payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دیوید رابرت بیل (؛ زادهٔ ) فرد نظامی اهل بریتانیا است. او افسر ارشد ارتش بریتانیا است که به عنوان فرمانده کالج سلطنتی مطالعات دفاعی خدمت کرده است. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
مایکل بیدولف (؛ ۳۰ ژوئیه ۱۸۲۳ – ) نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. او افسر ارتش بریتانیا بود که بعدها به عنوان بلک راد، یک مقام پارلمانی، منصوب شد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
ادوارد ویلیام درینگتون بل (; – ) نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. او او افسر ارتش بریتانیا و دریافت‌کننده صلیب ویکتوریا بود، بالاترین نشان شجاعت در مواجهه با دشمن که می‌تواند به نیروهای بریتانیا و کشورهای مشترک‌المنافع اعطا شود. وی برندهٔ جوایزی همچون صلیب ویکتوریا شده‌است.
توماس سیدنی بکویث (؛ ۱۷۷۰ – ۱۵ ژانویه ۱۸۳۱) نظامی اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود. او یک افسر ارتش بریتانیا بود که در طول جنگ ۱۸۱۲ به عنوان سرتیپ ستاد نیروهای بریتانیایی در کانادا و در طول دوران راج بریتانیا فرمانده کل ارتش بمبئی خدمت کرد. او بیشتر به خاطر خدمات برجسته‌اش در طول جنگ شبه‌جزیره و به خاطر مشارکتش در توسعه و فرماندهی تفنگداران ۹۵ مشهور است. وی برندهٔ جوایزی همچون شوالیه (عنوان) شده‌است.
دانیل بیک (; – ) نظامی اهل بریتانیا بود. او افسر ارتش بریتانیا و دریافت‌کننده صلیب ویکتوریا، بالاترین نشان شجاعت در مواجهه با دشمن که به نیروهای بریتانیا و کشورهای مشترک‌المنافع اعطا می‌شود، بود. وی برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی و صلیب ویکتوریا شده‌است.
ادریک باستیان (; – ) نظامی و سیاست‌مدار اهل بریتانیا بود. او یک افسر ارشد ارتش بریتانیا بود که از ۴ آوریل ۱۹۶۱ تا ۱ ژوئن ۱۹۶۸ فرماندار استرالیای جنوبی و سپس از ۲ دسامبر ۱۹۶۸ تا ۳۰ نوامبر ۱۹۷۳ فرماندار تاسمانی شد. او آخرین فرد بریتانیایی بود که فرماندار هر یک از این دو ایالت بود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان سلطنتی ویکتوریایی، نشان امپراتوری بریتانیا و نشان حمام شده‌است.
ریچارد بارونز (؛ زادهٔ ) یک افسر بازنشسته نیروی زمینی بریتانیا است. او از آوریل ۲۰۱۳ تا زمان بازنشستگی‌اش در آوریل ۲۰۱۶ فرمانده فرماندهی نیروهای مشترک بود. بارونز در اوایل دوران حرفه‌ای خود در پست‌های مختلف ستادی و میدانی در بریتانیا، سراسر اروپا و خاور دور خدمت کرد. او همچنین مدتی را در وزارت دفاع و آموزش و پرورش گذراند. بارونز در سال ۱۹۹۱ به آلمان اعزام شد و سپس اولین دوره خدمت خود را در بالکان در سال ۱۹۹۳ انجام داد. بارونز پس از بازگشت به بریتانیا، یک سمت ستادی را بر عهده گرفت و به ایرلند شمالی رفت و سپس
ستادی را بر عهده گرفت و به ایرلند شمالی رفت و سپس به عنوان دستیار نظامی، ابتدا به عنوان نماینده عالی بوسنی و هرزگوین و سپس به عنوان رئیس ستاد کل، منصوب شد. بین سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۳، بارونز دوباره در بالکان، در افغانستان در اوایل تشکیل نیروی کمک به امنیت بین‌المللی و سپس در یک سمت ستادی در بصره عراق خدمت کرد. بارونز به عنوان سرتیپ در سال ۲۰۰۳، دومین دوره خدمت خود را در ایرلند شمالی، این بار به عنوان فرمانده تیپ، گذراند. در سال ۲۰۰۵، او به عنوان معاون رئیس ستاد، در تعهدات، یک سمت ارشد ستادی منصوب شد. او در
در تعهدات، یک سمت ارشد ستادی منصوب شد. او در سال ۲۰۰۸ به درجه سرلشکری ارتقا یافت و برای دومین بار به عراق، این بار به بغداد، با مسئولیت عملیات مشترک اعزام شد. سپس مدت کوتاهی در سپاه واکنش سریع متحد ناتو خدمت کرد و سپس برای دومین بار به افغانستان اعزام شد، زمانی که ریاست یک واحد ادغام مجدد آیساف را برای ارائه مشوق‌هایی به سربازان طالبان برای تسلیم شدن بر عهده داشت. او بعداً معاون رئیس ستاد دفاع (عملیات) شد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده است.
جان آرتور (؛ زادهٔ ) نظامی اهل بریتانیا است. آرتور که در کالج ایتون و آکادمی نظامی سلطنتی سندهرست تحصیل کرده بود، در سال ۱۹۵۱ به عضویت تیم سلطنتی اسکاتلند خاکستری‌ها درآمد. در المپیک تابستانی ۱۹۶۰ در رم، او عضوی از تیم سوارکاری بریتانیا برای این رویداد سه روزه بود؛ او پس از مرحله دو صحرایی از این رقابت‌ها کناره‌گیری کرد. آرتور در سال ۱۹۷۲ به عنوان فرمانده گارد سلطنتی اسکاتلند منصوب شد و در سال ۱۹۷۴ در جریان جنگ «مشکلات» در ایرلند شمالی از او نام برده شد. او در سال ۱۹۷۶ فرمانده تیپ هفتم زرهی شد. آرتور در سال
سال ۱۹۷۶ فرمانده تیپ هفتم زرهی شد. آرتور در سال ۱۹۸۰ به عنوان افسر کل فرمانده لشکر سوم زرهی و در سال ۱۹۸۳ مدیر خدمات شخصی (ارتش) شد. در سال ۱۹۸۴ به او سرهنگی گارد سلطنتی اسکاتلند دراگون داده شد، سمتی که تا سال ۱۹۹۸ در اختیار داشت. او در سال ۱۹۸۵ به عنوان افسر کل فرمانده اسکاتلند و فرماندار قلعه ادینبورگ منصوب شد؛ در سال ۱۹۸۸ بازنشسته شد. در سال ۱۹۹۶ او به عنوان ستوان لرد استوارتری منطقه کرکودبرایت، دامفریس و گالووی منصوب شد و این سمت را تا مارس ۲۰۰۶ که مالکوم راس جانشین او شد، بر عهده داشت.
سنت جان دزموند آرسدکن-باتلر (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. آرکدکن-باتلر که در ایالات متحده و سوئیس تحصیل کرده بود، وارد کالج نظامی سلطنتی سندهرست شد و در سال ۱۹۱۵ به عضویت تفنگداران سلطنتی مونستر درآمد. او که در طول جنگ جهانی اول با افتخار در فرانسه و بلژیک خدمت کرد، به دریافت نشان لژیون دونور مفتخر شد و یکی از دو افسر جوان ارتش بریتانیا بود که در پایان جنگ برای تحصیل در مدرسه عالی برق در پاریس اعزام شد. آرکدکن-باتلر در سال ۱۹۲۲ به هنگ سلطنتی ساسکس و سپس در سال ۱۹۲۳ به سپاه سلطنتی سیگنال‌ها منتقل شد.
در سال ۱۹۲۳ به سپاه سلطنتی سیگنال‌ها منتقل شد. بین سال‌های ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۹، آرکدکن-باتلر به عنوان سرپرست تأسیسات تجربی سیگنال‌ها و به عنوان عضو ارتش در کمیته فرعی تجربی هیئت تلگراف بی‌سیم خدمت کرد. آرکدکن-باتلر در سال ۱۹۳۸ به درجه سرهنگی ارتقا یافت و در سال ۱۹۴۰ به ستاد کل در وزارت جنگ پیوست و با ارتقاء به درجه سرلشکری ​​(موقت)، بین سال‌های ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۶ به عنوان معاون مدیرکل وزارت تدارکات خدمت کرد.
توماس آربوتنوت (; – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. او در قلعه راکفلیت، شهرستان مایو، ایرلند، به دنیا آمد و ششمین پسر جان آربوتنات، پدر راکفلیت بود. او در نوامبر ۱۷۹۵ به عنوان پرچمدار در هنگ ۲۹ پیاده‌نظام وارد ارتش بریتانیا شد. او در مه ۱۷۹۶ به ستوانی در هنگ ۴۰ پیاده‌نظام و در ژوئن ۱۷۹۸ به سروانی در هنگ ۸ هند غربی ارتقا یافت. سپس به اداره کل پشتیبانی پیوست و از مه ۱۸۰۳ تحت نظر سر جان مور در شبه جزیره خدمت کرد. آربوتنات در آوریل ۱۸۰۸ به درجه سرگردی در هنگ ۵ هند غربی در هند غربی
۱۸۰۸ به درجه سرگردی در هنگ ۵ هند غربی در هند غربی ارتقا یافت و سپس به عنوان معاون آجودان کل در لشکر ژنرال پیکتون برای بخش عمده‌ای از جنگ شبه جزیره منصوب شد. او دو بار زخمی شد، یک بار در هند غربی و بار دیگر در یکی از عملیات در شبه جزیره. او در ماه مه ۱۸۱۰ به درجه سرهنگ دومی ارتقا یافت و معاون سرتیپ کوآرترمن در دماغه امید نیک شد. او در فوریه ۱۸۱۲ به عنوان دستیار پرنس ریجنت منصوب شد، در ژوئن ۱۸۱۴ به درجه سرهنگی ارتقا یافت و در سال ۱۸۱۵ به عنوان شوالیه نشان حمام منصوب شد. آربوتنات در ماه مه ۱۸۲۵ به درجه
حمام منصوب شد. آربوتنات در ماه مه ۱۸۲۵ به درجه سرلشکری ارتقا یافت و سال بعد به فرماندهی یک تیپ به پرتغال اعزام شد. او پس از آن فرماندهی ناحیه‌ای در ایرلند را بر عهده گرفت و پس از آنکه در ژوئن ۱۸۳۸ به درجه سرتیپ رسید، در سال ۱۸۴۲ به فرماندهی ناحیه‌های شمالی و میدلند در انگلستان منصوب شد و این مقام را تا زمان مرگش حفظ کرد. او همچنین به ترتیب به عنوان سرهنگ در هنگ ۹۹ پیاده‌نظام (لانارکشایر) از اوت ۱۸۳۶، در هنگ ۵۲ پیاده‌نظام از دسامبر ۱۸۳۹، در هنگ ۹ پیاده‌نظام از دسامبر ۱۸۴۴ و در هنگ ۷۱ کوهستانی‌ها از فوریه
از دسامبر ۱۸۴۴ و در هنگ ۷۱ کوهستانی‌ها از فوریه ۱۸۴۸ خدمت کرد. او در خانه‌اش در کرسنت، سالفورد، مجرد درگذشت.
ادوارد لاو، ارل اول النبرو، (۸ سپتامبر ۱۷۹۰ – ۲۲ دسامبر ۱۸۷۱) یک سیاستمدار محافظه‌کار بریتانیا بود؛ او چهار بار رئیس هیئت کنترل بود و همچنین بین سال‌های ۱۸۴۲ و ۱۸۴۴ به عنوان فرماندار کل هند خدمت کرد. النبورو، پسر ارشد ادوارد لاو، بارون اول النبورو و «آن تووری»، دختر جورج تاوری بود؛ او در کالج ایتون و کالج سنت جان، کمبریج تحصیل کرد.
رابرت آربوتنات، پانزدهمین ویسکونت آربوتنات (; – ) نظامی اهل بریتانیا بود. او افسر ارشد ارتش بریتانیا بود که هم در جنگ جهانی اول و هم در جنگ جهانی دوم حضور داشت. وی برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده‌است.
چارلز جورج جیمز آربوتنات (؛ ۱۸۰۱ – ۱۸۷۰) نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. آربوتنات در سال ۱۸۱۶ به عنوان پرچمدار در گارد گرنادیر منصوب شد، در سال ۱۸۲۰ به کاپیتانی هنگ ۲۸ ارتقا یافت و در سال ۱۸۲۵ به عنوان سرهنگ دوم هنگ ۷۲ منصوب شد. او در سال ۱۸۳۱ از بخش فاسد ترگونی به پارلمان بازگردانده شد، اما سال بعد با تبدیل شدن به مباشر عمارت صد شرقی، از این کرسی استعفا داد. در ۱۹ مه ۱۸۳۱، او هنگ ۷۲ را ترک کرد و به عنوان سرهنگ دوم هنگ ۹۰، جایگزین لرد جورج راسل شد. در سال ۱۸۳۳، آربوتنات با هون شارلوت
جورج راسل شد. در سال ۱۸۳۳، آربوتنات با هون شارلوت الیزا ویوین، دختر بزرگ هاسی ویوین، بارون اول ویوین، ازدواج کرد. تنها فرزند آنها، شارلوت لتیتیا کارولین آربوتنات (درگذشته ۱۸۸۴)، با هربرت هارلی موری ازدواج کرد. آربوتنات در ۲۳ فوریه ۱۸۳۸ به درجه سرهنگ دومی هنگ ۷۲ بازگشت و در ۲۸ ژوئن ۱۸۳۸ به درجه سرهنگی مفتخر شد. هنگامی که سر رابرت پیل نخست‌وزیر شد، ملکه ویکتوریا از چارلز خواست تا به عنوان دستیار ارشد او منصوب شود. او در ۱۰ سپتامبر ۱۸۴۱ جایگزین لرد آلفرد پاجت در این سمت شد. دو ماه بعد، پیل پیشنهاد داد که به
در این سمت شد. دو ماه بعد، پیل پیشنهاد داد که به او در ورود به پارلمان کمک کند، اما پس از گفتگو با پدرش تصمیم گرفت که او در دربار مفیدتر خواهد بود. در سال ۱۸۴۲، هنگ ۷۲ برای سرکوب «شورش‌های پلاگ-دراوینگ» در لنکشر فراخوانده شد. آربوتنات و سربازانش در حالی که از پلیس محلی در بلکبرن حمایت می‌کردند، توسط قاضی محلی دستور یافتند که به جمعیتی که سنگ پرتاب می‌کردند، شلیک کنند تا آنها را متفرق کنند. چندین شورشی زخمی شدند، اما هیچ‌یک کشته نشدند. در ۱۴ آوریل ۱۸۴۳، او مقام سرهنگ دومی هنگ ۷۲ را به لرد آرتور لنوکس واگذار
سرهنگ دومی هنگ ۷۲ را به لرد آرتور لنوکس واگذار کرد. در ۱ آگوست ۱۸۴۶، آربوتنات از سمت سواره‌نظام استعفا داد و چارلز بومونت فیپس جایگزین او شد. او در سال ۱۸۵۱ به درجه سرلشکری ارتقا یافت، در ۹ ژوئیه ۱۸۵۷ به مقام سرهنگی هنگ ۸۹ منصوب شد، و در سال ۱۸۵۸ به درجه سپهبدی ارتقا یافت. آربوتنات در ۲۱ ژانویه ۱۸۶۱ به عنوان معاون ستوان نورث‌همپتون‌شایر منصوب شد و در ۴ ژوئیه ۱۸۶۴ به مقام سرهنگی هنگ ۹۱ رسید. او که در ۲۵ نوامبر ۱۸۶۵ به درجه ژنرالی ارتقا یافته بود، در ۲۷ اوت ۱۸۷۰ به فرماندهی هنگ ۷۲ منصوب شد و اندکی پس از آن،
به فرماندهی هنگ ۷۲ منصوب شد و اندکی پس از آن، در ۲۱ اکتبر ۱۸۷۰ درگذشت.
ویلیام ویلبرفورس برد (زادهٔ ۱۷۸۴ - مرگ ۱۸۵۷) مدیر مستعماراتی بریتانیایی بود که به عنوان معاون فرماندار ریاست جمهوری بنگال و در سال ۱۸۴۴ به عنوان موقت فرماندار کل هند خدمت کرد. ویلیام ویلبرفورس برد، همنام پدرش بود که نمایندۀ مجلس کاونتری بود. او در سال ۱۷۸۴ به دنیا آمد و در وارویک و ژنو تحصیل کرد و سپس در سال ۱۸۰۲ برای پیوستن به شرکت هند شرقی بریتانیا نامزد شد. پس از طی دوره آموزش، در سال ۱۸۰۳ به کلکته رسید و در آنجا آموزش‌های بیشتری را در کالج فورت ویلیام گذراند و سپس به بنارس فرستاده شد.
فرزان دانا (۲۵ اسفند ۱۳۷۷، شیراز) یک بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست‌های مهاجم و هافبک تهاجمی بازی می‌کند. وی سابقه دعوت شدن و بازی در تیم‌ ملی امید ایران را نیز دارد. او هم‌چنین یک‌بار بهترین گلزن لیگ برتر جوانان کشور نیز گردیده‌است.
مادران پارک لاله یا مادران عزادار گروهی از زنان ایرانی بودند که همسر یا فرزندانشان در اعتراضات پس از انتخابات ریاست جمهوری ایران در سال ۱۳۸۸ توسط مأموران امنیتی و حکومتی کشته شده‌اند. این گروه همچنین شامل بستگان قربانیان نقض حقوق بشر قبلی، از جمله اعدام دسته‌جمعی زندانیان عقیدتی-سیاسی ایران در تابستان ۱۳۶۷ است. خواسته اصلی مادران عزادار پاسخگویی دولت در قبال مرگ، دستگیری و ناپدید شدن فرزندانشان است. این مادران شنبه‌ها در پارک لاله تهران تجمع می‌کردند که توسط مأموران امنیتی سرکوب می‌شدند. مادران عزادار
توسط مأموران امنیتی سرکوب می‌شدند. مادران عزادار خواستار لغو احکام اعدام برای زندانیان سیاسی، آزادی زندانیان عقیدتی و محاکمه «کسانی که مسئول و دستور دهنده قتل فرزندانشان بودند» شده‌اند. در سال ۱۳۸۸، شیرین عبادی، برنده جایزه نوبل ایرانی، از زنان سراسر جهان خواست تا با لباس مشکی پوشیدن و ملاقات در پارک‌های محله در روزهای شنبه از ساعت ۷ تا ۲۰، با مادران عزادار همبستگی خود را اعلام کنند. دستگیری و زندان. در ۱۹ دی ۱۳۸۸ بیش از ۳۰ مادر عزادار توسط مأموران امنیتی در پارک لاله دستگیر شدند. به گفته شاهدان عینی، بیش
پارک لاله دستگیر شدند. به گفته شاهدان عینی، بیش از ۱۰۰ مأمور پلیس و لباس شخصی به این مادران حمله کردند که با خشونت مادران را به داخل ون‌های پلیس بردند. این دستگیری‌ها به‌طور گسترده توسط سازمان‌های حقوق بشر محکوم شد. این مادران در ۲۴ دی ۱۳۸۸ از زندان آزاد شدند. ژیلا کرم‌زاده مکوندی از اعضای گروه، در ۶ آذر ۱۳۹۰ به اتهام «تأسیس سازمان غیرقانونی» و «اقدام علیه امنیت ملی» بازداشت و به دو سال حبس محکوم، و به زندان اوین منتقل شد. عفو بین‌الملل به زندانی شدن او اعتراض کرد و او را زندانی عقیدتی معرفی کرد که «فقط به
کرد و او را زندانی عقیدتی معرفی کرد که «فقط به دلیل فعالیت‌های مسالمت‌آمیزش به عنوان عضوی از پارک مادران لاله بازداشت شده‌است». در ۴ آوریل ۲۰۱۲، منصوره بهکیش از اعضای گروه مطلع شد که او به دلیل فعالیت با گروه به چهار سال زندان محکوم است. یکی دیگر از اعضای لیلا سیف‌اللهی و یکی دیگر از حامیان مرد به نام نادر احسنی هر کدام به دو سال حبس محکوم شدند اما هنوز برای شروع احکام احضار نشده بودند.
سیلویو فرناندس (؛ زادهٔ ) شمشیرباز اهل ونزوئلا بود. او در سال 2008 در Challenge Bernadotte در استکهلم دوم شد. در ژوئن ۲۰۱۳، او مدال طلا را در مسابقات قهرمانی شمشیربازی پان امریکن در کارتاخنا پس از شکست هموطن خود روبن لیماردو به دست اورد.
ادینا کناپک (؛ زادهٔ ) شمشیرباز زن اهل مجارستان بود.
ناکست جی‌اس یک کتابخانه جاوا اسکریپت آزاد و متن‌باز مبتنی بر ویو جی‌اس، نود جی‌اس، وب‌پک و بابل جی‌اس است. ناکست از نکست جی‌اس الهام گرفته شده‌است که چارچوبی با هدفی مشابه، بر اساس ری‌اکت است. این فریمورک با عنوان یک «Meta-framework for universal applications» به معنای متا-فریمورک برای برنامه‌های جهانی تبلیغ می‌شود. اصطلاح «"جهانی»" در اینجا به این معناست که این چارچوب توسعه‌دهندگان را قادر می‌سازد تا رابط کاربر گرافیکی وب را در جاوااسکریپت با استفاده از کامپوننت‌های تک‌صفحه‌ای ویو جی‌اس بسازند و این هم
کامپوننت‌های تک‌صفحه‌ای ویو جی‌اس بسازند و این هم می‌تواند به عنوان نماهای برنامه تک‌صفحه‌ای (single-page application) درون مرورگر عمل کند و هم به عنوان نماهای وب رندر شده سمت سرور تا بتوان بهترین عملکرد را از برنامه‌های تک‌صفحه‌ای داشت. علاوه بر این، نکاست به توسعه‌دهندگان این امکان را می‌دهد تا محتوا یا بخش‌هایی از آن را که قبلاً به‌طور کامل در سمت سرور رندر شده به روش تولید صفحات وب استاتیک (static site generation) ارائه کنند. از جمله مزایای این چارچوب، کاهش زمان تعامل و بهبود سئو در مقایسه با
چارچوب، کاهش زمان تعامل و بهبود سئو در مقایسه با برنامه‌های تک‌صفحه‌ای است؛ زیرا محتواهای کامل هر صفحه قبل از اجرا توسط مرورگر، توسط وب سرور ارائه شود؛ به عبارت دیگر، می‌توان هم مزایای صفحات اچ‌تی‌ام‌ال رندر شده در سمت سرور به شیوه سنتی را داشت و هم تعامل بهبودیافته و رابط کاربری پیشرفته برنامه‌های تک‌صفحه‌ای ویو جی‌اس را حفظ کرد. مزیت اصلی خود فریمورک ناکست جی‌اس این است که پیکربندی و راه‌اندازی چنین برنامه‌هایی را برای توسعه‌دهنده برنامه ساده‌تر و یکپارچه‌تر می‌کند که می‌تواند به سادگی بخش‌های رابط
می‌کند که می‌تواند به سادگی بخش‌های رابط کاربری برنامه را طوری توسعه بدهد. آخرین نسخه ناکست جی‌اس ۳٫۰ است که از سوی توسعه‌ دهنده گان آن معرفی شده‌است.
شرکت مالی وسکو شرکت خدمات مالی و بیمه آمریکایی است، که در سال ۱۹۵۹ توسط چارلی مانگر تأسیس شد.
جیمز هوبرت رمزی، هفدهمین ارل دالهاوزی، (زاده ۱۷ ژانویه ۱۹۴۸)، با نام لرد رمزی بین سال‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۹۹، یک زمین‌دار بزرگ اسکاتلندی است. دالهوزی، فرزند شانزدهمین ارل دالهاوزی است. مادر او مارگارت الیزابت مری استرلینگ است که خواهر قهرمان جنگ جهانی دوم، سردیوید استرلینگ بود. دالهوزی در کالج آمپلفورث در یورک‌شر شمالی تحصیل کرد.
رسلمانیا بک‌لش (به انگلیسی: WrestleMania Backlash) یک رویداد غیر رایگان (Pay-Per-View) در کشتی حرفه‌ای است که توسط کمپانی دبلیودبلیوئی و برای هر دو برند راو و اسمک‌داون تهیه می‌شود و این دوره‌اش هم در ۸ مه ۲۰۲۲ در ورزشگاه دانکینگ دونتس سنتر شهر پراویدنس، ایالت رودآیلند برگزار شد. این هفدهمین رویداد با نام دبلیودبلیوئی بک‌لش بود. زمینه‌سازی. رسلمنیا بکلش شامل مسابقاتی بین دشمنی‌های موجود، ماجراهای پیش آمده و استوری‌هایی خواهد بود که پیش از این در برنامه‌های را و اسمَک‌دَون پخش شده بود. کشتی‌گیرها با توجه به
و اسمَک‌دَون پخش شده بود. کشتی‌گیرها با توجه به مسابقات یا سری اتفاقاتی که برایشان رخ می‌دهد و تنش را به حداکثر می‌رساند، نقش منفی یا قهرمان به خود می‌گیرند و در این رویداد به مسابقه و رقابت می‌پردازند.
شورای فدراسیون ( - "سوویت فدراتسی"، مخفف رایج: Совфед ("سووفد") یا سنا (به‌طور رسمی، از ۱ ژوئیه ۲۰۲۰ شروع می‌شود) () طبق قانون اساسی فدراسیون روسیه در سال ۱۹۹۳، مجلس علیا روسیه یعنی مجلس فدرال روسیه (پارلمان فدراسیون روسیه) است. هر یک از ۸۵ واحد فدرال روسیه - متشکل از ۲۲ جمهوری، ۴۶ استان، ۹ سرزمین، سه شهر فدرال، چهار ناحیه خودمختار و یک ابلاست خودمختار که دو سناتور را برای عضویت می‌فرستد که مجموعاً ۱۷۰ سناتور می‌شود. علاوه بر این، قانون اساسی فدراسیون روسیه همچنین سناتورهایی برای فدراسیون روسیه تعیین کرده
همچنین سناتورهایی برای فدراسیون روسیه تعیین کرده که نمی‌توانند بیش از سی نفر (حداکثر هفت نفر از آنها مادام العمر) باشند و همچنین (اختیاری) روسای جمهور سابق به عنوان سناتور مادام العمر (تا سال ۲۰۲۰ در چنین سناتورهای مادام العمری وجود ندارند) نظر گرفته‌است. شورا جلسات خود را در خیابان بولشایا دمیتروفکا در مسکو در خانه سابق ساختمان اصلی آژانس دولتی اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی (گوستروی) برگزار می‌کند و دفاتر و اتاق‌های کمیته، بیشتر در خیابان نووی آربات دارد. دو مجلس فدرال از نظر فیزیکی از هم جدا شده‌اند و
دو مجلس فدرال از نظر فیزیکی از هم جدا شده‌اند و دومای دولتی در مکانی دیگری از مسکو در خیابان اوخوتنی ریاد جای دارد. جلسات شورای فدراسیون از ۲۵ ژانویه تا ۱۵ ژوئیه و از ۱۶ سپتامبر تا ۳۱ دسامبر در مسکو برگزار می‌شود. جلسات برای عموم آزاد است اگرچه مکان جلسات می‌تواند در صورت تمایل شورای فدراسیون تغییر کند و ممکن است که جلسات امن غیرعلنی تشکیل شود. از لحاظ جانشینی در قدرت، به ترتیب رئیس شورای فدراسیون پس از رئیس‌جمهور و نخست‌وزیر، سومین مقام برتر در فدراسیون روسیه است. در صورت ناتوانی رئیس‌جمهور و نخست‌وزیر،
است. در صورت ناتوانی رئیس‌جمهور و نخست‌وزیر، رئیس شورای فدراسیون کفیل ریاست جمهوری فدراسیون روسیه می‌شود.
نظام دو بنی، نظام ترکیبی، یا هیبرید رژیم نوعی ترکیبی از رژیم سیاسی است که غالباً در نتیجه گذار دموکراتیک ناقص از یک رژیم استبدادی به یک رژیم دموکراتیک ایجاد می‌شود. رژیم‌های ترکیبی ویژگی‌های خودکامگی را با ویژگی‌های دموکراتیک ترکیب می‌کنند و می‌توانند همزمان سرکوب‌های سیاسی و انتخابات منظم را باهم برگزار کنند. اصطلاح "رژیم ترکیبی" از یک نگاه چند وجهی پیرامون رژیم‌های سیاسی ناشی می‌شود که با دوگانگی استبداد یا دموکراسی مخالف است. رژیم‌های ترکیبی مشخصه کشورهای منبع مانند کشورهای نفتی است. این رژیم‌ها پایدار و
منبع مانند کشورهای نفتی است. این رژیم‌ها پایدار و سرسخت هستند. محققان غربی در تحلیل رژیم‌های ترکیبی به ماهیت تزئینی نهادهای دموکراتیک آنها توجه می‌کنند (انتخابات منجر به تغییر قدرت نمی‌شود، رسانه‌های مختلف صرفا دیدگاه دولت را مخابره می‌کنند و اپوزیسیون در پارلمان مانند حزب حاکم رأی می‌دهد). از این شرایط نتیجه گرفته می‌شود که اقتدارگرایی اساس رژیم‌های ترکیبی است. با این حال، رژیم‌های ترکیبی از دیکتاتوری تقلید می‌کنند در حالی که سطح نسبتاً پایین‌تری از خشونت دارند. تاریخ. موج سوم دموکراسی‌سازی منجر به ظهور
دارند. تاریخ. موج سوم دموکراسی‌سازی منجر به ظهور رژیم‌های ترکیبی شده‌است که نه کاملاً دموکراتیک و نه کاملاً اقتدارگرا هستند. نه مفهوم دموکراسی غیر لیبرال و نه مفهوم اقتدارگرایی انتخاباتی به‌طور کامل این رژیم‌های ترکیبی را توصیف نمی‌کند. پس از پایان جنگ سرد، چنین رژیم‌هایی در بین حکومت‌های غیردموکراتیک رواج یافتند. در پایان فرایند دگرگونی رژیم‌های استبدادی، زمانی که لیبرالیزیشن اتفاق می‌افتد، انتخابات محدودی ترتیب شده و لیبرال دموکراسی همیشه در نظر گرفته می‌شود اما در عمل این روند اساساً «نیمه‌کاره» منجمد
اما در عمل این روند اساساً «نیمه‌کاره» منجمد شد. اصطلاح "رژیم ترکیبی" جایگزین واژه "انتقالی" شد، عبارتی که در دهه ۱۹۸۰برای اشاره به رژیم‌های این چنینی استفاده می‌شد. به گفته توماس کاروترز اکثر "کشورهای در حال گذار" نه کاملاً دیکتاتوری هستند و نه گرایش به دموکراسی دارند و به‌طور کلی آنها را نمی‌توان انتقالی نامید. آنها در منطقه خاکستری قرار دارند و تغییری از خود نشان نمی‌دهند، روندی که ممکن است برای چندین دهه در آن رخ ندهد." بنابراین، او اظهار داشت که رژیم‌های ترکیبی باید بدون این فرض که در نهایت به
رژیم‌های ترکیبی باید بدون این فرض که در نهایت به دموکراسی تبدیل شوند، در نظر گرفته شوند. این رژیم‌های دورگه را نیمه‌اقتدارگرا یا اقتدارگرایی انتخاباتی می‌نامیدند. یکی از اولین کسانی که مفهوم «رژیم ترکیبی» را به کار برد، المر هنکیس، جامعه‌شناس، بود، او از این عبارت برای توصیف کمونیسم گولاش در مجارستان دوران یانوش کادار استفاده کرد. نشانه‌ها. به گفته گیلرمو اودانل، فیلیپ سی اشمیتر، لری دایموند و توماس کاروترز، نشانه‌های یک رژیم ترکیبی عبارتند از: برخی از کشورهایی که به عنوان رژیم‌های ترکیبی توصیف شده‌اند
که به عنوان رژیم‌های ترکیبی توصیف شده‌اند عبارتند از کلمبیا، مصر، مجارستان، اندونزی، مکزیک، مونته‌نگرو، نیجریه، بنگلادش، پاکستان، صربستان، تانزانیا، تونس، اوکراین، مالزی، مراکش، ترکیه، ونزوئلا، هند و اوگاندا. روسیه زمانی به عنوان یک رژیم ترکیبی در نظر گرفته می‌شد، اما از دهه ۲۰۱۰ به سمت اقتدارگرایی گرویید. سیستم سیاسی هنگ کنگ، منطقه اداری ویژه چین، نیز رژیم ترکیبی توصیف شده‌است. نوع‌شناسی. اصطلاحات مختلفی وجود دارد که انواع خاصی از رژیم‌های ترکیبی را توصیف می‌کند. اقتدارگرایی انتخاباتی. نویسندگان مختلفی در
اقتدارگرایی انتخاباتی. نویسندگان مختلفی در مورد اقتدارگرایی انتخاباتی یا به اصطلاح رژیم‌های ترکیبی نوشته‌اند (لویتسکی و وی ۲۰۰۲ ؛ تی. کارل ۱۹۹۵ ؛ ال. دایموند ۱۹۹۹ ؛ آ. Schedler 2002)، اما این پدیده جدید نیست و اکثر دولت‌های استبدادی که انتخابات برگزار می‌کنند، ترکیبی نیستند. رژیم‌های ترکیبی، حکومت‌های اقتدارگرای موفقی هستند که به خوبی نهادینه شده‌اند. عناصر دموکراتیک می‌توانند به‌طور همزمان در خدمت اهداف استبدادی باشند و دموکراسی سازی را نیز اعانه دهند. اقتدارگرایی انتخاباتی به این معناست که نهادهای
اقتدارگرایی انتخاباتی به این معناست که نهادهای دموکراتیک تقلیدی هستند و به دلیل نقض سیستماتیک متعدد هنجارهای لیبرال دمکراتیک، در واقع به روش‌های استبدادی پایبند هستند. اقتدارگرایی انتخاباتی می‌تواند رقابتی و هژمونیک باشد و مورد دوم لزوماً به معنای بی‌نظمی در انتخابات نیست. ای. شلدر اقتدارگرایی انتخاباتی را شکل جدیدی از رژیم استبدادی می‌نامد و با توصیف آن با عناوینی چون رژیم ترکیبی یا دموکراسی غیرلیبرال مخالف است. علاوه بر این، یک رژیم استبدادی صرف، نیازی به انتخابات به عنوان منبع مشروعیتش ندارد. محققان یک
انتخابات به عنوان منبع مشروعیتش ندارد. محققان یک تحلیل مقایسه ای از رژیم‌های سیاسی در سراسر جهان انجام دادند (ساموئل فاینر ۱۹۷۰)، در کشورهای در حال توسعه (آلموند و کلمن، ۱۹۶۰)، در میان رژیم‌های حاکم در آمریکای لاتین (Collier 1979) و رژیم‌های آفریقای غربی (Zolberg، 1966). انواع رژیم‌های غیر دموکراتیک مورد اشاره قرار گرفته شده‌است (لینز، 2000، در ابتدا در 1975 منتشر شد و پرلموتر، 1981). هانتینگتون و مور (هانتینگتون و مور، ۱۹۷۰) سیستم تک حزبی را تحلیل کرده‌اند. هرمت (Gay Hermet, Rose, &amp; Rouquie 1978)
هرمت (Gay Hermet, Rose, &amp; Rouquie 1978) چگونگی برگزاری انتخابات در چنین رژیم‌های اقتدارگرایی را بررسی می‌کند، حکومت‌هایی که ظاهراً دارای نهادهای دموکراتیک هستند.
گریم لمب (؛ زادهٔ ) نظامی اهل بریتانیا است. او افسر بازنشسته ارتش بریتانیا است. او فرمانده سابق ارتش میدانی در فرماندهی زمینی است که به خاطر مشارکت‌هایش در عملیات ضد شورش شناخته شده است. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است.
ویلیام کپل (؛ ۵ نوامبر ۱۷۲۷ – مارس ۱۷۸۲) نظامی اهل بریتانیا بود. ویلیام کپل، پسر سوم ویلم ون کپل، ارل دوم آلبمارل، بود و در مدرسه وست‌مینستر تحصیل کرد. او در سال ۱۷۴۴ به عنوان پرچمدار در گارد دوم پیاده‌نظام به ارتش بریتانیا پیوست و در سال ۱۷۴۵ به درجه ستوانی ارتقا یافت. در سال ۱۷۵۱ به عنوان کاپیتان-ستوان به گارد اول پیاده‌نظام منتقل شد و در سال ۱۷۵۲ به درجه کاپیتانی و سرهنگ دومی و در سال ۱۷۶۰ به درجه سرهنگی ارتش ارتقا یافت. در ۱۷ دسامبر ۱۷۶۱ به عنوان سرهنگ هنگ ۵۶ پیاده‌نظام منصوب شد و تا سال ۱۷۶۵ فرماندهی
هنگ ۵۶ پیاده‌نظام منصوب شد و تا سال ۱۷۶۵ فرماندهی آن را بر عهده داشت. در سال ۱۷۶۲ به درجه سرلشکری رسید. در سال ۱۷۶۲، او (به همراه برادرانش ارل آلبمارل و آگوستوس کپل) در لشکرکشی بریتانیا به کوبا شرکت کرد و حمله به قلعه مورو را هدایت نمود. در سال ۱۷۶۳، او جانشین آلبمارل به عنوان فرماندار بریتانیا در کوبا شد. این جزیره در ژوئیه ۱۷۶۳ به اسپانیا بازگردانده شد. در ۳۱ مه ۱۷۶۵، او به عنوان سرهنگ چهاردهمین هنگ پیاده‌نظام منصوب شد که تا سال ۱۷۷۵ فرماندهی آن را بر عهده داشت و در این مدت به درجه سپهبدی (۱۷۷۲) ارتقا
داشت و در این مدت به درجه سپهبدی (۱۷۷۲) ارتقا یافت. از سال ۱۷۶۷ تا زمان مرگش، او عضو پارلمان چیچستر بود. او در سال ۱۷۷۳ فرمانده کل قوا در ایرلند بود. در ۱۸ اکتبر ۱۷۷۵، او به عنوان سرهنگ دوازدهمین نیزه‌دار سلطنتی منصوب شد و تا زمان مرگش فرماندهی آن را بر عهده داشت. او سوارکار محترم پادشاه جورج سوم بریتانیای کبیر بود و در سال ۱۷۸۲ مجرد درگذشت.
برایان گراهام کنی (; – ) نظامی اهل بریتانیا بود. او افسر ارشد ارتش بریتانیا بود که از سال ۱۹۹۰ تا زمان بازنشستگی‌اش در سال ۱۹۹۳ به عنوان معاون فرمانده عالی نیروهای متفقین در اروپا فعالیت کرد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است.
هنری شیهی کیتینگ (؛ ۱۳ نوامبر ۱۷۷۵ – ۱۲ سپتامبر ۱۸۴۷) نظامی اهل فرانسه بود. وی افسر ارتش بریتانیا بود که در جنگ‌های انقلاب فرانسه و جنگ‌های ناپلئونی حضور داشت. او در لشکرکشی موریس در سال‌های ۱۸۰۹ تا ۱۸۱۱ خدمت کرد، زمانی که کیتینگ فرماندهی نیروهای مستقر در رودریگز، جزیره کوچکی که به عنوان پایگاه نیروهای بریتانیایی در طول لشکرکشی استفاده می‌شد، را بر عهده داشت. کیتینگ در برنامه‌ریزی و اجرای مجموعه‌ای از عملیات آبی-خاکی علیه مستعمرات فرانسه در اقیانوس هند نقش مهمی داشت که به تصرف جزیره بناپارت و جزیره دو فرانس
داشت که به تصرف جزیره بناپارت و جزیره دو فرانس در سال ۱۸۱۰ منجر شد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
جان کین، بارون کین اول (; – ) نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. او افیثسر ارتش بریتانیا بود که دلاوری‌های نظامی‌اش در جنگ اول انگلیس و افغانستان منجر به اعطای لقب بارون کین غزنی به او شد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.