payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در کالیفرنیا واقع شده که به‌طور کامل توسط پارک احاطه شده‌است. ساختمانی به‌نام خانه خوان دی آنزا در سن خوان باتیستا در کالیفرنیا وجود دارد که یک مکان تاریخی ملی است. این در حالی است که این بنا در سال ۱۸۳۰ ساخته شده و اطلاعاتی از سازنده آن در دست نیست. «پارک عمومی خوان باتیستا دی آنزا» در کالاباساسِ کالیفرنیا و «پارک دی آنزا» در انتاریو قرار دارد. مجسمه ۲۰ فوتی (۶٫۱ متری) آنزا، ساخته شده در سال ۱۹۳۹ در ریورسایدِ کالیفرنیا در گوشه خیابان ماگنولیا و خیابان ۱۴ واقع شده‌است. مجسمه دیگری در پارک دریاچه مرسدسِ
واقع شده‌است. مجسمه دیگری در پارک دریاچه مرسدسِ سانفرانسیسکو قرار دارد. نام‌های «دِ دی انزا» و «دِ انزا» برای خیابان‌ها، مدارس و ساختمان‌های دیگر نیز به افتخار او انتخاب شده‌اند: بلوارهای دی آنزا در سن متئو و کوپرتینو، دی آنزا پارک در سانیویل، کالج دی آنزا در کوپرتینو، مدرسه دی آنزا در ریچموند، خوان دی آنزا کی-۵ در ناحیه ویزبرن، مدرسه راهنمایی/ابتدایی در هاثورن، مدرسه دی آنزا در انتاریو، مدرسه دی آنزا در ونتورا، مدرسه ابتدایی دی آنزا در ال سنترو و مدرسه دی آنزا در بالدوین پارک، هتل معروف دی آنزا در سن خوزه
در بالدوین پارک، هتل معروف دی آنزا در سن خوزه و هتل تاریخی دی آنزا در کالکسیکو همگی واقع در کالیفرنیا. استفاده از نام آنزا به تنهایی به افتخار او عبارت از: خیابان آنزا ویستا در محله آنزا ویستا سانفرانسیسکو، خیابان آنزا در ناحیه ریچموند آن شهر و دریاچه آنزا در پارک منطقه‌ای تیلدن در بالای برکلی در تپه‌های برکلی. استفاده از آنزا فقط به افتخار او عبارت از: خیابان آنزا ویستا در محله آنزا ویستا سانفرانسیسکو، خیابان آنزا در ناحیه ریچموند آن شهر و دریاچه آنزا در پارک منطقه ای تیلدن در بالای برکلی در تپه‌های
در پارک منطقه ای تیلدن در بالای برکلی در تپه‌های برکلی. شهر آنزا در کالیفرنیا، شهر کوچکی با ۷۰۰۰ نفر جمعیت در مسیر ایالتی ۳۷۱ در کوه‌های جنوب پالم اسپرینگز است. همچنین میدان خوان باتیستا به افتخار او در منطقه پارکمسید در سانفرانسیسکو نام‌گذاری شده‌است.
گروه کهکشان، گروه کهکشانی یا گروه کهکشان‌ها () یا (GrG) به مجموعه‌ای از کهکشان‌ها گفته می‌شود که شامل حدود ۵۰ عضو یا کمتر از دیدگاه پیوند گرانشی است که هر کدام دست کم به‌اندازهٔ کهکشان راه شیری درخشنده است؛ (حدود ۱۰۱۰ برابر درخشندگی خورشید). مجموعه‌ای از کهکشان‌های بزرگ‌تر از گروه‌هایی که خوشه‌بندی مرتبه اول هستند، خوشه‌های کهکشانی نامیده می‌شوند. گروه‌ها و خوشه‌های کهکشانی را می‌توان به ابرخوشه‌های کهکشانی خوشه‌بندی کرد. کهکشان راه شیری بخشی از گروهی از کهکشان‌ها به نام گروه محلی است. ویژگی‌ها. گروه‌های
به نام گروه محلی است. ویژگی‌ها. گروه‌های کهکشان کوچک‌ترین مجموعه‌های کهکشان‌ها هستند. آنها معمولاً حاوی نه بیش از ۵۰ کهکشان در قطر ۱ تا ۲ مگاپارسک (Mpc) هستند. جرم آنها تقریباً ۱۰۱۳ جرم خورشیدی است. سرعت معمولاً رایج برای هر کهکشان در حدود ۱۵۰ کیلومتر بر ثانیه است. با این حال، این تعریف فقط باید به عنوان یک راهنما مورد استفاده قرار گیرد، زیرا سیستم‌های کهکشانی بزرگتر و پرجرم‌تر گاهی اوقات به عنوان گروه‌های کهکشانی طبقه‌بندی می‌شوند. گروه‌ها رایج‌ترین ساختار کهکشان‌ها در جهان هستند که دست کم ۵۰ درصد
ساختار کهکشان‌ها در جهان هستند که دست کم ۵۰ درصد کهکشان‌های محلی جهان را تشکیل می‌دهند. گروه‌ها دارای محدودهٔ جرمی بین کهکشان‌های بیضوی بسیار بزرگ و خوشه‌های کهکشانی هستند. در جهان کهکشان‌های محلی، حدود نیمی از گروه‌ها انتشار پرتو ایکس را از رسانه میان‌خوشه کهکشانی درون خوشهٔ خود انتشار می‌دهند. به نظر می‌رسد کهکشان‌هایی که پرتوهای ایکس ساطع می‌کنند، دارای کهکشان‌های اولیه هستند. انتشار پرتو ایکس از مناطقی در داخل ۱۰ تا ۵۰ درصد شعاع ویروسی گروه‌ها، معمولاً ۵۰ تا ۵۰۰ kpc می‌آید.
مهرداد معین‌فر (زادهٔ ۷ آبان ۱۳۶۶ – درگذشتهٔ ۲۶ آبان ۱۳۹۸) یکی از کشته‌شدگان اعتراضات آبان ۱۳۹۸ ایران بود. زندگی‌نامه. مهرداد معین‌فر در ۷ آبان سال ۱۳۶۶ در همدان متولد شد. او تنها پسر خانواده بود و به همراه پدر، مادر و تنها خواهرش در شهریار زندگی می‌کرد. مهرداد معین‌فر فارغ‌التحصیل رشتهٔ کارشناسی شیمی، کارمند داروخانه‌ای در محلهٔ عبدآبادِ فردوسیهٔ شهریار و مشاور پوست بود. او همچنین ورزشکار و مربی پرورش اندام بود. مهرداد معین‌فر مدیر یک کانال تلگرامی با عنوان «به نام انسانیت» بود که در آن مطالب اعتراضی علیه
«به نام انسانیت» بود که در آن مطالب اعتراضی علیه وضعیت جامعه و حاکمیت جمهوری اسلامی منتشر می‌کرد. کشته‌شدن. مهرداد معین‌فر، در ۲۶ آبان ۱۳۹۸، دومین روز از اعتراضات مردمی به افزایش قیمت بنزین، به معترضان پیوست و در خیابان ولیعصر شهریار، هدف گلولهٔ مأموران امنیتی قرار گرفت. گلوله به قلب وی اصابت کرد و باعث پاره شدن رگ‌های قلبش شد. به گفتهٔ مادر مهرداد، سمت راست سر او نیز بر اثر ضربهٔ باتون شکسته و سمت راست صورتش کبود بود. پیکر او در فردوسیهٔ شهریار به خاک سپرده شد. روی سنگ قبر وی نوشته‌اند: «دریغا تهی از تو
شد. روی سنگ قبر وی نوشته‌اند: «دریغا تهی از تو خاک ایران زمین. نه می‌بخشیم و نه فراموش می‌کنیم». پیوند به بیرون. گفتگو با مادر و خواهر مهرداد معین‌فر
خوان فرانسیسکو د لا بودگا ی کوادرا (Juan Francisco de la Bodega y Quadra) (زادهٔ ۲۲ مه ۱۷۴۳ – درگذشتهٔ ۲۶ مارس ۱۷۹۴)، افسر نیروی دریایی متعلق به کریولوی اسپانیا بود که در عملیات‌های قارهٔ آمریکا حضور داشت. خوان فرانسیسکو د لا بودگا ی کوادرا در ۱۹ سالگی در شهر کادیز به آکادمی نیروی دریایی اسپانیا پیوست. و چهار سال بعد، در سال ۱۷۶۷ به عنوان افسر، با درجهٔ پرچم‌دار ناوچه (آلفرز د فراگاتا) منصوب شد. در سال ۱۷۷۳ به درجهٔ پرچم‌دار ناو (آلفرز د ناویو) و در سال ۱۷۷۴ به درجه ستوان ناو (تنینته د ناویو) ترفیع کرد.
به درجه ستوان ناو (تنینته د ناویو) ترفیع کرد. پرو. در سال ۱۷۸۰، به بودگا فرمان داده شد تا به سوی نائب‌الملک پرو رفته تا برای صنعت معدن نقرهٔ مکزیک، نقرهٔ سریع که (جیوه) بود، را به‌دست‌آورد. ذخیرهٔ جیوه به شدت کاهش یافته بود زیرا که کشتی‌هایی که آن را به‌طور معمول حمل می‌کردند به دلیل جنگ با بریتانیا منحرف شده و به سمت مقاصد دیگری حرکت می‌کردند. کشتی سانتیاگو برای تعمیر کج شده بود و بسیاری از قطعه‌های پوسیدهٔ آن جایگزین شد. بودگا در اواخر مارس ۱۷۸۳ از کالائو با محموله‌ای از تجهیزات نظامی و تعدادی مسافر در
با محموله‌ای از تجهیزات نظامی و تعدادی مسافر در دریا حرکت کرد. سفر دریایی به شمال به آرامی انجام شد و بودگا در ۲۰ ژوئن ۱۷۸۳ کشتی سانتیاگو را در سن بلاس متوقف کرد و لنگر انداخت. اسپانیا. کمی بعد از آنکه بودگا در سن بلاس بازگشت، به او دستور حرکت به هاوانا، کوبا داده شد. در سال ۱۷۸۴ در آنجا، از او خواسته شد و به وی اجازه داده شد که به اسپانیا سفر کند که او در سال ۱۷۸۵ این کار را انجام داد. او چهار سال دلسردکننده و ناامیدکننده‌ای را در اسپانیا گذراند. هر چند، در آنجا دو اتفاق مثبت نیز رخ داد. نخست، پادشاه
در آنجا دو اتفاق مثبت نیز رخ داد. نخست، پادشاه ارتقای بودگا به درجهٔ کاپیتان د ناویو (کاپیتان کشتی) را در ۱۵ نوامبر ۱۷۸۶ تأیید کرد که بالاترین درجهٔ افسران پرچم‌دار نیروی دریایی بود. دوم، او توسط پادشاه اسپانیا به عنوان شوالیه تمام عیار محفل سانتیاگو لقب گرفت که معتبرترین جایگاه میان چهار محفل جوانمردی در اسپانیا است. کسب حکم ورود به محفل سانتیاگو بسیار دشوار بود. بودگا این روند را در سال ۱۷۷۵ آغاز کرده بود. او سرانجام در ۸ آوریل ۱۷۸۸ توسط پادشاه لقب شوالیه گرفت. فرمانده در سن بلاس. بودگا در پایان اقامتش
گرفت. فرمانده در سن بلاس. بودگا در پایان اقامتش در اسپانیا، به عنوان فرماندهٔ ادارهٔ نیروی دریایی سن بلاس انتخاب شد. بودگا و نائب‌السلطنه در بازگشت خود را در میان عواقب ناشی از بحران نوتکا یافتند. آنها دو مشکل مبرم داشتند که باید سریعاً به آن می‌پرداختند. نخست، آنها باید برای خروج و آزادسازی کشتی‌ها، افسران و ملوانان انگلیسی که توسط مارتینز در سال ۱۷۸۹ زندانی شده بودند، برنامه‌ریزی می‌کردند. دوم آنکه آن‌ها باید به فرمان سلطنتی ۱۴ آوریل ۱۷۸۹ پاسخ می‌دادند که مستلزم حفظ و نگهداری از تشکیلات اسپانیایی در
که مستلزم حفظ و نگهداری از تشکیلات اسپانیایی در نوتکا ساند بود. در ابتدا نه رویاگیگدو و نه بودگا نمی‌دانستند که مارتینز، نوتکا ساند را ترک کرده‌است. سه کشتی به نام‌های: کانسپسیون، سن کارلوس و پرینسزا رئال در اوایل آوریل ۱۷۹۰ از سن بلاس حرکت کرده و به نوتکا ساند رسیده بودند. فرانسیسکو دی الیزا به عنوان فرمانده منصوب شد. کوئیپر، فیدالگو و دیگر افسران عضو هیئت اعزامی بودند. فرماندهی نوتکا ساند. کوادرا شاهد عینی عواقب بحران نوتکا در نوتکا ساند بود. در سال ۱۷۸۹، هنگامی که فرماندهی در سان بلاس پایه‌گذاری شد، او
هنگامی که فرماندهی در سان بلاس پایه‌گذاری شد، او هیئت جدیدی از کاشفان را اعزام کرد. او در سال ۱۷۹۱، به عنوان کمیسر اسپانیایی برای مذاکره و اجرای قراردادهای نوتکا در نوتکا ساند منصوب شد. جزیرهٔ کوادرا و ونکوور. در اوت ۱۷۹۲، بودگا ورود کاپیتان انگلیسی جرج ونکوور را خوش آمد گفت. دو فرمانده به سرعت روابط دوستانه‌ای مانند اکتشافات مشترک و در میان گذاشتن تجهیزات، ایجاد کردند. از آنجاییکه ونکوور سرزمینی را که نوتکا بر آن قرار گرفته بود جزیره‌ای فوق‌العاده تعیین کرد، او پیشنهاد داد که آن را جزیرهٔ کوادرا و ونکوور
او پیشنهاد داد که آن را جزیرهٔ کوادرا و ونکوور نام‌گذاری کنند. «جزیرهٔ کوادرا و ونکوور» این جزیره در آمار کاشفان این گونه نام گرفت ولی بعداً نام آن به جزیرهٔ ونکوور خلاصه شد. وفات. بودگا ی کوادرا پس از چندین سال تحمل درد و رنج ناشی از سردردهای مزمن، در آوریل ۱۷۹۳ درخواست مرخصی از مسئولیت‌هایش را داد تا به بازیابی سلامت خود بپردازد. مرخصی به وی اعطا شد و او سن بلاس را به مقصد گوادالاخارا و مکزیکو سیتی ترک کرد. او در گوادالاخارا دچار فلوکسو د سانگر (از دست دادن خون یا خونریزی) شدید شد. او در مکزیکوسیتی دچار
خون یا خونریزی) شدید شد. او در مکزیکوسیتی دچار تشنج شد و در ۲۶ مارس ۱۷۹۴ در سن ۵۰ سالگی در همان‌جا درگذشت. دکتر جان نیش، متخصص داخلی، حدس می‌زد که مرگ بودگا ی کوادرا بر اثر تومور مغزی یا شدیدترین نوع فشارخون بالا بوده‌است. با توجه به فقدان جزئیات و عدم دقت امروزه در تشخیص و توصیف، نائب‌السلطنه رویاگیگدو رسماً اعلام کرد که مرگ بودگا به‌طور حتم به «دلایل طبیعی» بوده‌است. پیکر او در صومعه سن فرناندو، تحت فرمان سانفرانسیسکو در مکزیکو سیتی به خاک سپرده شد.
ادوین لئوپولد هدمان (زادهٔ ۷ سپتامبر سال ۱۸۶۳ در اولو - درگذشت: ۳۱ ژانویه ۱۹۱۵ در وانایا) پرورش‌دهندهٔ فنلاندی‌تبار، استاد فلسفه و بنیان‌گذار دانشکدهٔ مرکزی پرتتولا بود. والدین هدمان تاجر، مدیر بانک و مشاور تجاری هدمان یوهان سانفرید (۱۸۳۱–۱۹۰۲) و آنا هِلِنا بلومنتهال (۱۸۳۱–۱۹۱۲) بودند. و در سال ۱۸۸۳، از لیسیوم اولو و در سال ۱۸۸۶ با مدرک کارشناسی و کارشناسی ارشد در رشتهٔ فلسفه از دانشگاه هلسینکی فارغ‌التحصیل شد. در سالِ ۱۸۸۹، هدمان با اما ماتیلدا هدمان (فلیشر) (۱۸۶۳–۱۹۳۵)، زادهٔ بومی‌تبار اسلو، ازدواج کرد. .
(۱۸۶۳–۱۹۳۵)، زادهٔ بومی‌تبار اسلو، ازدواج کرد. . در سال ۱۸۹۰ و پیش از ۱۸۸۵–۱۸۹۰، هِدمان پس از بازدید کردن از آموزشِ معلولان در خارج از کشور شهرِ هلسینکی مؤسسهٔ معلولان را بنیان نهاد. در سال ۱۸۹۱، بخشی از پرتولا [دهکدهٔ روستایی] به محلهٔ وانایا تغییر مکان یافت. هدمان تا زمان مرگش با سمتِ مدیر در این مؤسسه خدمت کرد. ادوین و اما طرفداران بهداشت نژادی بودند. در سال ۱۹۱۲، بهشان اجازه داده بودند تا زنان ساکن دهکدهٔ پرتولا را به شیوهٔ غیرقانونی در بیمارستانِ شهر هامینلینا نازا کنند. پس از مرگ ادوین، نازایی زمانی
نازا کنند. پس از مرگ ادوین، نازایی زمانی پایان یافت که هیئت پزشکان برحسبِ قانون فعلی (مورد) پزشکِ دهکدهٔ پرتولا خاطر نشان کردند و بیان داشتند: «نازایی» می‌تواند عملی خلافِ قانون و مجازات پذیر در نظر گرفته شود. هدمان، پس از مرگ همسرش در سال‌های ۱۹۱۵–۱۹۲۷، گردانندهٔ کارخانهٔ پرتولا بود و پسرشان، ریدار هدمان (۱۸۹۶–۱۹۶۱)، استادی بود که از سال ۱۹۲۷ تا ۱۹۴۴ با سمتِ مدیرِ بخش پرتولا خدمت می‌کرد.
لورا بینگهام (Laura Bingham) همچنین شناخته شده با نام لورا استفورد (Laura Stafford) (متولد ۱۹۹۳)، کاوشگر و ماجراجوی انگلیسی که بیشتر اورا به عنوان نخستین فردی که در جهان توانست بر روی رودخانهٔ اسکیبو در گویان (آمریکای جنوبی) فرود بیاید می‌شناسند. در سال ۲۰۱۷، تصویر وی بر روی جلد مجلهٔ بریتیش ایرویز "های لایف" به‌همراه رانلف فاینز، اد استفورد (همسرش) و تیموتی پیکه، تحت عنوان «ماجراجو» به‌چاپ رسید. زندگی‌نامه. لورا بینگهام در منطقه‌ای روستایی واقع در انگلیس متولد و بزرگ شد. او کوچکترین فرزند در میان چهار
متولد و بزرگ شد. او کوچکترین فرزند در میان چهار خواهر بود. وی در دوران کودکی و نوجوانی سفرهای خانوادگی بسیاری به جنوب آفریقا داشت و با فرهنگ‌های گوناگون آنها آشنا شده‌است. همچنین او برای مدت کوتاهی به مدرسهٔ در جنوب آفریقا رفت که موجب تقویت عشق و علاقهٔ وی به سفر و اکتشاف در نقاط مختلف دنیا گردید. او در دبیرستان وست گیت و سپس کالج پیتر سیموندز در شهر زادگاهش وینچستر، تحصیل کرد. بینگهام فهرستی از کارهایی که دوست دارد در زندگی انجام دهد، تهیه کرد. او در هجده سالگی به منظور سفر به دور دنیا خانه را ترک کرد و
سالگی به منظور سفر به دور دنیا خانه را ترک کرد و وتنها هدف زندگی‌اش را به ثمر رساندن خواسته‌های فهرست‌اش قرار داد. در سال ۲۰۱۴، بینگهام به مکزیک سفر کرد و در آنجا با مدرک تفل خود به تدریس زبان انگلیسی پرداخت. او همچنین با دولت مکزیک بر سر حفاظت از گونهٔ جانوری جگوار درگیر شد. در این چهار ماه، بینگهام توانست زبان اسپانیایی را تا سطح متوسط فرا گیرد. پس از آنکه پول کافی برای بازگشت به انگلستان را فراهم کرد، در مه ۲۰۱۴، از سفر هوایی به خانه منصرف شد و تصمیم گرفت به مدت دوماه به عنوان خدمهٔ (دو مرد و یک گربه به
به مدت دوماه به عنوان خدمهٔ (دو مرد و یک گربه به نام کوبا) کشتی ۳۸ فوتی تریماران در اقیانوس اطلس دریانوردی کند. در ژانویهٔ ۲۰۱۶، بینگهام با دوچرخه از ساحل غربی تا شرقی آمریکای جنوبی را طی کرد. رانولف فاینس اظهار داشت که «لورا شخص بسیار شجاعی است، این کار خطرناک است». او که تجهیزات اندکی می‌توانست با خود حمل کند، هفت هزار کیلومتر را در ۱۶۴ روز از مانتا در ساحل اقیانوس آرام در اکوادور و درون کشور پرو، بولیوی و پاراگوئه طی کرد تا در یکم ژوئیه ۲۰۱۶ به ساحل اقیانوس اطلس در شهر بوینس آیرس آرژانتین رسید. بینگهام
اطلس در شهر بوینس آیرس آرژانتین رسید. بینگهام بدون پول و با تکیه بر مهربانی و سخاوت مردم در سراسر آمریکای جنوبی سفر کرد و همزمان برای خیریه‌ای انگلیسی که در آمریکای جنوبی فعالیت می‌کرد. تبلیغ و مردم را از کارهای آن خیریه آگاه می‌ساخت. در آوریل ۲۰۱۸، بینگهام برنامهٔ فرود بر رودخانهٔ اسکیبو در گویان را طراحی، برنامه‌ریزی و رهبری کرد. وی همچنین سفیر خیریه آمبولانس هوایی کودکان است. زندگی شخصی. بینگهام در لسترشر انگلستان به همراه همسر و همکار کاشف خود، اد استفورد زندگی می‌کند. در ۶ ژوئن ۲۰۱۷، استفورد در توئیتر
زندگی می‌کند. در ۶ ژوئن ۲۰۱۷، استفورد در توئیتر خود اعلام کرد که بینگهام صاحب یک فرزند پسر شده‌است. در ۲۶ اوت ۲۰۲۰، بینگهام صاحب دو فرزند دختر به نام-های مری و کامیلا شد.
لوئی کلود دو سُلس دو فرِسینِه (Louis Claude de Saulces de Freycinet) (۷ اوت ۱۷۷۹–۱۸ اوت ۱۸۴۱)، افسر نیروی دریایی فرانسوی بود. او به دور زمین سفر کرد و در سال ۱۸۱۱ اولین نقشه‌اش را منتشر کرد تا دامنه کامل خط ساحلی استرالیا را نشان دهد. زندگی‌نامه. او در مونتلیمار، دروم زاده شد. اسم کامل او لوئی کلود دو سُلس دو فرِسینِه بود (بسیاری او را لوئی دو فرسینه خطاب می‌کردند). او سه برادر داشت، لوئی-آنری دو سُلسس دو فرِسینِه، آندره-شارل دو سُلسس دو فرِسینه و کوچک‌ترین آن‌ها، فردریک-کازیمیر دو سُلسس دو فرِسینه (پدر
آن‌ها، فردریک-کازیمیر دو سُلسس دو فرِسینه (پدر شارل دو فرسینه). لوئی کلود دومین برادر بزرگ بود. در سال ۱۷۹۳ به عنوان ناوآموز به نیروی دریایی فرانسه پیوست و در درگیری‌های متعددی بر ضد بریتانیا شرکت کرد. فریسینت در سال ۱۸۰۰ با فرماندهی نیکلاس بودین، به مأموریت اکتشافی به جنوب و جنوب غربی سواحل استرالیا در طبیعت‌گرا و ژئوگراف اعزام شد. لوئیس-هنری دو فریسینت، برادر فریسینت هم بخشی از این سفر اکتشافی بود. فرسینه میان سپتامبر ۱۸۰۲ و اوت ۱۸۰۳، ناخدای کشتی "کاسورینا" بود که در خط ساحلی استرالیا حرکت می‌کرد. او
بود که در خط ساحلی استرالیا حرکت می‌کرد. او بعداً به طبیعت‌گرا منتقل شد و در سال ۱۸۰۴ به فرانسه بازگشت. به دلیل اینکه متیو فلیندرز توسط فرانسوی‌ها در موریس به اسارت گرفته شد بسیاری از اکتشاف‌های او مورد بازبینی قرار گرفت و به‌طور ناخواسته فرانسوا پرون کاشف آن‌ها معرفی شد و اسم‌های جدیدی برای آن‌ها انتخاب شد و در سال ۱۸۲۴ در چاپ دوم سفرهای اکتشافی به سرزمین‌های استرالیا اصلاح شد. در نهایت بودین و فریسینت در سال ۱۸۱۱ نقشه کرانه ساحلی استرالیا را، سه سال زودتر از نقشه فلیندرز منتشر کردند. یک ورودی در غرب
از نقشه فلیندرز منتشر کردند. یک ورودی در غرب استرالیا به مصب فرسینه معروف است. کیپ فرسینه میان کیپ لیووین و کیپ طبیعت‌گرا و شبه جزیره فرسینه و پارک ملی فرسینه در تاسمانی به افتخار این کاوشگر نام‌گذاری شده‌است. او در سال ۱۸۰۵ به پاریس برگشت و دولت وظیفه آماده کردن نقشه‌ها و برنامه‌های سفر را به او سپرد. او سفرنامه را هم تکمیل کرد و تمام این کار تحت عنوان سفرهای اکتشافی به سرزمین‌های استرالیا چاپ شد (پاریس ۱۸۱۶–۱۸۰۷). گیاه فریسینسیا (پیچ-کاجیان) و همچنین درخت یا درختچه بومی هاوایی ایلیاهی (سانتلوم فریسینتوم)
یا درختچه بومی هاوایی ایلیاهی (سانتلوم فریسینتوم) به افتخار او نام‌گذاری شده‌است. گردش در اورانیا. در سال ۱۸۱۷ فرمان هدایت کشتی اورانیا به او سپرده شد که در واقع یک سفر اکتشافی جدید بود. اورانیا حامل تعدادی از اعضای گروه علمی نیروی دریایی بود از جمله آب شناس لوئی ایزیدور دوپره، هنرمند ژاک آراگو و نقشه‌کش جوان آدرین تونه. اورانیا به ریو دوژانیرو سفر دریایی کرد تا یک سری اطلاعات در زمینه‌های جغرافیا، زمین‌شناسی، نجوم، مغناطیس زمینی، هواشناسی و گونه‌های انسانی در تاریخ طبیعی گردآوری کند. فرسینه، همسرش رز دو
در تاریخ طبیعی گردآوری کند. فرسینه، همسرش رز دو فرسینه را به‌طور پنهانی با خودش در این سفر برد. فرسینه به مدت سه سال در حوزه اقیانوس آرام سفر می‌کرد و از استرالیا، جزایر ماریانا، جزایر هاوایی و دیگر جزایر آرام، آمریکای جنوبی و جاهای دیگر دیدن کرد و باوجود از دست دادن اورانیا در جزایر فالکند در سفر برگشت با کلکسیون خوبی از تمام بخش‌های تاریخ طبیعی و با یادداشت‌ها و نقاشی‌های زیادی از کشورهای بازدید شده به فرانسه برگشت. نتایج این سفر با نظارت فریسینت و تحت عنوان سفر به دور جهان به دستور پادشاه با ناوهای
عنوان سفر به دور جهان به دستور پادشاه با ناوهای اورانیا و فیزیسین که در سال‌های ۱۸۱۸٬۱۸۱۷، ۱۸۱۹ تا ۱۸۲۰ انجام شد، در ۱۳ جلد و ۴ قطع بزرگ با نقشه‌ها منتشر شد. فرسینه در سال ۱۸۲۵ در آکادمی علوم فرانسه پذیرفته شد و یکی از بنیان‌گذاران جامعه جغرافیایی پاریس بود. او در قلعه خانوادگی فرسینه نزدیک سال سور-رون، دروم از دنیا رفت.
لوئیس جولیت (Louis Jolliet) (زادهٔ ۲۱ سپتامبر ۱۶۴۵ – درگذشتهٔ پس از می ۱۷۰۰)، کاوشگر فرانسوی-کانادایی بود که برای اکتشافات آمریکای شمالی شناخته می‌شود. در ۱۶۷۳ میلادی، جولیت و ژاک مارکت که یک یسوعی و کشیش و مبلغ مذهبی بود، نخستین غیربومیانی بودند که رود می‌سی‌سی‌پی علیا را اکتشاف و نقشه‌برداری نمودند. اوایل زندگی. جولیت در ۱۶۴۵ میلادی در بوپره، یک زیستگاه فرانسوی دز نزدیکی شهر کبک زاده شد، پدرش ژان جولیت و مادرش ماری دی آبانکورت نام داشتند. هنگامی‌که او شش سال سن داشت، پدرش درگذشت؛ پس از آن، مادر وی با یک
سال سن داشت، پدرش درگذشت؛ پس از آن، مادر وی با یک تاجر موفق به‌نام جیوفروی گویلوت دیت لوالی ازدواج کرد اما لوالی نیز در ۱۶۶۵ میلادی درگذشت. پس از درگذشت دومین همسرش، مادر وی با مارتین پریوست ازدواج نمود، اما در ۱۶۷۸ میلادی درگذشت. ناپدری جولیت مالک زمینی در الی دی اورلیانز بود، جزیرهٔ در رودخانه سن‌لوران در کبک که زادگاه اقوام اولیه کانادا بود. جولیت زمان زیادی را در الی دی اورلیانز سپری کرد، از این‌رو احتمالاً او در سن بسیار جوانی به زبان بومی‌های آمریکایی تکلم می‌کرد. علاوه بر فرانسوی، او زبان انگلیسی و
تکلم می‌کرد. علاوه بر فرانسوی، او زبان انگلیسی و اسپانیایی را نیز آموخت. در ایام کودکی وی، کبک مرکز تجارت خز فرانسه بود. مردمان بومی بخشی از زندگی روزمره در کبک بودند و جولیت با کسب اطلاعات زیادی در مورد آنها بزرگ شد. جولیت زمانی که کودک بود وارد یک مدرسه یسوعی در کبک شده و به هدف اینکه یک کشیش مذهبی شود، به مطالعات فلسفی و مذهبی تمرکز نمود. او همچنین موسیقی آموخت و یک هارپسیکورد نواز ماهر و ارگ نواز کلیسا شد. او در ۱۶۶۲ میلادی به درجه تقدس رسید، اما برنامه‌های خود برای کشیش شدن را رها نموده و در ۱۶۶۷
خود برای کشیش شدن را رها نموده و در ۱۶۶۷ میلادی دانشکده الهیات را ترک کرد تا به بجای ان به تجارت خز بپردازد. اکتشاف می‌سی‌سی‌پی علیا. هرچند ارناندو د سوتو نخستین اروپایی بود که با اکتشاف ورودی جنوبی رود می‌سی‌سی‌پی در ۱۵۴۱ میلادی به‌طور رسمی این منطقه را کشف نمود، اما حدود ۱۳۰ سال بعد، جولیت و مارکت نخستین افرادی بودند که گستره‌های بالایی آن را اکتشاف نموده و تقریباً کل آن منطقه را سفر نمودند. هرچند د سوتو این رود را ریو دیل ایسپیریتو سانتو نامیده بود، اما قبایل بومی که در امتداد این رود زندگی می‌کردند،
قبایل بومی که در امتداد این رود زندگی می‌کردند، آنرا به نام‌های «می‌سی‌سی‌پی» یاد می‌کردند که در زبان‌های آلگانگی به معنی «رود بزرگ» بود. در ۱۷ می ۱۶۷۳، جولیت و مارکت با دو کشتی و پنج قایق‌ران که اصالت فرانسوی-هندی داشتند، سنت ایگنس، میشیگان را ترک نمودند. گروه به سمت گرین بی‌حرکت کرد. سپس آنها به خلاف جهت رودخانه فاکس (به سمت جنوب) حرکت نموده و جایی رسیدند که حالا معروف به پورتیج، ویسکانسین است. در آنجا، آنها قایق‌های خود را تا اندکی کمتر از دو مایل در میان تالاب و جنگ بلوط حمل کردند تا اینکه به دریای
میان تالاب و جنگ بلوط حمل کردند تا اینکه به دریای ویسکانسین رسیدند. اروپایی‌ها در نهایت یک پایگاه تجاری در کوتاه‌ترین فاصله ممکن حمل و نقل میان دریاچه‌های بزرگ و خلیج‌های کوچک رود می‌سی‌سی‌پی ایجاد نمودند. در ۱۷ ژوئن، قایق‌ران‌ها به ماجراجویی در رود می‌سی‌سی‌پی، نزدیک به جاییکه حالا پریری دو چیئن، ویسکانسین یاد می‌شوند، آغاز نمودند. سفر اکتشافی جولیت-مارکت ۴۳۵ مایل (۷۰۰ کیلومتر) به سمت خلیج مکزیک در رود می‌سی‌سی‌پی پیشروی نمود. آنها در دهانه رود آرکانزاس به سمت شمال چرخیدند. تا این نقطه، با مردمان بومی
به سمت شمال چرخیدند. تا این نقطه، با مردمان بومی مقابل شدند که با خود کالاهای اروپایی حمل می‌کردند و از برخورد خصمانه از سوی کاوشگر‌ها و استعمارگران اسپانیایی نگران بودند. سپس، قایق‌ران‌ها به امتداد رود می‌سی‌سی‌پی حرکت نموده و به دهانه رود ایلینوی رسیدند و در آنجا بود که مردمان بومی دوست به آنها گفتند یک مسیر کوتاه‌تر به دریاچه‌های بزرگ وجود دارد. با حرکت کردن به خلاف جهت رود ایلینوی، آنها به شاخابه رود ایلینوی، رود دیس پلینز در نزدیکی منطقه امروزی جولیت، ایلنوی رسیدند. آنها سپس به سفر در امتداد رود دیس
ایلنوی رسیدند. آنها سپس به سفر در امتداد رود دیس پلینز ادامه داده و بلم‌ها و لوازم خود را تا بندرگاه شیکاگو با خود حمل کردند. سپس آنها به حرکت در امتداد رود شیکاگو ادامه دادند تا اینکه به دریاچه میشیگان، نزدیکی موقعیت جاییکه امروزه به‌نام شیکاگو یاد می‌گردد، رسیدند. آنها در ماه اوت به مأموریت مذهبی سنت فرانسیس زاویر در انتهای جنوبی گرین بی رسیدند و پدر مارکت در آنجا ماند. جولیت به کبک بازگشت تا گزارش اکتشافات خود را منتشر نماید. اواخر زندگی. جولیت با کلیر-فرانکویس بایسوت د لا والترای ازدواج کرد. همانند
بایسوت د لا والترای ازدواج کرد. همانند جولیت، او نیز متولد کانادا و دختر فرانکویس بایسوت د لا رویرا و همسر وی ماری کویلارد بود. کلیر فرانکویس همچنین خواهر لوئیسی بایسوت دی لا والترای، همسر سیرافین دی مارگین- ملک بزرگ دی لا والترای بود. در ۱۶۸۰ میلادی، جزیره آنتیکاستی به جولیت اعطاء گردید، جاییکه او قلعهٔ ساخته و در آن سرباز نگه می‌داشت. در ۱۶۹۳ میلادی او به عنوان «نقشه‌کش سلطنتی» گماشته شده و در ۳ آوریل ۱۶۹۷ عنوان ملک بزرگ (سینیور) منطقه جنوب غرب شهر کبک به وی اعطاء گردید و او این منطقه را جولیست نام نهاد.
وی اعطاء گردید و او این منطقه را جولیست نام نهاد. در ۱۶۹۴ میلادی او سفر دریایی را از خلیج سنت لاورنس آغاز نموده و به سمت شمال در امتداد ساحل لابرادور تا منطقه زائور پیش رفت، سفری که به مدت پنج و نیم ماه به طول انجامید. او جزئیات مناطق، مسیر حرکت کشتی، مردمان اینوئیت و رسوم آنها را یادداشت نمود. سفرنامه وی تحت عنوان («Journal de Louis Jolliet allant à la decouverte de Labrador، ۱۹۶۴») قدیمی‌ترین نقشه ساحل لابرادور را از تنگه بیلی آیل تا زائور فراهم می‌کند. در ماه مه ۱۷۰۰، لوئیس جولیت به مقصد جزیره
می‌کند. در ماه مه ۱۷۰۰، لوئیس جولیت به مقصد جزیره انتی‌کوستی عازم سفر شد. بعد از آن، او از اسناد تاریخی ناپدید می‌شود. هیچ اطلاعاتی در مورد مرگ یا مکان خاکسپاری وی وجود ندارد و تنها اطلاعاتی که از سرنوشت او به ثبت رسیده‌است این است که جمعیتی به تاریخ ۱۵ سپتامبر ۱۷۰۰ برای روح وی در کبک دعا نمودند. میراث. میراث اصلی جولیت بیشتر در ایالت‌های غرب میانه آمریکا و شهر کبک بیش از طریق نام مکان‌های جغرافیایی ملموس است، از جمله شهرهای جولیت در ایلینوی در مونتانا و شهر ژولیت در کبک (که توسط یکی از نوادگان جولیت به
شهر ژولیت در کبک (که توسط یکی از نوادگان جولیت به اسم بارتیلیمی جولیت پایه‌گذاری شده‌است). هیجی‌های مختلف برای نام «جولیت» بازتاب دهنده زمانی است که بی‌سوادی یا سواد ضعیف در میان مردم شایع بود و هیجی واژه‌ها استانداردسازی نشده بود. نوادگان جولیت در سراسر شرق کانادا و ایالات متحده زندگی می‌کنند. گل سرخ لوئیس جولیت که توسط اداره زراعت و غذای زراعتی کانادا پرورش یافته‌است، به افتخار او نام‌گذاری شده‌است. ناوسپاه جولیت دانش‌آموزان در کالج سلطنتی نظامی سنت-ژان در استان کبک به افتخار او نام‌گذاری شده‌است. جولیت
استان کبک به افتخار او نام‌گذاری شده‌است. جولیت جونیور کالج در شهر جولیت، ایلنوی و همچنین مدارس زیادی در آمریکا به افتخار این کاوشگر نام‌گذاری شده‌اند. یک کشتی تفریحی که لنگرگاه آن در شهر کبک است نیز به افتخار او نام نهاده شده‌است. جولیت همراه با پیری ژاک مارکت اس‌جی در یک مهر پستی ۱۹۶۸ ایالات متحده نیز دیده می‌شود که نشاندهنده تقدیر از سفر آنها می‌باشد. یک فروشگاه بزرگ به‌نام فروشگاه بزرگ لوئیس جولیت در شهر جولیت، ایلینوی، ایالات متحده نیز به افتخار وی نام‌گذاری شده‌است.
گورستان لیوا () یک گورستان در نزدیکی دریاچه اولمیسته در تالین، استونی است. این گورستان که ۶۵ هکتار وسعت دارد در سال ۱۹۳۵ تاسیس شده و دارای یک نمازخانه است که توسط هربرت یوهانسون طراحی شده. هانس مارتینسون نماینده سابق مجلس استونی اولین فرد خاکسپاری شده در گورستان لیوا است.
پیتر فیدلر (Peter Fidler) (زادهٔ ۱۶ اوت ۱۷۶۹- درگذشتهٔ ۱۷ دسامبر ۱۸۲۲)، نقشه‌بردار، نقشه‌کش، تاجر خز و کاوشگر بریتانیایی بود که سابقه‌کاری زیادی در شرکت هادسونز بِی (اچ‌بی‌سی) که بعدها به کانادا تبدیل شد، داشت. اودر بولسوور، منطقه داربی‌شایر، واقع در انگلستان زاده شد و در فورت دافین یا همان منیتوبای امروزی درگذشت. وی با مری (مثرووین) ماکاگون، زنی از نژاد کری، ازدواج کرد و با هم صاحب ۱۴ فرزند شدند. حرفه. فیدلر به عنوان کارگر به لندن رفت و درشرکت هادسونز بِی مشغول به کار شد و در سال ۱۷۸۸ پستش را در یورک
بِی مشغول به کار شد و در سال ۱۷۸۸ پستش را در یورک فکتوری به‌دست‌آورد. به عنوان دفتردار ارتقا پیدا کرد و به منچسترهاوس و ساوث برنچ هاوس اعزام شد که در سال اول حضورش به ساسکاچوان تبدیل شد. در سال ۱۷۹۰ به کامبرلند هاوس منتقل شد و فیلیپ ترنر که استاد دیوید تامپسون نیز بود، نقشه‌برداری و نجوم را به او آموخت. تامپسون در ۲۳ دسامبر ۱۷۸۸ از ناحیه پا دچار آسیب دیدگی شد و مجبور شد دو زمستان بعدی را در کامبرلند هاوس به استراحت سپری کند و فیدلر فرصت پیدا کرد که از سال ۱۷۹۰ تا ۱۷۹۲ همراه ترنر به کاوش در سرزمین‌های غربی