payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در مورد تفسیر صحیح مارکسیسم - لنینیسم و رهبر عقیدتی کمونیسم جهان هستند. در اواخر دهه ۱۹۷۰، حزب کمونیست پرو، مسیر درخشان، مائوئیسم را به مارکسیسم - لنینیسم - مائوئیسم تبدیل و سنتز کرد، یک نوع مدرن مارکسیسم - لنینیسم که سطح بالاتری از مارکسیسم - لنینیسم است و می‌تواند به‌طور جهانی اعمال شود. مارکسیسم لیبرترین. مارکسیسم لیبرترین طیف وسیعی از فلسفه‌های اقتصادی و سیاسی است که بر جنبه‌های ضد استبدادی مارکسیسم تأکید می‌کند. جریانات اولیه مارکسیسم لیبرترین، معروف به کمونیسم چپ، در مخالفت با مارکسیسم - لنینیسم و
به کمونیسم چپ، در مخالفت با مارکسیسم - لنینیسم و مشتقات آن، مانند استالینیسم، مائوئیسم و تروتسکیسم ظهور کردند. مارکسیسم لیبرترین همچنین نسبت به مواضع اصلاح طلبان، مانند مواضع سوسیال دموکراتها انتقاد دارد. جریان‌های مارکسیستی لیبرتاریان اغلب از آثار بعدی مارکس و انگلس، به ویژه از "گروندریسه" و "جنگ داخلی در فرانسه" تأکید می‌کنند که بر باور مارکسیستی به توانایی طبقه کارگر در جعل سرنوشت خود بدون نیاز به یک حزب انقلابی ایالت برای میانجی گری یا کمک به آزادی آن. در کنار آنارشیسم، مارکسیسم آزادیخواهانه یکی از
در کنار آنارشیسم، مارکسیسم آزادیخواهانه یکی از جریانهای اصلی سوسیالیسم لیبرترین است. مارکسیسم لیبرترین شامل جریان‌های اتونومیسم، کارگری کمونیسم شورائی، کمونیسم چپ، Lettrism، لوکزامبرگیسم از تمایل جانسون- فورست از چپ نو، بین‌الملل موقعیت‌گرا، "سوسیالیسم OU Barbarie"، سوسیالیسم جهانی و وورکسیسم است. مارکسیسم لیبرترین اغلب تأثیر شدیدی بر آنارشیسم، به ویژه آنارشیست‌های پست چپ و اجتماعی داشته‌است. نظریه پردازان برجسته مارکسیسم لیبرترین عبارتند از: آنتون پانکوک، رایا دونایفسایا، CLR جیمز، آنتونیو نگری، کرنلیوس
رایا دونایفسایا، CLR جیمز، آنتونیو نگری، کرنلیوس کاستوریادیس، موریس برینتون، گای دبورد، دانیل گوئرین، ارنستو اسکرپانتی و رائول وانهیگم بوده‌است. مارکسیسم غربی. مارکسیسم غربی جریان تئوری مارکسیستی است که از اروپای غربی و مرکزی در پی انقلاب اکتبر ۱۹۱۷ در روسیه و صعود لنینیسم به‌وجود آمد. این اصطلاح بیانگر مجموعه ای سست از نظریه پردازان مارکسیست است که برخلاف مارکسیسم اتحاد جماهیر شوروی بر فرهنگ، فلسفه و هنر تأکید داشتند. مارکسیست‌های کلیدی غربی. گئورگ لوکاچ. گئورگ لوکاچ (۱۳ آوریل ۱۸۸۵–۴ ژوئن ۱۹۷۱) فیلسوف و
گئورگ لوکاچ (۱۳ آوریل ۱۸۸۵–۴ ژوئن ۱۹۷۱) فیلسوف و منتقد ادبی مارکسیست مجارستانی بود، که مارکسیسم غربی را با تلاش بزرگ خود با "تاریخ و شعور طبقاتی" بنیان نهاد. مجموعه مقالات بین سالهای ۱۹۱۹ و ۱۹۲۲ نوشته شده و برای اولین بار در سال ۱۹۲۳ منتشر شده‌است، به بحث در مورد مارکسیسم و ارتباط آن با جامعه‌شناسی، سیاست و فلسفه کمک می‌کند. این کتاب همچنین جنبه‌های نظریه بیگانگی مارکس را قبل از انتشار "نسخه‌های خطی اقتصادی و فلسفی ۱۸۴۴"، که در آن مارکس به روشنی نظریه را بیان می‌کند، بازسازی کرد. کارهای لوکاچ ریشه در
را بیان می‌کند، بازسازی کرد. کارهای لوکاچ ریشه در مارکسیسم در هگلیانیسم دارد و نظریه‌های مارکسیستی مانند ایدئولوژی، آگاهی کاذب، تجدید حیات و آگاهی طبقاتی را شرح می‌دهد. کارل کرش. کارل کرش (۱۵ اوت ۱۸۸۶–۲۱ اکتبر ۱۹۶۱) در خانواده یک مقام بانکی میانه در توستد، نزدیک هامبورگ متولد شد. شاهکار "مارکسیسم و فلسفه او"، که سعی در بازسازی شخصیت تاریخی مارکسیسم به عنوان وارث گئورگ ویلهلم فردریش هگل دارد، باعث محکومیت انترناسیونال سوم شد. کورش به ویژه نگران این بود که نظریه مارکسیست دقت و اعتبار خود را از دست بدهد به
نظریه مارکسیست دقت و اعتبار خود را از دست بدهد به تعبیر روز، «مبتذل» می‌شود. وی در کارهای بعدی خود، مارکسیسم ارتدکس را به دلیل فرسودگی تاریخی رد کرد و خواست مارکسیسم را با یک موقعیت جدید تاریخی سازگار کند. وی در "ده تز خود" (۱۹۵۰) نوشت که "اولین گام در برقراری مجدد نظریه و عمل انقلابی عبارت است از قطع رابطه با مارکسیسم که ادعا می‌کند ابتکار انقلابی و همچنین جهت‌گیری نظری و عملی را در انحصار خود دارد" و "امروز، همه تلاش‌ها برای برقراری مجدد آموزه مارکسیستی به عنوان یک کل در عملکرد اصلی خود به عنوان یک تئوری
عنوان یک کل در عملکرد اصلی خود به عنوان یک تئوری دربارهٔ انقلاب اجتماعی طبقات کارگر، آرمانشهرانی ارتجاعی هستند ". آنتونیو گرامشی. آنتونیو گرامشی (۲۲ ژانویه ۱۸۹۱۲۷ آوریل ۱۹۳۷) نویسنده، سیاستمدار و نظریه‌پرداز سیاسی ایتالیایی بود. وی یکی از اعضای بنیان‌گذار و یک بار رهبر حزب کمونیست ایتالیا بود. وی بیش از ۳۰ دفترچه یادداشت و ۳۰۰۰ صفحه تاریخ و تحلیل در دوران زندانی شدن توسط رژیم فاشیست ایتالیا نوشت. این نوشته‌ها، معروف به "دفترهای زندان"، حاوی ردیابی گرامشی از تاریخ ایتالیا و ملی‌گرایی و همچنین برخی ایده‌ها
تاریخ ایتالیا و ملی‌گرایی و همچنین برخی ایده‌ها در نظریه مارکسیست، نظریه انتقادی و نظریه تربیتی مرتبط با نام وی از جمله: هربرت مارکوزه. هربرت مارکوزه (۱۹ ژوئیه ۱۸۹۸–۲۹ ژوئیه ۱۹۷۹) فیلسوف و جامعه‌شناس برجسته آلمانی-آمریکایی از تبار یهودی و پیرو مکتب فرانکفورت بود. انتقادات مارکوزه از جامعه سرمایه‌داری (به ویژه سنتز مارک و فروید، "اروس و تمدن در" سال ۱۹۵۵ و کتاب "انسان یک بعدی در" سال ۱۹۶۴) با نگرانی‌های جنبش دانشجویی چپ در دهه ۱۹۶۰ طنین انداز شد. مارکوزه به دلیل تمایل خود برای سخنرانی در اعتراضات دانشجویان
دلیل تمایل خود برای سخنرانی در اعتراضات دانشجویان به زودی به عنوان "پدر چپ جدید " شناخته شد، اصطلاحی که او را دوست نداشت و آن را رد کرد. ژان پل سارتر. ژان پل سارتر (۲۱ ژوئن ۱۹۰۵–۱۵ آوریل ۱۹۸۰) فیلسوف و نمایش‌نامه‌نویس کلیدی و تأثیرگذاری برای تألیفات اولیه خود دربارهٔ اگزیستانسیالیسم فردگرا بود. در کارهای بعدی خود، سارتر سعی کرد فلسفه وجودی سورن کی یرکگارد را با فلسفه مارکسیست و دیالکتیک هگلی در کار خود در "نقد دلیل دیالکتیک" سازگار کند. سارتر درگیر سیاست‌های مارکسیستی نیز بود و با دیدار انقلابی مارکسیست چه
مارکسیستی نیز بود و با دیدار انقلابی مارکسیست چه گوارا تحت تأثیر قرار گرفت و او را «نه تنها روشنفکر بلکه کاملترین انسان عصر ما» خواند. لوئی آلتوسر. لوئی آلتوسر (۱۶ اکتبر ۱۹۱۸–۲۲ اکتبر ۱۹۹۰) فیلسوف مارکسیست بود. وی یکی از اعضای قدیمی و گاهی منتقد جدی حزب کمونیست فرانسه بود. استدلال‌ها و تزهای او در برابر تهدیدهایی بود که متوجه مبانی نظری مارکسیسم می‌شد. اینها هم شامل تأثیر تجربه‌گرایی بر نظریه مارکسیست و اومانیسم و جهت‌گیری‌های سوسیالیستی اصلاح طلبانه بود که به صورت تفرقه در احزاب کمونیست اروپا نمایان می‌شد
به صورت تفرقه در احزاب کمونیست اروپا نمایان می‌شد و هم مشکل کیش شخصیت و ایدئولوژی خود. معمولاً از آلتوسر به عنوان یک مارکسیست ساختاری یاد می‌شود، اگرچه رابطه او با دیگر مکتب‌های ساختارگرایی فرانسه وابستگی ساده‌ای نیست و او از بسیاری از جنبه‌های ساختارگرایی انتقاد دارد. مقاله "مارکسیسم و اومانیسم" او بیانیه‌ای قوی ضداومانیستی در نظریه مارکسیست است، و عقایدی مانند «پتانسیل انسانی» و «گونه بودن» را که غالباً توسط مارکسیست‌ها مطرح می‌شوند، محکوم می‌کند و به عنوان زاییده ایدئولوژی بورژوازی «بشریت» مطرح می‌کند.
زاییده ایدئولوژی بورژوازی «بشریت» مطرح می‌کند. مقاله او "تناقض و" بیش از حد تعیین مفهوم بیش از حد را از تحلیل روان می‌گیرد تا ایده «تضاد» را با مدل پیچیده‌تری از علیت چندگانه در موقعیت‌های سیاسی جایگزین کند (ایده ای که با مفهوم هژمونی گرامشی ارتباط نزدیک دارد). آلتوسر همچنین به عنوان نظریه‌پرداز ایدئولوژی شناخته شده‌است و مشهورترین مقاله وی " "ایدئولوژی و دستگاه‌های ایدئولوژیک دولت است: یادداشت‌های یک تحقیق"". مقاله مفهوم ایدئولوژی را پایه‌ریزی می‌کند، همچنین بر اساس نظریه هژمونی گرامشی است. در حالی که
بر اساس نظریه هژمونی گرامشی است. در حالی که هژمونی در نهایت به‌طور کامل توسط نیروهای سیاسی تعیین می‌شود، ایدئولوژی به ترتیب از مفاهیم زیگموند فروید و ژاک لاکان در مورد مرحله ناخودآگاه و آینه استفاده می‌کند و ساختارها و سیستم‌هایی را توصیف می‌کند که به ما اجازه می‌دهد مفهوم معنایی از خود داشته باشیم. مارکسیسم ساختاری. مارکسیسم ساختاری روشی است به مارکسیسم که مبتنی بر ساختارگرایی است و در وهله اول با کار تئوریسین فرانسوی لوئیس آلتوسر و شاگردانش همراه است. در اواخر دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ در فرانسه تأثیرگذار بود و
اواخر دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ در فرانسه تأثیرگذار بود و همچنین در دهه ۱۹۷۰ بر فلسفه، نظریه پردازان سیاسی و جامعه شناسان خارج از فرانسه تأثیر گذاشت. نئو مارکسیسم. نئو مارکسیسم مکتبی از مارکسیسم است که از قرن بیستم آغاز شد و قبل از نفوذ فردریش انگلس، که بیشتر به ایده گرایی دیالکتیکی متمرکز بود و نه ماتریالیسم دیالکتیکی، به نوشته‌های اولیه مارکس گوش فرا داد؛ بنابراین جبر اقتصادی را رد کرد و در عوض بیشتر لیبرترین بود. نئو مارکسیسم درک گسترده ماکس وبر از نابرابری اجتماعی، مانند وضعیت و قدرت را به اندیشه مارکسیست
اجتماعی، مانند وضعیت و قدرت را به اندیشه مارکسیست ارتدوکس اضافه می‌کند. مکتب فرانکفورت. مکتب فرانکفورت مکتبی از نظریه اجتماعی، بستن اجتماعی و فلسفه نئومارکسیست است. این گروه در انستیتوی تحقیقات اجتماعی (به آلمانی: "Institut für Sozialforschung") از دانشگاه فرانکفورت در آلمان واقع شد. اصطلاح «مکتب فرانکفورت» اصطلاحی غیررسمی است که برای تعیین اندیشمندان وابسته به مؤسسه تحقیقات اجتماعی یا تحت تأثیر آنها استفاده می‌شود - این عنوان هیچ مسسه ای نیست و متفکران اصلی مکتب فرانکفورت از این اصطلاح برای اشاره به
اصلی مکتب فرانکفورت از این اصطلاح برای اشاره به خودشان استفاده نمی‌کنند. مکتب فرانکفورت، مارکسیست‌های مخالف، منتقدان شدید سرمایه‌داری را که معتقد بودند برخی از پیروان مارکس برای طوطی انتخاب اندکی از ایده‌های مارکس، معمولاً در دفاع از احزاب کمونیست یا سوسیال دموکرات ارتدکس، را گرد هم آورده بودند. آنها به ویژه تحت تأثیر شکست انقلاب‌های طبقه کارگر در اروپای غربی پس از جنگ جهانی اول و ظهور نازیسم در یک کشور از نظر اقتصادی، فنی و فرهنگی پیشرفته (آلمان)، آنها وظیفه خود را بر عهده گرفتند تا انتخاب کنند کدام بخش
خود را بر عهده گرفتند تا انتخاب کنند کدام بخش از اندیشه مارکس می‌تواند خدمت کند برای روشن کردن شرایط اجتماعی که خود مارکس هرگز ندیده بود. آنها برای پر کردن موارد فراموش شده مارکس از سایر مکتب‌های فکری استفاده کردند. ماکس وبر، و زیگموند فروید (همانند سنتز فروید مارکسیستی هربرت مارکوزه در اثر "اروس و تمدن" ۱۹۵۴) تأثیر عمده ای گذاشت. تأکید آنها بر مولفه «حیاتی» نظریه به‌طور قابل توجهی از تلاش آنها برای غلبه بر مرزهای پوزیتیویسم، ماتریالیسم خام و پدیدارشناسی ناشی از بازگشت به فلسفه انتقادی امانوئل کانت و
ناشی از بازگشت به فلسفه انتقادی امانوئل کانت و جانشینان آن در آرمان‌گرایی آلمان، اساساً فلسفه هگل، با تأکید بود. در مورد نفی و تناقض به عنوان خصوصیات ذاتی واقعیت. فمینیسم مارکسیستی. فمینیسم مارکسیستی نوع فرعی تئوری فمینیسم است که بر برچیدن سرمایه‌داری به عنوان راهی برای آزادی زنان تمرکز دارد. فمینیسم مارکسیستی اظهار دارد که مالکیت خصوصی، که منجر به نابرابری اقتصادی و همچنین وابستگی، سردرگمی سیاسی و در نهایت روابط ناسالم اجتماعی بین زن و مرد می‌شود، ریشه ظلم و ستم علیه زنان است. طبق نظریه مارکسیست، در جوامع
و ستم علیه زنان است. طبق نظریه مارکسیست، در جوامع سرمایه‌داری فرد توسط روابط طبقاتی شکل می‌گیرد؛ یعنی ظرفیت‌ها، نیازها و علایق افراد بر اساس شیوه تولید مشخص می‌شود که جامعه آنها در آن ساکن هستند. فمینیست‌های مارکسیست نابرابری جنسیتی را می‌بینند که در نهایت توسط شیوه تولید سرمایه‌داری تعیین می‌شود. ستم جنسیتی ظلم طبقاتی است و تبعیت زنان نوعی ظلم طبقاتی است که حفظ می‌شود (مانند نژادپرستی) زیرا در خدمت منافع سرمایه و طبقه حاکم است. فمینیست‌های مارکسیست برای حمایت از موقعیت خود، با بررسی کار داخلی و همچنین کار
از موقعیت خود، با بررسی کار داخلی و همچنین کار مزدی، تحلیل مارکسیستی سنتی را گسترش داده‌اند. اومانیسم مارکسیستی. اومانیسم مارکسیستی شاخه ای از مارکسیسم است که در وهله اول بر نوشته‌های قبلی مارکس، به ویژه "نسخه‌های خطی اقتصادی و فلسفی ۱۸۴۴ تمرکز دارد" که در آن مارکس نظریه بیگانگی خود را توسعه می‌دهد، در مقابل آثار بعدی او، که به نظر می‌رسد بیشتر مربوط به برداشت ساختاری او هستند. جامعه سرمایه‌داری. با مخالفت " ضد بشری " لویی آلتوسر روبرو شد، و وی آن را به عنوان یک جنبش تجدیدنظرطلبی صلاحیت داد. اومانیس‌های
یک جنبش تجدیدنظرطلبی صلاحیت داد. اومانیس‌های مارکسیست ادعا می‌کنند که مارکسیسم به یک طرفه توسعه یافته‌است زیرا آثار اولیه مارکس ناشناخته بودند تا اینکه پس از رواج ایده‌های ارتدکس - "نسخه‌های خطی ۱۸۴۴" فقط در سال ۱۹۳۲ منتشر شد. آنها تأکید می‌کنند که بین این نوشته‌های اولیه و نظریه اقتصادی "سرمایه" مارکس تداوم وجود دارد و لازم است که مبانی فلسفی مارکس را درک کنیم تا آثار بعدی وی را به درستی بفهمیم. الهیات مارکسیستی. اگرچه مارکس به شدت نسبت به دین نهادینه شده از جمله مسیحیت انتقاد داشت، اما برخی از مسیحیان
از جمله مسیحیت انتقاد داشت، اما برخی از مسیحیان «مقدمات اساسی مارکسیسم را پذیرفته و از این منظر سعی در تفسیر مجدد ایمان مسیحی دارند». برخی از نمونه‌های به‌دست آمده برخی اشکال الهیات رهایی و الهیات سیاه است. پاپ بندیکت شانزدهم در حالی که واتیکان پذیرش مارکسیسم را محکوم کرد، به شدت مخالف الهیات آزادی بنیادی رادیکال بود، در حالی که وی هنوز یک کاردینال بود. جیمز اچ. کان الهیات سیاه در کتاب خود "برای مردم من درمورد تجزیه و تحلیل ساختار سرمایه‌داری" نوشت. مارکسیسم به عنوان ابزاری برای تحلیل اجتماعی می‌تواند شکاف
به عنوان ابزاری برای تحلیل اجتماعی می‌تواند شکاف بین ظاهر و واقعیت را آشکار کند و از این طریق به مسیحیان کمک کند تا ببینند واقعاً اوضاع چگونه است. مارکسیسم خودمختار. خودمختاری دسته‌ای از جنبش‌های اجتماعی مارکسیستی در سراسر جهان است که بر توانایی سازماندهی در شبکه‌های خودمختار و افقی تأکید دارند، در مقابل ساختارهای سلسله مراتبی مانند اتحادیه‌ها یا احزاب هستند. مارکسیست‌های خودمختار، از جمله هری کلیور، تعریف طبقه کارگر را شامل کارگر حقوق بگیر و بدون مزد، مانند مشاغل ماهر و کارهای خانه، گسترش می‌دهند - این
مشاغل ماهر و کارهای خانه، گسترش می‌دهند - این تمرکز بر طبقه کارگر در کشورهای پیشرفته سرمایه‌داری به عنوان نیروی اصلی تغییر در ساختار سرمایه است. نظریه پردازان مدرن خودمختار مانند آنتونیو نگری و مایکل هاردت استدلال می‌کنند که سازه‌های قدرت شبکه موثرترین روش‌های سازماندهی در برابر رژیم انباشت نئولیبرال هستند و یک تغییر عظیم در پویایی سرمایه به یک امپراتوری قرن ۲۱ را پیش‌بینی می‌کنند. مارکسیسم تحلیلی. مارکسیسم تحلیلی به سبکی از تفکر در مورد مارکسیسم اشاره دارد که در طول دهه ۱۹۸۰ در میان دوازده فیلسوف انگلیسی
که در طول دهه ۱۹۸۰ در میان دوازده فیلسوف انگلیسی زبان و تحلیلگر آموزش دیده انگلیسی تحلیلی برجسته بود. این عمدتاً با گروه دانشگاهیان سپتامبر در ارتباط بود، به همین دلیل آنها نامیده می‌شود زیرا آنها هر ماه سپتامبر جلسات دوسالانه را در مکان‌های مختلف برای بحث در مورد منافع مشترک دارند. این گروه همچنین خود را «مارکسیسم غیر مزخرف» نامیدند. از نظر دیوید میلر، ویژگی آن «تفکر واضح و دقیق در مورد سوالاتی است که معمولاً توسط یک مه ایدئولوژیک پوشیده می‌شود». مارکسیسم فرویدی. شاخه ای از مارکسیسم است که با نگاهی
فرویدی. شاخه ای از مارکسیسم است که با نگاهی روانشناسانه و فرویدی به تحلیل و تفسیر رخدادهای سیاسی و اجتماعی و مسائل جامعه‌شناسی می‌پردازد. از مهم‌ترین متخصصان این گرایش می‌توان به هربرت مارکوزه اشاره کرد که با دیدگاه روانکاوی فرویدی به فهم مسائل سرمایه‌داری پرداخته‌است. مورخان مارکسیست بریتانیایی. مورخان مارکسیست بریتانیایی حلقه ای از دانشمندان بودند که از حزب کمونیست بریتانیای کبیر در دهه ۱۹۳۰ سرچشمه گرفتند و سرانجام در سال ۱۹۴۶ گروه مورخان حزب کمونیست را تشکیل دادند. آنها علاقه مشترکی به «تاریخ از پایین»
دادند. آنها علاقه مشترکی به «تاریخ از پایین» و ساختار طبقاتی در جامعه سرمایه‌داری اولیه داشتند. اعضای مهم این گروه شامل موریس داب، دونا تور، AL مورتون، رادنی هیلتون، ادوارد پالمر تامپسون، اریک هابسبوم، جورج روده، کریستوفر هیل، دوروتی تامپسون، جان ساویل، ویکتور کیه‌رنان و رافائل ساموئل بودند. در حالی که برخی از اعضای گروه (به ویژه EP تامپسون) حزب را پس از انقلاب ۱۹۵۶ مجارستان ترک کردند، نکات مشترک تاریخ‌نگاری مارکسیست انگلیس در آثار آنها ادامه داشت. آنها تأکید زیادی بر اختیار انسانی، تجربه فرهنگی و تعیین
زیادی بر اختیار انسانی، تجربه فرهنگی و تعیین ذهنی تاریخ داشتند، در حالی که از نظر جبرگرایانه دربارهٔ ماتریالیسم فاصله می‌گرفتند. ای‌پی تامپسون معروف لوئیس آلتوسر را در "فقر تئوری" با این استدلال که نظریه آلتوسر تاریخ را بیش از حد تعیین کرد و جایی برای شورش تاریخی توسط ستمدیدگان باقی نگذاشت. مارکسیسم اتریشی. اتریش-مارکسیسم مکتبی از اندیشه‌های مارکسیست بود که در وین قرار داشت و از ابتدای قرن ۲۰ تا دهه ۱۹۳۰ وجود داشت. برجسته‌ترین طرفداران آن ماکس آدلر، اوتو بائر، رودولف هیلفردینگ و کارل رنر بودند. این روند
بائر، رودولف هیلفردینگ و کارل رنر بودند. این روند متأثر از گرایش‌های فکری معاصر، از جمله برجسته شدن نو کانتیانیسم و پوزیتیویسم در فلسفه و ظهور حاشیه گرایی در اقتصاد بود. این گروه با مسائلی مانند مسئله ملی در درون امپراتوری اتریش-مجارستان، ظهور دولت مداخله گر و تغییر ساختار طبقاتی جوامع سرمایه‌داری اوایل قرن ۲۰ روبرو شدند. مکتب پراکسیس. مکتب پراکسیس یک جنبش فلسفی اومانیست مارکسیست مخالف بود که اعضای آن تحت تأثیر مارکسیسم غربی بودند که در دهه ۱۹۶۰ از زاگرب و بلگراد به وجود آمد. از چهره‌های برجسته بنیانگذاران
به وجود آمد. از چهره‌های برجسته بنیانگذاران این مدرسه می‌توان به گاجو پتروویچ و میلان کانگرگا در زاگرب و میهایلو مارکوویچ از بلگراد اشاره کرد. آنها از سال ۱۹۶۴ تا ۱۹۷۴ مجله مارکسیستی "پراکسیس" را منتشر کردند که به عنوان یکی از برجسته‌ترین مجلات بین‌المللی در تئوری مارکسیسم شناخته می‌شد. همچنین این گروه، مدرسه تابستانی بسیار محبوب کورچولا را در جزیره کورچولا تشکیل دادند. دی لئونیسم. دی لئونیسم شکلی از مارکسیسم سندیکالیست است که توسط دانیل د لئون ایجاد شده‌است. د لئون رهبر اولیه اولین حزب سیاسی سوسیالیست
د لئون رهبر اولیه اولین حزب سیاسی سوسیالیست ایالات متحده، حزب کارگر سوسیالیست آمریکا بود که تا به امروز وجود دارد. دی لئونیسم خارج از سنت لنینیستی کمونیسم است. ماهیت بسیار غیرمتمرکز و دموکراتیک دولت پیشنهادی دی لئونیست در تضاد با تمرکزگرایی دموکراتیک مارکسیسم - لنینیسم و آنچه آنها به عنوان ماهیت دیکتاتوری اتحاد جماهیر شوروی می‌دانند، است. موفقیت در طرح دی لئونیست منوط به دستیابی به حمایت اکثریت مردم در محل کار و نظرسنجی است، برخلاف تصور لنینیستی مبنی بر اینکه یک حزب پیشتاز کوچک باید طبقه کارگر را برای
اینکه یک حزب پیشتاز کوچک باید طبقه کارگر را برای انجام انقلاب هدایت کند. دی لئون و دیگر نویسندگان دی لئونیست بارها علیه جنبش‌های سوسیالیستی دموکراتیک - به ویژه حزب سوسیالیست آمریکا - جدال‌هایی را مطرح کرده و آنها را اصلاح‌طلب یا سوسیالیست بورژوا می‌دانند. دی لئونیست‌ها به‌طور سنتی از هرگونه فعالیت یا اتحادی که به نظرشان تلاش برای اصلاح سرمایه‌داری است خودداری می‌کنند، هرچند حزب کارگر سوسیالیست در زمان دی لئون در اعتصابات و جنبش‌های عدالت اجتماعی فعال بود. کمونیسم اروپایی. از حدود دهه ۱۹۷۰، احزاب مختلف
کمونیسم اروپایی. از حدود دهه ۱۹۷۰، احزاب مختلف کمونیست در اروپای غربی مانند حزب کمونیست ایتالیا به ریاست انریکو برلینگوئر و حزب کمونیست اسپانیا به ریاست سانتیاگو کاریلو شروع به فعالیت کردند. آنها به نظریه‌های آنتونیو گرامشی تکیه کردند. این روند با نام کمونیسم اروپایی به ویژه در ایتالیا، اسپانیا و فرانسه برجسته بود. پسامارکسیسم. پسا مارکسیسم به کار نظری فیلسوفان و نظریه‌پردازان اجتماعی است که نظریه‌های خود را بر مبنای نظریه‌های مارکس و مارکسیسم بنا نهاده‌اند، اما از مرزهای این نظریه‌ها فراتر رفته‌اند.
سخنرانی‌های گیفورد مجموعه‌ای از سخنرانی‌های سالانه است که در سال ۱۸۸۷ به خواست آدام گیفورد پایه‌گذاری شد. هدف از این سخنرانی‌ها ترویج الهیات طبیعی به معنای وسیع کلمه یا به عبارت دیگر، شناخت خدا است. سخنرانی کردن در سخنرانی‌های گیفورد یکی از معتبرترین افتخارات در مجامع دانشگاهی اسکاتلند است. این سخنرانی‌ها در چندین دانشگاه اسکاتلند انجام می‌شود: دانشگاه سنت اندروز، دانشگاه گلاسگو، دانشگاه آبردین و دانشگاه ادینبورگ. این سخنرانی‌ها معمولاً به صورت مجموعه درس‌گفتارهایی در طول یک سال تحصیلی و با هدف انتشار
در طول یک سال تحصیلی و با هدف انتشار محتوای ویرایش شدهٔ آن‌ها به صورت کتاب، ارائه می‌شوند. تعدادی از این آثار در زمینه‌های الهیات یا فلسفه و رابطهٔ دین و علم به آثار کلاسیک در این رشته‌ها تبدیل شده‌اند. اولین زنی که برای ارائهٔ درس‌گفتار در این مجموعه منصوب شد، هانا آرنت بود که بین سالهای ۱۹۷۲ و ۱۹۷۴ در آبردین حضور داشت.
یک مجموعه مانگا ژاپنی به طراحی و نوشته شده توسط فومی‌یو کونو است که در طی سال‌های ۲۰۰۷ تا ۲۰۰۹ در "هفته‌نامه مانگا اکشن" منتشر شده‌است. این مانگا زندگی «سوزو اورانو»، یک عروس جوان با خانواده جدیدش را که در حومه شهر کوره، هیروشیما زندگی می‌کند، در طول جنگ جهانی دوم دنبال می‌کند. این مانگا در سال ۲۰۱۱ به یک برنامه تلویزیونی ویژه تبدیل شده‌است. اقتباس فیلم انیمه "به همین نام" و تهیه شده توسط استودیو ماپا در سال ۲۰۱۶ منتشر شد.
مجموعه لایت ناول علمی-تخیلی ژاپنی به نوشته آساتو آساتو و تصویرسازی شیرابی است که توسط اسکی مدیا ورکس از فوریه ۲۰۱۷ منتشر می‌شود. یک اقتباس مانگا که توسط موتوکی یوشیهارا به تصویر کشیده شده بود، از فوریه ۲۰۱۸ تا ژوئن ۲۰۲۱، در مجلهٔ "یانگ گان‌گان" متعلق به اسکوئر انیکس به صورت سریالی همراه با سه مجموعه اسپین‌آف به چاپ رسید. یک مجموعه تلویزیونی انیمه ۲۳ قسمتی نیز توسط استودیوی ای-۱ پیکچرز و به کارگردانی توشیماسا ایشی دستمایه اقتباس قرار گرفت که از آوریل ۲۰۲۱ تا مارس ۲۰۲۲ پخش شد. داستان. جمهوری سان ماگنولیا نه
مارس ۲۰۲۲ پخش شد. داستان. جمهوری سان ماگنولیا نه سال است که با امپراتوری گیاد در جنگ است. جمهوری تصمیم می‌گیرد برای مقابله با لژیون‌های دشمن، واحدهای خودمختار خود را بفرستد که از راه دور توسط یک هدایت کننده (Handler) هدایت می‌شود. در حالی که عموم مردم بر این باورند که جنگ، بین ماشین‌ها است نه بین انسان‌ها، در حقیقت واحدهای خودمختار جمهوری توسط انسان‌ها هدایت می‌شوند که همه آنها «۸۶» نام دارند که آنها، اقلیت Colorata هستند که توسط دولت از جامعه طرد اجباری شدند. Colorata توسط دولت مورد آزار و اذیت
اجباری شدند. Colorata توسط دولت مورد آزار و اذیت نژادپرستانه قرار گرفتند تا جایی که Colorata در بین مردم غیرانسانی تلقی شد. گردان ۸۶ مجاز به داشتن نام شخصی نبودند و در اردوگاه‌های داخلی در منطقه ۸۶ (همنام آن‌ها) طرد شدند. دولت آنها را مجبور می‌کند که در جنگ بجنگند. سرگرد ولادیلنا «لنا» میلیزه، افسر نظامی در ارتش و یک هدایت‌گر (Handler)، کنترل گردان ۸۶ را برعهده می‌گیرد و متوجه این بدرفتاری‌ها می‌شود، او تصمیم می‌گیرد که این موضوع را افشا کند در حالی که با اعضای گردان ۸۶ نوعی ارتباط عاطفی برقرار کرده است.
پریما دونا گروه موسیقی بریتانیایی بود. آن‌ها نماینده بریتانیا در یوروویژن ۱۹۸۰ بودند.
پروفیل گروه موسیقی فرانسوی بود. آن‌ها نماینده فرانسه در یوروویژن ۱۹۸۰ بودند.
در بین ۴۱ نامزد سرشناس که برای انتخابات ریاست‌جمهوری ایران (۱۴۰۰) نام‌نویسی کرده بودند، شورای نگهبان صلاحیت ۷ نفر را تایید کرد. رد صلاحیت محمود احمدی‌نژاد، رییس‌جمهور اسبق، علی لاریجانی، رییس سابق مجلس و اسحاق جهانگیری، معاون اول رییس جمهور، بحث‌انگیزترین رد صلاحیت‌های این دوره بود که واکنش‌هایی در پی داشت. در این دوره از انتخابات هیچ چهره سرشناس اصلاح‌طلب و اعتدال‌گرایی توسط شورای نگهبان تأیید نشد. معیارها. در تاریخ ۸ اردیبهشت ۱۴۰۰، شورای نگهبان مصوبه انتخابات ریاست‌جمهوری را اصلاح نمود و این اصلاحیه را سه
ریاست‌جمهوری را اصلاح نمود و این اصلاحیه را سه روز بعد جهت اجرا، به وزارت کشور ابلاغ کرد. شرایط و معیارهای لازم جهت تفسیر قانون اساسی طبق این اصلاحیه به‌شکل زیر می‌باشند: ردصلاحیت‌شدگان سرشناس. از میان ۳۰ نامزد ردصلاحیت‌شده سرشناس، ۱۰ نامزد اصول‌گرا، ۵ نامزد مستقل و ۱۵ نامزد اصلاح‌طلب بوده‌اند.
گیلاد جافت یا جیلاد جافت() (متولد ۱۹ دسامبر ۱۹۶۹) یک کارآفرین، متخصص امنیت سایبری، و تبارشناس اسرائیلی است. وی بنیانگذار و مدیرعامل مای‌هریتج است، یک شرکت اسرائیلی با تکنولوژی پیشرفته که بستری را برای حفظ تاریخ خانواده و ایجاد شاخه‌های خانوادگی ایجاد کرده‌است. این شرکت آزمایش دی‌ان‌ای نیز ارائه می‌دهد. زندگی‌نامه. گیلاد جافت در اورشلیم متولد شد. گیلاد جافت فرزند گیدئون جافت، وکیل، و سارا جافت، که به پاس قدردانی از سهم خود در مطالعات کتاب مقدس ، برنده جایزه اسرائیل در سال ۲۰۰۴ شد، است جافت سه خواهر دارد.
اسرائیل در سال ۲۰۰۴ شد، است جافت سه خواهر دارد. خواهرش شلومیت جافت-بیالیک نویسنده مجموعه راهنمای سفر، که «خانواده مسافر» نام دارد، است. این خانواده مستقیماً از یک نژاد خاخام برجسته تبار، از جمله الکساندر سوسکیند از گرودنو، و بنیامین دیسکین هستند. پدربزرگ او، خایم جافت، عضو شورای ملی یهودی و معاون هنریتا زولد و یکی از پیشگامان کارهای اجتماعی در اسرائیل بود. جافت در دبیرستان دانشگاه عبری در اورشلیم تحصیل کرد. در سال ۱۹۸۴، او با خانواده اش به آکسفورد در انگلیس نقل مکان کرد، جایی که مادرش یکی از ملاقات کنندگان
نقل مکان کرد، جایی که مادرش یکی از ملاقات کنندگان بود.در آنجا جافت به رایانه‌های شخصی علاقه‌مند شد، رشته‌ای که در آن سال‌ها شتاب بیشتری می‌گرفت. در بازگشت به اسرائیل، وی یکی از اولین گروه‌های برنامه‌نویسی رایانه ای اسرائیل را در رایانه اسپکتروم تأسیس کرد و نام آن را «تیم اسرائیلی» گذاشت. در ۱۹۸۸–۱۹۹۲، جافت در نیروهای دفاعی اسرائیل به عنوان افسر فناوری خدمت کرد. از سال ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۶، وی مهندسی نرم‌افزار را در تخنیون تحصیل کرد لیسانس علوم رایانه خود را با بالاترین نمره به پایان رساند. جافت متأهل و پدر سه
بالاترین نمره به پایان رساند. جافت متأهل و پدر سه فرزند است. امروز او در موشاو در بنی اتاروت در اسرائیل زندگی می‌کند.
روابط اسرائیل و پاراگوئه به روابط فعلی و تاریخی اسرائیل و پاراگوئه اشاره دارد. هر دو کشور از اواسط قرن ۲۰ روابط دیپلماتیک کاملی دارند و تا سال ۲۰۱۸ سفارت کامل در کشور دیگر نمایندگی هر دو را داشته‌است. تاریخ. در سال ۱۹۴۷، پاراگوئه یکی از سی و سه کشوری بود که به طرح تقسیم سازمان ملل متحد ، برای فلسطین رأی داد و در واقع راه را برای ایجاد اسرائیل هموار کرد. دو کشور روابط دیپلماتیک را در سال ۱۹۴۹ آغاز کردند. سفارت اسرائیل در آسونسیون در سال ۲۰۰۲ به دلیل کاهش بودجه تعطیل شد، اگرچه متخصصان حقوقی در اسرائیل ادعا
تعطیل شد، اگرچه متخصصان حقوقی در اسرائیل ادعا کردند که این بنا به دلایل مذهبی بوده‌است. مجدداً در ژوئیه ۲۰۱۵ افتتاح شد. در سال ۲۰۰۵، سفارت پاراگوئه در منطقه مواسرت، همچنین به دلیل محدودیت‌های بودجه، بسته شد و در سال ۲۰۱۳ در هرتزلیا بازگشایی شد. در ۲۱ مه ۲۰۱۸، رئیس‌جمهور پاراگوئه، هوراسیو کارتس، اعلام کرد که سفارت پاراگوئه به اورشلیم نقل مکان کرد و پس از ایالات متحده و گواتمالا به سومین کشور جهان تبدیل شد که این شهر را به عنوان پایتخت دیپلماتیک اسرائیل به رسمیت شناخت. نخست‌وزیر اسرائیل بنیامین نتانیاهو
رسمیت شناخت. نخست‌وزیر اسرائیل بنیامین نتانیاهو بسیار از آن قدردانی کرد. در همان روز انتقال، او در مراسم افتتاحیه، شرکت کرد و در آنجا دوستی پایدار ابراز کرد. این تغییر در سپتامبر ۲۰۱۸ توسط جانشین کارتز، ماریو عبدو بنیتس انجام شد. وزیر امور خارجه لوئیس کاستیگلیونی اظهار داشت که «پاراگوئه می‌خواهد به تشدید تلاش‌های دیپلماتیک منطقه ای برای دستیابی به صلح گسترده، عادلانه و پایدار در خاورمیانه کمک کند.» اسرائیل متعاقباً سفارت خود را تعطیل کرد و هیئتی را با هدف کمک به توسعه اقتصادی پاراگوئه لغو کرد. کمک خارجی.