payamvha/North_RAG huggingface dataset:
فاطمیان بود — و در سال ۱۱۱۹ به‌طور منظم به آن سوی رود اردن حمله کردند. از میان دولت‌های صلیبی، کنت‌نشین ادسا شمالی‌ترین و همچنین ضعیف‌ترین و کم‌جمعیت‌ترین دولت صلیبی در اراضی مقدس بود. به همین دلیل ادسا توسط دولت‌های مسلمانِ اطراف — که تحت فرمانروایی آل اَرتُق، دانشمندیان و ترکان سلجوقی قرار داشتند — مکرراً تحت حمله قرار می‌گرفت. کُنت بالدوین دوم و کُنت بعدی کُنت ژوسْلین، که پس از شکست‌شان در نبرد حَرّان در سال ۱۱۰۴ اسیر شده بودند برای دومین بار، هر دو در سال ۱۱۲۲ اسیر شدند. اگرچه نیروی کنت‌نشین ادسا پس از
۱۱۲۲ اسیر شدند. اگرچه نیروی کنت‌نشین ادسا پس از نبرد اَعْزاز در سال ۱۱۲۵ تاحدودی بهبود یافت، اما ژوسلین در نبردی در سال ۱۱۳۱ کشته شد. جانشین او ژوسلین دوم مجبور به ایجاد اتحاد نظامی با امپراتوری بیزانس شد؛ اما در سال ۱۱۴۳، امپراتور بیزانس ژان دوم و پادشاه اورشلیم فولْک هردو درگذشتند. از طرفی ژوسلین که با کُنت طرابلس و شاهزادهٔ انطاکیه درگیر بود، ادسا را بدون هیچ متحد قدرتمندی رها کرد. اختلافات میان کنت ادسا با کنت طرابلس و شاهزاده انطاکیه و همچنین مرگ ناگهانی فولک، موقعیت مناسبی برای اتابک زنگی موصل فراهم
فولک، موقعیت مناسبی برای اتابک زنگی موصل فراهم کرد تا بتواند جنگ خود را علیه دشمنانش و صلیبیون آغاز کند. عمادالدین زنگی فرزند آق سَنقر الحاجِب، فرمانده ترک و حاکم حلب در دورهٔ ملکشاه سلجوقی، بود که در سال ۱۰۹۴ به جرم خیانت توسط تتش به قتل رسید. عمادالدین که در آن ایام که ۱۰ سال بیشتر نداشت، به موصل رفت و کربغُا، اتابک موصل، سرپرستی او را برعهده گرفت و او را بزرگ کرد. پس از مرگ کربغا در سال ۱۱۰۲ و آغاز جنگ میان اتابکان سلجوقی جزیره و شام بر سر موصل، عمادالدین توانست بر سایر رقبا پیروز شود و کنترل موصل را در
توانست بر سایر رقبا پیروز شود و کنترل موصل را در سال ۱۱۲۷ دست بگیرد. پس از موصل، زنگی توانست کنترل حلب (۱۱۲۸) و حماة (۱۱۳۰) را دست بگیرد تا توجه او به دمشق معطوف شود. تلاش‌های مکرر او برای فتح دمشق با شکست روبه‌رو شد اما حملات او تلفات سنگینی به شهر دمشق وارد کرد. به علت ضعف ناشی از حملات مکرر امیر زنگی، سقوط دمشق محتمل به نظر می‌رسید. در این شرایط اتابک دمشق، معین‌الدین اُنُر، که نگران سقوط دمشق بود، سفیر خود، اُسامة بن مُنْقِذ، را به اورشلیم فرستاد تا بتواند حمایت و کمک صلیبیون را برای مقابله با خطر زنگی
حمایت و کمک صلیبیون را برای مقابله با خطر زنگی جلب کند. پادشاه اورشلیم که نمی‌خواست شاهد توسعهٔ قدرت زنگی به قلمروی لاتین باشد، با اتحاد میان اورشلیم و دمشق موافقت کرد. عمادالدین زنگی که این اتحاد را مانعی برای رسیدن به دمشق می‌دید، توجه خود را معطوف امور بین‌النهرین و جزیره کرد تا تهدید او موقتاً خاموش شود. پس از فتح حلب توسط عمادالدین زنگی، ارتقیان (آل ارتق) همچون اتابکان دمشق نگران توسعه‌طلبی بیش از پیش زنگیان در شام و جزیره شوند. آنها که پیشتر دشمن صلیبیون بودند و توانسته بودند آنها را در نبردهایی
صلیبیون بودند و توانسته بودند آنها را در نبردهایی همچون نبرد حَرّان و دشت خون شکست دهند، پس از غارت کنت‌نشین ادسا در ۱۱۲۰، سرانجام با صلیبیون صلح کردند. این شرایط سبب شد تا در اواخر سال ۱۱۴۴، قرا ارسلان، بیگ حِصن کَیفا، ـ که از نوادگان سُکمان بود ـ با ژوسلین دوم کنت ادسا متحد شود تا با همراهی یکدیگر جنگی را علیه حلب آغاز کنند. با توافق طرفین، ژوسلین به همراه نیروهایش از ادسا خارج و عازم تل باشر شد تا به نیروهای ارتقی بپیوندد. عمادالدین که در این زمان به واسطهٔ شرایط دولت‌های صلیبی برتری نسبی در شام داشت،
شرایط دولت‌های صلیبی برتری نسبی در شام داشت، با اطلاع از حرکت ژوسلین و نیروهایش به سمت تل باشر، به سرعت عازم ادسا شد و این شهر را در ۲۸ نوامبر ۱۱۴۴ محاصره کرد. ژوسلین با اطلاع از خبر محاصره شدن ادسا، از سایر دولت‌های صلیبی تقاضای کمک کرد؛ رِیْموند پواتیه، شاهزاده انطاکیه، نیز که در این زمان با نیروهای بیزانس درگیر بود، درخواست ژوسلین نادیده گرفت و ملکه مِلیسانْد نیز که نائب حکومت فرزندش در اورشلیم بود، نیروهای کمکی خود را به رهبری مانسِس هیِرژ و فیلیپ مایْلی عازم کرد اما آنها نتوانستند به موقع به ادسا
عازم کرد اما آنها نتوانستند به موقع به ادسا برسند. شهر ادسا از استحکامات دفاعی خوبی برخوردار بود اما ژوسلین به همراه بیشتر نیروهایش در تل باشر مستقر بود. در شب ۲۳ دسامبر، نیروهای ترک و کرد زنگی از دیوارها به درون شهر رخنه کردند و توانستند شهر را به تصرف خود درآوردند. بدین ترتیب نخستین دولت صلیبی پس از ۴۶ سال سقوط کرد تا دیگر دولت‌های صلیبی در معرض خطر قرار گیرند. با سقوط ادسا، ژوسلین دوم همچنان به حفظ بقایای دولت خود به مرکزیت تل باشر ادامه داد، هرچند به مرور زمان سرزمین و قلمرو باقی‌مانده‌اش توسط مسلمانان
زمان سرزمین و قلمرو باقی‌مانده‌اش توسط مسلمانان فتح یا به بیزانسی‌ها فروخته شد. خبر سقوط ادسا تأثیر عمیقی بر مسیحیان و نیز مسلمانان گذاشت؛ تمثال شکست‌ناپذیر صلیبیون درهم شکست و نسل جدید مسلمانان که ماهیتی جاویدان برای دولت‌های صلیبی متصور بودند، مجدداً به فکر فرو رفتند. زنگی که نخستین شخصی بود که یک دولت صلیبی را برانداخته است، لقب «"مدافع مذهب"» و «"المالک المنصور"» را دریافت کرد. هرچند شرایط موصل سبب شد تا او ادامه پیشروی در قلمروی باقی‌ماندهٔ ادسا و همچنین انطاکیه را متوقف و عازم خانه شود و و بار دیگر
انطاکیه را متوقف و عازم خانه شود و و بار دیگر به وضعیت دمشق بپردازد. با این حال، وی در سال ۱۱۴۶ م توسط یک برده کشته و پسرانش نورالدین در حلب و سیف‌الدین غازی در موصل جانشین او شدند. محاصره شهر. در ایامی که اروپا مشغول آماده‌ساختن خود برای آغاز کارزار جدید صلیبی بود، پس از قتل عمادالدین زنگی و هرج‌مرج در قلمروی او ارمنی‌ها و مسیحیان ادسا با ژوسلین دوم ارتباط برقرار کرده و با طرح بازپس‌گیری ادسا را پی‌ریزی کردند. طرح پیشین مسیحیان شهر برای بازپس‌گیری ادسا در ما مه ۱۱۴۶ سرکوب شد و زنگیان برای کنترل جمعیت،
در ما مه ۱۱۴۶ سرکوب شد و زنگیان برای کنترل جمعیت، خانواده‌های یهودی را در شهر مستقر کردند. ژوسلین به همراه بالدوین مرعش و نیروهایش که متشکل از سواره‌نظام و پیاده‌نظام می‌شد، در اکتبر دولوک را به مقصد ادسا ترک گفتند و در ۲۷ اکتبر به این شهر رسیدند. نیروهای ژوسلین طی شب با کمک مسیحیان داخل شهر با طناب و نردبان موفق شدند وارد شهر شوند. ژوسلین به سرعت توانست بر شهر مسلط شود اما با عقب‌نشستن نیروهای ترک به قلعه و نداشتن ادوات محاصره از فتح قلعه شهر بازماند. او برای تکمیل پیروزی خود فرستادگانی را عازم دولت‌های
برای تکمیل پیروزی خود فرستادگانی را عازم دولت‌های صلیبی کرد تا از آنها برای گشایش قلعه ادسا طلب کمک کند. با این حال کنت طرابلس درخواست او را رد کرد. استیون رانسیمان در این رابطه می‌گوید که «اقدام ژوسلین برای بازپس‌گیری ادسا بدموقع بود». در ایامی که نیروهای صلیبی بر شهر مسلط شده بودند، دست به غارت و کشتار مسلمانان شهر زدند. مابقی مسلمانان شهر نیز یا به حران گریختند یا به قلعه شهر پناه بردند. نورالدین پسر عمادالدین که وارث حکومت او در حلب شده بود، به محض اطلاع از سقوط شهر ادسا، جنگ خود را شاهزاده انطاکیه،
از سقوط شهر ادسا، جنگ خود را شاهزاده انطاکیه، ریمون، متوقف کرد. پس از آن از همسایگان خود برای لشکرکشی علیه ژوسلین تقاضای نیرو ("لوی ان ماس") کرد. پس از جمع‌شدن نیروهایش، نورالدین با لشکرکشی بالغ بر ۱۰ هزار نفر از حلب عازم ادسا شد. ژوسلین به محض اطلاع از حرکت نورالدین به سمت ادسا، بدون اطلاع و هماهنگی با مسیحیان شهر، مخفیانه از شهر عقب‌نشینی کرد. به محض رسیدن نیروهای نورالدین، نیروهای باقی‌مانده به سرعت درهم شکستند و با دستور نورالدین کشتار مسیحیان و ارمنی‌ها شهر به جرم خیانت آغاز گشت. براساس گفته میخائیل
شهر به جرم خیانت آغاز گشت. براساس گفته میخائیل سوری طی دو محاصره ۳۰ هزار نفر کشته و ۱۶ هزار نفر نیز اسیر و برده شدند. با کشتار ادسا، ژوسلین و بالدوین ضدحملاتی را علیه نیروهای نورالدین ترتیب دادند اما همگانی آنها ناکام ماند. بالدوین مرعش کشته و ژوسلین پس از زخمی‌شدن به سامسات فرار کرد. شکست ژوسلین در مقابل نورالدین برای بازپس‌گیری ادسا، پایانی برای کنت‌نشین ادسا و قلمروی آن بود.
بئاتریس سائونه ()، کنتس ادسا از سال ۱۱۳۴ تا ۱۱۵۰ میلادی بود. همسر نخست وی، ویلیام زادانا، بود که در سال ۱۱۳۲/۱۱۳۳ درگذشت تا کنترل و اداره قلعه سائونه در شاهزاده‌نشین انطاکیه به همسرش برسد. بئاتریس پس از آن با ژوسلین دوم، کنت ادسا ازدواج کرد و از وی صاحب ۳ فرزند شد. پس از سقوط ادسا و اسیر شدن ژوسلین، وی برای واگذاری مناطق باقی‌مانده کنت‌نشین سقوط کرده ادسا به امپراتوری بیزانس، با امپراتور آن مذاکره کرد. پس از توافق میان طرفین و واگذاری قلعه‌ها به امپراتوری، وی به همراه فرزندانش به سائونه رفتند و در آنجا
وی به همراه فرزندانش به سائونه رفتند و در آنجا مستقر شدند.
ببر سفید () یک فیلم جنگی روسی محصول ۲۰۱۲ به کارگردانی کارن شاخنازاروف و نویسندگی مشترک با الکساندر بورودیانسکی بر اساس رمان تانکیست، ili "Belyy tigr" (خدمه تانک، تانکر یا ببر سفید) اثر رمان‌نویس روسی ایلیا بویاشوف است. این فیلم در مورد یک فرمانده تانک شوروی بشدت مجروح در جبهه شرقی (جنگ جهانی دوم) است که با ردیابی و نابود کردن یک تانک مرموز و شکست‌ناپذیر نازی که سربازان شوروی آن را "ببر سفید" می‌نامند وسواس زیادی پیدا می‌کند. شوروی تانک جدید و قدرتمندتر تی-۳۴ را طراحی کرد و به فرمانده تانک وظیفه انهدام ببر
را طراحی کرد و به فرمانده تانک وظیفه انهدام ببر سفید را محول کرد.
ایمیکو اوهنوکی (؛ زادهٔ ) انسان‌شناس اهل ایالات متحده آمریکا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون برنامه فولبرایت و کمک‌هزینه گوگنهایم شده‌است.
ام. اس. ناراسیمان (; – ) دانشمند در زمینه ریاضیات اهل راج بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون همکار انجمن سلطنتی شده‌است.
کی. وی. نارایاناسوامی (; – ) موسیقی‌دان اهل هند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون برنامه فولبرایت شده‌است.
نارندر کی. سگال (; – ) دانشمند در زمینه فیزیک ذرات اهل هند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه کالینگا شده‌است.
وات دبلیو وب (; – ) فیزیک‌دان، استاد دانشگاه، و بیوفیزیکدان اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون کمک‌هزینه گوگنهایم شده‌است.
ولفگانگ شادوالدت (; – ) زبان‌شناس، مترجم، استاد دانشگاه، منتقد ادبی، و نویسنده اهل آلمان بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان اتریش برای علم و هنر شده‌است.
ویربهادران راماناتان (؛ زادهٔ ) دانشمند در زمینه علوم جوی اهل هند است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه تانگ شده‌است.
ویرنال چوپرا (; – ) نسل‌شناس، دانشمند زراعت، و استاد دانشگاه اهل هند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه هومبولت شده‌است.
هوراس دبلیو بابکوک (; – ) دانشمند در زمینه اخترشناسی اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان هنری دراپر، مدال طلائی انجمن سلطنتی اختر شناسان، جایزه بروس، و مدال ادینگتون شده‌است.
هوراس تبر براون (؛ ۲۰ ژوئیه ۱۸۴۸ – ) شیمی‌دان اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون همکار انجمن سلطنتی، مدال کاپلی، و مدال پادشاهی شده‌است.
هیساشی یاماموتو (؛ زادهٔ ) دانشمند در زمینه شیمی اهل ژاپن است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه ریوجی نویوری شده‌است.
کمیسر سیاسی یا افسر سیاسی (یا politruk، کلمه ، تلفظ "politicheskiy rukovoditel", ترجمه شده به "رهبر سیاسی"، "مقام سیاسی") یک افسر ناظر ارتش است با هدف اطمینان از کنترل سیاسی آموزشی (ایدئولوژی) و سازماندهی واحدی که به آن منصوب می‌شود.
یواخیم هافمن (۱ دسامبر ۱۹۳۰ – ۸ فوریه ۲۰۰۲) مورخ آلمانی و مدیر دانشگاهی دفتر تحقیقات تاریخ نظامی نیروهای مسلح آلمان بود. زندگی. یواخیم هافمن در سال ۱۹۳۰ در کونیگزبرگ، پروس شرقی به دنیا آمد. در مراحل آخر جنگ جهانی دوم، خانواده هافمن برای اجتناب از پیشروی ارتش سرخ به آلمان غربی گریختند. در آلمان غربی خانواده هافمن در برلین مستقر شدند. از سال ۱۹۵۱ هافمن در دانشگاه آزاد برلین و دانشگاه هامبورگ به مطالعه تاریخ مدرن، تاریخ اروپای شرقی و قوم‌شناسی تطبیقی پرداخت. در سال ۱۹۵۹ دکترای خود را در تاریخ برای مطالعه "Die
سال ۱۹۵۹ دکترای خود را در تاریخ برای مطالعه "Die Berliner Mission des Grafen Prokesch-Osten 1849-1852 دریافت کرد". هافمن از سال ۱۹۶۰ تا ۱۹۹۵ در دفتر تحقیقات تاریخ نظامی نیروهای مسلح آلمان کار می‌کرد، و زمینه تخصصی او «نیروهای مسلح اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی» بود. در سال‌های آخر عمر، سمت مدیر علمی را برعهده داشت. در این سال‌ها به او جوایزی نیز برای کارهایش اعطا شد، مانند جایزه «دکتر والتر اکهارت» (۱۹۹۱) و جایزه فرهنگی «ژنرال آندری آندریویچ ولاسو» (۱۹۹۲). پس از بازنشستگی هافمن در سال ۱۹۹۵، او به عنوان یک
پس از بازنشستگی هافمن در سال ۱۹۹۵، او به عنوان یک نویسنده مستقل به کار خود ادامه داد.
بستهٔ باتری لیتیومی اقیانوس‌شناسی با ظرفیت بالا یک بسته باتری است که اقیانوس شناسان از آن بهره‌برداری می‌کنند. اقیانوس‌نگاری فیزیکی از بسته‌های باتری لیتیومی با ظرفیت بالا برای استقرار طولانی مدت استفاده می‌کنند تا مدت زمان استقرار را افزایش دهند تا بتوانند به جمع‌آوری داده‌های بیشتری بپردازند اقیانوس شناسان اکثراً در مکان‌های دوری که دسترسی به آنها بسیار دشوار است مشغول به کار هستند. بر این اقیانوس‌نگاری فیزیکی از نظر رفت و آمد و رسیدن به چنین مکان‌هایی هزینه بسیاری تحمیل می‌شود تا جایی که ممکن است از
هزینه بسیاری تحمیل می‌شود تا جایی که ممکن است از هزینه خود تحقیقات بیشتر شود. به همین سبب به اقیانوس شناسان انگیزه می‌دهد که مدت زمان استقرار خود را افزایش دهند تا بتوانند کمتر از آنها بازدید کنند. این به معنای افزایش ظرفیت بسته‌های باتری آنها است. دلایل استفاده. به علت دسترسی راحت و هزینه پایین باتری‌های قلیایی اقیانوس شناسان تا جایی که امکان دارد از این باتری‌ها بهره می‌برند. اقیانوس شناسان در مواقعی که باتری‌های قلیایی نیاز آن‌ها را از نظر ظرفیت مرتفع نمی‌کند از بسته‌های باتری لیتیومی استفاده می‌کنند
نمی‌کند از بسته‌های باتری لیتیومی استفاده می‌کنند زیرا آن‌ها دارای ظرفیت سه برابری نسبت به باتری‌های قلیایی هستند. بسته‌های باتری مبتنی بر شیمی لیتیوم تیونیل کلرید قیمت بیشتری نسبت به بسته‌های باتری قلیایی دارند، اما تقریباً سه برابر چگالی انرژی در حدود ۶۰ درصد وزن (هر دو از نظر حجمی) ارائه می‌کنند. باتری‌های لیتیومی مزایای دیگری نیز دارند. آنها گاز بسیار کمی تولید می‌کنند و گازی که تولید می‌شود در ظروف فلزی مهر و موم شده وجود دارد. ولتاژ در طول عمر بسته به‌طور قابل توجهی کمتر از ولتاژ یک پک قلیایی متفاوت
قابل توجهی کمتر از ولتاژ یک پک قلیایی متفاوت است. سلول‌های لیتیومی با جریان پایین نیز تخلیه نسبتاً پایینی دارند به طوری که در عرض ۱۰ سال دچار افت ظرفیتی به اندازه کمتر از ۱۰ درصد ظرفیت خود رمی رسند. طراحی بسته باتری. بسته‌های باتری اقیانوس‌شناسی Doppler Ltd. از سلول‌های اولیه لیتیوم تیونیل کلرید Tadiran با جریان کم همراه با سلول‌های کوچک قابل شارژ به نام خازن‌های لایه هیبریدی (HLC) بهره می‌گیرند. به دلیل پایین بودن جریان سلول‌ها لیتیومی این سلول‌ها نمی‌توانند پاسخگوی بسیاری از نیازها باشند و کابرد آن‌ها
پاسخگوی بسیاری از نیازها باشند و کابرد آن‌ها کاهش می‌یابد، اما انرژی بیشتری نسبت به سلول‌های جریان بالا ذخیره می‌کنند. سلول‌های جریان بالا از الکترودهای زخم مارپیچی می‌کنند، یعنی الکترودهای ساخته شده در ورقه‌هایی که در یک مارپیچ در داخل سلول پیچیده شده‌اند. مساحت بزرگ ورق‌ها موجب تأمین افزایش جریانی توسط سلول می‌شود. سلول‌های جریان کم از الکترودهای بوبین استفاده می‌کنند، یک طرح ساده‌تر شامل یک آند داخلی است، یک لایه بیرونی از لیتیوم فلزی و الکترولیت که میان این دو قرار دارد. ساخت این طرح هزینه ساخت بسیار
این دو قرار دارد. ساخت این طرح هزینه ساخت بسیار پایین‌تری دارد و همچنین می‌تواند موجب ذخیره انرژی بیشتری شود. ویژگی‌های سلولی. سلول‌هایی با کد TL6930 در دمای معمولی اقیانوس (۰–۴۰ درجه سانتیگراد) و برای استقرار معمولی اقیانوس (به مدت۱ ماه تا ۲ سال) به خوبی کار می‌کنند. در دمای ۵ تا ۱۰ درجه سانتیگراد، یک TL6930 تقریباً سه برابر سلول قلیایی هم اندازه انرژی دارد. بیشتر این تفاوت به دلیل ولتاژ بالاتر سلول لیتیومی است (به‌طور اسمی 3.8 VDC در مقابل 1.5 VDC). تصویر شماره (۱) مثالی است از این مسئله که افت ولتاژ در
شماره (۱) مثالی است از این مسئله که افت ولتاژ در طول زمان چگونه اتفاق می‌افتد، با این فرض که هر دو سلول یک توان پیوسته را تأمین می‌کنند. طول عمر یک سلول لیتیومی سه برابر سلول قلیایی است در صورتی که سلول لیتیومی در بازه زمانی که مورد استفاده قرار دارد دچار افت ولتاژ بسیار کمی شده و ولتاژ خود را در مدت استفاده حفظ می‌کند. سلول‌های لیتیومی اولیه نیز چندین برابر ظرفیت سلول‌های لیتیوم قابل شارژ را در خود جای می‌دهند. خازن‌های لایه هیبریدی. اکثر وسایل اقیانوس‌شناسی در اغلب زمان‌ها از انرژی کمی استفاده می‌کنند و
در اغلب زمان‌ها از انرژی کمی استفاده می‌کنند و تنها برای بازه زمانی بسیار کوتاهی به جریان بالایی نیاز دارند. نمونه‌ها سیستم‌های ابزاری هستند که داده‌ها را از طریق Iridium و مودم‌های صوتی (به عنوان مثال از Benthos یا Link-Quest) از دور سنجش می‌کنند. ADCPها همچنین به پالس (تپ)های کوتاه جریان بالا برای پشتیبانی از انتقال صوتی با توان بالا نیاز دارند. HLCها کلیدی هستند که بسته‌های باتری لیتیومی با جریان کم را قادر می‌سازند تا پالس‌های کوتاه جریان بالا را تأمین کنند. HLCها در حقیقت جز باتری‌های لیتیومی هستند که
HLCها در حقیقت جز باتری‌های لیتیومی هستند که می‌توان آن هارا بارها شارژ کرد که همچون خازن‌هایی بسیار بزرگ در محدوده ولتاژ باریک رفتار می‌کنند (شکل ۲). آرایش سلولی. اغلب بسته‌های باتری قلیایی مورد استفاده اقیانوس شناسان با رشته‌های سلولی ساخته شده‌اند. یک بسته باتری قلیایی معمولی اغلب از تعدادی رشته سلول‌های قلیایی شکل گرفته‌است که همگی به صورت موازی به یکدیگر اتصال یافته‌اند تا ظرفیت کل را افزایش دهند. بسته‌های PulsesPlus نحوه عملکرد کاملاً مخالفی دارند. بسته‌ها در «شاخه‌هایی» از سلول‌های اولیه موازی ساخته
در «شاخه‌هایی» از سلول‌های اولیه موازی ساخته می‌شوند که می‌تواند یک یا چند شاخه HLC شارژ کند. HLC بیشتر جریان را در مواقعی که جریان‌های زیاد مورد نیاز است تأمین می‌کند، سپس HLCها به آهستگی و با جریان پایین از سلول‌های اولیه شارژ می‌شوند. جریان کم سبب آن می‌شود که سلول بتواند بهتر و کارآمد تر به عملکرد خود بپردازد. جریان زیاد موجب می شودتا انرژی صورت گرما در داخل سلول‌ها با جریان کم پخش شودو اثرات مضر دیگری نیز دارد. اینها انرژی موجود برای ابزار دقیق قدرت را کاهش می‌دهند. ترکیب سلول‌های لیتیوم اولیه با
را کاهش می‌دهند. ترکیب سلول‌های لیتیوم اولیه با HLCها، بسته را قادر می‌سازد تا انرژی ذخیره‌شده بیشتری را به سیستم ابزار برساند. حفاظت از اتصال کوتاه. شکل ۳ یک شماتیک معمولی پالس پلاس(PulsesPlus)را به نمایش می‌گذارد. این بسته شامل دیودهایی در هر شاخه می‌باشد تا امکان و احتمال شارژ معکوس سلول‌ها به کمینه مقدار برساند. PTCها یا ترمیستورهای ضریب دمایی مثبت به عنوان فیوزهای قابل تنظیم مجدد عمل می‌کنند. PTCها در جریان سفر شروع به گرم شدن می‌کنند و دمای آن بالا می‌رود. گرما موجب می‌شود که مقاومت افزایش یابد در
می‌رود. گرما موجب می‌شود که مقاومت افزایش یابد در نتیجه گرمای بیشتری تولید می‌کند و PTC به سرعت «سقوط» می‌کند و مقدار زیادی از جریان را قطع می‌کند. PTC به ندرت در یک بسته ADCP معمولی به کار گرفته می‌شود، زیرا مدار ایمنی محافظ اولیه در برابر اتصال کوتاه است (تعریف شده به هر جریانی بالاتر از حدود هشت آمپر 8A). مدار ایمنی نیز بسته را قبل از اینکه ولتاژ آن به زیر یک مقدار ولتاژ آستانه برسد خاموش می‌کند. اگر بسته مجاز بود به‌طور کامل تخلیه شود، یک شاخه می‌تواند پیش از بقیه تخلیه شود، که می‌تواند منجر به شارژ
پیش از بقیه تخلیه شود، که می‌تواند منجر به شارژ شاخه‌های تخلیه شده شود توسط سلول‌های باقی مانده شود. هر تلاش و اقدامی برای شارژ یک سلول لیتیومی به شدت خطرناک است و خاموش کردن بسته در تقریباً ۷۵ تا ۸۰ درصد ولتاژ اولیه آن از این امر بسیار خطرناک جلوگیری می‌کند. در این ولتاژ، فقط حدود ۳ درصد از ظرفیت باقی می‌ماند، اما ظرفیت باقی‌مانده هنوز اجازه می‌دهد تا بسته برای سالهای زیادی کار کند و پیش از تخلیه کامل خالی شود (بار آن خارج شود). تست قبل از استقرار. به دلیل آنکه اقیانوس شناسان زمان و هزینه بسیار زیادی را
آنکه اقیانوس شناسان زمان و هزینه بسیار زیادی را در استقرارهای طولانی مدت صرف می‌کنند، سپس منتظر دیدن نتایج هستند، اقیانوس شناسان قبل از استقرار تلاش‌های فوق‌العاده ای را برای اطمینان از موفقیت آزمایش‌های خود انجام می‌دهند. یکی از مسایلی که موجب نگرانی اقیانوس شناسان می‌شود خرابی باتری و عدم عملکرد صحیح باتری‌ها است. باتری‌های داپلر جریان آکوستیک داپلر (ADCP) مثالی از بسته‌های باتری لیتیومی را ارائه می‌دهند که اقیانوس‌شناس می‌تواند قبل از استقرار آنها را آزمایش کند و صحت کارکرد آن‌ها را بسنجند. این بسته‌های
کند و صحت کارکرد آن‌ها را بسنجند. این بسته‌های باتری به‌طور معمول در RD Instruments Workhorse Sentinel و Long Ranger و در می‌شوند. این بسته‌های لیتیومی، بر پایه فناوری پالس پلاس(PulsePlus) Tadiran، به‌طور قابل توجهی متفاوت از بسته‌های باتری قلیایی معمولی طراحی شده‌اند و ساخته شده‌اند. مدار ایمنی. مدار ایمنی علاوه بر عملکرد و کارکردهای ایمنی خود، یک خودآزمایی نیز انجام می‌دهد که سلامت بسته را قبل از استقرار تأیید می‌کند. اگر پنجره ای با LED در پشت آن وجود ندارد، بسته نباید کوتاه شود. فقط بسته‌های باتری
ندارد، بسته نباید کوتاه شود. فقط بسته‌های باتری دارای مدارهای ایمنی هستند که در پاسخ به اتصال کوتاه، بسته را فوراً خاموش می‌کنند و اجازه ادامه فعالیت را به بسته نمی‌دهد. خودآزمایی. خودآزمایی به ما نمایان می‌کند که باتری و مدار ایمنی باتری به درستی کار می‌کنند، ولتاژ باتری در محدوده قابل قبولی است، باتری می‌تواند یک پالس جریان هشت آمپری 8A را تأمین کند و باتری می‌تواند از خود در برابر اتصال کوتاه حفاظت کند. آزمایش تأیید می‌کند که بسته باتری جدید است. در صورت اینکه تأیید شود که باتری جدید استفاده شده‌است،
اینکه تأیید شود که باتری جدید استفاده شده‌است، باید با تأمین کننده تماس گرفت. در برخی از مواقع، باتری که در دمای سرد ذخیره می‌شود، می‌تواند نتیجه آزمایشی را که نشان دهد به نحوی آن باتری استفاده شده‌است، حتی اگر ظرفیت اصلی خود را کرده باشد. اگر یک باتری «خوب» نتواند ابزاری را اجرا کند چه باید کرد؟. برخی از ابزارها دارای محدود کننده جریان در ورودی خود می‌باشند. رایج‌ترین نمونه (RD Instruments Workhorse) است. در زمانی که یک محدود کننده جریان از کار می‌افتد، ابزار به اندازه کافی جریان می‌کشد تا محافظ اتصال
ابزار به اندازه کافی جریان می‌کشد تا محافظ اتصال کوتاه باتری را راه اندازی کند و ابزار کار نمی‌کند. در زمانی که که این امر رخ می‌دهد، آداپتور AC (که بانک خازن داخلی ADCP را شارژ می‌کند) را متصل کنید، و پس از آن باتری را کنید. اکنون ساز به‌طور عادی کار صحیح و می‌کند. «استفاده شده» و «تهی شده». مدار ایمنی تعیین می‌کند که یک بسته زمانی مورد استفاده قرار گرفته‌است که ولتاژ آن به زیر یک مقدار آستانه ولتاژ (کمینه ولتاژ) می‌رسد یا اگر حداقل تعداد پالس‌ها را تشخیص دهد. آزمایش یک بسته معمولاً برای تشخیص «استفاده»
دهد. آزمایش یک بسته معمولاً برای تشخیص «استفاده» شدن آن کافی نیست، اما عملکرد عادی باید آن را در هنگامی که ۱٪ از ظرفیت آن تخلیه شده‌است، «استفاده» کند. مدار ایمنی مشخص می‌کند هنگامی که از ولتاژ پایان عمر (همان ولتاژآستانه) خود پایین‌تر می‌آید و خاموش می‌شود، «تهی» نامیده می‌شود. بسته استفاده شده (خالی نشده) به‌طور معمول به کار خود ادامه می‌دهد، اما بسته تخلیه شده (تهی شده یا خالی شده از بار) دیگر قابل استفاده نیست.
مولد گاز چوب یک دستگاه تبدیل کننده به گاز است که چوب یا زغال چوب را به گاز چوب تبدیل می‌کند که یک سوخت گازی متشکل از نیتروژن جوی، مونوکسید کربن، هیدروژن و اثراتی از متان است و پس از سرد کردن و فیلتر کردن می‌تواند برای تأمین انرژی موتور احتراق داخلی یا برای اهداف دیگر مورد استفاده قرار گیرد. از لحاظ تاریخی مولدهای گاز چوب اغلب بر روی وسایل نقلیه نصب می‌شدند، اما مطالعات و پیشرفت‌های امروزی غالباً بر روی نیروگاه‌های ثابت متمرکز شده‌اند. تاریخچه. ریشه‌ها. تبدیل به گاز یک فناوری مهم و متداول در دوران قرن نوزدهم
به گاز یک فناوری مهم و متداول در دوران قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم بود. گاز شهری تولید شده از زغال سنگ به‌طور گسترده و عمدتاً به منظور تأمین روشنایی استفاده می‌شد. زمانی که موتورهای احتراق داخلی ثابت که براساس چرخه اتو کار می‌کردند در دهه ۱۸۷۰ در دسترس قرار گرفتند، آنها شروع به جایگزینی موتورهای بخار به عنوان موتورهای اصلی در بسیاری از کارهایی کردند که به نیروی محرکه ثابت نیاز بود. استفاده از آنها پس از اینکه حق امتیاز موتور اتو در سال ۱۸۸۶ منقضی شد، سرعت گرفت. پتانسیل و کاربرد عملی تبدیل به گاز در
سرعت گرفت. پتانسیل و کاربرد عملی تبدیل به گاز در موتورهای احتراق داخلی از همان روزهای نخست توسعه آنها به خوبی درک شده بود. در سال ۱۸۷۳، جان لو فرایند گاز آب را به وجود آورد و ثبت اختراع کرد که با استفاده از آن می‌توان مقادیر زیادی گاز هیدروژن برای استفاده مسکونی و تجاری در گرمایش و روشنایی تولید کرد. برخلاف گاز زغال سنگ معمولی یا گاز کک که در خدمات شهری استفاده می‌شدند، این گاز سوخت گرمایشی پر بازده تری را فراهم می‌کرد. در اواخر قرن نوزدهم موتورهای احتراق داخلی عموماً با گاز شهری سوخت رسانی می‌شدند و در
داخلی عموماً با گاز شهری سوخت رسانی می‌شدند و در اوایل قرن بیستم بسیاری از موتورهای ثابت به استفاده از سوخت گازی شده از کک که به‌طور قابل‌توجهی ارزان‌تر از گاز شهری بود که بر پایه گاز شهری به دست می‌آمد، تغییر حالت دادند. در دوران جنگ جهانی دوم، بنزین سهمیه بندی شده بود و با کمبود عرضه مواجه بود. به دلیل کمبود بنزین به دست آمده از نفت، افراد مسن به یاد می‌آورند که چگونه هم برای چوب و هم برای زغال‌سنگ دستگاه‌های گازساز بسازند و چگونه موتورهای احتراق داخلی را تغییر دهند تا با سوخت گازی کار کنند و مولدهای گاز
تغییر دهند تا با سوخت گازی کار کنند و مولدهای گاز چوب به‌طور فعال در حال تولید بودند. در بریتانیا، فرانسه، ایالات متحده و آلمان، تعداد زیادی از چنین مولدهایی برای تبدیل چوب و زغال سنگ به سوخت برای وسایل نقلیه ساخته شدند. مولدهای تجاری قبل و بعد از جنگ برای استفاده در موقعیت‌های خاص یا در اقتصادهای ضعیف در حال تولید بودند. برخی از مولدهای گاز چوب دوران جنگ جهانی دوم از نوع جریان نزولی "Imbert" بودند که در حدود سال ۱۹۲۰ توسط مخترع فرانسوی ژرژ ایمبرت طراحی شدند. آلمان برای حفظ ذخایر محدود سوخت، واحدهای گازوژن
آلمان برای حفظ ذخایر محدود سوخت، واحدهای گازوژن را برای وسایل نقلیه از جمله اتومبیل‌ها، کامیون‌ها، تراکتورهای توپخانه‌ها و حتی تانک‌ها تولید کرد. حتی در کشورهایی که درگیر جنگ نبودند، مانند سوئد یا برزیل، گازوژن محبوب بود، زیرا دستیابی به نفت سخت شده بود. در برزیل، مسابقه دهنده ای به نام چیکو لندی که یک آلفارومئو با موتوری که با گاز چوب کار می‌کرد را می‌راند، در پیست اینترلاگوس سائوپائولو در سال ۱۹۴۴ برنده شد. تولید گاز شهری برپایه زغال سنگ به‌طور کلی با گاز بر پایه نفت و گاز طبیعی جایگزین شد. با این وجود،
بر پایه نفت و گاز طبیعی جایگزین شد. با این وجود، بریتانیا استفاده خود از گاز شهری برپایه زغال سنگ را تا اکتشافات گاز طبیعی دریای شمال در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ ادامه داد. پس از جنگ جهانی دوم. زمانی که قیمت نفت افزایش یافت، علاقه دوباره به مولدهای گاز چوب شکل گرفت. آژانس مدیریت اضطراری فدرال ایالات متحده (FEMA) کتابی را در مارس ۱۹۸۹ منتشر کرد که در آن نحوه ساخت یک مولد گاز در مواقع اضطراری و زمانی که نفت در دسترس نبود توضیح داده شده بود. این کتاب طرحی به نام «گازساز با جریان نزولی طبقه بندی شده» را توصیف