payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تا ۱۷۹۲ همراه ترنر به کاوش در سرزمین‌های غربی بپردازد تا مسیری به دریاچه آتاباسکا و دریاچه گریت اسلیو در نهایت مسیری به اقیانوس اطلس پیدا کنند. گرچه مسیرهای آبی به سمت غربی که ترنربه دنبالش بود اصلاً وجود نداشت، فیدلر در این مأموریت و ماموریت‌های بعدی اطلاعاتی جمع‌آوری کرد که براساس آنها چند نقشه اولش را تهیه کرد. اطلاعاتی که به دست آورد در نقشه‌های آرون آرواسمیت از آمریکای شمالی استفاده شده‌است. درسال ۱۷۹۵ کمیته لندن اچ‌بی‌سی دوباره فیدلر را به داخل کشور اعزام کرد تا این بار نقشه ناحیه غرب دریاچه وینپگاسس
کرد تا این بار نقشه ناحیه غرب دریاچه وینپگاسس را تهیه کند. چارلز توماس ایشم، سه ساختمان در آنجا بنا کرد، سوان ریور هاوس، مارلبرو هاوس و سامرست هاوس. فیدلر به ایشم کمک کرد تا قلعهٔ دیگری در کارلتون هاوس (رود آسینیبوین) بسازد که یکی از بناهای تاریخ ملی است. این قلعه با قلعه کارلتون اشتباه گرفته نشود (رود ساسکاچوان). فیدلر سال بعد به عنوان نقشه‌بردار به کاخ باکینگهام نقل مکان کرد. او در سال ۱۷۹۹ بولسوورهاوس (در نزدیکی دریاچه میدو، ساسکچوان)، گرین ویچ هاوس در لک لا بیش را نیز در همان سال و چسترفیلد هاوس را در
لا بیش را نیز در همان سال و چسترفیلد هاوس را در سال ۱۸۰۰ و ناتینگهم هاوس را در سال ۱۸۰۲ ساخت. فیدلر زمانی که در چسترفیلدهاوس بود اطلاعات ارزشمند و نقشه‌هایی از قلمرو سرخ‌پوست‌ها تا ناحیه آپِر میسوری جمع‌آوری کرد، از جمله دو نقشه‌ای که آکاماکی رسم کرده بود. فیدلر در سال ۱۸۰۶ پس از دو سال آزار و اذیت از سوی ساموئل بلک در شرکت رقیب خود یعنی نورث وست ناتینگهم هاوس دریاچه آتاباسکا را تسلیم و همراه افرادش فرار کرد. فیدلر در سال‌های ۱۸۱۴–۱۸۱۹ نقشه‌بردار و مدیر برندون هاوس بود، از جمله در زمانی که گروهی این کاخ را
هاوس بود، از جمله در زمانی که گروهی این کاخ را غارت کردند و چند روز بعد جنگ سِوِن اوکز را به راه انداختند. فیدلر در وصیت نامه‌اش درخواست کرد، هر چیزی که از اموالش باقی مانده، در صندوقی جمع‌آوری و سودش تا ۱۶ اوت ۱۹۶۹ ذخیره شود، سپس تمام مبلغ به وارث مذکر بعد از پسرش پیتر پرداخت شود. اما در سال ۱۹۴۶ هیچ اثری از این پول پیدا نشد. شهرت. در دریاچه آتاباسکا فیدلرپوینت به افتخار فیدلر نام‌گذاری شده‌است. در الک پوینت، آلبرتا مجسمهٔ بزرگی از فیدلر قرار دارد، همچنین در فورت دافین نیز از سوی نقشه برداران منیتوبا
در فورت دافین نیز از سوی نقشه برداران منیتوبا مجسمه‌ای به افتخار او ساخته شده‌است. در زادگاهش در بولسوور منطقه حفاظت شده‌ای قرار دارد که سنگ چینی به نام اون در آن بنا شده‌است.
پیتر اسکین اوگدن (Peter Skene Ogden) (به نام‌های Skeene, Skein یا Skeen نیز معروف است) (زاده ۱۲ فوریه ۱۷۹۰ – درگذشت ۲۷ سپتامبر ۱۸۵۴)، تاجر خز بریتانیایی-کانادایی و یکی از کاشفان اولیه مکانی بود که اکنون از آنها به‌نام بریتیش کلمبیا و غرب ایالات متحده یاد می‌شود. در جریان سفرهای اولیه خود، او به اکتشاف بخش‌های از اورگن، واشینگتن، نوادا، کالیفرنیا، یوتا، آیداهو و وایومینگ پرداخت. علی‌رغم مجادلات اولیه با شرکت هادسونز بی (HBC) هنگام حضور وی در شرکت نورت وست، بعدتر او به یکی از مقامات ارشد عملیاتی شرکت هادسونز
او به یکی از مقامات ارشد عملیاتی شرکت هادسونز بی کمپانی در شعبه کلمبیا مبدل شده و به عنوان مدیر پایگاه‌های فورت سیمپسون و پایگاه‌های مشابه خدمت می‌کرد. خانواده. اوگدن فرزند قاضی کل آیزاک اوگدن اهل کبک و همسر وی سالا هانسون بود. شجره خانوادگی این خانواده به مهاجر بریتانیایی قرن هفدهم برمی‌گشت که به مستعمرات آمریکایی (لانگ آیلند و نئو جرسی) مهاجرت کرده بود. هم آیزاک و هم پدر وی دیوید در جریان انقلاب آمریکا، از جمله وفاداران بودند؛ در این زمان، آیزاک به انگلستان نقل مکان کرد و دوباره بعدتر به استان کبک که تحت
نقل مکان کرد و دوباره بعدتر به استان کبک که تحت اداره بریتانیا بود برگشت. یکی از برادران پیتر، چارلز ریچارد اوگدن یک وکیل مدافع، سیاست‌مدار و کارمند دولت از شرق کانادا بود. پیتر اسکین اوگدن با ژولیا رایویت/ریاوا که یک شاخه خانوادگی وی به مردم نیز پیرس می‌رسید، ازدواج کرد. زندگی حرفه‌ای. پس از کار برای مدت کوتاهی در شرکت خز آمریکا (American Fur Company)، اوگدن در ۱۸۰۹ میلادی به شرکت نورت وست کمپانی پیوست. نخستین شغل او در ۱۸۱۰ میلادی در ایلا لا کس، ساسکاچوان بوده و در ۱۸۱۴ میلادی او مسئول یک شعبه در گرین
بوده و در ۱۸۱۴ میلادی او مسئول یک شعبه در گرین لیک، ساسکاچوان شد که ۱۰۰ مایل (۱۶۰ کیلومتر) به سمت جنوب واقع شده‌است. اوگدن به‌طور مکرر با کارکنان شرکت رقیب، هادسونز بی کمپانی مجادله داشت و چندین بار حتی وارد خشونت فیزیک شده بود. منشی‌های هادسونز بی کمپانی در ۱۸۱۶ میلادی گزارش دادند که اوگدن یک هندی را که با شرکت هادسونز بی کمپانی تجارت می‌کرد، به قتل رساند. براساس گزارش افسر هادسونز بی کمپانی، جیمز برد، فرد هندی «به بی‌رحم‌ترین شیوه سلاخی شد». اگرچه بیشتر کارکنان نورت وست کمپانی این کار را بخش ضروری برای
کارکنان نورت وست کمپانی این کار را بخش ضروری برای امرار حیات در نورت‌ویست می‌پنداشتند، اما هادسونز بی کمپانی، اوگدن را یک فرد خطرناک می‌دید که اعمالش تاسف‌آور بودند، به خصوص با در نظر داشت اینکه او فرزند یک قاضی بود. اوگدن به اتهام قتل مجرم شناخته شده و نورت وست کمپانی او را بیشتر به سمت غرب منتقل نمود تا از رویارویی بیشتر وی با هادسونز بی کمپانی جلوگیری نماید. او برای چند سال بعدی در پایگاه‌های مختلفی در مناطق امروزی اورگن، واشینگتن و بریتیش کلمبیا خدمت کرد. برای اختتام بخشیدن به کشمکش‌های همیشگی میان این
برای اختتام بخشیدن به کشمکش‌های همیشگی میان این دو شرکت، هادسونز بی کمپانی و نورت وست کمپانی در ۱۸۲۱ میلادی باهم مدغم شدند. تاریخچه خشونت‌آمیز اوگدن حالا شرکت بزرگتر هادسونز بی کمپانی را در دو راهی گذاشته بود. برخی‌ها در مدیریت شرکت به‌طور جدی او را نمی‌پسندیدند و به او اعتماد نداشتند، اما رئیس تازه گماشته شده، جرج سیمسون برای ابقای وی پافشاری نموده و استدلال کرد که او چیز بیشتری از سایر افرادی که در جریان «جنگ‌های تجارت خز» انجام می‌دادند، انجام نداده‌است. اوگدن در ۱۸۲۳ میلادی با رتبه بازرگان ارشد وارد
اوگدن در ۱۸۲۳ میلادی با رتبه بازرگان ارشد وارد شرکت جدید هادسونز بی کمپانی شده و مسئولیت اسپوکین هاوز به وی داده شد. در نوامبر ۱۸۲۴ میلادی، او به عنوان مسئول منطقه رود اسنیک در شعبه کلمبیا، شرکت HBC گماشته شد. در میان سال‌های ۱۸۲۴ تا ۱۸۳۰ میلادی، اوگدن یک سری سفرهای اکتشافی را برای کشف و تور انداختن در منطقه رود اسنیک، رهبری کرد. یکی از اهداف شرکت این بود تا در حد ممکن از این منطقه خز به شرکت هادسونز بی کمپانی آورده شود تا یک «بیابان خز» ایجاد گردیده و از این طریق تور اندازها و تاجرین خز آمریکایی نسبت به
این طریق تور اندازها و تاجرین خز آمریکایی نسبت به این منطقه ناامید شوند. سفرهای اکتشافی اوگدن مشتمل بود بر: اوگدن در ۱۸۳۰ میلادی به سمت شمال فرستاده شد تا پایگاهی به‌نام فورت سیمسون را برای شرکت HBC در نزدیکی دهانه رود ناس در بریتیش کلمبیا تأسیس نماید. او همچنین یک پایگاه دورافتاده در ساحل آلاسکا را مدیریت می‌کرد. در ۱۸۳۴ میلادی، او به رتبه حق‌العمل‌کار ارشد ترفیع نمود که بلندترین رتبه میدانی در HBC بود. او در اواخر دهه ۱۸۴۰، فورت وانکوور را مدیریت می‌کرد. در آنجا، او به‌طور موفقیت‌آمیزی با رقبای آمریکایی
در آنجا، او به‌طور موفقیت‌آمیزی با رقبای آمریکایی مبارزه نموده و به‌طور مثمر با قبایل بومی موجود در محل مذاکره نمود، از جمله با قبیله هندی‌های کایوس. پس از قتل‌عام ویت‌من، اوگدن در ۱۸۴۷ میلادی از یک جنگ هندی پیشگیری نموده و توانست به‌طور با موفقیت برای زندگی ۴۹ مهاجر که توسط هندی‌های کایوس و اوماتیلا به بردگی گرفته شده بودند، مذاکره نماید. بازنشستگی و مرگ. اوگدن با یکی از چندین همسر آمریکایی بومی خود، در اورگن سیتی، ایالت اورگن بازنشسته شد. ارتباط او با قبیله‌های بومی باعث شد تا او یادنامهٔ تحت عنوان
قبیله‌های بومی باعث شد تا او یادنامهٔ تحت عنوان خصیصه‌های زندگی و شخصیت هندی‌های آمریکایی، توسط یک تاجر خز، بنویسد. کتاب پس از مرگ وی در ۱۸۵۵ میلادی به چاپ رسید. او در ۱۸۵۴ میلادی درگذشت و در قبرستان مانتین ویو در اورگن سیتی به خاک سپرده شد.
اسک اوبونتو یک وبگاه پرسش و پاسخ جامعه‌محور با موضوع توزیع لینوکس اوبونتو است. این وبگاه بخشی از استک اکسچنج است که همان برنامه استک اورفلو را اجرا می‌کند. اعضا براساس پاسخ جامعه (از طریق رای دادن) به پرسش‌ها و پاسخ‌هایشان «شهرت» پیدا می‌کنند. شهرت به معنای اعتماد کاربران به پاسخ‌هایی است که می‌دهند، است. امتیازات بر اساس سطح شهرت داده می‌شود، کاربرانی که بالاترین شهرت را دارند، دارای امتیازات مشابه با مدیران هستند. تمامی محتوای تولید شده توسط کاربر تحت اجازه‌نامه کرییتیو کامنز می‌باشند. این وبگاه در ۱۰
کرییتیو کامنز می‌باشند. این وبگاه در ۱۰ اکتبر ۲۰۱۰ از نسخه بتای عمومی خارج شد و هم‌راستای با اوبونتو ۱۰٫۱۰ راه‌اندازی شد. حدود ۱٫۳ میلیون کاربر در اسک اوبونتو ثبت‌نام کردند؛ همچنین بیشتر از ۳۸۰۰۰۰ سؤال در این وبگاه ثبت شده‌است. تاریخچه. در ابتدا، اسک اوبونتو به عنوان یک «وبگاه پرسش و پاسخ پیشنهادی برای کاربران و توسعه دهندگان اوبونتو» در استک اکسچنج Area 51 ایجاد شد. با حمایت سایر کاربران اینترنتی از پیشنهاد وبگاه از طریق «تعهد»، استک اکسچنج تصمیم گرفت تا اسک اوبونتو را در نسخه بتا عمومی راه‌اندازی کند. در
اوبونتو را در نسخه بتا عمومی راه‌اندازی کند. در نهایت، سایت از نسخه بتای عمومی با نام اسک اوبونتو خارج که از طریق فرایند رای‌گیری جامعه انتخاب و در اکتبر ۲۰۱۰ در کنار اوبونتو ۱۰٫۱۰ راه‌اندازی شد. با وجود سیاست استک اکسچنج در برابر تقسیم شدن، پس از بررسی و رای‌گیری، اسک اوبونتو اجازه یافت در کنار یک سایت مستقل «لینوکس و یونیکس» به مسیر خود ادامه دهد. اسک اوبونتو از شرکت کانونیکال مجوزی اخذ کرده که بر اساس آن اجازه داده‌است از نشان تجاری آن‌ها استفاده کند. شرکت کانونیکال همچنین در طراحی سایت اسک اوبونتو کمک
کانونیکال همچنین در طراحی سایت اسک اوبونتو کمک کرده‌است و اطمینان دارد که موضوع اسک اوبونتو از دستورالعمل‌های نام تجاری اوبونتو پیروی می‌کند. ساختار. این وبگاه به کاربران خود این امکان را می‌دهد که سؤالات خود را بپرسند و به سوالات دیگران پاسخ دهند؛ همچنین این امکان داده می‌شود که به سؤالات و پاسخ‌ها به رأی مثبت یا منفی بدهند. کاربران همچنین می‌توانند برای مشارکت‌های مختلف خود در سایت، امتیاز شهرت و «نشان» کسب کنند؛ به‌عنوان مثال، در صورتی که پاسخ یک کاربر برای یک سؤال، رای مثبت دریافت کند، ۱۰ امتیاز شهرت
برای یک سؤال، رای مثبت دریافت کند، ۱۰ امتیاز شهرت دریافت خواهد کرد. همه کاربران می‌توانند پرسش‌ها و پاسخ‌ها را به سبک ویکی ویرایش کنند و ویرایش‌های پیشنهادی آن‌ها از طریق یک فرایند بررسی همتایان انجام می‌شود. کاربرانی که دارای ۲۰۰۰ امتیاز شهرت یا بیشتر هستند، می‌توانند مستقیماً پرسش‌ها و پاسخ‌ها را ویرایش کنند، بدون اینکه ویرایش‌های آن‌ها از طریق فرایند بررسی مشابه انجام شود. برخی از پست‌ها به‌عنوان «ویکی جامعه» تعیین می‌شوند که اعتبار کمتری برای ویرایش دارند. اسک اوبونتو دارای دو سایت فرعی است: یک «متا»
سر ریچارد گیلدفورد (با نام‌های مستعار گیلفورد، گولدفورد و غیره)، دارنده نشان بند جوراب (KG)، در حدود سال‌های ۱۴۵۰ الی ۱۵۰۶ می‌زیست. گیلدفورد کاوشگر، فرمانده نیروی دریایی و از درباری انگلیسی بود که در دربار هِنری هفتم در سمت‌های مهمی از جمله مسؤل دفتر مهمات فعالیت می‌کرد. زندگی. او پسر سِر جان گیلدفورد (۱۴۳۰–۱۴۹۳) است، کسی که از سوی همسر اول ادوارد چهارم، آلیس والر، به سمت حسابدار خاندان منصوب شده بود. وی مشاور رجینالد بری بود و در سال ۱۴۸۳ به عنوان یکی از چهار نفری که برای اولین بار طرح شورش باکینگهام علیه
نفری که برای اولین بار طرح شورش باکینگهام علیه ریچارد سوم را به آنها ابلاغ کرد، انتخاب شد. این پدر و پسر در آن سال برای ارل ریچموند (هنری هفتم در آینده) در کنت نیرو جمع کردند و در نتیجه محکوم شدند. پسر متعاقباً برخی از زمین‌ها را در کرنبروک از دست داد، به ریچموند در بریتانیا گریخت و دو سال بعد با پدرش بازگشت و همراه با او در میلفورد هاون مستقر شد. گفته می‌شود که در آنجا لقب شوالیه را به خود اختصاص داد. روایت می‌شود که او در نبرد بوسورث هنری را همراهی کرده‌است. کمی بیش از یک ماه بعد، در ۲۹ سپتامبر ۱۴۸۵،
کمی بیش از یک ماه بعد، در ۲۹ سپتامبر ۱۴۸۵، پادشاه جدید او را به عنوان یکی از خزانه‌داران اداره پرداخت عایدی، مسؤول مهمات و اسلحه خانه‌ها با خانه‌هایی در برج وورف و متولی عمارت سلطنتی کنینگتون منصوب کرد، جاییکه پادشاه قبل از تاج‌گذاری در آنجا اقامت داشت. هنگامی که اولین پارلمان هنری تشکیل شد، وضعیت محکومیت او تغییر کرد. حالا او به عنوان مسؤول اسلحه خانه، باید «امنیت» را برای تاج‌گذاری پادشاه فراهم می‌کرد. پادشاه همچنین او را به عضویت شورا درآورد و زمین‌های مختلف و چند قیمومیتی را که خالی مانده بودند، به او
و چند قیمومیتی را که خالی مانده بودند، به او اعطا کرد. یکی از این املاک، عمارت هام در ساسکس بود. او در بخش کنترل توپ‌خانه و استحکامات، مهندسی و کشتی‌سازی فعالیت می‌کرد و در ازای انجام این وظایف، دستمزدهای مختلفی به او پرداخت و ثبت شده‌است. نواحی که وی از دریا به‌دست‌آورد، ناحیه گیلفورد نام گرفت. گیلفورد در سال ۱۴۸۶ مبلغی را برای ساخت یک کشتی در شهرستان کنت دریافت کرد. در ۸ مارس ۱۴۸۷ به او به عنوان ناظر ساخت کشتی به نام مری گیلفورد حقوق دریافت کرد. نام این کشتی احتمالاً از نام دختری که در زمان هنری هشتم با
احتمالاً از نام دختری که در زمان هنری هشتم با کریستوفر کمپه ازدواج کرده بود، گرفته شده‌است. حقوق‌های پرداختی بیشتری در ازای کشتی سازی ثبت شده‌است. در سال ۱۴۸۷ خزانه‌دار و مقامات عالی‌رتبه خزانه‌داری، تصدی اداره پرداخت عایدی را که توسط پادشاه به‌طور مادام‌العمر به گیلدفورد اعطا شده بود، از وی گرفتند. اما او حکمی محرمانه مبنی بر توقف این اقدامات دریافت کرد تا اینکه خود پادشاه، ظاهراً با هدف کارآمدی بیشتر، ترتیبات رسمی را بررسی کند. کمی بعد او منصب خود را واگذار کرد و سپس گیلز داوبنی، هشتمین بارون داوبنی
واگذار کرد و سپس گیلز داوبنی، هشتمین بارون داوبنی جانشین وی شد. در ۱۴ ژوئیه ۱۴۸۷ گیلفورد مسئولیت سرپرستی، ازدواج و حضانت اراضی الیزابت مورتیمر را در دوران ضعیر بودنش بر عهده گرفت. الیزابت دختر و وارث رابرت مورتیمر (درگذشتهٔ در ۲۲ اوت ۱۴۸۵) بود. رابرت اهل لندمر واقع در تورپ لو سوکن بود و در بوسورث توسط ایزابل هاوارد، دختر جان هوارد، اولین دوک نورفولک کشته شد. گیلدفورد بعداً الیزابت را به عقد پسر دومش، جورج، درآورد. در سپتامبر ۱۴۸۹ دستور داده شد تا تحت نظارت گیلدفورد و ارل اورموند، در ساختمان‌های کاخ وست
گیلدفورد و ارل اورموند، در ساختمان‌های کاخ وست مینستر تغییرات خاصی اعمال شود. گیلدفورد در سال ۱۴۹۰ متعهد شد که از ۱۲ ژوئیه به مدت دو ماه، در دریا با ۵۵۰ تفنگدار دریایی و سرباز در سه کشتی به پادشاه خدمت کند. هنری هفتم در ۲۰ فوریه ۱۴۹۲ وصیت خود را با توجه به حمله برنامه‌ریزی شده به فرانسه تنظیم کرد و گیلفورد را به عنوان یکی از معتمدان خود منصوب نمود. او پادشاه را تا بولون همراهی کرد و بلافاصله پس از آن، با وی در جلسه‌ای با کمیسران فرانسوی به منظور ایجاد صلح شرکت کرد. در ۱ فوریه ۱۴۹۳، گیلدفورد مسؤولیت سرپرستی
کرد. در ۱ فوریه ۱۴۹۳، گیلدفورد مسؤولیت سرپرستی و ازدواج توماس، نوه پسری و وارث سر توماس دیلامر را بر عهده گرفت. گیلدفورد در ۱۹ ژوئیه پدر خود را، سر جان گیلدفورد که مانند خودش یک مشاور محرمانه بود، از دست داد. سر جان در کلیسای جامع کانتربری به خاک سپرده شد. گیلدفورد در سال‌های ۱۴۹۳ الی ۱۴۹۴ در سمت کلانتر عالی کنت خدمت کرد. در حدود سال ۱۴۹۵ او جزء یکی از شش مقام عالی‌رتبه‌ای بود که با سفیر اسپانیایی، مقدمات ازدواج شاهزاده آرتور و کاترین آراگون را ترتیب دادند. در مجلسی که در اکتبر ۱۴۹۵ تشکیل شد، گیلدفورد یکی
در مجلسی که در اکتبر ۱۴۹۵ تشکیل شد، گیلدفورد یکی از نمایندگانی بود که انتخاب رئیس مجلس را به صدراعظم اعلام نمود. در همان مجلس، او برای عدم تقسیم مساوی املاک خود در کنت، اقدام به اخذ مجوز کرد. در این زمان او حسابدار خاندان سلطنتی بود و در ۲۱ آوریل ۱۴۹۶ مباشر زمین‌هایی شد که در ساری و ساسکس به دوشس یورک تعلق داشت. در ۱۷ ژوئن ۱۴۹۷ گیلدفورد به امر شکست دادن شورشیان کورنیش در بلک هیث کمک کرد و به پاس این خدمات، برای او یک بیرق درست کردند. در سال ۱۴۹۹ او و ریچارد هاتون از طرف پادشاه مأمور شدند تا پس از اولین
هاتون از طرف پادشاه مأمور شدند تا پس از اولین پرواز خود به قاره، به جستجوی ادموند د لا پول، سومین دوک سافولک بروند و او را متقاعد کنند که برگردد. او مسؤولیت دیگری برای رفتن به آرشیدوک فیلیپ داشت؛ اما اولویت بازگرداندن دلا پول بود. به گیلدفورد دستور داده شد که اگر ادموند بدون او برنمی‌گردد، از سفر خود به آرشیدوک فیلیپ صرف نظر کند. در سال ۱۵۰۰ او همراه با پادشاه به ملاقات شاه دوک در کاله رفت. در همان سال او به عنوان شوالیه گارتر انتخاب شد. در سال ۱۵۰۱، به‌عنوان حسابدار خاندان، کارهای زیادی به منظور فراهم
حسابدار خاندان، کارهای زیادی به منظور فراهم کردن ترتیبات پذیرایی از کاترین آراگون داشت. در ۴ آوریل ۱۵۰۶، او چیزی را که عفو ویژه نامیده می‌شد، دریافت کرد: ادای مسئولیت در قبال دفاتر فرماندهی مهمات و اسلحه‌خانه‌اش و همچنین به‌عنوان فرمانده اسب. گیلدفورد در ۷ آوریل ۱۵۰۶ وصیت‌نامه خود را تنظیم کرد. روز بعد او به همراه جان ویتبی، معاون کشیش کلیسای گیسبرن در یورکشایر، برای زیارت سرزمین مقدس به سمت رِی حرکت کرد. آنها روز بعد در نرماندی مستقر شدند و پی از عبور از فرانسه، ساووی و شمال ایتالیا به ونیز رفتند و از
فرانسه، ساووی و شمال ایتالیا به ونیز رفتند و از آنجا پس از مدتی اقامت، در ۳ ژوئیه با کشتی سفر کردند. آنها در ۱۸ اوت و پس از بازدید از کرت و قبرس، به یافا رسیدند. اما قبل از مستقر شدن، آنها باید برای نگهبان کوه سیون پیامی به اورشلیم می‌فرستادند؛ لذا هفت روز در کشتی خود ماندند تا اینکه نگهبان با فرماندهان اورشلیم و راما آمد؛ زیرا بدون حضور نگهبان و همراه هیچ زائری اجازه عبور نداشت. دو روز دیگر صرف بحث در مورد مالیاتی شد که ناویان باید قبل از اینکه آنها پیاده شوند، بپردازند. همین موضوع باعث شد آنها در ۲۷ اوت
شوند، بپردازند. همین موضوع باعث شد آنها در ۲۷ اوت از کشتی پیاده شوند. مملوک‌ها آنها را مجبور کردند تا یک شب و یک روز در غار بمانند و وقتی به آنها اجازه داده شد به سفر خود ادامه دهند، هم گیلفورد و هم جان مریض شده بودند. آنها به اورشلیم رسیدند، اما جان ویتبی در ۵ سپتامبر و گیلفورد روز بعد در آنجا درگذشتند. کشیش مخصوص گیلدفورد گزارشی از «زیارت سر ریچارد گیلفورد از سرزمین مقدس، ۱۵۰۶ پس از میلاد» تهیه کرد که ریچارد پینسون در سال ۱۵۱۱ آن را چاپ کرد. این گزارش در سال ۱۸۵۱ توسط سر هنری الیس برای انجمن کمدن تجدید
سال ۱۸۵۱ توسط سر هنری الیس برای انجمن کمدن تجدید چاپ شد. وصیت‌نامه گیلدفورد در ۱۰ می ۱۵۰۸ قانونی اعلام شد. ازدواج و مسائل مربوط به آن. گیلدفورد ابتدا با آن پیمپ، دختر جان پیمپ اهل کنت ازدواج کرد و از او صاحب دو پسر و پنج دختر شد: او برای بار دوم، در حضور هنری هفتم و ملکه‌اش ژان وو (درگذشتهٔ در ۱۵۳۸)، با خواهر سر نیکلاس واکس ازدواج کرد و از او صاحب یک پسر شد: بیوه گیلدفورد، جوآن که تا سال‌ها بعد از او زندگی کرد، در سال ۱۵۱۴ همراه با مری تودور، خواهر هنری هشتم به فرانسه رفت. جوآن پس از آن در ازای خدمت به
هشتم به فرانسه رفت. جوآن پس از آن در ازای خدمت به هنری هفتم، ملکه و دو دخترشان، مری، ملکه فرانسه و مارگارت ملکه اسکاتلند، حقوق سالیانه دریافت کرد.
سوپ بیکن سوپی است که با بیکن درست می‌شود. به‌طور کلی تعدادی سبزیجات و اغلب یک عامل غلیظ کننده مانند جو مروارید، عدس یا نشاسته ذرت اضافه می‌شود. می‌توان آن را به سوپ مینسترون ایتالیایی اضافه کرد تا طعم آن بهتر شود. تنوع زیادی از این سوپ وجود دارد که ممکن است شامل مواد اولیه مانند کلم، لوبیا، سیب زمینی، عدس، اسفناج، نخود فرنگی، گل کلم، کلم بروکلی، تره فرنگی، کدو تنبل و برنج باشد. بیکن یک افزودنی رایج به بسیاری از سوپ‌ها از جمله سوپ‌های خامه ای است، به ویژه آنهایی که طعم ملایمی دارند که بر بیکن غلبه نمی‌کند.
سر رابرت جان لو مژورا مک‌کلور (Sir Robert John Le Mesurier McClure) (زادهٔ ۲۸ ژانویه ۱۸۰۷ – درگذشتهٔ ۱۷ اکتبر ۱۸۷۳)، کاوشگر ایرلندی، اسکاتلندی‌تبار و کاوشگر شمالگان بود. در سال ۱۸۵۴، او مسیر گذرگاه شمال غربی را با قایق و سورتمه طی کرد. وی اولین کسی بود که دور قارهٔ آمریکا را پیمود. اوایل زندگی و حرفه. مک‌کلور، در شهرستان وکسفورد در جنوب شرقی ایرلند چشم به جهان گشود. پدرش، کاپیتان رابرت مک‌کلور از اهالی شهرستان لندندری، ایالت اولستر بود که در هنگ ۸۹ پیاده‌نظام خدمت می‌کرد. زمانی که پدرش در سال ۱۸۰۷، در
خدمت می‌کرد. زمانی که پدرش در سال ۱۸۰۷، در وکسفورد زندگی می‌کرد، با مادرش (دختر معاون اسقف، جان الگی) آشنا شد و ازدواج کردند. پدرش در زمان تولد او از دنیا رفت. او عموزادهٔ جین وایلد، مادر اسکار وایلد بود و دوران کودکی خود را زیر نظر پدرخوانده‌اش، جان لو مژورا، فرماندار آلدرنی گذراند، به کمک او برای حضور در ارتش تعلیم دید. گفته می‌شود که این شاخه از خانوادهٔ مک‌کلورها که در دههٔ ۱۶۵۰ طی مستعمره‌سازی ایالت اولستر در شهرستان لندندری ساکن شدند، در واقع همان مک‌لئودهایی بودند که نام‌شان تغییر نمود. در سال ۱۸۲۴،
بودند که نام‌شان تغییر نمود. در سال ۱۸۲۴، مک‌کلور به نیروی دریایی سلطنتی پیوست، وی دوازده سال بعد در سفری اکتشافی به فرماندهی کاپیتان جورج بک، به عنوان درجه‌دار نیروی دریایی، در کشتی HMS "ترور" اولین تجربهٔ خود از اکتشاف قطب شمال را به دست آورد. پس از بازگشت، او به درجهٔ ستوانی نائل شد و از سال ۱۸۳۸ تا ۱۸۳۹، در منطقهٔ دریاچه‌های بزرگ پنجگانهٔ آمریکا خدمت کرد، سپس به ایستگاه‌های نیروی دریایی آمریکای شمالی و هند غربی منتقل شد و تا سال ۱۸۴۶ در آنجا ماند. دو سال بعد، در سال ۱۸۴۸، او به یک گروه کاوشگر پیوست که
بعد، در سال ۱۸۴۸، او به یک گروه کاوشگر پیوست که می‌خواستند، تیم گمشدهٔ فرانکلین را پیدا کنند؛ این گروه گمشده به رهبری سر جان فرانکلین در سفری اکتشافی به گذرگاه شمال غربی رفته و از سال ۱۸۴۵ مفقود شده بودند. مک‌کلور به عنوان ستوان یکم و زیر نظر جیمز کلارک رز در کشتی اچ‌ام‌اس انترپرایز خدمت کرد. گذرگاه شمال غربی. پس از بازگشت مک‌کلور، از اولین سفر کاوشی فرانکلین، یک گروه جدید در سال ۱۸۵۰ به فرماندهی ریچارد کالینسن با کشتی اچ‌ام‌اس انترپرایز و فرماندهی مک‌کلور به عنوان زیردست ریچارد، با کشتی اچ‌ام‌اس
مک‌کلور به عنوان زیردست ریچارد، با کشتی اچ‌ام‌اس اینوستیگتور تشکیل شد. کشتی‌ها در اقیانوس اطلس به سمت جنوب حرکت کرده و با کمک کشتی بخار اچ‌ام‌اس گورگن از میان تنگهٔ ماژلان به سمت اقیانوس آرام رهسپار شدند. کالینسن و مک کلور از هم جدا شدند و باقی سفرهای‌شان دیگر تماسی با هم نداشتند. کشتی اینوستیگتور از میان اقیانوس آرام به سمت شمال حرکت کرد و از طریق تنگهٔ برینگ وارد اقیانوس منجمد شمالی شد. با حرکت به سمت شرق و گذر از پوینت بارو وآلاسکا، به یک گروه کاوشگر بریتانیایی از شمال غربی پیوست. کشتی اینوستیگتور در
از شمال غربی پیوست. کشتی اینوستیگتور در بهار سال ۱۸۵۳ در منطقهٔ توده‌های یخی ازحرکت ایستاد. مک‌کلور و خدمه‌اش سفر با سورتمه را شروع کردند که به‌طور تصادفی با گروهی از کشتی اچ‌ام‌اس رزولوت که یکی از کشتی‌های به فرماندهی سر ادوارد بلچر بود و از شرق به منطقهٔ قطب شمال می‌رفت، برخورد کردند و در نتیجه نجات یافتند. پس از آن، مک‌کلور سفر خود را از میان گذرگاه شمال غربی به پایان رساند. کشتی رزولوت آن سال نتوانست از قطب شمال خارج شود و در منطقهٔ توده‌های یخی به گل نشست، اما بعدها پیدا شد.
رافائل سیلوا آرودا () بازیکن فوتبال اهل برزیل است که در پست مدافع میانی برای باشگاه فوتبال الفیصلی عربستان سعودی بازی می‌کند. وی سابقهٔ حضور در باشگاه فوتبال پونته پرتا در سری آ برزیل، بوآویشتا در لیگ برتر فوتبال پرتغال، در سری بی برزیل، الفیصلی در لیگ حرفه‌ای فوتبال عربستان و استقلال در لیگ برتر ایران را دارد. دوران باشگاهی. سیلوا که در کویابا، برزیل به دنیا آمد، فوتبال حرفه ای خود را در سال ۲۰۱۰ با باشگاه فوتبال ریو پورتو برزیل آغاز کرد. در ۱۹ ژوئیه ۲۰۱۳، او به باشگاهی در سری آ برزیل به نام باشگاه فوتبال
او به باشگاهی در سری آ برزیل به نام باشگاه فوتبال پونته پرتا پیوست. در ۲۵ ژوئیه، او اولین بازی خود را برای این باشگاه در شکست ۱–۰ مقابل باشگاه فوتبال ناسیونال در جام حذفی فوتبال برزیل انجام داد. رافائل سیلوا سیلوا در ۱ آوریل ۲۰۱۵ باشگاه فوتبال بوآ اسپورته برزیل قرض داده شد تا بیشتر در موقعیت بازی قرار بگیرد. وی در ۲۳ می ۲۰۱۵، اولین گل خود را برای این باشگاه در مقابل باشگاه پارانا به ثمر رساند و در نهایت این بازی با نتیجه ۱–۱ به پایان رسید. در ۱۳ ژانویه ۲۰۱۶، او با قراردادی دو ساله به باشگاه فوتبال کریسیوما
او با قراردادی دو ساله به باشگاه فوتبال کریسیوما پیوست. در ۱۸ ژوئیه ۲۰۱۷، او در جریان بازی مقابل باشگاه فوتبال بوآ اسپورته مصدوم شد و سه ماه بعد در اواخر اکتبر ۲۰۱۷ به میدان‌های مستطیل سبز بازگشت. در ۸ ژانویه ۲۰۱۸، سیلوا به باشگاه ورزشی گوییاس پیوست. ولی پس از مدتی حضور در این تیم، او قرارداد خود را با باشگاه در ۲۸ ژوئن فسخ کرد. دو روز بعد از فسخ، سیلوا به باشگاه فوتبال بوآویشتا در لیگ برتر فوتبال پرتغال قراردادی سه ساله امضا کرد. الفیصلی. سیلوا در تاریخ ۳۰ مه ۲۰۱۹ با قراردادی یکساله به الفیصلی عربستان
۳۰ مه ۲۰۱۹ با قراردادی یکساله به الفیصلی عربستان پیوست و با این تیم به قهرمانی جام پادشاهی عربستان ۲۰۲۱–۲۲ با شکست تیمهای قدرتمند این کشور چون النصر، الباطن، الاتفاق و التعاون رسید و علیرغم حضور در دفاع، ۶ گل برای این باشگاه به ثمر رساند (از جمله گلزنی به الهلال در تساوی ۱–۱ در لیگ عربستان). سیلوا در ۳۱ ژانویه ۲۰۲۲ از الفیصلی عربستان جدا شد. استقلال. با توجه به نیاز مبرم استقلال به بازیکن مدافع به دلیل سرباز شدن سیاوش یزدانی و محمد حسین مرادمند، سیلوا در مارس ۲۰۲۲ (۱۷ اسفند ۱۴۰۰) با قراردادی ۶ ماهه به
مارس ۲۰۲۲ (۱۷ اسفند ۱۴۰۰) با قراردادی ۶ ماهه به استقلال پیوست. سیلوا پس از کسب عنوان قهرمانی بدون باخت لیگ برتر فوتبال ایران ۰۱–۱۴۰۰ قرارداد خود را به مدت دو فصل دیگر با استقلال تمدید کرد سیلوا همچنین در برنامه نوروز فوتبالی توانست با کسب ۳۹درصد آرا عنوان برترین مدافع میانی سال ۱۴۰۱ لیگ ایران را کسب کند و در دومین فصل از حضور وی در استقلال عنوان قهرمانی سوپرجام ایران را کسب کرد. سیلوا پس از یک و نیم فصل حضور در استقلال در ۳ تیر ۱۴۰۲ به دلیل پرداخت نشدن مطالباتش قرارداد خود را با استقلال فسخ کرد اما پس از
قرارداد خود را با استقلال فسخ کرد اما پس از نیم فصل بازیکن آزاد ماندن در ۱۴ دی ۱۴۰۲ با قراردادی یک و نیم ساله به استقلال بازگشت.
رابرت مک‌کورمیک (Robert McCormick) (زادهٔ ۲۲ ژوئیه ۱۸۰۰ – درگذشتهٔ ۲۵ اکتبر ۱۸۹۰)، جراح کشتی در نیروی دریایی سلطنتی، کاوشگر و طبیعت‌گرا بریتانیایی بود. دوران زندگی. مک‌کورمیک در گریت یارموث، انگلستان چشم به جهان گشود. پدرش، رابرت مک‌کورمیک، از اهالی بالریگ، شهرستان تایرون و جراح نیروی دریایی بود. از سال ۱۸۲۱، مک‌کورمیک در لندن تحت نظر سر آستلی کوپر در بیمارستان سنت توماس و بیمارستان گایز به تحصیل در رشتهٔ پزشکی پرداخت و در سال ۱۸۲۲ دیپلم خود را گرفت سپس در سال ۱۸۲۳ به عنوان دستیار جراح به نیروی دریایی
در سال ۱۸۲۳ به عنوان دستیار جراح به نیروی دریایی سلطنتی پیوست. او پیش از ترک نیروی دریایی به علت بیماری، به مدت دو سال در هند غربی خدمت کرد. پس از یک سال مأموریت درون یک کشتی در دریای شمال، در سال ۱۸۲۷، رابرت دستیار جراح در کشتی HMS هکلا به فرماندهی ویلیام ادوارد پری شد و به گروه کاوشگر پری در جستجوی قطب شمال پیوست. رابرت به سه مأموریت خارج از کشور رفت و در آن مأموریت‌ها احساس کرد که مورد قدردانی قرار نگرفته‌است که در نتیجه در زمرهٔ «ترک خدمت» قرار گرفت که در اصطلاح نیروی دریایی به معنای نارضایتی یا