payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پارک سو-جین (؛ زادهٔ ۲۷ نوامبر ۱۹۸۵) بازیگر، خواننده و مدل اهل کره جنوبی است. او عضو گروه دخترانهٔ کی-پاپ به نام «شوگر» بین سال‌های ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۶ بوده‌است و پس از آن در سال ۲۰۰۷ وارد حرفهٔ بازیگری شد. پارک همچنین میزبانی برنامهٔ "جادهٔ خوشمزه" در یک شبکهٔ بر عهده داشت که دربارهٔ رستوران‌های مد روز سئول است. زندگی شخصی. پارک سو جین در ۲۷ ژوئیه ۲۰۱۵، با بازیگر و رئیس کی‌ایست، به یونگ-جون، در هتل واکرهیل گرند شرایتون ازدواج کرد. آنها نامزدی خود را در مه ۲۰۱۵ اعلام کرده بودند. فرزند اول این زوج که یک پسر بود، در
کرده بودند. فرزند اول این زوج که یک پسر بود، در ۲۳ اکتبر ۲۰۱۶ به دنیا آمد. در اوت ۲۰۱۷، مشخص شد که پارک در مراحل اولیهٔ بارداری فرزند دوم خود است. پارک در ۱۰ آوریل ۲۰۱۸، یک دختر به دنیا آورد.
گلب گلبوف (؛ ۱۱ مه ۱۸۹۹ – ۳ مارس ۱۹۶۷ (سن ۶۷)) بازیگر سینما و تئاتر اهل کشورهای امپراتوری روسیه و بلاروس بود. او برندهٔ جوایزی همچون جایزه هنرمند مردمی اتحاد جماهیر شوروی، نشان پرچم سرخ کار و نشان لنین شده‌بود.
والری گارکالین (؛ – ) بازیگر اهل کشور اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی و روسیه بود. او برندهٔ جوایزی همچون هنرمند شایسته فدراسیون روسیه و هنرمند مردمی روسیه شده‌بود.
ولادیمیر گراماتیکوف (؛ زادهٔ ) فیلمساز و بازیگر اهل کشور اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی (روسیه کنونی) است. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "خواننده روسی" اشاره کرد. جوایز. او برندهٔ جایزهٔ نشان دوستی شده‌است.
گریگوری هلادی (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل کشور اوکراین است. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "خانم پارکر و محفل شرور"، "ویولن سرخ"، "همه ترسها"، "سمت پنهان ماه"، "چرخش بوریس" و "اتاق ممنوعه" اشاره کرد.
کلمنت فروید (; – ) سرآشپز، سیاستمدار، مجری رادیو، نویسنده کودکان، نویسنده، روزنامه‌نگار، و رستوران‌دار اهل بریتانیا بود.نوه زیگموند فروید، پسر ارنست ال. فروید، برادرزاده آنا فروید و برادر لوسیان فروید، در کودکی از آلمان به بریتانیا نقل مکان کرد و بعداً به عنوان یک سرآشپز برجسته و نویسنده غذا مشغول به کار شد تا اینکه در بین مردم بیشتر شناخته شود. در سال ۲۰۱۶، هفت سال پس از مرگ او، سه زن ادعاهایی مبنی بر سوء استفاده جنسی از کودکان و تجاوز جنسی توسط فروید را مطرح کردند که منجر به تحقیقات پلیس شد
حزب لیبرال اولستر () یک حزب سیاسی لیبرال و غیر فرقه ای در ایرلند شمالی بود که با حزب لیبرال بریتانیا مرتبط بود. حزب رسماً نسبت به قانون اساسی ایرلند شمالی بی‌طرف بود. اعضا نظرات متفاوتی در مورد این موضوع ابراز کردند، اما موافقت کردند که ایرلند شمالی تنها در صورتی می‌تواند به جمهوری ایرلند بپیوندد که این خواسته اکثریت مردم ایرلند شمالی باشد. حزب لیبرال اولستر که قبل از جنگ جهانی اول فعال بود، به دنبال این بود که از موضع‌گیری در مورد مسئله حاکمیت داخلی (احیای پارلمان ایرلند در دوبلین) که منجر به انشعاب
پارلمان ایرلند در دوبلین) که منجر به انشعاب اتحادیه‌های لیبرال و پیوستن به محافظه‌کاران در اتحاد اتحادیه ایرلندی شده بود، اجتناب کند. پس از ایجاد ایرلند شمالی به عنوان یک بخش تحت حاکمیت بریتانیا در سال ۱۹۲۱، حزب به حزب لیبرال ایرلند شمالی تغییر نام داد. آخرین بقایای حزب به گروه کارگر ۸۷ پیوستند. همچنین یک حزب محلی کوچک از لیبرال دموکرات‌ها در ایرلند شمالی وجود دارد که در انتخابات شرکت نمی‌کنند.
پاول کادوچنیکوف (؛ – ) بازیگر، کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس و کارگردان نمایش اهل کشور اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. او بین سال‌های ۱۹۳۵ تا ۱۹۸۷ میلادی فعالیت می‌کرد. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "سیبریایی"، "خانواده بزرگ"، "ابلوموف و "ایوان مخوف" اشاره کرد. جوایز:. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند مردمی جمهوری شوروی فدراتیو سوسیالیستی روسیه، نشان پرچم سرخ کار، نشان لنین، قهرمان کار سوسیالیست و جایزه هنرمند مردمی اتحاد جماهیر شوروی شده است.
قدم زدن در خیابان‌های مسکو (به روسی: Я шагаю по Москве، ترجمه Ja shagaju po Moskve؛ من در سراسر مسکو قدم می‌زنم) یک فیلم ساخت اتحاد جماهیر شوروی به کارگردانی گئورگی دانلیا و محصول سال ۱۹۶۴ است که توسط استودیو Mosfilm تهیه شده‌است. نیکیتا میهالکوف، الکسی لوکتف، یوگنی استبلوف و گالینا پولسکیخ بازیگران آن هستند. این فیلم همچنین دارای نقش‌های کوتاه چهار هنرمند خلق اتحاد جماهیر شوروی است: رولان بایکوف، ولادیمیر باسوف، لو دوروف و اینا چوریکووا. تم معروف فیلم با اجرای میخالکوف توسط آهنگساز آندری پتروف نوشته
با اجرای میخالکوف توسط آهنگساز آندری پتروف نوشته شده‌است. این فیلم اولین بار در جشنواره فیلم کن ۱۹۶۴ به نمایش درآمد و برای فیلمبرداری جایزه گرفت.
کیزوواتنا ()نام یک پادشاهی باستانی آناتولی در هزاره دوم قبل از میلاد است. این شهر در ارتفاعات جنوب شرقی آناتولی، در نزدیکی خلیج اسکندرون، در ترکیه امروزی قرار داشت. کوه‌های توروس و رود جیهان آن را احاطه کرده بود. مرکز پادشاهی شهر کومانی و واقع در ارتفاعات بود. در دوران بعد، همان منطقه به کیلیکیه معروف شد. سرزمین. این کشور دارای منابع ارزشمندی مانند معادن نقره در کوه‌های توروس بود. دامنه کوهستانی آن هنوز هم تا حدودی پوشیده از جنگل است. باران‌های سالیانه زمستانی کشاورزی را در این منطقه بسیار زود ممکن کرد. در
کشاورزی را در این منطقه بسیار زود ممکن کرد. در دشت‌های پایین رودخانه جیهان، زمین‌های کشاورزی غنی وجود داشت. مردم. چندین گروه قومی با هم در پادشاهی کیزوواتنا زندگی می‌کردند. هوری‌ها حداقل از آغاز هزاره دوم قبل از میلاد در این منطقه ساکن بودند. گسترش هیتی‌ها در اوایل دوره پادشاهی قدیم (در زمان هاتوسیلی اول و مورسیلی اول) احتمالاً هیتی‌ها و لووی‌ها را به جنوب شرقی آناتولی می‌آورد. زبان لووی بخشی از گروه زبان‌های هند و اروپایی بود که پیوندهای نزدیکی با زبان هیتی داشت. هم هیتی‌های محلی و هم لووی‌ها احتمالاً پس
داشت. هم هیتی‌های محلی و هم لووی‌ها احتمالاً پس از تضعیف پادشاهی قدیمی هیتی‌ها در تشکیل کیزوواتنا مستقل مشارکت داشتند. نام کیزوواتنا احتمالاً اقتباسی لووی از هیتی *kez-udne «کشوری در این سوی (کوه‌ها)» است، در حالی که نام ایسپوتاهسو قطعاً هیتی است و نه لووی. فرهنگ هوری در کیزوواتنا پس از ورود به حوزه نفوذ پادشاهی هوریان میتانی که درجات مختلفی از خویشاوندی با آنها داشتند، برجسته تر شد. پودوهپا، ملکه پادشاه هیتی هاتوسیلی سوم، از کیزوواتنا، جایی که در آن یک کشیش بود، آمد. مجموعه ای از متون مذهبی به نام
یک کشیش بود، آمد. مجموعه ای از متون مذهبی به نام آیین‌های کیزوواتنا در هاتوسا کشف شده‌است. تاریخ. سارگون پادشاه اکد ادعا کرد که در قرن ۲۳ قبل از میلاد به کوه‌های توروس (کوه‌های نقره ای) رسیده‌است. با این حال، باستان‌شناسی هنوز هیچ گونه نفوذ تمدن اکدی را در این منطقه تأیید نکرده‌است. مسیرهای تجاری از آشور به کاروم در ارتفاعات آناتولی در اوایل هزاره دوم قبل از میلاد از کیزوواتنا می‌گذشت. پادشاهان کیزوواتنا در هزاره دوم قبل از میلاد تماس مکرری با هیتی‌ها در شمال داشتند. در جنگ قدرتی که بین هیتی‌ها و پادشاهی
داشتند. در جنگ قدرتی که بین هیتی‌ها و پادشاهی هوریان میتانی به وجود آمد، کیزوواتنا به دلیل موقعیت مکانی خود به یک شریک استراتژیک تبدیل شد. ایسپوتاهسو با تلپینو پادشاه هیتی‌ها پیمانی بست. کیزوواتنا از زمان سلطنت شوناشورا اول تا پادشاه هیتی، آرنوواندا اول، متحد میتانی شد که بر کشور مسلط شدند و آن را به یک پادشاهی تابع تبدیل کرد. زمین بسیار ناهموار و نامطلوب کوه‌های تارسوس این احتمال را ایجاد کرد که کیزووانتاها برای باقی ماندن در موقعیت برجسته در میان همسایگان هوری زبان و لووی زبان خود، شرایط مساعدی را
هوری زبان و لووی زبان خود، شرایط مساعدی را درخواست کردند و متعاقباً به آنها اعطا شده باشد. کیزوواتنا در طول سلطنت سوپیلولیوما اول شورش کرد اما به مدت ۲۰۰ سال در امپراتوری هیتی ماند. در نبرد معروف کادش (حدود ۱۲۷۴ قبل از میلاد)، کیزوواتنا برای پادشاه هیتی نیروهایی را تأمین کرد. این منطقه به داشتن سوارکاران چیره‌دست، که برخی از اولین‌ها در نواحی جنوب منطقه قفقاز بودند معروف بود، و مردمان آن اسب‌هایی را تهیه کردند که بعداً موجب استفاده تهاجمی‌تر از ارابه توسط هیتی‌ها نسبت به رقبای مصری و آشوری را داد. مردمان
هیتی‌ها نسبت به رقبای مصری و آشوری را داد. مردمان این سرزمین، متخصص معدن و آهنگر بودند. آن‌ها اولین کسی بود که «آهن سیاه» را که به نظر می‌رسد آهنی با منشأ شهاب سنگی است، در سلاح‌هایی مانند گرز، شمشیر و کلاهک برای نیزه استفاده کرد.
جهو (؛ c. 882 BCE – c. 814 BCE) دهمین پادشاه پادشاهی شمالی اسرائیل از زمان یربعام اول بود.او پسر یوشافات، نوه نیمشی، و احتمالاً نبیره عمری بود،سلطنت او ۲۸ سال به طول انجامید. سلطنت. دوران سلطنت سلف جهو، یورام، با نبرد راموت-جلعاد علیه ارتش آرامیان شناخته می شود. یورام مجروح شد و برای بهبودی به اسرائیل بازگشت. اخزیا، پادشاه یهودا، که برادرزاده او نیز بود،همراه خواهرش عتلیا حضور داشت. در همین حال، به گفته نویسنده کتاب پادشاهان، الیشع نبی به یکی از شاگردان خود دستور می دهد که به راموت-جلعاد برود و جهو را که در
می دهد که به راموت-جلعاد برود و جهو را که در آن زمان فرمانده نظامی بود از یارانش جدا کند. در آنجا، او باید جهو را به عنوان پادشاه در اتاقی درونی مسح کند و به او توضیح دهد که باید به عنوان مأمور قضاوت الهی علیه خاندان آخاب عمل کند. پس از آن، او فرار کرد. جیهو ابتدا دانش آموز را به عنوان "دیوانه" رد می کند، اما با این وجود به همراهانش در مورد مسح او می گوید. یارانش بعداً با شور و شوق در شیپورهای خود دمیدند و او را پادشاه خود اعلام کردند
یون جی اون (؛ زادهٔ ۱۹ مه ۱۹۹۰) بازیگر اهل کره جنوبی است. او بیشتر به خاطر ایفای نقش در مجموعه‌های تلویزیونی "ملودرام باش" (۲۰۱۹)، "مموریست" (۲۰۲۰)، "تو بهار منی" (۲۰۲۱) و "فردا" (۲۰۲۲) شناخته می‌شود.
مرضیه فیضی جزی (زاده ۲ فروردین ۱۳۸۰ در اصفهان) بازیکن تیم فوتبال زنان تومیریس توران قزاقستان است. او سابقه حضور در تیم‌های فوتبال زنان ذوب آهن و سپاهان اصفهان را در کارنامه خود دارد. زندگی‌نامه. مرضیه فیضی (زاده ۲ فروردین ۱۳۸۰ در اصفهان) بازیکن تیم فوتبال تومیریس توران قزاقستان است. فیضی فوتبال خود را از شش سالگی زیر نظر پدرش شروع کرد. وی کار خود را در فوتسال ادامه داد و از آنجا برای شرکت در مسابقات استانی و پس از آن کشوری انتخاب شد. فیضی سال ۹۰ برای فستیوال چمن برگزیده شد و برای تیم ملی زیر ۱۴ سال به میدان
چمن برگزیده شد و برای تیم ملی زیر ۱۴ سال به میدان رفت. حرفه. مرضیه فیضی در ۱۲ سالگی به تیم بزرگسالان صنعت پیروزی نجف آباد به سرمربیگری سمیه شهبازی در لیگ یک پیوستو پس از آن به تیم ملی زیر ۱۶ سال دعوت شد. این بازیکن اصفهانی دو فصل به عضویت باشگاه فوتبال زنان ذوب آهن درآمد. مرضیه فیضی در پست دفاع راست تیم تومیریس توران قزاقستان مشغول به فعالیت بود و به عنوان بازیکن تیم ملی زیر ۱۹ سال نیز شناخته می‌شود. منابع. https://footballdokht.ir/1374-مرضیه-فیضی-به-توميريس-توران-قزاقستان-پيوست.html
هر عصب نخاعی شاخه‌ای به نام شاخهٔ پیوندگر خاکستری (ramus communicantes، به صورت جمع: rami communicantes) را از گره کنارمهره‌ای (گانگلیون پاراورتبرال) مجاور تنه سمپاتیک دریافت می‌کند. شاخه‌های خاکستری حاوی رشته‌های عصبی پس‌گانگلیونی دستگاه عصبی سمپاتیک هستند و از نورون‌های بدون میلین تشکیل شده‌اند. این برخلاف شاخه‌های پیوندگر سفید است که در آن نورون‌های به‌شدت میلین‌دار ظاهر سفیدی به شاخه‌ها می‌دهند. کارکرد. فیبرهای سمپاتیک پیش‌گانگلیونی از هسته میانی‌جانبی در ستون خاکستری خارجی نخاع در شاخه سفید به
در ستون خاکستری خارجی نخاع در شاخه سفید به گانگلیون‌های کنارمهره‌ای تنه سمپاتیک منتقل می‌شوند. هنگامی که عصب پیش‌گانگلیونی از یک شاخه سفیدرنگ عبور کرد، می‌تواند یکی از سه کار زیر را انجام دهد. تأثیر گانگلیونی می‌تواند به‌طور خاص برای اندام‌های انتهایی هدف قرار گیرد و همچنین بخشی از یک پاسخ سیستمیک فراگیر شود. اگر پاسخ، پاسخ تمام بدن باشد، مانند جنگ یا گریز سمپاتیک، سیگنال‌ها از طریق شاخه‌های پیوندگر خاکستری که به عنوان مجرای بین اعصاب نخاعی عمل می‌کنند، به سایر اعصاب نخاعی توزیع می‌شوند.
اوری آلون ( عبری : אורי אלון؛ متولد 1969) پروفسور و زیست‌شناس سامانه‌ها در موسسه علوم ویزمن است . تحقیقات او بیان ژن ، موتیف‌های شبکه و اصول طراحی شبکه‌های زیستی در "اشریشیا کلی" و سایر موجودات را با استفاده از زیست‌شناسی محاسباتی و روش‌های متداول آزمایشگاهی بررسی می‌کند. تحصیلات. آلون مدرک لیسانس و فوق لیسانس خود را از دانشگاه عبری اورشلیم گرفته و دکترای خود در فیزیک نظری را از موسسه علوم وایزمن دریافت کرده است. حرفه. پس از اینکه علاقه اش به زیست شناسی آشکار شد، برای فوق دکترا در زیست شناسی تجربی به
آشکار شد، برای فوق دکترا در زیست شناسی تجربی به دانشگاه پرینستون رفت. سپس به عنوان استاد به موسسه وایزمن بازگشت. آلون در چندین ویدیوی محبوب در یوتیوب مانند "یکشنبه در آزمایشگاه" (با مایکل الوویتز ) و "چطور یک سخنرانی خوب داشته باشیم" پدیدار شده است. از سال 2011، او نویسنده نشان‌دارشده‌ترین مقاله علمی در CiteULike با عنوان "چگونه یک مسئله علمی خوب را انتخاب کنیم" و "چگونه یک گروه تحقیقاتی با انگیزه بسازیم" بوده است. او در سال 2021 به عنوان استاد مدعو در بخش مهندسی زیستی دانشگاه استنفورد منصوب شد . پژوهش.
مهندسی زیستی دانشگاه استنفورد منصوب شد . پژوهش. اوری آلون به درک ما از شبکه های تنظیم کننده ژن کمک کرده است و اصطلاح موتیف شبکه را در سال 2002 گسترش داد. او به همراه تیمش با معرفی مفاهیم نزدیک "جبران دینامیکی" و "نظارت خودایمن جهش‌یافته‌های با ترشح زیاد" (ASHM)،نظریه‌های مختلف حلقه‌های بازخورد غدد درون ریز را متفق کرد. این تئوری ها قادرند مجموعه وسیعی از پدیده ها شامل ریتم های غدد درون ریز دوره ای در دیابت نوع 2 و سایر اختلالات رایج غدد درون ریز و اعتیاد به الکل و بیماری های مرتبط با افزایش سن را توضیح
به الکل و بیماری های مرتبط با افزایش سن را توضیح دهند. جوایز. در سال 2004، آلون جایزه اورتون را برای "موفقیت برجسته یک دانشمند در مراحل اولیه تا اواسط دوران حرفه ای خود" توسط انجمن بین المللی زیست شناسی محاسباتی دریافت کرد. او همچنین جوایز زیر را دریافت کرده است:
در کالبدشناسی به عصبی که دو عصب دیگر را به هم متصل می‌کند، شاخهٔ پیوندگر (Ramus communicans، به صورت جمع: rami communicantes) می‌گویند. ساختار. اصطلاح شاخه پیوندگر هنگامی که شامل تعاریف بیشتری نشود، تقریباً همیشه به یک شاخه ارتباطی بین عصب نخاعی و تنه سمپاتیک اشاره دارد. به‌طور خاص، معمولاً به یکی از موارد زیر اشاره دارد: شاخه‌های (راموس‌های) خاکستری و سفید مسئول انتقال سیگنال‌های خودمختار، به ویژه برای دستگاه عصبی سمپاتیک هستند. تفاوت رنگ آن‌ها به دلیل تفاوت در میلینی‌شدن رشته‌های عصبی موجود در داخل است،
در میلینی‌شدن رشته‌های عصبی موجود در داخل است، برای نمونه، فیبرهای میلین‌دار بیشتر از الیاف غیرمیلین‌دار در شاخه پیوندگر سفید وجود دارد در حالی که عکس این موضوع برای شاخه پیوندگر خاکستری صادق است. شاخه پیوندگر خاکستری. شاخه‌های پیوندگر خاکستری در هر سطحی از طناب نخاعی وجود دارند و مسئول حمل رشته‌های عصبی پس‌گانگلیونی از گره‌های کنارمهره‌ای (پاراورتبرال) به مقصد، و حمل آن رشته‌های عصبی پیش‌گانگلیونی هستند که وارد گانگلیون‌های کنارمهره‌ای می‌شوند اما سیناپس نمی‌کنند. شاخه پیوندگر سفید. شاخه‌های پیوندگر سفید
شاخه پیوندگر سفید. شاخه‌های پیوندگر سفید تنها در سطوحی از نخاع وجود دارند که در آن ستون سلولی میانی جانبی وجود دارد (T1-L3) و مسئول حمل رشته‌های عصبی پیش‌گانگلیونی از طناب نخاعی به گره‌های کنارمهر‌ه‌ای هستند. هر دو شاخه (راموس) در داخل عصب نخاعی از یکدیگر عبور می‌کنند و در هنگام خروج از عصب نخاعی برای ورود به گانگلیون، شاخه سفید دورتر از سوراخ بین مهره‌ای قرار می‌گیرد. (به علاوه، برخی از رشته‌ها از شاخه سفید ممکن است بدون حتی سیناپس در سطح آن به سایر گره‌ها مهاجرت کنند.)
فریتیگرن (ظاهر شده در سال ۳۷۰) یک سردستۀ گوتی از قبیلۀ تروینگیان بود که با پیروزی برومندش در نبرد آدریانوپل به هنگام جنگ گوتیک (۳۷۶–۳۸۲) و به ارمغان آوردن پیمان صلحی که میان با گراتیان و تئودئوس یکم بسته شد، شرایط مطلوبی را برای گوت ها فراهم کرد. نام. نام "فریتیگرن" به طور لاتینیزه شدۀ آن یعنی "فریتیگرنوس" ظاهر میشود. نام او به زبان گوتی به شکل "فریثوگایرنز" به معنای "در آرزوی صلح" بازسازی شده است. ژرمنیزه شدۀ این نام در پرستشگاه والهالا (1842) به شکل فریدیگِر بوده و بسیار مورد احترام قرار می‌گیرد. اختلافات
بوده و بسیار مورد احترام قرار می‌گیرد. اختلافات با آتاناریک. نخستین منابعی که از فریتیگرن یاد میکنند مربوط به دوره‌ای می‌باشد که والنس به تروینگ ها حمله میکرده (۳۶۷/۹) و خود تروینگ ها از سوی دیگر مورد تازش هون‌ها قرار می‌گرفتند (۳۷۶). در این زمان احتمالا جنگی میان فریتیگرن و آتاناریک (یکی از حاکمان برجستۀ تروینگیان)، در گرفته باشد. این زد و خورد هایی که میان فریتیگرن و آتاناریک رخ داده بود توسط افرادی چون سقراط بیزانسی، سوزومن و زوسیموس یاد شده، اما در کمال تعجب توسط افرادی چون آمیانوس مارسلینوس و
در کمال تعجب توسط افرادی چون آمیانوس مارسلینوس و فیلوستورگیوس از آنها یاد نشده است. گمان می‌رود که پیش یا پس از این نبرد داخلی میان تروینگیان، فریتیگرن به آیین مسیحیت آریانی گریوده باشد. آنچه سوزومن دربارۀ آزار مسیحیان می‌نویسند ظاهرا با این دوره مصادف است. به نظر میرسد که آتاناریک این جنگ را برده باشد، چرا که او در آینده و در سال ۳۷۶ تروینگیان را در جنگ علیه هون ها رهبری میکند. بنا بر سقراط، آتاناریک و فریتیگرن دو رهبر رقیب در میان تروینیگان گوت به شمار می‌آمدند و زمانیکه ابعاد این رقابت به سطح جنگی گسترش
و زمانیکه ابعاد این رقابت به سطح جنگی گسترش می‌یابد، آتاناریک میان تروینگیان از محبوبیت بیشتری برخوردار می‌شود و بدین‌سان فریتیگرن از رومی‌ها درخواست کمک کرده و به دنبال آن، امپراتور والنس و ارتش زمینی تراکیه‌ای او وارد عمل میشوند؛ والنس و فریتیگرن آتاناریک را شکست می‌دهند، و فریتیگرن به مسیحیت، و به مکتبی که والنس بدان باور داشت می‌گرود. سوزومن در این بخش از ماجرا از سقراط پیروی می‌کند. بنا بر زوسیموس، آتاناریک (آتوماریکوس) پادشاه گوت ها (سکاها) بود و اندکی پس از پیروزی در آدریانوپل و پیوستن تئودئوس به
پس از پیروزی در آدریانوپل و پیوستن تئودئوس به آنها، فریتیگرن، آلانتئوس و سافراکس به شمال دانوب حرکت کرده، آتاناریک را شکست داده و سپس به جنوب بازمی‌گردند. گذر از دانوب. در سال 367، تروینگیان به شدت زیر فشار هون‌ها که خویشاوندانشان، یعنی گرتونگیان را فتح کرده بودند قرار می‌گیرند. فریتیگرن از والنس درخواست می‌کند که اجازه دهد تا تروینگیان از مرز شمالی روم گذر کرده و در استان موئسیا یا تراکیه سکنا گزینند، درحالیکه رود دانوب و دژ های مرزی روم آنها را از گزند هون ها در امان نگه می‌دارد. والنس با درخواست
گزند هون ها در امان نگه می‌دارد. والنس با درخواست فریتیگرن موافقت کرده و اجازه میدهد تا پیروان او وارد امپراتوری شوند. در عوض، می‌بایست تعهد می‌کردند تا در زمان نیاز جنگی، در خدمت نظامی امپراتوری روم باشند، اما در عوض با آنها نه به عنوان بیگانه، بلکه به عنوان یک رومی و نه کمتر از آن برخورد خواهد شد. آنطور که روشن است، هیچکدام اتفاق نیافتاد. در همین حال آتاناریک و شمار بسیاری از پیروانش به منطقۀ کوکلاند (به معنی "کوهسار"، احتمالاً کارپات شرقی و ترانسیلوانیا) عقب نشینی می‌کنند. در پاییز ۳۷۶، رومی‌ها به مردم
عقب نشینی می‌کنند. در پاییز ۳۷۶، رومی‌ها به مردم آلاویووس و فریتیگرن اجازه دادند تا از دانوب گذر کرده و در استان موئسیا ساکن شوند. در زمستان ۳۶۷/۷ موجی از قحطی سرزمین هایی که تروینگیان در آن ساکن بودند را فرا می‌گیرد و درخواست کمک آنها بی پاسخ ماند. در همان زمان، فرمانروایان رومی آن مناطق یعنی لوپیکینوس و ماکسیموس با تروینیگان با بدی رفتار می‌کردند. آنها خوراک را به قیمیت بسیار بالایی به آنها می‌فروختند و باعث میشد تا بعضی گوت ها به ناچار فرزندان خود را به عنوان برده بفروشند. آنها برخی از رهبران تروینگیان،
برده بفروشند. آنها برخی از رهبران تروینگیان، از جمله فریتیگرن و آلاویووس را به یک ضیافتی نفیس دعوت می‌کنند و سپس برخی از آنها را در این ضیافت می‌کشند و برخی دیگر را به عنوان گروگان نگه می‌دارند. به احتمال بسیار آلاویووس به عنوان یک گروگان در نزد رومی‌ها باقی می‌ماند، اما فریتیگرن موفق می‌شود تا فرار کرده و خود را یگانه رهبر تروینگیان معرفی کند. چندی از این حادثه نگذشته بود که فریتیگرن علیه امپراتوری روم اعلان جنگ کرد. جنگ علیه والنس. فریتیگرن موفق شد تا پیروزی قاطعانه‌ای را در برابر لوپیکینوس در نبرد
پیروزی قاطعانه‌ای را در برابر لوپیکینوس در نبرد مارکیانوپل و در سال ۳۷۶ رقم بزند. گوت ها در طول سال ۳۷۷ موفق شدند تا کنترل بسیاری از استان‌های نزدیکِ استان ثروتمند تراکیه را به دست بگیرند. والنس که متوجه وخامت اوضاع شده بود، اسپهبدهای خود یعنی ریکومر و فریگریدوس را برای مهار گوت ها به شرق کوه‌های هایموس می‌فرستد. در نبرد بیدها، ترکیب نیرو های نیمۀ غربی و شرقی امپراتوری به سختی توانست در برابر شمار بسیاری از گوت‌ها ایستادگی کند، که باعث شد تا گوت‌ها برای بازسازی و بهبودی دوباره به یک دژ واگن عقب‌نشینی کنند.
و بهبودی دوباره به یک دژ واگن عقب‌نشینی کنند. والنس در این لحظه ساترنینوس را برای پشتیبانی از ترایانوس به صحنه نبرد گسیل می‌کند. ساترنینوس و ترایانوس به امید اینکه آنها را در زمستان ۳۷۷/۸ به گرسنگی مفرط دچار کنند، تعدادی استحکامات برای مهار اردوگاه گوت‌ها ساختند تا آنها را به یک نبرد میدانی باز وادار کند. فریتیگرن از ترک واگن خود سر باز زد، و اتفاقا موفق شد تا برای درخواست کمک از سواره نظام‌های آلانی و هونی اقدام کند. ساترنینوس نتوانست محاصره خود را بیشتر طول دهد، و ناچار شد و تا عقب‌نشینی کند. با عقب
طول دهد، و ناچار شد و تا عقب‌نشینی کند. با عقب نشینی آنها، گوت‌ها یکبار دیگر به آزادی حرکت رسیدند و حومه‌شهر را غارت کردند. گوت ها در تابستان سال۳۷۷ موفق شدند تا دوباره به منطقه‌ی هلسپونت و دریای سیاه دسترسی پیدا کنند. آنها دیبالتوم و آگوستا تراژانا را غارت کردند و فریگیدروس را ناچار ساختند تا به ایلیریا عقب‌نشینی کند. گوت‌ها اکنون خود کنستانتینوپل را تهدید می‌کردند، و این والنس را ناچار ساخت تا نیروهای قابل توجهی را از جبهه‌ی پارس بیرون کرده و در نتیجه امتیازات فراوانی را به ساسانیان اعطا کند. بنا بر
امتیازات فراوانی را به ساسانیان اعطا کند. بنا بر سقراط بیزانسی، شهروندان پایتخت والنس را به نقض امنیت آنها متهم کرده و او را مصر ساختند تا در برابر یورش‌گران بایستد. در ۱۲ ژوئن، والنس نیرو‌های خود را به مِلانتیاس حرکت داده، و سپس سباستیانوس را به همراه سپاهی پیشرفته برای رویارویی با تیره‌های مختلف گوت‌ها گسیل می‌کند. سباستیانوس پیروز‌مندانه شماری از قبایل غارت‌گران را در هم کوبید و فریتیگرن را ناچار ساخت تا نیرو های خود را در کابایل استوار کند. گراتیان در شمال و در لشکر‌کشی‌های خود علیه آلامان‌ها (نبرد
شمال و در لشکر‌کشی‌های خود علیه آلامان‌ها (نبرد آرژانتوواریا) اسیر شد و نتوانست از والنس - که انتظار داشت گراتیان در ژوئن یا جولای با گوت‌ها درگیر شود - پشتیبانی کند. وقتی والنس نوداد یافت که گوت‌ها در حال حرکت به سوی آدریانوپل هستند، رخت بر بست و حرکت کرد تا با آنها دیدار کند. دور و بر ۷ آگوست، ریکومر با پیامی مضمون بر اینکه گراتیان در حال نزدیک شدن است از اردوگاه غرب بازگشت. بنابر آمیانوس، ویکتور به والنس هشدار داد تا منتظر گراتیان بماند، درحالیکه سباستیانوس او را به یک حمله آنی وا داشت. فریتیگرن در
او را به یک حمله آنی وا داشت. فریتیگرن در شبانگاه ۸ آگوست فرستندگانی را با دو پیام فرستاد. نامه نخست مضمون بر پیشنهاد صلح و یک اتحاد نظامی را در برابر تبادل ارض در تراکیه بود، و دومی به طور خصوصی خطاب به والنس بود، که به او اطمینان داد که او واقعا آرزوی صلح داشت، اما از والنس خواست تا مجهز و بسیج بماند، تا او، یعنی فریتیگرن، بتواند مردمش را برای حفظ صلح متقاعد کند. والنس این درخواست را رد کرده و در همان روز برای درگیر شدن با گوت‌ها حرکت کرد. فریتیگرن توانست تا با این مذاکرات صلح، اندکی مهلت برای خود کسب
تا با این مذاکرات صلح، اندکی مهلت برای خود کسب کند تا سواره‌نظامیان همپیامنش گرتونگی برسد. در نبرد پیش‌رو آدریانوپل، گوت‌ها پیروزی قاطعی در برابر ارتش روم به دست آوردند. ارتش روم قلع و قمع شد و خسارات فراوانی بر جای گذاشت. والنس در پسایند این نبرد (پس از به پایان رسیدن این نبرد) کشته شد. فریتیگرن خود شهر آدریانوپل را محاصره کرد، اما پیروز نشد، چرا که مردم این شهر در برابر غارت‌گران با تمام قوا ایستادگی کردند. گوت‌ها هرچند کنترل بخش بزرگی از شبه جزیره‌ی بالکان را دوباره به دست گرفتند، امپراتوری بی امراتور
را دوباره به دست گرفتند، امپراتوری بی امراتور روم شرقی، ترس از این داشت که جمعیت بزرگی از گوت‌ها با فریتیگرن متحد شده و در به طور پراکنده دست به شورش بزنند. ژولیوس، جانشین لوپیکینوس، دستور داد تا همه‌ی گوت هایی که نزدیک مرز زندگی میکردند را قتل عام کنند. با فرا رسیدن سال ۳۷۹ و با شنیده شدن این نوداد که قتل عام بزرگی در انتظار گوت‌های نزدیک مرز است، به شورش های مکرر در آسیای صغیر منجر شد. رومی‌ها واکنش خود به این شورش‌ها را با کشتار گوت‌ها در استان‌های داخلی نشان دادند. فریتیگرن جنگ را دو سال ادامه داد که
نشان دادند. فریتیگرن جنگ را دو سال ادامه داد که با نتایج مختلفی همراه بود. تئودئوس یکم امپراتوری را از والنس مورخ ۱۹ ژانویه سال ۳۷۹ به ارث برد. گراتیان از تئودئوس به عنوان هم-امپراتوری خود از او قدردانی کرد و کنترل اسقف‌نشینی های داکیه و مقدونیه را در اختیار او گذاشت، اما بی‌درنگ به جبهه شمالی برای رویارویی با آلامان‌ها برگشت، و تئودئوس را در رویارویی با مشکل ناشی از گوت‌ها تنها گذاشت. تئودئوس ارتشی نو متشکل از کشاورزان و مزدوران طرح ریخت. بسیاری از آنها از پیوستن به ارتش برای جلوگیری از اعزام به جنگ
از پیوستن به ارتش برای جلوگیری از اعزام به جنگ خودداری کردند، بسیاری انگشت شست خود را برای خودداری از خدمت سربازی مثله کردند، اما تئودئوس کسانی را که قصد فرار داشتند را به شدت مجازات کرده، و حتی کسانی‌ را که شست خود را مثله کرده بودند را به خدمت سربازی فرا خواند. یکی از اسپهبدان تئودئوس به نام مودارس که خود یک گوت تبار بود پیروزی کوچکی در برابر فریتیگرن به دست آورد. به نظر می‌رسد که در این نقطه، گرتونگی ها ارتش گوت را دو نیمه کرده و راهی ایلیریکوم می‌شود. تروینگیان تحت رهبری فریتیگرن به سوی یونان حرکت
تروینگیان تحت رهبری فریتیگرن به سوی یونان حرکت کردند، وارد مقدونیه و تسالی شد. تئودئوس برای گرفتن جلوی آنها به این سو حرکت کرد اما ارتش او به دلیل فراریان از خدمت سربازی در نبرد تسالونیکا متلاشی شد، در حالیکه مزدوران وحشی بسیاری به فریتیگرن می‌پیوستند. در این نقطه گراتیان تمایل داشت تا دوباره به کمک آنها بیایید، که سرانجام این تمایل، گسیل کردن دو تن از اسپهبدهای خود با نام های آربوگاست و بائوتو بود که موفق می‌شوند تا در تابستان ۳۸۱ گوتی‌ها را به سمت تراکیه عقب برانند. مذاکرات صلح برپا می‌شوند، درحالیکه
عقب برانند. مذاکرات صلح برپا می‌شوند، درحالیکه ریکومرز و ساتورنینوس این مذاکرات را برای رومی ها هدایت می‌کردند. سرانجام در ۳ اکتبر ۳۸۲ صلح برقرار شد. از فریتیگرن در منابع پسا سال ۳۸۱ یاد هرگز یاد نمی‌شود و سرنوشت او روشن نیست، ممکن است که در لشکرکشی یونان کشته شده باشد، یا به عنوان یکی از شرایط مذاکره از مقام خود عزل شده است.
باشگاه فوتبال ویزلا یک باشگاه فوتبال پرتغالی است که در شهر ویزلا، منطقه براگا واقع شده‌است. این باشگاه در سال ۱۹۳۹ تأسیس گردیده‌است و هم‌اکنون در لیگ برتر فوتبال پرتغال، بالاترین سطح از لیگ‌های فوتبال پرتغال رقابت می‌کند. تاریخچه. ویزلا در ۱ اوت ۱۹۴۰ به اتحادیه فوتبال براگا پیوست. بیست و شش سال بعد، اولین جام با فتح Taça de Campeão Nacional پس از پیروزی مقابل Tramagal Sport União کسب شد. این باشگاه اکثریت قریب به اتفاق سالهای اولیه خود را در کمپئوناتو پرتغال (سطح چهارم فوتبال پرتغال) گذراند. در سال ۱۹۸۴،