payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آی‌پد ۱۰/۲ اینچی (به طور رسمی آی‌پد (نسل هفتم)) رایانه لوحی است که توسط اپل تولید و به بازار عرضه شده است. این نمایشگر از صفحه نمایش ۱۰/۲ اینچی رتینا بهره می برد و از پردازنده Apple A10 Fusion بهره می برد. این جانشین آیپد نسل ششم ۹/۷ اینچی است. این دستگاه در ۱۰ سپتامبر ۲۰۱۹ فاش شد و در ۲۵ سپتامبر ۲۰۱۹ منتشر شد. این گوشی از نسل اول اپل پنسل پشتیبانی می کند و دارای یک اتصال صفحه کلید هوشمند است. هدف آن بودجه و بازارهای آموزشی است. برخلاف مدل های قبلی آیپد که دارای صفحه نمایش ۹/۷ اینچی هستند ، این دستگاه برای
صفحه نمایش ۹/۷ اینچی هستند ، این دستگاه برای اولین بار در سطح ابتدایی آی‌پد دارای اندازه صفحه نمایش ۱۰/۲ اینچی بزرگتر است. جانشین آن، آی‌پد نسل هشتم ، در ۱۵ سپتامبر سال ۲ مشخص شد و جایگزین این آیپد شده است.
موسیقی هیپ هاپ یا رپ فلسطینی در سال ۱۹۹۸ با تامر نفر و گروهش به نام دام آغاز به کار کرد. این جوانان فلسطینی رپ فلسطینی را که آمیزه‌ای از ملودی‌های عربی و ضرب‌های هیپ هاپ است، به وجود آوردند. ترانه‌ها بیشتر به زبان‌های عربی، عبری، انگلیسی و گاهی فرانسه خوانده می‌شوند. از آن زمان به بعد، رپ فلسطین هنرمندانی از فلسطین، اسرائیل، انگلیس، ایالات متحده و کانادا به خود دیده‌است. نوازندگان جوان فلسطینی با الهام از موسیقی سنتی رپ که برای اولین بار در دهه ۱۹۷۰ در نیویورک پدیدار شد، سبک هیپ هاپی متناسب با شرایط اجتماعی
پدیدار شد، سبک هیپ هاپی متناسب با شرایط اجتماعی و سیاسی زندگی و کار خود شکل دادند. هیپ هاپ فلسطینی در تلاش برای به چالش کشیدن تفکر قالبی است و سعی می‌کند گفتگو دربارهٔ درگیری اسرائیل و فلسطین گسترش دهد. هنرمندان هیپ هاپ فلسطینی به شدت تحت تأثیر رپرهای آمریکایی قرار گرفته‌اند. تامار نفر می‌گوید: "وقتی صدای توپاک را که می‌گفت" It's a White Man's World " شندیم تصمیم گرفتم هیپ هاپ را جدی بگیرم. این موسیقی علاوه بر تأثیرات هیپ هاپ آمریکایی، شامل آخشیج‌هایی از موسیقی فلسطینی و عربی از جمله «زاژال، مووال و سجع»
فلسطینی و عربی از جمله «زاژال، مووال و سجع» است که می‌توان آنها را به گفتار عربی تشبیه کرد که همچنین شامل ضرب موسیقی عربی است. درونمایه. بسیاری از هنرمندان هیپ هاپ فلسطینی به موضوعاتی که مستقیماً بر فلسطینیان در سرزمینهای اشغالی، اسرائیلی و تبعیدی تأثیر می‌گذارد، می‌پردازند. این هنرمندان از هیپ هاپ برای پرداختن به موضوعاتی از جمله مردسالاری، مواد مخدر، خشونت ، فساد و بی رحمی پلیس استفاده می‌کنند. بر خلاف آرمان‌های رپ آمریکایی، رپرهای فلسطینی بر افشای شرایط زندگی مردم فلسطین، به ویژه انکار تعیین سرنوشت
زندگی مردم فلسطین، به ویژه انکار تعیین سرنوشت فلسطین در وطن خود تمرکز دارند. وطن‌گرایی فلسطینی، فارغ از هنرمندان، در کانون همه هیپ هاپ فلسطینی قرار دارد. شرایط زندگی کنونی فلسطینیان ساکن فلسطین اشغالی و داخل اسرائیل در آهنگ‌های «تروریست کیست» از DAM و «فلسطین آزاد» توسط برادران چکش آمده‌است. هنرمندان هیپ هاپ فلسطینی به جای اینکه تسلیم خشونت پیرامونشان شوند، سعی می‌کنند پیام‌های آگاهانه از نظر سیاسی را به جهانیان برسانند. پیوند به بیرون. تارنمای رسمی MC Gaza
مسخ در مسلخ فیلمی به نویسندگی و کارگردانی جواد دارایی و به تهیه کنندگی مهدی کوه زاده که پیش از این با نام بطلان شناخته می‌شد محصول سال ۱۳۹۹ است. مسخ در مسلخ نخستین ساختهٔ این کارگردان محسوب می شود. مسخ در مسلخ داستان دختر بچه ای است که پدرو مادرش متهم به قتل دختر بچه ای در روستا شده اند.
سوراخ‌بان کابل لوله یا حلقه‌ای است که کابل برق از آن عبور می‌کند. آنها معمولاً از لاستیک یا فلز ساخته می‌شوند. سوراخ‌بان معمولاً به منظور محافظت، اصلاح سایش یا درزگیری کابل‌های عبوری از آن، از یک مداخله مکانیکی یا شیمیایی، در سوراخ‌های جسم خاصی قرار می‌گیرد.
ولادیمیر مانیف (؛ ۵ فوریه ۱۹۳۲ – ۸ ژانویه ۱۹۸۵) ورزشکار اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار شده‌است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده‌است.
لی جونگ-کئون (؛ زادهٔ ۲۹ ژوئیه ۱۹۶۰) کشتی‌گیر اهل کره جنوبی بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده‌است.
ماسایوکی ماتسوبارا (؛ زادهٔ ) کشتی‌گیر اهل ژاپن بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده‌است.
محمد بشیر (؛ – ) کشتی‌گیر اهل پاکستان بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۴ مدال طلا، ۱ مدال برنز شده‌است.
روسلان آشورعلیِف (؛ ۲۰ فوریه ۱۹۵۰ – ۲۷ نوامبر ۲۰۰۹) کشتی‌گیر اوستیایی‌تبار بود که در دستهٔ سبک‌وزن کشتی آزاد برای اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی رقابت می‌کرد. او عضو تیم ملی کشتی شوروی در دو دورهٔ بازی‌های المپیک ۱۹۷۲ مونیخ و ۱۹۷۶ مونترال بود که در المپیک مونیخ مدال برنز را کسب کرد. او همچنین برندهٔ دو مدال طلا (۱۹۷۴، ۱۹۷۵) و یک نقره (۱۹۷۳) از مسابقات قهرمانی کشتی جهان و یک مدال طلای مسابقات قهرمانی کشتی اروپا (۱۹۷۴) است. آشورعلیف از هماوردهای منصور برزگر کشتی‌گیر نامدار ایرانی در مسابقات قهرمانی جهان و
کشتی‌گیر نامدار ایرانی در مسابقات قهرمانی جهان و المپیک بود که در دو فینال قهرمانی جهان در سال‌های ۱۹۷۳ و ۱۹۷۵ با هم رقابت کردند.
شیگرو کاساهارا (; – ) کشتی‌گیر اهل ژاپن بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده‌است.
سیمیون پوپسکو (؛ زادهٔ ۱۱ اوت ۱۹۴۰) کشتی‌گیر اهل رومانی بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۲ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده‌است.
ولادیمیر سینیافسکی (؛ ۱۸ فوریه ۱۹۳۲ – ۲۷ دسامبر ۲۰۱۲) کشتی‌گیر اوکراینی‌تبار اهل شوروی بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۲ مدال نقره شده‌است.
علیم‌بک بستایف (؛ ۱۵ اوت ۱۹۳۶ – ۱۹۸۸) کشتی‌گیر اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۱ مدال برنز شده‌است.
گورام ساگارادزه (؛ زادهٔ ۲۱ مارس ۱۹۳۹) کشتی‌گیر اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار شده‌است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۳ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده‌است.
رشید محمدبیوف (; – ) کشتی‌گیر اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۶ مدال نقره شده‌است.
سافکوز دزاراسوف (؛ ۵ ژانویه ۱۹۳۰ – ۱۲ ژوئیه ۱۹۹۰) کشتی‌گیر اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال برنز شده‌است.
ولادلن تروستیانسکی (؛ – ) کشتی‌گیر اوکراینی‌تبار اهل شوروی بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده‌است.
قالب گیری انتقالی رزین به کمک خلاء (به اختصار VARTM) یا قالب گیری تزریقی خلاء (به اختصار VIM) یک فرایند تولید کامپوزیت خارج از اتوکلاو (به اختصار OOA) قالب بسته است. قالب گیری تزریقی خلاء یک نوع از فرایندهای قالب گیری انتقالی رزین است که به دلیل ویژگی های متنوع سهم بالایی در قالب سازی به کمک خلاء دارد. در این فرایند با استفاده از ایجاد خلاء، حرکت رزین داخل لایه فیبر روی قالب را سرعت میبخشند. به محض آغشتگی کامل لایه فیبر به رزین، قطعه کامپوزیتی را جدا میکنند و در دمای اتاق قرار میدهند تا سرد و منجمد شود.
و در دمای اتاق قرار میدهند تا سرد و منجمد شود. فرایند تولید. در این فرایند به طور معمول از پلی‌استر ها یا وینیل‌ استر های با گرانروی پایین به عنوان رزین و از پشم شیشه به عنوان لایه فیبر، استفاده میکنند. این فرایند توانایی ساخت قطعه هایی با درصد حجمی 40 تا 50 درصد فیبر را دارد چرا که نسبت رزین به فیبر تعیین کننده استحکام و کارایی قطعه است تا جایی که جنس فیبر بیشترین تاثیر را در استحکام مکانیکی قالب نهایی دارد. جنس رزین مورد استفاده نیز نقش تعیین کننده ای در مقاومت خوردگی، دمای اعوجاج گرمایی و کیفیت سطح
در مقاومت خوردگی، دمای اعوجاج گرمایی و کیفیت سطح دارد. به دلیل محدودیت در اختلاف فشار ایجاد شده توسط پمپ خلاء، رزین مورد استفاده در این فرایند باید دارای گرانروی پایین باشد تا به آسانی داخل فیبر حرکت کند. فیبرهای تقویت شده مانند فیبر کربنی هم میتوانند در این فرایند مورد استفاده قرار گیرند اما کاربرد آنها کم است و برای تولید قطعات با کیفیت و اهمیت بالا مورد استفاده قرار میگیرد. نشت هوا. برای ساخت قطعات کامپوزیتی با کیفیت بالا بایستی از نشت هوا به بیرون جلوگیری کرد. نشت هوا باعث سخت تر شدن جاری سازی یکنواخت
کرد. نشت هوا باعث سخت تر شدن جاری سازی یکنواخت رزین داخل قالب میشود، همچنین امکان ایجاد حباب های گازی در قطعه را افزایش میدهد و بعد از سرد شدن قطعه، عیوب به شکل حفره داخل قطعه ایجاد میشوند. نشت هوا میتواند به دلیل ایجاد مشکل در کیسه خلاء سیستم، نصب و یا استفاده نادرست از نوار درزگیر و یا وصل نادرست شیر به کیسه خلاء که باعث خروج هوا از نقاط متصل به کیسه خلاء میشود، به وجود آید. نشتی هوا میتواند با روش های مختلفی مشاهده و یا شناسایی شود. در بعضی از موارد حباب های هوا داخل جریان ایجاد میشود که با نگاه به قطعه
های هوا داخل جریان ایجاد میشود که با نگاه به قطعه میتوانیم به راحتی به وجود نشت هوا پی ببریم. از جمله روش های ساده ای که مورد استفاده قرار میگیرد Leak Isolation است. در این روش سطح فشار خلاء در درون قالب را بررسی میکنند تا در صورت وجود نشتی متوجه شوند. اگر سطح فشار خلاء بعد از خالی شدن قالب از هوای داخل، کاهش پیدا نکند، نشتی هوا نداریم اما اگر بعد از خالی شدن قالب از هوا، فشار خلاء کاهش یابد میتواند نشانه وجود نشتی هوا تلقی شود. این روش در عین سادگی عیب بزرگی دارد، چرا که موقعیت نشت هوا را به مشخص نمی‌کند
دارد، چرا که موقعیت نشت هوا را به مشخص نمی‌کند این در حالیست که برای رفع نشتی هوا نیاز به تعیین موقعیت نشتی داریم. با تقویت صدا در موقعیت های خاص، میتوان محل وقوع نشتی هوا را پیدا کرد چرا که نشت هوا صدایی خاص ایجاد می کند. در این روش با استفاده از یک میکروفون صدا را تقویت می کنند و خروجی را به یک پخش کننده صدا مانند بلندگو یا هدفون متصل می کنند تا محل وقوع نشتی شناسایی شود. همانطور که مشخص است در این روش به یک کاربر جهت انجام و تشخیص محل وقوع نشتی نیاز است. از جمله عیب های این روش میتوان به عدم کارایی در
از جمله عیب های این روش میتوان به عدم کارایی در محیط های شلوغ و پر سروصدا اشاره کرد. گازهای داغ نیز برای تشخیص نشتی هوا مورد استفاده قرار میگیرند. در این روش قبل از استفاده از پمپ خلاء، گازهای داغ با فشار زیادی وارد قالب میشوند که در صورت وجود نشتی هوا این گازهای داغ از محل وقوع نشتی خارج میشوند. برای تشخیص خروج گاز داغ و محل وقوع نشتی میتوان از دستگاه تشخیص مادون قرمز استفاده کرد. قالب گیری انتقالی با خلاء یا بدون خلاء. هر دو این فرایندها در دسته فرایندهایی قرار دارند که در آن فشار باعث جریان یافتن رزین
قرار دارند که در آن فشار باعث جریان یافتن رزین داخل قالب میشود که به این دسته، فرایندهای قالب بسته نیز گفته میشود. عموماً مواد مورد استفاده در این دو فرایند تفاوت های بسیار کمی با یکدیگر دارند و رزین و فیبر مورد استفاده در این دو فرایند شباهت های زیادی به یکدیگر دارند. اگر شاخصه هایی به مانند نسبت فیبر به رزین و یا توزیع سطح مقطع فیبر برای این دو فرایند ثابت و یکسان باشد، قالب نهایی خواص و کیفیتی مشابه خواهد داشت. در قالب گیری انتقالی از لایه فیبر بین دو نیمه قالب استفاده میشود در حالی که در قالب گیری با
قالب استفاده میشود در حالی که در قالب گیری با کمک خلاء لایه فیبر کف قالب قرار میگرد و رزین با استفاده از فشار خلاء داخل لایه فیبر جریان میابد. روش اول برای ساخت قطعات با اندازه کوچک تر و پیچیدگی بیشتر به کار میرود در حالی که روش دوم میتواند قطعات خیلی بزرگ را نیز تولید کند. هم چنین در روش دوم از دستگاه های با قیمت پایین تر استفاده میشود. در روش دوم به دلیل سادگی در طراحی دستگاه ها تنها میتوان در یک سمت قطعه انتظار کیفیت سطح مطلوب داشت در حالی که روش اول به دلیل استفاده از دو کفه قالب، کیفیت سطح مطلوبی در
دلیل استفاده از دو کفه قالب، کیفیت سطح مطلوبی در دو سمت قطعه نهایی ایجاد میکند. مزایا و کاربرد ها. یکی از مزایای مهم این روش تولید قطعات بزرگ پیچیده و دارای کیفیت بسیار بالاست در حالی که این فرایند نیازی به اتوکلاو، که مستلزم هزینه بالایی است، ندارد. محصولات تولید شده با این روش کاربردهای بسیار متنوعی دارند تا جایی که این محصولات در صنعت حمل و نقل، انرژی بادی، صنعت دریایی، در زیر ساخت های اصلی و حتی در صنعت هوا فضا به کار میروند. با توجه به این که این فرایند توانایی تولید قطعات بزرگ و در عین حال پیچیده را
توانایی تولید قطعات بزرگ و در عین حال پیچیده را دارد، هزینه های تولید را بشدت کاهش داده است زیرا برای ساخت این نوع قطعات از به هم متصل کردن قطعات کوچک تر در گذشته استفاده می شد. به عنوان مثال شرکت فضایی LOCKHEED Martin برای ساخت یک چهارم از موشک Trident II D5 از روش قالب گیری انتقالی رزین با کمک خلاء استفاده کرده و توانسته 75% در هزینه های خود صرفه جویی کند.
محصول برچسب سفید () یک محصول دارای برچسب سفید محصول یا خدماتی است که توسط یک شرکت (تولیدکننده) تولید می‌شود و سایر شرکت‌ها (بازاریاب‌ها) آن را تغییر نام می‌دهند تا به نظر برسد گویی آن را ساخته‌اند. ریشه این نامگذاری اشاره به برچسب سفیدی است ک در زمان بسته‌بندی روی محصولات قرار می‌گرفت و می‌شد آن را پر کرد. در این روش یک محصول که از منبع دیگری که معمولاً سازنده آن است تهیه می‌شود و سپس با ریبرند نام تجاری و هویت جدید خود را بر روی آن محصول قرار می‌دهند و از این طریق اقدام به فروش می‌کند. در چنین حالتی
و از این طریق اقدام به فروش می‌کند. در چنین حالتی خریداران احتمالاً با این تصور که محصول تولید شرکت اصلی است آن را خریداری می‌کنند زیرا آرم آن روی محصول می‌ببنید.
دولت علیه دییر (۱۹۹۶) یک پرونده حقوقی کیفری در انگلیس است که به قتل و علیت می‌پردازد. دادگاه، با اندکی گسترش مبنای پرونده "R v Holland"، حکم داد که اگر یک قربانی جراحت‌های خود را به اندازه ای تشدید کند که باعث مرگ خود شود، حتی اگر بدون آن رفتار مرگ تحقق نمی‌یافته، باز هم سلسله علل شکسته نشده‌است.
آی‌پد ۱۰/۲ اینچی (به طور رسمی آی‌پد (نسل هشتم)) رایانه لوحی است که توسط شرکت اپل به عنوان جانشین آی‌پد نسل هفتم تولید و به بازار عرضه شده است. این نمایشگر دارای همان صفحه نمایش ۱۰/۲ اینچی رتینا قبلی با صفحه نمایش SoC است که به پردازنده اپل A۱۲ یایونیک ارتقا یافته و از نظر اپل ۴۰٪ سریعتر است. علاوه بر این، سنسور آی‌پد به نسخه سریعتر و نسل دوم ارتقا یافت. در ۱۵ سپتامبر سال ۲۰۲۰ در رویداد اپل اعلام شد و در ۱۸ سپتامبر سال ۲۰۲۰ منتشر شد. این محصول از نسل اول اپل پنسل پشتیبانی می کند و دارای یک اتصال هوشمند برای
پنسل پشتیبانی می کند و دارای یک اتصال هوشمند برای اتصال صفحه کلید است.
مکینتاش پاور ()، که بعداً با نام مک پاور عرضه شد، خانواده ای از رایانه‌های شخصی است که از مارس ۱۹۹۴ تا اوت ۲۰۰۶ توسط اپل کامپیوتر، به عنوان بخشی از مارک مکینتاش طراحی، تولید و فروخته می‌شود. مجله MacWorld به عنوان "مهمترین تکامل فنی مکینتاش از زمان رونمایی Mac II در سال ۱۹۸۷" توصیف شد. مکینتاش پاور اولین رایانه اپل بود که از پردازنده پاور پی سی استفاده کرد. نرم‌افزار نوشته شده برای پردازنده‌های موتورولا ۶۸۰۳۰ و ۶۸۰۴۰ که تا آن زمان در مکینتاش استفاده می‌شد، به‌طور طبیعی بر روی PowerPC اجرا نمی‌شود، بنابراین
طبیعی بر روی PowerPC اجرا نمی‌شود، بنابراین یک شبیه‌ساز Mac 68k با سیستم ۷٫۱٫۲ همراه بود. مکینتاش پاور جایگزین Quadra در مجموعه اپل شد و در ابتدا در همان محفظه‌ها فروخته شد. طی دوازده سال آینده، مکینتاش پاور پی در پی طرح‌های محفظه را تغییر داد. تغییر نام به «مک پاور»، پنج نسل اصلی تراشه‌های PowerPC از تغییرات دیگر هستند. مک پاور به عنوان بخشی از انتقال Mac به پردازنده‌های اینتل متوقف شد و جایگزین آن، مک پرو شد. تاریخچه. (۱۹۸۸–۱۹۹۰). اولین مدل‌های مکینتاش پاور در مارس ۱۹۹۴ منتشر شد، اما توسعه فناوری مکینتاش
در مارس ۱۹۹۴ منتشر شد، اما توسعه فناوری مکینتاش پاور به اواسط سال ۱۹۸۸ برمی گردد. ژان لوئیس گاسی، رئیس بخش محصولات اپل، پروژه «جگوار» را با هدف ایجاد رایانه ای آغاز کرد که نه تنها سریعترین رایانه رومیزی بازار باشد، بلکه با گفتگو با رایانه نیز فرامین را می‌پذیرد.در ابتدا این تصور می‌شد که کلاً یک خط رایانه جدید باشد، نه یک مکینتاش، و تیم جگوار در ابتدا مستقل از تیم مکینتاش محسوب می‌شد. این جداسازی شامل توسعه سیستم عامل بود، با رنگ صورتی "Pink" که بستر جدیدی برای رایانه جدید بود. همچنین قرار نبود جگوار یک
برای رایانه جدید بود. همچنین قرار نبود جگوار یک سیستم جریان اصلی با حجم بالا باشد. اولویت گاسی، همان‌طور که برای Macintosh IIfx آینده بود، ایجاد محصولی بود که در بازار ایستگاه‌های کاری پیشرفته رقابت کند، که قبلاً در توان اپل نبود. تصمیم برای استفاده از معماری RISC نمایانگر یک تغییر در صنعت کامپیوتر در ۱۹۸۷ و ۱۹۸۸ بود، جایی که سیستم‌های مبتنی بر RISC از سان مایکروسیستمز ،هیولت پاکارد و آی بی ام به‌طور قابل توجهی از عملکرد ارائه شده توسط سیستم‌های مبتنی بر موتورولا ۶۸۰۲۰ و ۶۸۰۳۰ پیشی گرفتند. مانند پردازنده و
۶۸۰۲۰ و ۶۸۰۳۰ پیشی گرفتند. مانند پردازنده و CPU‌های اینتل ۸۰۳۸۶ و ۸۰۴۸۶. در ابتدا، اپل وقت و تلاش زیادی را صرف تلاش در ایجاد CPU RISC خود در پروژه ای با کد "Aquarius" کرد، حتی تا جایی که یک ابر رایانه Cray-1 برای کمک به طراحی تراشه خریداری شد. این شرکت فاقد منابع مالی و تولیدی برای تولید یک محصول مفید بود و پروژه در سال ۱۹۸۹ لغو شد. در اوایل سال ۱۹۹۰، اپل با تعدادی از فروشندگان RISC در تماس بود تا یک شریک سخت‌افزاری مناسب پیدا کند. تیمی که IIfx را به‌طور مستقل ایجاد کرده بود، آزمایش ایجاد یک محصول جدید
مستقل ایجاد کرده بود، آزمایش ایجاد یک محصول جدید مکینتاش را که ترکیبی از یک پردازنده موتورولا ۶۸۰۳۰ با تراشه ای ام دی Am29000 (29k) RISC است، آغاز کرد. اپل در حال حاضر یک محصول ساخته شده بر روی 29K به نام "مکینتاش کارت ۸ • 24 GC"را در اختیار داشت. مکینتاش جعبه ابزار شتاب‌دهنده کارت NuBus است. آزمایش این تیم منجر به شبیه‌ساز ۶۸۰۲۰ در RISC شد، اما پروژه 29k به دلیل عدم توانایی مالی در اواسط سال ۱۹۹۰ کنار گذاشته شد. اپل در ابتدا پردازنده‌هایی از جمله پردازنده‌های MIPS Technologies، سان و Acorn Computers
MIPS Technologies، سان و Acorn Computers (پردازنده‌های RISC معماری ARM آنها که در آیفون ۱۹۹۳ اپل نیوتون، آی پاد ۲۰۰۱ و ۲۰۰۷ آیفون ۲۰۰۷ مورد استفاده قرار می‌گیرند) و همچنین i860 اینتل را مورد بررسی قرار داد. مذاکرات با سان شامل این شرط بود که سان از رابط مکینتاش برای رایانه‌های اسپارک خود استفاده کند و در ازای آن اپل از پردازنده‌های SPARC Sun در مکینتاش استفاده کند. این معامله به دلیل نگرانی اپل مبنی بر اینکه سان نمی‌تواند به اندازه کافی پردازنده تولید کند، لغو شد. مذاکرات با MIPS برای استفاده از پردازنده
لغو شد. مذاکرات با MIPS برای استفاده از پردازنده R4000 نیز شامل این شرط بود که رابط مکینتاش به عنوان جایگزینی برای Advanced Computing Environment در دسترس باشد. این معامله همچنین به دلیل شریک بودن مایکروسافت در کنسرسیوم ACE و همچنین نگرانی در مورد توانایی تولید بهم خورد. i860 اینتل به دلیل پیچیدگی زیاد از نظرات حذف شد. اپل پردازنده IBM POWER1 را به عنوان یک گزینه در نظر نگرفت، زیرا معتقد بود که IBM مایل به صدور مجوز برای اشخاص ثالث نیست. در اواسط سال ۱۹۹۰، اپل Motorola 88110 را انتخاب کرد، تراشه ای که هنوز
Motorola 88110 را انتخاب کرد، تراشه ای که هنوز ناتمام مانده و پردازنده ۸۸۱۰۰ و 88200 FPU را در یک بسته واحد قرار داده‌است. برای بقیه سال، مهندسان اپل یک شبیه‌ساز 68k تولید کردند که با این تراشه در آینده کار می‌کند. این پروژه با نام "RLC"، فرم کوتاه "RISC LC"، نمایشی با نام رایانه Macintosh LC آینده اپل شناخته شد. در ژانویه ۱۹۹۱، تیم مهندسی نمونه اولیه Macintosh LC را با پردازنده ۶۸۰۲۰ خود با یک شبیه‌ساز ۸۸۱۰۰ و ۶۸۰۲۰ تولید کردند. این نمونه اولیه قادر بود از ROM جعبه ابزار مکینتاش اصلاح نشده استفاده کند و
ROM جعبه ابزار مکینتاش اصلاح نشده استفاده کند و می‌تواند در سیستم ۷ راه اندازی شود. چند ماه بعد، نمونه اولیه دوم با استفاده از یک مورد Macintosh IIsi با تراشه موتورولا ۸۸۱۰۰ که اکنون تکمیل شده‌است، ایجاد شد. در ابتدا جگوار در نظر گرفته نشده بود که یک سیستم جریان اصلی با حجم بالا باشد. در عوض، سیستم‌های RISC در بازار انبوه مدتی بعد دنبال می‌شوند. پس از آنکه گاسی اپل را در اوایل سال ۱۹۹۰ ترک کرد، هدف پروژه جگوار دوباره متمرکز شد تا به جای یک سیستم عامل جدید، یک سیستم اصلی مکینتاش باشد. این پروژه جگوار به تیم
سیستم اصلی مکینتاش باشد. این پروژه جگوار به تیم مکینتاش در اوایل سال ۱۹۹۱ سپرده شد. در حالی که پروژه جگوار هرگز به ثمر نرسید و Taligent هرگز در یک سیستم عامل عملکردی نتیجه نداد، بسیاری از عناصر در اصل توسط سخت‌افزار و نرم‌افزار جگوار توسعه پیدا کرد. محصولات در اواسط سال ۱۹۹۳ با نام Centris 660AV و Quadra 840AV به بازار عرضه شدند، از جمله صفحه کلید اپل، جئو پورت و PlainTalk. طراحی‌های جدید کیس ارائه شده با Centris 610 و Quadra 800 نیز از تیم جگوار بوده‌است. توسعه و مشارکت با ای بی ام (۱۹۹۱–۱۹۹۳). در اواسط
توسعه و مشارکت با ای بی ام (۱۹۹۱–۱۹۹۳). در اواسط سال ۱۹۹۱، نگرانی داخلی در اپل وجود داشت مبنی بر اینکه ۸۸۱۰۰ پردازنده صحیحی برای حرکت به جلو نیست زیرا هیچ تولیدکننده رایانه دیگری متعهد به استفاده از پردازنده نبوده‌است. استفاده از POWER IBM دوباره مورد توجه قرار گرفت، اما در آن زمان یک طراحی هفت تراشه بود، که از منظر هزینه مطلوب نبود. مهندسین بخشهای پیشرفته ایستگاه‌های کاری و سیستمهای اپل و ای بی ام در آستین تگزاس برای بحث در مورد ایجاد نسخه تک تراشه ای از معماری POWER1 RISC IBM گرد هم آمدند. موتورولا نیز
معماری POWER1 RISC IBM گرد هم آمدند. موتورولا نیز به درخواست اپل حضور داشت. ای بی ام پیش از این در تلاش بود تا هزینه تولید سیستم‌های ایستگاه کاری RS / 6000 سطح ابتدایی خود را کاهش دهد، بنابراین روی چنین تراشه ای به نام RISC Single Chip (RSC) کار می‌کرد. در این جلسات، تعدادی تغییر در RSC پیشنهاد شد که باعث کاهش هزینه‌ها، مصرف کمتر انرژی و تولید بیشتر محصول مناسب برای هر دو محصول مکینتاش و RS / 6000 در آینده می‌شود. در اوایل ماه ژوئیه، مدیران سه شرکت به توافق رسیدند که به‌طور رسمی در اکتبر به عموم اعلام شد.
رسیدند که به‌طور رسمی در اکتبر به عموم اعلام شد. علاوه بر معماری جدید RISC که نام آن پاور پی سی بود، این " اتحاد AIM " چندین هدف داشت، از جمله ایجاد یک سیستم عامل مبتنی بر Pink، یک زبان برنامه‌نویسی شی گرا به نام ScriptX و یک مدیا پلیر کراس پلت فرم به نام Kaleida Media Player. در مورد این اتحاد، جان اسکالی گفت: "استراتژی مکینتاش در دهه ۱۹۸۰ برای ما بسیار خوب جواب داد، اما ما فکر نمی‌کردیم با استفاده از آن مدل در دهه ۱۹۹۰ بتوانیم نسل بعدی محاسبات را ایجاد کنیم. با کار با ای بی ام و در دسترس قرار دادن آن
کنیم. با کار با ای بی ام و در دسترس قرار دادن آن برای همه، می‌توان تأثیر بسیار گسترده تری نسبت به مکینتاش در این فناوری‌ها داشت. " توسعه پاور ۶۰۱ تراشه آغاز شده در ماه اکتبر سال ۱۹۹۱ و در ۲۱ ماه به پایان رسید، از ماه ژوئیه سال ۱۹۹۳ وارد تولید انبوه شد. بسیاری از توسعه دهندگان برنامه‌های مکینتاش از این ماشین‌ها برای تولید درگاه‌های اولیه PowerPC محصولاتشان استفاده می‌کردند، زیرا ابزارهای توسعه PowerPC مبتنی بر مکینتاش آماده نبودند. پروژه‌های PowerPC 603 (که در کاهش مصرف برق متمرکز بود) و ۶۰۴ (که روی عملکرد
در کاهش مصرف برق متمرکز بود) و ۶۰۴ (که روی عملکرد بالا متمرکز بودند) نیز در همان زمان در حال انجام بودند. در ژوئیه ۱۹۹۲، تصمیم گرفته شد که خواستار انتشار اولیه نرم‌افزار سیستم را کاهش دهد. اپل به جای تلاش برای ایجاد هسته ای کاملاً جدید، تولید نسخه ای از سیستم ۷ را متمرکز کرد که در آن بخشهایی از ROM موجود در جعبه ابزار مکینتاش بازنویسی شده باشد تا از کد PowerPC بومی به جای تقلید از 680x0 استفاده شود. این امر باعث افزایش قابل توجه عملکرد برای برخی از قسمتهای بسیار مورد استفاده سیستم عامل، به ویژه QuickDraw
بسیار مورد استفاده سیستم عامل، به ویژه QuickDraw شد. اولین نمایش عمومی مکینتاش پاور جدید — در واقع، نمونه اولیه Power Macintosh 6100 – در یک جلسه فروش اپل در هاوایی در اکتبر ۱۹۹۲ بود. نسخه آزمایشی با موفقیت همراه بود و در ماه‌های بعدی، طرح محصول شامل سه مدل شد: سطح ابتدایی ۶۱۰۰، میان رده ۷۱۰۰ که در قاب دسک تاپ Macintosh IIvx قرار دارد و مدل پیشرفته ۸۱۰۰ مبتنی بر جعبه برج کوچک کوادرا ۸۰۰. چهارمین پروژه، کارت ارتقا پردازنده مکینتاش، در ژوئیه سال ۱۹۹۳ با هدف ارائه یک راهکار مستقیم ارتقا به دارندگان رایانه‌های
یک راهکار مستقیم ارتقا به دارندگان رایانه‌های مکینتاش مستقر در Centris و Quadra آغاز شد. اهمیت این امر به ویژه برای کوادرا ۷۰۰، ۹۰۰ و ۹۵۰ که قرار نبود جایگزینی کامل برد منطقی دریافت کنند، قابل توجه بود. رایانه‌های به روز شده با این مد، نام‌های جدیدی مانند "Power Macintosh Q650" و "Power Macintosh 900" دریافت کردند. انتشار و بازخورد (۱۹۹۴–۱۹۹۵). برنامه اصلی این بود که اولین دستگاه مکینتاش پاور در ۲۴ ژانویه ۱۹۹۴، دقیقاً ده سال پس از عرضه اولین مکینتاش منتشر شود. یان دییری، که در آن زمان مدیر کلیپین و مدیر کل
یان دییری، که در آن زمان مدیر کلیپین و مدیر کل بخش شخصی رایانه بود، تاریخ انتشار را به ۱۴ مارس منتقل کرد تا وقت کافی برای تولید داشته باشد. اپل به‌طور معمول بسته‌های بروزرسانی را ماه‌ها پس از معرفی مکینتاش جدید منتشر کرده بود. مکینتاش پاور در ۱۴ مارس به‌طور رسمی در مرکز هنرهای نمایشی لینکلن در منهتن معرفی شد. پیش خرید مدل‌های جدید مکینتاش پاور سریع بود، به طوری که ۱۵۰٬۰۰۰ دستگاه اعلام شده تا آن تاریخ فروخته شده‌است. در بررسی MacWorld از ۶۱۰۰/۶۰ اشاره شده‌است که «نه تنها اپل سرانجام عملکردی را که حدود ۸ سال
که «نه تنها اپل سرانجام عملکردی را که حدود ۸ سال پیش با حضور رایانه‌های شخصی با استفاده از پردازنده مرکزی ۸۰۳۸۶ اینتل از دست نداد، بلکه بدست آورد، اما بسیار جلوتر است.» عملکرد نرم‌افزار 680x0 به دلیل لایه شبیه‌سازی کندتر است، اما معیارهای MacWorld عملکرد CPU، دیسک، فیلم و نقطه شناور به مراتب سریعتر از Quadra 610 را که جایگزین شده‌است نشان می‌دهد. تا ژانویه ۱۹۹۵، اپل ۱ میلیون سیستم مکینتاش پاور فروخت. نسخه‌های پر سرعت خط مکینتاش پاور در ابتدای سال ۱۹۹۵ و پس از آن در ماه آوریل اولین مدل‌های PowerPC 603 معرفی
آن در ماه آوریل اولین مدل‌های PowerPC 603 معرفی شدند: اولین مدل به نام مکینتاش پاور 5200 LC و جایگزینی برای Quadra 630 به نام Power مکینتاش ۶۲۰۰. انواع عملکردی این دستگاه‌ها نیز فروخته شد، و ادامه مارک تجاری دیگر مدل‌های مکینتاش برای فروش در فروشگاه‌های بزرگ و خرده فروشی‌های الکترونیکی جعبه بزرگ را ادامه داد. در حالی که 5200 LC به دلیل طراحی، عملکرد و هزینه آن مورد استقبال خوب منتقدان قرار گرفت، هم آن و هم ۶۲۰۰ از مشکلات پایداری رنج می‌بردند (و در مورد ۵۲۰۰، مشکلات نمایشگر نیز وجود دارد) که فقط با آوردن
مشکلات نمایشگر نیز وجود دارد) که فقط با آوردن برای تعویض قطعات به نمایندگی اپل مراجعه کنید. در اواسط سال ۱۹۹۵، خط نوظهور مکینتاش پاور تقریباً تمام خطوط قبلی مکینتاش را جایگزین کرد، فقط مدل‌های پیشرفته Quadra 950 و دو مدل آموزشی ارزان قیمت (مکینتاش LC 580 و دسکتاپ LC 630) در خط تولید باقی ماند. بازار رقابتی «کارتهای شتاب دهنده» که برای سیستمهای قبلی مکینتاش وجود داشته‌است، به دلیل قیمت نسبتاً پایین کارت ارتقا پردازنده مکینتاش اپل (۶۰۰ دلار آمریکا) تا حد زیادی ناپدید شد. DayStar Digital کارت‌های ارتقا را