payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در شمال ایتالیا، در بقیه جنگ نقش مربی پرواز را بر عهده گرفت. دوره بین جنگ. آلماشی پس از جنگ، به مؤسسه تکنیکی ایست‌بورن در شرق ساسکس، انگلستان رفت. از نوامبر ۱۹۲۱ تا ژوئن ۱۹۲۲، او در همان‌جا در ایستبورن اقامت داشت. آلماشی یکی از اعضای پیشگام باشگاه پرواز ایستبورن بود. پس از بازگشت به مجارستان، در سمت منشی شخصی اسقف سومبات‌هی، یانوش میکِش فعالیت کرد. میکش یکی از چهره‌های برجسته تلاش نافرجام پس از جنگ برای بازسازی هابسبورگ بود. در سال ۱۹۲۱، زمانی که کارل به مجارستان بازگشت تا تاج و تخت را بگیرد، آلماشی جوان
بازگشت تا تاج و تخت را بگیرد، آلماشی جوان به‌طور تصادفی به عنوان راننده اسقف میکش درگیر این وقایع شد. اسقف به کارل کمک کرد تا به بوداپست برسد؛ میکلوش هورتی، نایب‌السلطنه مجارستان، کارل را مؤدبانه اما قاطعانه به اتریش بازگردانده بود. پس از معرفی او، پادشاه همچنان از او به عنوان «کنت آلماشی» یاد می‌کرد. از این‌رو آلماشی عمدتاً در مصر و در میان خاندان سلطنتی مصر، برای گشودن درهایی که به روی افراد عادی بسته می‌ماند، از این عنوان به نفع خود استفاده می‌کرد. اما خود او در گفتگوهای خصوصی اعتراف کرد که این عنوان
خود او در گفتگوهای خصوصی اعتراف کرد که این عنوان قانونی نیست. پس از سال ۱۹۲۱، آلماشی به عنوان نماینده شرکت ماشین‌سازی اتریشی در سومبات‌هی مجارستان کار کرد و در بسیاری از مسابقات ماشین‌رانی با برند شتِیِر برنده شد.
زنان در قاره آمریکا زنانی هستند که در آن متولد شده‌اند، در آن زندگی می‌کنند، و اهل قاره آمریکا هستند، منطقه‌ای که منطقه کارائیب، آمریکای مرکزی یا آمریکای میانه، آمریکای شمالی و آمریکای جنوبی را در بر می‌گیرد. تکامل، فرهنگ و تاریخ آنها با تاریخ قاره آمریکا همخوان است، اگرچه تجربه‌های زنان اغلب با مردان جامعه متفاوت بود. تفاوت در تجارب زنان اغلب مربوط به تقسیم کار یا محدودیت‌هایی است که به دلیل نقش‌های سنتی در جامعه بر آنها اعمال می‌شود. تأثیرات برده داری، اسارت و استعمار در طول زمان تأثیر عمیقی بر زنان در
و استعمار در طول زمان تأثیر عمیقی بر زنان در قاره آمریکا گذاشته‌است. انجمن تاریخ زنان در قاره آمریکا (SHAW), یک سازمان بریتانیایی است که تاریخ زنان را در زمینه ارتباط آنها با قاره آمریکا مطالعه می‌کند. مطالعه تاریخ زنان امکان بازیابی اطلاعات از دست رفته در مورد نحوه زندگی، کار و مشارکت زنان در فرهنگ‌های خود را فراهم می‌کند. نگاه کردن به تاریخ زنان از دریچه جغرافیا و فرهنگ مشترک، امکان مقایسه مفید زندگی زنان در قاره آمریکا را فراهم می‌کند بدون اینکه ناسیونالیسم داستان را تیره کند. تاریخ. پیشاتاریخ. زنان در
داستان را تیره کند. تاریخ. پیشاتاریخ. زنان در قاره آمریکا یا زنانی که اکنون در مناطقی به نام آمریکای شمالی، آمریکای مرکزی، دریای کارائیب و آمریکای جنوبی ساکن هستند، از طریق مهاجرت وارد این کشور شدند. بسیاری از داستان‌های منشأ مردمان بومی که در قاره آمریکا زندگی می‌کردند، حاوی مضامینی از مردمی است که از طریق مکان دیگری، خواه از زمین یا از آب، وارد این سرزمین می‌شوند. اولین شواهد تاریخی از مردم در قاره آمریکا از مطالعات علمی از DNA میتوکندریایی سرخ‌پوستان دیرین ناشی می‌شود که حدود ۱۳۰۰۰ سال پیش از پل برینگ
ناشی می‌شود که حدود ۱۳۰۰۰ سال پیش از پل برینگ لند از برینگیا به منطقه‌ای که اکنون به نام آلاسکا شناخته می‌شود، عبور کردند. از شمال، مهاجران از برینگیا به جنوب سفر کردند و از آنجا از ساحل غربی به سمت شرق منشعب شدند. در ابتدا هم زن و هم مرد در شکار و جمع‌آوری شرکت داشتند، زیرا بقا به همکاری همه اعضای جامعه بستگی داشت. جمع‌آوری و ذخیره غذا، ساختن سرپناه و لباس برای زنده ماندن در آب و هوای خشن شمالی، به مهارت‌های متعددی نیاز داشت. اگرچه تعیین دقیق تقسیم کار برای افراد اولیه غیرممکن است، اما واضح است که مهاجران
افراد اولیه غیرممکن است، اما واضح است که مهاجران با شرایط در حال تغییر، سازگاری‌هایی را انجام داده‌اند. باستان‌شناسی اولیه بر اهمیت شکار بزرگ به‌عنوان یک استراتژی بقا برای دیرینه‌یان متمرکز بود، اما تحقیقات جدیدتر نشان می‌دهد که استراتژی قابل‌اعتمادتر به احتمال زیاد بر روی جمع‌آوری فعالیت‌های زنان و کودکان متمرکز بود. همان‌طور که ابزارها توسعه یافتند، وظایف خاص ممکن است جنبه‌های جنسیتی داشته باشد، هنگامی که کشاورزی در دوره باستانی ظهور کرد (۸۰۰۰ تا ۳۰۰۰ قبل از میلاد)، و تغییر در تهیه غذا از منابع موجود
قبل از میلاد)، و تغییر در تهیه غذا از منابع موجود ایجاد شد، جوامع به سمت جوامع مستقر تر تغییر کردند که اغلب طبقات اجتماعی، تجارت و تخصص اقتصادی نیروی کار را توسعه می‌دادند. سوابق باستان‌شناسی نشان می‌دهد که زنان در سراسر قاره آمریکا نقش پراهمیت در این گذار ایفا کردند و فعالیت زنان در ایجاد و استفاده از ابزار سنگی در این دوره مشهود است. سوابق دفن در طول دوره باستانی چیز زیادی در مورد تفاوت وضعیت بین زنان و مردان آشکار نمی‌کند اما تأیید می‌کند که آنها وظایف جداگانه ای انجام می‌دادند. استعمار اروپا. استعمار و
ای انجام می‌دادند. استعمار اروپا. استعمار و تماس با اروپایی‌ها تغییرات شدیدی را برای همه ساکنان قاره آمریکا به همراه داشت. بیماری و عدم ایمنی در برابر بیماری‌های آفریقایی و اروپایی باعث مرگ بیش از ۸۰ درصد از جمعیت بومی قاره آمریکا در دو سده نخستین دوره استعمار شد. گروه‌های اصلی اروپایی که مستعمره شدند و بر سر کنترل منطقه جنگیدند، هلندی‌ها، انگلیسی‌ها، فرانسوی‌ها، پرتغالی‌ها و اسپانیایی‌ها بودند. آنها سیستم‌های اقتصادی را ایجاد کردند که به نفع خودشان بود، زمین و منابع را گرفتند و همچنین از مردم بومی نیروی
و منابع را گرفتند و همچنین از مردم بومی نیروی کار یا وارد کردن بردگان نیاز داشتند. اگرچه اسارت در میان فرهنگ‌های بومی وجود داشته‌است، اسیران یا برده‌ها به‌عنوان پیاده‌ای برای استفاده در روابط دیپلماتیک، برای حل اختلافات، برای رفع خطاها، یا به‌عنوان مجازات برای جنایات قرار می‌گرفتند و اغلب وظایف متعددی به عنوان کارگر یا زندانی داشتند. اکثر اسیران را زنان تشکیل می‌دادند، زیرا می‌توانستند به‌عنوان مذاکره‌کننده و همچنین برای تکمیل جمعیت رو به کاهش فرهنگ خود یا فرهنگ اسیر خود استفاده شوند. نتیجه پیروزی‌ها
یا فرهنگ اسیر خود استفاده شوند. نتیجه پیروزی‌ها متفاوت بود زیرا هم فرهنگ‌های بومی و هم گروه‌های مختلف اروپایی متفاوت بودند، روابط زن و مرد به‌طور قابل توجهی در دوران استعمار تغییر کرد. استعمارگران فرانسوی، پرتغالی و اسپانیایی عقاید مذهبی کاتولیک را به آمریکای لاتین و آمریکای شمالی آوردند، که پیروی زنان را به اقتدار مردانه تحمیل کرد و زنان را از مراسم تشریفاتی حذف شدند. استعمارگران هلندی و انگلیسی باورهای عمدتاً پروتستانی را به مردم بومی با دیدگاه‌های مردانه در مورد نقش‌های جنسیتی وارد فرهنگ‌های تحت استعمار
در مورد نقش‌های جنسیتی وارد فرهنگ‌های تحت استعمار کردند. برده داری. آفریقایی‌ها، بومیان آمریکا و اروپایی‌ها همگی بخشی از تجارت برده در اوایل تاریخ ایجاد آمریکای شمالی مدرن بودند. در سرتاسر قاره آمریکا، در آب و هوای گرم‌تر، جایی که سیستم‌های کشت و زرع توسعه یافتند، یا در مناطق شمالی، جایی که زنان یا به عنوان جنایتکار حمل می‌شدند یا به عنوان خدمتکار اجاره‌ای کار می‌کردند برده داری وجود داشت. در اوایل دهه ۱۵۳۰، پرتغال شروع به استفاده از نیروی کار برده در برزیل برای کار در مزارع نیشکر کرد. در ابتدا، پرتغالی‌ها
برای کار در مزارع نیشکر کرد. در ابتدا، پرتغالی‌ها از مردم بومی به عنوان برده استفاده می‌کردند، اما در سال ۱۵۷۴، ولیعهد فرمان داد که اگر مردم بومی آدم‌خوار، قبلاً برده یا غنائم «جنگ عادلانه» نباشند، نمی‌توان آنها را به بردگی گرفت. اسپانیایی‌ها همچنین از مردم بومی به عنوان نیروی کار اجباری استفاده می‌کردند، اما از آنجا که تحت سیستم "انکومیاندا"، نه دارایی و نه "ایندیوس"‌ها دارایی ارثی نبودند، با برده داری تفاوت داشت که در سال ۱۵۴۲ در مستعمرات اسپانیا لغو شد. هنگامی که هلندی‌ها در اوایل قرن هفدهم صنعت شکر
هنگامی که هلندی‌ها در اوایل قرن هفدهم صنعت شکر برزیل را به دست گرفتند، نه تنها به وارد کردن آفریقایی‌ها برای کار برده ادامه دادند، بلکه در گسترش تولید شکر در سراسر کارائیب نقش مهمی داشتند. یک انگلیسی آموزش دیده هلندی، جان دراکس، روش‌های کشاورزی مورد استفاده در برزیل را برای تطبیق با مدل جزیره‌ای کوچک در باربادوس در اواسط دهه ۱۶۵۰ اصلاح کرد و ثابت کرد که جزایر کارائیب می‌توانند کالاهای کافی برای پالایشگاه‌های آمستردام را تأمین کنند. در همان بازه زمانی، هم فرانسه و هم انگلستان شروع به استفاده از برده داری در
و هم انگلستان شروع به استفاده از برده داری در هند غربی کردند. در دهه ۱۶۲۰، بریتانیا شروع به گسترش به سمت دریای کارائیب کرد و دارایی‌های اسپانیایی سابق را تصاحب کرد. در ابتدا برنامه‌ریزی شده بود که جزایر توسط کشاورزان کوچکی که محصولات کشاورزی برای صادرات به انگلستان پرورش می‌دادند، اداره شود. از آنجایی که شکر سودآورتر بود، کشاورزان کوچک رانده شدند و اقتصاد مزارع توسعه یافت. جنبش‌های اجتماعی. زنان در ایالات متحده آمریکا به شدت در جنبش مخالفت با بردگی فعال بودند. زنان در خط مقدم این جنبش بودند و در حومه شهر
زنان در خط مقدم این جنبش بودند و در حومه شهر سفر می‌کردند و در مورد مسئله برده داری صحبت می‌کردند و ستون اصلی جنبش ضد برده داری به حساب می‌آمدند. لوکرشیا مات و ویلیام لوید گاریسون در نهایت انجمن ضد برده داری آمریکا را تأسیس کردند و هر دو از زنان مبارزه با برده داری حمایت کردند. زنانی مانند سارا مک کیم و سوزانا رایت، در راه‌آهن زیرزمینی فعال بودند و به بردگان کمک می‌کردند تا به سمت شمال فرار کنند. مشارکت به زنان سفیدپوست محدود نمی‌شد، زیرا زنان سیاه‌پوست و زنان بومی آمریکا نیز در کمک به فرار برده‌ها، صحبت
زنان بومی آمریکا نیز در کمک به فرار برده‌ها، صحبت دربارهٔ برده‌داری و محافظت از آنها مشارکت داشتند. کریستیانا کارتو بانیستر به حدود صد برده که از طریق بوستون آمده بودند پناه داد، و هریت تابمن به دلیل مشارکت در راه‌آهن زیرزمینی مشهور بود، سوجرنر تروث در مورد بیماری‌های برده داری سخنرانی کرد، و زنانی مانند چروکی سالی جانسون، سعی کردند از شوهرش که یک برده فراری بود، با بخشی از زمین خود محافظت کنند. Tuscarora، ایروکوا و Seminole برای کمک به فراریان شناخته شده بودند. برای بسیاری از زنان، مبارزه برای از بین بردن
برای بسیاری از زنان، مبارزه برای از بین بردن برده داری، میل به مبارزه برای حقوق خود را به همراه داشت. تشخیص اینکه آنها قادر به شرکت در کنوانسیون ضد برده داری لندن در انجمنی نبودند که برای ارتقای حقوق گروه دیگری از مردم تلاش می‌کرد، باعث شد الیزابت کدی استانتون و لوکرتیا موت کنوانسیون سنکا فالز را برای حقوق زنان در سال ۱۸۴۸ برگزار کنند در زمان جنگ. در کانادا، زنان برای اولین بار در سال ۱۸۸۵ به‌طور رسمی در ارتش پذیرفته شدند. آنها به عنوان پرستار در مقاومت شمال غربی مشغول به کار شدند. زنان و فرهنگ. نقش‌های
غربی مشغول به کار شدند. زنان و فرهنگ. نقش‌های سنتی. پس از استعمار اروپا در کانادا، زنان نقش‌های سنتی متفاوتی را ایفا کردند. علاوه بر وظایف خانه، برخی از زنان در تجارت خز، منبع اصلی پول نقد در فرانسه جدید، شرکت می‌کردند. آنها در خانه در کنار همسران یا پدران خود به عنوان تاجر، منشی و تأمین کننده کار می‌کردند. برخی از زنان بیوه نقش شوهرانشان را بر عهده گرفتند. تعداد انگشت شماری در نوع خود کارآفرینان فعال بودند. به‌طور مشابه، در ایالات متحده، زنان نفوذ بیشتری در حوزه خانگی داشتند، حتی اگر آنها اغلب همراه با
در حوزه خانگی داشتند، حتی اگر آنها اغلب همراه با شوهران خود در جامعه استعماری کار می‌کردند. به گفته Tuñón Pablos، زنان مکزیکی در طول تاریخ مکزیک در اسطوره‌ها تعالی پیدا کرده‌اند اما در نقش خود در جامعه مکزیک پیرو باقی مانده‌اند. ترویج برابری جنسیتی. بسیاری از کشورهای قاره آمریکا چارچوب‌های قانونی را برای زنان برای دستیابی به برابری با مردان فراهم کرده‌اند. طبق قانون اساسی، زنان امروزی جمهوری دومینیکن از نظر حقوق و مالکیت با مردان برابر هستند. زنان آرژانتینی بر اساس استانداردهای آمریکای لاتین به سطح نسبتاً
بر اساس استانداردهای آمریکای لاتین به سطح نسبتاً بالایی از برابری دست یافته‌اند و در گزارش شکاف جنسیتی جهانی که توسط مجمع جهانی اقتصاد در سال ۲۰۰۹ تهیه شد، زنان آرژانتینی از نظر دسترسی به منابع و فرصت‌ها در رتبه بیست و چهارم در میان ۱۳۴ کشور مورد مطالعه قرار گرفتند. زنان در برزیل از حقوق و وظایف قانونی مشابه مردان برخوردار هستند که به وضوح در ماده ۵ قانون اساسی ۱۹۸۸ برزیل بیان شده‌است. یک دفتر در سطح کابینه، دبیرخانه امور زنان، بر دبیرخانه ویژه ای نظارت می‌کند که مسئولیت تضمین حقوق قانونی زنان را بر عهده
که مسئولیت تضمین حقوق قانونی زنان را بر عهده دارد. اگرچه قانون تبعیض بر اساس جنسیت در استخدام و دستمزد را ممنوع می‌کند، تفاوت دستمزد قابل توجهی بین مردان و زنان وجود دارد. پیشرفت تحصیلی، مشارکت نیروی کار و حقوق زنان بهبود یافته‌است، به ویژه از زمانی که شیلی دوباره در سال ۱۹۹۰ به یک دموکراسی تبدیل شد. شیلی در سال ۲۰۰۴ طلاق را قانونی کرد و همچنین یکی از معدود کشورهایی است که رئیس‌جمهور زن داشته‌است. دستاوردهای فرهنگی. در زمان انقلاب آمریکا، زنان مستعمره‌ها به حق طلاق دسترسی بیشتری پیدا کردند. زنان دورگه
به حق طلاق دسترسی بیشتری پیدا کردند. زنان دورگه آفریقایی-ترینیدادی معمولاً «سرپرست خانواده» می‌شوند، بنابراین «خودمختاری و قدرت» کسب می‌کردند. زنان ترینیداد و توباگو با شرکت در کارناوال ترینیداد و توباگو، «جنسیت قاطعانه» خود را به نمایش می‌گذارند. برخی از آنها همچنین در فرقه‌های به اصطلاح آفریقایی-مسیحی و در اداره «انجمن‌های اعتباری چرخشی غیررسمی سو سو سو» فعال بوده‌اند. نقش سیاسی. زنان ۴۸٫۹ درصد از کرسی‌های پارلمانی در مجلس ملی کوبا را در اختیار دارند و در رتبه ششم از ۱۶۲ کشور در زمینه مسائل مشارکت زنان
رتبه ششم از ۱۶۲ کشور در زمینه مسائل مشارکت زنان در زندگی سیاسی قرار دارند. پاناما یک رئیس‌جمهور زن به عنوان رهبر ملی خود داشت، میریا موسکوسو اولین رئیس‌جمهور زن پاناما بود که از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۴ در این سمت فعال بود. محل کار. زنان در قاره آمریکا به‌طور فزاینده ای به محیط کار کمک کرده‌اند و مشاغلی را به دست آورده‌اند که زمانی برای زنان ممکن نبود. آموزش. از نظر تحصیلی، زنان در گویان در امتحانات منطقه ای از مردان گویان بهتر عمل کرده‌اند. در حال حاضر تعداد زنانی که در گویان در دانشگاه‌ها تحصیل می‌کنند بیشتر از
که در گویان در دانشگاه‌ها تحصیل می‌کنند بیشتر از مردان است. زنان آرژانتینی از سطح تحصیلات مشابهی با مردان برخوردار هستند و نسبت ثبت نام در مدارس تا حدودی بالاتر از همتایان مرد خود هستند. آنها به خوبی در زندگی فرهنگی و فکری ملت ادغام شده‌اند. در السالوادور، درصد مردان با حداقل تحصیلات متوسطه در سال ۲۰۱۰، ۴۷٫۵ در مقایسه با زنان ۴۰٫۵ درصد بود. فمینیسم. نهادهای قانونی و دولتی که در حال حاضر در پاراگوئه وجود دارد تا حدی از طریق تلاش‌های سازمان‌های فمینیستی در این کشور توسعه یافتند که در طول دهه ۱۹۹۰ کمپین‌های
کشور توسعه یافتند که در طول دهه ۱۹۹۰ کمپین‌های آگاه‌سازی قابل توجهی را برای رسمی کردن تضمین‌های حقوق زنان برگزار کردند. آزار و اذیت جنسی و خشونت. در دورانی که برده داری در قاره آمریکا قانونی بود، زنان برده شده اغلب به عنوان وسایل جنسی مورد استفاده قرار می‌گرفتند و هیچ حمایت و پناهی برای آسیب‌های جنسی نداشتند. در آمریکای لاتین، اغلب کسانی که مرتکب اعمال خشونت‌آمیز علیه زنان می‌شوند، از سوی سیستم‌های قانونی که برای تعقیب مجرمان مجهز نیستند یا گاهی علاقه چندانی به انجام این کار نشان نمی‌دهند، مجازات نمی‌شوند.
مرتد فِطری در فقه شیعه به شخصی گفته می‌شود که در خانواده مسلمان زاده شده باشد به طوری که، پدر یا مادرش یا هر دو، مسلمان باشند و بعد از بلوغ، محققانه از اسلام رویگردان شود. مجازات چنین فردی براساس فقه شیعه اعدام است. شیخ طوسی از علمای بزرگ شیعه در مورد مرتد فطری می‌گوید؛ اکثر فقه‌های شیعه بر این باورند حکم مرتد فطری یعنی قتل به صورت عموم بوده و شامل صورت توبه و عدم توبه می‌شود، به این معنا که توبه مرتد هیچ اثری در حکم قتل وی ندارد، و به محض اثبات ارتداد، شخص مرتد باید کُشته شود. همچون علاوه بر اجرای مجازات
مرتد باید کُشته شود. همچون علاوه بر اجرای مجازات قتل احکامی مانند فسخ عقد زناشویی بدون نیاز به اجرای صیغه طلاق و بی‌اعتبار شدن مالکیت وی نسبت به اموالی که قبل از ارتداد داشته‌است، نیز از دیگر مجازات‌های اسلامی برای مرتد فطری محسوب می‌شود. شرایط. از نظر فقه‌های امامیه دو گونه مرتد وجود دارد: فطری و ملی. اگر مسلمان‌زاده‌ای از دین خود خارج شود، از نوع نخست به‌شمار می‌آید و اگر کافری پس از گرویدن به اسلام به کفر بازگردد، به‌عنوان مرتد ملی شناخته می‌شود. این تقسیم‌بندی نزد فقه‌های شیعه از آنجاست که بین دو نوع
نزد فقه‌های شیعه از آنجاست که بین دو نوع مرتد از نظر مجازات تفاوت قائل شده‌اند، اما فقهای اهل سنت برای هر دو، مجازاتی یکسان مطرح کرده‌اند. معیار فقه‌های امامیه برای تشخیص فطری بودنِ مرتد یکی از این عناصر است: انعقاد نطفه در خانوادهٔ مسلمان، ولادت از والدین مسلمان، بلوغ در دامان پدر و مادر مسلمان. محمدحسن نجفی مشروحاً به نقد نظریات مختلف پرداخته، و عنصر «انعقاد نطفه» را ترجیح داده‌است؛ بر این پایه، اگر والدین طفل پس از انعقاد مرتد گردند، وی همچنان فطرتاً مسلمان خوانده می‌شود. اما از نظر مجازات، فقهای امامیه
خوانده می‌شود. اما از نظر مجازات، فقهای امامیه علاوه بر قتل، عقوبت‌های زیر را برای مردی که مرتد فطری است در نظر گرفته‌اند:
روبن لوی (۲۸ آوریل ۱۸۹۱ – ۶ سپتامبر ۱۹۶۶) استاد زبان فارسی در دانشگاه کمبریج بود که در زمینه ادبیات فارسی و تاریخ اسلام مقالاتی نوشت. زندگی. لوی در مدرسه فریرز، بانگور، کالج دانشگاهی ولز شمالی، کالج بانگور و کالج جسوس آکسفورد تحصیل کرد و زبان‌های فارسی و ترکی و زبان‌های سامی را مطالعه می‌کرد. اولین معلم فارسی او عیسی صدیق بود. در طول جنگ جهانی اول، او سروان اطلاعات ستاد کل بین‌النهرین بود (۱۹۱۶–۱۹۱۸) و در سرویس سیاسی عراق کار می‌کرد (۱۹۱۸–۱۹۲۰). او از سال ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۳ در آکسفورد به زبان فارسی سخنرانی می‌کرد
تا ۱۹۲۳ در آکسفورد به زبان فارسی سخنرانی می‌کرد و سپس از سال ۱۹۲۳ تا ۱۹۲۶ در ایالات متحده زندگی کرد. او در سال ۱۹۲۶ به عنوان مدرس زبان فارسی به دانشگاه کمبریج نقل مکان کرد و در سال ۱۹۵۰ استاد زبان فارسی شد و کرسی برای او ایجاد شد. او همچنین عضو همکار کالج مسیح در کمبریج بود. در طول جنگ جهانی دوم، او یک رهبر اسکادران در اطلاعات RAF بود. آثار. اولین کتاب او، "ادبیات فارسی" (۱۹۲۳) زمانی نوشته شد که او هنوز در آکسفورد مدرس بود. "تواریخ بغداد" (۱۹۲۹) گزارشی از قرون وسطی مسلمانان و خلافت عباسی بود. این منجر به
قرون وسطی مسلمانان و خلافت عباسی بود. این منجر به کار اصلی او، "جامعه‌شناسی اسلام" (۲ جلد – ۱۹۳۱-۳۳) (در سال ۱۹۵۷ با عنوان "ساختار اجتماعی اسلام") گردید که به عنوان رویکردی جدید به تاریخ مسلمانان تلقی می‌شد. او همچنین ترجمه‌ها و تصحیح‌های نقادانهٔ متون فارسی، از جمله "قابوس‌نامه" ("آینه‌ای برای شاهزادگان"، ۱۹۵۱)، "مرزبان‌نامه " ("قصه‌های مرزبان"، ١۹۵۹) و "شاهنامه" (۱۹۶۶) را ویراستاری و منتشر کرد.
امیلی وایلدینگ دیویسون (۱۱ اکتبر ۱۸۷۲). - ۸ ژوئن ۱۹۱۳) از طرفداران حق رای زنان اهل بریتانیا بود که در اوایل سده بیستم برای کسب رأی برای زنان در بریتانیا مبارزه می‌کرد. دیویسون که یکی از اعضای اتحادیه اجتماعی و سیاسی زنان (WSPU) و یک مبارز برای آرمان خود بود، در ۹ نوبت دستگیر شد، هفت بار دست به اعتصاب غذا زد و در چهل و نه نوبت به زور غذا خورد. او پس از برخورد با اسب پادشاه جورج پنجم، آنمر در دربی ۱۹۱۳ هنگامی که در طول مسابقه به پیست رفت، در سن ۴۰ سالگی جان باخت. دیویسون در خانواده ای متوسط بزرگ شد و قبل از
دیویسون در خانواده ای متوسط بزرگ شد و قبل از اینکه به عنوان معلم و فرماندار مشغول به کار شود در کالج رویال هالووی لندن و کالج سنت هیو آکسفورد تحصیل کرد. او در نوامبر ۱۹۰۶ به WSPU پیوست و در طول راهپیمایی‌ها افسر سازمان و مباشر ارشد شد. او خیلی زود به دلیل اقدام ستیزه جویانه خود در سازمان شناخته شد. تاکتیک‌های او شامل شکستن شیشه‌ها، پرتاب سنگ، آتش زدن صندوق‌های پستی، کار گذاشتن بمب و در سه نوبت، پنهان شدن در کاخ وست‌مینستر - از جمله در شب سرشماری ۱۹۱۱ بود. تشییع جنازه او در ۱۴ ژوئن ۱۹۱۳ توسط WSPU سازماندهی
جنازه او در ۱۴ ژوئن ۱۹۱۳ توسط WSPU سازماندهی شد. صفوفی متشکل از ۵۰۰۰ نفر از افراد طرفداران حق رای زنان و حامیان آنها تابوت او را همراهی کردند و ۵۰۰۰۰ نفر در مسیر لندن به احترام او ایستادند. سپس تابوت او با قطار به محل زندگی خانوادگیش در مورپث، نورثامبرلند برده شد. دیویسون یک فمینیست سرسخت و مسیحی پرشور بود و براین باور بود که سوسیالیسم یک نیروی اخلاقی و سیاسی برای خیر است. بسیاری از زندگی او از طریق نحوه مرگش تفسیر شده‌است. او هیچ توضیح قبلی در مورد آنچه قصد داشت انجام دهد ارائه نکرد و عدم قطعیت انگیزه‌ها
داشت انجام دهد ارائه نکرد و عدم قطعیت انگیزه‌ها و نیات او بر نحوه قضاوت او توسط تاریخ تأثیر گذاشته‌است. چندین نظریه برای مرگ او از جمله تصادف، خودکشی، یا تلاش برای چسباندن پرچم حق رأی به اسب پادشاه ارائه شده‌است. زندگی. سنین جوانی و آموزش. امیلی وایلدینگ دیویسون در ۱۱ اکتبر ۱۸۷۲ در خانه راکسبورگ، گرینویچ، در جنوب شرقی لندن به دنیا آمد. والدین او چارلز دیویسون، یک تاجر بازنشسته، و خواهرزاده کیزلی، هر دو از مورپث ، نورثامبرلند بودند. در زمان ازدواج او با مارگارت در سال ۱۸۶۸، چارلز ۴۵ ساله و مارگارت ۱۹ ساله
در سال ۱۸۶۸، چارلز ۴۵ ساله و مارگارت ۱۹ ساله بود. امیلی سومین فرزند از چهار فرزند این زوج بود. خواهر کوچکتر او در سال ۱۸۸۰ در سن شش سالگی بر اثر دیفتری درگذشت. ازدواج با مارگارت دومین ازدواج چارلز بود. ازدواج اول او قبل از مرگ همسرش در سال ۱۸۶۶ بود. خانواده دیویسون به ساوبریج‌وورث، هرتفوردشر نقل مکان کردند، در حالی که امیلی هنوز نوزاد بود. تا ۱۱ سالگی در خانه تحصیل کرد. هنگامی که والدینش به لندن نقل مکان کردند، او به یک مدرسه روزانه رفت، سپس یک سال را در دانکرک فرانسه گذراند. هنگامی که او ۱۳ سال داشت به
دانکرک فرانسه گذراند. هنگامی که او ۱۳ سال داشت به دبیرستان مدرسه مقدماتی کنزینگتون رفت و بعداً در سال ۱۸۹۱ برای تحصیل ادبیات، بورسیه ای را به کالج رویال هالووی برد. پدرش در اوایل سال ۱۸۹۳ درگذشت و او مجبور شد به تحصیل خود پایان دهد زیرا مادرش توانایی پرداخت هزینه‌های ۲۰ پوندی در هر ترم را نداشت. پس از ترک هالووی، دیویسون به یک سرپرست تبدیل شد و عصرها به مطالعه ادامه داد. او به اندازه کافی پول پس‌انداز کرد تا در کالج سنت هیو، آکسفورد، برای یک ترم ثبت نام کند تا بتواند در امتحانات نهایی شرکت کند. او در زبان
تا بتواند در امتحانات نهایی شرکت کند. او در زبان انگلیسی به افتخارات درجه یک دست یافت، اما نتوانست فارغ‌التحصیل شود زیرا مدارک تحصیلی آکسفورد برای زنان موجود نبود. او بین سالهای ۱۸۹۵ و ۱۸۹۶ برای مدت کوتاهی در یک مدرسه کلیسا در ادگباستون کار کرد، اما این کار را دشوار دید و به Seabury، یک مدرسه خصوصی در وورتینگ نقل مکان کرد. او در سال ۱۸۹۸ شهر را ترک کرد و معلم خصوصی و سرپرست خانواده ای در نورث همپتون شایر شد. در سال ۱۹۰۲ برای دریافت مدرک در دانشگاه لندن شروع به خواندن درس کرد. او در سال ۱۹۰۸ با درجه سه
شروع به خواندن درس کرد. او در سال ۱۹۰۸ با درجه سه ممتاز فارغ‌التحصیل شد. فعالیت. دیویسون در نوامبر ۱۹۰۶ به اتحادیه اجتماعی و سیاسی زنان املین پنکهرست پیوست. دیویسون به مبارزات انتخاباتی WSPU پیوست و در طول راهپیمایی‌ها افسر سازمان و مباشر ارشد شد. در سال ۱۹۰۸ یا ۱۹۰۹ او شغل خود را به عنوان آموزگار ترک کرد و تمام زمانش را وقف اتحادیه کرد. او شروع به انجام اقدامات تقابلی فزاینده ای کرد، که باعث شد سیلویا پانکهورست دختر املین و عضو تمام وقت WSPU او را به عنوان «یکی از جسورترین و بی پرواترین مبارزان» توصیف
«یکی از جسورترین و بی پرواترین مبارزان» توصیف کند. در مارس ۱۹۰۹ او برای اولین بار دستگیر شد. او بخشی از یک هیئت ۲۱ زن بود که از کاکستون هال برای دیدن نخست‌وزیر، هربرت هنری اسکویت راهپیمایی کردند، راهپیمایی با درگیری با پلیس به پایان رسید و او به دلیل تعرض به پلیس دستگیر و به یک ماه زندان محکوم شد.
هاینریش فردریش فون دیز (زاده ۲ سپتامبر ۱۷۵۱ – درگذشته ۷ آوریل ۱۸۱۷) یک دیپلمات و شرق‌شناس آلمانی بود. او در سال ۱۷۸۹ توسط فردریک کبیر به دلیل خدمات دیپلماتیک خود به عنوان کاردار پروس در امپراتوری عثمانی منصوب شد. زندگی‌نامه. دیز در ۲ سپتامبر ۱۷۵۱ در برنبورگ، آنهالت-برنبورگ به دنیا آمد. پدرش کریستین فردریش دیز تاجر نساجی اهل برنبورگ بود. مادرش، ماریا الیزابت زولیکوفر، اهل ماگدبورگ، پادشاهی پروس بود. خانواده‌اش مدت کوتاهی پس از تولد او از برنبورگ به ماگدبورگ نقل مکان کردند. او قبل از تحصیل در رشته حقوق در سال
مکان کردند. او قبل از تحصیل در رشته حقوق در سال ۱۷۶۹ به مدرسه‌ای در ماگدبورگ رفت. وی پس از پایان تحصیلات خود به عنوان وکیل پایه یک دادگستری در پروس مشغول به کار شد و به عنوان منشی دادگاه منصوب شد. او پس از چند سال کار در خدمات دولتی، در سال ۱۷۸۴ از سوی فردریک کبیر برای یک کار دیپلماتیک به قسطنطنیه اعزام شد. امپراتور به درخواست او، دیز را به عنوان کاردار پروس در امپراتوری عثمانی منصوب کرد. او در این سمت از سال ۱۷۸۶ تا ۱۷۹۰ در کاخ طوپقاپو خدمت می‌کرد او به عنوان یک دیپلمات، یک اتحاد رسمی بین عثمانی‌ها و
عنوان یک دیپلمات، یک اتحاد رسمی بین عثمانی‌ها و پروس‌ها را در ۳۱ ژانویه ۱۷۹۰ امضا کرد. او به عنوان پاداشی برای خدمات دیپلماتیک خود، در سال ۱۷۸۶ به مقام اشرافی ارتقا یافت. پس از نجیب شدن، به او این حق داده شد که عبارت اصیل «فون» را در نام خانوادگی خود قرار دهد. او تا سال ۱۷۹۱ به عنوان شورای هیئت مخفی در قسطنطنیه به خدمت خود ادامه داد، زمانی که به دلیل جنگ روسیه و ترکیه از کار برکنار شد. او به برلین نقل مکان کرد و در آنجا با فرستاده ویژه عثمانی احمد عظمی افندی کار کرد. او اواخر همان سال کشور را ترک کرد و به
کار کرد. او اواخر همان سال کشور را ترک کرد و به کلبرگ نقل مکان کرد و تا سال ۱۸۰۷ در آنجا ماند و در آنجا به عنوان خیر، در کلیسای جامع عروج خدمت کرد. او در اواخر عمر خود یک محقق خصوصی و آزاداندیش بود و در ویلای خود که مشرف به شپری در نزدیکی برلین بود، کتاب‌ها، نقاشی‌های ایرانی و آثار باستانی را جمع‌آوری می‌کرد. او به عنوان یک روشنفکر با یوهان ولفگانگ فون گوته، آگوست تولوک و یوهان ویلهلم لودویگ گلیم ارتباط داشت و آثار مختلفی در مورد فرهنگ مشرق نوشت. او در سال ۱۸۱۴ به عضویت افتخاری آکادمی علوم پروس درآمد و در
۱۸۱۴ به عضویت افتخاری آکادمی علوم پروس درآمد و در سال ۱۸۱۶ عضو خارجی آکادمی علوم گوتینگن شد. دیز در ۷ آوریل ۱۸۱۷ درگذشت و دارایی هنگفت و کتابخانه‌ای متشکل از ۱۷۰۰۰ کتاب را به جای گذاشت که به کتابخانه دولتی پروس و کلیسای جامع برلین به ارث رسید.
اف اچ آی ایمز یا بسته شبیه‌سازی ملکولی التدا به ساکن مؤسسه فیتز هابر (گاهی به اختصار ایمز خوانده می‌شود)(به انگلیسی:fhi-aims or Institute Fritz Haber ab initio molecular simulations) یک بسته نرم‌افزاری برای علم محاسبات مولکولی و مواد است که در فرترن نوشته شده‌است. از نظریه تابعی چگالی و تئوری اختلال بس ذره ای برای شبیه‌سازی خواص شیمیایی و فیزیکی اتم‌ها، مولکول‌ها، نانوساختارها، جامدات و سطوح استفاده می‌کند. این مجموعه در ابتدا در مؤسسه فریتز هابر در برلین توسعه یافت و توسعه مداوم کد منبع اف اچ آی ایمز اکنون
یافت و توسعه مداوم کد منبع اف اچ آی ایمز اکنون توسط یک جامعه جهانی از مؤسسات تحقیقاتی همکار هدایت می‌شود. بررسی اجمالی. بسته نرم‌افزاری اف اچ آی ایمز یک کد ساختار الکترونیکی تمام الکترونی و با پتانسیل کامل است که از توابع پایه اتم محور عددی برای محاسبات ساختار الکترونیکی خود استفاده می‌کند. مجموعه پایه جایگزیده، پردازش دقیق همه الکترون‌ها را در یک پایه در سیستم‌های تناوبی و غیر تناوبی بدون تکیه بر تقریب حالت‌های هسته، مانند شبه پتانسیل‌ها، امکان‌پذیر می‌سازد. نکته مهم این است که مجموعه‌های پایه دقت عددی