payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نظر گرفته می‌شود. پس از این توافق، ایالات متحده به‌طور چشمگیری تعداد حملات هوایی را کاهش داد و نیروهای امنیت ملی افغانستان را از یک مزیت حیاتی در مبارزه با شورش طالبان محروم کرد. ماه‌ها پیش از سقوط، بسیاری در جامعه اطلاعاتی ایالات متحده تخمین زدند که کابل حداقل شش ماه پس از تکمیل خروج نیروهای آمریکایی از افغانستان تصرف خواهد شد. با این حال، از اردیبهشت ۱۴۰۰، حتی در حالی که خروج در حال انجام بود، نیروهای طالبان توانستند در طی یک حمله گسترده، بیشتر استان‌های افغانستان را به سرعت تصرف کنند. در این دوره،
افغانستان را به سرعت تصرف کنند. در این دوره، تخمین‌ها برای طول عمر دولت افغانستان به‌طور قابل توجهی کاهش یافت. در نهایت، جو بایدن، رئیس‌جمهور ایالات متحده، در ۲۶ مرداد اذعان کرد که فروپاشی «سریع‌تر از آنچه پیش‌بینی کرده بودند، رخ داد». بین ۲۳ مرداد تا ۸ شهریور ۱۴۰۰، ایالات متحده و شرکای ائتلاف آن بیش از ۱۲۳۰۰۰ نفر را از طریق پروازهای هوایی از فرودگاه بین‌المللی کابل (که در آن زمان به فرودگاه بین‌المللی حامد کرزی معروف بود) از افغانستان خارج کردند. در طول تخلیه، فرودگاه علی‌رغم فروپاشی دولت مرکزی، تحت کنترل
فرودگاه علی‌رغم فروپاشی دولت مرکزی، تحت کنترل نظامی ناتو و ایالات متحده باقی ماند. تخلیه‌شدگان شامل کارکنان دیپلماتیک و نظامی خارجی، غیرنظامیان کشورهای ثالث،[a] متحدان افغان و افغان‌های آسیب‌پذیر مانند روزنامه‌نگاران و فعالان حقوق بشر بودند. این عملیات هوایی بزرگ‌ترین عملیات تخلیه غیرنظامیان در تاریخ نظامی ایالات متحده بود، به طوری که پرسنل نظامی ایالات متحده ۷۹۰۰۰ غیرنظامی را در طول این مأموریت ۱۸ روزه از طریق فرودگاه به خارج از افغانستان منتقل کردند. پس از خروج ایالات متحده در ۸ شهریور، گروهی متشکل از
از خروج ایالات متحده در ۸ شهریور، گروهی متشکل از حدود ۱۰۰۰ نفر، از جمله شهروندان آمریکایی و افغان‌های دارای ویزای آمریکایی، همچنان در کابل سرگردان بودند. دو هفته بعد، آنتونی بلینکن، وزیر امور خارجه، گفت که چند هزار نفر از ساکنان ایالات متحده و صد نفر از شهروندان آمریکایی در آنجا باقی مانده‌اند. پیش‌زمینه. همزمان با خروج بسیاری از نیروهای آمریکایی از افغانستان طالبان و گروه‌های شبه نظامی متفقین در ۱ مه ۲۰۲۱ حمله‌ای گسترده را آغاز کردند. ارتش ملی افغانستان پس از شکست سریع در سراسر کشور، در هرج و مرج باقی
پس از شکست سریع در سراسر کشور، در هرج و مرج باقی مانده بود و تنها دو واحد تا اواسط ماه اوت عملیاتی باقی ماند: «قول‌اردوی (سپاه) ۲۰۱ سیلاب» و8فرقهٔ (لشکر) ۱۱۱ کابل»، که هر دو در کابل مستقر بودند. طالبان پس از فتح مناطقی در شرق و شهرهای مهترلام، شَرَن، گردیز، اسدآباد و دیگر ولایت‌ها، شهر کابل را محاصره کردند. در روزهای پس از محاصره، طرح‌ریزی برای وضعیت کابل به وخامت رفت. مقامات ایالات متحده در اوایل ماه اوت پیش‌بینی کردند که کابل می‌تواند برای چند ماه مقاومت کند اما پنج روز قبل از رسیدن طالبان به کابل
کند اما پنج روز قبل از رسیدن طالبان به کابل پیش‌بینی شده‌بود که کابل در مدت «۳۰ تا ۹۰ روز»، سقوط خواهد کرد. با این حال در عرض دو روز، مقامات پیش‌بینی جدیدی ارائه کردند که کابل در عرض یک هفته سقوط خواهد کرد. تخلیه، جنگ و مذاکرات. پس از سقوط هرات در ۱۲ اوت، ایالات متحده و انگلستان اعلام کردند که به ترتیب ۳٬۰۰۰ و ۶۰۰ نفر از نیروهای خود را به منظور تأمین امنیت حمل و نقل هوایی از اتباع خود، کارکنان سفارت و غیر نظامیان افغان که با نیروهای ائتلاف به خارج از کشور کار می‌کردند، به فرودگاه کابل اعزام می‌کنند. در ۱۵
می‌کردند، به فرودگاه کابل اعزام می‌کنند. در ۱۵ اوت طالبان رسماً پیشروی نیروهای خود را در دروازه‌های کابل توقف کرده و اعلام کرد که آنها نمی‌خواهد این شهر را به زور تصرف کنند، اگرچه وارد حومهٔ آن شدند. مردم محلی گزارش دادند که جنگجویان طالبان بدون در نظر گرفتن اعلامیه‌های رسمی رهبران‌شان به پیشرفت خود در مناطق شهری ادامه دادند. پس از چند درگیری، شورشیان گزارش دادند که زندان پل چرخی، و همهٔ زندانیان، از جمله شبه نظامیان داعش و القاعده را آزاد کردند. مبارزان طالبان پرچم خود را در مناطق مختلف شهر به اهتزاز
طالبان پرچم خود را در مناطق مختلف شهر به اهتزاز آوردند برخی از اعضای پلیس را تحت فشار گذاشته و خلع سلاح کردند. فرودگاه بگرام و بازداشتگاه پروان، که ۵۰۰۰ زندانی دارد، همچنین به طالبان سقوط کرد. در میان حملهٔ طالبان به پایتخت، هلیکوپترهای بوئینگ شینوک، سیکورسکی بلک هاوک و بوئینگ ورتول مربوط به ارتش ایالات متحده و وزارت امور خارجه در سفارت آمریکا در کابل فرود آمدند که برای حمل اعضای باقی‌مانده سفارت که به سرعت در حال سوزاندن و از بین‌بردن اسناد محرمانه بودند، فرستاده شده بودند. وحشت در میان جمعیت غیرنظامی این
شده بودند. وحشت در میان جمعیت غیرنظامی این شهر ظاهر شد و بسیاری از عجله به خانه‌های خود یا به فرودگاه که هنوز توسط دولت اداره می‌شد، رفتند. دولت آلمان اعلام کرد که یک هواپیمای ایرباس اطلس را همراه با چتربازان برای تخلیه شهروندانش می‌فرستد. دولت آلمان همچنین اظهار داشت که به دلیل ضرورت وضعیت به دنبال تصویب مجلس برای اتمام مأموریتش است. نخست‌وزیر آلبانی ادی راما اعلام کرد که دولت او بنابر درخواست آمریکا برای خدمت به عنوان یک مرکز حمل و نقل برای پناهنده‌گان شود. دولت ایتالیا کارکنان سفارت خود و همچنین
شود. دولت ایتالیا کارکنان سفارت خود و همچنین خانواده‌های ۳۰ کارمند افغان را به فرودگاه کابل تحت حمایت کارابینیری منتقل کرده‌است تا آماده خارج شوند. دولت هند یک هواپیمای بوئینگ سی-۱۷ را آماده به تخلیه کارکنان دیپلماتیک هند کرده بود اما پیش‌بینی کرده بود که کابل برای مدت طولانی تری مقاومت کند. وزارت کشور افغانستان در بیانیه ای گفت رئیس‌جمهور افغانستان اشرف غنی تصمیم به ترک قدرت دارد و یک دولت موقت به رهبری طالبان تشکیل خواهد شد. بعد از آن، مبارزه پایان یافت، اگر چه بسیاری از غیرنظامیان از ترس در خانه‌های خود
چه بسیاری از غیرنظامیان از ترس در خانه‌های خود باقی ماندند. حدود ساعت ۱۱:۱۷ CET، مذاکره‌کنندگان طالبان وارد ارگ ریاست‌جمهوری شدند تا انتقال قدرت را آغاز کنند. اگر چه مذاکرات پرتنش بود، دولت تمایل خود را به تسلیم مسالمت‌آمیز کابل به شورشیان اعلام کرد و از غیرنظامیان خواست که آرامش خود را حفظ کنند. بعدها در همان روز، گزارش‌های خبری افغانستان و هند ادعا کرد که اشرف غنی به عنوان رئیس‌جمهور کناره‌گیری کرده و افغانستان را ترک کرد در کنار او معاون رئیس‌جمهور امرالله صالح نیز افغانستان را ترک کرد؛ هر دو بنا به
صالح نیز افغانستان را ترک کرد؛ هر دو بنا به گزارش به تاجیکستان پرواز کردند. ارگ ریاست جمهوری کابل توسط هلیکوپتر تخلیه شد. در همین حال، معاون رهبر طالبان عبدالغنی برادر برای آماده‌سازی تصاحب دولت وارد میدان هوایی (فرودگاه) کابل شد. در حدود ساعت ۰۸:۳۰ به وقت محلی، گزارش شد که سفارت ایالات متحده در حال آتش گرفتن است. سفارت به شهروندان ایالات متحده در منطقه سفارش کرد که پناه بگیرند. وزیر امور خارجه آنتونی بلینکن اعلام کرد که سفارت به فرودگاه کابل انتقال داده می‌شود. بسیاری از کشورهای مختلف دیگر نیز برنامه‌ای
بسیاری از کشورهای مختلف دیگر نیز برنامه‌ای برای تخلیه سفارتخانه‌های خود را اعلام کردند، از جمله اسپانیا، آلمان، بریتانیا و هلند. در ساعت ۲۰:۵۵ به وقت محلی، طالبان ادعا کرد که ارگ ریاست جمهوری که توسط رئیس‌جمهور غنی در اوایل آن روز خالی شده بود، را تسخیر کرد. گفته می‌شود، به تمام کارکنان ارگ دستور داده شد که پس از ترک غنی، ارگ را رها کنند. در ساعت ۲۱:۱۲ به وقت محلی، آسوشیتد پرس گزارش داد که طالبان به زودی امارت اسلامی افغانستان را از کاخ ریاست جمهوری اعلام خواهد کرد و به نمادهای رسمی دولت طالبان از ۱۹۹۶ به
کرد و به نمادهای رسمی دولت طالبان از ۱۹۹۶ به ۲۰۰۱ برمی‌گردد. تأثیر بر غیرنظامیان. برخی از مردم محلی در هراس از بازسازی حکومت طالبان بودند. ساندی تایمز گزارش داد که خیابان‌های کابل به دلیل عجلهٔ شهروندان به سمت فرودگاه کاملاً بسته شد، برخی حتی اتومبیل‌های خود را ترک کرده و پیاده راهی مقصد خود شدند. در خارج از فرودگاه و سفارتخانه‌های خارجی صف‌های طولانی ساکنان در گرما به این امید که قادر به تضمین ویزا و پروازهای به خارج از کشور باشند، دیده شد. اقلیتی از ساکنان پیشرفت طالبان را جشن گرفتند. روز قبل از سقوط
پیشرفت طالبان را جشن گرفتند. روز قبل از سقوط افغانستان، تیمور شاران رئیس افغانستان پالیسی لب گفت «"در هنگام خرید در شهر امروز احساس مردم به‌گونه‌ای گیرافتاده‌اند؛ گیر در آینده‌ای نامشخص و اینکه و آنها دیگر قادر نخواهند بود رویاپردازی، آرزو، فکر و باور داشته باشند."» "گاردین" گزارش داد از ترس از اینکه طالبان پوشیدن برقع و چادَری را دوباره بر زنان اجبار می‌کند، فروش آن در روزهای منتهی به ورود طالبان افزایش یافت و قیمت آن از ۲۰۰ افغانی به ۳۰۰۰ افغانی رسید. ساکنان همچنین گزارش افزایش زیادی در قیمت مواد غذایی
همچنین گزارش افزایش زیادی در قیمت مواد غذایی بیان کردند. "لوموند" گزارش داد که تعداد قابل توجهی از فروشندگان در کابل در تلاش بودند تا همه‌چیز خود را به امید بالا بردن پول به اندازه کافی برای فرار از کشور، بفروشند. واکنش‌ها. حامد کرزی رئیس‌جمهور سابق افغانستان به صورت عمومی برای انتقال صلح‌آمیز قدرت تکیه کرد، او همچنین قول داد که او همراه با دختران جوانش کابل را ترک نخواهد کرد. چند تن از مقامات افغان، فروپاشی دولت را گناه اشرف غنی دانستند. عبدالله عبدالله، رئیس شورای ملی آشتی افغانستان، فرار اشرف غنی را
رئیس شورای ملی آشتی افغانستان، فرار اشرف غنی را محکوم و ابراز کرد: «[...] "اینکه رئیس‌جمهور پیشین، افغانستان را ترک کرد و ملت را در این حالت قرار داد، خداوند همراهش محاسبه می‌کند و مردم افغانستان قضاوت خود را خواهند کرد."» ژنرال بسم‌الله خان محمدی، رئیس سابق اردوی (ارتش) ملی افغانستان و وزیر دفاع موقت، در توییتی نوشت: «"آنها دست ما را از پشت بستند و کشور را فروختند. نفرین بر غنی و دار و دسته‌اش."» وزیر امور خارجه اتریش، الکساندر شالنبرگ هشدار داد که «"درگیری و بی‌ثباتی در منطقه دیر یا زود به اروپا خواهد
و بی‌ثباتی در منطقه دیر یا زود به اروپا خواهد رسید."» ایالات متحده، آلمان، عربستان سعودی، امارات متحده عربی، کانادا، هند و سوئد سفارتخانه‌های خود را در کابل تخلیه کردند. روسیه، پاکستان و چین قصد ندارند سفارتخانه‌های خود را تعطیل کنند. با توجه به مطبوعات شمال خاوری، اخبار روژوا حاکی از آن است که روحیه گروه‌های جهادی و افراطی در مناطق مانند سوریه و عراق، از جمله هیئت تحریر شام پس از سقوط کابل، به‌طور چشمگیری افزایش یافته‌است. پاپ فرانسیس بیانیه‌ای منتشر کرد و گفت که او «ن"گران وضعیت در افغانستان"» است و
و گفت که او «ن"گران وضعیت در افغانستان"» است و خواستار دعا برای صلح شد. ملاله یوسف‌زی برندهٔ جایزهٔ نوبل، که از حملات سال ۲۰۱۲ جنبش طالبان پاکستان جان سالم به در برده بود، اظهار کرد که او در «"شوک کامل"» است و «"عمیقاً در مورد زنان، اقلیت‌ها و طرفداران حقوق بشر نگران است."» خالد حسینی، نویسندهٔ افغان نیز همچنین نگرانی‌های خود را در مورد آیندهٔ حقوق زنان در افغانستان به اشتراک گذاشت، و ابراز امیدواری کرد که طالبان به «خشونت و ظلم و ستم» از دههٔ ۱۹۹۰ بازنگردند. لئون پانتا، وزیر دفاع سابق ایالات متحده سقوط
پاتریسیا بیکو (؛ زاده ) بازیگر اهل اسپانیا است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "حمله به بانک مرکزی"، "ببخشید اگر عشق صدایت می‌زنم"، "بیمارستان مرکزی"، "دزدی از دزد"، "آزادی‌خواهان"، "دوستت دارم، احمق"، "اخطار" و "تا بلندای آسمان" اشاره کرد.
صنا اصلانوا (; – ) خواننده اپرا، مربی موسیقی و بازیگر و خواننده دارای صدای سوپرانو اهل شوروی و جمهوری آذربایجان و خادم هنر افتخاری آذربایجان شوروی بود که به اجرای موسیقی‌های کلاسیک و فولکلور آذربایجانی، موسیقی روسی|روسی و سایر ملت‌ها شهرت داشت. زندگی‌نامه. صنا اصلانوا ۴ اکتبر سال ۱۹۲۴ در باکو، پایتخت آذربایجان شوروی چشم به جهان گشود. وی دانش‌آموخته رشته خوانندگی اپرا از آکادمی موسیقی باکو بود که بعدها در آنجا مشغول به تدریس شد. صنا اصلانوا نه تنها در برنامه‌های زنده و غیرزنده رادیویی متعددی آواز خوانده بود،
زنده و غیرزنده رادیویی متعددی آواز خوانده بود، بلکه در بسیاری از فیلم‌های به عنوان خواننده یا بازیگر روی صحنه رفته بود. از نقش‌های برجسته او می‌توان به «نگار» در فیلم کوراوغلو، «آسیا» در آرشین مال آلان و «اصلی» در اصلی و کرم اشاره کرد. تمام این ۳ اپرا را عزیر حاجی‌بیگف که صنا اصلانوا را به خوانندگی اپرا راغب کرده بود، ساخته بود. صنا اصلانوا در بسیاری از سفرهای هئت‌های هنرمندان آذربایجانی به جمهوری‌های اتحاد جماهیر شوروی و دیگر کشورهای خارجی حضور داشت. او در طول فعالیت‌های خود توانست شانه به شانه با
او در طول فعالیت‌های خود توانست شانه به شانه با خوانندگان پرآوازه آذربایجانی همچون بولبول و رشید بهبودوف آوازخوانی کنند. صنا اصلانوا در سال ۱۹۹۴ به ایالت لس آنجلس ایالات متحده آمریکا منتقل شد و تا آخر عمر خود، یعنی ۹ مارس سال ۲۰۱۱ در آنجا اقامت گزید.
لوسیانو کاسرس (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل آرژانتین است. وی از سال ۱۹۹۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "بدن نئونی"، "سیگنال"، "دانش‌آموختگان"، "دزدی از دزد" و "پسر" اشاره کرد.
گلوریا کارا (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل آرژانتین است. وی از سال ۱۹۸۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "مجردمانده‌ها"، "ستاره کوچک من"، "کلبه دریا"، "زنان قاتل" و "شیلی ۶۷۲" اشاره نمود.
جو وبر (؛ زادهٔ ) بازیکن راگبی ۷ نفره اهل نیوزیلند است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال نقره شده‌است.
ریگن ور (؛ زادهٔ ) بازیکن راگبی ۷ نفره اهل نیوزیلند است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده‌است.
آماناکی نیکول (؛ زادهٔ ) بازیکن راگبی ۷ نفره است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده‌است.
تون انجی شیو (؛ زادهٔ ) بازیکن راگبی ۷ نفره اهل نیوزیلند است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده‌است.
مهدی بن شیخ (زاده ۱۳ مه ۱۹۷۹) یک بازیکن والیبال اهل تونس است. وی که عضو تیم ملی والیبال مردان تونس است در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۲ و بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ شرکت کرده‌است.
اتن نانای-ستورو (؛ زادهٔ ) بازیکن راگبی ۷ نفره اهل نیوزیلند است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده‌است.
سیونه مولیا (؛ زادهٔ ) بازیکن راگبی ۷ نفره اهل نیوزیلند است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده‌است.
تیم میکلسون (؛ زادهٔ ) بازیکن راگبی ۷ نفره اهل نیوزیلند است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۴ مدال طلا، ۲ مدال نقره شده‌است.
انگاروهی مک‌گاروی-بلک (؛ زادهٔ ) بازیکن راگبی ۷ نفره اهل نیوزیلند است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده‌است.
اندرو نیوزتاب (؛ زادهٔ ) بازیکن راگبی ۷ نفره اهل نیوزیلند است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده‌است.
کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان (کمیسیون مستقل حقوق بشر) ( ) نهاد ملی حقوق بشر افغانستان است که به ارتقاء، حفاظت و نظارت بر حقوق بشر و بررسی نقض حقوق بشر اختصاص داده شده‌است. کمیسیون مستقر در کابل بر اساس فرمان رئیس اداره موقت در ۶ ژوئن ۲۰۰۲، بر اساس توافقنامه بن (۵ دسامبر ۲۰۰۱) تأسیس شد. قطعنامه ۴۸/۱۳۴ مجمع عمومی سازمان ملل متحد در سال ۱۹۹۳ با اصول پاریس در مورد نهادهای ملی حقوق بشر و ماده ۵۸ قانون اساسی جمهوری اسلامی افغانستان تایید شد. کمیسیون مستقل حقوق بشر خود را «نهاد مشروطه، ملی و مستقل حقوق بشر در
بشر خود را «نهاد مشروطه، ملی و مستقل حقوق بشر در افغانستان» توصیف می‌کند. این امر یتیمان بی‌بضاعت را به سازمان غیردولتی قول محبوبه ارجاع می‌دهد. هنگامی که سوالاتی در مورد توانایی کمیسیون مستقل حقوق بشر در نظارت بر وضعیت افرادی که توسط سربازان کانادایی بازداشت شده و تحت بازداشت افغان‌ها قرار می‌گیرند، ایجاد شد، کمیسیون حقوق بشر در رسوایی سوء استفاده از زندانیان افغان کانادایی در سال ۲۰۰۷ نقش داشت. گزارشی در "گلوب اند میل" به نقل از چندین بازرس کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان از توجه مجدد به حقوق بشر که
حقوق بشر افغانستان از توجه مجدد به حقوق بشر که رسوایی کانادا ایجاد کرده بود خوشحال بودند، اما از پیامدهای سیاسی رهبری افغانستان پس از آشکار شدن سوء استفاده‌ها می‌ترسند. وضعیت بین‌المللی. در اکتبر ۲۰۰۷، با حمایت دفتر کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در امور حقوق بشر، کمیسیون مستقل حقوق بشر از طریق بررسی همتایان کمیته هماهنگی بین‌المللی نهادهای ملی حقوق بشر، اعتبار A-status را کسب کرد و دسترسی بیشتر به نهادهای حقوق بشری سازمان ملل متحد این وضعیت در نوامبر ۲۰۰۸ مورد بررسی ویژه ICC قرار گرفت و مجدداً تأیید شد.
مورد بررسی ویژه ICC قرار گرفت و مجدداً تأیید شد. این کمیسیون یکی از اعضای انجمن آسیا و اقیانوسیه است که یکی از چهار گروه منطقه ای در ICC است.
اسحاقزی (به پشتو: اسحاقزی، گاه با نام‌های ساقزی، سکزی یا ساکزی نیز شناخته می‌شوند) یکی از قبایل بزرگ پشتون‌ها و بخشی از گروه پنج‌پای در کنفدراسیون درّانی است. پیشینه. منابع متعددی این طایفه را از بازماندگان مستقیم قوم باستانی سکا دانسته‌اند : جورج پاسکال تیت، افسر نظامی، نقشه‌بردار و پژوهشگر بریتانیایی که در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم در هند بریتانیایی و مناطق مرزی ایران و افغانستان فعالیت داشت. وی در کتاب سیستان خود به‌صراحت به حضور قبیله‌ای با نام «سکزی» اشاره می‌کند و آن را مرتبط با مهاجرت‌های
«سکزی» اشاره می‌کند و آن را مرتبط با مهاجرت‌های تاریخی سکاها به منطقهٔ سیستان می‌داند. تیت می‌نویسد که در شمال هامون، اطراف لاش و جوین، قلعه کاه، و همچنین در واحهٔ خاش در شرق هامون، قبیله‌ای شناخته‌شده زندگی می‌کند که خود را «سکزی» می‌نامد. این گروه در میان قبایل مختلفی که تحت عنوان کلی «افغان» دسته‌بندی می‌شوند، قرار دارد. اگرچه در برخی منابع خارجی از آنان با نام «اسحاق‌زی» یاد شده، اما خود اعضای این قبیله به‌طور مشخص از نام «سکزی» برای شناسایی خود استفاده می‌کنند. به‌نظر می‌رسد این گروه بازمانده‌ای از
می‌کنند. به‌نظر می‌رسد این گروه بازمانده‌ای از مهاجرت‌های تاریخی ساکاها (سکاها) به منطقهٔ سیستان باشند. هوکات در دست افغان‌های سکزی است که معمولاً (اما نه خودشان سکزی) اسحاق‌زی نامیده می‌شوند. رئیس آنان در جوین، مقر هوکات، ساکن است؛ منطقه‌ای که به‌گفتهٔ تیت، قطعاً از قرن سیزدهم میلادی و احتمالاً از زمان‌های بسیار قدیم محل استقرار این قبیله بوده است. این گروه در بخش وسیعی از جنوب افغانستان پراکنده‌اند؛ از هرات در شمال تا درهٔ رودخانهٔ ارغسان در شرق قندهار. با این حال، مقر رؤسای قبیله همواره قلعهٔ لاش و
با این حال، مقر رؤسای قبیله همواره قلعهٔ لاش و قلعهٔ جوین بوده است. قلعهٔ لاش تا اواسط قرن گذشته در اختیار آنان قرار داشته است. هنری والتر بلو، پزشک نظامی، زبان‌شناس و مردم‌نگار برجستهٔ بریتانیایی، در کتاب بررسی مردم‌شناسی اقوام افغانستان می‌نویسد: «اسحاق، سهاک، ساک یا ایشک‌زی، قومی‌اند که بخشی از آنان کوچ‌نشین و بخشی دیگر کشاورز هستند. این قوم در امتداد پایین‌دست رودخانهٔ ارغنداب، میان قندهار و بست، و همچنین در امتداد رود هیرمند تا حوضهٔ سیستان سکونت دارند. مراکز اصلی آنان در خان‌نشین و در اُکاتِ لش‌جوین
مراکز اصلی آنان در خان‌نشین و در اُکاتِ لش‌جوین و فراه قرار دارد. شمار آنان حدود دوازده هزار خانواده برآورد شده است که از این تعداد، حدود هزار خانواده در منطقهٔ بلخ مستقر هستند. قوم اسحاق نمایندهٔ فاتحان باستانی سَکا در سیستان (یا ساکاستان) به‌شمار می‌آیند؛ نام این منطقه از آنان گرفته شده است.» مجله موسسه خدمات متحد هند، جلد ۹-۱۰ بیان داشته : ظاهراً ساکای ها قبیله‌ی اصلی بوده‌اند و نام خود را از نام تمام این قوم گرفته‌اند. در حال حاضر، ساکای‌ها در افغانستان به عنوان یک قوم مستقل یا متمایز وجود ندارند. با
به عنوان یک قوم مستقل یا متمایز وجود ندارند. با این حال، فکر می‌کنم نمایندگان امروزی آنها را می‌توان در قبیله‌ی ساکزی یا اسحاقزی ابدالی-افغان و ... یافت. سکزی‌ها هنوز هم مرکز اصلی سکاهای باستانی را در اختیار دارند و بیشتر در بخش‌های شمالی ناحیه امروزی سیستان، جایی که مقر اصلی آنها در لاش-جوین است، یافت می‌شوند. در مجلهٔ انجمن آسیایی پاکستان، جلد دهم ذکر شده : در سیستان و شمال هامون، در اطراف لاش جوین و در ناحیهٔ حاصل‌خیز خاش رود، طایفه‌ای شناخته‌شده زندگی می‌کند که خود را سکزی می‌نامند. بی‌تردید، آنان از
می‌کند که خود را سکزی می‌نامند. بی‌تردید، آنان از نوادگان قوم سگزی هستند. جالب توجه است که سکزی‌ها یا سگزی‌ها بازماندگان قوم مشهور سَکا به‌شمار می‌روند. نویسنده سوئدی استیو لاندو ؛ درباره‌ی طایفه‌ی ساکزی چنین آورده است: «طایفه‌ی ساکزَی (Sakzai) در میان پشتون‌ها از جمله گروه‌هایی هستند که پیوند زبانی خود را از دست داده‌اند، اما ممکن است از قوم ساکا (Saka) منشأ گرفته باشند.» واریک بال در کتاب خود با عنوان , آثار تاریخی افغانستان: تاریخ، باستان‌شناسی و معماری بیان می‌دارد : سکاها اولین کسانی بودند که وارد
بیان می‌دارد : سکاها اولین کسانی بودند که وارد افغانستان شدند. دو مهاجرت سکاها متمایز بود. گروه اصلی سکاها، احتمالاً سکاهای سلطنتی یا "ساکارائوکا"، به مناطق مرزی ایران و افغانستان مهاجرت کردند و نام خود را در سیستان (در اصل "ساکاستان" که از ساکا، نام شرقی سکاها گرفته شده است) و قبیله اسحاقزای امروزی که هنوز با نام "ساکزی" شناخته می‌شوند، به جا گذاشتند. برخی منابع انگلیسی دگر نیز چون جی. سی. گاولر افسر بریتانیایی در کتاب «نیاکان سکایی ما» برای این طایفه ریشه سکایی ذکر مینماید. استاد ایرج افشار، پژوهشگر
ریشه سکایی ذکر مینماید. استاد ایرج افشار، پژوهشگر برجستهٔ تاریخ و فرهنگ ایران، در مقاله‌ای به بررسی ریشه‌های و تاریخ مردم سیستان پرداخته و دربارهٔ طایفهٔ ساکزی (اسحاقزی) چنین می‌نویسد: «این طایفه را باید اصیل‌ترین طایفهٔ سیستانی دانست ، و نام حقیقی آنان ‘سگزی’ است.» استاد جواد محمدی‌خمک، سیستان‌شناس برجستهٔ ایران، در کتاب واژه‌نامهٔ سکزی (فرهنگ لغات سیستانی)، به نقل از کتاب عالم‌آرای نادری، طایفهٔ ساکزی را از جملهٔ «اصیل‌ترین قبایل کهن سیستان» معرفی می‌کند و برای آن اصالتی سکایی قائل است. وی می‌نویسد: &gt;
برای آن اصالتی سکایی قائل است. وی می‌نویسد: &gt; «ساکزی از قبایل معروف سیستان افغان است که مردمش به زبان پشتو سخن می‌گویند و خود را در اصل اسحاق‌زی، یعنی فرزندان اسحاق و افغانی‌الاصل می‌دانند. ولی ساکزی از اصیل‌ترین قبایل کهن سیستانی است و حتی نام او به‌واقع همان سکزی {صفت نسبی منسوب به سک یا سَکا} می‌باشد.» در منابع درباری عصر افشاری , از جمله شاهنامه نادری و عالم‌آرای نادری، از این طایفه با نام «سگزی» یا «سک‌زیی» یاد شده است. استاد محمد اعظم سیستانی در کتاب مردم شناسی سیستان در مورد این طایفه بیان
در کتاب مردم شناسی سیستان در مورد این طایفه بیان می‌دارد : «سکزیان که هنوز هم در ناحیهٔ اوق قلعه کاه، لاش و جوین تمرکز دارند، بقایای همان سجزیانی هستند که به نسل سَکا تعلق دارند. براساس نوشتهٔ مطلع‌السعدین (۱۴۰۸ میلادی)، قلعهٔ لاش مرکز و مأوای سکزیان بوده است. تیت از سکزیان به‌عنوان یکی از قبایل نیرومند سیستان نام می‌برد و اضافه می‌کند که اینان خود را از اولاد قیس بن اسحاق می‌دانند و از همین‌رو «اسحاق‌زَئی» نامیده می‌شوند. آنان خود را افغان می‌دانند و دیگران نیز آنان را افغان می‌دانند. در عین حال، یک
دیگران نیز آنان را افغان می‌دانند. در عین حال، یک مسلمان متخصص و آگاه به سلسلهٔ انساب، به‌طور طبیعی این قبیلهٔ نیرومند را به حضرت اسحاق بن ابراهیم منسوب می‌نماید. با این‌حال، سکزیان در مناطق مرکزی خود (لاش و جوین) هرگز خود را «اسحاق‌زَی» نمی‌نامند، بلکه از واژه‌های ساکزی یا سجزی استفاده می‌کنند. تیت یادآور می‌شود که سکزیان به‌طور گسترده از لاش و جوین تا فراه، هرات، قندهار و تا درهٔ ارغسان پراکنده‌اند، اما مرکز سرداران‌شان همواره قلعهٔ لاش و قلعهٔ جوین بوده است». عبدالحی حبیبی در جای دگر می‌نویسد: هزاران
است». عبدالحی حبیبی در جای دگر می‌نویسد: هزاران سال پیش، مردمانی از نژاد آریایی به سرزمینی فرود آمدند که در محل تلاقی رودهای بزرگ و خروشان قرار داشت. این قوم، ساک‌ها نام داشتند و اخلاف آنان تا امروز با نام ساکزی در منطقهٔ سیستان، به‌ویژه در کناره‌های رود هیرمند، سکونت دارند. سکزیان که تاکنون در سیستان گرمسیر، و نواحی غربی قندهار و بست سکونت دارند، مردمانی بلندبالا، قوی‌هیکل، گندم‌گون و خوش‌اندام‌اند که به زبان پشتو سخن می‌گویند. آنان از نظر قومی، جزو شاخه‌های درانی، ابدالی، آودالی و در برخی منابع، حتی
درانی، ابدالی، آودالی و در برخی منابع، حتی هفتالی شمرده می‌شوند. در ادوار تاریخی، سکزیان در سرزمین سکستان تمدن‌های درخشانی بنا نهادند. آنان شهرهای بزرگ ساختند، حکومت‌های محلی مقتدر تشکیل دادند، و در توسعهٔ فرهنگی و سیاسی منطقه نقش برجسته‌ای ایفا کردند. «به سیستان که اصلاً سگستان بوده و سجستان معرب آن است که سکنهٔ آن را سگزی یا سجزی خوانده‌اند، و تا کنون هم قبیله‌ای از افغانان پشتوزبان به نام ساکزی در سواحل هلمند ساکن‌اند که خود را از شعب ابدالی (درانی) می‌دانند...» در کتاب اوستا دکتر عبدالاحمد جاوید با
در کتاب اوستا دکتر عبدالاحمد جاوید با همکاری پوهاند عبد الرسول مبین، دربارهٔ ریشهٔ تاریخی قوم اسحاق‌زی چنین آمده است: «سیتی، کلمه‌ای یست که امروز آن را Scyth می‌نویسند و "سیت" یا "سکیت" می‌خوانند، نام قوم سکایی است که در کتیبه‌های هخامنشی Saka، در اسناد آشوری و بابلی Ishkuzai / Ashguzai، در تورات اشکوز (اشکناز)، و در آثار یونانی Skuthui آمده است. در فارسی دری، ساکزی = سکزی سیستانی. ظاهراً کلمهٔ ساک‌زایی یا اسحاق‌زایی، نام قومی از افغانان بی‌ارتباط با این کلمه نیست.» منابع افغان به تواتر این طایفه را از
کلمه نیست.» منابع افغان به تواتر این طایفه را از بازماندگان قوم سکا دانستند پراکندگی. زادگاه اصلی اسحاقزی‌ها جنوب‌غرب افغانستان، به ویژه در نواحی ولایت هلمند (نوزاد و موسی‌قلعه) بوده است. آنان در تابستان‌ها به مناطق کوهستانی غور و در زمستان‌ها به دشت بکوا کوچ می‌کردند. از نیمه دوم سده نوزدهم، بخش‌هایی از این قبیله به شمال افغانستان مهاجرت کردند و در جوزجان، سرپل و هرات سکونت گزیدند. در آغاز سده بیستم نزدیک به نیمی از کوچ‌نشینان شمال افغانستان اسحاقزی بودند. شیوه زندگی. مونت استوارت الفنستون، افسر و دیپلمات
شیوه زندگی. مونت استوارت الفنستون، افسر و دیپلمات بریتانیایی قرن نوزدهم، در گزارش خود دربارهٔ افغانستان، به فعالیت‌های اقتصادی قوم اسحاق‌زی اشاره کرده و می‌نویسد: «اسحاقزیان به‌طور ویژه در مناطق خود، اسب و استر پرورش می‌دهند.» در سده بیستم، به‌ویژه پس از خشکسالی‌های دهه ۱۹۷۰ میلادی، بسیاری از اسحاقزی‌ها زندگی کوچ‌نشینی را ترک کردند و به سکونت دائمی روی آوردند. ساختار قبیله‌ای. اسحاقزی‌ها به دو شاخه اصلی تقسیم می‌شوند: شاخه‌های دیگر شامل Pīrōzī، Āḵondḵēl، Bādīnzī، Sīāmōzī، Tōrḵēl، Panīzī، Ḍākī، Mohammadkēl،
Sīāmōzī، Tōrḵēl، Panīzī، Ḍākī، Mohammadkēl، Porhanzī، Aḥmadzī، Ḵōšmīrḵēl، Ḵānōzī، Ḵaderzī و ʿĪsāzī هستند. جایگاه اجتماعی. ساختار درونی قبیله و پیوندهای خویشاوندی میان شاخه‌های مختلف، نقش مهمی در گسترش و تثبیت اسحاقزی‌ها در شمال افغانستان داشته است. ازدواج‌های درون‌قبیله‌ای میان شاخه‌های متفاوت نیز رایج است.
خانهٔ فرهنگ افغانستان یک سازمان غیرانتفاعی و مردم‌نهاد است که در سال ۱۹۸۸ در شهر برلین، آلمان تأسیس شد. این سازمان با برگزاری مراسم و اجتماعات مختلف در شهر برلین به عنوان یک سازمان اکتیویست در زمینه‌های حقوق بشر، حقوق پناهندگی و حقوق مدنی فعال است و به افغان‌های مقیم آلمان خدمات آموزشی و پشتیبانی رایگان به منظور یکپارچه‌سازی اجتماعی ارائه می‌کند. در پی سالگرد سی‌سالگی این سازمان در مارس ۲۰۱۸، دفتر دیگری در شهر هامبورگ در نوامبر ۲۰۱۹ افتتاح شد که شکیب مصدق خواننده و فعال اجتماعی در هیئت مدیره آن قرار دارد.
اریوب (به لاتین: Aryob) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی جاجی واقع شده‌است. اریوب ۲٬۴۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.