payamvha/North_RAG huggingface dataset:
چارلز گری، اول ارل گری (; – ) نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. او ژنرال ارتش بریتانیا و فرماندار بود. او سربازی برجسته در نسلی از پرسنل نظامی فوق‌العاده توانمند بود و در جنگ هفت ساله (۱۷۵۶–۱۷۶۳)، جنگ انقلاب آمریکا و جنگ‌های انقلاب فرانسه به‌طور برجسته حضور داشت. او در جنگ استقلال آمریکا (۱۷۷۵–۱۷۸۳) حضور فعال داشت و به فرماندهی کل نیروهای بریتانیایی در آمریکا رسید. پس از نبرد پائولی در پنسیلوانیا در سال ۱۷۷۷، او به دلیل دستور مشهورش به افرادش برای بیرون کشیدن سنگ چخماق از تفنگ‌هایشان در
برای بیرون کشیدن سنگ چخماق از تفنگ‌هایشان در طول یک حمله شبانه و جنگیدن فقط با سرنیزه، به «خاکستری بدون سنگ چخماق» معروف شد. در سال ۱۷۸۲، او به درجه سپهبدی رسید و به عنوان فرمانده کل در آمریکا منصوب شد. او بعداً در جنگ‌های انقلاب فرانسه (۱۷۹۲–۱۸۰۲) جنگید و مارتینیک را به عنوان اهرمی برای تحمیل پیمان آمیان تصرف کرد و به عنوان فرماندار گرنزی منصوب شد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده است.
فرانسیس والاس گرنفل (؛ ۲۹ آوریل ۱۸۴۱ – ۲۷ ژانویه ۱۹۲۵) نظامی اهل ولز بود. او افسر ارتش بریتانیا بود. پس از خدمت به عنوان دستیار فرمانده کل در آفریقای جنوبی، در نهمین جنگ خوسا، جنگ انگلیس و زولو و سپس جنگ انگلیس و مصر جنگید. او به عنوان فرمانده ارتش مصر منصوب شد و فرماندهی نیروها را در نبرد سوآکین در دسامبر ۱۸۸۸ و در نبرد توسکی در اوت ۱۸۸۹ در طول جنگ مهدیست بر عهده داشت. پس از آن، فرماندار مالت و سپس فرمانده کل قوا در ایرلند شد و در سال ۱۹۰۸ بازنشسته شد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان گرمابه شده‌است.
آلفرد رید گادوین آستن (؛ ۱۷ آوریل ۱۸۸۹ – ۲۰ مارس ۱۹۶۳) نظامی اهل بریتانیا بود. او افسر ارتش بریتانیا بود که در جنگ‌های جهانی اول و دوم خدمت کرد. وی برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده‌است.
لئونارد ادوارد رید (Leonard Edward Read) (۲۶ سپتامبر ۱۸۹۸–۴ می ۱۹۸۳)، مؤسس بنیاد آموزش اقتصاد (FEE)، یکی از اولین اتاق‌های فکر بازار آزاد در ایالات متحده است. او ۲۹ کتاب و تعداد زیاد مقاله شامل کتاب معروف «I، پنسل» (۱۹۵۸) را نوشته‌است. حرفه تجاری. پس از فعالیت اندک در خدمات هوایی ارتش ایالات متحده در جریان جنگ جهانی اول، رید تجارت عمده فروشی خواربار را در ان آربور، میشیگان آغاز کرد که در ابتدا موفق بوده و نهایتاً سقوط کرد. او به کالیفرنیا رفته و در آنجا حرفه جدید خود را در اتاق تجارت برلینگیم نزدیک
حرفه جدید خود را در اتاق تجارت برلینگیم نزدیک سانفرانسیسکو آغاز کرد. رید به تدریج در سلسله مراتب اتاق تجارت ایالات متحده بالا رفته نهایتاً در سال ۱۹۳۹ میلادی، مدیر کل شاخه لس آنجلس بزرگترین اتاق تجارت در آمریکا شد. کنشگری در لیبرتاریان. در جریان این مدت دیدگاه‌های او روز به روز بیشتر لیبرتاریان می‌شد. ظاهراً، در سال ۱۹۳۳ بود، در جریان یک ملاقات با ویلیام سی. مولندور، معاون اجرائی ادیسون کالیفرنیای جنوبی که رید نهایتاً متقاعد شد که New Deal کاملاً غیرمؤثر بوده و از لحاظ اخلاقی ورشکسته شده‌است. رید همچنین
بوده و از لحاظ اخلاقی ورشکسته شده‌است. رید همچنین عمیقاً متأثر از عقاید دینی‌اش بود. شبان او، محترم جیمز دبلیو. فیفیلد جونیور، کشیش اولین کلیسای جامع ۴۰۰۰ عضوی لس آنجلس بود که رید نیز عضوی از این هیئت بود. فیفیلد یک «جنبش مقاومت» را در برابر «انجیل اجتماعی» "نیو دیل" راه اندازی کرده، تلاش کرد تا کشیشان را در سرتاسر کشور به پذیرش «آرمان‌های روحانی» طرفدارآزادی فردی متقاعد بسازد. در جریان این مدت که رید برای اتاق تجارت کار می‌کرد، همچنین عمیقاً متأثر از شخصیت‌های دیگر سکولار، مثل آلبرت جی ناک و بعداً آین
دیگر سکولار، مثل آلبرت جی ناک و بعداً آین راند و اقتصاددان لودویگ فان میسز و هنری هازلیت، شد. در سال ۱۹۴۵ میلادی، ورگیل جوردن، رئیس هیئت ملی کنفرانس صنعتی (NICB) در نیویورک، از رید دعوت کرد تا معاون اجرائی او شود. رید دانست که باید NICB را ترک کند تا ترویج تمام وقت بازار آزاد، اصول محدود دولت را دنبال نماید. در نتیجه او استعفا داد. یکی از کمک کنندگان از زمان کوتاه او در NICB، دیوید ام. گودریخ، رید را تشویق کرد تا مؤسسه خود را به راه بیندازد. با کمک گودریخ، همچنین کمک مالی از سوی صندوق ویلیام وولکر و هارولد
کمک مالی از سوی صندوق ویلیام وولکر و هارولد لونداو، رید و هازلیت بنیاد آموزش اقتصاد را در سال ۱۹۴۶ میلادی بنیانگذاری کردند و به نوبهٔ خویش، به فریدریش هایک انگیزه دادند تا انجمن موند پلرین را در همان سال شکل دهند. راند برای مدتی در دهه ۱۹۴۰ مشاور مهمی به رید بود. رید در سال ۱۹۵۰ میلادی به هیئت مدیره مجله جدیداً تأسیس شده The Freeman، مجله بازار آزاد که پیشتاز مرور ملی محافظه کار بود ملحق شد، مجله‌ای که رید در آن نیز مقاله می‌نوشت. در سال ۱۹۵۴ میلادی رید این مجله را که در حال تقلا بود آماده ساخت تا به شرکت
مجله را که در حال تقلا بود آماده ساخت تا به شرکت انتفاعی تحت تصرف FEE تبدیل شود. FEE در سال ۱۹۵۶ میلادی کنترل مستقیم مجله را به‌دست گرفته و آن را به یک ابزار غیرانتفاعی برای بنیاد تبدیل کرد. رید در سال ۱۹۷۶ میلادی از Universidad Fransisco Marroquin دکترای افتخاری دریافت کرد. او تا زمان مرگش در سال ۱۹۸۴ میلادی، به کارش با FEE ادامه داد.
مارسل آلفونس گیلبرت فان میرهیگ (Marcel Alfons Gilbert van Meerhaeghe) (زادهٔ اوئتوران، ۱۲ آوریل ۱۹۲۱ – درگذشت خنت، ۲۲ مارس ۲۰۱۴)، اقتصاددان، استاد، روزنامه‌نگار و ستون‌نویس اهل بلژیک بود. مارسل فان میرهیگ استاد روابط اقتصادی بین‌المللی در دانشگاه ایالتی خنت بود. استاد فان میرهیگ در طول حرفه برجسته و طولانی که داشت، کارهای مهمی در عرصه اقتصاد و همچنین تفسیر رویدادهای اقتصادی ارایه نمود. توانایی منحصر به فرد وی در امر ترکیب تحلیل‌های نظری و کاربردی، ارزش ویژه‌ای به کارهای علمی او بخشید. زندگی و حرفه. ۱۹۳۹ –
به کارهای علمی او بخشید. زندگی و حرفه. ۱۹۳۹ – ۱۹۸۷ میلادی. فان میرهیگ در ابتداء به یک حرفه نظامی فکر می‌کرد. او در ۱۹۳۹ میلادی امتحان ورودی مدرسه سلطنتی نظامی (École Royale Militaire) را به موفقیت سپری کرد. پس از اردوکشی ۱۹۴۰، او هفت ماه را به عنوان اسیر جنگی در یک اردوگاه آلمان سپری نمود (و مداخله‌ای از جانب شاه لئوپولد سوم منتج به رهایی دانشجویان مدرسه سلطنتی نظامی شد). فان میرهیگ مدرک فوق لیسانس علوم اقتصادی خود را در ۱۹۴۴ میلادی (دوره اول: ژوئیه) و مدرک فوق لیسانس علوم سیاسی و جامعه‌شناسی را نیز در
فوق لیسانس علوم سیاسی و جامعه‌شناسی را نیز در ۱۹۴۴ میلادی (دوره دوم: سپتامبر) از دانشگاه خنت در بلژیک کسب کرد. برای کسب آموزش‌های اقتصادی، او در درس‌های استاد راول میری که همتای استاد گاستون ایسکنس در دانشگاه لون بود، شرکت می‌کرد. او در ۱۹۴۶ میلادی مدرک دکترای تخصصی خود را به‌دست‌آورد: هوانوردی در اقتصاد حمل و نقل: به ویژه مورد بلژیک. در ۱۹۴۷ میلادی او به عنوان استاد نیمه‌وقت اقتصاد سیاسی در دانشگاه استعمار بلژیک (Koloniale Hogeschool) در آنتورپ تدریس نموده و در ۱۹۵۵ میلادی به عنوان استاد نیمه‌وقت اقتصاد
و در ۱۹۵۵ میلادی به عنوان استاد نیمه‌وقت اقتصاد استعمار در دانشگاه خنت گماشته شد. قبل از این‌که فان میرهیگ در ۱۹۵۷ میلادی به عنوان استاد اقتصاد و همچنین اقتصاد بین‌الملل در دانشگاه خنت گماشته شود، وی به عنوان مشاور اقتصادی وزارت امور اقتصادی بلژیک، «استاد مشاور» کالج دفاعی ناتو در پاریس (۱۹۵۳–۵۴ میلادی) و به عنوان مشاور در وزارت تجارت خارجی بلژیک کار می‌کرد. حوزه‌های مورد علاقه وی شامل تمامی انواع همکاری آکادمیک در سطح بین‌الملل و تعاملات رو در رو می‌شد، از همین رو او در سپتامبر ۱۹۵۹ میلادی به عنوان استاد
همین رو او در سپتامبر ۱۹۵۹ میلادی به عنوان استاد مهمان در دانشگاه رسمی بلژیکی کنگو و رواندا-اوروندی در لوبومباشی برای رشته‌های آموزشی Histoire des doctrines sociales et économiques و Histoire des doctrines économiques گماشته شد. او توانست به عنوان استاد مهمان در ۱۹۶۲ میلادی در دانشگاه‌های آمستردام و در ۱۹۷۵ میلادی در قسنطینه (الجزایر) کار نماید، او همچنین در ۱۹۷۳ میلادی عضو مهمان در کالج ولفسون، دانشگاه کمبریج شد. در میان سال‌های ۱۹۶۱ و ۱۹۶۹ میلادی او به عنوان نایب‌رئیس و (از ۱۹۶۴ به بعد) رئیس کمیسیون
عنوان نایب‌رئیس و (از ۱۹۶۴ به بعد) رئیس کمیسیون قیمت‌ها که یک هیئت مشورتی به وزارت امور اقتصادی بود، خدمت می‌کرد (Commission pour la régulation des prix در ۱۹۶۹ میلادی طبق فرمان شاهی مورخ ۳ ژوئن ۱۹۶۹، جایگزین این کمیسیون شد). در میان سال‌های ۱۹۶۲ و ۱۹۶۹ او با دعوت اعضای موجود شورای اقتصادی مرکزی (Conseil Central de l'Économie) که یک مؤسسه چتر برای گفتگوی اجتماعی و اقتصادی بلژیک فدرال بود، به عنوان عضو این شورا انتخاب شد. از ۱۹۷۱ میلادی به بعد، او همچنین عضو هیئت کنترل ارزی بلژیک و لوکزامبورگ (Institut
عضو هیئت کنترل ارزی بلژیک و لوکزامبورگ (Institut Belgo-Luxembourgeois du Change) بود، هیئتی که ریاست آن را رئیس بانک ملی بلژیک تا زمان منحل شدن آن در نوامبر ۲۰۰۲ میلادی بر عهده داشت (یورو). در میان سال‌های ۱۹۷۲ و ۱۹۸۰ میلادی، او همچنین عضو شورای عمومی (conseil général) صندوق عمومی پس‌انداز و بازنشستگی (Caisse générale d'épargne et de retraite) بود. فان میرهیگ بنا بر درخواست ویراستار نشریه تریندز، ستونی را در این نشریه در ۱۹۷۵ میلادی آغاز کرد. او همچنین از سال‌های ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۶ به‌طور منظم به عنوان ستون‌نویس
۱۹۸۸ تا ۱۹۹۶ به‌طور منظم به عنوان ستون‌نویس در روزنامه استاندارد می‌نوشت. لوک ویرسیلی، کسی که از ۲۰۱۷ میلادی به بعد رئیس بانک کریلان در بلژیک بود، به عنوان دستیار استاد فان میرهیگ در دانشگاه خنت کار می‌کرد. مارسل فان میرهیگ همیشه در اتخاذ یک استدلال کاملاً مستقل، ثابت قدم بود. از همه جهات او یک فردگرا –می‌توان گفت یک «تجرد طلب» – بود و پیشنهاد البرت اینشتاین که می‌گفت شغل ایده‌آل برای یک دانشمند نظری همان شغل یک نگهبان فانوس دریایی است، برای او مصداق پیدا می‌کرد. متأسفانه، برخی اوقات او از جانب کسانی که
می‌کرد. متأسفانه، برخی اوقات او از جانب کسانی که دید جاهلانه، کوته‌نظر و حسودانه نسبت به ثروت‌مندان داشتند، اشتباه درک می‌شد. نمونهٔ از قاعده متعارفی که درصورت بیان آن در میان مردم منتج به ایجاد مناقشه می‌شود، این است: «بنگاهی که ملاحظات اخلاقی سایر افراد ذینفع مانند کارمندان را در اولویت قرار داده و تجارت را در درجه دوم قرار می‌دهد، ممکن است رفاه کلی بنگاه و افراد ذینفع/مالکان و حتی کارمندان خود را تضعیف نماید» (فان میرهیگ، نقل قول شده توسط استاد تام تورنر و دکتر لوراین ریان). بخش قابل‌توجه کار فان میرهیگ
و دکتر لوراین ریان). بخش قابل‌توجه کار فان میرهیگ متعلق به چیزی است که به‌طور عام برچسب نظریه انتخاب عمومی آمریکایی به آن زده می‌شود. او دغدغه‌های بزرگی خود را در ارتباط به استفاده درست از منابع دولتی (مبارزه علیه ولخرجی) اظهار نموده و طرفدار آن اتحادیه‌های مالیات‌دهندگان (ایالات متحده آمریکا، سوئد، جمهوری فدرال آلمان) بود که روابط میان مقامات نظریات عمومی را تسهیل می‌کرد. بازنشستگی افتخاری. پس از این‌که او در ۱ اکتبر ۱۹۸۶ از تدریس در بلژیک بازنشسته شد، فان میرهیگ به‌طور موفقیت‌آمیز به عنوان استاد مهمان در
میرهیگ به‌طور موفقیت‌آمیز به عنوان استاد مهمان در حوزه اقتصاد بین‌الملل و ادغام اروپا در مرکز مطالعات بین‌الملل دانشگاه تیلبرگ (۱۹۸۷ میلادی) در مدرسه اقتصاد لندن، دانشگاه لندن (سال درسی ۱۹۸۷–۸۸ – کرسی بلژیک)، در دانشگاه تورین (سال درسی ۱۹۸۹–۹۲: استاد کانت دی روبیلانت در دانشکده حقوق؛ سال درسی ۱۹۹۷–۹۸: دانشکده اقتصاد) و در جریان سال درسی ۱۹۹۳–۱۹۹۵ میلادی در دانشگاه ساپینزای رم تدریس کرد. او از ۱۹۸۷–۱۹۸۸ میلادی «مشاور ارشد کمیسیون اروپا» بود، به‌ویژه مشاور آقای ویلی دی کلرک، نخست‌وزیر پیشین بلژیک و عضو
آقای ویلی دی کلرک، نخست‌وزیر پیشین بلژیک و عضو کمیسیون اروپا (۱۹۸۵–۱۹۸۹ میلادی: عضو کمیسیون در امور روابط خارجی، مسئول روابط بین‌الملل و تجارت خارجی). مارسل فان میرهیگ عضو شورای مشورتی آکادمیک اندیشکدهٔ مقیم بروکسل انستیتوی اروپا (Institutum Europaeum:1979 – 2002 میلادی) و اندیشکده محافظه کار مرکز اروپای جدید (Centre for the New Europe: 1993 – 2009 میلادی) بود. او در مرکز اروپای جدید، مقاله سیاست اطلاعات و کمیسیون اروپا (جلد ۴، زیلیک، آوریل ۱۹۹۵) را منتشر نمود. از ۱۹۹۸ او عضو دائم انجمن مون پله‌رن (Mont
نمود. از ۱۹۹۸ او عضو دائم انجمن مون پله‌رن (Mont Pèlerin Society) بود. در میان سال‌های ۱۹۸۶ و ۲۰۰۹ میلادی، او ریاست هیئت مدیره سنترال کریدت‌ورلیننگ (CKV) که یک بانک پس‌انداز کوچک بود را بر عهده داشت. مارسل فان میرهیگ یکی از ۱۶۵ استاد اقتصاد آلمانی-زبان بود که روی اعلامیه «برای شروع یورو هنوز بسیار زود است» (مورخ: فوریه ۱۹۹۸) امضاء کرد. میراث. مارسل فان میرهیگ نویسنده ۲۲ کتاب (ویراستار ۴ اثر مشترک) و ۱۶۰ مقاله است. نظریه باید بازتاب‌دهنده واقعیت باشد. او در اوایل حرفه خود (طی مقاله‌ای در ۱۹۴۷ میلادی)، موضعی
حرفه خود (طی مقاله‌ای در ۱۹۴۷ میلادی)، موضعی اتخاذ نمود: او با آثار متعددی که هیچ‌گونه رابطه‌ای با واقعیت («تقلا برای حیات») ندارند مخالفت نموده و به‌طور خاص از شیفتگی برای تشریح هر چیزی توسط ریاضی، اظهار تاسف کرد. او طرفدار اقتصاد کاربردی و مفید برای اجراکنندگان (nützlich) بود. بعدتر او نقد خود را در نظریه اقتصادی تشریح کرد. همدم نقد (مارتینوس نیجهوف، ۱۹۸۰) احتمالاً مهم‌ترین اثر وی است. این اثر به علت رویکرد غیرمرسمومی که داشت، موجب خیلی جنب و جوش شد. (کی. ناکاورا نسخه ژاپنی آن را منتشر نمود) گای روث یک
ناکاورا نسخه ژاپنی آن را منتشر نمود) گای روث یک نقد موافق در ژورنال اقتصاد (جلد ۹۱، شماره ۳۶۲، ژوئن ۱۹۸۱، صفحه ۵۹۱) نوشت: کتاب استاد فان میرهیگ شاهکاری از تلخیص است: مروری بر نظریه اقتصادی از افلاطون تا فریدمن با افشا سازی خطاها تنها در ۱۰۹ صفحه. شش فصل این کتاب در مورد تقسیمات اصلی موضوع (رفتار مصرف‌کننده، رفتار تولیدکننده، قیمت، توزیع درآمد، سطح عمومی قیم و درآمد، رشد و تجارت بین‌الملل)، یک فصل در مورد قابلیت اجرای آن، یک فصل در مورد اهمیت این مباحث بوده و همچنین ضمیمه‌ای اضافه شده‌است مروری بر سیزده نوع
همچنین ضمیمه‌ای اضافه شده‌است مروری بر سیزده نوع نظریه ارایه می‌کند. این کتاب به هدف یک کتاب مکمِل برای یک دوره آموزشی معرفی اقتصاد ترتیب داده شده‌است. این اثر یادآور گزارشی از نقشه‌برداران تامبل-هاوز است. این اثر برای زندگی انسان مطلوب، مگر کسی دیوانه است که آن را بخرد، اما اگر این کار را بکند، قطعات آن‌ها را به بهترین وجه ممکن درک می‌کند و به خوشحالی با آن زندگی می‌کند و به تدریج به نقص‌های آن خو می‌گیرد. دانستن این، از نقد فان میرهیگ، خیلی افسوس‌آور است که چگونه ماهرانه و چقدر وقت پیش ضعف‌های عمارت
است که چگونه ماهرانه و چقدر وقت پیش ضعف‌های عمارت اقتصادی آشکار شده‌است. میر (۱۹۳۲ میلادی)، میری (۱۹۳۷ میلادی)، تریفین (۱۹۴۰ میلادی) و بسیاری دیگر نقدهای علمی بازنشسته کننده‌ای فراهم نمودند که اگر به آن‌ها اعتنا می‌شد، ممکن بود علم اقتصاد به یک علم کاربردی/عملی مبدل شود. اما در عوض، نام و آموزه‌های آن‌ها به باد فراموشی سپرده شد و ما از فان میرهیگ بابت یادآوری آن‌ها به ما بسیار سپاس گذار هستیم». نتیجه‌گیری جی. روث خلاصه و مرتبط با موضوع است: «موارد فوق‌الذکر از طول عمر این اثر نازک فان سلیم ضمانت می‌کند. من
از طول عمر این اثر نازک فان سلیم ضمانت می‌کند. من هراس دارم که نقدهای وی در عرض ده سال، به اندازه‌ای معتبر و مرتبط باشند که امروز هستند». او ظاهراً خوشبینانه عمل کرده‌است: آن نقدها به اندازهٔ امروز معتبر هستند که در ۱۹۸۱ بودند. سخنرانی‌های علمی. ۱۹۵۹ – ۲۰۰۲ میلادی. تدریس اقتصاد بین‌الملل موجب این شد تا او در دانشگاه‌ها و کنفرانس‌های بین‌المللی گوناگون سخنرانی علمی داشته باشد: ورشو (۱۹۶۱ میلادی)، ژنو (کنفرانس علم و فناوری در بهبود توسعه کشورهای درحال توسعه)، پرتوریا (۱۹۶۴؛ میثاق فرهنگی میان آفریقای جنوبی،
پرتوریا (۱۹۶۴؛ میثاق فرهنگی میان آفریقای جنوبی، هلند و بلژیک)، براتیسلاوا، هول، پراگ (۱۹۶۹ و ۱۹۸۹ میلادی)، یاش (۱۹۷۱)، آلور، وین (U.N.I.D.O)، برلین، اوپسالا، نیویورک، کراکوف (۱۹۷۷)، صوفیه، ناپل، فلورانس، مسکو (۱۹۹۲)، ینا، اریول، والنسیا، هایگرلخ، یوتبری، پورتو، لیسبون، ونیز (۲۰۰۱) و …. سمپوزیومِ هایلبرن. عوامل سیاسی، اجتماعی، روان‌شناختی و فرهنگی معاصر همیشه وقت، به هدف درک مسائل اقتصادی، مدنظر گرفته شده‌اند (نقش این عوامل این است که: آیا فرضیه‌ها معقول هستند یا نامعقول؟). فان میرهیگ به‌طور شدید بر اهمیت
یا نامعقول؟). فان میرهیگ به‌طور شدید بر اهمیت دانستن پس‌زمینه‌های تاریخی تأکید کرد. در واقع، به دلیل محبوبیت حوزه تاریخ نزد وی، او از ۱۹۹۹ میلادی به بعد در سمپوزیوم سالانه هایلبرن در حوزه اقتصاد و علم اجتماعی شرکت فعالی داشت، چون موضوع این سمپوزیوم به استادان قدیمی، یعنی کلاسیک‌های قرن نوزدهم (و حتی قرن هجدهم میلادی) مرتبط بود. دانشگاه‌های آلمان دانشجویانی زیادی را که زبان آلمانی را می‌دانستند به خود جلب کرد. امروزه، برخی این «دانشمندان» متمایل به ابداع نظریات هستند که قبلاً در جریان قرن نوزدهم میلادی در
هستند که قبلاً در جریان قرن نوزدهم میلادی در آلمان ابداع شده بودند. بنابرین، نظریه اقتصادی (به موارد بالا مراجعه نمایید) می‌گوید، «اغلب در علم اقتصاد به نتایجی که ما دست می‌یابیم، قبلاً به‌طور پیروزمندانه ایجاد شده‌اند» (صفحه ۴). ما موارد ذیل را ذکر می‌کنیم:
ناتالی موسزکووسکا (Natalie Moszkowska) (۱ می ۱۸۸۶ – ۲۶ نوامبر ۱۹۶۸)، اقتصاددان اجتماعی لهستانی بود که سهم بارزی در نظریهٔ مارکسیستی ارزش و بحران مبنی بر سرمایه انحصاری و تفسیر اقتصادی مصارف نظامی داشت. زندگی و حرفه. ناتالی موسزکووسکا در سال ۱۸۸۶ میلادی در ورشو، لهستان از الکساندر مسکوسکی و ایولین جوهوهلر متولد شد. او عضو حزب دموکراتیک اجتماعی لهستان بود. در حدود سال ۱۹۰۰ میلادی، به تعقیب شکنجه‌های دولت تزاری، او از امپراطوری روسیه به سوئیس مهاجرت کرده و در دانشگاه زوریخ ثبت نام کرد. در ماه ژوئیه ۱۹۱۴،
در دانشگاه زوریخ ثبت نام کرد. در ماه ژوئیه ۱۹۱۴، موسزکووسکا تحت نظارت هنریش سیویکینگ، دکترایش را در اقتصاد (doctor oeconomiae publicae) به‌دست‌آورد. پایان‌نامه او بر پس‌اندازهای بانکی کارگران در صنایع ذغال سنگ و فولاد لهستان بود. او که در سال ۱۹۱۱ میلادی در پادشاهی لهستان بود، در تحقیقاتش از اسناد روسی استفاده کرد. در پایان سال ۱۹۱۸ میلادی، پس از انقلاب اکتبر سال ۱۹۱۷ و در جریان انقلاب نوامبر در آلمان، مقامات سوئیسی بر موسزکووسکا مشکوک شدند که از بولشویسم حمایت می‌کند. زمانی که موسزکووسکا و لیبا چایم
حمایت می‌کند. زمانی که موسزکووسکا و لیبا چایم کاپلان از آنچه برنامه‌ریزی شده بود بیشتر در آلپنهوتل در ویسن-آمدن، سوئیس، ماندند، پلیس بلوک سنت گال با سؤ ظن این «جوره روسی» را زیرنظر داشت و به‌صورت منظم پست‌های راجستر شده دریافت می‌کردند. موسزکووسکا در سال ۱۹۲۳ میلادی به عنوان استاد راهنما در زوریخ کار کرده و به رسانه‌های اتحادیه و سوسیالیست می‌نوشت، طوری که سه کتاب و چندین مقاله منتشر کرد. او مربوط به حزب سوسیالیست سوئیس بود و در مناظرات روی اقتصاد شرکت کرد. او با جامعه علمی بین‌المللی، از جمله ماوریس دوب،
او با جامعه علمی بین‌المللی، از جمله ماوریس دوب، آدولف لوی و ادگار سالین، تماس‌هایش را حفظ کرد. موسزکووسکا هیچگاه ازدواج نکرد و در ۲۶ نوامبر ۱۹۶۸ میلادی درگذشت. آثار عمده. نظام Das Marxsche (1929). اولین کتاب موسزکووسکا پس از تز او نظام مارکسیستی (نظام Das Marxsche) بود که در سال ۱۹۲۹ میلادی توسط سردبیر برلین، رابرت انگلمان منتظر گردید. بخش اول کتاب او از نظریهٔ ارزش کارگری، مشابه به نقطه نظر لادسلاوس فان بورتکیویز، دفاع می‌کند. موسزکووسکا از تعداد زیاد غیرمعمول نمونه‌های دیجیتالی تغییر ارزش به قیمت تولید
نمونه‌های دیجیتالی تغییر ارزش به قیمت تولید استفاده نمود. در بخش دوم کتاب، مشابه به بورتکیویز، موسزکووسکا برخورد مارکس با رکود نرخ مفاد را نقد کرده و آن را در جلد سوم کتابش Das Kapital توضیح داد. موسزکووسکا از مقدمه ماشین جدید کاپیتالیستی صرف در صورتی دفاع می‌کرد که قیمت تولید حداقل برابر پرداخت دستمزد کارگر باشد؛ بنابراین تمام فناوری‌های پیشرفته جدید مؤلدیت را افزایش داده، از طریق افزایش اوسط تولید یک کارگر، بر نرخ مفاد تأثیر می‌گذارند. تحلیل تکنیکی او بعدها به نام نظریه اوکیشیو معروف است: اختراعات پایدار
به نام نظریه اوکیشیو معروف است: اختراعات پایدار که نرخ مفاد را کاهش می‌دهند، به‌صورت مستقیم با افزایش دستمزد واقعی ربط دارند. او به این نتیجه رسید که تمایل نرخ مفاد به رکود نباید به عنوان یک پیش‌بینی تاریخی تعبیر شود، بلکه یک رابطه کارا میان نرخ افزایش بها و نرخ مفاد است. به عبارت دیگر، می‌تواند توسط «قانون تمایل نرخ مفاد به سقوط» و «قانون روند بالائی در نرخ استثمار» توضیح داده شود که قانون دوم شایع شده‌است. در بخش سوم کتابش، موسزکووسکا نتیجه خود را در نظریهٔ بحران اجرا کرد، اما مدل نرخ مفاد که در جلد سوم
بحران اجرا کرد، اما مدل نرخ مفاد که در جلد سوم Das Kapital مارکس آمده بود، را رد نمود. او با این ایده که عدم تناسب انواع مختلف تولید باعث چرخه‌های اقتصادی شده‌است مخالفت کرد و معتقد بود که عدم تناسب بنیادی در اقتصاد کاپیتالیستی به دلیل توزیع اتفاق افتاده‌است. سهم بیشتر مفاد منجر به تجمع بیش از حد سرمایه شده و بحران مصرف کم را بار آورده‌است، در حالی‌که دستمزدهای واقعی افزایش یافته و عدم استخدام سریعاً کاهش یافته‌است. نتیجه مفاد اندک بود که شکوفایی را خاتمه می‌دهد. موسزکووسکا معتقد بود که مصرف اندک، قوی‌ترین
موسزکووسکا معتقد بود که مصرف اندک، قوی‌ترین توضیح است. Zur Kritik moderner Krisentheorien (1935). موسزکووسکا در اثر دومش، انتقاد نظریات مدرن بحران (Zur Kritik moderner Krisentheorien) که در سال ۱۹۳۵ میلادی به نشر رسید، نظریات موجود بحران که توسط نویسندگان سوسیالیست آلمانی و اتریشی، مثل آدولف لوی، امیل لیدرر، هنریک گروسمان، اوتو باور و گوستاف لانداور، توضیح داده شده بودند، نقد کرد. این کتاب دوران رکود را دربر می‌گیرد، موضوعی که در زمان نشر این کتاب در اذهان مردم باقی مانده بود. موسزکووسکا از دستمزد که
مردم باقی مانده بود. موسزکووسکا از دستمزد که متعاقباً رشد مؤلدیت کار به ارمغان می‌آید، طوری حمایت کرد که سهم دستمزدها ثابت و متوازن باقی می‌ماند. او پیشرفت تکنیکی، موضوعی که در کتاب قبلی‌اش توسعه داده بود، را معادل بالا رفتن نرخ مفاد قلم‌داد کرد. موسزکووسکا معتقد بود که افزایش بها به دلیل تنظیمات نامتجانس قیمت‌ها، افزایش می‌یابد. دستمزدها و قیمت مواد خام نسبت به قیمت کالاهای تولید شده سریع‌تر کاهش می‌آبند. موسزکووسکا از نظریهٔ مصرف اندک به عنوان توضیح رکود کاپیتالیسم حمایت کرد: «در صورتی که فاصله میان
کاپیتالیسم حمایت کرد: «در صورتی که فاصله میان تولید و مصرف فراتر از یک نقطه مشخص باز شود و اگر کم‌بود مصرف به یک عرض مشخص برسد، فقر نسبی قطعی خواهد شد. تولید کاهش یافته و کارگران خود را بیرون از کار خواهند یافت. اگر کاپیتالیسم کلاسیک توسط یک فقر نسبی توصیف گردد، کاپیتالیسم مدرن ازین‌رو معادل فقر مطلق می‌گردد. و این فقر مطلق، رکود بزرگ کاپیتالیسم بوده و در درازمدت غیرپایدار می‌باشد». رکود بزرگ‌سال ۱۹۳۰ ثبوت نظری برای موسزکووسکا بود. نقد نظریات مدرن بحران، به دلیل اختلاف رشد میان مصرف و تولید، یک نقطه برگشت
دلیل اختلاف رشد میان مصرف و تولید، یک نقطه برگشت در درک او از بحران دائمی کاپیتالیسم بود. Zur Dynamik des Spätkapitalismus (1943). در کتاب سوم او، دینامیک کاپیتالیسم اخیر (Zur Dynamik of Spätkapitalismus)، موسزکووسکا با درنظرگرفتن دوباره دو رویکرد به نظریهٔ بحران‌ها، «تجمع اندک» و «تجمع بیش از حد»، نقد خود به روند رو به زوال نرخ مفاد ادامه داد. تجمع اندک با نظریهٔ مدرن چرخه‌های اقتصادی و تحلیل جلد سوم Das Kapital مارکس، مانند قانون «طبیعی» و «ابدی» کاپیتالیسم، سازگار بود. با این حال، به گفته موسزکووسکا،
سازگار بود. با این حال، به گفته موسزکووسکا، اقتصاد سیاسی مارکسیستی باید بر قوانین «اجتماعی» و «تاریخی» تجمع بیش از حد (معادل مصرف اندک) تمرکز کند. موسزکووسکا مشکلات ایجاد شده توسط مصارف اتفاقی یا ضایعه‌ها را تجزیه و تحلیل کرد که یک شکل کوتاه کردن فاصله میان تولید یک شرکت و مصرف آن است. استفاده نادرست از منابع واردات، یا انباشت شدن صادرات، هزینه تسلیحات و همچنین قیمت اقتصادی و اجتماعی جنگ را کنترل می‌کند. او به این نتیجه رسید که لیبرالیسم طبقه متوسط و اصلاح دموکراسی اجتماعی نمی‌تواند بااعتبار باقی بماند و
دموکراسی اجتماعی نمی‌تواند بااعتبار باقی بماند و بنابراین اشکال بدیل سوسیالیسم عبارت از: فاشیزم، امپریالیزم و جنگ.
دبلیودی ۱۰۵۴–۲۲۶ () که به عنوان «LP 849-31» نیز شناخته می‌شود، یک ستارهٔ کوتوله سفید نسبتاً سرد با قدر مطلق ۱۶ و اتمسفر هیدروژنی، در صورت فلکی کوچک جنوبی پیاله، واقع در فاصلهٔ تقریباً ۱۱۷ سال نوری از خورشید در بعد ۱۰ ساعت و ۵۷ دقیقه میل ۲۲- درجه و ۵۳ ثانیه ('۵۳ °۲۲-) (مبدأ تاریخ۲۰۰۰ J) قرار دارد. نام WD 1054-226 بر اساس مختصات در دوره J1950 است. تیرگی‌های دوره‌ای در نور آن که توسط دانشگاه کالج لندن بررسی شده به‌عنوان توده‌هایی از ماده در حال چرخش به دور ستارهٔ کوتوله تفسیر شده‌است. پژوهشگران این فرضیه را
کوتوله تفسیر شده‌است. پژوهشگران این فرضیه را مطرح کرده‌اند که این توده‌ها تحت تأثیر یک جسم هم‌اندازهٔ ماه قرار می‌گیرند؛ شاید یک سیاره فراخورشیدی، که هر ۲۵ ساعت یک بار در منطقهٔ با قابلیت زندگی خود به دور آن می‌چرخد؛ که در صورت تأیید، این نخستین باری است که چنین رصدی در اطراف یک کوتوله سفید مشاهده شده‌است. در سال ۲۰۲۲ گزارش شد که شار نوری که از ستاره می‌آید به دلیل پوشاندن نسبی توسط یک حلقه، به‌طور مداوم تغییر می‌کند. الگوی تغییرات با کمی تغییر هر ۲۵٫۰۲ ساعت تکرار می‌شود. عجیب این است که هر ۲۳ دقیقه در شار
تکرار می‌شود. عجیب این است که هر ۲۳ دقیقه در شار نور، دقیقاً ۶۵ فرورفتگی در هر دوره ۲۵٫۰۲ ساعت وجود دارد. توضیح این هارمونیک قوی ۶۵ ناشناخته است و نویسندگان مقاله می‌گویند که این پدیده گیج کننده است. به نظر می‌رسد که ناشی از توده‌هایی از ماده است که به دور ستاره می‌چرخند. محققان این فرضیه را مطرح کرده‌اند که این توده‌ها تحت تأثیر جسمی به اندازه ماه، احتمالاً یک سیاره فراخورشیدی، قرار گرفته‌اند. اگر مدت زمان ۲۵ ساعت باشد، در منطقه قابل سکونت منظومه در حال گردش است. اگر این تأیید شود، این اولین بار است که
گردش است. اگر این تأیید شود، این اولین بار است که سیاره ای بالقوه قابل سکونت پیدا می‌شود که به دور یک کوتوله سفید می‌چرخد.
جواهرسازی ایرانی به شاخه‌ای از صنعت و هنر کاربردی ایرانی گفته می‌شود. تاریخچه. در دوران باستان در هزارهٔ چهارم بیش از میلاد استفاده از سنگ‌های عقیق و فیروزهٔ روشن متداول بود. همچنین در خرابه‌های شوش نمونهٔ سنجاق سر مسی که روی آن با لاجورد تزئین شده پیدا شده است. هخامنشیان. مردان و زنان ایرانی در عهد هخامنشیان با خود جواهرات بسیاری داشتند. یکی از نقوش کشف شده در استخر مردی را نشان می‌دهد که گلوبند و گوشواره دارد و در حجاری‌های سربازان هخامنشی سلاح، بازوبند و گردنبند آن‌ها مطلا کاری و با جواهرات زیادی پرداخته
آن‌ها مطلا کاری و با جواهرات زیادی پرداخته شده‌اند. از مجموعه جواهرات هخامنشی که به صورت پراکنده در موزه‌های مختلف دنیا نگهداری می‌شوند سه مجموعهٔ آن نسبت به دیگر آثار بیشتر قابل توجه است: اشکانیان. در دورهٔ اشکانیان جواهرسازی همانند دورهٔ هخامنشیان رواج داشت با این تفاوت که اسلوب‌های تزئینی، پیجیدگی و ظرافت زیورآلات بیشتر می‌شود. در گوشواره‌های این دوره معمولاً از شکل انار و یاقوت‌های انار استفاده زیادی می‌شده‌است. اشکانیان نیز مانند زنان و مردان هخامنشی از گوشواره و گردنبند استفاده می‌کردند و اسب‌ها و
از گوشواره و گردنبند استفاده می‌کردند و اسب‌ها و جنگ‌افزار خود را با مطلا و جواهرکاری مزین می‌کردند. ساسانیان. در دورهٔ ساسانیان کثرت ثروت پادشاهان و اعیان و خزانه‌ها در هنر ساسانی به خصوص در زیورآلات، ظروف نقره و طلا قابل مشاهده است. در این دوره ظروف زرین و سیمین رواج پیدا کردند و پارچه‌بافی به اوج خود رسید. پادشاهان ساسانی در دورهٔ سلطنت خود آرایش، لباس و تاج مخصوص به خود را داشتند و به همین روی جواهرسازی و کار با فلز ظرافت و پیچیدگی بیشتری پیدا کرد. از جواهرات و تاج‌های ساسانی به دلیل حمله و غارت رومیان