payamvha/North_RAG huggingface dataset:
انتقال بین‌حوضه‌ای که انتقال میان‌حوضه‌ای یا انتقال فراحوضه‌ای نیز نامیده می‌شود، اصطلاحی است که برای تشریح و بیان طرح‌های انسانی انتقال و هدایت آب به‌کار می‌رود. در این طرح‌ها آب از یک حوضه آبریز دارای آب به حوضه دیگری که کمبود آب دارد، یا امکان استفاده انسانی بهتری از آن وجود دارد منتقل می‌شود. هدف از این طرح‌ها ممکن است برطرف‌کردن و کاهش کمبود آب در حوضه مقصد، تولید نیروی الکتریسیته یا هر دو باشد. در موارد کمیابی مانند پروژه آبراهه افتخار در عراق که طی آن آب از رود دجله به فرات منتقل شد، انتقال
که طی آن آب از رود دجله به فرات منتقل شد، انتقال میان‌حوضه‌ای ممکن است با اهداف سیاسی انجام شود. با وجود این‌که نمونه‌های تاریخی انتقال آب وجود دارد، نخستین نمونه‌های مدرن طرح انتقال میان‌حوضه‌ای در سده ۱۹ میلادی در استرالیا، هند و ایالات متحده انجام شد. در صورت عدم انجام این طرح‌های انتقال، امروزه شهرهای بزرگی مانند دنور و لس آنجلس وجود نداشتند. در سده ۲۰ طرح‌های مشابه بیشتری در کشورهای دیگر مانند اسرائیل، کانادا و چین انجام شد. بدون این طرح‌های انسانی انتقال آب، انقلاب سبز در هند و گسترش انرژی آبی در
انتقال آب، انقلاب سبز در هند و گسترش انرژی آبی در کانادا ممکن نبود. از آنجا که انتقال آب میان حوضه‌های آبریز طبیعی باعث کاهش آب در حوضه مبدأ و افزایش آب در حوضه مقصد می‌شود، انجام این طرح‌ها در برخی نقاط و با گذشت زمان مناقشه‌انگیز می‌شود که بر اساس مقیاس پروژه، هزینه، اثرات زیست‌محیطی و توسعه‌ای می‌تواند مجادله و اختلافات بسیاری را به‌همراه داشته باشد. در حالی که کشورهای توسعه‌یافته، پیش از این طرح‌های اقتصادی خود را با مزایای بسیار به بهره‌بردای رسانده‌اند، تعداد زیادی طرح انتقال آب در مقیاس بزرگ در
تعداد زیادی طرح انتقال آب در مقیاس بزرگ در کشورهای در حال توسعه مانند برزیل، کشورهای آفریقایی، هند و چین پیشنهادشده یا در حال انجام است. پتانسیل‌های اقتصادی و مزایای اجتماعی در مناطق پرجمعیت که ریشه در تقاضای آب جهت آبیاری، تأمین آب صنعتی و شهری و نیاز به انرژی تجدیدپذیر به‌عنوان توجیه این طرح‌های انتقال آب مطرح می‌شود. امکان بروز گرمایش جهانی و نگرانی از کاهش آب در دسترس در آینده و استفاده از این پروژه‌ها به منظور پوشش خطر خشک‌سالی‌های آینده و تقاضای روزافزون آب از دیگر توجیهات بیان‌شده برای انجام این
آب از دیگر توجیهات بیان‌شده برای انجام این پروژه‌ها است. ویژگی‌ها. نتایج یک پژوهش در بررسی تجارب جهانی حدود ۱۷۰ پروژه انتقال آب میان‌حوضه ای با شرایط بوم شناختی متفاوت نشان داد که تأمین آب شرب شهری، تأمین آب کشاورزی و تولید انرژی، اهداف زیست‌محیطی و اهداف چند منظوره به‌ترتیب بیشترین هدف‌ها از طراحی و اجرای این پروژه‌ها بوده‌اند. گرچه در بسیاری از کشورهای پیشرفته نسبت هدف تأمین آب شرب به بیش از ۸۰ درصد کل پروژه‌های انتقال آب رسیده‌است. بر اساس آمار موجود بیش از ۲۷ درصد میزان حجم آب برداشت شده در دنیا توسط
از ۲۷ درصد میزان حجم آب برداشت شده در دنیا توسط پروژه‌های انتقال آب بین حوضه ای جابه‌جا می‌شوند. پروژه‌های انتقال آب میان‌حوضه‌ای اغلب بزرگ‌مقیاس و پرهزینه‌اند و به برنامه‌ریزی و هماهنگی زیرساخت‌های عمومی و خصوصی عمده‌ای نیاز دارند. در برخی موارد که جریان انتقال آب تنها با استفاده از شیب زمین و نیروی گرانش ممکن نیست، استفاده از انرژی اضافه جهت پمپاژ آب به سمت مقصد ضروری است. این پروژه‌ها همچنین از نظر حقوقی و موضوعاتی مانند حقابه و مسائل حریم رودخانه پیچیدگی‌های بسیاری دارند. در صورتی که رود جاری در حوضه
بسیاری دارند. در صورتی که رود جاری در حوضه مبدأ یک رود فراملی باشد و از دو یا چند کشور گذر کند، این پیچیدگی‌ها به‌مراتب بیشتر می‌شود. پیامدها. طرح‌های انتقال آب میان‌حوضه‌ای می‌تواند اثرات زیست‌محیطی قابل‌ملاحظه‌ای بر روی اکوسیستم آبی حوضه مبدأ داشته باشد. در برخی موارد می‌توان با انجام اقدامات و راهکارهای حفاظت از آب در حوضه مقصد، ضرورت و فوریت انجام این طرح‌های انتقال جهت حل مشکل کمبود آب را کاهش داد یا نیاز به ساخت آن را به تعویق انداخت یا ابعاد و مقیاس پروژه و هزینه‌های انجام آن را کمتر کرد. به دلیل
پروژه و هزینه‌های انجام آن را کمتر کرد. به دلیل تبعات و پیامدهای منفی بسیاری که در طرح‌های انتقال میان حوضه‌ای وجود دارد، تجربه‌های گوناگون کشورها نشان داده‌است که استفاده از طرح‌های انتقال میان‌حوضه‌ای در اولویت آخر قرار دارد. از آنجا که طرح‌های انتقال آب میان‌حوضه‌ای مستقیماً مدیریت حوضهٔ مبدأ و مقصد را تحت تأثیر قرار می‌دهد، اغلب در بلندمدت منجر به تضعیف شرایط اجتماعی-اقتصادی و زیست‌محیطی در یکی از دو حوضه شده‌است. بر همین اساس اجرای پروژه‌های انتقال آب میان‌حوضه‌ای تنها در شرایط اضطرار و عدم وجود راه
میان‌حوضه‌ای تنها در شرایط اضطرار و عدم وجود راه حل جایگزین و تنها در صورت ضرورت تأمین آب شرب با شناخت همه‌جانبه و پتانسیل‌های منطقه، تنها با رویکرد مدیریت جامع و نظام‌مند، لحاظ کردن جنبه‌های زیست‌محیطی، اقتصادی، اجتماعی، سیاسی و نهایتاً در بلندمدت قابلیت طرح را خواهند داشت. در ایران. ایران کشوری نیمه خشک است که به دنبال خشک سالی‌های پی درپی و تغییرات اقلیمی، همواره درگیر معضلات کم‌آبی بوده و خواهد بود. معضلات ناشی از حکمرانی آب و مدیریت نامطلوب نیز مزید بر علت شده‌است. با وجود این، کشور ایران سابقه
بر علت شده‌است. با وجود این، کشور ایران سابقه استفاده از طرح‌های انتقال بین حوضه ای آب را دارد. مطابقت نداشتن محدوده حوضه‌های آبریز ایران با تقسیمات کشوری و مرزهای سیاسی یکی از مشکلات مدیریت آب ایران است. عوامل تغییرات بنیادی مدیریت منابع آب منجر به تغییر محدوده‌های مدیریت آب از حوضه‌های آبریز به مرزهای سیاسی استان‌ها شده و همین امر مدیریت آب در ایران را پیچیده‌تر کرده‌است. این تغییرات به افزایش رقابت میان استان‌های دارای رودخانه و درگیری بیشتر در تخصیص آب در سیستم‌های رودخانه‌ای فرا استانی شده‌است. اجرای
در سیستم‌های رودخانه‌ای فرا استانی شده‌است. اجرای پروژه‌های زیربنایی و مهندسی به‌طور جدی محیط زیست ایران را تحت تأثیر قرار داده که اثرات منفی آن بر سلامت مردم و بر سیستم‌های طبیعی مشاهده شده یا در طولانی مدت دیده خواهد شد. با وجود اثرات محیط‌زیستی و اقتصادی، تشنگی برای توسعه فنی و تکنولوژی سریع (به‌جای توسعه پایدار) هنوز هم عامل اصلی تصمیم‌گیری‌های توسعه‌ای ایران است. زمانی‌که سدسازی از رونق افتاد، توجه به گزینه‌های دیگری مانند انتقال آب و آب شیرین‌کن جلب شد و در همین راستا پروژه‌های عظیمی مانند انتقال آب
و در همین راستا پروژه‌های عظیمی مانند انتقال آب از خلیج فارس و دریای خزر به مرکز ایران اعلام شده‌است. بر اساس اطلاعات موجود، حجم انتقال آب در ایران ۶٫۳۵ کیلومتر مکعب در سال است که اکثر پروژه‌های انتقال آب میان‌حوضه‌ای برای تأمین اهداف کشاورزی همراه با احداث تونل‌های طولانی اجرا شده‌اند. طرح‌های انتقال آب دریا به فلات مرکزی ایران، طرح انتقال آب از مازندران به سمنان، انتقال آب کارون، طرح انتقال آب بهشت‌آباد، انتقال آب الیگودرز به قم و طرح انتقال آب بن-بروجن نمونه‌هایی از طرح‌های انتقال آب میان‌حوضه‌ای در
نمونه‌هایی از طرح‌های انتقال آب میان‌حوضه‌ای در ایران به‌شمار می‌روند.
اَبوطیِّبِ طاهر بن عبدالله بن طاهر طبَری با کُنیهٔ "ابوطیب" (۹۵۹–۱۰۵۸م) قاضی، حقوقدان، فقیه شافعی، نویسنده و شاعر طبرستانی و قاضی شهر بغداد در روزگار خود بود. "جواب فی السماع و الغناء" که در کتابخانه رباط مراکش نگهداری می‌شود، "التعلیقة الکبری فی الفروع" که در کتابخانة توپکاپی استانبول نگهداری می‌شود و "روضة المنتهی فی مولد الامام الشافعی" که در کتابخانه آنکارا نگهداری می‌شود، از آثار اوست. ابوطیب بیش از ۱۰۰ سال زیست و سرانجام در بغداد درگذشت در مراسم تشییع وی بزرگان بغداد شرکت داشتند و پیکر وی در جانب غربی
بزرگان بغداد شرکت داشتند و پیکر وی در جانب غربی بغداد نزد مقبرة احمد بن حنبل در باب الحرب به خاک سپرده شد. ابوطیب در ادب نیز دستی داشت و مبادلات شعری وی با ابوالعلاء معری و نیز اشعار دیگری از او بر جای مانده‌است. پیوند به بیرون. ABU’L-TAYYEB ṬABARĪ در ایرانیکا.
چاغلار بیرینجی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ترکیه است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال گالاتاسرای، باشگاه فوتبال اردواسپور، باشگاه فوتبال ترابزون‌اسپور، باشگاه فوتبال بلدیه‌اسپور آق‌حصار، باشگاه فوتبال دنیزلی اسپور، باشگاه ورزشی استانبول‌اسپور، باشگاه فوتبال الازیغ‌اسپور، و باشگاه فوتبال قیصریه‌اسپور اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال Turkey A2 national football team و ترکیه بازی کرده‌است.
سدات بایراک (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ترکیه است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اردواسپور، باشگاه فوتبال ترابزون‌اسپور، باشگاه فوتبال سیواس‌اسپور، باشگاه ورزشی گنچلربیرلیغی، باشگاه فوتبال آنکاراگوچو، و باشگاه فوتبال الازیغ‌اسپور اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال Turkey A2 بازی کرده‌است.
عملیات بورزا (تندباد) () سلسله‌ای از قیام‌ها بود که در جنگ جهانی دوم توسط جنبش مقاومت لهستان به رهبری ارتش میهنی علیه نیروهای اشغال‌گر آلمانی انجام شد. مقامات لهستانی امید داشتند طی عملیات بورزا و در هنگام ضعف قوای آلمانی در لهستان و نزدیک شدن پیشروی ارتش سرخ شهرهای لهستان را آزاد کرده و پیش از رسیدن قوای شوروی بتوانند قدرت را در لهستان به دست بگیرند. هدف دولت در تبعید لهستان در لندن این بود که مرزهای لهستان و شوروی را در حالت پیش از سال ۱۹۳۹ نگه داشته و خط کرزن را رد نمایند. تاریخچه. ارتش میهنی از ابتدای
کرزن را رد نمایند. تاریخچه. ارتش میهنی از ابتدای تأسیس خود در حال آماده‌سازی قیام مسلحانه ملی علیه آلمانی‌ها بود. چارچوب اساسی قیام در سپتامبر ۱۹۴۲ بنا نهاده شد. بر اساس این نقشه هنگامی که شکست ورماخت در جبهه شرقی مسجل شد فرمانده کل قوای لهستان در تبعید باید فرمان قیام را بدهد. اهداف اساسی این قیام عبارت بودند از: بازسازی ارتش منظم لهستان قرار بود براساس ترتیب نیروهای پیش از جنگ باشد و واحدهای ارتش میهنی به لشکرهای منظم مبدل شوند. در ابتدا باید ۱۶ لشکر پیاده‌نظام، سه تیپ سواره‌نظام و یک تیپ موتوری با
پیاده‌نظام، سه تیپ سواره‌نظام و یک تیپ موتوری با سلاح‌های غنیمتی یا سلاح‌هایی که متفقین به لهستانی‌ها می‌رسانند ایجاد می‌شدند. مرحله دوم نیز عبارت بود از بازسازی ۱۵ لشکر پیاده و ۵ تیپ سواره‌نظام جدید که پیش از آغاز جنگ جهانی دوم در مرزهای شرقی و غربی لهستان مستقر بودند. این نقشه تا حدی اجرا شد. از سال ۱۹۴۳ واحدهای ارتش میهنی در گروه‌های بزرگتری که نام و شماره لشکرها، تیپ‌ها و هنگ‌های پیش از جنگ لهستان را با خود داشتند. دوست دوست ما. پس از شکست آلمان در نبرد استالینگراد در ابتدا سال ۱۹۴۳ مشخص یود که به
نبرد استالینگراد در ابتدا سال ۱۹۴۳ مشخص یود که به احتمال بسیار زیاد این ارتش سرخ است که به سمت لهستان خواهد آمد و ارتش میهنی باید با آن تعامل داشته باشد. در فوریه ۱۹۴۳ فرمانده ارتش میهنی، ژنرال استفان رووتسکی نقشه قیام را اصلاح نمود که بر اساس آن قیام باید در سه مرحله انجام می‌شد. مرحله نخست قیام مسلحانه در شرق (به خصوص در کانون‌های شورشی لووف و ویلنیوس) پیش از رسیدن قوای پیشروی ارتش سرخ انجام می‌گردید. برای آماده‌سازی‌ها، سازمان بادبزن تأسیس شد. مرحله دوم عبارت بود از قیام مسلحانه در ناحیه میان خط کرزن و
عبارت بود از قیام مسلحانه در ناحیه میان خط کرزن و رود ویستولا، و مرحله سوم یک قیام ملی در سرتاسر لهستان بود. در ۲۵ آوریل ۱۹۴۳، پس از استعلام‌های لهستان دربارهٔ کشتار کاتین، ژوزف استالین به روابط دیپلماتیک شوروی و لهستان خاتمه داد. اکنون مشخص بود که قوای ارتش سرخ نه به عنوان نیروهای آزادی‌بخش بلکه آنچنان که ژنرال رووتسکی گفته بود به عنوان «دوست دوستان ما» وارد خاک لهستان خواهند شد. در ۲۶ نوامبر ۱۹۴۳ دولت در تبعید لهستان طی دستورالعملی اعلام نمود که در صورت عدم برقراری روابط دیپلماتیک با شوروی پیش از ورود
عدم برقراری روابط دیپلماتیک با شوروی پیش از ورود نیروهای آن کشور به خاک لهستان، تا هنگام اتخاذ تصمیمات آتی نیروهای ارتش میهنی باید مخفی بمانند. اما فرماندهان ارتش میهنی رویه دیگری را پیش گرفتند و در ۳۰ نوامبر ۱۹۴۳ نسخه نهایی عملیات تهیه گشت. نگاهی به عملیات. طرح عملیات شامل همکاری با ارتش شوروی در سطح تاکتیکی بود، در مناطق آزاد شده باید مقامات مدنی لهستان از مخفیگاه‌ها بیرون آمده و قدرت را در نواحی آزاد شده به دست می‌گرفتند. این طرح توسط نماینده دولت در تبعید و اعضا پارلمان زیرزمینی لهستان تصویب شده بود.
و اعضا پارلمان زیرزمینی لهستان تصویب شده بود. در ۲ ژانویه ۱۹۴۴ نیروهای ارتش سرخ متعلق به جبهه دوم بلاروس از مرزهای پیش از جنگ لهستان گذشتند و عملیات بورزا آغاز شد. نیروهای زیرزمینی لهستان با فرماندهان قوای پیشرو ارتش سرخ ارتباط برقرار کردند و عملیات مشترک موفقی را بر ضد ورماخت آغاز نمودند که منجر به بازپس‌گیری کوول در ۶ آوریل و وولودیمیر-وولینسکیی شد. اما به زودی نیروهای لهستانی مجبور به عقب‌نشینی به سمت غرب شدند و در ناحیه پولیشه از طرف نیروهای آلمانی و ارتش سرخ مورد هجوم قرار گرفتند. سربازان لهستانی که
سرخ مورد هجوم قرار گرفتند. سربازان لهستانی که توسط ارتش سرخ اسیر می‌شدند یا باید به ارتش سرخ می‌پیوستند یا آنکه به گولاگ فرستاده می‌شدند. باقی مانده نیروهای لهستانی از رود بوگ گذشتند و توسط پارتیزان‌های شوروی مورد حمله قرار گرفتند. پس از آزادی لوبارتوف و کوچ نیروهای لهستانی که به ۳۲۰۰ نفر کاهش یافته بود توسط ارتش سرخ محاصره و به اسارت گرفته شدند. عملیات بورزا در نواحی مختلف لهستان. جنوب‌شرقی وولینیا. عملیات بورزا در وولینیا که تا پیش از ۱۹۳۹ متعلق به لهستان بود با ورود قوای ارتش سرخ در ژانویه ۱۹۴۴ آغاز
بود با ورود قوای ارتش سرخ در ژانویه ۱۹۴۴ آغاز گشت. نیروی اصلی عمل کننده در این ناحیه بر ضد ورماخت را لشکر ۲۷ پیاده‌نظام ارتش میهنی با توان نزدیک به ۶۵۰۰ نفر تشکیل می‌داد. روی هم رفته بین ژانویه تا ژوئن ۱۹۴۴ لشکر ۲۷ پیاده‌نظام ارتش میهنی در بیش از ۱۰۰ درگیری حضور داشت و بیش از ۶۰۰۰ سرباز خود را از دست داد. تلفات نیروهای آلمانی و مجارستانی نیز تا ۷۵۰ کشته و ۹۰۰ زخمی برآورد شده است. عملیات دروازه سپیده‌دم. در شمال لهستان در ۷ ژوئیه ۱۹۴۴ واحدهای ارتش میهنی در ناحیه ویلنیوس و ناواریداک که متشکل از نزدیک به
در ناحیه ویلنیوس و ناواریداک که متشکل از نزدیک به ۱۳۰۰۰ مرد به فرماندهی الکساندر کشژانوسکی بودند به شهر ویلنیوس که در اشغال نیروهای آلمانی بود حمله کردند اما تا ورود نیروهای ارتش سرخ نتوانستند کاری از پیش ببرند. با ورود قوای ارتش سرخ، نیروهای شوروی و ارتش میهنی لهستان به صورت مشترک در ۱۳ ژوئیه توانستند شهر را آزاد کنند. همچنین تا پیش از آزادسازی شهر پارتیزان‌های شوروی به کمک واحدهای لهستانی توانسته بودند نواحی اطراف شهر را از نیروهای ورماخت آزاد نمایند. همکاری میان شوروی و لهستانی‌ها به سرعت پایان یافت و
میان شوروی و لهستانی‌ها به سرعت پایان یافت و در ۱۴ ژوئیه کشژانوسکی و افسرانش توسط ارتش سرخ خلع سلاح و زندانی گشتند، واحدهای ارتش میهنی هم که در برابر خلع سلاح مقاومت می‌نمودند با خشونت سرکوب شدند که موجب تلفاتی نیز شد. قیام لووف. در ۲۳ ژوئیه ارتش میهنی در لووف با همکاری قوای ارتش سرخ که در حال پیشروی بودند قیام مسلحانه را آغاز نمود. پس از گذشت چهار روز شهر آزاد گشت و مقامات مدنی و نظامی لهستانی جهت ملاقات با فرماندهان ارتش سرخ احضار گشتند اما همه ایشان توسط اِن‌کاوه‌ده بازداشت شدند. نیروهای تحت امر سرهنگ
اِن‌کاوه‌ده بازداشت شدند. نیروهای تحت امر سرهنگ وادیسواو فیلیپکوسکی نیز یا به گولاگ فرستاده شدند یا مجبور شدند تا به قوای ارتش سرخ بپیوندند و تعدادی نیز دوباره مخفی شدند. پولیشه. با پیشروی سریع ارتش سرخ به سمت غرب عملیات بورزا در پولیشه آغاز گشت و نزدیک به دو هفته (از ۱۵ تا ۳۰ ژوئیه) ادامه داشت. عمده درگیری‌ها در غرب پولیشه مانند بیاروزا، کوبرین، بیاروزا و نواحی مانند پینسک متمرکز بودند. سرفرماندهی ارتش میهنی فرمان تشکیل لشکر ۳۰ پیاده‌نظام ارتش میهنی در پولیشه را صادر نمود که استعدادی نزدیک به ۱۰۰۰ نفر
پولیشه را صادر نمود که استعدادی نزدیک به ۱۰۰۰ نفر سرباز را دارا بود. در ۳۰ ژوئیه نیروهای لهستانی با قوای ارتش سرخ برخورد نمودند. افسران شوروی به لهستانی‌ها دستور دادند تا به سپاه اول لهستان بپیوند اما سربازان ارتش میهنی از دستور اطاعت نکرده و تصمیم گرفتند به سمت ورشو حرکت کنند تا به قیام در این شهر کمک کنند اما در نزدیکی اوتووتسک توسط ارتش سرخ محاصره و خلع سلاح شدند. قیام ورشو. با مشاهده رفتار ارتش سرخ در نواحی آزاد شده دولت در تبعید لهستان و فرمانده ارتش میهنی ژنرال تادئوس کوموروسکی به این نتیجه رسیدند که
ژنرال تادئوس کوموروسکی به این نتیجه رسیدند که تنها شانس برای حفظ استقلال لهستان یک قیام در پایتخت است. در ۲۱ ژوئیه کومورسکی دستور داد که قیام ورشو باید در ساعت ۱۷:۰۰ روز اول اوت ۱۹۴۴ آغاز شود. هدف سیاسی از این قیام تأکید کردن بر اهمیت وجود دولت لهستان در نزد متفقین بود و قرار بود با آزادی ورشو دولت در تبعید لهستان بتواند به عنوان دولت مشروع لهستان از تبعید بازگردد. در همان زمان واحدهای ارتش میهنی در نواحی دیگر نیز بسیج شدند. واحدهای ارتش میهنی در کراکوف، ویلنیوس و لووف آماده می‌شدند تا همراه با ورشو قیام
و لووف آماده می‌شدند تا همراه با ورشو قیام را آغاز کنند اما بسیاری از این عملیات‌ها به دلایل مختلفی لغو شود (نگاه کنید به قیام کراکوف). در نواحی کیلتس و رادوم لشکر ۲ پیاده‌نظام ارتش میهنی تشکیل گشت و کنترل تمام این نواحی به جز خود شهرها را توانست به دست بگیرد و واحدهای دیگری نیز در کراکوف، ووچ و لهستان بزرگ ایجاد شدند. بیاویستوک. عملیات بورزا در ناحیه بیاویستوک در نیمه دوم ژوئیه ۱۹۴۴ آغاز شد و تا اواخر سپتامبر ادامه داشت. ارتش میهنی در این ناحیه بر اساس سازمان‌دهی پیش از جنگ ارتش لهستان چهار واحد نظامی که
پیش از جنگ ارتش لهستان چهار واحد نظامی که عبارت از دو لشکر پیاده‌نظام و دو هنگ سواره‌نظام بودند را ایجاد نمود. این واحدها در مجموع ۷۰۰۰ سرباز را دربرداشتند و در بیش از ۲۰۰ درگیری شرکت کردند. نخستین واحد که وارد درگیری شد هنگ ۸۱ پیاده‌نظام ارتش میهنی بود که در جنگل‌های اطراف گرودنو عملیات می‌کرد. با توجه به اینکه این واحد تنها به سلاح‌های سبک مجهز بود نتوانست شهر گرودنو را آزاد نماید و تنها به درگیری با پاسگاه‌های نیروهای آلمانی اکتفا کرد. در اطراف بیاویستوک هنگ ۴۲ پیاده‌نظام ارتش میهنی و هنگ ۱۰ اولان ارتش
هنگ ۴۲ پیاده‌نظام ارتش میهنی و هنگ ۱۰ اولان ارتش میهنی متمرکز بودند و هنگ ۲ اولان ارتش میهنی در نواحی برانگسک و خاینووکا فعال بود. این واحد خطوط و پل‌های راه‌آهن میان خاینووکا و چرمخا را منفجر نمود و هنگ ۷۶ پیاده‌نظام ارتش میهنی نیز در نواحی سیانکوویچ و لاپی به عملیات می‌پرداخت. سه هنگ ارتش میهنی نیز در جنگل کهن آگوستف تشکیل شدند که عبارت بودند از هنگ ۱ اولان ارتش میهنی به استعداد ۳۰۰ سرباز، هنگ ۴۱ و ۳ پیاده‌نظام ارتش میهنی جمعاً متشکل از ۷۰۰ سرباز. آلمانی‌ها که از حمله چریک‌های لهستانی نگران بودند در شهر
که از حمله چریک‌های لهستانی نگران بودند در شهر آگوستف وضعیت اضطراری اعلام کردند. در طول عملیات بورزا در این ناحیه بیش از ۳۰ عملیات هجومی توسط قوای ارتش میهنی انجام شد که در نتیجه آن ۴ وسیله حمل و نقل آلمانی و خط راه‌آهن میان آگوستف و گرودنو از میان رفت. در ۶ اوت ۳۰۰ سرباز لهستانی توانستند از خطوط نیروهای آلمانی بگذرند و خود را به ناحیه تحت تصرف شوروی برسانند. این واحد از پاییز عملیات خود را پایان داد و آخرین درگیری آن در ۲ نوامبر بود. در جنگل‌های اطراف دژهای اوسوویتوس واحد شماره ۹ پیاده‌نظام سواره تحت امر
اوسوویتوس واحد شماره ۹ پیاده‌نظام سواره تحت امر ویکتور کونوپکا عملیات می‌کردند. در ژوئیه و اوت ۱۹۴۴ این واحد با نیروهای آلمانی در چند ناحیه درگیر شد و در ۸ سپتامبر پس از یک درگیری سنگین عمده نیروهای آن از میان رفتند. سربازان باقی‌مانده نیز از خطوط نیروهای آلمانی گریخته و به سمت نیروهای ارتش سرخ رفتند. در ناحیه ومژا لشکر ۳۳ پیاده‌نظام ارتش میهنی به استعداد سه گردان تشکیل شد. این واحد در پشت خطوط آلمان به خرابکاری می‌پرداخت و خطوط ارتباطی میان جبهه‌های نبرد و پروس خاوری را تهدید می‌نمود. در نزدیکی روستای
و پروس خاوری را تهدید می‌نمود. در نزدیکی روستای چرنوو اونده لهستانی‌ها ۱۵۰ اسیر جنگی شوروی را آزاد کردند که در تلافی آن نیروهای آلمانی در ۲۲ ژوئیه روستا و تمامی اهالی آن را از میان بردند. لوبلین. در ناحیه لوبلین عملیات بورزا در دو هفته پایانی ژوئیه ۱۹۴۴ انجام شد. ارتش میهنی در این ناحیه واحدهایی مانند لشکر ۳ پیاده‌نظام، لشکر ۹ پیاده‌نظام، هنگ ۱۵ پیاده‌نظام را همراه با گردان‌های دهقانی و دیگر واحدهای مقاومت ایجاد نمود، همچنین لشکر ۲۷ پیاده‌نظام ارتش میهنی از ناحیه وولینیا نیز به این بخش منقل شد. این واحدها
ناحیه وولینیا نیز به این بخش منقل شد. این واحدها در مجموع ۲۰۰۰۰ سرباز لهستانی را توانسته بودند سازمان‌دهی کنند. در سرتاسر ناحیه لوبلین نیروهای چریکی با همکاری پارتیزان‌های شوروی به قوای آلمانی که در حال عقب‌نشینی بودند حمله می‌کردند که منجر به انتقام‌گیری نیروهای آلمانی و تخریب روستاها توسط ورماخت و اس‌اس می‌شد. در جنوب و ناحیه زاموشچ هنگ ۹ پیاده‌نظام شهر بوژتس را آزاد نمود و سپس با کمک نیروهای شوروی وارد شهر توماشوف لوبلسکی شدند. در ۲۱ و ۲۲ ژوئیه لشکر ۲۷ وولینیا شهرهای کوک، لوبارتوف و فیرلی را آزاد نمود و
شهرهای کوک، لوبارتوف و فیرلی را آزاد نمود و در قسمت غربی هنگ‌های ۸ و ۱۵ پیاده‌نظام شهرهای مختلفی مانند کوروف، اوژندوو، گاربوو و… را آزاد کردند. در ۲۶ ژوئیه نیروهای لهستانی با کمک ارتش سرخ به سمت پوواوه پیشروی کردند و ضمن آزادی شهر چند وسیله حمل و نقل ریلی آلمان را از بین بردند. کراکوف. ناحیه کراکوف ارتش میهنی یکی از بزرگ‌ترین سازمان‌های این ارتش بود و از پرزمیسی تا خود کراکوف را شامل می‌گشت اما با وجود بسیج نیروها، ارتش میهنی از اجرای قیام برنامه‌ریزی شده در کراکوف صرف نظر کرد. (نگاه کنید به قیام کراکوف)
در کراکوف صرف نظر کرد. (نگاه کنید به قیام کراکوف) رادوم-کیلتس. عملیات بورزا در رادوم و کیلتس از ۱ اوت آغاز گشت و تا ۶ اکتبر ادامه داشت. ارتش میهنی در این ناحیه لشکرهای ۲، ۷ و ۲۸ پیاده‌نظام را به همراه واحدهای دیگری ایجاد نمود. هدف عملیات در این ناحیه آزادی‌بخش شرقی رود ویستولا به کمک ارتش سرخ بود. چریک‌های لهستانی برنامه داشتند تا پل‌های موجود بر روی رود ویستولا و کارخانه‌های اسلحه‌سازی در ستاراخوویتسه و سکارژسکو-کامیننا را اشغال نمایند. پس از آنکه ارتش سرخ از ویستولا عبور کرد و سرپل‌هایی را در ساندومیژ و
از ویستولا عبور کرد و سرپل‌هایی را در ساندومیژ و ماگنوشو ایجاد نمود. (نگاه کنید به عملیات لوبلین-برست) ارتش میهنی با قوای شوروی ارتباط برقرار نمود و همکاری با آن‌ها را آغاز نمود. در کوژینیسه و ساندومیژ واحدهای لهستانی به نیروهای شوروی که در حال پیشروی بودند یاری می‌رساندند: در شب ۱ اوت ۱۹۴۴۴ ضدحمله نیروهای آلمانی توسط هنگ دوم پیاده‌نظام ارتش میهنی پس زده شد و به نیروهای شوروی کمک کرد تا سرپل خود در ساندومیژ را حفظ کنند. در ۳ اوت نیروهای لهستانی و شوروی استاسزور را آزاد کردند و در روزهای آتی سربازان لهستانی
را آزاد کردند و در روزهای آتی سربازان لهستانی که توسط قوای زرهی شوروی پشتیبانی می‌شدند توانستند ستوپنگتسا و بوسکو را تصرف کنند. در ۴ اوت ۱۹۴۴ ژنرال تادئوس کوموروسکی به تمام واحدها در رادوم-کیلتس دستور داد تا به سمت پایتخت حرکت کرده و به قیام ورشو ملحق شوند. این عملیات که به نام عملیات انتقام شناخته می‌شد منجر به تشکیل سپاه کیلتس ارتش میهنی گشت که متشکل از ۶۴۳۰ سرباز بود. این سپاه حرکت خود به سمت ورشو را آغاز نمود اما هیچ‌گاه به پایتخت نرسید. فرماندهان ارتش میهنی پس از تجزیه و تحلیل دقیق نیروهای آلمانی
میهنی پس از تجزیه و تحلیل دقیق نیروهای آلمانی مستقر در اطراف ورشو تصمیم گرفتند که عملیات را متوقف نمایند. ریسک عملیات بسیار بالا بود زیرا لهستانی‌ها برای مقابله با دشمن به سلاح‌های سنگین و زره‌پوش مجهز نبودند، به همین جهت هم عملیات انتقام متوقف و سپاه کیلتس منحل گشت. لودز. عملیات بورزا در اطراف شهر ووچ در تابستان و پاییز ۱۹۴۴ انجام شد. ارتش میهنی در این منطقه واحدهایی مانند هنگ ۲۵ پیاده‌نظام را تشکیل داد که در جنگل‌های اطراف پرزیسوچا مستقر بودند. این واحدها عملیات خود بر ضد واحدهای آلمانی را از اوت ۱۹۴۴
عملیات خود بر ضد واحدهای آلمانی را از اوت ۱۹۴۴ آغاز کردند و آخرین عملیاتشان در ۸ نوامبر انجام شد. مجموع تلفات نیروهای لهستانی در این منطقه ۱۳۰ نفر بود. نتایج. سرکوب قیام در ورشو توسط نیروهای آلمانی که در نبود همراهی شوروی با شورشیان ممکن شد پایان عملیات بورزا را رقم زد. ژوزف استالین نمی‌خواست که دولت در تبعید لهستان بتواند در کشور قدرت را به دست بگیرد و به جای آن قصد داشت یک حکومت دست‌نشانده کمونیستی را بر لهستان حاکم نماید. از همین رو تعداد زیادی از اعضا ارتش میهنی و مقامات مدنی لهستان توسط شوروی دستگیر
ارتش میهنی و مقامات مدنی لهستان توسط شوروی دستگیر یا کشته شدند. آلمانی‌ها نیز اکنون توجه خود را معطوف به حفظ میدان‌های نفتی رومانی کرده بودند. در پاییز ۱۹۴۴ بسیار از واحدهای ارتش میهنی منحل شدند و بقیه نیز برای ادامه مقاومت در برابر شوروی به فعالیت مخفی روی آوردند.
اورتاحصار یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در استان ترابزون واقع شده‌است. اورتاحصار ۲۴۳٬۷۳۵ نفر جمعیت دارد و ۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
نشانهٔ روزینگ به نام جراح دانمارکی نیلس تورکیل روسینگ (۱۸۲۷–۱۹۲۷)، نشانه‌ای بالینی است که برای تشخیص آپاندیسیت استفاده می شود. اگر لمس ربع پایین سمت چپ شکم فرد باعث افزایش درد احساس شده در ربع تحتانی راست شود، گفته می‌شود که بیمار دارای نشانهٔ روزینگ مثبت است و ممکن است دارای آپاندیسیت باشد. این پدیده برای اولین بار توسط جراح سوئدی، امیل ساموئل پرمان (۱۹۵۶–۱۹۴۵) در سال ۱۹۰۴ در "مجله Hygiea" در آپاندیسیت حاد، لمس در حفره ایلیاک چپ ممکن است باعث ایجاد درد در حفره ایلیاک راست شود. درد ارجاعی. این علامت به این
ایلیاک راست شود. درد ارجاعی. این علامت به این دلیل اتفاق می‌افتد که اعصاب درد در اعماق روده برخلاف اعصاب درد در عضلات به خوبی در محل دقیق دیواره شکم قرار نمی‌گیرند. مغز درد ناشی از زخم معده یا سنگ صفرا را به عنوان دردی از معده، کبد، مثانه صفرا، اثنی عشر یا قسمت اول روده کوچک تفسیر می‌کند. این درد «اغلب» را به اواسط قسمت فوقانی شکم، اپی گاستروم ارجاع می‌دهد. از آنجا که آپاندیس یک قطعه روده است، از الگوی ارجاع مشابهی پیروی می‌کند. آپاندیس با مقداری التهاب اولیه ممکن است در جایی نزدیک به ناف (دکمه شکم) تحریک
ممکن است در جایی نزدیک به ناف (دکمه شکم) تحریک غیر اختصاصی ایجاد کند. اگر التهاب شدید شود، ممکن است در واقع پوشش داخلی حفره شکم موسوم به صفاق را تحریک کند. این لایه نازک بافت در اعماق عضلات دیواره شکم قرار دارد. اکنون درد «موضعی» شده است. اگر به عضلات پایین شکم راست (یا حفره ایلیاک) نزدیک یک آپاندیس بسیار تحریک شده فشار وارد شود، در این صورت رشته‌های عضلانی در آن ناحیه کشیده شده و آسیب می‌بینند. نحوهٔ انجام. توضیح پاتولوژیک: این مانور حساسیت را در ناحیه تحتانی شکم راست ایجاد می‌کند، زیرا محتویات پایین شکم
شکم راست ایجاد می‌کند، زیرا محتویات پایین شکم سمت چپ با اعمال فشار جابجا می‌شوند و باعث تحریک بیشتر صفاق ملتهب می‌شوند. علامت Rovsing با فشار دادن شکم به دور از آپاندیس در ربع پایین سمت چپ ایجاد می‌شود. آپاندیس، در اکثر مردم، در ربع پایین سمت راست قرار دارد. در حالی که این مانور کل پوشش صفاقی را کشیده می‌کند، اما فقط در هر مکانی که صفاقی عضله را تحریک می‌کند درد ایجاد می‌کند. در مورد آپاندیسیت، با وجود فشار وارد شده در جای دیگر، درد در ربع پایین سمت راست احساس می‌شود. بیشتر پزشکان ربع پایین سمت چپ را تحت
می‌شود. بیشتر پزشکان ربع پایین سمت چپ را تحت فشار قرار می‌دهند تا ببینند بیمار از درد کجا شکایت دارد. اگر درد در ربع تحتانی راست احساس شود، در این صورت ممکن است عضوی ملتهب یا قطعه ای از بافت در ربع پایین سمت راست وجود داشته باشد. آپاندیس به‌طور کلی مظنون اصلی است، اگر چه آسیب‌شناسی دیگر نیز می‌تواند نشانه «مثبت» روسینگ باشد. اگر فشار ربع پایین سمت چپ توسط معاینه کننده فقط منجر به درد سمت چپ یا درد در دو طرف چپ و راست شود، در این صورت ممکن است علل آسیب‌شناسی دیگری وجود داشته باشد. این ممکن است دلایلی مربوط