payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کشتی توانست تعطیلات خود را به نیویورک و فیلادلفیا سفر کند. هر چند به گفته خود کارل آی. هاگن، خانواده او تا تا پیش از رسیدن پدرش به مقام ریاست به حزب کارگر نروژ تمایل داشتند اما کارل ایوار خود در نوجوانی بی آنکه فعالیت سیاسی خاصی داشته باشد، عضو سازمان جوانان حزب دست راستی هویره بود. بعد از پایان دوره دبیرستان، کارل ایوار، مدتی را در یک شرکت آسفالت سازی در ترومسو مشغول کار بود. تا آنکه در سال ۱۹۶۴ برای گذراندن اولین دوره خدمت وظیفه به رینگریک در استان بوسکرود سفر کرد و در بخش فنی آموزش دید. در حین خدمت
سفر کرد و در بخش فنی آموزش دید. در حین خدمت سربازی وی مدتی نماینده انجمن معتمد سربازان وظیفه در بخش خود بود. وظیفه این انجمن ایجاد ارتباط سازنده بین کادر وظیفه و حرفه ای ارتش بود و از این نظر کارل آی. هاگن، دوران خوب و آسوده‌ای را حین خدمت تجربه کرده‌است.
الکساندرو بارلادیانو (Alexandru Bârlădeanu) (یا برلادیانو؛ زادهٔ ۲۵ ژانویه ۱۹۱۱ – درگذشت ۱۳ نوامبر ۱۹۹۷)، اقتصاددان مارکسی و دولتمرد اهل رومانی بود، او که در جریان رژیم کمونیستی یک فرد برجسته محسوب می‌شد، در ۱۹۶۸ میلادی به حاشیه کشانده شد. او در اواخر زندگی خود و پس از فروپاشی رژیم کمونیستی، به عنوان رئیس سنای رومانی خدمت کرد. زندگی‌نامه. خاستگاه و اوایل حرفه. او که در یک خانواده معلمان مدرسه در شهر کومرات ولایت بیسارابیا در امپراطوری روسیه زاده شد، مدرسه ابتدایی را در ۱۹۲۱ میلادی در کاوسنی به اتمام رساند،
را در ۱۹۲۱ میلادی در کاوسنی به اتمام رساند، از ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۶ میلادی در تگهینا آموزش دیده و دوره دبیرستان را از ۱۹۲۶ تا ۱۹۲۸ میلادی در یاش تکمیل کرد. او نخستین شغل خود را در ۱۹۲۸ میلادی به عنوان کارمند گروه بازرسان مدرسه تگهینا به‌دست‌آورد. برای هشت سال بعدی، او به عنوان معلم خصوصی و استاد جایگزین در مدرسه خصوصی و مدرسه استاد-شاگردی در یاش کار می‌کرد. از ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۱ میلادی، او به‌طور مقطعی به دانشگاه پلی‌تکنیک بخارست می‌رفت، اما نتوانست فارغ‌التحصیل شود. از ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۷ میلادی، او در رشته اقتصاد سیاسی در
۱۹۳۳ تا ۱۹۳۷ میلادی، او در رشته اقتصاد سیاسی در دانشکده حقوق دانشگاه یاش آموزش دید، مدرک دکترای خود را در ۱۹۴۰ میلادی کسب نموده و قبل از آن برای سه سال به عنوان دستیار استاد دانشگاه تحت نظر جورجی زین کار می‌کرد. معمولاً تصور می‌شود که وی در ۱۹۴۳ میلادی به حزب کمونیست رومانی (PCR) که ممنوع بود پیوسته‌است، اما منابع این تاریخ را ۱۹۳۵ میلادی می‌گویند. در هر حالت، محیط دانشجویی در یاش او را در ۱۹۳۳ میلادی به حلقه کمونیستی کشانده بود. در میان سال‌های ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۶ میلادی او ریاست سازمان دانشجویان تحت نام «مراکز
میلادی او ریاست سازمان دانشجویان تحت نام «مراکز متحد» که متأثر از نظریات کمونیستی بود را بر عهده داشت، در روزنامه چپ‌گرای مانفیست کار کرد و یکی از اعضای فعال لیگ ضد-فاشیستی، کمیته ضد-فاشیستی لگهینا و Amicii URSS بود. در ۱۹۳۶ میلادی، او همچنین عضو رهبری شعبه یاشِ جبهه دموکراتیک دانشجویان بود. در ماه ژوئن ۱۹۴۰ میلادی، هنگامی‌که شوروی بیساریبا را اشغال نمود، او در آنجا در تعطیلات به‌سر می‌برد؛ وی تصمیم گرفت تا در آنجا بماند و شهروند جماهیر شوروی شود. در سپتامبر ۱۹۴۰، او در مؤسسه پژوهش علمی در کیشیناو شروع به
۱۹۴۰، او در مؤسسه پژوهش علمی در کیشیناو شروع به کار کرد، اما پس از این‌که در ژوئن ۱۹۴۱ رومانی دوباره این ولایت را تصرف نمود، او مجبور شد از آنجا فرار نماید. او در منطقه قراغندی ساکن شد، تقریباً دو سال به عنوان معلم، مدیر مدرسه، معدن‌کار و فعال حزب در کلخوز باقی ماند تا این‌که در ۱۹۴۳ میلادی برای ادامه تحصیلات به مسکو فرستاده شد. او که در جریان جنگ جهانی دوم به عنوان یک عضو حلقه کمونیستی فراری رومانیایی در اتحاد جماهیر شوروی به‌سر می‌برد، از ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۵ میلادی در بخش زبان-رومانیایی رادیو مسکو؛ از ۱۹۴۳ تا
در بخش زبان-رومانیایی رادیو مسکو؛ از ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۶ میلادی برای تاس (TASS) و گرایول لیبر (Graiul liber) که روزنامه زندانیان رومانیایی در اتحاد شوروی بود؛ و از ۱۹۴۴ تا ۱۹۴۶ میلادی به عنوان معلم در بخش رومانی مدرسه ضد فاشیستی زندانیان کار نموده و در ۱۹۴۵ میلادی ریاست آن را بر عهده داشت. به عنوان عضو حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی، او ریاست مدرسه ضد فاشیستی را به عنوان یک کارمند حزب و به هدف ارشاد زندانیان رومانیایی متقبل شد. او با دریافت بورسیه تحصیلی از مؤسسه کیشیناو، از ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۶ میلادی در رشته اقتصاد
کیشیناو، از ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۶ میلادی در رشته اقتصاد سیاسی در دانشگاه اقتصاد پلخانف روسیه آموزش دید. او در جریان سال آخر آموزش خود، در این دانشگاه به تدریس نیز می‌پرداخت، اما به دلیل ترک کشور نتوانست فارغ‌التحصیل شود. او در ژوئن ۱۹۴۶ میلادی بنا بر درخواست حزب کمونیست رومانی (PCR) به رومانی آورده شده و به‌طور رسمی با توصیه لیونتی رواتو و میهایل رولر به این حزب پیوست. از ژوئن تا نوامبر ۱۹۴۶، او به عنوان استاد و نایب‌رئیس بخش اقتصادی کمیته مرکزی کار کرد و به علت سمتی که از آن آغاز کرده بود و پس‌زمینه تحصیلی‌اش،
سمتی که از آن آغاز کرده بود و پس‌زمینه تحصیلی‌اش، سال‌های شکوفایی او آغاز شد. سال‌های قدرت. بازگشت او به رومانی همزمان بود با آغاز تصدی او در سمت‌های تأثیرگذار در وزارت‌خانه‌های اقتصادی. در ۱۹۴۶ میلادی، او به عنوان متخصص اقتصادی در کمیته دولتی انتخاب گردیده و در مذاکرات معاهدات صلح پاریس شرکت نمود. او در دسامبر ۱۹۴۶ منشی کل وزارت اقتصاد ملی شد تا اوت سال بعدی در این سمت خدمت کرده و سپس در همان سمت به وزارت تجارت و صنعت منتقل گردید و تا مارس ۱۹۴۸ در این سمت باقی ماند. از این‌رو، او بخشی از گروهی بود که
سمت باقی ماند. از این‌رو، او بخشی از گروهی بود که ریفورم پولی ۱۹۴۷ را اجراء نمود. پس از روی‌کار آمدن رژیم کمونیستی، او همراه با جورجی گاستون مارین، یکی از سازندگان اقتصاد برنامه‌ریزی‌شده بود که بر اقتصاد کشور اجراء گردید، او در جریان سال ۱۹۴۸ به‌طور موفقیت‌آمیز به عنوان معین وزارت صنعت و تجارت خدمت می‌کرد. سمت‌های بلندی که او در بخش تجارت خارجی و برنامه‌ریزی کار کرد، شامل موارد زیر است: وزیر تجارت خارجی (۱۹۴۸ – ۱۹۵۴ میلادی)، نایب‌رئیس (۱۹۵۴ میلادی) و رئیس (۱۹۵۵ – ۱۹۵۶ میلادی) کمیته دولتی برنامه‌ریزی، معاون
– ۱۹۵۶ میلادی) کمیته دولتی برنامه‌ریزی، معاون نخست‌وزیر در امور مسائل اقتصادی (۱۹۵۵ – ۱۹۶۵ و ۱۹۶۷ – ۱۹۶۹ میلادی) و معاون اول نخست-وزیر (۱۹۶۵ – ۱۹۶۷ میلادی). به عنوان نماینده رومانی در کمکان (شورای تعاون اقتصادی جماهیر شوروی) در میان سال‌های ۱۹۵۵ – ۱۹۶۶ میلادی، او برنامه‌های شوروی برای ایجاد یک منطقه اقتصادی فراملی را خنثی نمود که منتج به دشمنی نیکیتا خروشچف با او شد. در جریان همین دوره، او همچنین نمایندهٔ رومانی در کمیسیون اقتصادی ملل متحد برای اروپا (UNECE)، بود. همزمان، او شروع به بازکردن اقتصاد به سوی
بود. همزمان، او شروع به بازکردن اقتصاد به سوی غرب نموده و در ۱۹۵۹ میلادی تفاهم‌نامه‌های اقتصادی و تجاری با فرانسه، انگلستان، سوئیس، هلند و بلژیک امضاء نموده و بعدتر روابط تجاری را با آلمان غرب و ایتالیات بهبود بخشید. در ۱۹۶۴ میلادی، او در راستای به ثمر نشاندن یک اعلامیه سیاست خارجی بی‌طرفانهِ فعال در درون بلوک کمونیستی کمک کرد که طبق آن رومانی دیگر مطیع اتحاد جماهیر شوروی نبود، اما در همان حال به دورنمای نظامی چین تحت رهبری مائو زِدنونگ نیز تمکین نمی‌کرد. او علی‌رغم این‌که آثار علمی مهمی ننوشته بود، اما در
علی‌رغم این‌که آثار علمی مهمی ننوشته بود، اما در ۱۹۵۵ میلادی در کنار سایر اعضای بلند رتبه حزب ایون گئورگی مارر و لوتار راداسیانو، به عنوان عضو آکادمی رومانی انتخاب گردیده و از ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۴ میلادی به عنوان معاون آن خدمت کرد. وی همچنین عضو افتخاری آکادمی علوم مولداوی بود. با آغاز سال ۱۹۴۹ میلادی، او برای چندین سال در آکادمی مطالعات اقتصادی بخارست تدریس نموده و بعدتر ریاست دانشکده اقتصاد سیاسی آن را بر عهده گرفت. او برای نخستین بار در انتخابات ۱۹۴۶ میلادی برنده شده و وارد مجلس نمایندگان رومانی شد؛ بعداً او از
شده و وارد مجلس نمایندگان رومانی شد؛ بعداً او از ۱۹۴۸ تا ۱۹۷۵ میلادی در مجلس نمایندگان دوره کمونیستی رومانی به عنوان نماینده حضور داشته و به ترتیب از حوزه‌های پراهووا، یاش و کنستانتسا نمایندگی کرد. بارلادیانو برای حدود پانزده سال در سطح رهبری حزب بود، از ۱۹۵۵ تا ۱۹۶۹ میلادی عضو کمیته مرکزی و یکی از آرمان‌گراهای حزب بود. او که از ۱۹۶۲ – ۱۹۶۵ میلادی عضو متناوب کمیته اجرائی حزب کمونیست (پولیت بورو) بود، برای مدت کوتاهی (مارس-ژوئیه ۱۹۶۵) عضو کامل این کمیته شده و متعاقباً در کنگره نهم حزب در ژوئیه ۱۹۶۵ تحت
شده و متعاقباً در کنگره نهم حزب در ژوئیه ۱۹۶۵ تحت رهبری جانشین جدید گورگی گئورگیو-دژ، نیکلای چائوشسکو، به کمیته سیاسی اجرائی (CPEx) و کمیته اجرائی دائمی ملحق شد. او از ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۲ میلادی رئیس فدراسیون فوتبال رومانی بود. در این زمان، او تیم ملی فوتبال رومانی را از رقابت در مرحله مقدماتی جام جهانی فوتبال ۱۹۶۲ خارج کرد، به این دلیل که تیم در هر صورت برنده نخواهد شد و از این‌رو نیازی نیست تا در پروپاگندای کاپیتالیستی شرکت کند. تحریم و بازگشت به حیات سیاسی. بارلادیانو از ۱۹۶۷ میلادی به بعد به‌عنوان رئیس شورای
از ۱۹۶۷ میلادی به بعد به‌عنوان رئیس شورای ملی پژوهش علمی خدمت می‌کرد، در این زمان او با النا چائوشسکو وارد منازعه شده و در دسامبر ۱۹۶۸ از تمامی سمت‌های سیاسی خود استعفا داد، هرچند او تا اوت سال آینده به عنوان عضو کمیته مرکزی و کمیته سیاسی اجرائی (CPEx) باقی ماند. این بازنشستگی اجباری شاهد انتصاب‌های مقامات بلند اما ملال‌آور حزب کمونیستی بود تا به‌جای وی از پژوهش علمی و فن‌آورانه سرپرستی نمایند، کاری که صعود النا بر فراز قدرت سیاسی را مستحکم‌تر نمود. با به حاشیه راندن متخصصان اقتصادی مثل او، همسر دیکتاتور
حاشیه راندن متخصصان اقتصادی مثل او، همسر دیکتاتور تا اواخر دهه ۱۹۷۰ میلادی از هر مقام نظامی یا غیرنظامی در کشور قدرت بیشتری داشت؛ بارلادیانو در مورد او نوشت که «کینه‌جویی پر از انزجار، ابلهی، بدخلقی، بی‌حسی و وقاحت» از جمله خصیصه‌های منفی «بسیار آشکار» وی بود. در سال‌های پسین خود، او و پل نیکوریسکو-میزیل در راستای ایجاد یک شعار «دسته وطن‌پرست» در درون حزب کار کردند و در این زمان یک تغییر بنیادی میان اوایل استالین‌گرایی و توسعه‌های پسا ۱۹۶۰ به وقوع پیوست؛ بارلادیانو به‌ویژه برای ترسیم یک تصویر خوش طینت از
به‌ویژه برای ترسیم یک تصویر خوش طینت از گئورگیو-دژ در مقایسه با چائوشسکو، کار کرد. در جریان دو دهه پس از این‌که او از جایگاه‌اش افتاده بود، او دوبار با مقامات دچار دردسر شد: بار اول در دهه ۱۹۷۰ میلادی از جهت چاپ کردن مقاله‌ای در روزنامه کانتمپرانول (Contemporanul) بدون تأیید و بار دیگر برای گفتگو با گوئرگی آپوستول در مورد این‌که چگونه چائوشسکو ممکن است از رهبری برداشته شود. او هم‌چین هنگام به فروش رساندن اجناس گران‌قیمت که او در زمان فرایند ملی‌سازی به‌دست آورده بود، با مشکلاتی مواجه شد. در مارس ۱۹۸۹، او
آورده بود، با مشکلاتی مواجه شد. در مارس ۱۹۸۹، او یکی از امضاءکنندگان نامهِ شش بود، نامه‌ای که طی آن هراس خود از رویکرد چائوشسکو بر مدیریت اقتصاد را اظهار داشت؛ رژیم با گذاشتن او در حبس خانگی پاسخ داده و همزمان او را به اتهام جاسوسی و احتکار از حزب اخراج نمود. پس از فروپاشی رژیم در پایان همان سال، سمت‌ها و افتخارات مهمی حکومتی به بارلادیانو به عنوان دولت‌مرد بزرگ جبهه رستگاری ملی (FSN) و بخشی از گروه این جبهه که در فروپاشی چائوشسکو نقش داشتند، اعطاء گردید. یکی از سمت‌های که او بر عهده داشت ریاست مجلس سنا از
از سمت‌های که او بر عهده داشت ریاست مجلس سنا از ژوئن ۱۹۹۰ تا اکتبر ۱۹۹۲ بود و پس از آن در ماه مه از حوزه انتخابیه بخارست به عنوان نماینده انتخاب گردید. هنگامی که او ریاست مجلس ثنا را بر عهده داشت، با این‌که در آن زمان یک جو بسیار گسترده ضد-یهودی حاکم بود، اما او در ژانویه ۱۹۹۱ میلادی در محفل بزرگداشت از قتل‌عام بخارست صحبت نموده و چند ماه بعدتر پیامی را در پنجاهمین سال‌گرد قتل‌عام یاش ارایه نمود. سال ۱۹۹۱ همچنین شاهد اختلافاتی میان او و نخست‌وزیر پیتر رومان و متحد پیتر، ادریان سیویرین در رابطه با سرعت
و متحد پیتر، ادریان سیویرین در رابطه با سرعت آزادسازی قیمت‌ها و خصوصی‌سازی اقتصادی بود و بارلادیانو که در خط مقدم جناح محتاط تر جبهه رستگاری ملی (FSN) بود، از قدم‌های آهسته‌تر طرفداری می‌کرد که موفقیتی در پی‌نداشت. به علاوه، او از ۱۹۹۰ – ۱۹۹۱ میلادی یکی از رؤسای کمیته‌ای بود که مسئولیت نوشتن قانون اساسی را بر عهده داشت و او همچنین برای مدتی رئیس افتخاری روزنامه جبهه رستگاری ملی، ازی (Azi) بود. در ۱۹۹۱ میلادی، او جبهه مقاومت ملی را ترک کرد (یا از آن اخراج شد) و در ۱۹۹۳ میلادی از تمامی فعالیت‌های سیاسی به
شد) و در ۱۹۹۳ میلادی از تمامی فعالیت‌های سیاسی به یک‌بارگی دست کشید. در ۱۹۹۵ میلادی او که از کورنیلیو کوپسو ستایش می‌کرد، در ملاعام اظهار داشت که هرچند هر دو مرد متعلق به یک نسل بودند، اما این کویسو بود که راه درست را انتخاب کرد. او در ۱۹۹۷ میلادی در بخارست درگذشت. همسر نخست او اهل روسیه بود. وی پس از همسر اولی خود، با بازیگر مارسیلا روسو و بعداً با میهایلا که یک پژوهش‌گر در مؤسسه زبان‌شناسی آکادمی بود، ازدواج نمود. او یک پسر و یک دختر داشت، پسر وی قبل از ۱۹۸۹ به فرانسه مهاجرت کرد. جوایز بارلادیانو مشتمل
۱۹۸۹ به فرانسه مهاجرت کرد. جوایز بارلادیانو مشتمل بود بر: نشان پادشاهی – فرمانده (۱۹۴۷ میلادی) و نشان ستاره جمهوری خلق رومانی – درجه دوم (۱۹۵۹ میلادی).
آشوک میترا (Ashok Mitra) (10 آوریل ۱۹۲۸ – ۱ می ۲۰۱۸)، اقتصاددان و سیاستمدار مارکسیستی هندی بود. او مشاور ارشد اقتصادی دولت هند بود که بعدها وزیر مالیه بنگال غربی و عضو راجیا سابها شد. زندگی ابتدائی و تحصیلات. او پس از پایان تحصیلاتش از دانشگاه داکا، پس از تقسیم هند در سال ۱۹۴۷ میلادی به هند آمد. هرچند او در کلاس‌های اقتصاد در دانشگاه کلکته حاضر شد، نتوانست آنجا پذیرش بگیرد. او به دانشگاه هندوی بنارس رفته و کارشناسی ارشدش را در اقتصاد کسب کرد. پس از آن، او به مؤسسه مطالعات اجتماعی هلند رفت. او تحت هدایت
به مؤسسه مطالعات اجتماعی هلند رفت. او تحت هدایت استاد یان تینبرگن دانشگاه ایراسموس روتردام در سال ۱۹۵۳ میلادی دکترایش را در اقتصاد به‌دست‌آورد. حرفه. فعالیت‌های علمی. میترا قبل از اینکه برای تکمیل پایان‌نامه دکترایش به هلند برود، به عنوان استاد اقتصاد در دانشگاه لکهنو برای دو سال تدریس کرد. او در سال ۱۹۶۱ میلادی قبل از اینکه به هند بیاید، در کمیسیون اقتصادی سازمان ملل متحد برای آسیا و خاور دور در بانکوک، تایلند تدریس کرد. میترا به مؤسسه توسعه اقتصادی در واشینگتن DC به عنوان دانشکده اقتصاد در جریان اوایل
DC به عنوان دانشکده اقتصاد در جریان اوایل دهه ۱۹۶۰، ملحق شد. او همچنین در دهه ۱۹۶۰ در بانک جهانی کار کرد. میترا در اوایل دهه ۱۹۹۰ رئیس مرکز مطالعات علوم اجتماعی، کلکته شد. سیاسی. میترا پس از بازگشت به هند، استادی در اقتصاد را در مؤسسه مدیریت کلکته هند که جدیداً تأسیس شده بود، پذیرفت. او مشاور ارشد اقتصادی و بعداً رئیس کمیسیون قیمت‌های زراعتی در دولت هند شد. او از سال ۱۹۷۷–۸۷ میلادی وزیر مالیه بنگال غربی بود. در اواسط دهه ۱۹۹۰ او عضو راجیا سابها شده و رئیس کمیته دائمی پارلمان در صنعت و تجارت بود. اسکالرشیپ.
دائمی پارلمان در صنعت و تجارت بود. اسکالرشیپ. میترا «یادداشت‌های کلکته – Calcutta Diary» را در "هفته‌نامه اقتصادی و سیاسی" و «شرایط تجارت و روابط طبقاتی» نوشت. او به‌صورت منظم مقالاتی را به روزنامه ملی مستقر در کلکته، دیلی تلگراف می‌نوشت. همچنین داستان‌های کوتاه به زبان بنگالی نوشته‌است. او در سال ۱۹۹۶ میلادی برای مقاله‌اش تحت عنوان Tal Betal جایزه ساهیتیا آکادمی را دریافت کرد. انتشارات او عبارت از: مسائل چین در توسعه و باروهای، داستان پراتلرز: خاطرات یک مارکسیست متضاد (که همچنین به زبان بنگالی به نام
مارکسیست متضاد (که همچنین به زبان بنگالی به نام Apila Chapala منتشر شد). میترا مجله‌ای را تحت عنوان Arek Rakam اساس‌گذاری کرد. مرگ و خانواده. او با گوری که در سن ۷۹ سالگی در ماه می ۲۰۰۸ درگذشت، ازدواج کرد. میترا در ۱ می ۲۰۱۸ در سن ۹۰ سالگی از دنیا رفت. از آشوک میترا تنها یک خواهر، سریلاتا گوش (معروف به میترا)، باقی‌مانده‌است.
کریس هیپکینز (به ؛ زادهٔ ) سیاستمدار نیوزیلندی نخست‌وزیر سابق نیوزیلند از حزب کارگر است. او پیشتر در دولت جاسیندا آردرن به‌عنوان وزیر آموزش و پرورش، وزیر بهداشت، وزیر مقابله با کووید-۱۹ و وزیر خدمات عمومی فعالیت کرده است. در ۲۱ ژانویه ۲۰۲۳، هیپکینز تنها نامزد جانشینی جاسیندا آردرن به‌عنوان رهبر حزب کارگر نیوزیلند اعلام شد. او در ۲۲ ژانویه ۲۰۲۳ به عوان رهبر حزب انتخاب شد و در ۲۵ ژانویه ۲۰۲۳ توسط فرماندار کل به‌عنوان چهل و یکمین نخست‌وزیر نیوزیلند منصوب شد. زندگی. هیپکینز در سال ۱۹۷۸ در دره هات متولد شد. مادر
هیپکینز در سال ۱۹۷۸ در دره هات متولد شد. مادر او رزماری هیپکینز، محقق ارشد شورای تحقیقات آموزشی نیوزیلند است. او در مدرسه ابتدایی واترلو تحصیل کرد. او در سال ۱۹۹۶ به حزب کارگر پیوست. پیش از سیاست. پس از فارغ‌التحصیلی، هیپکینز در چندین شغل از جمله کار به‌عنوان مشاور برای فدراسیون آموزش صنعت، و به‌عنوان مدیر آموزشی مشغول به کار بوده‌است. هیپکینز همچنین در پارلمان به‌عنوان مشاور تروور مالارد و هلن کلارک کار می‌کرده‌است. در پارلمان. هیپکینز در جریان انتخابات عمومی نیوزیلند در سال ۲۰۲۰ برای دومین مرتبه به‌عنوان
نیوزیلند در سال ۲۰۲۰ برای دومین مرتبه به‌عنوان نماینده حوزه ریمتاکا (Remutaka) انتخاب شد. او مارک کرافسکی نامزد حزب ملی را با اختلاف ۲۰۴۹۷ رای شکست داد. در اوایل نوامبر ۲۰۲۰، همزمان به‌عنوان وزیر آموزش مشغول به خدمت شد. او همچنین به‌عنوان وزیر مقابله با کووید-۱۹ و وزیر خدمات عمومی نیز منصوب شد. در ۳۱ ژانویه ۲۰۲۲، هیپکینز به‌عنوان وزیر واکنش به کووید-۱۹ بیانیه‌ای صادر کرد مبنی بر اینکه دولت به شارلوت بلیس، روزنامه‌نگار گیر افتاده نیوزیلندی، مکانی را تحت معیارهای تخصیص اضطراری برای سفر به نیوزیلند برای ۱۴
تخصیص اضطراری برای سفر به نیوزیلند برای ۱۴ روز پیشنهاد داده‌است. با این حال، او همچنین ادعا کرد که پلیس نشان داده‌است که نامبرده تا اواخر فوریه قصد سفر به نیوزلند ندارد. او همچنین تأیید کرد که دو مرتبه برای کمک‌های کنسولی نیوزیلند پیشنهاد کمک به او ارائه کرده بود. بلیس روزنامه‌نگار الجزیره بود که پس از باردار شدن، قطر را به‌دلیل قانون دولت‌های خلیج فارس که حاملگی زن‌های مجرد را جرم می‌دانند، ترک کرده بود. بلیس به افغانستان سفر کرده بود، جایی که او و شریک زندگی‌اش ویزای اقامت در آنجا را داشتند و طالبان به
ویزای اقامت در آنجا را داشتند و طالبان به آنها اجازه داد در آنجا زندگی کنند. با توجه به سیاست‌های مرزی سختگیرانه نیوزیلند، او امکان سفر به نیوزلند را نداشت.
زِین (متولد ۱۹۶۶/۱۹۶۷) نام مستعار کریستینا لافرن رابرتز (به انگلیسی: Kristina Laferne Roberts)، نویسنده رمان‌های داستانی وابسته به ادبیات اروتیک است. او بیشتر برای رمان معتاد، شناخته شده‌است. "برای فیلم اقتباس شده، معتاد را ببینید." زندگی‌نامه. کریستینا لافرن رابرتز در واشینگتن دی. سی همراه با برادرش دیوتیس و دو خواهرش چارمین رابرتز و کارلیتا رابرتز بزرگ شد. پدرش جِی. دیوتیس رابرتز، یک الهی‌دان و نویسنده بانفوذ و مادرش الیزابت کالدول رابرتز معلم مدرسه ابتدایی بود. رابرتز به مدت یک سال در کالج اسپلمن در
بود. رابرتز به مدت یک سال در کالج اسپلمن در آتلانتا تحصیل کرد، سپس برای تحصیل در رشته مهندسی شیمی به دانشگاه هاوارد رفت. در سال ۱۹۹۷، زین شروع به نوشتن داستان‌های وابسته به ادبیات اروتیک برای گذراندن زمان پس از رفتن فرزندانش به رختخواب می‌کرد. او در کارولینای شمالی زندگی و به عنوان نماینده فروش کار می‌کرد. داستان‌های او در اینترنت طرفدارانی پیدا کرد و قبل از اینکه با سایمون و شوستر معامله کند، خود کتاب «تواریخ جنسی» را منتشر کرد. پایه و اساس برنامه سینماکس، داستان‌های جنسی زِین بود. پروژه بعدی «پرش خاموش
داستان‌های جنسی زِین بود. پروژه بعدی «پرش خاموش زِین»، اولین بار در ۲۹ مارس ۲۰۱۳در سینماکس به نمایش درآمد. زین ناشر سه شرکت است؛ که در آن سالانه ۳۶ تا ۶۰ کتاب از نویسندگان دیگر منتشر می‌شود. اولین فیلم بلند بر اساس یکی از آثار او، معتاد، توسط لاینزگیت فیلمز در ۱۰ اکتبر ۲۰۱۴ اکران شد. در سال ۲۰۱۴، پیتر فرانچات، بازرس مریلند، او را به عنوان یکی از برترین تقلب‌های مالیاتی مریلند معرفی کرد که بیش از ۳۴۰ هزار دلار به ایالت متحده بدهکار بود. در ۱۱ ژوئن ۲۰۱۴، زِین در دادگاه ورشکستگی ایالات متحده در مریلند، ادعا
در دادگاه ورشکستگی ایالات متحده در مریلند، ادعا کرد که بیش از ۳٫۴ میلیون دلار بدهی دارد. آثار او در کتاب جامعه‌شناس «شین لی» به نام «انقلاب اروتیک زنان سیاه‌پوست، جنسیت و فرهنگ عمومی» ذکر شده‌است. در آن «شین لی» کار زِین را به عنوان نمونه‌ای از اروتیک شهری که کمک می‌کند، فضاهای امنی برای شخصیت‌های زن سیاه‌پوست ایجاد کند؛ تا شهوت را کشف و آزمایش‌های جنسی را آغاز کنند، مورد بحث قرار می‌گیرد. کتاب‌شناسی. انتشارات زِین عبارتند از:
رئیس پارلمان ()در پارلمان نیوزلند، رئیس مجلس وزیر کابینه دولت است که توسط نخست وزیر نیوزیلند به عنوان مسئول مدیریت تجارت دولتی در مجلس نمایندگان منصوب می شود. رئیس مجلس همچنین به طور رسمی عضو کمیسیون خدمات مجلس است. تاریخچه. اولین رئیس مجلس در سال ۱۹۷۸ منصوب شد، اگرچه یک دفتر مشابه در استرالیا از سال ۱۹۵۱ و دیگری در بریتانیا برای چندین قرن وجود داشت. مسئولیت های رهبر مجلس قبلاً توسط نخست وزیر انجام می شد. رهبر مجلس سه وظیفه اصلی را انجام می دهد: روند فعالیت مجلس و کمیته ها مربوط را تعیین می کند تعیین ترتیب
مجلس و کمیته ها مربوط را تعیین می کند تعیین ترتیب کار دولت در مجلس بر عهده او است مسئولیت اصلی برنامه قانونگذاری دولت را بر عهده دارد.
آکسل کیسیلوف (Axel Kicillof) (متولد ۲۵ سپتامبر ۱۹۷۱)، اقتصاددان و سیاستمدار پرونیست آرژانتینی و از سال ۲۰۱۹ تا کنون فرماندار بونس آیرس بوده است. کیسیلوف یک چرخش ایدئولوژیک، از تدریس اقتصاد مارکسیستی تا دکترین پرون، را تکمیل کرده به حزب عدالت‌گرا ملحق شد و اکنون معاون این حزب است. این فرماندار به عنوان ترکیبی از دانش علمی و کاریزمای فوق‌العاده شناخته می‌شود. کیسیلوف همچنین از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۵ به عنوان وزیر اقتصاد آرژانتین تحت اداره رئیس‌جمهور کریستینا فرناندس دی کیرشنر ایفای وظیفه کرد. کیسیلوف از سوی
فرناندس دی کیرشنر ایفای وظیفه کرد. کیسیلوف از سوی زندگی‌نامه نویسش به عنوان «استاد اقتصاد، کسی که کریستینا کیرشنر را شیفته خود ساخت» توصیف شده، در دولتی‌سازی دوباره شرکت انرژی YPF نقش بارزی داشت. به توصیه او بود که رئیس‌جمهور فرناندز دی کرشنر تصمیم گرفت به خواسته‌های دارندگان اوراق قرضه باقی مانده برای بازپرداخت بدهی آن‌ها در سال ۲۰۱۴ پاسخ ندهد. این تصمیم در کنار دیگران از سوی سازمان ملل متحد، سازمان کشورهای آمریکایی، G-77 (133 کشور)، شورای روابط خارجی، اتحادیه بانکداران آمریکا و دارندگان اوراق قرضه که
اتحادیه بانکداران آمریکا و دارندگان اوراق قرضه که پرداخت‌هایشان با حکم ۲۰۱۴ متوقف شده بود، مورد حمایت قرار گرفت. کیسیلوف از ایام محصلی، زمانی که عضو گروه جوانان La Campora حامی کیرشنر و رئیس گروه محصلین رادیکال TNT بود، شدیداً معتقد به اقتصاد کینزی و ستاینده پرشور کیرشنر بود. او به مدت زمان طولانی استاد علوم اقتصادی در دانشگاه بوئنوس آیرس و منتقد صریح سیاست‌های نئولیبرال اخلاف کیرشنر بود، او به‌خاطر مدل موی غیرمتعارف و لباس پوشیدنش معروف است که نشان‌دهنده دیدگاه‌های ضد نظام اوست. اوان زندگی و تحصیلات.
دیدگاه‌های ضد نظام اوست. اوان زندگی و تحصیلات. کیسیلوف دومین فرزند سه فرزندی بود که از روان‌پزشک نورا بارنستاین و روان‌کاو دانیل کیسیلوف، هر دو یهودی غیرمتعهد اشکنازی، متولد شد. کیسیلوف در منطقه ریکولیتا بزرگ شد. پدرش زمانی که کیسیلوف ۲۲ ساله بود خودکشی کرد. کیسیلوف، از سال ۱۹۸۴ تا ۱۹۸۹، به دانشگاه Colegio Nacional de Buenos Aires رفت. از سال ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۵ او در دانشکده علوم اقتصادی در دانشگاه بوئنوس آیرس (UBA) تحصیل کرد. کیسیلوف از magma cum laude فارغ‌التحصیل شده، لیسانس‌اش را در اقتصاد به‌دست‌آورد و بر
شده، لیسانس‌اش را در اقتصاد به‌دست‌آورد و بر سکتور عمومی متمرکز بود. او در کلاس ۱۲۲ نفری‌اش درجه اعلی داشت. از سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۵ میلادی، او تحصیلات لیسانس خود را در UBA ادامه داده دکترایش را در اقتصاد به‌دست‌آورد. پایان‌نامه دکترایش که بعدها به عنوان یک کتاب اقبال چاپ یافت، تحت عنوان Genesis y estructura de la Teoria General de Lord Keynes (کتاب مقدس جنزس و ساختار نظریهٔ کلی لارد کینز) بود. در دانشگاه او از رهبران برجسته دانشجویان بود. او رئیس سازمان محصلین Tontos pero No Tanto (TNT)، اسپانیایی به معنای
Tontos pero No Tanto (TNT)، اسپانیایی به معنای "احمقان، اما نه آنقدرها احمق") و همچنین عضو گروه جوانان La Campora حامی کیرشنر بود که حالا ریاست آن را مکسیمو کیرشنر به عهده دارد. او به عنوان رهبر محصلین «از سوی محصلان مثل یک راک استار تحسین می‌شد» از سال ۱۹۸۹ تا ۲۰۰۱ میلادی او از منتقدین صریح نئولیبرالیسم در آرژانتین بود. حرفه. کارهای علمی. کیسیلوف از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۱۰ میلادی در دانشگاه بوئنوس آیرس (UBA) و دانشکده علوم اقتصادی استاد الحاقی بود. زمانی که کیسیلوف استاد بود، به‌خاطر نوشته‌های ضد کیرشنر،
کیسیلوف استاد بود، به‌خاطر نوشته‌های ضد کیرشنر، مارکسیستی او در وبسایت CENDA (مرکز توسعه آرژانتین، اتاق فکری که توسط او رهبری می‌شد) مورد توجه قرار داشت. برخی از این نوشته‌ها بعداً از این سایت کشیده شدند. کیسیلوف در سال ۲۰۰۳ میلادی اولین رهبر کارهای عملی و بعدها، معاون استاد منظم اقتصاد II در رشته جامعه‌شناسی شد. او همچنین در Escuela Superior de Comercio Carlos Pellegrini, Universidad Nacional de Quilmes و Universidad Nacional de General Sarmiento اقتصاد تدریس کرد. در سطح کارشناسی ارشد، کیسیلوف در
تدریس کرد. در سطح کارشناسی ارشد، کیسیلوف در برنامه‌های کارشناسی ارشد و دکترای علوم اجتماعی در مؤسسه توسعه اقتصادی و اجتماعی در Universidad Nacional de General Sarmiento (UNGS-IDES) استاد اقتصاد بود. او در مؤسسه علوم اجتماعی آمریکایی لاتین (FLASCO)، استاد تاریخ اندیشه اقتصادی در برنامه کارشناسی ارشد برای سیاست عمومی برای توسعه با مشمولیت اجتماعی بود. در ابتدا، کیسیلوف در برنامه‌های کارشناسی ارشد و دکترا برای اقتصاد سیاسی با اقتصاد آرژانتین، با تخصص در دو مضمون، تاریخ اندیشه اقتصادی و اقتصاد مایکرو و اقتصاد
تاریخ اندیشه اقتصادی و اقتصاد مایکرو و اقتصاد ماکرو، مفاهیم بنیادی اقتصاد سیاسی، اقتصاد تدریس می‌کرد. کیسیلوف همچنین درسی را تحت عنوان «تفکیک سرمایه در حوزه سلامت» در دانشکده اقتصاد در دانشگاه بوئنوس آیرس تدریس می‌کرد. کیسیلوف از نوامبر ۲۰۱۰، در CONICET معاون محقق بود. او در مرکز مطالعات برنامه‌ریزی توسعه (CEPLAD) در مؤسسه تحقیقات اقتصادی (دانشگاه بوئنوس آیرس) به عنوان معاون گماشته شده و از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۰ میلادی ایفای وظیفه کرد. سایر فعالیت‌های حرفه‌ای. کیسیلوف میان سال‌های ۱۹۹۰ و ۱۹۹۵ میلادی در
کیسیلوف میان سال‌های ۱۹۹۰ و ۱۹۹۵ میلادی در ظرفیت‌های مختلف مشورتی برای کمیسیون ملی حمل و نقل وسایط موتوری (CONTA)، سیستم دولفین Tintorerias Ecologicas، موزه Eduardo Sivori (طرفدار)، Transportes Vidal S.A. , SARTOR S.A. , CALED S.A. , Molinari S.A. , Clinica Chirurgia Plastica, Centro Medico Bacigaluppi، مرکز تعلیمی تحقیقات و تداوی جنسی (CETIS)، مرکز یورولوژی و سلامت مردان (CEUSA) و دیگران کار کرد. او به‌صورت نیم وقت مدیر سیستم‌های مالی و اطلاعاتی در مرکز تشخیص و تداوی حساسیت‌ها در سال‌های ۱۹۹۰–۹۵ میلادی
تشخیص و تداوی حساسیت‌ها در سال‌های ۱۹۹۰–۹۵ میلادی بود. او به عنوان معاون محقق (۱۹۹۳) و از سال ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۵ میلادی به عنوان اقتصاددان جوان در مرکز میان آمریکایی برای مطالعات اقتصاد ماکرو و در همان زمان به عنوان مشاور کمیسیون ملی توسعه و توسعه پاتاگونیا در سال ۱۹۹۴ میلادی بود. در سال‌های ۱۹۹۵–۹۶ میلادی او به عنوان مشاور معاونت هماهنگی اداری تکنیکی در وزارت توسعه اجتماعی کار کرد. در سال ۱۹۹۷ میلادی او مشاور تکنیکی وزیر دبیرکل قوه مجریه در ارتباط با تدوین برنامه اجتماعی دولت برای سال‌های ۱۹۹۸–۲۰۰۰ بود. در