payamvha/North_RAG huggingface dataset:
فگز منور مطالعه نمود که در تاونشیپ لندندری، شهرستان چستر پنسیلوانیای امروزی قرار داشت. فینلی در ۱۷۵۲ میلادی با هانا اوانس (۱۷۱۵–۱ آوریل ۱۷۹۵) ازدواج کرد که دختر رابرت اوانس بود. این زوج هفت پسر و دو دختر داشتند. هشت تا از فرزندانشان تا بلوغ زندگی کردند. یکی از پسرانشان به نام جیمز (۱۷۶۹–۱۷۷۲) در سن سه سالگی فوت کرد. جیمز برادر اندرو فینلی و برادر و دانشجوی ساموئل فینلی است (پنجمین پرزیدنت کالج نیوجرسی از ۱۷۶۱ تا ۱۷۶۶ میلادی، کالجی که بعدها به نام دانشگاه پرینستون شناخته شد). جیمز از پرینستون فارغ‌التحصیل
شناخته شد). جیمز از پرینستون فارغ‌التحصیل شد، گرچه که در حقیقت او در مؤسسه سلفش که در آن زمان به کالج لاگ ویلیام تنانت شناخته می‌شد و در نشامینی، شهرستان باکس پنسیلوانیا شرکت جسته و فارغ‌التحصیل شده بود. بنجامین راش، یکی از امضاء کنندگان اعلامیهٔ استقلال، از خویشاوندان فینلیز بود و هنگام مرگ پدرش در سن شش سالگی به خانه ساموئل فینلی منتقل شد. جیمز احتمالاً از طریق برادر ساموئل با یکی دیگر از امضاء کنندگان اعلامیه استقلال، ریچارد استوکتون و همچنین الیور الزورت که بعدها سومین قاضی ارشد دادگاه ایالات متحده
که بعدها سومین قاضی ارشد دادگاه ایالات متحده آمریکا شد و همچنین با ابنزر هازارد که بعدها «پستمستر جنرال» شد آشنا گشت. کهانت. فینلی تجربه احیاء کننده‌ای تحت تأثیر رابرت اسمیت داشت و با اونجلیست برجسته جورج ویتفیلد مسافرت کرد. فینلی در ۱۷۵۲ میلادی حکم خود را دریافت کرده و شبان (پیشوای روحانی) کلیسای ناتینگهام شرقی، نزدیک مرز مورد مناقشهٔ مریلند-پنسیلوانیا شد. او سه یا چهار بار قبل از ۱۷۸۲ میلادی، احتمالاً حدود ۱۷۶۵ میلادی به پنسیلوانیای غربی مسافرت کرد. فینلی در ۱۷۷۱ میلادی خدمات سبط (یکشنبه) در کوه‌های
در ۱۷۷۱ میلادی خدمات سبط (یکشنبه) در کوه‌های آلگنی تحت مأموریت سینود اهل فیلادلفیای پرسبیتاریانی را هدایت نمود. در ۱۷۷۲ میلادی او با پسرش ابنزر به شهرستان فایت پنسیلوانیا و مزرعه‌ای که فنیلی نزدیک «دونلپ کریک» خریداری کرده بود مسافرت کرد. او در ۱۷۸۲ میلادی تماسی مبنی بر خدمت به عنوان شبان (پیشوای روحانی) در چندین جماعت کلیسایی و مناطق مسکونی را از جماعت متحد در انشعابات رودخانه یوقیوقنی دریافت کرده و پذیرفت. در اثر «همیشه پیشرو: تاریخچه جشن دویست سالهٔ مدرسه الهیات پیتسبرگ» که زندگی‌نامهٔ کوتاهی از فینلی
الهیات پیتسبرگ» که زندگی‌نامهٔ کوتاهی از فینلی است ذکر شده که: «فینلی یکی از هفت محترم بود» که همگی از پرینستون فارغ‌التحصیل شده و مسئولیت ترویج مسیحیت و پرسبیتریانیسم را در سراسر غرب بر عهده داشتند. چیزی که آن‌ها به روش خود انجام دادند چنان موفقیت‌آمیز بود که تمام ناحیه به زودی آن را «زایون غربی» نامید. فینلی در ۱۷۹۵ میلادی در سن هفتاد سالگی در گذشت. او میراثی را در آکادمی کانونزبرگ از خود باقی گذاشت که تبدیل به کالج جفرسن و سپس کالج واشینگتن و جفرسن شد. تاریخچه خانوادگی فینلی نشان می‌دهد که طی انقلاب
تاریخچه خانوادگی فینلی نشان می‌دهد که طی انقلاب آمریکا او به مجلسی وصل بوده که پیشنویس اعلامیه اعلامیهٔ استقلال ابتدا در آن تهیه شد. منابع وب او را به عنوان صاحب خانه‌ای معرفی می‌کنند که توماس جفرسون در آن چنان احساس ناراحتی می‌کرد که به خانه مرزی در لبه شهرک نقل مکان نمود. منابع دیگر بیان می‌دارند که این خانه‌ای که جفرسون در آن اعلامیهٔ مورد نظر را نوشت توسط جیکوب گرف، یک آجرچین محلی تصاحب و اشغال شده‌است. فینلی درگیر مناقشات مرزی بین ویرجینیا و پنسیلوانیا در پیشبرد منافع پنسیلوانیا بود. او چندین سفر به
در پیشبرد منافع پنسیلوانیا بود. او چندین سفر به شهرستان وستمورلند آن زمان داشت که احتمالاً ناحیه کنونی شهرستانهای گرین و واشینگتن بوده و در آنجا به جمع‌آوری امضای عریضه‌هایی مشغول شد که اکنون در NARAی واشینگتن قرار دارد. برخی گمانه زنی کرده‌اند که این سفرها نیز جزو مأموریت‌های جاسوسی بوده که توسط بنجامین فرانکلین و کمیته امنیت صورت پذیرفته‌است. در ۱۷۹۵ میلادی، فینلی برای «قانونگذاری ایالتی پنسیلوانیا» انتخاب شد. داستان زیر در مورد فینلی ثبت شده، هنگامی که پسر سوم و فرزند چهارمش ابنزر (۱۷۵۸–۱۸۴۹)، به سختی
پسر سوم و فرزند چهارمش ابنزر (۱۷۵۸–۱۸۴۹)، به سختی از دست سرخپوستان فرار کرد: «[ابنزر] با پدرش در ۱۷۷۲ میلادی به شهرستان فیت [PA] آمد و در سرزمین‌های تاونشیپ ردستون که توسط پدرش در ۱۷۷۱ میلادی خریده شده بود سکنا گزید. ابنزر جوانکی جسور و متهور بود و در میان افراد پیشتازی که حولش بودند به سرعت پیشرفت کرده و رفعت و قدرت یافت. ساموئل فینلی که همزمان آمد داما خویشاوندش نبود، مسئول مزرعه بوده و توسط بردگان سیاهپوستش که از مریلند آورده شده بودند کمک می‌شد. ساموئل فینلی برای وظایف شبه‌نظامی مطرح شد، اما اجازه داده
برای وظایف شبه‌نظامی مطرح شد، اما اجازه داده شد که ابنزر به عنوان جایگزینش بدانجا رود. درحالی که او در فورت والاس بود، یکی از سوارانی که حاوی اخباری مبنی بر نزدیک شدن سرخپوستان بود آمد. 'یانگ فینلی' یکی از اعضای هیئت دوازده نفره‌ای بود که حصار نظامی را ترک کرده و به زودی با تعداد زیادی از سرخپوستان قبل از مواجهه با کسانی که از جنگ با آنها عقب‌نشینی کرده بودند مواجه شدند و با آنها به نبرد پرداختند. تفنگ فینلی گیر کرد و هنگام توقف جهت تعمیرش از بقیه عقب افتاد. یکی از سرخپوستان با تفنگی که به سویش نشانه رفته
یکی از سرخپوستان با تفنگی که به سویش نشانه رفته بود می‌خواست به او شلیک کند، در این زمان یکی از سکنا گزینندگان به سرخپوست شلیک کرد. فینلی دوید و تعقیب نمود و طی مدت زمان کوتاهی خود را به آخرین فرد رساند و آن فرد هدف تبرزینی که به سوی فینلی پرتاب شده بود قرار گرفت و به پشت سرش خورد. با این که تحت فشار بود توسط شلیک همراهش محافظت می‌شد و با امنیت از پل عبور کرده و به دژ نظامی رسید. این رویداد یکی از رویدادهای جالب توجه از حس وقوع رویداد نامیمون در آینده یا تلپاتی یا هرچیز دیگری که می‌خواهید آن را بنامید بود
یا هرچیز دیگری که می‌خواهید آن را بنامید بود و باید ثبت شود: طی نبرد فینلی جوان و فرارهای سخت و باریکی که ذکر شد، پدرش رو. جیمز فینلی که سیصد مایل دورتر بود حس و الهام عجیب و غیرقابل تعریفی داشت مبنی بر این که پسرش در خطر بزرگی است اما نمی‌توانست در رابطه با طبیعت یا علت آن به فهم متمایزی برسد. او زانو زد و زمان درازی را به صمیمانه‌ترین عبادات خویش برای پسرش سپری نمود و به این حس رسید که خطر گذشته‌است. او آن زمان را در خاطر داشت و چند هفته بعد که نامه‌ای را از پسرش دریافت کرد که حاوی گزارشی از فرارهای سخت
از پسرش دریافت کرد که حاوی گزارشی از فرارهای سخت و باریک از مرگ در آن یافت، متوجه شد که زمان آن تطابق دقیقی با تجربه عجیبش داشته‌است. رو. فینلی مردی مطلقاً صادق بود، خواننده خود باید برای خودش علت این ارتباط بیسیم بین پدر و پسری که سیصد مایل از هم فاصله مکانی داشتند را واکاوی کند.» مرگ. جیمز فینلی در ۶ ژانویه ۱۷۹۵ میلادی در روستراور پنسیلوانیا فوت کرد و در حیاط کلیسای رهوبوت پرسبیتاریان دفن شده‌است.
عثمان‌آباد، روستایی در دهستان کمبل سلیمان بخش مرکزی شهرستان چابهار در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۲٬۶۸۰ نفر (۶۶۱ خانوار) بوده‌است.
نوکبند، روستایی در دهستان کمبل سلیمان بخش مرکزی شهرستان چابهار در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۲۶ نفر (۶ خانوار) بوده‌است.
وشنام نورمحمد، روستایی در دهستان کمبل سلیمان بخش مرکزی شهرستان چابهار در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۱ نفر (۵ خانوار) بوده‌است.
گومازی عبدالکریم، روستایی در دهستان کمبل سلیمان بخش مرکزی شهرستان چابهار در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۵۹ نفر (۱۳ خانوار) بوده‌است.
نمرآباد یا پرومی حاجی ابراهیم، روستایی در دهستان کمبل سلیمان بخش مرکزی شهرستان چابهار در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۵۷ نفر (۱۲ خانوار) بوده‌است.
نیکلاس هافلر هافبک آلمانی است که هم‌اکنون در باشگاه فوتبال فرایبورگ، از باشگاه‌های حاضر در بوندس‌لیگا، با شماره پیراهن ۲۷ بازی می‌کند. دوران حرفه‌ای. هافلر در اوبرلینگن متولد شد و در سال ۲۰۰۵ با رده‌های پایه فرایبورگ قرارداد امضا کرد و سه سال را در تیم جوانان گذراند و بعد در ژوئیه ۲۰۱۱ با قراردادی قرضی به مدت دو سال به تیم ارتسبیرگ آئو، که در بوندس‌لیگا ۲ فعالیت داشت، پیوست. پس از آن به فرایبورگ بازگشت و سه سال را در تیم دوم این باشگاه گذراند و پس از پایان این دوره سه ساله، وارد تیم اول فرایبورگ شد.
فینال جام حذفی فوتبال ایتالیا ۲۰۲۱ هفتاد و چهارمین فصل از رقابت‌های کوپا ایتالیا بود. این مسابقه در ۱۹ مهٔ ۲۰۲۱ بین یوونتوس و آتالانتا برای اولین بار در ورزشگاه ماپی – چیتا دل تریکولوره برگزار شد. در نهایت باشگاه فوتبال یوونتوس با برتری در ضربات پنالتی برای چهاردهمین بار قهرمان کوپا ایتالیا شد.
هانس اولاو لاهلوم (نروژی: Hans Olav Lahlum) زاده ۱۲ سپتامبر ۱۹۷۳م، برابر با ۲۱ شهریور ۱۳۵۲ خ، یک نویسنده و مورخ نروژی است. شهرت وی بیشتر به دلیل نوشتن زندگینامه شخصیتهای برجسته سیاسی و رمانهای جنایی در بافتی سیاسی-تاریخی است. پیشینه. هانس اولاو لاهلوم، در سال ۲۰۰۲م، با مدرک کارشناسی ارشد، در رشته‌های تاریخ و فلسفه از دانشگاه اسلو، فارغ‌التحصیل شد. وی عضو حزب سوسیالیست چپ (نروژ) بوده و در مباحث اجتماعی نروژ، چهره ای شناخته شده‌است. هانس اولاو لاهلوم، در سال ۲۰۰۷م، با انتشار زندگینامه اسکار تورپ، شناخته شد.
۲۰۰۷م، با انتشار زندگینامه اسکار تورپ، شناخته شد. وی همچنین در سالهای بعدی با نوشتن یا مشارکت در نوشتن زندگینامه شخصیتهای برجسته سیاسی نروژی از جمله هوکن لی و ری اولف استین، به عنوان یک مورخ، موقعیت خود را تحکیم کرد. از جرج واشینگتن تا جرج دابلیو. بوش، نام اثری دیگر از هانس اولاو لاهلوم، است که از تسلط وی، به تاریخ سیاسی در خارج از مرزهای نروژ، نشان دارد.هانس اولاو لاهلوم، در سال ۲۰۱۰م، اولین رمان جنایی خود را به نام «آدم مگس‌ها» منتشر کرد. در این رمان ما با بازرس پلیسی به نام «ک ۲» و دستیار و مشاورش که
با بازرس پلیسی به نام «ک ۲» و دستیار و مشاورش که دختری معلول است و باید از صندلی چرخدار استفاده کند، به نام «:پاتريشيا» آشنا می‌شویم. بعد از موفقیت این رمان، لاهلوم، در سالهای بعدی چندین رمان دیگر در ژانر داستان‌های کارآگاهی و معمایی منتشر کرد. در همه این رمان‌ها، شخصیت بازرس «ک ۲» و دوست و مشاورش: پاتريشيا، نقش اصلی را دارند. اما در سال ۲۰۱۷م، لاهلوم، با انتشار رمان «پنج نشان» که یک داستان روانشناختی و تاریخی است، به حوادث جنگ جهانی دوم و پی آمدهای آن در روزگار فعلی می‌پردازد و کاملاً از سنت قبلی خود
در روزگار فعلی می‌پردازد و کاملاً از سنت قبلی خود فاصله می‌گیرد. هانس اولاو لاهلوم، همچنین به عنوان بازیکن و مفسر شطرنج چهره ای شناخته شده‌است. وی از دهه ۱۹۹۰م، در صحنه ملی و بین‌المللی بازیهای شطرنج حضور داشته و در تربیت شطرنج بازان جوان نروژ، هم به عنوان داور و مربی و هم به عنوان خبرنگار و مفسر مشارکت داشته و از جمله مصاحبه وی با ماگنوس کارلسن نمونه ای از این مشارکت است.
باشگاه فوتبال تابی یک باشگاه فوتبال سوئدی در تابی است که در پاییز ۲۰۱۲ پس از ادغام دو باشگاه Täby IS و IFK Täby تأسیس شد. این تیم از فصل ۲۰۲۰ در لیگ ۱ ، نورا (سطح سوم فوتبال سوئد) بازی می‌کند. تاریخچه. باشگاه فوتبال تابی در پاییز ۲۰۱۲ پس از ادغام Täby IS و IFK Täby تأسیس شد. تیم مردان در سال ۲۰۱۹ قهرمان بخش ۲ نورا سویالند شد و برای اولین بار به دسته ۱ صعود کرد.
اندرو لویس (Andrew Lewis) (زادهٔ ۹ اکتبر ۱۷۲۰- درگذشتهٔ ۲۶ سپتامبر ۱۷۸۱)، پیشگام، نقشه‌بردار، افسر نظامی و سیاستمدار آمریکایی متولد ایرلند در مستعمره ویرجینیا و در طول جنگ انقلابی آمریکا بود. او سرهنگ شبه نظامیان در طول جنگ فرانسویان و سرخپوستان، همین‌طور، سرتیپ در جنگ انقلابی آمریکا بود، معروف‌ترین پیروزی او نبرد پوینت پلیزنت در جنگ دانمور در سال ۱۷۷۴ بود، همچنین او نیروهای لرد دانمور را از نورفک و جزیره گوین در ۱۷۷۶ به بیرون فرستاد. او به تأسیس لیبرتی هال (بعدها دانشگاه واشینگتن و لی) در سال ۱۷۷۶ کمک کرد.
دانشگاه واشینگتن و لی) در سال ۱۷۷۶ کمک کرد. اوایل زندگی و خانواده. لویس در شهرستان دونگال، ایرلند، در خانوادهٔ سرهنگ جان لویس (فوت شده در ۱۷۶۲) و همسرش مارگارت لین به‌دنیا آمد. جان لویس، در سال ۱۷۳۲، پس از کشتن صاحب‌خانه خود طی یک درگیری، به همراه پسرانش اندرو و توماس، به ویرجینیا فرار کردند. آن‌ها جزو اولین شهرک‌نشینان، در بخش وسیع شهرستان آگوستای غربی بودند؛ جان لویس قبل از مهاجرت زمین بزرگی دریافت کرده بود. اندرو لویس، تحصیلات ابتدایی و مهارت‌های نقشه‌برداری آموخت. او حداقل پانزده سال را به کشاورزی و
آموخت. او حداقل پانزده سال را به کشاورزی و کار به عنوان نقشه‌بردار در جنوب غربی ویرجینیا پرداخت. در ۱۷۵۱ او و پدرش بخش زیادی از منطقه گرین بریر در شهرستان آگوستا (که خیلی سال بعد به شهرستان گرین بریر در ویرجینیای غربی تبدیل شد) را کاوش کردند. جان لویس نام رودخانهٔ گرین بریر را پس از گیرکردن به قسمتی از یک گیاه خاردار درنظر گرفت. اندرو لویس همچنین به عنوان ستوان بخش و بعدها به عنوان کاپیتان در میان شبه نظامیان شهرستان آگوستا، خدمت کرد. در اوایل دهه ۱۷۴۰، اندرو لویس با الیزابت گیونز، دختر ساموئل و سارا (کتی)
لویس با الیزابت گیونز، دختر ساموئل و سارا (کتی) گیونز که قبل از آن ساکن شهرستان آنتریم ایرلند بودند، ازدواج کرد. آن‌ها خانه خود را به‌نام ریچفیلد، در محلی که بعدها به شهرستان روانوک در نزدیکی سالم تبدیل شد، بنا کردند. فرزندان آن‌ها شامل ساموئل (حدود ۱۷۴۸–۱۷۶۳)، جان (۱۷۵۰–۱۷۸۸)، توماس (۱۷۵۲–۱۸۰۰)، اندرو جونیور (۱۷۵۹–۱۸۴۴)، آنا (که با اندرو لمبرت ازدواج کرد (۱۷۶۸–۱۸۴۵))، ویلیام (۱۷۶۴–۱۸۱۲) و چارلز (حدود ۱۷۶۸–۱۷۸۱) بودند. نوه دختری آن‌ها آگاتا استروتر (۱۸۵۲–۱۷۷۹) با الیجا مک کلاناهان ازدواج کرد. جنگ فرانسویان
با الیجا مک کلاناهان ازدواج کرد. جنگ فرانسویان و سرخپوستان. مرز ویرجینیا به میدان نبرد در جنگ میان فرانسوی‌ها و هندیان تبدیل شد، همان‌طور که بیشترمرزهای مستعمرات شمالی‌تر پنسیلوانیا (که مانند ویرجینیا ادعای سرزمین‌های غرب کوه‌های آپالاچی را داشتند) و مریلند (که مرزهای آن به آپالاچینز ختم می‌شد) نیز میدان نبرد شد. ویرجینیا نیروهای استانی را سازمان داد تا از شهرک‌نشینانی که در معرض حملات، توسط هندی‌ها از تجاوز به قلمرو خود ناراحت بودند، دفاع کنند؛ لویس، کاپیتان هنگ جورج واشینگتن در ویرجینیا شد. پس از شکست در
هنگ جورج واشینگتن در ویرجینیا شد. پس از شکست در نبرد گریت میدوز در ۱۷۵۴، واشینگتن مجبور شد تسلیم فرانسوی‌ها شود. لویس در آن زمان در فورت نسیستی (در پنسیلوانیای امروزی) بود و او نیز از سراسر آپالاچیان به سمت شرق عقب‌نشینی کرد. واشینگتن مجموعه‌ای از استحکامات مرزی را برای محافظت از شهرک‌نشینان، در شرق آپالاچیان پیشنهاد کرد. لویس در ابتدا، پایگاه فورت دینویدی را در رودخانه جکسون در شهرستان باث کنونی ساخت، اما در ۲۱ سپتامبر ۱۷۵۵ از مقام خود برکنار شد. مجمع ویرجینیا خیلی زود ارتقاء لویس به سرگردی را تصویب کرد و
خیلی زود ارتقاء لویس به سرگردی را تصویب کرد و او را مأمور نظارت بر ناحیهٔ امتداد رودخانه گرین بریر کرد. در ۱۸ فوریه ۱۷۵۶، لویس اردوکشی بیگ سندی را از فورت فردریک با نیروهای ترکیبی از شبه نظامیان و چروکی‌ها به منظور حمله به شهرهای شاونی در امتداد رودخانه‌های بیگ سندی و اوهایو، رهبری کرد تا حملات شاونی را تلافی کنند. لویس چندین اردوکشی را علیه شهرک‌های هندیان و پایگاه‌های فرانسویان رهبری کرد. در سپتامبر ۱۷۵۸ در اردوکشی فوربس، لویس در جریان حمله سرگرد جیمز گرانت به فورت دوکسن، دستگیر شد. لویس به کبک برده شد و
به فورت دوکسن، دستگیر شد. لویس به کبک برده شد و تا اواخر ۱۷۵۹، در آنجا زندانی بود. درمیان جنگ‌ها. بیانیه ۱۷۶۳، به‌طور رسمی، گسترش غربی ویرجینیا را در سراسر آپالاچیان ممنوع کرد. اما لویس سفرهای شکاری و اکتشافی خود را در منطقه-ای که بعدها ویرجینیای غربی نامیده شد، ادامه داد. وقتی آرامش نسبی برگشت، لویس وارد سیاست شد. سه سال بعد از ایجاد شهرستان بوتتورت از شهرستان آگوستا در ۱۷۶۹، رأی دهندگان شهرستان بوتتورت، لویس و جان بویر را به عنوان نمایندگان پاره‌وقت خود در مجلس بورجس انتخاب کردند و چندین بار دیگر قبل از
مجلس بورجس انتخاب کردند و چندین بار دیگر قبل از ۱۷۸۰ آن‌ها را مجدد برگزیدند. هرچند که سفر طاقت فرسا به ویلیامزبورگ یا بعدها ریچموند و همچنین انقلاب آمریکا، مانع از حضور زیاد آن‌ها در سال‌های بعد شد. در ۱۷۷۴، دانمور، فرماندار ویرجینیا، نیروهایش را به سمت فورت پیت و کشور اوهایو هدایت کرد که به جنگ دانمور معروف شد. لویس که در آن زمان به درجهٔ سرهنگی ارتقا یافته بود، گروه دوم نیروها را از مسیری جنوبی‌تر، هدایت کرد. کورنستاک، رئیس قبیله شاونی در حالی که لویس در گذرگاه رودخانه اوهایو در پوینت پلیزنت اردو زده
در گذرگاه رودخانه اوهایو در پوینت پلیزنت اردو زده بود، به نیروهای لویس حمله کرد. پیروزی لویس در نبرد پوینت پلیزنت در ۱۰ اکتبر ۱۷۷۴، شهرت نظامی او را تضمین کرد. لویس یکی از متولیان بنیان‌گذاری لیبرتی هال، آکادمی آگوستای سابق به همراه برادرش توماس لویس، ساموئل مک داول، سامپسون ماتیوس، جورج موفت، ویلیام پرستون و جیمز وادل شد. در سال ۱۷۷۶ آکادمی، با شور و هیجان انقلابی، نام خود را به لکسینگتون ویرجینیا تغییر داد. لیبرتی هال در ۱۷۸۲ توسط اجتماع مشترک‌المنافع جدید ویرجینیا، دوباره به کالج واشینگتن تغییر نام داد.
ویرجینیا، دوباره به کالج واشینگتن تغییر نام داد. پس از جنگ داخلی آمریکا، این دانشگاه به دانشگاه واشینگتن و لی تبدیل شد و اکنون نهمین مؤسسه قدیمی آموزش عالی این کشور است. انقلاب آمریکا. زمانی که انقلاب آمریکا آغاز شد، فرماندار دونمور، قانون‌گذاران ویرجینیا را معلق کرد. ویگ‌ها (پروتستان‌های اسکاتلندی که خیلی زود به شورشیان آمریکایی تبدیل شدند) قوه مقننه موقت ویرجینیا را تشکیل دادند که شامل اندرو لویس (از شهرستان بوتتورت) و برادرش توماس (از شهرستان آگوستا) به عنوان نماینده بود. هنگامی که کنگره قاره‌ای، ارتش
عنوان نماینده بود. هنگامی که کنگره قاره‌ای، ارتش قاره‌ای را در ۱۷۷۵ تشکیل داد و جورج واشینگتن را فرماندهٔ آن ساخت، او درخواست کرد که لویس سرتیپ شود. در ابتدا کنگره قاره‌ای تصمیم گرفت تا تنها یک نفر از هر استان فرمانده باشد و چارلز لی که با تجربه‌تر بود به عنوان تنها فرمانده کل ویرجینیا منصوب شد. در مارس ۱۷۷۶، لویس سرتیپ شد و بر دفاع از ویرجینیا نظارت می‌کرد و مردانی را برای ارتش قاره‌ای تربیت می‌کرد. کمیته امنیتی ویرجینیا، از لویس درخواست کرد تا حملات فرماندار دانمور را در امتداد ساحل، از آخرین سنگر خود که
دانمور را در امتداد ساحل، از آخرین سنگر خود که یک مؤقعیت مستحکم در جزیره گوین در خلیج چساپیک بود، متوقف کند. در ۹ ژوئیه ۱۷۷۶، لویس نیروهای ویرجینیا را، در حالی که لرد دانمور از راه دریا فرار کرد و به سمت دریای کارائیب رفت و دیگر بازنگشت، رهبری نمود و جزیره را تصرف کرد؛ بنابراین، لویس از نورفولک و منطقه همپتون رودز محافظت کرد. در ۱۵ آوریل ۱۷۷۷، لویس به دلیل وضعیت بد سلامتی‌اش، از مأموریت استعفا داد. او همچنین با نارضایتی افراد خود و همچنین کل ارتش روبرو شد. ستوان توماس تاونز، حاضر در جزیره گوین، نوشت: «لویس
توماس تاونز، حاضر در جزیره گوین، نوشت: «لویس پس از شکست دشمن (لرد دانمور) ثابت کرد، خائن است و باعث شد آن‌ها فرار کنند». علاوه بر این، زمانی که در اوایل ۱۷۷۷ ترفیع درجات برای سرلشکر اعلام شد، لویس کنار گذاشته شد. جورج واشینگتن که به هر افسر توانایی نیاز داشت، ناامیدی خود را به لویس اعلام کرد و او در ۱۷ مارس ۱۷۷۷ در پاسخ گفت: «در آخرین بار، به جناب‌عالی عدم امکان باقی‌ماندن من، در این وضعیت نامطلوب، در ارتش را اعلام کردم. جانشین شدن من، به عنوان استیضاح ضمنی شخصیت من تلقی می‌شود؛ بنابراین من از دادگاه،
ضمنی شخصیت من تلقی می‌شود؛ بنابراین من از دادگاه، پژوهش در مورد رفتار خودم را درخواست کردم. من باور دارم، اکنون زمان آن است که بتوانم این بخش را بدون هیچ‌گونه آسیبی به منافع عمومی، ترک کنم. در این صورت، منتظر جناب‌عالی خواهم ماند و شک ندارم که درخواستم قبول می‌شود و می‌توانم خود را از هر اتهامی که کینه‌توزی یا حسادت می‌تواند به من وارد کند، تبرئه کنم». سال‌های بعد و وفات. رأی دهندگان شهرستان بوتتورت به حمایت از لویس ادامه دادند و در ۱۷۸۰ به دنبال تشکیل اتحادیه مشترک‌المنافع، او را برای مجلس نمایندگان
اتحادیه مشترک‌المنافع، او را برای مجلس نمایندگان ویرجینیا انتخاب کردند، هرچند که خدمات او کوتاه بود، زیرا در اواخر همان سال، فرماندار توماس جفرسون، او را برای شورای اجرایی منصوب کرد. سال بعد، لویس زمانی که از جلسه شورا به خانه برمی‌گشت، بیمار شد؛ در ۲۶ سپتامبر در شهرستان بدفورد در نزدیکی لینچبورگ بر اثر تب، درگذشت. بقایای او برای دفن در قطعه خانوادگی در خانه‌اش، بازگردانده شد. اما محل قبرش مشخص نشد. سرهنگ الیجا مک کلاناهان که با نوه لویس، آگاتا لویس مک کلاناهان ازدواج کرده بود و در جوانی در مراسم تشییع
ازدواج کرده بود و در جوانی در مراسم تشییع جنازه او شرکت کرد بود، بعدها قبر او را به منشی دادگاه شهرستان روانوک نشان داد. در ۱۸۸۷ بقایای جسد ژنرال لویس، مجدد در قبرستان هیل شرقی در سالم، ویرجینیا دفن شد.
اندرو الیور (Andrew Oliver) (زادهٔ ۲۸ مارس ۱۷۰۶ - درگذشتهٔ ۳ مارس ۱۷۷۴)، تاجر و مقام دولتی در استان خلیج ماساچوست بود. او که در خانواده‌ای بازرگان و ثروتمند و از نظر سیاسی قدرتمند به‌دنیا آمده بود، بیشتر به عنوان مقام رسمی ماساچوست و مسئول اجرای مفاد قانون تمبر شناخته می‌شود که به همین دلیل به صورت نمادین به دار آویخته شد. او هرگز آن وظایف را به‌طور واقعی انجام نداد و بعدها به عنوان معاون فرماندار استان منصوب شد. اوایل زندگی. اندرو الیور در ۲۸ مارس ۱۷۰۶ در بوستون، مرکز استان انگلیسی خلیج ماساچوست به‌دنیا
بوستون، مرکز استان انگلیسی خلیج ماساچوست به‌دنیا آمد. پدرش دانیل الیور، یک تاجر ثروتمند و فعال سیاسی بود و مادرش الیزابت بلچر الیور، خواهر جاناتان بلچر، پسر یک تاجر ثروتمند دیگر و فرماندار استان در دهه ۱۷۳۰ بود. اندرو دو برادر داشت: دانیل الیور (۱۷۰۴–۱۷۲۷) و پیتر الیور (۱۷۱۳–۱۷۹۱). اندرو که به عنوان فردی «متین و پارسا» شناخته می‌شد، به کالج هاروارد فرستاده شد و در سال ۱۷۲۴ از آنجا فارغ‌التحصیل شد. الیور سپس وارد تجارت خانوادگی شد و با برادرش پیتر یک کسب و کار تجاری راه‌اندازی کرد که تمرکز آن بر شراب و
و کار تجاری راه‌اندازی کرد که تمرکز آن بر شراب و منسوجات معطوف بود. این تجارت موفقیت‌آمیز بود و این دو برادر در نهایت اسکله طولانی بوستون را تحت کنترل درآوردند. در ۲۰ مارس ۱۷۲۸، الیور با مری فیچ، دختر سرهنگ توماس فیچ ازدواج کرد. قبل از مرگ مری در سال ۱۷۳۲ این زوج صاحب سه فرزند بودند؛ تنها یکی از آنها، پسری به نام اندرو تا بزرگسالی زنده ماند. پس از مرگ مری، الیور به انگلستان سفر کرد و در سال ۱۷۳۴ به ماساچوست بازگشت. او در ۱۹ دسامبر ۱۷۳۴ با مری سنفورد اهل نیوپورت در رود آیلند، خواهر زن توماس هاچینسون ازدواج
در رود آیلند، خواهر زن توماس هاچینسون ازدواج کرد. این زوج چهارده فرزند داشتند. سیاست و قانون تمبر. در سال ۱۷۳۷ الیور پا به عرصه سیاست گذاشت و به عنوان حسابرس شهر بوستون پیروز انتخابات شد. او اداره چندین دفتر محلی دیگر را بر عهده داشت و رهبر فراکسیون هاچینسون-الیور شد که امور سیاسی ماساچوست مستعمره‌ای را در دست داشت. او در سال ۱۷۴۲ به عضویت مجمع استانی انتخاب شد و در سال ۱۷۵۵ توسط سرپرست فرمانداری، اسپنسر فیپس به عنوان منشی استانی منصوب شد. در سال ۱۷۶۵، الیور مأموریت یافت تا قانون نامحبوب تمبر را در
الیور مأموریت یافت تا قانون نامحبوب تمبر را در ماساچوست اجرا کند. او شخصاً مخالف این قانون بود، اما به مردم می‌گفت که طرفدار آن است و این امر موجب شد تا مستعمره‌نشینان علیه او قیام کنند. در ۱۴ اوت، در مظاهرات که توسط گروه نُه میهن‌پرست برگزار شد، مجسمه او به صورت نمادین از درخت آزادی بوستون به دار آویخته شد. این گروه زمینه‌ساز شکل‌گیری گروه پسران آزادی بود. آن شب خانه و دفاتر او توسط جمعیت خشمگین غارت شد. در ۱۷ اوت، مجبور شد تا به صورت علنی از مأموریت خود استعفا دهد. در ۱۷ دسامبر، پسران آزادی دوباره او را
دهد. در ۱۷ دسامبر، پسران آزادی دوباره او را مجبور کردند که علناً سوگند یاد کند تا هرگز به عنوان ترویج‌دهنده قانون تمبر فعالیت نخواهد کرد. حرفه مؤخر. هنگامی که برادر همسرش توماس هاچینسون در سال ۱۷۷۱ فرماندار شد، او به عنوان معاون فرماندار مستعمره منصوب شد. نامه‌هایی که او و هاچینسون در اواخر دهه ۱۷۶۰ در جریان اعتراضات به قوانین تاونزند نوشته بودند، در سال ۱۷۷۳ منتشر شد و طوفانی از اعتراضات را علیه این دو مرد برانگیخت. سلامت الیور که پس از مرگ همسرش بیشتر به مخاطره افتاده بود، موجب شد تا صدماتی جدی به کسب و
مخاطره افتاده بود، موجب شد تا صدماتی جدی به کسب و کارشان وارد شود. الیور در ۳ مارس ۱۷۷۴، پس از یک «سکته ناقص» درگذشت. پسران آزادی از مرگ او بسیار خوشحال شدند و مراسم تدفین او به اعتراض و خشونت کشیده شد. به‌خاطر جو سیاسی متشنج، دوستان و بستگانِ کمی در آن مراسم شرکت کردند. اکثر اعضای خانواده الیور در طول انقلاب آمریکا وفادار باقی ماندند و در سایر نقاط امپراتوری بریتانیا سکونت کردند.
تیس کوپان حاج‌سلیمان، روستایی در دهستان وشنام دری بخش مرکزی شهرستان چابهار در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۳۱۶ نفر (۷۴ خانوار) بوده‌است.
چارلز لی (Charles Lee) (۱ ژانویه ۱۷۵۸–۲۴ ژوئن ۱۸۱۵)، وکیل و سیاستمدار آمریکایی اهل ویرجینیا بود که از ۱۷۹۵ تا ۱۸۰۱ به عنوان دادستان کل ایالات متحده خدمت کرد، پس از خدمت به عنوان دادستان شهر اسکندریه و همچنین سه دوره به عنوان نمایندهٔ شهرستان فیرفکس، او وزیر امور خارجه موقت ایالات متحده از ۱۳ مه ۱۸۰۰ تا ۵ ژوئن ۱۸۰۰ بود. اوایل زندگی و خانواده. چارلز سومین فرزند از یازده فرزند هنری (۱۷۳۰–۱۷۸۷) و لوسی (گریمز) لی بود که در مزرعه پدرش به نام لیسیلوانیا در شهرستان پرنس ویلیام، ویرجینیا متولد شد. او عضو یکی از
پرنس ویلیام، ویرجینیا متولد شد. او عضو یکی از اولین خانواده‌های ویرجینیا بود، برادر بزرگ‌تر او ژنرال هنری لی معروف به «هری سبک اسب» بود. ریچارد بلاند لی، یکی دیگر از برادران او، وکیل بود که نماینده کنگره شد و دوازدهمین رئیس‌جمهور آمریکا، زکری تیلور، پسر عموی سوم او بود. ریچارد همچنین امور حقوقی اقوام دورتر را انجام می‌داد. از جمله اجرای وصیت‌نامه ریچارد هنری لی که یکی از پسران/وارثان او، لودول لی نیز در اسکندریه وکالت می‌کرد. لی آموزش خصوصی متناسب با جایگاه خود دریافت کرد، سپس در ۱۷۷۵ برای تحصیل در کالج
خود دریافت کرد، سپس در ۱۷۷۵ برای تحصیل در کالج نیوجرسی (که بعدها دانشگاه پرینستون شد) به پرینستون، نیوجرسی سفر کرد. لی قبل از بازگشت به ویرجینیا، نزد جرد اینگرسول در فیلادلفیا حقوق خواند. در ۱۷۸۹، چارلز با آن لی (۱ دسامبر ۱۷۷۰ – ۹ سپتامبر ۱۸۰۴) که دومین دختر عموی او و دختر ریچارد هنری لی (پسر عموی اولش یک بار حذف شد) بود، ازدواج کرد و تا سال ۱۸۰۰ در شماره ۲۲۰ خیابان واشینگتنِ اسکندریه، زندگی کردند. سپس تا زمان مرگ آن لی در شماره ۴۰۷ خیابان واشینگتن (جاییکه چارلز لی با برادرش ادموند و همسرش (خواهر آن، سارا)
لی با برادرش ادموند و همسرش (خواهر آن، سارا) تا یک سال پس از ازدواج مجددش به زندگی، ادامه داد) زندگی کردند. این زوج شش فرزند داشتند: آن لوسیندا لی (۱۷۹۰–۱۸۴۵)، پسر شیرخوار (آرتور) لی (۱۷۹۱–۱۷۹۱)، ریچارد هنری لی (فوریه تا مارس ۱۷۹۳)، چارلز هنری لی (متولد اکتبر ۱۷۹۴)، ویلیام آرتور لی (سپتامبر ۱۷۹۶–۱۸۱۷) و آلفرد لی (۱۸۶۵–۱۷۹۹). در ژوئیه ۱۸۰۹، لی دوباره با مارگارت اسکات پیتون از شهرستان فاکیه (۱۷۸۳–۱۸۴۳) ازدواج کرد. لی کمی قبل از ازدواج، ملکی را در اسکندریه فروخته بود، سپس چندین قطعه را در وارنتون (مرکز