payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شلیک کند. ام‌ژ ۰۸ در اصل در زمره مسلسل سنگین جای می‌گرفت. خود مسلسل به تنهایی، با محفظه پر از آب، ۲۶ کیلوگرم وزن داشت؛ از این رو صرفاً مناسب جایگاه‌های ثابت و اجرای نقش آتش پایدار بود و نمی‌شد تحرک در میدان نبرد از آن انتظار داشت. این مسئله فقط مربوط به آلمانی‌ها نبود. برای بهبود کار ایده نو مسلسل سبک مطرح شد. بر این مبنا توان آتش مسلسل می‌بایست به راحتی با هجوم نیروها پیش می‌رفت و برای تأمین آتش پشتیبانی تاکتیکی بین مواضع جابه‌جا می‌شد. آلمانی‌ها به جای کار بر روی یک طراحی کاملاً جدید، بر آن شدند ایده
کار بر روی یک طراحی کاملاً جدید، بر آن شدند ایده مسلسل سبک را بر مبنای همان ام‌ژ ۰۸ پیاده کنند. زرادخانه شپانداو در میانه جنگ مسلسل ام‌ژ ۱۵/۰۸ را تولید کرد که همان ام‌ژ ۰۸ با دوپایه، دسته پیستولی و قنداق شانه بود. این نمونه که به تعداد زیادی تولید شد، پیشرفت قابل‌ملاحظه‌ای در جهت دستیابی به یک مسلسل سبک واقعی به‌ویژه در زمینه کاربرد تاکتیکی بود؛ با این وجود همچنان با وزن ۲۱ کیلوگرم، بسیار سنگین بود. آلمانی‌ها اواخر جنگ ام‌ژ ۱۸/۰۸ را نیز به صورت خنک‌شونده با هوا تولید کردند که البته فقط یک کیلوگرم سبک‌تر
با هوا تولید کردند که البته فقط یک کیلوگرم سبک‌تر بود. علی‌رغم تمام این تلاش‌ها، آلمان جنگ جهانی اول را صرفاً با نمونه‌های اصلاح‌شده‌ای از مسلسل سنگین برای به عنوان سلاح اصلی پشتیبانی پیاده‌نظام، به پایان رساند. به هر حال همین تلاش‌ها با وجود این که محدودیت‌هایی که شرایط جنگی امکان تحقق عملی آن را نداد، بستر را برای مفهوم دیگری تحت عنوان مسلسل متوسط فراهم کرد. دوره بین دو جنگ. پیمان ورسای پس از جنگ جهانی اول، محدودیت‌های شدیدی بر نیروهای مسلح آلمان از جمله در تولید و ذخیره مسلسل‌ها اعمال کرد. رایشسور صرفاً
تولید و ذخیره مسلسل‌ها اعمال کرد. رایشسور صرفاً می‌توانست مجموعاً حدود ۲٬۰۰۰ مسلسل متوسط و سنگین داشته باشد. با این وجود آلمان از همان ابتدا در تلاش برای دور زدن این محدودیت‌ها بود. با وجود این که فقط یک شرکت در این کشور اجازه داشت مسلسل تولید کند، آلمان از طریق همکاری با کشورهای دیگر یا تأسیس و تملک شرکت‌های وابسته در آن‌ها، کار توسعه و تولید مخفیانه مسلسل را در دهه ۱۹۳۰ ادامه داد. موضوع طراحی یک مسلسل چندمنظوره مجدداً احیا و وارد مرحله جدیدی شد. شرکت درایزه در این جهت مسلسل موسوم به «گِرِت ۱۳آ» ("Gerät
در این جهت مسلسل موسوم به «گِرِت ۱۳آ» ("Gerät 13a") را تولید کرد که خنک‌شونده با هوا بود و دوپایه و یک لوله باریک تهویه‌دار داشت. این مسلسل با یک خشاب ۲۵ فشنگی قابلمه‌ای از بالا تغذیه می‌شد. درایزه در ادامه کارِ توسعه، مسلسل ام‌ژ ۱۳، نخستین مسلسل رسمی آلمان پس از جنگ جهانی اول، را تولید کرد که شباهت زیادی به گرت ۱۳آ داشت اما خشاب ۲۵ تایی جعبه منحنی می‌خورد و امکان نصب آن بر دوپایه یا استفاده به عنوان ضدهوایی بر سه‌پایه وجود داشت. در این مسلسل قابلیت تغییر نواخت آتش با جابه‌جا کردن ماشه تعبیه شده بود. شرکت
آتش با جابه‌جا کردن ماشه تعبیه شده بود. شرکت سوئیسی وافن‌فابریک سولوتورن، تحت مالکیت شرکت آلمانی راین‌متال، در پیگیری، مسلسل ام‌ژ ۳۰اس را با لگد کوتاه و سازوکار ماشه ام‌ژ ۱۳ ولی فرایند تعویض لوله ساده‌تر، طراحی کرد. نرخ آتش این مسلسل ۸۰۰ تیر بر دقیقه بود. طراحی و استفاده. با توجه به این که اسناد مرتبط در جریان جنگ جهانی دوم از بین رفتنه‌اند، کاملاً مشخص نیست ام‌ژ ۳۴ دقیقاً در چه مسیر و مراحلی طراحی شده است. نوشته‌های لوئیس اشتانژ، مخترع و فعال صنعتی آلمانی این دوره، یکی از بهترین منابع باقی مانده در این
این دوره، یکی از بهترین منابع باقی مانده در این باره است. به نقل از نوشته‌های سال ۱۹۴۱ او، وزارت رایش سال ۱۹۳۲ به چند شرکت از جمله راین‌متال سفارش طراحی یک مسلسل چندمنظوره را صادر کرد. سلاح جدید می‌بایست قابلیت استفاده در تمامی وظایف مشخص‌شده برای یک مسلسل سنگین، مسلسل سبک، مسلسل جان‌پناه زرهی و مسلسل ضدهوایی را می‌داشت. مشخصات مورد درخواست شامل وزن سبک، استفاده ساده، لوله زود عوض‌شو و قابلیت شلیک تک‌تیر به‌علاوه دو نواخت آهسته و تند، بود. هیرس‌وافن‌آمت کار هماهنگی بین صنایع تسلیحاتی آلمان برای دستیابی به
هماهنگی بین صنایع تسلیحاتی آلمان برای دستیابی به این هدف را انجام می‌داد. ام‌ژ ۳۴ برای جایگزینی مسلسل قدیمی‌تر دوره جنگ جهانی اول ام‌ژ ۰۸/۱۵ طراحی شد. این مسلسل با لگد فشار گاز بارگذاری مجدد و با هوا خنک می‌شد. ابزار نشانه‌گیری برای فواصل ۲۰۰ تا ۲۰۰۰ قابل تنظیم بود. از دو بایه تاشو در جلوی مسلسل برای بردهای دور و متوسط و در مرکز آن با چرخش بیشتر برای برد کوتاه استفاده می‌شد. امکان شلیک تک‌تیر و رگبار وجود داشت؛ البته برای حفظ نشانه‌گیری بر هدف، رگبار به صورت شلیک‌های سریع متوالی سه‌تیر یا شش‌تار امکان‌پذیر
شلیک‌های سریع متوالی سه‌تیر یا شش‌تار امکان‌پذیر بود. تغذیه مهمات با نوار فشنگ ۵۰ تایی یا خشاب استوانه‌ای ۵۰ تایی صورت می‌گرفت. ام‌ژ ۳۴ از فشنگ ۷٫۹۲×۵۷ میلی‌متر ماوزر استفاده می‌کرد. در کارابینر ۹۸کا، تفنگ گلنگدنی و سلاح سازمانی نیروی زمینی آلمان نیز از همین فشنگ استفاده می‌شد. از این رو فشنگ‌ها در صورت نیاز بین این دو سلاح قابل معاوضه بود. در رزم متحرک تیربارچی نخست معمولاً به صورت دراز کش تیراندازی می‌کرد. زمانی که شرایط ایجاب می‌نمود امکان تیراندازی ایستاده یا از روی شانه تیربارچی دوم که دو بایه را محکم
یا از روی شانه تیربارچی دوم که دو بایه را محکم نگاه می‌داشت، نیز وجود داشت. با نصب بر روی سه‌پایه تلسکوپی (سه‌پایه هوایی) و استفاده از ابزار نشانه‌گیری سراسرنما از ام‌ژ ۳۴ به عنوان سلاح ضدهوایی نیز استفاده می‌شد. البته شلیک از روی شانه تیربارچی دوم به سمت هواگردهای متخاصم ارتفاع‌کم سریع‌تر و ساده‌تر بود. ام‌ژ ۳۴ نقاط ضعف خود را داشت. پس از تیراندازی لوله مسلسل به سرعت خیلی داغ می‌شد و لازم بود تعویض شود. تعویض لوله می‌بایست با احتیاط انجام می‌شد تا موجب سوختگی دست نشود. در این حال استفاده از دستکش و چنگک
دست نشود. در این حال استفاده از دستکش و چنگک فلزی در ساعات شب طبیعتاً بسیار دشوار بود. علاوه بر این، ام‌ژ ۳۴ نسبت به گردوغبار، شن و برف بسیار حساس بود. پیاده‌نظام آلمان در جنگ جهانی دوم نخستین و تنها نیروی نظامی زمان بود که با استفاده از ام‌ژ ۳۴ از مسلسل یگانه‌ای داشت. به‌کارگیری آن در نقش مسلسل سبک و همچنین مسلسل سنگین امکان‌پذیر بود. برای استفاده مؤثر به عنوان مسلسل سنگین می‌بایست بدون دوپایه، بر روی یک محافظ نصب می‌گردید. با محکم قرار گرفتن روی یک محافظِ چرخان و دارای فنر، ضربات لگد جذب می‌شد و برد آتش
چرخان و دارای فنر، ضربات لگد جذب می‌شد و برد آتش به شکل قابل ملاحظه‌ای افزایش می‌یافت. بدین شکل آتش ممتد روی اهداف دور حفظ می‌شد؛ درحالی‌که مسلسل سبک تنها می‌توانست شلیک کوتاه بر آن‌ها داشته باشد. علاوه بر تیراندازی مستقیم، امکان تیراندازی غیرمستقیم با ام‌ژ ۳۴ نیز وجود داشت. در این گونه تیراندازی با هدف‌گیری اهدافی در فاصله بسیار دور به کمک ابزار نشانه‌گیری تلسکوپی، گلوله با طی کردن خط سِیری منحفی از بالای سر نیروی خودی می‌گذشت و بر هدف فرود می‌آمد. نقطه اوج منحفی سِیر در برد ۱۲۰۰ متری به ۸٫۵ متر و در برد
منحفی سِیر در برد ۱۲۰۰ متری به ۸٫۵ متر و در برد ۲۰۰۰ متری به ۴۲ می‌رسید. به هر صورت آتش مسلسل نمی‌توانست در فاصله‌ای کمتر از ۲۰۰ تا ۳۰۰ متری جلوی نیروی خودی فرود بیاید.
جنگاوری ضدتانک () از نیاز به توسعه فناوری و تاکتیک نظامی برای نابود کردن تانک‌ها در طول جنگ جهانی اول سرچشمه می‌گیرد. از آنجایی که تفاهم سه‌گانه اولین تانک‌ها را در سال ۱۹۱۶ توسعه داد اما تا سال ۱۹۱۷ آنها را در نبرد مستقر نکرد، امپراتوری آلمان اولین سلاح‌های ضد تانک را توسعه داد. اولین سلاح ضد تانک توسعه یافته، یک تفنگ کوچک شده با پیچ و مهره به نام Mauser 1918 T-Gewehr بود که یک فشنگ ۱۳ میلی‌متری را با یک گلوله جامد شلیک می‌کرد که می‌توانست به زره نازک تانک‌های آن زمان نفوذ کند و سبب کشتن سرنشینان شود یا
آن زمان نفوذ کند و سبب کشتن سرنشینان شود یا موتور یا کمانه را از بین ببرد.
حبیب‌الله والی‌نژاد فیلم‌ساز و تهیه‌کنندهٔ ایرانی است. او مدیر تولید موسسه فرهنگی روایت فتح، مدیر گروه حماسه دفاع شبکه یک و مدیر تولید مرکز فیلم و سریال سازمان هنری رسانه‌ای اوج وابسته به سپاه پاسداران بوده‌است. والی‌نژاد سیمرغ بلورین بهترین فیلم جشنواره فجر را برای فیلم "ایستاده در غبار" و جایزه ویژه هیئت داوران سیزدهمین جشنواره فیلم «مقاومت» را برای "آخرین روزهای زمستان" دریافت کرده‌است. در کارنامه او تهیه و تولید مستندهای بسیاری در حوزه جنگ ایران و عراق وجود دارد. تهیه‌کنندگی مستندهای «پایان انتظار»،
وجود دارد. تهیه‌کنندگی مستندهای «پایان انتظار»، «آخرین روزهای زمستان»، «سردار خیبر»، «سردار عشق»، «نیمه پنهان ماه» و فیلم‌های سینمایی «ایستاده در غبار»، «بادیگارد»، «لباس شخصی» و «خروج» از جمله کارهای او است.
او-بوت نوع ۷ نوعی از او-بوت‌های "کریگس‌مارینه"، نیروی دریایی آلمان در جریان جنگ جهانی دوم بود. او-بوت نوع ۷ با ۷۰۴ فروند تولید شده پر تولیدترین نوع زیردریایی در طول تاریخ است. این شمار معادل ۶۱ درصد از مجموع ۱۱۵۲ او-بوت ساخته شده برای "کریگس‌مارینه" در طول حاکمیت رایش سوم بین سال‌های ۱۹۳۵ تا ۱۹۴۵ بود. تنها نمونه بازمانده، او-۹۹۵، در یادبود نیروی دریایی در لابوه در شلسویگ-هولشتاین به نمایش گذاشته شده است. طراحی. با آغاز تلاش آلمان برای تولید ناوگان او-بوت‌ها مدل‌هایی با عنوان‌های نوع ۱ تا ۶ طراحی گردید اما
مدل‌هایی با عنوان‌های نوع ۱ تا ۶ طراحی گردید اما همگی به نفع نوع ۷ که بر اساس مدل موفق UBIII جنگ جهانی اول طراحی شده بود، رد شدند. در کنفرانس روز ۱۰ ژانویه سال ۱۹۳۵ طرح یک او-بوت ۵۵۰ تنی تحت عنوان «قایق موتوریزه آزمایشی ۷» (MVB VII) ارائه گشت. مدتی بعد پیشوند MBV از عنوان آن حذف شد. او-بوت نوع ۷ دارای یک بدنه بود. بدنه فشار در قسمت‌هایی بخش بیرونی بدنه را تشکیل می‌داد. تفاوت اساسی این نوع با طراحی‌های پیشین قرار گرفتن ذخیره سوخت درون بدنه فشار به جای محفظه تعادل بود که محافظت بیشتری برای آن فراهم می‌آورد.
تعادل بود که محافظت بیشتری برای آن فراهم می‌آورد. او-بوت به‌گونه‌ای طراحی شده بود که بیشتر طول آن جلوی موتورخانه باشد تا عملکرد آن در دریا را بهبود ببخشد. بدین طریق به شکل قابل‌ملاحظه‌ای مدت زمان رفتن به زیر سطح به تنها ۳۰ ثانیه تقلیل میافت. یک محفظه تعادل یگانه در مرکز، دو محفظه تعادل در خارج از بدنه فشار در جلو و عقب و دو محفظه تعادل زینی‌شکل در اطراف این نوع او-بوت قرار داشتند. بین عرشه و و سقف بدنه موارد متعددی از جمله جایگاه یک توپ، محفظه مهمات آن توپ، یک قایق و محفظه اژدرهای اضافه تعبیه شد. یک توپ ۸۸
یک قایق و محفظه اژدرهای اضافه تعبیه شد. یک توپ ۸۸ میلی‌متری دریایی در جلوی عرشه و جلوی برجک دیدبانی و یک توپ ۲۰ میلی‌متری ضدهوایی در پشت توپ قرار گرفته بود. تسلیحات اصلی شامل چهار اژدرانداز در دماغه و یک اژدرانداز در پشت بر روی عرشه بالایی می‌شد. اژدرهای مورد استفاده غالباً از نوع گه۷آ و گه۷ایی بودند. درون او-بوت به هفت قسمت تقسیم می‌شد: ۱-محفظه پیشین اژدر و اتاقک خدمه ۲-اقامتگاه افسران ۳-اتاقک هدایت در زیر برجک ۴-اقامتگاه خدمه ارشد ۵-موتورخانه دیزل ۶- موتورخانه الکتریکی ۷-محفظه پسین اژدر (گاهی در اتصال به
الکتریکی ۷-محفظه پسین اژدر (گاهی در اتصال به موتورخانه الکتریکی) پس از او-بوت نوع ۷ طرح هفت نوع او-بوت دیگر (۸ تا ۱۴) نیز ارائه گردید که سه مورد از آن‌ها (۹، ۱۰ و ۱۴) به مرحله ساخت رسیدند. تمامی این موارد اندازه بزرگ‌تری از او-بوت نوع ۷ داشتند و برای عملیات انفرادی طراحی شدند. ساخت. یک هفته پس از ارائه طرح او-بوت نوع ۷ از کارخانه کشتی‌سازی "گرمانیاورفت" در کیل خواسته شد در صورت امکان ۶ فروند از این او-بوت‌ها را بسازد. با زیر پا گذاشته شدن علنی محدودیت‌های پیمان ورسای توسط آلمان، دو هفته پس از آن، سفارش
پیمان ورسای توسط آلمان، دو هفته پس از آن، سفارش ساخت مجموعاً ده او-بوت نوع ۷ به کارخانه‌های کشتی‌سازی "گرمانیاورفت" در کیل و "دشیماگ" در برمن صادر گردید. کار ساخت او-۲۷، نخستین او-بوت نوع ۷ بر اساس فرمان شماره ۹۰۸ از روز ۱۱ نوامبر سال ۱۹۳۵ آغاز شد و روز ۲۴ ژوئن سال ۱۹۳۶ به پایان رسید. چهار فروند از سفارش اولیه در "گرمانیاورفت" و شش فروند دیگر در "دشیماگ" ساخته شدند. کار ساخت این او-بوت‌ها ۸ ماه به طول انجامید. در ابتدا، با تصور این که جنگ چند سال دیرتر آغاز خواهد شد، تا پایان سال نخست جنگ جهانی دوم کار
خواهد شد، تا پایان سال نخست جنگ جهانی دوم کار ساخت این او-بوت‌ها بسیار آهسته صورت می‌گرفت؛ چرا که "کریگس‌مارینه" در تلاش بود به یک نیروی متوازن در تمام زمینه‌ها بدل شود. بدین شکل هنگام آغاز جنگ در ماه سپتامبر سال ۱۹۳۹ از مجموع ۵۷ او-بوت "کریگس‌مارینه" تنها ۱۸ فروند از نوع ۷ بودند. نوع ۷آ: دشیماگ، برمن: (۶) گرمانیاورفت، کیل: (۴) نوع ۷ب: گرمانیاورفت، کیل: (۱۵) فگزاکر ورفت، فگزاک: (۴) فلندر ورکه، لوبک: (۵) نوع ۷سی: گرمانیاورفت، کیل: (۶۳) فگزاکر ورفت، فگزاک: (۵۲) فلندر ورکه، لوبک: (۲۳) نوردزی‌ورکه، امدن: (۲۶)
فلندر ورکه، لوبک: (۲۳) نوردزی‌ورکه، امدن: (۲۶) فلنسبورگر شیفباو-گزلشافت، فلنسبورگ: (۲۰) هوالتس‌ورکه، کیل: (۶۸) دانتسیگر ورفت، دانتسیش: (۳۲) اف شیفباو، دانتسیش: (۶۴) دویچه ورکه، کیل: بلوم اونت فوس، هامبورگ: (۱۴۸) ها سی اشتولکن زون، هامبورگ: (۲۶) کایزرلیشه مارینه‌ورفت، ویلهلمس‌هافن: (۳۲) اشتتینر اودرورکه، اشتتین: (۴) اشتتینر ولکان ورکه، اشتتین: (۲) نپتون ورفت، روستوک: (۱۰) نوع ۷سی/۴۱: فگزاکر ورفت، فگزاک: (۹) فلندر ورفت، لوبک: (۱۴) هوالتس‌ورکه، کیل: (۱۲) ها سی اشتولکن زون، هامبورگ: (۱۲) اف شیفباو، دانتسیش:
سی اشتولکن زون، هامبورگ: (۱۲) اف شیفباو، دانتسیش: (۱۲) نپتون ورفت، روستوک: (۶) بلوم اونت فوس، هامبورگ: (۱۲) نوردزی‌ورکه، امدن: (۴) دانتسیگر ورفت، دانتسیش: (۸) فلنسبورگر شیفباو-گزلشافت، فلنسبورگ: (۸) نوع ۷دی: گرمانیاورفت، کیل: (۶) نوع ۷اف: گرمانیاورفت، کیل: (۴) خدمه. فهرست خدمه زیر برای یک او-بوت نوع ۷سی است. تاریخچه عملیاتی. او-۲۷ نخستین او-بوت نوع ۷ روز ۱۲ اوت سال ۱۹۳۶ وارد خدمت گشت. به منظور جلوگیری از تحریک ایالات متحده به ورود به جنگ، از تمامی قابلیت این او-بوت‌ها استفاده نمی‌شد. در پی سقوط فرانسه و
این او-بوت‌ها استفاده نمی‌شد. در پی سقوط فرانسه و دستیابی آلمان به بنادر آن، او-بوت‌های نوع ۷ قادر به رسیدن به نواحی غربی اقیانوس اطلس شمالی و مرکزی و همچنین دریای مدیترانه شدند. به‌کارگیری حملات گروهی شبانه موجب حصول پیروزی‌های بزرگی برای این او-بوت‌ها گشت. به هر صورت اتخاذ تمهیدات متقابل توسط متفقین از میانه سال ۱۹۴۳ اثرگذاری کلی او-بوت‌ها کاهش یافت و دوره او-بوت‌های نوع ۷ تقریباً به پایان رسید. با این حال از این نوع او-بوت همچنان در مناطقی که برد آن به آن‌ها می‌رسید استفاده شد. او-۴۸ از نوع ۷ب با غرق
آن‌ها می‌رسید استفاده شد. او-۴۸ از نوع ۷ب با غرق کردن ۵۱ کشتی دشمن با مجموع تناژ ۳۱۰ هزار تن در جریان ۱۲ گشت رزمی از ماه سپتامبر سال ۱۹۳۹ تا ماه ژوئن سال ۱۹۴۱ موفق‌ترین او-بوت آلمان در تمامی طول جنگ جهانی دوم بود.
ولف‌پک () یک تاکتیک حمله کاروانی بود که در جنگ جهانی دوم به کار گرفته شد. اساساً توسط او-بوت‌های کریگسمارینه در طول نبرد اقیانوس اطلس و توسط زیردریایی‌های نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا در نبرد اقیانوس اطلس (۱۹۳۹–۱۹۴۵) مورد استفاده قرار گرفت. ایده حمله هماهنگ زیردریایی به کاروان‌ها در طول جنگ جهانی اول مطرح شده بود اما موفقیت‌آمیز نبود. در اقیانوس اطلس در طول جنگ جهانی دوم، آلمانی‌ها موفقیت‌های قابل توجهی با حملات ولف‌پک‌های خود داشتند، اما در نهایت توسط متفقین شکست خوردند. در جنگ اقیانوس آرام، نیروی
متفقین شکست خوردند. در جنگ اقیانوس آرام، نیروی زیردریایی آمریکایی توانست نیروی دریایی تجاری ژاپن را ویران کند، اگرچه این تنها به دلیل تاکتیک ولف‌پک نبود. با تغییر نقش زیردریایی و نادر شدن کاروان‌ها، دسته‌های ولف‌پک در طول جنگ سرد از کار افتادند.
ناو هواپیمابر پشتیبان نوع کوچک و کندی از ناو هواپیمابر بود که توسط نیروی دریایی بریتانیا، نیروی دریایی ایالات متحده و نیروی دریایی امپراتوری ژاپن در جنگ جهانی دوم استفاده می‌شد. پیش‌زمینه. با آغاز جنگ جهانی دوم، لزوم حفاظت هوایی از کاروان‌های تجاری که مایحتاج بریتانیا را از طریق دریا تأمین می‌کردند، در مقابل او-بوت‌های آلمانی عیان شد. برد محدود هواگردهای گشتی خشکی‌پایه کاروان‌های تجاری را در میانه اقیانوس اطلس بدون محافظت رها می‌ساخت. با پدیداری هواگردهای برد بلند شناسایی آلمانی، تنها راه حل مسئله تأمین
برد بلند شناسایی آلمانی، تنها راه حل مسئله تأمین پوشش هوایی مداوم در تمامی مسیر تجاری بود. به هر صورت در این زمان تعداد کافی ناو هواپیمابر در دسترس قرار نداشت. از این رو ایده ساخت ناو هواپیمابر پشتیبان مطرح گردید. ساخت. بریتانیا. نخستین ناو هواپیمابر پشتیبان توسط بریتانیایی‌ها ساخته و روز ۲۲ ژانویه سال ۱۹۴۱ به آب انداخته شد. از "ام‌فاو هانوفر"، کشتی غنیمتی آلمانی، به عنوان پایه این شناور استفاده گردید. با افزوده عرشه پرواز و تسلیحات به این کشتی، اچ‌ام‌اس "اودسیتی" پدید آمد. طول عمر "اودسیتی" بسیار کوتاه
"اودسیتی" پدید آمد. طول عمر "اودسیتی" بسیار کوتاه بود و این ناو هواپیمابر پشتیبان تنها پس از چهار ماه خدمت، ماه دسامبر همان سال توسط اژدر آلمانی‌ها غرق شد. ایالات متحده. نیروی دریایی ایالات متحده با تبدیل کردن کشتی موتوری ام‌اس "مورمَکمِیل" به یواس‌اس "لانگ آیلند" قدم در این عرصه نهاد. "لانگ آیلند" دو هفته پیش از "اوداسیتی" وارد خدمت گشت. نیروی دریایی ایالات متحده از عنوان‌ها متعددی برای این نوع شناورها استفاده نمود. "لانگ آیلند" در ابتدا روز ۶ مارس سال ۱۹۴۱ اِی‌وی‌جی-1 (AVG-1) به معنای «کشتی کمکی هواگرد
اِی‌وی‌جی-1 (AVG-1) به معنای «کشتی کمکی هواگرد پشتیبان» نام گرفت. روز ۲۰ اوت سال ۱۹۴۲ این طبقه‌بندی به اِی‌سی‌وی (ACV) به معنای «ناو هواپیمابر کمکی» تغییر کرد. در نهایت، روز ۱۵ ژوئیه سال ۱۹۴۳ عنوان طبقه‌بندی سی‌وی‌ایی (CVE) به معنای «ناو هواپیمابر پشتیبان» بر این گونه شناورهای جنگی نهاده شد. در جریان جنگ کره این عنوان مجدداً به این بار به سی‌وی‌یو (CVU) به معنای «ناو هواپیمابر تدارکاتی» تغییر یافت. ناوهای هواپیمابر پشتیبان آمریکایی نام رودخانه‌ها، خلیج‌ها و نبردهای دریایی معروف را به خود می‌گرفتند.
و نبردهای دریایی معروف را به خود می‌گرفتند. ویژگی‌ها. طول عرشه پرواز ناوهای هواپیمابر پشتیبان آمریکایی بیش از ۱۵۰ متر بود. این عرشه با سطح آب تنها ۷٫۵ متر فاصله داشت. اتاقک هدایت در سمت راست شناور قرار می‌گرفت. تاریخچه عملیاتی. ناوهای هواپیمابر پشتیبان آمریکایی در تمامی کارزارهای عمده دریایی جنگ جهانی دوم از عملیات تورچ در ماه نوامبر سال ۱۹۴۲ تا سقوط ژاپن در ماه سپتامبر سال ۱۹۴۵ مشارکت داشتند. این شناورها در جنگ ضدزیردریایی در اقیانوس اطلس و اقیانوس آرام به کار گرفته شدند. این شناورها هواگرد، قطعات هواگرد
کار گرفته شدند. این شناورها هواگرد، قطعات هواگرد و نیرو انتقال می‌دادند و مجروحان و بیماران را بازمی‌گرداندند.
فاکتور رونویسی پروموتر بالادست اوآلبومین مرغ () با نام اختصاری COUP-TF1 که بیشتر با نام «زیرخانوادهٔ ۲ گیرنده‌های هسته‌ای، گروه اف، عضو ۱» () یا NR2F1 شناخته می‌شود، یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"NR2F1"» کُدگذاری می‌شود. این پروتئین، عضوی از خانوادهٔ گیرنده‌های هسته‌ای هورمون‌های استروئیدی است. عملکرد. این فاکتورِ رونویسی به پروموتر اوآلبومین متصل شده و در کنار یک پروتئین دیگر به نام اس ۳۰۰–۲، رونویسی ژنی را تحریک می‌کند. پروتئین NR2F1 می‌تواند، هم به توالی‌های مستقیم و هم به توالی‌های قرینه
هم به توالی‌های مستقیم و هم به توالی‌های قرینه (پالیندروم) موتیف اتصال یابد. تعامل‌های شیمیایی. این پروتئین با مولکول‌های زیر تعامل پروتئین-پروتئین دارد: اهمیت بالینی. جهش در ژن «"NR2F1"» با بروز بیماری ژنتیکی سندرم آتروفی عصب بینایی بوش-بونسترا-شاف مرتبط است.
فاصله میان‌اطلسی () یک اصطلاح جغرافیایی است که به یک منطقه دفاع نشده خارج از دسترس زمینی جنگاوری ضدزیردریایی (A/S) در طول نبرد اقیانوس اطلس (۱۹۳۹–۱۹۴۵) در جنگ جهانی دوم اشاره دارد. غالباً به عنوان گودال سیاه، و همچنین شکاف اقیانوس اطلس، شکاف هوایی، شکاف گرینلند یا فقط «شکاف» شناخته می‌شود. این منجر به خسارات سنگین حمل و نقل تجاری به او-بوت‌ها شد. این شکاف در نهایت در مه ۱۹۴۳ بسته شد، زیرا تعداد فزاینده‌ای از کانسالیدیتید بی-۲۴ لیبراتور (مدل‌های برد بسیار طولانی) و ناوهای هواپیمابر پشتیبان در دسترس قرار گرفت
و ناوهای هواپیمابر پشتیبان در دسترس قرار گرفت و مشکلات پایگاه برطرف شد.
سندرم آتروفی عصب بینایی بوش-بونسترا-شاف () یک بیماری نادر ژنتیکی است که مشخصه آن، عقب‌افتادگی رشد و تکامل، ناتوانی ذهنی و کاهش حدت بینایی است. نشانه‌های بیماری. تمامی بیماران دچار عقب‌افتادگی رشد و تکامل، ناتوانی ذهنی (بهره هوشی ۴۸ تا ۷۴) و کاهش حدت بینایی است. مشکلات بینایی شامل دیسک نوری کوچک، دیسک نوری محو، گود شدن دیسک نوری، انحراف چشم و نیستاگموس نهفته و پنهان است. برحی علائم متغیر دیگر این بیماری عبارتند از: ژنتیک. این بیماری در اثر جهش در ژن NR2F1 ایجاد می‌شود که بر روی بازوی بلند کروموزوم ۵ واقع
ایجاد می‌شود که بر روی بازوی بلند کروموزوم ۵ واقع شده‌است. این ژن پروتئینی را کُدگذاری می‌کند که گیرندهٔ هسته‌ای و فاکتور رونویسی است. درمان. در حال حاضر درمان قطعی برای این بیماری وجود ندارد و مدیریت بیماری بر روی درمان‌های علامتی و حمایتی استوار است. همه‌گیرشناسی. این بیماری نادر است و تا سال ۲۰۱۹ میلادی، کمتر از ۵۰ مورد از آن گزارش شده بود. تاریخچه. این بیماری ژنتیکی نخستین بار در سال ۲۰۱۴ شرح داده شد و نام خود را از سه پژوهشگر به نام‌های «دانیل خ.ام. بوش» (متخصص هلندی ژنتیک در مرکز پزشکی دانشگاه رادبود
(متخصص هلندی ژنتیک در مرکز پزشکی دانشگاه رادبود در نیمیخن هلند)، «اف. نینکه بونسترا» (متخصص هلندی ژنتیک در مؤسسهٔ مغز، شناخت و رفتار در دانشگاه رادبود در نیمیخن) و «کریستیان پاتریک شاف» (پژوهشگر آلمانی و رئیس مؤسسهٔ ژنتیک انسانی در دانشگاه هایدلبرگ آلمان) می‌گیرد که نقش مهمی در شناسایی و توصیف این بیماری نادر داشتند.
HOMOGENIZE CHAMBER TECHNOLOGY. یکی از اساسی ترین مشکلات در تجهیزات آزمایشگاهی نظیر آون و انکوباتور و دیگر چمبر های دمایی و رطوبتی مشکل عدم همدمایی و عدم یکنواختی دما و رطوبت در محفظه داخلی این است. FG برای حل مشکل یکنواختی دما و رطوبت در کل محفظه ، تکنولوژی HCT را طراحی کرده است. تکنولوژی HCT چیست؟. HCT با ایجاد جداره سوم و قراردادن المنت در این جداره، همدمایی بی نظیری در دستگاه ایجاد نموده است. از آنجا که هنگام بارگذاری ، در مسیر گردش هوا اخلال ایجاد میشود و این اخلال باعث از بین رفتن همدمایی محفظه می
و این اخلال باعث از بین رفتن همدمایی محفظه می گردد، ایجاد جداره سوم باعث می شود حتی در هنگام بارگذاری کامل نیز گردش هوا از طریق جداره سوم (که مانند یک کانال عبور هوا عمل می کند) ادامه یابد و تاثیری در همدمایی محفظه نداشته باشد. HCT یکی از بهترین روش های ارائه شده در جهان جهت ایجاد هم دمایی است و توانسته هم دمایی را حتی در حالت بارگذاری کامل نیز ایجاد نماید. از دیگر مزایای تکنولوژی HCT سرعت گرمایش و سرعت تجدید پذیری دما پس از باز و بسته کردن درب دستگاه است. همچنین در دستگاه هایی که رطوبت دارند مانند اتاقک
همچنین در دستگاه هایی که رطوبت دارند مانند اتاقک های رشد و اتاقک های پایداری، از آنجا که ورود بخار آب به محفظه اصلی ، باعث شکل گیری قطرات آب روی نمونه های آزمایشگاهی (خیس شدن نمونه ها ) ، سطوح محفظه (جاری شدن آب روی سطوح دستگاه) و سنسورها (باعث سوختن سنسورها) می شود، وجود جداره سوم کمک می کند بخار آب قبل از ورود به محفظه اصلی با هوا ترکیب شود در نتیجه به جای ورود بخار آب، هوای مرطوب وارد محفظه اصلی می شود و مشکلاتی مانند خیس شدن نمونه ها، جاری شدن آب روی سطوح و سوختن سنسور رطوبت اتفاق نمی افتد. تکنولوژی
سطوح و سوختن سنسور رطوبت اتفاق نمی افتد. تکنولوژی HCT با گردش هوای یکنواخت در تمام محفظه باعث شرایط یکنواخت محیطی (دمایی و رطوبتی) در تمام محفظه می گردد. مزایای تکنولوژی HCT. ۳ جداره یکنواختی دما و رطوبت در تمام نقاط محفظه جلوگیری از خیس شدن نمونه ها سرعت تجدید پذیری
قلب خونین (; ) یک مجموعه محصول تلویزیونی کره جنوبی سال ۲۰۲۲ با بازی لی جون، کانگ هان نا و جانگ هیوک است. این مجموعه از ۲ مه تا ۲۱ ژوئن ۲۰۲۲، روزهای دوشنبه و سه‌شنبه ساعت ۲۱:۳۰ (کی‌اس‌تی) از کی‌بی‌اس۲ پخش شد. این مجموعه همچنین برای پخش در دیزنی پلاس در مناطق منتخب قابل دسترسی است. خلاصه داستان. این مجموعه، داستانی تاریخی تخیلی دربارهٔ لی ته (لی جون) است. پدر لی ته به کمک پارک گه وون (جانگ هیوک) شورش کرده و پادشاه چوسان می‌شود. اکنون لی ته که به عنوان جانشین پدرش، پادشاه شده، باور دارد برای رسیدن به اهداف
پدرش، پادشاه شده، باور دارد برای رسیدن به اهداف خود، باید هر نوع کاری انجام دهد. اما پارک گه وون که حتی از پادشاه هم قدرتمند تر می‌باشد، مخالف این نوع طرز تفکر است…
بهار کرواسی (به کرواتی: Hrvatsko proljeće)، یک درگیری سیاسی بود که از سال ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۱ در جمهوری سوسیالیستی کرواسی که در آن زمان بخشی از جمهوری سوسیالیستی فدرال یوگسلاوی بود، روی داد. کرواسی به عنوان یکی از شش جمهوری متشکل از یوگسلاوی در آن زمان، توسط اتحادیه کمونیست‌های کرواسی (SKH) که اسماً مستقل از اتحادیه کمونیست‌های یوگسلاوی (SKJ) به رهبری رئیس‌جمهور جوسیپ بروز تیتو بود، اداره می‌شد. دهه ۱۹۶۰ در یوگسلاوی با یک سری اصلاحات با هدف بهبود وضعیت اقتصادی در کشور و تلاش‌های سیاسی فزاینده رهبری جمهوری‌ها برای
و تلاش‌های سیاسی فزاینده رهبری جمهوری‌ها برای حفاظت از منافع اقتصادی جمهوری‌های متبوع خود مواجه بود. بهار کرواسی به عنوان بخشی از این درگیری سیاسی در کرواسی زمانی رخ داد که اصلاح‌طلبان در SKH، که عموماً با جامعه فرهنگی کرواسی Matica hrvatska همسو بودند، با محافظه‌کاران درگیر شدند. در اواخر دهه ۱۹۶۰، انواع نارضایتی‌ها از طریق Matica hrvatska گسترش یافت که در اوایل دهه ۱۹۷۰ توسط یک جناح اصلاح طلب SKH به رهبری ساوکا دابچویچ-کوچار و میکو تریپالو پذیرفته شد. شکایات در ابتدا مربوط به ناسیونالیسم اقتصادی بود.
شکایات در ابتدا مربوط به ناسیونالیسم اقتصادی بود. اصلاح طلبان خواستار کاهش انتقال ارز به دولت فدرال توسط شرکت‌های مستقر در کرواسی بودند. آنها بعداً شامل مطالبات سیاسی برای افزایش خودمختاری و مخالفت با حضور بیش از حد واقعی یا تصور شده صرب‌های کرواسی در سرویس‌های امنیتی، سیاست و در سایر زمینه‌ها در کرواسی شدند. یکی از موارد ویژه بحث این بود که آیا زبان کرواتی از صرب-کرواسی متمایز است یا خیر. بهار کرواسی محبوبیت چهره‌های گذشته کرواسی مانند یوسیپ یلاچیچ، سیاستمدار کروات و افسر ارشد نظامی اتریشی قرن نوزدهم و
کروات و افسر ارشد نظامی اتریشی قرن نوزدهم و استیپان رادیچ، رهبر ترور شده حزب دهقانان کرواسی و همچنین افزایش ترانه‌های میهنی را افزایش داد. آثار هنری، و دیگر مظاهر فرهنگ کرواسی. برنامه‌هایی برای افزایش نمایش مطالب مرتبط با کرواسی در برنامه درسی مدارس، اقداماتی برای رسیدگی به حضور بیش از حد صرب‌ها در پست‌های کلیدی در کرواسی و اصلاح قانون اساسی کرواسی برای تأکید بر ماهیت جمهوری به عنوان کشور ملی کرواسی‌ها انجام شد. همچنین تقاضاهایی برای افزایش اختیارات برای جمهوری‌های تشکیل دهنده به هزینه دولت فدرال یوگسلاوی
تشکیل دهنده به هزینه دولت فدرال یوگسلاوی وجود داشت. این مسائل باعث افزایش تنش‌ها بین کروات‌ها و صرب‌های کرواسی و همچنین بین جناح‌های اصلاح طلب و محافظه کار SKH شد. در حالی که جمهوری‌های دیگر، SKJ و شخص تیتو در ابتدا درگیر مبارزات داخلی کرواسی نبودند، برجستگی فزاینده ناسیونالیسم کرواسی باعث شد که تیتو و SKJ در امور مداخله کنند. مانند اصلاح طلبان در سایر جمهوری‌های یوگسلاوی، رهبری SKH مجبور به استعفا شد. با این وجود، اصلاحات آنها دست نخورده باقی ماند و بیشتر خواسته‌های رهبری برکنار شده بعداً پذیرفته شد و
خواسته‌های رهبری برکنار شده بعداً پذیرفته شد و شکلی از فدرالیسم را آغاز کرد که به تجزیه بعدی یوگسلاوی کمک کرد.
اینترتریگوی کاندیدایی یک عفونت پوستی توسط "کاندیدا آلبیکنس" است که بیشتر بین چین‌های بین‌ زوایای پوست‌های مجاور هم بوجود می‌آید.