payamvha/North_RAG huggingface dataset:
یهود نبود، اما معلوم شد که یکی از اجداد او به نام دانیل ایتزیگ یهودی بوده و در زمان فردریک دوم پروس به عنوان بانکدار خدمت کرده‌است. بر اساس قوانین نژادی، این افشاگری دلیل کافی برای برکناری کاور نبود، اما به هر حال شغل آینده او را تحت تأثیر قرار داد. بدین ترتیب وی عنوان استادی را به‌دست‌آورد اما هرگز کرسی‌ای به او داده نشد. کاور در سال ۱۹۳۵، صاحب سه فرزند بود که حمایت از آن‌ها هر روز دشوارتر می‌شد و همین امر باعث شد تا او به عرصه صنعت بازگردد. وی در سال ۱۹۳۶ به‌طور موقت در کارخانه هواپیماسازی فیزلر در Fi
به‌طور موقت در کارخانه هواپیماسازی فیزلر در Fi 156 Storch در کاسل مشغول شد و سپس مدیر آزمایشگاه میکس و گنست در برلین شد. با این وجود، او از سال ۱۹۳۹ در دانشگاه تکنیکی برلین تدریس می‌کرد. جلد اول اثر اصلی کاور در سال ۱۹۴۱ به نام نظریه مدارهای متناوب خطی منتشر شد. نسخه دست‌نویس اصلی جلد دوم در جنگ ازمیان رفت. اگرچه کاور توانست این اثر را بازنویسی کند، اما نتوانست آن را منتشر نماید و نسخه بازنویسی شده آن نیز در طول جنگ از بین رفت. با این حال خانواده کاور مدتی پس از مرگ او، ترتیبی دادند تا برخی از مقالات او،
پس از مرگ او، ترتیبی دادند تا برخی از مقالات او، بر اساس توضیحات باقی‌مانده از مطالب مورد نظر برای جلد دوم، در قالب جلد دوم منتشر شوند. کاور فرزندانش را نزد خویشاوندان خود در ویتسن‌هاوزن (در هسن) برد تا خودش را از سقوط احتمالی برلین به دست روس‌ها محافظت کند. در این زمان وی بر خلاف توصیه اطرافیان به برلین بازگشت. پس از پایان جنگ، پیکر او در گور دسته جمعی قربانیان اعدام‌های روسیه پیدا شد. سربازان شوروی کاور را در برلین-مارینفلده به عنوان گروگان دستگیر کرده و با گلوله کشته بودند. سازمان اطلاعات اتحاد جماهیر
با گلوله کشته بودند. سازمان اطلاعات اتحاد جماهیر شوروی فعالانه به دنبال دانشمندانی می‌گشت که بتوانند در تحقیقات به این سازمان کمک کنند. کاور در فهرست افراد مورد نظر شان بود، اما ظاهراً مأموران اعدام او را نمی‌شناختند. سنتز شبکه. عمده‌ترین میراث کاور، معرفی ترکیب شبکهٔ، شبکه‌های غیرفعال بود. از او به عنوان بنیان‌گذار این رشته یاد می‌شود و انتشار اثر اصلی‌اش به زبان انگلیسی با استقبالی گرم مواجه شد. البته این اتفاق، هفده سال بعد از انتشار (در سال ۱۹۵۸) رخ داد. شبکه‌ها، به ویژه فیلترها، قبل از سنتز شبکه با
شبکه‌ها، به ویژه فیلترها، قبل از سنتز شبکه با استفاده از روش امپدانسِ تصویر طراحی می‌شدند. دقت پیش‌بینی پاسخ دریافت‌شده از چنین طرح‌هایی، به تطابق امپدانس دقیق بین مقاطع بستگی داشت. این دقت را می‌شد با مقاطع کاملاً داخلی فیلتر به دست آورد، اما تطبیق کامل با پایانه‌های انتهایی ممکن نبود؛ لذا طراحان فیلتر تصویر، مقاطع پایانی را در طراحی‌های خود که از فرم بهینه‌شدهٔ متفاوتی بودند را جهت تطبیق با پایانه‌های انتهایی به کار بستند تا این که بخواهند از پاسخ فیلتری استفاده کنند. انتخاب فرم چنین مقاطعی بیش از آن‌که
استفاده کنند. انتخاب فرم چنین مقاطعی بیش از آن‌که به محاسبه طراحی بستگی داشته باشد، به تجربه طراح بستگی داشت. ترکیب شبکه نیاز به این کار مکمل را برطرف کرد، زیرا مستقیماً پاسخ فیلتر را پیش‌بینی کرده و پایانه‌ها را در سنتز می‌گنجاند. کاور سنتز شبکه را به عنوان مشکل معکوس تجزیه و تحلیل شبکه در نظر گرفت. تجزیه و تحلیل شبکه به دنبال پاسخ یک شبکه مشخص می‌گردد، اما سنتز شبکه به دنبال این است که چه شبکه‌هایی می‌توانند پاسخ دلخواه را ایجاد کنند. کاور این مسئله را با تقسیم کمیت‌ها و عمل‌کردهای الکتریکی بر معادل‌های
تقسیم کمیت‌ها و عمل‌کردهای الکتریکی بر معادل‌های مکانیکی آن‌ها حل کرد. سپس، وقتی متوجه شد که آن‌ها کاملاً مشابه هستند، مکانیک لاگرانژی شناخته شده را در مسئله به کار برد. به عقیده کاور، سنتز شبکه سه وظیفه اصلی دارد. اولین وظیفه توانایی تعیین این‌که آیا یک تابع انتقال داده شده به عنوان یک شبکه امپدانس قابل تحقق است یا خیر. دومین وظیفه یافتن اشکال متعارف (مینیمال) این توابع و روابط (تبدیلات) بین اشکال مختلفی که تابع انتقال یک‌سان را نشان می‌دهند، است. در نهایت و به‌طور کلی، یافتن یک راه حل دقیق المان محدود
و به‌طور کلی، یافتن یک راه حل دقیق المان محدود برای یک تابع انتقال ایده‌آل-مانند تضعیف صفر در تمام فرکانس‌های زیر فرکانس قطع معین و تضعیف بی‌نهایت از بالا ممکن نیست؛ لذا وظیفه سوم، یافتن تکنیک‌های تقریبی برای دستیابی به پاسخ‌های مورد نظر است. در ابتدا، کار حول امپدانس‌های تک پورتی می‌چرخید. تابع انتقال بین ولتاژ و جریان، معادل عبارت برای خود امپدانس است. یک شبکه مفید می‌تواند در ارتباط با باز کردن یک شاخه از شبکه و فراخوانی خروجی آن تولید شود. تقریب. تلاش کاور در ابتدا نادیده گرفته شد زیرا فرم‌های متعارف
کاور در ابتدا نادیده گرفته شد زیرا فرم‌های متعارف او از ترانسفورماتورهای ایده‌آل استفاده می‌کردند. همین امر باعث شد که مدارهای او کاربرد عملی کم‌تری برای مهندسان داشته باشد. با این حال، به زودی معلوم شد که تقریب چبیشف کاور را می‌توان به راحتی در توپولوژی نردبانی نسبتاً مفیدتر اعمال کرد و ترانسفورماتورهای ایده‌آل را کنار گذاشت. از آن زمان به بعد، سنتز شبکه به عنوان روش انتخابی، جایگزین طراحی تصویر شد. کارهای دیگر. بیشتر آثار فوق در تکنگاری‌های اول و دوم کاور موجود است، در آن‌ها تا حد زیادی به تک پورتی‌ها
موجود است، در آن‌ها تا حد زیادی به تک پورتی‌ها پرداخته‌است. کاور در تز خود نشان داد که در حالت کلی برای چند پورتی‌های سه عنصری (یعنی شبکه‌های که دارای هر سه عنصر R, L و C را هستند) نمی‌توان یک شکل متعارف فراگیر پیدا کرد و راه‌حل‌ها را تعمیم داد، بدین معنا که این وضعیت، با موارد دو عنصری متفاوت است. کاور با این روش، کار خود را بسط داد. کاور کار بارتلت و برون را روی -پورتی‌های متقارن هندسی به همه دو پورتی‌های متقارن گسترش داد، یعنی دو پورتی که از نظر الکتریکی متقارن هستند اما لزوماً از نظر توپولوژیکی متقارن
متقارن هستند اما لزوماً از نظر توپولوژیکی متقارن نیستند و نتیجتاً به تعدادی مدار متعارف دست یافت. او هم‌چنین دو پورتی آنتی‌متریک را مطالعه کرد. کاور قضیه فاستر را نیز به دو عنصری چندین پورتی ال‌سی (۱۹۳۱) تعمیم داد و نشان داد که تمام شبکه‌های ال‌سی معادل می‌توانند توسط تبدیل‌های خطی از یک‌دیگر مشتق شوند.
آبشار برخورد (همچنین به عنوان آبشار جابجایی یا سنبله جابجایی شناخته می‌شود) مجموعه‌ای از برخوردهای پرانرژی مجاور (بسیار بالاتر از انرژی‌های حرارتی معمولی) اتم‌ها است که توسط یک ذره پرانرژی در یک جامد یا مایع ایجاد می‌شود. اگر حداکثر انرژی اتم یا یون در یک آبشار برخورد بالاتر از انرژی جابجایی آستانه ماده (ده‌ها الکترون ولت یا بیشتر) باشد، برخوردها می‌توانند به‌طور دائمی اتم‌ها را از محل‌های شبکه خود جابجا کرده و نقص ایجاد کنند. اتم پرانرژی اولیه می‌تواند، به عنوان مثال، یونی از یک شتاب‌دهنده ذره، یک پس زدن
عنوان مثال، یونی از یک شتاب‌دهنده ذره، یک پس زدن اتمی باشد که توسط یک نوترون، الکترون یا فوتون پرانرژی در حال عبور ایجاد می‌شود، یا زمانی که یک هسته رادیواکتیو تجزیه می‌شود و به اتم انرژی پس زدگی می‌دهد تولید شود. ماهیت آبشارهای برخورد می‌تواند به شدت بسته به انرژی و جرم پس زدگی / یون ورودی و چگالی مواد (قدرت توقف) متفاوت باشد. آبشارهای خطی. هنگامی که جرم پس زدن اولیه/یون کم است، و ماده‌ای که آبشار در آن رخ می‌دهد چگالی پایینی دارد (یعنی ترکیب ماده پس‌زن دارای قدرت توقف پایینی است)، برخورد بین پس‌زدگی
دارای قدرت توقف پایینی است)، برخورد بین پس‌زدگی اولیه و اتم‌های نمونه به ندرت رخ می‌دهد، و می‌تواند به خوبی به عنوان دنباله ای از برخوردهای دوتایی مستقل بین اتم‌ها شناخته شده‌است. این نوع آبشار را می‌توان از لحاظ نظری با استفاده از رویکرد شبیه‌سازی تقریب برخورد دودویی (BCA) به خوبی درمان کرد. به عنوان مثال، یون‌های H و He با انرژی کمتر از ۱۰ کیلو ولت می‌توان انتظار داشت که منجر به آبشارهای خطی صرفاً در همه مواد شود. متداول‌ترین کد BCA SRIM را می‌توان برای شبیه‌سازی آبشارهای برخورد خطی در مواد نامنظم برای
شبیه‌سازی آبشارهای برخورد خطی در مواد نامنظم برای همه یون‌ها در همه مواد تا انرژی‌های یونی 1 GeV استفاده کرد. البته توجه داشته باشید که SRIM اثراتی مانند آسیب ناشی از رسوب انرژی الکترون یا آسیب ناشی از الکترون‌های برانگیخته را درمان نمی‌کند. قدرت‌های توقف هسته ای و الکترونیکی مورد استفاده به‌طور متوسط با آزمایش‌ها مطابقت دارند و بنابراین کاملاً دقیق نیستند. قدرت توقف الکترونیکی را می‌توان به آسانی در شبیه‌سازی تقریب برخورد باینری یا دینامیک مولکولی (MD) گنجاند. در شبیه‌سازی‌های MD می‌توان آنها را به عنوان
در شبیه‌سازی‌های MD می‌توان آنها را به عنوان نیروی‌های اصطکاکی یا به روشی پیشرفته تر با پیروی از گرمایش سیستم‌های الکترونیکی و جفت شدن درجات آزادی الکترونیکی و اتمی وارد کرد. با این حال، ابهاماتی در مورد حد کم انرژی مناسب قدرت توقف الکترونیکی یا جفت الکترون-فونون وجود دارد. در آبشارهای خطی، مجموعه‌ای از پس زدن‌های تولید شده در نمونه را می‌توان به‌عنوان دنباله‌ای از نسل‌های پس‌زدگی، بسته به تعداد مراحل برخورد از زمان برخورد اولیه، توصیف کرد: اتم‌های ضربه‌ای اولیه (PKA)، اتم‌های ضربه‌ای ثانویه (SKA) اتم‌های
اولیه (PKA)، اتم‌های ضربه‌ای ثانویه (SKA) اتم‌های ضربه ای سوم (TKA) و غیره. از آنجایی که بسیار بعید است که تمام انرژی به یک اتم ضربه‌ای منتقل شود، هر نسل از اتم‌های پس‌زن به‌طور متوسط انرژی کمتری نسبت به قبلی دارند و در نهایت انرژی‌های اتم ضربه‌ای برای تولید آسیب به زیر انرژی جابجایی آستانه می‌روند. در این مرحله دیگر آسیبی نمی‌تواند ایجاد شود. افزایش گرما (سنبله‌های حرارتی). هنگامی که یون به اندازه کافی سنگین و پرانرژی باشد و مواد متراکم باشد، برخورد بین یون‌ها ممکن است آنقدر نزدیک به یکدیگر رخ دهد که
یون‌ها ممکن است آنقدر نزدیک به یکدیگر رخ دهد که نمی‌توان آنها را مستقل از یکدیگر در نظر گرفت. در این مورد، فرایند به فرایند پیچیده‌ای از برهمکنش‌های چند جسمی بین صدها و ده‌ها هزار اتم تبدیل می‌شود که نمی‌توان با BCA درمان کرد، اما می‌توان با استفاده از روش‌های دینامیک مولکولی مدل‌سازی کرد. به‌طور معمول، یک سنبله گرما با تشکیل یک منطقه کم متراکم گذرا در مرکز آبشار، و یک منطقه بیش از حد متراکم در اطراف آن مشخص می‌شود. پس از آبشار، منطقه بیش از حد متراکم به نقص بین بافتی تبدیل می‌شود و منطقه کم متراکم معمولاً
بین بافتی تبدیل می‌شود و منطقه کم متراکم معمولاً به منطقه خالی تبدیل می‌شود. اگر انرژی جنبشی اتم‌ها در ناحیه برخوردهای متراکم دوباره به دما محاسبه شود (با استفاده از معادله اصلی E = ۳/۲·N·k B T)، متوجه می‌شویم که انرژی جنبشی بر حسب واحد دما در ابتدا از مرتبه 10000 K است. به همین دلیل، منطقه را می‌توان بسیار گرم در نظر گرفت، و به همین دلیل آن را یک "سنبله" حرارتی یا "سنبله حرارتی می" نامند (این دو عبارت معمولاً معادل در نظر گرفته می‌شوند). سنبله گرما در ۱ تا ۱۰۰ ثانیه تا دمای محیط خنک می‌شود، بنابراین «دما»
۱۰۰ ثانیه تا دمای محیط خنک می‌شود، بنابراین «دما» در اینجا با دمای تعادل ترمودینامیکی مطابقت ندارد. با این حال، نشان داده شده‌است که پس از حدود ۳ ارتعاش شبکه، توزیع انرژی جنبشی اتم‌ها در یک سنبله گرما دارای توزیع ماکسول-بولتزمن است، که استفاده از مفهوم دما را تا حدودی توجیه می‌کند. علاوه بر این، آزمایش‌ها نشان داده‌اند که یک سنبله گرما می‌تواند یک انتقال فاز ایجاد کند که مشخص است به دمای بسیار بالایی نیاز دارد، که نشان می‌دهد مفهوم دمای (غیر تعادلی) واقعاً در توصیف آبشارهای برخورد مفید است. در بسیاری از
در توصیف آبشارهای برخورد مفید است. در بسیاری از موارد، شرایط تابش یکسان ترکیبی از آبشارهای خطی و اسپایک‌های حرارتی است. برای مثال، یون‌های مس ۱۰ مگا ولتی که مس را بمباران می‌کنند، ابتدا در شبکه در یک رژیم آبشاری خطی حرکت می‌کنند، زیرا قدرت توقف هسته‌ای کم است. اما هنگامی که یون مس به اندازه کافی کند شود، قدرت توقف هسته ای افزایش می‌یابد و یک موج گرما تولید می‌شود. علاوه بر این، بسیاری از پس زدگی‌های اولیه و ثانویه یون‌های ورودی احتمالاً دارای انرژی در محدوده KeV هستند و بنابراین یک موج گرما ایجاد می‌کنند.
KeV هستند و بنابراین یک موج گرما ایجاد می‌کنند. به عنوان مثال، برای تابش مس از مس، انرژی‌های پس زدگی در حدود ۵–۲۰ کو تقریباً تضمین شده‌است که باعث ایجاد گرما می‌شود. در انرژی‌های پایین‌تر، انرژی آبشاری برای ایجاد یک ناحیه مایع مانند بسیار کم است. در انرژی‌های بسیار بالاتر، یون‌های مس به احتمال زیاد در ابتدا به یک آبشار خطی منتهی می‌شوند، اما پس‌کش‌ها می‌توانند منجر به افزایش گرما شوند، همان‌طور که یون اولیه پس از کاهش سرعت به اندازه کافی منجر به افزایش گرما می‌شود. مفهوم "انرژی آستانه شکست زیرآبشاری انرژی
می‌شود. مفهوم "انرژی آستانه شکست زیرآبشاری انرژی را" نشان می‌دهد که در بالای آن یک پس زدن در یک ماده به احتمال زیاد به جای یک بار متراکم، چندین نوک حرارتی جدا شده ایجاد می‌کند. انیمیشن‌های مبتنی بر شبیه‌سازی رایانه‌ای از آبشارهای برخورد در رژیم افزایش گرما در YouTube در دسترس هستند. سنبله‌های حرارتی یون سنگین سریع. یون‌های سنگین سوئیفت، به عنوان مثال یون‌های سنگین MeV و GeV که توسط یک توقف الکترونیکی بسیار قوی آسیب ایجاد می‌کنند، همچنین می‌توانند باعث ایجاد سنبله‌های حرارتی به این معنا که منجر به گرمایش
سنبله‌های حرارتی به این معنا که منجر به گرمایش شبکه قوی و یک منطقه اتمی بی‌نظم گذرا می‌شوند. با این حال، حداقل مرحله اولیه آسیب ممکن است از نظر مکانیزم انفجار کولن بهتر درک شود. صرف نظر از اینکه مکانیسم گرمایش چیست، به خوبی ثابت شده‌است که یون‌های سنگین سریع در عایق‌ها معمولاً مسیرهای یونی ایجاد می‌کنند که مناطق آسیب استوانه ای طولانی با چگالی کاهش یافته را تشکیل می‌دهند. مقیاس زمانی. برای درک ماهیت آبشار برخورد، دانستن مقیاس زمانی مرتبط بسیار مهم است. فاز بالستیک آبشار، زمانی که یون/پس‌زن اولیه و
فاز بالستیک آبشار، زمانی که یون/پس‌زن اولیه و پس‌زدگی‌های اولیه و مرتبه پایین‌تر آن انرژی بسیار بالاتری از انرژی جابجایی آستانه دارند، معمولاً 0.1-0.5 ps طول می‌کشد. اگر یک سنبله گرما ایجاد شود، می‌تواند حدود ۱ تا ۱۰۰ ثانیه زنده بماند تا زمانی که دمای سنبله اساساً به دمای محیط کاهش یابد. خنک شدن آبشار از طریق رسانایی حرارتی شبکه و رسانایی گرمایی الکترونیکی پس از اینکه زیرسیستم یونی داغ سیستم الکترونیکی را از طریق جفت شدن الکترون-فونون گرم کرد، اتفاق می‌افتد. متأسفانه سرعت جفت شدن الکترون-فونون از سیستم
متأسفانه سرعت جفت شدن الکترون-فونون از سیستم یونی داغ و نامنظم به خوبی شناخته نشده‌است، زیرا نمی‌توان با فرایند نسبتاً شناخته شده انتقال گرما از الکترون‌های داغ به ساختار بلوری دست نخورده برخورد کرد. در نهایت، فاز آرامش آبشار، زمانی که عیوب تشکیل‌شده احتمالاً دوباره ترکیب می‌شوند و مهاجرت می‌کنند، می‌تواند از چند ثانیه تا بی‌نهایت، بسته به ماده، ویژگی‌های مهاجرت و نوترکیب عیب آن، و دمای محیط طول بکشد. جلوه‌ها. تولید خسارت. از آنجایی که انرژی‌های جنبشی در یک آبشار می‌تواند بسیار زیاد باشد، می‌تواند ماده را
آبشار می‌تواند بسیار زیاد باشد، می‌تواند ماده را به صورت محلی خارج از تعادل ترمودینامیکی هدایت کند. به‌طور معمول این منجر به تولید نقص می‌شود. عیوب می‌توانند مثل عیوب نقطه ای مانند جفت فرنکل، حلقه‌های نابجایی منظم یا نامنظم، گسل‌های انباشته، یا مناطق آمورف باشند. تابش طولانی مدت بسیاری از مواد می‌تواند منجر به آمورفیزاسیون کامل آنها شود، اثری که به‌طور منظم در حین دوپینگ کاشت یون تراشه‌های سیلیکون رخ می‌دهد. تولید عیوب می‌تواند مضر باشد، مانند در راکتورهای شکافت هسته ای و همجوشی که در آن نوترون‌ها به آرامی
هسته ای و همجوشی که در آن نوترون‌ها به آرامی خواص مکانیکی مواد را کاهش می‌دهند، یا یک اثر اصلاحی مفید و مطلوب مواد، به عنوان مثال، زمانی که یون‌ها برای سرعت بخشیدن به ساختارهای چاه کوانتومی نیمه هادی وارد می‌شوند. عملکرد لیزر یا برای تقویت نانولوله‌های کربنی. یکی از ویژگی‌های عجیب آبشارهای برخورد این است که میزان آسیب نهایی تولید شده ممکن است بسیار کمتر از تعداد اتم‌هایی باشد که در ابتدا تحت تأثیر امواج گرما قرار گرفتند. به خصوص در فلزات خالص، تولید آسیب نهایی پس از فاز افزایش حرارت می‌تواند مرتبه ای
نهایی پس از فاز افزایش حرارت می‌تواند مرتبه ای کوچکتر از تعداد اتم‌های جابجا شده در سنبله باشد. از سوی دیگر، در نیمه هادی‌ها و سایر مواد با پیوند کووالانسی، تولید آسیب معمولاً مشابه تعداد اتم‌های جابجا شده‌است. مواد یونی می‌توانند مانند فلزات یا نیمه هادی‌ها با توجه به کسری از آسیب دوباره ترکیب شوند. عواقب دیگر. آبشارهای برخورد در مجاورت یک سطح اغلب منجر به کندوپاش می‌شود، هم در رژیم خوشه خطی و هم در رژیم سنبله گرما. جهش‌های گرما در نزدیکی سطوح نیز اغلب منجر به تشکیل دهانه می‌شود. این دهانه توسط جریان مایع
به تشکیل دهانه می‌شود. این دهانه توسط جریان مایع اتم‌ها ایجاد می‌شود، اما اگر اندازه پرتابه تقریباً بیش از ۱۰۰۰۰۰ اتم باشد، مکانیسم تولید دهانه به همان مکانیسم دهانه‌های ماکروسکوپی تولید شده توسط گلوله‌ها یا سیارک‌ها تغییر می‌کند. این واقعیت که بسیاری از اتم‌ها توسط یک آبشار جابه‌جا می‌شوند به این معنی است که یون‌ها را می‌توان برای مخلوط کردن عمدی مواد، حتی برای موادی که معمولاً از نظر ترمودینامیکی غیرقابل اختلاط هستند، استفاده کرد. این اثر به اختلاط پرتو یونی معروف است. ماهیت غیرتعادلی تابش می‌تواند برای
معروف است. ماهیت غیرتعادلی تابش می‌تواند برای بیرون راندن مواد از تعادل ترمودینامیکی و در نتیجه تشکیل انواع جدیدی از آلیاژها استفاده شود.
موسیقی جاز ایرانی به اشاره موسیقی جاز ساخته شده توسط نوازندگان ایرانی که بعضاً با سازهای سنتی ایرانی ترکیب شده‌است دارد. تاریخچه. سال‌های اول. موسیقی جاز همراه با گسترش تأثیرات غربی در موسیقی پاپ در ایران ظهور کرد. یکی از پیشگامان موسیقی جاز در ایران، آلفرد لازاریان، خواننده و رقصنده کم‌شناختی بود که اولین آهنگ ضبط شده‌اش در رادیو ملی ایران پخش شد. با این حال، لازاریان خیلی زود خوانندگی را کنار گذاشت. ویگن دردریان، هنرمند مشهور پاپ و جاز که عموماً با نام «ویگن» شناخته می‌شود، کار خود را در اوایل دهه ۱۹۵۰
شناخته می‌شود، کار خود را در اوایل دهه ۱۹۵۰ آغاز کرد. اولین آهنگ ویگن، "مهتاب"، که در سال ۱۹۵۴ منتشر شد نیز در رادیو پخش شد و نقطه عطفی را در موسیقی تحت تأثیر غرب ایران رقم زد. ویگن برخی از به یاد ماندنی‌ترین آهنگ‌های ایران از جمله همکاری با دلکش را خلق کرد و به عنوان سلطان جاز ایران شناخته شد. پس از انقلاب ۱۳۵۷. یک گروه موسیقی به نام "ایجاز" اولین کنسرت موسیقی جاز با مجوز رسمی را در ایران پس از انقلاب اجرا کرد. آن‌ها جاز تلفیقی را ایجاد کردند که عناصری از موسیقی کلاسیک بومی را در خود جای داده بود. بمرانی،
کلاسیک بومی را در خود جای داده بود. بمرانی، یکی از اولین گروه‌های بلوز کانتری در ایران پس از انقلاب، در سال ۲۰۰۸ به عنوان بخشی از موج جدیدی از تأثیرات بر صحنه‌های موسیقی تهران تأسیس شد. پالت، یک گروه مشابه که در سال ۲۰۰۹ تشکیل شد، موسیقی ترکیبی از کلارینت، ویولن سل و کنترباس را می‌سازد. آن‌ها در ایران طرفداران زیادی پیدا کرده‌اند و در خارج از کشور نیز اجرا داشته‌اند.
لوئیزه دوتنهوفر (Luise Duttenhofer؛ ۵ آوریل ۱۷۷۶ – ۱۶ مه ۱۸۲۹) یکی از برجسته‌ترین هنرمندان آلمانی در هنر شِرِن‌بُری (Scherenschnitt) بود. آثار او ترکیبی از ویژگی‌های سبک‌های بیدرمایر، نوکلاسیسیسم و رمانتیسم را نشان می‌دهد. او بیش از ۱۳۰۰ اثر شِرِن‌بُری خلق کرد که شامل پرتره‌ها، صحنه‌های خانوادگی، مناظر، حیوانات، موتیف‌های مذهبی و اسطوره‌ای، و طراحی‌های تزئینی بود. دوتنهوفر در آثارش از تکنیک‌های نوآورانه‌ای مانند ایجاد پرسپکتیو برای ایجاد عمق در تصاویر دوبعدی استفاده می‌کرد. او در زمان خود با نویسندگان و
استفاده می‌کرد. او در زمان خود با نویسندگان و هنرمندان برجسته‌ای مانند یوهان ولفگانگ فون گوته و ژان پل در ارتباط بود. اگرچه پس از مرگش تا حدودی فراموش شد، اما در اوایل قرن بیستم دوباره کشف شد و آثارش در نمایشگاه‌ها و نشریات مختلف به نمایش درآمد. منابع. https://en.wikipedia.org/wiki/Luise_Duttenhofer https://de.wikipedia.org/wiki/Luise_Duttenhofer
طیف‌سنجی پس‌پراکندگی رادرفورد یک تکنیک تحلیلی است که در علم مواد استفاده می‌شود. گاهی به عنوان طیف سنجی پراکندگی یونی با انرژی بالا (HEIS) شناخته می‌شود. RBS برای تعیین ساختار و ترکیب مواد با اندازه‌گیری پراکندگی معکوس پرتوی از یون‌های پرانرژی (معمولاً پروتون‌ها یا ذرات آلفا) که به نمونه برخورد می‌کند، استفاده می‌شود. آزمایش گایگر-مارسدن. طیف‌سنجی پس‌پراکندگی رادرفورد به افتخار لرد رادرفورد، فیزیکدانی که گاهی از او به عنوان پدر فیزیک هسته ای یاد می‌شود، نامگذاری شد. رادرفورد بر مجموعه‌ای از آزمایش‌های
نامگذاری شد. رادرفورد بر مجموعه‌ای از آزمایش‌های انجام‌شده توسط هانس گایگر و ارنست مارسدن بین سال‌های ۱۹۰۹ و ۱۹۱۴ نظارت داشت که در مورد پراکندگی ذرات آلفا از طریق ورق‌های فلزی مطالعه می‌کردند. رادرفورد در حالی که تلاش می‌کرد تا «ذرات سرگردان» را از بین ببرد که ناشی از نقص در منبع آلفای آنهاست، به مارسدن پیشنهاد کرد که پراکندگی عقب را از یک نمونه ورقه طلا اندازه‌گیری بکند. با توجه به مدل غالب اتم آلو-پودینگ، که در آن الکترون‌های منفی کوچک از طریق یک ناحیه مثبت پراکنده پخش می‌شدند، پس‌پراکندگی ذرات آلفای
مثبت پراکنده پخش می‌شدند، پس‌پراکندگی ذرات آلفای مثبت با انرژی بالا نباید وجود داشته باشد. حداکثر انحرافات کوچک باید رخ دهد زیرا ذرات آلفا تقریباً بدون مانع از فویل عبور می‌کنند. در عوض، زمانی که مارسدن آشکارساز را در همان سمت فویل به عنوان منبع ذره آلفا قرار داد، بلافاصله سیگنال پراکنده قابل توجهی را تشخیص داد. به گفته رادرفورد، "این باورنکردنی‌ترین اتفاقی بود که تا به حال برای من در زندگی ام رخ داده‌است. تقریباً به همان اندازه باورنکردنی بود که گویی یک گلوله ۱۵ اینچی را به یک تکه دستمال کاغذی شلیک کردید
۱۵ اینچی را به یک تکه دستمال کاغذی شلیک کردید و دوباره برگشت و به شما برخورد کرد.» رادرفورد نتیجه آزمایش گایگر-مارسدن را نشانه ای از برخورد کولن با یک ذره مثبت منفرد تفسیر کرد. این او را به این نتیجه رساند که بار مثبت اتم نمی‌تواند منتشر شود، بلکه باید در یک هسته عظیم متمرکز شود: هسته اتم. محاسبات نشان داد که بار لازم برای انجام این انحراف تقریباً ۱۰۰ برابر بار الکترون، نزدیک به عدد اتمی طلا است. این منتهی به توسعه مدل رادرفورد از اتم شد که در آن یک هسته مثبت که از ذرات مثبت "N" e یا پروتون‌ها تشکیل شده
مثبت که از ذرات مثبت "N" e یا پروتون‌ها تشکیل شده بود، توسط "الکترون‌های بار -e در مدار N" احاطه شده بود تا بار هسته‌ای را متعادل کند. این مدل در نهایت توسط اتم بور جایگزین شد و برخی از نتایج اولیه مکانیک کوانتومی را در خود جای داد. اگر انرژی ذره فرودی به اندازه کافی زیاد شود، از سد کولن بیشتر رفته و توابع موجی ذرات فرود آمده و برخورد شده با هم همپوشانی دارند. این ممکن است در موارد خاصی منجر به واکنش‌های هسته‌ای شود، اما اغلب این برهمکنش کشسان باقی می‌ماند، اگرچه مقاطع پراکندگی ممکن است به‌عنوان تابعی از
اگرچه مقاطع پراکندگی ممکن است به‌عنوان تابعی از انرژی به شدت در نوسان باشند. این مورد به عنوان "طیف سنجی پس پراکندگی الاستیک (غیر رادرفورد)" (EBS) شناخته می‌شود. اخیراً با حل معادله شرودینگر برای هر برهمکنش، پیشرفت زیادی در تعیین مقاطع پراکندگی EBS حاصل شده‌است.. اصول اساسی. ما پراکندگی معکوس رادرفورد را به عنوان یک برخورد کره سخت الاستیک بین یک ذره با انرژی جنبشی بالا از پرتو فرودی ("پرتابه") و یک ذره ثابت واقع در نمونه ("هدف") توصیف می‌کنیم. "الاستیک" در این زمینه به این معنی است که هیچ انرژی بین ذره
در این زمینه به این معنی است که هیچ انرژی بین ذره فرودی و ذره ساکن در هنگام برخورد انتقال نمی‌یابد و حالت ذره ساکن تغییر نمی‌کند. (به استثنای مقدار کمی تکانه که نادیده گرفته می‌شود. فعل و انفعالات هسته‌ای معمولاً کشسان نیستند، چون یک برخورد ممکن است منجر به واکنش هسته‌ای با آزاد شدن مقادیر قابل توجهی انرژی شود. تجزیه و تحلیل واکنش هسته ای (NRA) برای تشخیص عناصر سبک مفید است. با این حال، این پراکندگی رادرفورد نیست. با در نظر گرفتن سینماتیک برخورد (یعنی پایستگی تکانه و انرژی جنبشی)، انرژی E 1 پرتابه پراکنده
تکانه و انرژی جنبشی)، انرژی E 1 پرتابه پراکنده از انرژی اولیه E 0 کاهش می‌یابد: که در آن k "عامل سینماتیکی" شناخته می‌شود و که در آن ذره ۱ پرتابه است، ذره ۲ هسته هدف است و formula_3 زاویه پراکندگی پرتابه در چارچوب مرجع آزمایشگاهی (یعنی نسبت به ناظر) است. علامت مثبت وقتی گرفته می‌شود که جرم پرتابه کمتر از هدف باشد، در غیر این حالت علامت منفی گرفته می‌شود. در حالی که این معادله به درستی انرژی پرتابه پراکنده را برای هر زاویه پراکندگی خاص (نسبت به ناظر) تعیین می‌کند، اما احتمال مشاهده چنین اتفاقی را توصیف
می‌کند، اما احتمال مشاهده چنین اتفاقی را توصیف نمی‌کند. برای آن ما به سطح "مقطع دیفرانسیل" رویداد پس پراکندگی نیاز داریم: جایی که formula_5 و formula_6 اعداد اتمی هسته‌های حادثه و هدف هستند. این معادله در مرکز مرجع جرم نوشته شده‌است وبه همین دلیل تابعی از جرم پرتابه یا هسته هدف نیست. زاویه پراکندگی در چارچوب مرجع آزمایشگاهی formula_3 با زاویه پراکندگی در مرکز قاب مرجع جرم تتا یکسان "نیست" (اگرچه برای آزمایشات RBS معمولاً خیلی شبیه هستند). با این حال، پرتابه‌های یونی سنگین به راحتی می‌توانند یون‌های سبک تری
یونی سنگین به راحتی می‌توانند یون‌های سبک تری را پس بزنند که اگر هندسه درست باشد، می‌توان آنها را از هدف پرتاب کرد و شناسایی کرد. این اساس تکنیک تشخیص پس زدگی الاستیک (ERD، با مترادف‌های ERDA, FRS, HFS) است. RBS اغلب از یک پرتو He استفاده می‌کند که به راحتی H را پس می‌کشد، بنابراین RBS/ERD به‌طور همزمان اغلب برای بررسی محتوای ایزوتوپ هیدروژن در نمونه‌ها انجام می‌شود (اگرچه H ERD با پرتو He بالاتر از 1 MeV رادرفورد نیست: http://www-nds را ببینید. .iaea.org/sigmacalc ). برای ERD زاویه پراکندگی در چارچوب مرجع
). برای ERD زاویه پراکندگی در چارچوب مرجع آزمایشگاهی کاملاً متفاوت از زاویه مرکز مرجع جرم است. دلیل اینکه یون‌های سنگین نمی‌توانند از یون‌های سبک پس پرکنده شود: آن است که جنبشی ممنوع است. فاکتور سینماتیکی باید واقعی بماند و این زاویه پراکندگی مجاز را در چارچوب مرجع آزمایشگاهی محدود می‌کند. در ERD اغلب راحت است که آشکارساز پس زدگی را در زوایای عقب‌نشینی به اندازه کافی بزرگ قرار دهیم تا سیگنال از پرتو پراکنده منع شود. شدت یون پراکنده در مقایسه با شدت پس زدگی همیشه بسیار زیاد است (فرمول مقطع پراکندگی رادرفورد
بسیار زیاد است (فرمول مقطع پراکندگی رادرفورد با صفر شدن زاویه پراکندگی به بی‌نهایت می‌رسد)، و برای ERD معمولاً پرتو پراکنده باید به نحوی از اندازه‌گیری حذف شود. یکتایی در فرمول مقطع پراکندگی رادرفورد البته غیرفیزیکی است. اگر سطح مقطع پراکندگی صفر باشد، به این معنی است که پرتابه هرگز به هدف نزدیک نمی‌شود، اما در این مورد همچنین هرگز به ابر الکترونی اطراف هسته نیز نفوذ نمی‌کند. فرمول خالص کولن برای مقطع پراکندگی نشان داده شده در بالا باید برای این اثر غربالگری اصلاح شود، که با کم شدن انرژی پرتابه (یا به‌طور
اصلاح شود، که با کم شدن انرژی پرتابه (یا به‌طور معادل، جرم آن زیاد می‌شود) اهمیتش بیشتر می‌شود. در حالی که پراکندگی زاویه بزرگ فقط برای یون‌هایی که هسته‌های هدف را پراکنده می‌کنند، رخ می‌دهد، پراکندگی زاویه کوچک غیرکشسانی می‌تواند از الکترون‌های نمونه نیز رخ دهد. این منجر به کاهش تدریجی انرژی جنبشی یون‌های فرودی در هنگام نفوذ آنها به داخل نمونه می‌شود، به طوری که پراکندگی مجدد هسته‌های داخلی با انرژی فرودی «مؤثر» کمتری رخ می‌دهد؛ مثلاً، یون‌های پراکنده برگشتی، انرژی را به الکترون‌ها در حالی که خارج می‌شوند