payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به استثناء دو فیلم آخر سه‌گانهٔ "شوالیهٔ تاریکی"، پرفروش‌ترین اثر او در افتتاحیه شد. این فیلم آخر هفتهٔ دوم، ۴۶٫۲ میلیون دلار فروش داشت (۴۴ درصد کاهش) و پس از "باربی" در رده دوم باقی ماند. این فیلم در آخر هفتهٔ سوم اکران، ۲۸٫۷ میلیون دلار فروش کرد و پس از باربی و فیلم تازه‌وارد "" سوم شد. در ۱۶ اوت، "اوپنهایمر" از "آواز" (۲۰۱۶) پیشی گرفت و پرفروش‌ترین فیلمی شد که هرگز به رتبهٔ نخست گیشه نرسید. دیگر مناطق. خارج از ایالات متحده و کانادا، این فیلم در افتتاحیهٔ آخر هفته ۹۸ میلیون دلار فروش داشت. آخر هفته بعدی،
آخر هفته ۹۸ میلیون دلار فروش داشت. آخر هفته بعدی، "اوپنهایمر" ۷۷٫۱ میلیون دلار به دست آورد که تنها کاهش فروش ۲۱ درصدی داشت و به پرفروش‌ترین فیلم نولان در ۳۰ کشور از جمله هند، عربستان سعودی، امارات متحده عربی و ترکیه تبدیل شد. "اوپنهایمر" در آخر هفتهٔ سوم، با افت ۳۱ درصدی، ۵۲٫۸ میلیون دلار فروش داشت. تا ۱۳ اوت ۲۰۲۳، کشورهای بریتانیا (۵۸٫۱ میلیون دلار)، آلمان (۳۵٫۴ میلیون دلار)، فرانسه (۲۸ میلیون دلار)، استرالیا (۲۱ میلیون دلار) و هند (۱۷٫۷ میلیون دلار) بیشترین فروش را داشتند. منتقدان. "اوپنهایمر" مورد تحسین
فروش را داشتند. منتقدان. "اوپنهایمر" مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. این فیلم عمدتاً به خاطر فیلم‌نامه، نقش‌آفرینی بازیگران (به ویژه مورفی و داونی) و جلوه‌های بصری از سوی منتقدان تحسین شد. از "اوپنهایمر" به‌عنوان یکی از بهترین فیلم‌های نولان و سال ۲۰۲۳ نام برده شد، اگرچه انتقاداتی به‌دلیل نگارش شخصیت‌های زن به آن وارد شد. به گزارش "هندوستان تایمز"، از "اوپنهایمر" به‌عنوان یکی از بهترین فیلم‌های سدهٔ بیست و یکم نیز استقبال شد. تماشاگرانی که توسط سرویس سینماسکور مورد بررسی قرار گرفتند به این فیلم نمره «A» در
مورد بررسی قرار گرفتند به این فیلم نمره «A» در مقیاس A+ تا F دادند، و آنهایی که توسط پست‌ترک نظرسنجی شدند نمره کلی ۹۳ درصد مثبت را به آن دادند و ۷۴ درصد از آن‌ها گفتند که قطعاً این فیلم را توصیه می‌کنند. ریچارد روپر در "شیکاگو سان-تایمز" به "اوپنهایمر" نمرهٔ کامل چهار ستاره را داد و آن را «خارق‌العاده» و «یکی از بهترین فیلم‌های قرن بیست و یکم» توصیف کرد. متیو جکسون از "ای. وی. کلاب" آن را «شاهکار» دانست و افزود: «این بهترین فیلم کریستوفر نولان تا الان است، قدمی رو به جلو به سطح جدیدی برای یکی از بهترین
قدمی رو به جلو به سطح جدیدی برای یکی از بهترین فیلم‌سازان ماست، و فیلمی است که خود را در مغزتان حک می‌کند.» جاستین چنگ در مقاله‌ای برای "لس آنجلس تایمز" از تصویرسازی دقیق نولان از ناتوانی اوپنهایمر در دیدن قربانیان واقعی کارش دفاع کرد. چنگ نوشت که نولان عمداً صحنه‌های بمباران هیروشیما و ناگازاکی را نشان نداده تا به‌جای نمایش مستقیم، با سکوت و عدم حضور این صحنه‌ها، تأثیر عمیق و تلخ آن فجایع را به مخاطب منتقل کند. چنگ بعداً برای این مقاله برنده جایزه پولیتزر برای نقد شد. ریچارد برودی از "نیویورکر" فیلم را
برای نقد شد. ریچارد برودی از "نیویورکر" فیلم را اثری «در سبک شبکه هیستوری با تدوین فاخر» توصیف کرد و نوشت که ابتدا فکر می‌کرد فیلم مثل مقاله ویکی‌پدیا طولانی است اما پس از بررسی بیشتر، به این نتیجه رسیده که این مقایسه یا به ویکی‌پدیا کم‌لطفی می‌کند یا به نولان بیش از حد اعتبار می‌دهد. دقت و کاستی‌ها. برخی از صحنه‌های فیلم کلمه به کلمه از کتاب یا رویدادهای واقعی اقتباس شده‌اند. بسیاری از تغییرات اعمال‌شده، آرایه‌ها یا تفاوت‌های جزئی با واقعیت هستند. برای مثال، اوپنهایمر در واقعیت به اندازه‌ای که در فیلم
مثال، اوپنهایمر در واقعیت به اندازه‌ای که در فیلم نشان داده شده، از کشف سیاه‌چاله‌ها هیجان‌زده نبود، زیرا اهمیت آن را در آن زمان به‌طور کامل درک نکرده بود. با این حال، همان‌طور که در فیلم نشان داده شده، مطالعه او دربارهٔ سیاه‌چاله‌ها در روز تهاجم آلمان به لهستان منتشر شد. در آزمایش ترینیتی، دونالد هورنیگ در حالت آماده‌باش کامل قرار داشت و دستش به‌طور فیزیکی روی کلید بود تا در صورت لزوم بتواند بلافاصله و بدون تأخیر واکنش نشان دهد و آزمایش را متوقف کند. این برخلاف تصویری است که در فیلم نشان داده شده، جایی که
تصویری است که در فیلم نشان داده شده، جایی که او صرفاً نزدیک کلید به تصویر کشیده شده است، نه در حالتی که دستش روی آن باشد. همچنین، ترومن اوپنهایمر را «crybaby» نامید، اما این اظهارنظر در نامه‌ای به دین اچسون یک سال پس از دیدارشان بود، نه بلافاصله پس از آن. اشتباه دیگری که اشاره شده، استفاده از پرچم ایالات متحده آمریکا در فیلم است. در فیلم، پرچم ۵۰ ستاره‌ای کنونی نشان داده می‌شود که تا سال ۱۹۶۰ پذیرفته نشده بود. در زمان جنگ جهانی دوم، پرچم آمریکا تنها ۴۸ ستاره داشت، زیرا هاوایی و آلاسکا هنوز ایالت نشده
ستاره داشت، زیرا هاوایی و آلاسکا هنوز ایالت نشده بودند. صحنه‌ای که اوپنهایمر در دانشگاه سیب استادش را مسموم می‌کند، بر اساس روایت‌های خود اوپنهایمر از این ماجرا ساخته شده، اما مشخص نیست که آیا این واقعه در واقعیت رخ داده است. در فیلم، اوپنهایمر پتاسیم سیانید را در سیب قرار می‌دهد و روز بعد پشیمان شده و در لحظه آخر از خورده شدن آن جلوگیری می‌کند. هیچ مدرکی وجود ندارد که نشان دهد نیلز بور تقریباً سیب را خورده یا در این ماجرا دخیل بوده است. اوپنهایمر و اینشتین دوستان نزدیکی بودند، اما مکالمات محوری فیلم میان
دوستان نزدیکی بودند، اما مکالمات محوری فیلم میان آن‌ها هرگز در واقعیت رخ نداده است. اوپنهایمر نگرانی‌های خود دربارهٔ واکنش زنجیره‌ای غیرقابل‌کنترل را با کارل تیلور کامپتون در مؤسسه فناوری ماساچوست در میان گذاشت، نه با اینشتین. اگرچه فیلم استخدام زوری اوپنهایمر توسط ژنرال گرووز را نشان می‌دهد، در واقعیت آرتور هالی کامپتون در آزمایشگاه متالورژی او را زودتر استخدام کرده و مسئول تحقیقات طراحی بمب در پروژه منهتن کرده بود. همان‌طور که لوئیس استراوز در دیالوگ‌های فیلم به‌درستی اشاره می‌کند، اوپنهایمر هرگز از
فیلم به‌درستی اشاره می‌کند، اوپنهایمر هرگز از بمباران اتمی ابراز پشیمانی نکرد، اما همان‌طور که چانگ در مقاله برنده جایزه پولیتزر خود توضیح داده، اوپنهایمر در بازدید سال ۱۹۶۰ خود از توکیو و اوزاکا، هنگام مواجهه با یک خبرنگار، از عذرخواهی خودداری کرد؛ نکته‌ای که در فیلم به تصویر کشیده نشده است. علاوه بر درگیری‌های شخصی، استراوز دلیل دیگری برای تضعیف اعتبار اوپنهایمر از طریق لغو مجوز امنیتی‌اش داشت: مخالفت اوپنهایمر با توسعه بیشتر بمب هیدروژنی توسط ایالات متحده. اسکات سیگن، کاهش نفوذ اوپنهایمر را به‌عنوان
اسکات سیگن، کاهش نفوذ اوپنهایمر را به‌عنوان عاملی محدودکننده در مسابقه تسلیحات هسته‌ای بین ایالات متحده و شوروی، «تراژدی بزرگ‌تری» می‌داند که در فیلم کمتر از تراژدی شخصی اوپنهایمر به نمایش درآمده است، اما او تولید فیلم را به‌طور کلی برای یک اثر هالیوودی «بسیار دقیق» توصیف کرد. بسیاری از فعالیت‌های انجام‌شده در دیگر سایت‌های پروژه منهتن، مانند سایت هنفورد در واشینگتن و اوک ریج در تنسی، در فیلم نشان داده نشده‌اند. این فعالیت‌ها، که تحت نظارت ژنرال لزلی گرووز انجام می‌شد، عمدتاً بر درک و تولید مواد رادیواکتیو
می‌شد، عمدتاً بر درک و تولید مواد رادیواکتیو مورد نیاز برای انفجارهای هسته‌ای متمرکز بودند. علاوه بر تیم لس آلاموس، افرادی که در دیگر سایت‌های پروژه، به‌ویژه آزمایشگاه متالورژی دانشگاه شیکاگو، کار می‌کردند نیز نسبت به استفاده از بمب اتمی علیه ژاپن ابراز نگرانی کرده بودند. فیلم به دلیل حذف موضوع جابه‌جایی اجباری ۳۰ خانواده بومی آمریکایی از لس آلاموس در سال ۱۹۴۲ برای ایجاد فضای آزمایش، مورد انتقاد قرار گرفته است. مشکل فنی دیگری که در فیلم به‌درستی به تصویر کشیده شده، تولید پلوتونیوم است. این موضوع از طریق
کشیده شده، تولید پلوتونیوم است. این موضوع از طریق بحث‌هایی دربارهٔ خطر «فناپذیری»، نوآوری‌ها، پیشرفت‌ها و موانع مهندسی، و اراده برای موفقیت تحلیل می‌شود. فیلم بر هزینه‌های بالای به‌دست آوردن پلوتونیوم و فرایند کلی تولید آن تمرکز دارد. انریکو فرمی، یکی از دانشمندان اصلی پروژه منهتن، کشف کرد که پلوتونیوم عنصر لازم برای ایجاد واکنش شکافت خودبه‌خود است، اما مشارکت‌های او در پروژه به اندازه‌ای که در واقعیت شناخته شده بودند، در فیلم برجسته نشده‌اند. در فیلم، صحنه‌ای از جلسه کمیته موقت در ۳۱ مه ۱۹۴۵ به تصویر
صحنه‌ای از جلسه کمیته موقت در ۳۱ مه ۱۹۴۵ به تصویر کشیده شده که اوپنهایمر به‌عنوان عضوی از پنل علمی مشاوران در آن حضور داشت. در این صحنه، هنری ال. استیمسون، وزیر جنگ، به‌دلیل اینکه کیوتو مقصد مورد علاقه ماه عسل او و همسرش بوده، دستور حذف آن از فهرست اهداف اصلی بمب اتمی را می‌دهد. اما الکس ولرشتاین، مورخ علم و تسلیحات هسته‌ای، روشن می‌کند که این تصویرسازی یک افسانه است. به گفته ولرشتاین، دفترچه خاطرات استیمسون از سفرهایش در سال ۱۹۲۶ با همسرش هیچ اشاره‌ای به کیوتو ندارد و تنها بازدید کوتاه آن‌ها از کیوتو در
کیوتو ندارد و تنها بازدید کوتاه آن‌ها از کیوتو در سال ۱۹۲۹، طی یک اقامت یک‌شبه در مأموریتی حقیقت‌یاب مرتبط با نقش او به‌عنوان فرماندار کل فیلیپین بود. فیلم این واقعیت را نادیده می‌گیرد که مخالفت استیمسون با هدف قرار دادن کیوتو عمدتاً استراتژیک بود، نه شخصی. او این دیدگاه را چندین بار، از جمله در کنفرانس پوتسدام، به ترومن ابراز کرد. استیمسون در دفترچه خاطرات خود در ۲۴ ژوئیه ۱۹۴۵ نوشت: «او [ترومن] بار دیگر با تأکید بسیار بر باور مشترک خود در این موضوع موافقت کرد و به‌ویژه با پیشنهاد من که اگر کیوتو حذف نشود،
و به‌ویژه با پیشنهاد من که اگر کیوتو حذف نشود، تلخی ناشی از چنین اقدام بی‌رحمانه‌ای ممکن است در دوره طولانی پس از جنگ، آشتی ژاپنی‌ها با ما را در آن منطقه، در مقایسه با روس‌ها، غیرممکن کند.»
ساموئل فیلیپس ورنر (۱۴ نوامبر ۱۸۷۳–۹ اکتبر ۱۹۴۳) یک مبلغ مذهبی بود که در کنگو به کاوش و خرید و فروش اجناس و حیوانات می‌پرداخت. بیشترین سرشناسی وی برای نمایش کوتاه قامت اوتا بنگا، یک برده انسانی اهل آفریقا در آمریکا بود. پس از یک شکست روحی، او حدود یک سال به عنوان کارگر در راه‌آهن کار کرد. سپس به کار برای عموی خود A.L. Phillips در توسکالوسا، آلاباما رفت. در اینجا او در مؤسسه استیلمن که عمویش سرپرست آن بود، تدریس می‌کرد. او در سفرهای آفریقایی خواندن آثار دیوید لیوینگستون و هنری مورتون استنلی را آغاز کرده بود
لیوینگستون و هنری مورتون استنلی را آغاز کرده بود و با خانواده ساموئل ل. لپسلی، اولین مبلغ پرسیبیتریایی که در کنگو درگذشت، تماس گرفت. او تصمیم گرفت در سال ۱۸۹۵ به درخواست دکتر S.H به آفریقا برود. چستر که منشی ماموریت‌های خارجی کلیسای پرسبیتری بود. ورنر تحت یک بند فوق‌العاده در ۲۵ سپتامبر ۱۸۹۵ در پیشاهنگ توسکالوسا پس از معاینه در موضوعات مختلف منصوب شد. او و جوزف فیپس از نیویورک به لندن در کشتی نیویورک و از ساوتهمپتون به آنتورپ رفتند و سرانجام با کشتی R.M.S. روکل به ماتادی در کنگو. ورنر در کنگو ماند و زبان
روکل به ماتادی در کنگو. ورنر در کنگو ماند و زبان تشیلوبا را مطالعه کرد. در ۱۵ دسامبر ۱۸۹۷ هنگام خارج شدن از تپه ای در نزدیکی Ndombe به دام حیوانات افتاد و توسط یک سم مسموم شده سوراخ شد. دستیار آفریقایی او، کسونگو، به روستای نزدیک بیندوندو دوید و او توسط یک زن پزشکی تحت درمان قرار گرفت. پس از دو هفته او به Ndombe بازگشت و او به بهبودی خود برای یک سال بعد در بالتیمور ادامه داد. پاملا نیوکرک در کتاب خود گزارش مجروحیت خود را زیر سال برده‌است. [۱] او همچنین خاطرنشان می‌کند که ورنر دست کم دو فرزند با پدرش با یک
می‌کند که ورنر دست کم دو فرزند با پدرش با یک زن کنگوئی در لوئبو به یادگار گذاشته‌است. در سال ۱۸۹۸ او سه دستیار کنگوئی را که قصد داشت قبل از بازگرداندن آنها به آنها زبان انگلیسی و سایر مهارتها را آموزش دهد، آورد. این شامل کسونگو بود که در سال ۱۹۰۲ در بیرمنگام بر اثر ازدحام جمعیت کشته شد و برای شنیدن صحبت‌های بوکر تی واشینگتن به آنجا رفت. در دهه ۱۹۰۰ وی سفرهای بیشتری برای آوردن مردم آفریقا به ایالات متحده انجام داد ساموئل فیلیپس ورنر در سال ۱۸۹۹ از کار مبلغی کناره‌گیری کرد. ورنر مقالاتی را بر اساس تجربیات
کناره‌گیری کرد. ورنر مقالاتی را بر اساس تجربیات آفریقایی خود نوشت و در بین دیگران در زمینه Pygmies [3] و موضوعات مختلف استعمار آفریقا متخصص بود [۴]. ورنر دوست ویلیام تمپل هورنادای شد که شامپانزه‌ها را برای او آورد. ورنر برای تهیه نمونه‌های بومیان آفریقایی برای نمایشگاه خرید لوئیزیانا و نمایشگاه جهانی ۱۹۰۴ استخدام شده بود. ورنر ۱۲ نفر، از جمله آنها اوتا بنگا، را از محل تلاقی رودخانه‌های کاسای و سانکورو خریداری کرد، جایی که او ادعا می‌کرد که مردم باشیله در آنجا بودند. بنگا اسیر ۱۹۰۶ اوتا بنگا ممنوعیت فرهنگی
بودند. بنگا اسیر ۱۹۰۶ اوتا بنگا ممنوعیت فرهنگی را از قبیله ای که در کنگو زندگی می‌کرد، تجربه کرد. او تصمیم گرفت به همراه ورنر که با هورنادای در ارتباط بود به نیویورک بازگردد. او ترتیب داد که اوتا بنگا در باغ وحش برانکس نمایشگاه کند. ابتدا نمایش بازدیدکنندگان را به خود جلب کرد، اما شرایط اوتا بنگا بدتر شد تا جایی که با او مانند یک اسیر رفتار شد. این وضعیت خشم آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار را برانگیخت و آنها آزادی وی را از شهردار جورج بی مک کلن جونیور دریافت کردند. ورنر ممکن است به دلیل برخی جنبه‌های فعالیتش در
ورنر ممکن است به دلیل برخی جنبه‌های فعالیتش در تضاد با ممنوعیت سراسری در ایالات متحده که تحت متمم سیزدهم متمم اجرا شده‌است، مورد بحث قرار گرفته باشد. قوانین ملی قبلی برده داری را در ایالات متحده بسیار محدود کرده بود. این موارد شامل قانون ممنوعیت وارد کردن برده‌ها در ۱ ژانویه ۱۸۰۸ است، که واردات برده‌ها را از خارج از کشور، اما نه از کشورهای بدون تابعیت، جرم محسوب می‌کند. ورنر ادعا کرد که بنگا آزاد است و از نمایشگاه بنگا در باغ وحش هیچ سودی نبرده‌است. به نظر می‌رسد ورنر پس از ماجرای اوتا بنگا به تاریکی
نظر می‌رسد ورنر پس از ماجرای اوتا بنگا به تاریکی رفته‌است. در سال ۱۹۱۲، یک درخواست ثبت اختراع برای دام حیوانات ذوزنقه ای آدرس وی را به عنوان ساکن در منطقه کانال اوبیسپو پاناما نشان می‌دهد. کتابی دربارهٔ اوتا بنگا توسط نوه ورنر فیلیپس ورنر بردفورد نوشته شده‌است. زندگی‌نامه. او اولین پسر از خانواده ای برده دار در کارولینای جنوبی بود، در کلمبیا تحصیل کرد و سپس به دانشگاه کارولینای جنوبی رفت و در سال ۱۸۹۲ به عنوان برترین دانش آموز فارغ‌التحصیل شد. منابع. https://en.wikipedia.org/wiki/Samuel_Phillips_Verner
سلام مامان ( ) یک فیلم کمدی محصول سال ۲۰۲۱ از کشور چین با کارگردانی و نویسندگی جیا لینگ و با بازی جیا لینگ، شن تنگ، چن هی و ژانگ شیائوفی است. این فیلم در ۱۲ فوریه ۲۰۲۱ (مصادف با سال نو چینی) منتشر شد و با بیش از ۸۴۸ میلیون دلار فروش گیشه به سومین فیلم پرفروش سال ۲۰۲۱؛ دومین فیلم پرفروش غیر انگلیسی تمام زمان‌ها؛ و پرفروش‌ترین فیلم ساخته‌شده توسط یک کارگردان زن تبدیل شد، که رکورد قبلی توسط "زن شگفت‌انگیز" (۲۰۱۷) را شکست. این فیلم انتقادهای مثبت فراوانی دریافت کرد و از طریق "اخبار دهان به دهان" به محبوبیت
کرد و از طریق "اخبار دهان به دهان" به محبوبیت جهانی رسید. داستان. جیا زیائولینگ، پس از آنکه مادرش در یک تصادف اتومبیل در ۲۰۰۱ مجروح می‌شود، با غم و اندوه فراوان در زمان به سال ۱۹۸۱ سفر می‌کند، جایی که او دوست نزدیک مادرش در آن زمان می‌شود. جیا احساس می‌کند که او به اندازهٔ کافی دختر خوبی نبوده‌است از این رو پس از بازگشت در سال ۱۹۸۱ تصمیم می‌گیرد مادرش را خوشحال نگه دارد.
توپ طلای ۲۰۲۱ (به ) ۶۵اُمین رویداد سالیانهٔ توپ طلا بود که از سوی فرانس فوتبال، اهدا شد. مراسم اهدای این جایزه در ۲۹ نوامبر ۲۰۲۱ در شهر پاریس برگزار شد.در این مراسم لیونل مسی برای هفتمین بار توپ طلا را به‌دست آورد. جانلوئیجی دوناروما بهترین دروازه‌بان سال و پدری بهترین بازیکن جوان سال انتخاب شدند. فهرست. نامزدهای کسب این جایزه در ۸ اکتبر ۲۰۲۱ میلادی اعلام شدند. جایزه کوپا. نامزد ها در ۸ اکتبر ۲۰۲۱ اعلام شدند.
کادیدیاتو دیانی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است. وی در پست مهاجم و در تیم پاری سن ژرمن بازی می کند. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زنان فرانسه بازی کرده‌است.
ماری-آنتوینی کاتوتو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال زنان پاری سن ژرمن اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زنان فرانسه بازی کرده‌است.
ژاکوپ آنجلو یا جیاکومو (۱۳۶۰–۱۴۱۱)، که بیشتر با نام لاتین خود ژاکوبوس آنجلوس (به لاتین:Jacobus Angelus) شناخته می‌شود، دانشمند و انسان‌گرای ایتالیایی در دوران رنسانس بود. او که به خاطر روستای اسکارپریا در موگلو در جمهوری فلورانس اسکارپریا نامگذاری شده بود، به ونیز سفر کرد، جایی که مانوئل کریسولوراس، سفیر مانوئل پالئولوگ، زبان یونانی را تدریس می‌کرد، این اولین دوره در ایتالیا برای چندین قرن بود. اسکارپریا به همراه کریسولوراس به قسطنطنیه بازگشت و به عنوان اولین فلورانسی به همراه گوارینو دا ورونا این کار را
فلورانسی به همراه گوارینو دا ورونا این کار را انجام داد. در امپراتوری بیزانس، او ادبیات و تاریخ یونان را زیر نظر دمتریوس کیدونس مطالعه کرد. وی جغرافیای بطلمیوس را در سال ۱۴۰۶ به لاتین ترجمه کرد. او ابتدا آن را به پاپ گریگوری نهم و سپس (در ۱۴۰۹) به پاپ اسکندر پنجم تقدیم نمود. وی همچنین متون جدیدی از هومر، ارسطو و افلاطون را مورد توجه محققان غربی قرار داد. مطالعات اولیه یونانی در اروپا. ژاکوپ آنجلو یکی از اولین انسان گرایانی بود که متون یونانی را مطالعه کرد و سعی کرد متون یونانی را ترجمه کند. افسانه‌های
و سعی کرد متون یونانی را ترجمه کند. افسانه‌های زیادی در مورد مطالعه زبان یونانی در آن دوره وجود دارد. اول این که پس از سقوط رم هیچ‌کس نتوانست به دانش یونانی دسترسی داشته باشد و دیگری این بود که یونانی پس از سقوط قسطنطنیه به اروپای غربی آمد. دیدگاه تازه ای که اومانیست برای مطالعه یونانی به ارمغان آورد تمایل به خواندن این متون به خاطر خودشان بود. مطالعات اولیه یونانی در قرون وسطی را می‌توان در دربار شارلمانی در قرن ۸ میلادی جستجو کرد. در کوریای پاپ، نسخه‌های خطی یونانی وجود داشت و مردان می‌توانستند آنها را
خطی یونانی وجود داشت و مردان می‌توانستند آنها را بخوانند و همچنین بخش‌های بزرگی از سیسیل و جنوب اروپا به زبان یونانی صحبت می‌کردند. دانشمندان یونانی سیسیلی مسئول ترجمه بسیاری از نویسندگان یونان باستان بودند. شورای وین در سال ۱۳۱۲ میلادی همچنین آموزش یونانی را در کلیسا، در میان زبان‌های دیگر، سفارش داد. حتی مناطق غربی انگلستان سابقه مطالعات یونانی داشتند. آکسفورد در حدود سال ۱۳۲۰ میلادی یک مکان رسمی برای آموزش زبان یونانی ایجاد کرد گرچه مطالعات یونانی را می‌توان حتی به روبرت گروسیتیست، اسقف لینکلن در اوایل
حتی به روبرت گروسیتیست، اسقف لینکلن در اوایل قرن سیزدهم، نسبت داد. او مسئول ترجمه برخی از آثار ارسطو بود. این نشان می‌دهد که آنجلو و دیگر انسان گرایان یونانی زمان خود دست به کار جدیدی نمی‌زدند، بلکه بر پایه سنتی بودند که در قرون وسطی قدمت داشت، هرچند سنتی که به‌طور متناوب انجام می‌شد و در قرن ۱۱ میلادی کمی سرکوب شد، فقط برای در قرن ۱۲ میلادی احیا شود. آثار ترجمه شده. ترجمه‌های متون معروف ژاکوپ آنجلو به یونانی و لاتین وی را در این دوره از شخصیتی نیمه مهم ساخته‌است. او بسیاری از آثار پلوتارک را ترجمه کرد.
او بسیاری از آثار پلوتارک را ترجمه کرد. معروف‌ترین ترجمه او از زبان یونانی به لاتین کتاب جغرافیای بطلمیوس است که به دلیل ترجمه نادرست توسط آنجلو و همچنین بی‌اعتبار بودن آن به عنوان یک متن انتقادی به دلیل نادرستی‌های علمی متعدد مورد انتقاد قرار می‌گیرد. ترجمه آثار بطلمیوس توسط آنجلو به آثار بطلمیوس اجازه داد تا پرفروش شود، اگرچه اطلاعات آن تا حدی نادرست بود و باعث شد محبوبیت ترجمه‌های آنجلو در جریان جنبش رنسانس کاهش یابد. این متون به ویژگی اصلی آن دوره تبدیل شد و در محافل مختلف شناخته شد. این متن به ویژگی
شد و در محافل مختلف شناخته شد. این متن به ویژگی اصلی آن دوره تبدیل شد و در بین محافل مختلف خوانده شد. با این حال، آنجلو به دلیل ترجمه‌های نادرست خود، تمسخر و عدم احترام بسیاری از معاصران خود را دریافت کرد. جستارهای وابسته. جغرافیای بطلمیوس
فینال لیگ ملت‌های اروپا ۲۰۲۱فینال دومین دوره لیگ ملت‌های اروپا بود که بین اسپانیا و فرانسه برگزار شد. این بازی در ورزشگاه سن سیرو در شهر میلان و کشور ایتالیا برگزار شد. که در نهایت تیم ملی فوتبال فرانسه فاتح لیگ ملت‌های اروپا ۲۱–۲۰۲۰ شد. جزئیات مسابقه. &lt;section begin=Final /&gt;&lt;section end=Final /&gt; &lt;section begin=Lineups /&gt;
«ماجرای لکه دوم» (The Adventure of the Second Stain)، یکی از ۵۶ داستان کوتاه شرلوک هولمز نوشته سر آرتور کانن دویل، یکی از ۱۳ داستان است که در مجموعه‌ای با عنوان "بازگشت شرلوک هلمز" (۱۹۰۵) گردآوری شده و تنها پروندهٔ ثبت نشده‌ای است که به صورت مجهول به واتسون برای نوشتن داده شده است. این پرونده اولین بار در دسامبر ۱۹۰۴ در "مجله استرندِ" انگلستان منتشر شد و همچنین در "کولیرز" در ایالات متحده در ۲۸ ژانویه ۱۹۰۵ منتشر شد. دویل «ماجراجویی لکه دوم» را در رتبه هشتم از لیست دوازده گانهٔ داستانهای مورد علاقه خود از
از لیست دوازده گانهٔ داستانهای مورد علاقه خود از شرلوک هولمز قرار داد. خلاصه. لرد بلینگر، نخست‌وزیر و ترلاونی هوپ، وزیر امور خارجه در امور اروپا، به نزد هولمز می‌آیند تا در مورد سندی که از جعبه مدارک و اسناد هوپ به سرقت رفته‌است صحبت کنند. جعبه‌ای که وقتی در محل کارش نبود، در خانه‌اش در تریس وایتهال نگهداری می‌کرد. اگر این سند افشاء شود، می‌تواند عواقب بسیار ناگواری را برای کل اروپا به بار آورد و حتی به جنگ بینجامد. آنها در ابتدا اجتناب داشتند از اینکه ماهیت دقیق محتویات سند را به هولمز اعلام کنند، اما
دقیق محتویات سند را به هولمز اعلام کنند، اما وقتی هولمز از پذیرفتن پرونده آنها امتناع ورزید، به او می‌گویند که این نامه نسبتاً بی‌خردانه‌ای از یک فرد قدرتمند خارجی بوده‌است. عصر یک روز، وقتی همسر هوپ به مدت چهار ساعت در تئاتر بود از جعبه اعزام ناپدید شد. هیچ‌کس از وجود این سند در خانه مطلع نبود، حتی همسر وزیر. هیچ‌یک از خدمتکاران نمی‌توانست حدس بزند که چه چیزی در جعبه است. هولمز تصمیم می‌گیرد با برخی از جاسوسانی که می‌شناخت شروع کند و سپس از شنیدن این خبر از سوی دکتر واتسون متعجب شد: یکی از افرادی که از او
سوی دکتر واتسون متعجب شد: یکی از افرادی که از او به ادواردو لوکاس نام می‌برد به قتل رسیده‌است. قبل از اینکه هولمز فرصت عمل پیدا کند، لیدی هیلدا ترلاونی هوپ، همسر وزیر اروپایی به‌طور غیرمنتظره به خیابان بیکر شماره 221B می‌رسد. او با اصرار از هلمز در مورد محتویات سند به سرقت رفته می‌پرسد، اما تنها چیزی که هولمز افشاء می‌کند این است که اگر سند مورد نظر پیدا نشود، عواقب تأسف آوری به وجود خواهد آمد. همچنین، لیدی هیلدا آقای هولمز را التماس می‌کند که از دیدار وی به شوهرش چیزی نگوید. شکار هولمز برای یافتن جاسوس
به شوهرش چیزی نگوید. شکار هولمز برای یافتن جاسوس خوب پیش نمی‌رود. پلیس فرانسه، چهار روز پس از قتل، متهم احتمالی را بازداشت می‌کند. این متهم زنی است که لوکاس در پاریس تحت یک نام مستعار با او ازدواج کرده‌است. او شب جنایت در نزدیکی خانه لوکاس در لندن دیده شده‌است، اما اکنون به دلیل دیوانگی قادر به شهادت دادن نیست. بازرس لسترید هولمز را به محل قتل فرا می‌خواند تا مورد عجیبی را بررسی کند. خون لوکاس روی گلیمِ کف اتاق ریخته شده بود و لکه از قالی نیز رد شده بود اما به طرز عجیبی هیچ لکهٔ خونی زیر قالی و بر روی زمین
به طرز عجیبی هیچ لکهٔ خونی زیر قالی و بر روی زمین وجود ندارد. با این حال، زیر لبهٔ سمتِ مخالف گلیم، لکهٔ خون دیده می‌شود. فقط یک معنی می‌تواند داشته باشد، و آن هم این است که پاسبان صحنه جنایت به اندازه‌ای احمق بوده که اجازه داده کسی داخل اتاق شده و آن‌ها را تنها گذاشته باشد تا وسایلی همچون فرش را جابه‌جا کنند. هولمز به لسترید می‌گوید که پاسبان را به اتاق پشتی برده و اقرار بگیرد، که او نیز این کار را با دقت و سختگیری انجام می‌دهد. در همین حین هولمز فرش را که به جایی وصل بسته نشده بود را به کنار می‌کشد و به
به جایی وصل بسته نشده بود را به کنار می‌کشد و به سرعت مخفیگاهی را در کف زمین پیدا می‌کند، اما آنجا خالی است. پاسبان متخلف به هولمز می‌گوید که بازدیدکننده غیرمجاز یک زن جوان بوده‌است. ظاهراً این زن با دیدن خون بیهوش شده بود، اما در حالی که پاسبان برای به هوش آوردن او بیرون رفته بود تا کمی برندی آورد، آنجا را ترک کرده بود. وقتی هولمز داشت از خانه لوکاس خارج می‌شد، لوکاس عکسی را به پاسبان نشان می‌دهد و پاسبان نیز آن شخص را به عنوان بازدید کننده شناسایی می‌کند. هولمز به سوی ساکنین خانه هوپ رفته، با لیدی هیلدا
هولمز به سوی ساکنین خانه هوپ رفته، با لیدی هیلدا مواجه شده و او را به سرقت متهم می‌کند. در ابتدا او همه چیز را انکار می‌کند، اما او را با تهدید به یک رسوایی خاص، مجبور می‌کنند که به اشتباه خود اعتراف کند. لیدی هیلدا اعتراف می‌کند که لوکاس از او به وسیلهٔ نامه‌ای مصالحه آمیز که سالها قبل نوشته بود، باج می‌گرفت و محتویات صندوق مدارک شوهرش را عوض آن می‌طلبید (قبلاً یک جاسوس ناشناس در دفتر شوهرش، لوکاس را از این سند مطلع کرده بود). لیدی هیلدا برای انجام تجارت به خانه لوکاس رفت، وقتی که همسرش از پاریس برگشت و
به خانه لوکاس رفت، وقتی که همسرش از پاریس برگشت و خودش را نشان داد، فکر کرد که لیدی هیلدا معشوقه‌ی لوکاس است. لیدی هیلدا با عجله آنجا را ترک نمود. با این حال، پس از ملاقاتش با هولمز برای آوردن سند مسروقه برگشت، چرا که هولمز او را متقاعد کرده بود که انجام این کار ضروری است. او سند را به هولمز می‌دهد. به پیشنهاد هولمز، سند با استفاده از کلید زاپاس لیدی هیلدا، بر می‌گردد به صندوق اسناد. وقتی هوپ با نخست‌وزیر به خانه بر می‌گردند، هولمز وانمود می‌کند که شواهد او را متقاعد کرده که سند هنوز باید در جعبه باشد. سند
را متقاعد کرده که سند هنوز باید در جعبه باشد. سند سریعاً پیدا شد و هوپ خوشحال می‌شود که این ماجرا فقط یک اشتباه بوده‌است. بدین ترتیب، سند گم شده بدون افشای سهم لیدی هیلدا و افشاء شدن رازش برگردانده می‌شود، هرچند به قیمتِ کمی احمق جلوه داده شدن شوهرش. ولی به هر حال نخست‌وزیر احمق نیست. او می‌تواند پشت صحنهٔ ماجرا را ببیند، اما هولمز پاسخ می‌دهد: «ما نیز اسرار دیپلماتیک خودمان را داریم.» پیشینه. این پرونده اولین بار در «ماجرای معاهدهٔ نیروی دریایی» ذکر شد. واتسون در «معاهده نیروی دریایی» می‌گوید که این
واتسون در «معاهده نیروی دریایی» می‌گوید که این پرونده «دارای اهمیت زیادی است و بسیاری از اولین خانواده‌های پادشاهی را نیز درگیر خود می‌کند، لذا برای سالهای زیادی امکان عمومی کردنش وجود ندارد.» از طرف دیگر، واتسون در آنجا هم اشاره می‌کند: «مسیو دوبوک از پلیس پاریس و فریتز فون والدباوم، متخصص مشهور دانتسیگ، که هر دو انرژی خود را صرف مسائلی کردند که بعد بیهوده بودنشان اثبات شد» که در نسخه منتشر شده داستان ظاهر نمی‌شود. در کتاب "هلومز عزیزم"، که بیوگرافی هولمز است و توسط گاوین برند نوشته شده، فرضیهٔ برند این
است و توسط گاوین برند نوشته شده، فرضیهٔ برند این است که ذکر آنها نشانگر وجود احتمالی دومین ماجرا در مورد «لکهٔ دوم» است. برخی از پژوهشگران حدس زده‌اند که «فرد قدرتمند خارجی» که نامهٔ مفقوده را نوشته، کیسر ولهلم II از آلمان است که روابط خارجی‌اش در بریتانیا مناقشه انگیز بوده‌است. تاریخچهٔ چاپ. «ماجرای لکه دوم» اولین بار در بریتانیا در "مجله استرند" در دسامبر ۱۹۰۴ و در ایالات متحده در "کولیرز" در ۲۸ ژانویه ۱۹۰۵ منتشر شد. این داستان با هشت تصویر توسط سیدنی پاژه در استرند و با شش تصویر توسط فردریک دور استیل در
در استرند و با شش تصویر توسط فردریک دور استیل در کولیرز منتشر شد. این مجموعه در مجموعه داستان‌های کوتاه بازگشت شرلوک هلمز گنجانده شد، که در ایالات متحده در فوریه ۱۹۰۵ و در انگلستان در مارس ۱۹۰۵ منتشر شد. این داستان با هشت نقاشی از سیدنی پجت در مجله استرند و با شش نقاشی از فردریک دور استیل در "کولیرز" چاپ شد. این داستان در مجموعه داستان‌های کوتاه "بازگشت شرلوک هلمز" که در فوریهٔ تاریخ ۱۹۰۵ میلادی در ایالات متحده و در مارس ۱۹۰۵ میلادی در بریتانیا منتشر شد.