payamvha/North_RAG huggingface dataset:
۱۸۱۱ در سنای تنسی خدمت کرد و میان سال‌های ۱۸۰۵ تا ۱۸۱۱ سخنگوی سنا بود. مک‌مین در سال ۱۸۱۵ برای سمت فرمانداری در برابر چهار سیاستمدار برجستهٔ دیگر ایالت از جمله: سناتور جسی وارتون، نماینده کنگره رابرت ویکلی، رئیس سابق مجلس ایالتی رابرت فاستر و نماینده کنگره قانون اساسی ایالتی، توماس هندرسون، کاندیدا شد. با وجود اینکه رقبای وی در مطبوعات او را مورد هجوم قرار دادند، مک‌مین با کسب بیش از ۱۵ هزار از ۳۷ هزار رأی ممکن، پیروز انتخابات شد. او مجدداً در سال ۱۸۱۷ انتخاب شد و دوباره فاستر را در انتخابات شکست داد و در
شد و دوباره فاستر را در انتخابات شکست داد و در سال ۱۸۱۹ برای سومین دوره با شکست انوک پارسونز برای سمت فرماندار انتخاب شد. مک‌مین در زمانی که فرماندار بود، تمرکز خود را بر روی ایجاد رابطهٔ صلح‌آمیز با بومیان آمریکایی به جهت تسهیل راه‌های اسکان بیشتر سفیدپوستان به خصوص در غرب، گذاشته بود. معاهدهٔ خرید چیکاسا یا خرید وسترن که در آن بیشترین بخش تنسی غربی امروزی به دست آمده، در دوران تصدی مک‌مین به عنوان فرماندار انجام شده‌است. چهارده شهرستان (ایالات متحده آمریکا) به وجود آمد. معاهده کالهون (یا خرید هیواسی) که
به وجود آمد. معاهده کالهون (یا خرید هیواسی) که در آن ایالات متحده بخشی از جنوب شرقی تنسی را به دست آورد، نیز در دوران تصدی وی مورد مذاکره قرار گرفت. مک‌مین در پی بحران مالی سال ۱۸۱۹، درخواست جلسهٔ مشترک مجلس ایالتی در ژوئن ۱۸۲۰ ارائه کرد که به ایجاد یک بانک ایالتی برای ارائه وام‌های کم بهره رأی داده شد. این کار موجب برانگیخته شدن هم ایالتی‌های تنسی مک‌مین به خصوص بخش شرقی آن شد که سال‌ها به دلیل کمبود اعتبارات دولتی برای پیشرفت‌های داخلی، به‌طور مثال پیشرفت سیستم جهت‌یابی در بالادست رودخانهٔ تنسی، شکایت
سیستم جهت‌یابی در بالادست رودخانهٔ تنسی، شکایت می‌کردند. مجلس از زمین‌های متعلق به ایالت مربوط به خریدهای هیواسی استفاده کرد تا منابع مالی لازم برای بانک جدید را فراهم کند. مک‌مین پس از بازنشستگی از سمت فرمانداری که به دلیل محدودیت‌های زمانی مشخص شده در قانون اساسی سال ۱۷۹۶ انجام شد، به مزرعهٔ خود در هاوکینز کانتی بازگشت. او در سال ۱۸۲۳ به مزرعه‌ای در امتداد رودخانه هیواسی در نزدیکی کالهون، تنسی نقل مکان کرد و به عنوان مأمور دولت فدرال در نزدیکی دفتر نمایندگی چروکی تا زمان مرگش خدمت کرد. زندگی خانوادگی و
چروکی تا زمان مرگش خدمت کرد. زندگی خانوادگی و میراث. مک‌مین در سال ۱۷۸۵ با همسر نخستش، آنا کوپر ازدواج کرد و از آن ازدواج صاحب یک دختر به نام جین شد. در پی مرگ همسر اولش، با ربکا کینکد ازدواج نمود. ربکا در ژانویهٔ ۱۸۱۵ چشم از جهان فروبست و تک فرزند مک‌مین، جین، نیز دو هفته بعد جان خود را از دست داد. مک‌مین در سال ۱۸۱۶، با نانسی گلاسکو ویلیامز، دختر جیمز گلاسکو، وزیر امور خارجه بدنام کارولینای شمالی که همسر سابق ویلوبی ویلیامز، یکی از اعضای مجلس نمایندگان کارولینای شمالی بود، ازدواج کرد. این ازدواج به یک
کارولینای شمالی بود، ازدواج کرد. این ازدواج به یک جدایی پرمخاطره و مجادله‌آمیز و طلاقی نافرجام در سال ۱۸۲۱ انجامید. در سال ۱۹۴۲، پرتره‌ای از مک‌مین که توسط هنرمند برجسته، رامبراند پیل در سال ۱۷۹۶ نقاشی شده بود، در فیلادلفیا کشف شد. ظاهراً مک‌مین زمانی که برای تحویل قانون اساسی تازه نوشته شدهٔ ایالت تنسی به دولت فدرال از شهر دیدن کرده بود، برای خلق این پرتره ژست گرفت. انجمن تاریخی تنسی این نقاشی را برای ایالت خریداری کرده‌است. شهر مک‌مین کانتی، تنسی، و شهر مک‌مینویل، تنسی، در وارن کانتی، به افتخار جوزف
مک‌مینویل، تنسی، در وارن کانتی، به افتخار جوزف مک‌مین نام‌گذاری شده‌اند. ویلیام تی نیوبی، مؤسس مک‌مینویل، اورگان، نام این شهر را به نام زادگاهش مک‌مینویل، تنسی، گذاشت. مک‌مین در اواخر عمر خود به کلیسای پروتستان پیوست و در گور بی نشانی در گورستان پرسبیتریان شیلو در کالهون به خاک سپرده شد. در سال ۱۸۸۰، شهر هم نام او مک‌مین کانتی تلاش کرد تا قبر او را دوباره به جایگاه آن شهر در آتن، تنسی دفن کند؛ ولی یک واعظ غیرعادی به نام آر جی ام اونلی، تنها کسی که از محل قبر مک‌مین اطلاع داشت، از افشای آن امتناع کرد. پس از
مک‌مین اطلاع داشت، از افشای آن امتناع کرد. پس از آنکه شهر به عدم انتقال قبر رضایت داد، اونلی محل آن را افشا کرده و نشانهٔ بزرگی روی آن قرار گرفت.
کشور تووالو، که پیشتر جزایر اِلیس نامیده می‌شد، کشوری جزیره‌ای در اقیانوس آرام غربی است که در ۴٬۰۰۰ کیلومتری شمال شرق استرالیا و تقریباً در نیمه راه بین هاوایی و استرالیا واقع شده است. تووالو متشکل از گروهی از جزایر مرجانی است که در جنوب خط استوا در غرب اقیانوس آرام، جنوب کیریباتی و شمال فیجی قرار دارند. جزایر تووالو بین عرض جغرافیایی ۵ تا ۱۰ درجه جنوبی و طول جغرافیایی ۱۷۶ درجه تا ۱۸۰ درجه در غرب خط تاریخ بین‌المللی گسترده شده‌اند. تووالو در سمت شرق-شمال شرق با جزایر سانتا کروز (متعلق به جزایر سلیمان)، از
با جزایر سانتا کروز (متعلق به جزایر سلیمان)، از جنوب شرق با نائورو، از جنوب با کیریباتی، غرب توکلائو، شمال غربی ساموآ و والیس و فوتونا و شمال فیجی قرار دارد. به استثنای شهر کوچک واتیکان، تووالو کمترین جمعیت را در بین هر کشور مستقل دیگری دارد. به دلیل ارتفاع کم این جزیره‌ها، در حدود پنج متر از سطح دریا، جزایری که این کشور را تشکیل می‌دهند در معرض خطر هرگونه افزایش سطح دریا در آینده قرار دارند. در حالی که برخی از ناظران خواستار جابه‌جایی جمعیت تووالو به استرالیا، نیوزیلند یا فیجی شده‌اند، در اوایل قرن بیست و
نیوزیلند یا فیجی شده‌اند، در اوایل قرن بیست و یکم، نخست‌وزیر کشور، مااتیا توافا، اعلام کرد که دولت او افزایش سطح آب دریاها را چنان تهدیدی نمی‌داند که کل جمعیت کشور را تخلیه کند. تووالو تقریباً هیچ آب آشامیدنی ندارد و خاک ضعیف و نازک آن به سختی برای کشاورزی قابل استفاده است. تووالو تقریباً هیچ منبع طبیعی ندارد و شکل اصلی درآمد آن از کمک‌های خارجی است. کشاورزی معیشتی و ماهیگیری همچنان فعالیت‌های اقتصادی اولیه هستند، به ویژه در جزیره فونافوتی، پایتخت کشور. جغرافیای فیزیکی. این کشور از ۹ جزیره مرجانی کوچک
جغرافیای فیزیکی. این کشور از ۹ جزیره مرجانی کوچک تشکیل شده است که به صورت زنجیره‌ای تقریباً از شمال غربی تا جنوب شرقی در فاصله ۶۷۶ کیلومتر پراکنده شده‌اند. این کشور جزیره ای بسیار کوچک تنها ۲۶ کیلومتر مربع مساحت دارد. تووالو به دلیل پراکندگی جزایر، سی و هشتمین منطقه اقتصادی انحصاری بزرگ با ۷۴۹٬۷۹۰ کیلومتر مربع (۲۸۹٬۵۰۰ مایل مربع) جهان را دارد. بالاترین ارتفاع کشور ۴٫۵ متر بالاتر از سطح دریا است که با این حساب تووالو پس از مالدیو دومین کشور با پست‌ترین نقطه بلند است. به دلیل این ارتفاع کم، جزایری که این
بلند است. به دلیل این ارتفاع کم، جزایری که این کشور را تشکیل می‌دهند ممکن است با هر گونه افزایش سطح دریا در آینده تهدید شوند. تووالو از سه جزیره صخره ای و شش جزیره مرجانی واقعی تشکیل شده است. گروه کوچک و پراکنده مرجانی آن دارای خاک فقیر و مساحت کل زمین تنها حدود ۲۶ است. کیلومتر مربع (کمتر از ۱۰ مربع مایل) آن را به چهارمین کشور کوچک جهان تبدیل کرده است. جزایری که جزایر مرجانی را تشکیل می‌دهند بسیار پست هستند. Nanumaga , Niutao , Niulakita جزایر صخره ای هستند و شش جزیره مرجانی واقعی عبارتند از Funafuti ,
و شش جزیره مرجانی واقعی عبارتند از Funafuti , Nanumea , Nui , Nukufetau , Nukulaelae و Vaitupu. Funafuti بزرگ‌ترین جزیره مرجانی از ۹ جزیره کم صخره و جزایر مرجانی است که زنجیره جزیره آتشفشانی تووالو را تشکیل می‌دهند. فونافوتی، جزیره و پایتخت اصلی، در ۱۰۴۶ کیلومتری شمال سووا، فیجی قرار دارد. جزایر دیگر عبارتند از Nanumanga, Nanumea, Niulakita, Niutao, Nui, Nukufetau, Nukulaelae و Vaitupu. به دلیل ارتفاع کم، جزایری که این کشور را تشکیل می‌دهند، در معرض خطر افزایش سطح فعلی و آینده سطح دریا هستند. بالاترین
افزایش سطح فعلی و آینده سطح دریا هستند. بالاترین ارتفاع ۴٫۶ متر (۱۵ فوت) بالاتر از سطح دریا در نیولاکیتا، که به تووالو دومین کمترین ارتفاع حداکثر در بین هر کشوری (پس از مالدیو) را می‌دهد. با این حال، بالاترین ارتفاعات معمولاً در تپه‌های طوفانی باریک در سمت اقیانوس جزایر است که مستعد بالا رفتن در طوفان‌های استوایی هستند، مانند رخ داده در Funafuti با طوفان Bebe. تووالو عمدتاً از بقایای مرجانی تشکیل شده است که از صخره‌های اطراف فرسایش یافته و توسط باد و امواج به جزایر کشیده شده‌اند. پل کنچ از دانشگاه اوکلند
به جزایر کشیده شده‌اند. پل کنچ از دانشگاه اوکلند در نیوزیلند و آرتور وب در کمیسیون علوم زمین کاربردی اقیانوس آرام جنوبی در فیجی در سال ۲۰۱۰ مطالعه ای را در مورد واکنش دینامیکی جزایر صخره ای به افزایش سطح دریا در اقیانوس آرام مرکزی منتشر کردند. تووالو در این مطالعه ذکر شد و وب و کنچ دریافتند که هفت جزیره در یکی از ۹ جزیره مرجانی آن به‌طور میانگین بیش از ۳ درصد از دهه ۱۹۵۰ گسترش یافته است. یک جزیره، فونامانو، ۰٫۴۴ هکتار یا نزدیک به ۳۰ درصد از مساحت قبلی خود را افزایش داد. در مقابل، Tepuka Vili Vili از سال
را افزایش داد. در مقابل، Tepuka Vili Vili از سال ۱۸۹۶ متحمل ضرر خالص ۲۲ درصدی شده است. شکل و جهت صخره نیز در طول زمان تغییر کرده است. آب و هوا. آب و هوا دارای تندبادهای غربی و باران شدید از نوامبر تا مارس و میانگین دمای سالانه حدود ۸۳ فارنهایت (۲۸ درجه سانتیگراد) است. دمای مناطق استوایی توسط بادهای شرقی از مارس تا نوامبر تعدیل می‌شود. تووالو دارای بادهای غربی و باران شدید از نوامبر تا مارس است و دمای استوایی که توسط بادهای شرقی از مارس تا نوامبر تعدیل می‌شود. تووالو دو فصل متمایز را تجربه می‌کند، یک فصل
تووالو دو فصل متمایز را تجربه می‌کند، یک فصل مرطوب از نوامبر تا آوریل و یک فصل خشک از مه تا اکتبر. تندبادهای غربی و باران شدید شرایط آب و هوایی غالب از اکتبر تا مارس است، دوره‌ای که به نام تائو لالو شناخته می‌شود، با دمای استوایی که توسط بادهای شرقی از آوریل تا نوامبر تعدیل می‌شود. از نظر وسعت، این کشور دومین کشور کوچک اقیانوسیه است. گیاهان و جانوران. تامن (۲۰۱۶) حدود ۳۶۲ گونه یا واریته متمایز از گیاهان آوندی را که در دوره‌ای در تووالو ثبت شده‌اند، توصیف کرد که تنها حدود ۵۹ (۱۶٪) احتمالاً بومی هستند.
کرد که تنها حدود ۵۹ (۱۶٪) احتمالاً بومی هستند. رایج‌ترین درختانی که در همه جزایر یافت می‌شوند عبارتند از: درختان نارگیل (Cocos nucifera)، هیبیسکوس (Hibiscus tiliaceus)، پاپایا (Carica papaya)، پاندانوس (Pandanus tectorius)، بوته‌های نمک (Scaevola taccada), Premna serratifolia , Sabramoensistia (Tournemoensistia). Guettarda speciosa), Kanava (Cordia subcordata)، (ساحل cordia) و terminalia (Terminalia samoensis). گونه‌های بومی پهن برگ، از جمله Fetau (Calophyllum inophyllum)، درختان تکی یا توده‌های کوچک در
inophyllum)، درختان تکی یا توده‌های کوچک در اطراف حاشیه ساحلی را تشکیل می‌دهند. در حالی که نخل نارگیل در تووالو رایج است، این درختان معمولاً به جای کاشت و رشد طبیعی کشت می‌شوند. تاریخ‌های سنتی تووالوا این است که اولین ساکنان جزایر نخل نارگیل کاشتند زیرا در جزایر یافت نشد. دو گونه حرا ثبت شده در تووالو عبارتند از توگو معمولی (Rhizophora stylosa) و حرا با گل قرمز Sagale (Lumnitzera littorea)، که فقط در Nanumaga, Niutao, Nui و Vaitupu گزارش شده است. اکوسیستم‌های حرا تحت قانون تووالو محافظت می‌شوند. جنگل‌های
حرا تحت قانون تووالو محافظت می‌شوند. جنگل‌های پهن برگ بومی به ۴٫۱ درصد از انواع پوشش گیاهی جزایر تووالو محدود شده است. جزایر منطقه حفاظت شده Funafuti دارای ۴۰٪ از جنگل‌های پهن برگ بومی باقیمانده در جزیره مرجانی Funafuti است. بلایای طبیعی. تووالو اثرات ال نینو و لانینا را تجربه می‌کند که از تغییرات دمای اقیانوس‌ها در استوایی و اقیانوس آرام مرکزی سرچشمه می‌گیرد. اثرات ال نینو احتمال وقوع طوفان‌های استوایی و طوفان‌ها را افزایش می‌دهد. در حالی که اثرات La Niña شانس خشکسالی را در تووالو افزایش می‌دهد. در ۳
شانس خشکسالی را در تووالو افزایش می‌دهد. در ۳ اکتبر ۲۰۱۱، شرایط خشکسالی منجر به اعلام وضعیت اضطراری به دلیل کاهش ذخایر آب شد. به‌طور معمول جزایر تووالو بین ۲۰۰ میلی‌متر تا ۴۰۰ میلی‌متر بارندگی در ماه دریافت می‌کنند، اما اثر ضعیف لا نینا با خنک کردن سطح دریا در اطراف تووالو باعث خشکسالی می‌شود. طوفان‌های شدید استوایی معمولاً نادر هستند، اما سطح پایین جزایر آنها را به افزایش سطح دریا بسیار حساس می‌کند. تووالو به‌طور متوسط بین دهه‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۷۰ سه طوفان در هر دهه را تجربه کرد، با این حال هشت طوفان در دهه
هر دهه را تجربه کرد، با این حال هشت طوفان در دهه ۱۹۸۰ رخ داد. تأثیر طوفان‌های منفرد به متغیرهایی از جمله نیروی بادها و همچنین همزمانی یک طوفان با جزر و مد بستگی دارد. یک سیستم هشدار که از شبکه ماهواره‌ای ایریدیوم استفاده می‌کند، در سال ۲۰۱۶ معرفی شد تا به جزایر دوردست اجازه دهد تا بهتر برای بلایای طبیعی آماده شوند. جورج وستبروک طوفانی را ثبت کرد که در ۲۳ تا ۲۴ دسامبر ۱۸۸۳ به فونافوتی برخورد کرد. طوفان در ۱۷–۱۸ مارس ۱۸۸۶ به Nukulaelae برخورد. کاپیتان دیویس از HMS Royalist که در سال ۱۸۹۲ از گروه Ellice
از HMS Royalist که در سال ۱۸۹۲ از گروه Ellice بازدید کرد، در دفتر خاطرات کشتی ثبت کرد که در فوریه ۱۸۹۱ گروه Ellice توسط یک طوفان شدید ویران شد. یک طوفان در سال ۱۸۹۴ باعث آسیب شدید به جزایر شد. طوفان Bebe در طول فصل طوفان ۱۹۷۲–۱۹۷۳ اقیانوس آرام جنوبی آسیب شدیدی به Funafuti وارد کرد. جزیره تپوکا ویلی ویلی فونافوتی توسط طوفان ملی در سال ۱۹۷۹ ویران شد و تمام پوشش گیاهی و بیشتر شن‌های آن در طول طوفان از بین رفت. طوفان گاوین برای اولین بار در ۲ مارس ۱۹۹۷ شناسایی شد و اولین طوفان از سه طوفان استوایی بود که در طول
و اولین طوفان از سه طوفان استوایی بود که در طول فصل طوفان ۱۹۹۶–۱۹۹۷ تووالو را تحت تأثیر قرار داد و طوفان‌های هینا و کلی بعداً در این فصل دنبال شدند. طوفان اوفا در اواخر ژانویه و اوایل فوریه ۱۹۹۰ تأثیر زیادی بر تووالو گذاشت. در جزیره Vaitupu حدود ۸۵ درصد از منازل مسکونی، درختان و محصولات غذایی از بین رفتند، در حالی که منازل مسکونی نیز در جزایر Niutao , Nui و Nukulaelae تخریب شدند. اکثر جزایر در تووالو خسارت به پوشش گیاهی و محصولات زراعی به ویژه موز، نارگیل و میوه نان گزارش کردند که میزان خسارت آن بین ۱۰ تا
میوه نان گزارش کردند که میزان خسارت آن بین ۱۰ تا ۴۰ درصد است. در Funafuti امواج دریا بانک طوفان ببه را در انتهای جنوبی باند هوایی مسطح کرد که باعث طغیان دریا و تخلیه چندین خانواده از خانه‌هایشان شد. در Nui و Niulakita به دلیل طغیان دریا، چشم‌انداز جزئی از دست رفت، در حالی که جانی از دست نداد. بلافاصله پس از اینکه سامانه‌ها تووالو را تحت تأثیر قرار دادند، یک کمیته فرعی برای احیای بلایا منصوب شد تا خسارات ایجاد شده را ارزیابی کند و توصیه‌هایی را به کمیته ملی بلایای طبیعی و کابینه تووالو دربارهٔ اقداماتی که
بلایای طبیعی و کابینه تووالو دربارهٔ اقداماتی که برای کمک به بازسازی مناطق آسیب‌دیده باید انجام شود، ارائه کند. در مارس ۲۰۱۵ طوفان پام، طوفان رده ۵ که وانواتو را ویران کرد، به خانه‌ها، محصولات کشاورزی و زیرساخت‌ها در جزایر بیرونی آسیب وارد کرد. پس از آن در ۱۳ مارس وضعیت اضطراری اعلام شد. تخمین زده می‌شود ۴۵ درصد از جمعیت نزدیک به ۱۰۰۰۰ کشور به گفته نخست‌وزیر Enele Sopoaga، مردم آواره شدند. سه جزیره شمالی، Nanumea , Nanumanga و Niutao به شدت تحت تأثیر سیل قرار گرفتند که در نتیجه طوفان‌های طوفانی بود. بیش از
گرفتند که در نتیجه طوفان‌های طوفانی بود. بیش از ۴۰۰ نفر از جزیره شمالی نانومانگا و همچنین ۸۵ خانواده دیگر از نوکولائه در جنوب تووالو به اسکان اضطراری در ساختمان‌های مدرسه منتقل شدند. در نوی، طوفان‌ها منابع آب را آلوده کردند و به مخازن سپتیک و مکان‌های قبر آسیب رساندند. جزایر مرکزی Vaitupu و Nukufetau نیز تحت تأثیر سیل ناشی از طوفان قرار گرفتند. گزارش وضعیت منتشر شده در ۳۰ مارس گزارش داد که در نوکوفتاو همه آوارگان به خانه‌های خود بازگشته اند. در بین سه جزیره مرکزی (نویی، نوکوفتاو و وایتوپو) بیشترین آسیب را
مرکزی (نویی، نوکوفتاو و وایتوپو) بیشترین آسیب را به نویی وارد کرد. که هم نوی و هم نوکوفتاو ۹۰ درصد محصولات زراعی را از دست داده‌اند. از سه جزیره شمالی (Nanumanga, Niutao, Nanumea), Nanumanga بیشترین آسیب را متحمل شد و ۶۰ تا ۱۰۰ خانه زیر آب رفت و به مرکز بهداشتی آسیب وارد شد. جزیره Vasafua، بخشی از منطقه حفاظت شده Funafuti، توسط طوفان Pam به شدت آسیب دید. نخل‌های نارگیل شسته شدند و جزیره را به صورت نوار شنی باقی گذاشتند. سونامی. نویی در ۱۶ فوریه ۱۸۸۲ با یک موج عظیم روبرو شد. زمین‌لرزه‌ها و فوران‌های
با یک موج عظیم روبرو شد. زمین‌لرزه‌ها و فوران‌های آتشفشانی که در حوضه اقیانوس آرام و در امتداد حلقه آتش اقیانوس آرام رخ می‌دهند، علت احتمالی سونامی هستند. فعالیت زمین لرزه ای در جزایر سلیمان وجود دارد، جایی که زمین لرزه‌ها در رابطه با درازگودال هبرید نو، و حرکت در امتداد مرز صفحه اقیانوس آرام با صفحات هند و استرالیا، Woodlark و دریای سلیمان به ترتیب رخ داده است. . محیط زیست. از آنجایی که هیچ نهر یا رودخانه ای وجود ندارد و آب‌های زیرزمینی قابل شرب نیستند، اکثر نیازهای آبی باید توسط سیستم‌های حوضه آبریز با
نیازهای آبی باید توسط سیستم‌های حوضه آبریز با امکانات ذخیره‌سازی تأمین شود. فرسایش سر ساحل به دلیل استفاده از شن و ماسه برای مصالح ساختمانی. پاکسازی بیش از حد زیر درختان جنگل برای استفاده به عنوان سوخت؛ آسیب به صخره‌های مرجانی از سفید شدن مرجان‌ها در نتیجه افزایش دمای اقیانوس‌ها و اسیدی شدن از افزایش سطوح دی‌اکسید کربن. تووالو در مورد افزایش جهانی انتشار گازهای گلخانه ای و تأثیر آن بر افزایش سطح دریاها که سطح آب زیرزمینی این کشور را تهدید می‌کند بسیار نگران است. تووالو یک برنامه اقدام ملی را اتخاذ کرده است
است. تووالو یک برنامه اقدام ملی را اتخاذ کرده است زیرا دگرگونی‌های قابل مشاهده طی ده تا پانزده سال گذشته به مردم تووالو نشان می‌دهد که تغییراتی در سطح دریاها وجود داشته است.
مایا علی (؛ زادهٔ ) با نام اصلی مریم تنویر علی بازیگر اهل پاکستان است. وی از سال ۲۰۱۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "دردسر تیفا" اشاره کرد.
مسرت نذیر (؛ زادهٔ ) خواننده و بازیگر زن اهل پاکستان است. وی از سال ۱۹۵۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه نگار شده‌است.
هفتهٔ اوکراینی ، (به الفبای رومی: Ukrainskyi Tyzhden) یک مجلهٔ هفتگی مصور است که سیاست، اقتصاد و هنر را پوشش می‌دهد و مخاطبان اجتماعی اوکراینی زبان را هدف قرار می‌دهد. این مجموعه طیف وسیعی از تجزیه و تحلیل، نظر، مصاحبه، قطعات ویژه، از جمله سفر در اوکراین و خارج، و نقد هنری و تقویم رویدادها را ارائه می‌دهد. تاریخچه و مشخصات. "هفتهٔ اوکراینی" در اوکراین توسط شرکت خصوصی رسانه ای‌سی‌ای‌ام اوکراین (اتریش) منتشر می‌شود و در نوامبر ۲۰۰۷ میلادی تأسیس شد. این مجله یکی از چندین مجلات زبان اوکراینی است که در پی انقلاب
از چندین مجلات زبان اوکراینی است که در پی انقلاب نارنجی در اوکراین منتشر شده است. نسخهٔ انگلیسی "هفتهٔ اوکراینی" هر دو ماه یکبار منتشر می‌شود و شامل مجموعه‌ای از مقالات است که مورد توجه خوانندگان غیر اوکراینی است. در سال ۲۰۱۲ میلادی بیانیهٔ خود را منتشر کرد که در آن قدرت‌های دولتی و رسانه‌های بزرگی که "عملاً" بازار را انحصاری می‌کنند، به آزار و اذیت متهم کرد.
ایمان علی (؛ زادهٔ ) بازیگر و مدل زن اهل پاکستان است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "ام شنتی ام"، "به نام خدا" و "بول" اشاره کرد.
قیام اندیجان "(به )" شورشی بود که در در اندیجان (امروزه واقع در ازبکستان) اتفاق افتاد. حدود ۱۵۰۰ مرد مسلح به نیروهای روسی در اندیجان (قبلاً بخشی از خانات خوقند) به رهبری شیخ صوفی نقشبندی «دوکچی ایشان» (محمدعلی مدعلی) (۱۸۵۶–۱۸۹۸) حمله کردند. شورشیان اردوگاه را محاصره و سربازان گردان ۲۰ روسیه را غافلگیر کردند. با این حال، نیروهای روسی به سرعت تجدید قوا کردند و توانستند شورشیان را شکست بدهند. این قیام حدود ۱۵ دقیقه طول کشید. ۲۲ سرباز روسی کشته و ۱۶ نفر زخمی شدند. حملات دیگری به‌طور همزمان در مارگیلان و اوش
شدند. حملات دیگری به‌طور همزمان در مارگیلان و اوش انجام شد. هجده شرکت کننده از جمله رهبر اعدام شدند. ۵۴۶ شورشی دستگیر شدند و ۳۵۶ نفر به کار اجباری یا تبعید به سیبری محکوم شدند (۱۶۳ نفر آزاد شدند). تصور می‌شد که رهبر شورشیان از طرف امپراتوری عثمانی تحریک بدین کار شده‌است (اما مدارک نادرست بود)، و او را یک روز قبل از شورش خان اعلام کردند. اکثریت شورشیان قرقیز بودند که در سال ۱۸۷۵ علیه محمد خدایارخان (که در سالهای ۱۸۴۵–۱۸۵۸، ۱۸۶۲–۱۸۶۳ و ۱۸۶۷–۱۸۷۵ سلطنت کرد) شورش کردند و نقش بزرگی در فروپاشی خانات داشتند.
شورش کردند و نقش بزرگی در فروپاشی خانات داشتند. ادوارد دنیس سوکول می‌گوید که اگرچه این ماجرا ممکن است در نگاه اول بی‌اهمیت به نظر برسد، اما در واقع نارضایتی گسترده از حکومت تزاری در آسیای مرکزی را نمایش داد. انگیزه‌ها. وقتی از رهبر شورش پرسیدند چرا قیام کرد، انگیزه‌هایش را اینگونه توضیح داد:
صنم سعید (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل پاکستان است. وی از سال ۲۰۰۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. وی بازیگر فیلم‌هایی همچون ماه میر، رحم، آزاد و کیک بوده‌است. پیوند به بیرون. صنم سعید در imdb.com
ناتو یک اتحاد نظامی دربرگیرنده سی و یک کشور اروپایی و دو کشور آمریکای شمالی است که یک سامانه پدافند جمعی را تشکیل می‌دهند. روند پیوستن به این پیمان بر پایه ماده ۱۰ پیمان آتلانتیک شمالی است که تنها راه فراخوانی را از «دیگر کشورهای اروپایی» و توافقات بعدی مجاز می‌داند. کشورهایی که مایل به پیوستن هستند باید الزامات خاصی را برآورده کنند و یک فرایند چندگامی شامل گفتگوی سیاسی و آمیزش نظامی را تکمیل کنند. روند پیوست توسط شورای آتلانتیک شمالی، نهاد سرپرست ناتو، وارسی می‌شود. ناتو در سال ۱۹۴۹ با دوازده عضو
وارسی می‌شود. ناتو در سال ۱۹۴۹ با دوازده عضو بنیان‌گذار، پایه‌گذاری شد و با افزوده شدن یونان و ترکیه در سال ۱۹۵۲ به تندی گسترش یافت. آلمان غربی در سال ۱۹۵۵ با رد پیشنهاد بی‌طرفی در یادداشت استالین، در سال ۱۹۵۲ برای تسلیح دوباره آلمان غربی، به ناتو پیوست. این کار، اتحاد جماهیر شوروی را وادار کرد تا اتحاد امنیت جمعی خود را که به شکل غیررسمی پیمان ورشو نامیده می‌شود، در همان سال بر پا کند. اسپانیا کشور بعدی بود که در سال ۱۹۸۲ به ناتو پیوست. اتحاد جماهیر شوروی و ناتو، در سال ۱۹۹۰، به توافق رسیدند که آلمان متحد
ناتو، در سال ۱۹۹۰، به توافق رسیدند که آلمان متحد به خاطر عضویت آلمان غربی، با اعمال چارچوب‌ها و محدودیت‌هایی در مورد استقرار نیروهای ناتو در خاک آلمان شرقی پیشین، به ناتو بپیوندد. انحلال اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱ منجر به درخواست شماری از کشورهای پیشین پیمان ورشو و کشورهای پس از شوروی برای پیوستن به ناتو شد. این اتفاق اعتراض روسیه را، از این روی که این کشورها را در حوزه نفوذ خود می‌دید، برانگیخت. در سال ۱۹۹۶، بیل کلینتون، رئیس‌جمهور ایالات متحده، از جمهوری‌های پس از شوروی و کشورهای پیشین پیمان ورشو
جمهوری‌های پس از شوروی و کشورهای پیشین پیمان ورشو خواست تا به ناتو بپیوندند و گسترش ناتو را به بخشی برجسته از کانون سیاست خارجی خود تبدیل کرد. کنوانسیون بن-پاریس پایان‌بخش اشغال آلمان توسط ایالات متحده، فرانسه و بریتانیا در سال ۱۹۵۲ بود. سه سال بعد، لهستان، مجارستان و جمهوری چک، در میان کشمکش‌های زیاد در ناتو و مخالفت شدید روسیه، به ناتو پیوستند. چرخه گسترش بعدی با پیوست هفت کشور اروپای مرکزی و شرقی بلغارستان، استونی، لتونی، لیتوانی، رومانی، اسلواکی و اسلوونی رخ داد. این کشورها برای آغاز مذاکرات عضویت در
رخ داد. این کشورها برای آغاز مذاکرات عضویت در نشست پراگ در سال ۲۰۰۲ فراخوانده شدند و اندکی پیش از نشست استانبول در سال ۲۰۰۴ به ناتو پیوستند. آلبانی و کرواسی در ۱ آوریل ۲۰۰۹، پیش از نشست سران استراسبورگ-کهل در سال ۲۰۰۹ به ناتو پیوستند. تازه‌ترین کشورهای عضوی که به ناتو پیوسته‌اند مونته‌نگرو در ۵ ژوئن ۲۰۱۷ و مقدونیه شمالی در ۲۷ مارس ۲۰۲۰ هستند. از سال ۲۰۲۲، ناتو سه کشور بوسنی و هرزگوین، گرجستان و اوکراین را که رسماً درخواست عضویت داده‌اند، به رسمیت می‌شناسد. پیوستن به ناتو موضوعی است که در چندین کشور دیگر
پیوستن به ناتو موضوعی است که در چندین کشور دیگر بیرون از همایه (ائتلاف) از جمله فنلاند، ایرلند، مولداوی، صربستان و سوئد مورد بحث و کاوش است. در کشورهایی مانند اوکراین، پشتیبانی یا مخالفت با عضویت به انگارگان (ایدئولوژی‌های) قومی-تیره‌ای و ملی گره خورده‌است. پیوست کشورهای بلوک شرق پیشین و کشورهای پس از فروپاشی شوروی در این همایه، باعث افزایش تنش میان ناتو و روسیه بوده‌است. گسترش ناتو به سمت شرق یکی از انگیزه‌هایی بود که ولادیمیر پوتین رئیس‌جمهور روسیه برای توجیه آفند روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲ ارائه کرد.
آفند روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲ ارائه کرد. گسترش‌های گذشته. ناتو از زمان پایه‌گذاری خود در سال ۱۹۴۹، در هشت دوره اعضای تازه را که شامل ۳۰ کشور امضاکننده است، به خود افزوده‌است. دوازده تا از این کشورها بخشی از بنیان‌گذاران ناتو بودند: بلژیک، کانادا، دانمارک، فرانسه، ایسلند، ایتالیا، لوکزامبورگ، هلند، نروژ، پرتغال، بریتانیا و ایالات متحده. سال‌های نخستین جنگ سرد همراه با شکاف انگارگانی (ایدئولوژیک) و اقتصادی میان دولت‌های سرمایه‌داری اروپای غربی با پشتیبانی ایالات متحده، و دولت‌های کمونیستی اروپای شرقی با
ایالات متحده، و دولت‌های کمونیستی اروپای شرقی با پشتیبانی اتحاد جماهیر شوروی، بود. تنش‌های میان سرمایه‌داری و کمونیسم به بسیاری از سازگان‌های (رژیم‌های) غیرمردمسالارانه و اقتدارگرا در اروپا اجازه داد تا به بهانه مخالفت با کمونیسم وارد ناتو شوند. کشورهایی مانند پرتغال به رهبری آنتونیو سالازار که یکی از اعضای نخستین ناتو بودند، در این دسته قرار می‌گیرند. پرتغال و دیگر کشورهای ناتو، دولت‌های ضد کمونیستی یونان و ترکیه را تشویق کردند تا به این اتحاد بپیوندند که این این دو کشور نیز در سال ۱۹۵۲ به ناتو پیوستند.
این این دو کشور نیز در سال ۱۹۵۲ به ناتو پیوستند. یونان عضویت خود را در سال ۱۹۷۴ به دلیل تهاجم ترکیه به قبرس به حالت تعلیق درآورد، اما در سال ۱۹۸۰ با همکاری ترکیه دوباره به آن پیوست. کنوانسیون بن-پاریس پایان‌بخش اشغال آلمان توسط ایالات متحده، فرانسه و بریتانیا در سال ۱۹۵۲ داد. کنوانسیون بن-پاریس پایان‌بخش اشغال آلمان توسط ایالات متحده، فرانسه و بریتانیا در سال ۱۹۵۲ بود. هم‌پیمانان غربی و آلمان غربی تا حدی به توافق عضویت آلمان غربی دست یافتند، که این اتفاق در سال ۱۹۵۵ افتاد. گنجاندن آلمان غربی در ناتو دلیلی
سال ۱۹۵۵ افتاد. گنجاندن آلمان غربی در ناتو دلیلی بود که اتحاد جماهیر شوروی را بر آن داشت تا اتحاد پدافند جمعی خود را که به‌طور غیررسمی به نام پیمان ورشو نامیده می‌شود، برای اقدام علیه ناتو پایه‌ریزی کند. پایه‌گذاری پیمان ورشو جنگ سرد را تشدید کرد و ناتو آغاز به جستجوی کشورهای متحد بیشتری کرد. یکی از کشورهایی که ناتو با آن به پای میز مذاکره رفت، اسپانیای در زمان زمامداری ژنرالفرانکو بود. پیوند میان ناتو و اسپانیا در این زمان تیره شده بود. این تنش ناشی از دست‌اندازی اسپانیا در جنگ جهانی دوم بود. اگرچه
از دست‌اندازی اسپانیا در جنگ جهانی دوم بود. اگرچه اسپانیا رسماً در این درگیری بی‌طرف بود، اما به آلمان نازی کمک می‌کرد. برپایی پیمان ورشو و دیدگاه سرسختانه ضد کمونیستی فرانکو به اسپانیا این اجازه را داد تا پیمان‌نامه‌های پدافندی منظمی با ناتو ببندد. پس از مرگ فرانکو در سال ۱۹۷۵، اسپانیا ورابرد به سوی دموکراسی را آغاز کرد. هنگامی که اسپانیا به یک رژیم مردم‌سالار تبدیل شد، برای عادی سازی روابط با دیگر مردم‌سالاری‌های اروپای غربی، از جمله پیوستن به ناتو، که در سال ۱۹۸۲ انجام شد، تحت فشار قرار گرفت. همه‌پرسی