payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نگریتود (به فرانسوی Négritude. این مفهوم مرکب است از کلمهٔ "Nègre" به معنای «سیاه یا زنگی» و پسوند "itude-". در فارسی ترجمه شده به «سیاه‌وارگی») یک جنبش انتقادی و ادبی بود که توسط روشنفکران، سیاست‌مداران و نویسندگان آفریقایی‌تبار و کارائیبیِ سرزمین فرانسه در دههٔ ۱۹۳۰ آغاز و هدایت شد. شاعر بزرگ فرانسوی امه سزر، لئوپولد سدار سنگور (نخستین رئیس‌جمهور سنگال) و لئون-گونتران داماس از جمله بنیانگذاران و رهبران این جنبش بودند. ماهیت. نگریتود را می‌توان جنبشی نژادی علیه امپریالیسم فرانسه دانست. در قرن بیستم، فرانسه
امپریالیسم فرانسه دانست. در قرن بیستم، فرانسه در بسیاری از کشورهای آفریقایی و جزایر هند غربی حضور نظامی و سیاسی داشت و فرهنگ و تفکر خود را در آن مناطق مسلط ساخته بود. همین موضوع سبب آن می‌شد که فرهنگ‌های بومی و سیاه‌پوستان آفریقایی نتوانند امکان بروز و اعتلا داشته باشند. همین کافی بود تا روشنفکران بومی و تحصیل کردهٔ سیاه‌پوست در کشور فرانسه به سرزمین مادری‌شان بازگردند و دربرابر این استیلا و استعمار به مبارزه برخیزند. البته جنس این مبارزه نه نظامی بلکه هنری و ادبی بود. این جنبش را سه دانشجوی سیاه‌پوست به
و ادبی بود. این جنبش را سه دانشجوی سیاه‌پوست به نام‌های امه سزر، لئوپولد سدار سنگور و لیون داما بنیاد گذاشتند. آنها به همراه سایر هم‌راهان خود سعی کردند تا فرهنگ از دسته رفتهٔ سیاهان آفریقایی پیش از استعمار را بازیابی کنند و آنرا در مقابل فرهنگ اروپایی بگذارند تا در نهایت علیه استعمار و نژادپرستی بایستند. شعر سرودند، داستان نوشتند و محافلی را برگزار کردند و اینگونه مبارزه را ادامه دادند تا به جهانیان بقبولانند که سیاهان نژاد پست‌تر از اروپاییان نیستند. ادعای دیگر آنها این بود که آفریقایی‌ها نسبت به
ادعای دیگر آنها این بود که آفریقایی‌ها نسبت به اروپائی‌ها از «احساسات» بیشتر و منطق و عقل‌گرایی کمتری برخوردارند. درنهایت باید گفت که هدف آنها از این دوگانه‌گرایی ایجاد تقرب و وحدت درمیان تمام سیاهان جهان بود. اعضای نگریتود آرا و نوشته‌های خود را در مجلهٔ فرانسوی زبان «ارفئوس سیاه» منتشر می‌کردند. در این مجله روشنفکران زیادی همچون ژان پل سارتر علیه استعمار قلمفرسایی می‌کردند. تأثیرات و تأثرات. جنبش نگریتود همزمان با اوج‌گیری ادبیات سیاهان در جهان و بویژه فرانسه ایجاد شد. رهبران و اعضای نگریتود به شدت تحت
ایجاد شد. رهبران و اعضای نگریتود به شدت تحت تأثیر مارکسیسم و جنبش فراواقع‌گرایی (سوررئالیسم) و موسیقی جاز قرار داشتند و با تعدادی از سیاهپوستان اهل مارتینیک همچون رنه منیل (نویسندهٔ سورئال) و جنبش «دفاع مشروع» و نیز فرانتس فانون ارتباط برقرار کردند و فانون نیز در بسیاری از آثار خود از منابع این جنبش استفاده می‌کرد. دستاوردهای این جنبش نه در بعد سیاسی بلکه بیشتر در بعد هنری و ادبی بود. بسیاری از شاعران با تأثیر از این جنبش و نوع نگاه، شعر سرودند و داستان نوشتند مانند امه سزر، الیون فانتوره، ووله شوینکا،
نوشتند مانند امه سزر، الیون فانتوره، ووله شوینکا، ویلیام ساسین. انتقادات. نقدهای بسیاری علیه این جنبش از دزون عده‌ای دیگر از روشنفکران سیاه‌پوست مطرح شده بود. به‌طور مثال ووله شویینکا، نویسندهٔ نیجریایی معتقد بود که این دوگانه‌سازی و ادعا که آفریقایی‌ها درمقابل اروپایی‌ها از احساسات بیشتری برخورداند خود ریشه در تفکرات استعمارگران دارد. او در این‌باره می‌گوید: فرانتس فانون هم پس از دور شدن از این جنبش در اثر خود به نام «پوست سیاه، صورت‌های سفید» معتقد بود که مبارزه علیه استعمار باید سیاسی باشد تا تأثیر
که مبارزه علیه استعمار باید سیاسی باشد تا تأثیر مثبتی بگذارد.
صداهای درد اولین آلبوم استودیویی دو نفره شیلی یوآرال است که در ژانویه ۲۰۰۷ در شیلی و توسط Lost Horizon Records در خارج از کشور منتشر شد. این آلبوم بعد از ۹ سال اولین کار استودیویی گروه بودکه در اوت ۲۰۰۳ ضبط شد. این آلبوم دارای آهنگ‌هایی از تولیدات قبلی است. همچنین در آهنگهای مختلف صداهای باران، «ورق زدن» صفحات و به ویژه گریه، نسبتاً متداول در دوم متال برجسته است. لازم است ذکر شود که اولین انتشار آلبوم تنها شامل ۵۰۰ نسخه بود.
آلبوم پرستوها یک آلبوم استودیویی مشترک با صدای هایده، ستار و مهستی است که در سال ۱۹۸۸ میلادی (۱۳۶۷ خورشیدی) توسط شرکت ترانه روی نوار کاست به شماره ۱۷۸ در آمریکا منتشر شده‌است. نام آلبوم برگرفته، از ترانه پرستوها با صدای مهستی در روی دوم (B) نوار می‌باشد. تمامی ترانه‌های این آلبوم، برای اولین بار منتشر شدند ولی در سالهای بعد این ترانه‌ها در آلبومهای دیگری نیز بازنشر شدند. لیست ترانه‌ها. در آلبوم «پرستوها» ۶ ترانه بر روی اول و روی دوم نوار کاست ضبط شده‌است. مشخصات ترانه‌ها بر اساس توضیحات روی جلد نوار، به شرح
ترانه‌ها بر اساس توضیحات روی جلد نوار، به شرح جدول زیر است. توضیحات جانبی ترانه‌های آلبوم. ساقی
جان تاورنر (زاده حدود ۱۴۹۰ - مرگ ۱۸ اکتبر ۱۵۴۵) آهنگساز و ارگ نواز انگلیسی بود که به عنوان یکی از مهمترین آهنگسازان انگلیسی عصر خود شناخته می‌شد. او بیشتر برای اثر "Missa Gloria tibi Trinitas" و "The Western Wynde Mass شناخته شده‌است"، و "Missa Corona Spinea" نیز اغلب به عنوان یک شاهکار شناخته می‌شود.
فرمان تلیپینوس (Edict of Telipinus) فرمانی است که در امپراتوری هیتی، توسط تلیپینوس، در دوران امپراتوری کهن هیتی، تقریباً در ۱۵۵۰ پیش از میلاد مسیح، صادر شده‌است. این فرمان یکی از مهم‌ترین منابع حقوقی بازمانده از عصر هیتی هاست. یکی از دلایل اهمیت این سند توضیح قواعد جانشینی در دولت هیتی هاست. در این سند به برخی حوادث تاریخی مهم، مانند فتح بابل در زمان مورسیلی اول (شاه هیتی)، اشاراتی شده‌است که در دیگر اسناد موجود نیست. اطلاعات چندانی درمورد جانشینان تلیپینوس به مدت ۸۰ سال پس از مرگش وجود ندارد. فرمانی از
به مدت ۸۰ سال پس از مرگش وجود ندارد. فرمانی از فرمان‌های تلیپینوس: «حکم مسئله خون چنین است. هرکس مرتکب خون شود، هرچه ولی دم بگوید همان است: اگر بگوید: «قاتل باید بمیرد!»، خواهد مرد. اگر بگوید: «قاتل باید فدیه بپردازد!» فدیه خواهد پرداخت. شاه هیچ دخالتی در این تصمیم‌گیری ندارد»
اوگاندا کشوری است در شرق قاره آفریقا. این کشور در غرب کنیا، جنوب سودان جنوبی، شرق جمهوری دموکراتیک کنگو و شمال رواندا و تانزانیا واقع شده‌است. سطح این کشور عمدتاً فلات است محاط به لبه کوهستان. مرز شمال شرقی فلات با رشته‌کوه‌های آتشفشانی که شامل کوه‌های مورونگوله، موروتو و کادام است، مشخص شده‌است که ارتفاع همه آنها از ۲۷۵۰ متر فراتر می‌رود. جغرافیای اوگاندا بسیار متنوع است و از تپه‌های آتشفشانی، کوه‌ها و دریاچه‌ها تشکیل شده‌است. این کشور به‌طور متوسط ۹۰۰ متر از سطح دریا ارتفاع دارد. هر دو مرز شرقی و غربی
از سطح دریا ارتفاع دارد. هر دو مرز شرقی و غربی اوگاندا دارای کوه هستند. اوگاندا همچنین دارای تعداد زیادی دریاچه دارد. پست‌ترین نقطه کشور، نیل آلبرت است با ۶۱۴ متر ارتفاع که در مرز با سودان جنوبی قرار دارد. بلندترین نقطه نیز قله مارگریتا در کوه استنلی است به بلندای ۵٬۱۱۱ متر. بلندترین نقطه اوگاندا؛ بلندی‌های استنلی اغلب توسط ابر پنهان شده و قله‌های آن با برف و یخچال‌های طبیعی پوشیده شده‌است. آب و هوای اوگاندا گرمسیری و به‌طور کلی بارانی است با دو فصل خشک (دسامبر تا فوریه، ژوئن تا اوت). شمال شرق کشور
خشک (دسامبر تا فوریه، ژوئن تا اوت). شمال شرق کشور نیمه‌خشک است. منابع طبیعی اوگاندا عبارتند از مس، کبالت، نیروی برق‌آبی، سنگ آهک، نمک، زمین‌های کشاورزی و طلا. دریاچه‌ها. این کشور در قلب منطقه دریاچه‌های بزرگ قرار دارد و توسط سه مورد از آنها، دریاچه ادوارد، دریاچه آلبرت و دریاچه ویکتوریا احاطه شده‌است. در حالی که کرانه‌های دریاچه‌ها بسیاری از مرزهای این کشور را تشکیل می‌دهند، اوگاندا راه به دریا ندارد و محصور در خشکی است. دریاچه ویکتوریا در اوگاندا ۶۹٬۴۸۴ کیلومتر مربع سطح دارد و در قسمت جنوب شرقی کشور جای
مربع سطح دارد و در قسمت جنوب شرقی کشور جای گرفته است. این دریاچه پس از دریاچه سوپریور در آمریکای شمالی، دومین دریاچه بزرگ آب شیرین داخلی جهان از نظر اندازه است، اگرچه دریاچه بایکال در سیبری از نظر حجم و عمق بزرگتر است. دریاچه ویکتوریا همچنین یکی از منابع رود نیل است. آب و هوا. اوگاندا دارای آب و هوای گرمسیری است و دمای آن به‌طور میانگین در محدوده ۲۵ تا ۲۹ درجه سانتی‌گراد قرار دارد. ماه‌های دسامبر تا فوریه گرم‌ترین ماه‌ها هستند، اما حتی در این فصل هم عصرها می‌تواند با دمای ۱۷–۱۸ درجه سانتی‌گراد خنک باشد.
می‌تواند با دمای ۱۷–۱۸ درجه سانتی‌گراد خنک باشد. بارش سالانه اوگاندا بین ۱۰۰۰ تا ۱۵۰۰ میلی‌متر است. فصل بارندگی از مارس تا مه و از سپتامبر تا نوامبر است. در این ماه‌ها، بارش شدید باران می‌تواند گذر از جاده‌ها و مناطق را دشوار کند. دوره ژانویه تا فوریه و دوباره از ژوئن تا اوت خشک است.
هانس کخ (۱۳ اوت ۱۹۱۲–۱۴ ژوئیه ۱۹۵۵) افسر نازی با رتبه اس‌اس-"اونترشارفورر" و عضوی از کارکنان اردوگاه کار اجباری آشویتس بود. وی در دادگاه آشویتس دادگاهی شد. زندگی‌نامه. کخ در تانگرهوته، امپراتوری آلمان به دنیا آمد. او به عنوان دستیار آزمایشگاه کار می‌کرد. او از سال ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۵ در آشویتس عضو اس‌اس بود. به دلیل سابقه حرفه‌ای خود، وی در بخش پزشکی در زمینه ضدعفونی کار می‌کرد. یکی از وظایف او (همراه با اس‌اس-"اوبرشارفورر" یوزف کلر و دیگر کسان) این بود که گاز سیکلون ب را به اتاق‌های گاز وارد کنند. او بعدها اعتراف
ب را به اتاق‌های گاز وارد کنند. او بعدها اعتراف کرد که پس از شرکت در یک عملیات کشتار، تنها با نوشیدن مقادیر زیادی الکل پیش از خواب می‌توانست سر به بالین بگذارد. موقعیت کخ توسط متفقین شناسایی شد و در ۳ مه ۱۹۴۷ به مقام‌های لهستانی تحویل داده شد. وی در دادگاه آشویتس در کراکوف توسط دادگاه عالی ملی دادگاهی شد و به ارتکاب نسل‌کشی علیه یهودیان مجرم شناخته شد، اما دادگاه او را به جای اعدام، به حبس ابد محکوم کرد. وی در سال ۱۹۵۵ در زندان گدانسک درگذشت.
آلفرد ترزبینسکی (۲۹ اوت ۱۹۰۲–۸ اکتبر ۱۹۴۶) پزشک اس‌اس در اردوگاه‌های کار اجباری آشویتس، مایدانک و نوینگامه در آلمان نازی بود. او به دلیل مشارکت در جنایات جنگی که در اردوگاه‌های جانبی نوینگامه انجام شده بودند به اعدام محکوم و به دار آویخته شد. کشتار کودکان. ترزبینسکی در کشتن ۲۰ کودک در اردوگاه جانبی "بولن‌هوزر دام" دست داشت. این اردوگاه پیشتر مدرسه‌ای بود که تا حدی در بمباران هامبورگ در جنگ جهانی دوم تخریب شده بود. ترزبینسکی ارشد کورت هایسمایر، پزشک اس‌اس، بود که بر روی بزرگسالان و کودکان اردوگاه پژوهش
بود که بر روی بزرگسالان و کودکان اردوگاه پژوهش می‌کرد. هایسمایر دستور داده بود تا ۲۰ کودک یهودی (۱۰ پسر و ۱۰ دختر) از آشویتس به آنجا آورده شوند تا وی به آزمایش‌های خود ادامه دهد. هدف او تزریق باکتری سل و درآوردن گره‌های لنفای زیربغلی بود. در شب ۲۰ آوریل ۱۹۴۵، ترزبینسکی برای آرام کردن کودکان به آنها مورفین تزریق کرد و سپس آنها را در زیرزمین مدرسه بولن‌هوزر دام به دار آویختند. در همان شب، ۲۸ فرد بزرگسال دیگر نیز کشته شدند که بیشتر آنها زندانیان شوروی بودند. دادگاهی و اعدام. ترزبینسکی توانست با پایان جنگ
دادگاهی و اعدام. ترزبینسکی توانست با پایان جنگ جهانی دوم فرار کند. در ۱ فوریه ۱۹۴۶ با تلاش خستگی‌ناپذیر والتر فروید، نوه زیگموند فروید، او دستگیر شد. ترزبینسکی در «دادگاه کوریوهاوس» در روترباوم در مارس ۱۹۴۶، به دلیل مشارکت در کشتن کودکان به اعدام محکوم شد. وی در دادگاه خود آزادانه و رُک اعتراف کرد و گفت: «اگر من به عنوان یک قهرمان عمل می‌کردم، ممکن بود بچه‌ها کمی دیرتر بمیرند، اما دیگر نمی‌شد از سرنوشت [محتوم] آنها جلوگیری کرد» و اعتراف کرد «شما نمی‌توانید کودکان را اعدام کنید، تنها می‌توانید آنها را
کودکان را اعدام کنید، تنها می‌توانید آنها را بکشید» اما آنها «تنها [مُشتی]» یهودی بودند. ترزبینسکی در ۸ اکتبر ۱۹۴۶ توسط آلبرت پیرپوینت در زندان هملین بوسیله دار اعدام شد.
یواس‌پی (USP) یا «تپانچهٔ خودبارگیر جهانی» یک پیستول نیمه‌خودکار است که در آلمان توسط هکلر و کخ (H&amp;K) به‌عنوان جایگزینی برای سلاح‌های سری پی۷ ساخته شده‌است. تجهیزات. یواس‌پی دارای یک ریل لوازم جانبی در قسمت جلو برای اتصال تجهیزات انتخابی مانند تابانندهٔ لیزر یا چراغ سلاح است. تعداد لوازم جانبی موجود برای این سلاح، بسیار محدود و اختصاصی هستند.
والتر فروید ( – ) مهندس شیمی و عضو ارتش بریتانیا اهل اتریش بود. وی نوه زیگموند فروید بود که پس از آنشلوس به همراه دیگر اعضای خانواده خود از وین به بریتانیا گریختند. زندگی‌نامه. فروید در سال ۱۹۲۱ در وین به دنیا آمد. او نخستین فرزند ژان-مارتن پسر ارشد زیگموند فروید، که وکیل بود و همسرش اِرنِستین دراکِر بود. نام او با الهام از نام آنتون فون فروند (Anton von Freund)، همکار پدربزرگش نامگذاری شد. پس از ترک وین در مارس ۱۹۳۸، پدر و مادر فروید از هم جدا شدند و او و پدرش به بریتانیا رفتند در حالی که مادر و خواهرش
و پدرش به بریتانیا رفتند در حالی که مادر و خواهرش سوفی پیش از مهاجرت به ایالات متحده به پاریس رفتند. در هنگام دانشجویی در کالج لافبورو، او و پدرش در ماه مه ۱۹۴۰ به عنوان خارجیان دشمن بازداشت شدند. او ابتدا در زندانی در لستر و سپس در جزیره من نگهداری شد. در ماه ژوئیه، او سوار بر اچ‌ام‌تی دونرا به استرالیا تبعید شد. پس از اصلاح سیاست بازداشت در بریتانیا، در اکتبر ۱۹۴۱ به او اجازه بازگشت به آن کشور داده شد. او سپس به سپاه پیشاهنگ سلطنتی پیوست و هجده ماه در آن کار کرد. سپس به او اجازه داده شود به «گروه اجرایی
کار کرد. سپس به او اجازه داده شود به «گروه اجرایی عملیات ویژه» در ۱۹۴۳ بپیوندد، چرا که وی تا حدی به زبان آلمانی زبان صحبت می‌کرد. در آوریل ۱۹۴۵ او با چتر نجات به اشتایرمارک در کوه‌های آلپ اتریش انداخته شد تا به پاگیری حضور بریتانیا پیش از نزدیک شدن ارتش سرخ کمک کند. اگرچه او از رفقای خود جدا افتاد، اما توانست راه خود را به پروازگاه استراتژیک زِلت‌وِگ برساند. او با ادعای اینکه نماینده ارتش هشتم در حال پیشروی بریتانیا بود، توانست فرمانده پروازگاه را متقاعد کرد که آن را به نیروهای متفق تسلیم سازد. دادگاه‌های
که آن را به نیروهای متفق تسلیم سازد. دادگاه‌های پس از جنگ. پس از جنگ او بازپرس واحد بررسی‌های جنایات جنگی بود. او نخستین فردی بود که از برونو تش، مالک شرکت تش و اشتابنو، بازجویی کرد؛ شرکتی که مسئول تأمین بسیاری از قرص‌های سیکلون ب بود که در اردوگاه‌های مرگ نازی‌ها در جریان راه حل نهایی استفاده می‌شدند. فروید همچنین در دادگاهی آلفرد کروپ، از شرکت صنایع کروپ که متهم به بهره‌گیری از بردگان برای کار بود، و نیز در بررسی‌های کشتن بیست کودک در زیرزمین مدرسه بولن‌هوزر دام در هامبورگ مشارکت داشت. پس از ترک وظیفه
دام در هامبورگ مشارکت داشت. پس از ترک وظیفه فعال در سپتامبر ۱۹۴۶ با درجه سرگرد، فروید با آنت کراروپ، کارمند دولتی دانمارکی که در تحقیقات کروپ در کپنهاگ ملاقات کرد، ازدواج کرد. پس از دریافت شهروندی بریتانیا در ژانویه ۱۹۴۷، فروید به لافبورو بازگشت و در آنجا در رشته مهندسی شیمی دانش‌آموخته شد. او توسط شرکت اکسیژن بریتانیا استخدام شد، سپس برای کار در نایلون اسپینرز بریتانیا در پونتیپول رفت. وی در ۱۹۵۷ توسط شرکت بریتیش هایدروکاربنز مستقر در لندن استخدام شد، که پس از مجموعه‌ای از ادغام‌ها بخشی از BP Chemicals شد
از مجموعه‌ای از ادغام‌ها بخشی از BP Chemicals شد و در آنجا تا هنگام بازنشستگی در ۵۵ سالگی در سال ۱۹۷۷ باقی ماند. در سال ۱۹۹۴، وی برای نخستین بار پس از تبعید اجباری به عنوان مهمان دولت اتریش به وین بازگشت و آن‌ها موفقیت فروید در آزادسازی پروازگاه زلت‌وگ را با برپایی شامی افتخاری به نام وی بزرگ داشتند. واپسین اقامتگاه او در بریتانیا در اوکستد، ساری بود. والتر فروید و همسرش در «گوشه فروید» در گورستان گلدرز گرین در لندن به خاک سپرده شده‌اند. او پدر دیوید فروید، بارون فروید است.
آدولف ثوئر (۲۰ سپتامبر ۱۹۲۰ در اوپاوا – ۲۳ آوریل ۱۹۴۷ در اوپاوا) افسر آلمان نازی با رتبه اس‌اس-"اونترشارفورر" بود که در اردوگاه کار اجباری آشویتس کار می‌کرد. وی پس از جنگ به عنوان جنایتکار جنگی اعدام شد. زندگی. وی که پیشتر در صنعت آجرسازی کار می‌کرد، هنگامی پیشه خود در اس‌اس را آغاز کرد که در سال ۱۹۴۰ با درجه اس‌اس-"روتن‌فورر" به آشویتس فرستاده شد. در ۱ اوت ۱۹۴۱ او به اس‌اس-"اونترشارفورر" ارتقا یافت. او همچنین عضوی از گروه ضدعفونی بود که تشکیل شده از پزشکان اس‌اسی بود که در کشتار جمعی با گاز زندانیان نقش
اس‌اسی بود که در کشتار جمعی با گاز زندانیان نقش داشتند. یکی از مسئولیت‌های ثوئر وارد کردن سیکلون ب به اتاق گاز بود؛ وظیفه‌ای که توسط سایر نیروهای اس‌اس همچون اس‌اس-"اونترشارفورر" هانس کخ و اس‌اس-"اوبرشارفورر" یوزف کلر نیز انجام می‌شد. در جریان دادگاه آشویتس در فرانکفورت، کلر، رئیس گروه ضدعفونی، شهادت داد که ثوئر به او توضیح داده‌است که در صورت گرفتن دستور از پزشک اس‌اس، قرص‌های گاز را وارد اتاق می‌کرده‌است. اس‌اس-"اونترشارفورر" اوسوالد کادوک رویدادی را به یاد می‌آورد که در طی آن ثوئر از انداختن قرص‌های گاز
می‌آورد که در طی آن ثوئر از انداختن قرص‌های گاز به درون اتاق ابا داشت. کادوک می‌گوید: ثوئر تا تخلیه اردوگاه در ژانویه ۱۹۴۵ در آنجا ماند، سپس به اردوگاه کار اجباری اوردورف، که از اردوگاه‌های جانبی اردوگاه کار اجباری بوخن‌والد بود، منتقل شد. اگرچه ثوئر زندانیان را شکنجه نمی‌کرد، اما به هر روی در اردوگاه به عنوان جلاد شناخته می‌شد. پس از جنگ او به همراه سوفی هانل دیدبان اس‌اس در پراگ دادگاهی شد. هر دو به اعدام محکوم شدند. ثوئر در ۲۳ آوریل ۱۹۴۷ در اوپاوا (چکسلواکی) به دار آویخته شد.
میثم لطیفی (زادهٔ ۱۳۵۷) سیاستمدار ایرانی و دانش‌آموختهٔ دکتری مدیریت منابع انسانی و دانشیار دانشگاه امام صادق است. وی از شهریور ۱۴۰۰ تا شهریور ۱۴۰۳ به عنوان معاون رئیس‌جمهور ایران و رئیس سازمان اداری و استخدامی کشور فعالیت می‌کرد. وی پیش از این رئیس دانشکده معارف اسلامی و مدیریت دانشگاه امام صادق (از سال ۱۳۹۵) بود. انتصاب غیرقانونی. در ۱۳ تیر ۱۴۰۲ با رای هیئت عمومی دیوان اداری، حکم انتصاب وی باطل شد. رئیس دیوان عدالت اداری با اشاره به رأی این مرجع مبنی بر مغایر قانون بودن انتصاب میثم لطیفی در دولت، گفت:
مغایر قانون بودن انتصاب میثم لطیفی در دولت، گفت: انتصاب رئیس سازمان اداری و استخدامی کشور برخلاف مفاد ماده ۴۷ قانون مدیریت خدمات کشوری است. پس از این رخداد رئیس قوه قضائیه دستور اعمال «ماده ۹۱ قانون تشکیلات و آئین دادرسی دیوان عدالت اداری» ناظر بر رسیدگی مجدد به موضوع ابطال انتصاب «میثم لطیفی» در دیوان عدالت اداری را صادر کرد تا دیوان عدالت دوباره این پرونده را رسیدگی کند. اما باز هم در جلسه سوم مرداد ۱۴۰۲ هیئت عمومی دیوان عدالت رای خود را تأیید کرد و انتصاب میثم لطیفی را غیرقانونی دانست.
سینمای ایران در جستجوی خوشبختی () یک فیلم مستند ایرانی به نویسندگی و کارگردانی آرمین نادری است که در سال ۱۴۰۰ منتشر شد. در اختتامیه سومین دوره جایزه پژوهش سال سینمای ایران، این مستند در بخش پژوهش‌های بصری برنده جایزه شد. این مستند با نگاهی تاریخی جامعه‌شناختی، قهرمان جوان سینمای ایران را در طی پنج دهه مورد واکاوی قرار می‌دهد. مجید حسینی‌زاد، امیررضا نوری‌پرتو، رامتین شهبازی و امیررضا تجویدی از جمله افرادی هستند که در این مستند با آن‌ها مصاحبه شده‌است.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;33035122&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2022-01-16T18:16:42Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;HujiBot&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;minor /&gt; &lt;comment&gt;: افزودن رده‌های همسنگ&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;33942141&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; کریس زیمرمن (؛ زادهٔ ) صداپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۸۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت
است. وی از سال ۱۹۸۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. او برای فعالیت خود در مجموعه بازی "متال گیر" شناخته‌ شده‌است.
مهرام (به انگلیسی: Mehram) یک منطقهٔ مسکونی در پاکستان است که در ناحیه کچهی واقع شده‌است.
گوردون هانت (; – ) صداپیشه، کارگردان نمایش، فیلم‌نامه‌نویس، کارگردان تلویزیونی، و بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه انجمن کارگردانان آمریکا شده‌است.
مچه (به انگلیسی: Machh) یک منطقهٔ مسکونی در پاکستان است که در ناحیه کچهی واقع شده‌است.
ببنهاوزن روستایی است در منطقه توبینگن، در ایالت بادن-وورتمبرگ در آلمان است. از سال ۱۹۷۴ این منطقه بخشی از شهر توبینگن است، و کم جمعیت‌ترین بخش این شهر نیز می‌باشد. این شهر در ۳ کیلومتری شمال توبینگن واقع شده‌است (تقریبا ۵ کیلومتری مرکز این شهر)، در جنوب شرقی آن منطقه محافظت شده شونبوخ قرار دارد، که جنگل‌های متراکمی در آن وجود دارد. شهرت ببنهاوزن به صومعه‌های آن است، ببنهاوزن ابی، در سال ۱۱۸۳ توسط کونت پالاتین رادولف اول، کنت پالاتین توبینگن تأسیس شد. در ابتدای قرن ۱۹ هم، این صومعه‌ها به قصر شکار پادشاهان
قرن ۱۹ هم، این صومعه‌ها به قصر شکار پادشاهان منطقه وورتمبرگ تبدیل شد. پادشاه ویلهلم دوم وورتمبرگ تا زمان مرگش در سال ۱۹۲۱ در این منطقه زندگی کرد، و همسر او پرنسس شارلوت شامبورگ-لیپه نیز تا آخر عمرش در سال ۱۹۴۶ در این منطقه زندگی کرد. در سال‌های ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۲ به مرکز وورتمبرگ-هوهنتسولرن. در ۱۹۷۴، ببنهاوزن به بخشی از شهر توبینگن تبدیل شد.
ایوا آدلفسون (; زاده ۲۸ دسامبر ۱۹۴۲ - ۲۰ آوریل ۲۰۱۰) نویسنده و منتقد ادبی سوئدی بود. او از سال ۱۹۷۵، به عنوان منتقد ادبی، عمدتاً در "Dagens Nyheter" فعالیت می‌کرد.او در سالهای ۱۹۷۶–۱۹۸۲، سردبیر مجله "Ord &amp; Bild" بود.آدلفسون نقش مهمی به عنوان میانجی در مسائل سیاسی فمینیستی و زنان ایفا کرد.
اوسوالد کادوک ( – ) افسر اس‌اس آلمان نازی بود که در اردوگاه آشویتس خدمت می‌کرد. زندگی‌نامه. کادوک که فرزند آهنگری در خوژوف، سیلسی علیا بود، در ۲۶ اوت ۱۹۰۶ به دنیا آمد. پس از حضور در فولکس‌شول برای آموزش قصابی، در سال ۱۹۲۴ قصاب شد. علاوه بر کار در کشتارگاه محلی، کادوک همچنین در خدمات آتش‌نشانی شهرداری در خوژوف و در یک کارخانه شیمیایی فعالیت داشت. در سال ۱۹۳۹ وی به آلگماینه اس‌اس پیوست و در ۱۹۴۰ به وافن اس‌اس فرستاده شد. او به جبهه شرقی فرستاده شد، اما به دلیل بیماری‌های گوناگون و اقامت در بیمارستان‌های نظامی
بیماری‌های گوناگون و اقامت در بیمارستان‌های نظامی در سال ۱۹۴۱ به آشویتس فرستاده شد. ابتدا در سال ۱۹۴۲ مأموریت برج دیدبانی را بر دوش گرفت. به گفته یکی از زندانیان وی علاقه شدیدی به اشناپس داشت. از کادوک به عنوان «یکی از بی‌رحم‌ترین، وحشی‌ترین، و بدزبان‌ترین» مردان اس‌اس در آشویتس یاد شده‌است: اندرو روبرتس تاریخ‌دان در کتاب "طوفان جنگ"، اشاره به عادت کادوک در دادن بادکنک به کودکان یهودی درست پیش از کشته شدن آنها با تزریق فنول به قلب می‌نویسد که سرعت کشتار ده کودک در دقیقه بوده‌است. کادوک همچنین شاهد کشتار
کودک در دقیقه بوده‌است. کادوک همچنین شاهد کشتار دسته‌جمعی مردم در اتاق‌های گاز بود و در توصیف همکاران خود در اس‌اس که گاز سیکلون ب را وارد اتاق‌ها می‌کردند، می‌گوید: دادگاهی. پس از تسلیم آلمان، کادوک در کارخانه قندی در لوبا آغاز به کار کرد. در دسامبر ۱۹۴۶ وی توسط یک زندانی پیشین شناسایی شد و در نتیجه توسط گشت نظامی شوروی دستگیر شد. در سال ۱۹۴۷، دادگاه نظامی شوروی او را به ۲۵ سال کار اجباری محکوم کرد، اما در آوریل ۱۹۵۶ آزاد شد. کادوک سپس به برلین غربی رفت و در بیمارستان به عنوان پرستار مشغول به کار شد. با
در بیمارستان به عنوان پرستار مشغول به کار شد. با وجود بدنامی خشونت‌بار وی در آشویتس، وی در میان بیماران خود لقب «پاپا کادوک» را به دست آورد. در ژوئیه ۱۹۵۹ کادوک بازداشت شد و در دادگاه آشویتس در فرانکفورت حضور یافت و در آنجا یکی از متهمان اصلی شد. در ۱۹ اوت ۱۹۶۵ دادگاه او را به جرم قتل در ده مورد به حبس ابد و در کمینه هزار مورد به قتل مشترک محکوم کرد. به دلیل سنگینی اعمال کادوک، قاضی مسئول درخواست‌های پرتعداد وی برای بخشش را رد کرد. در حالی که وی در زندان بود، با کادوک به عنوان بخشی از یک مستند تلویزیونی
بود، با کادوک به عنوان بخشی از یک مستند تلویزیونی دربارهٔ نیروهای اس‌اس مستقر در آشویتس گفتگو شد. هنگامی که از کادوک دربارهٔ انکار هولوکاست پرسیده شد، وی گفت: پس از انتقال به زندان باز در ۱۹۸۴، کادوک در ۱۹۸۹ به دلایل سلامتی از زندان شوالمشتات آزاد شد. وی در سال ۱۹۹۷ در سن ۹۰ سالگی در لانگلزهایم، هارتس، درگذشت.
شله‌باغ یک منطقهٔ مسکونی در پاکستان است که در ناحیه قلعه عبدالله واقع شده‌است. شله‌باغ ۲٬۰۴۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ولاستیمیل بوبنیک (; – ) بازیکن هاکی روی یخ و بازیکن فوتبال اهل چکسلواکی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ستاره سرخ برنو و باشگاه فوتبال زبرویوفکا برنو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال چکسلواکی بازی کرده‌است.
کارل پشک (; – ) بازیکن فوتبال و بازیکن هاکی روی یخ اهل چکسلواکی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال زبرویوفکا برنو و باشگاه فوتبال اسپارتا پراگ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال چکسلواکی بازی کرده‌است.
یان پکا (; – ) بازیکن هاکی روی یخ اهل چکسلواکی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اسپارتا پراگ اشاره کرد.
یوزف شروبک (; – ) بازیکن فوتبال و بازیکن هاکی روی یخ اهل چکسلواکی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اسپارتا پراگ اشاره کرد.
دیوید لئون کاهون (۱۸۴۱–۱۹۰۰) نویسنده رمانهای تاریخی فرانسوی بود که سفرهایی به مشرق زمین کرد. نوشته‌های وی در مورد تاریخ ترکان بر روی پان ترکیسم اثر داشته‌است. زندگی. خانواده وی اصالتاً اهل لورن بودند و او را برای حرفه نظامی گری ترغیب می‌کردند ولی او خود را وقف مطالعات جغرافیایی و تاریخی کرد. در سال ۱۸۶۳ شروع به انتشار مجموعه ای از مقالات جغرافیایی و گزارش سفرهای خود به مصر و کشورهای همسایه در مجله Revue Française (دوره فرانسوی ) کرد. در همان زمان، او روزنامه‌های سفر و یک بررسی جغرافیایی را منتشر کرد که
سفر و یک بررسی جغرافیایی را منتشر کرد که اولین بار در نوع خود در مطبوعات روزانه درج می‌شد. در سال۱۸۶۴ برای دیدار از مصر، نوبیا، سواحل غربی دریای سرخ و آسیای صغیر حرکت کرد. در بازگشت به فرانسه در سال ۱۸۶۶، نویسنده مقالات سیاسی در La Liberté (آزادی) شد. ولی هنگامی که آن روزنامه از ایده امپراتوری حمایت کرد آن را ترک کرده و به La Réforme و La Loi پیوست. در سپتامبر ۱۸۷۰، وارد ارتش شد و در نوامبر به عنوان معاون ستاد ۴۶ انتخاب شد. با برقراری صلح، تحصیلات شرقی خود را از سر گرفت و عمدتاً خود را وقف تحقیقات در مورد
را از سر گرفت و عمدتاً خود را وقف تحقیقات در مورد ترکها و تاتارها کرد. در سال ۱۸۷۵، به کار در کتابخانه مازارین منصوب شد، جایی که در آن سال ۱۸۷۴ مشغول تدوین فهرست تحلیلی بود. در همین زمان، شروع به انتشار مجموعه ای از رمان‌های تاریخی کرد که به تاریخ باستان می‌پرداختند. قصدش این بود که حقایقی از تاریخ باستان را به عوام ارائه دهد و از این طریق به دانش تاریخ و جغرافیای عمومی کمک کند وی مقالات ادبی زیادی در Revue Bleue , Le Journal des Débats و غیره و چندین مقاله انتقادی، جغرافیایی و قوم‌شناسی در بولتن
مقاله انتقادی، جغرافیایی و قوم‌شناسی در بولتن اتنوگرافی، بولتن انجمن دانشگاهی هند و چین و بولتن انجمن مطالعات ژاپن و آسیا درج کرد. در سال ۱۸۷۸ همراه همسرش از مرکز سوریه، کوه‌های انصاری (۱۸۷۸)، جزایر فارو و ایسلند (۱۸۷۹)، و بین‌النهرین (۱۸۸۰) دیدن کردند. در سال ۱۸۷۹ (تور جهانی) گزارشی از سفرهای او در سوریه و کوه‌های انصاری را منتشر کرد. در سال ۱۸۹۰، کاهون دوره ای از سخنرانی‌ها را در سوربن شروع کرد، جایی که تاریخ و جغرافیای آسیا را تدریس می‌کرد. چکیده‌ای از یک بخش از این دوره در Histoire Générale of Lavisse