payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بول کمک مالی کرد. زندگی شخصی. در سال ۱۹۰۲، کلارک با میبل دافیلد فاستر (زادهٔ ۱۸۸۰ – درگذشتهٔ ۱۹۰۳) ازدواج کرد. همسرش پس از تولد پسرشان، بر اثر ابتلا به بیماری سپتیسمی درگذشت. در سال ۱۹۰۷، کلارک با آلیس مک مأنوس (زادهٔ ۱۸۸۳ – درگذشتهٔ ۱۹۱۶) که بومی نوادا بود، ازدواج کرد. آن‌ها پس از ازدواج در اوایل دههٔ ۱۹۱۰ به لس‌آنجلس مهاجرت کردند. (شهر کلارک، نوادا به افتخار پدرش نام‌گذاری شده‌است). خانهٔ این زوج در بلوار آدامز و خیابان سیمارون در زمینی است که امروزه کتاب‌خانهٔ کلارک در آن قرار دارد. کلارک همچنین روابط
کلارک در آن قرار دارد. کلارک همچنین روابط عاشقانه‌ای با مردان داشت. در میان معشوقه‌هایش، هریسون پست بارز و برجسته بود. او مجموعه‌نامه‌های اسکار وایلد کلارک به لرد آلفرد داگلاس را رونویسی می‌کرد. کلارک همچنین مسئولیت طراحی داخلی کتاب‌خانهٔ کلارک را به هریسون پست سپرد. بر اساس گفتهٔ کارکنان کتابخانه، تصویر ۱۳ مرد برهنه روی سقف منقش کتابخانه، همگی سیمای هریسون پست داشتند. پست در عمارتی روبه‌روی خانهٔ کلارک در خیابان سیمارون زندگی می‌کرد. پس از مرگ کلارک، هریسون پست ثروت هنگفتی از او به میراث برد. مرگ. کلارک
پست ثروت هنگفتی از او به میراث برد. مرگ. کلارک در ۱۴ ژوئن ۱۹۳۴ در سالمون لیک، مونتانا چشم از جهان فروبست. او در مقبرهٔ خانوادگی که خود در جزیره‌ای در دریاچهٔ سیلوان واقع در قبرستان ابدی هالیوود ساخته بود، به خاک سپرده شد. هر دو همسر و پسر وی نیز در این مقبره دفن شده-اند.
ان‌جی‌سی ۴۰۳۸ () گروهی از گروه‌ها و خوشه‌های کهکشانی در صورت‌های فلکی کلاغ و پیاله است. این گروه ممکن است شامل ۱۳ تا ۲۷ کهکشان باشد. شناخته‌شده‌ترین کهکشان‌های این گروه، کهکشان‌های دوشاخک (زوج‌کهکشان برهم‌کنشی ان‌جی‌سی ۴۰۳۸ و ان‌جی‌سی ۴۰۳۹) هستند که یک جفت کهکشان برهم‌کنش شناخته‌شده هستند. اعضای گروه. جدول زیر کهکشان‌هایی را فهرست می‌کند که به‌طور مداوم به عنوان اعضای گروه در کاتالوگ کهکشان‌های نزدیک شناسایی شده‌اند.
پائولو رومانو (؛ درگذشت در ۱۴۷۰) مجسمه‌ساز و زرگر ایتالیایی اوایل دوران رنسانس بود. برخی آثار او امروزه در کلیسای سانت آندرئا دلا واله و موزه‌های واتیکان به نمایش درآمده است.
لورنتستو (؛ – ۱۵۴۱) معمار و مجسمه‌ساز ایتالیایی دوران رنسانس و از شاگردان رافائل بود. وی با خواهر جولیو رومانو، یکی دیگر از شاگردان رافائل ازدواج کرد. وی بعدها به همکاری رافائلو دا مونتلوپو یکی از پیکره‌های مقبرهٔ رافائل را در پانتئون ساخت و در بنای مقبره‌های کلمنت هفتم و لئون دهم مشارکت داشت. در اینجا وی ساختِ تندیس‌های فرعی رابه عهده داشت و ساختِ مجسمه اصلی به بارتولومئو باندینلی سپرده شد.
باسیل چارلز دیوی (; – ) نظامی اهل بریتانیا بود. او فرماندهی گروهی را بر عهده داشت که مسئولیت اصلی آن، پل زدن بر موانع اصلی مختلف در عملیات مارکت گاردن بود و بعدها فرمانده کالج علوم نظامی سلطنتی شد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است.
جان دالینگ (; ۱۷۳۱ – ۱۶ ژانویه ۱۷۹۸) نظامی اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود. او تحت فرماندهی جیمز ولف در ارتش بریتانیا خدمت کرد که در سال ۱۷۵۸ در خلیج سنت لارنس جنگید و در سال ۱۷۵۹ در نبرد دشت‌های آبراهام، کبک را از فرانسوی‌ها تصرف کرد. دالینگ از سال ۱۷۷۷ تا ۱۷۸۲ فرماندار جامائیکا و از سال ۱۷۸۴ تا ۱۷۸۶ فرمانده کل ارتش مدرس (قلعه سنت جورج) بود. او در سال ۱۷۷۶ به عنوان سرهنگ شصتمین پیاده‌نظام منصوب شد و پس از ارتقاء به درجه سپهبدی در سال ۱۷۸۲، در سال ۱۷۸۳ به عنوان سرهنگ سی و هفتمین پیاده‌نظام منصوب شد. در سال
سرهنگ سی و هفتمین پیاده‌نظام منصوب شد. در سال ۱۷۹۶ به درجه ژنرالی کامل ارتقا یافت و در ۱۱ مارس ۱۷۸۳ به عنوان بارونت «بروود در شهرستان ساری» منصوب شد.
ادگار ویلیام کاکس (؛ ۹ مه ۱۸۸۲ – ۲۶ اوت ۱۹۱۸) نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. او در بیشتر دوران جنگ جهانی اول، افسر ارشد اطلاعاتی در ستاد کل بریتانیا بود. او در اوت ۱۹۱۸، اندکی پس از موفقیت‌های آلمان در حمله بهاری که ارتش‌های متفقین را تا مسافت زیادی عقب راند، در شرایط مشکوکی هنگام شنا غرق شد. اگرچه رسماً یک تصادف بود، اما سوءظن به خودکشی در مورد مرگ او وجود داشت. وی برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (شوالیه) شده‌است.
جان فردریک بویس کومب (; – ) نظامی اهل بریتانیا بود. وی قبل و در طول جنگ جهانی دوم افسر ارتش بریتانیا بود. او دو بار به خاطر خدمتش در نبرد صحرای غربی، نشان خدمات ممتاز دریافت کرد، پیش از آنکه در آوریل ۱۹۴۱ اسیر شود و نزدیک به دو سال و نیم را به عنوان اسیر جنگی در ایتالیا بگذراند. او در سپتامبر ۱۹۴۳، زمانی که ایتالیا از نیروهای محور عقب‌نشینی کرد، آزاد شد و به خاک متفقین بازگشت و از اکتبر ۱۹۴۴ تا پایان جنگ، فرماندهی یک تیپ زرهی را بر عهده داشت. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
باسیل اوبری کود (; – ) افسر ارشد ارتش بریتانیا بود. او در طول جنگ جهانی دوم و بلافاصله پس از آن فرماندهی گردان، تیپ و لشکر را بر عهده داشت، اما بیشتر به عنوان فرمانده تیپ ۲۷ مشترک‌المنافع بریتانیا در طول جنگ کره شناخته می‌شود. پس از درگیری در کره، او فرماندهی لشکر دیگری را بر عهده داشت و سپس قبل از بازنشستگی، یک مقام ارشد اداری در ارتش داشت. در دوران بازنشستگی، او ارتباط خود را با ارتش ادامه داد و به عنوان سرهنگ هنگ سابق خود خدمت کرد و در نوشتن تاریخ رسمی بریتانیا از جنگ کره کمک کرد. او همچنین به عنوان
بریتانیا از جنگ کره کمک کرد. او همچنین به عنوان معاون ستوان ویلتشایر منصوب شد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است.
ویلیام هنری کلینتون (؛ ۲۳ دسامبر ۱۷۶۹ – ۱۵ فوریه ۱۸۴۶) نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. او افسر ارتش بریتانیا و سیاستمداری بود که در جنگ‌های انقلاب فرانسه، جنگ‌های ناپلئونی و جنگ‌های لیبرال حضور داشت. او همچنین نوه ادمیرال جورج کلینتون و برادر بزرگتر سپهبد سر هنری کلینتون بود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
چارلز منسفیلد کلارک (; – ) نظامی و سیاست‌مدار اهل بریتانیا بود. او افسر ارتش بریتانیا بود که از سال ۱۹۰۳ تا ۱۹۰۷ فرماندار مالت بود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان سلطنتی ویکتوریایی شده‌است.
جان چارتریس (; – ) نظامی اهل بریتانیا بود. او افسر ارتش بریتانیا بود. در طول جنگ جهانی اول، از سال ۱۹۱۵ تا ۱۹۱۸ رئیس اطلاعات ستاد کل نیروهای اعزامی بریتانیا بود. در اواخر عمر، او نماینده حزب اتحادگرا در پارلمان از حوزه انتخابیه دامفریشایر بود.
نگارخانه اینترنتی هنر () یک گالری هنری مجازی اینترنتی است که در آن این نمایشگاه هنرهای بصری تاریخی اروپا را به نمایش می‌گذارد که عمدتاً مربوط به دوره‌های باروک، گوتیک و رنسانس است که برای استفاده آموزشی و شخصی در دسترس است. در این وبگاه بیش از ۴۸٬۶۰۰ اثر هنری از بیش از ۴٬۰۰۰ هنرمند موجود است که به همراه اطلاعاتی دربارهٔ اثر و خالق آن در یک پایگاه داده قابل جستجو ارائه شده‌است. بیشتر آثار به‌نمایش درآمده در این وبگاه مشمول حق تکثیر نمی‌شود؛ چرا که اثر پیش از سال ۱۹۰۰ خلق شده یا صاحب اثر بسیار پیش‌تر از ۱۹۰۰
سال ۱۹۰۰ خلق شده یا صاحب اثر بسیار پیش‌تر از ۱۹۰۰ به‌دنیا آمده‌است.
لرد فردریک کاوندیش (؛ اوت ۱۷۲۹ – ۲۱ اکتبر ۱۸۰۳) فیلد مارشال ارتش بریتانیا بود. او سیاستمدار حزب ویگ بود. پس از خدمت به عنوان دستیار دوک کامبرلند در آلمان در مراحل اولیه جنگ هفت ساله، او تحت فرماندهی چارلز اسپنسر، سومین دوک مارلبورو، در حمله به سنت مالو خدمت کرد و سپس در حمله به شربورگ شرکت داشت. کاوندیش در طول عملیات مجدد پس از نبرد فاجعه‌بار سنت کاست، فرماندهی گارد عقب را بر عهده داشت و به اسارت درآمد. پس از آزادی، شاهزاده فردیناند از برانسویک فرماندهی یک تیپ از سواره‌نظام را به او سپرد که او آن را در ژوئن
از سواره‌نظام را به او سپرد که او آن را در ژوئن ۱۷۶۲ به پیروزی در نبرد ویلهلمستال رساند.
رابین مکدونالد کارنگی (; – ) نظامی اهل بریتانیا بود. او افسر ارشد ارتش بریتانیا بود که به سمت وزیر ارتش منصوب شد. او در آسایشگاه سالزبری با آرامش درگذشت. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است.
تامپسون کپر (؛ ۲۰ اکتبر ۱۸۶۳ – ۲۷ سپتامبر ۱۹۱۵ (aged 51)) نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. او افسر ارشد ارتش بریتانیا بود که در جنگ دوم بوئر حضور داشت و در طول جنگ جهانی اول فرمانده یک لشکر بود. در نبرد لوس در سال ۱۹۱۵، کاپر هنگام شناسایی خط مقدم در جریان حمله لشکر خود به مواضع آلمان، توسط یک تک تیرانداز مورد اصابت گلوله قرار گرفت. او روز بعد در یک ایستگاه پاکسازی تلفات بر اثر جراحات وارده به هر دو ریه درگذشت. قبر او در گورستان عمومی لیلرز در همان نزدیکی است. کاپر افسری فعال و پرانرژی بود
در همان نزدیکی است. کاپر افسری فعال و پرانرژی بود که تنها شش ماه قبل از مرگش در یک انفجار تصادفی نارنجک زخمی شده بود. کمی قبل از این زخم، او توسط پادشاه جورج پنجم به خاطر خدمتش در فرماندهی لشکر خود در طول نبرد اول ایپر، به مقام شوالیه مفتخر شده بود. فیلد مارشال سر جان فرنچ در مورد مرگ او اظهار داشت: «او یک رهبر بسیار برجسته و توانمند بود و مرگ او به شدت احساس خواهد شد.» او همچنین یک مورخ نظامی مشتاق بود و مقالات جمع‌آوری شده او در حال حاضر در مرکز بایگانی نظامی لیدل هارت در کالج کینگ لندن نگهداری می‌شود.
نظامی لیدل هارت در کالج کینگ لندن نگهداری می‌شود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده است.
ریچارد ساویج، چهارمین ارل ریورز (; ca. 1654 – 18 august ) نظامی و سیاست‌مدار اهل پادشاهی انگلستان بود. او افسر ارشد ارتش در ارتش انگلیس و سپس بریتانیا بود. پسر دوم توماس سویج، ارل سوم ریورز و همسر اولش الیزابت اسکروپ، سویج پس از مرگ برادر بزرگترش توماس در سال ۱۶۸۰، ویسکونت کولچستر لقب گرفت و تا زمان مرگ پدرش، ارل سوم، در سال ۱۶۹۴، با این عنوان منصوب می‌شد. سویج به عنوان سرلشکر مهمات و پاسبان برج خدمت کرد و برای مدت کوتاهی به جای جیمز باتلر، دوک دوم اورموند، تا زمان مرگش در سال ۱۷۱۲، فرمانده کل قوا بود.
جورج آگوستوس هربرت، یازدهمین ارل پمبروک (؛ ۱۰ سپتامبر ۱۷۵۹ – ۲۶ اکتبر ۱۸۲۷) نظامی و سیاست‌مدار اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود. هربرت پس از ترک هارو، در سال ۱۷۷۵ به عنوان پرچمدار در دوازدهمین هنگ پیاده منصوب شد و طی پنج سال بعد به همراه کشیش ویلیام کاکس و کاپیتان جان فلوید به سراسر قاره سفر کرد و از فرانسه، اتریش، اروپای شرقی، روسیه و ایتالیا بازدید کرد. هربرت در سال ۱۷۷۸ به درجه کاپیتانی در هنگ ۷۵ پیاده ارتقا یافت و بعداً در همان سال به اولین دراگون سلطنتی منتقل شد. در سال ۱۷۸۱، او به هنگ ۲۲ دراگون منتقل شد
شد. در سال ۱۷۸۱، او به هنگ ۲۲ دراگون منتقل شد و سال بعد به درجه سرهنگ دومی در گارد ۲ دراگون ارتقا یافت. در آغاز جنگ‌های انقلاب فرانسه، هربرت در فلاندرز درگیر شد، جایی که فرماندهی گارد ۲۳ دراگون را بر عهده داشت و با نیروهای پروس و اتریش ارتباط برقرار می‌کرد. او همچنین در محاصره والنسین (۱۷۹۳) فعال بود و در اواخر همان سال یک پست دشمن را در هوندسلویت، نزدیک دانکرک، تصرف کرد.
هنری اسپنسر پالمر (؛ ۳۰ آوریل ۱۸۳۸ – ) مهندس نقشه‌برداری، نظامی و سیاستمدار اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. او افسر ارتش بریتانیا بود که به خاطر کارش در توسعه بندر یوکوهاما در امپراتوری ژاپن به عنوان مشاور خارجی دولت ژاپن شناخته می‌شود.
هنری هربرت، دهمین ارل پمبروک (; – ) یک افسر نظامی، سیاستمدار و درباری بریتانیایی بود که از سال ۱۷۶۱ تا ۱۷۶۳ به عنوان لرد خوابگاه خدمت می‌کرد. او به خاطر مهارتش در آموزش اسب‌سواری مشهور بود. کشتی معروف کاپیتان جیمز کوک، اچ‌ام‌اس اندیور، که قبلاً ام‌اس ارل پمبروک نام داشت، در سال ۱۷۶۵ به آب انداخته شد و به نام دهمین ارل نامگذاری شد.
جورج نوجنت، بارونت اول (; – ) فیلد مارشال ارتش بریتانیا بود. پس از حضور به عنوان افسر جزء در جنگ انقلاب آمریکا، در طول لشکرکشی فلاندرز، در کنار گارد کلداستریم تحت فرماندهی دوک یورک جنگید. سپس فرماندهی داوطلبان باکینگهام‌شایر را در عملیات سنت آندریا و تویل در رودخانه وال بر عهده داشت و در عقب‌نشینی فاجعه‌بار از راین شرکت کرد. او به فرماندهی ناحیه شمالی ایرلند رسید و در این سمت نقش مهمی در آرام کردن مردم بلفاست در طول شورش ایرلند ایفا کرد و سپس آجودان کل در ایرلند شد. او فرماندار جامائیکا، فرمانده ناحیه غربی
شد. او فرماندار جامائیکا، فرمانده ناحیه غربی در انگلستان، فرمانده ناحیه کنت در انگلستان و در نهایت فرمانده کل قوا در هند شد.
ویلیام دوتی مورگان (؛ ۱۵ دسامبر ۱۸۹۱ – ۱۳ مه ۱۹۷۷) نظامی اهل بریتانیا بود. او افسر ارتش بریتانیا بود. در طول جنگ جهانی دوم، او به عنوان رئیس ستاد فیلد مارشال هارولد الکساندر خدمت کرد و بعداً به عنوان فرمانده عالی متفقین در صحنه عملیات مدیترانه جانشین او شد. وی برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده‌است.
ویلیام رید (؛ ۲۵ آوریل ۱۷۹۱ – ) نظامی اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود. او فرماندار برمودا (۱۸۳۹–۱۸۴۶)، جزایر ویندوارد بریتانیا (۱۸۴۶–۱۸۴۸) و مالت (۱۸۵۱–۱۸۵۸) بود. رید کتابخانه ملی برمودا را در سال ۱۸۳۹ تأسیس کرد. وی برندهٔ جوایزی همچون همکار انجمن سلطنتی شده است.
زندگی برجسته‌ترین نقاشان، پیکرتراشان و معماران () مجموعه‌ای از زندگی‌نامه‌های هنرمندان است که توسط نقاش و معمار ایتالیایی قرن شانزدهم، جورجو وازاری نوشته‌شده‌است و «شاید معروف‌ترین و حتی امروزه، پرخواننده‌ترین اثر ادبی قدیمی دربارهٔ هنر» است، و آن را «یکی از تأثیرگذارترین نوشته‌های رنسانس ایتالیایی در مورد هنر»، و «اولین کتاب مهم در تاریخ هنر» می‌دانند. وازاری این اثر را در دو نسخه گوناگون منتشر کرد که تفاوت‌های اساسی بین آنها وجود داشت. نسخهٔ اول، دو جلدی و در ۱۵۵۰ میلادی؛ و نسخهٔ دوم، سه جلدی و در ۱۵۶۸
و در ۱۵۵۰ میلادی؛ و نسخهٔ دوم، سه جلدی و در ۱۵۶۸ منتشر شد (که معمولاً این چاپ دوم، ترجمه و به آن اشاره می‌شود). یکی از تغییرات مهم، افزایش توجه به هنر ونیزی در ویرایش دوم بود، حتی اگر وازاری همچنان مورد انتقاد قرار گرفت و از آن زمان تاکنون به دلیل تأکید بیش از حد بر هنر زادگاهش فلورانس مورد انتقاد قرار گرفته‌است. این کتاب در ایران با عنوان «زندگی هنرمندان» ترجمه و توسط انتشارات سوره مهر منتشر شده‌است.
جمهوری سوسیالیستی خودمختار نخجوان شوروی (آذربایجانی: , , (به آذربایجانی: , ، ) یک جمهوری خودمختار درون اتحاد جماهیر آذربایجان شوروی بود که خود یک جمهوری در داخل اتحاد جماهیر شوروی بود. این جمهوری خودمختار در ۱۶ مارس ۱۹۲۱ تشکیل شد و در ۹ فوریه ۱۹۲۴ بخشی از آذربایجان شوروی شد. اولین پرچم نخجوان شوروی در سال ۱۹۳۷ معرفی شد و حاوی متن آذربایجانی و ارمنی بود. در دهه ۱۹۴۰، زمانی که الفبای لاتین آذربایجانی با سیریلیک جایگزین شد، پرچم قبلی با پرچم شوروی با متن سیریلیک آذربایجانی "Нахчыван МССР " به رنگ طلایی و نوار
آذربایجانی "Нахчыван МССР " به رنگ طلایی و نوار آبی تیره در امتداد فس جایگزین شد. در سال ۱۹۹۰ این جمهوری به جمهوری خودمختار نخجوان در جمهوری آذربایجان تبدیل شد. تاریخ. جنگ و انقلاب. در سال‌های پایانی جنگ جهانی اول، نخجوان صحنه خونریزی بین ارمنی‌ها و آذربایجانی‌ها بود که هر دو ادعای مالکیت این منطقه را داشتند. تا سال ۱۹۱۴، جمعیت ارمنی‌ها اندکی به ۴۰ درصد کاهش یافت، در حالی که جمعیت آذری‌ها به حدود ۶۰ درصد افزایش یافت. پس از انقلاب فوریه ۱۹۱۷، منطقه تحت اختیار کمیته ویژه ماورای قفقاز دولت موقت روسیه و
اختیار کمیته ویژه ماورای قفقاز دولت موقت روسیه و متعاقباً جمهوری کم دوام فدرال دموکراتیک ماوراء قفقاز در سال ۱۹۱۸ قرار گرفت. هنگامی که این جمهوری در ماه مه ۱۹۱۸ منحل شد، نخجوان، قره باغ کوهستانی، زنگزور (امروزه استان سیونیک ارمنستان و بخشی از استان وایوتس دزور) و قزاق به شدت بین دولت‌های تازه تأسیس و کم دوام جمهوری دمکراتیک ارمنستان (DRA) و جمهوری دموکراتیک آذربایجان (ADR) مورد مناقشه قرار گرفتند. در ژوئن ۱۹۱۸، این منطقه به اشغال عثمانی درآمد. عثمانی‌ها ۱۰۰۰۰ ارمنی را قتل‌عام کردند و ۴۵ روستای آنها را با
ارمنی را قتل‌عام کردند و ۴۵ روستای آنها را با خاک یکسان کردند. بر اساس شرایط آتش‌بس مودروس، عثمانی‌ها موافقت کردند که نیروهای خود را از ماوراء قفقاز خارج کنند تا راه را برای حضور نظامی آتی بریتانیا باز کنند. تحت اشغال بریتانیا، سر الیور واردروپ، کمیسر ارشد بریتانیا در قفقاز جنوبی، پیشنهادی مرزی را برای حل مناقشه ارائه کرد. به اعتقاد واردروپ، ادعاهای ارامنه علیه آذربایجان نباید فراتر از مرزهای اداری استان ایروان سابق (که تحت حاکمیت امپراتوری روسیه پیشین نخجوان را در بر می‌گرفت) فراتر رود، در حالی که
نخجوان را در بر می‌گرفت) فراتر رود، در حالی که آذربایجان باید به استان‌های باکو و الیزابتپل محدود می‌شد. این پیشنهاد هم از سوی ارامنه (که نمی‌خواستند از ادعای خود در قزاق، زنگزور و قره باغ کوهستانی دست بکشند) و هم از سوی آذری‌ها (که دست کشیدن از ادعای خود در مورد نخجوان را غیرقابل قبول می‌دانستند) رد شد. با ادامه اختلافات بین هر دو کشور، به زودی آشکار شد که صلح شکننده تحت اشغال بریتانیا دوام نخواهد آورد. در دسامبر ۱۹۱۸، جعفرگولو خان نخجوانسکی با حمایت حزب مساوات آذربایجان، جمهوری ارس را در آویزد نخجوان از
آذربایجان، جمهوری ارس را در آویزد نخجوان از استان ایروان سابق که توسط واردروپ به ارمنستان واگذار شده بود، اعلام کرد. دولت ارمنستان دولت جدید را به رسمیت نشناخت و نیروهای خود را برای تسلط بر آن به منطقه فرستاد. این درگیری به زودی به جنگ خشونت‌آمیز ارس تبدیل شد. با این حال، در اواسط ژوئن ۱۹۱۹، ارمنستان موفق شد کنترل نخجوان و کل قلمرو جمهوری خودخوانده را برقرار کند. سقوط جمهوری ارس باعث تهاجم ارتش منظم آذربایجان شد و در پایان ماه ژوئیه، نیروهای ارمنی مجبور شدند شهر نخجوان را به آذری‌ها رها کنند. باز هم
شدند شهر نخجوان را به آذری‌ها رها کنند. باز هم خشونت‌های بیشتری شروع شد و حدود ده هزار ارمنی کشته شدند و چهل و پنج روستای ارمنی ویران شدند. در همین حال، انگلیسی‌ها که از اوضاع احساس ناامیدی و نسبت به حفظ کنترل بر منطقه خود را ناتوان می‌دیدند، در اواسط سال ۱۹۱۹ تصمیم به عقب‌نشینی از منطقه گرفتند. با این حال، جنگ بین ارمنی‌ها و آذری‌ها ادامه داشت و پس از یک رشته درگیری که در سراسر منطقه نخجوان رخ داد، توافق آتش‌بس منعقد شد. با این حال، آتش‌بس کوتاه مدت دوام آورد و در اوایل مارس ۱۹۲۰، درگیری‌های بیشتری،
آورد و در اوایل مارس ۱۹۲۰، درگیری‌های بیشتری، عمدتاً در قره باغ، بین ارامنه قره باغ و ارتش منظم آذربایجان درگرفت. این امر باعث درگیری در مناطق دیگر با جمعیت مختلط از جمله نخجوان شد. شوروی سازی. در ژوئیه ۱۹۲۰، ارتش سرخ یازدهم شوروی به این منطقه حمله و آن را اشغال کرد و در ۲۸ ژوئیه جمهوری سوسیالیستی خودمختار شوروی نخجوان را با «روابط نزدیک» با جمهوری آذربایجان شوروی اعلام کرد. در نوامبر، در آستانه تصرف ارمنستان، بلشویک‌ها برای جلب حمایت عمومی، قول دادند که نخجوان را به همراه قره باغ و زنگزور به ارمنستان
نخجوان را به همراه قره باغ و زنگزور به ارمنستان اختصاص دهند. این امر زمانی محقق شد که نریمان نریمانوف، رهبر آذربایجان بلشویکی، اعلامیه ای را در جشن «پیروزی قدرت شوروی در ارمنستان» صادر کرد و اعلام کرد که نخجوان و زنگزور باید به عنوان نشانه ای از حمایت مردم آذربایجان از مبارزه ارمنستان علیه دولت سابق جمهوری دمکراتیک ارمنستان به مردم ارمنستان اهدا شود. ولادیمیر لنین، اگرچه از این اقدام به عنوان «برادری عظیم شورویانه» که در آن «مرزها در میان خانواده مردم شوروی معنی ندارد» استقبال کرد، اما با این طرح موافقت
معنی ندارد» استقبال کرد، اما با این طرح موافقت نکرد و در عوض خواستار مشورت با مردم نخجوان در یک همه‌پرسی شد. بر اساس ارقام رسمی این همه‌پرسی که در آغاز سال ۱۹۲۱ برگزار شد، ۹۰ درصد از جمعیت نخجوان می‌خواستند «با حقوق جمهوری خودمختار» در جمهوری آذربایجان شوروی قرار گیرند. تصمیم برای تبدیل نخجوان به عنوان بخشی از آذربایجان امروزی در ۱۶ مارس ۱۹۲۱ در معاهده مسکو بین روسیه بلشویستی و ترکیه تثبیت شد. قرارداد بین روسیه شوروی و ترکیه همچنین خواستار الحاق آویزد سابق شرور-درالگز (که دارای اکثریت قاطع آذری بود) به
شرور-درالگز (که دارای اکثریت قاطع آذری بود) به نخجوان بود، که به ترکیه اجازه داد تا با جمهوری آذربایجان شوروی مرز مشترک داشته باشد. این قرارداد در ۲۳ اکتبر در معاهده قارص مجدداً تأیید شد. بنابراین، در ۱۶ مارس ۱۹۲۱ جمهوری خودمختار نخجوان شوروی تأسیس شد. در ۹ فوریه ۱۹۲۴، اتحاد جماهیر شوروی به‌طور رسمی نخجوان شوروی را تحت صلاحیت جمهوری آذربایجان شوروی قرار داد. قانون اساسی آن در ۱۸ آوریل ۱۹۲۶ به تصویب رسید. بزرگداشت. در سال ۲۰۰۸، بانک ملی آذربایجان یک جفت سکه یادبود طلا و نقره برای هشتاد و پنجمین سالگرد ایجاد
طلا و نقره برای هشتاد و پنجمین سالگرد ایجاد جمهوری خودمختار شوروی سوسیالیستی نخجوان ضرب کرد.
افسرالملوک عاملی (متولد ۱۳۰۹ هجری قمری) شاعر زن ایرانی بود. زندگی‌نامه. او در مشهد در سال ۱۳۰۹ هجری قمری به‌دنیا آمد. پدرش میرزا اسماعیل خان مستوفی شیرازی، ملقب به «اعتصام الممالک»، در آن زمان کارگزار خراسان بود. افسرالملوک از کودکی شعر می‌گفت و در جوانی با میرزا حبیب‌الله خان عاملی ازدواج کرد که از نوادگان شیخ بهایی بود. آثار ادبی. مهم‌ترین کتاب افسرالملوک، «کوروش‌نامه» است که سرودن آن در پنجاه سالگی آغاز کرد، اما به علت بیماری و مرگ، هرگز پایان نیافت و او تنها دورهٔ زمانی حکومت سلاطین ماد تا بر تخت نشستن
تنها دورهٔ زمانی حکومت سلاطین ماد تا بر تخت نشستن خشایارشا را توانست به نظم دربیاورد. منبع خلق کوروش‌نامه، کتاب «تاریخ مختصر ایران باستان» تألیف مشیرالدوله پیرنیا بوده‌است.
داویده ماسا (متولد ۱۵ ژوئیه ۱۹۸۱) داور اهل ایتالیا است که در سری آ این کشور سوت می‌زند. از سال ۲۰۱۴ در فهرست داوران فیفا قرار گرفته و به عنوان داور رده اول یوفا نیز رتبه‌بندی شده‌است. حرفه داوری. ماسا داوری در سال ۲۰۱۱ در سری آ را آغاز کرد. اولین بازی او به عنوان داور در ۲۳ ژانویه ۲۰۱۱ بین فیورنتینا و لچه بود. در سال ۲۰۱۴، او در فهرست داوران فیفا قرار گرفت. او اولین بازی بین‌المللی بزرگسالان خود را در ۸ ژوئن ۲۰۱۵ بین ترکیه و بلغارستان قضاوت کرد. او برای قضاوت در سوپر جام فوتبال ایتالیا ۲۰۱۷ بین یوونتوس و
در سوپر جام فوتبال ایتالیا ۲۰۱۷ بین یوونتوس و لاتزیو انتخاب شد. همچنین او فینال جام حذفی فوتبال ایتالیا ۲۰۲۱ را که میان یوونتوس و اتالانتا برگزار شد را سوت زد. ماسا به عنوان داور مسابقات جام ملت‌های اروپا فوتبال زیر ۱۹ سال ۲۰۱۷ در گرجستان و جام جهانی فوتبال زیر ۲۰ سال ۲۰۱۹ در لهستان انتخاب شد. او همچنین مسابقات لیگ ستارگان قطر ۱۷–۲۰۱۶ و لیگ برتر مصر ۱۸–۲۰۱۷ و همچنین سوپر لیگ فوتبال یونان ۲۳–۲۰۲۲ را قضاوت کرده‌است.
استیو وایت ( ; – ) موسیقی‌دان و نوازنده ساکسوفون و کلارینت در سبک جاز ارمنی‌تبار اهل ایالات متحده آمریکا مستقر در لس آنجلس بود که آلبوم‌هایی در دهه ۱۹۵۰ میلادی را توسط آتلانتیک رکوردز، پاسیفیک جاز و ناک‌ترن رکوردز تهیه نمود. زندگی‌نامه. وی با نام اصلی استیون گایلرد گورابیان ( ) در ۲۰ نوامبر ۱۹۲۵ در فرزنو، کالیفرنیا به دنیا آمد ] شد. وی در ۲۱ دسامبر ۲۰۰۵ در سن ۸۰ سالگی در [[بربنک، کالیفرنیا]] درگذشت منابع. [[رده:درگذشتگان ۲۰۰۵ (میلادی)]] [[رده:زادگان ۱۹۲۵ (میلادی)]] [[رده:ساکسوفون‌نوازان بیباپ]]
۱۹۲۵ (میلادی)]] [[رده:ساکسوفون‌نوازان بیباپ]] [[رده:موسیقی‌دانان ارمنی‌تبار اهل ایالات متحده آمریکا]] [[رده:موسیقی‌دانان اهل بربنک، کالیفرنیا]] [[رده:موسیقی‌دانان اهل فرزنو، کالیفرنیا]] [[رده:موسیقی‌دانان جاز اهل کالیفرنیا]] [[رده:موسیقی‌دانان سده ۲۰ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا]] [[رده:موسیقی‌دانان مرد سده ۲۰ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا]] [[رده:نوازندگان ساکسوفون سده ۲۰ (میلادی)]] [[رده:هنرمندان آتلانتیک رکوردز]]
مایک ماکسودیان ( ؛ زادهٔ ) بازیکن بیس‌بال در پست گیرنده ارمنی‌تبار اهل ایالات متحده آمریکا است. باشگاهی. از باشگاه‌هایی که وی در آن بازی کرده‌است می‌توان به تورنتو بلو جیز، مینه‌سوتا توئینز و شیکاگو کابز اشاره کرد. زندگی‌نامه. وی در ۲۸ مه ۱۹۶۶ در بلویل، ایلینوی به دنیا آمد و از فارغ‌التحصیل گشت.
آرلن ووسکی آواکیان (؛ ؛ زادهٔ ) تاریخ‌نگار، نویسنده و پژوهشگر ارمنی‌تبار اهل ایالات متحده آمریکا در زمینه‌های مطالعات زنان و تاریخچه تغذیه است. زندگی‌نامه. وی در ۴ مه ۱۹۳۹ به دنیا آمد و از دانشگاه ماساچوست در امهرست فارغ‌التحصیل گشت. وی هیئت علمی دانشگاه ماساچوست در امهرست نیز می‌باشد.
نانسی جین گریگوریان (؛ ؛ زادهٔ ) روزنامه‌نگار، پدیدآور ارمنی‌تبار اهل ایالات متحده آمریکا است که رمان‌های "زابل" (۱۹۹۸)، "رویاهای نان و آتش" (۲۰۰۳) و "تمامی نور وجود داشت" (۲۰۱۳) را خلق نموده است. زندگی‌نامه. وی در ۱۹ سپتامبر ۱۹۶۰ در واترتاون، ماساچوست از پدری ارمنی (ادوارد ال. گریگوریان) و مادری فرانسوی-کانادایی (ایرنه) به دنیا آمد و در سال ۱۹۸۲ از کالج دارتموث و در سال ۱۹۸۷ با مدرک کارشناسی ارشد هنرهای زیبا از دانشگاه کلمبیا فارغ‌التحصیل گشت. وی همسر جیمز شیمس می‌باشد. وی هم اکنون در نیویورک زندگی می‌کند.
مایک ملکونیان (؛ ؛ ) نویسنده، و مربی (دانشگاه) ارمنی‌تبار اهل ایالات متحده آمریکا است. زندگی‌نامه. وی در ویسالیا، کالیفرنیا به دنیا آمد و با مدرک پی‌اچ‌دی در رشته فلسفه از دانشگاه ماساچوست در امهرست فارغ‌التحصیل گشت. مونته ملکونیان برادر وی بود. وی کتابی درباره جزئیات زندگی برادر خویش مونته و نقشش در مبارزه برای استقلال ارمنستان در دهه 1990 به رشته تحریر درآورده است. منابع. مارکار ملکونیان
داویت خردیان (؛ ؛ زادهٔ ) رمان‌نویس، شاعر، زندگی‌نامه‌نویس، نشر، ویراستاری اهل ایالات متحده آمریکا که به خاطر نگارش کتاب «جاده‌ای از خانه» که بر اساس کودکی مادرش نوشته شده شناخته شده‌است. زندگی‌نامه. وی در ۱۷ دسامبر ۱۹۳۱ در ریسین، ویسکانسین از والدینی به نام‌های ورون دوهمجیان (۱۹۰۸–۱۹۸۱) و ملکون خردیان (۱۸۹۱ – ۱۹۵۸) که نجات‌یافتگان از نسل‌کشی ارمنی‌ها بود «به دنیا آمد وی یک خواهر به نام ویرجینیا (زاده ۱۹۴۳) دارد؛ و از فارغ‌التحصیل شد.» وی با نونی هوگروگیان ازدواج نمود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون شده‌است.
نمود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون شده‌است. وی در فعالیت می‌کند.
مادام بی (؛ ؛ – ) خواننده و مربی بوکس ارمنی‌تبار اهل ایالات متحده آمریکا بود. زندگی‌نامه. وی با نام اصلی هرانوش سیدکی بی () در ۱۸۸۱ در کنستانتینوپل به دنیا آمد و از فارغ‌التحصیل گشت. وی در ۳۰ ژانویهٔ ۱۹۴۲ در سن ۶۱ سالگی درگذشت
چاک فیلیپس ( ؛ ) روزنامه‌نگار تحقیقی و موسیقی و نویسنده موسیقی ارمنی‌تبار اهل ایالات متحده آمریکا بود. زندگی‌نامه. وی در ۱۵ اکتبر ۱۹۵۲ در دیترویت به دنیا آمد و بزرگ شد و در ۱۹ سالگی به لس آنجلس نقل مکان نمود. وی در سال ۱۹۸۹با مدرک بی‌ای در رشته روزنامه‌نگاری از دانشگاه ایالتی کالیفرنیا، لانگ بیچ فارغ‌التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون جایزه پولیتزر، ، جایزه و جایزه باشگاه مطبوعاتی لس آنجلس شد.
موشغ یکم مامیکونیان (؛ ؛ ) فرد نظامی اهل ارمنستان بزرگ، از دودمان مامیکونیان و پسر واساک مامیکونیان بود. زندگی‌نامه. تاریخ تولد وی نامعلوم است. وی در ۳۷۷/۸ میلادی به فرمان وارازدات اعدام شد.
کالینیکوس ( ؛ ) نجیب‌زاده ارمنی-یونانی-مادی‌تبار اهل پادشاهی کوماژن بود که در سده اول میلادی می‌زیست. پیشینه. او تبار ارمنی، یونانی و مادی داشت. از طریق جدش از کوماژن، ملکه لائودیس هفتم تئا، که مادر پادشاه آنتیوخوس اول تئوس کوماژن بود، او از نوادگان مستقیم پادشاهی یونانی سوریه، امپراتوری سلوکی، بود. نام اصلی کالینیکوس احتمالاً گایوس جولیوس میتریداتس کالینیکوس بود. او احتمالاً به افتخار جدش، پادشاه میتریداتس اول کالینیکوس، که پدر پادشاه آنتیوخوس اول تئوس کوماژن بود، نامگذاری شده است. کالینیکوس دومین نفر در
بود، نامگذاری شده است. کالینیکوس دومین نفر در خانواده سلطنتی کوماژن است که این نام را دارد، اما او به سادگی با نام کالینیکوس شناخته می‌شود. او به احتمال زیاد در ساموساتا، پایتخت پادشاهی کوماژن، متولد، بزرگ و تحصیل کرده است. مادرش حدود سال ۵۲ میلادی درگذشت و پدرش او را بزرگ کرد. متأسفانه، اطلاعات بیشتری در مورد برادر بزرگتر و خواهر کوچکترش نسبت به کالینیکوس در دست است. در سال ۷۲ میلادی، لوسیوس کائسنیوس پائتوس، فرماندار رومی سوریه، نامه‌هایی خطاب به وسپاسیان نوشت و آنتیوخوس چهارم، اپیفان و کالینیکوس را به