payamvha/North_RAG huggingface dataset:
میکل دنوبیتیا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه‌هایی که او در آن بازی کرده‌، می‌توان به باشگاه فوتبال میراندس، باشگاه فوتبال اتلتیک بیلبائو، باشگاه فوتبال کوردوبا و باشگاه فوتبال اتلتیک بیلبائو بی اشاره کرد.
میکل روبوسته (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اسپانیول، باشگاه فوتبال لوانته، باشگاه فوتبال پومفرادینا، باشگاه فوتبال خرز، و باشگاه فوتبال راپید بخارست اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال اسپانیا، زیر ۱۹ سال اسپانیا، و زیر ۲۰ سال اسپانیا بازی کرده‌است.
میکل ریکو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اوئسکا، باشگاه فوتبال اتلتیک بیلبائو، و باشگاه فوتبال گرانادا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال باسک بازی کرده‌است.
میکل سانتاماریا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه‌هایی که او در آن بازی کرده‌، می‌توان به باشگاه فوتبال هرکولس، باشگاه فوتبال راسینگ سانتاندر، باشگاه فوتبال آلباسته بالومپیه، باشگاه فوتبال لگانس و باشگاه فوتبال اتلتیک بیلبائو بی اشاره کرد.
میکل سیزار (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کوردوبا و باشگاه فوتبال نومانسیا اشاره کرد.
میکل کورتینا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه‌هایی که او در آن بازی کرده‌، می‌توان به باشگاه فوتبال رئال مورسیا، باشگاه فوتبال اتلتیک بیلبائو، باشگاه فوتبال ایبار، باشگاه فوتبال اوساسونا و باشگاه فوتبال اتلتیک بیلبائو بی اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۶ سال اسپانیا و زیر ۲۱ سال اسپانیا بازی کرده‌است.
میکل لاباکا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال رایو وایکانو و باشگاه فوتبال رئال سوسیداد اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال باسک بازی کرده‌است.
میکل مارتینز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کادیس، باشگاه فوتبال هرکولس، باشگاه فوتبال اتلتیک بیلبائو بی، و باشگاه فوتبال میراندس اشاره کرد.
میکل نیوس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال فردریکستاد اشاره کرد.
میکل وسگا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اتلتیک بیلبائو، باشگاه فوتبال اسپورتینگ خیخون، باشگاه فوتبال لگانس، و باشگاه فوتبال اتلتیک بیلبائو بی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال باسک بازی کرده‌است.
میکل هرمان (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال لوگو، باشگاه ورزشی تنریف، باشگاه فوتبال کامپوستلا، باشگاه فوتبال دپورتیوو لاکرونیا، باشگاه فوتبال ختافه، و باشگاه فوتبال خرز اشاره کرد.
میکوئل پاررا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی رئال مایورکا اشاره کرد.
میکی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اسپانیول، باشگاه فوتبال دپورتیوو آلاوس، باشگاه فوتبال سابادل، باشگاه خیمناستیک تاراگونا، و باشگاه فوتبال ختافه اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۳ سال اسپانیا بازی کرده‌است.
میگالون (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ویارئال اشاره کرد.
میگل آنخل اسپینولا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال رکریتیوو اوئلوا، باشگاه فوتبال گرانادا، و باشگاه فوتبال آلمریا اشاره کرد.
میگل آنخل اوچوا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اسپانیول اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اسپانیا بازی کرده‌است.
میگل آنخل پرتغال (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال رایو وایکانو، باشگاه فوتبال میراندس، باشگاه فوتبال رئال مادرید، باشگاه فوتبال رئال وایادولید، باشگاه فوتبال کوردوبا، و باشگاه فوتبال کادیس اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال اسپانیا و Spain national amateur football team بازی کرده‌است.
میگل آنخل تنا (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال لوگو، باشگاه فوتبال لوانته، باشگاه فوتبال کوردوبا، باشگاه فوتبال الچه، باشگاه فوتبال کادیس، و باشگاه فوتبال ویارئال اشاره کرد.
میگل آنخل رویز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آلباسته بالومپیه، باشگاه فوتبال مالاگا، باشگاه فوتبال اتلتیکو مادرید، و باشگاه فوتبال اتلتیکو مادرید بی اشاره کرد.
میگل آنخل ریو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال سابادل اشاره کرد.
میگل آنخل فوئنتس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال رئال سوسیداد اشاره کرد.
میگل آنخل کاردرو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال خرز، باشگاه فوتبال آ. ا. ک آتن، و باشگاه فوتبال رئال مادرید اشاره کرد.
میگل آنخل گوئررو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده و می‌توان به باشگاه فوتبال لگانس، باشگاه فوتبال اسپورتینگ خیخون، باشگاه فوتبال آلباسته بالومپیه، و باشگاه فوتبال رئال مادرید نیز اشاره کرد.
میگل آنخل لوک (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال پوشکاش، باشگاه فوتبال بارسلونا بی، باشگاه فوتبال اتلتیکو مادرید بی، و باشگاه فوتبال راپید بخارست اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۱۹ سال اسپانیا بازی کرده‌است.
میگل اتینزا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال فوئنلابرادا اشاره کرد.
میگل آنخل نیتو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال هرکولس، باشگاه فوتبال رئال مادرید سی، باشگاه فوتبال راسینگ سانتاندر، باشگاه فوتبال نومانسیا، باشگاه فوتبال رئال مادرید، باشگاه فوتبال رئال مادرید کاستیا، باشگاه فوتبال آلمریا، باشگاه فوتبال کوردوبا، و باشگاه فوتبال خرز اشاره کرد.
میگل اراسیل (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال هرکولس و باشگاه فوتبال رئال وایادولید اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال اسپانیا، زیر ۲۳ سال اسپانیا، و اسپانیا بازی کرده‌است.
میگل اسکالونا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال لوگو، باشگاه فوتبال اتلتیک بیلبائو، و باشگاه فوتبال اتلتیک بیلبائو بی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال اسپانیا بازی کرده‌است.
میگل البیول (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال رایو وایکانو، باشگاه فوتبال رئال مورسیا، باشگاه فوتبال رکریتیوو اوئلوا، و باشگاه فوتبال والنسیا اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال اسپانیا، زیر ۲۰ سال اسپانیا، و زیر ۲۱ سال اسپانیا بازی کرده‌است.
میگل اولید (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال هرکولس و باشگاه فوتبال اوساسونا اشاره کرد.
فمینیسم در اسرائیل به دلیل ساختار جمعیتی متنوع این کشور و توازن خاص مذهب و مسائل دولتی، در جامعه معاصر اسرائیل موضوع پیچیده‌ای محسوب می‌شود. برای زنان سکولار اسرائیلی، کمپین‌های پی‌درپی برای حقوق و برابری زنان منعکس‌کنندهٔ جدول زمانی و پیشرفتی مشابه دموکراسی‌های غربی است. با این‌حال، برای اعراب اسرائیل، موضوع فمینیسم به شدت با اهداف فلسطین مرتبط است و برای یهودیان ارتدوکس، بخشی از حقوق زنان و نمایندگی زنان در پارلمان اسرائیل موضوعاتی است که اخیراً مورد بحث قرار گرفته‌است. توسعه تاریخی. موج اول. تجلیات موج
قرار گرفته‌است. توسعه تاریخی. موج اول. تجلیات موج اول فمینیسم در اسرائیل قبل از تشکیل کشور، در دوره یشوف آغاز شد. این مبارزات اولیه ریشه در ایدئولوژی سوسیالیسم اسرائیل داشت. یکی از مؤلفه‌های این دوره زنانی هستند که عمدتاً در کیبوتس مشغول کشاورزی بوده و در درون احزاب کارگری به دنبال برابری با مردان بوده‌اند. در حالی که موج اول فمینیسم اسرائیل تا دهه ۱۹۲۰ به اوج خود نرسید، تلاش‌هایی مانند آنچه در انقلاب ۱۸۸۶ انجام شد، که در آن زنان محلی برای به دست آوردن حق رأی در مؤسسات یشوف تلاش کردند که گفته می‌شود که
رأی در مؤسسات یشوف تلاش کردند که گفته می‌شود که جرقه ظهور فمینیسم در حوزه خاورمیانه را به همراه داشت. در سال ۱۹۲۷ بود که زنان حق رای در جوامع یهودی و قابلیت انتخاب‌شدن و خدمت در ادارات دولتی محلی را به دست آوردند. فمینیسم موج دوم. ظهور موج دوم فمینیسم در اسرائیل کمی بیشتر طول کشید. مسائل مربوط به نیاز به جنبش جدید حقوق زنان در اوایل دهه ۱۹۷۰ آغاز شد و در سال۱۹۷۲، اولین جنبش رادیکال زنان اسرائیل تأسیس شد. رویدادهای قابل‌توجه در آن دوران شامل تأسیس حزب سیاسی راتز (جنبش حقوق مدنی و صلح) است که در انتخابات
راتز (جنبش حقوق مدنی و صلح) است که در انتخابات پارلمانی ۱۹۷۳ چهار کرسی به دست آورد. در این دوره، فعالان کلیدی نخستین، یهودیان آمریکایی ساکن اسرائیل بودند که جلسات آگاهی‌افزایی را در شهرهای بزرگ اسرائیل سازماندهی می‌کردند. فمینیسم در جامعه معاصر اسرائیل. فمینیسم عرب اسرائیلی. فمینیسم اسراییلی عربی به دنبال فمینیسم موج دوم اسرائیل پدیدار شد و گفتمان مسلط را به عنوان نادیده‌گرفتن تبعیض مضاعف در نسبت با فلسطینیان اسرائیل مورد انتقاد قرار داد و خواستار راه رهایی آن‌ها شد. اقدامات اولیه آن‌ها مربوط به کار، تحصیل
آن‌ها شد. اقدامات اولیه آن‌ها مربوط به کار، تحصیل و خشونت‌خانگی بود. موضع کلی فمینیست‌های عرب اسرائیلی، استعماری‌ستیزی و همراهی با ملی‌گرایی فلسطینی است؛ با این حال، به دلیل چندپارگی سازمانی داخلی هیچ «جنبش» فمینیستی‌ای تشکیل نشده‌است. در ادبیات فمینیستی عرب، موضوع رایج تبعیض مربوط به تجربیات دوران کودکی پسران و دختران در خانواده است. آثار مربوط به این گرایش از فمینیسم تمایل دارد که تأثیر آن بر جامعهٔ دروزی اسرائیل را نادیده بگیرد. فمینیسم مزراحی. با توسعه فمینیسم در جامعهٔ اسرائیل، تمایزی بین اشکال
توسعه فمینیسم در جامعهٔ اسرائیل، تمایزی بین اشکال فمینیسم اشکنازی (یهودیان اروپایی الاصل) و مزراحی (یهودیان خاور میانه) پدید آمد. شکافی در خطوط قومی شکل گرفت، زیرا فعالان مزراحی احساس می‌کردند از جریان اصلی جنبش زنان طرد شده و به حاشیه رانده‌شده‌اند. اولین کنفرانس سالانه فمینیسم مزراحی در سال ۱۹۹۵ برگزار شد که نشانگر به رسمیت‌شناخته‌شدن رسمی فمینیسم مزراحی در اسرائیل بود. فمینیسم ارتدوکس و حریدی. در سال ۱۹۸۱، شانا صفری، اولین مؤسسه مطالعه پیشرفته تلمود توسط زنان را تأسیس کرد، جایی که مدرسان برجسته ای مانند
زنان را تأسیس کرد، جایی که مدرسان برجسته ای مانند نهاما لیبوویتز و خاخام بنیامین لاو از اعضای هیئت علمی آن بودند. پس از افتتاح این مدرسه، مؤسسات آموزش عالی تورات برای زنان در اسرائیل در چهاردههٔ آینده گسترش‌یافت. در سال ۱۹۸۲ مطالعه‌ای منتشر شد که نشان می‌داد زنان مذهبی نیز باید در ارتش اسرائیل خدمت کنند. در سال ۲۰۰۲ آلوما تأسیس شد که به دختران مذهبی کمک می‌کند تا در ارتش اسرائیل از خدمات شایان‌توجهی بهره‌ببرند. در جوامع یهودی حریدی، یکی از اولین تلاش‌های اساسی زنان مذهبی برای سازماندهی در امتداد خطوط
اساسی زنان مذهبی برای سازماندهی در امتداد خطوط سیاسی، تأسیس لو نیوخاروت، لو بوخاروت (بدون کاندید، بدون رای) در سال ۲۰۱۲ بود که برای صدور اجازه کاندیداتوری به زنان و عضویت آن‌ها در احزاب سیاسی حریدی مبارزه کرد. ابتکار بعدی تأسیس حزب سیاسی اوبیزخوتان بود که توسط زنان حریدی سازماندهی شد. موضوع مهمی که باعث تلاش برای حقوق زنان ارتدوکس می‌شود، مسئله "آگونوت" یا موضوع زنانی که شوهرانشان طبق قوانین یهودی از طلاق امتناع می‌ورزند است. فمینیسم حریدی هنوز گرایشی است که به‌کندی در حال ظهور است، اما با رویکردهای ارتدکس
به‌کندی در حال ظهور است، اما با رویکردهای ارتدکس مدرن تفاوت دارد. تلاش‌های ارتدوکس مدرن و صهیونیسم مذهبی شامل مسائل مربوط به قوانین دینی مانند مسئله گروه‌های نماز زنان و دسترسی به مراسم عمومی مانند رقصیدن با طومار تورات در سیمحاط تورا است. در مقابل، فمینیسم حریدی به حوزه سیاسی توجه داشته و به محدودیت‌های موجود در حوزه‌های مربوط به مناسک مذهبی نمی‌پردازد. پاسخ‌های قانونی. دولت اسراییل روز جهانی زن را که توسط سازمان ملل‌متحد و دیگر کشورهای جهان مشخص شده‌است، برای بزرگداشت مبارزهٔ قانونی برای برابری زنان،
برای بزرگداشت مبارزهٔ قانونی برای برابری زنان، گرامی می‌دارد. کنست کمیته ای در مورد وضعیت زنان و برابری جنسیتی ایجاد کرده‌است که مسئول ارتقای وضعیت زنان در امور اجتماعی، اقتصادی و سیاسی و رسیدگی به تبعیض جنسیتی در جامعهٔ اسرائیل است.
گاورنر ملخ یا واحد سرعت ثابت نامیده می‌شود. ملخ‌های برگشت‌پذیر آنهایی هستند که می‌توان گام را روی مقادیر منفی تنظیم کرد. این امر باعث ایجاد رانش معکوس برای ترمز یا عقب رفتن بدون نیاز به تغییر جهت چرخش شفت می‌شود. برخی از هواپیماها دارای ملخ‌های قابل تنظیم روی زمین هستند، اما این ملخ‌ها با گام متغیر در نظر گرفته نمی‌شوند. این ملخ‌ها فقط در هواپیماهای سبک و فوق سبک یافت می‌شوند.
رجینالد جوزف میچل (; – ) مهندس، و طراح هواپیمای اهل بریتانیا بود. وی از طراحان شرکت سوپرمارین بود. همچنین وی برندهٔ جوایزی همچون نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است.
اوه نه نه () ترانه‌ای از خواننده کوبایی-آمریکایی کامیلا کبیو، رپر پورتوریکویی و خواننده مایک تاورز، و تهیه‌کننده موسیقی پورتوریکویی تاینی است. این آهنگ در ۲۹ اکتبر ۲۰۲۱ توسط اپیک رکوردز منتشر شد. پس‌زمینه و ترکیب بندی. این آهنگ به دو زبان انگلیسی و اسپانیایی منتشر شده است. ترانه سرایان عبارتند از: آلهاندرو بوررو، کبیو، تاورز، تاینی، ایلیا سلمان زاده، ساوان کوته‌چا، ایوانی رودریگز و ریکارد گورانسون. پذیرش انتقادی. بیلبورد «اوه نه نه» را به‌عنوان «یک تک آهنگ دوزبانه و جوشان رقصی توصیف کرد که کبیو را برای
دوزبانه و جوشان رقصی توصیف کرد که کبیو را برای مطابقت با جریان آهنگ‌سازی تاینی به موفقیت بزرگ سوق می‌دهد؛ پس از «هنوز نرو»، ستاره پاپ راحت‌تر به نظر می‌رسد که از جریان‌های پرجنب و جوش درام درست شده توسط تاینی استفاده کند.»
اولین مرد () ترانه‌ای از خواننده کوبایی-آمریکایی کامیلا کبیو از دومین آلبوم استودیویی رمانس (۲۰۱۹) است که به عنوان چهاردهمین و آخرین آهنگ در آن ظاهر می‌شود. این ترانه توسط کبیو، جوردن رینولدز و امی ودج نوشته شده و توسط رینولدز و فینس تهیه شده‌است. این آهنگ به عنوان هفتمین و آخرین تک آهنگ آلبوم در ۲۱ ژوئن ۲۰۲۰ معرفی شد. موزیک ویدیوی رسمی «اولین مرد» روز بعد به مناسبت روز پدر منتشر شد. این شامل کلیپ‌هایی از دوران کودکی کبیو با بسیاری از فیلم‌های حاوی ویدیوهایی از او و پدرش است.
شیخ منصور اُشُرمه (۲ ژوئن ۱۷۶۲ – ۱۳ آوریل ۱۷۹۴) فرمانده نظامی و رهبر اسلامی چچنی بود که برای سرزمین‌های چچن و چرکسیه جنگید. او در مقاومت علیه توسعه طلبی امپریالیستی کاترین کبیر به قفقاز در اواخر قرن هجدهم تأثیرگذار بود. شیخ منصور را اولین رهبر مقاومت در قفقاز شمالی علیه امپراتوری روسیه می‌دانند. او همچنان قهرمان مردم چچن و قفقاز شمالی و مبارزات آنها برای استقلال است. زندگی‌نامه. منصور اشرمه در اولِ آلدی (امروزه در حومه گروزنی) در منطقه چچن، واقع در دره رودخانه سونژا به دنیا آمد. بعداً برای تحصیل به داغستان
سونژا به دنیا آمد. بعداً برای تحصیل به داغستان رفت و سرانجام در مدرسه ای پیروی مکتب نقشبندیه اسلام صوفی ساکن شد. در سال ۱۷۸۴، شیخ منصور، که دیگر یک امام شده بود، به چچن بازگشت و تجاوز امپراتوری روسیه به قفقاز شمالی او را آزرد. او به چچنی‌های غیر مسلمان باقیمانده دستور داد تا بسیاری از سنت‌های قدیمی پیگنیستی خود مرتبط با نیاپرستی را متوقف کنند، سیگار کشیدن و نوشیدن مشروبات الکلی را کنار بگذارند، عرف‌های اجتماعی را تحت تأثیر مفاهیم اسلامی قرار داد، و آنها را برای تلاش برای وحدت اسلامی موعظه کرد. این کار در
برای تلاش برای وحدت اسلامی موعظه کرد. این کار در سرزمینی که مردم آن تحت سنت‌ها، آداب و رسوم و مذاهب کهن زندگی می‌کردند، آسان نبود. سنت اسلامی در چچن، به ویژه در مناطق کوهستانی، مانند داغستان قوی نبود. اما جنگ مقدسی که او اعلام کرد، تلاشی برای اتحاد میان قوم چچن بود. با محبوبیت پیام منصور در میان مردم چچن، امپراتوری روسیه تلاش کرد تا او را بدنام و در نهایت دستگیر کند. در سال ۱۷۸۵، روس‌ها یک لشکرکشی تنبیهی با ۵۰۰۰ سرباز به خانه‌اش در آلدی گسیل کردند که این روستا را خالی و متروک یافت. سربازان روسی که خشمگین
را خالی و متروک یافت. سربازان روسی که خشمگین شده بودند، روستا را غارت کردند و به آتش کشیدند. منصور پس از بازگشت به آلدی با دیگران، جهاد را علیه روس‌ها اعلام کرد. به زودی، مبارزان چچنی در نبرد سونژا پیروز شدند و صدها سرباز روسی را کشتند و به اسارت گرفتند.پس از آن، شیخ منصور مبارزان مقاومت را از داغستان از طریق کاباردیا گرد آورد. اکثر نیروها مردان جوان چچنی و داغستانی بودند که تا دسامبر ۱۷۸۵ به بیش از ۱۲۰۰۰ نفر رسیده بودند. با این حال، منصور در تلاش برای نفوذ به خاک روسیه شکست خورد و نتوانست قلعه قزلیار را
به خاک روسیه شکست خورد و نتوانست قلعه قزلیار را تصرف کند. پس از این، مردم روسیه شهرک‌های خود را تقویت کردند و امپراتریس روسیه کاترین کبیر نیروهای خود را از گرجستان به خط رود ترک عقب کشید. در سال ۱۷۸۶، نیروهای روسی قلعه جدید ولادی‌قفقاز را رها کردند و تا سال ۱۸۰۳ دیگر آن را اشغال نکردند. از سال ۱۷۸۷ تا ۱۷۹۱، در طول جنگ جنگ روسیه و عثمانی (۱۷۹۲–۱۷۸۷)، شیخ منصور به منطقه شمال‌غربی قفقاز در چرکسیه نقل مکان کرد و سنت اسلامی را در آنجا تقویت کرد. او چرکس‌ها و نوقایی‌ها را در حملات علیه نیروهای روسی رهبری می‌کرد.
را در حملات علیه نیروهای روسی رهبری می‌کرد. در ژوئن ۱۷۹۱، شیخ منصور در قلعه عثمانی آناپا در دریای سیاه هنگامی که تحت محاصره قرار گرفت، دستگیر شد. او را به سن پترزبورگ آورده و مادام العمر زندانی کردند. در آوریل ۱۷۹۴، او در قلعه شلیسلبورگ درگذشت.
تبعید چچن‌ها و اینگوش‌ها ( - «выселение، разрушение»، به زبان ) که همچنین به عنوان عملیات عدس شناخته می‌شود ( انتقال اجباری کل جمعیت وایناخ (چچن و اینگوش) قفقاز شمالی به آسیای مرکزی توسط شوروی در ۲۳ فوریه ۱۹۴۴ در طول جنگ جهانی دوم بود. این اخراج به دستور لاورنتی بریا، رئیس ان کا وه ده، پس از تأیید جوزف استالین، رهبر شوروی، به عنوان بخشی از برنامه اسکان اجباری شوروی و انتقال جمعیتی انجام شد که بر چندین میلیون عضو اقلیت‌های قومی در اتحاد جماهیر شوروی بین دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۵۰ تأثیر گذاشت. این اخراج حداقل از
۱۹۳۰ و ۱۹۵۰ تأثیر گذاشت. این اخراج حداقل از اکتبر ۱۹۴۳ آماده‌سازی شد و ۱۹۰۰۰ افسر و همچنین ۱۰۰۰۰۰ سرباز ان کا وه ده از سراسر اتحاد جماهیر شوروی در این عملیات شرکت کردند. این اخراج کل ملت‌های آنها و همچنین انحلال جمهوری خودمختار سوسیالیستی چچنی-اینگوش شوروی را دربر گرفت. پیامدهای جمعیتی این اخراج فاجعه بار و گسترده بود: از ۴۹۶۰۰۰ چچنی و اینگوش که تبعید شدند (طبق بایگانی شوروی؛ منابع چچنی تعداد اخراج شدگان را ۶۵۰۰۰۰ نفر اعلام کردند)، حداقل یک چهارم از بین رفتند. در مجموع، سوابق بایگانی نشان می‌دهد که بیش از
در مجموع، سوابق بایگانی نشان می‌دهد که بیش از صد هزار نفر در جریان دستگیری‌ها و حمل و نقل، و در سال‌های اولیه تبعید خود در قرقیزستان شوروی، قزاقستان شوروی و همچنین روسیه شوروی که برای اسکان اجباری به آنها فرستاده شدند مردند یا کشته شدند. منابع چچنی ادعا می‌کنند که ۴۰۰۰۰۰ نفر جان خود را از دست داده‌اند، در حالی که احتمال می‌رود تعداد بیشتری از اخراج‌ها وجود داشته باشد. درصد بیشتری از چچنی‌ها نسبت به هر گروه قومی دیگری که توسط انتقال جمعیت در اتحاد جماهیر شوروی مورد آزار و اذیت قرار گرفته بودند کشته شدند.
مورد آزار و اذیت قرار گرفته بودند کشته شدند. چچنی‌ها در تمام آن مدت تحت نظارت اداری مقامات ان کا وه ده بودند. تبعید ۱۳ سال به طول انجامید و بازماندگان تا سال ۱۹۵۷، پس از اینکه مقامات جدید شوروی تحت رهبری نیکیتا خروشچف بسیاری از سیاست‌های استالین، از جمله تبعید کشورها را لغو کردند، به سرزمین مادری خود بازنگشتند. یک گزارش محلی نشان می‌دهد که حدود ۴۳۲۰۰۰ وایناخ تا سال ۱۹۶۱ در چچن-اینگوش شوروی اسکان داده شده‌اند، اگرچه در تلاش برای اسکان مجدد در قفقاز با موانع زیادی از جمله بیکاری، کمبود مسکن و درگیری‌های
زیادی از جمله بیکاری، کمبود مسکن و درگیری‌های قومیتی با جمعیت محلی روسیه مواجه شدند. سرانجام چچن‌ها و اینگوش‌ها بازیابی پیدا کردند و اکثریت جمعیت را دوباره به دست آوردند. این اخراج زخمی دائمی در خاطره بازماندگان و فرزندانشان بر جای گذاشت. ۲۳ فوریه امروز توسط اکثر اینگوش‌ها و چچن‌ها به عنوان روز تراژدی یاد می‌شود. بسیاری در چچن و اینگوشتیا مانند پارلمان اروپا در سال ۲۰۰۴، آن را به عنوان یک اقدام نسل‌کشی طبقه‌بندی می‌کنند. بازگشت. در ۱۶ ژوئیه ۱۹۵۶ هیئت رئیسه شورای عالی اتحاد جماهیر شوروی با صدور فرمانی
شورای عالی اتحاد جماهیر شوروی با صدور فرمانی محدودیت‌های وضعیت حقوقی چچن‌ها، اینگوش‌ها و کراچایی‌ها را در شهرک‌های ویژه لغو کرد. در ژانویه ۱۹۵۷، شورای وزیران شوروی فرمانی را تصویب کرد که به ملت‌های سرکوب شده اجازه می‌داد آزادانه در اتحاد جماهیر شوروی تردد کنند. چچن‌ها و اینگوش‌ها به این ترتیب به وضع قبل بازگشتند. تبعید آنها ۱۳ سال به طول انجامید. برخی از آنها در سال ۱۹۵۴ به آرامی به قفقاز بازگشتند، اما توسط مقامات پس فرستاده شدند. تنها در سال ۱۹۵۶، بین ۲۵۰۰۰ تا ۳۰۰۰۰ چچنی و اینگوش به وطن خود بازگشتند، حتی
تا ۳۰۰۰۰ چچنی و اینگوش به وطن خود بازگشتند، حتی برخی از آنها اجساد بستگان خود را حمل کردند. دولت شوروی سعی کرد به آنها خودمختاری را در داخل ازبکستان بدهد یا آنها را در سایر نقاط قفقاز اسکان دهد، اما بازگشت کنندگان مصرانه برای بازگشت به سرزمین مادری خود تلاش کردند.
شاویر استرادا فرناندث (زاده ۲۷ ژانویه ۱۹۷۶) داور فوتبال سابق اسپانیایی است. او از سال ۲۰۱۱ در فهرست داوران فیفا قرار گرفت. در ۲۴ مه ۲۰۱۹، فرناندث بازی دو تیم آرارات-ارمنیا و آرتساخ ارمنستان را از سری رقابت‌های لیگ برتر این کشور قضاوت کرد.
کانوپی حبابی نوعی کانوپی هواپیما است که بدون مهاربندی ساخته می شود. هدف ایجاد میدان دید وسیع تر به صورت ۳۶۰ درجه برای خلبان بدون وجود مانع است. طرح های کانوپی‌های حبابی می تواند به شدت متفاوت باشند. برخی از آن‌ها، مانند نسخه‌های بعدی چنس ووت اف۴یو کرسر، در قسمت عقب بالایی بدنه تعبیه شده‌اند، در حالی که برخی دیگر، مانند کانوپی نورث امریکن پی-۵۱ ماستنگ و مدرن‌ترین هواپیماهای جنگی، همسطح با بدنه ساخته شده‌اند و دید بدون مانع از عقب را فراهم می‌کنند. کانوپی حبابی اگرچه در اوایل جنگ جهانی اول آزمایش شد، اما در
اگرچه در اوایل جنگ جهانی اول آزمایش شد، اما در طول جنگ جهانی دوم به طور گسترده مورد استفاده قرار گرفت و در تعدادی از هواپیماهای آمریکایی، بریتانیایی و ژاپنی، و عمدتا جنگنده‌ها، استفاده شد. در دوران پس از جنگ، کانوپی حبابی به یکی از ویژگی های رایج هواپیماهای جنگنده جت تبدیل شد. در خارج از هواپیماهای جنگی، چنین کانوپی‌هایی برای چندین هلیکوپتر و هواپیماهای هوانوردی عمومی نیز به کار گرفته شده است، اغلب برای نقش هایی که به دید بیرونی بالایی نیاز دارند، مانند شناسایی هوایی.
وسنیانکا (به اوکراینی: Becнянкa) یا وسنیانکی (به انگلیسی: Vesnianky) همچنین به نام‌های: هاهیلکی، هایلکی، هاییوکی، یاهیلکی یا روهولکی نیز شناخته می‌شود) یک نوع آهنگ رقص بهاری است که در سرزمین‌های اوکراین امروزی اجرا می‌شود و هزاران سال است که اجرا می‌شده است. در حالی که قدمت آن به پیش از مسیحیت بازمی‌گردد، مبلغان مسیحی بسیاری از رقص‌ها را با گنجاندن مضامین مسیحی در آهنگ‌ها و اشعار همراهِ رقص تغییر دادند.
در ۲۴ اسفند ۱۳۵۲ (۱۵ مارس ۱۹۷۴)، پرواز ۹۰۱ خطوط هوایی استرلینگ، یک فروند سود اویاسیون کاراوله متعلق به خطوط هوایی استرلینگ، در حالی‌که برای برخاستن از باند فرودگاه مهرآباد تاکسی می‌کرد، دچار نقص ارابه فرود شد. مشکل ارابهٔ فرود اصلی سمت راست، باعث شد بال راست با باند فرودگاه تماس پیدا کند و مخزن سوخت هواپیما پاره شود و سوخت ریخته‌شده مشتعل شود. در این آتش‌سوزی ۱۵ مسافر کشته و ۳۷ مسافر و خدمهٔ آن مجروح شدند. این هواپیما توسط شرکت Tjæreborg اجاره شده بود تا گردشگران را به سفری در سراسر آسیا ببرد و در راه
گردشگران را به سفری در سراسر آسیا ببرد و در راه بازگشت به کپنهاگ بود که این حادثه رخ داد. این حادثه تنها دو سال پس از سانحهٔ پرواز ۲۹۶ خطوط هوایی استرلینگ رخ داد. هواپیما. هواپیمای درگیر در این سانحه یک کاراوله با شماره سریال سازنده ۲۶۶ با نام OY-STK بود. این هواپیما، نخستین پرواز خود را در ۴ آوریل ۱۹۷۰ انجام داد و در ۶ مه ۱۹۷۰ به خطوط هوایی استرلینگ، تحویل داده شد. مسافران و خدمه. این هواپیما حامل ۹۶ نفر بود که ۹۲ نفر مسافر، دو نفر خلبان و دو نفر خدمه کابین بودند. کاپیتان پرواز، لیف کنود یورگنسن ۳۸ ساله
بودند. کاپیتان پرواز، لیف کنود یورگنسن ۳۸ ساله بود که از سال ۱۹۶۷ با استرلینگ ایرویز پرواز کرده و از سال ۱۹۷۰ کاپیتان شده بود و ۹٬۶۰۰ ساعت پرواز داشت. کمک خلبان رایمو اوسکی از فنلاند بود که ۶٬۰۰۰ ساعت پرواز داشت. خدمهٔ کابین نیز متشکل از آن برونر ۲۴ ساله و بنته استفنسن ۲۲ ساله، هر دو از دانمارک بودند. طبق گزارش روزنامه دانمارکی پلیتیکن، ملیت مسافران و خدمه به شرح زیر بود: سانحه. هواپیمای سانحه‌دیده، توسط آژانس مسافرتی Tjæreborg اجاره شده بود تا گردشگران را به یک تور در سراسر آسیا ببرد. این تور در تاریخ ۲
به یک تور در سراسر آسیا ببرد. این تور در تاریخ ۲ مارس ۱۹۷۴ در کپنهاگ آغاز شده بود و گردشگران را به چندین شهر از جمله شیراز، بانکوک، هنگ کنگ و دهلی نو برده بود. هواپیمای این تور، در چهاردهمین روز تور، پیش از پرواز به کپنهاگ، در حال توقف برای سوخت‌گیری در تهران بود. هنگامی که هواپیما در حال حرکت به سمت باند فرودگاه بود، ارابه فرود اصلی سمت راست به‌طور ناگهانی دچار مشکل شد و این مشکل، باعث شد که مخزن سوخت در بال راست پاره شود و سوخت بریزد و سپس مشتعل شود. تحقیق و بررسی. بلافاصله پس از این‌که خبر این سانحه به
و بررسی. بلافاصله پس از این‌که خبر این سانحه به کپنهاگ رسید، هیئت بررسی سانحهٔ دانمارک (AIB) تیمی را به همراه تکنسین‌های پلیس دانمارک و کارشناسان شناسایی اجساد به تهران اعزام کرد. تیم AIB قرار بود به تیم تحقیقاتی ایرانی کمک کند. قبل از شروع تحقیقات، گمان می‌رفت که یا خستگی فلز یا از بین رفتن هیدرولیک باعث این حادثه شده‌است. در ۳۰ مارس ۱۹۷۴ تیم AIB بیانیه‌ای را منتشر کرد که علت احتمالی این حادثه، خرابی ارابه فرود اصلی سمت راست بوده‌است. با شکسته شدن ارابه فرود، مخزن سوخت داخل بال پاره شد و باعث ریختن سوخت و
مخزن سوخت داخل بال پاره شد و باعث ریختن سوخت و نهایتاً، آتش‌سوزی شد.
سازمان بین‌المللی صهیونیستی زنان (ویزو)() یک سازمان داوطلبانه است که به رفاه اجتماعی در تمامی بخش‌های جامعه اسرائیل، ارتقای وضعیت زنان و آموزش یهودیان در اسرائیل و جوامع دور از وطن اختصاص یافته‌است. تاریخچه. ویزو در ۷ ژوئیه ۱۹۲۰توسط ربکا سیف، ورا وایزمن (همسر اولین رئیس‌جمهور اسرائیل، حییم وایزمن)، ادیت ادر، رومانا گودمن و هنریتا ایرول، به منظور ارائه خدمات اجتماعی برای ساکنان فلسطین تحت‌قیمومت بریتانیا، در انگلستان تأسیس شد. ویزو در سراسر اروپا شعبه‌هایی افتتاح کرد، مانند شعبه‌ای که توسط جولیا باتینو در