payamvha/North_RAG huggingface dataset:
یونس اکبرپور (زادهٔ ۲۵ اسفند ۱۳۸۰) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست دفاع چپ برای باشگاه فوتبال ملوان در لیگ برتر خلیج فارس بازی می‌کند. سوابق باشگاهی و ملی. یونس اکبرپور فوتبال خود را از جوانان باشگاه فوتبال سایپا آغاز کرد و در سال ۲۰۲۰ به باشگاه فوتبال پارس جنوبی جم تحت نظر محمد نصرتی سرمربی وقت این باشگاه شروع به فعالیت کرد و ۱۵ بازی برای ای باشگاه انجام داد و بعد از یک فصل درخشان به باشگاه فوتبال مس رفسنجان حاضر در لیگ برتر پیوست و زیر نظر محمد ربیعی سرمربی این تیم یک فصل را سپری کرد و بعد از یک فصل
سرمربی این تیم یک فصل را سپری کرد و بعد از یک فصل حضور به باشگاه فوتبال آلومینیوم اراک شاگرد سید مهدی رحمتی شد و در این تیم مشغول به بازی است. وی سابقه دعوت شدن و بازی در تیم ملی امید ایران را نیز دارد. پیوند به بیرون. یونس اکبرپور در اینستاگرام
سید مجید نصیری (زادهٔ ۲۵ اردیبهشت ۱۳۷۹ کردکوی) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست دفاع میانی برای تیم باشگاهی مس رفسنجان در لیگ برتر فوتبال ایران بازی می‌کند. پیوند به بیرون. سوابق باشگاهی. وی سابقه دعوت شدن و بازی در تیم‌های ملی جوانان و امید ایران را نیز دارد. فوتبال خود را از باشگاه فوتبال سایپا شروع کرد ودر سال ۲۰۱۹ به باشگاه گل ریحان البرز پیوست در سال ۲۰۲۰ به باشگاه فوتبال مس رفسنجان حاضر در لیگ برتر خلیج فارس تحت هدایت محمد ربیعی سرمربی وقت کار خورد را شروع کرد و اکنون یکی از بازیکن های اصلی این
را شروع کرد و اکنون یکی از بازیکن های اصلی این تیم می باشد.
آزردگان فیلمی ایرانی در ژانر روانشناسانه به کارگردانی، نویسندگی و تهیه کنندگی مهدی فرد قادری ساخته سال است. آزردگان سومین فیلم سینمایی مهدی فرد قادری پس از جاودانگی و بی وزنی است. در این فیلم از سه گروه مختلف عوامل و بازیگران استفاده شده است. فیلمبرداری آزردگان در سی جلسه انجام شده است. اولین نمایش بین المللی این فیلم در بخش مسابقه بیست و پنجمین دوره جشنواره فیلم شانگهای چین است. خلاصه داستان. در خلاصه داستان آزردگان آمده است: فیلم‌های ما تا حالا چه کمکی به زندگی مردم کرده!؟
سینمای شاعرانهٔ اوکراین (به انگلیسی: Ukrainian Poetic Cinema) یک جنبش سینمایی و فرهنگی بود که در اواسط قرن بیستم در واکنش به سیاست ملیت شوروی ظهور کرد. این و دیگر جنبش‌های هنری در صنعت سینمای شوروی در اواسط دههٔ ۱۹۶۰ میلادی با اکران فیلم "سایه‌های نیاکان فراموش‌شده" ظهور کردند. برخلاف سینمای رئالیستی شوروی، سینمای شاعرانهٔ اوکراین بر بیان بصری، نقوش سورئال و قوم‌نگاری متمرکز بود. این سینما متأثر از فولکلور اوکراینی و آثار اولیهٔ الکساندر داوژنکو بود. توسعهٔ سینمای شاعرانه اوکراین موج دیگری از سرکوب ماشین
سینمای شاعرانه اوکراین موج دیگری از سرکوب ماشین ایدئولوژیک شوروی علیه سینمای اوکراین، آگاهی ملی و جستجوی هنری غیرسنتی را برانگیخت. بسیاری از فیلم‌های این جنبش در اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی به دلیل سانسور ایدئولوژیک ممنوع شد و تنها در اواخر دههٔ ۱۹۸۰ میلادی و اوایل دههٔ ۱۹۹۰ میلادی منتشر شد. اصطلاح «سینمای شاعرانه اوکراین» به جانوش گازدا (Janusz Gazda) منتقد لهستانی نسبت داده می‌شود که آن را در سال ۱۹۷۰ میلادی مطرح کرد. فیلم‌ها. سینمای شاعرانه اوکراین شامل ده فیلم بلند ساخته شده در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰
ده فیلم بلند ساخته شده در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ میلادی است. که عبارتند از: "سایه‌های نیاکان فراموش‌شده" (۱۹۶۴) اثر: سرگئی پاراجانف؛ "صلیب سنگی" (۱۹۶۸) و "زاخار برکوت" (۱۹۷۱) اثر: لئونید اوسیکا؛ "بهاری برای تشنه‌ها" (۱۹۶۵)، "حوای سنت جان" (۱۹۶۸) و "پرندۀ سفید نشان‌شده با سیاه" (۱۹۷۱) اثر: یوری ایلینکو؛ "وجدان" (۱۹۶۸) اثر: ولودیمیر دنیسنکو؛ "کمیسرها" (۱۹۶۸) اثر: میکولا ماشچنکو؛ و "نامهٔ گمشده" (۱۹۷۲) اثر: بوریس ایوچنکو.
شب مهتابی بر فراز رود دنیپر یک نقاشی رنگ روغن روی بوم است که در سال ۱۸۸۰ توسط نقاش اوکراینی، آرخیپ کویندژی خلق شده‌است. توضیح اثر. این نقاشی منظره ای از سواحل رودخانه دنیپر را در شب هنگامی که ماه کامل است نشان می‌دهد. خط افق در ترکیب بندی نقاشی آنقدر پایین آمده که بخش بسیار زیادی از نقاشی توسط آسمان اشغال شده‌است و نور ماه توسط رودخانه منعکس می‌شود. تاریخچه. کویژندری این نقاشی را در تابستان و پاییز سال ۱۸۸۰ میلادی آغاز کرد. بعد از شروع روند نقاشی، وی کارگاه خود را به روی عموم به مدت دو ساعت در هر یکشنبه باز
را به روی عموم به مدت دو ساعت در هر یکشنبه باز می‌کرد تا کسانی که تمایل به دیدن او در حین کار هستند از وی دیدن کنند. حتی قبل از نمایش عمومی اثر در گالری، نقاشی توسط دوک بزرگ کنستانتین کنستانوویچ در کارگاهش خریداری شد. از نام برخی از دوستان و همکاران کویژندری که در طی نقاشی از او دیدن کردند می‌توان به ایوان تورگنیف، یاکوف پولانسکی، ایوان کرامسکوی و دیمیتری مندلیف اشاره کرد. این نقاشی بعد از اتمام در سالن انجمن برای تشویق هنرمندان در سنت پترزبورگ به نمایش درآمد. کویژندری بر سازوکار نور در نقاشی‌هایش بسیار
کویژندری بر سازوکار نور در نقاشی‌هایش بسیار حساس بود و به همین دلیل حساسیت مضاعف و بیشتری بر نقاشی شب مهتابی داشت. نقاشی بر روی یک دیواری قرار گرفت که پرده‌ها تمام پنجره‌های سالن را پوشانده بود تا مانع از ورود نور اضافه و ناخواسته بر روی تابلو شود. همچنین نوری مصنوعی با دقت بالا بر روی مرکز تابلو تنظیم شده بود تا بر ویژگی‌های آن بیشتر تأکید شود. بر خلاف معمول، نقاشی شب مهتابی تنها اثر نمایش داده شده در گالری بود و این قضیه را زمانی عجیبتر می‌کرد که موضوع نقاشی، اثری متواضعانه از طبیعت بود. اندازه نقاشی
نقاشی، اثری متواضعانه از طبیعت بود. اندازه نقاشی تقریباً کوچک و تنها یک منظره را نشان می‌داد اما با اینحال جمعیت عظیمی از مردم بیرون سالن به صف شده بودند تا از نقاشی دیدن کنند و بازدیدکنندگان به صورت گروه‌بندی شده به داخل فرستاده می‌شدند تا مانع از آسیب به اثر ناشی از ازدحام شود. طبق روایت برخی از افراد، بازدیدکنندگان معتقد بودند که در پشت تابلو لامپی نصب شده تا نور مهتاب را شبیه‌سازی کند چراکه نور مهتاب بسیار واقع گرایانه بود و برخی به دنبال منبع نور خارجی در طی نمایشگاه بودند.
بروس بنت لارنس از سال ۱۹۷۱ استاد دانشگاه دوک بوده و صاحب‌نظر در حوزه تاریخ اسلام و تمدن اسلامی است. تحصیلات. لارنس فارغ‌التحصیل دانشگاه پرینستون است و دکترای خود را در دانشگاه ییل در رشته تاریخ ادیان گذرانده‌است. وی در مقطع دکتری به مباحث غرب آسیا (معروف به خاورمیانه) و آسیای جنوبی پرداخت و فرهنگ‌ها و زبان‌ها و تاریخ و اعمال مذهبی مردمانی که به عنوان مسلمان شناخته می‌شوند را مورد برری قرار داد. در عین حال نقبی هم به سنت‌های دینی غیرمسلمان آسیا، به ویژه هندوئیسم، بودیسم، سیکیسم و جینیسم زد. او این سنت‌ها را
بودیسم، سیکیسم و جینیسم زد. او این سنت‌ها را توأم با تلاقی‌های پرتلاطم اروپا و آسیا که در برخوردهای استعماری و سپس پسااستعماری شکل گرفته دنبال می‌کند. سیر نوشتاری. کتاب‌های اولیه لارنس به بررسی تاریخ فکری و اجتماعی مسلمانان آسیا می‌پردازد. کتاب‌هایی نظیر "دیدگاه شهرستانی دربارهٔ ادیان هندی" (۱۹۷۶) و در پی آن "آواهای فلوتی در دوردست" (۱۹۷۸)، "گل سرخ و صخره" (۱۹۷۹) و "ابن خلدون و ایدئولوژی اسلامی" (۱۹۸۴). از اواسط دهه ۱۹۸۰، او توجهش را به تعامل میان دین و ایدئولوژی معطوف کرد. او مبحث بنیادگرایی را موضوع کتاب
معطوف کرد. او مبحث بنیادگرایی را موضوع کتاب تک‌نگاری خود تحت عنوان "مدافعان خدا: شورش بنیادگرایان علیه عصر مدرن" (۱۹۸۹/۱۹۹۵) قرار داد که این کتاب جوایز متعددی را تصاحب کرد. یک پژوهش موازی اما در سطحی محدودتر، موضوع آخرین کتاب تک‌نگاشت او با عنوان "«شکستن اسطوره: اسلام فراتر از خشونت»" (۱۹۹۸/۲۰۰۰) است. لارنس در کتابی دیگر به مسئله پیچیده کثرت‌گرایی دینی و جوامع دیاسپوریک می‌پردازد که توسط انتشارات دانشگاه کلمبیا در نوامبر ۲۰۰۲ به چاپ رسیده‌است. کتاب "ادیان نوین/ ترس‌های کهن" دربارهٔ ادیان آسیایی در آمریکا
نوین/ ترس‌های کهن" دربارهٔ ادیان آسیایی در آمریکا تمرکز ویژه‌ای به سال‌های مابعد ۱۹۶۵ و چالش‌های آداب رسوم این ادیان با هنجارها و ارزش‌های آمریکای شمالی دارد. او همچنین سه تألیف مشترک با همکاران پژوهشگر خود در «پارک پژوهشی مثلث» (RTP) دارد. نخست کتاب "فراتر از ترک و هندو: رقابت با هند اسلامی" که توسط پروفسور دیوید گیلمارتین از دانشگاه ایالتی کارولینای شمالی ویرایش شد و توسط انتشارات دانشگاه فلوریدا در دسامبر ۲۰۰۰ منتشر شد. دوم کتابی با پروفسور کارل ارنست از دانشگاه کارولینای شمالی تحت عنوان "شهدای صوفی
از دانشگاه کارولینای شمالی تحت عنوان "شهدای صوفی عاشق: اخوان چشتی در جنوب آسیا و فراتر از" آن که در نوامبر ۲۰۰۲ توسط انتشارات پالگریو منتشر شد. بروس لارنس به همراه میریام کوک که همسرش و نیز همکارش در دانشگاه دوک هست و در حیطه زبان‌ها و ادبیات آسیایی و آفریقایی پژوهش می‌کند کتاب "شبکه‌های ارتباطی مسلمانان: از حج تا هیپ‌هاپ" را تألیف کرد. این کتاب در مارس ۲۰۰۵ توسط انتشارات دانشگاه کارولینای شمالی (UNC Press) منتشر شد. نشست در ایران. لارنس یک بار در سال ۱۳۷۷ به ایران سفر داشته و همچنین در سال ۱۴۰۰ سخنرانی‌ای
ایران سفر داشته و همچنین در سال ۱۴۰۰ سخنرانی‌ای در نشستی مجازی در دانشگاه تهران ایراد نموده است. او درباره تجربه سفر به ایران گفت: «با دو پرفسور دیگر در ایران بودیم و یکی از آن‌ها اصرار کرد که وقتمان را در تهران نگذرانیم و به اصفهان و شیراز برویم. باید بگویم، بدون قصد بی‌احترامی به اصفهان یا تهران، بهترین تجربه را در شیراز داشتیم. خاطراتی عالی از تمام سفرم دارم اما خصوصاً رفتن به مقبره سعدی و حافظ و ادای احترام به آن‌ها را در خاطر دارم. دنیای مدرن اماکن مختلفی را از بین برده است اما هنوز احساسی از یک آرامش
را از بین برده است اما هنوز احساسی از یک آرامش و یک ثبات آرام و فراگیر که در شعر فارسی وجود دارد را در شیراز می‌یابید.» او همچنین درباره نادیا مفتونی که دیگر سخنران جلسه بود گفت: «نادیا، تو ابعاد جدیدی از فارابی را به من شناساندی که با آن آشنا نبودم. در نتیجه از تو سپاسگزارم که غیر از همراهی در این گفتگو، معلم من نیز بودی.»
جاده‌های بد () یک فیلم درام اوکراینی به زبان روسی به کارگردانی ناتالیا ورژبایت است که در سال ۲۰۲۰ منتشر شد. اولین نمایش جهانی آن در ۳ سپتامبر ۲۰۲۰ در سی و پنجمین هفته بین‌المللی منتقدان ونیز برگزار شد، و در رقابت شرکت داده شد. در سپتامبر ۲۰۲۱، این فیلم به‌عنوان انتخاب فیلم اوکراینی برای بهترین فیلم بلند بین‌المللی در نود و چهارمین دوره جوایز اسکار انتخاب شد. داستان. چهار داستان کوتاه در امتداد جاده‌های دونباس در طول جنگ روایت می‌شود. هیچ جای امنی وجود ندارد و هیچ‌کس نمی‌تواند بفهمد که چه اتفاقی در حال وقوع
و هیچ‌کس نمی‌تواند بفهمد که چه اتفاقی در حال وقوع است. حتی زمانی که در هرج و مرج گرفتار می‌شوند، برخی موفق می‌شوند بر دیگران تسلط یابند. اما در این دنیا که از فردایش خبری نیست، همه بی دفاع و بدبخت نیستند. حتی بی گناه‌ترین قربانیان نیز ممکن است شانسی برای بهبود وضعیت پیدا کنند. قالب. بازیگران برتر فیلم:
دمیترو ایوانوویچ کولِبا ( ; زاده ۱۹ آوریل ۱۹۸۱) دولتمرد، دیپلمات و متخصص ارتباطات اوکراینی است که در حال حاضر به عنوان وزیر امور خارجه فعالیت می‌کند. او همزمان عضو شورای امنیت و دفاع ملی اوکراین است. کولبا یکی از جوان‌ترین دیپلمات‌های رده‌بالای تاریخ اوکراین است. او پیش از این به عنوان معاون نخست‌وزیر اوکراین برای یکپارچگی اروپایی و یورو-آتلانتیک و همچنین نماینده دائم اوکراین در شورای اروپا میان سال‌های ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۹ کار می‌کرد. زندگی‌نامه. کولبا در ۱۹ آوریل ۱۹۸۱ در شهر سومی در شرق اوکراین به دنیا آمد. او در
در شهر سومی در شرق اوکراین به دنیا آمد. او در سال ۲۰۰۳ از مؤسسه روابط جهانی دانشگاه ملی تاراس شوچنکو اوکراین فارغ‌التحصیل شد و دارای مدرک کاندیدای علوم (معادل دکترا) در رشته حقوق بین‌الملل است. کولبا از سال ۲۰۰۳ در سرویس دیپلماتیک اوکراین و وزارت امور خارجه خدمت کرده‌است. در سال ۲۰۱۳، او خدمات عمومی را به دلیل مخالفت با دوره آموزشی ویکتور یانوکوویچ، رئیس‌جمهور سابق اوکراین، رها کرد و ریاست بنیاد دیپلماسی فرهنگی UART را بر عهده گرفت. او در تظاهرات یورومیدان در سال‌های ۲۰۱۳–۲۰۱۴ شرکت فعال داشت. در اوج مراحل
در سال‌های ۲۰۱۳–۲۰۱۴ شرکت فعال داشت. در اوج مراحل نخستین تجاوز روسیه به اوکراین در سال ۲۰۱۴، کولبا تصمیم گرفت به عنوان سفیر کل به وزارت امور خارجه بازگردد تا ارتباطات راهبردی را راه اندازی کند. وی مفاهیم دیپلماسی دیجیتال، ارتباطات راهبردی، دیپلماسی فرهنگی و دیپلماسی عمومی را وارد کار این وزارتخانه کرد. در سال ۲۰۱۶، کولبا به عنوان نماینده دائم اوکراین در شورای اروپا منصوب شد. او از اوت ۲۰۱۹ تا مارس ۲۰۲۰ معاون نخست‌وزیر بود. در مورد مسائل روابط اروپا وی از ۴ مارس ۲۰۲۰ به عنوان وزیر امور خارجه خدمت کرده‌است.
در ۲۴ فوریه ۲۰۲۲، روسیه به اوکراین حمله کرد و بزرگ‌ترین و مرگبارترین جنگ اروپا از زمان جنگ جهانی دوم را آغاز نمود؛ جنگی که تشدید چشمگیری در مناقشه میان دو کشور از سال ۲۰۱۴ به‌شمار می‌رفت. این درگیری باعث صدها هزار تلفات نظامی و ده‌ها هزار تلفات غیرنظامی اوکراینی شده است. تا سال ۲۰۲۵، نیروهای روسیه حدود ۲۰ درصد از خاک اوکراین را در اشغال دارند. از جمعیت ۴۱ میلیونی اوکراین، تا آوریل ۲۰۲۳ حدود ۸ میلیون نفر در داخل کشور آواره و بیش از ۸٫۲ میلیون نفر از کشور گریخته‌اند و بزرگ‌ترین بحران پناهجویان اروپا از زمان
و بزرگ‌ترین بحران پناهجویان اروپا از زمان جنگ جهانی دوم را رقم زده‌اند. در اواخر سال ۲۰۲۱، روسیه نیروهای خود را در نزدیکی مرزهای اوکراین مستقر کرد و درخواست‌هایی را از غرب مطرح نمود، از جمله ممنوعیت پیوستن اوکراین به ائتلاف نظامی ناتو. ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه، پس از آنکه بارها داشتن برنامه‌ای برای حمله به اوکراین را انکار کرد، در ۲۴ فوریه ۲۰۲۲ آغاز یک «عملیات نظامی ویژه» را اعلام نمود و گفت که هدف آن حمایت از جمهوری‌های جدایی‌طلب دونتسک و لوهانسک است؛ جمهوری‌هایی که نیروهای شبه‌نظامی آن‌ها از سال
جمهوری‌هایی که نیروهای شبه‌نظامی آن‌ها از سال ۲۰۱۴ در جنگ در دونباس با اوکراین می‌جنگیدند. پوتین دیدگاه‌های الحاق‌طلبانه و امپریالیستی مطرح کرد که مشروعیت اوکراین به‌عنوان یک کشور را به چالش می‌کشید، بی‌اساس ادعا کرد که دولت اوکراین نئونازی‌هایی هستند که علیه اقلیت روس در دونباس دست به نسل‌کشی می‌زنند و گفت هدف روسیه «غیرنظامی‌سازی و نئونازی‌زدایی» اوکراین است. حملات هوایی روسیه و تهاجم زمینی از جبهه شمالی (از بلاروس به سوی پایتخت، کی‌یف)، جبهه جنوبی (از کریمه)، و جبهه شرقی (از دونباس و به سوی خارکوف) آغاز
و جبهه شرقی (از دونباس و به سوی خارکوف) آغاز شد. اوکراین حکومت نظامی برقرار کرد، دستور بسیج عمومی داد و روابط دیپلماتیک خود با روسیه را قطع کرد. نیروهای روسیه تا آوریل ۲۰۲۲، پس از مواجهه با مقاومت شدید و مشکلات لجستیکی، از شمال و حومه کی‌یف عقب‌نشینی کردند. پس از خروج آن‌ها، کشتار بوچا فاش شد. در جنوب شرقی، روسیه حمله‌ای را در دونباس آغاز کرد و پس از محاصره‌ای ویرانگر، ماریوپل را تصرف نمود. روسیه همچنان به بمباران اهداف نظامی و غیرنظامی دور از خط مقدم ادامه داد و در ماه‌های زمستان به شبکه انرژی حمله کرد.
داد و در ماه‌های زمستان به شبکه انرژی حمله کرد. در اواخر ۲۰۲۲، اوکراین ضدحملات موفقی را در جنوب و شرق اجرا کرد و بخش اعظم استان خارکوف را آزاد ساخت. اندکی بعد، روسیه چهار استان را که بخشی از آن‌ها در اشغال بود، به‌طور غیرقانونی ضمیمه کرد. در نوامبر، اوکراین خرسون را آزاد کرد. در ژوئن ۲۰۲۳، اوکراین ضدحمله دیگری را در جنوب شرقی آغاز کرد، اما دستاورد چندانی نداشت. پس از پیشروی‌های کوچک اما پیوسته روسیه در شرق در نیمه نخست ۲۰۲۴، اوکراین در اوت همان سال حمله‌ای فرامرزی به استان کورسک روسیه که آن‌جا سربازان کره
فرامرزی به استان کورسک روسیه که آن‌جا سربازان کره شمالی برای کمک به روسیه اعزام شده بودند انجام داد. دفتر حقوق بشر سازمان ملل گزارش داد که روسیه در مناطق اشغالی اوکراین مرتکب نقض‌های شدید حقوق بشر شده است. هزینه مستقیم جنگ برای روسیه بیش از ۴۵۰ میلیارد دلار آمریکا بوده است. این تهاجم با محکومیت بین‌المللی گسترده روبه‌رو شد. مجمع عمومی سازمان ملل متحد قطعنامه‌ای را برای محکوم کردن این حمله و درخواست خروج کامل نیروهای روسیه تصویب کرد. دیوان بین‌المللی دادگستری دستور توقف عملیات نظامی را صادر کرد و شورای
دستور توقف عملیات نظامی را صادر کرد و شورای اروپا روسیه را اخراج نمود. بسیاری از کشورها علیه روسیه و متحدش بلاروس تحریم‌هایی اعمال کرده و کمک‌های گسترده انسانی و نظامی در اختیار اوکراین قرار دادند. کشورهای بالتیک و لهستان، روسیه را دولت تروریستی اعلام کردند. در سراسر جهان تظاهراتی برگزار شد و معترضان ضد جنگ در روسیه با بازداشت‌های گسترده و سانسور بیشتر رسانه‌ها مواجه شدند. حملات روسیه به غیرنظامیان منجر به طرح اتهام نسل‌کشی شده است. اختلالات ناشی از جنگ در کشاورزی و حمل‌ونقل دریایی اوکراین به بحران غذایی
کشاورزی و حمل‌ونقل دریایی اوکراین به بحران غذایی جهانی دامن زد؛ همچنین آسیب‌های زیست‌محیطی محلی ناشی از جنگ به‌عنوان «بوم‌کُشی» توصیف شده و جنگ سیاست جهانی مقابله با تغییرات اقلیمی را به شدت مختل کرده است. دیوان کیفری بین‌المللی تحقیقاتی را دربارهٔ جنایت علیه بشریت، جنایات جنگی، کودک‌ربایی اوکراین و نسل‌کشی علیه اوکراینی‌ها آغاز کرد. این دادگاه حکم بازداشت پوتین و پنج مقام دیگر روس را صادر کرد. پیش‌زمینه. پس از انحلال اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱، اوکراین و روسیه همچنان روابط نزدیک خود را حفظ کردند. در
و روسیه همچنان روابط نزدیک خود را حفظ کردند. در سال ۱۹۹۴، اوکراین موافقت کرد که زرادخانه هسته‌ای خود را کنار بگذارد و تفاهم‌نامه بوداپست در مورد تضمین‌های امنیتی را، مشروط بر اینکه روسیه، بریتانیا و ایالات متحده در برابر تهدید یا استفاده از زور علیه تمامیت ارضی یا استقلال سیاسی اوکراین تضمین کنند که از این کشور دفاع خواهند کرد، امضا کرد. پنج سال بعد، روسیه به‌عنوان یکی از امضاکنندگان منشور امنیت اروپا، در آن «حق ذاتی هر یک از کشورهای شرکت کننده برای آزادی انتخاب یا مناسبات امنیتی خود، از جمله توافق‌ها و
انتخاب یا مناسبات امنیتی خود، از جمله توافق‌ها و تعهدها»، را دوباره تأیید کرد. اوکراین علیرغم اینکه از سال ۱۹۹۱ به‌عنوان یک کشور مستقل به‌رسمیت شناخته شده بود، به‌عنوان یک جمهوری تشکیل‌دهنده اتحاد جماهیر شوروی سابق، توسط رهبری روسیه به‌عنوان بخشی از حوزه نفوذ آن تلقی می‌شد. در سال ۲۰۰۸، ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه، علیه پیوستن احتمالی اوکراین به سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) سخنرانی کرد. در سال ۲۰۰۹، یولیان چیفو، تحلیلگر رومانیایی و همکارانش گفتند که روسیه نسخه به‌روز شده دکترین برژنف را در رابطه
که روسیه نسخه به‌روز شده دکترین برژنف را در رابطه با اوکراین دنبال می‌کند، که بر پایه آن حاکمیت اوکراین نمی‌تواند بزرگتر از حاکمیت کشورهای عضو پیمان ورشو پیش از فروپاشی حوزه نفوذ شوروی در اواخر دهه ۱۹۸۰ و اوایل دهه ۱۹۹۰ باشد. این دیدگاه بر این فرض بنا شده است که اقدامات روسیه برای آرام کردن غرب در اوایل دهه ۱۹۹۰ باید با واکنش متقابل غرب، بدون گسترش ناتو در امتداد مرز روسیه همراه می‌شد. پس از هفته‌ها اعتراض در غالب جنبش یورومیدان (انقلاب نارنجی اوکراین) (۲۰۱۳–۲۰۱۴)، ویکتور یانوکوویچ، رئیس‌جمهور هوادار روسیه
ویکتور یانوکوویچ، رئیس‌جمهور هوادار روسیه و رهبران مخالف پارلمانی اوکراین در ۲۱ فوریه ۲۰۱۴ توافقنامه‌ای را امضا کردند که خواستار برگزاری انتخابات زودهنگام بود. روز بعد، یانوکوویچ پیش از رای‌گیری استیضاح از کی‌یف گریخت که باعث سلب اختیارات او به‌عنوان رئیس‌جمهور شد. رهبران مناطق شرقی روس‌زبان اوکراین همچنان وفاداری خود را به یانوکوویچ اعلام کردند، که باعث رخ دادن ناآرامی‌هایی از طرف هواداران روسیه در سال ۲۰۱۴ در اوکراین شد. این ناآرامی‌ها با الحاق کریمه به روسیه در مارس ۲۰۱۴ و جنگ در دونباس، که در آوریل
روسیه در مارس ۲۰۱۴ و جنگ در دونباس، که در آوریل ۲۰۱۴ با ایجاد جمهوری خلق دونتسک و لوهانسک توسط روسیه آغاز شد، دنبال شد. در ۱۴ سپتامبر ۲۰۲۰، رئیس‌جمهور اوکراین، ولودیمیر زلنسکی، استراتژی جدید امنیت ملی اوکراین را «که گسترش مشارکت متمایز با ناتو را با هدف عضویت در ناتو فراهم می‌کند»، تصویب کرد در ۲۴ مارس ۲۰۲۱، "زلنسکی فرمان شماره ۱۱۷/۲۰۲۱" را امضا کرد که "استراتژی خلع اشغال و ادغام مجدد سرزمین‌های موقتاً اشغال شده جمهوری خودمختار کریمه و شهر سواستوپل " را تصویب کرد. در ژوئیه ۲۰۲۱، پوتین مقاله‌ای با عنوان
تصویب کرد. در ژوئیه ۲۰۲۱، پوتین مقاله‌ای با عنوان «"وحدت تاریخی روس‌ها و اوکراینی‌ها"» منتشر کرد که در آن دوباره دیدگاه خود را مبنی‌بر اینکه روس‌ها و اوکراینی‌ها «یک ملت» هستند، تکرار کرد. تیموتی اسنایدر، تاریخ‌شناس آمریکایی، عقاید پوتین را امپریالیسم توصیف کرد. ادوارد لوکاس روزنامه‌نگار بریتانیایی آن را بازبینی تاریخی توصیف کرد. ناظران دیگر خاطرنشان کرده‌اند که رئیس‌جمهور روسیه دیدگاهی تحریف شده از اوکراین نوین و تاریخ آن دارد. روسیه گفته است که پیوستن احتمالی اوکراین به ناتو و به‌طور کلی گسترش ناتو امنیت
اوکراین به ناتو و به‌طور کلی گسترش ناتو امنیت ملی این کشور را تهدید می‌کند. در مقابل، اوکراین و سایر کشورهای اروپایی همسایه، روسیهٔ پوتین را به تلاش برای احیای امپراتوری روسیه/اتحاد جماهیر شوروی و به‌دنبال آن سیاست‌های نظامی تهاجمی متهم کرده‌اند. پیش‌درآمد تهاجم. درگیری با گردآوری نیروهای نظامی در مقدار زیاد، ابتدا از مارس تا آوریل ۲۰۲۱ و سپس از اکتبر ۲۰۲۱ تا فوریه ۲۰۲۲ آغاز شد. در طول دومین گردآوری نظامی، روسیه خواسته‌هایی را به ایالات متحده و ناتو ارائه کرد که از جمله آن دو پیش‌نویس بود که شامل
ارائه کرد که از جمله آن دو پیش‌نویس بود که شامل درخواست‌هایی برای آنچه از آن به عنوان «ضمانت‌های امنیتی» یاد می‌شود، از جمله قانونی الزام‌آور مبنی بر عدم پیوستن اوکراین به ناتو و همچنین کاهش نیروهای ناتو و سخت‌افزار جنگی مستقر در اروپای شرقی بود. روسیه تهدید کرد که اگر ناتو به «رویکرد تهاجمی» ادامه دهد، پاسخ نظامی نامشخصی دریافت خواهد داد. اتهام‌های وارده از طرف روسیه. اتهام به نسل‌کشی. در ۹ دسامبر ۲۰۲۱، ولادیمیر پوتین رئیس‌جمهور روسیه، از تبعیض علیه روس‌زبانان بیرون از روسیه صحبت کرد و گفت: «باید بگویم که
بیرون از روسیه صحبت کرد و گفت: «باید بگویم که روسوفوبیا نخستین گام به سوی نسل‌کشی است. من و شما می‌دانیم در دنباس چه روی می‌دهد. بی‌گمان بسیار شبیه نسل‌کشی است.» روسیه همچنین قانون زبان اوکراینی را محکوم کرد. در ۱۵ فوریه ۲۰۲۲، پوتین به مطبوعات گفت: «آنچه در دونباس می‌گذرد دقیقاً نسل‌کشی است.» خبرگزاری‌ها خاطرنشان کردند که علی‌رغم اتهام پوتین به نسل‌کشی علیه بومیان روس‌زبان، رئیس‌جمهور اوکراین ولودیمیر زلنسکی، خود را روس‌زبان بومی می‌داند. زلنسکی، رئیس‌جمهور اوکراین تاریخ تقریبی تهاجم روسیه در۱۶ فوریه را
اوکراین تاریخ تقریبی تهاجم روسیه در۱۶ فوریه را اعلام نمود که «روز اتحاد» می‌خوانیم. اوکراینی‌ها را ترغیب می‌کنم تا «پرچم‌های ملی خود را با نوارهای آبی و زرد به اهتزاز درآورند و بدین‌صورت اتحاد خود را به تمام جهان نشان دهند» و همچنین سرود ملی اوکراین را در ساعت ۱۰ صبح به وقت اروپا (UTC+۲) در مکان‌های عمومی بخوانند. چندین سازمان جهانی، از جمله کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل، مأموران نظارتی ویژه سازمان امنیت و همکاری اروپا در اوکراین و شورای اروپا، هیچ مدرکی برای پشتیبانی از ادعاهای روسیه پیدا نکردند.
مدرکی برای پشتیبانی از ادعاهای روسیه پیدا نکردند. اتهام نسل‌کشی توسط کمیسیون اروپا به عنوان اطلاعات نادرست روسیه رد شده است. سفارت ایالات متحده در اوکراین ادعای نسل‌کشی روسیه را «دروغی قابل سرزنش» توصیف کرد، و ند پرایس، سخنگوی وزارت امور خارجه ایالات متحده گفت که مسکو چنین ادعاهایی را به عنوان بهانه‌ای برای حمله به اوکراین مطرح می‌کند. ادعای درگیری. درگیری‌ها در دونباس در ۱۷ فوریه ۲۰۲۲ به‌شدت افزایش یافت. درحالی‌که تعداد روزانه حملات در شش هفته اول سال ۲۰۲۲ بین دو تا پنج‌بار بود، ارتش اوکراین ۶۰ حمله را در
بین دو تا پنج‌بار بود، ارتش اوکراین ۶۰ حمله را در ۱۷ فوریه گزارش کرد. رسانه‌های دولتی روسیه نیز در همان روز بیش از ۲۰ حمله توپخانه‌ای به پایگاه‌های جدایی‌طلبان را گزارش کردند. به‌عنوان مثال، دولت اوکراین جدایی‌طلبان روسی را متهم کرد که با استفاده از توپخانه، مهدکودکی در استانیتسیا لوهانسکا را گلوله‌باران کردند و سه غیرنظامی را مجروح کردند. جمهوری خلق لوهانسک اعلام کرد که نیروهایش توسط دولت اوکراین با خمپاره، نارنجک‌انداز و شلیک مسلسل مورد حمله قرار گرفته‌اند. روز بعد، جمهوری خلق دونتسک و جمهوری خلق لوهانسک
روز بعد، جمهوری خلق دونتسک و جمهوری خلق لوهانسک دستور تخلیه اجباری غیرنظامیان از پایتخت‌های خود را صادر کردند، اگرچه اشاره گفته شده که تخلیه کامل ماه‌ها طول می‌کشد. رسانه‌های اوکراینی از افزایش شدید تیرباران توپخانه‌ای شبه‌نظامیان تحت رهبری روسیه در دونباس به‌عنوان تلاشی برای تحریک ارتش اوکراین نام بردند. در ۲۱ فوریه، سرویس امنیت فدرال روسیه (FSB) اعلام کرد که گلوله‌باران اوکراین یک تأسیسات مرزی FSB را در ۱۵۰ متری مرز روسیه و اوکراین در استان روستوف نابود کرده است. همچنین سرویس مطبوعاتی منطقه نظامی جنوبی
کرده است. همچنین سرویس مطبوعاتی منطقه نظامی جنوبی اعلام کرد که نیروهای روسی صبح آن روز یک گروه ۵ نفره از خرابکاران را در نزدیکی روستای میتیکایسکایا در استان روستوف، که با دو خودروی جنگی پیاده‌نظام از اوکراین به مرز نفوذ کرده بودند، منهدم کردند. اوکراین دست داشتن در هر دو حادثه را رد کرد و آنها را یک پرچم دروغین خواند. علاوه بر این، دو سرباز اوکراینی و یک غیرنظامی در اثر گلوله‌باران در روستای زیتسیف در شمال دونتسک کشته شدند. در ۲۱ فوریه، نیروگاه حرارتی لوهانسک در جمهوری خودخوانده لوهانسک از سوی نیروهای
در جمهوری خودخوانده لوهانسک از سوی نیروهای ناشناس گلوله‌باران شد. اوکراین‌نیوز اعلام کرد که در نتیجه این پیشامد نیروگاه مجبور به تعطیلی شد. دست‌اندازی در دونباس. ۲۱ فوریه. در ۲۱ فوریه ۲۰۲۲، پس از به‌رسمیت شناختن جمهوری‌های دونتسک و لوهانسک از طرف روسیه، رئیس‌جمهور پوتین دستور داد نیروهای روسیه به دونباس گسیل شوند. روسیه این حرکت را «مأموریت حفظ صلح» نامید. ارتش روسیه اعلام کرد که ۵ خرابکار اوکراینی را که از مرز دو کشور رد شده‌اند کشته است، اما کی‌یف این ادعا را رد کرد. در اواخر همان روز، چندین رسانه مستقل
را رد کرد. در اواخر همان روز، چندین رسانه مستقل تأیید کردند که نیروهای روسی درحال ورود به دونباس هستند. ۲۲ فوریه. در ۲۲ فوریه ۲۰۲۲، جو بایدن، رئیس‌جمهور آمریکا گفت که «تهاجم روسیه به اوکراین» آغاز شده است. ینس استولتنبرگ، دبیرکل ناتو و جاستین ترودو، نخست‌وزیر کانادا، گفتند که «تهاجم بزرگ‌تری» صورت گرفته است. دیمیترو کولبا، وزیر امور خارجه اوکراین گفت: «چیزی به‌نام تهاجم جزئی، متوسط یا بزرگ وجود ندارد. تهاجم، تهاجم است.» جوزپ بورل، مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا، اظهار داشت که «نیروهای روسیه به خاک اوکراین
اظهار داشت که «نیروهای روسیه به خاک اوکراین وارد شده‌اند» که «یک تهاجم تمام‌عیار نبود.» در همان روز، شورای فدراسیون روسیه به‌اتفاق آرا به پوتین اجازه استفاده از نیروی نظامی در خارج از روسیه را داد. رئیس‌جمهور اوکراین، ولادیمیر زلنسکی نیز دستور سربازگیری از نیروهای ذخیرهٔ اوکراین را صادر کرده و بسیج عمومی اعلام کرد. در ۲۳ فوریه، اوکراین وضعیت فوق‌العاده سراسری (به‌استثنای سرزمین‌های اشغالی در دونباس) اعلام کرد که از نیمه‌شب اجرایی شد. در همان روز روسیه شروع به تخلیه سفارت خود در کی‌یف کرد و همچنین پرچمش را
به تخلیه سفارت خود در کی‌یف کرد و همچنین پرچمش را از بالای ساختمان پایین آورد. تارنماهای پارلمان و دولت اوکراین به همراه وب‌سایت‌های بانکی، مورد حمله DDoS قرار گرفتند. در ساعات نخستین ۲۴ فوریه، زلنسکی یک سخنرانی تلویزیونی احساسی انجام داد که در آن شهروندان روسیه را به‌زبان روسی خطاب قرار داده و از آن‌ها خواست تا از جنگ جلوگیری کنند. شورای امنیت سازمان ملل. مداخلهٔ ۲۱ فوریه در دونباس توسط روسیه به‌طور گسترده توسط شورای امنیت سازمان ملل متحد محکوم شد و هیچ پشتیبانی دریافت نکرد. مارتین کیمانی سفیر کنیا، حرکت