payamvha/North_RAG huggingface dataset:
که اسناد و مدارکی ارائه کنند، موضوعاتی را به مقتولان و عاملان جنایت نسبت می‌دهند که هنوز برای دستگاه قضا به اثبات نرسیده و حتی تصاویری را در فضای مجازی منتشر می‌کنند که مورد تایید در ارتباط با این پرونده نیست. مردم و هنرمندان از گمانه‌زنی‌ها و گفته‌های غیرمسؤولانه در ارتباط با این پرونده خودداری کنند، چراکه مرجع قضایی با آن‌ها به دلیل اظهارنظرهای غیرمسؤولانه برخورد قانونی خواهد کرد. اگر فرد یا افرادی در ارتباط با این پرونده اطلاعاتی مربوط به مقتولان یا عامل جنایت و همدستش دارند، باید به مرجع قضایی یا پلیس
جنایت و همدستش دارند، باید به مرجع قضایی یا پلیس اطلاع دهند تا اطلاعات محرمانه آن‌ها بررسی شود و صحت و رد موضوع مشخص شود و پرونده به نتایج مناسب برسد، نه این که بدون بررسی موضوع، آن را در فضای مجازی منتشر کنند و به آبروی خانواده‌ها آسیب برسانند.» اظهارات اتهام زنندگان در متن زیر توسط بازپرس پرونده تکذیب شده‌است و غیر قانونی اعلام شده‌است. اتهام تجاوز به آرزو خرمدین اولین بار توسط دوست صمیمی آرزو خرمدین مطرح شد. هر دو دوست ساکن شهرک اکباتان و از کودکی با او همکلاسی بوده‌اند و تا زمان قتل این دوستی ادامه
او همکلاسی بوده‌اند و تا زمان قتل این دوستی ادامه داشته‌است. گفت: «نه در دوره مدرسه، وقتی بزرگ‌تر شدیم، یک روز؛ مقابلم نشست و گفت: "می‌خواهم رازی به تو بگویم که اگر نگویم، نگفتنش خفه‌ام می‌کند" و گفت: " کودک که بودم، هشت ساله، پدرم… م. " به مادرم گفتم. مادر گفت" ساکت باش و هیچ چیزی به هیچ کسی نگو…" مادرم که از خانه خارج می‌شد، پدر و من که تنها می‌ماندیم…" آرزو در تمام سال‌های دوستی‌مان تنها سه بار این داستان را تعریف کرد و هر مرتبه می‌لرزید.» لیلا اوتادی در یک پست اینستاگرامی نوشت: «پدر با همکاری مادر به
یک پست اینستاگرامی نوشت: «پدر با همکاری مادر به دختر تجاوز می‌کرد و خبر‌ها حاکی‌ست دعوای شب قبل از مرگ بابک نیز بر سر تعرض پدر به یکی از دانشجویان دختر مراجعه کننده به خانه آن‌ها بوده؛ و جالب که پدر دم از فساد اخلاقی بچه‌هایش می‌زند.» دختر دیگر خانواده خرمدین در مورد اتهام تجاوز گفت: «من نمی‌دانم افرادی که اظهارنظرهای بی‌مورد می‌کنند چرا به فکر آبروی افراد نیستند. خواهش می‌کنم با آبروی ما بازی نکنید. خواهرم به هیچ عنوان درخصوص این که پدرم او را آزار می‌داده صحبتی با من که خواهرش بودم نکرده بود و من واقعا
صحبتی با من که خواهرش بودم نکرده بود و من واقعا اطلاعی در این خصوص ندارم. بعید می‌دانم چنین موضوعی صحت داشته باشد.» اکبر خرمدین در جریان اعتراف‌های خود گفته است که در صورت آزادی از زندان دو فرزند دیگر خود را نیز به قتل می‌رساند. هیچ کس مفقود شدن لیلا خرمدین را اعلام نکرده است. ایران موسوی ثانی، مادر بابک خرمدین، پس از دستگیر شدن گفت: «از مرگ بچه‌هایم اصلا ناراحت نیستم. من با شوهرم دوتایی تصمیم به قتل می‌گرفتیم و شوهرم بسیار خوب و خوش‌رفتار است و بابک خرمدین او را کتک می زده‌است و کارهایی می کرده‌است که شرم
او را کتک می زده‌است و کارهایی می کرده‌است که شرم دارد بگوید و تصمیم به تسلیم کردن خودمان بعد قتل بابک خرمدین داشتیم که دستگیر شدیم» و در برابر سوال مخفی کردن قتل‌های قبلی جواب داد که «نگفتیم دیگه!» تأیید اتهام تجاوز توسط ایران موسوی. چند هفته بعد از اظهارات اولیه ایران موسوی، همسر اکبر خرمدین، در ۷ تیر ۱۴۰۰ یک فایل صوتی از داخل زندان از وی منتشر شد. ایران موسوی در این فایل صوتی برخلاف سخنان اولیه‌اش مدعی تجاوز جنسی اکبر خرمدین به دخترشان، آرزو شد. او در این فایل صوتی تاکید کرد که به زور با این مرد ازدواج
فایل صوتی تاکید کرد که به زور با این مرد ازدواج کرده و بارها قربانی خشونت و تجاوز از سوی او شده است. واکنش‌ها. پس از انتشار اخبار قتل‌های اکبر خرمدین، شوخی‌هایی در توئیتر راجع‌به پدرومادر دست‌به‌دست شد. مرگ. اکبر خرمدین در تاریخ ۳۰ آبان ۱۴۰۰ در زندان رجایی‌شهر به دلیل ایست قلبی درگذشت.
کویپر سیستمز شرکت هوافضای آمریکایی است، که یکی از شرکت‌های تابعه آمازون می‌باشد و در سال ۲۰۱۹ برای استقرار یک مجموعه اینترنت ماهواره‌ای پهن باند بزرگ برای ارائه اتصال به اینترنت پهن باند تأسیس شد. این استقرار با نام پروژه خود "Project Kuiper" نیز شناخته می‌شود.
تاریخ یهودیان در هند به تاریخ باستان بر می‌گردد. یهودیت یکی از اولین ادیان خارجی بود که در تاریخ ثبت شده به هند وارد شد. یهودیان هند اقلیت مذهبی هند هستند، اما بر خلاف بسیاری از مناطق جهان، در طول تاریخ در هند زندگی کرده‌اند و هیچ موردی از یهود ستیزی از مردم اکثریت محلی نداشته‌است. جوامع باستانی که بهتر تأسیس شده‌اند، بسیاری از سنتهای محلی را از طریق اشاعه فرهنگی جذب کرده‌اند. در حالی که برخی از یهودیان اظهار داشتند اجدادشان در زمان پادشاهی یهودا به هند رسیده‌اند، برخی دیگر خود را از فرزندان ده قبیله گمشده
برخی دیگر خود را از فرزندان ده قبیله گمشده اسرائیل معرفی می‌کنند. تخمین زده می‌شود که جمعیت یهودیان هند در اواسط دهه ۱۹۴۰ در حدود ۲۰٬۰۰۰ نفر به اوج خود رسیده و به دلیل مهاجرت آنها به اسرائیل پس از ایجاد آن در سال ۱۹۴۸، به سرعت در حال کاهش است. گروه‌های یهودی در هند. علاوه بر مهاجران یهودی و مهاجران اخیر، هفت گروه یهودی در هند وجود دارد: یهودیان کوچین. کهن‌ترین جوامع یهودی هند مربوط به پادشاهی کوچین بود. روایت سنتی این است که بازرگانان یهودیه در سال ۵۶۲ پیش از میلاد به کرانگانور، بندری باستانی در نزدیکی
از میلاد به کرانگانور، بندری باستانی در نزدیکی کوچین رسیدند و در سال ۷۰ میلادی پس از تخریب معبد دوم، یهودیان بیشتری از اسرائیل تبعید شدند. بسیاری از نیاکان این یهودیان اظهار داشتند که در زمان سلطنت پادشاه عبری سلیمان در هند اقامت گزیدند. این زمانی بود که چوب ساج، عاج، ادویه جات، میمون‌ها و طاووس‌ها در تجارت کوچین محبوب بودند. در مورد دلیل ورود آنها به هند هیچ تاریخ یا دلیل خاصی ذکر نشده‌است، اما محققان عبری قدمت آن را تا حدود اوایل سده میانه اعلام کرده‌اند. موچین گروهی از جزایر گرمسیری کوچک است که مملو از
موچین گروهی از جزایر گرمسیری کوچک است که مملو از بازارها و فرهنگهای مختلف مانند هلندی، هندو، یهودی، پرتغالی و انگلیسی است. جامعه متمایز یهودیان آنجووانام نام داشت. کنیسه در ماتانچری هنوز فعال است و متعلق به یهودیان پارادزی، فرزندان سفاردیم است که در سال ۱۴۹۲ از اسپانیا اخراج شدند، اگرچه از سال ۲۰۱۵ جامعه یهودیان در ماتانچری مجاور قلعه کوچین تنها شش عضو باقی مانده داشت. یهودیان مادراس. یهودیان نیز بلافاصله در سال ۱۶۴۰ در مدرس (چنای کنونی) پس از تأسیس آن در آنجا ساکن شدند. بیشتر آنها بازرگانان مرجانی از
در آنجا ساکن شدند. بیشتر آنها بازرگانان مرجانی از لگورن، کارائیب، لندن و آمستردام بودند که اصالتاً پرتغالی بودند و به خانواده‌های هنریکس دی کاسترو، فرانکو، پایوا یا پورتو تعلق داشتند. بنی مناش. بنی مناش گروهی متشکل از بیش از ۹۰۰۰ نفر از ایالت‌های میزورام و مانیپور هستند که نوعی یهودیت انجیلی را انجام می‌دهند و ادعا می‌کنند از یکی از قبایل گمشده اسرائیل تبار دارند. آنها در اصل شکارچی بدن و حیوان گرایی بودند و در آغاز سده بیستم به مسیحیت گرویدند، اما در دهه ۱۹۷۰ به دین یهود گرویدند. بن افرایم. بن افرایم گروه
به دین یهود گرویدند. بن افرایم. بن افرایم گروه کوچکی از یهودیان تلوگو-زبان هستند که در شرق آندرا پرادش زندگی می‌کنند. چندین خانواده در آندرا پرادش هستند که از آیین یهود پیروی می‌کنند. بسیاری از آنها از آداب و رسوم یهودیان ارتدکس پیروی می‌کنند، مانند پوشیدن ریش بلند توسط مردان و استفاده مداوم از پوشش سر (مردان) و پوشش مو (زنان). یهودیان دهلی. یهودیت در دهلی عمدتاً بر جامعه خارج از کشور که در دهلی کار می‌کنند و همچنین دیپلمات‌های اسرائیلی و یک جامعه محلی کوچک متمرکز است. در پهارگانج، خبد کنیسه و مرکز مذهبی
متمرکز است. در پهارگانج، خبد کنیسه و مرکز مذهبی خود را در منطقه کوله پشتی ایجاد کرده‌است که گردشگران اسرائیلی مرتباً از آن بازدید می‌کنند. امروزه. اکثریت یهودیان هند از زمان ایجاد دولت مدرن در سال ۱۹۴۸ "علیا " (مهاجرت) به اسرائیل کرده‌اند. اکنون بیش از ۷۰٬۰۰۰ یهودی هند در اسرائیل زندگی می‌کنند (بیش از ۱٪ از کل جمعیت اسرائیل). از ۵۰۰۰ نفر باقیمانده، بزرگترین جامعه در بمبئی متمرکز شده‌است، جایی که ۳۵۰۰ نفر از بیش از ۳۰٬۰۰۰ یهودی ثبت شده در دهه ۱۹۴۰ در آنجا اقامت داشتند و به یهودیان بنه اسرائیل و بغدادی تقسیم
داشتند و به یهودیان بنه اسرائیل و بغدادی تقسیم شده‌اند، اگرچه یهودیان بغدادی از آن خودداری کردند بنی اسرائیل را به عنوان یهودی به رسمیت بشناسد و به همین دلیل از صدقه دادن به آنها خودداری کرد. یادآوری‌هایی از مکانهای یهودی در کرالا وجود دارد که هنوز مانند کنیسه‌ها باقی مانده‌است. اکثر یهودیان از پایتخت قدیمی هند انگلیسی کلکته نیز طی شش دهه گذشته به اسرائیل مهاجرت کرده‌اند.
واکنش مسلحانه یک فیلم اکشن آمریکایی محصول سال ۱۹۸۶ به کارگردانی فرد اولان ری با بازی دیوید کارادین و لی وان کلیف است. داستان. یکی از مردان رئیس خطرناک یاکوزا معروف به آکیرا تاناکا مجسمه ای را که قصد داشت از آن به عنوان پیشنهاد صلح بین یاکوزای محلی و یک انبر چینی رقیب استفاده کند، گم می‌کند.
پرینس، نامی برای یک خانواده از موتورهای خودرو چهارسیلندر خطی، توسعه‌یافته توسط گروه پی‌اس‌ای و بی‌ام‌و است. این یک خانواده موتور کامپکت از حجم ۱٫۴ تا ۱٫۶ لیتر است. این موتور داری بیشتر ویژگی‌های مدرن مانند تزریق مستقیم بنزین، توربوشارژ و زمان‌بندی متغیر سوپاپ است. (5500rpm) این موتور در مینی کوپر اس جایگزین خانواده موتورهای Tritec در مینی شد و اولین بار در سال 2006 برای مینی معرفی شد. بعداً در سال ۲۰۱۱ همچنین برای مدل های BMW F20 و F21 114i، 116i و 118i. این اولین گزینه نصب طولی موتور برای موتور پرینس بود.
اولین گزینه نصب طولی موتور برای موتور پرینس بود. PSA در سال ۲۰۰۶ شروع به استفاده از خانواده پرینس برای جایگزینی بخشی از خانواده TU خود کرد (بخش دیگر با موتور EB جایگزین شد) - پژو 207 اولین خودرویی بود که آن را دریافت کرد. اجزای موتور توسط پی اس ای در کارخانه Douvrinمینی فرانسه، با مونتاژ موتورهای و بی ام و در هامس هال در Warwickshire، بریتانیا تولید می شود. پروژه موتور پرنس ربطی به شرکت پرنس موتور ندارد. در اواخر سال ۲۰۰۶، تمدید همکاری بین دو گروه اعلام شد، که نوید موتورهای چهار سیلندر جدید را داد، بدون
که نوید موتورهای چهار سیلندر جدید را داد، بدون جزئیات بیشتر. در ۲۹ سپتامبر ۲۰۱۰اعلام شد که نسخه ۱.۶ لیتری توربو موتور پرینس از سال ۲۰۱۲ به ساب برای استفاده در مدل های آینده، در درجه اول 9-3، عرضه خواهد شد. با این حال با بسته شدن ساب عرضه هرگز آغاز نشد. در نمایشگاه خودروی ژنو ۲۰۱۱، ساب از آخرین خودروی مفهومی خود ساب فینیکس با موتور BMW Prince 1.6T 200 اسب بخار (149 کیلووات؛ 203 اسب بخار) رونمایی کرد.[5] در 25 ژوئن 2014 موتور 1.6 لیتری توربو پرنس هشتمین جایزه بین المللی موتور سال را در دسته 1.4 تا 1.8 لیتری
بین المللی موتور سال را در دسته 1.4 تا 1.8 لیتری به دست آورد. در سال 2014، موتور پرینس، در میان سایرین، موتور جدید BMW B38 را شکست داد که جایگزین موتور Prince در خط تولید مینی و بی‌ام‌و می‌شود.
تاریخ یهودیان در ایرلند به هزاران سال پیش بازمی‌گردد. اگرچه جامعه یهودیان در ایرلند همیشه جمعیت کمی داشته است (حداقل از سال ۱۸۹۱ از ۵۵۰۰ نفر بیشتر نیست)، اما این جامعه کاملاً تأسیس شده است و به‌طور کلی در زندگی ایرلندی‌ها نیز به خوبی پذیرفته شده است. یهودیان در ایرلند در طول تاریخ از تحمل نسبی برخوردار بوده‌اند که عمدتاً در سایر نقاط اروپا وجود نداشته است. تاریخ اولیه. اولین اشاره به یهودیان در ایرلند در سال ۱۰۷۹ بود. سالنامه اینیسفالن «پنج یهودی از خارج از کشور با هدیه به توردلبخ، پادشاه مونستر آمدند، و
کشور با هدیه به توردلبخ، پادشاه مونستر آمدند، و آنها دوباره به خارج از کشور بازگردانده شدند». تا زمان حمله نورمن‌ها به ایرلند هیچ اشاره دیگری به یهودیان یافت نمی‌شود. در سال ۱۱۶۹ که توسط استرانگبو (ریچارد دو کلار، دومین ارل پمبروک) بر خلاف ممنوعیت هنری دوم انگلیس، فتح ایرلند به دست نورمن‌ها آغاز شد. استرانگبو به نظر می‌رسد که از لحاظ مالی توسط قرض دهنده یهودی در سال ۱۱۷۰ کمک شده است. سده‌های ۱۸ و ۱۹. در زمان قحطی بزرگ (۱۸۴۵–۱۸۵۲)، که در آن تقریباً ۱ میلیون ایرلندی جان خود را از دست دادند، بسیاری از یهودیان
جان خود را از دست دادند، بسیاری از یهودیان به سازماندهی کمک کردند و سخاوتمندانه به رفع گرسنگی کمک کردند. سده بیستم. در اواخر سده نوزدهم و اوایل سده بیستم مهاجرت یهودیان به ایرلند افزایش یافت. در سال ۱۸۷۱، جمعیت یهودیان ایرلند ۲۵۸ نفر بود. در سال ۱۸۸۱، به ۴۵۳ رسیده است. بیشتر مهاجرت‌ها تا این زمان از انگلیس یا آلمان بوده است. گروهی که در واترفورد اقامت گزیدند ولزی بودند که خانواده‌های آنها در اصل از اروپای مرکزی بودند. در پی کشتارهای روسیه، مهاجرت بیشتر از اروپای شرقی (به ویژه لیتوانی) افزایش یافت. تا سال
اروپای شرقی (به ویژه لیتوانی) افزایش یافت. تا سال ۱۹۰۱، حدود ۳۷۷۱ یهودی در ایرلند زندگی می‌کردند که بیش از نیمی از آنها (۲۲۰۰) در دوبلین اقامت داشتند. تا سال ۱۹۰۴، تعداد کل جمعیت یهودیان تقریباً ۴۸۰۰ نفر بود. کنیسه‌ها و مدارس جدیدی برای تأمین غذا به مهاجران تأسیس شد، بسیاری از آنها فروشگاه‌ها و مشاغل دیگر تأسیس کردند. بسیاری از نسل‌های بعدی در محافل تجاری، دانشگاهی، سیاسی و ورزشی برجسته شدند. جمعیت یهودیان ایرلند در دهه ۱۹۴۰ به حدود ۵۵۰۰ نفر رسید، اما طبق سرشماری سال ۲۰۱۶، این میزان عمدتاً به دلیل جذب و
سرشماری سال ۲۰۱۶، این میزان عمدتاً به دلیل جذب و مهاجرت به حدود ۲۵۰۰ نفر در سال ۲۰۱۶ کاهش یافته بود. جمعیت یهودیان ایرلند در سال ۱۹۴۸ پس از استقرار اسرائیل، تعداد زیادی کاهش یافت. تعداد زیادی از یهودیان ایرلندی به خاطر اعتقادات عقیدتی و مذهبی به آنجا نقل مکان کردند. در دهه‌های بعدی، یهودیان بیشتری نیز به دلیل کاهش زندگی یهودیان در ایرلند و چشم‌اندازهای اقتصادی بهتر، به اسرائیل، انگلستان و ایالات متحده مهاجرت می‌کنند. علاوه بر این، نرخ ازدواج و جذب، از جمله رویدن شدن به کیش مسیحیت کاتولیک برای ازدواج، نیز
رویدن شدن به کیش مسیحیت کاتولیک برای ازدواج، نیز بالا بود. جمهوری ایرلند در حال حاضر دارای سه کنیسه در دوبلین است. یک کنیسه دیگر در بلفاست در ایرلند شمالی وجود دارد. کنیسه در کورک در سال ۲۰۱۶ بسته شد. دولت ایرلند. قانون اساسی ایرلند در سال ۱۹۳۷ به‌طور خاص از یهودیان حمایت می‌کرد. شامون دو والرا به دلیل برخوردی که با یهودیان در سایر نقاط اروپا در آن زمان داشت، این قانون بخشی از قانون اساسی در نظر گرفته شد. رخدادهای ضدیهودی. رخدادهای ضدیهودی به پلیس در جمهوری ایرلند گزارش شده است: ایرلند شمالی. یهودیان
ایرلند گزارش شده است: ایرلند شمالی. یهودیان ایرلند شمالی اساساً در بلفاست زندگی می‌کردند، جایی که جماعت عبری بلفاست، یک جامعه ارتدکس اشکنازی، در سال ۱۸۷۰ تأسیس شد. جوامع سابق در دری و لورگان قرار داشتند. اولین اشاره به یهودیان در بلفاست مربوط به سال ۱۶۵۲ است و یک «قصاب یهودی» در سال ۱۷۷۱ ذکر شد، که بیانگر شباهت یک جامعه یهودی در آن زمان است. جمعیت‌شناسی. بر اساس سرشماری سال ۲۰۱۶ ایرلند، ایرلند در سال ۲۰۱۶ دارای ۲۵۵۷ یهودی بود که از این تعداد ۱۴۳۹ نفر (۵۶٪) در پایتخت آن، دوبلین زندگی می‌کردند.
قلعه یک فیلم اکشن و دلهره‌آور آمریکایی محصول سال ۲۰۲۱ به کارگردانی جیمز کالن برساک، تهیه کنندگی رندال امت با بازی جسی متکالف، بروس ویلیس، چاد مایکل موری، کلی گریسون و ناتالیا بورن است. این فیلم که در پورتوریکو فیلمبرداری شده‌است و به اولین قسمت از سه‌گانه این مجموعه محسوب می‌شود پس از این قلعه ۲ و قلعه ۳ منتشر می‌شود. این فیلم در ۱۷ دسامبر ۲۰۲۱ به صورت ویدئو هنگام درخواست منتشر شد. داستان. رابرت، مأمور سابق سی آی ای است که زندگی آرامی را در مکانی مخفی در جنگل سپری می‌کند. روزی پسرش برای ملاقات با او از راه
سپری می‌کند. روزی پسرش برای ملاقات با او از راه می‌رسد در حالیکه دشمن قدیمی رابرت به نام بالزاری نیز در تعقیب اوست. بالزاری و هم جوخه‌ای‌هایش حمله‌ای تمام عیار را آغاز می‌کنند و رابرت و پسرش در پناهگاهی مجهز به سلاح‌های پیشرفته پناه می‌گیرند. تولید. فیلم قلعه به عنوان بخشی از سه‌گانه فیلم‌هایی با بازی جسی متکالف، بروس ویلیس، چاد مایکل موری و کلی گریسون در ۳ مه ۲۰۲۱ اعلام شد. فیلم‌برداری اصلی همان روز در پورتوریکو آغاز شد. فیلم دوم با عنوان قلعه ۲ با فیلم اول پشت سر هم فیلمبرداری شد. تولید سه‌گانه در ۳
اول پشت سر هم فیلمبرداری شد. تولید سه‌گانه در ۳ نوامبر ۲۰۲۱ به پایان برسد. در ۱۵ مه ۲۰۲۱، کارگردان جیمز کالن برساک فاش کرد که فیلمبرداری فیلم اول بسته شده‌است.
خوان سانتوس آتاهوالپا (؛ زادهٔ: حدود ۱۷۱۰ - درگذشته: حدود ۱۷۵۶) رهبر مصمم یک شورش بومی موفق در حوضه آمازون و کوه‌های آند علیه نایب‌السلطنه پرو بود. این شورش در سال ۱۷۴۲ در گران پاژونال در پرو اسپانیا در میان مردم آشانینکا آغاز شد. سرخ‌پوستان بومی مبلغین کلیسای کاتولیک را اخراج و ۲۳ مقر آن‌ها در مناطق جنگلی پرو را تخریب یا آنها را مجبور به تخلیه نمودند که اغلب با مقاومت آنها روبرو شدند. چندین لشکرکشی اسپانیا سعی در سرکوب شورش داشتند، اما نتوانستند یا شکست خوردند. در سال ۱۷۵۲، سانتوس تلاش کرد تا شورش را به
در سال ۱۷۵۲، سانتوس تلاش کرد تا شورش را به مناطق آند گسترش دهد و از حمایت مردم نواحی کوهستانی نیز برخوردار شود. وی بخش اندامارکا را تصرف کرد و سه روز آن را نگه داشت و سپس به جنگل عقب‌نشینی کرد. از بعد از سال ۱۷۵۲ سابقه تاریخی از سانتوس در دست نیست. زندگی‌نامه. در مورد اوایل زندگی خوان سانتوس تاریخچه بسیار کمی ثبت شده‌است. او یک فرد بومی بود که در حدود سال ۱۷۱۰، احتمالاً در کوسکو، به دنیا آمد، گرچه چندین محل تولد دیگر نیز در مورد او گفته شده‌است. او سه برادر داشت. وی توسط یسوعیان (انجمن عیسی) در کوسکو آموزش
داشت. وی توسط یسوعیان (انجمن عیسی) در کوسکو آموزش دید. خودش گفته که به اروپا و آنگولا سفر کرده که احتمالاً به عنوان خدمتکار یسوعیان بوده‌است. زبان مادریش کچوا بود و همچنین به اسپانیایی، لاتین و آشنینکا صحبت می‌کرد. سانتوس ظاهراً مدتها بود که اندیشه انقلاب در سر داشت. به گفته اسپانیایی‌ها وی در جوانی برای تبلیغ پیام خود و کاشت بذر عصیان به‌طور گسترده در پرو سفر کرده‌است. این سفرها ظاهراً منطقه گران پاژونال را هم شامل می‌شده‌است، یعنی همان جایی که سانتوس صحبت به زبان آشنینکا را فرا گرفت. بعداً فرانسیسیکن‌ها
به زبان آشنینکا را فرا گرفت. بعداً فرانسیسیکن‌ها ادعا کردند که او از کوسکو به جنگل‌های آمازون گریخته‌است. او را یک فراری اعلام کردند زیرا او ارباب خود، یک کشیش یسوعی، را به قتل رساند، گرچه هیچ مدرکی از آن زمان نیست که این را اثبات کند. نام آتاهوالپا از حاکم اینکا آتاهوالپا، حاکم امپراتوری اینکا (به زبان کچوا: تاوانتینسویو) در زمان تسخیر اسپانیا در قرن شانزدهم گرفته شده‌است. سانتوس نام آتاهوالپا و هواینا کاپاک را با ادعای تناسخ امپراطورهای سابق اینکا، به خود اختصاص داد. مردم بومی. مردم آشانینکا پرجمعیت‌ترین
اختصاص داد. مردم بومی. مردم آشانینکا پرجمعیت‌ترین مردم بومی آمازون پرو بودند و در سرزمینی در حدود ۱۰۰۰۰۰ کیلومتر مربع از ۱۰ تا ۱۴ درجه عرض جنوبی در دامنه‌های آند و دشت‌های پایین آمازون پراکنده بودند. جمعیت آنها حدود ۵۲۰۰۰ نفر بود. همه آشانینکا و همچنین سایر گروه‌های پراکنده، در این شورش شرکت نداشتند. شورش خوان سانتوس از فلات مرتفع گران پاژونال (علفزار بزرگ) آغاز شد و منطقه نفوذ او تا نواحی سررو دلاسل (کوه نمک) و تا استان چانچامایو گسترش یافت. دیگر گروه‌های بومی که از شورش حمایت می‌کردند، مردم آموشا و
بومی که از شورش حمایت می‌کردند، مردم آموشا و نوماتسیگنگا بودند. مبلغین. منطقه شورش با رودخانه‌هایی که آن را به لیما، پایتخت و بزرگترین شهر پرو، متصل می‌نمود نزدیکترین و قابل دسترس‌ترین قسمت حوضه آمازون بود و لذا وقایع آنجا مورد توجه و نگرانی ویژه اسپانیایی‌ها بود. تبلیغات مذهبی فرانسیسکن‌ها در سال ۱۶۳۵ آغاز شد و از همان ابتدا مخالفت آشانینکاها و دیگران را در مقابل داشت. آشانینکاها چندین کشیش را به قتل رساندند و مقرهای مبلغین اغلب به دلیل خصومت مردم محلی رها می‌شدند. تلاشی پیگیر و گسترده برای مسیحی کردن
رها می‌شدند. تلاشی پیگیر و گسترده برای مسیحی کردن مردم بومی از سال ۱۷۰۹ با ارسال هیئت‌های بسیار از مبلغین مذهبی آغاز شد. تلاش‌های فرانسیسکن‌ها در سال ۱۷۳۳ به گران پاژونال، که منطقه‌ای منزوی بود، رسید. در سال ۱۷۳۶، از پایگاه سانتا رزا د اوکوپا، مبلغین گزارش دادند که آنها ۲۴ ایستگاه تبلیغ ایجاد کرده‌اند که ۴٬۸۳۵ تن از سکنه محلی را تحت پوشش می‌گیرد. فرانسیسیکن‌ها در این مقرها توسط افراد مسلح خود که اکثراً برده‌های آفریقایی بودند، نظم و انضباط را حفظ می‌کردند. تعدادی از این مقرها دارای پادگان‌های نظامی مجهز به
از این مقرها دارای پادگان‌های نظامی مجهز به تفنگ و توپ بودند. فرانسیسکن‌ها همچنین کشاورزان و صنعتگران وارداتی را که بومیان را در کار خود به خدمت می‌گرفتند، تشویق می‌کردند. بومیان به سه دلیل جذب این مبلغین می‌شدند. اول، احتمالاً علاقه آنها به دین مسیحی بوده‌است. ثانیاً، مبلغین ابزارهای فولادی مانند تبر و بیل را توزیع می‌کردند که زندگی یک کشاورز که شیوه کارش بریدن و سوزاندن بود را آسان می‌کرد و همچنین امکان تبدیل ابزارهای فولادی به اسلحه را فراهم می‌کرد که به آنها در جنگ با دشمن برتری می‌داد. ثالثاً، مردم
به آنها در جنگ با دشمن برتری می‌داد. ثالثاً، مردم بومی برای طعام و ایضاً ذخیره‌سازی غذا به نمک احتیاج داشتند و مبلغین دسترسی به مخزن نمک در سررو دلا سال را در کنترل داشتند. این مشوق‌ها از ویژگی‌های نامطلوب زندگی با مبلغین بود. مبلغین تلاش کردند افراد بومی کوچ‌نشین را به زندگی ساکن عادت دهند. این مسئله مشکلاتی در تولید غذا ایجاد کرد زیرا خاک جنگل نابارور بود و محصول سریعاً از بین می‌رفت و لذا افراد ساکن در تولید غذای کافی مشکل داشتند. با این حال، جدی‌ترین مشکل روستاهایی که توسط اسپانیایی‌ها به وجود آمده
مشکل روستاهایی که توسط اسپانیایی‌ها به وجود آمده بودند، آنطور که خود اسپانیایی‌ها آن را سیاست تشویق یا مجبور کردن افراد بومی به سکونتگاه‌های دائمی می‌نامیدند، همه‌گیری بیماری‌های اروپایی بود که بومیان را در سراسر قاره آمریکا، به ویژه کسانی که در نزدیکی یکدیگر ساکن بودند نابود کرد. به عنوان مثال، یک اپیدمی در مقر مبلغین در اننو در سال ۱۷۲۳–۱۷۲۲ منجر به کاهش جمعیت از ۸۰۰ به ۲۲۰ شد زیرا بیشتر ساکنان در اثر بیماری فوت کردند یا از محل سکونت گریختند. در پرو، سانتوس از کوزکو به کاخامارکا سفر کرد. در حدود سال ۱۷۴۰
از کوزکو به کاخامارکا سفر کرد. در حدود سال ۱۷۴۰ وی دستیار مبلغین فرانسیسکن در استان چانچامایو، در جنگل مرکزی شد. این مبلغین ورود اسپانیایی‌هایی را که به دنبال بهره‌برداری از نمک از یک تپه نزدیک (سررو د لا سال) بودند تسهیل می‌کردند. آنها بومیان آشانینکا را به عنوان نیروی کار گرفتند و در این راه ظلم و خشونت‌هایی را بر آنها اعمال کردند. مشاهده سلطه بی‌رحمانه اسپانیایی‌ها که آنها با مصونیت کامل اعمال می‌کردند، انگیزه شورش را در خوان سانتوس به وجود آورد. وی مصمم شد تا تاج و تخت اجدادش را برگرداند و سرخ پوستان
شد تا تاج و تخت اجدادش را برگرداند و سرخ پوستان را آزاد سازد. هنگامی که شورش آغاز شد، خوان سانتوس ۳۰ تا ۴۰ ساله بود. او کوشما یا لباس مخصوص سرخپوستان جنگل را به تن می‌کرد و همیشه صلیب ساخته شده از چوب چونتا با گوشه‌های نقره‌ای رنگ بر روی سینه داشت. او معمولاً مقدار زیادی برگ کوکا، که آن را «گیاه خدا» می‌نامید می‌جوید. او ویژگی‌های یک مستیزو را داشت. یکی از راهبان فرانسیسکن که با او دیدار کرده بود، وی را قد بلند و برنزه توصیف کرد و افزود: «او مقداری مو بر بازوان خود دارد، صورت کوچکی دارد، کاملاً اصلاح کرده
خود دارد، صورت کوچکی دارد، کاملاً اصلاح کرده به نظر می‌رسد… چهره خوبی دارد. رنگ پریده با موهایی که از پیشانی تا ابروها کوتاه شده‌اند و بقیه از استخوان فک آویخته‌است»، یعنی مطابق روش غربی قرن هجدهم به حالت دم اسبی جمع شده‌است. فرانسیسکن‌ها و مبلغین آن‌ها با شورش‌های بسیاری روبرو شدند. آخرین شورش‌های قبل از قیام خوان سانتوس در سال ۱۷۳۷ بود. یک رئیس قبیله آشانینکا به نام ایگناسیو توروته دو هیئت مبلغین را نابود کرد که در آن ۱۳ نفر از جمله ۵ کشیش کشته شدند. یکی از بازماندگان گزارش داد که توروته دلایل خود برای
از بازماندگان گزارش داد که توروته دلایل خود برای شورش را به کشیشی گفته‌است: «شما و نفراتتان هر روز با خطبه‌ها و آموزه‌های‌تان ما را می‌کشید و آزادی ما را از بین می‌برید.» بیست تن از پیروان توروته توسط اسپانیایی‌ها دستگیر و اعدام شدند و او خودش در جنگل ناپدید شد. شورش. طرح خوان سانتوس آتاهوالپا. در ماه مه ۱۷۴۲، خوان سانتوس به همراه یک نفر از قوم پیرو، به نام بیسابکی، در محل هیئت مذهبی فرانسیسکن در منطقه کوئیزوپانگو در لبه جنوبی گران پاژونال، در چند کیلومتری شمال شهر امروزی پورتو اوکوپا ظاهر شد. آنچه وی
شمال شهر امروزی پورتو اوکوپا ظاهر شد. آنچه وی انجام داده یا گفته‌است ناشناخته است. اما وی علاوه بر آشانینکا در میان آموشا و سایر افراد بومی نیز مورد حمایت قرار گرفت. طی چند روز بیش از شش هیئت مذهبی در منطقه سرو دلا سل و چانچامایو توسط مردم بومی تعطیل شدند. میزان پیشرفت. دانش وی از زبان کچوا و چندین زبان آمازونی این امکان را برای خوان سانتوس داشت که توسط بومیان جنگل مرکزی که با اشتیاق فراوان به مبارزه او پیوستند، به راحتی درک شود. این شورش توانست مردم جنگل مرکزی را جمع کند: آشانینکا، یانشا و حتی شیپیبو،
مرکزی را جمع کند: آشانینکا، یانشا و حتی شیپیبو، یعنی جمعیتی که در حوضه رودخانه‌های تامبو، پرنه و پیچیس سکونت دارند. کل این منطقه با نام گران پاژونال شناخته می‌شد و قلمرو مأموریت‌های فرانسیسکان بود. خوان سانتوس بیش از ۲۰۰۰ نفر داشت که با آنها توانست جنگل مرکزی را کنترل کند، سرزمینی که در غیر اینصورت توسط قدرت نایب السلطنه تنظیم نمی‌شد. توسعه شورش. اولین هدف شورشیان عقب راندن دشمن در اننو بود، تا بعداً به ماتانزاس، کیسوپانگو و پیچانا، ادامه یابد. آنها در مجموع ۲۷ پایگاه مبلغان را تخریب کردند و تهدید کردند که
۲۷ پایگاه مبلغان را تخریب کردند و تهدید کردند که به سیرا نیز حمله خواهند کرد. نایب السلطنه مارکی دو ویلاگرشیا به فرمانداران خود در مرزهای جائوجا و تارما، بنیتو ترونکوزو و پدرو دی میلا کمپو دستور داد تا برای محاصره شورشیان وارد منطقه آشفته شوند. این کار انجام شد و فرماندار تروناکوسو به کیسوپانگو رسید. او در آنجا با مقاومت زیادی روبرو شد، اما توانست سرخ‌پوستان را عقب بنشاند. خوان سانتوس از این درگیری اجتناب کرد و راهی شهر هوانکابامبا شد. نیروهای استعمار برای جستجوی او از تارما خارج شدند، اما رهبر مستیسو موفق
او از تارما خارج شدند، اما رهبر مستیسو موفق به فرار شد. در ژوئن، یک کشیش، سانتیاگو واسکز دو کالسدو، برای دیدار با خوان سانتوس به کوئیزوپانگو سفر کرد. از آن تماس و سایر مواردی که رهبران بومی گزارش داده‌اند، برخی از شخصیت و اهداف سانتوس روشن‌تر شده‌است. سانتوس می‌گفت که او مسیحی است و مرام را به زبان لاتین می‌خواند. او برای بازپس‌گیری «پادشاهی خود» به پاژونال آمده بود و ادعا می‌کرد که حلولی از آتاهوالپا، آخرین امپراتور اینکاها است و قصد دارد، با کمک مردم بومی، آن را احیا کند. سانتوس می‌گفت که او با خشونت
آن را احیا کند. سانتوس می‌گفت که او با خشونت مخالف است، اما قصد دارد اسپانیایی‌ها و بردگان آفریقایی آنها را با کمک انگلیسی‌ها از پرو بیرون کند. (هیچ مدرکی وجود ندارد که سانتوس با انگلیسی‌ها در تماس بوده باشد، اما ادعای کمک گرفتن وی اسپانیایی‌ها را نگران کرده بود) محقق استفانو وارسه می‌گوید «نگرش‌های سانتوس» رفتار یک فرد معتدل «پر از» الهام عرفانی بود. وی عصیان خود را، همچنان‌که در آن سالیان در جوامع استعماری بود، بر اساس دین قرار داد. خوان سانتوس قول داد که شورش، صلح و سعادت را برای همه آندها به ارمغان