payamvha/North_RAG huggingface dataset:
انلیل کار اجباری را تحمیل کرده است و شورش در مقابل اوست. مردوک در "انوما الیش" نیروی رهایی‌بخش است، حکمرانی مردوک متفاوت از رژیم پیشین تصویر می‌شود. آفرینش بابل. پس از آفرینش انسان در "انوما الیش"، آفرینش پایانی دیگری در راه است: آفرینش بابل و معابد مردوک و خدایان دیگر در آن. نقطه اوج شعر، بر شهر بابل متمرکز است. خدایانی که قبلاً (در "آترا-هاسیس") علیه انلیل شورش کردند تا کار اجباری انجام ندهند، در اینجا آزادانه و با وجود خلقت انسان برای انجام کار اجباری، ساختن شهر و معابد را در ستایش مردوک بر عهده
ساختن شهر و معابد را در ستایش مردوک بر عهده می‌گیرند. حماسه گیلگمش. بخش طوفان در "آترا-هاسیس" (لوح III) آسیب بسیاری دیده است. این بخش تقریباً دو برابر داستان طوفان در "گیلگمش" است. کارکرد طوفان در این دو متن بسیار متفاوت است. در "آترا-هاسیس" اقدامی برای کنترل جمعیت و جداکنندهٔ دوران است اما در "گیلگمش" این موضوع را توضیح می‌دهد که چرا تنها برای یکبار جاودانگی به یک انسان میرا داده شد. در "حماسه گیلگمش" و "آترا-هاسیس" به شکلی گذرا به ایشارا در جایگاه الههٔ ازدواج اشاره می‌شود. در "آترا-هاسیس"، او هنگام
ازدواج اشاره می‌شود. در "آترا-هاسیس"، او هنگام تدارکات یک عروسی فراخوانی می‌شود. هم در "حماسه گیلگمش" و هم در نسخه آشوری نو "آترا-هاسیس" اراگال مسوول «از بیخ کندن تیرک‌های مهار» قبل از طوفان است. فرانس ویگرمن به‌طور آزمایش پیشنهاد می‌کند که این موضوع می‌تواند بازی با کلمات باشد که شامل نام اراکال و واژه "تارکولو" می‌شود. می‌توان آن را به معنای تحت‌اللفظیِ «تیرک مهار» ترجمه کرد اما از نظر استعاری می‌تواند به ارتباط بین عناصر مختلف جهان اشاره کند. تورات. بررسی تطبیقی متن‌های خاور نزدیک دربارهٔ طوفان با روایت
تطبیقی متن‌های خاور نزدیک دربارهٔ طوفان با روایت طوفان در کتاب مقدس، معمولاً منجر به روشن شدن آنچه که در هر متن یگانه است، می‌شود. روش علمی تطبیقی نه فقط شباهت متن‌ها بلکه بی‌شباهتی‌ها را نیز مشخص می‌کند. حماسهٔ "آترا-هاسیس" داستان طوفان را در بافتاری مطرح می‌کند که قابل مقایسه با سفر پیدایش است: تاریخ آغازین. برخلاف "آترا-هاسیس"، داستان طوفان در سفر پیدایش موکداً دربارهٔ ازدیاد جمعیت نیست و بیشتر از آنکه دربارهٔ مجازات باشد، وسیله‌ای برای رهایی از جهانی آلوده و شروعی دوباره است. به اسرائیل هشدار داده شد
و شروعی دوباره است. به اسرائیل هشدار داده شد که با غرامتِ قتل موافقت نکند، … چرا که دست زدن به چنین کاری سرزمین را ناپاک خواهد کرد. تصنیف‌گر این بخش از سفر پیدایش (باب ۱ تا ۹)، کیهان‌شناسی و تاریخ آغازین انسان را بازتعریف کرده است. او چارچوبی حداقل به قدمت "آترا-هاسیس" (تاریخ آغازین آفرینش-مشکل-طوفان-راه حل) را به کار گرفته و داستان را دوباره تعریف کرده است تا ایده‌آل‌های کتاب مقدس در مورد قانون و «قداست زندگی انسان» و نیز پیش‌نیاز بودن آنان برای زندگی بشر بر روی زمین را روشن کرده باشد. پایان "آترا-هاسیس"
بر روی زمین را روشن کرده باشد. پایان "آترا-هاسیس" بیشتر در مورد مأموریت انلیل به انکی و الهه مادر است تا به شور بنشینند و نظمی را برای پس از طوفان طراحی کنند که به انسان اجازه زندگی دهد اما شرایطی داشته باشد که مورد قبول انلیل باشد. در این حماسه، ایدهٔ گناه و مجازات تقریباً به‌طور کامل نادیده گرفته می‌شود و نمی‌توان آن را در مورد تئودیسه (توجیه رفتار انلیل با انسان) دانست. شاعر "آترا-هاسیس" قصد آن را نداشته که ایوب باشد. آنچه قبل از طوفان وجود ندارد توازن قوا است، تعادلی که در نظم کنونی گیتی حاصل می‌شود.
قوا است، تعادلی که در نظم کنونی گیتی حاصل می‌شود. منشأ این تعادل، پرسش اصلی در "آترا-هاسیس" است. پاسخ به این پرسش، جایگاه مقرر شده برای انسان را معین می‌کند. این متن، به نهادهای سیاسی یا اجتماعی انسان نمی‌پردازد و بیشتر در مرکزیت آن انسان قرار دارد: وجود انسان، منشأ او، کارکرد و تجربه‌اش در عمیق‌ترین سطح وجود. از همین جهت است که آفرینش انسان به تفصیل روایت شده است و جزئیاتی دارد که همتایی برایشان دیده نمی‌شود. همهٔ اینها از آن رو است که نظم مقررشدهٔ خدایان پس از طوفان شکل بگیرد، نظمی که نماد مصالحهٔ دو طرف
از طوفان شکل بگیرد، نظمی که نماد مصالحهٔ دو طرف درگیر در میان خدایان است؛ بنابراین، «طوفان» رویدادی می‌شود در روند طولانی‌ای که گیتی از آن برخاست. «طوفان» نیز مانند شورش خدایان به گذشته تعلق دارد. اما رویداد بسیار مهمی است زیرا نیاز خدایان به انسان را آشکار کرد. "حماسه آتراهاسیس" بر اهمیت انسان در نظم نهایی تأکید می‌کند. با این تحلیل، تضاد مابین سنت‌های بین‌النهرین و کتاب مقدس برجسته می‌شود. نه فقط تأکید عهد عتیق بر تباهی انسان به عنوان عامل طوفان، در "آترا-هاسیس" معادلی ندارد بلکه راه حل برای مناقشه نیر
معادلی ندارد بلکه راه حل برای مناقشه نیر کاملاً متفاوت است. در سنت بین‌النهرین، نظم پس از طوفان نماد اصلاحی در عدم توازن موجود در کیهان و تنظیمی برای دستیابی به ثبات و غلبه بر اختلالی ذاتی است. اصلاح، محدودیت رشد انسان است. از این دیدگاه، به نظر می‌آید باب نهم در سفر پیدایش آگاهانه "آترا-هاسیس" را رد می‌کند. نخستین سخنان خدا با انسان، تکرار سفر پیدایش ۱:۲۸ است که امر به باروری، تکثیر و پر کردن زمین می‌کند. قرار نیست این امر پس گرفته شود، زیرا مشکل انسان در جای دیگری قرار دارد: در گرایش او به بدی (پیدایش
جای دیگری قرار دارد: در گرایش او به بدی (پیدایش ۸:۲۱). سفر پیدایش، باب ۱ تا ۱۱. «تاریخ آغازین» بشریت، چنان‌که در یازده باب نخست سفر پیدایش، در بین‌النهرین نیز دیده می‌شود. در زبان اکدی، "حماسه آترا-هاسیس" نخستین و ساختاریافته‌ترین فرمول‌بندی است. در این حماسه، هدف از آفرینش انسان، کمتر شدن رنج خدایانِ کهتر است. تلاش برای نابودی انسان، پاسخ خدایان به سروصدای ناشی از افزایش جمعیت انسان‌ها است (قرار بوده آفرینش انسان، آرامش خدایان را به همراه داشته باشد). انلیل حکم به نابودی را صادر می‌کند که چندین صورت
انلیل حکم به نابودی را صادر می‌کند که چندین صورت می‌یابد و در نهایت به طوفان منتهی می‌شود. در اینجا نیز همانند سایر داستان‌های طوفان، زنده ماندن قهرمان طوفان مانع از مقصود نهایی می‌شود (در اینجا آترا-هاسیس با مداخله ائا (دوست الهی بشریت) نجات می‌یابد) از جنبهٔ ژانر، "حماسه گیلگمش" و سفر پیدایش باب ۱ تا ۱۱ زمانی بهتر درک می‌شوند که ارتباط آنها با یک فرم ادبی باستانی بررسی شود: داستان حماسی زمان آغازین، از خلقت انسان‌ها تا طوفان. هر دو ("حماسه گیلگمش" و سفر پیدایش باب ۱ تا ۱۱) هم بسیار مدیون این سنت هستند و
باب ۱ تا ۱۱) هم بسیار مدیون این سنت هستند و هم فاصله خود را با صورت کلاسیک آن حفظ می‌کنند. روایت آفرینش-طوفان، یک ژانر اصلی و بسیار بادوام بود؛ نمونه‌های آن هم در سومری و هم در اکدی دیده می‌شود. ممکن است تمرکز یکی از این حماسه‌ها بر طوفان باشد ("حماسه آترا-هاسیس" اکدی و "داستان طوفان" سومری) یا تنها به تاریخ آغازین تا آفرینش انسان پرداخته شود ("انوما الیش"). در حماسه‌های آفرینش-طوفان، چهار عنصر بنیادی وجود دارد: آفرینش جهان، آفرینش انسان‌ها، تحول ناگهانی طوفان و استقرار نظم بشری پس از طوفان. نماد این نظم
پیدایش ۲ تا ۱۱ دربردارد. تفاوتهای سبکی، ساختاری و درون‌مایه‌ای پیدایش ۱ تا ۱۱ با "آترا-هاسیس" نتیجهٔ تغییر در روایتِ برخواسته از یکتاپرستی است. به عقیده دامراش، در پیدایش ۲ تا ۱۱، حماسهٔ قدیمی آفرینش-طوفان بازتولید می‌شود تا یک ضدحماسه ایجاد شود. در این ضدحماسه دستاوردهای مردمان گذشته به زیر سؤال می‌رود. موضوعی که هم در "انوما الیش" و هم در "آترا-هاسیس" دیده می‌شود آن است که وظیفه اصلی بشریت و دلیلی که برای آن انسان خلق شده، خدمتکاری خدایان، اجرای آیین‌های قربانی برای آنها است. در آغاز هر دو اسطوره، آفرینش
برای آنها است. در آغاز هر دو اسطوره، آفرینش انسان با استقرار پیشین نظم جهانی از طریق نظام دادن به نیروهای آسمانیِ ناسازگار، پیوند داده می‌شود. داستان آدم و حوا پر از بن‌مایه‌هایی است که از داستان طوفان به آن منتقل شده‌اند تا زمینه‌ای بر روی زمین برای مسئله بدی فراهم کنند که پیش از آن در "انوما الیش" و "آترا-هاسیس" به آن پرداخته شده بود. تولد نوح. تولد نوح بسیار شبیه به خلقت انسان در "آترا-هاسیس" و نشانگر جابه‌جایی از آسمان به زمین است. هنگام نام‌گذاری نوح در پیدایش ۵:۲۸ تا ۵:۲۹ توسط لمک این شباهت برجسته
در پیدایش ۵:۲۸ تا ۵:۲۹ توسط لمک این شباهت برجسته می‌شود. واژگان عبری برای «کار» و «رنج» با هم می‌آیند همانگونه که واژگان اکدی همتای آنان با هم می‌آیند. تأکید از تندیِ جاودانگان خسته از بیگاری به ستوه انسانِ کشاورز تغییر پیدا می‌کند. الگوهای همیشگیِ روابط اجتماعی نیز به پیشرفت توالی تاریخی دگرگون می‌شود: پدر پیر، از قدرت پسر جوان استقبال می‌کند. در "آترا-هاسیس" طوفان برای بررسی نیاز خدایان به انسان استفاده می‌شود. بشریت از نابودی نجات می‌یابد چون خدایان درمی‌یابند که با قربانی کردن در معابد خوراکشان تأمین
که با قربانی کردن در معابد خوراکشان تأمین می‌شده است. خدایان دمدمی‌مزاج و مایل به بدی هستند. در کتاب مقدس عبری قضیه برعکس است. طرز رفتار خدا با آدم و نوح در نهایت منجر به پذیرش کاستی‌های اخلاقیِ انسان‌ها می‌شود. نوح، بیگانگی ایجاد شده بین خدا و آدم را واژگون می‌کند. لمک به هنگام نامگذاری پسرش نوح می‌گوید: «برای ما آسودگی خواهد آورد… از زمین (عبری: ادمه) که خداوند نفرین کرد». این زمین نفرین شده بی‌شک در عبری یادآور نام «آدم» است. تفسیر. سوژهٔ "آترا-هاسیس" خدایان یک جهانِ چندخدایی (ارتباط آنها با یکدیگر، با
یک جهانِ چندخدایی (ارتباط آنها با یکدیگر، با کیهان و با نوع بشر) است. یکی از درون‌مایه‌های اصلی رقابت خدایان است. درون‌مایهٔ مهم دیگر، رابطهٔ نابرابر خدایان و بشریت است. انسان‌ها برای خدمتکاری خدایان آفریده شدند؛ برای رسیدگی به خوراک و خانهٔ خدایان و برای رهایی آنها از هر گونه انجام کار. برای انسان‌ها مرگ تقدیر شد. علاوه بر این، انسان‌ها هیچگاه نمی‌توانند مطمئن باشند که اقداماتشان (حتی با نیت درست) برای خدایان خوشایند یا حتی قابل‌قبول باشد؛ خدایان ممکن است اتباع خود را بدون هیچ دلیل مشخص یا مهمی، مجازات یا
خود را بدون هیچ دلیل مشخص یا مهمی، مجازات یا نابود کنند. در نتیجه، عدالت و انصافی در آفرینش وجود ندارد؛ هر چند برخی از خدایان پشتیبان آن باشند. خدایان ممکن است دروغ بگویند، فریب دهند، دزدی کنند، سر یکدیگر کلاه بگذارند؛ این اعمال برای بشر است که مجازات دربردارد. این احتمالات، موجب درامی قطعی در گیتی می‌شود و تیرگی اخلاقی به دنبال دارد. تکرار، ابزار مهمی در ادبیات اکدی است و از آن استفادهٔ گسترده‌ای شده است. در "آترا-هاسیس" (صحنهٔ حملهٔ خدایان معترض به اقامتگاه انلیل (لوح I) که در آن نوسکو به رنگ‌پریده بودن
انلیل (لوح I) که در آن نوسکو به رنگ‌پریده بودن انلیل اشاره و آن را به درخت گز تشبیه می‌کند) تکرار برای اثرگذاری به کار رفته است. در صحنهٔ بعدی که مذاکرات دو طرف شروع می‌شود، تکرار بسیار بیشتر می‌گردد. این سبک در "انوما الیش" به منتهای خود می‌رسد و در ابتدای شعر، گفتار درون گفتار آمده است تا سستی و ناکارآمدی خدایان قدیمی نشان داده شود. مقایسهٔ لوح I "آترا-هاسیس" با لوح I "انوما الیش" منجر به درک تفاوت سبک این دو اثر می‌شود؛ برخی از این تفاوتها به زمان برمی‌گردد ("آترا-هاسیس" احتمالاً پانصد سال قدیمی‌تر از
("آترا-هاسیس" احتمالاً پانصد سال قدیمی‌تر از "انوما الیش" است). تحلیل تاریخی-سیاسی-اجتماعی. در منابع گوناگون بین‌النهرین باستان، به سومری و به اکدی، چنین آمده که بابلیان اعتقاد داشتند هدف نوع بشر، خدمت به خدایان بوده است. بنا بر اساطیر، پیش از آفرینش انسان شهرهای بین‌النهرین سفلی، توسط تنها ساکنانش، خدایان، پر شده بود و آنها باید با کارِ خود، خوراک و پوشاک را فراهم می‌کردند. تحت نظارت انلیل، سرور زمین، خدایان خُرد خوراک خدایان را کشت و برداشت می‌کردند، زمین را شخم می‌زدند و طاقت‌فرساتر از همه آنکه زمین را
را شخم می‌زدند و طاقت‌فرساتر از همه آنکه زمین را برای ایجاد رود و راه‌آب می‌شکافتند تا زمین را آبیاری کنند (کاملترین بازگویی این اسطوره در بخش نخست "آترا-هاسیس" آمده است). حتی رودهای دجله و فرات در اثر کار آنها بود. در نهایت، کار بیش از حد توانشان شد و سر به شورش گذاشتند. انکی نخستین تکنولوژی را طراحی کرد تا جایگزین نیروی کاری از گِل ایجاد شود و سپس راهی برای این موجود تازه گذاشت تا خود را تکثیر کند. انسانهای نخستین از رحم «ایزدبانو مادر» به دنیا می‌آیند و سرنوشت نصیبشان می‌شود «برای بدوش گرفتن یوغ، کاری
سرنوشت نصیبشان می‌شود «برای بدوش گرفتن یوغ، کاری که انلیل بر آنها تحمیل کرده و برای حمل کردن سبد خاک خدایان». این عمل آفرینش اگر لازم باشد می‌تواند تکرار شود (لوح I حماسه گیلگمش و آفرینش انکیدو توسط آرورو). در شعر آترا-هاسیس یوغ و سبد خاک وسیله حمل از محل حفاری است و نماد باری است که انلیل بر بشریت تحمیل کرده است. اما بار بسیار سنگین‌تر از این است؛ همه کارهایی است که برای پرستاری از خدایان در معابدشان بر روی زمین، باید انجام می‌گرفت: آبیاری زمین، کشت و برداشت محصول و چوپانی رمه تا پختن نانشان، قصابی
و برداشت محصول و چوپانی رمه تا پختن نانشان، قصابی برایشان و پوشاندن مجسمه‌هایشان. واقعیت نیز همین بود. خدایان اصلی تمدن بابل، در قالب پیکره تجسم می‌یافتند و در خانه‌های مجللی همراه با خانواده الهی‌شان، درباریان و خدمتکاران زندگی می‌کردند. ایدئولوژی بر این مبنا بود که بلافاصله پس از جدایی آسمان از زمین، حاکمان خدایان زمین را بین خدایان اصلی تقسیم و به هر یک شهری و اطرافش را اعطا کرده بودند. گرچه خیلی از شهرها بیش از یک معبد داشت (بابل به‌طور سنتی دارای ۴۳ معبد بود) این عقیده وجود داشت که شهر و اطرافش در اصل
بود) این عقیده وجود داشت که شهر و اطرافش در اصل به خدای حامی شهر تعلق دارند، خدایی که در تقسیم نخستینِ زمین مالک آن شده و برای بهره‌برداری اوست. خدای حامی شهر، مجموعه بزرگی در مرکز شهر داشت. معبد اصلی شهر (خانه و در واقع کاخ خدا) محل رسیدگی به امور داخلی خدایان بزرگ بود و در اصل از کاخ‌های پادشاهان الگوبرداری شده بود. در کاخ، از خدا (یا الهه) با مناسک مفصل پرستاری می‌شد. بر اورنگ قرار داده می‌شد، روزانه به او غذا داده می‌شد، پوشاک گرانبها بر تنش می‌شد که بر آن جواهرات دوخته شده‌اند، با موسیقی، رقص و آواز
آن جواهرات دوخته شده‌اند، با موسیقی، رقص و آواز سرگرم می‌گشت. اگر یک خدا بود، زنش مجموعه اتاق‌هایی برای خود داشت که در نزدیک وی بود و تخت‌خواب بزرگی آماده برای خوشی آنها در نکاح فراهم بود. سایر اعضای خانواده، به خصوص پسر بزرگ خانواده، نیز احتمالاً اتاق‌هایی داشتند. خدا به وزیر و مشاوری نیز احتیاج داشت (خدای خُردی که به دنبال امور برود) و علاوه بر آن خدمتکاران که آنان نیز از خرد خدایان بودند. همگی این خدایان، از کوچک تا بزرگ، مقیم در معبد بودند و برای خود آیینی داشتند: مناسک برای پیشکش‌ها، مناسک برای پرستش
داشتند: مناسک برای پیشکش‌ها، مناسک برای پرستش با نماز و آواز. معابد بزرگتر تمدن بابل، چندین تالار آیینی و نیز تعداد زیادی زیارتگاه کوچک داشتند. معبد مردوک در بابل دارای بیش از صد زیارتگاه بود. ایدئولوژی این بود که بارگاه الهی در خدمت خداست. واقعیت این بود که نیازهای او با گروهی از پرسنل بشری برآورده می‌شد که در خدمت معبد بودند. به این گروه کاهن می‌گوییم اما همه ماجرا این نبود؛ زیرا معبد بزرگ در حقیقت مرکز فعالیت اقتصادی نیز بود. منطبق بر این عقیده که در روزگاری دور، زمین بین خدایان تقسیم شده است، بسیاری از
دور، زمین بین خدایان تقسیم شده است، بسیاری از این معابد انبوهی زمین زراعی در اختیار داشتند که به کشاورزان اجاره داده می‌شد. گله‌های بزرگ گاو، گوسفند و بز نیز همین وضع را داشتند. بعضی از معابد در کار تولید، آموزش کاتب و سایر فعالیت‌های اجتماعی و تجاری نیز بودند. اینگونه معابد نیروی کاری بزرگی در استخدام داشتند که شامل افراد مستقل (قراردادی) می‌شد و نیز افرادی که وابسته بودند (مانند گروهی که به معبد بخشیده شده بودند). در میان این گروه آخر، کسانی بودند که ابزار معاش دیگری نداشتند (بیوه‌ها، یتیمان و سرراهی‌ها)
معاش دیگری نداشتند (بیوه‌ها، یتیمان و سرراهی‌ها) و باید نشانی بر خود می‌داشتند تا جایگاهشان مشخص باشد. مادر گیلگمش در زمانی که انکیدو را به پسری می‌پذیرد، می‌گوید یتیمانی که توسط معبد بزرگ می‌شوند، همتایان متاخر انکیدو (نمونه اعلی سر راهی) در نظر گرفته می‌شوند: اداره املاک، کارگاه‌ها و پرسنل معبد در دست مدیران معبد بود و مسئولیت خدمت به آیین نیز بر عهده آنها بود. شیوه درست و شایسته همین بود؛ غایت بشریت، آنگونه که ائا آفریده، شکافتن زمین، نگاهبانی گله و مشغولیت به هر آنچه بود که برای آسایش و رضایت سروران
به هر آنچه بود که برای آسایش و رضایت سروران الهی بشر باشد. زندگانی طولانی این ایدئولوژی (بشر خادم خدایان است)، از حداقل هزاره سوم پیشا دوران مشترک تا آمدن اسلام (مدتها پس از نابودی تمدن بابل)، در سوره ۵۱ قرآن نمایانگر است که مشخصا اعتقاد قدیمی را رد می‌کند. «و جن و انس را نیافریدم جز برای آنکه مرا بپرستند. از آنان هیچ روزی‌ای نمی‌خواهم و نمی‌خواهم که مرا خوراک دهند.» طبقه‌های اجتماعی. ممکن است در "آترا-هاسیس" توجیه اسطوره‌ای برای بی‌فرزندی "قادیشتو" و نیز "نادیتو" و "کولماشیتو" ارائه شده باشد، اما نمی‌توان
و "کولماشیتو" ارائه شده باشد، اما نمی‌توان قسمت مربوط را به‌طور کامل بازیابی کرد. آفرینش انسان. لوح I "آترا-هاسیس" (به خصوص سطرهای ۱۹۲ تا ۲۴۸) مهم‌ترین تک شاهد دربارهٔ منشأ و طبیعت انسان است. این سطرها واحدی موضوعی و ساختاری هستند. این بخش شامل نخستین مرحله آفرینش انسان است، با درخواست خدایان از الههٔ مادر برای آفرینش انسان آغاز و با دوباره نام‌گذاری الهه توسط خدایان (برای قدردانی از او) پایان می‌یابد. پس از آن، مرحله‌ای دیگر قرار دارد؛ صحنه عوض می‌شود، انکی و الههٔ مادر به «خانه سرنوشت» می‌روند و شکل‌دادن
و الههٔ مادر به «خانه سرنوشت» می‌روند و شکل‌دادن به انسان را ادامه می‌دهند. با خلقت انسان چیزی تغییر نخواهد کرد. الههٔ مادر به نیروی تطهیر انکی نیاز دارد. در تفکر بین‌النهرین، شاهدی نیست که برای خون نیروی جادویی تطهیرکننده در نظر گرفته شده باشد. خدایان می‌خواهند به نصیحت انکی، مقصر اصلی (رهبر شورشیان) را بکشند. با مقایسهٔ "انوما الیش"، لوح V، سطر ۷۶ می‌توان نتیجه گرفت یادی که باید زنده نگاه داشته شود، در نهایت یاد خدای کشته‌شده است. روح ذکر شده نیز احتمالاً به خدا تعلق دارد که در سوگواری‌اش طبل به صدا در
به خدا تعلق دارد که در سوگواری‌اش طبل به صدا در خواهد آمد. این روح احتمالاً منبعی از دانش است. در آفرینش انسان توسط ائا نقصانی راه یافته است. نقصانی که توجیه‌کننده آن است که چرا چیزی که توسط خدایان برای اهداف خودشان ایجاد شده، با این حال ابزار بسیار ناکاملی است. گِلی را که ائا به عنوان ماده خامِ آفرینش انسان به ایزدبانو مادر می‌دهد، با آمیخته شدن با خون یک خدا جاندار می‌شود. این عنصر الهی در آفرینش انسان، تفاوت آشکار او با حیوان را (خودآگاهی و خرد) روشن می‌کند. به همین سان، زندگی پس از مرگ در عقاید بابلی
به همین سان، زندگی پس از مرگ در عقاید بابلی را توجیه می‌کند. زندگی در قالب شبح یا روح در جهان زیرین که هم در لوح VII "حماسه گیلگمش" (رؤیای انکیدو در جهان زیرین) و هم در شعر سومری "بیلگمس و جهان زیرین" گزارش شده است. اما مشکل در این بود، خدایی که برای فراهم کردن خون اعدام می‌شود، بهترین جنس نبود. در یک سنت، حداقل، او رهبر شورشگران بود. عجیب نیست که انسان می‌تواند سرکش باشد. اوتنپیشتی در لوح XI به زنش می‌گوید «"انسان فریبکار است، فریبت خواهد داد."» و گیلگمش این جنبه ناخوشایند از طبیعت بشری را با دروغ گفتن به
جنبه ناخوشایند از طبیعت بشری را با دروغ گفتن به او حقا تأیید می‌کند. سرشت ذاتاً سرکش و نافرمان انسان که در این اسطوره آفرینشِ وی خلاصه شده است بر سنتی از تاریخ نخستین انسان نیز اثر گذاشته است. این سنت نخستین بار در چندین ساخته ادبی سومری دیده شده است و در آن، بشریت همانند جانوران در مرتع، در سرزمین پرسه می‌زند، برهنه است اما پر مو، و برای گذران در علف می‌چرد. به روایت بروص، محقق بابلی در قرن چهارم پیشا دوران مشترک که به یونانی آثارش را می‌نوشت، در این مرحله انسان «بدون قوانین و مانند حیوانات وحشی زندگی
انسان «بدون قوانین و مانند حیوانات وحشی زندگی می‌کرد.» بدون حکومت، شهر و موسسات اجتماعی. آفرینش انکیدو در لوح I "حماسه گیلگمش" نیز به همین سنت اشاره دارد: سنتی که در آن، انسان آزاد و بی‌قانون پرسه می‌زند و تحت سلطه پادشاهان نیست، به شکل‌گیری اسطوره‌ای کمک کرد. در این اسطوره، پادشاهان به عنوان موجوداتی مجزا در نظر گرفته می‌شدند که کاملاً متفاوت از سایر فانی‌ها (در سیما، توانایی‌ها و وظایف) خلق شده‌اند. متنی که در اینباره بیشترین اطلاعات را می‌دهد، تک لوحی از بابل است که در میانه یا اواخر هزاره اول پیشا
از بابل است که در میانه یا اواخر هزاره اول پیشا دوران مشترک مکتوب شده است (اما نیایش‌های تاج‌گذاری از قرن هفتم آشور بخشی از آن را نقل کرده‌اند و خود متن باید قدیمی‌تر باشد). در این متن ائا و الهه مادر در بین خود از گل انسان را خلق می‌کنند (همانگونه که در شعر آترا-هاسیس و سایر متون اساطیری آمده است). سپس موجودی برتر خلق می‌کنند و ابزار حکومت را در اختیارش می‌گذارند. این تصویر از پادشاه به عنوان انسانی با زیبایی مطلق، آماده برای جنگ اما هدایت‌شده با مشاورت الهی، در حماسه گیلگمش نیز حضور دارد (لوح I، در توصیف
در حماسه گیلگمش نیز حضور دارد (لوح I، در توصیف گیلگمش («بانوی خدایان» در اینجا نیز حضور دارد به همراه نودیمود) و اشتیاق غریزی او به مشاور مورد اعتماد (انتظار در پایان همان لوح I برای انکیدو)). اسطوره وحشیگریِ نخستینِ انسان در تضاد با سنتی قرار می‌گیرد که در آن، بشریت برای به دست گرفتن ابزاری خلق می‌شود که پیش از آن در اختیار خدایانِ شهرنشین بوده است. اسطوره‌های بسیاری از تمدن‌ها شفاهی است و در اصل گوناگون هستند، پس سنت‌های مختلف در روایت اینکه چگونه چیزها پدید آمدند، بدون مشکل همزیستی می‌کردند. دو فصل اول
آمدند، بدون مشکل همزیستی می‌کردند. دو فصل اول سفر پیدایش، دو روایت مختلف از آفرینش انسان توسط خدا را دربردارند. طبق اساطیر بابلی، خدایان تمدن بشریت را ایجاد کردند و پادشاهی را از آسمان فرو فرستادند. در این میان، ائا به خصوص نقش مهمی دارد که «هفت فرزانه» را به اریدو و سایر شهرهای نخستین فرستاد و همراهشان همه هنرها و صنایع زندگی شهری را. آنها موجوداتی بودند که در سرآغاز "حماسه گیلگمش" روایت شده شهر اوروک و دیوار آن را بنیاد گذاشتند: «"هفت فرزانه" پی‌ریزی‌هایش را بنیاد نریختند؟» برجسته‌ترین در میان این
را بنیاد نریختند؟» برجسته‌ترین در میان این فرزانه‌ها، آداپا (ماهی-مرد) بود که از دریا سر برآورد. حکومت، جامعه و کار پس از آن به انسان‌ها تحمیل شد.
شِمرِین ()، یک گروه موسیقی راک فنلاندی است که در سال ۲۰۰۰ توسط یانه یوکاراینن و متی رینولا تأسیس شد. سبک موسیقایی این گروه در پست راک طبقه‌بندی می‌شود. متی رینولا از بنیانگذاران گروه در پاسخ به این سؤال که چه چیزی پشت معنی نام گروه است می‌گوید: «برای ما، این کلمه معنای دقیقی از انزوا و حزن است؛ مثل اینکه شما در یک بُعد غیرواقعی در حالی که بارانی دائمی روی سرتان می‌بارد، راه بروید.» فضاسازی غمگین و گیرا در قالب موسیقی مینیمالیسم و همچنین اشعار صادقانهٔ گروه که هرکدام از آن‌ها بیانگر دیدگاه اعضای گروه نسبت به
هرکدام از آن‌ها بیانگر دیدگاه اعضای گروه نسبت به محیط پیرامون خودشان است، از مهم‌ترین ویژگی‌های آثار شمرین می‌باشد. اعضا. اعضای کنونی. اعضای کنونی: ترانه‌شناسی. آلبوم‌های استودیویی. آلبوم‌های استودیویی: مینی آلبوم‌ها. مینی آلبوم‌ها:
شین رز (؛ زادهٔ ) سوارکار اهل استرالیا است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده‌است.
ویکتوریا و آلبرت () یک مینی‌سریال بریتانیایی است که در سال ۲۰۰۱ منتشر شد. این سریال دربارهٔ اوایل جوانی و ازدواج ملکه ویکتوریا با شاهزاده آلبرت است. مجله تلویزیونی "تی‌وی‌دیرکت" از بازی‌های «عالی» و «صحنه‌سازی زیبا» تمجید کرد.
کریس برتون (؛ زادهٔ ) سوارکار اهل استرالیا است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده‌است.
مقایسه‌کننده یک قطعه الکترونیکی است که دو ولتاژ ورودی را با هم مقایسه می‌کند. مقایسه‌کننده‌ها با تقویت‌کننده‌های عملیاتی ارتباطی نزدیک دارند، اما یک مقایسه‌کننده برای کار با بازخورد مثبت و با اشباع خروجی آن در یک خط قدرت یا دیگر طراحی شده‌است. در صورت لزوم می‌توان یک آپ-امپ را به عنوان یک مقایسه‌کننده با عملکردی ضعیف وارد کار کرد، اما نرخ چرخش آن مختل می‌شود. مقایسه‌کننده. خروجی بای‌استابل که نشان می‌دهد کدام یک از دو ورودی ولتاژ بیشتری دارد. به این معنا که، که formula_2 و formula_3 ولتاژهای مثبت و منفی
که، که formula_2 و formula_3 ولتاژهای مثبت و منفی منبع تغذیه هستند (که در نمودار نشان داده نشده‌است). آشکارساز آستانه. آشکارساز آستانه با پسماند متشکل از یک تقویت کننده عملیاتی و یک سری مقاومت است که پسماند را ایجاد می‌کند. مانند سایر آشکارسازها، این قطعه به عنوان یک سوئیچ ولتاژ عمل می‌کند، اما با یک تفاوت مهم. وضعیت خروجی آشکارساز مستقیماً تحت تأثیر ولتاژ ورودی قرار نمی‌گیرد، بلکه در عوض تحت تأثیر افت ولتاژ روی پایه‌های ورودی آن (در اینجا با عنوان Va شناخته می‌شود) قرار می‌گیرد. طبق قانون جریان کیرشهف،
می‌شود) قرار می‌گیرد. طبق قانون جریان کیرشهف، این مقدار هم به Vin و هم به ولتاژ خروجی خود آشکارساز آستانه بستگی دارد که هر دو با یک نسبت مقاومتی ضرب می‌شوند. بر خلاف آشکارساز عبور از صفر، آشکارساز دارای پسماند هنگام صفر شدن Vin تغییر نمی‌کند، بلکه خروجی Vsat + می‌شود وقتی که Va مثبت می‌شود و Vsat- وقتی Va منفی می‌شود. بررسی بیشتر معادله Va نشان می‌دهد که Vin می‌تواند قبل از اینکه خروجی آشکارساز تغییر کند، با اندازه مشخصی از صفر (مثبت یا منفی) فراتر رود. با تنظیم مقدار R1 می‌توان مقدار Vin را که باعث سوئیچ
تنظیم مقدار R1 می‌توان مقدار Vin را که باعث سوئیچ خروجی آشکارساز می‌شود کم یا زیاد کرد. پسماند در کاربردهای مختلف مفید است. از ایمنی نویز بهتری نسبت به آشکارساز سطح برخوردار است، بنابراین در مدارهای رابط استفاده می‌شود. بازخورد مثبت آن گذار سریع‌تری دارد، بنابراین از آن در کاربردهای زمانی‌بندی مانند شمارنده‌های فرکانس استفاده می‌شود. همچنین در ساخت مولتی‌ویبراتورهای آستابل که در ابزارهایی مانند فانکشن ژنراتور، استفاده می‌شود. آشکارساز عبور از صفر. "آشکارساز عبور از صفر" یک مقایسه‌کننده است که سطح مرجع آن
عبور از صفر" یک مقایسه‌کننده است که سطح مرجع آن در صفر تنظیم است. آن برای آشکارسازی عبور از صفر سیگنال‌های AC استفاده می‌شود. می‌توان آن را از یک تقویت‌کننده عملیاتی با یک ولتاژ ورودی در ورودی مثبت آن تهیه کرد. اشمیت تریگر. یک مولتی‌ویبراتور بی‌آستابل پیاده‌سازی‌شده به صورت یک مقایسه‌کننده با پسماند در این پیکربندی، ولتاژ ورودی از طریق تقسیم‌کننده ولتاژ تشکیل شده با formula_5 و formula_6 (که ممکن است مقاومت داخلی منبع باشد) به ورودی ناوارون اعمال می‌شود و ورودی وارون زمین‌شده یا مرجع‌شده داده می‌شود. منحنی
وارون زمین‌شده یا مرجع‌شده داده می‌شود. منحنی پسماند غیرمعکوس است و آستانه‌های کلیدزنی (تغییر وضعیت) formula_7 هستند که در اینجا formula_8 بزرگترین مقدار خروجی تقویت‌کننده عملیاتی است. ازسوی دیگر، منبع ورودی و زمین ممکن است عوض شوند. اکنون ولتاژ ورودی مستقیماً به ورودی وارون اعمال می‌شود و ورودی ناوارون نیز زمین یا ارجاع می‌شود. منحنی پسماند معکوس است و آستانه‌های کلیدزنی formula_9 هستند. از چنین پیکربندی در نوسان‌ساز آرامشی که در زیر نشان داده شده‌است استفاده می‌شود. نوسان‌ساز آرامشی. با استفاده از یک
می‌شود. نوسان‌ساز آرامشی. با استفاده از یک شبکه آرسی برای افزودن بازخورد منفی کند به یک اشمیت تریگر معکوس‌کننده، یک نوسان‌ساز آرامشی ایجاد می‌شود. بازخورد از طریق شبکه RC باعث می‌شود که خروجی اشمیت تریگر در یک موج مربعی متقارن بی‌پایان (به عنوان مثال، اشمیت تریگر در این پیکربندی یک نوسان‌ساز آستابل است) نوسان کند.
پدر فردریکسون (؛ زادهٔ ) سوارکار اهل سوئد است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۴ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده‌است.
کنت فارینگتون (; ) سوارکار پرش اهل ایالات متحده آمریکا است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده‌است.