payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ایرلند منابع مالی تأمین می‌کند، تسلیحات خریداری می‌نماید و حمایت آمریکا را به سوی ارتش جمهوری‌خواه ایرلند جلب می‌نماید. در اواخر دهه ۱۹۲۰ میلادی، سازمان کلن نا گیل همانند بیشتر سازمان‌های ایرلندی-آمریکایی، با مشکلات دست و پنجه نرم می‌کرد. سازمان بر اثر جنگ داخلی ایرلند از قبل می‌لنگید، نه پذیرفتن فیانا فیل باعث یک انشعاب دیگر در میان اعضای سازمان شد. بیشتر آمریکایی-ایرلندی‌ها، ارتش جمهوری‌خواه ایرلند و سازمان فیانا فیل را در آن زمان به عنوان یک سازمان می‌دیدند و خصومت کلن نا گیل و مک‌گریتی با فیانا فیل
و خصومت کلن نا گیل و مک‌گریتی با فیانا فیل باعث انشعاب بیشتر در میان این سازمان شد. تا ژوئیه ۱۹۲۹، عضویت کلن در یکی از دژهای محکم آن در شهر نیویورک به تنها ۶۲۰ عضو پرداخت‌کننده تقلیل یافت. پس از آن، در اکتبر همان سال وال استریت درهم شکست و رکود بزرگ آغاز شد. در ۱۹۳۳ میلادی، پس از این‌که مک‌گریتی به اتهام «ثبت اقلام نادرست در حساب‌داری» مجرم شناخته شد، او تقریباً ورشکسته شده بود. وضعیت معیشت مک‌گریتی پس از آن بهبود یافت که او به یکی از کارگزارهای اصلی بلیت برای بخت‌آزمایی بیمارستان‌های ایرلندی در ایالات
برای بخت‌آزمایی بیمارستان‌های ایرلندی در ایالات متحده مبدل شد. او، دوست شخصی جوی مک‌گرات، بنیان‌گذار بخت‌آزمایی بود. علی‌رغم روزهای سخت کلن نا گیل و زندگی شخصی مک‌گریتی، او هنوز هم به باور خود مبنی بر استفاده از نیروی فیزیکی برای جمهوری‌خواهی ایرلند، پایبند ماند. وی در ۱۹۳۹ میلادی از تقاضای شین راسل برای پیکار بمب‌گذاری «برنامه-S» در بریتانیا حمایت نمود، برنامه‌ای که فاجعه بار از آب درآمد. مک‌گریتی متهم می‌شود که او با هرمان گورینگ در ۱۹۳۹ میلادی در شهر برلین ملاقات نموده و از وی درخواست کمک به ارتش
برلین ملاقات نموده و از وی درخواست کمک به ارتش جمهوری‌خواه ایرلند را نموده‌است که به‌طور غیر مستقیم به «برنامه کاتلین» انجامید. مک‌گریتی دوست دیرین پاتریک مک‌کارتان بود، مک‌کارتان اهل منطقه کاریکمور و یک جمهوری‌خواه پُر حرارت بود. زمانی که مک‌گریتی در ۱۹۴۰ میلادی درگذشت، یک مراسم عشای‌بانی در کلیسای بزرگ سنت مری در دوبلین برگزار گردید. مک‌گریتی در همه عمر خود از باور استفاده از نیروی فیزیکی جمهوری‌خواه، دست نکشید. تعدادی از آثار و مقالات وی در کتابخانه ملی ایرلند نگهداری می‌شوند. او کتابخانه شخصی خود را به
نگهداری می‌شوند. او کتابخانه شخصی خود را به دانشگاه ویلانوا اهدا کرد. ارتش جمهوری‌خواه ایرلند تمامی بیانیه‌های خود را تا ۱۹۶۹ میلادی و قبل از این‌که به ارتش «موقتی» و ارتش «رسمی» تجزیه شود، با نام «جی.جی. مک‌گریتی» امضاء می‌کرد. پس از جدایی، ارتش رسمی جمهوری‌خواه ایرلند به استفاده از این نام ادامه داد، اما ارتش موقتی لقب «پی. اونیل» را انتخاب نمود.
ایالات متحده جزایر ایونی (، ' ) یک دولت یونانی و تحت الحمایه سلطنتی بریتانیا بین سال‌های ۱۸۱۵ و ۱۸۶۴ بود. این دولت ایالت جانشین جمهوری هفت جزیره‌ای در قلمرو جزایر ایونی بود که امروزه در کشور یونان قرار دارند. بریتانیا پس از قطعنامه اتحاد با یونان، به عنوان هدیه این جزایر را به پادشاه تازه به تخت نشسته جرج اول بخشید. تاریخ. قبل از جنگ‌های انقلاب فرانسه، جزایر ایونی بخشی از جمهوری ونیز بودند. هنگامی که معاهده کامپو فرمیو در سال ۱۷۹۷ جمهوری ونیز را منحل کرد، این جزایر به جمهوری فرانسه ضمیمه شدند. بین سال‌های
جزایر به جمهوری فرانسه ضمیمه شدند. بین سال‌های ۱۷۹۸ و ۱۷۹۹، فرانسوی‌ها توسط نیروهای مشترک روسیه و عثمانی بیرون رانده شدند. نیروهای اشغالگر جمهوری جزایر هفت‌گانه را تأسیس کردند که از سال ۱۸۰۰ تا ۱۸۰۷ تحت فرمانروایی تشریفاتی عثمانی و کنترل روسیه از استقلال نسبی برخوردار بود. جزایر ایونی پس از معاهده تیلسیت توسط فرانسوی‌ها اشغال شد. در سال ۱۸۰۹، بریتانیا ناوگان فرانسوی را در جزیره زاکینتوس در ۲ اکتبر شکست داد و کیفالونیا، کیثیرا و زاکینثوس را تصرف کرد. انگلیسی‌ها در سال ۱۸۱۰ اقدام به تصرف لفکادا کردند. جزیره
در سال ۱۸۱۰ اقدام به تصرف لفکادا کردند. جزیره کورفو تا سال ۱۸۱۴ در اشغال فرانسوی‌ها باقی ماند. بر اساس معاهده بین بریتانیای کبیر و [اتریش، پروس و] روسیه، (امضا شده در پاریس در ۵ نوامبر ۱۸۱۵)، با اشاره به جزایر ایونی به عنوان یکی از معاهدات امضا شده در خلال صلح پاریس، بریتانیا تحت الحمایه‌ای این کشور را بر عهده گرفت. جزایر ایونی، و بر اساس این معاهده، امپراتوری اتریش از امتیازات تجاری مشابهی با جزایر بریتانیا برخوردار شد. همان‌طور که در این معاهده توافق شده بود، "منشور قانون اساسی جدید برای دولت" تنظیم شد و
"منشور قانون اساسی جدید برای دولت" تنظیم شد و با تصویب " قانون اساسی میتلند " در ۲۶ اوت ۱۸۱۷، فدراسیونی از هفت جزیره با حضور ژنرال سر توماس میتلند ایجاد شد و رسمیت یافت. این ژنرال بدین ترتیب اولین " لرد کمیساریای عالی جزایر ایونی " شد. چند سال بعد گروه‌های ملی‌گرای یونانی شروع به شکل‌گیری کردند. اگرچه انرژی آن‌ها در سال‌های اولیه برای حمایت از انقلابیون یونانی خود در انقلاب علیه امپراتوری عثمانی معطوف شد، اما پس از استقلال یونان تمرکز خود را به "اتحاد یونان" معطوف کردند. حزب رادیکال‌ها (به یونانی: Κόμμα
معطوف کردند. حزب رادیکال‌ها (به یونانی: Κόμμα των Ριζοσπαστών) در سال ۱۸۴۸ به عنوان یک حزب سیاسی طرفدار اتحاد جوامع یونانی‌تبار تأسیس شد. در سپتامبر ۱۸۴۸ زد و خورد با پادگان بریتانیایی‌ها در Argostoli و Lixouri در Kefalonia منجر به امتیازگیری شورشیان برای اجرای قوانین محلی تحت‌الحمایه و آزادی مطبوعات شد. مردم جزیره تقاضای فزاینده خود را برای اتحاد پنهان نکردند و روزنامه‌های این جزایر مکرراً مقالاتی را در انتقاد از سیاست‌های بریتانیا در تحت‌الحمایه منتشر می‌کردند. در ۱۵ اوت ۱۸۴۹، شورش دیگری آغاز شد که توسط
در ۱۵ اوت ۱۸۴۹، شورش دیگری آغاز شد که توسط سر هنری جورج وارد، که به‌طور موقت حکومت نظامی را رهبری می‌کرد، سرکوب شد. در ۲۶ نوامبر ۱۸۵۰، جان دتوراتوس تایپالدوس، نماینده حزب رادیکال، در پارلمان ایونی قطعنامه‌ای را برای اتحاد جزایر ایونی با یونان پیشنهاد کرد که توسط تعدادی از نمایندگان امضا شد. در سال ۱۸۶۲، حزب به دو جناح «حزب رادیکال متحد» و «حزب رادیکال واقعی» تقسیم شد. در طول دوره حکومت بریتانیا، ویلیام یوئرت گلدستون از جزایر بازدید کرد و برای خشم دولت بریتانیا، اتحاد مجدد آن‌ها با یونان را توصیه کرد. در ۲۹
اتحاد مجدد آن‌ها با یونان را توصیه کرد. در ۲۹ مارس ۱۸۶۴ دولتهای بریتانیای کبیر، یونان، فرانسه و یونان پیمان لندن را امضا کردند که طبق آن، بریتانیا پذیرفت که این جزایر را به کشور یونان بسپارد و بنابراین، در ۲۸ مه، با اعلامیه لرد کمیساریای عالی، جزایر ایونی با یونان متحد شدند. زبان‌ها. بر اساس قانون اساسی دوم جمهوری (۱۸۰۳)، بر خلاف وضعیت در جمهوری جزایر هفت‌گانه، یونانی زبان رسمی اصلی بود. از زمان جمهوری ونیز، زبان ایتالیایی همچنان برای مقاصد رسمی مورد استفاده قرار می‌گرفت. تنها جزیره‌ای که ایتالیایی (ونیزی)
قرار می‌گرفت. تنها جزیره‌ای که ایتالیایی (ونیزی) در آن گسترش بیشتری داشت سفالونیا بود، جایی که تعداد زیادی از مردم ایتالیایی ونیزی را به عنوان زبان اول خود پذیرفته بودند. ایالت‌ها. ایالات متحده جزایر ایونی یک فدراسیون بود. این دولت شامل هفت ایالت جزیره‌ای بود که به هر یک از آن‌ها تعدادی کرسی در پارلمان و سنای ایونی اختصاص داده بودند: حکومت. دولت بریتانیا تحت هدایت یک لرد کمیسر عالی که توسط دولت بریتانیا منصوب شده بود، سازماندهی می‌شد. در مجموع، ده مرد در این سمت خدمت کردند، از جمله ویلیام گلدستون به عنوان
سمت خدمت کردند، از جمله ویلیام گلدستون به عنوان لرد فوق‌العاده کمیساریای عالی در ۱۸۵۸–۱۸۵۹. جزایر ایونی یک مجلس قانونگذاری دو مجلسی به نام «پارلمان ایالات متحده جزایر ایونی» داشت که از مجلس قانونگذاری و سنا تشکیل شده بود. قانون اساسی ۱۸۱۸ همچنین یک دادگاه عالی استیناف به نام شورای عالی دادگستری ایالات متحده جزایر ایونی تأسیس کرد، که رئیس‌جمهور به عنوان رئیس قاضی شناخته می‌شد که بلافاصله پس از رئیس سنا در اولویت قرار می‌گرفت. روسای دادگستری متوالی عبارت بودند از:
شین دو هیون (؛ زادهٔ ۵ نوامبر ۱۹۹۵) بازیگر اهل کره جنوبی است. او بیشتر به خاطر ایفای نقش در مجموعه‌های تلویزیونی همچون "نواقص عشق" (۲۰۱۹)، "پلی‌لیست بیمارستان" (۲۰۲۰)، "ویرانگر در خدمتگزاری شما حاضر است" (۲۰۲۱) و فصل دوم "رکروت" (۲۰۲۵) شناخته می‌شود.
علی عرب زاده بازیکن هراتی تیم ملی فوتسال افغانستان استکه در پست مهاجم بازی می‌کند. عرب زاده در سال ۱۳۹۸ به همراه تیم ملی فوتسال افغانستان مقام نایب قهرمان فوتسال آسیا زیر ۲۰ سال کسب کرده‌است.عرب زاده پس از درخشش در این مسابقات به تیم فوتسال ارژن ایران پیوست.
پارک هه جون (؛ زادهٔ پارک سانگ وو در ۱۴ ژوئن ۱۹۷۶) بازیگر اهل کره جنوبی است. او ابتدا توجهات را با نقش مکمل در مجموعه‌های تلویزیونی "دکتر غریبه" و "" در سال ۲۰۱۴ به خود جلب کرد و و اولین نقش اصلی خود را در فیلم جونگ جی-وو به نام "Fourth Place" در سال ۲۰۱۵ ایفا کرد. او از طریق "دنیای متأهلی" (۲۰۲۰) به‌طور گسترده به رسمیت شناخته شد.
هاینس فوترر (; – ) دونده سرعت اهل آلمان بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون شخصیت ورزشی سال آلمان و برگ بوی نقره‌ای شده‌است.
هیلدرون لاوفر-کلاوس (؛ زادهٔ ) ورزشکار پرش طول اهل آلمان بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده‌است.
مانفرد گرمار (؛ زادهٔ ) دونده سرعت اهل آلمان است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون شخصیت ورزشی سال آلمان و برگ بوی نقره‌ای شده‌است.
کلاوس لهنرتس (؛ زادهٔ ۳ آوریل ۱۹۳۸) ورزشکار پرش با نیزه اهل آلمان بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده‌است.
لئونارد پوهل (; ۱۸ ژوئیه ۱۹۲۹ – ۲۳ آوریل ۲۰۱۴) دونده دو سرعت اهل آلمان بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده‌است.
ابرهارد مهل (; – ) شمشیرباز اهل آلمان بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده‌است.
یورگن برشت (؛ زادهٔ ) شمشیرباز اهل آلمان بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده‌است.
یورگن تویرکاوف () (زادهٔ – درگذشتهٔ ۵ سپتامبر ۲۰۲۲) شمشیرباز اهل آلمان بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده‌است.
تیم گررسهایم (؛ زادهٔ ) شمشیرباز اهل آلمان بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده‌است.
گودرون تویرکاوف (؛ زادهٔ ) شمشیرباز زن اهل آلمان بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده‌است.
معادله و اثبات. از آنجا که این دو خط موازی هستند، طول پاره خط عمود بین آنها عددی ثابت است، بنابراین مهم نیست که کدام نقطه برای اندازه گیری فاصله انتخاب می شود. معادله دو خط موازی با یکدیگر که بر هم منطبق نیستند به این صورت است: فاصله بین دو خط، همان فاصله بین دو نقطه تلاقی این خطوط با خطی عمود بر این دو خط موازی است. معادله خط عمود: این فاصله را می توان ابتدا با حل دستگاه های خطی زیر: و سپس: پیدا کرد. با این کار مختصات نقاط تقاطع به دست می آید. به این صورت که پاسخ های به دست آمده از حل دستگاه ها، همان نقاط
پاسخ های به دست آمده از حل دستگاه ها، همان نقاط زیر هستند: و: فاصله بین نقاط به این شکل بیان میشود: که پس از ساده کردن به این عبارت خواهیم رسید: زمانی که معادله خطوط به صورت زیر ارائه شود: فاصله بین آنها می تواند به عنوان بیان شود: formula_12
رزماری وایس-شربرگر (; – ) شمشیرباز اهل آلمان بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده‌است.
کلاوس سهرینگر (؛ ۱۷ اکتبر ۱۹۳۹ - ۹ ژوئن ۲۰۲۴) تیرانداز اهل آلمان بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده‌است.
میشائیل شوان (; ) قایقران روئینگ اهل آلمان بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۲ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده‌است.
کاترین سلوان کلارک (Kathryn Sloan Clark)، بارونِس کلارکِ کیلوینینگ (Baroness Clark of Kilwinning) (متولد ۳ ژوئیه ۱۹۶۷)، یک سیاست‌مدار و لایف پیریج بریتانیایی و عضو انتصابی مجلس اعیان بریتانیا است که از سال ۲۰۲۱ میلادی بدین سو به عنوان عضو مجلس نمایندگان اسکاتلند از حوزه انتخابیه غرب اسکاتلند خدمت می‌نماید. وی از ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۵ میلادی نماینده حوزه انتخابیه ایرشر شمالی و آران در مجلس نمایندگان از حزب کارگر بود. اوایل زندگی. کلارک در کیلوینینگ به دنیا آمد و در شهر ایر به مدرسه ابتدایی دستور زبان و بعداً به
در شهر ایر به مدرسه ابتدایی دستور زبان و بعداً به آکادمی کایل رفت، پس از آن وارد دانشگاه آبردین شده و لسانس حقوق خود را در ۱۹۹۰ میلادی کسب کرد. او رئیس کلب کارگر دانشگاه آبردین، افسر زنان NUS (اسکاتلند)، فعال پیکارهای زنان بوده و در پیکارهای ضد مالیات سرانه و کمپین بر ضد جنگ خلیج و بعداً جنگ عراق فعال بود. او دیپلم کارشناسی ارشد خود را در ۱۹۹۱ میلادی از دانشگاه ادینبرا به‌دست‌آورد. او در انگلستان، اسکاتلند و ویلز به عنوان مشاور حقوقی (سلیستیر) با تخصص در رشته‌های حقوق مدنی، حقوق کیفری و حقوق کار واجد شرایط
حقوق مدنی، حقوق کیفری و حقوق کار واجد شرایط شناخته شد. او قبل از این‌که در ۱۹۹۸ میلادی به اتحادیه کارگران حمل و نقل و عمومی بریتانیا (TGWU) بپیوندد، در دهه ۱۹۹۰ میلادی در اتحادیه صنفی تولید، علم و مالی (MSF) و ادینبرا و شورای بازرگانی شهرستان فعالیت داشت. وی از ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۸ میلادی به عنوان مشاور حقوقی خصوصی، از جمله عضو اجرایی شورای آزادی‌های مدنی اسکاتلند و افسر حقوقی در ادینبرا و ماسلبرگ کار می‌کرد و بعداً از ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۵ میلادی به عنوان رئیس خدمات عضویت حقوقی به UNISON پیوست. زمانی که او در سازمان
حقوقی به UNISON پیوست. زمانی که او در سازمان UNISON بود، به پرونده‌های حقوقی می‌پرداخت و در این هنگام بزرگ‌ترین پرونده مزد برابر در اروپا را پیش برد و توانست ۳۵ میلیون پوند به عنوان مزد پرداخت نشده برای پرستاران و سایر کارکنان بهداشتی در شمال غرب انگلستان که نسبت به همکاران مرد شان به‌طور غیرقانونی کم‌تر مزد دریافت می‌کردند، ببرد. او در هفده سالگی به حزب کارگر پیوست و عضو اتحادیه‌های صنفی Unite, GMB و UNISON است. پدر بزرگِ پدر، بزرگ وی به‌نام الکساندر سلوان از ۱۹۳۹ میلادی تا زمان مرگش در ۱۹۴۶ میلادی،
سلوان از ۱۹۳۹ میلادی تا زمان مرگش در ۱۹۴۶ میلادی، نماینده حوزه انتخابیه ایرشر جنوبی از حزب کارگر (حزب مستقل کارگر) در مجلس نمایندگان بود. حرفه پارلمانی. کلارک در انتخابات سراسری ۱۹۹۷ میلادی برای به‌دست آوردن کرسی پارلمانی از حوزه انتخابیه گالوی و اپر نیتسدیل خود را نامزد نمود، اما چون حزب محافظه‌کار سنتی و حزب ملی اسکاتلند (SNP) در این حوزه حاشیه بلندتری داشتند، او نتوانست موفق شود. او بعد از وزیر دولت در امور تجاری و صنعتی به‌نام ایان لانگ، کسی که کرسی خود را به نماینده حزب ملی اسکاتلند به‌نام آلاسدیر
خود را به نماینده حزب ملی اسکاتلند به‌نام آلاسدیر ماورگان باخته بود، در رده سوم قرار گرفت. او در انتخابات سراسری ۲۰۰۵ به عنوان نماینده مجلس عوام اسکاتلند برای کرسی جدید ایرشر شمالی و آران انتخاب گردیده بود، این کرسی در واقع پس از کرسی پیشین کیونینگهام شمالی که نماینده آن باز نشسته شده بود و شهرهای استیونتون و کیلویننگ از کیونینگهام ژانویه قدیمی تشکیل شده بود. او با کسب ۱۱٬۲۹۶ رأی، رأی اکثریت را به‌دست آورده و نطق نخستین خود را در ۷ ژوئن ۲۰۰۵ ارایه داشت. او برای جایزه «نخستین نطق سال» مجله هَوز (House)
او برای جایزه «نخستین نطق سال» مجله هَوز (House) نام‌زد شد. پس از انتخابات، روزنامه گاردین وی را به عنوان یکی از هشت نماینده جدید عنوان کرد که باید «تماشا نمود». مبارزات. سوسیالیسم و ضد-صرفه جویی. وی به عنوان یکی از چند نماینده چپ‌گرا که در انتخابات ۲۰۰۵ از حزب کارگر به مجلس نمایندگان راه یافته بود، عضو گروه پیکار سوسیالیست و یکی از بنیان‌گذاران پیکار حزب کارگر اسکاتلندی برای سوسیالیسم بود. از جمله بیست و چهار عضو این گروه، وی تنها عضوی بود که کم‌تر از ۵۰ سال سن داشت. در ۲۰۱۰ میلادی، کلارک یکی از تنها هفت
سن داشت. در ۲۰۱۰ میلادی، کلارک یکی از تنها هفت عضو مجلس نمایندگان بود که در انتخابات رهبری ۲۰۱۰ حزب کارگر، به دیانا آبوت که یک چپ‌گرا بود، رأی داد. در فوریه ۲۰۱۳، وی از جمله کسانی بود که با جاپ‌نمودن نامه‌ای توسط روزنامه گاردین، حمایت خود را از مجمع مردم بر علیه صرفه‌جویی حمایت اعلام نمود. وی همچنین ریاست مشترک مجمع کارگر بر علیه صرفه‌جویی را برعهده داشت. کلارک با رأی دادن بر علیه سند هویتی، یک شخصیت طغیان‌گر در میان گروه پارلمانی حزب کارگر برای خود ایجاد نمود. با این حال، او خود را یک طغیان‌گر عنوان نکرده
با این حال، او خود را یک طغیان‌گر عنوان نکرده و بیان می‌داشت که «نظریات وی با سنت‌های حزب کارگر سازگار است». او یکی از ۱۶ امضاءکننده نامه‌ای سرگشاده به رهبر حزب کارگر، اد میلیبند در ژانویه ۲۰۱۵ بود و طی این نامه از رهبری حزب درخواست گردید تا وعده ایستادگی در مقابل صرفه‌جویی بیشتر، برگرداندن دوباره شرکت خط آهن به مالکیت دولتی و تقویت تفاهم‌نامه‌های چانه‌زنی دسته جمعی را بدهد. حقوق بشر و بین‌الملل‌گرایی. کلارک در رابطه به مسائل حقوق بشری مبارزه نموده و یکی از ۹۵ عضو مجلس نمایندگان از حزب کارگر بود که با
از ۹۵ عضو مجلس نمایندگان از حزب کارگر بود که با جابه‌جا سازی سیستم تسلیحات هسته‌ای ترایدنت انگلستان مخالفت نمود. او در همه‌پرسی ای وی (AV) 2011 از رأی «نخیر» حمایت نمود. کلارک از درخواست به رسمیت‌شناسی دولت فلسطین اعلام حمایت کرد. او از جمله تعدادی از نمایندگان حزب کارگر در مجلس بود که با بمباران لیبی مخالفت نمود، وی همچنین عضو کمیته‌های کنترل بر صادرات سلاح بوده و هم‌واره برای وضع محدودیت‌های شدیدتر بر فروش تسلیحات مبارزه می‌کرد. کلارک در پیکار همبستگی یونانی دارای لقب خدایگان (Patron) است. حقوق
یونانی دارای لقب خدایگان (Patron) است. حقوق پناهندگان. کلارک برای حمایت از برنامه‌های اضطراری اتحادیه اروپا مبارزه نمود تا از مصونیت پناهندگانی که از دریای مدیترانه عبور می‌کنند، اطمینان حاصل نماید. حقوق دگرباشان جنسی. کلارک در تمامی مدت کار خود به عنوان نماینده مجلس، هم‌واره به نفع حقوق بیشتر برای دگرباشان جنسی رأی داد، از جمله رأی دادن به نفع ازدواج با هم‌جنس در ۲۰۱۳ میلادی. مبارزات حوزه انتخاباتی. در رابطه به مسائل محلی، او بر علیه خارج‌کردن خدمات کشتی نجات کالماک (Calmac) از قرارداد دولتی مبارزه نموده
کالماک (Calmac) از قرارداد دولتی مبارزه نموده و نخستین پرسش پارلمانی وی در مورد حساسیت این خدمات؛ در مورد پرداختن غرامت به قربانیان برنامه پس‌انداز فیرپاک کریسمس؛ بر خلاف خصوصی‌سازی دی ام بیت (DM Beith) و بسته‌شدن ایستگاه‌های محافظین ساحلی و مراکز شغلی؛ و برای حفظ کارگران پیشین که در کارخانه بسته شده سیمکلار استخدام شده بودند، بود. مبارزات اتحادیه‌های صنفی. وی ریاست گروه پارلمانی اتحادیه صنفی مربوط به حزب کارگر و همچنین ریاست گروه پارلمانی CWU را بر عهده داشته و مسائل متعددی شامل اتحادیه صنفی، برابری، حقوق
و مسائل متعددی شامل اتحادیه صنفی، برابری، حقوق بشر، حقوق مصرف‌کننده و کارگر را در پارلمان مطرح نمود. وی همچنین عضو گروه‌های پارلمانی ذیل بود: GMB, UNISON, FBU، اتحادیه نانواها، NUJ, UNITE, PCS, RMT, ASLEF و TSSA. پست سلطنتی. کلارک به عنوان عضو کمیته پارلمانی تجارت، نوآوری و مهارت‌ها، UBS و گلدمن ساکس را مجبور به پاسخ‌گویی نموده و از آن‌ها در رابطه به ارزش‌گذاری پست سلطنتی در جریان فروش آن، سؤال نمود. پیکار برای سمت معاونیت حزب کارگر اسکاتلند در ۲۰۱۴. کلارک خود را به عنوان یک نامزد چپ‌گرا برای سمت معاونیت
خود را به عنوان یک نامزد چپ‌گرا برای سمت معاونیت حزب کارگر اسکاتلند در ۲۰۱۴ میلادی نامزد نموده و استدلال تغییر دادن مسیر را نمود، اما ناموفق بود. او کرسی مجلس اعیان از حوزه انتخابیه ایرشر شمالی و آران را در انتخابات سراسری می ۲۰۱۵ به نامزد حزب ملی اسکاتلند به‌نام پاتریشا گیبسون، واگذار کرد. نامزد مجلس نمایندگان از حوزه لی و روچدیل در ۲۰۱۷. کلارک، پس از این‌که «بنا بر خشم اعضای محلی» از نامزدی برای کرسی مجلس نمایندگان از حوزه انتخابیه لی کنار رفت، از حوزه انتخابیه روچدیل برای مجلس نمایندگان نامزد شد.
لودویگ الستر (Ludwig Elster) (۲۶ مارس ۱۸۵۶ – ۳۰ دسامبر ۱۹۳۵)، یک اقتصاددان و استاد دانشگاه اهل پروس بود. وی همچنین از سال‌های ۱۸۹۷ تا ۱۹۱۶ میلادی به عنوان یک افسر ارشد در وزارت امور دینی، آموزشی و بهداشت پروس خدمت نمود. زندگی‌نامه. لودویگ هرمان الکساندر الستر در شهر فرانکفورت متولد شد. کارل الستر (۱۸۲۶–۱۹۰۲ میلادی) که پدر لودویگ بود، از یک خانواده براونشوایگ آمده و پسر یک استاد نانوای بود: او به عنوان یک دیپلمات هانوفری کار نموده و از هانوفر در گردهمایی فدرال (Frankfurt Bundesversammlung) نمایندگی کرد. پس
(Frankfurt Bundesversammlung) نمایندگی کرد. پس از این‌که پسران کارل الستر متولد شد، او در ۱۸۶۶ میلادی به بخش خصوصی رفت و رئیس شرکت بیمه به‌نام «تیوتونیا» در لایپزیگ شد. مادر لودویگ که با نام خانوادگی آمالی نوتل (۱۸۲۹–۱۸۹۰) متولد شد، دختر رئیس خدمات کتابخانه هاوفری بود. زمانی که لودویگ یک پسر کوچک بود، در برلین آموزش خصوصی دریافت کرد. بعدها، او و برادر کوچک‌تر از وی به‌نام ارنست الستر (۱۸۶۰–۱۹۴۰ میلادی) پذیرفته مدرسه [متوسطه] مشهور سنت توماس در لایپزیگ شدند. سپرین‌نمودن موفقیت‌آمیز امتحان (Reifeprüfung) در
سپرین‌نمودن موفقیت‌آمیز امتحان (Reifeprüfung) در ۱۸۷۵ میلادی، راه رسیدن به آموز دانشگاهی را برای لودویگ باز کرد. او در دانشگاه گوتینگن، لایپزیگ و دانشگاه ینا در رشته‌های دانش نظری حقوق و اقتصاد درس خواند. در دانشگاه ینا بود که لودویگ الستر توانست تحت سرپرستی اقتصاددان سنتی به‌نام برونو هلدیبراند دکترای خود را در ۱۸۷۸ میلادی به‌دست بی‌آورد. وی در همان سال عضو خدمات غیرنظامی پروس گردیده و به عنوان داوطلب به اداره آمار شهر برلین پیوست و هم‌زمان به آموزش دانشگاهی خود ادامه داد. وی با مشاوره و تشویق جوهانز
خود ادامه داد. وی با مشاوره و تشویق جوهانز کنراد برای ادامه آموزش، توانست درجه علمی شایستگی خود را در رشته اقتصاد از دانشگاه هال به‌دست‌آورد، این دانشگاه در فاصله یک ساعت ریل به سمت جنوب-غرب پایتخت پروس واقع شده‌است. لودویگ الستر در ۱۸۸۱ میلادی با هیلین تول در اسنابروک ازدواج کرد. الستر از یک خانواده پروتستان و تول از یک خانواده کاتولیک بود، با این حال هیچ منبعی تأیید نمی‌کند که این مسئله باعث بروز هیچ‌گونه مشکلی شده باشد. پدر عروس، اوت ویلهیلن هرمان تول یک فیزیک‌دان بود. حاصل ازدواج لودویگ و هیلین الستر
فیزیک‌دان بود. حاصل ازدواج لودویگ و هیلین الستر پنج فرزند بود – دو پسر و سه دختر. پس از سه سال تدریس به عنوان استاد تازه‌وارد در دانشگاه، حرفه الستر در ۱۸۸۳ میلادی پس از این‌که یک کرسی مربی‌گری در دانشگاه فنی در آخن به او پیشنهاد شد، آغاز گردید. علی‌رغم این‌که او خیلی جوان بود، این سمت شامل استادی سطح اول دانشگاه نیز می‌گردید. با این وجود، قبل از این‌که سال تمام شود، او دوباره از آنجا نقل مکان کرد، اما این بار به سمت مخالف کشور رفت. در اواخر ۱۸۸۳ میلادی، او سمت استادی در دانشگاه کونیگسبرگ را پذیرفت. او تا
سمت استادی در دانشگاه کونیگسبرگ را پذیرفت. او تا سال ۱۸۸۷ در آنجا ماند، اما با این حال گزارش‌های وجود دارد که موسسات آکادمیک پروس شرقی، کارهای وی را کم ارزش تلقی نمودند. هنگامی که او در دانشگاه کونیگسبرگ استاد بود، یک سلسله مطالعات آکادمیک را تحت نام «Staatswissenschaftliche Studien» بنیان‌گذاری کرد. برخی از همکاری‌ها از جانب شاگردان خود وی می‌آمدند. در ۱۸۸۷ میلادی، الستر دعوت دانشگاه برسلاو را پذیرفت و به آنجا رفت. او کرسی پروفسوری کامل و تدریس را در بخش اقتصاد (که به‌طور وسیع شامل «اقتصاد-خرد کاربردی
اقتصاد (که به‌طور وسیع شامل «اقتصاد-خرد کاربردی سیاسی» بود) را پذیرفت و برای ده سال در این کرسی باقی ماند. پس از ترفیع فریدریک آلتوف در درون وزارت، لودویگ الستر به عنوان مشاور ارشد (Vortragender Rat) به‌جای وی در وزارت امور دینی، آموزش و بهداشت پروس گماشته شد. این شغل که در ساختار اداری آمریکایی یا انگلیسی مشابه آن وجود ندارد، به وی مسئولیت نظارت از تمامی شبکه تحصیلات عالی پروس را داد. آلتوف که قبل از وی این سمت را در میان سال‌های ۱۸۹۷ تا ۱۹۰۷ میلادی برعهده داشت و حالا به عنوان «وزیر بخش تحصیلات عالی» خدمت
داشت و حالا به عنوان «وزیر بخش تحصیلات عالی» خدمت می‌کرد، رئیس الستر نیز بود. آلتوف توانسته بود مسئولیت‌های خود را در سمت مشاور ارشد (Vortragender Rat) با یک آزادی قابل توجه به پیش ببرد: این مزیت برای الستر در دسترس نبود و وی در بیشتر موضوعات از «سیستم آلتوف» که به‌طور گسترده مورد پذیرش قرار داشت، استفاده می‌کرد. با این وجود، وی در بعضی حالات توانسته بود نوع مدیریت خود را بر چگونگی مدیریت دانشگاه‌ها اعمال کند. وی گسترش بیشتر آکادمی مونستر را ترغیب نمود تا جای که این آکادمی مجدداً تحت عنوان دانشگاه مونتسر/
که این آکادمی مجدداً تحت عنوان دانشگاه مونتسر/ WWU به کار آغاز کرد. وی با ایجاد موسسه‌های پژوهشی بیشتر و کرسی‌های تدریسی جدید، باعث افزایش حوزه‌های درسی در علم اقتصاد و علوم سیاسی گردید. لودویگ الستر به‌خاطر کارهای که در وزارت انجام داده بود، انواع نشان‌های قدردانی عمومی را به‌دست‌آورد. وی نشان‌های افتخار مشاور مورد اعتماد (Geheimrat) از نشان‌های سلطنتی درجه اول و همچنین نشان عقاب سرخ درجه دوم را به‌دست‌آورد. وی همچنین از جانب سه دانشگاه شامل مونستر، برسلاو و کیل دکترای افتخاری دریافت نمود. در ۱۹۱۶ میلادی،
و کیل دکترای افتخاری دریافت نمود. در ۱۹۱۶ میلادی، زمانی که حجم کار بیش از حد شده بود و الستر هم به عمر ۶۰ سالگی رسیده بود، از سمتش در وزارت کنار رفته و به ینا نقل مکان کرد. وی از ۱۹۲۲ میلادی به بعد در دانشگاه ینا به عنوان پروفسور افتخاری خدمت نموده و سخنرانی‌های در زمینه علوم اجتماعی و اقتصاد در این دانشگاه ارایه می‌کرد. نظریات سیاسی وی، همانند بسیاری از کارکنان باز نشسته خدمات غیرنظامی، شامل نظریات محافظه کارانه بود. در سال‌های اولیه جمهوری وایمرا، او به حزب خلق ملی آلمان ("Deutschnationale Volkspartei" /
خلق ملی آلمان ("Deutschnationale Volkspartei" / DNVP) پیوست. پس از این‌که سیاست به مراتب دو قطبی‌تر شد، او همچنین در زمره عضو حامی (Förderndes Mitglied) شبه نظامیان آلگماینه اس اس (SS (National Socialist paramilitaries)) فهرست گردید. هرچند، پس از این‌که سوسیالیست‌ها در ژانویه ۱۹۳۳ قدرت را در دست گرفتند، او ملزم گردید تا از سمتش به عنوان تولیدکننده سلسله «Jahrbücher für Nationalökonomie und Statistik» استعفا دهد. بایگانی اسنادهای مهم مربوط به لودویگ الستر در دانشگاه تورنگین و کتابخانه دولتی در ینا نگهداری
دانشگاه تورنگین و کتابخانه دولتی در ینا نگهداری می‌شود. کارها. کارهای دانشگاهی اولیه الستر بیشتر متمرکز بر حوزه‌های بیمه و بانک‌داری بود. هنگامی‌که اولستر استاد دانشگاه بود، چندین جستار و کتاب در این زمینه‌ها منتشر نمود. کارهای بعدی وی بیشتر به هدف حمایت از برنامه‌های درسی سطح دانشگاه بود. وی در همکاری با جوهانز کنراد، ویلهلم لیکسز و ادگار لویننگ، سلسله متون درسی «Handwörterbuch der Staatswissenschaften» را تولید نمود. الستر به تنهایی به این سلسله متون درسی افزود و «لغت‌نامه اقتصاد کاربردی» (Wörterbuch der
افزود و «لغت‌نامه اقتصاد کاربردی» (Wörterbuch der Volkswirtschaft) را به آن اضافه نمود که هم برای دانشجویان و هم برای متخصصین قابل استفاده بود. این سلسله همچنین در جریان حیات الستر، چهار بار به چاپ رسید. الستر در بیشتر عمر خود در نشریه «کتاب‌های سالانه آمار و اقتصاد» (Jahrbüchern für Nationalökonomie und Statistik) که به‌طور سالانه چاپ می‌گردید، دخیل بود. هنگامی که وی هنوز دانشجو بود، توسط تولیدکننده این نشریه به‌نام برونو هیلدیبراند استخدام گردید تا آن‌ها را ویراستاری نماید. از دهه ۱۸۸۰ به بعد، الستر
را ویراستاری نماید. از دهه ۱۸۸۰ به بعد، الستر به‌طور منظم در این نشریه به نشر جستار و نقدهای دانشگاهی کتاب‌ها می‌پرداخت، اما جوهانز کنراد پس از مرگ شوره خانم الستر مسئولیت این نشریه را بر عهده گرفت. الستر نیز میان سال‌های ۱۸۹۱ تا ۱۸۹۷ میلادی به عنوان شریک منتشرکننده به کنراد پیوست. پس از این‌که کنراد نیز درگذشت، الستر در ۱۹۱۵ میلادی به عنوان تنها ناشر، مسئولیت نشریه Jahrbüchern را بر عهده گرفت.