payamvha/North_RAG huggingface dataset:
هادسون مطالعه نمود. سفر اکتشافی تلگراف اتحاد غربی (Western Union Telegraph Expedition) کنیکوت را به عنوان دانشمند در سفر کوتاه مدت خود در میانه دهه ۱۸۶۰ میلادی انتخاب نمودند. کنیکوت در جریان این سفر اکتشافی درگذشت و با گذاشتن نام او بر یخچالی در آلاسکا، یخچال کنیکوت، از وی تجلیل صورت گرفت. خانه وی، «دَ گرو» در گلنویو، ایلینوی امروزه از سوی سازمان پارک‌های ملی به عنوان مکان ملی تاریخی شناخته شده‌است. زندگی‌نامه. رابرت کنیکوت در ۱۳ نوامبر ۱۸۳۵ در نواورلئان، لوئیزیانا به‌دنیا آمد. پدر وی جان آلبرت به
لوئیزیانا به‌دنیا آمد. پدر وی جان آلبرت به گیاه‌شناسی علاقه‌مند بود و در ناحیه نرثفیلد، شهرستان کوک، ایلینوی یک قطعه زمین بزرگ داشت که بعداً معروف به «دَ گرو» شد. رابرت یک کودک دردمند بود و با سپری کردن وقت بیشتر در طبیعت، تلاش می‌کرد تا صحت خود را بهبود بخشد. او به‌طور منظم به مدرسه نمی‌رفت، اما پدر وی تدابیرهای لازم را برای اینکه او در خانه آموزش ببیند، فراهم نمود. تحت مربی‌گری پدر خود، کنیکوت یادگرفت تا با حوصله‌مندی طبیعت را مشاهده نموده و به گردآوری نمونه‌ها آغاز نماید. جارید پوتر کرتلاند، دوست پدر
نمونه‌ها آغاز نماید. جارید پوتر کرتلاند، دوست پدر کنیکوت و یکی از طبیعت‌شناس‌های پیشتاز غرب در اواخر ۱۸۵۲ میلادی توافق نمود تا رابرت را به عنوان دستیار موقت خود بپذیرد. کنیکوت زمستان را همراه با کرتلاند در راکپورت شرقی (حالا، لیک‌وود) در اوهایو سپری کرد. کرتلاند، کنیکوت را تشویق کرد تا با سایر طبیعت‌شناس‌ها ارتباط برقرار نماید و کنیکوت به‌زودی توجه معاون مؤسسه اسمیتسونین، اسپنسر فولرتن بیرد را به‌خود جلب کرد. برای سیزده سال بعدی، کنیکوت به‌طور مداوم در مورد یافته‌های خود با بیرد مکاتبه می‌کرد. چون ایلینوی
یافته‌های خود با بیرد مکاتبه می‌کرد. چون ایلینوی هنوز هم توسط طبیعت‌شناس‌ها به‌طور گسترده مستند نگردیده بود، کنیکوت از سوی بیرد تشویق شد تا نمونه‌ها را به وی بفرستد. در ۱۸۵۵ میلادی، خط آهن مرکزی ایلینوی به انجمن کشاورزی ایالت ایلینوی مأموریت داد تا یک آمارگیری از منابع طبیعی ایالت انجام دهند. پدر کنیکوت رئیس این انجمن بود و رابرت را برای این مأموریت توصیه کرد. پس از پایان سفر کوتاه، کنیکوت فهرستی از جانوران شهرستان کوک را منتشر نمود. نخستین گونه‌های جدید که توسط کنیکوت شناسایی شده بود، مار شمالی ایلینوی
که توسط کنیکوت شناسایی شده بود، مار شمالی ایلینوی بود که وی آنرا به بیرد فرستاد. بیرد پیشنهاد کرد تا کنیکوت این گونه را به افتخار کرتلاند، ریجینا کرتلاندی نام‌گذاری نماید (امروزه کلونوفیس کرتلاندی). کنیکوت یک مقاله سه-قسمتی را از ۱۸۵۶ تا ۱۸۵۸ میلادی تحت عنوان «چهارپایان ایلینوی که برای کشاورزان مضر و مفید هستند» منتشر نمود. در این مقاله، کنیکوت شدیداً از کشاورزان التماس نمود تا قبل از اینکه جانوران وحشی را نابود نمایند، عادت‌های آنها را مطالعه کنند. هیئت امنای دانشگاه نورث‌وسترن در اوایل ۱۸۵۷ میلادی به نزد
دانشگاه نورث‌وسترن در اوایل ۱۸۵۷ میلادی به نزد کنیکوت آمده و از وی درخواست نمودند تا به آنها در راستای ساختن یک موزه تاریخ طبیعی همکاری نماید. در اواخر همان سال، کنیکوت آکادمی علوم شیکاگو را به‌طور مشترک بنیان‌گذاری کرد. برای دو زمستان بعدی، کنیکوت در مؤسسه اسمیتسونین در واشینگتن دی.سی. کار کرده و به بیرد در راستای تنظیم کلکسیون‌های دوزیستان و خزندگان وی همکاری نمود. در آنجا او با ویلیام استیمپسن آشنا شده و بخشی از باشگاه مگاتریوم شد. در آوریل ۱۸۵۹، او یک سفر اکتشافی را آغاز کرد تا از جنگل برفی جنب‌شمالگ
سفر اکتشافی را آغاز کرد تا از جنگل برفی جنب‌شمالگ در شمال‌غربی کانادا در جاییکه حالا رود مکنزی و رودخانه یوکان قرار دارد و در تندرا و فراتر از آن، نمونه‌های مرتبط با تاریخ طبیعی گردآوری نماید. کنیکوت با تاجران خز شرکت هادسونز بی که در آن منطقه فعالیت داشتند، آشنا شده و آنها را تشویق نمود تا نمونه‌های مرتبط با تاریخ‌طبیعی و صنایع‌دستی اقوام اولیه کانادا را گردآوری و به اسمیتسونین بفرستند. او در اواخر ۱۸۶۲ به واشینگتن بازگشت. کنیکوت در اول تصمیم گرفت به ارتش اتحادیه در جنگ داخلی آمریکا ملحق شود، اما بعداً
اتحادیه در جنگ داخلی آمریکا ملحق شود، اما بعداً تصمیم خود را تغییر داده و کسی دیگری را به نمایندگی از خود فرستاد. رابرت و برادر کوچک وی همراه با ادوارد درینکر کوپه و برخی دیگر از طبیعت‌شناسان برجسته در جریان جنگ داخلی در کاخ اسمیتسونین زندگی می‌کردند. او در ۱۸۶۳ میلادی به ایلینوی بازگشت تا از پدر بیمارش که مراقبت نماید، پدر وی در اواخر همان سال درگذشت. هنگام کار تحت نظر معاون اسپنسر فولرتن بیرد در مؤسسه اسمیتسونین، رابرت کنیکوت نخستین مشخصات گونه‌های زیادی از مار تاکسا که توسط سفرهای اکتشافی به غرب ایالات
از مار تاکسا که توسط سفرهای اکتشافی به غرب ایالات متحده آورده شده بودند را نوشت. در ۱۸۶۴ میلادی، سفر اکتشافی تلگراف اتحاد غربی به منظور یافتن یک مسیر ممکن برای خط تلگراف میان آمریکای شمالی و روسیه از طریق دریای برینگ، برگزار گردید. کنیکوت به عنوان دانشمند این سفر اکتشافی انتخاب گردیده و گروهی از طبیعت‌شناسانی که برای همکاری به وی فرستاده شده بودند، شامل دبلیو. اچ. دال بود. این سفر اکتشافی در آوریل ۱۸۶۵ به سن فرانسیسکو رسید، اما اختلاف نظر میان رهبران آن، این معنی را می‌رساند که دستاورد کمتری از این سفر
این معنی را می‌رساند که دستاورد کمتری از این سفر به‌دست آمده بود. گروه به‌سوی شمال به ونکوور حرکت نمود، اما کنیکوت در آنجا برای مدتی بیمار شد. پس از بهبود سلامت کنیکوت، گروه در اوت ۱۸۶۵ دوباره حرکت به‌سوی شمال به آلاسکا را آغاز کردند. کنیکوت هنگام سفر به بالای رودخانه یوکان در ماه مه ۱۸۶۶ درگذشت. طی یک تغییر جالب، این دانشمند به موضوع مطالعه مبدل شد. دانشمندان مؤسسه اسمیتسونین در مورد علت مرگ وی از ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۶ میلادی تحقیق نمودند. نتایج این مطالعه پیشنهاد می‌نماید که مرگ وی ناشی از ایست قلبی بود. کنیکوت
می‌نماید که مرگ وی ناشی از ایست قلبی بود. کنیکوت ظاهراً از سندروم کیوتی رنج می‌برد و برای بهبود وضعیت سلامت خود، بدون تجویز پزشک از داروی استریکنین استفاده می‌کرد، ادویهٔ که وضعیت وی را تشدید کرد. براساس گزارش واشینگتن پُست «ترکیبی از استرس، خستگی فیزیکی و «داروی» زهری برای قلب ضعیف این دانشمند جوان، قابل تحمل نمود». با اجازه خانواده مدرن وی، کالبد وی به کلکسیون بدن انسان مؤسسه اسمیتسونین اهدا گردید. میراث. جسد کنیکوت که در یک جعبه فلزی جاسازی شده بود، پس از تقریباً گشت زدن دور دنیا طی یک سال، به‌جای اینکه
تقریباً گشت زدن دور دنیا طی یک سال، به‌جای اینکه از طریق راه‌های توسعه نیافته کانادا فرستاده شود، از طریق کشتی به روسیه و ژاپن فرستاده شده و در نهایت به خانواده او در ایلینوی تحویل داده شد. در همین زمان، وزیر خارجه ایالات متحده ویلیام اچ. سیوارد آلاسکا را طی معاهده‌ای که در ۳۰ مارس ۱۸۶۷ به امضاء رسید، از روسیه خریداری نمود. برای گرامی‌داشت از تلاش‌های وی در حوزه دانش، یخچال کنیکوت، دره کنیکوت، ام‌وی کنیکوت و رود کنیکوت به افتخار وی نام‌گذاری شدند. شهر کنَکات که برای داشتن معادن غنی مس معروف است، برای
کنَکات که برای داشتن معادن غنی مس معروف است، برای نزدیکی به یخچال کنیکوت به این نام نامگذاری شد. با این حال، املای نام آن اندکی تغییر داده شد. مکان‌های طبیعی که پس از وی نام‌گذاری شده‌اند، هنوز هم املای اصلی کنیکوت را حفظ نموده‌اند، در حالیکه معادن و تجارت‌های مرتبط نام‌گذاری شده، املای دومی نام وی را به‌کار برده‌اند. افزون بر موارد فوق، دو پرنده نیز پس از کنیکوت نام‌گذاری شده‌اند: جغد جارزن غربی (میگاسکوپس کنیکوتی) و سسک قطبی آلاسکا (فایلوسکوپوس بوریالیس کنیکوتی). برخی از آثار وی در دانشگاه نورث‌وسترن و
کنیکوتی). برخی از آثار وی در دانشگاه نورث‌وسترن و برخی دیگر در خانه خانوادگی وی، دَ گرو که یک مکان تاریخی در گلنویو، ایلینوی است، نگهداری می‌شود. قبر وی نیز در یک قطعه زمین خانوادگی در گلنویو قرار دارد. آثار وی همچنین در یک میکروفیلم در کتابخانه عمومی گلنویو و در اتاق شجره نامه و تاریخ ملحی در دسترس است. چهره ۳-بُعدی وی، با اسکن کردن جمجمه و با استفاده از رایانه برای ساختن ساختار چهره وی، توسط مؤسسه اسمیتسونین بازسازی شده‌است. پس از آن، کپی ۳ بُعدی از جمجمه وی ساخته شده و یک مجسمه‌ساز با استفاده از خاک راس
وی ساخته شده و یک مجسمه‌ساز با استفاده از خاک راس چهره وی را بازسازی نمود. نویسنده تاریخ طبیعی دونالد کلروس پیاتی (دونالد سی. پیاتی) یک نقاشی کامل از کنیکوت را در خودزیست‌نامه پیاتی تحت عنوان «مسیر یک طبیعت‌شناس» شامل نموده‌است. پیاتی در ایامی کودکی خود، مدتی را در خانه کنیکوت سپری کرده بود.
این مقاله، فهرستی از تمام بازی‌های اروپایی اورتون است. اولین حضور این باشگاه در رقابت‌های اروپایی به فصل ۶۴–۱۹۶۳ از جام باشگاه‌های اروپا برمی‌گردد و آخرین حضور انها‌ در اروپا مسابقات لیگ اروپا ۱۸–۲۰۱۷ بود. تنها قهرمانی آنها در اروپا در فینال ۱۹۸۵ جام در جام اروپا حاصل شد. مجموع آمار. منبع: uefa.com
سباستین کابوت (Sebastian Cabot) (ایتالیایی و ونیزی: سباستینو کابوتو) (Sebastiano Caboto) (اسپانیایی: سباستین کابوتو، گابوتو یا کابوت) (Sebastián Caboto، Gaboto یا Cabot) (زادهٔ حدود ۱۴۷۴ تا حدود دسامبر ۱۵۵۷ میلادی)، کاوشگر ونیزی بود که احتمالاً در جمهوری ونیز متولد و شهروند آنجا بود. او فرزند کاوشگر ونیزی، جان کابوت (جیوانی کابوتو) و همسر ونیزی‌اش، ماتئا بود. پس از مرگ پدرش، کابوت سفرهای اکتشافی خود را به نمایندگی از انگلستان، به دنبال گذرگاه شمال غربی از طریق آمریکای شمالی آغاز کرد. او سپس عازم اسپانیا شد،
آمریکای شمالی آغاز کرد. او سپس عازم اسپانیا شد، به آمریکای جنوبی سفر کرد، جاییکه ریو دلا پلاتا را کاوش و دو قلعه جدید بنا کرد. اوایل زندگی و تحصیلات. حکایت‌ها در مورد مکان و تاریخ تولد سباستین کابوت متفاوت است. مورخ، جیمز ویلیامسون، شواهد مربوط به تاریخ‌های مختلف در دهه ۱۴۸۰ را بررسی کرد و به این نتیجه رسید که سباستین دیرتر از ۱۴۸۴ به دنیا نیامده است، پسر جان کابوت، از ماتئا کابوتو که اهل ونیز بود، شهروند ونیز بود که ریشه‌ای جنوایی یا گائتایی داشت. در اواخر عمر سباستین، برادر بزرگترش لودوویکو و برادر
اواخر عمر سباستین، برادر بزرگترش لودوویکو و برادر کوچکترش سانتو با نام پدرشان مجوز سلطنتی سفرهای پدرشان را در سراسر اقیانوس اطلس از پادشاه هنری هفتم در مارس ۱۴۹۶ دریافت کردند. برخی از مورخان، از جمله رادنی اسکلتون، معتقدند که آن‌ها هنوز به سن قانونی نرسیده بودند، زیرا در مجوز دریافتی پدرشان در سال ۱۴۹۸، نامی از آن‌ها برده نشده‌است. جان کابوت با کشتی کوچک متیو از بریستول حرکت کرد و در ۲۴ ژوئن ۱۴۹۷ به ساحل «نیو فوندلند» رسید. نظر مورخان در مورد محل پهلو گرفتن کابوت متفاوت است، اما دو مکان احتمالی که اغلب
کابوت متفاوت است، اما دو مکان احتمالی که اغلب گفته می‌شود، نیوفاندلند و نوا اسکوشیا هستند. اوایل دوران حرفه‌ای با انگلیس و اسپانیا. در سال ۱۵۰۴، سباستین کابوت با استفاده از دو کشتی: جیزز آف بریستول و گابریل آف بریستول، سفری را از بریستول به دنیای جدید رهبری کرد. کشتی‌ها به ترتیب توسط ریچارد ساوری و فیلیپ کتینر فرماندهی شدند، رابرت تورن و هیو الیوت آن‌ها را مجهز کردند. آن‌ها مقدار معینی ماهی شور با خود آورده بودند که نشان می‌دهد این سفر حداقل تا حدودی تجاری بوده‌است و ممکن است، سفرهای دیگر شامل ماهی‌گیری
بوده‌است و ممکن است، سفرهای دیگر شامل ماهی‌گیری نیز باشد. در سال ۱۵۰۸–۱۵۰۹ کابوت یکی از اولین سفرهای اکتشافی را برای یافتن یک گذرگاه شمال غربی از طریق آمریکای شمالی رهبری کرد. در سال ۱۵۱۲، کابوت توسط هنری هشتم به عنوان نقشه‌کش استخدام شد تا نقشه‌ای از گاسکونی و گین را برای پادشاه فراهم کند. در همان سال او گروه اکتشافی مارکس دورست، به اسپانیا را همراهی کرد. جاییکه فردیناند پنجم او را کاپیتان کرد. کابوت باورداشت که اسپانیا بیشتر به اکتشافات بزرگ علاقه دارد، اما امیدهای او برای جلب حمایت فردیناند با مرگ
اما امیدهای او برای جلب حمایت فردیناند با مرگ پادشاه از دست رفت. در آشفتگی‌های پس از آن، هیچ برنامه‌ای برای سفرهای جدید انجام نشد و کابوت به انگلستان بازگشت. محقق و مترجم/کارمند دولتی ریچارد ادن که در اواخر عمر خود با کابوت آشنا شده بود، معروف به کاوشگر «حکومت» یک سفر دریایی در حدود سال ۱۵۱۶ تحت پرچم انگلیس انجام داده‌است. این اتفاق، توسط تعدادی از نویسندگان انگلیسی، به‌ویژه در آغاز قرن نوزدهم، پذیرفته و توضیح داده شده‌است. رادنی اسکلتون، نویسندهٔ واردکننده نام کابوت در دیکشنری زندگی‌نامه کانادایی، متن ادن
نام کابوت در دیکشنری زندگی‌نامه کانادایی، متن ادن را به سفری شناخته شده در سال ۱۵۱۷ مرتبط دانست که در واقع بی‌نتیجه و ناقص ماند، اما مشخص نیست که این مسئله شامل کابوت می‌شود یا خیر. در حالی که مورخ، آلوین رودوک داستان ادن را در مورد مخالفت کابوت با نقشه‌های توماس اسپرت، ارباب آینده کشتی پادشاه مری رز، به سفر کاوشی ۱۵۰۸–۱۵۰۹، منتقل کرد. تلاش کابوت در سال ۱۵۲۱ برای گردهم آوردن و رهبری یک سفر اکتشافی انگلیسی به آمریکای شمالی به خوبی ثابت شده‌است. او از حمایت هنری هشتم و کاردینال ولسی برخوردار بود و
از حمایت هنری هشتم و کاردینال ولسی برخوردار بود و پیشنهادهایی برای حمایت مالی و تأمین کشتی از سوی تاجران بریستول و لندن داشت. اما شرکت دریپرز، بی‌اعتمادی خود را به سباستین ابراز کرد و منابع مالی را محدود نمود. پاسخ سایر شرکت‌ها، نامعین است. پس پروژه رها شد و کابوت به اسپانیا بازگشت. ازدواج‌ها و خانواده. کابوت با جوآنا ازدواج کرد (بعدها در اسناد اسپانیایی به نام جانا ثبت شد) آن‌ها قبل از سال ۱۵۱۲، سالی که او شروع به خدمت‌گذاری به اسپانیا کرد، صاحب فرزند شدند. در همان سال او به لندن بازگشته بود تا همسر و
در همان سال او به لندن بازگشته بود تا همسر و خانواده‌اش را به سویل بیاورد، ۱۴ سپتامبر ۱۵۱۴، همسرش مرد. در میان فرزندان او دختری به نام الیزابت بود. مرگ دختری که نامش مشخص نیست در سال ۱۵۳۳، نیز ثبت شده‌است. کابوت دوباره در سال ۱۵۲۳ با کاتالینا دمدرانو، بیوه فاتح بزرگ، پدرو باربا، در اسپانیا ازدواج کرد. معلوم نیست که حاصل این ازدواج، فرزندی بوده‌است یا خیر. با توجه به اینکه در وصیت‌نامه اسپانیایی کاتالینا (۱۵۴۷) و سباستین (۱۵۴۸)، از خواهرزاده‌های کاتالینا به عنوان وارثان آن‌ها نام برده شده‌است، بعید به نظر
عنوان وارثان آن‌ها نام برده شده‌است، بعید به نظر می‌رسد که در زمان مرگ کاتالینا، این زوج فرزندانی از ازدواج خود داشته باشند. کاتالینا در دوم سپتامبر ۱۵۴۷ درگذشت. سال‌های اخیر زندگی. در سال ۱۵۵۳، کابوت در مورد سفری به چین و پیوستن مجدد به خدمت چارلز پنجم با ژان شیفو، سفیر پادشاه در انگلستان گفتگو کرد. در این میان، کابوت مذاکرات خود را با ونیز دوباره آغاز کرده بود، اما با آن جمهوری به توافق نرسید. پس از این، او مشاور «سرمایه‌گذاران انگلیسی برای کشف گذرگاه شمال غربی» شد. او به عنوان رئیس در سال ۱۵۵۳ عضو شرکت
غربی» شد. او به عنوان رئیس در سال ۱۵۵۳ عضو شرکت ماسکووی شد و به همراه جان دی برای آماده‌شدن به سفری با رهبری سر هیو ویلوبی و ریچارد چنسلر کمک کرد. او رئیس هیئت دولت مادام‌العمر «شرکت ماجراجویان بازرگان» شد و سفر ۱۵۵۷ استیون بورو را فراهم کرد. در فوریه ۱۵۵۷ او از سمت رئیس هیئت مدیره شرکت مسکوی بازنشسته شد. نام وی به عنوان مستمری بگیر سه‌ماهه، ثبت شد که اولین مستمری او پرداخت شد. شخصی مستمری او را در ژوئن و سپتامبر ۱۵۵۷ برداشت کرد و در ماه دسامبر کسی مستمری او را دریافت نکرد و این نشان می‌دهد که او تا آن
او را دریافت نکرد و این نشان می‌دهد که او تا آن زمان مُرده بود. اشتهار. از اواخر قرن شانزدهم تا اواسط قرن نوزدهم، مورخان بر این باور بودند که در اواخر دهه ۱۴۹۰، سباستین کابوت، به جای پدرش جان، گروه‌های اعزامی معروف بریستول را رهبری می‌کرد که منجر به کشف اروپایی‌ها، یا کشف مجدد پس از وایکینگ‌ها، از آمریکای شمالی شد. به نظر می‌رسد که این خطا به گزارش‌های سباستین در دوران کهولت او نسبت داده شده‌است. ای.سی.اچ. اسمیت، یک رمان دربارهٔ زندگی او نوشت، سباستین ناوبر (وایدن‌فلد و نیکلسون، ۱۹۸۵).
مدرسه عالی بازرگانی نروژ (ب ی)، (نروژی: Handelshøyskolen BI)، یک دانشگاه خصوصی در زمینه تدریس و تحقیق دررشته اقتصاد و مدیریت است. دفتر مرکزی این دانشگاه، از سال ۲۰۰۵م، در اسلو، پایتخت نروژ قرار دارد. این مؤسسه همچنین دارای امکانات آموزشی در استاوانگر، برگن، تروندهایم؛ و کریستیان‌ساند است. پیشینه. مدرسه عالی بازرگانی نروژ (ب ی)، خدمات آموزشی و تحقیقاتی، در زمینه اقتصاد، بازاریابی، بازرگانی، بانکداری، بیمه، مدیریت و معاملات ملکی را از طریق شبکه گسترده‌ای از مؤسسات محلی در سراسر نروژ، ارائه می‌دهد. تحصیلات این
محلی در سراسر نروژ، ارائه می‌دهد. تحصیلات این مدرسه عالی، شامل مقاطع کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکترا می‌شوند.مدرسه عالی بازرگانی نروژ (ب ی)، در سال ۱۹۴۳ میلادی، به عنوان یک مؤسسه کاربردی، در علوم اقتصادی تأسیس شد. در سال ۱۹۹۲م، این مؤسسه، مدرسه بازرگانی اسلو (۱۹۶۷–۱۹۸۹م)؛ و مدرسه مدیریت نروژ (تأسیس ۱۹۱۸م)، در هم ادغام شدند. در سال ۲۰۰۰م، مدرسه بازرگانی نروژ (تأسیس ۱۹۶۷م) نیز به این مجموعه آموزشی پیوست. تشکیلات مرکزی این مجموعه در سندویکا، بروم، مستقر شد. در سال ۱۹۹۸ میلادی، مدرسه عالی بازرگانی نروژ (ب ی)،
سال ۱۹۹۸ میلادی، مدرسه عالی بازرگانی نروژ (ب ی)، مجوز صدور مدرک دکترا را نیز دریافت کرد. در سال ۲۰۱۴م، در مجموع حدود ۲۰ هزار دانشجو تمام وقت و نیمه وقت، مشغول تحصیل درمدرسه عالی بازرگانی نروژ (ب ی)، بودند.
سرهنگ دوم سر مارتین الکساندر لیندسی، بارونت اول (Sir Martin Alexander Lindsay, 1st Baronet)، (زادهٔ ۲۲ اوت ۱۹۰۵ – درگذشتهٔ ۵ مه ۱۹۸۱)، افسر نیروی زمینی بریتانیا، کاوشگر قطب، سیاستمدار و مؤلف بود. او ابتدا، در دههٔ ۱۹۳۰ به عنوان یک کاوشگر قطب در گرینلند در سطح ملی مورد توجه قرار گرفت. خدمت در خط مقدم جنگ جهانی دوم که طی آن یک گردان را فرماندهی و مدال شجاعت را دریافت کرد، به شهرت او افزود. ناگهان پس از جنگ، او پا به عرصهٔ سیاست گذاشت و نزدیک به دو دهه به عنوان عضو پارلمان خدمت کرد. در سال ۱۹۶۲ عنوان بارونت
عضو پارلمان خدمت کرد. در سال ۱۹۶۲ عنوان بارونت امپراتوری بریتانیا را دریافت نمود و جایگاه بارونت دوهیل در شهرستان کینراست برای وی تعریف شد. اوایل زندگی. لیندزی در یک خانوادهٔ قدیمی و اصیل اسکاتلندی چشم به جهان گشود، بیست و دومین جد مستقیم او سر ویلیام لیندزی بود که در سال ۱۳۹۸ عنوان لرد لیندزی از کرافورد را داشت. پدر مارتین نیز، افسر ارتش هندی بریتانیا بود که در دورهٔ تفنگ گورکایی متعلق به پادشاه دوم ادوارد هفتم، به درجهٔ سرهنگ دوم رسید. لیندزی در کالج ولینگتون، برکشایر و کالج نظامی سلطنتی سندهرست تحصیل
برکشایر و کالج نظامی سلطنتی سندهرست تحصیل کرده‌است. افسر ارتش. لیندزی در سال ۱۹۲۵ از کالج نظامی سلطنتی سندهرست فارغ‌التحصیل شد و به درجه‌ی، ستوان دوم فوزیلیرزهای سلطنتی اسکاتلندی نائل آمد. دو سال بعد، به نیجریه فرستاده و به گردان چهارم، هنگ نیجریه اعزام شد. که در این دوره، برندهٔ مسابقات بزرگ ملی اسب-دوانی نیجریه شد. او پس از دورهٔ سیزده‌ماهه با اردوی قطب شمال، به همراه گردان دوم فوزیلیرزهای سلطنتی اسکاتلندی به شانگهای فرستاده شد. دورهٔ غیرنظامی. لیندزی در سال ۱۹۳۶ نیروی زمینی را ترک کرد. او در سال ۱۹۳۲ با
۱۹۳۶ نیروی زمینی را ترک کرد. او در سال ۱۹۳۲ با یکی از اقوام دور خود، جویس لیندزی ازدواج کرده و یک خانوادهٔ جوان را تشکیل داده بودند. او در ژوئن ۱۹۳۶ به لینکلن‌شر نقل مکان کرد که در آنجا به عنوان نمایندهٔ حزب محافظه‌کار بریگ پذیرفته شده بود. حوزهٔ انتخاباتی با اکثریت ۲۰۳ نفر، توسط حزب کارگر اداره می‌شد. لیندزی شروع، به شرکت در مناسبات اجتماعی حوزهٔ انتخاباتی نمود تا شانس خود را در انتخابات امتحان کند. او از سال ۱۹۳۸ در لینکلن‌شر معاون ستوان بود. جنگ جهانی دوم. لیندزی در آوریل سال ۱۹۳۹ به تایمز نوشت که از
دوم. لیندزی در آوریل سال ۱۹۳۹ به تایمز نوشت که از دستورالعمل خدمت اجباری حمایت کند و بر اساس شناخت خود از مردم بریگ، اظهار داشت «تعیین یک مرد عملگرای بریتانیایی برای متوقف‌کردن هیتلر آنقدر گسترده‌است که نمی‌توانم بپذیرم، مخالفت مهمی با آن وجود داشته باشد». عضویت در پارلمان. فعالیت سیاسی لیندزی در طول جنگ متوقف شد، او از نمایندگی بریگ استعفا داد ولی در عوض در ژوئن ۱۹۴۵ درست پس از پایان جنگ در اروپا، وی به عنوان نمایندهٔ حزب محافظه‌کار در سولی هال، یک حوزهٔ انتخاباتی تازه تأسیس که انتظار می-رفت کاملاً
انتخاباتی تازه تأسیس که انتظار می-رفت کاملاً محافظه‌کار باشد، پذیرفته شد. رقیب او در حزب کارگر، روی جنکینز، وزیر کابینهٔ آینده بود اما لیندزی با ۵۰۴۹ رأی، گوی رقابت را از او ربود. روزنامه‌نگاری. خارج از پارلمان، او همواره از مهارت روزنامه‌نگاری خود برای نوشتن متن کتابی دربارهٔ مجلس عوام بریتانیا استفاده می‌کرد که در سری «بریتانیا در قالب تصویر» در سال ۱۹۴۷ منتشر شد. یک سال بعد با شروع مذاکرات پارلمانی در مورد مجلس اعیان بریتانیا که در نتیجهٔ لایحهٔ پارلمانی ۱۹۴۸ حزب کارگر آغاز شده بود، لیندزی نوشت: ((ای
۱۹۴۸ حزب کارگر آغاز شده بود، لیندزی نوشت: ((ای اعیان آیا باید اصلاحات انجام دهیم؟)) که در آن راجع به اختیاراتی که ممکن است گرفته شوند، بحث کرده بود. او از سال ۱۹۴۹ تا ۱۹۵۲ رئیس هیئت مدیرهٔ حزب محافظه‌کار و اتحادیه‌های منطقهٔ وست میدلندز بود. لیندزی طی انتخابات عمومی بریتانیا در سال ۱۹۵۰ در ولینگتون، شروپ‌شر سخنرانی و پیش‌بینی کرد که، آنئورین بیوان به زودی پس از کلمنت اتلی نخست‌وزیر خواهد شد. او در پارلمان خصوصی ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۱ تلاش کرد تا حزب کارگر را به چالش بکشد. در نوامبر ۱۹۵۰ وی در رأی‌گیری برای صورت حساب
در نوامبر ۱۹۵۰ وی در رأی‌گیری برای صورت حساب اعضای خصوصی برنده شد و لایحهٔ آزادی اطلاعات را پیشنهاد داد تا به مطبوعات حق قانونی برای گزارش روند جراید بدهد. وی همچنین از لایحه‌ای که نمایندهٔ حزب کارگر، آیرین وایت برای اصلاح قوانین طلاق پیشنهاد داد، حمایت کرد و این لایحه به قانون تبدیل شد. در اوایل ۱۹۵۱ او از بلژیک خواست تا ارتشبد فون فالکنهاوزن، فرماندار سابق ارتش آلمان را برای جرایم جنگی محاکمه نکند. لیندزی مطرح کرد که بلژیک کمترین اشغالگری را از هر کشور دیگری داشته‌است. افتخارات. در فهرست انتخابات سال نوی
داشته‌است. افتخارات. در فهرست انتخابات سال نوی ۱۹۶۲، لیندزی عنوان بارونت را کسب کرد. اعلام بازنشستگی. لیندزی در مارس ۱۹۶۳ اعلام نمود که در انتخابات آینده سیاست را به منظور زندگی آسوده‌تر رها خواهد کرد. اواخر زندگی. در سال ۱۹۶۴، طبق وصیت‌نامهٔ بشر دوستانهٔ فلورانس برلوویتز شاو آمریکایی (بیوهٔ جورج هاملین و همسر برنارد پولاک)، او ۲۵۰ هزار دلار و یک آپارتمان لوکس در منهتن را برای لیندزی به ارث گذاشت. لیندزی او را در مناسب‌های اجتماعی در نیویورک همراهی کرده بود. وصیت‌نامه توسط سه فرزند خواندهٔ شاو مورد مناقشه
وصیت‌نامه توسط سه فرزند خواندهٔ شاو مورد مناقشه قرار گرفت اما در نهایت تأیید شد. در همان سال یک پسرعموی دیگر او که ساکن ولز شمالی بود برای او ۲۰ هزار پوند به ارث گذاشت. لیندزی ثروت خود به صورت افراطی صرف مسابقات اسب‌دوانی کرد و به پرورش اسب مشغول شد. سر مارتین در سال ۱۹۳۲ با جویس لیندزی (زادهٔ ۱۹۰۴ – درگذشتهٔ ۱۹۹۸) فرزند هان. رابرت همیلتون لیندزی (پسر کوچک بیست و ششمین کنت کرافورد) و مری جنت کلارک (دختر سر ویلیام کلارک، بارونت اول) ازدواج کرد. علی‌رغم داشتن نام خانوادگی یکسان، نسبت آن‌ها نزدیک نبود بلکه یک
نام خانوادگی یکسان، نسبت آن‌ها نزدیک نبود بلکه یک جد مشترک، الکساندر لیندزی از گلنسک داشتند. خانم لیندزی در سال ۱۹۶۷ به دلیل بی‌وفایی همسرش طلاق گرفت. کمی بعد در همان سال او ساندی اکسپرس را به دلیل مقاله‌ای که بعد از گرفتن دو ثروتش که می‌پرسید که آیا سر مارتین «به دنبال یک بیوهٔ ثروتمند» بوده‌است را به شورای مطبوعات گزارش داد. ویراستاری به نام جان جونور از این داستان حمایت کرد ولی شورای مطبوعات شکایت را تأیید نمود و برای روزنامه‌نگاری ابراز تأسف کرد. این زوج سه فرزند شامل رونالد وارث بلافصل او و تنها دختر
سه فرزند شامل رونالد وارث بلافصل او و تنها دختر آن‌ها یاسینت روزماری داشتند. یاسینت روزماری با لرد مارک فیتزالان هاوارد، فرزند برنارد فیتزالان هاوارد، سومین بارون هاوارد از گلوسوپ، ازدواج کرد. لیندزی در اول اوت سال ۱۹۶۹ با لولیا، دوشس وست مینستر، همسر سابق دوک دوم وست مینستر ازدواج کرد. در سال ۱۹۷۳، مصاحبه‌ای با وی انجام شد که در قسمت جنگ سرد از سریال تحسین شدهٔ دنیا در جنگ به نمایش گذاشته شده که در آن او انتقادش از نبرد نروژ و واکنش‌های متعاقب آن را به یاد آورد. لیندزی در حالی که به مدیریت شرکت‌های مختلف
آورد. لیندزی در حالی که به مدیریت شرکت‌های مختلف مشغول بود، رئیس هیئت مدیرهٔ شورای دائمی بارونتاژ نیز بود و آخرین کتاب خود را در سال ۱۹۷۷ با نام «بارونتاژ» نوشت.
نخست‌وزیر عراق رئیس دولت عراق و فرمانده کل نیروهای مسلح عراق است. محمد شیاع السودانی از ۲۷ اکتبر ۲۰۲۲، نخست‌وزیر عراق است. طبق قانون اساسی عراق، نخست وزیر باید مسلمان شیعه باشد. آژانس‌های تابع مستقیم. اداره مبارزه با تروریسم، سرویس اطلاعات ملی، سرویس امنیت ملی، هسته اطلاعاتی فالکونز و حشد شعبی مستقیماً به نخست‌وزیر گزارش می‌دهند. سی‌تی‌بی عراق بر فرماندهی ضد تروریسم عراق نظارت دارد، تشکیلاتی که شامل تمام نیروهای عملیات ویژه عراق است. از ۳۰ ژوئن ۲۰۰۹، به مدت یک سال قانونی در دست اجرا بود تا سی‌تی‌بی عراق به
یک سال قانونی در دست اجرا بود تا سی‌تی‌بی عراق به یک وزارت‌خانه جداگانه تبدیل شود. جایگاه. دفتر نخست‌وزیری در ساختمان الزقوره در منطقه سبز بغداد واقع شده است.
کلمنت سنت جورج رویدز لیتلدیل (Clement St. George Royds Littledale) (زادهٔ ۸ دسامبر ۱۸۵۱ – درگذشتهٔ ۱۶ آوریل ۱۹۳۱)، و همسرش ترسا هریس (اسکات) (زادهٔ ۱۸۳۹ – درگذشتهٔ ۱۹۲۸) در زمان خود به عنوان بزرگترین سیاحان بریتانیایی آسیای مرکزی در قرن نوزدهم میلادی شناخته می‌شدند. لیتلدیل همچنین توسط بسیاری از شکارچیان به عنوان یکی از بزرگترین شکارچیان جانوران شکاری بزرگ در تمام دوران‌ها شناخته می‌شود. او حیوانات شاخ‌دار از جمله گوسفند و بزهایی که در کوه‌های نیم‌کرهٔ شمالی زندگی می‌کردند را شکار و آنها را برای موزه تاریخ
زندگی می‌کردند را شکار و آنها را برای موزه تاریخ طبیعی لندن جمع‌آوری می‌کرد. اوایل زندگی. سنت جورج لیتلدیل، ۸ دسامبر ۱۸۵۱ در شهر لیورپول چشم به جهان گشود. پدرش، توماس لیتلدیل و مادرش جولیا رویدز نام داشتند. پدر و پدربزرگ او دلال پنبه و شهردار لیورپول بوده‌اند. نام کامل وی از روی پدربزرگ مادری‌اش و تالار سنت جورج که یک ساختمان بزرگ با معماری یونانی-رومی واقع در قلب لیورپول، کلمنت سنت جورج رویدز لیتلدیل بود. او را سنت جورج صدا می‌زدند. پس از مرگ پدرش مدت اندکی به مدرسه راگبی رفت و مادرش دوباره ازدواج کرد. در
به مدرسه راگبی رفت و مادرش دوباره ازدواج کرد. در سال ۱۸۶۶ او در مدرسه شروسبری نام‌نویسی نمود و پس از سه سال بدون آنکه دوران تحصیل خود را به اتمام برساند، مدرسه را ترک کرد. وی زمانی که به سن ۲۱ سالگی رسید حق استفاده از ارثیهٔ خود را یافت و در سال ۱۸۷۴ سفر خود را به دور دنیا آغاز کرد. در طول مسیر خود در غرب هند و درون ایالات متحده آمریکا پرندگان و پستانداران را شکار کرده و برای موزه لیورپول جمع‌آوری می‌کرد. او از راه دریا به ژاپن سفر نمود و در ماه اکتبر به یوکوهاما رسید. آنجا با خانم ترزا هریس اسکات، همسر
یوکوهاما رسید. آنجا با خانم ترزا هریس اسکات، همسر ویلیام جان اسکات که یک اسکاتلندی ثروتمند بود، ملاقات کرد. خانم اسکات ۳۵ سال سن داشت و پانزده سال قبل ازدواج کرده بود. او اصالت کانادایی داشت و در یک خانوادهٔ پیشگام چشم به جهان گشوده بود. ترزا اسکات کوچکترین فرزند میان دوازده فرزند جان و آملیا هریس از الدون هاوس، لندن، انتاریو بود. لیتلدیل همراه با خانوادهٔ اسکات به مدت هشت ماه در سفر بود که از جملهٔ آنها سفری دشوار به کشمیر بوده‌است. در ژوئن ۱۸۷۵، آقای اسکات به دلیل تب حصبه در راه برگشت به لیورپول بر روی