payamvha/North_RAG huggingface dataset:
رومانتیسیسم و عقل‌گرایی روشنگری، استدلال کرد که خدا تنها از طریق احساس می‌تواند تجربه شود نه خرد. در خداشناسی شلایرماخر، دین احساس وابستگی مطلق به خداوند است. انسان از گناه خود و نیاز به رستگاری آگاه است، که تنها توسط عیسی مسیح می‌تواند انجام شود. برای شلایرماخر، ایمان در میان یک جامعه ایمانی تجربه می‌شود، نه در انزوا. این یعنی خداشناسی همیشه یک محتوای مشخص دینی را بازتاب می‌دهد که شلایرماخر را در معرض اتهام نسبی‌گرایی قرار داده‌است. آلبرشت ریچل (۱۸۲۲–۱۸۸۹ میلادی) با تأکید شلایرماخر بر احساس مخالف بود. او
میلادی) با تأکید شلایرماخر بر احساس مخالف بود. او فکر می‌کرد که عقیده دینی باید مبتنی بر تاریخ باشد، خصوصاً واقعات تاریخی متون عهد جدید. ریچل معتقد بود که اگر متون عهد جدید به عنوان کتاب تاریخ و بدون درنظر داشتن واقعیات معجزه آسا مطالعه شود، مأموریت الهی عیسی را تأیید می‌کند. او دکترین‌هایی چون تولد عیسی از باکره و تثلیث را رد کرد. زندگی مسیحی برای ریچل به فعالیت و توسعه اخلاقی اختصاص داشت، بنابراین او دکترین‌ها را قضاوت‌های ارزشی می‌دانست نه تصریح حقایق. ریچل که از فلسفه ایمانوئل کانت متأثر شده بود، «دین
که از فلسفه ایمانوئل کانت متأثر شده بود، «دین را به‌عنوان پیروزی روح (یا عامل اخلاقی) بر منشأ و محیط انسان‌ها» می‌نگریست. ایده‌های ریچل توسط دیگران پذیرفته شد و ریچلیانیسم تا جنگ جهانی اول یک مکتب مهم عقیدتی در پروتستانتیسم آلمانی باقی‌ماند. پیروان برجسته ریچل شامل این مواردند: «ویلهلم هرمان» ، «ژولیوس کافتان» و آدولف فون هارناک. کاتولیسیسم لیبرال. اشکال کاتولیک الهیات لیبرالیسم از قرن نوزدهم به بعد در انگلستان، فرانسه و ایتالیا وجود داشته‌است. در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، یک جنبش عقیدتی لیبرال
نوزدهم و اوایل قرن بیستم، یک جنبش عقیدتی لیبرال در کلیسای کاتولیک ایجاد شد که از آن به «مدرن‌گرایی کاتولیک» یاد می‌شد. مدرن‌گرایی کاتولیک مانند پروتستانتیسم لیبرال، تلاشی بود تا آئین کاتولیک را با روشن‌گری سازگار سازد. الهی‌شناسان مدرنیست، انتقاد رادیکال انجیل را تأیید کردند و خواستار زیرسوال بردن دکترین‌های سنتی مسیحیت، مخصوصاً مسیح‌شناسی، بودند. این‌ها نیز روی جوانب اخلاقی مسیحیت تأکید داشتند نه جوانب الهیات آن. نویسندگان مهم مدرنیست عبارت اند از: آلفرد لوازی و «جورج تایرل». مدرنیسم توسط رهبری کلیسای
لوازی و «جورج تایرل». مدرنیسم توسط رهبری کلیسای کاتولیک، به‌عنوان بدعت مورد تقبیح قرار گرفت. تقبیح مدرنیسم و آمریکانیسم از سوی پاپ، توسعه سنت کاتولیک لیبرال را در ایالات متحده کند ساخت. با این حال، بعد از شورای دوم واتیکان، الهیات لیبرال یک حیات مجدد را تجربه کرده‌است. از الهی‌شناسان لیبرال کاتولیک می‌توان به «دیوید تریسی» و «فرانسس شوسلر فیورنزا» اشاره کرد.
جَریره، اصطلاحی اسلامی است به شکل ترکیب «ولاء ضمان جریره» به کار رفته‌است. این واژه در اصطلاح فقهی به معنای ارتباط بین دو نفر از طریق پیوند عقد است. در منابع اهل سنت، این واژه به صورت «ولاء موالات» به همین معنا به کار رفته‌است. بر اساس فقه اسلامی هر گاه دو فرد این عقد را بخوانند، پرداخت دیه و ارث بردن یکی از متعاقدین از دیگری لزوم شرعی پیدا می‌کند. اشتقاق ادبی. از نظر اشتقاق ادبی، این واژه از ریشه «ج‌رر» در زبان عربی منشق شده‌است و به معنای کشیدن و گستردن چیزی است. واژه جریره به معنای جنایت و گناه نیز به
چیزی است. واژه جریره به معنای جنایت و گناه نیز به کار رفته‌است که به جهت انشقاق از همین ماده‌است. بر این اساس گناه چیزی است که شخص به سوی خود می‌کشد. ریشه تاریخی. یکی از سنت‌های رایج در نظام اخلاقی در قبایل عرب پیش از اسلام، پیمان تناصر بوده‌است که اسبابی چون تحالف (هم قسم شدن) داشته‌است. بر اساس این پیمان، رابطه توارث بین دو فرد کاملا بیگانه، برقرار ساخته می‌شد. پس از ظهور اسلام در منطقه عربستان و با تاکید آموزه‌های اسلامی بر لزوم رعایت عهد و پیمان‌ها؛ این سنت در قالب یک عقد و با اصلاحاتی تایید شد. پس از
سنت در قالب یک عقد و با اصلاحاتی تایید شد. پس از گسترش سرزمین‌های اسلامی و پدید آمدن روابط میان عرب‌ها با اقوام مختلف در منطقه، هم‌پیمانی در فرهنگ اسلامی و منطقه‌ای ابعاد جدید به خود گرفت و زمینه‌هایی برای ایجاد تفاهم و پیوند میان قبایل و اقوام مختلف عرب شد. در عصر پیامبر اسلام و صحابه، از این موارد روایات بسیاری گزارش شده‌است؛ اما در دوره تابعان اختلاف‌های بسیاری در این خصوص گزارش شده‌است. در قرآن. بنابر گزارش‌هایی عقد یمین در آیه «والذین عقدت ایمانکم فاتوهم نصیبهم» در سوره نساء،‌ اشاره به عقد جریره دارد.
نصیبهم» در سوره نساء،‌ اشاره به عقد جریره دارد. در فقه. در خصوص حوزه ولایت این عقد، بحث و اختلاف‌هایی در منابع دیده می‌شود. در این خصوص و در دوره تابعان، ابارهیم نخعی و عامر شعبی به عنوان نماینده دو گرایش مسعودی و علوی، بر سر این موضوع دچار اختلافی شدند و بنابر نظر ابراهیم نخعی، «اگر کافری به دست مسلمانی اسلام بیاورد و عقد ولاء بین آن دو منعقد شود، در صورتی که آن نومسلمان مرتکب جنایت شد، فرد هدایت‌کنندۀ او موظف است دیۀ جنایت را پرداخت کند و در مقابل از او ارث ببرد. همچنین مادام که دیه را پرداخت نکرده،
او ارث ببرد. همچنین مادام که دیه را پرداخت نکرده، می‌تواند ولاء را به دیگری واگذار کند و در صورت پرداخت دیه، حق واگذاری به غیر را ندارد.» در دیدگاه مقابل، عامر معتقد بود چنین ولایی شرعی نیست و ولا منحصر به عتق است. سفیان ثوری باور داشت که صرف اسلام آوردن کافر به دست مسلمان و بدون عقد بخصوصی، این رابطه ولاء را ایجاد می‌کند و در صورت نبودن وارث، ارث ثابت می‌شود. همچنین اعتقادی از عالمان سنی مذهب دیگری چون ابن مبارک و اسحاق بن راهویه نیز گزارش شده‌است. با این وجود سرخسی معتقد است که این ولاء جریره تنها منتسب
وجود سرخسی معتقد است که این ولاء جریره تنها منتسب به روافض است. در مکتب فقهی امامیه علاوه بر روایاتی که ذیل آیه چهارم سوره نساء گزارش شده‌است، به صراحت از عقد ولاء ضمان جریره نیز یاد شده‌است و به آن تاکید شده‌است. در فقه امامیه، مشروعیت عقد ضمان جریره و ثبوت ارث از طریق آن حکمی اجماعی است و اخبار پرشماری بر آن دلالت دارد. امروزه نیز برخی از فقهای شیعه، در خصوص احکام مربوط به بیمه، از این ماده فقهی استفاده می‌کنند.
در مهندسی عمران خط انتقال زیرزمینی یا زیرزمینی‌سازی () به تعویض خط انتقال هوایی و پایه‌های برق یا مخابرات با کابل‌های زیرزمینی گفته می‌شود. این شیوه نماینگر فناوری‌های بالای کشورهای توسعه‌یافته است که از آتش‌سوزی و قطع برق خطوط انتقال نیرو در شرایط بروز آذرش‌ها و یا بادها یا یخبندان‌های شدید جلوگیری می‌کند. فایدهٔ دیگر آن باعث افزایش جنبه زیباشناختی منظره با حذف تیرهای برق و سیم‌های متصل در هوا می‌شود. اتصال زیرزمینی باعث افزایش هزینه‌های اولیه تأسیسات برقی سیستم توزیع می‌شود اما به مرور زمان و در طول کل
سیستم توزیع می‌شود اما به مرور زمان و در طول کل عمر کابل‌ها، هزینه‌های عملیاتی سیستم را کاهش می‌دهد.
پشت پنجه نام روستایی متروکه و گردشگری از توابع بخش بررود شهرستان کوهسرخ در استان خراسان رضوی است. بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت آن خالی از سکنه بوده است. این روستای متروکه محل کشته‌شدن ملامحمد مغربی می‌باشد. جاذبه‌های گردشگری. از جاذبه‌های گردشگری این روستا می‌توان از کوه‌های سرخ، مزارهای پشت پنجه پسر و پدر نام برد:
این فهرست به برندگان و نامزدهای جایزه امی ساعات پربیننده برای بازیگر مرد مهمان برجسته در مجموعه تلویزیونی کمدی اشاره می‌کند. تا پیش از سال ۱۹۸۸، این رده بر مبنای جنسیت طبقه‌بندی نشده‌بود و به‌همین خاطر با عنوان اجرا کننده مهمان برجسته در مجموعه تلویزیونی کمدی شناخته می‌شد. این جایزه همانند سایر جایزه‌های «مهمان»، در مراسم جایزه امی ساعات پربیننده ارائه نمی‌شود و به‌جای آن در مراسم جایزه امی هنرهای خلاق ارائه می‌شود. در سال ۲۰۲۵، آخرین برندهٔ این جایزه **استرلینگ کی. براون** برای حضور در سریال "Abbott
**استرلینگ کی. براون** برای حضور در سریال "Abbott Elementary" بود. برندگان و نامزدها. دهه ۱۹۸۰. اجرا کننده مهمان برجسته در مجموعه تلویزیونی کمدی بازیگر مرد مهمان برجسته در مجموعه تلویزیونی کمدی
ژان کارلوس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل برزیل است. وی به عنوان مهاجم برای باشگاه فوتبال راکو چنتستوخووا در لیگ برتر فوتبال لهستان بازی می کند. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۰ سال برزیل بازی کرده‌است.
ادبیات حکمت گونه‌ای از ادبیات رایج در خاور نزدیک باستان بوده‌است. نوشتارهای حکمت از جمله پرشمارترین آثار ادبی در خاور نزدیک باستان هستند. در هزاره سوم پیش از دوران مشترک و اوایل هزاره دوم پیش از دوران مشترک، تعداد آثار ادبیات حکمت در مصر بیش از همه آثار دیگر است. این آثار در مورد معنا و مفهوم زندگی هستند. در بابِل تعداد چنین آثاری کمتر است. در بین‌النهرین، دو دوره برای این ادبیات در نظر گرفته می‌شود: دوره بابلی باستان و دوره کاسی‌ها. «ضرب‌المثل‌ها و تعلیمات»، خالص‌ترین گونه این ادبیات است و در جایگاه حکمت
خالص‌ترین گونه این ادبیات است و در جایگاه حکمت کاربردی شناخته می‌شود. این گروه شامل گفته‌های گوناگونی با تمرکز بر زندگی روزمره هستند و به رویدادهای تاریخی، سیاسی و دینی توجه کمی نشان می‌دهند. زیرگروه «ضرب‌المثل‌ها» نقش مهمی در مدرسه‌های کتابت داشتند. زیرگروه «تعلیمات» برخلاف ضرب‌المثل‌ها که سوم شخص روایت شده‌اند، مخاطبان جوان خود را دوم شخص مورد خطاب قرار می‌دهند. این ژانر شامل سخنان حکیمان، خردمندان و افسانه‌بافی‌هایی آموزنده در مورد الوهیت و فضیلت ارائه می‌کند. اگرچه این گونه از تکنیک‌های داستان سرایی
می‌کند. اگرچه این گونه از تکنیک‌های داستان سرایی شفاهی سنتی استفاده می‌کند، اما به صورت مکتوب نیز منتشر شده‌است. از مصادیق این نوع ادبیات می‌توان به کتبی مانند قرآن و انجیل، مزامیر اشاره کرد. ژانر ادبی کتاب آیینه‌ای از شاهزادگان که در ادبیات رنسانس اسلامی و غربی سابقه‌ای طولانی دارد، هم‌خانواده سکولار ادبیات حکمت است. در دوران باستان اروپا، اشعار تعلیمی هزیود، به ویژه شعر کارها و روزها به عنوان منبع دانشی مشابه ادبیات حکمت مصر باستان، بابلی‌ها و اسرائیل تلقی می‌شد. سرایش‌های پیش از اسلام مملو از اشعار
تلقی می‌شد. سرایش‌های پیش از اسلام مملو از اشعار حکیمانه بسیاری است، از جمله اشعار زهیر بن أبی سُلمی (۵۲۰–۶۰۹). نمونه‌های ادبیات حکمت. بیشتر اندیشمندان، امروزه موافقند که داستان یوسف یک گونه از ادبیات حکمت می‌باشد که توسط یک نویسنده ساخته و پرداخته شده‌است و در قرن پنجم پیش از میلاد به شکل کنونی خود درآمده. تاریخ ویرایش آن ممکن است شامل اولین «نسخه روبن» باشد که از پادشاهی شمالی اسرائیل سرچشمه گرفته بود و قصد داشت تسلط «خاندان یوسف» را بر سایر قبایل توجیه کند، که بعداً «گسترش یهودا» را دنبال کرد. (فصل‌ها
کند، که بعداً «گسترش یهودا» را دنبال کرد. (فصل‌ها ۳۸ و ۴۹) ارتقای یهودا به عنوان جانشین برحق یعقوب، و در نهایت تزیینات مختلف به طوری کرده که این رمان به عنوان پل بین سفر پیدایش و داستان موسی و خروج بنی‌اسرائیل از مصر عمل کند.
ثابت بن کعب بن جابر عتکی که به اختصار ثابت قطنی شناخته می‌شود، از شاعران و جنگجویان عرب است که در قرن دوم هجری قمری زیست می‌کرد. از وی دیوانی به جای نمانده است ولی اشعارش در برخی منابع جمع آوری شده است و به چاپ رسیده است. اشعار او بیشتر در زمینه ای تاریخی و مذهب‌شناسی کاربرد دارد. زندگانی. ثابت بن کعب بن جابر عتکی که به اختصار ثابت قطنی شناخته می‌شود، از شاعران و جنگجویان عرب است که در قرن دوم هجری قمری زیست می‌کرد. وی از قبیله بنی عتیک و از شاخه ازد بود. احتمالا در بصره متولد شده‌است. سال ولادت محل اختلاف
در بصره متولد شده‌است. سال ولادت محل اختلاف است و میان سال‌های ۲۰ تا ۵۰ ه.ق برای سال ولادت او گزارش شده‌است. لقب قطنه را بلاذری به او نسبت می‌دهد و طبری در خصوص آن معتقد است که وی در یکی از جنگ‌ها چشمش دچار آسیب شد و پنبه‌ای را بر چشمش قرار می‌داد و به همین جهت به این لقب شهره شد. طبری گزارش می کند که با وجود اینکه تاریخ این نام‌گذری مشخص نیست،‌ولی در سال ۱۰۶ ه.ق این لقب بسیار مشهور بوده‌است. ثابت از شاعران دست دومی بود که بیشتر به سلحشوری و جهاد شناخته می‌شد. محل جنگاوری‌های او را مرزهای شرقی اسلام
می‌شد. محل جنگاوری‌های او را مرزهای شرقی اسلام دانسته‌اند. او بیشتر زندگانی خود را در نواحی شرقی اسلام گذراند و در همانجا بود که با خارجیان و مرجئان آشنا شد و به آیین مرجئان گروید. منابع این احتمال را داده‌اند که خوی مسالمت‌آمیز مرجئان سبب شد تا ثابت بتواند با هم امیران خراسان سازش داشته‌باشد. وی در این خصوص اشعاری نیز دارد و در ۱۵ بیت، آیین‌های مرجئه نخستین را شرح داده‌است و پس از آن به نفی خوارج پرداخته‌است. دایرة المعارف بزرگ اسلامی یک سالشمار از زندگانی وی منتشر کرده‌است که بر اساس آن وی به سال ۶۴ ه.ق
وی منتشر کرده‌است که بر اساس آن وی به سال ۶۴ ه.ق شعری را در مدح قوم تیمیم سرود که توانستند سپاهیان ترک را که به قصد تصرف قصر اسفاد حمله کرده‌بودند شکست دهند. در سال ۷۸ توانست با ۳ بیت شعری که به ضمیمه یک نامه از ولی وقت خراسان، امیة بن عبدالله به نزد یزید فرستاد، او را عزل نماید. ثابت هیچ‌گاه نتوانست مقام مهمی را به دست بیاورد و با این وجود در زمان یزید بن مهلب متصدی برخی از کارهای شد. وی به سال ۱۰۷ ه.ق در جایی به نام اسد بن عبدالله خطبه‌ای قرائت کرد و به لکنت افتاد و از همین روی مورد هجو حاجب الفیل قرار
لکنت افتاد و از همین روی مورد هجو حاجب الفیل قرار گرفت. این گزارش به خوبی نشان می‌دهد که او در این خصوص تجربه‌ای نداشته‌است. اشعار. اشعار و روایات مرتبط با ثابت قطنه را نخستین بار ابوذر مرهبی گردآوری کرد. به گزارش یاقوت حموی، احمد بن ابراهیم بن حمدون در سده سوم هجری قمری، دیوان ثابت را جمع کرد اما این کتاب از دست رفت. به همین سبب ماجد احمد سامرایی در ۱۹۷۰ میلادی، آنچه از اشعار ثابت یافته بود را گردآوری کرد و به نام "شعر ثابت قطنه العتکی" در بغداد منتشر کرد. اشعار ثابت بیشتر در زمینه تاریخی است و در زمینه
اشعار ثابت بیشتر در زمینه تاریخی است و در زمینه مذهب شناسی مفید است.
جامعه‌شناسی مهاجرت شامل تجزیه و تحلیل مهاجرت از نظر جامعه‌شناسی، به‌ویژه با درنظر داشتن نژاد، قومیت، ساختار اجتماعی و خط مشی سیاسی می‌باشد. مفاهیم مهم شامل همگون‌سازی فرهنگی، «فرهنگ پذیری» ، محرومیت اجتماعی، چندگانگی فرهنگی، پسا استعمارگرایی، فراملیتی و «همبستگی اجتماعی» می‌باشد. تاریخچه. قبل از قرن بیستم میلادی. بومی‌گرایی در بیشتر جوامع، تاریخی طولانی دارد. قرن بیستم میلادی. مهاجرت جهانی در قرن بیستم بالاخص در نیمه اول این قرن افزایش یافت. مهاجرین اروپایی به دلیل جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم به میزان
به دلیل جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم به میزان وسیعی (مثلاً) به ایالات متحده آمدند. به‌ویژه در خاتمهٔ جنگ جهانی اول (۱۹۱۸ میلادی) بعضی آمریکایی‌ها مهاجرین اروپایی را برای فرهنگ آمریکایی خطرناک خواندند. کنگره ایالات متحده در سال ۱۹۲۴ میلادی، قانون مهاجرت ۱۹۲۴ را تصویب نموده و در آن سهمیه سخت‌گیرانه‌ای را برای مهاجرینی که به ایالات متحده وارد می‌شدند وضع نمود. برچسب‌های بدنامی چون «اشغال کنندگان شغل» و «مجرمین» که به مهاجرین زده می‌شد در دهه ۶۰ تا ۹۰ قرن بیستم میلادی فروکش کرد و در عوض امریکایی‌ها مهاجرین را
میلادی فروکش کرد و در عوض امریکایی‌ها مهاجرین را به‌عنوان بانی خیر اقتصاد، فرهنگ و سیستم سیاسی آمریکا می‌دیدند. هرچند برچسب‌های منفی که به مهاجرین در نیمه اول قرن بیستم میلادی زده می‌شد، بر اعمال آن‌ها در جامعه و درک‌خودی آن‌ها تأثیر گذاشت (در جامعه‌شناسی بنام نظریه برچسب‌زنی یاد می‌شود)، اما امروزه مهاجرین توانسته‌اند به آسانی خود را با جامعه همگون ساخته و شبکه‌های اجتماعی قوی بسازند که در راستای به دست‌آوردن سرمایه اجتماعی «معلومات، دانش در مورد مردم یا چیزها و ارتباطات که به افراد کمک می‌کند تا در
یا چیزها و ارتباطات که به افراد کمک می‌کند تا در شبکه‌های اجتماعی وارد شوند، قدرت بدست آورده یا تأثیر بگذارند» به آن‌ها کمک نماید. قرن بیست و یکم. جامعه‌شناسان در قرن بیستم و یکم مهاجرت را به‌دقت مورد مطالعه قرار داده‌اند. اکثریت مهاجرینی که در اوایل قرن بیست و یکم وارد ایالات متحده شدند شامل مهاجرین اروپایی بودند، اما در مقایسه قرن بیست و یکم شاهد ورود مهاجرین، اکثراً از آسیا، خاورمیانه و آمریکای لاتین به ایالات متحده بود. جامعه‌شناسان در خلال سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۱ میلادی به هزینه‌ها و مزایای جمعیت متنوع و
تا ۲۰۰۱ میلادی به هزینه‌ها و مزایای جمعیت متنوع و جدید مهاجرین بر نهادها، فرهنگ، وظایف اقتصادی و امنیت ملی توجه ویژه نمودند. جامعه‌شناسان پس از حمله به مرکز تجارت جهانی و پنتاگون در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ میلادی، نمادگرایی فزایندهٔ سخن‌های ضد مهاجرت بر مهاجرین اهل خاورمیانه که از جانب آمریکایی‌ها بیان می‌شد را به‌دقت مورد تجزیه و تحلیل قرار دادند. نظریه‌پردازان «کارکردگرایی ساختاری» نیز اثرات مهاجرت گسترده، ناشی از جنگ‌ها، بی‌ثباتی اقتصادی و تروریسم را بر نهادهای اجتماعی ملت‌های میزبان، بر قوانین بین‌المللی و بر
اجتماعی ملت‌های میزبان، بر قوانین بین‌المللی و بر «نرخ‌های همگون سازی» را مورد مطالعه قرار دادند. افزون بر آن، جامعه‌شناسان با به‌کارگیری نظریه تضاد اجتماعی، به‌ویژه تضادهای بازار کار که ادعا می‌شود ناشی از افزایش رقابت در بازار به علت بالارفتن رقابت میان مهاجرین و کارگران بومی برای یافتن کار و تحرک اجتماعی است، را تجزیه و تحلیل نمودند. چون میزان مهاجرت جهانی همواره در حال افزایش است، این حوزه جامعه‌شناسی علاقه خاصی دارد تا مهاجرت در قرن بیست و یکم را نظارت نماید، چون پدیده مهاجرت با نظریات بنیادینی چون
نماید، چون پدیده مهاجرت با نظریات بنیادینی چون کنش متقابل نمادین، تضاد اجتماعی و کارکردگرایی ساختاری مرتبط است. تغییر نسلی. در مطالعات مهاجرت، دانشمندان علوم اجتماعی تعاریف متفاوتی برای نسل‌های مختلف مهاجرین ارائه می‌نمایند. اصطلاح «نسل» در جامعه‌شناسی به‌عنوان «معیاری برای فاصله از کشور قدیمی» به‌کار برده می‌شود. به این معنی که جامعه‌شناسان افرادی را که در بزرگ‌سالی از یک جامعه دیگر به ایالات متحده نقل مکان می‌نمایند (در مورد مهاجرین که به ایالات متحده مهاجرت می‌کنند) به‌عنوان مهاجرین «نسل اول»، اطفال
مهاجرت می‌کنند) به‌عنوان مهاجرین «نسل اول»، اطفال آن‌ها که در ایالات متحده متولد می‌شوند به‌عنوان مهاجرین «نسل دوم» و به ترتیب اطفال آن‌ها به‌عنوان مهاجرین «نسل سوم» یاد می‌نمایند. در جریان اواسط قرن بیستم در ایالات متحده، نسل‌های اول، دوم و سوم مهاجرین ویژگی‌های مجزایی از خود نشان دادند. مهاجرین نسل دوم با داشتن والدین مهاجر که شاهد رویدادهای تاریخی در اواسط قرن بیستم بودند، یک هویت اجتماعی مجزا هم در خود و هم در فرهنگ مشهور آمریکایی تشکیل دادند. در اواخر دهه ۳۰ قرن بیستم میلادی، مورخ آمریکایی «مارکوس لی
دهه ۳۰ قرن بیستم میلادی، مورخ آمریکایی «مارکوس لی هانسن» «تفاوت‌های مشخصی میان رویه‌های مهاجرین نسل دوم و فرزندان نسل سوم آن‌ها نسبت به هویت قومی» مشاهده نمود. در حالی‌که نسل دوم مشتاق همگون شدن بودند، اما نسل سوم از نظر عاطفی اشتیاق به «قومیت» داشتند که جامعه‌شناس «دالتون کانلی» آن را به‌عنوان «وابستگی یا ویژگی قومی یک فرد» تعریف می‌کند. با این وجود، امروزه مهاجرین قرن بیست و یکم، به ویژه در میان مهاجرینی که به ایالات متحده نقل مکان می‌نمایند، نسبت به پیشینیان قرن بیستمیشان، خود را با جامعه همگون تر
پیشینیان قرن بیستمیشان، خود را با جامعه همگون تر می‌کنند، به‌ویژه در تغییر برای استفاده از زبان انگلیسی به عنوان زبان اصلی برای ارتباطات. هرچند نسل‌های معاصر مهاجرین دارای پس‌زمینه‌ها و فرهنگ‌های قومی مشترکی هستند، اما تفاوت‌هایی در میزان تحرک اجتماعی، دست‌آوردهای اقتصادی، تحصیلات و روابط خانوادگی میان اعضای این نسل‌ها وجود دارد. سه نگرش جامعه‌شناختی. تعامل‌گرایی نمادین. «تعامل‌گرایی نمادین» یک «نظریه سطح خرد است که در آن معانی، گرایش‌ها و فرضیات مشترک، انگیزه‌های ابتدایی که پشت کنش‌های افراد قرار دارند را
ابتدایی که پشت کنش‌های افراد قرار دارند را شکل می‌دهد». این نظریه، برخلاف «جامعه‌شناسی کلان» ، متمرکز بر این است که تعاملات رو در رو چه‌گونه دنیای اجتماعی را می‌سازند. نظریه کنش متقابل نمادین بدین منظور به‌کار گرفته شده‌است تا دانسته شود که برداشت‌های مهاجرین چگونه شکل می‌گیرد یا ساخته می‌شود. مهاجرت به ایالات متحده از ۱۹۶۵ میلادی بدین سو در حال افزایش بوده‌است. نظرسنجی‌های عمومی نشان داده‌اند که «درصد آمریکایی‌هایی که می‌خواستند مهاجرت کاهش یابد، قبل از ۱۹۶۵ بسیار پایین بود، اما این درصد از ۱۹۶۵ تا اواخر
بسیار پایین بود، اما این درصد از ۱۹۶۵ تا اواخر دهه ۱۹۷۰ شروع به بالا رفتن کرد و پس از آن تاریخ نیز به‌طور شگرفی افزایش یافت». یکی از دلایل مبنی بر این‌که چرا مردم بومی نسبت به افزایش مهاجرت واکنش منفی نشان می‌دهند، اغلب تصاویر منفی از مهاجرینی است که توسط رسانه‌ها پخش می‌شوند. افزون بر آن، قانون‌مند سازی مهاجرت مانند «لایحهٔ مسئولیت شخصی و توافق بر فرصت‌های شغلی ۱۹۹۶» ، باعث افزایش احساسات ضد مهاجرتی، سخنرانی‌های بومی‌گرایانه و جنبش‌های اجتماعی در ایالات متحده شده‌است. همچنین ثابت شده که تهدیدات گروهی، نقش
شده‌است. همچنین ثابت شده که تهدیدات گروهی، نقش مهمی در توضیح برخورد امریکایی‌ها نسبت به مهاجرین داشته‌است. ترس از تغییر دادن بخش‌هایی از فرهنگ موجود مانند زبان مادری توسط خارجی‌ها، منتج به افزایش احساسات و چند قطبی شدن بیشتر مردمان بومی می‌گردد. همه این مثال‌ها روی هم رفته، اهمیت «وضعیت اصلی» مهاجرین در شکل‌دهی نوع دیدگاهی که دیگران از آن‌ها دارند و همچنین درکی که آن‌ها از خودشان دارند را نشان می‌دهند؛ مثلاً، انگ نژادی که مهاجرین مکزیکی در ایالات متحده با آن موجه اند «وضعیت پایین و درک‌خودی امریکایی‌های
آن موجه اند «وضعیت پایین و درک‌خودی امریکایی‌های مکزیکی الاصل را افزایش داده‌است». زمانی‌که امریکایی‌های مکزیکی الاصل این درک در مورد نژاد شان را درونی می‌سازند، شروع به عمل مطابق با آن نموده و به‌طور غیر مستقیم این درک را تحکیم می‌بخشند.
رویارویی اندونزی و مالزی یا رویارویی برونئو (که به نام اندونزیایی/مالایی Konfrontasi نیز شناخته می‌شود) یک درگیری نظامی از سال ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۶ میان اندونزی و فدراسیون مالزی بر سر پیدایش مالزی بود. این رویارویی پس از برکناری رئیس‌جمهور اندونزی احمد سوکارنو در اکتبر ۱۹۶۵ به‌طور صلح‌آمیزی به پایان رسید و کشور مالزی تشکیل شد. تشکیل مالزی در سپتامبر ۱۹۶۳ با ادغام فدراسیون مالایا (امروزه مالزی شبه‌جزیره‌ای)، سنگاپور و مستعمره‌های تاج شمال برونئو و ساراواک (که با هم به نام بورنئوی بریتانیا شناخته می‌شدند و امروزه
به نام بورنئوی بریتانیا شناخته می‌شدند و امروزه مالزی شرقی نام دارند) انجام شد. پیش‌زمینه‌های اصلی درگیری شامل سیاست درگیری اندونزی علیه گینه نو هلند از مارس تا اوت ۱۹۶۲ و شورش برونئی در دسامبر ۱۹۶۲ بود. مالزی از حمایت نظامی مستقیم بریتانیا، استرالیا و نیوزلند برخوردار بود. اندونزی نیز از حمایت غیرمستقیم اتحاد جماهیر شوروی و چین برخوردار بود، بنابراین این درگیری به یکی از قسمت‌های جنگ سرد در آسیا تبدیل شد. این رویارویی یک جنگ اعلام‌نشده بود که بیشتر عملیات‌های آن در منطقه مرزی میان اندونزی و مالزی شرقی در
آن در منطقه مرزی میان اندونزی و مالزی شرقی در جزیره بورنئو (که در اندونزی به نام کالیمانتان شناخته می‌شود) رخ داد. مشخصه این درگیری، نبردهای زمینی محدود و منزوی بود که با تاکتیک‌های کم‌سطح سیاست رفتن تا لبه پرتگاه تنظیم می‌شد. عملیات‌های نبردها معمولاً توسط گروهان‌ها و دسته‌ها در دوسوی مرز انجام می‌شد. عملیات نفوذ اندونزی به بورنئو به دنبال سوء استفاده از تنوع قومیتی و مذهبی در صباح و ساراواک در مقایسه با مالایا و سنگاپور، با هدف از بین بردن کشور پیشنهادی مالزی، بود. زمین جنگلی بورنئو و کمبود جاده در مرز
مالزی، بود. زمین جنگلی بورنئو و کمبود جاده در مرز مالزی و اندونزی، نیروهای اندونزی و کشورهای همسود را مجبور به گشت‌زنی طولانی مدت می‌کرد. هر دو طرف بر عملیات پیاده‌نظام سبک و حمل و نقل هوایی متکی بودند، اگرچه نیروهای همسود از مزیت استقرار هلیکوپتر و تدارکات مجدد به پایگاه‌های عملیاتی پیشرو برخوردار بودند. رودخانه‌ها نیز به عنوان روش انتقال و نفوذ استفاده می‌شدند. اگرچه عملیات جنگی عمدتاً توسط نیروهای زمینی انجام می‌شد، نیروهای هوابرد نیز نقش پشتیبانی حیاتی داشتند و نیروهای دریایی امنیت دو جناح دریا را
داشتند و نیروهای دریایی امنیت دو جناح دریا را تضمین می‌کردند. بریتانیایی‌ها بیشتر تلاش‌های دفاعی را انجام دادند، اگرچه نیروهای مالزی به‌طور پیوسته کمک‌های خود را افزایش دادند و کمک‌های دوره‌ای نیروهای استرالیا و نیوزیلند در مجموع ذخیره راهبردی خاور دور مستقر در غرب مالزی و سنگاپور نیز وجود داشت. حملات اولیه اندونزی به شرق مالزی به شدت به داوطلبان محلی آموزش‌دیده توسط ارتش اندونزی متکی بود. نیروهای نفوذی با گذشت زمان با گنجاندن بخش مهمتری از نیروهای اندونزی سازماندهی بیشتری پیدا کردند. بریتانیا در سال ۱۹۶۴
سازماندهی بیشتری پیدا کردند. بریتانیا در سال ۱۹۶۴ برای جلوگیری و مختل کردن حملات رو به رشد اندونزی با راه‌اندازی عملیات مخفیانه خود در کالیمانتان اندونزی تحت نام رمز عملیات کلارت پاسخ داد. اندونزی همزمان با نام‌گذاری «سال زندگی خطرناک» توسط سوکارنو و شورش‌های نژادی ۱۹۶۴ سنگاپور، عملیات گسترده‌ای را در ۱۷ اوت ۱۹۶۴ به غرب مالزی آغاز کرد، که به موفقیت نرسید. تجمع نیروهای اندونزی در مرز کالیمانتان در دسامبر ۱۹۶۴ باعث شد که در سال‌های ۱۹۶۵ و ۱۹۶۶ بریتانیا نیروهای قابل توجهی از فرماندهی استراتژیک ارتش مستقر در
قابل توجهی از فرماندهی استراتژیک ارتش مستقر در بریتانیا و استرالیا و نیوزیلند نیز رولمان نیروهای رزمی از مالزی غربی تا بورنئو را مستقر کند. شدت درگیری‌ها در پی کودتای اکتبر ۱۹۶۵ علیه سوکارنو و قدرت‌گیری ژنرال سوهارتو فروکش کرد. مذاکرات صلح جدی میان اندونزی و مالزی در مه ۱۹۶۶ آغاز شد و توافقنامه صلح نهایی در ۱۱ اوت ۱۹۶۶ که شناسایی رسمی مالزی توسط اندونزی را به همراه داشت، امضا شد.
جمهوری پارلمانی فدرال (به انگلیسی: Federal Parliamentary Republic) یک نظام سیاسی است که سه ویژگی کلیدی را با هم ترکیب می‌کند: ساختار جمهوری، توزیع قدرت به شیوه فدرال، و یک نظام پارلمانی برای مدیریت قوه مجریه. در این مدل، رئیس کشور یک پادشاه موروثی نیست و به صورت دوره‌ای انتخاب می‌شود. قدرت میان یک دولت مرکزی و واحدهای سیاسی منطقه‌ای (مانند ایالت‌ها یا استان‌ها) تقسیم شده است و قوه مجریه به رهبری نخست‌وزیر، مشروعیت خود را از پارلمان کسب کرده و در برابر آن پاسخگو است. این نظام حکومتی اغلب به عنوان راهکاری
پاسخگو است. این نظام حکومتی اغلب به عنوان راهکاری برای مدیریت کشورهای پهناور یا جوامع دارای تنوع قومی، فرهنگی یا زبانی به کار گرفته می‌شود، زیرا به واحدهای منطقه‌ای اجازه می‌دهد تا در امور داخلی خود از استقلال نسبی برخوردار باشند و همزمان، از طریق نظام پارلمانی، از تمرکز قدرت در دست یک فرد جلوگیری می‌کند. اصول و ویژگی‌ها. برای درک بهتر این نظام، می‌توان آن را به سه جزء اصلی تفکیک کرد: ساختار فدرال. در یک نظام فدرال، حاکمیت بر اساس قانون اساسی میان دو سطح از حکومت (مرکزی و منطقه‌ای) تقسیم می‌شود. هر سطح از
حکومت (مرکزی و منطقه‌ای) تقسیم می‌شود. هر سطح از حکومت در حوزه اختیارات خود مستقل عمل می‌کند. این تقسیم قدرت با هدف جلوگیری از تمرکزگرایی و دادن خودمختاری به جوامع محلی برای قانون‌گذاری در مسائل مربوط به خودشان طراحی شده است. این توزیع قدرت می‌تواند به بروز اختلافاتی میان دولت مرکزی و ایالت‌ها بر سر حدود اختیارات و منابع منجر شود که حل آن‌ها معمولاً بر عهده یک نهاد قضایی عالی (مانند دیوان عالی یا دادگاه قانون اساسی) است. نظام پارلمانی. در نظام پارلمانی، قوه مجریه و قوه مقننه به یکدیگر وابسته‌اند. شهروندان
مجریه و قوه مقننه به یکدیگر وابسته‌اند. شهروندان نمایندگان پارلمان را انتخاب می‌کنند و دولتی که بتواند رأی اعتماد اکثریت پارلمان را کسب کند، تشکیل می‌شود. نخست‌وزیر و کابینه او معمولاً از میان نمایندگان پارلمان انتخاب می‌شوند و تا زمانی که از حمایت اکثریت برخوردار باشند، در قدرت باقی می‌مانند. این وابستگی متقابل، که والتر بجت آن را "همجوشی قدرت" می‌نامد، پاسخگویی دولت به نمایندگان مردم را افزایش می‌دهد اما در عین حال، در نظام‌های چندحزبی ممکن است به تشکیل دولت‌های ائتلافی شکننده و بی‌ثباتی سیاسی منجر شود.