payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نداشت. در سپتامبر ۱۹۳۸ او مسؤل بخش برنامه‌ریزی در کارخانه کاغذسازی موسوم به "Bop" در مسکو مشغول به کار شد. او این شغل را تا ژوئن ۱۹۴۱ حفظ کرد. شهروند شوروی. به فرِد اویلسنر در مارس ۱۹۴۰ شهروندی شوروی داده شد. یکی از عوامل این بود که او تا این زمان ازدواج کرده بود. اولین خانم او روسی بود و زمانی که با او ازدواج کرد شهروندی شوروی را داشت. پاسپورت شوروی و سایر اسناد هویتی که به او صادر شده بود برایش نام جدیدی داد، «فرتز لاریو». پرونده‌های گشتاپو در آلمان از آغاز سال ۱۹۴۱ اویلسنر را به عنوان یکی از اهداف ویژه
سال ۱۹۴۱ اویلسنر را به عنوان یکی از اهداف ویژه تعقیبی (in der “Sonderfahndungsliste”) در اتحادیه شوروی معرفی می‌کند. میان ژوئن ۱۹۴۱ و خزان ۱۹۴۴ او به عنوان ویراستار در کویبیشیف کار کرده و سپس به عنوان سردبیر در بخش زبان آلمانی رادیو مسکو ایفای وظیفه کرد. (در اکتبر ۱۹۴۱، حزب کمونیست و مؤسسات دولتی، عملیات‌های دیپلماتیک کشورهای خارجی، تأسیسات ارشد فرهنگی و کارمندان آن‌ها به کویبیش تخلیه گردیدند، اما آمادگی‌های اضطراری برای چنین حرکتی حداقل از ابتدای جنگ فراهم شده بود) در اوایل ۱۹۴۳ او عضو گروه کارگری ایجاد
شده بود) در اوایل ۱۹۴۳ او عضو گروه کارگری ایجاد شده توسط رهبری حزب گردید که با مسائل پروپاگندا می‌پرداختند. تا پایان ۱۹۴۴ میلادی دستگاه دولتی برای بیش از یک سال به مسکو بازگشت و فرِد اویلسنر نیز همراه آن بود. میان ماه‌های فوریه و اوت ۱۹۴۴ او به عنوان عضو یک گروه کاری مهم برنامه‌ریزی یک برنامه پساجنگ برای حزب کمونیست (آلمان) ایفای وظیفه کرد. او همچنین عضو یک گروه فرعی کوچک در «نقش اتحادیه کارگری» بود. در سپتامبر ۱۹۴۴ او یک سمت تدریسی را در حزب آلمان «حزب آکادمی نمبر ۱۲» تحت رهبری هاینز هوفمن، خارج از مسکو
نمبر ۱۲» تحت رهبری هاینز هوفمن، خارج از مسکو به عهده گرفت. «شاگردان» مدرسه زندانیان جنگ المان بودند. منطقه تحت اشغال جماهیر شوروی. زمانی که جنگ در ماه می ۱۹۴۵ به پایان رسید هزاران آلمان در اتحادیه جماهیر شوروی باقی ماندند. هیچ‌کس تعداد آن را نمی‌داند. بیشتر آن‌ها زندانیان جنگ بودند. دیگران پناهنده‌های سیاسی بودند که در دهه ۱۹۳۰ از هتلر فرار کرده و به مسکو آمده بودند، بعداً در معرض پاک سازی قرار گرفتند. بسیاری در کمپ‌های کارگری یا در تبعید داخلی دور از مسکو قرار می‌گرفتند و هیچ‌گاه به آلمان برنگشتند. در
قرار می‌گرفتند و هیچ‌گاه به آلمان برنگشتند. در میان هزاران تن که دوباره توانستند برگردند، بیشتر آنها برای دو تا ۱۰ سال دیگر در اتحادیه شوروی نگهداشته شدند. اما، سی مرد که سال‌های جنگ را در مسکو سپری کرده بودند، بازگشت متفاوتی به خانه را تجربه کردند. فرِد اویلسنر یکی از آن‌ها بود. در ۳۰ آوریل ۱۹۴۵ یک هواپیما شوروی سی مرد را از مسکو به مینسک انتقال داد و از آنجا آن‌ها را به میدان هوایی کالاو بیرون از مسریتز (Meseritz) برد. از آنجا آن‌ها با موتور باربری به بروخموهل (Bruchmuhle) برده شدند جاییکه رئیس نظامی
بروخموهل (Bruchmuhle) برده شدند جاییکه رئیس نظامی شوروی، مارشال ژوکوف مقر فرماندهی خود را در فاصله تقریباً ۲۰ مایلی در شرق برلین مستقر کرده بود. گروه اولبریخت ۱۰ مرد در ۲ می ۱۹۴۵ کار خود را آغاز کردند در حالی‌که ۱۰ مردی که توسط گوستاو سوبوتکا رهبری می‌شدند به Mecklenburg در بخش شمالی رفتند جاییکه حالا به نام منطقه تحت اشغال شوروی شناخته می‌شود. فرِد اویلسنر یکی از اعضای ۱۰ مرد گروه آکرمان بود کسانی که حالا خود را در ساکسونی شرقی مستقر کردند. خیلی بعد مشخص شد که ۳۰ مردی که از مسکو در آغاز می ۱۹۴۵ رسیده
شد که ۳۰ مردی که از مسکو در آغاز می ۱۹۴۵ رسیده بودند با تفصیلات قابل ملاحظه برنامه «ملت سازی» آمده بودند. اولین فعالیت آن‌ها این بود که زمینه را برای تأسیس دوباره مؤسسات کمونیست و اتحادیه‌ها در آلمان پساجنگ شکل بدهند، به گونه‌ای که تمرکز آن‌ها بر ساحاتی باشد که اتحادیه جماهیر شوروی نظر بر اساس بخش نظامی دو ثلث غربی آلمان که از قبل میان دشمنان ارشد جنگ آلمان به توافق رسیده بود، تعیین می‌کند. گروه آکرمان نسبت به دو گروه دیگر فعالیت‌هایش را بطی‌تر آغاز کرد، اما، از آنجاییکه بیشتر بخش جنوبی که بعداً به نام
اما، از آنجاییکه بیشتر بخش جنوبی که بعداً به نام منطقه تحت اشغال شوروی شناخته شد، شامل لایپزیگ پس از جنگ‌های تند قوای ایالات متحده آزاد شده بود، قوای شوروی مجبور شدند تا بر برلین و شمال آلمان متمرکز باشند. تنها در ژوئیه ۱۹۴۵ بود که قوای آمریکایی به سرحد قبلاً توافق شده رفتند. اندکی دورتر در شرق درسدن که در ۸ می ۱۹۴۵، در روز تسلیم رسمی (بر اساس بیشتر منابع انگلیسی-آمریکایی) به قشون سرخ تسلیم شدند. فرِد اویلسنر در درسدن سردبیر «روزنامه جمعیت آلمانی» قشون سرخ شد. با این حال، این گمارش تنها چند هفته طول کشید.
شد. با این حال، این گمارش تنها چند هفته طول کشید. در ژوئن ۱۹۴۵ او به برلین منتقل گردید. حالا وظیفه او از سوی کمیته مرکزی حزب کمونیست این بود که بخش مهم Agitprop حزب را ساخته و به پیش ببرد. حزب اتحاد سوسیالیستی ("Sozialistische Einheitspartei Deutschlands"/SED) در آوریل ۱۹۴۶ از طریق ادغام بحث‌برانگیز حزب سابق کمونیستی و (برای بیشتر اهداف در منطقه تحت اشغال شوروی) حزب دموکراتیک سوسیال چپی معتدل تر به فعالیت آغاز کرد. اویلسنر در جریان سال ۱۹۴۶ توسط کمیته اجرائی ملی حزب جدید (“Parteivorstand”) به عنوان رئیس
ملی حزب جدید (“Parteivorstand”) به عنوان رئیس بخش تعلیمی حزب استخدام شد. در سال ۱۹۴۷ او خودش عضو اجرائی ملی شد که سریعاً کمیته مرکزی حزب گردید (و تغییر نام یافت). در کمیته مرکزی، میان اکتبر ۱۹۴۷ و فوریه ۱۹۴۹ او مسؤلیت بخش جدیداً تعمیم یافته را به عهده گرفت که نتنها آموزش حزبی را دربرداشت بلکه همچنین شامل فرهنگ و مدرسه می‌شد. سوسیال دموکرات‌های قبلی در رهبری حزب سریعاً تحت فشار قرار گرفته و SED در همه چیز به استثنای نام، مشابه به یک حزب کمونیستی به سبک شوروی شد. زمانی که منطقه تحت اشغال شوروی، در اکتبر
شد. زمانی که منطقه تحت اشغال شوروی، در اکتبر ۱۹۴۹، تحت نام جمهوری دموکراتیک آلمان تحت‌الحمایه شوروی (آلمان شرقی) دوباره راه اندازی شد، SED قویاً به عنوان حزب حاکم در آلمان جدید دیکتاتوری تک حزبی پابرجا بود. فرِد اویلسنر در ماه می ۱۹۴۹ در عضویت شورای مرمی (“Volksrat”) نامزد شد و در همان سال به عنوان عضو بدنه جانشین آن، پارلمان مردم (“Volkskammer”) «انتخاب گردید». جمهوری دموکراتیک آلمان بر اساس یک ساختار شدیداً متمرکز قدرت: قدرت در هیچ‌یک از اسامبله‌های قانون‌گذاری و حتی وزرای دولتی نبوده بلکه نزد کمیته
و حتی وزرای دولتی نبوده بلکه نزد کمیته مرکزی حزب حاکم بود. با این حال، نقش بارز حزب تا آن حد تعمیم یافته بود که اعضای کمیته مرکزی مکرراً همچنین اعضای Volkskammer بوده یا وزرای دولت می‌بودند. در سال ۱۹۵۰ اویلسنر به گروه داخلی کمیته مرکزی ملحق شد که تحت ساختار قدرت لنینیستی کشور جدید به عنوان پولیت‌بورو شناخته می‌شد.
آسا یک منطقهٔ مسکونی در قزاقستان است که در شهرستان جامبیل واقع شده‌است. آسا ۸٬۶۴۰ نفر جمعیت دارد.
بائورجان مومیشولی یک منطقهٔ مسکونی در قزاقستان است که در شهرستان ژوآلی واقع شده‌است. بائورجان مومیشولی ۱۲٬۴۹۱ نفر جمعیت دارد.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;34079278&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2022-07-28T04:05:43Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;HujiBot&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;minor /&gt; &lt;comment&gt;: افزودن رده‌های همسنگ&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;35248867&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; والوگاما (به لاتین: Walugama) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در استان مرکزی (سری‌لانکا) واقع شده‌است.
هلن فیلد کامستاک (Helen Field Comstock) (تخلص: زلتا) (Zeleta) (زاده ۳ سپتامبر ۱۸۴۰ – درگذشت ۲۸ ژانویه ۱۹۳۰)، شاعر و انسان‌دوست اهل ایالات متحده بود. اشعار وی گردآوری شده و در یک کتاب بزرگ به نشر رسید. اوایل زندگی و تحصیلات. هلن ماریا فیلد در ۳ سپتامبر ۱۸۴۰ در چسترفیلد، نیوهمپشایر متولد شد. او بزرگ‌ترین فرزند از سه فرزند زندهٔ جیسی و هانا فیلد بود. شجره‌نامه خانواده فیلد به دوران اولیه مستعمرات برمی‌گردد، زمانی که سه برادر از انگلستان به جایی آمدند که به ایالات متحده مبدل شد و آن‌ها در منطقه تانتون، ماساچوست
متحده مبدل شد و آن‌ها در منطقه تانتون، ماساچوست مسکن گزین شدند، جای که بیشتر نواده‌های آن‌ها ساکن هستند. سلامت پدر وی به علت سقوط در ایام جوانی وضع چندان خوبی نداشت و در نهایت باعث مرگ وی در ۱۸۵۰ میلادی به عمر ۳۹ سالگی شد و در این هنگام هلن ۹ سال داشت. مادر بیوه وی فرزندانش را در مدرسه گذاشت، از جمله مدارس عمومی و یک آکادمی در چسترفیلد. زمانی که هلن پانزده سال داشت، یک مجوز برای تدریس دریافت کرد. حرفه. در ۲ ژوئن ۱۸۶۲، او با رانسفورد ای. کامستاک (درگذشتهٔ ۱۸۹۱) که یکی از اهالی بومی شهر بود در شل‌بورن فالز،
که یکی از اهالی بومی شهر بود در شل‌بورن فالز، ماساچوست ازدواج کرد. آن‌ها برای ده سال این شهر را خانه خود ساختند. دو فرزند آن‌ها در سال‌های ۱۸۶۲ و ۱۸۶۷ میلادی در آنجا متولد شد. در ۱۸۷۰ میلادی خانم کامستاک به روشل، ایلینوی نقل مکان نموده و بقیه عمر خود را در آنجا گذراند. او برای مدتی با کنیه هنری «زلتا» می‌نوشت، بعداً با نام «هلن ام. کامستاک» و بعدتر تمامی نشریه‌های وی با نام «هلن فیلد کامستاک» منتشر می‌گردید. اشعار وی در مجله‌های نیو انگلند و ویست به چاپ می‌رسید. او برای شیکاگو تریبون و سایر انتشارات پیشتاز
او برای شیکاگو تریبون و سایر انتشارات پیشتاز در غرب و شرق می‌نوشت. شعرهای وی در اشعار آمریکا و سایر کارهای معیاری گنجانده شده بود. اشعار وی همچنین در یک کتاب بزرگ تدوین و به نشر رسیده و نقدهای ادبی مثبتی دریافت نمود. علی‌رغم این‌که او صدای پایین و نحیف داشت، اما کامستاک در سخنرانی عمومی خود را راحت حس می‌کرد. مرگ. کامستاک در ۲۸ ژانویه ۱۹۳۰، در خانه فرزندش دی.ای. کامستاک در دکالب، ایلینوی درگذشت. مراسم خاکسپاری وی در قبرستان لاونریج در رشل برگزار شد.
این مقاله کتاب‌شناسی نویسنده روس لئو تولستوی (۱۹۱۰–۱۸۲۸) است که شامل آثار داستانی و غیرداستانی وی به ترتیب تاریخ نگارش می‌باشد. داستانی. رمان‌ها رمانچه‌ها داستان‌های کوتاه نمایشنامه‌ها غیرداستانی. فلسفی هنر
دریاچه داده () سیستم یا مخزن داده‌ای است که در قالب خام یا طبیعی و معمولاً به شکل بلاب‌های شیئی یا فایل ذخیره شده‌است، دریاچه داده معمولاً یک ذخیره واحد از داده‌ها شامل نسخه‌های خام داده‌های سیستم منبع، داده‌های حسگر، داده‌های اجتماعی و غیره است، و داده‌های تبدیل‌شده که برای کارهایی مانند گزارش‌دهی، مصورسازی داده، تجزیه و تحلیل پیشرفته و یادگیری ماشین استفاده می‌شود. یک دریاچه داده می‌تواند شامل داده‌های ساختاریافته از پایگاه‌های داده رابطه‌ای (ردیف‌ها و ستون‌ها)، داده‌های نیمه ساختاریافته (CSV، گزارش‌ها،
داده‌های نیمه ساختاریافته (CSV، گزارش‌ها، XML، JSON)، داده‌های بدون ساختار (ایمیل‌ها، اسناد، فایل‌های PDF) و داده‌های باینری (تصاویر، صدا، ویدئو) باشد. یک دریاچه داده را می‌توان «در محل» (در مراکز داده سازمان) یا «در فضای ابری» (با استفاده از خدمات ابری از فروشندگانی مانند آمازون، مایکروسافت، یا گوگل) ایجاد کرد. دریاچه‌های داده‌ای که مدیریت ضعیفی دارند، به‌طور ظاهری باتلاق داده نامیده می‌شوند. مثال‌ها. بسیاری از شرکت‌ها از سرویس‌های ذخیره‌سازی ابری مانند Google Cloud Storage و Amazon S3 یا یک سیستم فایل
Google Cloud Storage و Amazon S3 یا یک سیستم فایل توزیع‌شده مانند سیستم فایل توزیع‌شده Apache Hadoop (ADFS) استفاده می‌کنند. علاقهٔ عمومی در حال ازدیاد دانشگاهی به مفهوم دریاچه‌های داده وجود دارد. به عنوان مثال، Personal DataLake در دانشگاه کاردیف نوع جدیدی از دریاچه داده‌است که هدف آن مدیریت کلان داده‌های کاربران با ارائه یک نقطه واحد جمع‌آوری، سازمان‌دهی و اشتراک‌گذاری داده‌های شخصی است.
وینسیت () شرکت نرم‌افزار فنلاندی با تمرکز بر توسعه نرم‌افزار، طراحی خدمات، مشاوره و محصولاتی برای مدیریت خدمات مبتنی بر داده و رهبری کارمند محور است، که در سال ۲۰۰۷ تأسیس شد.
جیمز سی-چنگ چائو (James Si-Cheng Chao) (زادهٔ ۲۹ دسامبر ۱۹۲۷)، تاجر چینی-آمریکایی است. وی مؤسس یک شرکت حمل‌ونقل دریایی، تجاری و سرمایه‌گذاری مالی در نیویورک به نام گروه فورموست است. او پدر ایلین چائو و پدر همسر سناتور میچ مکانل است. بورسیهٔ تحصیلی جیمز اس. سی. چائو به افتخار وی نام‌گذاری شده‌است. اوایل زندگی، تحصیلات. چائو در ۲۹ دسامبر ۱۹۲۷ در روستایی کوچک به‌نام مالو واقع در بخش ژیادینگ (شهر ژیادینگ کنونی) خارج از شانگهای در جمهوری خلق چین دیده به جهان گشود. پدرش ای رن چائو، مدیر مدرسهٔ ابتدایی و مادرش یو
پدرش ای رن چائو، مدیر مدرسهٔ ابتدایی و مادرش یو چین سو چائو بودند. هر دو کشاورزانی بودند که تحصیل و آموزش را ارج می‌نهادند. چائو در دانشگاه‌های نزدیک شانگهای ازجمله دانشگاه جیائو تونگ شانگهای (دانشگاه ملی چیائو تونگ سابق) و کالج دریایی بازرگانی ووسانگ، تحصیل کرد. وی دانش‌آموختهٔ رشتهٔ ناوبری از کالج دریایی بازرگانی ووسانگ است. او تحصیلات خود را در سال ۱۹۴۹ به پایان رساند و سپس به‌عنوان دانشجوی افسری در کشتی تجاری فعالیت کرد. در زمان اوج جنگ داخلی چین، کشتی چائو به‌سمت تایوان رفت و در همان‌جا باقی ماند.
چائو به‌سمت تایوان رفت و در همان‌جا باقی ماند. حرفه. در اواسط دههٔ ۱۹۵۰، چائو در ۲۹ سالگی با ارتقای درجه به جوان‌ترین ناخدای کشتی تبدیل شد. در سال ۱۹۵۸، او به ایالات متحده آمریکا مهاجرت نمود و در همان سال در نیویورک ساکن شد. در سال ۱۹۶۴، چائو موفق به دریافت مدرک کارشناسی ارشد در رشتهٔ مدیریت از دانشگاه سنت‌جان (نیویورک) شد. گروه فورموست. در سال ۱۹۶۴، چائو پس از دریافت مدرک مدیریت بازرگانی، گروه فورموست، شرکت حمل‌ونقل دریایی، تجاری و سرمایه‌گذاری مالی مستقر در نیویورک را تأسیس کرد. او صنعت بین‌المللی
مستقر در نیویورک را تأسیس کرد. او صنعت بین‌المللی کشتی‌رانی را به‌سمت سبزتر بودن سوق داد. بدان معنا که طراحی و فناوری کشتی‌های جدید و بعضی از بزرگ‌ترین کشتی‌های فله‌بر با محیط‌زیست سازگارتر شوند. در سال ۲۰۰۴، چائو به پاس خدمات طولانی‌مدت و تعهدش به صنعت تجارت بین‌المللی دریایی، وارد تالار مشاهیر بین‌المللی دریایی در سازمان ملل متحد شد. جنجال ایلین چائو. ایلین، دختر چائو، وزیر حمل و نقل دولت دونالد ترامپ بود. در آن زمان، او مدام از نفوذ و قدرتش در این وزارت‌خانه برای ارتقای تجارت کشتی‌رانی خانوادگی خود بهره
برای ارتقای تجارت کشتی‌رانی خانوادگی خود بهره می‌برد. برای مثال، ایلین در بسیاری از مصاحبه‌های پدرش، همراه وی بود و از کارکنان وزارت راه و ترابری خواسته بود تا زندگی‌نامه و دستاوردهای پدرش را تبلیغ کنند. در دسامبر ۲۰۲۰، بازرس کل وزارت حمل‌ونقل از وزارت دادگستری دولت وقت ترامپ خواست تا تحقیقات کیفری در مورد چائو لحاظ کند، اما وزارت دادگستری نپذیرفت. در چهارم مارس سال ۲۰۲۱، بازرس کل وزارت راه و ترابری افشا کرد که چائو به کارکنان خود در وزارت راه و ترابری دستور داده تا مقالهٔ ویکی‌پدیا در مورد پدرش را ویرایش
داده تا مقالهٔ ویکی‌پدیا در مورد پدرش را ویرایش کنند. زندگی شخصی. چائو همسر آیندهٔ خود، روث مولان چو چائو، را زمانی ملاقات کرد که روث و خانواده‌اش در جنگ جهانی دوم از املاک اجدادی خود در ولایت/استان آنهوی به شانگهای نقل‌مکان کرده بودند. در سال ۱۹۴۹، هرکدام جداگانه در اوج جنگ داخلی چین به تایوان رفته بودند. آن‌ها در سال ۱۹۵۰ با یکدیگر ازدواج کردند. چائو در سال ۱۹۵۸ همسر هفت‌ماهه باردار و دو کودک خود را ترک کرد و به ایالات متحده آمریکا مهاجرت نمود. سه سال بعد یعنی در سال ۱۹۶۱، آن‌ها نیز به وی در آمریکا
بعد یعنی در سال ۱۹۶۱، آن‌ها نیز به وی در آمریکا پیوستند. روث مولان چو چائو در ۲ اوت سال ۲۰۰۷ چشم از جهان فروبست. چائو شش دختر به نام‌های ایلین، ژانت، می، کریستین، گریس و آنجلا دارد. او همچنین شش نوه دارد که سه نوهٔ او ناتنی بوده و مربوط به ازدواج ایلین با میچ مکانل می‌شود. بزرگ‌ترین دختر چائو، ایلین است که اولین زن آمریکایی با اصالت آسیا - اقیانوسیه محسوب می‌شود که وارد کابینهٔ یک رئیس‌جمهور در آمریکا شده‌است. او میان سال‌های ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۹ به‌عنوان وزیر کار و میان سال‌های ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۱ به‌عنوان وزیر راه و
و میان سال‌های ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۱ به‌عنوان وزیر راه و ترابری در دولت فعالیت می‌کرد. ایلین با میچ مکانل، رهبر اقلیت مجلس سنا، ازدواج کرده‌است. چائو و همسرش در سال ۱۹۸۴، بنیاد روث مولان چو چائو را راه‌اندازی کردند. هدف این بنیاد اهدای کمک‌هزینهٔ تحصیلی به دانشجویان در آمریکا و چین برای ورود به تحصیلات تکمیلی و همچنین ترویج تبادلات فرهنگی میان چین و آمریکا بود. در اکتبر ۲۰۱۲، دانشگاه هاروارد اعلام کرد که بنیاد چائو و خانواده‌اش ۴۰ میلیون دلار به دانشگاه بازرگانی هاروارد برای ساخت مرکز روث مولان چو چائو و تأسیس
هاروارد برای ساخت مرکز روث مولان چو چائو و تأسیس صندوق کمک‌هزینهٔ خانوادهٔ روث مولان چو و جیمز سی چنگ چائو کمک مالی کرده‌است. این مرکز به آموزش اجرایی (اداری) اختصاص دارد و اولین ساختمانی در اچ‌بی‌اس بوده که مزین به نام یک زن و نام‌خانوادگی آسیایی است. در سال ۱۹۹۲، چائو مدرک دکترای افتخاری حقوق از دانشگاه نیاگارا دریافت کرد. چائو اولین برندهٔ جایزهٔ یک عمر دستاورد برجستهٔ انجمن علمی و حرفه‌ای چینی آمریکایی در سال ۲۰۰۴ است. همچنین وی جایزهٔ مدال شجاعت الیس آیلند را در سال ۲۰۰۵ دریافت کرد. وزارت امنیت داخلی،
را در سال ۲۰۰۵ دریافت کرد. وزارت امنیت داخلی، خدمات شهروندی و مهاجرت ایالات متحده او را در فوریه ۲۰۰۸ به‌عنوان یک آمریکایی شاخص انتخاب کرد. در سال ۲۰۰۹، چائو وارد انجمن آمریکایی‌های شاخص هوراسیو الجر شد. همچنین کالج نیاک به وی دکترای افتخاری عالی ادبی اعطا کرد. در سال ۲۰۱۰، موزهٔ چینی‌ها در آمریکا با راه‌اندازی جایزهٔ دستاورد برجستهٔ خود برای خانوادهٔ چائو، از او تقدیر کرد؛ نخستین‌بار در تاریخ ۱۳۰سالهٔ این موزه بود، که چنین افتخاری نصیب یک نفر می‌شد. چائو چندین دهه، استاد حق‌التدریسی، استاد راهنما وعضو
چندین دهه، استاد حق‌التدریسی، استاد راهنما وعضو هیئت امنای دانشگاه سنت‌جان بود و مدال افتخار این دانشگاه را نیز دریافت کرد. او همچنین به‌عنوان هیئت امنای بازنشسته به کار خود ادامه می‌دهد. چائو به‌مدت بیش از یک دهه میان سال‌های ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۹، رئیس انجمن فارغ‌التحصیلان دانشگاه چیائو تونگ تایوان در آمریکا و بنیاد فارغ‌التحصیلان دانشگاه چیائو تونگ آمریکا بود.
جوزف گرین باتلر جونیور (Joseph Green Butler Jr.) (زادهٔ ۲۱ دسامبر ۱۸۴۰ – درگذشت ۲۰ دسامبر۱۹۲۷)، صنعت‌کار، نوع‌دوست و مورخ سرشناس آمریکایی بود. از او بیشتر به‌خاطر تأسیس اولین موزه در ایالات متحده یاد می‌شود که فقط مختص به هنر آمریکایی بود. اوایل زندگی. باتلر در شهر صنعتی مرسر، ایالت پنسیلوانیا چشم به جهان گشود. او پسر جوزف گرین و تمپرنس (اورویگ) باتلر بود. تاریخچهٔ حضور خانواده‌اش در این کشور به دورهٔ پیش از انقلاب آمریکا برمی‌گردد. اجداد انگلیسی-ایرلندی جوزف در سال ۱۷۵۹ از حومهٔ دوبلین به آمریکای مستعمراتی
در سال ۱۷۵۹ از حومهٔ دوبلین به آمریکای مستعمراتی مهاجرت کردند. طبق آگهی ترحیم جوزف جی. باتلر جونیور، پدرش، جوزف گرین باتلر، «صنعت‌کار معروف آهن و متخصص کورهٔ ذوب» بود. پدربزرگش، جوزف باتلر، اولین کورهٔ ذوب را در مرکز پنسیلوانیا راه‌اندازی کرد. زمانی که باتلر هنوز کودک بود، خانواده‌اش به شهر نیلز، ایالت اوهایو نقل‌مکان کردند، جاییکه او به همراه رئیس‌جمهور آینده، ویلیام مک‌کینلی، به مدرسه‌ای روستایی می‌رفتند. حرفهٔ صنعتی. باتلر در ۳۰ سالگی وارد کسب‌وکار آهن شد. او به‌مرور فعالیت‌های صنعتی خود را در شهر
آهن شد. او به‌مرور فعالیت‌های صنعتی خود را در شهر یانگستون، اوهایو متمرکز کرد، جاییکه به چهره‌ای مهم و برجسته در گذار جامعه از تولید آهن به فولاد تبدیل شد. در سال ۱۸۹۲، باتلر به صنعت‌گر بومی، هنری ویک، در شرکت فولاد اوهایو ملحق شد. این شرکت دو کارخانهٔ تولید فولاد را در امتداد رودخانهٔ ماهونینگ، تقریباً در شمال‌غربی یانگستون، بنا کرد. در سال ۱۸۹۵، شرکت مرحلهٔ تولید را آغاز کرد و چهار سال بعد به شرکت ملی فولاد مستقر در پیتسبورگ فروخته شد. در سال ۱۹۰۱، این کارخانهٔ محلی به کارخانهٔ اوهایویِ شرکت فولاد
این کارخانهٔ محلی به کارخانهٔ اوهایویِ شرکت فولاد کارنگی، بخشی از شرکت فولاد ایالات متحده تبدیل شد. با این حال، اعتبار و نفوذ باتلر فراتر از ایالت اوهایو بود. در اوایل قرن بیستم، او در سطح ملی به صنعت‌گری معروف بود که در سمت مدیر مؤسسهٔ آهن و فولاد آمریکا، رئیس شرکت سیلیکا پرتیج، مدیر شرکت ورق و لولهٔ یانگستون، مدیر شرکت پنسیلوانیا و لیک ایری داک، مدیر شرکت یانگستون و راه‌آهن حومه، مدیر شرکت برق و روشنایی پنسیلوانیا و اوهایو و مدیر بانک ملی تجاری یانگستون فعالیت کرده‌است. در میان صنعت‌گران آمریکایی، از او
کرده‌است. در میان صنعت‌گران آمریکایی، از او با احترام به «عمو جو» یاد می‌شد. مشارکت‌های مدنی. بلندآوازه‌ترین میراث باتلر، مؤسسهٔ هنر آمریکایی باتلر است که در نزدیکی محوطهٔ دانشگاه ایالتی یانگستون قرار دارد. او در سال ۱۹۱۹ این مؤسسه را برای نگهداری مجموعهٔ شخصیِ «هنر آمریکایی» خود بنا نهاد. تعهد و وفاداری باتلر به این موزهٔ نوآورانه در آخرین وصیت‌نامه‌اش مشهود بود. طبق گزارش‌ها، باتلر بخش عمده‌ای از دارایی ۱۵۰۰۰۰۰ دلاری خود را به مؤسسهٔ باتلر واگذار کرده بود. بیش از سه دهه پس از مرگ باتلر، مجلهٔ تایم،
بود. بیش از سه دهه پس از مرگ باتلر، مجلهٔ تایم، مقاله‌ای منتشر کرد که موزهٔ هنر را «آینده‌دار» توصیف می‌کرد. سردبیران مجله در بخشی از مقاله با ستایش دیدگاه و ادراک صنعت‌گر فقید نوشتند: «برای آنکه سبک موزه کاملاً آمریکایی باشد، باتلر سرخ‌پوستی برنزی را در مقابل رواق ۵۰۰۰۰۰ دلاری ساختمان که شرکت McKim, Mead &amp; White طراحی کرده بود، قرار داد. مجاورت موزه با دانشگاه یانگستون باعث شد تا دو محلهٔ اطراف موزه خیلی زود به نوار فرهنگی سومین مرکز بزرگ فولاد ایالات متحده تبدیل شوند». باتلر همچنین به‌عنوان فردی
متحده تبدیل شوند». باتلر همچنین به‌عنوان فردی نوع‌دوست و پیشرو در فعالیت‌های جامعه، در شروع و تحقق سایر پروژه‌های مدنی، ازجمله بنای یادبود ملی ویلیام مک‌کینلی در شهر نیلز، نقش برجسته‌ای داشت. وانگهی، باتلر نویسندهٔ چندین کتاب تاریخی معروف بود، ازجمله چشم‌اندازی بر توسعهٔ صنعت فولاد آمریکا، تاریخچهٔ درهٔ ماهونینگ و زندگی‌نامهٔ رئیس‌جمهور مک‌کینلی. از آثار منتشرشدهٔ او همچنین می‌توان به کتاب رؤسای جمهوری که دیده‌ام و می‌شناسم اشاره کرد. باتلر شخصاً با رؤسای جمهور آمریکا، از آبراهام لینکلن گرفته تا کالوین
جمهور آمریکا، از آبراهام لینکلن گرفته تا کالوین کولیج، آشنا بود. وفات. جوزف جی. باتلر جونیور در آستانهٔ هشتادوهفتمین سالگرد تولدش درگذشت. برای بزرگ‌داشت نام و یاد او مراسم یادبودی در مؤسسهٔ هنر آمریکایی باتلر برگزار شد و استاد یانگستون، او.ال. رید، مدیحهٔ او را قرائت کرد. او.ال. رید بر عمل‌گرایی و حساسیت هنری باتلر تأکید ورزید و بیان داشت: «اجداد او استادان آهن بودند و بی‌تردید برخی از آن‌ها در برابر زیبایی محض شعله‌های سفید کوره‌هایشان، سیل شادی و اشتیاق را تجربه کرده‌اند». مراسم خاکسپاری باتلر در کلیسای
تجربه کرده‌اند». مراسم خاکسپاری باتلر در کلیسای اسقفی سنت جان، در یانگستون برگزار و جنازه‌اش در گورستان بلمونت پارک، در نزدیکی لیبرتی، اوهایو به خاک سپرده شد.
ساری‌اوزک (، سارىوزەك) یک منطقه مسکونی در قزاقستان است که در استان جتی‌سو واقع شده است.
لیمویی کیکی یک رنگ X11 و رنگ وب است که یادآور رنگ کیک شیفون لیمویی است. زمانی که رنگ‌های X11 در سال ۱۹۸۷ پذیرفته شدند، نخستین بار به عنوان رنگی با یک نام در سیستم پنجره ایکس معرفی شد. ریشه نام‌ها مبهم است. اینها برای مرورگر وب Netscape Navigator برای رنگ‌ها در پالت گسترده آن به کار گرفته شدند و به نوبه خود توسط موزاییک و اینترنت اکسپلورر شناسایی شدند. با این حال، هیچ ویژگی آن را به عنوان یک نام رسمی رنگ HTML نمی‌شناسد.
کوین دود (Kevin Dowd)، اقتصاددان اهل بریتانیا است و حوزه‌های پژوهشی مورد علاقه وی شامل، پول خصوصی و بانکداری آزاد، نظام‌های پولی و اقتصاد کلان، اندازه‌گیری و مدیریت ریسک مالی، افشا سازی ریسک، اقتصاد سیاسی و تحلیل سیاست‌ها و مدل‌سازی حقوق بازنشستگی و مرگ و میر می‌باشد. در حال حاضر، او یکی از اعضای "کابدن پارتنرز" مقیم در لندن و استاد مالی و اقتصاد در مدرسه بازرگانی دانشگاه دورام است. اوایل زندگی و تحصیلات. دود در ۱۹۵۸ میلادی در میدلزبرو متولد شد، در کالج سنت ماری، میدلزبرو شرکت کرد و برای آموزش اقتصاد در
ماری، میدلزبرو شرکت کرد و برای آموزش اقتصاد در ۱۹۷۷ میلادی وارد دانشگاه شفیلد شد. او یک مدرک BA در رشته اقتصاد از دانشگاه شفیلد، یک مدرک MA در اقتصاد از دانشگاه وسترن انتاریو و یک مدرک دکترای تخصصی در رشته اقتصاد کلان از دانشگاه شفیلد دارد. حرفه. دود عضو مؤسسه کیتو؛ عضو ارشد در مرکز کوبدین، یک «مرکز خیریه آموزشی مستقل… که برای پژوهش روی اقتصاد و علوم سیاسی بنیان‌گذاری شده‌است»؛ وی هم‌چین با مؤسسه امور اقتصادی؛ مؤسسه برونو لیونی؛ مؤسسه مستقل؛ و مؤسسه حقوق بازنشستگی ارتباط دارد. وی قبلاً در سمت‌های مختلفی در
ارتباط دارد. وی قبلاً در سمت‌های مختلفی در شورای اقتصادی انتاریو در تورانتو، دانشگاه شفیلد هالم، دانشگاه شفیلد و دانشگاه ناتینگهام خدمت نموده‌است. برگزیت. کوین دود عضو اندیشکدهٔ اقتصاددانان برای تجارت آزاد بوده و یکی از حامیان پراشتیاق برگزیت است. او یکی از همکاران برجسته در گروه لابی‌گری به نفع برگزیت، معروف به گروه برگزیت مرکزی، است. آثار منتشر شده. حوزه پژوهشی اصلی دود پول خصوصی و بانکداری آزاد است – نظام‌های پولی و مالی که بدون مداخله دولت و در غیاب هرگونه بانک مرکزی فعالیت می‌کنند. یکی از حوزه‌های
هرگونه بانک مرکزی فعالیت می‌کنند. یکی از حوزه‌های مرتبط که کار وی روی آن تمرکز دارد بانکداری مرکزی و سایر انواع دخالت دولت در اقتصاد است، به‌ویژه بیمه سپرده، آخرین مرجع وام دهنده و مقررات حداقل سرمایه سیال بانک. وی همواره تقاضای لغو بانک‌های مرکزی و پایان دادن به مداخلات دولت در نظام مالی را نموده‌است. او طرفدار نظام‌های پولی رقابتی است. کار وی، پول‌های خصوصی جدید – یک بازیگر بیت-پارت؟ از نظام‌های پولی خصوصی طلا مانند دلار لیبرتی و ائی-گلد (واحد پولی طلای دیجیتال) حمایت نموده و همچنین از بیت‌کوین اظهار
دیجیتال) حمایت نموده و همچنین از بیت‌کوین اظهار حمایت کرده‌است. دود حامی نظام‌های پولی مبتنی بر ارزش مانند استاندارد طلا بوده و منتقد پول مبتنی بر فیات است که توسط بانک مرکزی صادر می‌گردد. دود به‌طور گسترده رویکرد اتریشی را بر اقتصاد اعمال می‌کند، اما رویکردی که شدیداً متأثر از نظریه کمی پول و کارهای متخصصین پولی مانند میلتون فریدمن و دیوید لایدلر است. او طرفدار لِسه فِر بوده و منتقد مکتب اقتصادی کینزی و سایر مکتب‌های طرفدار مداخله دولت، است. او با استفاده از رویکرد بازار-آزاد راه حلی برای بحران مالی جاری
از رویکرد بازار-آزاد راه حلی برای بحران مالی جاری پیشنهاد نموده‌است که مبتنی بر بدهی شخصی بیشتر برای بانک‌داران ارشد، خروج دولت از نظام مالی و بازگرداندن معیار پولی درست می‌باشد. در این راستا، او همچنین به نماینده محافظه‌کار پارلمان از حوزه ویکام، استیو بیکر در رابطه با دو لایحه فردی‌اش برای حل بحران مشاوره داده‌است: لایحه خدمات مالی (مقرره فرعی‌ها) که به هدف بازگرداندن معیارهای صحیح حساب‌داری ارایه گردید و لایحه (ریفورم) نهادهای مالی که درخواست اصلاحات بنیادی سیستم بانکداری و پایان بخشیدن به دخالت دولت در
سیستم بانکداری و پایان بخشیدن به دخالت دولت در بانکداری را ارایه کرد. دود به‌طور مکرر استدلال نموده‌است که بحران مالی جهانی هیچ‌گاهی حل نشده‌است و این‌که سیاست‌های اتخاذ شده از ۲۰۰۷ میلادی تاکنون غیرموثر و غیرقانونی بوده و نتیجه برعکس داشته‌است. او باورمند است که یک شیوع جدید بحران مالی، با پیامدهای از هم پاشیدن سیستم مالی، تورم بالا و ورشکستگی دولت در بیشتر نقاط جهان پیشرفته، محتمل است. دود همچنین به‌طور گسترده‌ای در مورد اندازه‌گیری و مدیریت ریسک مالی نوشته‌است. او استدلال نموده که مدل‌سازی امور مالی به