payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آقای آبتین در هر دو بیمارستان، دادستانی تهران با اعزام پزشکان حاذق اداره کل پزشکی قانونی استان تهران بر بالین وی، نسبت به نظارت بر روند درمان او و تضمین هرچه بیشتر خدمات‌دهی به بیمار در بیمارستان‌های محل بستری اقدام کرده بوده است». کانون نویسندگان در ساعات اولیهٔ پس از مرگ تلاش کرد تا جنازه بکتاش آبتین را از بیمارستان ساسان تحویل بگیرد؛ اما مقامات مانع این کار شدند. با اعلام خانوادهٔ بکتاش، خاکسپاری او قرار بود در روز دوشنبه ۲۰ دی انجام شود؛ ولی به‌طور ناگهانی اعلام شد که این مراسم در ساعت ۱۵ روز یکشنبه ۱۹
اعلام شد که این مراسم در ساعت ۱۵ روز یکشنبه ۱۹ دی در امامزاده عبدالله شهر ری برگزار خواهد شد. بسیاری از هنرمندان و نویسندگان، از جمله، جعفر پناهی در این مراسم حضور داشتند و برخی از حاضران در این مراسم، شعارهایی مانند «درود بر آبتین، مرگ بر ظالمین»، «مرگ بر حکومت آدمکش» و «مرگ بر دیکتاتور» دادند. همچنین در روزها و هفته‌های بعد، تعدادی از فعالان سیاسی و هنرمندان ساکن اروپا در شهرهایی همچون: بروکسل بلژیک، هامبورگ و کلن آلمان، ونکوور کانادا، پاریس، و لوس آنجلس تجمع کردند و ضمن اعتراض به حکومت ایران، یاد بکتاش
تجمع کردند و ضمن اعتراض به حکومت ایران، یاد بکتاش آبتین را گرامی داشتند. در ۲۰ دی ۱۴۰۰، زندانیان بند هشت زندان اوین، در سالن اجتماعات این زندان، مراسمی یک‌ساعته برای بزرگداشت بکتاش آبتین برگزار کردند. همچنین تعدادی از هم‌بندانش به‌علت «تأخیر در درمان» او، در زمان هواخوری تحصن کردند و خواستار پاسخگویی عوامل دادستانی و قضایی شدند؛ شش نفر از این زندانیان در اعتراض به «قصور آشکار مقامات در مرگ بکتاش آبتین»، به‌طور کامل اعتصاب غذا کردند. یک هفته پیش از مراسم چهلم، بعضی از اعضای خانوادهٔ آبتین به پلیس امنیت
چهلم، بعضی از اعضای خانوادهٔ آبتین به پلیس امنیت احضار شدند و از آن‌ها خواسته شد که مراسم چهلم را لغو یا دست‌کم محدود کنند که البته با مخالفت آنان روبه‌رو شد. در ۲۵ بهمن ۱۴۰۰ کانون نویسندگان ایران بیانیه خانواده بکتاش آبتین را منتشر کرد که در آن اعلام شده بود که مراسم چهلم، «روز پنج‌شنبه ۲۸ بهمن ماه، ساعت ۳ بعدازظهر بر مزار بکتاش واقع در امامزاده عبدالله شهرری برگزار می‌شود.» مراسم با حضور خانواده بکتاش، هنرمندان و جمعی از مردم آغاز شد و در ادامه، شعارهایی نظیر «درود بر آبتین و مرگ بر ظالمین» داده شد.
نظیر «درود بر آبتین و مرگ بر ظالمین» داده شد. نیروهای امنیتی با دستگیری ۷ نفر و برخورد فیزیکی با عزاداران، مانع ادامه برگزاری مراسم شدند و این مراسم، نیمه‌تمام ماند. یادبود. هنرمندان بسیاری، همچون مانا نیستانی، بهزاد شیشه‌گران، محسن هادی، ستاره ضابطیان، هادی حیدری، زهرا رهنورد، امیرمحمد قاسمی‌زاده، لقمان پیرخضرائیان، آلاله امینی و گئورگ زیلی (هنرمند آلمانی) پُرتِره‌هایی از چهره آبتین، پس از مرگش پدیدآوردند. همچنین رضا اولیا با «شاعر ایستادگی و پایمردی» نامیدن بکتاش آبتین، از آغاز ساخت تندیس او خبر داد.
بکتاش آبتین، از آغاز ساخت تندیس او خبر داد. شاعران سرشناسی مانند کریم رجب‌زاده، سید علی صالحی، سهراب مختاری، اسماعیل وفا یغمایی و مهدی موسوی در رثای او شعر سرودند. همچنین در شماره نوزدهم مجله ادبی «وزن دنیا» - که پس از مرگ آبتین به‌چاپ رسید - پرونده‌ای ویژه به نام «پرتره» به اشعار او اختصاص یافته است. محمد رسول‌اف، کارگردان ایرانی، در بهمن ۱۴۰۰، فیلمی مستند با نام "جنایت عمدی" را منتشر کرد که به مرگ بکتاش آبتین و علل آن می‌پردازد. در این فیلم که از سه شبکه صدای آمریکا، ایران اینترنشنال و رادیو فردا پخش شد،
آمریکا، ایران اینترنشنال و رادیو فردا پخش شد، گفت‌وگوهایی با خانواده بکتاش، هم‌بندیان او در زندان و متخصصان حوزهٔ پزشکی و حقوق انجام گرفته است و نشان می‌دهد که مرگ بکتاش آبتین، یک قتل حکومتی و جنایت عمدی بوده است.
آگنسا کنستانتینی شاهنازاریان (؛ ؛ ) یک بازیگر سینما اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۱۷ مارس ۱۹۸۰ در نویمبریان به دنیا آمد و از انستیتو دولتی سینما و تئاتر ایروان (۲۰۰۰) فارغ‌التحصیل شد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال طلای وزارت فرهنگ جمهوری ارمنستان شده‌است. گزیده فیلمشناسی. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به دانه انار (مجموعه تلویزیونی ارمنستانی) اشاره کرد.
نومارمولک‌ریختان که یک کلاد ازمارمولک‌ریختان شامل Monstersauria (امروزه توسط گلمیخ‌پوست‌ها نمایندگی می‌شود) و Diploglossa (Xenosauridae و Anguioidea) است. مطالعات ریخت‌شناسی در گذشته هلودرماتیدها را با بزمجه‌واران در کلاد Platynota طبقه‌بندی کرده بود، در حالی که مارمولک تمساح چینی به عنوان بیگانه‌سورید طبقه‌بندی می‌شد. با این حال، کار مولکولی هیچ پشتیبانی از این گروه‌بندی نکرد و در عوض هلودرماتیدها را بیشتر به Diploglossa مرتبط دانستند، در حالی که مارمولک کروکودیل چینی و بزمجه‌واران کلاد
حالی که مارمولک کروکودیل چینی و بزمجه‌واران کلاد دیرین‌مارمولک‌ریختان (Paleoanguimorpha) را تشکیل می‌دهند.
نیروهای فضایی روسیه () نیروی فضایی زیرمجموعه نیروهای مسلح فدراسیون روسیه است، که در سال ۱۹۹۲ تأسیس شد. این نیرو پس از ادغام نیروی هوایی روسیه و نیروهای دفاع هوافضای روسیه در ۱ اوت ۲۰۱۵، پس از انحلال این شاخه مستقل در سال ۲۰۱۱، دوباره تأسیس شد. نیروهای فضایی روسیه که در ۱۰ اوت ۱۹۹۲ در کنار ایجاد نیروهای مسلح روسیه تشکیل شد و اولین نیروی فضایی مستقل در جهان بود. این سازمان کنترل پایگاه فضایی بایکونور را با روسکاسموس، آژانس فضایی فدرال، به اشتراک گذاشت. این سازمان همچنین پایگاه‌های فضایی پلستسک و سووبودنی را
همچنین پایگاه‌های فضایی پلستسک و سووبودنی را اداره می‌کرد. با این حال، نیروهای فضایی روسیه در ژوئیه ۱۹۹۷ منحل و در نیروهای موشکی استراتژیک ادغام شد. نیروهای فضایی روسیه بار دیگر در ۱ ژوئن ۲۰۰۱، تحت سازماندهی مجدد نظامی، به‌عنوان یک نیروی مستقل اصلاح و دوباره تشکیل شد. با این حال، تا دسامبر ۲۰۱۱، بار دیگر منحل و این بار با نیروهای دفاع هوافضای روسیه جایگزین شد. در ۱ اوت ۲۰۱۵، نیروی هوایی روسیه و نیروهای دفاع هوافضای روسیه برای تشکیل نیروهای هوافضای روسیه ادغام شدند. در نتیجه، نیروهای فضایی روسیه دوباره
ادغام شدند. در نتیجه، نیروهای فضایی روسیه دوباره تأسیس شد و اکنون یکی از سه زیرشاخه نظامی جدید است.
نیروهای مسلح شوروی (به روسی: ) مجموعه نیروهای مسلح اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود، که در سال ۱۹۴۶ تأسیس شد و در سال ۱۹۹۲ منحل گردید. این ارتش شامل نیروهای زمینی شوروی، نیروی هوایی شوروی، نیروی دریایی شوروی، نیروی دفاع هوایی شوروی و نیروی موشکی استراتژیک شوروی می‌شد.
نیروهای زمینی شوروی (به ) نیروی زمینی زیرمجموعه نیروهای مسلح شوروی بود، که در سال ۱۹۴۶ تأسیس شد و در سال ۱۹۹۱ منحل گردید. پیش از آن ارتش سرخ وجود داشت. پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در دسامبر ۱۹۹۱، نیروهای زمینی تحت فرماندهی کشورهای مستقل مشترک‌المنافع باقی ماندند تا اینکه در ۱۴ فوریه ۱۹۹۲ رسماً منحل شدند. نیروهای زمینی شوروی عمدتاً توسط نیروهای زمینی روسیه در خاک روسیه جانشین شدند. در خارج از روسیه، بسیاری از واحدها و تشکیلات توسط کشورهای پساشوروی به دست گرفتند. برخی به روسیه بازگردانده شدند و برخی در
گرفتند. برخی به روسیه بازگردانده شدند و برخی در بحبوحه درگیری‌ها، به‌ویژه در قفقاز، منحل شدند. در حالی که نیروهای زمینی معمولاً در منابع انگلیسی زبان به عنوان ارتش شوروی نامیده می‌شوند، در اصطلاح نظامی شوروی اصطلاح آرمیا (ارتش) به اجزای زمینی و هوایی ترکیبی نیروهای مسلح شوروی اشاره داشت که شامل نیروهای زمینی و همچنین نیروهای موشکی استراتژیک، نیروهای پدافند هوایی و نیروهای هوایی می‌شد.
فولک پاپ () یک سبک موسیقی است که ممکن است آهنگ‌های محلی معاصر با تنظیم‌های پاپ بزرگ و گسترده، یا آهنگ‌های پاپ با تنظیم‌های محلی صمیمی و مبتنی بر آکوستیک باشد. فولک پاپ در طول دهه ۱۹۶۰ به همراه موسیقی فولکلور و فولک راک رونق یافت. فولک پاپ در بسیاری از مناطق یافت می‌شود. ایالات متحده. سایمون و گارفانکل، سیلز اند کرافتس، دان مکلین، جیم کروچی، لوبو و دن و جان فورد کولی انگلیسی و بیگ رد مشین ترانه‌های فولک پاپ ضبط کرده‌اند.
نیروی دریایی مصر () نیروی دریایی زیرمجموعه نیروهای مسلح مصر است، که در سال ۱۸۰۰ تأسیس شد. نیروی دریایی مصر بزرگ‌ترین نیروی دریایی در خاورمیانه و همچنین آفریقا است و دوازدهمین نیروی دریایی بزرگ (از نظر تعداد کشتی‌ها) در جهان به‌شمار می‌آید. این نیرو از بیش از ۲۰۰۰ کیلومتر خط ساحلی دریای مدیترانه و دریای سرخ، محافظت می‌کند، همچنین وظیفه دفاع از مسیرهای منتهی به کانال سوئز و نیز پشتیبانی از عملیات ارتش را برعهده دارد. بخش عمده‌ای از نیروی دریایی مدرن مصر با کمک اتحاد جماهیر شوروی در دهه ۱۹۶۰ ایجاد شد. نیروی
اتحاد جماهیر شوروی در دهه ۱۹۶۰ ایجاد شد. نیروی دریایی مصر در دهه ۱۹۸۰ کشتی‌هایی از چین و منابع غربی دریافت کرد. در سال ۱۹۸۹، نیروی دریایی مصر ۱۸۰۰۰ پرسنل و نیز ۲۰۰۰ پرسنل در گارد ساحلی داشت. این نیرو همچنین در سال ۱۹۹۰ کشتی‌هایی از ایالات متحده آمریکا دریافت کرد. شرکت کشتی‌سازی آمریکایی سوئیفت‌شیپس تاکنون بیش از ۳۰ شناور برای نیروی دریایی مصر از جمله شکارچیان مین، کشتی‌های نقشه‌برداری و قایق‌های گشتی فولادی و آلومینیومی ساخته است.
زمانی برای بلوط نیست یک فیلم کوتاه پویانمایی رایانه‌ای از بلو اسکای استودیو است که اسکرات، سنجاب عصر یخبندان در آن حضور دارد. این فیلم به کارگردانی کریس رناد و مایک تورمایر در ۲۱ نوامبر ۲۰۰۶ بر روی دی‌وی‌دی و دیسک بلوری از "" منتشر شد. این پویانمایی دربارهٔ اسکرات است. او به دنبال آجیل خود می‌رود که به‌صورت تصادفی توسط ماشین زمان یخ‌زده‌ای به آینده فرستاده شده‌است. "زمانی برای بلوط نیست" نامزد دریافت جایزه اسکار سال ۲۰۰۷ برای بهترین پویانمایی کوتاه شد (اما به "شاعر دانمارکی" باخت) و همچنین برندهٔ جایزه آنی
"شاعر دانمارکی" باخت) و همچنین برندهٔ جایزه آنی شد.
مری گاسپاری شاهبازیان (؛ ؛ ) یک بازیگر تئاتر اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در در سوچی زاده شد و از آکادمی دولتی هنرهای زیبای ارمنستان (۱۹۵۸) فارغ‌التحصیل شد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال طلای وزارت فرهنگ جمهوری ارمنستان شده‌است.
نیروهای پدافند هوایی مصر () نیروی پدافند هوایی زیرمجموعه نیروهای مسلح مصر است، که در سال ۱۹۶۸ تأسیس شد. این نیرو مسئول حفاظت از حریم هوایی مصر در برابر هرگونه حمله هوایی خصمانه است. نیروی پدافند هوایی مصر مطابق با فرمان ریاست جمهوری صادر شده در ۱ فوریه ۱۹۶۸ تأسیس شد که نیروهای پدافند هوایی را به عنوان شاخه چهارم، در کنار نیروی دریایی مصر، نیروی زمینی مصر و نیروی هوایی مصر، تأسیس کرد. از سال ۱۹۳۸ به بعد، نیروهای پدافند هوایی بخشی از توپخانه و تحت فرماندهی عملیات نیروی هوایی بودند. مصر دارای یک سیستم مدرن
عملیات نیروی هوایی بودند. مصر دارای یک سیستم مدرن تسلیحات پدافند هوایی است که به موشک‌های ضد هوایی دوربرد، میان‌برد و کوتاه‌برد، سیستم‌های توپخانه ضد هوایی و رادارهای هشدار اولیه تقسیم می‌شود. هم کشورهای غربی و هم کشورهای بلوک شوروی تجهیزات را تأمین کرده‌اند. افسران عمدتاً فارغ‌التحصیل آکادمی پدافند هوایی مصر، واقع در اسکندریه هستند. ستاد مرکزی این نیرو در قاهره است و در حال حاضر سپهبد علی فهمی فرمانده نیروی پدافند هوایی است و سرلشکر محمد دراج به عنوان رئیس ستاد این نیرو فعالیت می‌کند. در سال ۲۰۲۳، مؤسسه
ستاد این نیرو فعالیت می‌کند. در سال ۲۰۲۳، مؤسسه بین‌المللی مطالعات استراتژیک تخمین زد که نیروهای پدافند هوایی مصر شامل ۸۰،۰۰۰ پرسنل فعال و ۷۰،۰۰۰ پرسنل ذخیره است.
اسامه عسکر (؛ زادهٔ ) سپهبد نیروی زمینی مصر است، که در فاصله سال‌های ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۴ به‌عنوان رئیس ستاد کل نیروهای مسلح مصر فعالیت می‌کرد. وی از ژوئیه ۲۰۲۴ مشاور رئیس‌جمهور در امور نظامی است. عسکر فعالیت نظامی را از سال ۱۹۷۸ در ارتش مصر آغاز کرد. وی از ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۵ فرمانده ارتش سوم مصر بود، در فاصله سال‌های ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۶ فرماندهی منطقه شرق کانال سوئز را برعهده داشت و از ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۱ به‌عنوان رئیس عملیات نیروهای مسلح مصر فعالیت می‌کرد. زندگی‌نامه. عسکر متولد سال ۱۹۵۷ است و در آکادمی نظامی ناصر تحصیل کرده است. او
است و در آکادمی نظامی ناصر تحصیل کرده است. او فرماندهی یک تیپ پیاده‌نظام مکانیزه و لشکر ۲۳ پیاده‌نظام مکانیزه، بخشی از ارتش سوم، را بر عهده داشته است. تا سال ۲۰۱۵، او فرماندهی ارتش سوم مصر را برعهده داشت. رئیس‌جمهور عبدالفتاح السیسی در ژانویه ۲۰۱۵ دو اعلامیه صادر کرد. اولین اعلامیه، ساختار نیروی ارتش را با ایجاد یک «فرماندهی واحد» برای نظارت بر عملیات ضد تروریسم در شرق کانال سوئز تغییر داد. این فرماندهی جدید در روز شنبه، ۳۱ ژانویه ۲۰۱۵ ایجاد شد. دومین اعلامیه، اسامه عسکر، فرمانده ارتش سوم، را به سپهبدی -
اسامه عسکر، فرمانده ارتش سوم، را به سپهبدی - یکی از معدود افراد در نیروهای مسلح - ارتقا داد و او را مسئول «فرماندهی واحد» کرد. او کرسی خود را در شورای عالی نیروهای مسلح حفظ کرد. معاون سابق عسکر، محمد عبدالله، به عنوان فرمانده و طارق انور هلال به عنوان رئیس ستاد ارتش سوم میدانی منصوب شدند. در ۲۷ اکتبر ۲۰۲۱، عسکر به عنوان رئیس ستاد کل منصوب شد.
لیوباویچی ( ; ; , "لیوباویتش" ; ) یک منطقه روستایی (دهکده) در بخش رودنیانسکی در استان اسمولنسک روسیه است. شاخه خبد-لیوباویچ یهودیت حسیدی نام خود را از این دهکده که رهبری آن درباری در آن تأسیس کرد و تختگاه چهار نسل از ربه‌های خبد بین ۱۸۱۳ تا ۱۹۱۵ بود گرفته. اقلیم. لیوباویچی دارای اقلیم قاره ای مرطوب با تابستانی گرم است ("Dfb" در طبقه‌بندی آب و هوای کوپن).
رئیس ستاد کل نیروهای مسلح مصر () بالاترین مقام نظامی در مجموعه نیروهای مسلح مصر است، که از اعضای اصلی شورای عالی نیروهای مسلح مصر به‌شمار می‌آید. رئیس ستاد کل نیروهای مسلح مصر توسط رئیس‌جمهور مصر منصوب می‌شود و به وزیر دفاع مصر گزارش می‌دهد. این جایگاه نخستین بار در سال ۱۹۵۲ تعریف شد و نخستین رئیس ستاد کل نیروهای مسلح مصر، سپهبد محمد ابراهیم سلیم بود. هم‌اکنون سپهبد احمد فتحی خلیفه ریاست ستاد کل نیروهای مسلح مصر را برعهده دارد.
دیرین‌مارمولک‌ریختان یک کلاد از مارمولک‌ریختان است که شامل Shinisauria (که امروزه توسط شینیسورها نمایندگی می‌شود) و Goannasauria (امروزه توسط بزمجه‌واران نمایندگی می‌شود که شامل خانواده‌های بزمجه بی‌گوش و بزمجه‌ایان است). مطالعات ریخت‌شناسی در گذشته همچنین گلمیخ‌پوست و پیتونومورف‌ها را با بزمجه‌واران در کلاد Platynota طبقه‌بندی می‌کردند، در حالی که مارمولک کروکودیل چینی به عنوان بیگانه‌سورید طبقه‌بندی می‌شد. کار مولکولی کنونی از این گروه‌بندی‌ها پشتیبانی نمی‌کند و در عوض هلودرماتیدها را بیشتر به Diploglossa
و در عوض هلودرماتیدها را بیشتر به Diploglossa در گروه خواهری نومارمولک‌ریختان مرتبط می‌داند، در حالی که مارمولک تمساح چینی نزدیک‌ترین گونه زنده نسبت به بزمجه‌واران است. پیتونومورف‌هایی که امروزه توسط مارها نشان داده می‌شوند ارتباط نزدیکی با بزمجه‌واران ندارند و در عوض دودمان خواهری مارمولک‌ریختان و ایگواناسانیان در کلاد زهرداران (Toxicofera) هستند.
محمد احمد زکی (؛ زادهٔ ) سیاست‌مدار و ارتشبد نیروی زمینی مصر است، که در فاصله سال‌های ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۴ به‌عنوان وزیر دفاع مصر فعالیت می‌کرد. زکی فعالیت نظامی را از سال ۱۹۷۷ آغاز کرد. وی از ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۲ فرماندهی سپاه هوابرد مصر را برعهده داشت و از ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۸ فرمانده گارد جمهوری مصر بود.
رِبه‌ها (: ) یا آدمورها () رهبران معنوی در جنبش حسیدی هستند. القاب ربه و آدمور که حتی قبل از شروع این جنبش یک عنوان افتخاری عمومی بود، با گذشت زمان تقریباً منحصراً با زدیکیم آن یکی شد. امروزه از "ربه" به روش‌های زیر استفاده می‌شود:
کناریک سورنی تر-داوتیان (کناریک آروشاتیان) (؛ زادهٔ - درگذشته ) لغت‌شناس، مترجم و تاریخ‌نگار اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۶ سپتامبر ۱۹۲۶ در تبریز، ایران به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان (۵۰–۱۹۴۵) فارغ‌التحصیل گشت. وی در و ماتناداران فعالیت می‌کرد. وی با سن آروشاتیان ازدواج نمود و مادر بود. وی در ۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۱ در سن ۹۴ سالگی در ارمنستان درگذشت.
مارمولک تمساح چینی یک مارمولک نیمه‌آبزی از مارمولک‌ریختان است که تنها در جنگل‌های خنک در جنوب شرق چین و شمال شرق ویتنام یافت می‌شود. مارمولک تمساح چینی بیشتر وقت خود را در آب‌های کم عمق یا در شاخه‌های آویزان و پوشش گیاهی می‌گذراند، جایی که طعمه حشرات، حلزون‌ها، قورباغه‌ها و کرم‌ها را شکار می‌کند. افراد در اسارت ممکن است با موش‌های کوچک تغذیه شوند. یک مارمولک کمیاب و کم مطالعه شده، در ضمیمه یک CITES فهرست شده‌است که تجارت بین‌المللی نمونه‌ها را تنظیم می‌کند. این تنها گونه از سردهٔ تک‌نماد "Shinisaurus" است.
این تنها گونه از سردهٔ تک‌نماد "Shinisaurus" است. این تنها عضو زنده در سردهٔ چینی‌مارمولک است، گروهی از مارمولک‌ها که سابقه فسیلی آن‌ها به کرتاسه پیشین یعنی بیش از ۱۲۰ میلیون سال پیش بازمی‌گردد. زیرگونه‌ها. دو زیرگونه شناخته شده‌است:
جنبش صابرین برای پیروزی فلسطین – حصن () به معنای «جنبش صبوران»، یک گروه پیکارجوی فلسطینی بود. این گروه در اوایل سال ۲۰۱۴ پس از اینکه برخی از رهبران جهاد اسلامی فلسطین به اسلام شیعه گرویدند و از رهبری جهاد اسلامی و موضع آنها و همچنین موضع حماس در مورد جنگ داخلی یمن و جنگ داخلی سوریه که به ترتیب از مداخله به رهبری عربستان سعودی و اپوزیسیون سوریه حمایت کرد، ناراضی شدند، تشکیل شد. در سال ۲۰۱۵، حماس خواستار انحلال این گروه شد و اظهار داشت که «درگیرشدن صابرین علیه مردم غزه بوده است»، حماس همچنین از افراد وابسته
مردم غزه بوده است»، حماس همچنین از افراد وابسته به جنبش صابرین، بازجویی کرده است. در اوایل سال ۲۰۱۸، دولت ترامپ این گروه را بر پایه یک فرمان اجرایی به عنوان یک سازمان تروریستی جهانی تعیین شده تعیین کرد. یک اندیشکده مستقر در واشینگتن به نام انستیتو واشینگتن برای سیاست خاور نزدیک تأکید کرد که با توجه به موضع حماس در مورد سوریه و شکاف مذهبی بین این دو، تشکیل این گروه می‌تواند تلاشی از سوی ایران برای جایگزینی حماس به عنوان نیروی نیابتی خود با صابرین باشد. در سال ۲۰۱۹، حماس بیش از ۷۰ عضو صابرین را دستگیر و
سال ۲۰۱۹، حماس بیش از ۷۰ عضو صابرین را دستگیر و سلاح‌های آنها را مصادره کرد و عملاً به موجودیت این سازمان پایان داد. دلیل چنین اقدامی این بود که حماس می‌خواست صلح با اسرائیل را حفظ کند، در حالی که جنبش صابرین از هرگونه تلاش برای مصالحه امتناع می‌کرد. در سال ۲۰۲۱، تهران تایمز «ادعا کرد» که هشام سلیم در ایران پناهنده شده‌است، در حالی که اعضای عادی این گروه به گردان‌های قدس یا جنبش مقاومت اسلامی نجباء که خیریه در نوار غزه انجام می‌دهد، پیوستند. ایدئولوژی. این جنبش در آغاز ایجاد، خود را یک جریان شیعی معرفی
جنبش در آغاز ایجاد، خود را یک جریان شیعی معرفی نکرد. دبیرکل آن می‌گوید که نماینده فرقه خاصی نیست و تأکید می‌کند که فرقه گرایی تنها در خدمت منافع دشمنان است. او همچنین این را رد می‌کند که این جنبش فقط متشکل از شیعیان است و اعضای سنی را نمی‌پذیرد. در ژانویه ۲۰۱۶، هشام سلیم، بنیانگذار جنبش الصابرین، به خبرگزاری فلسطینی معان گفت که این گروه، مانند حزب‌الله ، مستقیماً توسط دولت ایران تأمین مالی می‌شود، اما تأکید کرد که گروه او غیر فرقه ای و غیر مذهبی است و مسلماً یک «جنبش شیعی» نیست.
کمرکلی جنگلی یک گنجشک‌سان کوچک است که در سراسر نواحی معتدل آسیا و اروپا یافت می‌شود. این گونه بیش از ۲۰ زیرگونه دارد، به‌طوری که تعداد دقیق آن بستگی به این دارد که تفاوت‌های کوچک بین جمعیت‌ها چقدر ارزیابی شود. این مقاله از "Handbook of the Birds of the World Alive" در سال ۲۰۱۳ پیروی می‌کند که شکل‌های شناخته شده‌تری از "چرخ‌ریسک‌ها، کمرکلی‌ها و دارخزک‌ها" نسبت به سال ۱۹۹۶ دارد. با توجه به شباهت‌های بین شکل‌های جغرافیایی کمرکلی جنگلی، مرز زیرگونه‌ها تا حدودی سیال هستند، اگرچه اکنون کمتر از نیمی از تعداد آن‌ها
هستند، اگرچه اکنون کمتر از نیمی از تعداد آن‌ها نسبت به سال ۱۹۶۷ شناسایی شده‌است. گونه‌های کمرکلی جنگلی را می‌توان به سه گروه اصلی تقسیم کرد. گروه زیرگونه‌ای شمالی "S. e. caesia" که در اروپا، شمال آفریقا و خاورمیانه یافت می‌شوند، گروه زیرگونه‌ای اروپایی "S. e. europaea" که در اسکاندیناوی، روسیه، ژاپن و شمال چین یافت می‌شوند و گروه زیرگونه‌ای چینی "S.e. sinensis" که در جنوب و شرق چین و تایوان یافت می‌شوند. این‌ها ممکن است تا همین اواخر نسبتاً از نظر جغرافیایی از یکدیگر جدا شده باشند. پرندگان با ویژگی‌های
از یکدیگر جدا شده باشند. پرندگان با ویژگی‌های میانی در جایی پراکنش دارند که محدوده گروه‌ها همپوشانی دارند. توضیحات زیر مربوط به نرها است. ماده‌ها معمولاً کمی کدرتر با رنگ قهوه‌ای در خط چشمی و زیرتنه رنگ پریده‌تر هستند، اگرچه جنس‌ها در گروه چینی "S.e sinensis" بسیار شبیه هم هستند. گروه زیرگونه‌ای شمالی S. e. caesia. گروه "S. e. caesia" بیشتر در اروپا و همچنین شمال آفریقا و خاورمیانه یافت می‌شود. اعضای این گروه دارای سینه نخودی و گلوی سفید هستند. گروه زیرگونه‌ای اروپایی S. e. europaea. گروه "S. e. europaea"
اروپایی S. e. europaea. گروه "S. e. europaea" در اسکاندیناوی و روسیه تا ژاپن و شمال چین یافت می‌شود. اعضای گروه دارای سینه سفید هستند. گروه زیرگونه‌ای چینی S. e. sinensis. زیرگونه‌های گروه چینی "S. e. sinensis" در جنوب و شرق چین و همچنین تایوان یافت می‌شوند. رنگ سینه و گلوی آن‌ها نخودی است.
جوزف مک‌گریتی (؛ ۲۸ مارس ۱۸۷۴ – ۴ سپتامبر ۱۹۴۰)، یک فعال سیاسی آمریکایی ایرلندیتبار بود، او برای نقشی که به عنوان رهبر کلن نا گیل در آمریکا داشت و حمایتش از جمهوری‌خواهی در ایرلند، معروف بود. سال‌های اولیه. مک‌گریتی در ۱۸۷۴ میلادی در منطقه کاریکمور در شهرستان تایرون، ایرلند چشم به جهان گشود. خانواده وی در فقر به سر می‌برد. این امر نیاز وی برای مهاجرت از ایرلند را برانگیخت. او با بحث‌های پدرش در مورد سیاست‌های ایرلند، از جمله موضوعاتی چون فنیان‌ها (برادری ایرلند)، حزب پارلمانی ایرلند و حاکمیت داخلی ایرلند،
حزب پارلمانی ایرلند و حاکمیت داخلی ایرلند، بزرگ شد. زمانی که مک‌گریتی به سن جوانی رسید، اشتیاق فزاینده‌ای به سیاست پیدا کرد. او زمانی که ۱۸ سال داشت به ایالات متحده مهاجرت کرد. گفته می‌شود که او تا دوبلین پیاده آمده و در آنجا به عنوان گله‌ران در یک کشتی حامل حیوانات سوار شده و خود را به لیورپول رسانده‌است. سپس با استفاده از بلیت یک شخص دیگر سوار کشتی شده و به آمریکا رفت. او در در منطقه ۴۹۰۰ جاده وینفیلد در غرب شهر فیلادلفیا، ایالت پنسیلوانیا مسکن گزین شد و به یک فرد موفق در تجارت مشروبات الکلی (لیکور) مبدل
یک فرد موفق در تجارت مشروبات الکلی (لیکور) مبدل شد؛ هرچند، تجارت وی سه مرتبه با شکست مواجه شد و دو بار آن به دلیل اختلاس شریک تجاری او بود. ورود به دنیای سیاست. در ۱۸۹۳ میلادی، او به سازمان کلن نا گِیل پیوست، سازمان ایرلندی مقیم در آمریکا که متعهد به کمک برای ایجاد یک دولت مستقل ایرلندی است. کلن نا گِیل به شدت در اخوت فینیان، چیزی که مک‌گریتی با شنیدن آن بزرگ شده بود، دخیل بود و این سازمان در اواخر قرن نزدهم میلادی به یک سازمان خواهر اخوت جمهوری‌خواه ایرلند مبدل شد. یک دهه قبل از این‌که مک-گریتی به این
مبدل شد. یک دهه قبل از این‌که مک-گریتی به این سازمان بپیوندد، کلن نا گیل و جنبش فینیان هزینه پیکار دینامیت فینیان را می‌پرداختند و از طریق این پیکار آن‌ها تلاش نمودند تا با بمب‌گذاری تأسیسات بریتانیایی، دولت بریتانیا را وادار به واگذاری خاک ایرلند نمایند. هرچند، این پیکار دینامیت باعث شد تا انشعابی در کلن نا گیل به وجود آید که تا هفت سال و تا زمان پیوستن مک‌گریتی اصلاح نشد، اما در ۱۹۰۰ میلادی با پیوستن مک‌گریتی این شاخه‌ها باهم متحد شدند و برای حمایت از «استقلال مردم ایرلند و ایجاد یک جمهوری ایرلندی»
«استقلال مردم ایرلند و ایجاد یک جمهوری ایرلندی» درخواست نمودند. در سال‌های پس از دهه ۱۸۸۰ و دهه ۱۸۹۰، مک‌گریتی و چند فرد دیگر برای اینکه به وصل‌کردن دوباره سازمان و بخشیدن نیروی جدید به آن کمک کردند، مورد تحسین قرار گرفت. مک‌گریتی از چندین گردهمایی مسابقه ایرلندی (Irish Race Conventions) حمایت مالی نمود و روزنامه‌ای را تحت نام آیریش پریس که از جنگ استقلال در ایرلند حمایت می‌کرد، بنیان‌گذاری نموده و از ۱۹۱۸ تا ۱۹۲۲ میلادی مدیریت آن را بر عهده داشت. او بنیان‌گذار شعبه سازمان کلن نا گیل در فیلادلفیا بود. در
شعبه سازمان کلن نا گیل در فیلادلفیا بود. در جریان جنگ اول جهانی، زمانی که ایالات متحده هنوز بی‌طرف بود، مک‌گریتی در همکاری هندوستان و آلمان دخیل بود؛ او امور مربوط به خریداری تسلیحات آنی لارسون و انتقال آن از نیویورک به سن دیگو را برای هندوستان انجام داد. زمانی که ایمون دو والرا در ۱۹۱۹ میلادی به ایالات متحده رسید، او و مک‌گریتی بسیار زود باهم یک رابطه دوستی ایجاد نموده و مک‌گریتی سفر دو والرا در ایالات متحده را مدیریت کرد. او، دو والرا را در رابطه به مزایای حمایت از وی و شعبه فیلادلفیا در مقابل شعبه
مزایای حمایت از وی و شعبه فیلادلفیا در مقابل شعبه نیویارکِ سازمان دوستان آزادی ایرلند که توسط جان دیوای و دنی لاف. کوهالان مدیریت می‌شد، متقاعد کرد. وی رئیس انجمن آمریکایی برای به رسمیت‌شناسی جمهوری ایرلند، شد. وی پس از غسل تعمید پسرش، نام او را ایمون دو والرا مک-گریتی گذاشت، هرچند پس از این‌که دو والرا عضو مجلس سفلا (دایل ایرین) در دولت آزاد ایرلند شد، روابط آن‌ها تیره گردید. پیمان انگلیس و ایرلند و پس از آن. او با پیمان انگلیس و ایرلند مخالفت نموده و در ۱۹۲۲ میلادی به دوبلین سفر نمود و با آشتی‌دادن دو
۱۹۲۲ میلادی به دوبلین سفر نمود و با آشتی‌دادن دو والرا و مایکل کولینز قبل از انتخابات سراسری ۱۹۲۲ ایرلند، برای برقراری پیمان زودگذر کولینیز/دو والرا کمک کرد. جنگ داخلی ایرلند باعث انشعابی در کلن نا گیل شد، همان‌گونه که باعث انشعاب در حزب شین فین در ایرلند شده بود. مک‌گریتی و سایر اعضای کلن نا گیل که در اقلیت بودند، از جناح ضد پیمان حمایت نمودند. اما اکثریت اعضای این سازمان، از جمله جان دیوی و دانیل کوهلان از جناح طرف‌دار پیمان حمایت کردند. افزون بر آن، در اکتبر ۱۹۲۰ هری بولاند به رهبری سازمان کلن نا گیل
اکتبر ۱۹۲۰ هری بولاند به رهبری سازمان کلن نا گیل اطلاع داد که سازمان اخوت جمهوری‌خواهی ایرلند ارتباط خود را با کلن قطع خواهد کرد، مگر این‌که به سازمان اخوت جمهوری‌خواهی ایرلند تأثیرگذاری بیشتری روی امور کلن داده شود. دیوای و کوهلان با این امر مقاومت کردند، اما مک‌گیری ارتباط کلن با سازمان اخوت جمهوری‌خواهی ایرلند را حیاتی می‌دید. با این حال که شاخه مک‌گریتی در اول به‌نام «کلن نا گیل سازمان یافته» شناخته می‌شد، اما آن‌ها توانستند میراث کامل کلن نا گیل را تحت کنترل بگیرند، چون دیوای نتوانسته بود به‌طور مؤثر
کنترل بگیرند، چون دیوای نتوانسته بود به‌طور مؤثر شاخه خود را سازمان‌دهی کند. اما به صورت کل، جنگ درونی میان ایرلندی‌های دو سوی اتلانتیک برای ایرلندی‌های آمریکایی بسیار دل‌سردکننده بود و در سال‌های پسین هیچ‌کدام از جناح‌های طرف‌دار یا ضد پیمان سازمان کلن نا گیل نتوانستند کمک‌های چندانی را جمع‌آوری کنند. حالا که وسعت سازمان کلن نا گیل محدودتر شده بود و دیوای و کوهلان از تصویر خارج شده بودند، مک‌گریتی رئیس این سازمان شد. او از بنیان‌گذاری فیانا فیل (سربازان سرنوشت) در ۱۹۲۶ میلادی حمایت نکرد و همچنین مخالف
سرنوشت) در ۱۹۲۶ میلادی حمایت نکرد و همچنین مخالف وارد شدن حزب به مجلس نمایندگان در ۱۹۲۷ میلادی بود. حتی پس از پایان جنگ داخلی ایرلند، مک‌گریتی هنوز هم از این ایده که ۳۲ شهرستان جمهوری ایرلند را می‌توان با زور به‌دست‌آورد، حمایت می‌کرد. در بهار ۱۹۲۶ میلادی، او از رئیس ستاد ارتش جمهوری‌خواه ایرلند به‌نام اندی کوونی در آمریکا پذیرایی کرد. کوونی و کلن نا گیل قبلاً باهم توافق نموده بودند که هر دو سازمان از یکدیگر حمایت نموده و کلن نا گیل برای ارتش جمهوری‌خواه ایرلند منابع مالی تأمین می‌کند، تسلیحات خریداری