payamvha/North_RAG huggingface dataset:
معماری لمباردها در ایتالیا () هفت گروه از بناهای تاریخی است که منعکس کننده دستاوردهای قبیله ژرمنی لمباردها (که به آنها "لونگبارد" نیز گفته می‌شود) است که در قرن ششم در ایتالیا ساکن شدند و پادشاهی لومباردی را تأسیس کردند و در سال ۷۷۴ پس از میلاد این پادشاهی به پایان رسید. این گروه‌ها از سازه‌ها شامل صومعه‌ها، ساختمان‌های کلیسا، و قلعه‌ها را تشکیل می‌دهند و در ژوئن ۲۰۱۱ به میراث جهانی یونسکو تبدیل شدند. منطقه گاستالداگا. منطقه گاستالداگا و مجموعه اسقفی در چیویداله دل فریولی (استان اودینه) شامل: منطقه یادبود.
دل فریولی (استان اودینه) شامل: منطقه یادبود. منطقه تاریخی با مجموعه صومعه سن سالواتوره-سانتا جولیا در برشا شامل صومعه سانتا جولیا و همچنین کلیسای سن سالواتوره و منطقه باستان‌شناسی فروم رومی است. کستروم. کاستروم با برج توربا و کلیسای خارج از دیوار در کاستلسپریو (استان وارسه) شامل صومعه توربا، کلیسای سانتا ماریا فوریس پورتاس با نقاشی‌های دیواری و ویرانه‌های کلیسای انجیلی سن جیووانی است. کلیسای سن سالواتوره. کلیسای سن سالواتوره در اسپولتو (استان پروجا) یک باسیلیکای مسیحی اولیه متعلق به قرن چهارم تا پنجم بود
مسیحی اولیه متعلق به قرن چهارم تا پنجم بود که لونگوباردها در قرن هشتم بازسازی‌های گسترده‌ای روی آن انجام دادند. کلیسا با سه شبستان ساخته شده‌است. کلیتونو تمپیتو. کلیسای کلیتونو تمپیتو در کامپلو سول کلیتونو (استان پروجا) یک کلیسای کوچک اختصاص داده شده به سان سالواتوره است که به شکل یک معبد قرنتی به سبک یونان باستان است.
روابط بین استونی و ایالات متحده آمریکا پس از استقلال دوباره استونی در سال ۱۹۹۱ ثابت و قوی بوده‌است و این دو کشور از متحدان و شرکای خود محسوب می‌شوند. استونی و آمریکا عضو سازمان همکاری و توسعه اقتصادی و ناتو هستند. ایالات متحده جمهوری استونی را به‌طور رسمی در ۲۸ ژوئیه ۱۹۲۲ به رسمیت شناخت. اولین نمایندگی دیپلماتیک استونی در ایالات متحده در همان سال افتتاح شد که کمیسر ایالات متحده در ریگا، ایوان یانگ، به عنوان نماینده آمریکا معرفی شد. سفارت آمریکا در تالین در ۳۰ ژوئن ۱۹۳۰ با هری ئی. کارلسون به عنوان کاردار
۳۰ ژوئن ۱۹۳۰ با هری ئی. کارلسون به عنوان کاردار افتتاح شد. پس از اشغال استونی توسط شوروی در اوت ۱۹۴۰، سفارت آمریکا در سپتامبر ۱۹۴۰ بسته شد. با این حال، دولت ایالات متحده هرگز مشروعیت حاکمیت شوروی در استونی (۱۹۴۰ تا ۱۹۹۱) را به رسمیت نشناخته و به رسمیت شناختن نمایندگی دیپلماتیک استونی در ایالات متحده به‌عنوان نماینده قانونی را ادامه داد. در ۲ سپتامبر ۱۹۹۱، رئیس‌جمهور ایالات متحده، جرج اچ. دابلیو. بوش احیای استقلال استونی را به رسمیت شناخت. ایالات متحده سفارت خود را در تالین در ۴ سپتامبر ۱۹۹۱ بازگشایی کرد.
خود را در تالین در ۴ سپتامبر ۱۹۹۱ بازگشایی کرد. روابط مابین دو کشور از آن زمان به سرعت توسعه یافته‌است. جرج دابلیو. بوش در نوامبر ۲۰۰۶ به‌عنوان اولین رئیس‌جمهور آمریکا به استونی سفر کرد.
اموال سریر مقدس توسط پیمان لاتران در سال ۱۹۲۹ که با پادشاهی ایتالیا امضا شد تنظیم می‌شوند. اگرچه این اموال بخشی از خاک ایتالیا هستند، اما برخی از آنها از مصونیت‌هایی مشابه مصونیت‌های سفارتخانه‌های خارجی برخوردار هستند.
گالوزتاون (گالوزتاون)، یا ویلا د گالوز (Villa de Gálvez)، یک شهر متروکه است، که در محل تلاقی بایو مانچاک و رودخانه آمیت در پریش اسنشن، لوئیزیانا واقع شده‌است. گالوزتاون در سال ۱۷۷۸ با اسکان مستعمره نشینان جزایر قناری و آنگلو-آمریکایی‌های که از جنگ انقلاب آمریکا فرار کردند، تأسیس شد. به دلیل شرایط اسفناک و بیماری، شهرک در نهایت متروک شده و بسیاری از ساکنان در سال ۱۸۰۶ به شهر اسپانیا گریختند. برخی از ساکنان سابق در این منطقه باقی ماندند و در نیمه اول قرن نوزدهم، محله &lt;bdi&gt;گالوز، لوئیزیانا&lt;/bdi&gt; را
محله &lt;bdi&gt;گالوز، لوئیزیانا&lt;/bdi&gt; را تأسیس کردند. تاریخچه. در سال ۱۷۷۸ میلادی، لویالیست‌های ساکن کانوود در فلوریدای غربی بریتانیا پس از فرار از انقلابیون آمریکایی به کرانه جنوبی رودخانه آمیت نقل مکان کردند. در نوامبر همان سال، اولین کشتی حامل چندین اهل جزیره قناری، یا ایزلنوs، به لوئیزیانا برای کمک به دفاع از قلم‌رو در برابر تهاجم احتمالی بریتانیا رسید. فرماندار اسپانیا، برناردو د گالوز، در ۱۲ یا ۱۳ نوامبر همراه با تازه واردان ایزلنو در جست‌جوی مکان مناسب برای ایجاد یک شهرک، در امتداد رودخانه
مکان مناسب برای ایجاد یک شهرک، در امتداد رودخانه می‌سی‌سی‌پی سفر کردند. در ۲۲ نوامبر، گالوز به نقطهٔ رسید، که در آن رودخانه آمیت و بایو مانچاک به هم رسیدند و با شهرک نوپای انگلیسی-آمریکایی روبرو شدند، که ساکنان فرانسوی و آلمانی به آن ملحق شده بودند. گالوز به کسانی که در این شهرک زندگی می‌کردند پناهندگی داد، مشروط بر این‌که ایزلنوsها بتوانند در این مکان مستقر شوند و هم‌چنین یک قلعه و پادگان اسپانیایی در آن‌جا ساخته شود. ساکنان موافقت کردند و نام شهرک خود را به افتخار فرماندار گالوز "ویلا دی گالوز" یا
را به افتخار فرماندار گالوز "ویلا دی گالوز" یا "گالوزتاون" گذاشتند. جنگ انقلاب آمریکا. تقریباً از همان ابتدا، گالوزتاون درگیر تراژدی بود. بیماری‌های مانند آبله و جَرَب افراد زیاد این محله را گرفت. کمک‌های پزشکی به زودی توسط فرماندار گالوز ارسال شد، اما سایر بیماری‌ها و ناخوشی‌ها هم‌چنان این محله را تحت محاصره خود قرار دادند. با وجود این، شبه‌نظامیان گالوزتاون موفق شدند پاسگاه بریتانیایی آمیت را به همراه ۷ کشتی و ۱۲۵ سرباز و کشتی‌ران در اوت ۱۷۷۹ دستگیر کنند. در همان زمان، گالوز از رودخانه می‌سی‌سی‌پی بالا
در همان زمان، گالوز از رودخانه می‌سی‌سی‌پی بالا رفته و قلعه‌های بریتانیایی بروت (مانچاک)، باتون روژ و ناچز را دستگیر کرد. پس از تسخیر قلعه چارلوت در سال ۱۷۸۰، گالوزتاون اهمیت نظامی استراتیژیک خود را از دست داد. درست مانند سال قبل، آبله و سایر بیماری‌ها هم‌چنان گالوزتاون را ویران می‌کردند. در زمستان ۱۷۸۰، بیش از یک سوم ایزلنوsها که به این محله رسیده بودند، مردند. در ۲۴ اوت ۱۷۸۰، یک طوفان قدرت‌مند لوئیزیانا را درنوردید که بسیاری از این محله و محصولات آن را نابود کرد. بسیاری از مردم محله در فقر زندگی می‌کردند
کرد. بسیاری از مردم محله در فقر زندگی می‌کردند و غذا یا لباس کافی نداشتند. تا پایان جنگ انقلاب آمریکا بود، که این محله شاهد افزایش اندکی در جمعیت خود بود. انحطاط. در آغاز سال ۱۷۸۶ میلادی، بیش از نیمی از خانه‌های گالوزتاون متروکه شده و از بین رفته بودند. تعدادی از ساکنان از فرماندار میرو درخواست کردند، تا اجازه دهد این محله را ترک کنند. بسیاری مایل به رفتن به محله ایزلنو در سن برناردو بودند. در سال ۱۷۹۴ میلادی، طوفان‌های پیاپی خانه‌ها را زیر آب گرفته و ویران کرد و محصولات کشاورزی را از بین برد. این بلافاصله
کرد و محصولات کشاورزی را از بین برد. این بلافاصله پس از طغیان رودخانه آمیت که تک تک خانواده‌های گالوزتاون را تحت تأثیر قرار داد، دنبال شد. در مواجهه با طغیان مکرر رودخانه آمیت همراه با ویرانی‌های ناشی از طوفان، ساکنان به بازسازی و جست‌جوی حیات ادامه دادند. با خرید لوئیزیانا، بسیاری از ایزلنوها تصمیم گرفتند که این شهرک را رها کنند. بسیاری مایل بودند، در قلم‌رو اسپانیا بمانند؛ بنابراین عمدتاً به باتون روژ نقل مکان کردند و محله هسپانیش تاون را تأسیس کردند. آخرین ازدواجی که در گالوزتاون انجام شد در فوریه ۱۸۰۷
ازدواجی که در گالوزتاون انجام شد در فوریه ۱۸۰۷ بود. ساکنان دیگر در مجاورت آن باقی ماندند و در نهایت محله گالوز را در زمینی بالاتر تأسیس کردند. حفاظت و مطالعه. در سال ۱۹۶۲ میلادی، یک نشان‌گر تاریخی ایالتی توسط وزارت تجارت و صنعت لوئیزیانا در محل گالوزتاون قرار داده شد. از سال ۱۹۸۰ میلادی، مناظر سابق گالوزتاون توسط گروه‌های مختلف تحت کار باستان‌شناسی قرار گرفته‌است. فعالیت‌های اخیر توانسته‌است مجموعهٔ از مصنوعات را از این محله کشف کند و هم‌چنین مکان ساختمان‌های خاص را مفروض قرار دهد. کلاس‌هایی از طریق
خاص را مفروض قرار دهد. کلاس‌هایی از طریق دانشگاه ایالتی لوئیزیانا ارائه شده‌است، که به دانش آموزان اجازه می‌دهد این مکان را مطالعه کنند.
«سال گربه» ترانه‌ای از اَل استیوارت خواننده/ترانه‌سرای اهل اسکاتلند است. این یکی از قطعه‌های آلبوم "سال گربه" بود که در سال ۱۹۷۶ در قالب تک‌آهنگی از آن آلبوم منتشر شد. «سال گربه» آهنگ امضای استیوارت به‌شمار می‌آید. «سال گربه» داستان مردی را روایت می‌کند که به مراکش سفر می‌کند. زمانی که برای پیاده‌روی به بازار شهر می‌رود با زنی عجیب و اغواگر آشنا می‌شود که از او می‌خواهد با هم باشند. فردای آن‌روز مرد خیلی دیر از خواب بلند می‌شود و درمی‌یابد که از اتوبوسش جا مانده، بنابراین تصمیم می‌گیرد برای یک «سال گربه» ای
بنابراین تصمیم می‌گیرد برای یک «سال گربه» ای با عشق جدیدش بماند. استیورات ابتدا هیچ ایده‌ای برای انتشار ترانهٔ «سال گربه» در قالب تک‌آهنگ نداشت. نسخهٔ آماده شده برای آلبوم بیش از ۶ دقیقه زمان داشت و چون او هیچ موفقیتی برایش متصور نبود آن را در انتهای آلبوم قرار داده بود. با این‌حال با نظر شرکت ضبط، ترانه در قالب تک‌آهنگ هم منتشر شد و در ۸ چارت موسیقی جزو ۱۵ اثر پُرفروش روز شد. این قطعه که در ایالات متحده تا ردهٔ هشتم بیلبورد هات ۱۰۰ صعود کرد، با تهیه‌کنندگی آلن پارسونز در ابی رود استودیوز لندن ضبط شده‌است.
آلن پارسونز در ابی رود استودیوز لندن ضبط شده‌است. ساخت و محتوا. استیوارت شعر اولیهٔ ترانه را در سال ۱۹۷۴، با نام «Foot Of The Stage» و با الهام از یکی از اجراهای تونی هانکوک که در سال ۱۹۶۶ در بورنموث دیده‌بود نوشت. هانکوک آن‌شب روی سِن از سرنوشتش شکایت کرد به تماشاگران گفت که می‌خواهد بمیرد، استیوارت حرف‌های او را جدی گرفت اما بقیهٔ تماشاگران چون فکر می‌کردند این بخشی از نمایش است به او خندیدند. هانکوک دو سال بعد خودکشی کرد و شرکت طرف قرارداد استیوارت هم موسیقی را پسندید اما به‌دلایلی مثل این‌که «در آمریکا
را پسندید اما به‌دلایلی مثل این‌که «در آمریکا کسی هانکوک را به‌یاد نمی‌آورد» شعر را رد کرد. پس از آن استیوارت تلاش کرد روی همان موسیقی شعر دیگری بنویسد. شعر جدید «Horse of the Year» نام داشت و در آن به شاهدخت آن اشاره شده بود که سوار بر «اسب سال» می‌رود. شعر به‌همان صورت باقی ماند تا این‌که در یکی از روزهای سال ۱۹۷۵ ماریون (دوست دختر استیوارت) یک کتاب آسترولوژی ویتنامی را در صفحهٔ «Year of the Cat» روی میز آشپزخانه باز گذاشت. کلمه‌ها از عنوان شعر قبلی بهتر بودند و گذشته از آن کلمهٔ «of» را هم داشتند.
بهتر بودند و گذشته از آن کلمهٔ «of» را هم داشتند. استیوارت روی آهنگ‌های «of» دار باب دیلن مثل «Masters of War» و «Chimes of Freedom» وسواس داشت و معتقد بود که این حرف اضافه باعث می‌شود آنها «شگفت‌انگیز» به نظر برسند. او که صبح همان روز فیلم "کازابلانکا" با بازی همفری بوگارت را از تلویزیون دیده بود، فکر کرد که آهنگ باید در مورد چیزی عجیب و غریب باشد که در سال گربه اتفاق می‌افتد: «در یک صبح از یک فیلم بوگارت، در کشوری که زمان را به عقب برمی‌گردانند/ تو مثل پیتر لوره در حال فکر کردن به یک جنایت، میان جمعیت
پیتر لوره در حال فکر کردن به یک جنایت، میان جمعیت قدم می‌زنی…» ریف پیانویی که در «سال گربه» شنیده می‌شود چیزی است که پیتر وود (پیانیست) برای گرم‌کردن پیش از اجرا، در تور مشترک‌شان با لیندا رانستد در ایالت‌های جنوبی ایالات متحدهٔ آمریکا می‌نواخت. زمانی که استیوارت به وود پیشنهاد داد روی آن شعری بگذارد و ترانه‌ای بسازند، وود مخالفت کرد چون ترجیح می‌داد که آهنگ به همان صورت سازی باقی بماند؛ بنابراین استیوارت برای جلب نظر او ریف پیانو را دست نخورده در مقدمهٔ «سال گربه» آورد و روی بقیهٔ آهنگ شعر گذاشت. در
«سال گربه» آورد و روی بقیهٔ آهنگ شعر گذاشت. در میانهٔ قطعه یک بخش بلند اینسترومنتال وجود دارد که ناگهانی اما ماهرانه به موتیف‌های مختلف بین ارکستر، لید گیتار و ساکسوفون تبدیل می‌شود. اضافه‌کردن بخش سازهای زهی ایدهٔ آلن پارسونز بود و هم او بود که در آخرین لحظه پیشنهاد داد تک‌نوازی ساکسوفون به ترانه اضافه شود. سولوی گیتار آکوستیک و الکتریک را تیم رنویک نواخته و فیل کنزی تک‌نوازی ساکسوفون را اجرا کرده‌است. در سال ۲۰۲۱ و پس از بازنشر آلبوم "سال گربه" در چهل و پنجمین سالگردش استیوارت در مصاحبه‌ای گفت: «نمی‌دانم
سالگردش استیوارت در مصاحبه‌ای گفت: «نمی‌دانم که ماریون اگر ترانه را شنیده آن را به کتاب آسترولوژی‌اش ربط داده یا نه. زمانی که ترانه منتشر شد ما از هم جدا شده بودیم. او با یک فرانسوی ازدواج کرد و به بوردو رفت. به نظر می‌رسد او تجربهٔ «سال گربه» را داشته‌است.] نظر منتقدان. استیون توماس ارلواین از آل‌میوزیک «سال گربه» را فراموش‌نشدنی توصیف کرده و استیوارت میسن از همان وب‌سایت، ترانه را یک تجربهٔ شنیداری واقعاً شگفت‌انگیز و از برجسته‌ترین آثاری دانسته که آلن پارسونز تهیه‌کننده‌اش بوده‌است. به باور مایکل هیتلی
تهیه‌کننده‌اش بوده‌است. به باور مایکل هیتلی از ریکورد کالکتر اگر شعر «سال گربه» در مورد یک کمدین ناشناخته در ایالات متحده باقی مانده‌بود، موفقیتش در آن کشور دور از ذهن به‌نظر می‌رسید. او ترانه را «رادیو پسند» توصیف کرده‌است. قطعه‌های تک‌آهنگ. نسخهٔ ۷ اینچی بریتانیا (آرسی‌اِی رکوردز - RCA 2771) نسخهٔ ۷ اینچی ایالات متحده (ژانوس رکوردز - J-266)
مظفر شریف (انگلیسی: Muzafer Sherif) (۲۹ جولای ۱۹۰۶ ـ ۱۶ اکتبر ۱۹۸۸) (۶ مرداد ۱۲۸۵ تا ۲۴ مهر ۱۳۶۷) یک روانشناس ترکیه‌ای-آمریکایی بود. وی به همراه همسرش، کارولین شریف (Carolyn Sherif) مطالعات تجربی گسترده‌ای روی گروه‌های نوجوانان انجام داد که منجر به ارائه نظریه قضاوت اجتماعی (Social judgment theory) شد. پیشینه. مظفر شریف، در تاریخ ۲۹ ژوئیه ۱۹۰۶ در اوده‌میش، در ترکیه امروزی در خانواده ای مرفه به دنیا آمد. مظفر در میان ۵ فرزند دختر و پسر خانواده دومین پسر بزرگ بود.مظفر شریف، در کالج بین‌المللی آمریکایی‌ها در
بود.مظفر شریف، در کالج بین‌المللی آمریکایی‌ها در ازمیر تحصیل کرد و در سال ۱۹۲۶ از این کالج، فارغ‌التحصیل شد. وی به تحصیلات خود در دانشگاه استانبول ادامه داد و در سال ۱۹۲۸ موفق به اخذ مدرک کارشناسی از این دانشگاه شد. سپس مظفر شریف، عازم ایالات متحده آمریکا شد و بعد از طی دوره ای، نخست از دانشگاه هاروارد در سال ۱۹۳۲ مدرک کارشناسی ارشد در رشته روانشناسی دریافت کرد و سپس به ادامه تحصیل در دانشگاه کلمبیا پرداخت و درسال ۱۹۳۵ مدرک دکترا به دست آورد. بعد از اتمام تحصیلات، وی به ترکیه بازگشت و ضمن تدریس در دانشگاه
وی به ترکیه بازگشت و ضمن تدریس در دانشگاه آنکارا آثار مهمی از روانشناسی را به زبان ترکی ترجمه کرد. مظفر شریف، یکی از فعالان سیاسی ضد نازیسم بود و در همین ارتباط در ترکیه به زندان افتاد اما با مداخله مقامات ایالات متحده آمریکا در سال ۱۹۴۴ از زندان آنکارا آزاد شد. بعد از آزادی، مظفر شریف، برای همیشه ترکیه را ترک گفته و در ایالات متحده آمریکا اقامت گزید. مظفر شریف، تا سال ۱۹۷۲ میلادی در دانشگاه‌های مختلفی از جمله دانشگاه پرینستون، دانشگاه ییل، دانشگاه اکلاهما، دانشگاه تگزاس در آستین، دانشگاه واشینگتن و
دانشگاه تگزاس در آستین، دانشگاه واشینگتن و دانشگاه پنسیلوانیا مشغول تدریس روانشناسی و جامعه‌شناسی بود. وی در سال ۱۹۷۲ با کسب عنوان استاد دائم، از دانشگاه پنسیلوانیا، بازنشسته شد. شریف، در سال ۱۹۴۵ با همسرش (کارولین وود)، که یک روانشناس آمریکایی بود، ازدواج کرده بود. ثمره این ازدواج ۳ فرزند دختر بود. همکاری تخصصی این زوج روانشناس، در مطالعه رفتار گروهی، منجر به طرح نظریه قضاوت اجتماعی شد. مظفر شریف، در تاریخ ۱۶ اکتبر ۱۹۸۸ در سن ۸۲ سالگی در بیمارستان فربنکس در ایالت آلاسکا به دنبال یک حمله قلبی، این جهان را
ایالت آلاسکا به دنبال یک حمله قلبی، این جهان را بدرود گفت. مشارکت‌های مهم مظفر شریف در روان‌شناسی و جامعه‌شناسی. شریف در پژوهش خود درباره‌ی اثر خودجنبشی نشان داد که هنجارهای ادراکی در گروه‌ها به‌طور طبیعی شکل می‌گیرند. در یک اتاق تاریک، افراد نور ثابتی را به اشتباه در حال حرکت می‌بینند. وقتی چند نفر با هم این پدیده را مشاهده می‌کنند، به‌تدریج به یک برآورد مشترک از میزان حرکت نور می‌رسند. حتی زمانی که یک هفته بعد به‌صورت انفرادی آزمایش شدند، همچنان از همان برآورد گروهی پیروی می‌کردند. این پژوهش نشان داد که
گروهی پیروی می‌کردند. این پژوهش نشان داد که تأثیر اجتماعی می‌تواند درونی شود و بر درک فرد از واقعیت اثر بگذارد. در سال ۱۹۶۱، شریف و همسرش نظریه‌ی تعارض واقعی را مطرح کردند که توضیح می‌دهد چگونه رقابت بر سر منابع باعث شکل‌گیری تعصب و درگیری بین گروه‌ها می‌شود. این نظریه بر آزمایش غار راهزنان (۱۹۵۴) استوار بود که در آن ۲۲ پسر ۱۱ ساله‌ی سفیدپوست و پروتستان در یک اردوگاه دورافتاده به دو گروه تقسیم شدند. در مرحله‌ی اول، گروه‌ها بدون اطلاع از یکدیگر، پیوندهای اجتماعی درونی ایجاد کردند. سپس در مرحله‌ی دوم، رقابت
درونی ایجاد کردند. سپس در مرحله‌ی دوم، رقابت بین آنها شکل گرفت که به تعصب، درگیری و رفتارهای خصمانه منجر شد. در مرحله‌ی پایانی، محققان دریافتند که تنها اهداف مشترک (Superordinate Goals) می‌تواند تنش را کاهش دهد؛ صرف تماس یا ارتباط میان گروه‌ها تأثیری نداشت و حتی موجب تشدید خصومت شد. این پژوهش یکی از مهم‌ترین مطالعات درباره‌ی تعارض گروهی و راه‌های کاهش آن در روان‌شناسی اجتماعی محسوب می‌شود. نظریه قضاوت اجتماعی بررسی می‌کند که چگونه ارزیابی و ادراک افراد از ایده‌ها با نگرش‌های کنونی آن‌ها سازگار است. شریف
ایده‌ها با نگرش‌های کنونی آن‌ها سازگار است. شریف بیان کرد که هنگام مواجهه با ایده‌های جدید، افراد آن‌ها را با باورهای موجود خود مقایسه کرده و سپس می‌پذیرند، رد می‌کنند یا نسبت به آن‌ها بی‌تفاوت می‌مانند. بر این اساس، او سه حوزه قضاوت را تعریف کرد: شریف تأکید کرد که میزان اهمیت یک موضوع برای فرد، بر نحوه قضاوت او تأثیر می‌گذارد. افرادی که نسبت به یک موضوع حساسیت کمتری دارند، معمولاً دارای حوزه وسیع‌تری از بی‌تعهدی هستند، درحالی‌که افراد با درگیری ذهنی بالا، ایده‌های مخالف را شدیدتر رد می‌کنند و احتمال تغییر
مخالف را شدیدتر رد می‌کنند و احتمال تغییر نگرش آن‌ها کمتر است. شریف همچنین نشان داد که در فرآیند قضاوت، افراد دچار دو خطای شناختی می‌شوند: نظریه قضاوت اجتماعی شریف کمک شایانی به درک فرایند تغییر نگرش، تأثیر تبلیغات و روش‌های اقناع در ارتباطات اجتماعی کرده است. در سال ۱۹۷۷، مظفر شریف مقاله‌ای منتشر کرد که در آن مشکلات روان‌شناسی اجتماعی و راه‌حل‌های پیشنهادی را بررسی کرد. شریف معتقد بود که روان‌شناسی باید مانند علوم فیزیکی، سؤالات اساسی و چالش‌برانگیز بپرسد و از مشاهده‌ی مستقیم پدیده‌های اجتماعی در دنیای
و از مشاهده‌ی مستقیم پدیده‌های اجتماعی در دنیای واقعی استفاده کند، نه اینکه از دور آنها را بررسی کند. دوران حرفه‌ای (۱۹۳۷–۱۹۶۶)(۱۳۱۶ تا ۱۳۴۵). ۱۹۳۷–۱۹۴۴: فعالیت در دانشگاه آنکارا. شریف در این دوره یک آزمایشگاه کوچک در دانشگاه آنکارا تأسیس کرد که بر مطالعه قضاوت اجتماعی متمرکز بود. او همراه با دانشجویانش بسیاری از آثار روان‌شناسی را به زبان ترکی ترجمه کرد. از جمله این ترجمه‌ها می‌توان به "آزمون استنفورد-بینه ۱۹۳۷"، فصل‌هایی از کتاب "تاریخ روان‌شناسی تجربی" ("History of Experimental Psychology") نوشتهٔ ای.
("History of Experimental Psychology") نوشتهٔ ای. جی. بورینگ و همچنین "مکاتب معاصر روان‌شناسی" ("Contemporary Schools of Psychology") اثر رابرت اس. وودورث اشاره کرد. ۱۹۴۵–۱۹۴۷: بازگشت به ایالات متحده و فعالیت در دانشگاه پرینستون. شریف در ژانویه ۱۹۴۵ به ایالات متحده بازگشت و به عنوان عضو پژوهشی وزارت امور خارجه آمریکا به دانشگاه پرینستون پیوست. در اینجا، او با هدلی کانتریل همکاری کرد و حاصل این همکاری، کتاب "روان‌شناسی درگیری‌های خود (Ego-Involvements)" بود که در سال ۱۹۴۷ منتشر شد. ۱۹۴۷–۱۹۴۹: فعالیت در
بود که در سال ۱۹۴۷ منتشر شد. ۱۹۴۷–۱۹۴۹: فعالیت در دانشگاه ییل. شریف بین سال‌های ۱۹۴۷ تا ۱۹۴۹ به عنوان پژوهشگر وابسته به بنیاد راکفلر در دانشگاه ییل فعالیت کرد. همکاری او با کارل هوولند در این دوره آغاز شد که منجر به انتشار مقالات مهمی درباره "اثرات لنگری نگرش‌ها" شد. این همکاری در نهایت منجر به نگارش کتاب "قضاوت اجتماعی: اثرات همگون‌سازی و تضاد در ارتباطات و تغییر نگرش" ("Social Judgement: Assimilation and Contrast Effects in Communication and Attitude Change") شد که در سال ۱۹۶۱ منتشر گردید. ۱۹۴۹–۱۹۶۶:
شد که در سال ۱۹۶۱ منتشر گردید. ۱۹۴۹–۱۹۶۶: دوران اوکلاهما و اوج فعالیت‌های علمی. در سال ۱۹۴۹، شریف به دانشگاه اکلاهما نقل مکان کرد و به عنوان مدرس، استاد پژوهشی و مدیر مؤسسه "روابط گروهی" مشغول به کار شد که خود در سال ۱۹۵۲ (۱۳۳۱) آن را تأسیس کرده بود. این دوره، اوج فعالیت علمی او بود که به انتشار ۱۲ کتاب و ۴۳ مقاله پژوهشی در زمینه‌هایی مانند نگرش‌ها، ویژگی‌های گروه‌های طبیعی و گروه‌های آزمایشی، اثرات لنگری مقیاس‌های روان‌فیزیکی، قضاوت و عملکرد خود منجر شد. او در اوکلاهما سمینارهای متعددی برگزار کرد و پنج
او در اوکلاهما سمینارهای متعددی برگزار کرد و پنج کتاب را بر اساس مقالات ارائه‌شده در این سمینارها تألیف کرد. برخی از شناخته‌شده‌ترین آثار او عبارتند از: در کنار این آثار، برجسته‌ترین اثر شریف در دوران ۱۶ ساله اقامتش در اوکلاهما، کتاب "درگیری و همکاری بین گروهی: آزمایش غار دزدان" بود که با همکاری او. جی. هاروی، ب. جی. وایت، و. آر. هود و کارولین شریف نوشته شد. این پژوهش ابتدا در سال ۱۹۵۴ (۱۳۳۳) به صورت یک گزارش فنی منتشر شد، اما نسخه‌ای از آن بدون اخذ حقوق مؤلف توسط انتشارات دانشگاه اوکلاهما در ۱۹۶۱ (۱۳۴۰)
توسط انتشارات دانشگاه اوکلاهما در ۱۹۶۱ (۱۳۴۰) بازنشر شد. در سال ۱۹۸۸ (۱۳۶۷)، دانشگاه وسلین این اثر را به صورت رسمی منتشر کرد. ۱۹۶۶: انتقال به دانشگاه ایالتی پنسیلوانیا. در سال ۱۹۶۶، شریف به همراه همسرش به دانشگاه ایالتی پنسیلوانیا نقل مکان کرد. در این دانشگاه، کارولین به عنوان عضو هیئت علمی گروه روان‌شناسی و شریف به عنوان استاد جامعه‌شناسی مشغول به کار شد. در این دوره، آن‌ها چندین مقاله علمی مشترک منتشر کردند و پنج کتاب دیگر را تألیف و ویرایش کردند که شامل: این دوران آخرین مرحله از فعالیت حرفه‌ای مظفر شریف
این دوران آخرین مرحله از فعالیت حرفه‌ای مظفر شریف پیش از بازنشستگی و درگذشت او بود.
دوموس دی یاناس (؛ به معنای «خانه پری‌ها» یا به عبارت دیگر «خانه جادوگران») گونه‌ای از آرامگاه‌های حجره‌ای است که در جزیره ساردینیا یافت می‌شود. این آرامگاه‌ها از چندین اتاق تشکیل شده‌اند که توسط مردم سان سیریاکو از طریق فرهنگ‌های اوزیری و فرهنگ‌های پسین استخراج شده‌اند و در چیدمان شبیه خانه هستند. این آرامگاه‌ها عمدتاً میان سال‌های ۳۴۰۰ تا ۲۷۰۰۰ پیش از میلاد ساخته شده‌اند و پیشینه آن‌ها به اواخر دوران نوسنگی، مس‌سنگی و ابتدای عصر برنز می‌رسد. یکی از گورستان‌ها، آنگلو رویویو، در نزدیکی آلگرو، درون خود ۳۸
آنگلو رویویو، در نزدیکی آلگرو، درون خود ۳۸ مقبره دارد. سایر سایتهای بزرگ عبارتند از مونته سو در نزدیکی ویلاپروچیو، و "سانت آندریا پریو" در بونوروا. بسیاری دیگر از گورستان‌های دوموس دی یاناس را می‌توان در سراسر جزیره ساردینیا یافت، به استثنای گالورا (جایی که متوفیان معمولاً در خرسنگ دفن می‌شدند).
ایوان یوریویچ ژدانوف (Ivan Zhdanov) (به روسی: Иван Юрьевич Жданов؛ متولد ۱۷ اوت ۱۹۸۸) یک سیاست‌مدار و حقوق‌دان روسی است. او رئیس بنیاد مبارزه با فساد (FBK) بود و عضو شورای مرکزی حزب سیاسی روسیه آینده است. زندگی‌نامه. ایوان ژدانوف در ۱۷ اوت ۱۹۸۸ در مسکو در یک خانواده نظامی متولد شد. در سال ۲۰۰۵ میلادی وارد دانشگاه دولتی حقوق مسکو شده و در سال ۲۰۱۰ از آن‌جا فارغ‌التحصیل شد و هم‌چنین تا سال ۲۰۱۳ دانش‌جوی کارشناسی ارشد در آن‌جا بود. پس از فعالیت در خدمات فدرال ضد انحصار و دستگاه دومای دولتی در سال‌های
فدرال ضد انحصار و دستگاه دومای دولتی در سال‌های ۲۰۱۱–۲۰۱۳، او به فعالیت حقوقی خود مشغول شد و ریاست شاخه منطقهٔ حزب سیاسی اتحاد خلق در منطقه خودمختار ننتس را بر عهده داشت. در سال ۲۰۱۴ میلادی در بنیاد مبارزه با فساد اداری به عنوان حقوق‌دان شروع به کار کرد و بعداً به عنوان رئیس بخش حقوقی FBK منصوب شد. او در روستوف-آن-دون کار می‌کرد. در طول مبارزات انتخاباتی در نووسیبیرسک در سال ۲۰۱۵ میلادی، یک پرونده جنایی علیه ایوان ژدانوف تحت ماده ۱۴۲ کد جزایی فدراتیف روسیه «جعل اسناد انتخاباتی، اسناد رفراندوم» باز شد. در
«جعل اسناد انتخاباتی، اسناد رفراندوم» باز شد. در سال ۲۰۱۶، او به عنوان کاندیدای مستقل نامزد شورای نمایندگان شهرک روستایی Barvikhinskoye ثبت نام کرد. در طول مبارزات انتخاباتی، یک پرونده جنایی علیه ایوان ژدانوف به اتهام فرار از خدمت سربازی (بند ۱ ماده ۳۲۸ کد جزایی روسیه) باز شد و در آپارتمان وی تفتیش صورت گرفت. متعاقباً، انتخابات توسط کمیسیون مرکزی انتخابات فدراتیف روسیه (CEC) لغو شد. نمایندگان FBK لغو انتخابات را با شکایاتی که در مورد رای‌گیری زودهنگام مطرح کرده‌اند مرتبط می‌دانند، اما رئیس کمیسیون مرکزی
کرده‌اند مرتبط می‌دانند، اما رئیس کمیسیون مرکزی انتخابات گفت که انتخابات به دلایل کاملاً متفاوت لغو شده‌است. ژدانوف گفت که لغو نتایج انتخابات تأییدی بر حقانیت نامزدهای بنیاد مبارزه با فساد است. کمپین ریاست جمهوری ناوالنی. در سال ۲۰۱۷–۲۰۱۸، او در مبارزات انتخاباتی برای پذیرش در انتخابات ریاست جمهوری الکسی ناوالنی شرکت کرد. او چندین بار در طول مبارزات انتخاباتی از رئیس ستاد ناوالنی، لئونید ولکوف، در دادگاه دفاع کرد، که به اتهام «تخلف مکرر از دستور سازمان‌دهی یک روی‌داد عمومی» به مسئولین اداری معرفی شده بود.
یک روی‌داد عمومی» به مسئولین اداری معرفی شده بود. او ریاست جلسهٔ را بر عهده داشت تا ناوالنی را به عنوان نامزد معرفی کند. از ۱۹ می ۲۰۱۸، تا ۲۸ مارس ۲۰۱۹ او منشی شورای مرکزی حزب «روسیه آینده» بود. در ۲۴ می ۲۰۱۸، وی به ظن نقض قوانین سازمان‌دهی یا برگزاری تجمع «او تزار ما نیست» (He's Not our Tsar) در ۵ می در مسکو برای ۱۰ روز بازداشت اداری روبرو شد. با این حال، در ۵ می ژدانوف در یک تجمع مجاز در روستوف-آن-دون حضور داشت و حتی یک تویت هم در مورد این تجمع ننوشت. متعاقباً، دادگاه Tverskoy مسکو ژدانوف را ۲۰ هزار روبل
دادگاه Tverskoy مسکو ژدانوف را ۲۰ هزار روبل جریمه کرد. در ۲۵ اکتبر، ایوان ژدانوف دوباره در مسکو بازداشت شد. در ۲۷ اکتبر، دادگاه سیمونوفسکی مسکو ژدانوف را به دلیل شرکت در پخش آنلاین اقدامات علیه افزایش سن بازنشستگی در ۹ سپتامبر، ۲۵۰ هزار روبل جریمه کرد. از دسامبر ۲۰۱۸ وی به عنوان رئیس بنیاد مبارزه با فساد منصوب گردید. ویاچسلاو گیمادی عنوان رئیس جدید اداره حقوقی منصوب شد. انتخابات دوما سال ۲۰۱۹ شهر مسکو. او در انتخابات ۲۰۱۹ در حوزه انتخاباتی شماره ۸ (میدان هوایی، ووکوفسکی، کوپتوو، سوکول) کاندیدای مستقل برای
ووکوفسکی، کوپتوو، سوکول) کاندیدای مستقل برای نمایندگان شهر دومای مسکو بود. ستاد انتخاباتی نامزد توسط بوریس زولوتارفسکی، هماهنگ‌کننده ستاد ناوالنی چلیابینسک اداره می‌شد. این تیم موفق به جمع‌آوری حدود ۵۷۰۰ امضا (به اندازه کافی برای ارائه به کمیسیون انتخابات ولسوالی) شدند که در ۶ ژوئیه ارسال گردیدند. طبق نتایج بررسی‌ها، کارمندان کمیسیون انتخابات ۱۰۰ درصد اعلام کردند که از ۵۷۰۰ امضا ۱۱۸۰ آن بی‌اعتبار اند، که ۲۱ درصد از کل امضاها را تشکیل می‌دهد، در حالی‌که امضاهای بی‌اعتبار مجاز ۱۰ درصد بود، این دلیل حذف
امضاهای بی‌اعتبار مجاز ۱۰ درصد بود، این دلیل حذف ژدانوف از رقابت‌های انتخاباتی گردید. ژدانوف، همراه با تعدادی دیگر از نامزدهای مخالف، با نتایج بررسی امضاها موافق نبودند، رد امضاها را غیرقانونی اعلام شده و به انگیزه سیاسی این تصمیم برای جلوگیری از نامزدی مخالفان برای شرکت در انتخابات اشاره کردند. پس از آن، وی همراه با دیگر نامزدهای مخالف، در اعتراضات روزانه شرکت کرده و هم‌چنین در تجمعی در خیابان ساخاروف در ۲۰ ژوئیه برای پذیرش همه نامزدهای مخالف در انتخابات شهر دومای سخنرانی کرد. او در اعتصابات واحد برای