payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مجیب‌الرحمن انصاری شخصیت شناخته شده و از بزرگترین علمای اهل سنت در زون غرب خصوصا سخنران مشهور اهل هرات بود. او سال‌های زیادی خطیب مسجد جامع گازرگاه هرات در جوار مزار خواجه عبدالله انصاری بود. او با لحن خاص و استفاده از بیان احساساتی توانسته‌بود پیروان زیادی را در هرات و حتی بیرون از هرات در اطراف خود جمع نموده و در بیرون از افغانستان نیز هوا داران زیادی داشت. نخستین‌ بار نام مولوی مجیب الرحمن انصاری در سال ۱۳۹۱ بر سر زبان‌ها افتاد. او در آن زمان در مقابل برگزاری کنسرت موسیقی‌ ای که قرار بود با آوازخوانی
برگزاری کنسرت موسیقی‌ ای که قرار بود با آوازخوانی شفیق مرید در شهر هرات برگزار شود، موضع گرفت و گفت اگر در این کنسرت خون ها ریخته شد، مسئولیت آن بر عهده برگزارکننده‌های این کنسرت خواهد بود. مولوی مجیب الرحمن انصاری عید نوروز را عید مشرکین خوانده بود مولوی انصاری همچنین در یکی از برنامه‌های تلویزیونی شبکه «وصال حق» در عربستان سعودی، اهل تشیع را «روافض» خطاب کرده بود مجیب الرحمن از روحانیون شناخته شده افغانستان در حوزه سخنرانی ودعوت بود که همواره به ایراد خطبه علیه فساد گسترده اخلاقی و اداری در جمهوریت، و
علیه فساد گسترده اخلاقی و اداری در جمهوریت، و مخالفت با مناسبت‌ها و مراسم غیر دینی می پرداخت . او در نشست‌های خبری خود، خبرنگاران دختر و زن را اجازه حضور در نشست خبری نمی‌داد. مولوی مجیب الرحمن انصاری در روز جمعه پیش از برگزاری نماز جمعه در تاریخ ۱۱ شهریور ۱۴۰۱ در انفجاری در مسجد گازرگاه هرات توسط فرد انتحار کننده که به بهانه دست بوسی وی آمده بود کشته شد.
پلامپی نات (به انگلیسی: Plumpy'nut) یک محصول خمیری بر پایهٔ بادام‌زمینی است که درون یک پوشش پلاستیکی قرار دارد و ساخت کمپانی نوتریسِت فرانسه است. این محصول به‌طور خاص برای کودکان بالای ۶ ماه و به منظور توانبخشی تغذیه‌ای آن‌ها تولید شده‌است. پلامپی نات همچنین می‌تواند برای درمان سوءتغذیه‌ی حاد بزرگسالان نیز استفاده شود و از بستری شدن افراد در بیمارستان در اثر سوءتغذیه جلوگیری کند. بسته‌های ۹۲ گرمی آن می‌توانند در خانه مصرف شوند و تعداد زیادی از افراد را درمان کنند. مواد تشکیل‌دهنده. پلامپی نات از خمیری بر
کنند. مواد تشکیل‌دهنده. پلامپی نات از خمیری بر پایهٔ بادام‌زمینی به همراه شکر، روغن گیاهی، و شیرخشک کم‌چرب تشکیل شده و با ویتامین‌ها و مواد مغذی معدنی، غنی می‌گردد. گفته می‌شود که پلامپی نات طعم بسیار خوبی دارد.
حلقه ماهی‌گیر (به لاتین: "Anulus piscatoris"؛ به ایتالیایی: "Anello Piscatorio") بخشی رسمی از لباس پوشیده شده توسط پاپ است که رئیس کلیسای کاتولیک و جانشین قدیس پطرس است، که کارش ماهیگیری بود. نقش برجسته ای از پطرس در حال ماهیگیری در یک قایق، (نمادی برگرفته از مفهوم «صید کردن انسان» توسط رسولان (مرقس ۱:۱۷)، بهمراه نام یا لقب پاپ حاکم در پیرامون آن بود. حلقه ماهیگیر مهری است که تا سال ۱۸۴۲ برای مهر و موم کردن اسناد رسمی امضا شده توسط پاپ استفاده می‌شد. حداقل از قرون وسطی این رسم بوده‌است که کاتولیک‌ها در
از قرون وسطی این رسم بوده‌است که کاتولیک‌ها در ملاقات با پاپ با بوسیدن این حلقه، ارادت خود را نشان دهند. در هنگام مرگ پاپ. حلقه ماهیگیر به‌طور خاص برای هر پاپ جدید طراحی می‌شود. یکی از سنت‌هایی که در زمان مراسم درگذشت پاپ‌ها انجام می‌شود، شکستن انگشتر ماهیگیر مخصوص پاپ فقید است که به معنای اعلام پایان زمامداری وی محسوب خواهد شد. بعد از وفات پاپ بندیکت شانزدهم این اتفاق نیافتاد چون حلقه ماهیگیر او که در سال ۲۰۰۵ ساخته شده بود پس از استعفای او در سال ۲۰۱۳ «باطل» اعلام شد. بنا به سنت این حلقه در آن زمان نابود
اعلام شد. بنا به سنت این حلقه در آن زمان نابود نشد بلکه به گفته سخنگوی وقت واتیکان فدریکو لومباردی، علامت صلیب روی آن گذاشته شد.
دنباله‌دار گم‌شده () دنباله‌دار دوره‌ای گمشده‌ای است که در وقت آخرین عبور از آستانهٔ اوج خود مشاهده نشده باشد. این امر معمولاً هنگامی اتفاق می‌افتد که داده‌ها برای محاسبهٔ قابل اعتماد مکان دنباله‌دار ناکافی است یا اینکه کشیدگی خورشیدی (فاصله ظاهری نسبت به خورشید از نگاه ناظر زمینی) در مجاورت منطقهٔ عبور آهسته نامطلوب است. مشخصهٔ D/ برای هر دنباله‌دار دوره‌ای که دیگر وجود ندارد یا به نظر می‌رسد ناپدید شده‌باشد استفاده می‌شود. دنباله‌دارهای گمشده را می‌توان با سیارک‌های از دست رفته (سیارات جزئی از دست رفته)
سیارک‌های از دست رفته (سیارات جزئی از دست رفته) مقایسه کرد، اگرچه محاسبه مدارهای دنباله‌دارها به دلیل نیروهای غیر گرانشی مانند انتشار جت‌های گاز از هسته متفاوت است. برخی از اخترشناسان در این زمینه تخصص دارند، مانند برایان جی.مارسدن، که با موفقیت بازگشت دنباله‌دار دوره‌ای دنباله‌دار سوئیفت-تاتل را که «گم‌شده» بود، در سال ۱۹۹۲ پیش‌بینی کرد.
کالاپویا یک گروه قومی بومی آمریکاست که دارای هشت گروه مستقل است که با سه گویش قابل درک متقابل صحبت می‌کنند. وطن سنتی قبایل کالاپویا درهٔ ویلامیت در غرب اورگان غربی امروز در ایالات متحده بود، منطقه ای که از شرق به رشته کوه کَسکیدز، از غرب به رشته کوه ساحل اورگان، از شمال به رودخانه کلمبیا، و در جنوب تا کوه‌های کلاپویا در رودخانهٔ اومپکوا محدود می‌شود. در حال حاضر، بسیاری از اعضای قوم کالاپویا در سازمان قبایل هم پیمان دایرهٔ بزرگ جامعهٔ اورگن که به تصویب دولت فدرال رسیده ثبت نام کرده‌اند. البته برخی از اعضای
فدرال رسیده ثبت نام کرده‌اند. البته برخی از اعضای ثبت شده متعلق به سازمان قبایل هم پیمان سیلتز هستند؛ زیرا در هر دو مورد، اخلاف یک قبیله اغلب با افراد دیگر از قبایل متفقین ازدواج کرده‌اند، و به‌طور کلی جزو آمار هردو قبیله شمرده می‌شوند. بیشتر فرزندان کالاپویا در محدوده اسکان «حلقهٔ بزرگ»، واقع در شهرستان‌های یَمهیل و پُلک زندگی می‌کنند. نام. نام اصلی این قبیله با هجی‌های مختلف در زبان انگلیسی ارائه شده‌است. کلاپویا، کالاپویا برخی با حرف انگلیسی «سی» و «ک»، وغیره. زبان. مردم کالاپویا به لهجه‌های مختلف زبان
وغیره. زبان. مردم کالاپویا به لهجه‌های مختلف زبان کالاپویایی سخن می‌گویند. جان وسلی پاول آن را به عنوان بخشی از گروه زبانهای «تَکِلمَن» دانسته‌است. در اوایل قرن بیست و یکم، این زبان‌ها به عنوان زبان‌های سنگی اورگن شناخته می‌شوند. این مردمان از یک قوم یا یک ملت همگن نبودند بلکه از هشت گروه مستقل تشکیل شده بودند که ارتباط ایشان با استفاده از سه گویش زبانی، قابل درک همگانی، با هم به راحتی زندگی می‌کردند. این هشت گروه به سه گویش متمایز به نام‌های «کالاپویای شمالی»، «کالاپویای مرکزی» و «یونکلا» یا کالاپویای
شمالی»، «کالاپویای مرکزی» و «یونکلا» یا کالاپویای جنوبی سخن می‌گفتند. این سه گویش از خانوادهٔ زبان «په-نو-تی-انِ اورگن» به‌شمار می‌آیند. مُبلّغ کاتولیک، فرانسوا بلانشت، معتقد بود که این قبائل با "چهارده یا پانزده گویش مختلف صحبت می‌کردند؛ که در اصل زبان، تفاوت چندانی با هم نداشتند، ولی بیانات یکدیگر را می‌توانستند درک کنند. علاوه بر این، استفاده از اصطلاحات «شینوک» هم در میان کالاپویاها رواج داشته‌است. اصطلاحات شینوک یک زبان تجاری بود که در میان بومیان آمریکا برای استفاده شخصی و تجارت با اروپاییان گسترش
برای استفاده شخصی و تجارت با اروپاییان گسترش یافت. این اصطلاحات در محدودهٔ سکونت «حلقهٔ بزرگ» مورد استفاده بسیاری واقع شد. قبائل «هم پیمان حلقهٔ بزرگ» آن را به «اصطلاحات شینوک» تغییر نام دادند و توانستند با ایجاد یک برنامه زبان آموزی خاص به روش «غوطه وری» در زبان برای آموزش به کودکانشان آن را در بین قبایل خود رونق دهند. ساختار اجتماعی. مفهوم باندها در بین بومیان کَلاپویا، معمولاً متشکل از افرادی است که شامل فامیل‌های وابسته به مردان، همسران آن‌ها و فرزندانشان بود. آن‌ها یک سیستم خویشاوندی «پدر نَسَبی»
بود. آن‌ها یک سیستم خویشاوندی «پدر نَسَبی» داشتند. این خویشاوندان در طول سال در یک دهکده ساکن می‌شدند. در فصل زمستان به‌طور تمام وقت در آنجا زندگی می‌کردند. در طول بهار و تابستان، برخی از اعضای ایشان به گروه‌های کوچکتر تقسیم شده و به مناطق دیگر سفر می‌کردند تا غذای فصلی و مواد اولیه سبد بافی را جمع‌آوری کنند. گروه‌ها غالباً یک رهبر یا رئیس واحد داشتند که معمولاً ثروتمندترین فرد گروه بود و می‌توانست مشاجرات را حل کند، بدهی‌های جمعی جامعه را از قبیل آنهایی که از طریق قمار ایجاد می‌شود تسویه نماید، و غذای
که از طریق قمار ایجاد می‌شود تسویه نماید، و غذای مهمانی‌ها را تأمین کند. همچنانکه معمول در بسیاری ار قبائل شمال غربی ایالات متحده در سواحل اقیانوس آرام بود، قوم بومی کلاپویا یک نوع برده داری هم می‌کرد. بردگان خود را از بین سرخپوستان دیگر که معمولاً یا از طریق تجارت یا به عنوان هدیه به آنان تقدیم می‌شد به دست می‌آوردند. این بردگان معمولاً در طی حملات به قبیلهٔ دشمن اسیر می‌شدند. گروه‌های ساکن شمال کَلاپویا، مانند «توآلاتین» و «یَمهیل»، بردهایی را از طریق فتح، یورش به گروه‌های مستقر در ساحل یا جنوب شرقی درهٔ
یورش به گروه‌های مستقر در ساحل یا جنوب شرقی درهٔ ویلامیت بدست آوردند. بردگان نوعی ثروت محسوب می‌شدند؛ زیرا آن‌ها را برای بدست آوردن کالاهای مورد نظر از جمله مهره و مونجوق، پتو و کانو مورد معامله قرار می می‌دادند. چون کنترل زنان و کودکان نسبتاً راحت تر بود تَمَلّک آنان به مردان ترجیح داده می‌شد. این بردگان با صاحبان خود زندگی می‌کردند، و در کارهای روزمره مردانه یا زنانه در کنار هم کار می‌کردند. و اموری را چون جمع‌آوری هیزم و حمل آب انجام می‌دادند. غلامان اغلب در ازدواج آزاد بودند. آنها می‌توانستند آزادی خود
در ازدواج آزاد بودند. آنها می‌توانستند آزادی خود را از طریق انباشتن اموال خود، یا با پرداخت مبلغی مورد قبول مالک همسر احتمالی آزادی وی را خریداری کنند. جامعه پدرسالاری کلاپویاها بر اساس ثروت و دارایی شخصی طبقات اجتماعی خود را تقسیم کرده بود. یک طبقه ممتاز شناخته شده، رهبران خاص مذهبی بودند که دارای قدرت فوق طبیعی نبوت و شفا دهی می‌باشند. اعتقاد بر این بود که به‌طور کلی چنان فردی می‌تواند در هر گروهی؛ چه مرد یا زن، آزاد یا برده، یافت شود. جامعه کَلاپویاها، همانند بسیاری از قبایل بومی ایالات متحده، دارای
همانند بسیاری از قبایل بومی ایالات متحده، دارای تقسیم کار بر اساس جنسیت بود. ماهیگیری، شکار و جنگ از مشغلهٔ مردان بود. همچنین ساختن ابزارها و یلم از مسئولیت مردان به حساب می‌آمد. کار زنان برای جمع‌آوری گیاهان و تهیه غذاهای اصلی، که اساس رژیم غذائی کلاپویاها، ایجاد اردوگاه‌های موقت، سبدبافی و سایر محصولات صنایع دستی بود. در ماه‌های تابستان، زنان قبیله برای تهیه مواد غذایی برای زمستان فرآوری و تهیه می‌کردند و معمولاً برای انجام این کار در دهکده اصلی می‌ماندند، در حالی که دیگران مواد غذایی را در جاهای دورتر
در حالی که دیگران مواد غذایی را در جاهای دورتر جمع می‌کردند. گروه‌های تاریخی کَلاپویان. گروه‌های کَلاپویان (با تشخیص زبان) عبارتند از: -کلاپویای شمالی: -کلاپویای مرکزی: -یونکالا: در توصیف سرخپوستان دره ویلامت در سال ۱۸۴۹، جوزف لین، فرماندار زمان، در مورد جمعیت قبائل، تخمین‌های زیر را ارائه داد:کلاپویا (۶۰ نفر)؛ توآلاتین (۶۰ نفر)؛ یام هیل (۹۰ نفر)؛ و لوکامواِس (۱۵ نفر). تاریخ. بر اساس شواهد موجود، تا زمانی که خلاف آن ثابت شود؛ تصور بر این است که مردم کَلاپویا از جنوب دره ویلامیت به سمت شمال مهاجرت کردند و
از جنوب دره ویلامیت به سمت شمال مهاجرت کردند و ساکنان قبلی را از آنجا بیرون رانده و به وطن تاریخی خود در درهٔ ویلامیت وارد شده‌اند. این مردمان در دره ویلامیت ساکن شدند و مناطق خاصی را در امتداد رودخانه‌های ویلامیت، آمپکوا، و مک کنزی اشغال کردند. مردانشان به شکار حیوانات و ماهیگیری پرداخته، زنان و اطفالشان به جمع‌آوری خشکبار، انواع توت‌های وحشی، انواع میوه‌ها، و ریشه‌های خوراکی پرداختند. مردان این قبیله از سنگ‌های آتش فشان سلسله کوه‌های شرقی برای ساختن ابزارهای نوک تیز مانند سر تیر و نیزه استفاده می‌کردند.
نوک تیز مانند سر تیر و نیزه استفاده می‌کردند. بر اساس مدارک و دفاتر خاطرات پژوهشگران اعتقاد بر این است که قبل از تماس باافراد تازه‌وارد چون کاوشگران سفیدپوست، بازرگانان و مبلغین مذهبی اروپائی، جمعیت کالاپویا حدود ۱۵۰۰۰ نفر بوده‌است. رابرت بوید برای کل سالهای ۱۸۰۵ تا پایان دهه ۱۸۲۰ کل جمعیت کلاپویان را بین ۸۷۸۰ تا ۹۲۰۰ نفر تخمین می‌زند. ورود پژوهشگران جغرافیائی، بازرگانان و مبلغین مذهبی سفیدپوست که وارد منطقه شدند، سبب "شیوع اسفناک بیماریهای عفونی اروپائیان مانند مالاریا، آبله، و سایر بیماری‌های واگیری، در
مانند مالاریا، آبله، و سایر بیماری‌های واگیری، در بین بومیان منطقه شد. این بیماری‌ها اختصاص به اروپایی‌ها و آمریکایی‌ها داشت. اما سرخپوستان آمریکایی در برابر آنها مصونیت نداشتند و در نتیجه با سرعت بالایی بدان‌ها مبتلا شده از بین می‌رفتند. برخی گزارش‌ها حکایت از روستاهایی خالی از سکنه می‌کنند که شهادت به مرگ و میر شگفت‌انگیز این شیوعات می‌دهند. بلانشت در سال ۱۸۳۹ گزارش کرد که بیماریها «[آنها] را به جمعیت بسیار کوچکی تهدید کرده که بیشتر و بیشتر کاهش می‌یابند.» جوزف لین، فرماندار سرزمین اورگن، تا سال ۱۸۴۹،
جوزف لین، فرماندار سرزمین اورگن، تا سال ۱۸۴۹، جمعیت باقیمانده کلاپویان را فقط ۶۰ نفر حساب کرده که در وخیم‌ترین شرایط محیطی زندگی می‌کردند. تحقیقات معاصر تعداد افراد مختلف کلاپویا را در این فاصله نزدیک به ۶۰۰ نفر تخمین می‌زند. معاهدات با ایالات متحده. قراردادهای منعقد شده در سال‌های ۱۸۵۱ و ۱۸۵۴ تا ۱۸۵۵ در اورگان اثرات کلی در زندگانی اعضای قبیلهٔ کلاپویا گذارده‌است. معاهدات ۱۸۵۱ که توسط شخصی به نام اَنسون دارت که سرپرست امور بومیان بود انجام شد. این معاهده هرگز به تصویب مجلس سنا نرسید. معاهدات دیگر در سال
هرگز به تصویب مجلس سنا نرسید. معاهدات دیگر در سال ۱۸۵۵ توسط جانشین دارت، به نام جوئل پالمر بر قرار شد. معاهدات ۱۸۵۴–۱۸۵۵ بتصویب مجلس رسیده به مرحله اجراء درآمد. این سرخپوستان در جلسات مذاکرات با مأمورین دولت ایالات متحده شرکت کردند. رؤسای قبیلهٔ کلاپویا، اَلکواِما و تیآکان، با بیاناتی واضح تمایل شدید خودر ا به ماندن در قلمروی اجدادی خود که در دماغهٔ رودخانه سانتیام است در ۱۲ آوریل ۱۸۵۱، در شورای معاهدهٔ سانتیام در شامپوگ، منطقه اورگن اعلام داشتند. قبایل اومپکوآ و کلاپویان که ساکنین درهٔ اومپکوآ بودند
اومپکوآ و کلاپویان که ساکنین درهٔ اومپکوآ بودند سرزمین‌های خود را در سال ۱۸۵۴ در معاهدهٔ نهر کلاپویا در اورگان به ایالات متحده دادند. در معاهده ای با کلاپویا و غیره، در دیتون، اورگان (۲۲ ژانویه ۱۸۵۵)، کَلاپویا و سایر قبایل درهٔ ویلامت تمام منطقه زیرآب زنی رودخانهٔ ویلامیت را به ایالات متحده واگذار کردند. دوران انتقال به محدوده‌های اسکانی. بیشتر سرخپوستان کَلاپویا به محدوده‌های اسکانی به نام رزرویشن (منطقه اختصاصی سرخپوستی) و آژانس حلقهٔ بزرگ (گرَند راوند) منتقل شدند. برخی از آنها به محدودهٔ سیلِتز (در آن
منتقل شدند. برخی از آنها به محدودهٔ سیلِتز (در آن زمان، معروف به رزرویشن سرخپوستان ساحلی) در قسمت مرکزی ساحل اقیانوس آرام در اورِگن، محدودهٔ چشمه‌های آبگرم در شرق کوه‌های کَسکِید در شهرستان‌های فعلی واسکو و جفرسون، یا یَکِما رزرویشن در جنوب ایالت واشینگتن انتقال یافتند. در ابتدا منطقهٔ اختصاصی اجتماع گرند راندی در سال ۱۸۵۵ به عنوان محدودهٔ موقت قرار داشت، و به نام ذخیره گاه رودخانه یمهیل، یا ذخیره گاه دره یمهیل نامیده شد. با دستورالعمل اجرایی رئیس‌جمهور وقت جیمز بیوکنن در سال ۱۸۵۷ رسماً به عنوان اجتماع
وقت جیمز بیوکنن در سال ۱۸۵۷ رسماً به عنوان اجتماع کرند راندی تغییر نام یافت و تأسیس شد. با انتقال اعضای حداقل ۲۷ قبیله به گراند روند (حلقه بزرگ قبایل هم پیمان)، زندگی در این رزرو دشوار بود. برخی از این قبایل از دشمنان تاریخی یکدیگر بودند. در سالهای اولیه، این منطقه توسط وزارت جنگ ایالات متحده اداره می‌شد زیرا قبلاً با این قبایل جنگیده بود، همچنان بر امور سرخپوستان در سراسر کشور نظارت داشت. قلعهٔ یمهیل برای نظارت بر امور سرخپوستان تأسیس شد. بعداً مدیریت آنان به عهدهٔ اداره امور سرخپوستان و سرانجام به دفتر
به عهدهٔ اداره امور سرخپوستان و سرانجام به دفتر امور بومیان در وزارت کشور منتقل شد. کشیش بلژیکی آدرین کروکت مبلغ کاتولیک روم در اجتماع گرند راندی زندگی می‌کرد و کلیسای سنت مایکل را تأسیس نمود. در اواخر قرن نوزدهم کلیسای کاتولیک روم با تأیید ایالات متحده مدرسه ای را در آنجا تأسیس کرد. این یک مدرسه شبانه‌روزی درون رزرو بود، که در آن کودکان از قبایل دیگر گاهی با زور برداشته می‌شدند و در طول سال تحصیلی دور از خانواده و فامیل در مدرسه می‌ماندند. بعداً بسیاری از کودکان به مدارس شبانه‌روزی سرخپوستان در خارج از
کودکان به مدارس شبانه‌روزی سرخپوستان در خارج از محوطهٔ مجتمع گرند راندی مانند مدرسهٔ شبانه‌روزی بومیان چِماوا در سِیلم اورگن فرستاده شدند. بیشتر کودکان مهارت‌های روستایی مانند آهنگری، کشاورزی، خیاطی و غیره را آموختند که یه نظر طراحان دروس برای زندگی آینده آنان در رزرویشن مهم می‌نمود. بهداشت و مراقبت‌های بهداشتی در این رزرو ضعیف، و مرگ و میر بسیار بود. در دهه ۱۸۵۰در مجموع ۱۰۰۰ نفر به آنجا منتقل شده بودند. تا سال ۱۹۰۰، فقط حدود ۳۰۰ نفر در آنجا زنده ماندند. حذف و ترمیم. در اواسط قرن بیستم، سیاست دولت فدرال
حذف و ترمیم. در اواسط قرن بیستم، سیاست دولت فدرال همچنان در مسیر ادغام بومیان آمریکایی در فرهنگ اروپائی الاصل خود بود. کنگره معتقد بود که برخی قبایل آماده ورود به جامعه آمریکای اروپائی الاصل می‌باشند و زمان خاتمه روابط ویژه آن‌ها با دولت رسیده‌است. روابط خاص همه گروه‌ها و قبایل نوادگان کَلاپویا در سال ۱۹۵۴ همراه با سایر قبایل اورگان غربی با تصویب «قانون خاتمه حقوق بومیان اورگن غربی در سال ۱۹۵۴ میلادی» پایان یافتند. این قانون رابطه خاص آنها را با دولت فدرال پایان داد. تحت اقدامات خاتمه نهایی، دولت بیشتر
پایان داد. تحت اقدامات خاتمه نهایی، دولت بیشتر زمین‌های رزرو را فروخت، خدمات خود را حذف کرد و آخرین اسامی اعضای قبیله‌ها را در ادارهٔ ثبت احوال کنگره در سال ۱۹۵۶ وارد کرد. در اواخر قرن بیستم، کَلاپویا و دیگر اعضای قبایل متفق با سازماندهی گروهشان به اشاعهٔ فرهنگ بومی خود در آمریکا تصمیم گرفتند. دولت فدرال ایالات متحده در سال ۱۹۷۷ قبایل متفقین سیلِتز را دوباره به رسمیت شناخت، و در سال ۱۹۸۳ به کسانی که بخشی از قبایل متفقین جامعهٔ گراند روند اورگن بودند نیز قومیتشان را بازگرداند. ازدواج‌های بسیاری بین اعضای
را بازگرداند. ازدواج‌های بسیاری بین اعضای کَلاپویا با فرزندان قبایل همسایه شان انجام شده‌است. امروز تعداد بسیاری از ۴۰۰۰ نوادگان کَلاپویا در کنفدراسیون جامعه گراند روندهٔ اورگن ثبت نام کرده‌اند. در حال حاضر، این جامعه در تلاش است که یک زبان مشترک بومی را که در گذشته، مدتها، برای تجارت بین قبایل گوناگون استفاده می‌شد، و اکنون به «شینوک واوا» معروف است با استفاده از متد غوطه وری تدریس زبان احیاء کند. آنها در تولید زبان مادری موفق بوده‌اند و در حال گسترش برنامه تا کلاس هشتم هستند. مطالعات بیشتر.
گسترش برنامه تا کلاس هشتم هستند. مطالعات بیشتر. https://www.adyannet.com/fa/news/12791 https://cafecatharsis.ir/19799/قسمت‌هایی-از-سخنرانی-زیبای-رئیس-قبیلۀ/ https://wisgoon.com/pin/25859304/ https://www.filemarket.org/downloads/تحقیق-در-مورد-سرخپوست
تام کلگ (؛ ۱۶ اکتبر ۱۹۳۴ – ۲۴ ژوئیه ۲۰۱۶) کارگردان فیلم، کارگردان تلویزیونی و فیلم‌نامه‌نویس اهل بریتانیا بود. بین سال‌های ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۴، او خدمت سربازی خود را در نیروی هوایی سلطنتی انجام داد. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "موبی دیک"، "شارپ"، '، "سوئینی" و ' اشاره کرد.
نویل اسمیت (؛ زادهٔ ژانویه ۱۹۴۰) بازیگر و فیلم‌نامه‌نویس اهل بریتانیا است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "کاش اینجا بودی"، "دکتر هو"، "" و "بیلی دروغگو" اشاره کرد.
در زیر فهرست رئیسان پلیس جمهوری ارمنستان آورده شده است:
برندن پرایس (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل بریتانیا است. در پایان سال ۲۰۱۰، او در فیلم «"تخلف"» با مایکل ایرون‌ساید هم‌بازی شد؛ این فیلم در سال ۲۰۱۱ اکران شد. در حال حاضر، او مشغول بازی در مجموعهٔ شناخته‌شدهٔ اسپانیایی «"عشق در روزگار آشوب"» است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "۱۱–۱۱-۱۱"، "رابین از شروود"، "داجون"، هدف"، "دکتر هو"، "سوئینی"، "" و "وقار وحشی" اشاره کرد.
فوتبال در افغانستان فوتبال یکی از دو ورزش محبوب در افغانستان است. حدود ۱۰٪ از مردم افغانستان طرفدار فوتبال هستند که کمتر از سه کشور دیگر عضو سارک با اکثریت مسلمان: مالدیو با ۳۰٪، بنگلادش با ۲۰٪ و پاکستان با ۱۲٪ است. تاریخ نخستین. طبق گزارش فدراسیون فوتبال افغانستان، نخستین تیم فوتبال افغانستان، باشگاه فوتبال محمودیه بود که در سال ۱۹۳۴ تأسیس شد. تیم مردان آنها سه سال بعد به هند سفر کرد و در ۱۸ بازی شرکت کرد که از این تعداد ۸ برد، ۹ باخت و ۱ مساوی به دست آمد. باشگاه فوتبال آریانا کابل در سال ۱۹۴۱ تأسیس شد و
باشگاه فوتبال آریانا کابل در سال ۱۹۴۱ تأسیس شد و به دومین باشگاه فوتبال افغانستان تبدیل شد. این تیم به دعوت ایران، یک تیم مردان به تهران فرستاد و ۳ بازی انجام داد که ۱ برد و ۲ باخت داشت. در مورد تاریخ نخستین فوتبال زنان در این کشور چیزی مشخص نیست. فدراسیون فوتبال افغانستان در سال ۱۹۴۸ به فیفا پیوست و یک تیم ملی مردان را برای شرکت در المپیک تابستانی ۱۹۴۸ به بریتانیا فرستاد. آنها تنها مسابقه خود را در دور مقدماتی با نتیجه ۰-۶ به تیم ملی فوتبال لوکزامبورگ باختند. از سال ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۹، یک تورنمنت بین‌المللی
از سال ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۹، یک تورنمنت بین‌المللی فوتبال به نام جام جشنواره روز جمهوری افغانستان در این کشور برگزار شد که چندین تیم خارجی در آن شرکت کردند. تیم ملی فوتبال زنان افغانستان از سال ۲۰۰۷ توسط فدراسیون به رسمیت شناخته شده است. مدیریت فوتبال. فوتبال در افغانستان توسط فدراسیون فوتبال افغانستان (مخفف: ) اداره می‌شود. این فدراسیون در سال ۱۹۲۲ تأسیس شد و از سال ۱۹۴۸ عضو فیفا است. فدراسیون فوتبال افغانستان در سال ۱۹۵۴ یکی از اعضای بنیانگذار کنفدراسیون فوتبال آسیا (مخفف: ) و در سال ۲۰۱۵ عضو فدراسیون فوتبال
آسیا (مخفف: ) و در سال ۲۰۱۵ عضو فدراسیون فوتبال آسیای مرکزی () شد. از زمان سقوط کابل (۱۴۰۰)، فوتبال زنان تحت سلطه طالبان ممنوع است و متعاقباً فدراسیون فوتبال افغانستان تمام برنامه‌های فوتبال زنان را متوقف کرده است. تیم ملی فوتبال زنان افغانستان به استرالیا پناهنده شده و به طور منظم تمرین و بازی می‌کند، در حالی که یک تیم توسعه در بریتانیا مستقر است. تیم ملی مردان. یکی از موفقیت‌های بزرگ تیم ملی مردان افغانستان زمانی رقم خورد که این تیم در قهرمانی جنوب آسیا ۲۰۱۳ در نپال به مقام قهرمانی رسید. آنها همچنین در
۲۰۱۳ در نپال به مقام قهرمانی رسید. آنها همچنین در سال‌های ۲۰۱۱ و ۲۰۱۵ نایب‌قهرمان همین رویداد و در بازی‌های آسیایی ۱۹۵۱ و چلنج کاپ آسیا ۲۰۱۴ مقام چهارم را کسب کردند. تیم ملی زنان. یکی از موفقیت‌های بزرگ تیم ملی زنان افغانستان زمانی رقم خورد که این تیم به نیمه‌نهایی مسابقات قهرمانی زنان جنوب آسیا ۲۰۱۲ در سری‌لانکا رسید.
رویدادنامه ستاره‌شناسی بابل مجموعه ای از الواح میخی بابلی است که توسط شهروندی ناشناس به ضبط درآمده. این الواح شامل سوابق منظمی از مشاهدات نجومی و رویدادهای سیاسی و همچنین پیش‌بینی‌ها، براساس این مشاهدات است؛ همچنین شامل اطلاعات دیگری مانند قیمت کالاها برای تاریخ‌های خاص و گزارش‌های هواشناسی اند. این الواح از مهم‌ترین منابع تاریخ بابل و همچنین تاریخ جهان باستان هستند. هم‌اکنون این مجموعه در موزهٔ بریتانیا نگهداری می‌شود.
براندون پاک اندرسون (زادهٔ ۸ فوریه ۱۹۸۶)، معروف به اندرسون پاک () خواننده رپ، خواننده، ترانه‌سرا، تهیه‌کننده موسیقی اهل آکسنارد، کالیفرنیا، ایالات متحده است. در شصت و یکمین مراسم جایزه گرمی، پاک با ترانه «بابلین» اولین جایزه گرمی خود را برای بهترین اجرای رپ به دست آورد. وی بار دیگر در سال ۲۰۲۰ جایزه گرمی را برای «بهترین آلبوم آراندبی» برای ترانه «ونتورا» و دیگری برای بهترین اجرای آراندبی را برای به «به خانه بیا» (با حضور آندره ۳۰۰۰) برنده شد. اندرسون جدا از حرفه انفرادی، در سال ۲۰۱۵ در کنار تهیه‌کننده
از حرفه انفرادی، در سال ۲۰۱۵ در کنار تهیه‌کننده موسیقی نالج، گروه دو نفره ان‌ایکس وریس را تشکیل داد. او اغلب به همراه گروه فری نشنالز همراه است که سازهای مختلفی مانند گیتار الکتریک، باس، پیانو، کیبورد و طبل را می‌نوازد و همچنین به عنوان خواننده بک نیز فعالیت می‌کند. در سال ۲۰۲۱، او یک گروه دونفره به نام اسکیل سونیک به همراه برونو مارس تشکیل داد. اوایل زندگی. براندون پاک اندرسون در ۸ فوریه ۱۹۸۶ در سنت جان در آکسنارد، کالیفرنیا متولد شد. نژاد او، آمریکایی آفریقایی و کره ای است. مادر آندرسون در جنگ کره در کره
و کره ای است. مادر آندرسون در جنگ کره در کره جنوبی از یک زن کره ای و یک سرباز آفریقایی آمریکایی متولد شد. او ابتدا توسط پدربزرگ و مادربزرگ کره ای خود بزرگ شد، قبل از اینکه در یتیم خانه ای نگهداری شود و سپس توسط یک خانواده آمریکایی که در لس آنجلس زندگی می‌کرد، به فرزندی پذیرفته شد. حرفه. ۲۰۰۹–۲۰۱۳: آغاز کار. اندرسون از زمان نوجوانی، هنگام تحصیل در دبیرستان فناوری فوتهیل، از اتاق خواب خود شروع به تهیه موسیقی کرد. اولین تجربه‌های او در اجرا درامر کلیسای خانواده اش بود. در سال ۲۰۱۱، اندرسون قبل از اینکه یک
اش بود. در سال ۲۰۱۱، اندرسون قبل از اینکه یک موسیقی‌دان شود، پس از اخراج از کار در یک مزرعه ماری جوانا در سانتا باربارا، با همسر و پسر نوزادش بی خانمان شد. وی در سال ۲۰۱۱ کار خود را به‌عنوان یک تهیه‌کننده موسیقی آغاز کرد.
ثریا آقااوغلو (۱۹۰۳، شوشی – ۲۹ دسامبر ۱۹۸۹، استانبول) نویسنده ترکی آذربایجانی، حقوقدان و اولین وکیل زن در تاریخ ترکیه بود. سنین جوانی و تحصیل. ثریا دختر احمد آ آقااوغلو، سیاستمدار برجسته آذربایجانی و بعدها ترک در اوایل قرن ۲۰ بود. پس از سقوط جمهوری دموکراتیک آذربایجان در سال ۱۹۲۰، خانواده آقااوغلو به ترکیه نقل مکان کرد که ثریا در دانشکده حقوق دانشگاه استانبول ثبت نام کرد. حرفه. بعد از فارغ‌التحصیلی آقااوغلو از سال ۱۹۲۷ تا زمان مرگ در ۱۹۸۹ به عنوان وکیل مشغول به کار شد. در سال ۱۹۲۸، با گرفتن پروانه وکالت
به کار شد. در سال ۱۹۲۸، با گرفتن پروانه وکالت آزاد، اولین وکیل زن ترکیه شد. کانون وکلای استانبول به ابتکار وی به عنوان عضوی از کانون وکلای بین‌المللی انتخاب شد. از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۶۰، وی تنها عضو هیئت مدیره زن این اتحادیه بود. پس از کودتای ۱۹۶۰ ترکیه او وکیل برادرش شد. در آن زمان، وی به عنوان عضوی از حزب تازه تأسیس ترکیه جدید وارد سیاست شد و به رهبر حزب رسید در یک مقطع زمانی او به عنوان دستیار پروفسور شوارتز، ترکان رادو کار کرد. او نویسنده کتابهای آنچه "که من در لندن دیدم" ("Londra'da Gördüklerim") و "یک
من در لندن دیدم" ("Londra'da Gördüklerim") و "یک زندگی مثل این گذشته‌است" ("Bir Hayat Böyle Geçti")، جایی که او در مورد بسیاری از مسائل حقوقی بحث کرد و اطلاعات زندگی‌نامه ای دربارهٔ پدرش نوشت. زندگی شخصی. وی در سال ۱۹۵۰ با وکار آلمانی ورنر تاسچن برکر ازدواج کرد و در دهه ۱۹۶۰ طلاق گرفت. آنها فرزندی نداشتند. خانواده. پدرش احمد بی آقا اوغلو یک سیاستمدار، مبلغ و روزنامه‌نگار برجسته آذربایجانی و تبعه ترکیه بود. وی از بنیانگذاران پان ترکیسم بود. خواهرش تزر تاشکران نویسنده، سیاستمدار و روشن فکر بود. برادرش سامت
نویسنده، سیاستمدار و روشن فکر بود. برادرش سامت آقا اوغلو شاعر و سیاستمدار بود. مرگ. ثریا آقائو اوغلو در سال ۱۹۸۹ بر اثر سکته مغزی درگذشت.
کناس ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد: کناس به معنای چراگاه آهو میباشد،این روستا دارای کاروانسرای تاریخی شاه عباسی می‌باشد،
پاتریک یووت (به ؛ – ) خواننده، ترانه‌سرا و مدل سوئیسی بود. او نمایندهٔ سوئیس در یوروویژن ۱۹۷۳ بود. مرگ. یووت در ۱ آوریل ۲۰۲۱، در سن ۷۰ سالگی بر اثر ایست قلبی درگذشت.
نیکل و هوگو گروه موسیقی دو نفره بلژیکی بود. آن‌ها نماینده بلژیک در یوروویژن ۱۹۷۳ بودند.