payamvha/North_RAG huggingface dataset:
«درود بر اوکراین!» () یک سلام ملی اوکراینی است و معمولاً با پاسخ «درود بر قهرمانان!» () همراه می‌شود. این عبارت اولین بار در اوایل قرن بیستم در انواع مختلفی استفاده شد و در طول جنگ استقلال اوکراین در سال‌های ۱۹۱۷ تا ۱۹۲۱ به محبوبیت بالایی بین اوکراینی‌ها رسید. در سال ۲۰۱۸، این عبارت به سلام رسمی نیروهای مسلح اوکراین تبدیل شد. در طول حمله ۲۰۲۲ روسیه به اوکراین، این سلام به شهرت جهانی رسیده و به عنوان یک نماد مقاومت شناخته می‌شود. تاریخچه. منشأ. عبارت مشابهی («افتخار اوکراین») دست‌کم از زمان زندگی تاراس
(«افتخار اوکراین») دست‌کم از زمان زندگی تاراس شوچنکو، نویسنده مشهور و میهن‌پرست اوکراینی، استفاده شده‌است. در شعر «به اسنوویاننکو» («До Основ'яненка»؛ ۱۸۴۰، در نسخه ۱۸۶۰)، شوچنکو می‌نویسد: اولین استفاده از عبارت «درود بر اوکراین!»، که با پاسخ «افتخار در سرتاسر زمین!» (По всій землі слава) همراه بوده، به جامعه دانش‌آموزان اوکراینی در خارکف در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم نسبت داده شده‌است.
ادموند ویلیام کاستلو (؛ ۷ اوت ۱۸۷۳ – ۷ ژوئن ۱۹۴۹) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون صلیب ویکتوریا شده‌است. او افسر ارتش هند بریتانیا و دریافت‌کننده صلیب ویکتوریا بود، بالاترین و معتبرترین نشان شجاعت در مواجهه با دشمن که می‌تواند به نیروهای بریتانیا و کشورهای مشترک‌المنافع اعطا شود.
پاتریک کوردینگلی (؛ زادهٔ ) نظامی اهل بریتانیا است. او افسر بازنشسته ارتش بریتانیا است که از سال ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۶ فرماندهی لشکر دوم را بر عهده داشت. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است.
گَرم‌چشمه یکی از دره‌های متعدد در ناحیه چترال در منتهی‌الیه شمال غرب پاکستان است. این محل یکی از مرتفع‌ترین سکونتگاه‌های انسانی در رشته‌کوه هندوکش با ارتفاع تقریباً ۲۵۵۰ متر (۸۳۸۹ فوت) است. این دره با چشمه آب‌گرم خود یکی از مکان‌های جذب گردشگران است و به خاطر وجود ماهی قزل آلا نیز معروف است. رودخانه لوت‌کوه (رود گرم‌چشمه) که از قلل مرتفع هندوکش سرازیر می‌شود، برای زندگی نوع قهوه‌ای‌رنگ ماهی قزل آلا مناسب است. از دیگر ویژگی‌های این منطقه می‌توان به قله‌های پوشیده از برف و آب‌وهوای مطبوع، چشمه‌های طبیعی اشاره
از برف و آب‌وهوای مطبوع، چشمه‌های طبیعی اشاره کرد و اخیراً به‌عنوان یک مکان بالقوه برای تولید انرژی برق‌آبی در کانون توجه قرار گرفته است. علاوه بر گردشگران، افرادی که از بیماری‌های پوستی رنج می‌برند نیز برای درمان (از نظر علمی ثابت نشده) از چشمه آب گرم دیدن می‌کنند. گرم‌چشمه در شمال غرب چترال در فاصله حدود چهل و هشت کیلومتری جاده واقع شده است. این محل با افغانستان که در منتهی‌الیه شمال غربی پاکستان قرار دارد مرزهای بین‌المللی دارد. گردنه دوراه (۱۴۹۴۰ فوت [۴۵۵۴ متر) این بخش از پاکستان را به استان بدخشان
[۴۵۵۴ متر) این بخش از پاکستان را به استان بدخشان افغانستان متصل می‌کند. چشمه آب گرم. آب گرم‌چشمه از ذخایر گوگرد زیرزمینی سرچشمه می‌گیرد و دمای آن از نقطه جوش بالاتر می‌رود. به همین دلیل این چشمه به چشمه "گوگرد" نیز معروف است. این چشمه از لوکوگرانیت‌های رشته‌کوه هندوکش که قدمت آن‌ها بین ۲۰ تا ۱۸ میلیون سال است، پدیدار می‌شود. دمای مخزن ممکن است تا باشد. مشخص نیست که آیا گردش آب‌های زیرزمینی عمیق در این منطقه توسط توپوگرافی یا تنش جانبی زمین‌ساختی هدایت می‌شود. جمعیت‌شناسی. جمعیت گرم چشمه تقریباً ۵۰ هزار نفر
جمعیت‌شناسی. جمعیت گرم چشمه تقریباً ۵۰ هزار نفر است. از آنجایی که آخرین سرشماری در پاکستان در سال ۱۹۹۸ انجام شد، هیچ منبع دقیقی از اطلاعات در این زمینه وجود ندارد. نسبت مرد به زن تقریباً ۵۰–۵۰ است. تقریباً ۶۰ درصد این جمعیت را جوانان تشکیل می‌دهند. مذهب اکثریت در گرم چشمه اسلام شیعه اسماعیلی است و پیروی از آقاخان رواج دارد. زبان‌ها. زبان کهواری زبان اصلی بیشتر باشندگان گرم‌چشمه است. دومین زبان پرگفتار یدغه است که توسط چند هزار نفر در دره پرابگ صحبت می‌شود یِدغه از زبان‌های ایرانی شرقی است. تعداد بسیار کمی
از زبان‌های ایرانی شرقی است. تعداد بسیار کمی از مردم، در دره گوبور به گویش شیخان‌ور صحبت می‌کنند که در ولایت نورستان افغانستان صحبت می‌شود. علاوه بر این، بسیاری از مردم فارسی می‌فهمند و برخی حتی می‌توانند به فارسی صحبت کنند. این امر ناشی از تأثیر ناصر خسرو شاعر و فیلسوف قرن یازدهم بر منطقه است. در آن زمان یکی از شاگردان او به این منطقه آمده و برای همیشه در اینجا ساکن شد. او اندیشه اسماعیلیه را تبلیغ کرد و از این رو اسماعیلیه در این نقطه از جهان رواج گرفت. در دوره معاصر کشور همسایه، افغانستان، درگیر جنگ با
دوره معاصر کشور همسایه، افغانستان، درگیر جنگ با اتحاد جماهیر شوروی شد و در نتیجه سیل عظیمی از پناهجویان به این منطقه گریختند. از آنجایی که گرم چشمه از بدخشان به راحتی قابل دسترسی بود، بسیاری از تاجیک‌های از افغانستان ترجیح دادند در آنجا بمانند و برخی از پناهندگان هنوز در اینجا زندگی می‌کنند. این تعامل با فارسی‌زبانان، خاطرات مرتبط با زبان فارسی در گرم‌چشمه را تازه کرد.
تراورز کلارک (؛ ۶ آوریل ۱۸۷۱ – ۲ فوریه ۱۹۶۲) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان امپراتوری بریتانیا و نشان حمام شده‌است. افسر ارتش بریتانیا بود که در جنگ دوم بوئر و جنگ جهانی اول خدمت کرد. در طول جنگ جهانی اول، او سمت‌های مختلفی در ستاد داشت؛ او از سال ۱۹۱۷ تا ۱۹۲۱، سرتیپ ستاد ارتش در فرانسه بود و در آن زمان به عنوان سرتیپ ستاد کل نیروها منصوب شد.
متیو استوارت دامینیک (به انگلیسی: Matthew Dominick) (زاده ۷ دسامبر ۱۹۸۱؛ یو-اس-ان) یک خلبان آزمایشی نیروی دریایی ایالات متحده و فضانورد ناسا است. او بیش از ۱۶۰۰ ساعت پرواز در ۲۸ هواپیما، ۴۰۰ فرود توسط ناو، ۶۱ مأموریت جنگی و تقریباً ۲۰۰ فرود آزمایشی ناو هواپیمابر دارد. زندگی شخصی و تحصیل. متیو استوارت دامینیک در ۷ دسامبر ۱۹۸۱ در ویت ریدج، کلرادو از خانواده دونالد و روندا دامینیک به دنیا آمد. او از دبیرستان جونیور سنیور در لیتلتون، کلرادو فارغ‌التحصیل شد. در سال ۲۰۰۵، او لیسانس علوم در مهندسی برق در دانشگاه
سال ۲۰۰۵، او لیسانس علوم در مهندسی برق در دانشگاه سن دیگو با خردسالان در فیزیک و ریاضیات دریافت کرد، و یکی از اعضای انجمن نیروی دریایی رو-تی-اس و سیگما فی اپسیلون بود. حرفه در ناسا. در ژوئن ۲۰۱۷، دامینیک به عنوان عضوی از گروه ۲۲ فضانوردان ناسا انتخاب شد و آموزش دو ساله خود را آغاز کرد. در زمان انتخاب، دامینیک در کشتی یواس‌اس رونالد ریگان در دریا بود.
جان چرچر (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است. او یک افسر ارشد ارتش بریتانیا بود که در طول جنگ جهانی دوم، فرماندهی تیپ ۱۵۹ پیاده را در طول نبرد در شمال غربی اروپا و بعداً فرماندهی لشکر ۳ پیاده را بر عهده داشت.
موریس چیلتون (؛ ۱۱ ژانویه ۱۸۹۸ – ۲۱ اوت ۱۹۵۶) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان امپراتوری بریتانیا و نشان حمام شده است. چیلتون که در مدرسه راگبی تحصیل کرده بود، وارد آکادمی نظامی سلطنتی وولیچ شد و در ۲۸ ژوئیه ۱۹۱۵ به توپخانه سلطنتی پیوست. او در جنگ جهانی اول در فرانسه خدمت کرد و در سال ۱۹۳۰ در کالج ستاد کامبرلی تحصیل کرد. او همچنین در جنگ جهانی دوم به عنوان رئیس ستاد ارتش دوم و سپس به عنوان معاون آجودان کل گروه ارتش بیست و یکم خدمت کرد. پس از جنگ، چیلتون مدیر نیروی هوایی در دفتر جنگ و
پس از جنگ، چیلتون مدیر نیروی هوایی در دفتر جنگ و سپس از سال ۱۹۴۸ افسر کل فرمانده ناحیه آنگلیای شرقی شد. او در سال ۱۹۵۳ به عنوان افسر کل فرمانده فرماندهی ضدهوایی منصوب شد. در این سمت، از واحدهای خود در مرسی‌ساید و تاین‌ساید بازدید کرد. او در سال ۱۹۵۵ به عنوان سرگروه کل نیروها منصوب شد و در سال ۱۹۵۶ در حالی که هنوز در این سمت خدمت می‌کرد، درگذشت.
جورج استوارت چترتون (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. چترتون به درجه سرتیپ رسید و به خاطر فرماندهی عملیاتی هنگ خلبانان گلایدر در طول جنگ جهانی دوم شناخته می‌شد. او در سال ۱۹۴۳ نشان دی‌اس‌او را دریافت کرد. پس از جنگ، او به عنوان دلال سهام مشغول به کار شد و بعداً وقت خود را به خدمت به عنوان رئیس و جمع‌آوری بیش از ۱ میلیون پوند برای بنیاد لیدی هور تالیدومید اختصاص داد. او در سال ۱۹۸۰ در مراسم تولدش نشان امپراتوری بریتانیا را دریافت کرد. در سال ۱۹۵۹، او روایتگر فیلم کوتاهی از شورای شهرستان لندن در مورد آموزش
فیلم کوتاهی از شورای شهرستان لندن در مورد آموزش کودکان ناشنوا به نام «امید خاموش» بود. خاطرات او، «بال‌های پگاسوس»، در سال ۱۹۶۲ منتشر شد. در سال ۱۹۷۹، او به همراه همسرش در مستندی به نام «بودا به ساسکس می‌آید» ظاهر شد، که در آن گروهی از راهبان بودایی تراوادا در حال تأسیس صومعه جدیدی در منطقه محلی او هستند. چترتون در میدهرست، در ساسکس غربی زندگی می‌کرد؛ او در ۱۲ نوامبر ۱۹۸۷ درگذشت.
آرنولد کازنوو (؛ ۱۸ سپتامبر ۱۸۹۸ – ۲ آوریل ۱۹۶۹) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون لژیون افتخار شده است. گازنوو در سال ۱۹۱۶، در طول جنگ جهانی اول، کازنوو از سندهرست خارج شد و به عنوان ستوان دوم به گارد کلداستریم پیوست و در جبهه غربی در سال‌های ۱۹۱۷–۱۹۱۸ خدمت کرد. در گزارش‌ها از او نام برده شده است. کازنوو در سال‌های ۱۹۲۲–۱۹۲۵ به عنوان آجودان گردان دوم، گارد کلداستریم، خدمت کرد و در سال‌های ۱۹۲۶–۱۹۲۹ در ستاد ناحیه لندن بود. او در سال ۱۹۳۳ به درجه سرگردی ارتقا یافت و به عنوان سرتیپ سرتیپ در
درجه سرگردی ارتقا یافت و به عنوان سرتیپ سرتیپ در تیپ گارد (۱۹۳۳–۱۹۳۶) و افسر فرمانده انبار گارد (۱۹۳۷) منصوب شد. در سال ۱۹۳۹ به درجه سرهنگ دومی ارتقا یافت و فرماندهی گردان اول، گارد کلداستریم را بر عهده گرفت. در سپتامبر ۱۹۳۹، در طول جنگ جهانی دوم، این گردان، بخشی از تیپ هفتم گارد از لشکر سوم پیاده‌نظام، به فرماندهی سرلشکر برنارد مونتگومری، برای پیوستن به نیروی اعزامی بریتانیا به فرانسه اعزام شد. در طول حمله آلمان به فرانسه و بلژیک در ماه مه ۱۹۴۰، این گردان در عملیات‌های تأخیری در امتداد کانال ایپر-کومین
در عملیات‌های تأخیری در امتداد کانال ایپر-کومین جنگید و سپس از دانکرک تخلیه شد.[۴] لشکر ۳ پیاده اولین تشکیلات نیروی اعزامی ارتش بریتانیا بود که برای دفاع از جنوب شرقی انگلستان مجدداً تجهیز شد. بعداً در همان تابستان (۱۸ اوت)، کازنوو با درجه سرتیپ موقت به فرماندهی تیپ هفتم گارد منصوب شد. در ۱۵ سپتامبر ۱۹۴۱، ستاد فرماندهی او به گروه پشتیبانی گارد (یک تشکیلات عمدتاً توپخانه‌ای که از لشکر زرهی گارد پشتیبانی می‌کرد) تغییر نام داد و تیپ هفتم گارد دیگر وجود نداشت. کازنوو تا ۱۰ اکتبر در سمت فرماندهی باقی ماند و سپس
تا ۱۰ اکتبر در سمت فرماندهی باقی ماند و سپس یک افسر توپخانه جایگزین او شد. کازنوو سپس از ۱۰ اکتبر به عنوان فرمانده تیپ ۷۳ پیاده و از ۳۰ نوامبر ۱۹۴۱ به عنوان فرمانده منطقه ساحلی کورنوال منصوب شد؛ بنابراین او نقش دوگانه فرماندهی واحدهای نیروی میدانی برای نقش متحرک و واحدهای ثابت برای دفاع از نقاط آسیب‌پذیر را بر عهده داشت. در دسامبر ۱۹۴۲، تیپ ۷۳ گردان‌های پیاده‌نظام خود را از دست داد و به سادگی به منطقه ساحلی کورنوال منصوب شد. سپس، کازنوو از ۱۳ آوریل ۱۹۴۳ تا ۳۱ اوت ۱۹۴۴ که منحل شد، فرماندهی تیپ ۱۴۰ (چهارم
۳۱ اوت ۱۹۴۴ که منحل شد، فرماندهی تیپ ۱۴۰ (چهارم لندن) در لشکر ۴۷ پیاده‌نظام (لندن) را که یک تشکیلات ذخیره بود، بر عهده داشت. به خاطر خدمت جنگی‌اش، نام کازنوو در گزارش‌ها ذکر شده بود، به او نشان لژیون لیاقت آمریکا اعطا شده بود و به عنوان فرمانده نشان اورنج-ناسائو برگزیده شده بود. او از سال ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۰ معاون فرمانده ناحیه آلدرشات بود، در سال ۱۹۴۸ به درجه سرتیپ ارتقا یافت و در سال ۱۹۵۰ بازنشسته شد.
جیمز کالفیلد (; – ) نظامی و سیاستمدار اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. کالفیلد در سال ۱۷۹۸ به عنوان دانشجوی دانشکده افسری به ارتش بنگال کمپانی هند شرقی پیوست و در ۱۰ سپتامبر ۱۷۹۹ وارد هند شد. او در ۱۳ ژوئن ۱۸۰۰ به عنوان کورنت منصوب شد و در ژوئن ۱۸۰۱ به پنجمین سواره نظام بومی منصوب شد. در ۱۱ مارس ۱۸۰۵ به درجه ستوان ارتقا یافت، اما از ۱۵ سپتامبر ۱۸۰۷ تا ۲۱ ژانویه ۱۸۱۲ به دلیل بیماری مرخصی استعلاجی گرفت. در بازگشت به هند، از ۱۸۱۲ تا ۱۸۱۴ در گارد محافظ فرماندار کل خدمت کرد. در سال‌های ۱۸۱۷ تا ۱۸۱۸
فرماندار کل خدمت کرد. در سال‌های ۱۸۱۷ تا ۱۸۱۸ در پنجمین سواره نظام بومی در جنگ سوم آنگلو-ماراتا و علیه پینداری‌ها خدمت کرد و در طی آن به درجه سروانی ارتقا یافت و به سرتیپ نیروی تابعه ناگپور منصوب شد. در سال ۱۸۱۹، کالفیلد به عنوان دستیار اول مقیم بریتانیا در ایندور منصوب شد و پس از آن فعالیت حرفه‌ای او در خدمات سیاسی کمپانی هند شرقی بود. او از سال ۱۸۲۲ تا ۱۸۳۲ نماینده سیاسی در هاروتی (سرزمین‌های بوندی و کوتا در آژانس راجپوتانا) بود، سپس در سال ۱۸۳۶ سرپرست شاهزادگان میسور شد، قبل از اینکه در سال ۱۸۳۹ به
شاهزادگان میسور شد، قبل از اینکه در سال ۱۸۳۹ به عنوان مقیم در لکهنو منصوب شود. در همین حال، دوران نظامی او با افزایش سن پیشرفت کرد: کاپیتان هنگ ۱۸۱۸، سرگرد ۱۸۲۳، سرهنگ دوم ۱۸۲۹، سرهنگ بروت ۱۸۳۴. در سال ۱۸۳۱ به او نشان سی‌بی اعطا شد. او کتاب «مشاهداتی در مورد اداره هند، مدنی و نظامی ما» (کلکته، ۱۸۳۱) را منتشر کرد. کالفیلد در سال ۱۸۴۱ به عنوان مرخصی اجباری هند را ترک کرد و هرگز بازنگشت. او که در سال ۱۸۴۱ به درجه سرلشکری و در سال ۱۸۵۱ به درجه سپهبدی ارتقا یافت، از سال ۱۸۴۸ تا ۱۸۵۱ مدیر شرکت هند شرقی بود و
از سال ۱۸۴۸ تا ۱۸۵۱ مدیر شرکت هند شرقی بود و برای مجلس نامزد شد، اما در سال‌های ۱۸۴۵ و ۱۸۴۷ برای کرسی ابینگدون رقابت ناموفقی داشت تا اینکه سرانجام در ژوئیه ۱۸۵۲ آن را به دست آورد. با این حال، دوران نمایندگی کالفیلد به عنوان نماینده مجلس کوتاه بود، زیرا او در ۴ نوامبر ۱۸۵۲ در کاپسوود، پالاسکنری، کانتی لیمریک درگذشت.
لوکوگرانیت (Leucogranite) سنگی آذرین به رنگ روشن، گرانیتی و تقریباً بدون کانی تیره‌رنگ است. "آلاسکیت" مترادف آن است. این سنگ‌ها عموماً در کوهزایی‌های ناشی از برخورد دو صفحهٔ قاره‌ای شکل می‌گیرند. در کمربند کوهزایی آلپ-هیمالیا که البرز نیز جزئی از آن به حساب می‌آید، به وفور از این توده‌های لوکوگرانیتی دیده می‌شود. دیواره‌های عظیم و بلند این کوه به دلیل سختی و استحکام سنگ آن در برابر عوامل طبیعی از جمله فرسایش است. برای نمونه این سنگ‌ها می‌توان به بلک هیلز (کوه‌زایی فرا-هادسون در دوره پیشین‌زیستی)، مجموعه
(کوه‌زایی فرا-هادسون در دوره پیشین‌زیستی)، مجموعه بلوریج (کوهزایی گرنویل در عصر پیشین‌زیستی)، کوهزایی آپالاشی دیرینه‌زیستی در ایالت مِین آمریکا، و کوهزایی فعال کنونی هیمالیا اشاره کرد. این‌گونه برداشت می‌شود که ماگماهای لوکوگرانیت از ذوب سنگ‌های پلیتی در قسمت‌های بالایی پوسته قاره‌ای ضخیم به دست آمده‌اند. این ذوب‌ها به دنبال تغییر شکل و دگرگونی ایجاد می‌شوند، اما منبع گرما نامشخص است. گرمایش برشی مرتبط با مناطق برشی بزرگ در پوسته به عنوان سازوکار پیشنهاد شده‌است. مون سن-میشل در نرماندی فرانسه از لوکوگرانیت
مون سن-میشل در نرماندی فرانسه از لوکوگرانیت ساخته شده‌است که از ژرف‌توده زیرزمینی ماگمای مذاب حدود ۵۲۵ میلیون سال پیش در دوره کامبرین جامد شد. مطالعه‌ای روی رخساره‌های گرانولیت کوارتز غنی از سدیم - فلدسپات قلیایی - بیوتیت گنیس در کمربند کرالا کندالیت در نزدیکی مانالی در جنوب هند نشان داد که لکوزوم‌های "درجا" (تفکیک‌های رنگ روشن) در گنیس، گارنت جایگزین بیوتیت تیره شده‌است. این مطالعه ذوب موضعی یا میگماتیت‌شدگی در گنیس را نشان داد. این امر توسط ذوب‌های لوکوگرانیتی حاوی گارنت به موازات و ناسازگار با شاخ و برگ
حاوی گارنت به موازات و ناسازگار با شاخ و برگ گنیس نفوذ کرد. نسبت ایزوتوپ استرانسیوم نفوذی‌های لکوگرانیت از گنیس و لوکوزوم‌های مرتبط متمایز است. این نشان می‌دهد که مذاب‌های لوکوگرانیت از گنیس محلی مشتق نشده‌اند، با این حال گنیس از نظر ایزوتوپی متغیر است و لوکوگرانیت می‌تواند از گنیس زیرین مشتق شده باشد.
جرج کارتر-کمبل (؛ تلفظ نام‌خانوادگی: ؛ ۲ آوریل ۱۸۶۹ – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است. او افسر ارشد ارتش بریتانیا بود که در جنگ دوم بوئر و جنگ جهانی اول خدمت کرد.
چارلز فردریک کارسون (؛ ۱۸۸۶ – ۳ مهٔ ۱۹۶۰) نظامی و مهندس کانادایی بود که در هر دو جنگ جهانی به عنوان عضوی از ارتش بریتانیا خدمت فعال داشت.
تینگا () شرکت تجهیزات پزشکی ژاپنی و برند تجهیزات خودارضایی، اسباب‌بازی جنسی و لوبریکانت شخصی است، که در سال ۲۰۰۵ توسط کویچی ماتسوموتو تأسیس شد. تینگا یک برند ژاپنی از محصولات کمکی خودارضایی مردان است که توسط شرکتی به همین نام تولید می‌شود. محصولات کمکی خودارضایی (خودارضایی‌کننده‌ها)، روان‌کننده‌های شخصی و سایر محصولات مرتبط تحت این برند به فروش می‌رسند. خودارضایی‌کننده‌های این شرکت به دلیل طراحی زیبا و غیرمنتظره برای یک اسباب‌بازی جنسی مورد توجه قرار گرفته‌اند و جوایز طراحی صنعتی متعددی را دریافت کرده‌اند.
سیلِسور (Silesaurus) سرده ای از دایناسورها از خانواده سیلسوریان از تریاس پسین است که در لهستان فعلی می‌زیستند. کشف. بقایای "فسیل‌شده" سیلسور در سنگ‌های گّلی کویپر در کراشیوو در نزدیکی اوپوله، سیلزی لهستان، پیدا شده‌است که منشأ نام آن نیز می‌باشد. گونه نماد آن یعنی "Silesaurus opolensis" توسط یرزی دزیک در سال ۲۰۰۳ توصیف شد. حدود ۲۰ اسکلت از سیلِسور شناخته شده است که آن را به یکی از بهترین گونه‌های دایناسورهای اولیه تبدیل می‌کند. شرح. "سیلسور" تقریباً طول داشت. این دایناسور حیوان سبک و احتمالاً سریع و چابک با
این دایناسور حیوان سبک و احتمالاً سریع و چابک با سبک زندگی فعال بود. پوزه باریک با سوراخ‌های بینی رو به جلو داشت و چشمخانه‌های بزرگش احتمالاً دید تیزی را برای "سیلسور" فراهم می‌کردند. در ابتدا تصور می‌شد که "سیلسور" کاملاً گیاه‌خوار است، اما تحقیقات بعدی روی محتویات مدفوع فسیل‌شده نشان می‌دهد که ممکن است حشره‌خوار بوده باشد، و از حشراتی مانند سوسک "Triamyxa تغذیه می‌کرده‌است. دندان‌های این حیوان کوچک، مخروطی و دندانه‌دار بود و به‌طور نامنظم در آرواره‌هایش پخش شده بود. نوک استخوان فک پایین، دندان نداشت و
پخش شده بود. نوک استخوان فک پایین، دندان نداشت و شواهد نشان می‌دهد که توسط یک نوک کراتینه پوشیده شده بود. طبقه‌بندی. دانشمندان فکر می‌کنند که "سیلسور" دایناسور نبود، بلکه جزو دایناسورسانان بوده‌است. ویژگی‌های دایناسوری که در "سیلسور" وجود ندارد عبارتند از: تاج دالی‌سینه‌ای (دلتوپکتورال) بزرگ شده (اتصال ماهیچه‌ای روی بازو)، و سر استخوان (اتصال بزرگ شده زردپی بالای زوائد مفصلی) روی مهره‌های گردنی. با این حال، "سیلسور" برخی از ویژگی‌های دایناسوری نیز دارد: در نتیجه، فرضیه‌های جایگزین، "سیلسور" را در قاعده
در نتیجه، فرضیه‌های جایگزین، "سیلسور" را در قاعده دایناسورهای پرنده‌کَفَل یا نزدیک آن قرار می‌دهند. دانشمندان دیگر یک پیوند پایه بین خزنده‌پاریختان‌ پایه و پرنده‌کفلان را پیشنهاد می‌کنند. جایگاه رده‌شناسی بر پایه از نس‌بیت (۲۰۱۱): دیرین‌زیستی. سوسک بال‌پوش و سایر بقایای بندپایان در مدفوع فسیل‌شده (کوپرولیت) که در مجاورت سنگواره‌های "سیلسور" بازیابی شده‌اند، یافت شده‌اند. اندازه و شکل کوپرولیت‌ها همراه با معماری منقاری عجیب جمجمه "سیلسور" ممکن است نشان دهد که این حیوان کوپرولیت دفع می‌کرده و به‌طور کامل یا
این حیوان کوپرولیت دفع می‌کرده و به‌طور کامل یا تا حدی حشره‌خوار بوده است. ممکن است با نوک زدن از حشرات و سایر بندپایان کوچک تغذیه می‌کرده و از نوک منقار مانند پوزه برای هدف قرار دادن دقیق طعمه به روشی مشابه پرندگان امروزی استفاده می‌کرده است. اگر چنین بوده باشد، این اولین رخداد شناخته شده این شیوه تغذیه بسیار مشتق شده را نشان می‌دهد و پیامدهایی برای درک سازگاری‌های تکاملی دارد که در نهایت منجر به پیدایش دایناسورها می‌شود. محیط دیرینه. "سیلسور" در یک محیط نیمه‌گرمسیری شبیه به حوضه مدیترانه امروزی با
محیط نیمه‌گرمسیری شبیه به حوضه مدیترانه امروزی با باران‌های موسمی تابستانی و زمستان‌های خشک زندگی می‌کرد. زیستگاه باتلاقی وسیع و دارای گیاه سرخس این جاندار با تعداد زیادی از بی‌مهرگان و همچنین شش‌ماهی و ماهیان فلس‌دار، بریده‌مهرگان، گیاه‌خزنده‌سانان و پتروسورهای اولیه مشترک بود.
ادوین () شرکت پوشاک ژاپنی است، که در سال ۱۹۴۷ تأسیس شد و هم‌اکنون زیرمجموعه‌ای از شرکت ایتاچو می‌باشد.
سامانتا تاوسا () شرکت خرده‌فروشی پوشاک ژاپنی است، که در سال ۱۹۹۴ توسط کازوماسا ترادا تأسیس شد. سامانتا تاواسا یک خانه مد لوکس ژاپنی است که در سال ۱۹۹۴ توسط کازوماسا ترادا تأسیس شد. این برند در درجه اول به خاطر کیف‌های دستی‌اش که در بین زنان بیست و چند ساله محبوب است، شناخته می‌شود. خطوط تولید اکسسوری دیگری مانند سامانتا تاواسا دلوکس، سامانتا وگا، سامانتا تاواسا نیویورک برای پاسخگویی به بازارهای مختلف ایجاد شده‌اند. این شرکت در سال ۱۹۹۴ توسط کازوماسا ترادا، مدیرعامل و رئیس فعلی، تأسیس شد. نام آن از شخصیت‌های
و رئیس فعلی، تأسیس شد. نام آن از شخصیت‌های سامانتا و تابیتا استفنز از سریال کمدی آمریکایی «افسون‌شده» گرفته شده است. این شرکت بیش از ۱۳۰ فروشگاه خرده‌فروشی در ژاپن دارد. در اواخر سال ۲۰۰۶، سامانتا تاواسا اولین فروشگاه خود در ایالات متحده را در شهر نیویورک افتتاح کرد.
ابیس (به ; ) یک مجموعهٔ تلویزیونی کره جنوبی محصول سال ۲۰۱۹ با بازی آن هیو-سوپ، پارک بو-یونگ و لی سونگ-جه است. این مجموعه از ۶ مه تا ۲۵ ژوئن ۲۰۱۹، دوشنبه و سه‌شنبه‌ها ساعت ۲۱:۳۰ (کی‌اس‌تی) از تی‌وی‌ان پخش شد. تولید. اولین جلسهٔ فیلم‌نامه خوانی در فوریه ۲۰۱۹ در سانگام-دونگ، سئول، کره جنوبی انجام شد.
هواناو بی‌اچ. ۷ شرکت بریتیش هاورکرفت، که با عنوان کلاس "ولینگتون" "نیز" شناخته می‌شود، یک مدل هاورکرافت با اندازهٔ متوسط است. این وسیله، نخستین هاورکرافت با تولید انبوه بود که به‌طور خاص برای کاربردهای نظامی توسعه یافت. نمونهٔ اولیهٔ بی‌اچ. ۷، نخستین پرواز خود را در نوامبر ۱۹۶۹ انجام داد و توسط نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا تحت آزمایش‌های گسترده قرار گرفت. این هاورکرافت، چندین نقش نظامی از جمله جست‌وجو و حذف مین‌های دریایی، نظارت بر ماهی‌گیری، جنگ‌افزار ضدزیردریایی، عملیات امداد و نجات، گشت مرزی، نظارت
ضدزیردریایی، عملیات امداد و نجات، گشت مرزی، نظارت دریایی، و وظایف حمل و نقل و ترابری را انجام می‌دهد. علاوه بر نسخهٔ نظامی، یک نسخهٔ غیرنظامی از این هواناو، نیز توسعه داده شد. از پیش از پایان آزمایش‌ها، نیروی دریایی شاهنشاهی ایران چندین فروند بی‌اچ. ۷ سفارش داد. توسعه. در اواخر دههٔ ۱۹۵۰ و اوایل دههٔ ۱۹۶۰، مخترع بریتانیایی کریستوفر کوکرل، شکل جدیدی از وسایل حمل و نقل را توسعه داد که این وسیله، به‌طور گسترده، با عنوان هواناو شناخته شد. سازندهٔ بریتانیایی، شرکت ساندرز رو، که کوکرل برای توسعهٔ یک هاورکرافت با
ساندرز رو، که کوکرل برای توسعهٔ یک هاورکرافت با دَوام با او همکاری کرده بود، به‌زودی چندین هواناو تجاری با دوام را ارائه داد. مدل اس‌آر.ان۴، یک فرابر بزرگ، جهت استفاده در کانال مانش با ظرفیت ۴۱۸ مسافر، همراه با ۶۰ خودرو بود. نخستین هاورکرافت فعال تجاری، نیز مدل اس‌آر.ان۶ با ظرفیت حداکثر ۵۸ مسافر بود. شرکت تازه‌تأسیس بریتیش هاورکرافت، تصمیم به توسعهٔ یک هاورکرافت جدید گرفت که به بی‌اچ. ۷ معروف است. این وسیله، به‌طور قابل‌توجهی بزرگ‌تر از اس‌آر. ان۶ است و می‌تواند محموله‌های بسیار بیشتری را حمل کند. بی‌اچ. ۷
محموله‌های بسیار بیشتری را حمل کند. بی‌اچ. ۷ بر خلاف مدل‌های پیشین، نخستین هاورکرافت تولیدی بود که عمدتاً برای اهداف نظامی توسعه یافته بود. به گفتهٔ شرکت بریتیش هاورکرافت، مدل‌های نظامی بی‌اچ. ۷ قادر به انجام مأموریت‌های امنیتی مختلف ساحلی از جمله جلوگیری از قاچاق، عملیات امداد و نجات، گشت مرزی، نظارت دریایی، همگی با تحرک و سرعت بیشتری نسبت به جایگزین‌های دیگر با کاربردهای مشابه بودند. پیشنهاد شد که این مدل، در از طریق نصب موشک‌های ضد کشتی مانند اگزوسه فرانسوی، برای ایفای نقش ضدکشتی، تجهیز شود. نویسنده JR
برای ایفای نقش ضدکشتی، تجهیز شود. نویسنده JR Amyot عقیده دارد که بی‌اچ. ۷ ویژگی‌های بسیار مطلوبی را برای عملیات آبی خاکی و مأموریت‌های مقابله با مین‌های دریایی ارائه می‌کند و به خروجی صدای کم و کنترل‌پذیری بالا به‌عنوان ویژگی‌های مثبت طراحی آن اشاره می‌کند. این پروژه، در ابتدا حمایت قابل‌توجهی از دولت بریتانیا دریافت کرد اما همهٔ تعهدات توافق‌شده، محقق نشد. در سال ۱۹۶۸، اعلام شد که برنامه تولید نسخه‌ای دیگر از بی‌اچ. ۷ برای ارتش بریتانیا خاتمه یافته‌است. این اتفاق، تیم طراحی شرکت را به‌شدت تحت تأثیر قرار
اتفاق، تیم طراحی شرکت را به‌شدت تحت تأثیر قرار داد، زیرا این تیم، همزمان با تصمیم دولت برای توقف کار، در حال مطالعه و امکان‌سنجی توسعهٔ هاورکرافت‌های بزرگ اقیانوس‌پیما بود. طراحی. بی‌اچ. ۷ یک هاورکرافت بسیار بزرگ‌تر از اس‌آر. ان۶ است و بسته به پیکربندی و تجهیزات نصب‌شده، وزن هر یک از آن‌ها حدود ۶۰ تن و دارای ظرفیت حمل بار تقریباً ۱۵ تن است. طبق گزارش‌ها، نسخهٔ غیرنظامی آن، با گنجایش حداکثر هشت خودرو و کمی بیش از ۷۰ مسافر، طراحی شده‌است. در نمونهٔ نظامی، محموله‌ها می‌توانند از محموله‌های پالت‌بندی‌شده،
محموله‌ها می‌توانند از محموله‌های پالت‌بندی‌شده، حداکثر شش هویتزر ام۱۰۱، یا سه خودروی زرهی فرت تشکیل شوند. حداکثر ۹۲ سرباز کاملاً مجهز را می‌توان با یک بی‌اچ. ۷ منتقل کرد. این وسیلهٔ نقلیهٔ نظامی، توسط خدمه‌ای پنج‌نفره، متشکل از یک خلبان، یک ناوبر/اپراتور رادار، یک مهندس/تیرانداز، یک توپچی اختصاصی، و یک افسر فرمانده اداره می‌شود. بیشتر خدمه در داخل کابین کنترل کشتی که در مرکز قرار دارد، می‌نشینند، که دید همه‌جانبه را فراهم می‌کند. سلاح‌های مختلفی را می‌توان بر روی بی‌اچ. ۷ برای برآوردن درخواست‌های مشتری و
بر روی بی‌اچ. ۷ برای برآوردن درخواست‌های مشتری و بر پایهٔ نیازها، نصب کرد. این هواناو می‌تواند نصب و استفاده از موشک‌های هدایت‌شونده مختلف، از جمله موشک موشک سطح‌به‌هوای سی‌کت (Seacat)، به همراه موشک هدایت‌شونده ضدتانک اس‌اس. ۱۱ (SS.11) و موشک ضدکشتی اگزوسه را در خود جای دهد. انواع متعددی از مسلسل‌ها با کالیبرهای متنوع و خدمه‌ای که آن‌ها را به‌کار می‌گیرند نیز می‌توانند در این هواناو مستقر شوند. بی‌اچ. ۷ از آخرین پیشرفت‌های شرکت بریتیش هاورکرافت در طراحی یک بالشتک هوایی انعطاف‌پذیر بهره برده بود. بر پایهٔ
بالشتک هوایی انعطاف‌پذیر بهره برده بود. بر پایهٔ گزارش مجله نیو ساینتیست، این بالشتک توانسته‌است به درجهٔ بیشتری از ثبات و ایمنی دست یابد و کارکرد این هواناو را در دریا بهبود بخشد. تلاش‌های این شرکت، بر کاهش هزینه‌های نگهداری بالشتک، متمرکز شده بود. بالشتک مورد استفاده در این هواناو، عمدتاً از یک نایلون مصنوعی با پوشش نئوپرین ساخته شده‌است. در بسیاری از سیستم‌ها و مکانیسم‌های بی‌اچ. ۷ از سیستم‌های اس‌آر.ان۴ استفاده شده بود. در طول طراحی آن، تأکید قابل‌توجهی بر سهولت تعمیر و نگهداری وجود داشت؛ در نتیجه، بخش
بر سهولت تعمیر و نگهداری وجود داشت؛ در نتیجه، بخش بزرگی از تعمیرات بی‌اچ. ۷ را می‌توان در میدان جنگ، انجام داد و یک تیم متشکل از شش خدمهٔ تعمیر و نگهداری، معمولاً برای سرویس کردن بی‌اچ. ۷ مورد نیاز است. برای افزایش زمان بین فواصل تعمیر و سرویس، بیشتر مواد مورداستفاده در سرتاسر این وسیله، در برابر خوردگی، مقاوم هستند. ساختار آن نیز تا حد زیادی، از پلاستیک تقویت‌شده تشکیل شده‌است. پیشینهٔ عملیاتی. نمونهٔ اولیهٔ بی‌اچ. ۷ نخستین بار در نوامبر ۱۹۶۹ پرواز کرد و توسط نیروی دریایی بریتانیا مورد ارزیابی قرار گرفت.
نیروی دریایی بریتانیا مورد ارزیابی قرار گرفت. این هاورکرافت، از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۸۳ در چندین نقش مختلف، از جمله اقدامات مقابله با مین‌های دریایی، نظارت بر کشتی‌ها و قایق‌های ماهی‌گیری، و جنگ ضدزیردریایی آزمایش شد. این آزمایش‌ها به نیروی دریایی بریتانیا کمک کرد تا الزامات و ویژگی‌های هواناوهای مورد نیاز خود را تعیین کند. نمونهٔ ساخته‌شدهٔ اولیه، بعدها توسط موزهٔ هواناو در لی-آن-ده-سولنت خریداری شد. تا ژانویهٔ ۱۹۶۸، ایران دو فروند بی‌اچ. ۷ و همچنین تعدادی از نمونهٔ کوچک‌تر، اس‌آر. ان۶ دریافت کرد. در مجموع دو