payamvha/North_RAG huggingface dataset:
متفاوت می‌ساخت. زندگی و کارکردن در شرایط و مناطق مختلف باعث شد تا زنان و مردان آفریقایی–آمریکایی تجربه‌های متنوع برده‌داری را داشته باشند. با افزایش تعداد زنان آفریقایی ربوده شده و همچنین آن‌هایی که در مستعمرات به عنوان برده به دنیا آمدند، نسبت جنسیت برده‌ها میان سال‌های ۱۷۳۰ و ۱۷۵۰ یکسان شد. «وضعیت زنان آفریقایی–آمریکایی از این لحاظ خاص است که در نقطه تقاطع دو ایدئولوژی توسعه یافته در آمریکا قرار داشتند، یکی اینکه زن بودند و دیگر اینکه مربوط به سیاه‌پوستان می‌شدند». هویت زن بودن و سیاه‌پوست بودن زنان
می‌شدند». هویت زن بودن و سیاه‌پوست بودن زنان آفریقایی آن‌ها را در معرض نژادپرستی و همچنین جنسیت‌گرایی قرار می‌داد. آمریکای مستعمراتی. ویرجینیا. از سال ۱۷۰۰ تا ۱۷۴۰ میلادی، حدود ۴۳٬۰۰۰ برده به ویرجینیا وارد گردید و تقریباً تمام آن‌ها به استثنای ۴٬۰۰۰ تن به طور مستقیم از آفریقا وارد شده بودند. تحقیقات تازه نشان می‌دهد که تعداد زنان و مردان وارد شده در این دوران تقریباً برابر بود و شامل تعداد زیادی از اطفال نیز می‌شد. از آنجایی که بیشتر آن‌ها از غرب آفریقا بودند، فرهنگ آن‌ها در میان بردگان قرن هجدهم در
بودند، فرهنگ آن‌ها در میان بردگان قرن هجدهم در ویرجینا یک فرهنگ مرکزی بود. ارزش‌های آفریقایی ترویج یافت و فرهنگ زنان غرب آفریقا اغلباً قابل مشاهده بود. برخی از مثال‌های ترویج فرهنگی، رابطه عمیق و قوی میان مادر و طفل و میان زنان در جامعه زنانه بود. به‌طور خاص در میان گروه قومی ایگبو (که امروزه در نیجریه قرار دارند) که میان یک ثلث تا نیمی از بردگان وارد شده در اوایل قرن هجدهم را شکل می‌دادند، اقتدار زنان (omu) «در طیف گستردهٔ از مسائل مهم به زنان به‌صورت خاص و در جامعه به‌صورت کل، حاکم بود». قوم ایگبو
خاص و در جامعه به‌صورت کل، حاکم بود». قوم ایگبو نماینده گروهی از مردمی بودند که به چیساپیک آورده شدند، اما در کل، آفریقایی‌ها از یک طیف فرهنگی متنوع آمده بودند. تمام آن‌ها از دنیایی که اجتماع زنان در آن قوی بود، به جامعه مردسالار و به شدت نژادپرستی معرفی شده بودند. مردان سفیدپوست برای توجیه آزار جنسی و بدجنسی خود، عموماً زنان سیاه‌پوست را از دید شهوات جنسی معرفی می‌کردند. دختران ویرجینیا، تعداد اندک دختران سیاه‌پوست، تحصیل نکرده و اکثراً بی‌سواد بودند. بردگان آفریقایی و آفریقایی آمریکایی‌تبار تعداد زیادی
آفریقایی و آفریقایی آمریکایی‌تبار تعداد زیادی از سمت‌ها را اشغال کردند. مستعمرات جنوبی عمدتاً جوامع زراعتی بودند و زنان برده در مزارع، نهال نشانی، انجام کارهای روزمره اما اغلب در فضای داخل خانه، پرورش و مراقبت از اطفال، آشپزی، لباس‌شویی و… مصروف کرده بودند. نیو انگلند. ایرا برلین تاریخ‌نگار میان «جوامع برده» و «جوامع دارای برده» فرق قایل شد. نیو انگلند جامعهٔ دارای برده بوده و به تجارت‌های دریایی و انواع مختلف زراعت وابستگی داشت، در مقایسه در جوامع برده در جنوب که «از لحاظ اجتماعی، اقتصادی و سیاسی به‌کار
جنوب که «از لحاظ اجتماعی، اقتصادی و سیاسی به‌کار بردگان وابسته بودند، تعداد جمعیت کثیر برده بودند و مالکان اجازه داشتند بدون نظارت قانون، از قدرت بالایی بر بردگانشان برخوردار باشند». نیو انگلند جمعیت کوچک بردگان را در اختیار داشت و مالکان خود را مسئول می‌دانستند، تا از بردگانشان حفاظت و راهنمایی کرده و مراقب آن‌ها باشند. زنان برده در نیو انگلند در مقایسه با مناطق دیگر به دلیل «سیستم حقوقی نیو انگلند، تواتر آزاد سازی بردگان توسط مالکان آن‌ها و فرصت‌های استخدام، مخصوصاً میان مردان برده، آن‌هایی که فرصت این
مخصوصاً میان مردان برده، آن‌هایی که فرصت این را داشتند تا با بدست آوردن مقدار کافی پول برای خود، همسر و کودک خریداری کنند»، فرصت‌های بیشتر برای آزادشدن داشتند. زنان برده عمدتاً نقش‌های سنتی «کار زنان» را به عهده داشتند و اغلب در روز کار می‌کردند. آن‌ها عمدتاً به عنوان خدمتکار، در آشپزخانه، انبار و باغ کار می‌کردند. آن‌ها کارهای پُست و خدمت‌کارانه انجام می‌دادند: ظروف نقرهٔ خانوادگی یا اثاثیه را صیقل می‌دادند، در لباس و مو کمک می‌کردند، حمام را از آب پر می‌کردند، مردان را پیرایش می‌دادند و کارهای کوچک خانگی
مردان را پیرایش می‌دادند و کارهای کوچک خانگی مانند جارو کردن، خالی کردن سطل زباله، حمل چندین گالون آب در روز، شستن ظروف، درست کردن آبجو، مراقبت از کودکان خردسال و سالمندان، پخت و پز و نان‌پزی، دوشیدن گاوها، غذا دادن به جوجه مرغ‌ها، ریسندگی، بافندگی، ورقه کردن، خیاطی و شستشو را انجام می‌دادند. کار روزانه آن‌ها نسبت به کار مزرعهٔ زنان برده در مناطق دیگر، سختی کمتری داشت، با این وجود زنان برده در نیوانگلند، اغلب در شرایط بد زندگی و سوء تغذیه، سخت کار می‌کردند. «در نتیجه کارسنگین، شرایط نامناسب مسکن و رژیم
«در نتیجه کارسنگین، شرایط نامناسب مسکن و رژیم غذایی نامناسب، یک زن سیاه‌پوست متوسط بیش از چهل سال عمر نمی‌کرد». زنان برده به زنان سفیدپوست به عنوان هدیه از سوی شوهرانشان و به عنوان هدیه عروسی و کریسمس داده می‌شدند. این ایده که اربابان نیوانگلند با بردگان خود در مقایسه با برده‌داران جنوبی با مهربانی بیشتری رفتار می‌کردند افسانه است. آن‌ها آزادی تحرک کمی داشتند، به تحصیل و هیچ نوع آموزشی دسترسی نداشتند. «مواردی مربوط به بردگانی که توسط صاحبانشان علامت گذاری می‌شدند، گوش‌هایشان میخکوب می‌شد، فرار می‌کردند،
می‌شدند، گوش‌هایشان میخکوب می‌شد، فرار می‌کردند، خودکشی می‌نمودند، خانواده‌هایشان از هم می‌پاشید یا مخفیانه به صاحبان جدید در باربادوس فروخته می‌شدند، قبل از این‌که بی‌ارزش شوند، برای رد افسانه اربابان مهربان کافی به نظر می‌رسد. آن‌ها زمانی‌که بر بردگان خود عصبانی می‌شدند، با خشم آن‌ها را می‌زدند و به راحتی دست به شلاق می‌بردند.» برده‌های زن گاهی توسط اربابان خود به منظور تولید مثل اجباری مجبور به برقراری روابط جنسی با مردان برده می‌شدند. همچنین غیرعادی نبود که زنان برده مورد تجاوز جنسی قرار بگیرند و در
که زنان برده مورد تجاوز جنسی قرار بگیرند و در برخی موارد توسط اربابان خود باردار می‌شدند. مستعمرات جنوبی. صرف نظر از مکان، بردگان زندگی سخت و تحقیرآمیزی را تحمل می‌کردند، اما کار در مستعمرات جنوبی از همه شدیدتر بود. مستعمرات جنوبی جوامع برده بودند. آن‌ها «از نظر اجتماعی، اقتصادی و سیاسی به کار برده‌ها وابسته بودند، جمعیت زیادی از برده‌ها داشتند و مالکان بدون این‌که توسط قانون کنترل شوند می‌توانستند بر بردگان خود قدرت گسترده‌ای داشته باشند». مزارع، ساختار قدرت اقتصادی جنوب بود و کار زنان و مردان برده بنیاد
اقتصادی جنوب بود و کار زنان و مردان برده بنیاد آنرا شکل می‌داد. در اوایل، بردگان در جنوب عمدتاً در کشاورزی، مزارع و نهال نشانی کار کرده و ایندیگو، برنج و تنباکو می‌کاشتند. پنبه پس از دهه ۱۷۹۰ به یک محصول عمده تبدیل شد. زنان برده در طیف گستردهٔ از مشاغل کار می‌کردند. از آن‌ها انتظار می‌رفت که هم کارهای مزرعهٔ انجام دهند و هم صاحب طفل شوند و از این طریق جمعیت بردگان را افزایش دهند. در سال‌های قبل از انقلاب آمریکا، جمعیت زنان برده عمدتاً در نتیجه افزایش طبیعی افزایش یافت نه واردات. «زمانی که برده‌داران
طبیعی افزایش یافت نه واردات. «زمانی که برده‌داران دریافتند که عمل‌کرد تولید مثل زنان برده می‌تواند سودآور باشد، به‌کاربری روابط جنسی زاینده بخشی جدایی ناپذیر از استثمار جنسی برده‌های زن شد». بسیاری از زنان برده، فرزندان خود را بدون کمک زیادی از مردان بزرگ کردند. زنان برده نه تنها برای انجام کارهای خانه و مزرعه برده‌داران، بلکه برای بچه‌دار شدن، تغذیه و پرورش کودکانی که برده‌داران می‌خواستند پیوسته نیروی کارشان را توسط آن مشبوع کنند نیز به‌کارگرفته می‌شدند. زنان به عنوان بردگان خانه، خدمتکاران خانه بودند:
زنان به عنوان بردگان خانه، خدمتکاران خانه بودند: آشپزی، خیاطی، خدمت‌گزاری و تربیت فرزندان کارگران مزرعه. بعداً آن‌ها در بسیاری از کارخانه‌ها مورد استفاده قرار گرفته و در توسعه ایالات متحده نقش اساسی داشتند و در آن‌جا با هزینه‌های کمتری نگهداری می‌شدند.
دژ رانیکوت (، ) تاریخی یک قلعه تاریخی تالپور در نزدیکی سن، منطقه جمشورو، سند، پاکستان است. قلعه رانیکوت به عنوان دیوار بزرگ سند نیز شناخته می‌شود و اعتقاد بر این است که با محیطی تقریباً بزرگترین قلعه جهان است. باروهای این قلعه با دیوار چین مقایسه شده‌است. این سایت در سال ۱۹۹۳ توسط کمیسیون ملی پاکستان برای وضعیت میراث جهانی یونسکو نامزد شد و از آن زمان در فهرست آزمایشی سایت‌های میراث جهانی یونسکو قرار دارد. این قلعه تحت قانون آثار باستانی، ۱۹۷۵ و اصلاحات بعدی آن به عنوان یک مکان تاریخی فهرست شده‌است و حفاظت
آن به عنوان یک مکان تاریخی فهرست شده‌است و حفاظت از آن ارائه می‌شود. محل. قلعه رانیکوتدر ۹۰ کیلومتری شمال حیدرآباد در بزرگراه سند قرار دارد. همچنین در بزرگراه ایندوس از کراچی به سن یک ساعت راه دسترسی آسان وجود دارد. یک جاده انحرافی که با فاصله کمی از سان، نزدیک‌ترین شهر، شروع می‌شود، در امتداد جاده ناهموار ۲۱ کیلومتری (۱۳ مایل) به قلعه منتهی می‌شود و به دروازه شرقی قلعه، معروف به دروازه سان، می‌رسد. سان یک ریل راه‌آهن در خط کوتری-لارکانا از راه‌آهن پاکستان است. این قلعه در داخل پارک ملی کیرتار، دومین پارک
است. این قلعه در داخل پارک ملی کیرتار، دومین پارک ملی بزرگ پاکستان قرار دارد. تاریخ. هدف اصلی و معماران قلعه رانیکوت ناشناخته است. قبلاً اعتقاد بر این بود که این قلعه در زمان حکومت‌های ساسانیان، سکاها، اشکانیان یا یونانیان باختری ساخته شده‌است
رانیگات ( ) مجموعه ای از ویرانه‌های بودایی قرن دوم پس از میلاد است که در مساحتی به وسعت ۴ کیلومتر مربع که مربوط به تمدن گانهارا است، گسترده شده‌است. رانیگات در دره بونر در استان خیبر پختونخوا پاکستان واقع شده‌است. به گفته باستان شناسان، رانیگات برای قرن‌ها مرکز هنر و فرهنگ بودایی باقی ماند. رانیگات، بخش مشهوری از فولکلور بوده‌است و آهنگ‌ها و داستان‌هایی در مورد آن نوشته شده‌است. رانی گات (به زبان پشتو ملکه سنگ‌ها) یک مکان باستانی بودایی ۲۵۰۰ ساله متعلق به تمدن گانداهارا است که در ناحیه بونر خیبر پختونخوا،
گانداهارا است که در ناحیه بونر خیبر پختونخوا، پاکستان واقع شده‌است. رانیاگوت گواه خوبی از گذشته بودایی این منطقه است. این سایت در بالای یک تپه قرار دارد که با بالا رفتن از پله‌های ساخته شده توسط ژاپنی‌ها قابل دسترسی است. جاذبه‌های اصلی عبارتند از؛ استوپاس، صخره‌ای بزرگ که توسط مردم باستان در فاصله‌ای نصب شده و احتمالاً از آن استفاده می‌کردند. شهر یا شهرک به زیبایی طراحی شده و از سنگ‌های کوه‌های محلی به‌طور گسترده استفاده شده‌است. دسترسی. این سایت در روستای نوگرام در منطقه بونر واقع شده‌است و می‌توان از
نوگرام در منطقه بونر واقع شده‌است و می‌توان از طریق یک جاده کوچک از نوگرام به آنجا رسید. حفاظت. این سایت تحت حفاری توسط یک تیم مشترک یونسکو و ژاپن از دهه ۱۹۸۰، دارای مسائل مربوط به خرابکاری بوده‌است. این سایت اکنون تحت نظارت است و توسط یک حصار سیم خاردار احاطه شده‌است. این سایت در ۳۰ ژانویه ۲۰۰۴ در رده فرهنگی به فهرست موقت میراث جهانی یونسکو اضافه شد. جستارهای وابسته. گزارش یونسکو در مورد رانیگات
بانپور ( ; ، شهری است که قدمت آن به قرن اول قبل از میلاد می‌رسد و در سند امروزی پاکستان واقع شده‌است. ویرانه‌های شهر در بزرگراه ملی N-5 در شرق کراچی قرار دارند. قدمت آن به دوران سکاها و اشکانیان برمی‌گردد و بعداً از قرن هشتم تا سیزدهم توسط مسلمانان کنترل شد و پس از آن متروک شد. بقایای یکی از قدیمی‌ترین مساجد شناخته شده در منطقه که قدمت آن به سال ۷۲۷ بعد از میلاد بازمی‌گردد، هنوز در این شهر حفظ شده‌است. در سال ۲۰۰۴، وزارت باستان‌شناسی و موزه‌های پاکستان این مکان را برای میراث جهانی یونسکو ارائه کرد. طرح بندر
را برای میراث جهانی یونسکو ارائه کرد. طرح بندر شامل پنج منطقه اصلی است که چشمگیرترین آنها، تپه‌ای به ارتفاع ۱۰ متر، در ساحل خود نهر قرار دارد. این تپه با ابعاد ۶۱۰ در ۳۰۵ متر، با دیوار دفاعی آهکی به عرض ۳ متر با ۴۶ سنگر گرد و ۳ دروازه مشخص است. در این بندر جایگاه مسجد، سرای (کاروانسرا) و دفاتر اداری شهر معلوم است. کتیبه ای مربوط به سال ۷۲۷ میلادی (حدود ۱۶ سال پس از فتح سند توسط ژنرال عرب، محمد بن قاسم)، در مسجد شهر نشان می‌دهد که این محل بهترین نمونه حفظ شده از یک مسجد اولیه در منطقه هندوستان است؛ زیرا
شده از یک مسجد اولیه در منطقه هندوستان است؛ زیرا دیگر مساجد مشابه بازسازی شده‌اند. در واقع، شواهد استفاده مجدد از سنگ‌های تراشیده‌شده از سازه‌های معابد هندوئیسم، نشان می‌دهد که این محل دست‌خوش یک تغییر عمده فرهنگی و آیینی شده‌است. میراث و اهمیت در سند. در ۲۳ آوریل ۲۰۱۴، دولت سند اعلام کرد که یک بخش جدید (متشکل از تاتا، بادین و سوجاوال) با نام بخش بانپور ایجاد می‌کند تا اهمیت تاریخی این مکان را برجسته کند. محل. بانبهور در کرانه شمالی نهر غارو، در حدود ۶۵ کیلومتری شرق کراچی در ناحیه تاتا سند، پاکستان واقع
شرق کراچی در ناحیه تاتا سند، پاکستان واقع شده‌است.
خدمات آمبولانس خانه آزادی (Freedom House Ambulance Service)، اولین مرکز خدمات فوریت‌های پزشکی در ایالات متحده بود که کارمندان آن بهیاران بوده و فراتر از کمک‌های ابتدائی اولیه آموزش دیده بودند. این مرکز که در سال ۱۹۶۷ میلادی به منظور ارائه خدمات به منطقه عمدتاً سیاهپوست هیل در پیتسبورگ، پنسیلوانیا بیان‌گذاری شده و اکثریت کارمندان آن آفریقایی-آمریکایی بودند. خدمات آمبولانس خانه آزادی با آموزش پرسنل خود به معیارهای جدید مراقبت‌های اضطراری پزشکی برای بیماران در مسیر بیمارستان‌ها، زمینه جدید پزشکی ایجاد کرد.
در مسیر بیمارستان‌ها، زمینه جدید پزشکی ایجاد کرد. معیارهای آموزش امدادگری و طراحی آمبولانس که در خدمات آمبولانس خانه آزادی بدان پرداخته شد، معیار مراقبت‌های اضطراری در سطح ملی و حتی بین‌المللی را تعیین می‌کرد. با وجود موفقیت‌های‌ش، خدمات آمبولانس پس از آغاز به کار، هشت سال بسته شد. پس‌زمینه. قبل از اواسط دهه ۱۹۶۰، خدمات آمبولانس در ایالات متحده معمولاً توسط پلیس یا مراکز محلی تشییع جنازه فراهم می‌شد. چنین خدماتی حداکثر کمک‌های اولیه ابتدائی را فراهم کرده و سریعاً بیمار را به بیمارستان منتقل می‌کردند. در
و سریعاً بیمار را به بیمارستان منتقل می‌کردند. در آمبولانس‌های پلیس، کارمندان آمبولانس معمولاً بیمار را پشت ون پلیس قرار داده و سریعاً به بیمارستان منتقل می‌کردند. دستگاه پزشکی ایالات متحده هنوز پیشرفت‌هایی مراقبت‌های اضطراری را در طبابت میدان جنگ به کار نگرفته بود. زندگی در حومه‌های شهر در ایالات متحده پس از جنگ جهانی دوم منجر به تصادفات و جراحت‌هایی می‌شد که بیشتر دور از بیمارستان بودند، که نبود مراقبت‌های پزشکی در مسیر راه بیمارستان‌ها را تشدید می‌کرد. در سال ۱۹۶۶ میلادی، آکادمی ملی علوم یک مقاله سفید
در سال ۱۹۶۶ میلادی، آکادمی ملی علوم یک مقاله سفید را با عنوان «مرگ و معلولیت تصادفی: بیماری نادیده گرفته شده جامعه مدرن» منتشر کرد. این مقاله بیان کرد که تا ۵۰۰۰۰ مرگ در هر سال در نتیجه ناکافی بودن کارمندان آمبولانس و نبود بیمارستان‌های مناسب در نزدیکی اتفاق می‌افتد و خواستار توجه به نیاز به بهبود مراقبت‌های قبل از بیمارستان گردید. شدت وضعیت در پیتسبورگ زمانی توجهات را به خود جلب کرد که فرماندار سابق پنسیلوانیا و شهردار سابق پیتسبورگ، دیوید ال لارنس، دچار حمله قلبی شده و توسط پلیس به بیمارستان محلی منتقل
حمله قلبی شده و توسط پلیس به بیمارستان محلی منتقل گردید. لارنس هنگام ورود به بیمارستان هیچ فعالیت مغزی نداشت و پس از برداشتن خدمات پشتیبانی، جان خود را از دست داد، مرگی که از نظر پزشک معالج او «پیتر سافار»، می‌توانست با مراقبت‌های کافی قبل از بیمارستان جلوگیری شود. در پیتسبورگ، پلیس شهر خدمات آمبولانس را در داخل شهر انجام می‌داد و بیماران را از طریق واسطه پلیس حمل می‌کرد در حالی که مراکز محلی تشییع جنازه و خدمات آمبولانس را در حومه شهر ارائه می‌کردند. زمان انتظار برای خدمات در محله‌های عمدتاً سیاهپوست،
انتظار برای خدمات در محله‌های عمدتاً سیاهپوست، به‌ویژه در منطقه هیل که از نظر اقتصادی در وضعیت خوبی قرار نداشت، اغلب طولانی‌تر بود. علاوه بر این، تنش بین پلیس و جامعه باعث شد بسیاری تمایلی نداشته باشند با پلیس تماس بگیرند. راه اندازی. این برنامه بودجه اولیه خود را از مبارزه علیه فقر لیندون جانسون و صندوق موریس فالک دریافت کرد. صندوق فالک توسط فیل هالن، راننده سابق آمبولانس، که به دنبال بهبود پاسخ به حالات اضطرار پزشکی و همچنین ایجاد فرصت‌های شغلی برای مردان آفریقایی-آمریکایی در پیتسبورگ بود، اداره می‌شد.
آفریقایی-آمریکایی در پیتسبورگ بود، اداره می‌شد. سافار، با شنیدن این‌که هالن در حال کار برای بهبود خدمات آمبولانس در پیتسبورگ است، با او تماس گرفت. دختر سافار پس از انتقال به بیمارستان در نبود مراقبت در مسیر، بر اثر حمله نفس‌تنگی (asthma) جان باخت، او قبلاً در مراقبت‌های اضطراری قبل از بیمارستان از جمله توسعه احیای قلبی ریوی (CPR) و ترویج استفاده از آن توسط افراد غیرعادی کار کرده بود. او ایده‌های خود را در مورد چگونگی ارایه معیار جدیدی از مراقبت توسط خدمات آمبولانس جدید ارائه کرد. ایده‌های او شامل آموزش
آمبولانس جدید ارائه کرد. ایده‌های او شامل آموزش شدید امدادگران و بهبود طراحی آمبولانس بود. هالن با شرکت‌های خانه آزادی به تماس شده و از آن‌ها خواست تا در استخدام امدادگران برای خدمات جدید آمبولانس کمک کنند. در آن زمان، شرکت‌های خانه آزادی روی پروژه‌های حقوق مدنی از جمله ثبت نام رای‌دهنده‌گان و سازمان‌دهی جلسات NAACP و همچنین ارائه آموزش‌های شغلی و کمک در جست‌جوی کار به سیاهپوستان پیتسبورگ کار می‌کرد. خانه آزادی با همکاری در برنامه آمبولانس موافقت کرد. استخدام و آموزش. اولین گروه از استخدام‌کنندگان خدمات
و آموزش. اولین گروه از استخدام‌کنندگان خدمات آمبولانس خانه آزادی متشکل از ۲۵ مرد بودند، که از منطقه هیل، محلهٔ کم درآمد و عمدتاً سیاهپوست، استخدام شدند. در آن زمان، رسانه‌های محلی از ساکنان این محله به عنوان «غیرقابل استخدام» یاد می‌کردند و افراد استخدام شدگان شامل مردانی بودند، که از بیکاری طولانی مدت رنج می‌بردند. نیمی از استخدام شدگان از دبیرستان فارغ‌التحصیل نشده بودند. برخی دارای سوابق جرمی از جمله جنایات بودند. افراد استخدام شده شامل کهنه سربازان جنگ ویتنام نیز بودند. دکتر پیتر سافار آموزش برای
جنگ ویتنام نیز بودند. دکتر پیتر سافار آموزش برای امدادگران را طراحی و اجرا کرد، یک دوره ۳۲ هفته‌ای ۳۰۰ ساعته که شامل آناتومی، فیزیولوژی، CPR، کمک‌های اولیه پیشرفته، پرستاری و رانندگی تدافعی بود. به کسانی که دوره دبیرستان را تکمیل نکرده بودند، کمک می‌شد تا شهادت‌نامه معادل دبیرستان (GED) خود را دریافت کنند. دکتر سافار با دکتر ران استوارت و پاول پاریس برای ایجاد یک چارت آموزشی کار کرد، که به‌زودی امدادگران را در سراسر جهان شکل دهد. دکتر سافار به زودی با نانسی کارولین، جوان و جاه طلب آشنا شد که در حین اتمام
کارولین، جوان و جاه طلب آشنا شد که در حین اتمام دوره طب خود بود. او قرار به سافار، استوارت و پاریس در تدوین نصاب درسی جدید برای امدادگران خانه آزادی کمک کند. استوارت و پاریس همچنین در حال تلاش برای ایجاد مکانی بودند که مردم منطقه پیتسبورگ بتوانند برای تحصیل در رشته فوریت‌های پزشکی بیایند. عملکرد و میراث. برنامه خدمات آمبولانس خانه آزادی در سال ۱۹۶۷ میلادی آغاز شده و در سال ۱۹۶۸ به‌صورت رسمی کار خود را با دو آمبولانس آغاز کرد. امدادگران خانه آزادی پیش از این‌که آمبولانس‌های خودشان را دریافت کنند، برای کمک
آمبولانس‌های خودشان را دریافت کنند، برای کمک به افراد مجروح در جریان شورش‌های ترور پادشاه در سال ۱۹۶۸ میلادی، همراه با پلیس در آمبولانس مصروف خدمت بودند. شهر با خدمات آمبولانس خانه آزادی برای رسیدگی به حمل و نقل اضطراری در مرکز شهر و برخی از محله‌های عمدتاً سیاهپوست قرارداد بست. آن‌ها به دلیل معیارهای بالای مراقبتی که ارائه می‌کردند، معروف شدند و اغلب توسط تماس گیرندگان از پلیس درخواست می‌شدند. خدمات آمبولانس خانه آزادی در سال اول تقریباً به ۵۸۰۰ نفر پاسخ داده و بیش از ۴۶۰۰ بیمار را عمدتاً در محله‌های
داده و بیش از ۴۶۰۰ بیمار را عمدتاً در محله‌های آفریقایی-آمریکایی در پیتسبورگ انتقال دادند. براساس داده‌های جمع‌آوری شده توسط دکتر سافار، امدادگران در اولین سال عملیات خود جان ۲۰۰ نفر را نجات دادند. در جاهایی که خدمات آهسته پلیس به محله‌های سیاهپوست، محل تنش بود، امدادگران خانه آزادی در بیشتر محله‌ها زمان واکنشی کم‌تر از ده دقیقه داشتند. در سال ۱۹۷۵ میلادی، دکتر نانسی کارولین توسط دکتر سافار به عنوان مدیر پزشکی خانه آزادی استخدام شد. او آموزش مداومی را برای امدادگران در زمینه‌های بی‌سابقه‌ای مانند
را برای امدادگران در زمینه‌های بی‌سابقه‌ای مانند لوله‌گذاری، مراقبت‌های قلبی و تزریق داخل وریدی (I.V) ترتیب داد. آموزشی که دکتر کارولین ارائه کرد، مبنایی برای اولین نصاب درسی امدادگران شد، که توسط کارولین نوشته شده و در سال ۱۹۷۵ میلادی توسط دولت فدرال پذیرفته شد. داده‌ها و مطالعات انجام شده توسط کارولین، شیوه‌های EMS را برای ستاره داوود سرخ (MDA) شکل داد.
هفتاد و دومین جوایز امی ساعات پربیننده از بهترین برنامه‌های تلویزیونی ایالات متحده در ساعات پربیننده که از ۱ ژوئن ۲۰۱۹ تا ۲۱ مه ۲۰۲۰ توسط آکادمی علوم و هنرهای تلویزیون انتخاب شدند، تقدیر کرد. مراسم قرار بود در ابتدا در تئاتر مایکروسافت در لس آنجلس برگزار شود اما با توجه به دنیاگیری کووید-۱۹، در شرایطی که برندگان از راه‌دور از خانه یا مکان‌های دیگر سخنرانی می‌کردند، در استیپلز سنتر در ۲۰ سپتامبر ۲۰۲۰ برگزار شده و توسط ای‌بی‌سی در ایالات متحده پخش شد. پیش از آن هفتاد و دومین جوایز امی ساعات پربیننده هنرهای
آن هفتاد و دومین جوایز امی ساعات پربیننده هنرهای خلاق در ۱۴، ۱۵، ۱۶، ۱۷ و ۱۹ سپتامبر برگزار شده‌بود. جیمی کیمل میزبان مراسم بود. نامزدها در ۲۸ ژوئیه ۲۰۲۰ توسط لاورن کاکس، جاش گد، لزلی جونز و تاتیانا مازلانی معرفی شدند. "نگهبانان" با ۱۱ نامزدی بالاتر از "وراثت" با ۱۰ و "اوزراک" با ۹ نامزدی، پیشتاز بود. "شتز کریک" کمدی موقعیت (سیت‌کام) کانادایی به اولین مجموعه کمدی یا درام تبدیل شد که در یک سال واحد، در هر ۴ رده اصلی بازیگری برنده می‌شود. همچنین اولین مجموعه کمدی یا درام است که در یک سال واحد تمام ۷ جایزه
کمدی یا درام است که در یک سال واحد تمام ۷ جایزه عمده را می‌برد. این نمایش برای فصل آخرش در کنار دو جایزه امی هنرهای خلاقی که بدست آورد، بیشترین تعداد جایزه در یک سال واحد را در میان مجموعه‌های کمدی کسب کرد. دن لوی به اولین فردی تبدیل شد که برای نقشش به‌عنوان تهیه‌کننده، بازیگر، کارگردان و نویسنده "شتز کریک"، در یک سال واحد در هر چهار رشته اصلی برنده جایزه می‌شود. "وراثت" مجموعه تلویزیونی درام تولیدشده توسط اچ‌بی‌او، و مجموعه تلویزیونی کوتاه "نگهبانان" نیز هر کدام ۴ جایزه دریافت کردند. برندگان و نامزدها.
هر کدام ۴ جایزه دریافت کردند. برندگان و نامزدها. برندگان در ابتدا و به‌صورت پررنگ آورده شده‌اند: بیشترین نامزدی عمده. برنامه‌هایی که چندین نامزدی عمده را بر پایه تعداد نامزدی‌ها در هر کار و شبکه دریافت کرده‌اند، در زیر فهرست شده‌اند:
فیلیپی (. "فیلیپوی") یک شهر بزرگ یونانی در شمال غربی جزیره مجاور، تاسوس بود. نام اصلی آن کرنیدس (به ، "Krenides" "فواره") بود. این شهر توسط فیلیپ دوم مقدونی در سال ۳۵۶ قبل از میلاد تغییر نام داد و در قرن چهاردهم پس از فتح عثمانی‌ها متروک شد. شهرداری فعلی فیلیپوی در نزدیکی خرابه‌های شهر باستانی قرار دارد و بخشی از منطقه مقدونیه شرقی و تراکیه در کاوالا، یونان است. در سال ۲۰۱۶ در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شد. تاریخ. پایه. استعمارگران تاسی در سال ۳۶۰/۳۵۹ قبل از میلاد در کرنیدس در تراکیه در نزدیکی دریای اژه
از میلاد در کرنیدس در تراکیه در نزدیکی دریای اژه در دامنه کوه اوربلوس، که اکنون کوه لکانی نامیده می‌شود، در حدود ۱۳ کیلومتر (۸٫۱ مایل) شمال، سکونتگاهی ایجاد کردند. در غرب کاوالا، در مرز شمالی مردابی که در دوران باستان، کل دشتی را که آن را از تپه‌های پانگایون به سمت جنوب جدا می‌کرد، پوشانده بود. در سال ۳۵۶ قبل از میلاد، فیلیپ دوم، پادشاه مقدونیه، شهر را فتح کرد و آن را به فیلیپی تغییر نام داد. دوران روم. این شهر در طول جنگ داخلی آزادی‌خواهان (۴۳–۴۲ قبل از میلاد) که پس از ترور ژولیوس سزار در سال ۴۴ قبل از
میلاد) که پس از ترور ژولیوس سزار در سال ۴۴ قبل از میلاد در منابع ظاهر شد. وارثان سزار مارک آنتونی و اکتاویان در اکتبر سال ۴۲ قبل از میلاد در نبرد فیلیپی در دشت غرب شهر با نیروهای قاتلان مارکوس جونیوس بروتوس و گایوس کاسیوس لونگینوس مقابله کردند. آنتونی و اکتاویان در این نبرد نهایی در برابر پارتیزان‌های جمهوری پیروز شدند. آنها تعدادی از سربازان کهنه‌کار خود را آزاد کردند تا شهر را مستعمره کنند، که به عنوان "Colonia Victrix Philippensium" مجدداً تأسیس شد.
مهر مارکوسیان () کشتی‌گیر رشته کشتی آزاد اهل ارمنستان است که در سی و پنجمین دوره مسابقات کشتی نظامیان جهان به میزبانی تهران در وزن ۸۶ کیلوگرم موفق به کسب مدال نقره شد. در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده‌است.
مانوئل خندزرتسیان (؛ زادهٔ ) کشتی‌گیر رشته کشتی آزاد اهل ارمنستان است که در سی و پنجمین دوره مسابقات کشتی نظامیان جهان به میزبانی تهران در وزن ۵۷ کیلوگرم موفق به کسب مدال برنز شد.
تشدید بیماری تنفسی به دلیل واکسن یا بیماری تنفسی تشدید شده (ERD)، یک رویداد نامطلوب است که در آن دوره بیماری تنفسی تشدید شده با شیوع بیشتری در جمعیت واکسینه‌شده در مقایسه با گروه کنترل رخ می‌دهد. یکی از موانع در برابر توسعه واکسن است و می‌تواند منجر به شکست تأیید آن شود. تاریخچه. نمونه‌های تاریخی این پدیده در نامزدهای واکسن برای ویروس سین‌سیشیال تنفسی (RSV)، کروناویروس سندرم حاد تنفسی، سندرم تنفسی خاورمیانه (MERS) و همچنین برخی از سویه‌های آنفولانزا مشاهده شده‌است. در هنگام تلاش‌ها برای ساخت واکسن کووید-۱۹،
لیکویان جهان قدیم یک خانواده از بسیاری از پرندگان گنجشک‌سان جهان قدیم هستند. آنها از نظر اندازه و رنگ نسبتاً متنوع هستند، اما با پرهای کرکی نرم مشخص می‌شوند. اینها پرندگان مناطق گرمسیری هستند که بیشترین تنوع را در جنوب شرق آسیا و شبه‌قاره هند دارند. لیکویان جهان قدیم یکی از دو گروه غیرمرتبط پرندگانی هستند که به نام لیکوها شناخته می‌شوند، گروه دیگر پرنده‌های استرالیایی از خانواده لیکوهای استرالزی (همچنین به عنوان لیکونماها شناخته می‌شوند). تنوع ریخت‌شناسی نسبتاً زیاد است. ببشتر گونه‌های شبیه "سسک‌ها"،
نسبتاً زیاد است. ببشتر گونه‌های شبیه "سسک‌ها"، جیجاق‌ها یا توکاها را دربر می‌گیرد. این گروه از خانواده‌های پرندگان جهان قدیم است که با بیشترین تعداد گونه‌های هنوز در حال کشف شدن است. ویژگی‌ها. لیکویان پرندگان کوچک تا متوسط هستند. آنها پاهای قوی دارند و بسیاری از آنها کاملاً زمینی هستند. آنها نوک معمولی دارند، شبیه به توکاها یا سسک‌ها، به جز برای لیکویان نوک‌شمشیری که همان‌طور که نام آنها پیداست، نوک خمیده به پایین دارند. بیشتر آنها پرهای عمدتاً قهوه‌ای دارند، با کمترین تفاوت بین جنس‌ها، اما بسیاری از
دارند، با کمترین تفاوت بین جنس‌ها، اما بسیاری از گونه‌ها با رنگ روشن‌تر نیز وجود دارند. آرایه‌شناسی و رده‌بندی. رده‌بندی لیکوهای جهان قدیم مدتهاست که مورد مناقشه قرار گرفته‌است. در طول بیشتر قرن بیستم، این خانواده به عنوان "آرایه زباله‌دان" برای پرندگان آوازخوان جهان قدیم (مانند گرکلاغ یا چرخ‌ریسک الیکایی) استفاده می‌شد. ارنست هارترت، پرنده‌شناس آلمانی، زمانی که در سال ۱۹۱۰ این نگرش را با این جمله نیمه‌شوخی خلاصه کرد که: " "Was man nicht unterbringen kann, sieht man als Timalien an" " (آنچه را که نمی‌توان
sieht man als Timalien an" " (آنچه را که نمی‌توان در رده‌بندی قرار داد، به عنوان یک لیکوی جهان قدیم در نظر گرفته می‌شود). فهرست سرده‌ها. این خانواده در حال حاضر ۵۶ گونه دارد که به ده سردهٔ زیر تقسیم می‌شوند: