payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اتحادیه ضعیف. اثبات شرط دوم را می‌توان به همین ترتیب اثبات کرد. اختصار. اثبات این خاصیت را می‌توان با توجه ثابت کرد formula_137 ، که هر برابری آن توسط formula_135 و formula_132 ، به ترتیب. تقاطع. برای توزیع‌های احتمال کاملاً مثبت، موارد زیر نیز صادق است: با فرض: با استفاده از این برابری، همراه با قانون احتمال کل در formula_142 اعمال می‌شود: از آنجا که formula_144 و formula_145 ، نتیجه می‌شود که formula_146 . نکته فنی: از آنجایی که این مفاهیم برای هر فضای احتمالی صدق می‌کنند، اگر کسی یک جهان فرعی را با شرطی
صدق می‌کنند، اگر کسی یک جهان فرعی را با شرطی کردن همه چیز بر روی متغیر دیگری در نظر بگیرد، همچنان پابرجا خواهد بود. "ک". مثلاً، formula_147 همچنین به این معنی است که formula_148 .
سایمون شرکلیف سفیر بریتانیا در جمهوری اسلامی ایران بود که طی سال‌های ۹۷ تا ۱۴۰۳ فعالیت می‌کرد. شرکلیف در تاریخ ۳۱ خرداد ۹۷ جانشین رابرت مکر شد که از اردیبهشت سال ۹۷ عهده‌دار این مقام بود. او فارغ‌التحصیل دانشگاه کمبریج است و پیش از پیوستن به وزارت خارجه بریتانیا، به مدت دو سال داوطلبانه آموزگار شیمی در یکی از مدارس دولتی در تانزانیا بوده است. سایمون شرکلیف از سال ۱۹۹۸ در وزارت خارجه بریتانیا مشغول به کار است و بین سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۳ دبیر دوم سفارت بریتانیا در تهران بوده است. از دیگر سمت‌های وی می‌توان به
در تهران بوده است. از دیگر سمت‌های وی می‌توان به رئیس اداره جنوب آسیا، رئیس اداره ضد تروریسم، سفیر بریتانیا در یمن، دبیر اول سفارت بریتانیا در آمریکا و مدیرکل امنیت ملی در وزارت خارجه بریتانیا اشاره کرد. شرکلیف با اما لوئیز ازدواج کرده و دارای دو فرزند است. منابع. https://www.gov.uk/government/people/simon-shercliff https://en.m.wikipedia.org/wiki/Simon_Shercliff
ذوب سریع () یک فرایند ذوب برای سنگ معدن‌های حاوی گوگرد از جمله کالکوپیریت است. این فرایند توسط شرکت فولاد Outokumpu در فنلاند توسعه یافت و برای اولین بار در کارخانه Harjavalta در سال ۱۹۴۹ برای ذوب سنگ مس استفاده شد. همچنین برای تولید نیکل و سرب سازگار شده‌است. دومین سیستم ذوب تشعشعی توسط شرکت بین‌المللی نیکل (' INCO ') توسعه داده شد و طراحی خوراک کنسانتره متفاوتی در مقایسه با کوره تشعشعی Outokumpu دارد. کوره تشعشعی Inco دارای مشعلهای تزریق کنسانترهٔ دیوارهٔ انتهایی و یک خروج گاز زباله مرکزی است، در حالی که
انتهایی و یک خروج گاز زباله مرکزی است، در حالی که کوره تشعشعی Outokumpu دارای یک شفت واکنش با آب خنک در یک انتهای ظرف و یک گاز ضایعاتی است. در انتهای دیگر بگیرید در حالی که کوره تشعشعی INCO در سادبری اولین استفاده تجاری از ذوب تشعشعی اکسیژن بود، کمتر ذوب کننده از کوره فلاش INCO نسبت به کوره تشعشعی اوتوکومپو استفاده می‌کرد. ذوب سریع با هوای غنی شده با اکسیژن ("گاز واکنش") از انرژی موجود در کنسانتره برای تأمین بیشتر انرژی مورد نیاز کوره‌ها استفاده می‌کند. کنسانتره باید قبل از تزریق به کوره‌ها خشک شود و در
باید قبل از تزریق به کوره‌ها خشک شود و در مورد فرایند Outokumpu، برخی از کوره‌ها از یک بخاری اختیاری برای گرم کردن گاز واکنش معمولاً به ۱۰۰–۴۵۰ استفاده می‌کنند. درجه سانتی گراد واکنش‌های کوره‌های ذوب تشعشعی باعث تولید مس مات، اکسیدهای آهن و دی‌اکسید گوگرد می‌شود. ذرات واکنش داده شده در حمامی در انتهای کوره می‌ریزند، جایی که اکسیدهای آهن با شارهایی مانند سیلیس و سنگ آهک واکنش داده و سرباره تشکیل می‌دهند. در بیشتر موارد، سرباره را می‌توان پس از مدتی تمیز کردن دور انداخت و مات را بیشتر در مبدل‌ها برای تولید
دور انداخت و مات را بیشتر در مبدل‌ها برای تولید مس تاول زدایی کرد. در برخی موارد که کوره‌های تشعشعی با کنسانتره حاوی مقدار کافی مس زیاد تغذیه می‌شوند، کنسانتره مستقیماً در یک کوره اوتوکومپو به تاول تبدیل می‌شود و تبدیل بیشتر ضروری نیست. دی‌اکسید گوگرد تولید شده توسط ذوب سریع معمولاً در کارخانه اسید سولفوریک جذب می‌شود و اثرات زیست‌محیطی عمده ذوب را از بین می‌برد. Outotec، که قبلاً بخش فناوری Outokumpu بود، اکنون حق اختراع Outokumpu را در مورد این فناوری در اختیار دارد و به آن در سراسر جهان مجوز می‌دهد.
در اختیار دارد و به آن در سراسر جهان مجوز می‌دهد. INCO در سال ۲۰۰۶ توسط شرکت Vale برزیل خریداری شد.
تیتانات استرانسیوم اکسیدی از استرانسیوم و تیتانیوم با فرمول شیمیایی SrTiO3 است. در دمای اتاق، یک مادهٔ متقارن‌المرکز پاراالکتریک با ساختار پروسکایتی است. در دماهای پایین به یک گذار فازی فروالکتریک با ثابت دی الکتریک خیلی بزرگی می‌رسد (در حدود 104) اما همچنان در پایین‌ترین دماها پاراالکتریک باقی می‌ماند. این اتفاق در نتیجهٔ نوسانات کوانتومی رخ می‌دهد که منجر به تبدیل شدن به یک پاراالکتریک کوانتومی می‌شود. مدت‌ها تصور می‌شد که این ماده تماماً به‌طور مصنوعی ساخته می‌شود، تا اینکه در سال ۱۹۸۲ همتای طبیعی آن -
می‌شود، تا اینکه در سال ۱۹۸۲ همتای طبیعی آن - که در سیبری کشف شد و توزونیت نام گرفت - توسط IMA شناسایی شد. تاوزونیت یک ماده معدنی بسیار نادر در طبیعت است که به صورت بلورهای بسیار ریز وجود دارد. مهمترین کاربرد آن در شکل سنتز شده آن بوده‌است که گاهی به عنوان یک شبیه‌ساز الماس، در اپتیک دقیق، در وریستورها و در سرامیک‌های پیشرفته دیده می‌شود. توزونیت به افتخار لو ولادیمیروویچ توزون (۱۹۱۷–۱۹۸۹)، ژئوشیمیدان روسی، نام‌گذاری شده‌است. نام‌های تجاری منسوخ شده برای این محصول مصنوعی "مزوتیتانات" "استرانسیم"، "دیاژم" و
محصول مصنوعی "مزوتیتانات" "استرانسیم"، "دیاژم" و "مارولیت است". این محصول در حال حاضر با نام "فبولیت" برای کاربرد در جواهرآلات به بازار عرضه می‌شود. غیر از نوع محلی آن یعنی توده مورون در جمهوری سخا، تاوزونیت طبیعی در سرو سارامبی، دپارتمان کنسپسیون، پاراگوئه، و در امتداد رودخانه کوتاکی هونشو، ژاپن نیز یافت می‌شود. خواص. SrTiO 3 دارای یک شکاف باند غیر مستقیم با انرژی ۳٫۲۵ الکترون‌ولت و یک شکاف مستقیم با انرژی ۳٫۷۵ الکترون‌ولت در محدوده معمول نیمه هادی‌ها است. تیتانات استرانسیوم مصنوعی دارای یک ثابت دی
است. تیتانات استرانسیوم مصنوعی دارای یک ثابت دی الکتریک بسیار بزرگ (۳۰۰) در دمای اتاق و میدان الکتریکی ضعیفی است. این ماده مقاومت ویژه‌ای بیش از 109 Ω-cm برای کریستال‌های بسیار خالص دارد. همچنین در خازن‌های ولتاژ بالا استفاده می‌شود. با در معرض قرار دادن حامل‌های بار الکتریکی متحرک با دوپ کردن سرب، رفتار فلزی فرمی مایع در تراکم کم حاملان بار از خود نشان می‌دهد. در چگالی الکترونی بالا، تیتانات استرانسیوم در دمای پایین‌تر از ۰٫۳۵ کلوین ابررسانا می‌شود و اولین عایق و اکسیدی است که به عنوان ابررسانا کشف
اولین عایق و اکسیدی است که به عنوان ابررسانا کشف شده‌است. تیتانات استرانسیوم هم بسیار چگال تر (وزن مخصوص ۴٫۸۸ برای نمونهٔ طبیعی، ۵٫۱۳ برای نمونهٔ مصنوعی) و هم بسیار نرم‌تر (با سختی Mohs 5.5 برای نمونهٔ مصنوعی، و ۶–۶٫۵ برای نمونهٔ طبیعی) از الماس است. سیستم کریستالی آن مکعبی است و ضریب شکست آن (۲٫۴۱۰ - اندازه‌گیری شده با نور سدیم، با طول موج ۵۸۹٫۳ نانومتر) تقریباً مشابه الماس است (با مقدار ۲٫۴۱۷)، اما پراکنش (ویژگی نوری که مسبب «درخشش» سنگ‌های قیمتی برش خورده‌است) تیتانات استرانسیوم ۴٫۳ برابر الماس است، با
تیتانات استرانسیوم ۴٫۳ برابر الماس است، با مقدار ۰٫۱۹۰ (در فاصله B-G). این منجر به نمایش تکان‌دهنده آتش در مقایسه با الماس و شبیه‌سازهای الماس مانند YAG, GAG, GGG, Cubic Zirconia و Moissanite می‌شود. مواد مصنوعی معمولاً شفاف و بی‌رنگ هستند، اما می‌توان آن‌ها را با برخی از فلزات خاکی کمیاب یا واسطه دوپ کرد تا رنگ‌های قرمز، زرد، قهوه‌ای و آبی ایجاد کند. تاوزونیت طبیعی معمولاً نیمه شفاف تا مات با سایه‌های قهوه ای مایل به قرمز، قرمز تیره یا خاکستری است. هردو دارای جلای آدامانتین (الماس مانند) هستند. تیتانات
دارای جلای آدامانتین (الماس مانند) هستند. تیتانات استرانسیوم با یک شکستگی مخروطی بسیار ترد محسوب می‌شود. مواد طبیعی معمولاً مکعب یا هشت وجهی هستند و رگه‌هایی قهوه ای دارند. به کمک یک طیف‌سنجی دستی (دید مستقیم)، مواد مصنوعی دوپ‌شده طیف جذبی گسترده‌ای از خود نشان می‌دهند که اتفاق معمولی برای سنگ‌های دوپ‌شده‌است. مادهٔ مصنوعی دارای نقطهٔ ذوب حدود ۲۰۸۰ درجهٔ سانتی‌گراد (معادل ۳۷۷۶ درجهٔ فارنهایت) است و به آسانی توسط هیدروفلوئوریک اسید خورده می‌شود. تحت فشار جزئی بسیار کم اکسیژن، تیتانات استرانسیوم از طریق
جزئی بسیار کم اکسیژن، تیتانات استرانسیوم از طریق تصعید نامتجانس استرانسیوم در دمایی بسیار کمتر از دمای ذوب تجزیه می‌شود. در دماهای کمتر از ۱۰۵ کلوین، ساختار مکعبی آن به چهاروجهی تبدیل می‌شود. از تک کریستال‌های آن می‌توان به عنوان پنجره‌های نوری و اهداف رسوبی با کیفیت بالا استفاده کرد. SrTiO 3 یک لایهٔ عالی برای رشد اپیتکسیال ابررساناهای دمابالا و بسیاری از لایه‌های نازک با پایهٔ اکسید است. به ویژه به عنوان بستری برای رشد سطح مشترک آلومینات لانتانیم و تیتانات استرانسیم شناخته شده‌است. دوپ کردن تیتانات
استرانسیم شناخته شده‌است. دوپ کردن تیتانات استرانسیوم با نیوبیم آن را رسانای الکتریکی می‌کند که یکی از تنها بسترهای تک کریستالی رسانای تجاری برای رشد اکسیدهای پروسکایت است. پارامتر شبکهٔ حجیم آن با اندازهٔ ۳٫۹۰۵Å باعث شده تا به عنوان بستری برای رشد بسیاری از اکسیدهای دیگر، از جمله منگنیت‌های خاکی کمیاب،لانتانیت‌ها، و آلومینات لانتانیم (LaAlO3)، استرانسیم روتنات (SrRuO3) و بسیاری دیگر مناسب باشد. فضای خالی اکسیژن درکریستال SrTiO3 و لایه‌های نازک نسبتاً رایج است. فضای خالی اکسیژن باعث القای الکترون‌های آزاد
است. فضای خالی اکسیژن باعث القای الکترون‌های آزاد در نوار رسانایی ماده می‌شود و آن را رساناتر و مات‌تر می‌کند. این فضاهای خالی می‌تواند در اثر قرار گرفتن در معرض شرایط کاهشی مانند خلاء زیاد در دماهای بالا ایجاد شود. لایه‌های باکیفیت اپیتکسیال SrTiO3 را می‌توان روی سیلیکون بدون تشکیل دی‌اکسید سیلیکون رشد داد و در نتیجه SrTiO3 را به یک ماده دی‌الکتریک گیت جایگزین تبدیل کرد. این کار همچنین امکان ادغام سایر اکسیدهای پروسکایت لایه‌نازک را روی سیلیکون فراهم می‌کند. نتایج حاکی از آن است که SrTiO 3 دارای رسانایی
نتایج حاکی از آن است که SrTiO 3 دارای رسانایی نوری پایداری است، به طوری که قرار گرفتن کریستال در معرض نور، اندازهٔ رسانایی الکتریکی آن را بیش از ۲ مرتبه افزایش می‌دهد. بعد از خاموش شدن چراغ، رسانایی الکتریکی افزایش یافته برای چندین روز با کاهشی قابل صرف نظر دوام پیدا می‌کند. با توجه به رسانایی یونی و الکترونیکی قابل توجه SrTiO 3، این ماده پتانسیل زیادی برای استفاده به عنوان رسانای مخلوط قوی دارد. سنتز. تیتانات استرانسیوم مصنوعی یکی از چندین تیتاناتی است که در اواخر دههٔ ۱۹۴۰ و اوایل دههٔ ۱۹۵۰ به ثبت رسید.
در اواخر دههٔ ۱۹۴۰ و اوایل دههٔ ۱۹۵۰ به ثبت رسید. تیتانات‌های دیگر تیتانات باریم و تیتانات کلسیم بودند. تحقیقات عمدتاً در شرکت ملی سرب (که بعداً به صنایع NL تغییر نام یافت) در ایالات متحده توسط لئون مرکر و لانگتری ای. لیند انجام می‌شد. مرکر و لیند برای اولین بار در ۱۰ فوریه سال ۱۹۵۳ روند رشد را ثبت کردند. تعدادی از اصلاحات متعاقباً طی چهار سال آینده به ثبت رسید، مانند بهبودهایی در پودر تغذیه و افزودن دوپ‌کننده‌های رنگزا. اصلاحی در فرایند اولیهٔ Verneuil (همچنین با اسم شناخته شدهٔ دیگر شعله‌همجوشی) روش
(همچنین با اسم شناخته شدهٔ دیگر شعله‌همجوشی) روش مطلوب رشد است. یک لولهٔ دمنده اکسیژن-هیدروژن معکوس استفاده می‌شود، درحالی که پودر تغذیهٔ مخلوط شده با اکسیژن به روش معمول با دقت از طریق لولهٔ دمنده تغذیه می‌شود، با این تفاوت که یک لوله سوم برای رساندن اکسیژن افزوده می‌شود- ایجاد یک مشعل "تریکن." اکسیژن اضافی برای تشکیل موفقیت‌آمیز تیتانات استرانسیوم مورد نیاز است. در غیر این صورت به دلیل جزء تیتانیوم‌دار به‌طور کامل اکسید نمی‌شود. نسبت حجمی هیدروژن به اکسیژن در حدود ۱٫۵ است. پودر تغذیهٔ خالص سازی شده ابتدا
در حدود ۱٫۵ است. پودر تغذیهٔ خالص سازی شده ابتدا با تولید نمک اگزالات دوگانه تیتانیل (SrTiO(C 2 O 4) 2 · 2 H 2 O) با واکنش کلرید استرانسیوم (Sr Cl 2) و اسید اگزالیک ((COO H) 2 · 2 H2 O) با تتراکلرید تیتانیوم (TiCl4) حاصل می‌شود. نمک شسته می‌شود تا کلرید کاملاً حذف شود و سپس تا ۱۰۰۰ درجهٔ سلسیوس به منظور تولید یک پودر دانه‌ای از ترکیب مورد نیاز با آزادی جریان یافتن حرارت‌دهی می‌شود، و سپس آسیاب و الک می‌شود تا اطمینان حاصل شود که اندازه همه ذرات بین ۰٫۲–۰٫۵ میکرومتر است. پودر تغذیه از میان شعله
بین ۰٫۲–۰٫۵ میکرومتر است. پودر تغذیه از میان شعله اکسیژن-هیدروژن عبور کرده، ذوب شده و روی یک پایه چرخان که به آرامی پایین می‌آید، می‌افتد. ارتفاع پایه دائماً تنظیم می‌شود تا بالای آن در موقعیت مطلوب در زیر شعله نگه داشته شود، و پس از چند ساعت پودر مذاب خنک و متبلور می‌شود و یک ساختار تک‌ساقهٔ گلابی شکل یا کریستال بول را تشکیل می‌دهد. این کریستال معمولاً بیشتر از ۲٫۵ سانتی‌متر قطر و ۱۰ سانتی‌متر طول ندارد. این ساختار در ابتدا به رنگ سیاه مات است که برای بی‌رنگ شدن کریستال و کاهش تنش نیاز به بازپخت بیشتر در
شدن کریستال و کاهش تنش نیاز به بازپخت بیشتر در فضای اکسید کننده دارد. این عمل در دمای بیش از ۱۰۰۰درجه سلسیوس به مدت ۱۲ ساعت انجام می‌شود. لایه‌های نازک SrTiO 3 را می‌توان با روش‌های مختلف از جمله رسوب لیزر پالسی، اپیتاکسی پرتو مولکولی، کندوپاش RF و رسوب لایه اتمی به صورت همپایی رشد داد. در اکثر لایه‌های نازک، روش‌های رشد مختلف می‌تواند منجر به تفاوت‌های قابل توجهی در چگالی عیب و ناخالصی و کیفیت کریستالی شود که در نتیجه تغییرات زیادی در خواص الکترونیکی و نوری ایجاد می‌کند. کاربرد به شکل شبیه‌ساز الماس.
نوری ایجاد می‌کند. کاربرد به شکل شبیه‌ساز الماس. ساختار مکعبی و پراش بالای آن تا مدتی تیتانات استرانسیوم مصنوعی را به انتخاب اصلی برای شبیه‌سازی الماس تبدیل کرد. در آغاز در حدود سال ۱۹۵۵، مقادیر زیادی تیتانات استرانسیم فقط برای این هدف تولید شد. تیتانات استرانسیوم در آن زمان در رقابت با روتیل مصنوعی ("تیتانیا") بود، و این مزیت را داشت که فاقد رنگ زرد جزئی نامطلوب و شدیدی که ماده دوم داشت بود. با وجود اینکه نرم‌تر بود، به‌طور قابل توجهی به الماس شبیه‌تر بود. با این حال، با تحت‌الشعاع قرار گرفتن توسط
بود. با این حال، با تحت‌الشعاع قرار گرفتن توسط شبیه‌سازهای "بهتر" نهایتاً هر دو استفاده‌ای ندارند: اول توسط گارنت ایتریم آلومینیوم (YAG) و مدت کوتاهی پس از آن با گادولینیم گالیم گارنت (GGG)؛ و در نهایت توسط شبیه‌ساز نهایی از نظر شباهت به الماس و مقرون به صرفه بودن (تا به امروز)، زیرکونیای مکعبی. با وجود منسوخ بودن، تیتانات استرانسیوم هنوز تولید می‌شود و به‌طور متناوبی در جواهرات دیده می‌شود. این یکی از پرهزینه‌ترین شبیه‌سازهای الماس است و به دلیل کمیاب بودن آن، کلکسیونرها ممکن است برای نمونه‌های بزرگتر از
آن، کلکسیونرها ممکن است برای نمونه‌های بزرگتر از ۲ قیراط (۴۰۰ میلی‌گرم) حق بیمه بپردازند. به عنوان یک شبیه‌ساز الماس، تیتانات استرانسیوم زمانی که با مله یعنی سنگ‌های کمتر از دو قیراط (۴۰ میلی‌گرم) مخلوط شود، و همچنین وقتی که از آن به عنوان ماده پایه برای "سنگ کامپوزیت یا دوتایی استفاده می‌شود" (به عنوان مثال، کوراندوم مصنوعی به عنوان تاج یا بالای سنگ) فریبنده‌ترین است. در زیر میکروسکوپ، گوهرشناسان تیتانات استرانسیم را از الماس با نرمی شکل‌دهنده- که با ساییدگی‌های سطحی آشکار می‌شود- و پراکش‌های بیش از حد
سطحی آشکار می‌شود- و پراکش‌های بیش از حد (به چشم فرد آموزش دیده) و حباب‌های گاز موضعی که بقایای سنتز هستند، تشخیص می‌دهند. دوتایی‌ها را می‌توان با یک خط اتصال در کمربند ("کمر" سنگ) و حباب‌های هوای مسطح شده یا چسب که در داخل سنگ در نقطه اتصال قابل مشاهده است، تشخیص داد. کاربرد در ژنراتورهای ترموالکتریک رادیوایزوتوپ. با توجه به نقطهٔ ذوب بالا و نامحلول بودن آن، تیتانات استرانسیم به عنوان یک مادهٔ حاوی استرانسیوم ۹۰ در ژنراتورهای ترموالکتریک رادیوایزوتوپ، مانند سری سنتینل ایالات متحده و بتا-M شوروی استفاده
سری سنتینل ایالات متحده و بتا-M شوروی استفاده شده‌است. کاربرد در سلول‌های سوختی اکسید جامد. رسانایی مخلوط تیتانات استرانسیوم برای استفاده در سلول‌های سوختی اکسید جامد (SOFC) مورد توجه قرار گرفته‌است. این ماده رسانایی الکترونیکی و یونی‌ای از خود نشان می‌دهد که برای الکترودهای SOFC مفید است زیرا در هر دو طرف سلول تبادل گاز و یون‌های اکسیژن در ماده و الکترون‌ها وجود دارد. تیتانات استرانسیوم با مواد مختلفی برای استفاده در طرف‌های مختلف سلول سوختی دوپ می‌شود. در سمت سوخت (آند)، جایی که اولین واکنش رخ می‌دهد،
در سمت سوخت (آند)، جایی که اولین واکنش رخ می‌دهد، اغلب با لانتانیم دوپ می‌شود تا تیتانات استرانسیوم دوپ شده با لانتانیم (LST) تشکیل شود. در این مورد، مکان A یا موقعیتی در سلول واحد که استرانسیم معمولاً در آن قرار می‌گیرد، گاهی اوقات توسط لانتانیم پر می‌شود. این امر باعث می‌شود که ماده خواص نیمه‌هادی نوع n، از جمله رسانایی الکترونیکی از خود نشان دهد. همچنین به دلیل تحمل ساختار پروسکایت برای فضاهای خالی اکسیژن، هدایت یونی اکسیژن از خود نشان می‌دهد. این ماده دارای ضریب انبساط حرارتی مشابه با ضریب انبساط
دارای ضریب انبساط حرارتی مشابه با ضریب انبساط الکترولیت متداول زیرکونیای تثبیت شده با ایتریا (YSZ)، پایداری شیمیایی در طی واکنش‌هایی که در الکترودهای سلول سوختی رخ می‌دهد، و رسانایی الکترونیکی تا 360 S/cm تحت شرایط عملیاتی SOFC می‌باشد. یکی دیگر از مزایای کلیدی این LSTها این است که در برابر سمی شدن با گوگرد مقاوم است، که اتفاقی است که در مورد آندهای نیکل-سرامیک (سرمت) که در حال حاضر استفاده می‌شود، رخ می‌دهد. یکی دیگر از ترکیبات مرتبط فریت استرانسیم تیتانیوم (STF) است که به عنوان ماده کاتدی (سمت اکسیژن) در
(STF) است که به عنوان ماده کاتدی (سمت اکسیژن) در SOFCها استفاده می‌شود. این ماده همچنین رسانایی مخلوط یونی و الکترونیکی از خود نشان می‌دهد که حائز اهمیت است، زیرا به این معنی است که واکنش کاهشی‌ای که در کاتد اتفاق می‌افتد می‌تواند در یک محدوده وسیع‌تر رخ دهد. بر اساس این ماده با افزودن کبالت در مکان B (با جایگزین کردن تیتانیوم) و همچنین آهن، ماده STFC یا STF جایگزین شده با کبالت به‌دست می‌آید که پایداری قابل توجهی به عنوان یک ماده کاتدی و همچنین مقاومت قطبش کمتری نسبت به سایر مواد کاتدی معمول مانند فریت
کمتری نسبت به سایر مواد کاتدی معمول مانند فریت کبالت لانتانیم استرانسیم نشان می‌دهد. این کاتدها همچنین این مزیت را دارند که حاوی فلزات خاکی کمیاب نیستند. این موضوع آنها را ارزان‌تر از بسیاری از گزینه‌های جایگزین می‌کند.
ضریب شدت تنش، formula_1، در مکانیک شکست برای پیش بینی وضعیت تنش (شدت تنش) در نزدیکی نوک ترک یا شکاف ناشی از بار از راه دور یا تنش‌های پسماند به کار می‌رود. ضریب شدت تنش یک ساختهٔ نظری است که معمولاً برای یک ماده الاستیک خطی و همگن اعمال می شود و به عنوان یک معیار شکست برای مواد ترد استفاده می‌شود. همچنین یک تکنیک مهم در مبحث حد مجاز آسیب است. این مفهوم همچنین برای موادی که "تسلیم در مقیاس کوچک" در نوک ترک دارند می‌تواند به کار رود. بزرگی formula_1 به هندسه نمونه، اندازه و محل ترک یا شکاف، و بزرگی و توزیع
نمونه، اندازه و محل ترک یا شکاف، و بزرگی و توزیع بار روی ماده بستگی دارد.که می توان آن را به صورت زیر نوشت: formula_3 که formula_4 تابعی از طول ترک، formula_5، و عرض نمونه، formula_6، و تنش اعمال شده،formula_7 ، است که وابسته به هندسه نمونه می‌باشد. تئوری الاستیک خطی پیش‌بینی می‌کند که توزیع تنش (formula_8) نزدیک نوک ترک، در مختصات قطبی ( formula_9 ) با مبدأ نوک ترک، به شکل زیر است که formula_1 ضریب شدت تنش است (با واحد تنش formula_12 طول 1/2 ) و formula_13 یک کمیت بدون بعد است که با بارگذاری و هندسه تغییر
یک کمیت بدون بعد است که با بارگذاری و هندسه تغییر می کند. از لحاظ نظری، هنگامی که formula_14 به سمت 0 می‌رود، استرس formula_8 به سمت formula_16 می‌رود و منجر به تکین شدن استرس می شود. با این حال، در عمل، این رابطه در نزدیکی نوک (formula_14 کوچک) برقرار نیست. زیرا پلاستیسیته در تنش‌های بیشتر از استحکام تسلیم ماده رخ می‌دهد و روش الاستیک خطی کارایی خود را از دست می‌دهد. با این وجود، اگر ناحیه پلاستیک نوک ترک در مقایسه با طول ترک کوچک باشد، توزیع تنش مجانبی در نزدیکی نوک ترک همچنان قابل اعمال است. ضریب شدت
در نزدیکی نوک ترک همچنان قابل اعمال است. ضریب شدت تنش برای حالت‌های مختلف. در سال 1957، دریافت که تنش‌های اطراف ترک را می‌توان بر حسب یک عامل مقیاس به نام "ضریب شدت تنش" بیان کرد . او دریافت که یک ترک تحت هر بارگذاری دلخواه می تواند به سه نوع حالت مستقل خطی تجزیه شود. این نوع بارگذاری‌ها همانطور که در شکل نشان داده شده است با عنوان حالت‌های I یا II یا III طبقه‌بندی می‌شوند. حالت I یک حالت باز‌شونده (کششی) است که در آن سطوح ترک مستقیماً از هم جدا می شوند. حالت II یک حالت لغزشی ( برشی درون صفحه) است که در آن
II یک حالت لغزشی ( برشی درون صفحه) است که در آن سطوح ترک بر روی یکدیگر در جهت عمود بر لبه جلویی ترک می‌لغزند. حالت III حالت پارگی (برشی برون صفحه) است که در آن سطوح ترک نسبت به یکدیگر و موازی با لبه جلویی ترک، حرکت می کنند. حالت I رایج ترین نوع بارگذاری است که در طراحی مهندسی با آن مواجه می‌شویم. پایین‌نویس‌های مختلفی برای تمایز ضریب شدت تنش برای سه حالت مختلف استفاده می‌شود. ضریب شدت تنش برای حالت I، formula_18 تعیین شده است و در حالت باز شدن ترک استفاده می‌شود. ضریب شدت تنش حالت II، formula_19، برای حالت
ضریب شدت تنش حالت II، formula_19، برای حالت لغزش ترک و ضریب شدت تنش حالت III، formula_20، برای حالت پارگی استفاده می‌شود. این عوامل به این صورت تعریف می شوند: رابطه با سرعت آزادسازی انرژی و J-انتگرال. در شرایط تنش صفحه‌ای، نرخ آزادسازی انرژی کرنش (formula_22) برای یک ترک در حالت خالص I یا II با ضریب شدت تنش مرتبط است: که formula_25 مدول یانگ و formula_26 نسبت پواسون ماده است. که همسانگرد، همگن و الاستیک خطی فرض می‌شود. همچنین فرض شده است که ترک در امتداد جهت ترک اولیه رشد می‌کند. برای شرایط کرنش صفحه‌ای،
ترک اولیه رشد می‌کند. برای شرایط کرنش صفحه‌ای، رابطهٔ معادل، کمی پیچیده‌تر است: برای بارگذاری خالص حالت III، که formula_30 مدول برشی است. برای حالت کلی بارگذاری در کرنش صفحه‌ای، ترکیب خطی برقرار است: رابطهٔ مشابهی برای تنش صفحه‌ای، با جمع کردن مقدار هر سه حالت به دست می‌آید. روابط فوق می‌تواند برای مربوط کردن انتگرال J به ضریب شدت تنش استفاده شود. زیرا ضریب شدت تنش بحرانی. ضریب شدت تنش، formula_1، پارامتری است که بزرگی تنش اعمال شده را بیشتر می‌کند که شامل پارامتر هندسی formula_34 (نوع بار) است. شدت تنش در
هندسی formula_34 (نوع بار) است. شدت تنش در هر حالت مستقیماً با بار اعمال شده به ماده متناسب است. اگر بتوان یک ترک بسیار تیز، یا یک شکاف V شکل در یک ماده ایجاد کرد، حداقل مقدار formula_35 را می‌توان به صورت تجربی تعیین کرد، که همان مقدار بحرانی شدت تنش مورد نیاز برای انتشار ترک است. این مقدار بحرانی که برای بارگذاری حالت I در کرنش صفحه‌ای تعیین شده، چقرمگی شکست بحرانی (formula_36) ماده نامیده می شود. واحد formula_36 تنش ضربدر ریشه طول است (مثلاً MN/m 3/2). واحد formula_36 نشان می‌دهد که تنش شکست ماده در
واحد formula_36 نشان می‌دهد که تنش شکست ماده در فاصله‌ای بحرانی باید به formula_36 برسد تا ترک منتشر شود. ضریب شدت تنش بحرانی حالت I، formula_36، متداول ترین پارامتر طراحی مهندسی در مکانیک شکست است و از این رو اگر بخواهیم مواد مقاوم به شکست را طراحی کنیم که در پل ها، ساختمان‌ها، هواپیماها یا حتی ناقوس‌ها استفاده می‌شود، باید آن را درک کنیم. با پولیش کردن نمی‌توان ترک را تشخیص داد. به طور معمول، اگر یک ترک را بتوان دید، بسیار نزدیک به حالت تنش بحرانی است که توسط ضریب شدت تنش پیش‌بینی می‌شود. معیار G. معیار
توسط ضریب شدت تنش پیش‌بینی می‌شود. معیار G. معیار G یک معیار شکست است که ضریب شدت تنش بحرانی (یا چقرمگی شکست) را به ضرایب شدت تنش برای سه حالت مرتبط می‌کند. این معیار شکست به صورت نوشته می‌شود که formula_42 چقرمگی شکست، formula_43 (برای کرنش صفحه‌ای) و formula_44 (برای تنش صفحه‌ای) است. ضریب شدت تنش بحرانی برای تنش صفحه‌ای اغلب به صورت formula_42 نوشته می‌شود.
سوگیری انتخاب نوعی سوگیری است که هنگام انتخاب افراد، گروه‌ها یا داده‌ها برای تجزیه و تحلیل به وجود می‌آید، به گونه‌ای که تصادفی‌سازی انتخابی مناسبی حاصل نمی‌شود و عدم اطمینان به نتایج یک آزمایش که قرار است نماینده جامعه مورد نظر برای تجزیه و تحلیل باشد، شکل می‌گیرد. گاهی از آن به عنوان اثر انتخاب یاد می‌شود. عبارت «سوگیری انتخاب» اغلب به تحریف یک تجزیه و تحلیل آماری، ناشی از روش جمع‌آوری نمونه‌ها اشاره دارد. اگر بر طرف کردن سوگیری انتخاب در یک نمونه اتفاق نیافتد، ممکن است برخی از نتایج مطالعه نادرست باشد.
ممکن است برخی از نتایج مطالعه نادرست باشد. انواع. از انواع سوگیری که ممکن است هنگام انتخاب نمونه‌ها در یک بررسی آماری ایجاد شود می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: سوگیری نمونه‌گیری. سوگیری نمونه‌گیری خطای سیستماتیک ناشی از یک نمونه غیرتصادفی از یک جامعه است، که باعث می‌شود برخی از اعضای جامعه (یا عوامل غیرانسانی) کمتر از سایرین در آن گنجانده شوند این اتفاق باعث می‌شود یک نمونه مغرضانه، به عنوان نمونه آماری از یک جامعه آماری تعریف شود که در آن همه شرکت کنندگان به‌طور مساوی، تعادل یا عینی مورد بررسی قرار
به‌طور مساوی، تعادل یا عینی مورد بررسی قرار نگرفته‌اند. این سوگیری عمدتاً به عنوان یک نوع فرعی از سوگیری انتخاب طبقه‌بندی و گاهی به‌طور خاص، "سوگیری انتخاب نمونه" در نظر گرفته می‌شود. برخی از محققین نیز آن را به عنوان یک نوع سوگیری جداگانه دسته‌بندی می‌کنند. نمونه‌هایی از سوگیری نمونه‌گیری شامل خود انتخابی، پیش غربالگری شرکت‌کنندگان در کارآزمایی، اتمام آزمون‌های آزمایشی که تکمیل نشدند، سوگیری مهاجرت (با کنار گذاشتن افرادی که اخیراً به منطقه مورد مطالعه رفته یا از آن خارج شده‌اند)، سوگیری طولانی مدت (که در
یا از آن خارج شده‌اند)، سوگیری طولانی مدت (که در آن بیماری به آهستگی با پیش‌آگهی بهتر تشخیص داده می‌شود) و سوگیری زمان (که در آن بیماری زودتر از جمعیت‌های مقایسه شده تشخیص داده می‌شود) می‌شود. سوگیری فرسایشی. "سوگیری" فرسایشی نوعی سوگیری انتخابی است که ناشی از فرسایش (از دست دادن شرکت‌کنندگان) باشد، این موضوع ارتباط نزدیکی با سوگیری بازماندگی دارد که در آن فقط نمونه‌هایی که از یک فرایند «پیروز شده‌اند» در تجزیه و تحلیل حساب می‌شوند. نمونه شبیه سوگیری بازماندگی، سوگیری شکست است، که در آن تنها موضوعاتی که در
سوگیری شکست است، که در آن تنها موضوعاتی که در یک فرایند «شکست خورده‌اند» گنجانده می‌شوند. این سوگیری شامل "ترک آزمایش"، "عدم پاسخ" (میزان پاسخگویی کمتر)، "خروج" و "انحراف پروتکل" است. در آزمایش‌هایی که نتیجه نابرابر باشد، نتایج مغرضانه ای به دست می‌دهد. به عنوان مثال، آزمایشی برای یک برنامه رژیم غذایی صورت می‌گیرد و برخی افراد در ابتدا از آن خارج می‌شوند، در این بین نباید محقق اثر بخشی آزمایش را برای گروهی که آن برنامه را ادامه داده‌اند بررسی کند، بلکه باید خارج شدگان از آن را هم به حساب آورد. از دست دادن
خارج شدگان از آن را هم به حساب آورد. از دست دادن تفاوت آزمودنی‌ها در گروه مستقل و گروه شاهد ممکن است ویژگی‌ها و پیامدهای این گروه‌ها را بدون توجه به مداخله مورد مطالعه، تغییر دهد. از دست دادن پیگیر کننده، شکل دیگری از سوگیری فرسایشی است که عمدتاً در مطالعات پزشکی در یک دوره زمانی طولانی رخ می‌دهد. سوگیری عدم پیگیر کننده آزمایش، می‌تواند تحت تأثیر عوامل محسوس و نامشهود مانند: ثروت، تحصیلات، نوع دوستی، درک اولیه مطالعه و الزامات آن و بسیاری از موارد دیگر صورت پذیرد. همچنین محققین ممکن است توانایی برقراری
پذیرد. همچنین محققین ممکن است توانایی برقراری تماس بعدی با فرد آزمایش‌شونده را نداشته باشند که ناشی از اطلاعات شناسایی ناکافی و جزئیات تماس جمع‌آوری‌شده در مرحله استخدام اولیه و تحقیق است.
شهرستان ماقات یکی از شهرستان‌های استان آتیراو در کشور قزاقستان است. این شهرستان ۲۹۷۴۴ نفر جمعیت دارد.