payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مایلز کریستوفر دمپسی (; – ) فرمانده نظامی اهل بریتانیا بود. وی افسر ارشد ارتش بریتانیا بود که در هر دو جنگ جهانی حضور داشت. در طول جنگ جهانی دوم، او فرماندهی ارتش دوم را در شمال غربی اروپا بر عهده داشت. دمپسی، یک افسر حرفه‌ای بود که شهرت خود را در خدمت فعال به دست آورد، مورد احترام زیردستان و مافوق‌هایش، به ویژه برنارد مونتگومری، بود، اما چندان شناخته شده نیست. دمپسی، فارغ‌التحصیل کالج نظامی سلطنتی سندهرست در سال ۱۹۱۵ بود، سپس به عنوان ستوان دوم در هنگ سلطنتی برکشایر منصوب شد. او به عنوان یک افسر جوان، در
برکشایر منصوب شد. او به عنوان یک افسر جوان، در طول جنگ جهانی اول در جبهه غرب جنگید، جایی که زخمی شد و نشان صلیب نظامی به او اعطا شد. پس از جنگ، او در طول شورش عراق در سال ۱۹۲۰ در عراق، در طول جنگ داخلی روسیه در ایران و در هند خدمت کرد. در طول جنگ جهانی دوم، دمپسی رابطه نزدیکی با مونتگومری برقرار کرد. او در سال ۱۹۴۰ فرماندهی تیپ سیزدهم را در نبرد فرانسه بر عهده داشت و سپس دو سال بعد را به آموزش نیروها در انگلستان گذراند. او در تهاجم متفقین به سیسیل و ایتالیا در سال ۱۹۴۳، فرماندهی سپاه سیزدهم ارتش هشتم را بر
در سال ۱۹۴۳، فرماندهی سپاه سیزدهم ارتش هشتم را بر عهده داشت. او در طول نبرد نرماندی فرماندهی ارتش دوم را بر عهده داشت و در لشکرکشی‌های بعدی در شمال فرانسه و بلژیک به سرعت پیشروی کرد. پس از جنگ، او فرماندهی ارتش چهاردهم در خاور دور و فرماندهی خاورمیانه را در طول جنگ داخلی یونان و وضعیت اضطراری فلسطین بر عهده داشت. او در سال ۱۹۴۷ از ارتش بازنشسته شد و در مسابقات اسب‌دوانی شرکت کرد. او اسب‌های خود را پرورش می‌داد و برای آنها مسابقه می‌داد و از سال ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۱ رئیس هیئت کنترل شرط‌بندی مسابقات اسب‌دوانی بود.
ایان همیلتون (; – ) یک افسر ارشد نیروی زمینی بریتانیا بود که سابقه طولانی در ارتش امپراتوری بریتانیا در دوران ویکتوریا و ادوارد داشت. همیلتون دو بار برای دریافت صلیب ویکتوریا کاندید شد، اما بار اول خیلی جوان و بار دوم خیلی ارشد تشخیص داده شد. او در نبرد ماجوبا در طول جنگ اول بوئر زخمی شد که باعث آسیب دائمی دست چپ او شد. در اواخر دوران خدمتش، فرماندهی نیروی اعزامی مدیترانه را در نبرد گالیپولی در جنگ جهانی اول بر عهده داشت. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان گنجینه مقدس شده‌است.
گارنت جوزف ولسلی (; – ) فیلد مارشال ارتش بریتانیا بود. او یک افسر انگلیسی-ایرلندی در ارتش بریتانیا بود. وی پس از یک سری پیروزی‌ها در کانادا، غرب آفریقا و مصر، به یکی از تأثیرگذارترین ژنرال‌های بریتانیا تبدیل شد و پس از آن نقش محوری در نوسازی ارتش بریتانیا در ارتقای بهره‌وری ایفا کرد. ولسلی به عنوان یکی از برجسته‌ترین و مدال‌آورترین قهرمانان جنگی امپراتوری بریتانیا در دوران امپریالیسم جدید شناخته می‌شود. ولزلی از سال ۱۸۹۵ تا ۱۹۰۰ به عنوان فرمانده کل ارتش بریتانیا فعالیت کرد. شهرت او به خاطر کارایی‌اش منجر به
فعالیت کرد. شهرت او به خاطر کارایی‌اش منجر به ایجاد عبارت انگلیسی «همه چیز سر جاست» در اواخر قرن نوزدهم شد، به معنی «همه چیز مرتب است». وی در جنگ کریمه، شورش‌های ۱۸۵۷ در هند، جنگ دوم تریاک، حملات فینیان‌ها، شورش رودخانه سرخ، جنگ انگلیس و زولو و نهضت مهدیون حضور داشت و برندهٔ جوایزی همچون نشان مریت شده‌است.
رالف ابرکرومبی (; – ) افسر ارتش بریتانیا، سیاستمدار و مدیر مستعمراتی بود که در سال ۱۷۹۷ به عنوان فرماندار ترینیداد خدمت کرد. او که به درجه سپهبدی در ارتش بریتانیا رسید، همچنین به عنوان فرمانده کل قوا در ایرلند خدمت کرد و به خاطر خدمات نظامی خود در طول جنگ‌های انقلاب فرانسه، از جمله شکست دادن تهاجم فرانسه به مصر و سوریه، مشهور است. استراتژی‌های او در میان جسورانه‌ترین و درخشان‌ترین اقدامات ارتش بریتانیا قرار دارد.
ویلیام هنری، دوک گلاستر و ادینبورگ (; – ) آریستوکرات و نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. او نوه جرج دوم و برادر کوچکتر جرج سوم، پادشاه بریتانیا، بود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان بند جوراب شده‌است.
هنری هاردینگ (; – ) نظامی و سیاست‌مدار اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی افسر ارتش بریتانیا بود. پس از خدمت در جنگ شبه جزیره و لشکرکشی واترلو، در وزارت ولینگتون به عنوان وزیر جنگ منصوب شد. پس از یک دوره خدمت به عنوان وزیر ارشد ایرلند در سال ۱۸۳۰، دوباره در کابینه سر رابرت پیل به عنوان وزیر جنگ منصوب شد. او در زمان جنگ اول آنگلوساک‌ها فرماندار کل هند و سپس فرمانده کل ارتش بریتانیا در طول جنگ کریمه بود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
چارلز وارن (; – ) نظامی اهل بریتانیا بود. وی افسر ارتش بریتانیا از گروه مهندسان سلطنتی بود. او یکی از اولین باستان‌شناسان اروپایی سرزمین مقدس کتاب مقدس و به ویژه کوه معبد بود. بخش عمده‌ای از خدمت سربازی او در آفریقای جنوبی بریتانیا سپری شد. پیش از این، او از سال ۱۸۸۶ تا ۱۸۸۸ در طول قتل‌های جک قاتل، کمیسر پلیس کلان‌شهر و رئیس پلیس کلان‌شهر لندن بود. فرماندهی او در نبرد در طول جنگ دوم بوئر مورد انتقاد قرار گرفت، اما او در طول عمر طولانی خود در سمت‌های نظامی و غیرنظامی به موفقیت‌های قابل توجهی دست یافت. وی
و غیرنظامی به موفقیت‌های قابل توجهی دست یافت. وی برندهٔ جوایزی همچون همکار انجمن سلطنتی شده‌است.
هنری ویلیام پاژت (; – ) فیلد مارشال ارتش بریتانیا بود. پس از خدمت به عنوان نماینده پارلمان از کارنارون و سپس از میلبورن پورت، در لشکرکشی فلاندرز شرکت کرد و سپس در طول جنگ شبه جزیره، فرماندهی سواره نظام ارتش سر جان مور در اسپانیا را بر عهده گرفت. سواران او در نبرد ساهاگون و نبرد بناونته، برتری آشکاری نسبت به همتایان فرانسوی خود نشان دادند، جایی که او شکارچیان نخبه گارد امپراتوری فرانسه را شکست داد. در طول جنگ صد روزه، او رهبری حمله سواران سنگین را علیه ستون کنت دارلون در نبرد واترلو بر عهده داشت. در پایان
کنت دارلون در نبرد واترلو بر عهده داشت. در پایان نبرد، بخشی از یک پایش را بر اثر اصابت گلوله توپ از دست داد. در اواخر عمر، او دو بار به عنوان سرلشکر مهمات و دو بار به عنوان لرد ستوان ایرلند خدمت کرد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان بند جوراب شده‌است.
آدریان کارتن دی ویارت ۵ مه ۱۸۸۰ – ۵ ژوئن ۱۹۶۳ یک فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (شوالیه)، صلیب نظامی ۱۹۱۴-۱۹۱۸ (فرانسه)، و صلیب ویکتوریا شده‌است. دی ویارت یکی از مشهورترین شخصیتهای نظامی در دوران جنگ‌های جهانی بود و در فرهنگ بریتانیا مظهر جان‌سختی است. او دو بار از سانحه هواپیمایی جان سالم به در برده، بارها مورد اصابت گلوله قرار گرفته و در ناحیه صورت، سر، شکم، مچ پا، ساق پا، لگن و گوش مجروح شده و یک چشم خود را از دست داده بود. در مورد او روایت است که پس از فرار از
داده بود. در مورد او روایت است که پس از فرار از اردوگاه اسیران جنگی، زمانی که پزشک از قطع کردن انگشتان دی ویارت، خودداری کرده بود، او خود انگشتانش که به شدت آسیب دیده بود را قطع کرده است. در یادداشت معروفی آدریان کارتن دی ویارت، در مورد تجربیات خود در طول جنگ جهانی اول نوشته است: «رک و راست، من از جنگ لذت بردم.»
رجینالد ادوارد هری دایر (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
زهرا (ترانه) یلدا (متولد ۲۵ آذر ۱۳۳۳) معمار و شهرساز ایرانی است. او فارغ‌التحصیل دکتری معماری و شهرسازی از دانشگاه پلی تکنیک تورینو و دانشگاه پاریس است و از طراحان طرح جامع تهران به‌شمار می‌آید. دویست و هفدهمین نشست از سلسله جلسات صبح پنجشنبه‌های مجله بخارا به ترانه یلدا اختصاص داشت.
فردریک براونینگ (; – ) افسر ارتش بریتانیا بود که به عنوان «پدر نیروهای هوابرد بریتانیا» شناخته می‌شود. او همچنین یک ورزشکار بابسلد المپیک و همسر نویسنده دافنه دوموریه بود. براونینگ که در کالج ایتون و سپس در کالج نظامی سلطنتی سندهرست تحصیل کرده بود، در سال ۱۹۱۵ به عنوان ستوان دوم به گارد گرنادیر پیوست. در طول جنگ جهانی اول، او در جبهه غرب جنگید و به خاطر شجاعت چشمگیر در نبرد کامبره در نوامبر ۱۹۱۷، نشان خدمات ممتاز را دریافت کرد. در سپتامبر ۱۹۱۸، او دستیار ژنرال سر هنری راولینسون در اردوگاه شد. در طول جنگ
ژنرال سر هنری راولینسون در اردوگاه شد. در طول جنگ جهانی دوم، براونینگ فرماندهی لشکر اول هوابرد و سپاه اول هوابرد را بر عهده داشت و همچنین معاون فرمانده ارتش اول هوابرد متفقین در عملیات مارکت گاردن در سپتامبر ۱۹۴۴ بود. در طول برنامه‌ریزی برای این عملیات، گفته شده است که او گفته است: "فکر می‌کنم ممکن است خیلی زیاده‌روی کنیم." در دسامبر ۱۹۴۴، او رئیس ستاد فرماندهی جنوب شرقی آسیا به فرماندهی ادمیرال لرد مونتباتن شد. از سپتامبر ۱۹۴۶ تا ژانویه ۱۹۴۸، او دبیر نظامی دفتر جنگ بود. در ژانویه ۱۹۴۸، براونینگ حسابرس و
دفتر جنگ بود. در ژانویه ۱۹۴۸، براونینگ حسابرس و خزانه‌دار پرنسس الیزابت، دوشس ادینبورگ، شد. پس از اینکه او در سال ۱۹۵۲ به عنوان ملکه الیزابت دوم به تخت سلطنت نشست، او خزانه‌دار دفتر دوک ادینبورگ شد. او در سال ۱۹۵۷ دچار فروپاشی عصبی شدیدی شد و در سال ۱۹۵۹ بازنشسته شد. او در ۱۴ مارس ۱۹۶۵ در منابیلی، عمارتی که الهام‌بخش رمان همسرش، ربکا، بود، درگذشت. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان سلطنتی ویکتوریایی، نشان حمام، و نشان افتخار تولد لهستان شده‌است.
مستشاران نظامی یا مستشاران رزمی (advisor)در مورد مسائل نظامی مشاوره می دهند. برخی از آنها سربازانی هستند که به کشورهای خارجی فرستاده می شوند تا در آموزش نظامی ، سازماندهی و سایر وظایف مختلف نظامی به این کشورها کمک کنند. قدرت‌ها یا سازمان‌های خارجی ممکن است چنین سربازانی را برای حمایت از کشورها یا شورش‌ها بفرستند و در عین حال خطر تلفات احتمالی را به حداقل برسانند و از پیامدهای سیاسی بسیج آشکار نیروهای نظامی برای کمک به یک متحد اجتناب کنند.
اکوئیتوس، یا آکوئیتوس، مگیستر میلیتوم یا (استاد سربازان) در فرمانداری پرایتوری ایلیریکوم امپراتوری روم بود. مقام. زادۀ پانونیا، او همراه با امپراتور آینده والنتینین یکم به عنوان اسکوتاریوس خدمت کرد (یا به عنوان سرباز هنگ). او که یکی از پشتیبانان اصلی والنتین بود، در سال 364، امپراتور نو اکوئیتوس را به مقام مگیستری میلیتوم در فرمانداری پرایتوری ایلیریکوم منتصب کرد. زمانی که پروکوپیوس علیه والنتین شورید، اکوئیتوس به والنتین وفادار ماند. پروکوپیوس فرستادگانی را به سربازان ایلریایی فرستاد تا مطمئن شود که از او
به سربازان ایلریایی فرستاد تا مطمئن شود که از او پشتیبانی میکنند، اما اکوئیتوس آنها را محاصره کرده و میکشد. .والنتین اکوئیتوس را در سال 374 به کنسولگری منصوب کرد. او برای آخرین بار در منطقه ایلیریکوم در سال 384 دیده شده است.
محمد چهارمحالی (زاده ۲۳ خرداد ۱۳۷۲) یک بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست هافبک بازی می‌کند.
چراکه حریفشان از نظر تعداد بیشتر از آنها بود. سرانجام گوت‌ها نتوانستند وارد شهر شوند، پس به ایلریا و داکیا در تراکیه عقب‌نشینی کردند.
اخترشناسی راداری یا نجوم راداری () تکنیکی برای مشاهدهٔ اجرام آسمانی نزدیک با انعکاس امواج ریزموج (میکروویو) از اجسام هدف و تجزیه‌و تحلیل بازتاب‌ها است. این تحقیق به مدت شش دهه انجام شده است. "اخترشناسی راداری" با اخترشناسی رادیویی تفاوت دارد زیرا دومی یک مشاهدهٔ غیرفعال است و اولی یک مشاهدهٔ فعال. سیستم‌های رادار برای طیف وسیعی از مطالعات منظومه شمسی استفاده شده است. انتقال رادار ممکن است به صورت پالس یا پیوسته باشد. قدرت سیگنال برگشت رادار با توان چهارم معکوس فاصله متناسب است. امکانات ارتقا یافته، افزایش
فاصله متناسب است. امکانات ارتقا یافته، افزایش قدرت فرستنده-گیرنده و بهبود دستگاه فرصت‌های مشاهده را افزایش داده است. تکنیک‌های رادار اطلاعاتی را فراهم می‌کنند که با روش‌های دیگر در دسترس نیستند، مانند آزمایش نسبیت عام با مشاهده عطارد و ارائهٔ یک مقدار تصفیه‌شده برای یکای اخترشناسی. تصاویر رادار اطلاعاتی در مورد شکل‌ها و ویژگی‌های سطح اجسام جامد ارائه می‌دهند که با سایر تکنیک‌های زمینی نمی‌توان آنها را به دست آورد.
میان سال‌های ۳۷۶ و ۳۸۲، جنگ گوتیک علیه امپراتوری روم شرقی، و به‌ویژه نبرد آدریانوپل، معمولاً به عنوان یک نقطه عطف بزرگ در تاریخ امپراتوری روم تلقی می‌شود که نخستین مورد از یک سری رویدادها در سده آینده که شاهد فروپاشی امپراتوری روم غربی بود می‌باشد، اگرچه اهمیت پایانی آن برای سقوط نهایی امپراتوری هنوز مورد بحث است. این یکی از بسیاری از جنگ‌های گوتیک با امپراتوری روم بود. زمینه. در تابستان ۳۷۶، شمار بزرگی از گوتی‌ها به رود دانوب می‌رسند، جایی که مرز امپراتوری روم به حساب می‌آمد و از هون‌ها در خواست پناهندگی
روم به حساب می‌آمد و از هون‌ها در خواست پناهندگی می‌کنند. آنها دو گروه بودند: تروینگ‌ها که توسط فریتیگرن رهبری می‌شد و آلاویووس و گرتونگی که توسط آلاتئوس و سافراکس رهبری می‌شد. یوناپیوس بیان می‌کند که شمار آنها به ۲۰۰٬۰۰۰ تن که شامل غیر نظامیان بود می‌رسید، درحالی‌که پیتر هیتر برآورد می‌کند که احتمالاً تروینگ‌ها جنگجویانی به تعداد ۱۰٬۰۰۰ و ۵۰٬۰۰۰ مردم در مجموع داشتند که با شمار گرتونگی برابری می‌کرد. تاریخ باستان دانشگاه کمبریج این برآورد را نزدیک به ۹۰٬۰۰۰ مردم می‌داند. گوتی‌ها سفیران خود را به نزد والنس،
مردم می‌داند. گوتی‌ها سفیران خود را به نزد والنس، امپراتور روم شرقی می‌فرستند تا از او اجازهٔ اسکان مردم خود در داخل امپراتوری را بگیرد. برای آنها کسب این اجازه اندکی به طول انجامید، چرا که امپراتور در انطاکیه در حال آماده شدن برای لشکرکشی علیه شاهنشاهی ساسانی بر سر تسلط بر ارمنستان و ایبری بود. بیشتر سپاه او در شرق مستقر شده بودند، جایی که از دانوب مسافت بیشتری داشت. مدارک باستانی همه یکزبان این حقیقت را حکایت می‌کنند که والنس به‌طور کلی از ظاهر گوتی‌ها رضایت داشت، زیرا فرصت سربازانی نو با هزینه ای کم
رضایت داشت، زیرا فرصت سربازانی نو با هزینه ای کم برای او فراهم می‌کرد. از آنجایی که والنس در شرف اقدام در مرزهای شرقی بود، ظهور تعداد زیادی از بربرها به این معنی بود که نیروی انسانی او در شبه جزیره بالکان در حال افزایش است. والنس می‌بایست متوجه خطری که همراه با صدور اجازه به گوتی‌ها برای گذر به داخل امپراتوری، سکونت در آن و بخشیدن امتیازات به شدت مطلوب به آنها وارد امپراتوری شده بود می‌شد. این نخستین باری نبود که مردم بربر داخل مرزهای امپراتوری ساکن می‌شدند؛ روال عادی کار این بود که برخی از این مردمان به
روال عادی کار این بود که برخی از این مردمان به ارتش فراخوانده می‌شدند و سایرین به گروه‌های کوچکی تقسیم شده و در مناطق مختلف امپراتوری و به اختیار امپراتور سکنا می‌گزیدند. چنین تصیمی آنها را از هر تهدیدی همچون اتحاد و ایجاد خطر برای امپراتوری بازمی‌داشت و آنها را در جمعیت بزرگی از مردم رم همگون یا آسیمیله می‌کرد. توافقنامه برای تروینگ‌ها از این جهت با سایر توافقنامه‌ها تفاوت داشت که به آنها اجازه می‌داد تا محل مورد نظر خود برای سکونت، که همان تراکیه باشد، را برگزینند و به آنها این امتیاز را می‌داد که متحد
برگزینند و به آنها این امتیاز را می‌داد که متحد بمانند. اما در خصوص گرتونگی‌ها، ارتش روم و نیروی دریایی رودخانه را مسدود کرد و آنها را از گذر بازداشتند. احتمالاً تروینگ‌ها اجازه یافتند که از رودخانه گذر کنند یا کنار دژ دوراستروم ساکن شوند. آنها به همراه رومی‌ها با قایق و تنه درختان از رود گذر داده شدند؛ به گفته آمیانوس مارسلینوس، «کوششی جدی صورت گرفت که هیچ عنصر ویرانگری در آیندهٔ دولت روم را نباید پشت سر گذاشت، حتی اگر به یک بیماری کشنده مبتلا شود.» با این حال رودخانه با باران طغیان کرد و بسیاری غرق شدند.
حال رودخانه با باران طغیان کرد و بسیاری غرق شدند. قرار بود تا گوتی‌ها سلاح‌های خود را داشته باشند اما، اینکه چون رومی‌ها رشوه می‌پذیرفتند یا نیروی انسانی کافی برای بازرسی همه جنگجویانی که می‌آمدند نداشتند یا جنگجویان تازه ای که وارد ارتش می‌شدند به سلاح‌های بومی خود نیاز داشتند، بسیاری از گوتی‌ها اجازه یافتند تا سلاح‌های خود را نگه دارند. رومی‌ها، تروینگ‌ها را در امتداد کرانه جنوبی دانوب در موزیای پایین مستقر کرده و منتظر بودند تا تخصیص زمین آغاز شود. در این مدت، دولت روم قرار بود خوراک آنهارا فراهم کند.
مدت، دولت روم قرار بود خوراک آنهارا فراهم کند. وقوع جنگ. بسیاری از مردم در چنین جای کوچکی با کمبود خوراک مواجه شدند و تروینگ‌ها کم‌کم گرسنگی کشیدند. تدارکاتچی رومی نمی‌توانست باچنین انبوه بزرگی از مردم کنار بیاید، و مقامات تحت رهبری لوپیکینوس حجم بزرگی از غذا هارا پیش از اینکه به دست گوتی‌ها برسد فروخته بودند. گوتی‌های ناامید، از روی بیچارگی بیشتر فرزندان خود را به بردگی رومی‌ها می‌فروختند و در قبال آن گوشت سگ دریافت می‌کردند، به طوریکه هر فرزند برای یک سگ. این رفتار باعث شد تا گوتی‌های تروینگ بیشتر به
سگ. این رفتار باعث شد تا گوتی‌های تروینگ بیشتر به حالت شورشی در آیند و لوپیکینوس تصمیم گرفت تا آنها را به سمت جنوب به مارکیانوپل، جایی که مرکز فرماندهی منطقه ای او در آنجا قرار داشت جابجا کند. لوپیکینوس برای نظارت بر رژه به سمت جنوب، سربازان رومی را برای نگهبانی از دانوب گماشت، که باعث شد تا گرتونگی‌ها بی درنگ وارد قلمروی روم شوند. تروینگ‌ها آگاهانه و از روی عمد آهسته‌تر حرکت می‌کردند تا گرتونگی‌ها برسند. هنگامی که تروینگ‌ها به مارکیانوپل نزدیک شدند، لوپیکینوس از فریتیگردن، آلویووس و گروه کوچکی از همراهان
از فریتیگردن، آلویووس و گروه کوچکی از همراهان برای صرف شام همراه با او در داخل شهر دعوت کرد. انبوهی از گوتی‌ها در فاصله کمی در خارج از شهر به همراه سربازان رومی میان شهر و آنها چادر زندند. بخاطر اینکه سربازان رومی به‌طور مداوم پیشنهاد ورود گوتی‌ها به بازار شهرها و خرید آذوقه را رد می‌کردند، دعوایی درگرفت که مرگ چند سرباز رومی و غارت آنها را در پی داشت. لوپیکینوس، درحالی‌که به ضیافت با رهبران گوتی‌ها نشسته بود، پس از دریافت این خبر دستور داد تا فریتیگرن و آلویویس را گروگان بگیرند و نگهبانان آنها هم اعدام
آلویویس را گروگان بگیرند و نگهبانان آنها هم اعدام شدند. هنگامی‌که خبر مرگ به گوتی‌های بیرون درز کرد، تصمیم گرفتند تا به مارکیانوپل حمله کنند. فریتیگرن به لوپیکینوس توصیه کرد بهترین راه برای مرتب کردن اوضاع پیوستن دوبارهٔ او به مردمش است تا به آنها نشان بدهد زنده است. لوپیکینوس با او موافقت کرد و او را آزاد ساخت. آلویووس پس از این رخداد هرگز در هیچ‌یک از منابع ذکر نشده و سرنوشت او نامشخص است. پس از جان سالم به در بردن از این بحران، فریتیگرن و تروینگ‌ها تصیمی گرفتند که اکنون زمان آن فرا رسیده که عهدنامه را
گرفتند که اکنون زمان آن فرا رسیده که عهدنامه را شکسته و علیه رومی‌ها شورش کنند؛ گروتنگی‌ها نیز بلافاصله به آنها پیوستند. فریتیگرن گوتی‌ها را به بیرون از مارسیانوپل، و پیش به سکائستان رهبری کردند. لوپیکینوس و ارتشش آنها را از ۱۴ کیومتر به شهر پاییده، درگیر نبرد مارکیانوپل شده و سپس نابود شدند. همهٔ افسران کوچکتر کشته شدند، استانداردهای نظامی از میان رفت و گوت‌ها تسلیحات نو را از سربازان رومی ایمن نگه داشتند. لوپیکینوس نجات پیدا کرد و به مارکیانوپل بازگشت. تروینگ‌ها سپس به این منطقه یورش برده و غارت کردند.
سپس به این منطقه یورش برده و غارت کردند. در آدریانوپل، گروه کوچکی از گوت‌ها که به دست رومیان به کار گرفته شده بودند تحت فرماندهی سوئریدوس و کولیاس، که خود نیز گوت بودند، مستقر شدند. زمانی که آنها اخبار رویدادها را دریافت کردند، تصمیم گرفتند تا در محل کنونی خود باقی بمانند، با نظر بر اینکه رفاه خودشان از همه چیز مهمتر است. امپراتور چون می‌ترسید در بحبوحه شورش از سوی گوت‌ها، یک پادگان رومی به دست گوت‌ها بیافتد، به سردیوس و کولیاس دستور می‌دهد تا به سوی شرق و به سوی هلسپونت حرکت کنند. این دو فرمانده برای این
به سوی هلسپونت حرکت کنند. این دو فرمانده برای این سفر، درخواست مقداری خوراک، پول، و همچنین یک تعویق دو روزه برای کسب آمادگی داشتند. حاکم محلی رومی که بخاطر اینکه پیشتر ویلای حومه شهری اش غارت شده بود، گروهی از مردم را مجهز کرده و آنها را پیش به سوی پادگان روانه کرد. گوت‌ها گفتند که آنها تابع فرمان هستند و آنها (سوئریدوس و کولیاس و نیروهای آنها) هرچه سریعتر باید این پادگان را ترک کنند. نیروهای تحت فرمان سوئریدوس و کولیاس در ابتدا ایستادگی کردند، اما هنگامی که از طرف گوت‌ها به آنها نفرین و تیر پرتاپ شد، به
که از طرف گوت‌ها به آنها نفرین و تیر پرتاپ شد، به سوی آنها حمله‌ور شده و بسیاری را کشتند. پادگان شهر را ترک کرده و به فریتیگرن پیوست و سپس گوت‌ها شهر را محاصره کردند؛ اما به دلیل کمبود تجهیزات، نبود تجربه کافی برای انجام محاصره و از دست دادن تعداد زیادی نیرو در اثر پرتاپ تیر، شهر را ترک گفتند. فریتیگرن اعلام کرد که «او اکنون تنها با دیوارها صلح دارد». گوت‌ها یکبار دیگر پراکنده شدند تا ییلاقات ثروتمند و بی دفاع را غارت کنند. گوت‌ها با استفاده از زندانیان و خائنان رومی به مکانهایی نظیر انبارهای مخفی،
و خائنان رومی به مکانهایی نظیر انبارهای مخفی، دهکده‌های ثروتمند و چنین مکان‌هایی هدایت شدند. ۳۷۷: شامل گوتها. همچو برده‌های مختلف، معدنچی‌ها و زندانی‌ها، گوت‌های بسیاری در داخل قلمروی امپراتوری روم به فریتیگرن پیوستند. پادگانهای رومی که در شهرهای مستحکم حضور داشتند از دادن کمک امتناع می‌کردند اما آنهایی که پادگان نداشتند طعمه آسانی بودند. گوت‌ها یک واگن قطار مانند بزرگی درست کرده بودند تا منابعی که از حومه‌های شهر می‌چاپیدند را در آن نگهدارند و بخاطر آنچه تحمل کرده بودند، از مردم روم بسیار خشمگین بودند.
تحمل کرده بودند، از مردم روم بسیار خشمگین بودند. والنس هنگامی‌که از مقرش در انطاکیه به وخامت اوضاع پی برد، ژنرال خود ویکتور را برای اخذ یک مذاکره صلح فوری با ساسانیان اعزام می‌کند. او بلافاصله ارتش روم شرقی را به تراکیه منتقل می‌کند. درحالی‌که ارتش اصلی درحال مجهز شدن بود، او یک نیروی پیشرو تحت فرماندهی ترایانوس و پروفوتروس را به پیش فرستاد. همچنین والنس برای درخواست کمک از همتا و برادرزادهٔ خود، گراتیان، امپراتور روم غربی، به او دست دراز کرد. گراتیان پاسخ او را درحالی داد که ریکومر و فریگریدوس و سربازان
او را درحالی داد که ریکومر و فریگریدوس و سربازان آنها را برای نگهبانی از گذرگاه‌های غربی به سمت کوه‌های هایموس اعزام کرد. هدف اصلی این بود که از پیشروی گوت‌ها به سوی غرب جلوگیری کرده و دو ارتش نهایتاً در ارتش روم شرقی ادغام شوند. این‌جا به جایی عظیم نیروها و همکاری با غرب، بیانگر بزرگی تهدیدی بود که گوت‌ها ایجاد کرده بودند. ترایانوس و پروفوتوروس درحالی‌که لشکر ارمنستان را رهبری می‌کردند اما فریگریدوس درحالی‌که ارتش پانونایی و فراآلپی را هدایت می‌کرد، از نقرس بیمار می‌شد. ریکمور درحالی که داشت یک نیروی
نقرس بیمار می‌شد. ریکمور درحالی که داشت یک نیروی بریده از ارتش پالاتین گراتیان را رهبری می‌کرد، فرماندهی نیروهای ترکیبی را با رضایت در طرفهٔ کامل رهبران، احتمالاً در مارکیانوپل به دست گرفت. گوت‌ها از شمال هایموس عقب‌نشینی کردند که در این حال رومی‌ها در حال حرکت برای برخورد بودند. آنها در مکانی به نام آد سالیکس ("بید ها") درگیر جنگی به نام نبرد بیدها شدند. با اینکه رومی از نظر تعداد بیشتر بودند اما به هنگام نبرد جناح چپ آنها کم‌کم در حال فروپاشی بود. تنها با یک تقویت فوری این جناح توانست احیا شود. جنگ
با یک تقویت فوری این جناح توانست احیا شود. جنگ هنگامی‌که رزمندگان دو طرف دست از جنگیدن برداشتند به پایان رسیده و تا غروب به درازا کشید. گوت‌ها با به جا گذاشتن نتیجه ای نا مشخص اما خونین، به واگن‌های خود عقب‌نشینی کردند. هر دو طرف خسارات سنگینی را متقبل شدند، از جمله پروفوتوروس که خود در معرکه کشته شد. پس از نبرد رومی‌ها به مارکیانوپل عقب‌نشینی کردند، و گوت‌های تحت فرماندهی فریتیگرن به مدت هفت روز در واگن‌های خود بدون اینکه حرکتی کنند باقی ماندند. فریگریدوس موفق شد تا گروهی از گوت‌های غارتگر را از میان برده
شد تا گروهی از گوت‌های غارتگر را از میان برده و بخشی را به بردگی بگیرد، سپس بازماندگان آنها را به ایتالیا فرستاد. در پائیز همان سال ریکومبر برای گردآوری نیروی بیشتر در سال آینده به گال برگشت. در همین حال والنس سربازهایی را تحت فرماندهی مگسیتر اکوئیتوم سارترنینوس برای پیوستن به ترایانوس به تراکیه می‌فرستد. ساترنینوس و ترایانوس خطی را در هایموس برپا کردند که گذر گوت‌ها به غرب را مسدود می‌کرد. رومی‌ها انتظار داشتند تا بتونند با سختی‌های در راه زمستان و گرسنگی گوت‌ها را تضعیف کنند، و سپس فریتیگرن را گول‌زده و
گوت‌ها را تضعیف کنند، و سپس فریتیگرن را گول‌زده و او را به نبردی در دشت‌های میان هیاموس کشانده و سپس کارش را پایان دهند. گوت‌های ناامید و گرسنه یکبار دیگر تلاش کردند تا از گذرگاه‌ها گذر کنند اما هر بار به دست رومی‌ها بازداشته می‌شدند. فریتیگرن سپس از مزدوران هون و آلان کمک گرفت، زیرا که قدرت او را تقویت می‌کردند. ساترنینوس زمانیکه متوجه شد دیگر توان نگهبانی از گذرگاه‌ها را ندارد، ناچار، محاصره را رها کرده و عقب‌نشینی می‌کند؛ طبیعتاً گوت‌ها آزاد بودند تا حملات خود را از سر بگیردند و تا آنجایی که
تا حملات خود را از سر بگیردند و تا آنجایی که رشته‌کوه‌های ردوپه در هلسپونت قرار داشتند برسند. گوت‌ها به متحدان نویشان، هون‌ها و آلان‌ها پیوسته و در ضمن جستجو برای مکانی برای غارت به سوی جنوب حرکت کرده و در نزدیکی شهر دلتوم، نبرد دلتوم را برده و شرقی‌ترین ارتش و شهر روم شرقی را ویران کردند. بارزیمرس، تریبونوم و سکوتاریوروم (فرمانده نگهبانان) کشته شد و اکوئیتیوس، کروا پالاتیی (سردسته دربار) اسیر شدند. گوت‌ها به سمت آگوستا تراژانا حرکت کرده تا به ارتشبد فریگیدروس حمله کنند اما پیشاهنگان او مهاجمان را از دور
حمله کنند اما پیشاهنگان او مهاجمان را از دور تشخیص داده و فریگیدروس بی درنگ به ایلریا عقب‌نشینی کرد، اما این شهر نیز تخریب شده بود. اکوئیتوس سپس موفق شد تا از اسارت آزاد شده و فرار کند. یافته‌های باستان شناسانی در این منطقه، ویلاهای رومی که همزمان با این رویداد بودند را با نشانه‌هایی از تخریب عمدی و متروکی نشان می‌دهد. این ویرانی‌ها والنس را وادار کرد تا به‌طور رسمی مالیات بر مردم موئسیا و سکائستان را کاهش دهد. ۳۷۸: نبرد آدریانوپل. سرانجام در ۳۰ می ۳۷۸، والنس پس از اعطای امتیازات فراوان به پارسیان، با
والنس پس از اعطای امتیازات فراوان به پارسیان، با بیشتر ارتش خود، خود را به خط شرقی به کنستانتینوپل رساند. با ورود او به کنستانتینوپل همزمان شورش‌های کوچکی علیه او صورت گرفت. بنا بر "هیستوریا اکلسیاستیک،"سقراط اسکولاستکوس، یکی از شهروندان پایتخت امپراتوری، امپراتور را بخاطر نقض دفاع، آنها را در معرض حملات قرار دادن گوت‌هایی که اکنون خود کنستانتینوپل را تهدید می‌کردند متهم می‌کند و وی را وادار می‌سازد تا شهر را ترک کرده و به‌جای اینکه رویارویی با مهاجمان را به تأخیر بیندازد، برود و با غارتگران مقابله کند.
به تأخیر بیندازد، برود و با غارتگران مقابله کند. والنس شهر را پس از دوازده روز ترک کرده و با ارتش کوچکش در ۱۲ ژوئن به قصر همایونی خود مالنتیاس در غرب کنستانتینوپل می‌رود. او در همین محل با توزیع حقوق، خواربار و سخنرانی‌های انگیزشی کوشش می‌کرد تا روحیه نیروهای خود را بالا ببرد. والنس با سرزنش ترایانوس به خاطر تساوی خونین در نبرد بیدها، او را تنزل داده و سباستیانوس که از ایتالیا آمده بود را به فرماندهی و سازماندهی ارتش روم شرقی منصوب کرد. سباستیانوس با نیروی کمی که از مدرسه پلاتین خود (مدرسه پلاتین، یک واحد
کمی که از مدرسه پلاتین خود (مدرسه پلاتین، یک واحد گارد نظامی نخبه بود که معمولاً به امپراتور روم، کنستانتین بزرگ به عنوان جایگزینی برای ارتش سواره نظام گارد پراتورین نسبت داده می‌شود)، برای درگیر شدن با گروه‌های مهاجم گوتیک جدا شده به راه افتاد. او ابتدا به آدریانوپل رفته و چنین ترسی به گوت‌های سرگردان حاکم شده بود که شهر برای گشودن دروازه‌هایش به روی او به متقاعد کردن بسیاری نیاز داشت. پس از این، سباستیانوس چند پیروزی کوچک به دست آورد. برای نمونه در یکی از این جنگ‌ها، او تا شبانگاه منتظر بود تا در کنار