payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دچار مشکل کند از انتخاب او برای این فیلم مخالفت کرد. دو فیلم دههٔ ۱۹۶۰ مونرو، "بیا عشق بورزیم" (۱۹۶۰) و "ناجورها" (۱۹۶۱)، هر دو شکستی تجاری و هنری بودند. او در طول فیلمبرداری "ناجورها" مجبور شد یک هفته را در بیمارستانی برای سم‌زدایی سپری کند. ازدواج سومش با نویسنده، آرتور میلر، در ژانویهٔ ۱۹۶۱ به طلاق انجامید. مونرو بخش عمده‌ای از سال ۱۹۶۱ را درگیر مشکلات سلامتی‌اش بود و در هیچ پروژهٔ سینمایی جدیدی کار نکرد. او تحت عمل جراحی آندومتریوز و کوله‌سیستکتومی قرار گرفت و به‌دلیل افسردگی چهار هفته را در بیمارستان
گرفت و به‌دلیل افسردگی چهار هفته را در بیمارستان گذراند که شامل دوره‌ای کوتاه مدت در بخش روان‌پزشکی می‌شد. بعداً در سال ۱۹۶۱، او پس از شش سال اقامت در منهتن به لس آنجلس بازگشت. او خانه ای به سبک هاسیندای اسپانیایی را در برنت‌وود خرید. او در اوایل ۱۹۶۲ جایزه‌ای را از طرف گلدن گلوب دریافت و فیلم‌برداری "چیزی برای بخشیدن" برای استودیو فاکس قرن بیستم آغاز کرد. مونرو چند روز قبل از شروع فیلم‌برداری، به سینوزیت مبتلا شد. به فاکس توصیه شد که تولید را به تعویق بیندازد، اما این توصیه مورد توجه قرار نگرفت و
بیندازد، اما این توصیه مورد توجه قرار نگرفت و فیلم‌برداری طبق برنامه در اواخر آوریل آغاز شد. او بسیار بیمار بود و نمی‌توانست برای شش هفته کار کند. علی‌رغم تأیید چندین پزشک، استودیو سعی کرد با جعلی دانستن ادعای مونرو، او را تحت فشار قرار دهد. در ۱۹ مه، ده روز قبل از تولد جان اف. کندی او برای مدتی از فیلم‌برداری کناره گرفت تا «تولدت مبارک» را برای رئیس‌جمهور روی صحنه اجرا کند. مونرو و کندی دوستان مشترکی داشتند و اگرچه بعضی اوقات با هم برخوردهای جنسی سطحی داشتند، اما هیچ مدرکی وجود ندارد که رابطهٔ آن‌ها جدی
اما هیچ مدرکی وجود ندارد که رابطهٔ آن‌ها جدی باشد. پس از بازگشت مونرو از شهر نیویورک به لس آنجلس، فیلم‌برداری را از سر گرفت و تولد ۳۶ سالگی‌اش را در ۱ ژوئن جشن گرفت. او بار دیگر برای چند روز غایب بود که باعث شد فاکس قرن بیستم در ۷ ژوئن او را اخراج و از او به دلیل نقض قرارداد شکایت کند و ۷۵۰۰۰۰ دلار غرامت بخواهد. لی رمیک جایگزین نقش او شد، اما پس از اینکه دین مارتین از ساخت فیلم با کسی غیر از مونرو امتناع کرد، فاکس از او نیز شکایت کرد و تولید را تعطیل کرد. استودیو علناً اعتیاد مونرو به مواد مخدر و عدم
استودیو علناً اعتیاد مونرو به مواد مخدر و عدم حرفه‌ای بودن او را عامل از بین رفتن فیلم دانست و حتی ادعا کرد که او از نظر روانی آشفته‌است. مونرو برای مقابله با تبلیغات منفی، آخرین هفته‌های زندگی‌اش را با چندین نشریه مطرح مانند "لایف"، "کاسموپولیتن" و "وگ" مصاحبه کرد. در پی مذاکرهٔ مجدد موفقی که با فاکس انجام شد، قرار بود فیلم‌برداری "چیزی برای بخشیدن" با حضور مونرو در سپتامبر از سر گرفته شود. او برای بازی در "چه راهی برای رفتن!" (۱۹۶۴) و همچنین بازی در زندگی‌نامه‌ای دربارهٔ "جین هارلو" برنامه‌ریزی کرده بود.
شهرستان گانگهوا () یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در اینچون واقع شده‌است. گانگهوا ۴۱۱٫۴ کیلومتر مربع مساحت و ۶۹٬۱۵۴ نفر جمعیت دارد.
هادونگ (به لاتین: Hadong County) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در استان گیونگ‌سانگ جنوبی واقع شده‌است. هادونگ ۶۷۵٫۵۳ کیلومتر مربع مساحت و ۵۸٬۰۱۰ نفر جمعیت دارد. خواهرخوانده. شهر ژانگجیاجی خواهرخواندهٔ هادونگ هست.
شهرستان گوسونگ (به لاتین: Goseong County) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در استان گیونگ‌سانگ جنوبی واقع شده‌است. شهرستان گوسونگ ۶۶۴٫۳۴ کیلومتر مربع مساحت و ۲۹٬۱۱۸ نفر جمعیت دارد.
شهرستان یانگ‌گو (به کره‌ای: 양구군) یک شهرستان در شمال‌شرق کره جنوبی (مرکز شبه‌جزیره کره) است که در تابعیت استان گانگوون قرار دارد. شهرستان یانگ‌گو ۷۰۰٫۸۵ کیلومتر مربع مساحت و ۲۰٬۵۱۰ نفر جمعیت دارد. در کره این شهرستان به عنوان محل تلاقی خط فرضی میانی شمالی-جنوبی و خط فرضی میانی شرقی-غربی تقسیم کنندهٔ شبه‌جزیره کره معروف شده است. تاریخ. پس از استقلال کره از ژاپن در سال ۱۹۴۵ میلادی، این کشور به دو نیمه تقسیم شد. مرز بین دو کره در آن زمان، مدار ۳۸ درجه شمالی در نظر گرفته شده بود. این مدار از میان استان (تاریخی)
گرفته شده بود. این مدار از میان استان (تاریخی) گانگوون و از جنوب شهرستان یانگ‌گو عبور می‌کند. در نتیجه استان گانگوون به نیمهٔ شمالی و نیمهٔ جنوبی تقسیم شد. تقریبا تمامی اراضی این شهرستان در شمال این مدار قرار گرفت. در نتیجه، بین سال‌های ۱۹۴۵ و ۱۹۵۳ میلادی، این شهرستان در استان (شمالی)‌ گانگوون قرار داشت. دو روستای این شهرستان (در قصبهٔ «نام‌(جنوبی)»، سانگ‌سونه [] و هاسونه []) در جنوب مدار ۳۸ درجه شمالی قرار داشتند و ضمیمهٔ قصبهٔ «بوکسان» در شهرستان همسایهٔ چونچون شدند. با پایان جنگ کره در سال ۱۹۵۳ میلادی و
شدند. با پایان جنگ کره در سال ۱۹۵۳ میلادی و امضای آتش‌بس بین کره شمالی و ایالات متحده آمریکا، تقریبا تمامی اراضی این شهرستان تحت حاکمیت کره جنوبی قرار گرفت. در نتیجه، در نوامبر ۱۹۵۴ میلادی، این شهرستان، تحت مدیریت استان (جنوبی) گانگوون مجددا تاسیس شد. اکثر اراضی «قصبه سوئیپ» در حاکمیت کره شمالی ماند، و اراضی آن بین دو شهرستان چانگدو و گومگانگ در استان (شمالی) گانگوون تقسیم شد. (در سال ۱۹۵۲ میلادی، در کره شمالی، «قصبه» به‌عنوان یک واحد اداری بالکل منحل شد. در عوض، روستاهای کوچکتر و بزرگتر در جای‌جای کشور با
عوض، روستاهای کوچکتر و بزرگتر در جای‌جای کشور با هم تجمیع شده و وظایف اداری بیشتری به آن‌ها سپرده شد، و آن‌ها عملا به سطح سوم تقسیمات کشوری، مستقیما تابعهٔ شهرستان‌ها تبدیل شدند.) بخش‌های کوچکی از «قصبه دونگ (غربی)» نیز در تابعیت کرهٔ شمالی ماند و اراضی آن در گومگانگ قرار گرفت. در نوامبر ۱۹۵۴ میلادی، این شهرستان، تحت مدیریت استان (جنوبی) گانگوون مجددا تاسیس شد. «قصبه هه‌آن» از این شهرستان جدا شده و ضمیمهٔ شهرستان اینجه شد. دو روستای سانگ‌سونه [] و هاسونه [] به «قصبه نام (جنوبی)» در شهرستان یانگ‌گو
[] به «قصبه نام (جنوبی)» در شهرستان یانگ‌گو برگردانده شدند. اراضی «قصبهٔ‌ سوئیپ» در که در تابعیت کره جنوبی قرار گرفتند، شامل اراضی‌ای از چهار روستای «آمری»، «سوچونگ»، «موندونگ»، و «نه»، ضمیمهٔ «قصبه بانگسان» شدند. البته «قصبهٔ سوئیپ» رسما منحل نشد. این قصبه به یک واحد تقسیماتی ادعایی، که تمامی اراضی در برگیرندهٔ اراضی تابعهٔ آن در تابعیت کره شمالی قرار دارد، مبدل گشت. از آن موقع تا به امروز، دفتر «کمیتهٔ ۵ استان شمالی» در سئول به طور نمادین برای این قصبهٔ مورد ادعا فرماندار تعیین می‌کند. در ژانویه ۱۹۶۳
مورد ادعا فرماندار تعیین می‌کند. در ژانویه ۱۹۶۳ میلادی، «قصبهٔ بوک (شمالی)» در «قصبهٔ یانگ‌گو» ادغام شد. در شهرستان اینجه نیز، «قصبه هه‌آن» منحل شده و اراضی آن ضمیمهٔ «قصبهٔ سوهوا» [] شد. در ژوئیه ۱۹۷۳ میلادی، روستاهای اراضی قصبهٔ سابق هه‌آن از «قصبهٔ سوهوا» در شهرستان اینجه جدا شده و به «قصبه دونگ (شرقی)» در شهرستان یانگ‌گو پیوستند. در تابعیت این قصبه، دفتر اداری شعبهٔ محلی هه‌آن برای این روستاها تشکیل شد. دو روستای سانگ‌سونه [] و هاسونه [] از «قصبه نام (جنوبی)» شهرستان یانگ‌گو به «قصبه نام (جنوبی)» در
(جنوبی)» شهرستان یانگ‌گو به «قصبه نام (جنوبی)» در شهرستان اینجه پیوستند. در ماه مه ۱۹۷۹ میلادی، «قصبه یانگ‌گو» به شهرک ارتقاء یافت. در فوریه ۱۹۸۳، قصبهٔ هه‌آن مجددا تاسیس شد. در سال ۲۰۰۰ میلادی، با تغییر مرزهای بین شهرستانی در کره شمالی (به دلیل تغییرات جغرافیایی ناشی از ساخت سد ایمنام)، تمامی اراضی قصبهٔ مورد ادعای سوئیپ در تابعیت شهرستان گومگانگ قرار گرفت. در فوریه سال ۲۰۲۱ میلادی، نام «قصبهٔ نام (جنوبی)» به «قصبه گوکتوجونگ‌جونگانگ» [] تغییر کرد. این نام به نسبت طولانی در زبان کره‌ای به معنای «قصبهٔ مرکز
نسبت طولانی در زبان کره‌ای به معنای «قصبهٔ مرکز جغرافیایی مملکت» می‌باشد و اشاره به این موضوع دارد که نقطهٔ تلاقی خط فرضی میانی شمالی-جنوبی و خط فرضی میانی شرقی-غربی تقسیم کنندهٔ شبه‌جزیره کره در این قصبه واقع شده است. تقسیمات اداری. شهرستان یانگ‌گو به ۱ شهرک و ۴ قصبهٔ تابعه تقسیم شده است. ۱ قصبه با نام «قصبهٔ سوئیپ» نیز بر طبق ادعای کره جنوبی، در تابعیت این شهرستان قرار دارد. در تابعیت این تقسیمات اداری، در مجموع ۶۰ عدد روستا وجود دارد. ۱۸ روستا نیز در تابعیت قصبهٔ ادعائی سوئیپ در نظر گرفته شده‌اند. لیست
قصبهٔ ادعائی سوئیپ در نظر گرفته شده‌اند. لیست روستاها. شهرک یانگ‌گو قصبه بانگسان قصبه دونگ (شرقی) قصبه گوکتوجونگ‌جونگانگ قصبه هه‌آن
وانجو کانتی (به لاتین: Wanju County) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در استان جئولابوک-دو واقع شده‌است. وانجو کانتی ۸۲۰٫۹۴ کیلومتر مربع مساحت و ۸۴٬۰۰۹ نفر جمعیت دارد. خواهرخوانده. شهر هوایان خواهرخواندهٔ وانجو کانتی هست.
شهرستان سوچون یک شهرستان در استان چونگچونگ جنوبی، کره جنوبی است. این شهرستان به خاطر غذاهای دریایی و موقعیت مکانی‌اش در نزدیکی دهانه رودخانه گوم مشهور است. شهرستان سوچون ۳۶۳٫۴۰ کیلومتر مربع مساحت و ۶۷٫۶۵۱ نفر جمعیت دارد.
گوچانگ (به لاتین: Gochang County) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در استان جئولابوک-دو واقع شده‌است. گوچانگ ۶۰۶٫۹۰ کیلومتر مربع مساحت و ۷۲٬۹۹۶ نفر جمعیت دارد. خواهرخوانده. شهر Seongbuk District خواهرخواندهٔ گوچانگ هست.
شهرستان هونگ‌چون (به کره‌ای: 홍천군) یک شهرستان در شمال‌شرق کره جنوبی (مرکز شبه‌جزیره کره) است که در تابعیت استان گانگوون قرار دارد. شهرستان هونگ‌چون ۱٬۸۱۶٫۰۵ کیلومتر مربع مساحت و ۶۶٬۴۲۲ نفر جمعیت دارد. تاریخ. پس از استقلال کره از ژاپن در سال ۱۹۴۵ میلادی، این کشور به دو نیمه تقسیم شد. مرز بین دو کره در آن زمان، مدار ۳۸ درجه شمالی در نظر گرفته شده بود. این مدار از میان استان (تاریخی) گانگوون عبور می‌کند. در نتیجه استان گانگوون به نیمهٔ شمالی و نیمهٔ جنوبی تقسیم شد. با این وجود، تمامی اراضی این شهرستان، در جنوب
شد. با این وجود، تمامی اراضی این شهرستان، در جنوب این مدار قرار گرفتند، و در تبعیت استان (جنوبی) گانگوون قرار گرفت. در شمال‌شرق شهرستان هونگ‌چون، شهرستان اینجه قرار داشت که بیشتر اراضی آن در تابعیت کره شمالی قرار گرفت. روستاهای «اورون»، «بوپیونگ»، «جونجا»، «شین‌پونگ»، «گاپ»، و «گیمبو» از «قصبهٔ نام (جنوبی)»، روستاهای «بانگ‌دونگ»، «بوک (شمالی)»، «جین‌دونگ»، «سانگنام»، «سو (غربی)»، «هانام»، و «هیون» از «قصبهٔ گیرین»، و اراضی‌ای از روستای «وون‌ده» از «قصبهٔ اینجه»، در جنوب مرز قرار گرفته، ادغام شده و به
اینجه»، در جنوب مرز قرار گرفته، ادغام شده و به «قصبهٔ شین‌نام» تغییر نام داده و در تابعیت شهرستان هونگ‌چنگ قرار گرفت. «قصبهٔ نِه» نیز، که بخشی از شهرستان اینجه بود، به طور کامل در جنوب مرز قرار گرفت، و بدون تغییر مرز به شهرستان هونگ‌چون ضمیمه شد. با پایان جنگ کره در سال ۱۹۵۳ میلادی و امضای آتش‌بس بین کره شمالی و ایالات متحده آمریکا، اراضی شهرستان اینجه به تابعیت دولت کره جنوبی در آمد. در نتیجه، در نوامبر ۱۹۵۴ میلادی، این شهرستان، تحت مدیریت استان (جنوبی) گانگوون مجددا تاسیس شد. هم‌زمان با بازتاسیس شهرستان
مجددا تاسیس شد. هم‌زمان با بازتاسیس شهرستان اینجه، «قصبهٔ شین‌نام» به قصبه‌های سابق خود مجددا تجزیه شده و با جدایی از شهرستان هونگ‌چون، مجددا ضمیمهٔ شهرستان اینجه شد. «قصبهٔ نِه» بخشی از شهرستان هونگ‌چون باقی ماند. در ماه ژانویه سال ۱۹۶۳ میلادی، «قصبه هونگ‌چون» به شهرک ارتقاء یافت. در ماه ژوئیه سال ۱۹۷۳ میلادی، دو روستا از شهرستان چونسونگ، «قصبهٔ دونگسان» ضمیمهٔ شهرستان هونگ‌چون شدند‌؛ روستای بوک‌بانگ به قصبهٔ بوک‌بانگ و روستای پونگچون به قصبهٔ هواچون پویستند. روستای میونگ‌گه در «قصبهٔ‌ سو (غربی)» در
پویستند. روستای میونگ‌گه در «قصبهٔ‌ سو (غربی)» در شهرستان یانگ‌یانگ، به شهرستان هونگ‌چون، «قصبهٔ نِه» پیوست، و روستای میسان [] از «قصبهٔ نِه» جدا شده و به شهرستان اینجه، قصبهٔ گیرین پیوست. روستای «سانگ‌چانگ‌بونگ» [] از «قصبهٔ نام‌(جنوبی)» این شهرستان جدا شده و به «قصبهٔ گونگ‌گون» در شهرستان هوئنگ‌سونگ پیوست در فوریه سال ۱۹۸۳ میلادی، روستای سانگوئان از «قصبهٔ نام (جنوبی)» به «شهرک هونگ‌چون» پیوست. در اکتبر ۱۹۸۳ میلادی، روستای «چونچی»‌ [] در قصبهٔ دوچون، به «چون‌هیون» [] تغییر نام داد. در ژوئن سال ۲۰۲۱،
به «چون‌هیون» [] تغییر نام داد. در ژوئن سال ۲۰۲۱، «قصبه‌ٔ دونگ (شرقی)» [] به «قصبه یونگ‌گویمی» تغییر نام داد. تقسیمات اداری. شهرستان هونگ‌چون به ۱ شهرک و ۹ قصبهٔ تابعه تقسیم شده است. در تابعیت این تقسیمات اداری، در مجموع ۱۰۵ عدد روستا وجود دارد. لیست روستاها. شهرک هونگ‌چون قصبه بوک‌بانگ (سمت شمالی) قصبه دوچون قصبه سوسوک قصبه نام (جنوبی) قصبه نِه قصبه نه‌چون قصبه هواچون قصبه یونگ‌گویمی
شهرستان یانگ‌یانگ (به کره‌ای: 양양군) یک شهرستان در شمال‌شرق کره جنوبی (مرکز-شرقی شبه‌جزیره کره) است که در تابعیت استان گانگوون قرار دارد. شهرستان یانگ‌یانگ ۶۲۸٫۹۰ کیلومتر مربع مساحت و ۲۷٬۳۹۸ نفر جمعیت دارد. تاریخ. در آوریل سال ۱۹۱۴ میلادی، در دوران حاکمیت استعماری ژاپن بر کره، در تابعیت استان (تاریخی) گانگوون، «شهرستان یانگ‌یانگ» با ۷ قصبه قرار داشت. این قصبه‌ها شامل: دوچون []، سون‌یانگ []، غربی (سو) []، گانگ‌هوین []، گونّه []، هیون‌بوک []، هیون‌نام []. در مه سال ۱۹۱۹ میلادی، دو قصبهٔ «توسونگ» [] و «جوگوانگ»
سال ۱۹۱۹ میلادی، دو قصبهٔ «توسونگ» [] و «جوگوانگ» [] از شهرستان (تاریخی) گوسونگ (پیش از تقسیم) به شهرستان یانگ‌یانگ پیوستند. در ژوئیه ۱۹۳۷ میلادی، قصبهٔ «دوچون» به «سوکچو» [] تغییر نام یافت. مرکز اداری قصبه نیز از روستای «ده‌پو» به روستای «سوکچو» انتقال یافت. در اکتبر سال ۱۹۴۲ میلادی، قصبهٔ «سوکچو» به شهرک [] ارتقاء یافته. پس از استقلال کره از ژاپن در سال ۱۹۴۵ میلادی، این کشور به دو نیمه تقسیم شد. مرز بین دو کره در آن زمان، مدار ۳۸ درجه شمالی در نظر گرفته شده بود. این مدار از میان استان (تاریخی) گانگوون و
بود. این مدار از میان استان (تاریخی) گانگوون و از میان شهرستان یانگ‌یانگ عبور می‌کند. در نتیجه استان گانگوون به نیمهٔ شمالی و نیمهٔ جنوبی تقسیم شد. بیشتر اراضی این شهرستان، منجمله قصبهٔ یانگ‌یانگ، در شمال این مدار قرار گرفتند. در نتیجه، بین سال‌های ۱۹۴۵ و ۱۹۵۳ میلادی، این شهرستان در استان (شمالی)‌ گانگوون قرار داشت. نیمهٔ جنوبی این شهرستان فاقد شهریت و مرکزیت بود، و به همین دلیل در سپتامبر ۱۹۴۵ منحل شده و به شهرستان گانگ‌نونگ ملصق شد. تمامی قصبهٔ «هیون‌نام» در جنوب مرز قرار گرفت. قصبهٔ «هیون‌بِک» به دو
در جنوب مرز قرار گرفت. قصبهٔ «هیون‌بِک» به دو نیمهٔ هم‌نام در دو کره تقسیم شد. و قصبهٔ «غربی (سو)» به دو نیمه تقسیم شد، که نیمهٔ شمالی آن در کره شمالی نام خود را حفظ کرده، و نیمهٔ جنوبی، در حین ضمیمه شدن به شهرستان گانگ‌نونگ، به «شین‌سو (غربی جدید)» [] تغییر نام داد. با پایان جنگ کره در سال ۱۹۵۳ میلادی و امضای آتش‌بس بین کره شمالی و ایالات متحده آمریکا، تمامی اراضی این شهرستان تحت حاکمیت کره جنوبی قرار گرفت. در نتیجه، در نوامبر ۱۹۵۴ میلادی، این شهرستان، تحت مدیریت استان (جنوبی) گانگوون مجددا تاسیس شد.
تحت مدیریت استان (جنوبی) گانگوون مجددا تاسیس شد. اراضی قصبه‌های «هیون‌بک» و «سو (غربی)» به طور کامل مانند سابق در این شهرستان قرار گرفتند. اما قصبهٔ «هیون‌نام» در شهرستان گانگ‌نونگ باقی ماند. در سپتامبر سال ۱۹۵۵ میلادی، «شهرک گانگ‌نونگ» به دو قصبهٔ «سونگدوک» و «گیونگپو» ادغام شده، از شهرستان گانگ‌نونگ جدا شده، و «شهر گانگ‌نونگ» را تشکیل دادند. ۲ شهرک و ۸ قصبهٔ دیگر (منجمله «قصبهٔ هیون‌نام»)، در تابعیت «شهرستان گانگ‌نونگ» باقی ماندند. نام این شهرستان، از «گانگ‌نونگ» به «میونگجو» [] تغییر کرد. در ژانویه سال
به «میونگجو» [] تغییر کرد. در ژانویه سال ۱۹۶۳ میلادی، شهرک سوکچو از این شهرستان جدا شده و به «شهر در سطح شهرستان» ارتقاء یافت. قصبه‌های «توسونگ» و «جوگوانگ» از این شهرستان به شهرستان گوسونگ ملحق شده، و قصبهٔ هیون‌نام از شهرستان میونگجو به این شهرستان ملحق شد. در ماه مه ۱۹۷۹، قصبهٔ یانگ‌یانگ، مرکز این شهرستان، به «شهرک» ارتقاء یافت. تقسیمات اداری. شهرستان یانگ‌یانگ به ۱ شهرک و ۵ قصبهٔ تابعه تقسیم شده است. در تابعیت این تقسیمات اداری، در مجموع ۱۲۰ عدد روستا وجود دارد. لیست روستاها. شهرک یانگ‌یانگ قصبه سو
وجود دارد. لیست روستاها. شهرک یانگ‌یانگ قصبه سو (غرب) قصبه سون‌یانگ قصبه گانگ‌هیون قصبه هیون‌بوک قصبه هیون‌نام
شهرستان یونچون یا ریونچون (به لاتین: Yeoncheon County) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در استان گیونگی-دو واقع شده‌است. شهرستان یونچون ۶۷۵٫۲۲ کیلومتر مربع مساحت و ۴۵٬۷۰۸ نفر جمعیت دارد.
یسان (به لاتین: Yesan County) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در استان چونگچانگ جنوبی واقع شده‌است. یسان ۵۴۳٫۰۹ کیلومتر مربع مساحت و ۱۰۰٬۶۰۲ نفر جمعیت دارد. خواهرخوانده. شهر ناکسویل، تنسی خواهرخواندهٔ یسان هست.
شهرستان هنگسونگ یک شهرستان در شمال‌شرق کره جنوبی (مرکز شبه‌جزیره کره) است که در تابعیت استان گانگوون قرار دارد. شهرستان هنگسونگ ۹۹۷٫۷۱ کیلومتر مربع مساحت و ۴۶٬۰۱۰ نفر جمعیت دارد. تاریخ. پس از استقلال کره از ژاپن در سال ۱۹۴۵ میلادی، این کشور به دو نیمه تقسیم شد. مرز بین دو کره در آن زمان، مدار ۳۸ درجه شمالی در نظر گرفته شده بود. این مدار از میان استان (تاریخی) گانگوون عبور می‌کند. در نتیجه استان گانگوون به نیمهٔ شمالی و نیمهٔ جنوبی تقسیم شد. با این وجود، تمامی اراضی این شهرستان، در جنوب این مدار قرار گرفتند،
اراضی این شهرستان، در جنوب این مدار قرار گرفتند، و در تبعیت استان (جنوبی) گانگوون قرار گرفت. در شروع جنگ کره و در روزهای اول درگیری در تابستان سال ۱۹۵۰ میلادی، هوئنگ‌سونگ و وون‌جو از اولین مناطقی بودند که شاهد کشتارهای جمعی مخالفان و زندانیان سیاسی به دست قوای کره جنوبی بودند. در این منطقه حداقل ۱۷۰ نفر زندانی سیاسی (کمونیست یا مشکوک به کمونسیت) از زندان‌ها تخلیه شده و توسط «کیم مان‌شیک»، افسر پلیس کره جنوبی اعدام فراقانونی شدند. در ماه ژوئیه سال ۱۹۷۳ میلادی روستای «سانگ‌چانگ‌بونگ» از «قصبهٔ نام‌(جنوبی)»،
روستای «سانگ‌چانگ‌بونگ» از «قصبهٔ نام‌(جنوبی)»، شهرستان هونگ‌چون جدا شده و به «قصبهٔ گونگ‌گون» در این شهرستان پیوست. در همین تاریخ، سه روستای «جوگوک»، «سِنگون»، و «نامسان» از قصبهٔ اوچون به قصبهٔ هوئنگ‌سونگ پیوستند. در همین تاریخ، ۷ روستای «جونگ‌گوم»، «سانجون»، «سانگده»، «سانگهاگا»، «هاده»، «هاگونگ»، «یونگدون»، از قصبهٔ آنهونگ به قصبهٔ اوچون پیوستند. در همین تاریخ، روستای «گونگ‌جونگ» از قصبهٔ آنهونگ، و روستای «ته‌گی» از قصبهٔ گاپچون به قصبه دونّه پیوستند. در همین تاریخ، سه روستای «گاپچون»، «گوشی»،
در همین تاریخ، سه روستای «گاپچون»، «گوشی»، «یوپیونگ» از قصبهٔ گاپچون به قصبهٔ چونگیل پیوستند، و در عوض، ۶ روستای «بیونگجی‌بانگ»، «جونچون»، «چودونگ»، «ده‌گوانده»، «سامگوری»، «یولدونگ» از قصبهٔ چونگیل به قصبهٔ گاپچون ضمیمه شدند. در ماه مه ۱۹۷۹، قصبهٔ هوئنگ‌سونگ، مرکز این شهرستان، به «شهرک» ارتقاء یافت. در فوریه سال ۱۹۸۳، سه روستای «آپگوک» []، «سان‌هیون» []، و «مه‌هو» [] از قصبهٔ سوون در این شهرستان جدا شده و به «قصبهٔ هوجو» [] در شهرستان وون‌سونگ پیوستند. در همین تاریخ، دو روستای «جونگام» و «چودونگ» از قصبهٔ
تاریخ، دو روستای «جونگام» و «چودونگ» از قصبهٔ اوچون به شهرک هوئنگ‌سونگ پیوستند. در آوریل سال ۱۹۸۹ میلادی، قصبهٔ گانگنیم با جدایی از قصبهٔ آنهونگ تاسیس شد. تقسیمات اداری. شهرستان هوئنگ‌سونگ به ۱ شهرک و ۸ قصبهٔ تابعه تقسیم شده است. در تابعیت این تقسیمات اداری، در مجموع ۱۱۰ عدد روستا وجود دارد. لیست روستاها. شهرک هوئنگ‌سونگ قصبه آنهونگ قصبه اوچون قصبه چونگیل قصبه دونّه قصبه سوون قصبه گاپجون قصبه گانگنیم قصبه گونگ‌گون
سزیم کرومات یا کرومات سزیم یک ترکیب شیمیایی با فرمول (2 CS) CRO 4 است. این ماده جامد بلوری زرد رنگ است که نمک سزیم کرومیک اسید است و در دستگاه بلوری راست‌لوزی (ارتورومبیک) متبلور می‌شود. بیش‌ترین کاربرد آن در گذشته تولید بخار سزیم در هنگام ساخت لامپ خلأ بود. در حال حاضر از این ماده تنها به عنوان پیش‌ماده ترکیبات به‌طور دلخواه بهره برده می‌شود. تولید. سزیم کرومات بیشتر از واکنش کروم تری‌اکسید با کربنات سزیم به دست می‌آید و فرآورده دیگر آن دی‌اکسید کربن است: این ماده همچنین از راهی درگیر نیز به دست می‌آید. در
ماده همچنین از راهی درگیر نیز به دست می‌آید. در آغاز واکنش جانشینی دوگانه میان پتاسیم کرومات و سزیم کلرید روی می‌دهد: سرانجام سزیم دی‌کرومات (که خود از راه متاتز نمک از آمونیوم دی‌کرومات به دست می‌آید) به دنبال قلیایی سازی با سزیم هیدروکسید سزیم کرومات را تولید می‌کند: کاربرد. پیش‌تر از سزیم کرومات در مراحل آخر ایجاد لوله‌های خلأ استفاده می‌شد. در آن بخار سزیم با واکنش سزیم کرومات با سیلیسیم، بور یا تیتانیم به عنوان عوامل احیاکننده تولید شد. سپس بخار به لوله افزوده شد تا با گازهای باقی‌مانده از جمله
به لوله افزوده شد تا با گازهای باقی‌مانده از جمله نیتروژن و اکسیژن واکنش داده و از بین برود.
شهرستان یونگ‌وول (به کره‌ای: 영월군) یک شهرستان در شمال‌شرق کره جنوبی (مرکز-شرقی شبه‌جزیره کره) است که در تابعیت استان گانگوون قرار دارد. شهرستان یونگ‌وول ۱٬۱۲۷٫۴۶ کیلومتر مربع مساحت و ۳۶٬۴۴۲ نفر جمعیت دارد. تاریخ. در مارس سال ۱۹۳۱ میلادی، «قصبهٔ یانگ‌بیون» [] به جوچون تغییر نام داد. در ژوئیه ۱۹۳۷، «قصبهٔ گونّه» [] به یونگ‌وول تغییر نام داد. پس از استقلال کره از ژاپن در سال ۱۹۴۵ میلادی، این کشور به دو نیمه تقسیم شد. مرز بین دو کره در آن زمان، مدار ۳۸ درجه شمالی در نظر گرفته شده بود. این مدار از میان استان
در نظر گرفته شده بود. این مدار از میان استان (تاریخی) گانگوون عبور می‌کند. در نتیجه استان گانگوون به نیمهٔ شمالی و نیمهٔ جنوبی تقسیم شد. با این وجود، تمامی اراضی این شهرستان، در جنوب این مدار قرار گرفتند، و در تبعیت استان (جنوبی) گانگوون قرار گرفت. با پایان جنگ کره در سال ۱۹۵۳ میلادی و امضای آتش‌بس بین کره شمالی و ایالات متحده آمریکا، تمامی اراضی این شهرستان، بدون تغییر خاصی، تحت حاکمیت کره جنوبی، تحت مدیریت استان (جنوبی) گانگوون، قرار گرفت. در ژانویه سال ۱۹۶۰ میلادی، «قصبه یونگ‌وول» به شهرک ارتقاء یافت.
۱۹۶۰ میلادی، «قصبه یونگ‌وول» به شهرک ارتقاء یافت. در ژانویه سال ۱۹۶۳میلادی، دو روستای «چون‌پیونگ» و «دوک‌گو» از «قصبهٔ چون‌یانگ»، شهرستان بونگهوا، استان گیونگ‌سانگ شمالی مجزاء شده و به قصبهٔ ساندونگ در تابعیت این شهرستان در استان گانگوون پیوست. در ژوئیه سال ۱۹۷۳ میلادی، «قصبه ساندونگ» به شهرک ارتقاء یافت. در آوریل سال ۱۹۸۶ میلادی، شش روستا از «شهرک ساندونگ» جدا شده و «قصبهٔ‌ جوندونگ»‌ [] را تشکیل دادند. در اکتبر سال ۲۰۰۹ میلادی، «قصبهٔ سو (غربی)» [] به «هانباندو» تغییر نام داد. در همین تاریخ، «قصبهٔ
«هانباندو» تغییر نام داد. در همین تاریخ، «قصبهٔ هادونگ» [] به «کیم ساتگات» تغییر نام داد. در نوامبر سال ۲۰۱۶ میلادی، «قصبهٔ سوجو» [] به «مورونگ‌دوون» تغییر نام داد. در نوامبر سال ۲۰۲۱ میلادی، «قصبهٔ‌ جوندونگ»‌ [] به «سانسول» تغییر نام داد. تقسیمات اداری. شهرستان یونگ‌وول به ۲ شهرک و ۷ قصبهٔ تابعه تقسیم شده است. در تابعیت این تقسیمات اداری، در مجموع ۵۷ عدد روستا وجود دارد. لیست روستاها. شهرک سانگدونگ شهرک یونگ‌وول قصبه بوک (شمالی) قصبه جوچون قصبه سانسول قصبه کیم ساتگات قصبه مورونگ‌دوون قصبه نام (جنوبی) قصبه
کیم ساتگات قصبه مورونگ‌دوون قصبه نام (جنوبی) قصبه هانباندو
کیان سلطانی (Kian Soltani) (زاده ۱۳۷۱ در برگنز) موسیقیدان، نوازنده ویولنسل و کمانچه است. زندگی‌نامه. او متولد سوم ژوئن ۱۹۹۲ میلادی برابر با ۱۳ خرداد ۱۳۷۱ شمسی است. او فرزند فرزانه نوایی نوازنده هارپ و خسرو سلطانی نوازنده فاگوت و خاله او نیز فیروزه نوایی نوازنده فلوت است. وی از چهار سالگی نوازندگی ویولن سل را آغاز کرد و در سن ۱۲ سالگی تحصیلات خود را با ایوان مونیگتی در آکادمی موسیقی بازل آغاز کرد. پسر خاله او پیام تقدسی (فرزند فیروزه نوایی و سعید تقدسی) نیز نوازنده ویولنسل است که با او همکاری هایی داشته است.
ویولنسل است که با او همکاری هایی داشته است. او از سال ۲۰۱۷ قراردادی با دویچه گرامافون به امضا رسانده‌است و تا کنون چند سی دی با این انتشارات بزرگ جهانی روانه بازارهای بین‌المللی کرده‌است. جوایز. کیان سلطانی جایزه هنرمند جوان کردیت سوئیس (Credit Suisse) را در سال ۲۰۱۷ از جشنواره لوسرن، جایزه برنشتاین را از جشنواره شلسویگ-هولشتاین موزیک (Schleswig-Holstein Musik) در سال ۲۰۱۷ دریافت کرد و جایزه لوئیت پولد (Luitpold) از جشنواره تابستان کیسینجر (Kissinger Sommer) را در سال ۲۰۱۴ دریافت کرد. در سال ۲۰۱۳ ، او
را در سال ۲۰۱۴ دریافت کرد. در سال ۲۰۱۳ ، او جایزه اول مسابقه پائولو چلو (Paulo Cello) را در هلسینکی، فنلاند دریافت کرد. وی همچنین برنده جایزه اول مسابقات بین المللی سل ویلیام کارل داویدوف در لتونی و مسابقات بین المللی ویولن سل استودیوی آنتونیو جانیگرو (Antonio Janigro) در کرواسی شده است. او در سال ۲۰۱۴ به عضویت بنیاد موزه آن سوفی موتر (ویلنیست بزرگ آلمانی) درآمد. کیان سلطانی با یک ویولنسل از آنتونیو استرادیواریوس می نوازد.
روبیدیم سیانید (فرمول شیمیایی : RbCN) نمک روبیدیم و هیدروژن سیانید است. این ماده یک جامد سفید رنگ است و به راحتی در آب حل می‌شود. بوی ایم ماده یادآور بادام تلخ است و از نظر ظاهری تا حدودی شبیه قند است. روبیدیم سیانید دارای خواص شیمیایی مانند پتاسیم سیانید و به همین ترتیب بسیار سمی است. تولید. روبیدیم سیانید را می‌توان از واکنش هیدروژن سیانید با روبیدیم هیدروکسید در الکل یا اتر به دست آورد:
بیمارستان همگانی () ممکن است صرفاً نوعی نام‌گذاری خاص در عنوانِ بیمارستان باشد، یا آنکه معنای اختصاصی و فنی داشته باشد. اگر معنای فنی مدِ نظر باشد، بیمارستان همگانی به بیمارستانی گفته می‌شود که خدمات عمومی یا تخصصی مراقبت سلامت خود را، به عموم مردم ارائه نموده و برای همگان در دسترس است. این خدمات معمولاً کوتاه‌مدت و مقرون‌به‌صرفه است و تمرکزش بر پیشگیری از وقوع بیماری‌هاست، نه فقط درمان آنها. واژهٔ community را به معنای مکان قرارگیری بیمارستان هم به کار می‌برند که مقصود «محله‌ای»، «منطقه‌ای» یا «اجتماعی»
که مقصود «محله‌ای»، «منطقه‌ای» یا «اجتماعی» است. در ایالات متحده آمریکا. در ایالات متحده آمریکا، «انجمن بیمارستان‌های آمریکا» این عبارت (بیمارستان همگانی) را به صورت «تمام بیمارستان‌های غیرفدرال، کوتاه‌مدت، عمومی یا تخصصی» تعریف می‌کند. سازمان‌های رتبه‌بندی بیمارستان‌ها معتقدند که بیمارستان‌های آموزشی جزء بیمارستان‌های اجتماعیِ همگانی طبقه‌بندی نمی‌شوند. برخی سازمان‌ها، این عبارت را برای آن دسته از مراکز درمانی به‌کار می‌برند که به‌طور مستقل اداره شده و به منطقهٔ جغرافیایی خاصی خدمت‌رسانی می‌کنند؛ بنابراین
جغرافیایی خاصی خدمت‌رسانی می‌کنند؛ بنابراین یک تعریف ابتدایی است که بیمارستان همگانی، بیمارستانی است که یک محله یا منطقهٔ خاص را پوشش می‌دهد، توسط مسئولان همان منطقه اداره می‌شود و فرصت‌هایی برای اقتصاد آن ناحیه ایجاد می‌کند. بیمارستان همگانی ممکن است شهری یا خارج شهری (روستایی، یا در مناطق دورافتاده) باشد.
ذکیلو یک روستا در ایران است که در شهرستان مشگین‌شهر استان اردبیل واقع شده‌است. ذکیلو ۱۰۳ نفر جمعیت دارد. جمعیت. این روستا در دهستان ارشق مرکزی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، ۱۰۳ نفر (۱۸ خانوار) جمعیت داشته‌است.
ذبه یک روستا در ایران است که در شهرستان شوش استان خوزستان واقع شده‌است. ذبه ۱٬۰۰۶ نفر جمعیت دارد. جمعیت. این روستا در دهستان حسین‌آباد (شوش) قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، ۱۰۰۶ نفر (۱۷۶ خانوار) جمعیت داشته‌است.
یوسف‌آباد یک روستا در ایران است که در شهرستان شهربابک استان کرمان واقع شده‌است. یوسف‌آباد ۶۳ نفر جمعیت دارد. جمعیت. این روستا در دهستان مدوارات قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، ۶۳ نفر (۱۸ خانوار) جمعیت داشته‌است.