payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کالوین استنج (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پادشاهی هلند است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آزد آلکمار اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال هلند و هلند بازی کرده‌است.
با وجود اینکه حدود 75 درصد سطح زمین از آب پوشیده شده است، تنها حدود یک درصد آن آب‌های شیرین است، که بیشتر در دریاچه‌ها، رودخانه‌ها، رودها، یخچال‌ها و آب‌های زیرزمینی قرار دارند. فشار حداکثری زیادی بر این منابع به خاطر آلودگی‌های محیط زیستی، گرم شدن زمین و رشد زیاد جمعیت وارد می‌شود. یکی از راه‌کار‌ها برای کنترل بهتر تلفات تبخیر آب‌های شیرین، پخش تک لایه‌های مصنوعی روی مخازن آب است. تک لایه‌ها، لایه‌های مولکولی منفرد (حدود 2 میلیونم میلی‌متر ضخامت) هستند، که از یک ماده آلی نامحلول یا کم‌محلول در آب درست
که از یک ماده آلی نامحلول یا کم‌محلول در آب درست شده‌اند که دارای سرگروه آب‌دوست و دم آبگریز هستند (به شکل 1 توجه کنید) و با پیوند یونی به هم متصل شده‌اند. این تک لایه‌ها به صورت لایه‌ای نامرئی پخش خواهند شد (یا خودآرایی ) و به شکل یک فیلم نازک روی سطح آب قرار می‌گیرند. هدف از استفاده‌ی این مواد کاهش هدررفت تبخیر آب از سدها و مخازن است. سازوکار. مکانیسم خاصی که زیربنای مقاومت تک لایه‌ها در برابر تبخیر می‌باشد، به مانع فیزیکی تشکیل شده از حضور این مواد در سطح آب نسبت داده می‌شود ( به شکل 2 توجه کنید).
در سطح آب نسبت داده می‌شود ( به شکل 2 توجه کنید). میزانی که یک ماده می‌تواند در برابر تبخیر مقاومت کند، در بهترین شکل به صورت مورد به مورد بررسی می‌شود، با این حال، تعدادی فرمول‌های تجربی بدست آمده نیز گزارش شده است که در این تحقیق به آن‌ها پرداخته نمی‌شود. قبل از پیدایش تکنیک‌های جدید طیف‌سنجی سطحی مانند میکروسکوپ زاویه‌ای بروستر (BAM) و بازتاب سنجی اشعه ایکس با وقوع یک نگاه (GIXD) تصور می‌شد، بزرگترین عامل موثر بر مقاومت تک لایه‌ها در برابر تبخیر، فاصله بین‌مولکولی در مولکول‌های تک لایه است. همچنین تصور
در مولکول‌های تک لایه است. همچنین تصور می‌شد هنگامی که چگالی سطح تک لایه به اندازه کافی کوچک باشد، مولکول‌های آب از فضای بین مولکول‌های تک لایه عبور می‌کنند. با این حال، نتایج بدست آمده از پراکندگی و تصویربرداری‌های جدید نشان داد که فاصله بین مولکولی در مولکول‌های تک لایه اساساً ثابت و بدون تغییر باقی می‌ماند و احتمال رخ دادن تبخیر آب در مرزهای دامنه بیشتر است. پس عامل مقاومت یک تک لایه در برابر تبخیر آب، توانایی محکم ماندن علی‌رغم تغییرات فشار سطحی و چسبیدن به سطح آب و مولکول‌های مجاور می‌باشد. تاریخچه.
به سطح آب و مولکول‌های مجاور می‌باشد. تاریخچه. در سال 1917 ایروینگ لانگمویر ساختار هندسی یک فیلم تک لایه‌ی روی آب را به دقت بررسی کرد، که به خاطر این تحقیقات در سال 1932 میلادی جایزه نوبل شیمی را کسب کرد. خواص تک لایه‌ها اولین بار توسط Rideal در دهه‌ی 1920 برای مقاومت در برابر تبخیر آب بررسی و گزارش شد. سپس در دهه‌ی 1940 لانگمویر و شافر مقاومت تبخیر و وابستگی آن به دما را مورد بررسی قرار دارند و نتایج را به صورت کمی گزارش کردند. در ادامه این تحقیقات به طور گسترده‌تری توسط آرچر و لامر در دهه‌ی بعد ادامه
گسترده‌تری توسط آرچر و لامر در دهه‌ی بعد ادامه پیدا کرد، که وابستگی به فشار سطح، طول زنجیره، فاز تک لایه، ترکیب زیر فاز و دمای سطح را به صورت جزئی‌تری توصیف کردند. همچنین آزمایش‌هایی میدانی در مقیاس بزرگ در این دوره توسط منسفیلد در استرالیا انجام می‌شد. گزارش‌های او نشان داد که نتایج مشاهده شده در محیط‌های آزمایشگاهی نمی‌توانند در شرایط دنیای واقعی تکرار شوند، زیرا گرد و غبار و باد تأثیر نامطلوبی در نتایج بدست آمده در محیط کنترل شده‌ی آزمایشگاه دارند. در دهه‌های بعد، تلاش‌های تحقیقاتی محققان بر روی مواد تک
بعد، تلاش‌های تحقیقاتی محققان بر روی مواد تک لایه چند جزئی مانند هگزادکانول + اکتادکانول، تغییر تعداد کربن‌ها در زنجیره آلیفاتیک، متمرکز شد، که بعداً، نتایج تحقیقات نشان داد که افزودن سورفکتانت‌های پلیمریزه شده برای افزایش پایداری تک لایه‌ها در برابر تبخیر نتایج امیدوار کننده‌ی زیادی به همراه داشت. علی‌رغم پیشرفت‌های زیاد در زمینه‌ی شناخت تک لایه‌ها، برای تولید آن‌ها روش‌های بهتری مانند روش‌های توزیع تک لایه مورد نیاز است، اگرچه در حال حاضر هیچ راه‌حلی برای این مشکلات وجود ندارد. با وجود تحقیقات زیاد در
این مشکلات وجود ندارد. با وجود تحقیقات زیاد در این زمینه در طول قرن بیستم، هنوز هیچ محصول بادوام، موثر و ارزانی توسط شرکت‌ها به بازار ارائه نشده است. با این حال، اخیراً پیشرفت‌ها در استفاده از تکنیک‌های آزمایشی، مدل‌سازی و تکنولوژی‌های نوین باعث افزایش درک محققین در مورد تک لایه‌ها شده است. پیشرفت‌های اخیر. در ابتدای قرن بیستم در طول یک خشکسالی طولانی در استرالیا، دانشمندان تعداد زیادی از مؤسسات تحقیقاتی، از جمله Pr. David Solomon (دیوید سولومون، مخترع اسکناس پلیمری)، تصمیم گرفتند محصولی کارآمد، مقاوم در
پلیمری)، تصمیم گرفتند محصولی کارآمد، مقاوم در برابر اثرات مضر باد، و مقرون به صرفه بسازند که با این مشکل تبخیر آب و تشدید خشکسالی تا حدودی مقابله کنند. آن‌ها علاوه بر آزمایش‌های میدانی در مقیاس کوچک و بزرگ، تکنیک‌های جدیدی را نیز به کار بردند. برای مثال یک مخزن تبخیر جدید با یک سیستم آب و هوای کنترل‌شده برای بازسازی اثرات باد و امواج طراحی، و از مدل‌سازی‌های محاسباتی برای اولین بار در تحقیقات این چنینی برای ارتباط دینامیکی و هندسی استفاده کردند. نتایج بدست آمده با بررسی تبخیر در سطح ماکروسکوپی نشان داد که،
با بررسی تبخیر در سطح ماکروسکوپی نشان داد که، خواص در سطح اتمی با استفاده از اتیلن گلیکول مونوکتادسیل اتر به طور قابل توجهی تغییر می‌کند و مقاومت در برابر تبخیر را در حضور باد کاهش می‌دهد و افزودن یک پلیمر محلول در آب می‌تواند کارایی آن را بهتر و به سطح بالاتری ارتقا دهد. یکی از نمونه پژوهش‌های انجام شده بر روی تک لایه‌ها در کشور سنگاپور بر روی ماده‌ای به نام "Water$aver" بوده است. در این پژوهش از یک مخزن Bedok با مساحت 84 هکتار، ظرفیت 12.8 میلیون مترمربع، عمق متوسط حدود 9 متر، حداکثر عمق 18.2 متر، طول خط
عمق متوسط حدود 9 متر، حداکثر عمق 18.2 متر، طول خط ساحلی حدود 4.3 کیلومتر و در شرایط گرمسیری استفاده شده است. در این آزمایش برای ایجاد شرایط طبیعی و بررسی اثرات واقعی پدیده‌هایی نظیر باد و گرد و غبار، بر روی مخزن Bedok، چهار اپلیکاتور خودکار "Water$aver" M60R تولید شده توسط شرکت Global Equipment Services استرالیا استفاده شده است. هر یک از این پخش کننده‌ها ظرفیت 50 تا 60 کیلوگرم از این ماده را دارند و برای پوشش حدود 20 هکتار از سطح مخزن به کار گرفته می‌شوند. این واحدها را می‌توان به گونه‌ای تنظیم کرد که در
این واحدها را می‌توان به گونه‌ای تنظیم کرد که در هر زمان با استفاده از باتری‌های خورشیدی، مخزن را با "Water$aver" به طور خودکار پر کنند. در نهایت نتایج بدست آمده به این صورت بود که "Water$aver"، "حدود 30" درصد از آب از دست رفته به دلیل تبخیر را ذخیره می‌کند. بنابراین، "Water$aver" می‌تواند به یک روش بسیار مقرون به صرفه و کاربردی در به حداکثر رساندن ذخیره آب کشور سنگاپور و سایر کشورها تبدیل شود و این کار هیچ گونه تأثیر منفی بر سلامت عمومی، محیط زیست یا کیفیت آب مصرفی ندارد. محصولات تجاری. "WaterGuard" ساخته
آب مصرفی ندارد. محصولات تجاری. "WaterGuard" ساخته شده توسط شرکت "Aquatain" یک ماده مبتنی بر پلیمر می‌باشد که تبخیر آب را کاهش می‌دهد. همچنین از محصولات دیگر می‌توان به "Solarpill" و "Water$aver" اشاره کرد. "Water$aver" یک محصول تجاری است که با موفقیت در استرالیا، ایالات متحده و کشورهای دیگر آزمایش شده است. این محصول یک پودر سفید بدون بو می‌باشد که به طور خودکار و سریع روی سطح آب پخش می‌شود و لایه‌ای نامرئی و نازک به اندازه مولکول تشکیل می‌دهد. این ماده ترکیبی از هیدروکسید کلسیم (آهک هیدراته Ca(OH2))،
ترکیبی از هیدروکسید کلسیم (آهک هیدراته Ca(OH2))، استریل الکل (C18H37OH) و ستیل الکل (C16H33OH) است که می‌تواند تبخیر سطحی آب را 20 تا 50 درصد کاهش دهد.
ران آن (; ) یک مجموعهٔ تلویزیونی کره جنوبی با بازی ایم شی وان، شین سه کیونگ، سویونگ و کانگ ته اوه است. این مجموعه از ۱۶ دسامبر ۲۰۲۰ تا ۴ فوریه ۲۰۲۱ از جی‌تی‌بی‌سی پخش شد و برای استریم بین‌المللی در نتفلیکس قابل دسترسی است. خلاصه داستان. ران آن برای ما داستان عاشقانهٔ کی سون گیوم (ایم شی وان)، دوندهٔ سابق دو سرعت که برای تبدیل شدن به یک نمایندهٔ ورزشی تلاش می‌کند و اوه می جو (شین سه کیونگ) یک مترجم را روایت می‌کند. تولید. تولید این مجموعه چندین بار به علت دنیاگیری کووید-۱۹ متوقف شد.
آزار و اذیت پاگان‌ها در اواخر امپراتوری روم آن دسته از اقدام‌های نابردباری، تبعیض، ظلم و خشونت مذهبی بودند که منجر به جایگزینی تدریجی ادیان چندخداپرستی، اعم از بومی و خارجی، با مسیحیت در قلمروهای امپراتوری شد. زمینه. اصطلاح پاگانیسم (روستایی) برای اشاره به ادیان سنتی یونانی‌ها و رومی‌ها یا تصورهای مذهبی پیروان چندخداپرستی که در تقابل با ایده‌های مذهبی مسیحیت و یهودیت هستند استفاده می‌شود. پس از قرن چهارم میلادی این ادیان در واقع بیش از همه در روستاهای حومه شهر (پاگی) زنده مانده بودند اما این واژه هنوز در
شهر (پاگی) زنده مانده بودند اما این واژه هنوز در تاریخ ادیان به کار می‌رود. پاگان‌ها در اصل، مردمی بودند که با زندگی در پاگی (به معنی روستا)، به حفظ سبک زندگی روستایی و همچنین عدم تماس با دگرگونی‌های فرهنگی و سیاسی دولت تمایل داشتند. pāgus و pagānus حدود ۳۷۰ میلادی وارد فرهنگ لغت مسیحیان شد. این اصطلاح بعدها برای توصیف همه ادیان غیر مسیحی از جمله یهودیت و اسلام به کار رفت: بنابراین معنای «غیر مسیحی» را به خود گرفت، به مانند اصطلاح بربرها که به غیر رومی اشاره می‌کرد. امپراتوری روم پس از دودمان سورانی در
می‌کرد. امپراتوری روم پس از دودمان سورانی در اوایل قرن سوم شاهد فروپاشی مشروعیت سلسله‌ای بود. در پایان قرن سوم، امپراتورها آزمایش‌هایی را برای ایجاد مشروعیت از طریق مدل «یک خدا، یک امپراتور» آغاز کردند. به نظر می‌رسد کنستانتین بزرگ در پی تثبیت مشروعیت خود از راه‌های توحیدی بوده‌است. هلیوگابال، کلودیوس گوتیکوس و اورلیان همگی ادعا داشتند که سول اینویکتوس «خدای واحد» آنها است. مشرکان سنتی رومی باید سعی کرده باشند کنستانتین را به سمت آپولون بکشانند، اما او می‌دانست که ادامه دادن به پانتئون سنتی راه را برای
که ادامه دادن به پانتئون سنتی راه را برای حمله به مشروعیتش بازمی‌گذارد. انتخاب سول امیدوار کننده به نظر می‌رسید، اما قبلاً در سه نوبت امتحان شده بود و شکست خورده بود. انتخاب دیگر مسیحیت بود که در زمان کنستانتین بزرگ یک فرقه نسبتاً کوچک باقی ماند، اگرچه کم‌اهمیت نبود و پیروانی در سراسر امپراتوری داشت و صلح و صلح طلبی را تبلیغ می‌کرد. مسیحیت به عنوان یک دکترین و با ایجاد یک انقلاب در دین رومی، به او اجازه می‌داد تا جامعه را به عنوان بنیانگذار جدید روم بازسازی کند، به نوکیشان وفادار به دکترین خود پاداش دهد و
کند، به نوکیشان وفادار به دکترین خود پاداش دهد و رقبای بالقوه پاگانیسم خود را راحت تر شناسایی کند. همچنین، به او اجازه می‌داد تا جمعیت رزمی و بی‌قرار را آرام کند و انرژی آنها را به جای جنگ به سمت عبادت هدایت کند. همه اینها دلایلی برای حمایت از مسیحیت بود، اما مهم‌تر از همه، این یک عقیده توحیدی بود که تمام قدرت‌های یک خدا را تحت فرمان کنستانتین قرار می‌داد. مسیحیت تا زمانی که یک پدیده اقلیت باقی مانده بود، خود را به عنوان یک دین مدارا معرفی می‌کرد که چهار چوب ویژه خود را داشت، اما می‌پذیرفت که دیگران ممکن
ویژه خود را داشت، اما می‌پذیرفت که دیگران ممکن است ایمان متفاوتی داشته باشند. کم‌کم مسیحیت حوزه‌های قدرت را اشغال کرد (ابتدا با حمایت کنستانتین بزرگ و پسرش کنستانتیوس دوم)، سپس با فرمان تسالونیکی توسط تئودئوس یکم که مسیحیت در سال ۳۸۰ به دین رسمی امپراتوری تبدیل شد. در ابتدا مسیحیت عمدتاً با رویه‌های فعلی یهودیت در آن زمان رقابت می‌کرد، اما به سرعت شروع به رقابت با دین رومی، یونانی و دین مصری که در آن زمان در مدیترانه غالب بود نیز کرد. با این حال، به زودی با موانع اصلی درون خود مواجه شد، با «بدعت‌های» متعدد
موانع اصلی درون خود مواجه شد، با «بدعت‌های» متعدد پولس سام‌شادی، مونتانیست‌ها، نواتیانیست‌ها، مرقیونیه، والنتینیان‌ها، مانوی‌ها و بالاتر از همه، آریانیسم که برای مدتی به شدت با کلیسای روم رقابت می‌کرد و در زمان سلطنت کنستانتیوس دوم دست برتر را داشت (به لطف ارعاب خود امپراتور در برابر اسقف‌های «رومی» به مناسبت شورای ریمینی در ۳۵۹–۳۶۰). کار تخریب «بدعت‌ها» نیز با توسل به قوانین جزایی برگرفته از فرمان‌های ضد مسیحی دیوکلتیان، با تأیید همان اسقف‌هایی که چند سال پیش از آن تحت همان قوانین قرار گرفته بودند، دنبال
پیش از آن تحت همان قوانین قرار گرفته بودند، دنبال شد. قوانین ضد پاگانیسم بین ۳۱۵ تا ۳۹۲. در زیر فهرستی از قوانینی است که امپراتوران بین کنستانتین بزرگ و تئودئوس یکم علیه پاگانیسم اعلام کردند. منبع به‌طور کامل مجموعه قوانین تئودوسیوس (Codex Theodosianus یا C. T.) است و شماره مرجع و امپراتور یا امپراتورهایی که قانون را صادر کردند نیز ذکر شده‌است. در دوران امپراتوری کنستانتین بزرگ. کنستانتین بزرگ، که اغلب به عنوان اولین امپراتوری که به عقیده جدید روی آورد، به سیاست مدارا خود ادامه داد و فرمان میلان که در سال
سیاست مدارا خود ادامه داد و فرمان میلان که در سال ۳۱۳ صادر شد و آزادی عبادت را برای همه ادیان برقرار کرد، به آزار و اذیت مسیحیان در امپراتوری روم پایان داد. ; از این لحظه موقعیت مسیحیت به‌طور فزاینده ای تثبیت شد تا اینکه به عنوان دین رسمی دولت، به عنوان دین امپراتورها، تبدیل شد. همان آزادی عبادت که توسط گالریوس و سپس کنستانتین اعطا شد، عملاً به مسیحیت امتیاز داد، هر چند که دیگر فرقه‌های مذهبی را سرکوب کرد. در واقع، امپراتور که حامی مطمئن ایمان جدید بود، متقاعد شده بود که «بدعت‌گذاران» با دستورهای او مخالفت
شده بود که «بدعت‌گذاران» با دستورهای او مخالفت می‌کنند و نظرهای او را زیر سؤال می‌برند، و بنابراین لازم است برای نجات آنها از لعنت ابدی (و دولت) به نوعی بازدارنده متوسل شود . روحانیون غیر مسیحی در ابتدا از پاداش‌ها و مصونیت‌های فراوانی که به مسیحیان اعطا می‌شد، محروم ماندند. در هر صورت کنستانتین، در حالی که رعایای خود را به پیروی از دین خود ترغیب می‌کرد، به کسانی که همچنان بر عدم پذیرش ایمان او اصرار داشتند، اجازه داد که به اعتقاد خود در معابد خود ادامه دهند اما در حالی که او به آزادی مذهبی اظهار داشت،
دهند اما در حالی که او به آزادی مذهبی اظهار داشت، برای نابودی پاگانیسم با نوعی خشونت روانی که بیش از هر چیز جانبداری به نفع کلیسای مسیحی بود، تلاش کرد. با درونی کردن کلیسا به عنوان الهام‌بخش قوانین و اعمال آن، هرگونه عقیده متفاوت و هرگونه رد اقتدار روحانیون به‌عنوان تهدیدی برای اقتدار خود امپراتور شکل می‌گرفت که از این رو این حق را که در برابر آنچه بدعت‌در نظر گرفته می‌شد، مداخله شدید کند. در واقع، آزادی مذهبی که در فرمان میلان ایجاد شده بود به‌طور ضمنی لغو شد. نباید دست کم گرفت که به عقیده کنستانتین،
لغو شد. نباید دست کم گرفت که به عقیده کنستانتین، گسترش کلی مسیحیت برای نجات اقتصادی امپراتوری بسیار مفید بوده‌است: به دلیل دستور به انجام کارهای خیریه، در واقع، مسیحیان شبکه ای متراکم از یتیم‌خانه‌ها، غذاخوری‌ها را برای فقرا، کمک به سالمندان ایجاد کرده بودند. به‌طور خلاصه، یک «اقتصاد خیریه» واقعی که برای امرار معاش فقیرترین مردم، که قادر به دسترسی به دیگر سیستم‌های دولتی نبودند، ضروری شده بود. به‌طور خلاصه، این خدای جدید از قوم خود خواستار تعهد جهانی در دفاع از حقیقتی بود که در کلیسای او نازل شده بود، و
از حقیقتی بود که در کلیسای او نازل شده بود، و هرکسی که این قانون را نداشت، در معرض خشم او قرار می‌گرفت، که شکل عدالت امپراتور را به خود گرفت. به جای آزار و اذیتی که اخیراً به پایان رسیده بود، آزار و اذیتی در حال ظهور بود که ثابت شد که بسیار طولانی‌تر است. ویران کردن معابد. ویران کردن معابد در زمان سلطنت کنستانتین بزرگ (۳۰۶–۳۳۷) در مستعمره نظامی آیلیا کاپیتولینا (اورشلیم) آغاز شد، زمانی که او یک معبد پاگان را به منظور ساختن یک کلیسای مسیحی ویران کرد. مورخان مسیحی ادعا کردند که هادریان (قرن دوم) این معبد
مسیحی ادعا کردند که هادریان (قرن دوم) این معبد برای آفرودیته در محل تصلیب عیسی بر روی تپه گلگتا به منظور سرکوب احترام یهودیان مسیحی به این مکان ساخته‌است. کنستانتین از آن برای توجیه تخریب معبد استفاده کرد و گفت که به سادگی اموال را پس می‌گیرد.کنستانتین بسیاری از جایگاه‌های مقدس پاگان‌ها را غارت کرد، اما به گفته هانس اولریش ویمر، انگیزه این غارت بیشتر از تمایل به از بین بردن پاگانیسم ناشی از میل به تأمین سرمایه جدیدش برای ساخت «تندیس‌های ابهت‌آمیز» برای پایتخت جدید بود.&lt; نوئل لنسکی می‌گوید که «قسطنطنیه
جدید بود.&lt; نوئل لنسکی می‌گوید که «قسطنطنیه به معنای واقعی کلمه مملو از مجسمه‌هایی بود که به قول ژروم با «بره‌زدایی مجازی» در هر شهر در شرق امپراتوری روم جمع شده بودند.»&lt; رامسی مک‌مولن عقیده دارد که کنستانتین این کار را به عنوان یک عمل ضد پاگانیسمی انجام داد. برخلاف مک مولن، ویمر می‌گوید که لبیانیوس، وقایع‌نگار معاصر کنستانتین، در بخشی از «در دفاع از معابد» خود می‌نویسد که کنستانتین معابد را غارت کرد تا گنجینه‌های آنها را برای ساختن قسطنطنیه به دست آورد، نه به دلیل اینکه ضد پاگانیسم بود. به گفته ویمر،
نه به دلیل اینکه ضد پاگانیسم بود. به گفته ویمر، کنستانتین برخی از جایگاه‌های مقدس پاگان‌ها، از جمله آسکلپیون (معبد شفابخش) در ایگائه را ویران کرد. همچنین گفته می‌شود که کنستانتین افقا را در لبنان ویران کرد.
معبد خورشید () معبدی در کمپیوس آگریپائه در رم بود. این معبد در ۲۵ دسامبر ۲۷۴، توسط امپراتور اورلیان به سول اینویکتوس تقدیم شد و هزینه آن از غنایم حاصل از مبارزات او علیه پالمیرا تأمین شده بود. این چهارمین معبد وقف شده به خدا در روم بود - سه معبد دیگر در سیرکوس ماکسیموس، در تپه کویرینال و در تراسته‌وره بودند. اگر هنوز در قرن چهارم مورد استفاده قرار می‌گرفت، در طول آزار و اذیت مشرکان در اواخر امپراتوری روم بسته شد. اعتقاد بر این است که معبد قبلاً در قرن ششم ویران شده بود، زیرا ظاهراً هشت ستون پورفیری آن در
ویران شده بود، زیرا ظاهراً هشت ستون پورفیری آن در مقطعی به قسطنطنیه فرستاده شد تا در ساخت یا بازسازی ایا صوفیه در دوران سلطنت امپراتور ژوستینین یکم استفاده شود.
سسک زرّین‌تاب یک گونه از پرندگان خانواده Parulidae است. نام آن از یک رنگ مایل به زرد، زرد زرین (flavescent) گرفته شده است. در آرژانتین، بولیوی، برزیل، کلمبیا، گویان، پاراگوئه و ونزوئلا یافت می‌شود. زیستگاه‌های طبیعی آن جنگل‌های خشک نیمه‌گرمسیری یا گرمسیری و جنگل‌های پست مرطوب نیمه‌گرمسیری یا گرمسیری است.
مگس‌گیر زرین‌تاب یا مگس‌گیر زردفام گونه‌ای از پرندگان خانواده ژیان‌مرغ است. نام آن از یک رنگ مایل به زرد، زرد زرین (flavescent) گرفته شده است. در کلمبیا، اکوادور، پرو و ونزوئلا یافت می‌شود. زیستگاه طبیعی آن جنگل‌های کوهستانی مرطوب نیمه‌گرمسیری یا گرمسیری است.
نیلز آیگویت (; – )، که همچنین با نام نیکولای آیگویت شناخته‌ می‌شود، معمار دانمارکی بود. او در دهه ۱۷۳۰-۱۷۴۰ میلادی سبک معماری روکوکو و باروک انتهایی را به معماری دانمارکی معرفی کرد. او برخی از برجسته‌ترین بناهای زمان خود را طراحی کرد و ساخت که برخی از آن‌ها، تا امروز پابرجا هستند.
پارلمان () () در رژیم پیشین فرانسه، به دادگاه استیناف‌های استان‌های فرانسه گفته می‌شد. این دادگاه‌ها، در زمان پادشاهی فرانسه وجود داشتند. در سال ۱۷۸۹، فرانسه دارای ۱۳ پارلمان بود که قدیمی‌ترین و مهم‌ترین‌شان، پارلمان پاریس نام داشت. هرچند که پس از مدت‌ها، این واژه در فرانسه کنونی (به‌معنی مجلس قانون‌گذاری) و حتی در کشور انگلیس به همین شکل مورد استفاده قرار می‌گیرد؛ اما مفهوم متفاوتی نسبت به آن زمان پیدا کرده‌است. در رژیم پیشین، پارلمان‌ها نهادهای قانون‌گذاری نبودند و معنای این واژه نسبت به زمان رژیم پیشین و
نبودند و معنای این واژه نسبت به زمان رژیم پیشین و حال، تغییر کرده‌است. تاریخچه. پارلمان‌ها سازمان‌های قضایی بودند که شامل دوازده قاضی استیناف یا بیشتر می‌شدند. به‌طور تقریبی، ۱۱۰۰ قاضی در سراسر کشور وجود داشت. پارلمان‌ها، دادگاه‌های تجدید نظرنهایی سیستم قضایی بودند و به‌طور معمول قدرت زیادی بر طیف گسترده‌ای از موضوعات، به ویژه مالیات داشتند. قوانین و احکام صادر شده توسط مقام‌های سلطنتی در حوزه قضایی مربوطه، تا زمانی که پارلمان‌ها با تصویب آنها موافقت خود را اعلام نمی‌کردند؛ رسمی به‌شمار نمی‌رفتند. اعضای
را اعلام نمی‌کردند؛ رسمی به‌شمار نمی‌رفتند. اعضای پارلمان، اشراف بودند و به آنها، اشراف خرقه پوش گفته می‌شد. این اشراف، منصب شغلی خود را به‌واسطه خرید یا ارث به‌دست می‌آوردند و به شاه وابسته نبودند. به مرور در قلمروها (به ویژه در فرانسه جدید) پارلمان‌ها جایگزین شوراهای پادشاهی (که به ندرت باعنوان شوراهای عالی نیز شناخته می‌شدند) شدند. همچنین پارلمان‌ها شباهت بسیاری به آن‌ها داشتند. برای مثال می‌توان شورای پادشاهی ناوار و بارن و شورای سلطنتی لورین و باروآ را ذکر کرد. همان‌طور که جیمز استفن اشاره کرده‌است:
ذکر کرد. همان‌طور که جیمز استفن اشاره کرده‌است: از سال ۱۷۷۰ تا ۱۷۷۴، رنه نیکولاس شارل آگوستین موپو تلاش بسیاری کرد تا فعالیت‌های پارلمان پاریس را متوقف سازد و درنتیجه، تاج و تخت و پادشاهی را مجدداً قدرتمند کند. هرچند که با مرگ لوئی پانزدهم در سال ۱۷۷۴، پارلمان‌ها مجدداً قدرت را در دست گرفته و احیا شدند. پارلمان‌ها ظاهراً اشراف‌هایی را که خواستار رسیدن به خودکامگی و سلطه در پادشاهی بودند، سرکوب می‌کردند اما اصولاً به نفع طبقه خودشان، یعنی اشراف فرانسه فعالیت می‌کردند. آلفرد کوبان استدلال می‌کند که
فعالیت می‌کردند. آلفرد کوبان استدلال می‌کند که پارلمان‌ها همانند سایر دشمن‌های تاج و تخت و پادشاهی فرانسه، جزو موانع اصلی هرگونه اصلاحات در پادشاهی قبل از انقلاب بودند. او این‌گونه نتیجه می‌گیرد: علی‌رغم این‌که پارلمان پاریس چیزی جز اشراف سالاری بی‌ارزش، خودخواه، مغرور و خون‌خواه چیزی نبود؛ اما خود آن و افکار عمومی آن را حافظ قانون اساسی فرانسه می‌دانستند. در ماه نوامبر سال ۱۷۸۹، در اوایل انقلاب فرانسه تمامی پارلمان‌ها به‌حالت تعلیق درآمدند. نام. واژه پارلمان ریشه‌ای در زبان فرانسوی باستان دارد و به‌معنی
ریشه‌ای در زبان فرانسوی باستان دارد و به‌معنی صحبت‌کردن است. بعدها معنی این کلمه تخصصی‌تر گشت. در قرن سیزدهم تا سقوط رژیم پیشین، این کلمه برای اشاره به «"کوریا رجیس" در جلسه قضایی؛ دادگاه سلطنتی عدالت» به‌کار می‌رفت. در قرن چهاردهم در کشور انگلیس، این واژه به‌معنای مجلس قانون‌گذاری یا هیئت مقننه بود. ریشه. اولین پارلمان در رژیم پیشین فرانسه و مستقل از شورای پادشاهی (, ) در قرن سیزدهم آغاز به‌کار کرد و در نتیجه، از ویژگی مشورت به‌سبک قدیمی و معمول و همچنین امتیاز مشورت به‌شیوه دقیق، بهره‌مند بود. فیلیپ
امتیاز مشورت به‌شیوه دقیق، بهره‌مند بود. فیلیپ چهارم، پادشاه فرانسه اولین کسی بود که در سال ۱۳۰۲ این دادگاه را در پاریس ساخت. او در سال ۱۳۰۷ این دادگاه را به‌صورت رسمی از شورای پادشاهی جدا کرد. جلسات پارلمان پاریس در کاخ قرون‌وسطایی ایل دو لا سیته برگزار می‌شد که امروزه نیز از بخشی از این کاخ به‌نام تالار عدالت، به‌عنوان دادگاهی با همین نام مورد استفاده قرار می‌گیرد. همچنین پارلمان پاریس وظیفه ثبت و ضبط تمامی قوانین و احکام سلطنتی را داشت. در قرن پانزدهم پارلمان پاریس حق اعتراض به پادشاه را داشت. (این
پارلمان پاریس حق اعتراض به پادشاه را داشت. (این اعتراض یک اظهارنامه شکایت بود که در ابتدا، صرفاً ماهیتی رهنمودی و مشورتی داشت). در این مدت، همانند قرن چهاردهم، حوزه قضایی پارلمان پاریس توان پوشش قلمروی پادشاهی فرانسه در آن زمان را داشت؛ اما پارلمان پاریس به‌مرور زمان و با گسترش قلمروی فرانسه، دیگر نسبت به آن هماهنگ نبود و نمی‌توانست قلمرو گسترش‌یافته را پوشش دهد. در سال ۱۴۴۳ و در حین بحران جنگ صدساله، پادشاه شارل هفتم در استان لانگداک پارلمانی به‌نام پارلمان تولوز تأسیس کرد و بدین ترتیب این استان نیز دارای
تولوز تأسیس کرد و بدین ترتیب این استان نیز دارای پارلمان شد. پارلمان تولوز، اولین پارلمانی بود که خارج از پاریس ساخته شد. بیشتر قسمت‌های جنوبی فرانسه تحت پوشش حوزه قضایی این پارلمان بودند. از سال ۱۴۴۳ تا انقلاب فرانسه، پارلمان‌های بسیار دیگری در سراسر فرانسه ساخته شدند که مکان آنها مراکز استانی استان‌های تاریخی فرانسه بودند و پیش از ضمیمه شدن به فرانسه، خود تاریخچه قدیمی در زمینه استقلال داشتند و مستقل بودند (در برخی از این مناطق، کل ایالت‌های استانی از نظام خودگردان برخوردار بودند و قانون‌هایشان توسط همین
خودگردان برخوردار بودند و قانون‌هایشان توسط همین نظام به تصویب می‌رسید. همچنین این نظام در حوزه قضایی خود، بر مالیات پرداخت‌شده نیز کنترل داشت). قرن شانزدهم و هفدهم. با گذر زمان، برخی پارلمان‌ها به‌ویژه پارلمان پاریس، از حق اعتراض‌شان برای رد ثبت کردن قوانینی که فکر می‌کردند بی‌موقع یا مغایر با قوانین مرسوم محلی‌است (در آن زمان بیش از ۳۰۰ حوزه قضایی مربوط به این قوانین وجود داشت) استفاده کردند تا زمانی‌که پادشاه به اعضای پارلمان فرمان علنی کرد و آن‌ها را مجبور کرد که وظیفه‌شان را انجام دهند. در قرن
را مجبور کرد که وظیفه‌شان را انجام دهند. در قرن شانزدهم، قضات پارلمان بر این عقیده بودند که نقش آنها شامل فعالیت گسترده در قانون‌گذاری می‌شود. این تفکر آنها باعث شد که آنها در مغایرت با شیوه مطلق گرایی رژیم پیشین آن زمان (این‌که تصمیم‌گیرنده پادشاه است) قرار بگیرند و این باعث شد که در طول قرن شانزدهم، نشست‌های رسمی پارلمان‌ها از جلسات حقوقی به ابزاری برای تصویب کردن فرمان‌ها تبدیل شوند. همچنین در اواخر قرون وسطا، مقام‌ها و مناصب قضایی قابل خرید از مقامات و خاندان سلطنتی بودند. همچنین با پرداخت مالیات به
و خاندان سلطنتی بودند. همچنین با پرداخت مالیات به پادشاه، پست‌های رسمی در پارلمان‌ها موروثی می‌شدند. این نوع مالیات، پاولته نام داشت. و اعضای پارلمان‌ها، بیشتر اعضایی که به‌صورت موروثی به مقام رسیدند و اشراف خرقه استانی قوی‌ترین نیروی محلی در فرانسه بودند که تنوع در نظام قضایی، مالیات و رسوم در آن وجود داشت و این مطابق قوانین وحدت بخش واضح شاه به‌نظر می‌رسید. در هر صورت، پارلمان پاریس بزرگترین حوزه قضایی را نسبت به سایر پارلمان‌ها داشت و بیشتر مناطق شمالی و مرکزی فرانسه را پوشش می‌داد. این پارلمان به‌صورت
مرکزی فرانسه را پوشش می‌داد. این پارلمان به‌صورت مختصر «پارلمان» نامیده می‌شد. فروند. پارلمان پاریس نقش بزرگی را در تشویق اشراف‌زادگان برای مقاومت در برابر گسترش نیروی سلطنتی با استفاده از نیروی نظامی در طول فروند که در مدت ۱۶۴۸ تا ۱۶۴۹ اتفاق افتاد، ایفا کرد. در نهایت، پادشاه لوئی چهاردهم پیروز نبرد شد و اشراف‌زادگان تحقیر شدند. نقش در وقوع انقلاب فرانسه. پس از سال ۱۷۱۵، در دوران سلطنت لوئی پانزدهم و لوئی شانزدهم، پارلمان‌ها به تعداد دفعات بسیاری تاج و تخت را برای کنترل سیاست‌های کشور به ویژه در مورد
تخت را برای کنترل سیاست‌های کشور به ویژه در مورد مالیات و مذهب به چالش کشیدند. لویی پانزدهم در جلسه‌ای که در پارلمان پاریس در سال ۱۷۶۶ برگزار شد، اظهار داشت که قدرت حاکمیت مطلق و سلطنت بر کشور تنها در شخص او وجود دارد. در سال‌های قبل از شروع انقلاب فرانسه در سال ۱۷۸۹، نگرانی بسیار آنها برای حفظ نظام قضایی رژیم پیشین که برای اشراف‌زادگان امتیاز ویژه‌ای قائل می‌شد، فرانسه را از انجام بسیاری از اصلاحات ساده که حتی از حمایت شاه نیز بهره‌مند بودند به‌ویژه در زمینه مالیات‌ها، بازداشت.
قانون باستان: ارتباط آن با تاریخ اولیهٔ جامعه و رابطه آن با ایده‌های مدرن کتابی است از هنری جیمز سامنر ماین، حقوقدان انگلیسی که اولین بار در سال ۱۸۶۱ در «اکتاوو» منتشر شد. این کتاب در زمان حیات نویسنده دوازده بار چاپ گردید. چاپ دوازدهم در سال ۱۸۸۸ منتشر شد. نسخه جدیدی با یادداشت‌های سر فردریک پولاک (بارون سوم) در اکتاوو در سال ۱۹۰۶ منتشر شد. سخنرانی‌هایی ماین برای مسافرخانه‌های دادگاه، پایه‌ای برای «قانون باستان» شد. هدف آن، همان طور که در مقدمه بیان شد، «نشان دادن برخی از اولین ایده‌های بشر که در قوانین