ایجاد کرده بود و خانواده‌اش را بدین شیوه از نیاز به کار کردن آزاد کرد. سورابجی اگرچه ویرچوزو نبود، اما بین سال‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۶ برخی از موسیقی‌های خود را به صورت عمومی پخش کرد. در اواخر دهه ۱۹۳۰، نگرش او تغییر کرد و محدودیت‌هایی را برای اجرای کارهای خود اعمال کرد، که در سال ۱۹۷۶ آن‌ها را کنار گذاشت. ساخته‌های او در آن سال‌ها کمتر در معرض دید قرار گرفتند و
او در آن سال‌ها کمتر در معرض دید قرار گرفتند و او عمدتاً از طریق نوشته‌های خود، که شامل کتاب‌های "Around Music" و "Mi contra fa: The Immoralisings of a Machiavellian Musician" بود"،" در معرض دید عموم قرار گرفت. در این مدت، او لندن را ترک کرد و سرانجام در روستای کورف کاسل، دورست اقامت گزید. اطلاعات مربوط به زندگی سورابجی، به ویژه سال‌های آخر زندگی او، کم است و بیشتر آن از نامه‌هایی به دست آمده که با دوستانش رد و بدل می‌کرد. سورابجی به عنوان آهنگساز، عمدتاً خودآموخته بود. اگرچه در ابتدا به هنر مدرن علاقه