payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بلندپایه سیاست خارجی ایالات متحده که خواستار سرنگونی دولت کاسترو بودند، دست‌به‌دست می‌شد. یک گزارش رسمی از سیا بیان می‌کند که تا مارس ۱۹۶۰، ایالات متحده قبلاً تصمیم گرفته بود که فیدل کاسترو باید آواره شود. به دلیل ترس ایالات متحده از پیامدهای سازمان ملل، این طرح در بالاترین سطح محرمانه نگه داشته شد. مجوز رسمی برای اقدام. دولت در ۱۷ مارس ۱۹۶۰، زمانی که رئیس‌جمهور آیزنهاور مقاله سیا را با عنوان «برنامه اقدام پنهانی علیه رژیم کاسترو» امضا کرد، به‌طور رسمی مجوز این عملیات را صادر کرد. یک گزارش از طبقه‌بندی
این عملیات را صادر کرد. یک گزارش از طبقه‌بندی خارج شده توسط بازرس کل لیمان کرک پاتریک، تاریخچه عملیات را شرح می‌دهد، و بیان می‌کند که دستور رئیس‌جمهور به آژانس اجازه می‌دهد تا سازمانی از کوبایی‌های تبعیدی را برای مدیریت برنامه‌های مخالفان، آغاز یک «حمله تبلیغاتی» برای جلب حمایت از جنبش ایجاد کند. ایجاد یک شبکه جمع‌آوری اطلاعات در داخل کوبا و «توسعه یک نیروی شبه نظامی برای معرفی به کوبا برای سازماندهی، آموزش و رهبری گروه‌های مقاومت علیه رژیم کاسترو.تهاجم تبلیغاتی از استفاده از برنامه‌های رادیویی و
تبلیغاتی از استفاده از برنامه‌های رادیویی و اعلامیه‌هایی برای پخش استفاده می‌کرد. این اقدام صرفاً با هدف تبلیغ حمایت از دولت موقت بود.برآورد بودجه سیا برای این عملیات مخفی تقریباً ۴٫۴میلیون دلار بود. مقاله امضا شده توسط آیزنهاور همچنین تنها گزارشی بود که توسط دولت در کل پروژه صادر شد. این امر محرمانه بودن دولت ایالات متحده در اجرای عملیات و همچنین سیاست انکار پذیری آن را برجسته می‌کند. این برنامه آژانس را ملزم به کار شبانه‌روزی و جمع‌آوری حجم زیادی از اطلاعات مربوط به جزئیات و همچنین همکاری با سایر
اطلاعات مربوط به جزئیات و همچنین همکاری با سایر آژانس‌ها می‌کرد.برای تأمین حمایت مالی مورد نیاز، «گروه بندر» به‌عنوان سازمانی ایجاد شد که راه مخفی را برای بازرگانان آمریکایی فراهم می‌کرد تا از طریق آن با گروه‌های کوبایی تجارت کنند.در ۱۱می ۱۹۶۰، گروه بندر با گروهی به نام جبهه انقلابی دموکراتیک به توافق رسید. فعالیت‌های تبلیغاتی شامل استفاده از رسانه‌های چاپی و رادیویی برای پخش پیام‌های ضد کاسترو بود. این برنامه‌ها در سراسر آمریکای لاتین راه اندازی شد.مقادیر زیادی ملک برای استفاده در این عملیات توسط آژانس
زیادی ملک برای استفاده در این عملیات توسط آژانس خریداری شد. یک پایگاه عملیاتی در ۲۵ مه در میامی با استفاده از «شرکت حرفه ای و توسعه نیویورک» و «قرارداد وزارت دفاع» به‌عنوان پوشش ایجاد شد.یک ایستگاه ارتباطی نیز در ۱۵ ژوئن با استفاده از عملیات ارتش به‌عنوان پوشش ایجاد شد. آژانس همچنین خانه‌های امنی را در سرتاسر میامی برای اهداف عملیاتی مختلف به‌دست آورد. سیا همچنین به دلایل مختلف در شهرهای مختلف آمریکا و خارج از کشور املاکی به‌دست آورد از ماه مارس تا آگوست۱۹۶۰، سیا برنامه‌هایی داشت که هدف آن تضعیف کاسترو و
سیا برنامه‌هایی داشت که هدف آن تضعیف کاسترو و جذابیت او برای مردم از طریق خرابکاری در سخنرانی‌های او بود.هدف از طرح‌های اندیشیده شده بی‌اعتبار کردن کاسترو از طریق تأثیرگذاری بر رفتار او و تغییر ظاهر او بود. یکی از طرح‌هایی که مورد بحث قرار گرفت این بود که استودیوی پخش خود را با ترکیبی شبیه به ال اس دی اسپری کنند، اما به دلیل غیرقابل اعتماد بودن ترکیب کنار گذاشته شد. طرح دیگر بستن جعبه سیگار کاسترو با ماده شیمیایی شناخته شده‌ای بود که باعث سردرگمی موقت می‌شود. برنامه‌های سیا برای تضعیف وجهه عمومی کاسترو تا
برنامه‌های سیا برای تضعیف وجهه عمومی کاسترو تا آنجا پیش رفت که حتی کفش‌های او را با نمک‌های تالیوم پوشانده بود که باعث می‌شد ریش‌های او بریزد. برنامه این بود که وقتی او در سفری خارج از کوبا بود، کفش‌هایش را با نمک ببندند. از او انتظار می‌رفت که کفش‌هایش را بیرون از اتاق هتلش بگذارد تا صیقل داده شود و در آن زمان نمک‌ها تزریق می‌شد. این طرح به دلیل لغو سفر کاسترو کنار گذاشته شد. مخالفت ایالات متحده با کاسترو مبتنی بر موضع ایالات متحده بود که اجبار در داخل کوبا شدید است و دولت به‌عنوان الگویی برای جنبش‌های ضد
شدید است و دولت به‌عنوان الگویی برای جنبش‌های ضد استعماری متحدان در سایر نقاط قاره آمریکا عمل می‌کرد.یک ماه پس از شکست تهاجم خلیج خوک‌ها، سیا برنامه ای برای خرابکاری و حمله‌های تروریستی علیه اهداف غیرنظامی و نظامی در کوبا پیشنهاد کرد. در نوامبر۱۹۶۱، رابرت کندی و ریچارد گودوین به پرزیدنت کندی پیشنهاد کردند که دولت ایالات متحده این کارزار را آغاز کند و رئیس‌جمهور مجوز آن را دریافت کرد. آنها معتقد بودند که تلاش متمرکز به رهبری مقام‌های ارشد کاخ سفید و سایر سازمان‌های دولتی برای برکناری فیدل کاسترو و سرنگونی
دولتی برای برکناری فیدل کاسترو و سرنگونی دولت کوبا بهترین اقدام است. پس از جلسه ای در کاخ سفید در ۳ نوامبر۱۹۶۱، این ابتکار عمل به‌عنوان عملیات مونگوس شناخته شد و توسط سرتیپ نیروی هوایی ادوارد لنزدیل در سمت نظامی و ویلیام کینگ هاروی در سیا رهبری می‌شد. آژانس‌های دیگری برای کمک به برنامه‌ریزی و اجرای عملیات مونگوس وارد شدند. پس از تصمیم آیزنهاور، در تاریخ رسمی تهاجم به خلیج خوک‌ها اشاره شده‌است که «بلافاصله پس از تصمیم آیزنهاور برای ترویج برنامه ضد کاسترو، همکاری قابل توجهی بین سیا و سایر سازمان‌های مربوط
همکاری قابل توجهی بین سیا و سایر سازمان‌های مربوط صورت گرفت. وزارت دفاع، وزارت امور خارجه، اداره تحقیق‌های فدرال، خدمات مهاجرت و تابعیت، و دیگران." نمایندگان وزارت امور خارجه، وزارت دفاع و سیا نقش‌های بزرگ تری در اجرای فعالیت‌های عملیات داشتند، در حالی که نمایندگانی از آژانس اطلاعات ایالات متحده و وزارت دادگستری نیز گاهی برای کمک به عملیات فراخوانده می‌شدند. سرتیپ لنزدیل به‌عنوان رهبر عملیات، توضیحات و به روز رسانی‌ها را از این آژانس‌ها دریافت کرد و مستقیماً به گروهی از مقام‌های عالی‌رتبه دولتی، موسوم به
به گروهی از مقام‌های عالی‌رتبه دولتی، موسوم به گروه ویژه مخفی گزارش داد. در زمان آیزنهاور، قرار بود چهار شکل عمده اقدام برای کمک به مخالفان ضد کمونیستی در کوبا در آن زمان انجام شود. اینها عبارت بودند از: (۱) ارائه یک حمله تبلیغاتی قدرتمند علیه رژیم، (۲) تکمیل یک شبکه اطلاعاتی مخفی در داخل کوبا، (۳) توسعه نیروهای شبه نظامی در خارج از کوبا و (۴) دریافت پشتیبانی لجستیکی لازم برای عملیات نظامی مخفی در کوبا. جزیره. در این مرحله، هنوز مشخص نبود که این تلاش‌ها به حمله به خلیج خوک‌ها ختم شود. برخی از اهداف طرح‌شده
به خلیج خوک‌ها ختم شود. برخی از اهداف طرح‌شده این عملیات شامل جمع‌آوری اطلاعات و ایجاد هسته‌ای برای جنبش مردمی کوبا، همراه با بهره‌برداری از پتانسیل دنیای زیرزمینی در شهرهای کوبا و جلب همکاری کلیسا برای وارد کردن زنان کوبا به اقداماتی بود. وزارتخانه‌های امور خارجه، دفاع و دادگستری مسئول ترکیبی از این اهداف بودند. کندی و بقیه گروه مخفی امیدوار بودند که رژیم کاسترو را از بین ببرند و در سیستم سیاسی کوبا تغییر ایجاد کنند. پرزیدنت کندی، دادستان کل، جان مک‌کون، رئیس سیا، ریچارد گودوین و سرتیپ لنزدیل در ۲۱ نوامبر
سیا، ریچارد گودوین و سرتیپ لنزدیل در ۲۱ نوامبر ۱۹۶۱برای بحث در مورد برنامه‌های عملیات مونگوس ملاقات کردند. رابرت کندی بر اهمیت اقدام پویا فوری برای بی‌اعتبار کردن رژیم کاسترو در کوبا تأکید کرد. او از شکست حمله به خلیج خوک‌ها چند ماه قبل ناامید ماند. تا پایان نوامبر، پرزیدنت کندی جزئیات عملیات مونگوس را نهایی کرده بود. لنزدیل مسئول عملیات باقی ماند و دسترسی به دانش عملیات مونگوس کاملاً محرمانه و محدود باقی ماند. همان‌طور که در تمام دوران ریاست جمهوری کندی معمول بود، تصمیم‌گیری متمرکز و در داخل گروه ویژه
معمول بود، تصمیم‌گیری متمرکز و در داخل گروه ویژه مخفی قرار می‌گرفت. در این زمان عملیات مونگوس در جریان بود. برنامه‌ریزی. رئیس ستاد مشترک وزارت دفاع ایالات متحده هدف نهایی این پروژه را ارائه توجیه کافی برای مداخله نظامی ایالات متحده در کوبا دانست. آنها از وزیر دفاع درخواست کردند که مسئولیت این پروژه را به آنها بسپارد، اما رابرت اف کندی، دادستان کل،کنترل مؤثر را حفظ کرد. در ۸ ژانویه ۱۹۶۰، ژنرال کبل، معاون مدیر اطلاعات مرکزی، یک جلسه توجیهی مشترک در مورد کوبا برای وزارت امور خارجه و ستاد مشترک ارتش برگزار
برای وزارت امور خارجه و ستاد مشترک ارتش برگزار کرد. در این ملاقات سرهنگ الکی وایت اشاره کرده بود که باید با فیدل کاسترو برخورد شود. در این زمان همچنین در مورد نیاز به افزایش برنامه‌های مخفی و نیمه مخفی با هدف کاسترو بحث کرد. این برنامه‌ها شامل جنگ روانی، اقدام سیاسی، اقدام اقتصادی و اقدام شبه نظامی بود. تا ۱۸ژانویه، عملیات‌های مختلف کوبا را انجام دادند. بعداً بحث شد که باید یک شعبه جداگانه برای رسیدگی به همه چیز در مورد جنبش ضد کاسترو ایجاد شود. این گروه شامل ۴۰پرسنل بود که ۱۸نفر در مقر، ۲۰نفر در ایستگاه
۴۰پرسنل بود که ۱۸نفر در مقر، ۲۰نفر در ایستگاه هاوانا و دو نفر در پایگاه سانتیاگو بودند. وزارت امور خارجه نگران بود که اگر کاسترو سرنگون شود، مردمی که پس از او خواهند آمد بدتر از او خواهند بود. در درجه اول چه گوارا و رائول کاسترو؛ بنابراین آنها راهی برای به‌دست آوردن یک رهبر بهتر پیشنهاد کردند که به جای او مورد تأیید قرار می‌گرفت. سیا شروع به نگرانی کرد که مشارکت آنها با جنبش ضد کاسترو منجر به یک جنبش ضد ایالات متحده شود. در ۱۴ مارس ۱۹۶۰، دالس «برنامه اقدام پنهانی عمومی برای کوبا» را ارائه کرد که فقط بر
پنهانی عمومی برای کوبا» را ارائه کرد که فقط بر مشکلات کوبا متمرکز بود. ظرفیت چریک‌ها در گروه‌های ضد کاسترو در داخل و خارج از کوبا مورد بحث قرار گرفت. ریچارد بیسل، معاون مدیر برنامه‌ها، از شفیلد ادواردز، مدیر امنیت، پرسید که آیا ادواردز می‌تواند با سندیکای قمار ایالات متحده که در کوبا فعال بود ارتباط برقرار کند. هدف به وضوح ترور کاسترو بود، اگرچه ادواردز ادعا می‌کند که در گفتگو با بیسل از این اصطلاح اجتناب شده‌است. بیسل به یاد می‌آورد که این ایده از جی سی کینگ، سرچشمه گرفت، اگرچه کینگ اکنون به یاد می‌آورد
سرچشمه گرفت، اگرچه کینگ اکنون به یاد می‌آورد که دانش محدودی از چنین طرحی داشته‌است و در تاریخ بسیار دور حدود اواسط سال 1962. شورای انقلابی ضد کاسترو، متشکل از گروهی از کوبایی‌ها، بیانیه‌ای مطبوعاتی در کنفرانسی در شهر نیویورک در ۲۲ مارس ۱۹۶۱منتشر کرد. بیانیه مطبوعاتی از اتحاد نیروها علیه کاسترو و تشریح سکوی مأموریت آنها خبر داد. اهداف عبارت بودند از سرنگونی «استبداد کمونیستی که مردم کوبا را به بردگی می‌کشد». در بیانیه مطبوعاتی امتیازات مربوط به سیاست ارضی، سیاست اقتصادی، نظام‌های حقوقی، اصلاحات آموزشی،
سیاست اقتصادی، نظام‌های حقوقی، اصلاحات آموزشی، ساختار نظامی و غیره ذکر شده‌است. طرح جامعی بود. بیانیه مطبوعاتی به‌عنوان ابزار تبلیغاتی دیگری که سیا احساس می‌کرد می‌تواند مأموریت آنها را پیش ببرد اجرا شد. برای کسانی که توسط سیا استخدام و به خدمت گرفته می‌شدند، پیش نیازهایی وجود داشت: آنها باید طرفدار غرب، ضد کمونیست، از نظر سیاسی بی‌طرف و قادر به جمع‌آوری حمایت‌های دیگر از کوبا باشند. اهداف مشخصی برای کوبایی‌هایی که در جبهه اپوزیسیون کوبا حضور داشتند، مشخص شد، هدف اصلی بازگرداندن قانون اساسی کوبا در
مشخص شد، هدف اصلی بازگرداندن قانون اساسی کوبا در سال۱۹۴۰است. هدف جبهه اپوزیسیون کوبا را می‌توان به این صورت خلاصه کرد: ۱)عمل به‌عنوان چراغی برای جذب سایر گروه‌های ضد کاسترو، ۲)خدمت به‌عنوان قربانی در صورت کشف عملیات‌های مخفی، و ۳)عمل به‌عنوان یک جایگزین بالقوه برای کاسترو پس از سقوط او برای عملیات کوبا، سیا فهرستی از جنگجویان چریکی بالقوه در استان‌های کوبا تهیه کرد. هفت گروه متشکل از ۱۸۰تا بیش از ۴۰۰۰فراری احتمالی وجود داشت. آنها متشکل از زندانیان سیاسی و چریک‌هایی بودند که سیا معتقد بود می‌توان آنها را
چریک‌هایی بودند که سیا معتقد بود می‌توان آنها را متقاعد کرد که در عملیات علیه کاسترو شرکت کنند.در واکنش به افزایش میزان سلاحهای اتحاد جماهیر شوروی و همچنین نفوذ فزاینده حزب کمونیست در کوبا، در اوایل ژوئن ۱۹۶۰ ،۵۰۰تبعیدی کوبایی به‌عنوان اعضای شبه نظامی آموزش می‌دیدند تا حمله به خلیج خوک‌ها را اجرا کنند. برخی از آن تبعیدیان در پاناما آموزش دیده‌اند.با توجه به حذف اخیر هزاران صفحه از سیا در سال ۲۰۱۱(پنجاهمین سالگرد تهاجم خلیج خوک‌ها)، اکنون مشخص شده‌است که کارگروه سیا مسئول حمله شبه نظامی می‌دانست که عملیات
سیا مسئول حمله شبه نظامی می‌دانست که عملیات بدون تبدیل شدن به یک عملیات باز نمی‌تواند موفقیت‌آمیز باشد. تهاجم با حمایت ارتش آمریکا به گفته پیتر کورنبلوه، این مهم‌ترین افشاگری از طبقه‌بندی کردن تاریخ رسمی سیا بود. در ۱۲ آوریل۱۹۶۱، سیا گزارش کاملی از عملیات کوبا تهیه کرد که جهت‌گیری و مفهوم آن را مشخص می‌کرد. توطئه علیه کاسترو با ظهور «مقاومت داخلی فزاینده و مؤثر، به کمک فعالیت‌های هواپیماهای شکست‌خورده کوبا و نفوذ سلاح‌ها و گروه‌های کوچک مردان» مشخص می‌شود. (عملیات کوبا) در این گزارش بر گام‌های خاصی که باید
کوبا) در این گزارش بر گام‌های خاصی که باید برای دستیابی به ظاهر انقلاب داخلی برداشته شود، تأکید شد. میرو کاردونا بیانیه‌های عمومی می‌داد و تأکید می‌کرد که دولت ایالات متحده در این امر دخالت نداشته و هر عملیاتی توسط کوبایی‌ها انجام شده‌است. تنها چند روز بعد در ۱۶آوریل، ابتدا ۱۱هدف وجود داشت که قرار بود مورد حمله قرار گیرند. لیست اهداف بعداً به ۴کاهش یافت. این ۴مورد شامل پایگاه هوایی سن آنتونیو، پایگاه هوایی آزاد شده کامپو و در نهایت پایگاه‌های دریایی واقع در باتابانو و نوئکا جرونا بودند. علاوه بر این، تعداد
باتابانو و نوئکا جرونا بودند. علاوه بر این، تعداد هواپیماهای B-26مورد استفاده در حمله از ۱۵به ۵فروند کاهش یافت که در نهایت پوشش هوایی ایالات متحده را محدود کرد. تاریخچه رسمی عملیات خلیج خوک‌ها سیا اشاره می‌کند که پوشش هوایی محدود، نیروی هوایی بریگاد را در معرض حمله‌های نیروهای کاسترو قرار داده‌است. در این سند آمده‌است که «شکی نیست که اگر هواپیماهای جی میت و تعداد خدمه هواپیما بیشتر بود، پوشش هوایی ثابت امکان‌پذیر بود.» هر دو کندی این واقعیت را نادیده گرفتند که حمله‌های هوایی محدود از اثربخشی نیروی هوایی
که حمله‌های هوایی محدود از اثربخشی نیروی هوایی بریگاد به دلیل خطر حمله متقابل توسط نیروی هوایی کوبا جلوگیری می‌کند. به نقل از یکی از کارکنان کاخ سفید، «... برنامه این بود که نیروی هوایی کاسترو را قبل از شروع نبرد در زمین منهدم کرد و سپس با یک «نیروی هوایی» ضد کاسترو متشکل از حدود دوجین هواپیمای اضافی، پشتیبانی هوایی کرد. توسط تبعیدیان کوبایی پرواز کرد. آن طرح شکست خورد.» در ۱۸ آوریل یک حمل و نقل هوایی از سوی نیروی هوایی آمریکا برنامه‌ریزی شده بود و آن بهترین روز برای بسیج تیپ بی-۲۶ بود. در طی این حمله هیچ
روز برای بسیج تیپ بی-۲۶ بود. در طی این حمله هیچ هواپیمای گم نشد و یک حمله موفقیت‌آمیز به ستون کاسترو در حال حرکت از پلایا لارگا به پلایا جیرون انجام شد. تاریخچه رسمی این عملیات خاطرنشان می‌کند که در مورد نتایج عملیات‌های مختلف بین ۱۷تا ۱۹ آوریل ۱۹۶۱چندین عدم قطعیت وجود داشت، از جمله تعداد و هویت تلفات خلبانان و غیرنظامیان کوبایی، و همچنین یک سؤال در مورد استفاده احتمالی. ناپالم توسط سرپرست هواپیمای گارفیلد ثوررود بخش هوایی ایالات متحده در ۱۷ آوریل ۱۹۶۱. تاریخ رسمی اشاره می‌کند که استفاده از ناپالم تا روز
رسمی اشاره می‌کند که استفاده از ناپالم تا روز بعد، ۱۸ آوریل ۱۹۶۱به‌طور رسمی تأیید نشده بود. ۱۰روز بعد، ۵بمب بی-۲۶را پرتاب کرد. مونگوس توسط ادوارد لنزدیل در وزارت دفاع و ویلیام کینگ هاروی در سیا رهبری می‌شد. لنزدیل به دلیل تجربه اش در مبارزه با شورش در فیلیپین در طول شورش هوکبالاهاپ، و همچنین به دلیل تجربه اش در حمایت از رژیم دیم ویتنام انتخاب شد. ساموئل هالپرن، یکی از سازمان‌دهنده‌های سازمان سیا، گستردگی مشارکت را بیان کرد: «سیا و ارتش ایالات متحده و نیروهای نظامی و وزارت بازرگانی، و مهاجرت، خزانه‌داری،
نظامی و وزارت بازرگانی، و مهاجرت، خزانه‌داری، خدا می‌داند چه کسی دیگری همه در مونگوس بودند. این یک عملیات دولتی بود که از دفتر بابی کندی با اد لنزدیل به‌عنوان مغز متفکر خارج شد.» در طی برنامه‌ریزی «عملیات مونگوس»، در یادداشت مارس۱۹۶۲سیا به دنبال توصیفی کوتاه اما دقیق از بهانه‌هایی بود که رئیس ستاد مشترک ارتش در نظر گرفت که توجیهی برای مداخله نظامی آمریکا در کوبا فراهم می‌کند. یادداشت طبقه‌بندی شده قبلی، روشی را نشان می‌دهد که سیا و رئیس ستاد مشترک به دنبال دلیلی برای حمله به جزیره کوبا بودند که برای مردم
دلیلی برای حمله به جزیره کوبا بودند که برای مردم آمریکا قابل قبول باشد. در این سند آمده‌است: «چنین طرحی امکان ترکیب منطقی حوادث را با سایر رویدادهای به ظاهر نامرتبط برای استتار هدف نهایی و ایجاد تصور لازم از عجول و بی‌مسئولیت کوبایی در مقیاس بزرگ فراهم می‌کند که متوجه کشورهای دیگر از جمله ایالات متحده می‌شود «این بیانیه ادامه می‌دهد: «نتیجه مطلوب اجرای این طرح، قرار دادن ایالات متحده در موقعیت آشکاری است که از نارضایتی‌های قابل دفاع از سوی دولت عجول و غیرمسئول کوبا رنج می‌برد و تصویری بین‌المللی از تهدید
کوبا رنج می‌برد و تصویری بین‌المللی از تهدید کوبا برای صلح در نیمکره غربی ایجاد می‌کند.» ملاحظات مهم دیگر این بود که هرگونه مداخله نظامی ایالات متحده در کوبا نباید شامل اتحاد جماهیر شوروی شود.با توجه به اینکه کوبا بخشی از پیمان ورشو نبود، و هنوز هیچ مدرک قابل توجهی مبنی بر ارتباط بین کوبا و اتحاد جماهیر شوروی وجود نداشت، اعتقاد بر این بود که مداخله نظامی می‌تواند بدون عواقب عمده از سوی اتحاد جماهیر شوروی انجام شود. ۳۲کار یا طرح (همان‌طور که 33 گونه زنده مانگوز وجود دارد) تحت پروژه کوبا در نظر گرفته شد که
وجود دارد) تحت پروژه کوبا در نظر گرفته شد که برخی از آنها انجام شد. این طرح‌ها از نظر کارایی و هدف متفاوت بودند، از اهداف تبلیغاتی برای ایجاد اختلال در دولت و اقتصاد کوبا. برنامه‌ها شامل استفاده از نیروهای ویژه ارتش ایالات متحده، تخریب محصولهای شکر کوبا و استخراج معادن بندرها بود. در ۱۰ اوت۱۹۶۲جلسه ای از گروه ویژه (افزایش یافته) در اتاق کنفرانس وزیر امور خارجه دیوید راسک برگزار شد که در آن وزیر دفاع رابرت مک نامارا موضوع انحلال رهبران کوبا را مطرح کرد. این بحث منجر به یک یادداشت اقدام پروژه مونگوس شد که
بحث منجر به یک یادداشت اقدام پروژه مونگوس شد که توسط ادواردز لندزدیل تهیه شده بود. در ۴ اکتبر۱۹۶۲، یک گروه ویژه در مورد عملیات مونگوس برای بحث در مورد اقدامات تشکیل جلسه داد. دادستان کل، آقای جانسون، و ژنرال لنددل در میان دیگران آنجا بودند. در حالی که آنها در مورد برخی از منافع شخصی در به‌دست آوردن آب‌های کوبا برای حقوق معدن، برنامه‌ریزی طرح‌های احتمالی نظامی و حمله به گوانتانامو بحث کردند، این عقاید و ایده‌ها توسط همه شرکت کنندگان مشترک نبود. در پایان جلسه چهار هدف اصلی را تعیین کردند. (۱)آنها به اطلاعات
چهار هدف اصلی را تعیین کردند. (۱)آنها به اطلاعات بیشتری در مورد کوبا نیاز داشتند تا نحوه ادامه کار را تعیین کنند. این احتمالاً مستلزم تحقیق‌های بیشتر توسط سیا در کوبا است. (۲)آنها باید میزان خرابکاری‌هایی را که مامورانشان در آن درگیر بودند افزایش دهند. خط «باید خرابکاری به میزان قابل توجهی بیشتر شود» زیر خط کشیده شده‌است. (۳)مقررات و محدودیت‌ها باید تحقق می‌یابد تا سیا به‌عنوان یک آژانس و عوامل عملیاتی آن‌ها بتوانند راه‌های میانبر را در آموزش و آماده‌سازی انتخاب کنند. (۴)اینکه سیا هر کاری می‌تواند برای خلع
کنند. (۴)اینکه سیا هر کاری می‌تواند برای خلع کاسترو و جلوگیری از گسترش کمونیسم در نیمکره غربی انجام دهد. در بند چهارم آمده‌است: «تمام تلاش‌ها باید برای ایجاد رویکردهای جدید و تخیلی برای امکان خلاصی از رژیم کاسترو به کار گرفته شود». در ۲۶ اکتبر۱۹۶۲، کاسترو نامه‌ای به خروشچف نوشت و در آن عقاید خود را در مورد آنچه در عمل تجاوز اتفاق می‌افتد تشریح کرد و به او گفت که مطمئن باشد کوبا مقاومت خواهد کرد وبا نیروهای متجاوز مخالف عمل خواهد کرد عملیات نورث وودز طرحی بود که در سال۱۹۶۲پیشنهاد شد و توسط رئیس ستاد مشترک
که در سال۱۹۶۲پیشنهاد شد و توسط رئیس ستاد مشترک ارتش امضا شد و برای تأیید به وزیر دفاع رابرت مک نامارا ارائه شد و هدف آن استفاده از عملیات پرچم دروغین برای توجیه مداخله در کوبا بود. از جمله اقدامات در نظر گرفته شده، حمله‌های واقعی و شبیه‌سازی شده در خاک ایالات متحده یا کشورهای خارجی بود که دولت کوبا را مقصر دانست. اینها شامل حمله یا گزارش حمله‌های جعلی به تبعیدیان کوبایی، آسیب رساندن به پایگاه‌ها و کشتی‌های ایالات متحده، حمله هواپیمای «کوبایی» به کشورهای آمریکای مرکزی مانند هائیتی یا جمهوری دومینیکن، یافتن
مرکزی مانند هائیتی یا جمهوری دومینیکن، یافتن محموله‌های سلاحهایی در سواحل مجاور، جعل هواپیمای نظامی کوبایی در حال انهدام است. یک هواپیمای غیرنظامی آمریکایی و توسعه احتمالی عملیات تروریستی با پرچم دروغین دیگر در خاک ایالات متحده.این عملیات توسط کندی رد شد و هرگز انجام نشد. در سال۱۹۶۲نشان داده شد که کشورهای دیگر از انقلاب کاسترو حمایت مالی می‌کنند. پروژه کوبا نقش مهمی در رویدادهای منتهی به بحران موشکی کوبا در سال۱۹۶۲ایفا کرد. برنامه شش مرحله ای پروژه توسط ادوارد لنددل در ۲۰فوریه ۱۹۶۲ارائه شد. رابرت کندی،
ادوارد لنددل در ۲۰فوریه ۱۹۶۲ارائه شد. رابرت کندی، دادستان کل بر آن نظارت می‌کرد. پرزیدنت کندی در ۱۶ مارس۱۹۶۲در جریان دستورالعمل‌های عملیات قرار گرفت. لنزدیل برنامه هماهنگ عملیات‌های سیاسی، روانی، نظامی، خرابکاری، و اطلاعاتی و همچنین تلاش برای ترور رهبران سیاسی کلیدی را تشریح کرد. هر ماه از زمان معرفی او، روش متفاوتی برای بی‌ثبات کردن رژیم کمونیستی وجود داشت. برخی از این برنامه‌ها شامل انتشار تبلیغات سیاسی ضد کاسترو، تسلیح گروه‌های مخالف ستیزه‌جو، ایجاد پایگاه‌های چریکی در سراسر کشور و آماده‌سازی برای
پایگاه‌های چریکی در سراسر کشور و آماده‌سازی برای مداخله نظامی اکتبر در کوبا بود. بسیاری از برنامه‌های فردی توسط سیا برای ترور کاسترو طراحی شد. با این حال، هیچ‌کدام موفق نبودند. اجرا. ایستگاه عملیات مخفی و جمع‌آوری اطلاعات سیا جی ام ویو در میامی به‌عنوان مرکز عملیات گروه ضربت دبیلو، واحد سیا که به عملیات مونگوس اختصاص داده شده‌است، تأسیس شد./ فعالیت‌های آژانس همچنین در مرکز پذیرش کارائیب در اوپا-لوکا، فلوریدا مستقر بود و حتی در یک مقطع از مافیا (که مشتاق بودند عملیات کازینو کوبایی خود را دوباره به‌دست
بودند عملیات کازینو کوبایی خود را دوباره به‌دست آورند) برای طراحی یک ترور کمک گرفتند. تلاش علیه کاسترو؛ ویلیام هاروی یکی از افسران پرونده سیا بود که مستقیماً با مافیو جان رزلی سروکار داشت. مافیوز جان روزلی توسط رابرت ماهو، مأمور سابق اف‌بی‌آی به سیا معرفی شد. ماهو از دهه۱۹۵۰روزلی را می‌شناخت و از ارتباط او با سندیکای قمار آگاه بود. روزلی با نام مستعار «جان رالسون» وظیفه داشت کوبایی‌هایی را از فلوریدا برای کمک به ترور کاسترو استخدام کند. مورخ استفان رابه می‌نویسد که «دانشمندان به‌طور قابل درک بر تهاجم به
که «دانشمندان به‌طور قابل درک بر تهاجم به خلیج خوک‌ها، کمپین تروریسم و خرابکاری ایالات متحده معروف به عملیات مونگوس، توطئه‌های ترور علیه فیدل کاسترو، و البته، بحران موشکی کوبا تمرکز کرده‌اند. به وضعیت روابط آمریکا و کوبا پس از بحران موشکی توجه کمتری شده‌است. رابه می‌نویسد که گزارش‌های کمیته کلیسا نشان می‌دهد که از ژوئن ۱۹۶۳به بعد، دولت کندی جنگ خود را علیه کوبا تشدید کرد در حالی که سیا تبلیغات، «انکار اقتصادی» و خرابکاری را برای حمله به دولت کوبا و همچنین اهداف خاص در داخل ادغام کرد. یکی از مثال‌های ذکر
اهداف خاص در داخل ادغام کرد. یکی از مثال‌های ذکر شده، حادثه‌ای است که در آن مأموران سیا، که به دنبال ترور کاسترو بودند، به یک مقام کوبایی، رولاندو کوبلا سکسیدز، یک خودکار مجهز به سوزن زیرپوستی سمی دادند. در این زمان، سیا مجوز ۱۳عملیات عمده در کوبا، از جمله حمله به نیروگاه برق، پالایشگاه نفت و کارخانه قند را دریافت کرد. رابه استدلال کرده‌است که «دولت کندی علاقه ای به درخواست مکرر کاسترو مبنی بر توقف کارزار خرابکاری و تروریسم علیه کوبا از ایالات متحده نشان نداد. کندی سیاست دوگانه ای را در قبال کوبا دنبال
نداد. کندی سیاست دوگانه ای را در قبال کوبا دنبال نکرد. ایالات متحده فقط پیشنهادهای تسلیم را پذیرفته‌است.» رابه همچنین مستند می‌کند که چگونه «گروه‌های تبعیدی، مانند آلفا ۶۶و جبهه دوم اسکامبری، حملاتی را در جزیره انجام دادند. در کشتی‌های حمل‌کننده کالا، سلاح‌هایی را در ایالات متحده خریداری کردند و حملاتی را در ایالت باهاما آمریکا انجام دادند." مورخ هاروارد، خورخه دومینگز بیان می‌کند که دامنه عملیات مونگوس شامل اقدامات خرابکارانه علیه یک پل راه‌آهن، تأسیسات ذخیره‌سازی نفت، یک ظرف ذخیره‌سازی ملاس، یک پالایشگاه
نفت، یک ظرف ذخیره‌سازی ملاس، یک پالایشگاه نفت، یک نیروگاه، یک کارخانه چوب بری و یک جرثقیل شناور بود. دومینگوئز بیان می‌کند که «تنها یک بار در [هزار] صفحه اسناد، یک مقام آمریکایی چیزی را مطرح کرد که شبیه یک اعتراض اخلاقی ضعیف به تروریسم تحت حمایت دولت ایالات متحده بود.» متعاقباً اقداماتی علیه یک پالایشگاه نفت، یک نیروگاه، یک کارخانه چوب بری و یک جرثقیل شناور در بندر کوبا انجام شد تا اقتصاد کوبا را تضعیف کند. پروژه کوبا در ابتدا طراحی شد تا در اکتبر ۱۹۶۲با «شورش آشکار و سرنگونی رژیم کمونیستی» به اوج خود
«شورش آشکار و سرنگونی رژیم کمونیستی» به اوج خود برسد. این در اوج بحران موشکی کوبا بود، که در آن ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی به‌طور نگران‌کننده‌ای به جنگ هسته‌ای بر سر حضور موشک‌های شوروی در کوبا نزدیک شدند، که توسط هواپیماهای پایین پرواز در مأموریت‌های عکاسی و عکاسی نظارتی زمینی تأیید شد. این عملیات در ۳۰ اکتبر ۱۹۶۲به حالت تعلیق درآمد، اما ۳تیم از ۱۰تیم خرابکار شش نفره قبلاً به کوبا اعزام شده بودند. دومینگز می‌نویسد که کندی با تشدید بحران موشکی کوبا، اقدامات منگوس را متوقف کرد (زیرا تصاویر سلاح‌های
اقدامات منگوس را متوقف کرد (زیرا تصاویر سلاح‌های هسته ای شوروی مستقر در سواحل شمالی کوبا توسط اطلاعات آمریکا از طریق شناسایی ماهواره ای به‌دست آمد)، اما «به سیاست خود مبنی بر حمایت از تروریسم علیه تروریسم بازگشت. کوبا با کاهش رویارویی با اتحاد جماهیر شوروی.با این حال، نوام چامسکی استدلال کرده‌است که "عملیات تروریستی در پرتنش‌ترین لحظه‌های بحران موشکی ادامه یافت" و خاطرنشان کرد که "آنها به طور رسمی در ۳۰اکتبر، چند روز پس از توافق کندی و خروشچف لغو شدند، اما با این وجود ادامه یافتند." بر این اساس، «کمیته
با این وجود ادامه یافتند." بر این اساس، «کمیته اجرایی شورای امنیت ملی اقدامات مختلفی را توصیه کرد، از جمله «استفاده از تبعیدیان منتخب کوبایی برای خرابکاری در تأسیسات کلیدی کوبایی به‌گونه‌ای که این اقدام به‌طور قابل قبولی به کوبایی‌ها در کوبا نسبت داده شود» و همچنین «خرابکاری» محموله و کشتیرانی کوبا، و محموله و حمل و نقل بلوک[شوروی] به کوبا." عملیات مونگوس شامل یک برنامه اقدامات مخفیانه از جمله خرابکاری، جنگ روانی، جمع‌آوری اطلاعات و ایجاد انقلاب داخلی علیه دولت کمونیستی بود. ایالات متحده هنوز فاقد توانایی
دولت کمونیستی بود. ایالات متحده هنوز فاقد توانایی دریافت مؤثر اطلاعات به اکثریت مردم کوبا بود. آنها تحریم تجاری، امتناع از تسهیلات ذخیره‌سازی، افزایش امنیت بندر و رویه کنترل حمل و نقل، داده‌های فنی و بازرسی گمرکی داشتند. ایالات متحده همچنین از ابزارهای دیپلماتیک برای ناکام گذاشتن مذاکرات تجاری کوبا در اسرائیل، اردن، ایران، یونان و احتمالاً ژاپن استفاده کرد. از همان ابتدا، لنزدیل و اعضای دیگر اس چی ای حمایت داخلی از جنبش ضد کاسترو را مهمترین جنبه عملیات شناسایی کردند. سازماندهی و حمایت آمریکا از نیروهای ضد
کردند. سازماندهی و حمایت آمریکا از نیروهای ضد کاسترو در کوبا کلیدی تلقی می‌شد که مشارکت آمریکا را از آنچه عمدتاً کمک اقتصادی و نظامی نیروهای شورشی بود، گسترش داد؛ بنابراین، لنزدیل امیدوار بود که تلاشی را در داخل عملیات، به رهبری سیا، سازماندهی کند تا به‌طور پنهانی از یک جنبش مردمی در کوبا حمایت کند. این یک چالش بزرگ بود. شناسایی نیروهای ضد کاسترو در داخل کوبا دشوار بود و زمینه حمایت مردمی وجود نداشت که شورشیان کوبایی بتوانند از آن استفاده کنند. در چند ماه اول، یک بررسی داخلی از عملیات مونگوس به توانایی‌های