payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در اروپا و آمریکای شمالی شد- رنج می‌برد، بر آن داشت تا کل پروژه را با دریافت قرض تأمین مالی کند. برای حفظ این پروژه، در سال ۱۸۸۰، هیلی انجمن فارغ التحصیلان جورج تاون را که چهار سال قبل از بین رفته بود، دوباره تأسیس کرد. او همچنین از "ویلیام ویلسون کورکوران"، قدیمی‌ترین فارغ‌التحصیل زنده دانشگاه، خواست تا رئیس انجمن شود و کمک مالی جمع‌آوری کند. علیرغم ایجاد انجمن فارغ التحصیلان و کمک مالی کورکوران، پس از چندین سال، تنها بخش کوچکی از ۱۰۰٬۰۰۰ دلار جمع‌آوری شد؛ بنابراین، از سال ۱۸۷۸ تا ۱۸۸۰، هیلی دانشگاه را
بنابراین، از سال ۱۸۷۸ تا ۱۸۸۰، هیلی دانشگاه را ترک کرد تا برای جمع‌آوری سرمایه به سراسر کشور سفر کند. در سال ۱۸۷۸، او به همراه رئیس کالج صلیب مقدس، جوزف بی اوهاگان، از طریق کانال پاناما به سانفرانسیسکو، کالیفرنیا رفت. اگرچه این سفر برای جمع‌آوری کمک‌های مالی نیز بود، اما هدف اصلی این سفر بهبود سلامت رو به زوال هیلی بود. سال بعد، او از طریق زمینی و با عبور از غرب میانه به نیویورک و جنوب ساحل شرقی آمریکا، به واشینگتن بازگشت. هیلی با وجود تلاش‌های گسترده‌اش، تنها توانست ۶۰۰۰۰ دلار جمع‌آوری کند. در همین حال،
تنها توانست ۶۰۰۰۰ دلار جمع‌آوری کند. در همین حال، با پیشرفت ساخت و ساز در ساختمان، هزینه‌ها نیز افزایش یافت. در نوامبر ۱۸۷۹، نمای بیرونی ساختمان با هزینه‌ای بیش از ۱۵۰٬۰۰۰ دلار تکمیل شد. پس از توقف در ساخت و ساز، کار بر روی فضای داخلی در سال ۱۸۸۰ آغاز شد که نیاز به اخذ وام‌های اضافی و بزرگ داشت. این ساختمان در سال ۱۸۸۱ به‌طور منظم مورد استفاده قرار گرفت و تا سال بعد، تقریباً ۴۴۰٬۰۰۰ دلار برای این پروژه هزینه شده بود (معادل ۱۱۷٫۰۰۰ دلار در سال ۲۰۱۹). در نتیجه دانشگاه با وضعیت بد مالی مواجه شد. به این ترتیب
دانشگاه با وضعیت بد مالی مواجه شد. به این ترتیب کارکنان دانشگاه از جمله تمام اعضای هیئت علمی آن، املاکی که در واشینگتن، دی.سی.، ویرجینیا و پنسیلوانیا داشتند را برای اجاره با فروش گذاشتند. سالهای بعد. هیلی در تمام دوران ریاست‌جمهوری خود وضعیت سلامتی ضعیفی داشت و احتمالاً از صرع درمان‌نشده رنج می‌برد. در سال ۱۸۸۱، او برای بهبود سلامتی خود با برادرش جیمز، به ایالت مین رفت. پس از بازگشت به جورج تاون در فوریه ۱۸۸۲، وضعیت او به سرعت بدتر شد و در ۱۶ فوریه از ریاست استعفا داد و جیمز ای دونان جانشین او شد. پس از
استعفا داد و جیمز ای دونان جانشین او شد. پس از ترک جورج تاون، هیلی به پورتلند، مین بازگشت تا با برادرش زندگی کند. این دو به‌طور گسترده در سراسر اروپا سفر کردند و از مؤسسات اصلی کاتولیک در فرانسه، اسپانیا، ایتالیا و بلژیک بازدید کردند. او به نمایندگی از یسوعیان شمال شرقی ایالات متحده به عنوان نماینده بیست و چهارمین جماعت عمومی یسوعیان، که در "پناهگاه لویولا" در آزپیتیا، اسپانیا و در ۲۴ سپتامبر ۱۸۹۲ تشکیل شد، انتخاب شد. علی‌رغم سفرهای او، سلامت هیلی هرگز بهبود نیافت. . پس از مدتی به پراویدنس، رود آیلند رفت و
نیافت. . پس از مدتی به پراویدنس، رود آیلند رفت و در آنجا کارهای معنوی محدودی انجام داد. سپس به نیویورک بازگشت و در آنجا به "کلیسای سنت ایگناتیوس لویولا" وارد شد. چندین سال بعد، او به دانشگاه جورج تاون بازگشت تا آخرین سال‌های زندگی خود را سپری کند. هیلی در ۱۰ ژانویه ۱۹۱۰ در جورج تاون درگذشت. تشییع جنازه او در "کلیسای دالگرن" برگزار شد و جسد او در قبرستان جامعهٔ یسوعیان در محوطه دانشگاه به خاک سپرده شد. تا زمان مرگش، هیلی به دلیل ریاست بر دوره ای از رشد بی‌سابقه در تاریخ دانشگاه، اغلب به عنوان «بنیانگذار
در تاریخ دانشگاه، اغلب به عنوان «بنیانگذار دوم» جورج تاون شناخته می‌شد. در سال ۱۹۶۹، انجمن فارغ التحصیلان دانشگاه جورج تاون، جایزه پاتریک هیلی را ایجاد کرد که هر ساله به فردی اهدا می‌شود که فارغ‌التحصیل دانشگاه نیست اما به آن کمک کرده و از آرمان‌ها و سنت‌های آن حمایت کرده‌است.
جورج وترال (؛ ۱۷۸۸ – ۸ آوریل ۱۸۶۸) ژنرال نیروی زمینی بریتانیا بود. جورج آگوستوس وِدِرآل، پسر ژنرال سر فردریک وِدِرآل، در بخش ارشد کالج نظامی سلطنتی تحصیل کرد و در سال ۱۸۰۳ وارد ارتش شد. او در سال ۱۸۰۷ به عنوان سرتیپ در دماغه امید نیک خدمت کرد، در فتح جاوه به عنوان دستیار پدرش شرکت داشت، از سال ۱۸۲۲ تا ۱۸۲۵ منشی نظامی فرمانده کل مدرس بود و در سال ۱۸۲۶ به عنوان معاون قاضی-وکیل-کل در هند منصوب شد. ژنرال وِدِرآل بیشتر به خاطر خدماتش در طول شورش کانادا در سال‌های ۱۸۳۷/۳۸ مشهور است که در طی آن فرمانده گردان دوم
۱۸۳۷/۳۸ مشهور است که در طی آن فرمانده گردان دوم سلطنتی در نبرد سنت چارلز بود، نبردی که بخشی از شورش کانادای سفلی بود که در ۲۵ نوامبر ۱۸۳۷ بین بریتانیای کبیر و شورشیان میهن‌پرست کانادای سفلی درگرفت. پس از پیروزی، او و سربازانش ستون آزادی، ستونی که توسط میهن‌پرستان برای مجلس شش شهرستان در سنت چارلز برپا شده بود، را از زیر خاک بیرون آوردند و آن را به عنوان غنیمت جنگی به همراه تعدادی از زندانیان به مونترال بازگرداندند. وِدِرال به پاس خدماتش، به عنوان عضو افتخاری نشان حمام منصوب شد. او از سال ۱۸۴۳ تا ۱۸۵۰ معاون
نشان حمام منصوب شد. او از سال ۱۸۴۳ تا ۱۸۵۰ معاون آجودان کل در کانادا بود. در سال ۱۸۵۴ به عنوان آجودان کل نیروها منصوب شد و این سمت را تا سال ۱۸۶۰ که فرماندهی ناحیه شمالی انگلستان را به دست گرفت، حفظ کرد. در پایان خدمتش در سال ۱۸۶۵، به عنوان فرماندار کالج نظامی سلطنتی، سندهرست، منصوب شد. او در سال ۱۸۵۴ سرهنگ هنگ ۸۴ شد، در سال ۱۸۵۶ به مقام شوالیه رسید، در سال ۱۸۵۷ به درجه ستوان ژنرالی رسید و در سال ۱۸۶۵ به نشان صلیب بزرگ شوالیه از نشان حمام مفتخر شد. در سال ۱۸۶۰، او مسئول کل رژه داوطلبان سلطنتی در پارک
سال ۱۸۶۰، او مسئول کل رژه داوطلبان سلطنتی در پارک هولیرود در ادینبورگ برای ملکه ویکتوریا بود. ۲۱۰۰۰ مرد در حال رژه در مقابل جایگاه بزرگی که ۳۰۰۰ تماشاگر به علاوه بیش از ۲۰۰۰۰۰ تماشاگر در دامنه شمالی صندلی آرتور را در خود جای داده بود، ایستادند.
هری ادوارد د روبیلارد وترال (؛ ۲۲ فوریه ۱۸۸۹ – ۱۸ نوامبر ۱۹۷۹) سپهبد نیروی زمینی بریتانیا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده‌است. وِدِرال در سال ۱۹۰۹ به هنگ گلاسترشر پیوست. او در جنگ جهانی اول در فرانسه و بلژیک خدمت کرد و در سال ۱۹۱۷ به عنوان افسر فرمانده گردان دوم/چهارم پیاده نظام سبک آکسفوردشایر و باکینگهامشر منصوب شد. در مارس ۱۹۱۸ بر اثر اصابت ترکش به گردنش به شدت مجروح شد. پس از جنگ، او به عنوان سرهنگ دوم در سپاه مسلسل و سپس در سال ۱۹۳۰ به عنوان افسر ستاد کل برای آموزش سلاح در فرماندهی اسکاتلند
افسر ستاد کل برای آموزش سلاح در فرماندهی اسکاتلند منصوب شد. سپس در فلسطین خدمت کرد و در سال ۱۹۳۶ به عنوان افسر فرمانده گردان اول، هنگ یورک و لنکستر و سپس در سال ۱۹۳۸ به عنوان فرمانده تیپ نوزدهم منصوب شد. او در جنگ جهانی دوم به عنوان افسر کل فرمانده لشکر یازدهم آفریقا در حبشه در سال ۱۹۴۱ خدمت کرد: او بخشی از "جبهه جنوبی" برای این لشکر بود و فرماندهی لشکر را در طول پیشروی از کنیا، از طریق سومالی ایتالیا و به اتیوپی بر عهده داشت. در اواخر سال ۱۹۴۱، با پایان یافتن تقریباً کامل لشکر، لشکر یازدهم آفریقا منحل شد
تقریباً کامل لشکر، لشکر یازدهم آفریقا منحل شد و او به عنوان افسر کل فرمانده نیروی شرق آفریقا منصوب شد. سپس در سال ۱۹۴۳ به عنوان فرمانده کل سیلان منصوب شد. پس از جنگ، او در زمانی که مبارزه استقلال سریلانکا در جریان بود، فرمانده کل سیلان شد. او در سال ۱۹۴۶ بازنشسته شد.
مایکل آلستون-رابرتس-وست (; – ) یک افسر ارشد ارتش بریتانیا بود که در دهه ۱۹۶۰ به مناصب بالایی رسید. او در جنگ جهانی دوم و جنگ کره خدمت کرد، جایی که فرماندهی لشکر اول کشورهای مشترک‌المنافع را بر عهده داشت و بعداً به عنوان فرمانده ستاد فرماندهی شمالی منصوب شد. وست سربازی شوخ طبع و غیرمتعارف بود و به مهمانی و موسیقی جاز علاقه داشت.
کولویل ویمیس (; – ) ژنرال اهل بریتانیا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده است. کولویل ومیس (با تلفظ ویم) فرزند الکساندر ومیس بود. او در مدرسه بدفورد و آکادمی نظامی سلطنتی وولیچ تحصیل کرد و در دسامبر ۱۹۱۰ به عضویت مهندسان سلطنتی درآمد. مانند بسیاری از جوانان دیگر هم‌نسل خود، در جنگ جهانی اول خدمت کرد و نشان خدمات ممتاز و صلیب نظامی دریافت کرد. او در ژوئن ۱۹۱۸ به درجه سرگردی ارتقا یافت. در سال ۱۹۲۰ به سپاه سلطنتی سیگنال که به تازگی تشکیل شده بود، منتقل شد. پس از تحصیل در کالج ستاد، کمبرلی از سال ۱۹۲۳
شد. پس از تحصیل در کالج ستاد، کمبرلی از سال ۱۹۲۳ تا ۱۹۲۴، در سال ۱۹۲۶ به عنوان افسر ستاد کل در دفتر جنگ منصوب شد و سپس در سال ۱۹۲۹ به عنوان مربی در مدرسه سیگنال در کتریک منصوب شد. او در سال ۱۹۳۲ مدرسه سیگنال را ترک کرد تا به عنوان افسر ارشد در فرماندهی شمالی در یورک مشغول به کار شود. در ۱ اکتبر ۱۹۳۵، ومیس به درجه سرهنگی ارتقا یافت و به عنوان معاون آجودان کل در دفتر جنگ در لندن منصوب شد. او بین ۱۸ ژانویه ۱۹۳۸ تا ژانویه ۱۹۳۹ دانشجوی کالج دفاع امپراتوری بود. پس از اتمام دوره، به درجه سرلشکری ارتقا یافت و در ۹
از اتمام دوره، به درجه سرلشکری ارتقا یافت و در ۹ ژانویه ۱۹۳۹ به عنوان مدیر بسیج در دفتر جنگ منصوب شد. در ۱۹ فوریه ۱۹۴۰، او به سمت معاون آجودان کل نیروها در دفتر جنگ منتقل شد. در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰، نه ماه پس از شروع جنگ جهانی دوم، ومیس جایگزین ژنرال رابرت گوردون-فینلیسون به عنوان آجودان کل نیروها شد. او با پذیرش این سمت به عنوان سرلشکر موقت ارتقا یافت. اهمیت روزافزون نقش ایالات متحده در جنگ جهانی دوم منجر به ایجاد یک مأموریت نظامی توسط دولت بریتانیا در واشینگتن دی سی شد. در ۳ ژوئن ۱۹۴۱، ومیس به عنوان رئیس
دی سی شد. در ۳ ژوئن ۱۹۴۱، ومیس به عنوان رئیس مأموریت ارتش بریتانیا در واشینگتن منصوب شد. در ژانویه ۱۹۴۲، نخست‌وزیر وینستون چرچیل تصمیم گرفت ومیس را در واشینگتن با ژنرال سر جان دیل جایگزین کند، بنابراین ومیس به بریتانیا بازگشت. ومیس در ۱۶ ژوئن ۱۹۴۲ به عنوان دبیر نظامی وزیر جنگ منصوب شد. او قرار بود تا پایان جنگ در این پست کلیدی باقی بماند. او در ۱۵ اکتبر ۱۹۴۵، زمانی که جنگ تمام شده بود، به درجه ژنرالی ارتقا یافت و پس از تقریباً سی و شش سال خدمت، در ۲۳ نوامبر ۱۹۴۶ از ارتش بازنشسته شد. ومیس در ۱۱ ژوئیه ۱۹۴۰
۱۹۴۶ از ارتش بازنشسته شد. ومیس در ۱۱ ژوئیه ۱۹۴۰ به عنوان عضو افتخاری نشان حمام منصوب شد و در ۱۴ ژوئن ۱۹۴۵ به مقام فرمانده شوالیه نشان حمام ارتقا یافت. او همچنین در ۱ ژوئیه ۱۹۴۱ به عنوان فرمانده شوالیه نشان امپراتوری بریتانیا منصوب شد. به پاس قدردانی از پیوندهایش با ایالات متحده، در ۲۳ ژوئیه ۱۹۴۸، نشان لژیون شایستگی در درجه فرمانده نیز به او اعطا شد.
هربرت واتس (؛ ۱۴ فوریه ۱۸۵۸ – ۱۵ اکتبر ۱۹۳۴) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است. واتس افسر ارتش بریتانیا بود که در طول جنگ جهانی اول فرماندهی لشکر هفتم و بعدها سپاه نوزدهم را بر عهده داشت.
ردموند وات (؛ زادهٔ ) فرد نظامی اهل بریتانیا است. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام، نشان سلطنتی ویکتوریایی، و نشان امپراتوری بریتانیا شده است. ردی وات در کالج ایتون و کلیسای مسیح، آکسفورد تحصیل کرد و در سال ۱۹۷۲ به گارد ولز پیوست. او در سال ۱۹۸۲ از کالج ستاد، کمبرلی، فارغ‌التحصیل شد و همچنین دوره فرماندهی عالی و ستاد را به پایان رساند. او در ۳۰ ژوئن ۱۹۸۸ به درجه سرهنگ دومی ارتقا یافت و در سال ۱۹۹۰ به عنوان فرمانده گردان اول گارد ولز منصوب شد. در ۳۰ ژوئن ۱۹۹۳ به درجه سرتیپ ارتقا یافت و از سال ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۵ به
به درجه سرتیپ ارتقا یافت و از سال ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۵ به عنوان فرمانده تیپ سوم پیاده‌نظام خدمت کرد، در سال ۱۹۹۶ به عنوان فرمانده نشان امپراتوری بریتانیا منصوب شد و سپس در سال ۱۹۹۷ به عنوان مدیر مطالعات و معاون فرمانده (زمین) کالج فرماندهی و ستاد خدمات مشترک منصوب شد. در ۱۷ آگوست ۱۹۹۸، او به درجه سرلشکری ارتقا یافت و به عنوان افسر کل فرمانده لشکر اول زرهی (بریتانیا) شد که به عنوان لشکر چند ملیتی ستاد (جنوب غربی) به بوسنی اعزام شد. وات در سال ۲۰۰۰ به عنوان سرلشکر فرمانده لشکر خانگی و افسر کل فرمانده منطقه لندن
فرمانده لشکر خانگی و افسر کل فرمانده منطقه لندن منصوب شد و در این سمت نقش مهمی در مراسم تشییع جنازه ملکه مادر در سال ۲۰۰۲ داشت. او در سال ۲۰۰۳ فرمانده ارتش میدانی شد و در سال ۲۰۰۴ به عنوان فرمانده شوالیه نشان سلطنتی ویکتوریا مفتخر به دریافت نشان شوالیه شد. در سال ۲۰۰۵ به عنوان افسر کل فرمانده ایرلند شمالی منصوب شد: در این نقش، او از برنامه‌ریزی بلندمدت حمایت کرد و اظهار داشت که چنین درس‌هایی را می‌توان در عراق به کار برد. از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۸، او فرمانده کل قوا، فرماندهی زمینی بود. او در سال ۲۰۰۸ به عنوان
قوا، فرماندهی زمینی بود. او در سال ۲۰۰۸ به عنوان فرمانده شوالیه نشان حمام منصوب شد و اواخر همان سال از ارتش بازنشسته شد.
دیوید واتسون (؛ ۷ فوریه ۱۸۶۹ – ) فرد نظامی اهل کانادا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است. واتسون، پسر ویلیام واتسون و جین گرانت، متولد شهر کبک، روزنامه‌نگار روزنامه‌ی کبک مورنینگ کرونیکل (که بعدها فقط کبک کرونیکل نامیده شد) بود. او بعدها مدیر کل روزنامه و مدیر کل ناشر آن شد. او دوران نظامی خود را به عنوان سرباز وظیفه در هنگ هشتم تفنگداران سلطنتی آغاز کرد. او در سال ۱۹۰۳ به درجه ستوان و سپس کاپیتان، در سال ۱۹۱۰ به درجه سرگردی و در سال ۱۹۱۲ به درجه سرهنگ دومی ارتقا یافت. در سال ۱۹۱۴، او در
به درجه سرهنگ دومی ارتقا یافت. در سال ۱۹۱۴، او در نیروی اعزامی کانادا ثبت نام کرد و به زودی فرماندهی گردان دوم، سی‌ئی‌اف، به او سپرده شد. او در سال ۱۹۱۵ به درجه سرتیپ ارتقا یافت و فرماندهی تیپ پنجم، لشکر دوم کانادا را بر عهده گرفت. او در آوریل ۱۹۱۶ به درجه سرلشکری ارتقا یافت و فرماندهی لشکر چهارم کانادا را پس از تأسیس آن در سال ۱۹۱۶ بر عهده گرفت. او با کمک ادموند آیرونساید، فرماندهی‌های مختلف خود را در بیشتر نبردهای بزرگ کانادایی جنگ جهانی اول، از جمله نبرد دوم ایپر، نبرد سوم، نبرد ویمی ریج، نبرد پاسچندال،
دوم ایپر، نبرد سوم، نبرد ویمی ریج، نبرد پاسچندال، نبرد آمیان، نبرد دوم آراس و نبرد کامبره، بر عهده داشت. در اواخر سال ۱۹۱۷، او و ویکتور اودلوم، فرمانده خود، آرتور کوری، را از اتهام اختلاس که به پایان دوران حرفه‌ای‌اش منجر شد، نجات دادند. آنها به کوری پول کافی «قرض» دادند تا بتواند مبلغ بسیار زیادی را که قبل از جنگ از صندوق‌های هنگ دزدیده بود، بازپرداخت کند. پس از جنگ، او کار خود را در روزنامه کبک کرونیکل از سر گرفت و مالک اصلی آن شد. او همچنین رئیس کمیسیون بندر کبک بود. او در سال ۱۹۲۲ درگذشت.
داریل واتسون (؛ ۱۷ اکتبر ۱۸۸۸ – ۱ ژوئیه ۱۹۶۷) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده است. داریل واتسون، متولد ۱۷ اکتبر ۱۸۸۸، در مدرسه مرسرز تحصیل کرد و با شروع جنگ جهانی اول در اوت ۱۹۱۴، به ارتش بریتانیا پیوست و به گردان دهم، تفنگداران سلطنتی، پیوست. او سال بعد به پیاده‌نظام سبک هایلند اعزام شد و در گردان دوازدهم این هنگ خدمت کرد و در سال ۱۹۱۷، همان سال ازدواجش، نشان صلیب نظامی دریافت کرد. پس از تحصیل در کالج ستاد، کمبرلی از سال ۱۹۲۴ تا ۱۹۲۵، واتسون در سال ۱۹۲۸ به پیاده‌نظام سبک
تا ۱۹۲۵، واتسون در سال ۱۹۲۸ به پیاده‌نظام سبک دوک کورنوال منتقل شد و در سال ۱۹۳۴ به عنوان فرمانده گردان اول، پیاده‌نظام سبک دوک کورنوال، منصوب شد. در سال ۱۹۳۷ به عنوان فرمانده مدرسه افسران ارشد، بلگاوم، در هند منصوب شد. واتسون در جنگ جهانی دوم خدمت کرد، ابتدا به عنوان سرتیپ در ستاد کل فرماندهی شرقی و سپس به ستاد کل سپاه سوم منتقل شد. او در سال ۱۹۴۰ به عنوان افسر کل فرمانده لشکر دوم پیاده‌نظام در هند و در سال ۱۹۴۱ به عنوان مدیر وظایف ستاد در دفتر جنگ منصوب شد. در سال ۱۹۴۲ به عنوان معاون رئیس ستاد کل
منصوب شد. در سال ۱۹۴۲ به عنوان معاون رئیس ستاد کل امپراتوری و سپس معاون آجودان کل منصوب شد. در سال ۱۹۴۴ به عنوان افسر کل فرمانده کل فرماندهی غربی منصوب شد. واتسون که در ۱۷ اوت ۱۹۴۶ به درجه ژنرالی ارتقا یافت، در سال ۱۹۴۶ به عنوان سرتیپ کل نیروها منصوب شد و در سال ۱۹۴۷ بازنشسته شد. در دوران بازنشستگی، واتسون عضو هیئت مدیره کمیسیون حمل و نقل بریتانیا شد.
چارلز جان واترز (به ؛ – ۲۹ ژانویهٔ ۲۰۲۵) نظامی اهل بریتانیا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا نیز شده‌بود. واترز در ۲ سپتامبر ۱۹۳۵ در رانگون، برمه بریتانیا متولد شد. واترز که در مدرسه اوندل تحصیل کرده بود، در فوریه ۱۹۵۶ به هنگ گلاسترشر پیوست. او در سال ۱۹۷۵ به عنوان افسر فرمانده گردان اول هنگ گلاسترشر منصوب شد. او در سال ۱۹۷۹ به عنوان فرمانده تیپ سوم پیاده نظام، در طول جنگ فالکلند در سال ۱۹۸۲ به عنوان معاون فرمانده نیروهای زمینی در فالکلند و در سال ۱۹۸۳ به عنوان افسر کل فرمانده
در فالکلند و در سال ۱۹۸۳ به عنوان افسر کل فرمانده لشکر چهارم زرهی منصوب شد. او در سال ۱۹۸۶ فرمانده کالج ستاد، کمبرلی، در سال ۱۹۸۸ افسر کل فرمانده ایرلند شمالی و در سال ۱۹۹۰ فرمانده کل نیروهای زمینی بریتانیا شد. سرانجام او از سال ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۴ که بازنشسته شد، معاون فرمانده عالی متفقین اروپا شد. واترز در ۲۹ ژانویهٔ ۲۰۲۵، در سن ۸۹ سالگی درگذشت.
سیدنی ریگبی واسون (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده‌است. او یک افسر ارشد ارتش بریتانیا در جنگ جهانی دوم بود. فرماندهی او شامل یک سپاه در طول نبرد فرانسه و دفاع ضد هوایی جنوب انگلستان و ولز در طول بلیتس بود.
مایکل والش (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است. او افسر ارتش بریتانیا بود. او از سال ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۸ رئیس انجمن پیشاهنگان بود.
ایوو ویسی (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است. او افسر ارتش بریتانیا بود که از سال ۱۹۳۷ تا ۱۹۳۹ به عنوان رئیس ستاد کل در هند خدمت کرد.
فرناند گویوارتس (; – ) بازیکن فوتبال اهل بلژیک که در پست مهاجم بازی می‌کرد. او اولین بازی خود را برای تیم اصلی کلوب بروژ در سن ۱۶ سالگی انجام داد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بلژیک بازی کرده‌است.
والتر ونینگ (؛ ۱۸۸۲ – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده‌است. او افسر و مدیر ارتش بریتانیا بود که در هر دو جنگ جهانی خدمت کرد. او که به خاطر شایستگی‌اش به عنوان یک مدیر شناخته می‌شد، از سال ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۲ به عنوان سرگروهبان کل نیروها و از سال ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۵ به عنوان مدیر کل مأموریت تدارکات بریتانیا در واشنگتن دی سی خدمت کرد.
جان وان (؛ ۳۱ ژوئیه ۱۸۷۱ – ۲۱ ژانویه ۱۹۵۶) فرد نظامی اهل ولز بود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است. او افسر سواره‌نظام در هفتمین هنگ سواره‌نظام (تحت فرمان ملکه) و دهمین هنگ سواره‌نظام سلطنتی (تحت فرمان شاهزاده ولز) ارتش بریتانیا بود. او در چندین درگیری در قاره آفریقا جنگید. در طول جنگ جهانی اول، او فرماندهی تیپ سوم سواره‌نظام و سپس لشکر سوم سواره‌نظام را بر عهده داشت که برای آن نشان حمام و نشان خدمات ممتاز را دریافت کرد، که اولین نشان آن را در آفریقای جنوبی دریافت کرده بود. پس از جنگ، او رئیس ولزی
جنوبی دریافت کرده بود. پس از جنگ، او رئیس ولزی لژیون بریتانیا، معاون ستوان مریونت‌شایر و قاضی صلح شد. در طول جنگ جهانی دوم، او به عنوان فرمانده منطقه‌ای در گارد داخلی به ارتش بازگشت.
کازیمیر ون استراوبنزی (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان امپراتوری بریتانیا و نشان حمام شده‌است. او یک افسر متولد کانادا در ارتش بریتانیا بود که به عنوان افسر کل فرمانده فرماندهی سنگاپور و مالایا خدمت کرد. در سال ۱۹۰۰، او برای کانادا کریکت بازی کرد.
چارلز والنسی (; – ) عتیقه‌شناس و افسر اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی افسر و نقشه بردار ارتش بریتانیا بود که به ایرلند اعزام شد. او در آنجا ماند و به مرجعی در زمینه آثار باستانی ایرلند تبدیل شد. برخی از نظریه‌های او امروزه رد می‌شوند، اما به عنوان مثال، نقاشی‌های او در مقایسه با آثار باستانی موجود، بسیار دقیق بودند. نقاشی‌های دیگر، مانند نمودار او از تالار ضیافت در تارا و تاج گمشده پادشاه اعظم ایرلند، قابل تأیید نیستند، زیرا نسخه‌های خطی و مطالبی که او استفاده کرده دیگر وجود ندارند.
دیوید تیاک (; – ) یک افسر ارشد ارتش بریتانیا بود. آخرین سمت او افسر کل فرمانده ناحیه سنگاپور بود. او پیش از ادغام گردان اول پیاده نظام سبک دوک کورنوال با پیاده نظام سبک سامرست و کورنوال، آخرین افسر فرمانده آن گردان بود.
هری توزو (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده‌است. او افسر ارتش بریتانیا بود که در اوایل دوران آشوب‌ها، معاون فرمانده عالی متفقین در اروپا و افسر کل فرمانده ارتش بریتانیا در ایرلند شمالی بود.
هنری دویلی تورنس (؛ ۲۴ فوریه ۱۸۳۳ – ۱ دسامبر ۱۸۸۹) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است. تورنس در سال ۱۸۴۹ به عنوان ستوان دوم در تفنگداران سلطنتی ولز منصوب شد. ترقی او درجات نظامی بسیار سریع بود و در سال ۱۸۶۴ به درجه سرهنگی رسید. او در جنگ کریمه در نبردهای بزرگ خدمت کرد و به خاطر آن نشان لژیون دونور را دریافت کرد و پس از آن در هند در طول شورش هند در سال ۱۸۵۷ خدمت کرد. در سال ۱۸۶۲، او کتابی با عنوان «سفرهایی در لاداک، تاتاری و کشمیر» منتشر کرد که در
در لاداک، تاتاری و کشمیر» منتشر کرد که در مورد تعطیلات تابستانی سال قبلش بود. او در سال ۱۸۶۹ به سرلشکر و سرانجام در سال ۱۸۸۴ به عنوان افسر کل فرمانده ناحیه کورک در ایرلند به درجه ستوان کل ارتقا یافت. او در سال ۱۸۸۶ فرماندار کیپ کلونی و در سال ۱۸۸۸ فرماندار مالت شد. او یک گلف‌باز مشتاق بود و هم باشگاه گلف رویال کیپ را در سال ۱۸۸۶ و هم باشگاه گلف رویال مالت را در سال ۱۸۸۸ تأسیس کرد.
فیلیپ دنتون توسی (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون شوالیه (عنوان) شده‌است. توسی، در طول جنگ جهانی دوم، به عنوان سرهنگ دوم، افسر ارشد متفقین در اردوگاه اسرای جنگی ژاپنی در تا ما کام (معروف به تامارکان) در تایلند بود. مردان این اردوگاه، پل ۲۷۷ راه‌آهن برمه را ساختند، همانطور که بعدها در کتاب «پل رودخانه کوای» نوشته پیر بول به صورت داستانی درآمد و از آن زمان به فیلم برنده اسکار «پل رودخانه کوای» اقتباس شد که در آن الک گینس نقش افسر ارشد بریتانیایی، سرهنگ دوم نیکلسون، را بازی کرد. هم
بریتانیایی، سرهنگ دوم نیکلسون، را بازی کرد. هم کتاب و هم فیلم، زندانیان سابق را خشمگین کردند زیرا توسی، برخلاف سرهنگ دوم نیکلسون خیالی، با دشمن همکاری نکرد.
ویلیام توایتس (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است. او افسر ارتش بریتانیا بود که به عنوان فرمانده ارتش بریتانیا در راین خدمت می‌کرد.
دیوید تورن (؛ ۱۳ دسامبر ۱۹۳۳ – ۲۳ آوریل ۲۰۰۰) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان امپراتوری بریتانیا و نشان سلطنتی ویکتوریایی شده است. تورن در سال ۱۹۷۲ فرماندهی گردان اول، هنگ سلطنتی آنگلیان را بر عهده گرفت. او در سال ۱۹۷۷ در جریان عملیات بنر به فرماندهی تیپ سوم پیاده‌نظام در ایرلند شمالی منصوب شد و در این سمت در سال ۱۹۷۹ اولین افسری بود که نخست‌وزیر مارگارت تاچر را در مورد کمین وارن‌پوینت مطلع کرد. او در سال ۱۹۸۱ به سمت معاون سرگروه ارتش بریتانیا منصوب شد. در سال ۱۹۸۲، اندکی پس از
ارتش بریتانیا منصوب شد. در سال ۱۹۸۲، اندکی پس از بازپس‌گیری جزایر فالکلند توسط نیروهای مسلح بریتانیا از تهاجم آرژانتینی‌ها در جنگ فالکلند، به عنوان فرمانده نیروهای بریتانیا در این جزایر منصوب شد. در این سمت، او از ایده کاپیتان وقت، جفری کاردوزو، برای یافتن، بازیابی و دفن محترمانه هر سرباز آرژانتینی کشته شده پس از پایان جنگ حمایت کرد. تورن در سال ۱۹۸۳ به عنوان افسر کل فرمانده لشکر اول زرهی و در سال ۱۹۸۶ به عنوان مدیر پیاده‌نظام منصوب شد و در این سمت، رد اصلاحات پیشنهادی در وزارت دفاع برای انتصاب افسران را
پیشنهادی در وزارت دفاع برای انتصاب افسران را که به اعتقاد او سیستم هنگ ارتش بریتانیا را تضعیف می‌کرد، تضمین کرد. او در سال ۱۹۸۸ از ارتش بازنشسته شد. تورن در دوران بازنشستگی، مدیر کل انجمن سلطنتی مشترک المنافع شد. او در ۶۷ سالگی در ۲۳ آوریل ۲۰۰۰ بر اثر سرطان در فراملینگهام، در شهرستان سافک، درگذشت.
سندی توماس (; – ) یک افسر ارتش بریتانیا متولد نیوزیلند بود که از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۱ به عنوان افسر کل فرماندهی نیروهای زمینی خاور دور را بر عهده داشت. او پیش از این در جنگ جهانی دوم در نیروهای نظامی نیوزیلند خدمت کرده بود، جایی که مدال گرفت، زخمی شد و در سن ۲۴ سالگی جوان‌ترین فرمانده گردان نیوزیلند در جنگ شد.
جیمز نوئل تتلی (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی عضوی از یک خانواده برجسته‌ی آبجوسازی در یورکشایر و افسر ارشد ارتش بریتانیا بود که در طول جنگ جهانی دوم در لشکرکشی به ایتالیا حضور فعال داشت.
کریستوفر تیزدیل (؛ ۱ ژوئن ۱۸۳۳ – ۱ دسامبر ۱۸۹۳) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب ویکتوریا شده‌است. او اولین دریافت‌کننده صلیب ویکتوریا در آفریقای جنوبی بود، بالاترین و معتبرترین نشان شجاعت در مواجهه با دشمن که می‌تواند به نیروهای بریتانیا و کشورهای مشترک‌المنافع اعطا شود.
هربرت تیلور (; – ) نظامی و سیاست‌مدار اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی تیلور پسر کشیش ادوارد تیلور از بیفرونز، پاتریکسبورن، کنت و همسرش مارگارت پایلر، دختر توماس ترنر پایلر از ایلدِن بود که در سال ۱۷۸۰ در بروکسل درگذشت. دیپلمات سر بروک تیلور برادر کوچکتر او بود. او در سال ۱۷۹۴ به عنوان سرجوخه به گارد دوم دراگون پیوست. بعداً در همان سال به درجه ستوانی و سپس سال بعد به درجه کاپیتانی ارتقا یافت. در سال ۱۷۹۵، او به عنوان معاون وزیر و دستیار اردوگاه دوک یورک، فرمانده کل ارتش بریتانیا، خدمت کرد.
دوک یورک، فرمانده کل ارتش بریتانیا، خدمت کرد. تیلور بعداً دستیار وزیر نظامی دوک یورک شد، سمتی که تا سال ۱۷۹۸ در اختیار داشت. او بعداً سرگرد شد. در سال ۱۷۹۸، او به عنوان دستیار اردوگاه، دبیر نظامی و منشی خصوصی مارکز کورنوالیس، لرد ستوان ایرلند، منصوب شد. سال بعد، او به خدمت دوک یورک بازگشت و تا سال ۱۸۰۵ در آنجا ماند، اگرچه در سال ۱۸۰۱ به عنوان سرهنگ دوم به هنگ نهم هند غربی منتقل شد. با این حال، در سال بعد، با دوره‌ای از آرامش نسبی در بحبوحه جنگ‌های ناپلئونی، او با نصف حقوق استخدام شد. در آن سال، او به گارد
او با نصف حقوق استخدام شد. در آن سال، او به گارد کلداستریم پیوست و در سال ۱۸۱۰ به درجه سرهنگی رسید. در سال ۱۸۰۵، او منشی خصوصی شاه جورج سوم و سپس، از سال ۱۸۱۱، منشی خصوصی ملکه شارلوت، همسر ملکه، شد. او این سمت را تا سال ۱۸۱۸ حفظ کرد. تیلور فرماندهی یک تیپ را در آنتورپ از سال ۱۸۱۳ تا ۱۸۱۴ بر عهده داشت و در سال ۱۸۱۴ به یک مأموریت دیپلماتیک به برنادوت سوئد اعزام شد. او از سال ۱۸۲۰ تا ۱۸۲۳ نماینده پارلمان از ویندزور بود. از سال ۱۸۲۰ تا ۱۸۲۷، او سفیر در برلین و سپس وزیر ارتش بود و در سال ۱۸۲۳ به درجه سرهنگی
و سپس وزیر ارتش بود و در سال ۱۸۲۳ به درجه سرهنگی مادام‌العمر در هنگ ۸۵ پیاده رسید. او در سال ۱۸۲۷ دستیار اول و اصلی شاه جورج چهارم و همچنین معاون وزیر جنگ بود. از سال ۱۸۲۸ تا ۱۸۳۰ آجودان کل نیروها بود. او در سال ۱۸۳۰ منشی خصوصی شاه جدید، ویلیام چهارم، شد. با مرگ شاه در سال ۱۸۳۷ بازنشسته شد، اگرچه از سال ۱۸۳۷ تا ۱۸۳۹ دستیار اول و اصلی ملکه ویکتوریا بود. تیلور در سال ۱۸۱۳ سرلشکر و در سال ۱۸۲۵ سپهبد شد. او رئیس بیمارستان سنت کاترین، پارک ریجنت، و از سال ۱۸۲۸ نقشه‌بردار ارشد و نقشه‌بردار کل مهمات بود. او در
نقشه‌بردار ارشد و نقشه‌بردار کل مهمات بود. او در سال ۱۸۳۹ درگذشت. بنای یادبود او در کلیسای سنت کاترین اثر مجسمه‌ساز پیتر رو است.
جان سوین (؛ ۳ ژوئیه ۱۸۹۰ – ۱۶ دسامبر ۱۹۶۴) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است. وی یک افسر ارشد ارتش بریتانیا بود که در طول جنگ جهانی دوم به عنوان فرمانده ستاد فرماندهی جنوب شرقی منصوب شد.