payamvha/North_RAG huggingface dataset:
برای تقویت حاکمیت و نفوذ خود اسلحه خریدند و کازاک‌های روسی را در نزدیکی رودخانه ترک اسکان دادند. شاهزاده شیخ اوکوتسکی در ارتش خود حدود ۵۰۰ کازاک همراه با ۱۰۰۰ اوکوچنی (چچنی‌های اوخ) داشت و اغلب مبارزات ضد ایرانی و ضد عثمانی را در داغستان به راه می‌انداخت. سیاست‌های شاهزاده شیخ به روسیه نفوذ بیشتری در شمال شرقی قفقاز داد، چندین دژ روسی در امتداد رودخانه ترک (از جمله دژ تارکی) و روستاهای کازاک ایجاد شد. تا پیش از این، کازاک‌ها تقریباً هیچ حضوری در چچن و داغستان نداشتند. این دهکده‌ها و قلعه‌ها باعث شد که
نداشتند. این دهکده‌ها و قلعه‌ها باعث شد که چچنی‌ها به شاهزاده شیخ بی‌اعتماد شوند. میچکیزی (چچنی‌های دشتی) و بخشی از اوکوکی (قبیله چچنی آوخ) که به ملا مایدای چچنی وفادار بودند، به شاهزادهٔ قموق‌ها، سلطان موت پیوستند. سلطان موت در ابتدا مخالف سیاست‌های روسیه در قفقاز بود، او به همراه چچنی‌ها، قموق‌ها و آوارها با کازاک‌های روسی جنگید و قلعه‌های روسیه را به آتش کشید. تزار روسیه با لشکرکشی به داغستان با این امر مقابله کرد. هر دوی این لشکرکشی‌ها به شکست روسیه منتهی شد و در نبرد میدان کارامان به اوج خود رسید. در
شد و در نبرد میدان کارامان به اوج خود رسید. در این رویداد، یک ارتش داغستانی-چچنی به فرماندهی سلطان موت، ارتش روسیه را شکست داد. این لشکرکشی‌ها و نبردهای ناموفق روسیه منجر به تضعیف شاهزاده شیخ و ترور وی در سال ۱۵۹۶ توسط یکی از برادران سلطان موت شد. سلطان موت تا اوایل قرن هفدهم به سیاست ضد روسی خود ادامه داد و گاهی در میان چچنی‌ها زندگی می‌کرد و با آن‌ها به کازاک‌های روسی حمله می‌کرد. با این‌حال، سلطان موت چندین بار سعی کرد به روس‌ها بپیوندد و درخواست شهروندی روسیه کرد. این تغییر سیاست، خشم بسیاری از چچنی‌ها
روسیه کرد. این تغییر سیاست، خشم بسیاری از چچنی‌ها را برانگیخت و منجر به فاصله گرفتن آن‌ها از سلطان موت شد. در سال ۱۷۷۴، روسیه کنترل اوستیا و همراه با آن، گذرگاه مهم استراتژیک در الان را از عثمانی به‌دست‌آورد. چند سال بعد، در سال ۱۷۸۳، روسیه عهدنامه گرجیوسک را با ایراکلی دوم پادشاهی کارتیل-کاخت امضا کرد و پادشاهی گرجستان شرقی - به‌عنوان یک منطقه محاصره‌شده مسیحی که توسط دولت‌های مسلمان متخاصم احاطه شده بود - تحت‌الحمایه روسیه قرار گرفت. کاترین کبیر، ملکهٔ روسیه، برای انجام تعهدات خود، تحت این معاهده، ساخت
برای انجام تعهدات خود، تحت این معاهده، ساخت جاده نظامی گرجستان را از طریق گذرگاه در الان، همراه با یک سری دژهای نظامی برای محافظت از مسیر، آغاز کرد. درگیری چچن با امپراتوری روسیه. قیام شیخ منصور و عواقب آن (۱۷۸۵–۱۷۹۴). در همین زمان، شیخ منصور، امام چچنی، شروع به تبلیغ نسخهٔ خالص‌شدهٔ اسلام و تشویق مردمان مختلف کوهستان قفقاز شمالی برای متحد شدن زیر پرچم اسلام کرد تا از تجاوزات خارجی بیشتر جلوگیری کنند. فعالیت‌های او از سوی روس‌ها به‌عنوان تهدیدی برای منافع خود در منطقه تلقی شد و در سال ۱۷۸۵، نیرویی برای
خود در منطقه تلقی شد و در سال ۱۷۸۵، نیرویی برای دستگیری او اعزام شد اما موفق به دستگیری او نشد. این نیرو در سفر بازگشت، توسط پیروان منصور در کمین قرار گرفت و نابود شد و نخستین جنگ چچن و روسیه آغاز شد. این جنگ، چندین سال به طول انجامید و منصور عمدتاً از تاکتیک‌های چریکی استفاده کرد و روس‌ها حملات تنبیهی بیشتری به روستاهای چچنی انجام دادند تا این‌که منصور در سال ۱۷۹۱ دستگیر شد و سرانجام، در سال ۱۷۹۴ در هنگام اسارت درگذشت. جنگ‌های قفقاز و کریمه (۱۸۱۷–۱۸۶۴). پس از شکست روسیه از نیروهای ناپلئون در جریان حمله
پس از شکست روسیه از نیروهای ناپلئون در جریان حمله فرانسه به روسیه در جنگ ۱۸۱۲، تزار الکساندر یکم، امپراتور روسیه یک بار دیگر توجه خود را به قفقاز شمالی معطوف کرد و یکی از مشهورترین ژنرال‌های خود، آلکسی پتروویچ یرمولوف را برای فتح این منطقه گماشت. در سال ۱۸۱۷، نیروهای روسی به فرماندهی یرمولوف فتح قفقاز را آغاز کردند. تاکتیک‌های وحشیانهٔ یرمولوف، که شامل جنگ اقتصادی، مجازات دسته‌جمعی و تبعید اجباری بود، در ابتدا موفقیت‌آمیز بود، اما از آن‌جایی که عملاً به نفوذ روسیه بر جامعه و فرهنگ چچن پایان داد و دشمنی
نفوذ روسیه بر جامعه و فرهنگ چچن پایان داد و دشمنی پایدار چچنی‌ها را تضمین کرد، با عنوان تأثیرگذاری معکوس، توصیف شد. یرمولوف تا سال ۱۸۲۷ به فرماندهی خود ادامه داد. نقطه عطفی در این درگیری‌ها در سال ۱۸۲۸ با ظهور جنبش مریدیسم رقم خورد. رهبری آن را شیخ شامل داغستانی، یک داغستانی آوار بر عهده داشت. در سال ۱۸۳۴ او کشورهای شمال شرق قفقاز را تحت پرچم اسلام متحد کرد و در برابر روسیه حکم «جهاد» اعلام کرد. در سال ۱۸۴۵ نیروهای شیخ شامل، هزاران سرباز روسی و چندین ژنرال را در دارگو محاصره کردند و کشتند و آن‌ها را مجبور
را در دارگو محاصره کردند و کشتند و آن‌ها را مجبور به عقب‌نشینی کردند. در طول جنگ کریمه ۱۸۵۳–۱۸۵۶، چچنی‌ها از امپراتوری عثمانی علیه روسیه حمایت کردند. با این حال، درگیری‌های قبیله‌ای داخلی باعث تضعیف شیخ شامل شد و او در سال ۱۸۵۹ دستگیر شد. این جنگ، به‌طور رسمی در سال ۱۸۶۲ پایان یافت و روسیه قول خودمختاری برای چچن و سایر گروه‌های قومی قفقازی داد. با این‌حال، چچن و منطقه اطراف آن، از جمله شمال داغستان، در امپراتوری روسیه گنجانده شد. برخی از چچنی‌ها تسلیم شامل را به‌عنوان یک خیانت تلقی کرده‌اند، در نتیجه، این
را به‌عنوان یک خیانت تلقی کرده‌اند، در نتیجه، این موضوع، باعث ایجاد اصطکاک بین داغستانی‌ها و چچنی‌ها در این درگیری شد و داغستانی‌ها اغلب توسط چچنی‌ها به‌عنوان همدستان روسیه متهم شدند. جنگ داخلی روسیه و دورهٔ شوروی. پس از انقلاب روسیه، مردم قفقاز شمالی تصمیم به تأسیس جمهوری کوهستانی قفقاز شمالی گرفتند. این جمهوری، تا سال ۱۹۲۱ که آن‌ها مجبور به پذیرش حکومت شوروی شدند، برقرار بود. ژوزف استالین شخصاً در سال ۱۹۲۱ با رهبران قفقاز مذاکراتی انجام داد و قول خودمختاری گسترده در داخل کشور شوروی را داد. جمهوری
گسترده در داخل کشور شوروی را داد. جمهوری سوسیالیستی شوروی خودمختار کوهستانی در آن سال ایجاد شد، اما تنها تا سال ۱۹۲۴ دوام آورد. جمهوری سوسیالیستی خودمختار شوروی چچنو-اینگوش در سال ۱۹۳۴ تأسیس شد. رویارویی تازه‌ای بین چچنی‌ها و دولت شوروی در اواخر دههٔ ۱۹۲۰ به‌وجود آمد که این رویارویی در اواسط دههٔ ۱۹۳۰ پس از دستگیری یا کشته شدن رهبران محلی کاهش یافت. خیزش چچن در اوایل سال ۱۹۳۲ شروع شد و در مارس شکست خورد. پاکسازی قومی چچنی‌ها از سرزمین خود. آلمان نازی در ژوئن ۱۹۴۱ به اتحاد جماهیر شوروی حمله کرد.
نازی در ژوئن ۱۹۴۱ به اتحاد جماهیر شوروی حمله کرد. تاریخ‌نگاران در شوروی به دروغ چچنی‌ها را به پیوستن دسته‌جمعی به ورماخت متهم می‌کنند اما این تصور در هیچ‌یک از متون دانشگاهی تاریخی دیگر پذیرفته نیست. در ژانویهٔ ۱۹۴۳، عقب‌نشینی آلمان آغاز شد و همزمان، دولت شوروی شروع به بحث در مورد تبعید مردم چچن و اینگوش به دور از قفقاز شمالی کرد، این در حالی بود که چچن‌ها و اینگوش‌ها در طول جنگ، برای شوروی و در ارتش سرخ خدمت کرده بودند. در فوریهٔ ۱۹۴۴، تحت فرمان مستقیم لاورنتی بریا، تقریباً نیم میلیون چچنی و اینگوش از
لاورنتی بریا، تقریباً نیم میلیون چچنی و اینگوش از خانه‌های خود بیرون رانده شدند و به زور در آسیای مرکزی در یک اقدام پاک‌سازی قومی ساکن شدند. آن‌ها به اردوگاه‌های کار اجباری در قزاقستان و قرقیزستان فرستاده شدند. برآوردها در مورد تلفات، از ۱۷۰٬۰۰۰ تا ۲۰۰٬۰۰۰، و بر پایهٔ برخی شواهد، حاکی از کشته شدن ۴۰۰٬۰۰۰ چچنی است. قربانیان بیشتر به‌دلیل سرمازدگی (یخ‌زدگی تا حد مرگ) و گرسنگی تلف شدند، هر چند که قتل‌عام و کشتار آن‌ها هم غیرمعمول نبود. بارزترین کشتار چچنی‌ها در طول این تبعید، کشتار خیباخ بود که در آن حدود ۷۰۰
طول این تبعید، کشتار خیباخ بود که در آن حدود ۷۰۰ کودک، پیر و زن چچنی به‌دلیل مشکلات حمل و نقل در انباری حبس و زنده‌زنده سوزانده شدند. میخائیل گوییشیانی، افسر مسئول این کشتار، توسط خود لاورنتی بریا ستایش و وعدهٔ مدال دریافت کرد. قطعنامه پارلمان اروپا در سال ۲۰۰۴ بیان می‌کند که این اخراج و پاکسازی قومی، یک نسل‌کشی بوده است. درگیری‌های قومی (۱۹۵۸–۱۹۶۵). در سال ۱۹۵۷، چچنی‌ها اجازه یافتند به خانه‌های خود بازگردند. جمهوری سوسیالیستی خودمختار شوروی چچنو-اینگوش دوباره تأسیس شد. خشونت در سال ۱۹۵۸، پس از درگیری بین
تأسیس شد. خشونت در سال ۱۹۵۸، پس از درگیری بین یک ملوان روس و یک جوان اینگوش بر سر یک دختر آغاز شد که طی آن، ملوان روس به‌طور مرگباری زخمی شد. این حادثه به‌سرعت به شورش‌های قومی توده‌ای تبدیل شد، زیرا اوباش اسلاو به چچنی‌ها و اینگوش‌ها حمله کردند و اموال آن‌ها را در سراسر منطقه، به‌مدت چهار روز چپاول کردند. درگیری‌های قومی تا دههٔ ۱۹۶۰ ادامه یافت و در سال ۱۹۶۵ حدود ۱۶ درگیری گزارش شد که ۱۸۵ نفر مجروح شدند و ۱۹ نفر از آن‌ها کشته شدند. در اواخر سال ۱۹۶۰، منطقه آرام شد و درگیری چچن و روسیه تا زمان فروپاشی
آرام شد و درگیری چچن و روسیه تا زمان فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی و فوران جنگ‌های چچن در سال ۱۹۹۰ به پایین‌ترین حد خود رسید. دوران پس از شوروی. جنگ‌های چچن. در سال ۱۹۹۱، چچن با عنوان جمهوری چچن ایچکریا اعلام استقلال کرد. بر اساس برخی منابع، از سال ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۴، ده‌ها هزار نفر از قومیت‌های غیر چچنی (عمدتاً روس، اوکراینی و ارمنی) بر پایهٔ گزارش‌هایی مبنی بر خشونت و تبعیض علیه جمعیت غیرچچنی، این جمهوری را ترک کردند. سایر منابع، علت وضعیت رو به وخامت داخلی در چچن را سیاست تهاجمی رئیس‌جمهور چچن، جوهر دودایف و
چچن را سیاست تهاجمی رئیس‌جمهور چچن، جوهر دودایف و جاه‌طلبی‌های سیاسی رئیس‌جمهور روسیه، بوریس یلتسین می‌دانند. نیروهای ارتش روسیه در سال ۱۹۹۴ به گروزنی لشکرکشی و جنگ نخست چچن را آغاز کردند اما، پس از دو سال نبرد شدید، نیروهای روس در نهایت تحت توافق Khasavyurt از چچن خارج شدند. چچن، استقلال خود را تا آغاز جنگ دوم چچن در سال ۱۹۹۹ حفظ کرد. در سال ۱۹۹۹، نیروهای دولتی روسیه در پاسخ به تهاجم نیروهای اسلام‌گرای مستقر در چچن به داغستان، کمپینی ضدتروریستی را در چچن آغاز کردند. در اوایل سال ۲۰۰۰ روسیه تقریباً به‌طور
کردند. در اوایل سال ۲۰۰۰ روسیه تقریباً به‌طور کامل شهر گروزنی را ویران کرد و موفق شد تا اواخر آوریل، چچن را تحت کنترل مستقیم مسکو قرار دهد. شورش چچن. از زمان پایان جنگ دوم چچن در مه ۲۰۰۰، شورش‌هایی محدود، به‌ویژه در چچن، اینگوشتیا و داغستان ادامه یافت. نیروهای امنیتی روسیه موفق شدند برخی از رهبران شورشیان مانند شامل باسایف را (که در ۱۰ ژوئیهٔ ۲۰۰۶ کشته شد)، از بین ببرند. پس از مرگ باسایف، دوکو عمروف رهبری نیروهای شورشی در قفقاز شمالی را تا زمان مرگ خود به‌دلیل مسمومیت در سال ۲۰۱۳ بر عهده گرفت. اسلام‌گرایان
مسمومیت در سال ۲۰۱۳ بر عهده گرفت. اسلام‌گرایان رادیکال از چچن و سایر جمهوری‌های قفقاز شمالی مسئول تعدادی از حملات تروریستی در سراسر روسیه، به‌ویژه بمب‌گذاری‌های آپارتمانی روسیه در سال ۱۹۹۹، بحران گروگان‌گیری تئاتر مسکو در سال ۲۰۰۲، بحران گروگان‌گیری مدرسه بسلان در سال ۲۰۰۴، بمب‌گذاری در متروی مسکو در سال ۲۰۱۰ و بمب‌گذاری در فرودگاه بین‌المللی دمودوو در سال ۲۰۱۱ مقصر شناخته شده‌اند. در حال حاضر، چچن تحت حاکمیت رهبری منصوب‌شده توسط روسیه، با نام رمضان قدیروف است. اگرچه این منطقهٔ نفت‌خیز در دوران قدیروف ثبات
اگرچه این منطقهٔ نفت‌خیز در دوران قدیروف ثبات نسبی خود را حفظ کرده است، اما منتقدان و شهروندان، او را به سرکوب آزادی‌های مطبوعات و نقض سایر حقوق سیاسی و انسانی متهم کرده‌اند. به‌دلیل تداوم حاکمیت روسیه بر چچن، حملات چریکی جزئی توسط گروه‌های جدایی‌طلب در منطقه صورت گرفته است. علاوه بر آن، در سال‌های اخیر، گروه‌های جهادگرای همسو با داعش و القاعده نیز در منطقه حضور داشته‌اند. اگرچه درگیری بین دولت روسیه و ستیزه‌جویان چچن به‌طور رسمی در سال ۲۰۱۷ پایان یافت، اما نابودی شبه‌نظامیان چچنی، پس از آن ادامه یافته
اما نابودی شبه‌نظامیان چچنی، پس از آن ادامه یافته است. خارج از روسیه. درگیری بین چچنی‌ها و روس‌ها در خارج از مرزهای روسیه نیز دیده می‌شود. در طول جنگ داخلی سوریه، مبارزان چچنی که به جمهوری فروپاشیده چچن ایچکریا وفادار مانده‌اند و اسلام‌گرایان افراطی چچنی نیز علیه نیروهای مسلح روسیه و متحدش بشار اسد در سوریه جنگیده‌اند. در سال ۲۰۱۴، بسیاری از چچنی‌های ضد روسیه داوطلب شدند تا در جنگ دونباس علیه روسیه و نیروهای جدایی‌طلب طرفدار روسیه در دونباس به‌عنوان بخشی از گردان‌های داوطلب اوکراینی بجنگند و گردان‌های شیخ
گردان‌های داوطلب اوکراینی بجنگند و گردان‌های شیخ منصور و جوخار دودایف را تشکیل دادند. چچنی‌های طرفدار اوکراین، جنگ روسیه و اوکراین را کمکی به مبارزهٔ بزرگ‌تر خود ضد روسیه می‌دانند. این در حالیست که نیروهای چچنی حامی روسیه نیز، تحت رهبری قدیروف هم در بحران کریمه و هم در جنگ متعاقب آن در دونباس حضور داشته‌اند. چچن در تهاجم روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲ مشارکت قابل‌توجهی داشته است. نیروهای طرفدار روسیه و نیروهای متحد قدیروف، موسوم به قدیروفتسی، در اوکراین مستقر شده‌اند تا به نیروهای روسیه کمک کنند. منابع غربی،
شده‌اند تا به نیروهای روسیه کمک کنند. منابع غربی، استقرار نیروهای چچنی قدیروف را به‌عنوان یک سلاح روانی علیه اوکراینی‌ها توصیف کرده‌اند. گردان‌های داوطلب چچنی حامی اوکراین نیز نبرد خود را علیه نیروهای روسی از سر گرفته‌اند. در ۲۳ اوت ۲۰۱۹، زلیمخان خانگوشویلی، فرماندهٔ نظامی پیشین جمهوری چچن ایچکریا در طول جنگ دوم چچن، توسط یک عامل مظنون به همکاری با اداره اصلی اطلاعات روسیه (GRU) در پارکی در برلین ترور شد. رمضان قدیروف، رهبر جمهوری چچن مظنون به صدور دستور ترور خانگوشویلی است. تلفات. به دلیل نداشتن مدارک و
خانگوشویلی است. تلفات. به دلیل نداشتن مدارک و سوابق و طولانی بودن درگیری‌ها، تعیین تعداد دقیق تلفات چچنی در این درگیری‌ها دشوار است. یک منبع، مدعیست که حداقل ۶۰٬۰۰۰ چچنی در جنگ اول و دوم چچن تنها در دهه‌های ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰ کشته شده‌اند. برآوردهای دیگر، میزان تلفات این دو جنگ را تا ۱۵۰٬۰۰۰ یا ۱۶۰٬۰۰۰ کشتهٔ چچنی ذکر می‌کنند. روس‌ها تلفات خود را اعلام نمی‌کنند.
آتشکده زرتشتیان شیراز آتشکده‌ای وابسته به انجمن زرتشتیان شیراز واقع در ابتدای کوچه نوبهار (گذر ادیان) در بلوار زند است. این آتشکده در باغی موسوم به باغ وقفی آدریان در کنار پذیرشگاه، همایشگاه، سالن کنفرانس و کتابخانه واقع شده‌است. بازدید از این مجموعه برای عموم آزاد نیست و نیازمند دریافت مجوز از اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی شیراز است. پیشینه. باغ وقفی آدریان در سال ۱۲۸۶ خورشیدی توسط ۲۱ زرتشتی خریداری شد. در آغاز یک ساختمان در میان باغ قرار داشت و از سال ۱۳۴۳ خورشیدی ساختمان‌هایی همچون پذیرشگاه (اتاق اسکان
خورشیدی ساختمان‌هایی همچون پذیرشگاه (اتاق اسکان مسافران) و آتشکده به این باغ افزوده شد. ساختن جایگاه آتش یا آدریان این باغ از سال ۱۳۴۴ آغاز شد و تا سال ۱۳۴۷ ادامه داشت.
ویلیام لیوینگستون (William Livingston) (۳۰ نوامبر ۱۷۲۳ – ۲۵ ژوئیه ۱۷۹۰)، سیاستمداری آمریکایی بود که به عنوان اولین فرماندار نیوجرسی (۱۷۷۶–۱۷۹۰) در طی جنگ انقلابی آمریکا، خدمت کرد. وی به عنوان نماینده نیوجرسی در کنگره قاره‌ای، انجمن قاره‌ای، قانون اساسی ایالات متحده را امضا کرد. او یکی از پدران بنیان‌گذار ایالات متحده و یکی از بنیان‌گذاران نیوجرسی به حساب می‌آید. اوایل زندگی. لیوینگستون در۳۰ نوامبر ۱۷۲۳ در شهر آلبانی استان نیویورک به دنیا آمد. او پسر فیلیپ لیوینگستون (۱۶۸۶–۱۷۴۹) دومین لرد عمارت لیوینگستون و
(۱۶۸۶–۱۷۴۹) دومین لرد عمارت لیوینگستون و کاترین ون بروگ، تنها فرزند پیتر ون بروگ، شهردار آلبانی بود. برادرهای بزرگ‌تر او عبارت‌اند از؛ رابرت لیوینگستون، سومین لرد عمارت لیوینگستون (۱۷۰۸–۱۷۹۰)، پیتر فن بروگ لیوینگستون خزانه‌دار استان نیویورک (۱۷۱۰–۱۷۹۲) و فیلیپ لیوینگستون (۱۷۱۶–۱۷۷۸) یکی از اعضای سنای استان نیویورک بود. لیوینگستون تحصیلات اولیه خود را در مدارس محلی و نزد مدرسان محلی، گذراند. او در ۱۳ سالگی، برای یک سال زندگی و آماده شدن برای ورود به کالج، به همراه مبلغ مذهب انگلیکن و فارغ‌التحصیل کالج ییل،
همراه مبلغ مذهب انگلیکن و فارغ‌التحصیل کالج ییل، هنری بارکلی که در میان ایروکواها (گروهی از بومیان آمریکایی) در دره موهاک در فورت هانتر زندگی می‌کرد، فرستاده شد. لیوینگستون در ۱۷۳۷ در دانشگاه ییل نام‌نویسی کرد و در ۱۷۴۱ فارغ‌التحصیل شد. او به نیویورک، جاییکه در آن حقوق خواند و کارمند حقوقی وکیل برجسته، جیمز الکساندر شد، رفت. وی در بهار ۱۷۴۶ قبل از پایان دوره کارآموزی، به دلیل اختلاف نظر، دفتر الکساندر را ترک کرد و به دفتر ویلیام اسمیت پیوست. حرفه. در ۱۷۴۸ او وکیل شد و کار خود را از شهر نیویورک آغاز کرد. در
وکیل شد و کار خود را از شهر نیویورک آغاز کرد. در ۱۷۵۲، او به همراه ویلیام اسمیت جونیور، پسر استاد حقوق خود و جان مورین اسکات، یک، هفته‌نامه به نام ایندیپندنت رفلکتور را تأسیس کرد. این سه نفر توسط هم‌عصران خود «سه‌گانه» نامیده می‌شدند. رفلکتور اولین نشریه سریالی غیرروزنامه‌ای نیویورک و تنها نشریه‌ای بود که در آن زمان در آمریکای شمالی بریتانیایی منتشر می‌شد. از آن به عنوان یک پلت فرم توسط «جناح کشوری» صاحب زمین پروتستان در ناحیه بالای استان به رهبری لیوینگستون، برای به چالش کشیدن انگلیکن‌های قدرتمند پایین
برای به چالش کشیدن انگلیکن‌های قدرتمند پایین استان و تاجر اصلاح‌طلب هلندی یا «جناح مردمی» به رهبری قاضی ارشد جیمز دی لنسی، استفاده شد. مهم‌تر از همه، سه‌گانه، تأسیس کالج کینگز را به عنوان توطئه‌ای از طرف انگلیکن‌ها برای گماشتن اسقف در آمریکا، استاد سابقش کشیش هنری بارکلی، رئیس کلیسای ترینیتی و استاد حقوق سابقش جیمز الکساندر را مورد حمله قرار داد. انتشار رفلکتور پس از شماره پنجاه و دوم در اواخر ۱۷۵۳، با اعمال فشارهای سیاسی بر چاپ‌کنندهٔ آن، جیمز پارکر، متوقف شد. اما لیوینگستون و متحدانش در طی سال بعد، با
شد. اما لیوینگستون و متحدانش در طی سال بعد، با پشتوانه‌هایی در روزنامه‌های دیگر، به حمله به کالج ادامه دادند. با طرح مسائل تفرقه‌انگیز، او موفق شد نیمی از بودجه جمع‌آوری‌شده توسط یک قرعه‌کشی استانی برای کالج را تأمین بودجه ساخت یک زندان جدید و یک خانه قرنطینه برای ملوانان کشتی‌های آسیب دیده، استفاده کند. کالج کینگ علی‌رغم تلاش‌های لیوینگستون، توسط رئیس و کشیش ساموئل جانسون در ژوئیه ۱۷۵۴ باز شد و در ۳۱ اکتبر ۱۷۵۴ اجازه‌نامه آن توسط پادشاه، اعطا شد. اگرچه او نتوانست کالج را ببندد، اما همان‌طور که پیش‌بینی
نتوانست کالج را ببندد، اما همان‌طور که پیش‌بینی می‌شد، هیچ اسقفی وارد آن نشد. لیوینگستون از نظر سیاسی فعال باقی‌ماند و در ۱۷۶۸ برای عضویت انجمن فلسفی آمریکا انتخاب شد و یک دوره نیز در مجمع عمومی نیویورک خدمت کرد تا اینکه متحدان سیاسی او در ۱۷۶۹، قدرت را از دست دادند و برادرزاده‌اش پیتر رابرت لیوینگستون، بزرگ‌ترین پسر بازمانده برادرش رابرت، جایگزین او شد. نیوجرسی. در سال ۱۷۷۲، او به الیزابت تاون (الیزابت امروزی، نیوجرسی) نقل مکان و خانه‌ای در شهر اجاره کرد. الکساندر همیلتون جوان، اواخر زمستان را با
کرد. الکساندر همیلتون جوان، اواخر زمستان را با لیوینگستون در حالی که در مدرسه گرامر فرانسیس باربر تحصیل می‌کرد، زندگی نمود. لیوینگستون، ساخت یک خانه بزرگ روستایی را برای اسکان خانواده در حال رشدش، شروع کرد. این خانه که به تالار آزادی معروف است، هنوز هم پابرجا است. پس از به‌دست آوردن نفوذ قابل توجه در میان میهن‌پرستان محلی، لیوینگستون به عنوان یکی از نمایندگان نیوجرسی در کنگره قاره‌ای، انتخاب شد. او از ژوئیه ۱۷۷۴ تا ژوئن ۱۷۷۶ خدمت کرد. اما کنگره ایالتی از انتصاب مجدد او به عنوان نماینده کنگره قاره‌ای به
انتصاب مجدد او به عنوان نماینده کنگره قاره‌ای به دلیل عدم طرفداری او از استقلال، اجتناب کرد. در عوض، آن‌ها به او پیشنهاد فرماندهی شبه نظامیان استانی را دادند که او این پیشنهاد را نپذیرفت و به نیوجرسی بازگشت و به کمیسیون قبلی خود (در اکتبر ۱۷۷۵) به عنوان سرتیپ شبه نظامیان نیوجرسی، پیوست. در اوت ۱۷۷۶، او به عنوان فرماندار نیوجرسی انتخاب شد. در بسیاری از زمان‌ها در میان سال‌های ۱۷۷۶ تا ۱۷۷۹، خانوادهٔ او برای امنیت، در پارسی‌پانی حضور داشتند. تالار آزادی چندین مرتبه توسط سربازان یا نیروهای دریایی بریتانیا،
مرتبه توسط سربازان یا نیروهای دریایی بریتانیا، مورد بررسی قرار گرفت؛ زیرا برای دستگیری لیوینگستون پاداش قابل توجهی درنظر گرفته شده بود. یک تلاش برای ربودن او در اواسط ژوئن ۱۷۷۹ روی داد. اطلاعات نادرست در مورد بازدید لیوینگستون از خانه دوم خود در پارسی‌پانی منجر به یورش محافظه‌کاران (طرفداران بریتانیا) و در پی آن دستگیری آن‌ها شد. دیوید متیوز، شهردار محافظه‌کار شهر نیویورک (و یک پسر عموی دور (عموزاده) از خانواده شویلر)، به دلیل تلاش برای دستگیری لیوینگستون مظنون بود. خانواده لیوینگستون در ۱۷۷۹ به تالار
مظنون بود. خانواده لیوینگستون در ۱۷۷۹ به تالار آزادی بازگشتند تا بازسازی خانهٔ غارت شدهٔ خود را آغاز کنند. وی در ۱۷۸۲ برای عضویت در آکادمی علوم و هنر آمریکا انتخاب شد. اواخر زندگی. لیوینگستون به هیئت نمایندگان نیوجرسی در کنوانسیون قانون اساسی ۱۷۸۷ در فیلادلفیا ملحق شد و یکی از امضاءکنندگان قانون اساسی ایالات متحده بود. او در ۱۷۸۸ توسط کنگره ایالات متحده به عنوان وزیر ایالات متحده در هلند منصوب شد اما از پذیرفتن این پیشنهاد، امتناع کرد. او تا زمان مرگش در ۱۷۹۰ هر سال به عنوان فرماندار نیوجرسی انتخاب شد.
۱۷۹۰ هر سال به عنوان فرماندار نیوجرسی انتخاب شد. زندگی شخصی. لیوینگستون در سال ۱۷۴۵ با سوزانا فرنچ (۱۷۲۳–۱۷۸۹) در نیوجرسی ازدواج کرد. او دختر زمین‌دار، فیلیپ فرنچ سوم و سوزانا (به نام خانوادگی بروکهولست) فرانسوی بود. پدر و مادربزرگ پدری او فیلیپ فرنچ، بیست و هفتمین شهردار نیویورک و آنتژه (به نام خانوادگی فیلیپس و دختر فردریک فیلیپس) فرانسوی بودند. پدر و مادربزرگ مادری او سوزانا ماریا بروکهلست و آنتونی بروکهلست، سرپرست فرمانداری نیویورک استعماری، در زمان سر ادموند آندروس بودند. مرگ و میراث. لیوینگستون در ۲۵
آندروس بودند. مرگ و میراث. لیوینگستون در ۲۵ ژوئیه ۱۷۹۰ در الیزابت نیوجرسی فوت کرد و در کلیسای ترینیتی در منهتن دفن شد. اما در ۷ مه ۱۸۴۴ در قبرستان گرین وود بروکلین، دوباره به خاک سپرده شد.
ساج‌ها (Tectona) نام یک سرده از درختان جنگلی گرمسیری از خانواده نعناع، "نعنائیان" است. هر سه گونه آن اغلب در مجموع ساج نامیده می‌شوند. شرح. "سردهٔ ساج‌ها" بومی جنوب و جنوب شرقی آسیا، عمدتاً هند، پاکستان، بنگلادش، میانمار، اندونزی و تایلند است و معمولاً به عنوان بخشی از پوشش گیاهی جنگل‌های موسمی یافت می‌شود. آنها درختان بزرگی هستند که به ۳۰–۴۰ متر (۹۰–۱۲۰) رشد می‌کنند. ساج‌ها بلند و برگریز در فصل خشک هستند. ساج معمولی ("Tectona grandis") یک گونه مهم اقتصادی است که منبع اکثر محصولات تجاری چوب ساج است.
است که منبع اکثر محصولات تجاری چوب ساج است. رده‌بندی. ساج‌ها متعلق به خانواده "نعنائیان" (در طبقه‌بندی‌های قدیمی‌تر در زمره "شاه‌پسندیان") هستند. این سرده گاهی اوقات در زیرخانواده "پونه‌ای‌وارهای استرالیا" قرار می‌گیرد. سه گونه از "ساج‌ها" وجود دارد: جنس "Tectona" یک نام حفظ شده در برابر مترادف هم‌گونه قبلی "Theka" Adans است. این جنس در ابتدا توسط کارل لینه جوان در سال ۱۷۸۲ توصیف شد. بزرگترین و قدیمی‌ترین ساج. بزرگترین و قدیمی‌ترین پرخت ساج در اوتارادیت تایلند است. بیش از ۱۵۰۰ سال قدمت دارد. ارتفاع آن ۴۷
است. بیش از ۱۵۰۰ سال قدمت دارد. ارتفاع آن ۴۷ متر است.
ساج‌های تزینی (Premna) یک سرده از گیاهان گلدار در خانواده نعناع، نعنائیان هستند که برای اولین بار در سال ۱۷۷۱ برای علم مدرن توصیف شد. از طریق مناطق گرمسیری و نیمه گرمسیری در آفریقا، جنوب آسیا، شمال استرالیا و جزایر مختلف در اقیانوس آرام و اقیانوس هند گسترده‌است.
ساجک برگ‌اره‌ای (به انگلیسی: Premna serratifolia) یک درختچه از خانواده نعنائیان است. بین ماه مه و نوامبر گل و میوه می‌دهد. در فصل گلدهی، تعداد زیادی پروانه و زنبور عسل را جذب می‌کند. مترادف‌های آن " Premna serratifolia" Linn. شامل "P. corymbosa" (Burm. f.) Merr. , "P. integrifolia" L. و "P. obtusifolia" R. Br.) هستند. زیستگاه. این درختچه بیشتر در خاک‌های شنی مرطوب و جنگل‌های بوته‌ای در امتداد سواحل دریا و جنگل‌های حرا رشد می‌کند. در فیلیپین، به ویژه در جزیره سبو، معمولاً در جنگل‌های داخلی و پرآب جنوب سبو
سبو، معمولاً در جنگل‌های داخلی و پرآب جنوب سبو یافت می‌شود. این گیاه به‌طور گسترده در طب سنتی هند استفاده می‌شود. مطالعات روی چوب ریشه "P. serattifolia" منجر به جداسازی اکتئوزید، یک مشتق گلوکوزید شد. پوست ریشه گیاه که فعالیت‌های بیولوژیکی نشان داد همچنین حاوی دی‌ترپن سیتوتوکسیک و آنتی‌اکسیدانی قوی، ۱۱٬۱۲٬۱۶-تری هیدروکسی-2-oxo-5-methyl-10-demethyl-abieta-۱[۱۰]، ۶ است. ۸٬۱۱٬۱۳-پنتن. مصارف آشپزی. در ویتنام به برگ‌های معطر آن "P." می‌گویند، و برای پختن برخی از غذاهای سرخ سرخ‌کردنی با مرغ، مارماهی یا قورباغه
غذاهای سرخ سرخ‌کردنی با مرغ، مارماهی یا قورباغه استفاده می‌شود.
یوروکوپتر (اکنون ایرباس هلیکوپترز) ای‌اس۳۶۵ دوفین ("دلفین")، که قبلاً با نام آئروسپاسیال اس‌ای ۳۶۵ دوفین ۲ نیز شناخته می‌شد، یک بالگرد دو موتوره چند منظوره با وزن متوسط است که توسط ایرباس هلیکوپترز تولید می‌شود. در ابتدا توسط شرکت فرانسوی آئروسپاسیال توسعه و تولید شد که در طول دهه ۱۹۹۰ در شرکت چند ملیتی یوروکوپتر ادغام شد. از زمان ورود به تولید در سال ۱۹۷۵، این نوع بالگرد بیش از ۴۰ سال است که در حال تولید مداوم بوده است. جانشین مورد نظر برای دوفین، ایرباس هلیکوپترز اچ۱۶۰ است که هنوز از ژانویه ۲۰۲۰ وارد
هلیکوپترز اچ۱۶۰ است که هنوز از ژانویه ۲۰۲۰ وارد سرویس عملیاتی نشده است. دوفین ۲ شباهت های زیادی با آئروسپاسیال اس‌ای ۳۶۰ دارد که یک بالگرد تک موتوره ناموفق تجاری بود. با این حال، دوفین ۲ دو موتوره با تقاضای مشتریان روبرو شد و توسط طیف گسترده ای از کاربران غیرنظامی و نظامی استفاده می شود. از زمان معرفی این بالگرد در دهه ۱۹۷۰، چندین نوع اصلی و نسخه‌های تخصصی از دوفین ۲ توسعه یافته و وارد تولید شده‌اند، از جمله نسخه نظامی یوروکوپتر پنثر، بالگرد نجات هوایی-دریایی ام‌اچ-۶۵ دلفین، هاربین زد-۹ ساخت چین و نسخه
ام‌اچ-۶۵ دلفین، هاربین زد-۹ ساخت چین و نسخه مدرنیزه شده یوروکوپتر ئی‌سی۱۵۵. همچنین ببینید. توسعه‌های مرتبط بالگردهای با عملکرد، پیکربندی و یا دوره زمانی مشابه
شدیم () ارواح یا شیاطین (دیمنها) در اساطیر تناخ و یهودی هستند. با این حال، آنها لزوماً معادل مفهوم مدرن شیاطین به عنوان موجودات شیطانی نیستند. ارواح شیطانی را عامل بیماری‌ها می‌دانستند. که آنها از نظر مفهومی با "شدیم"‌ها متفاوت هستند که نیمه خدایان شیطانی نیستند، بلکه خود خدایان بیگانه هستند. "شدیم" فقط بد هستند به این معنا که "خدا نیستند". آنها فقط دو بار (همیشه جمع) در "تناخ ظاهر می‌شوند، در مزامیر ۱۰۶:۳۷ و تثنیه ۳۲:۱۷. هر دو بار به قربانی کردن کودکان یا حیوانات می‌پردازد. اگرچه این کلمه به‌طور سنتی از
حیوانات می‌پردازد. اگرچه این کلمه به‌طور سنتی از ریشه شده است ( "shûd") که معنای «عمل با خشونت» یا «تلف کردن» را می‌رساند، احتمالاً واژه‌ای قرضی از زبان اکدی بوده است که در آن کلمه shedu" به روحی اشاره دارد که می‌تواند محافظ یا بدخواه باشد. با ترجمه متون عبری به یونانی، تحت تأثیر ثنویت زرتشتی، "شدیم با منفی گرایی ضمنی به دایمونیا" "ترجمه" شد. در غیر این صورت، بعدها در فرهنگ یهودی-اسلامی، "شدیم" به کلمه عبری "جن" با نگرش اخلاقی دوسوگرا تبدیل شد. اصل و نسب. طبق یکی از افسانه‌ها، "شدیم"‌ها از نسل مارها یا
طبق یکی از افسانه‌ها، "شدیم"‌ها از نسل مارها یا شیاطین به شکل مار هستند که به مار در عدن اشاره می‌کند که در پیدایش آمده است. طبق یک دیدگاه رایج، آنها فرزندان لیلیت از پیوند او با آدم یا مردان دیگر هستند. افسانه دیگری می‌گوید که خداوند ساختن آنها را آغاز کرده بود و قصد داشت آنها انسان باشند، اما خلقت آنها را کامل نکرد زیرا در روز سبت استراحت می‌کرد. حتی بعد از سبت، او آنها را ترک کرد که چگونه باید نشان دهند که وقتی سبت می‌آید، همه کارها باید کامل تلقی شوند. زوهر آنها را فرزندان شیاطین عزازیل و نعمه توصیف