payamvha/North_RAG huggingface dataset:
استفاده می‌شوند. با حرکت سیم‌ها، منور فعال و شعله‌ور می‌شود و شروع به سوختن می‌کند و هم هشدار و هم روشنایی ایجاد می‌کند. مقررات. بر اساس مقررات سازمان ملل متحد، منورها مواد منفجره کلاس ۱٫۴ تعیین شده‌اند. چندین ایالت در ایالات متحده، از جمله کالیفرنیا و ماساچوست، تنظیم سطوح پتاسیم پرکلرات را آغاز کرده‌اند، که می‌تواند در سطوح خاصی در آب آشامیدنی خطرناک باشد. آب آشامیدنی آلوده می‌تواند منجر به علائمی مانند تحریک معده، تهوع، استفراغ، تب، بثورات پوستی و حتی کم‌خونی آپلاستیک کشنده (به‌دلیل کاهش انواع سلول‌های
آپلاستیک کشنده (به‌دلیل کاهش انواع سلول‌های خونی) شود.
انجمن آمریکایی رصدگران ستارهٔ متغیر با کوته‌نوشت (AAVSO)، از زمان تأسیس خود در سال ۱۹۱۱، مشاهدات ستاره‌های متغیر را که بیشتر آن‌ها توسط اخترشناسان آماتور انجام شده‌است، هماهنگ، جمع‌آوری، ارزیابی، تجزیه و تحلیل، منتشر و بایگانی کرده و پیشینه‌ها را در اختیار اخترشناسان حرفه‌ای، پژوهشگران و همچنین آموزندگان و مربیان قرار می‌دهد. این رکوردها منحنی‌های نوری را ترسیم می‌کنند که تغییر در روشنایی یک ستاره را در طول زمان نشان می‌دهد. از آنجایی که ستاره‌شناسان حرفه‌ای زمان یا منابع لازم برای نظارت بر هر ستاره متغیر
زمان یا منابع لازم برای نظارت بر هر ستاره متغیر را ندارند، نجوم یکی از معدود علومی است که آماتورها می‌توانند مشارکت واقعی در تحقیقات علمی داشته باشند. در طول سال ۲۰۱۱، صدمین سال از وجود AAVSO، ۲۰ میلیونمین رصد ستاره متغیر در پایگاه داده دریافت شد. پایگاه بین‌المللی AAVSO در حال حاضر بیش از ۳۵ میلیون مشاهده را ذخیره می‌کند. این سازمان سالانه نزدیک به ۱۰۰۰۰۰۰ مشاهدات را از حدود ۲۰۰۰ ناظر حرفه‌ای و آماتور دریافت می‌کند و به‌طور مرتب در مجلات علمی نقل قول می‌شود. این انجمن همچنین در آموزش و اطلاع‌رسانی عمومی
باشگاه فوتبال رویال یونیون سن ژیلواز، یا به اختصار USG، یک باشگاه حرفه‌ای فوتبال در سنت ژیل از توابع بروکسل است که در لیگ برتر فوتبال بلژیک فعالیت می‌کند. این تیم از۱۹۱۰ تا ۱۹۶۷رکورددار قهرمانی درلیگ بلژیک بود تا این که دراین سال اندرلشت باکسب دوازدهمین قهرمانی خود، به تنهایی رکورددار تعداد قهرمانی در لیگ بلژیک شد. در سال ۲۰۲۱، این باشگاه توانست با قهرمانی در سطح دوم فوتبال بلژیک، پس‌از ۴۸ سال، مجدداً به لیگ برتر بازگردد.
موکاسین (به انگلیسی: Moccasin) کفشی است از پوست گوزن یا چرم نرم دیگر،[۱] که از یک زیره (با چرمی که «کار نشده» ساخته شده‌است) و دو طرف آن از یک تکه چرم ساخته شده‌است، که در بالا به هم دوخته شده و گاهی با یک رویه (قطعهٔ اضافی از چرم) است. زیرهٔ آن نرم و منعطف است و قسمت بالایی اغلب با گل‌دوزی یا منجوق آراسته شده‌است. اگرچه گاهی در داخل خانه پوشیده می‌شود، اما عمدتاً برای استفاده در فضای باز استفاده می‌شود. از نظر تاریخی، این کفشِ بسیاری از مردم بومی آمریکای شمالی است. علاوه بر این، شکارچیان، بازرگانان و
شمالی است. علاوه بر این، شکارچیان، بازرگانان و مهاجران اروپایی آنها را می‌پوشیدند. ریشه‌شناسی. از نظر ریشه‌شناسی، موکاسین برگرفته از زبان‌های آلگانکی کلمهٔ پوهاتانی "makasin" (مربوط به ماساچوست "mohkisson" / "mokussin"، اوجیبوی "makizin"، میکماک "mksɨn"), و از کلمهٔ پروتو-آلگانکی "maxkeseni" (کفش) گرفته شده‌است. طراحی. در دههٔ ۱۸۰۰ میلادی، موکاسین‌ها معمولاً بخشی از رگالیای کانادایی بودند، به عنوان مثال. یک کت و شلوار پاوواو رایج‌ترین سبک موکاسین هندی‌های دشتی است. موکاسین‌ها از پا محافظت می‌کنند در حالی
دشتی است. موکاسین‌ها از پا محافظت می‌کنند در حالی که به پوشنده اجازه می‌دهد زمین را احساس کند. سرخپوستان دشت‌ها، با توجه به اینکه جغرافیای سرزمینی آن‌ها دارای سنگ و کاکتوس بود، موکاسین‌هایی با کف سخت می‌پوشیدند. قبایل سرخپوستان شرقی برای راه رفتن در زمین جنگلی پوشیده از برگ، موکاسین‌هایی با کف نرم می‌پوشیدند. کاربردهای معاصر. در نیوزیلند و استرالیا، موکاسین‌های پشم‌چینِ گوسفندان از نمد مصنوعی و کرم رنگ، با درز پشتی ساخته شده و در بالای پنجه گرد و جمع می‌شود. این موکاسین‌ها در قسمت جلو بسته شده‌اند و بند آن
این موکاسین‌ها در قسمت جلو بسته شده‌اند و بند آن که با سگکی در قسمت بیرونی کفش بسته می‌شود، با یک زبانهٔ آویخته پوشانده می‌شود. ترتیب بستن کفش از گیرکردن شانهٔ دستی قیچی در توری‌ها جلوگیری می‌کند. موکاسین پشم‌چین از پا محافظت می‌کند، کف چوبی را به خوبی می‌گیرد و عرق را جذب می‌کند. کلمهٔ "موکاسین" همچنین می‌تواند نشان‌دهندهٔ کفشی از چرم گوزن باشد که با بند تزئین شده‌است. موکاسین سواری. "موکاسین سواری" (موک سواری) یک نسخهٔ معاصر از موکاسین سنتی بومیان آمریکا با اضافه کردن زبانه‌های لاستیکی در زیره است.
با اضافه کردن زبانه‌های لاستیکی در زیره است. افزودن زیرهٔ لاستیکی به تطبیق‌پذیری و طول عمر کفش می‌افزاید و در عین حال انعطاف‌پذیری و راحتی یک موکاسین سنتی را حفظ می‌کند. این‌ها برای افرادی اختراع شدند که می‌خواستند در حین سواری چنگش بیشتری داشته باشند. دو نوع زیره وجود دارد، از جمله: موکاسین چکمهٔ کار. "موکاسین‌های چکمهٔ کار" که معمولاً به عنوان «موک سرپنجه» (Moc Toe) شناخته می‌شوند، عموماً ترکیب شده با زیره‌های ترکیبی لاستیکی سخت هستند. موکاسین‌های چکمهٔ کار، به سبکی است که نشان‌دهندهٔ موکاسین بومی
کار، به سبکی است که نشان‌دهندهٔ موکاسین بومی آمریکایی است. به‌طور معمول با دوخت دو تکه چرم یا پارچه، این الگو یک طرح U شکل در اطراف لایهٔ سرپنجهٔ کفش ایجاد می‌کند.
واحه اسکار (به انگلیسی: Oscar's Oasis) که در ایران با نام‌های ماجراهای اسکار یا اسکار نیز معروف است یک مجموعه تلویزیونی کمدی پویانمایی رایانه‌ای و بدون کلام است که از ۷۸ قسمت ۷ دقیقه‌ای تشکیل شده‌است. این مجموعه توسط کمپانیهای TeamTo و Tuba Entertainment ساخته شده است. ابتدا این سریال Ooohhh Asis نام داشت و از ۷ قسمت یک دقیقه و نیم تشکیل شده بود که از ۲۶ مارس ۲۰۰۸ تا ۳۰ مه ۲۰۰۹ از شبکه تی‌اف۱ فرانسه پخش شد، سپس با نام جدید Oscar's Oasis در قالب ۷ دقیقه‌ای در MIPTV Media Market در سال ۲۰۱۰ عرضه شد. داستان.
MIPTV Media Market در سال ۲۰۱۰ عرضه شد. داستان. شخصیت اصلی این مجموعه، مارمولکی به نام اسکار است که در یک بیابان زندگی می‌کند و همیشه با یک گروه سه نفره شامل یک روباه صحرا، یک کرکس و یک کفتار و البته مرغ‌ها مشکل دارد، اسکار که به دنبال آب و غذا می‌گردد در اکثر مواقع در معرض خطر شکار شدن است.
محمد شفیع طهرانی (زاده ۱۰۸۷ هـ ق) متخلص به وارد، شاعر و تاریخ‌نگار ایرانی سده دوازدهم هجری است. منابع.
چهارپایی ، نوعی حرکت زمینی است که در آن یک جانور چهاراندام (و همچنین آخوندکها که عمدتاً به این روش راه می‌روند) از هر چهار اندام (پا) برای تحمل وزن، راه رفتن و دویدن استفاده می‌کنند. به جانور یا ماشینی که معمولاً حالت چهار پا را حفظ می‌کند و با استفاده از هر چهار اندام حرکت می‌کند، چهارپا گفته می‌شود (از "quattuor" لاتین به معنی "چهار" و "pes" , "pedis" به معنی "پا"). بیشتر چهارپاها مهره‌داران زمینی هستند، از جمله پستانداران و خزندگان، اگرچه برخی از آن‌ها عمدتاً آبزی هستند مانند لاک‌پشت‌ها، دوزیستان و
عمدتاً آبزی هستند مانند لاک‌پشت‌ها، دوزیستان و پاروپاها. چهاراندامان دوپا مانند برخی از پرندگان (مانند لک‌لک نیل) گاهی پس از پریدن به سوی طعمه از بال‌های خود برای راست کردن خود استفاده می‌کنند. چهارپایان در برابر چهاراندامان. اگرچه کلمات «چهارپا» و «چهاراندام» هر دو از اصطلاحاتی به معنای «دارای چهار پا» مشتق شده‌اند، اما معنی متمایز دارند. چهاراندام هر عضوی از واحد آرایه‌شناسی چهاراندامان است (که با نسب از یک نیای چهار پای مشخص تعریف می‌شود)، در حالی که یک چهارپا در واقع از چهار دست و پا برای حرکت استفاده
چهارپا در واقع از چهار دست و پا برای حرکت استفاده می‌کند. همه چهاراندامان چهارپا نیستند و همه جاندارانی که می‌توان آنها را «چهارپا» توصیف کرد، چهاراندام نیستند. این معنی آخر شامل اشیاء مصنوعی خاصی می‌شود؛ تقریباً همه چهارپایان جاندان چهاراندام هستند (به استثنای برخی از بندپایان شکاری که برای حرکت چهارپایی سازگار شده‌اند، مانند آخوندک‌ها). تمایز بین چهارپایان و چهاراندامان در زیست‌شناسی فرگشتی مهم است، به‌ویژه در زمینه چهاراندامانی که اندام‌هایشان با نقش‌های دیگر سازگار شده است (مانند دست‌ها در انسان،
دیگر سازگار شده است (مانند دست‌ها در انسان، بال‌ها در پرندگان، و باله‌ها در نهنگ‌ها). همه این جانوران چهاراندامان هستند، اما هیچ‌کدام چهارپا نیستند. حتی مارهایی که اندام‌هایشان باقی‌مانده یا به‌طور کامل از دست رفتند، با این وجود، چهاراندامان هستند. در نوزادان و برای ورزش. چهارپایی گاهی به عنوان «چهار دست و پا» شناخته می‌شود و در خزیدن، به ویژه توسط نوزادان دیده می‌شود. ربات‌های چهارپا. BigDog یک ربات چهارپای پایدار پویا است که در سال ۲۰۰۵ توسط بوستون داینامیکس با فاستر-میلر، آزمایشگاه پیشرانش جت ناسا و
با فاستر-میلر، آزمایشگاه پیشرانش جت ناسا و ایستگاه میدان کنکورد دانشگاه هاروارد ایجاد شد. وضعیت پیش‌رونده. یک مفهوم مرتبط با چهارپایی، پیش‌رونده یا داشتن حالت افقی تنه است. اگرچه تقریباً همه جانوران چهارپا پیش‌رونده هستند، جانوران دوپا، از جمله بسیاری از پرندگان زنده و دایناسورهای منقرض‌شده، نیز چنین وضعیتی دارند. میمون‌های غیرانسانی با پشتی ایستاده (عمودی) ممکن است به‌صورت چهارپا راه بروند که به آن مشت‌پیمایی می‌گویند.
هلن دویچ (؛ – ۲۹ مارس ۱۹۸۹) با نام اصلی هیلینه رُزنباخ ()، پزشک و متخصص روان‌کاوی لهستانی-آمریکایی و از همکاران زیگموند فروید بود. او «مؤسسهٔ روان‌کاوی وین» را بنیان نهاد و در سال ۱۹۳۵ به کمبریج، ماساچوست رفت و به فعالیت‌های حرفه‌ای خود ادامه داد. دویچ یکی از نخستین روان‌کاوانی بود که در زمینهٔ روانکاوی زنان تخصص داشت. وی از اعضای فرهنگستان هنر و علوم آمریکا بود. زندگی‌نامه. وی در ۹ اکتبر ۱۸۸۴ در شهر پرزمیسی در بخش تجزیه‌شدهٔ لهستان در پادشاهی گالیسیا و لودومریا در خانواده‌ای یهودی به‌دنیا آمد. دوره‌های
در خانواده‌ای یهودی به‌دنیا آمد. دوره‌های پزشکی و روانپزشکی را در وین و مونیخ گذراند و از شاگردان و دستیاران زیگموند فروید بود و نخستین متخصصی بود که حوزهٔ فعالیتش متمرکز بر روانپزشکی زنان بود. او اغلب می‌گفت که پدرش الهام‌بخش وی بود. پدر او «ویلهلم رزنباخ» یک وکیل دعاوی برجستهٔ یهودی و یک «لیبرال و متخصص حقوق بین‌الملل» در دوران شیوع یهودستیزی بود.&lt;ref name="Appignanesi/Forrester308"&gt;Appignanesi/Forrester, p.308&lt;/ref&gt; پدرش نخستین وکیل دعاوی یهودی در آن منطقه بود. وی که به کارش پدرش علاقمند
یهودی در آن منطقه بود. وی که به کارش پدرش علاقمند بود، در آغاز قصد داشت تا وکیل شود، اما دریافت که زنان اجازهٔ وکالت و کار در این زمینه را ندارند و به سراغ رشتهٔ روان‌پزشکی رفت. هلن که در پرزمیسی به «دختر زیبای رزنباخ» معروف بود، لقب «آنچنان باهوش و استعداد که می‌شد یک پسر باشد» را دریافت کرد.&lt;ref name="Appignanesi/Forrester309"&gt;Appignanesi/Forrester, p.309&lt;/ref&gt; برخلاف رابطهٔ گرمش با پدر، رابطه وی با مادرش غیرصمیمی و سرد بود. در حالی که او به‌طور کلی پدرش را می‌پرستید، اما از مادرش «رگینا»
کلی پدرش را می‌پرستید، اما از مادرش «رگینا» متنفر بود. به گفته هلن، مادرش «هیچ‌یک از علایق روشنفکرانهٔ شوهرش را نداشت» و هلن آرمان‌های مادرش را طبقاتی و مادی‌گرا می‌دانست. هلن مدعی بود که مادرش او را مورد آزار و اذیت قرار می‌داد، اغلب او را کتک یا سیلی می‌زد و حملهٔ لفظی به او می‌کرد. هلن استدلال می‌کرد که علت بدرفتاری مادرش نه برای تنبیه او، بلکه «برای بیرون ریختن خشم و پرخاشگری‌های سرکوب‌شده‌اش» بود، زیرا هلن جایگزین پسری شده بود که مادرش می‌خواست و انتظارش را داشت. هلن اغلب می‌گفت که خانه دوران کودکی‌اش
را داشت. هلن اغلب می‌گفت که خانه دوران کودکی‌اش تحت سلطه و نگرانی شدید مادرش برای کسب شایستگی و موقعیت اجتماعی بود. هلن مادرش را «بی فرهنگ، از نظر فکری متزلزل و بردهٔ اقتدار بورژوازی» می‌دانست. اگرچه هلن گاه‌به‌گاه در آرزوی عشق مادر بود، اما هرگز رنگ عشق و محبت مادری را ندید. در عوض، عشق مادرانه از جانب خواهرش «مالوینا» و زن بامحبتی در همسایگی‌شان می‌آمد که با او را «کنتس رنگ‌پریده» لقب داده بود. هلن به یاد می‌آورد که در دوران کودکی‌اش «نه پرستار مختلف از او مراقبت کردند» و از احساس وابستگی به [مادر] خود
او مراقبت کردند» و از احساس وابستگی به [مادر] خود متنفر بود. این احساسات اغلب او را به رویاپردازی می‌کشاند که شاید شخص دیگری مادر واقعی بوده‌است. وی که شیفتهٔ ادامه تحصیل و یادگیری بود و در ضمن از زندگی‌ای که مادرش برای او برنامه‌ریزی کرده بود تنفر داشت، در دوران نوجوانی دست به دامن پدرش شد تا وی را برای ادامه تحصیل پس از سن چهارده سالگی کمک کند، اما متوجه شد که پدرش تمایلی به این کار ندارد. دویچ در کتاب خود، «"روانشناسی زنان"»، یکی از جنبه‌های مازوخیسم زنانه را با دلبستگی دختر به پدرش و پیامدهای احتمالی
را با دلبستگی دختر به پدرش و پیامدهای احتمالی چنین هویتی مرتبط می‌کند. او می‌نویسد که پدر گاهی با نزدیک شدن به سن بلوغ جنسی، رابطه خود را با دخترش قطع می‌کند. هلن بعدها مقاومت و عدم تمایل پدرش به کمک را، به زن‌ذلیلی و تمایل او به حفظ آرامش در منزل نسبت داد. خواهر او «مالوینا» فردی بود که به او محبت مادری می‌داد. هنگامی که مادرشان تصمیم گرفت هلن را کتک بزند، مالوینا کسی بود که مراقب بود به سر او ضربه نخورد. مالوینا اما خود موضوع نگاه محدود به نقش زن در جامعه بود. از هلن دویچ و خواهرانش انتظار می‌رفت که در
بود. از هلن دویچ و خواهرانش انتظار می‌رفت که در سن کم و با مردان با موقعیت مناسب اجتماعی ازدواج کنند. مالوینا اگرچه مجسمه‌ساز و نقاش بااستعدادی بود، ولی مجبور شد به جای مرد رویاهایش، با مردی که والدینش «مناسب‌تر» می‌دانستند، ازدواج کند.&lt;ref name="Appignanesi/Forrester310"&gt; Appignanesi/Forrester, p. 310&lt;/ref&gt; برادر هلن «امیل» به جای محبت، با او بدرفتاری می‌کرد. برادرش او را در سن چهار سالگی مورد آزار جنسی قرار داد و در تمام دوران کودکی نیز وی را عذاب می‌داد. بعدها هلن این رابطه را «علت اصلی
را عذاب می‌داد. بعدها هلن این رابطه را «علت اصلی تمایل او نه تنها به خیال پردازی مخفیانه، بلکه برای واقعی دانستن این خیال‌ها» قلمداد نمود. به‌عنوان تک‌پسر خانواده، امیل قرار بود که وارث مسلم خانواده باشد اما در عوض، امیل ثابت کرد که یک قمارباز، منفعت‌طلب و دانش آموزی ضعیف و مایهٔ سرخوردگی خانواده است. هلن در طول زندگی‌اش سعی می‌کرد کاستی‌های برادرش را جبران کند، اما «احساس می‌کرد که هرگز شکست امیل را از نظر مادرش با موفقیت جبران نکرده‌است»، ولی توانست به‌جای برادرش، فرزند محبوب و مورد علاقهٔ پدرش شود.
برادرش، فرزند محبوب و مورد علاقهٔ پدرش شود. شناخته‌شده‌ترین مفهوم بالینی او شخصیت «انگار» یا «چنان‌که گویی» بود، مفهومی که به او اجازه می‌داد منشأ توانایی خاص زنان برای هم‌ذات پنداری با دیگران را توضیح دهد. دویچ شخصیت‌های اسکیزوئیدی را توصیف کرد که «عادی به نظر می‌رسند، زیرا موفق شده‌اند «روابط کاذب» از انواع پیچیدهٔ مختلف را جایگزین یک تماس احساسی واقعی با افراد دیگر کنند. آنها به گونه‌ای رفتار می‌کنند که «انگار» با افراد دیگر رابطه‌ای احساسی دارند… احساسات و هیجانات غیراصیل و کاذب‌شان. به‌طور گسترده‌تر،
و هیجانات غیراصیل و کاذب‌شان. به‌طور گسترده‌تر، او معتقد بود که یک فرد «عموماً سرد» که کم و بیش از هیجان و درگیری عاطفی دوری کامل دارد … ممکن است بیاموزد که کمبودها و نارسایی‌های احساسی خود را پنهان کند و به گونه‌ای رفتار کند که «انگار» احساسات و روابط واقعی با مردم دارد. «هلن دویچ، که قرار بود با نوشته‌هایش در مورد جنسیت زنانه نامی برای خود دست و پا کند» در محافل فمینیستی به شکلی متناقضی به یک «جاذب انتقاد» مبدل شد و آماج حملات منتقدان قرار گرفت… «نام او با قلم‌موی یک فروید «ضدزن» که او شاگرد خوش‌خدمت و
با قلم‌موی یک فروید «ضدزن» که او شاگرد خوش‌خدمت و سرسپرده‌اش شده بود، لکه‌دار شد.» در سال ۱۹۲۵ او «نخستین روانکاوی شد که کتابی در زمینه روانشناسی زنان منتشر کرد». و به گفته پال روزن، «علاقه‌ای که او و کارن هورنای به این موضوع نشان دادند، سبب شد تا فروید که دوست نداشت در این زمینه عقب بماند، خود به نگارش تعدادی مقاله در مورد زنان بپردازد.» فروید در مقاله خود در سال ۱۹۳۱ در مورد «جنسیت زنانه» «آخرین مقالهٔ هلن دویچ در مورد مازوخیسم زنانه و رابطه آن با سردمزاجی جنسی را تأیید می‌کند، و در این مقاله همچنین
جنسی را تأیید می‌کند، و در این مقاله همچنین فعالیت فالیک (آلتی) دختر و شدت وابستگی او به مادرش را مورد توجه قرار داد.» با گذشت زمان، دیدگاهی دقیق‌تر و پسا فمینیستی از فروید، فمینیسم و دویچ به‌دست آمده و بنابراین می‌توان دید که کتاب مهم و اصلی او «مملو از بینش حساسی در مورد مشکلاتی است که زنان در تمام مراحل زندگی با آن روبرو هستند». در واقع، دربارهٔ دویچ ادعا شده که «نگرانی‌ها و دغدغه‌های حاکم بر زندگی او شباهت زیادی به زنانی دارد که در دومین موج بزرگ فمینیسم در دهه ۱۹۷۰ شرکت داشتند: نافرمانی و سرکشی از
در دهه ۱۹۷۰ شرکت داشتند: نافرمانی و سرکشی از سنین پائین… تلاش برای استقلال و تحصیل… تضاد بین نیازهای شغلی و خانواده، دوسوگرایی و دودلی در مورد مادر شدن، شکاف بین هویت زنانه جنسی و مادری.&lt;ref name="Appignanesi/Forrester, p. 307"&gt;Appignanesi/Forrester, p. 307&lt;/ref&gt; به همین ترتیب، می‌توان دریافت که «دغدغه‌های روانکاوانه دویچ مربوط به لحظات کلیدی جنسیت زنانه بود: قاعدگی، از دست رفتن بکارت، آمیزش جنسی، بارداری، ناباروری، زایمان، شیردهی، رابطه مادر و فرزند و یائسگی که موضوع اساسی و موارد مورد بحث هر
فرزند و یائسگی که موضوع اساسی و موارد مورد بحث هر مجله مختص زنان معاصر است - موضوع‌هایی که، نوشته‌ها و مقالات هلن دویچ تا حدی به ایجاد و مطرح‌شدن آنها کمک کرد. در سال ۱۹۱۹، با نظارت فروید، هلن اولین بیمار خود ویکتور تاسک را روان‌کاوی کرد، و در همان حال، فروید هم مشغول راونکاوی و بررسی هلن شد. پس از سه ماه، به درخواست فروید، هلن جلسات تحلیلی ویکتور تاسک را خاتمه داد. هلن گفت که در طول این جلسات «عاشق فروید شده‌است». او بیشتر خود را دختر فروید می‌دانست و مدعی بود که فروید الهام‌بخش او بوده و استعدادش را کشف
بود که فروید الهام‌بخش او بوده و استعدادش را کشف کرده‌است.&lt;ref name="Appignanesi/Forrester318"&gt; Appignanesi/Forrester, p. 318&lt;/ref&gt; با این حال، هلن می‌گفت که فروید تمایل دارد «بیش از حد بر روی هم‌ذات‌پنداری او با پدرش» و رابطه‌اش با لیبرمن تمرکز کند. در یکی از جلسات روانکاوی با فروید، هلن [تحت هیپنوتیزم] خود را دید که دارای اندام‌های زنانه و مردانه است. از طریق روان‌کاوی‌های فروید، او متوجه شد که شخصیت او تا حد زیادی توسط «آرزوی کودکی‌اش برای اینکه همزمان، زیباترین دختر و باهوش‌ترین پسر پدرش
اینکه همزمان، زیباترین دختر و باهوش‌ترین پسر پدرش باشد، تعیین شده‌است.»&lt;ref name="Appignanesi/Forrester319"&gt; Appignanesi/Forrester, p. 319&lt;/ref&gt; پس از یک سال، فروید جلسات تحلیلی هلن را خاتمه داد تا در عوض بر روی مرد گرگی کار کند. با تمامی این تفاسیر، هلن یک پزشک بالینی زبردست بود که گاهی با فروید در زمینهٔ بیماران‌شان مخالفت می‌کرد و از این اختلاف نظرها سربلند بیرون می‌آمد. پس از نطق کارل آبراهام در مورد زنانگی، رشک قضیب و عقده اختگی زنانه در «کنگرهٔ لاهه» در سال ۱۹۲۰، هلن روانکاوی را به فروید
لاهه» در سال ۱۹۲۰، هلن روانکاوی را به فروید واگذار کرد تا با آبراهام کار کند.&lt;ref name="Appignanesi/Forrester320"&gt; Appignanesi/Forrester, p. 320&lt;/ref&gt; هنگامی که در کنگره لاهه بود، هلن مقاله خود را طی یک سخنرانی در مورد "روانشناسی بی‌اعتمادی" ارائه کرد. در آن مقاله، او ادعا کرد که دروغ یک سازوکار دفاعی در برابر رویدادهای واقعی و همچنین یک عمل خلاقانه است. در سال ۱۹۲۳، هلن بدون همسرش فلیکس، یا پسرش مارتین، به برلین نقل مکان کرد تا با آبراهام کار کند، که به عقیدهٔ هلن دیدگاه عمیق‌تری از فروید در
کند، که به عقیدهٔ هلن دیدگاه عمیق‌تری از فروید در بررسی‌های روانکاوانه داشت.&lt;ref name="Appignanesi/Forrester321"&gt; Appignanesi/Forrester, p. 321&lt;/ref&gt; هلن در حین کار با ابراهیم احساس آرامش می‌کرد و از «سبک تحلیلی جالب و بینش عینی او بدون هیچ گونه احساس گیج‌کننده تَرافکنی» لذت می‌برد. آبراهام در یکی از جلسات روانکاوی نامه ای از فروید را به هلن نشان داد که در آن، فروید استدلال کرده بود که موضوعِ ازدواج هلن با فلیکس باید در طول تجزیه و تحلیل روانی از مورد بحث واقع نشود. بعدها آبراهام اعتراف کرد که
مورد بحث واقع نشود. بعدها آبراهام اعتراف کرد که قادر به تجزیه و تحلیل روانی او نیست زیرا «احساس زیادی نسبت به او دارد». اجبار هلن برای تکرار را بشکنید. این فرضیه وجود دارد که فروید با پایان دادن ناگهانی روان‌کاوی هلن و همچنین ارسال چنین نامه‌ای به آبراهام، سعی در شکستن اضطرار هلن برای تکرر داشت.&lt;ref name="Appignanesi/Forrester, p. 322"&gt;Appignanesi/Forrester, p. 322&lt;/ref&gt; در سال ۱۹۲۴، هلن از برلین به اتریش و همچنین نزد فلیکس و فروید بازگشت. رابطهٔ دنباله‌دار او با فروید اغلب دوستانه بود، اما
دنباله‌دار او با فروید اغلب دوستانه بود، اما گاهی نیز با تنش همراه بود. با این حال، پس از مرگ فروید، هلن اغلب از خود به عنوان «روح فروید» یاد می‌کرد. یک سال بعد، هلن در سال ۱۹۲۵، کتاب «"روانکاوی کارکردهای جنسی زنان"» را منتشر کرد و در آن، از منطق فرویدی فاصله گرفت. او استدلال کرد که در مرحله فالیک، ناحیه تحریک‌کننده اولیه یک دختر کوچک «کلیتوریس مردانه» اوست که از هر لحاظ از آلت تناسلی مرد نازل‌تر است.&lt;ref name="Appignanesi/Forrester325"&gt; Appignanesi/Forrester, p. 325&lt;/ref&gt; هلن نوشت که این آگاهی
p. 325&lt;/ref&gt; هلن نوشت که این آگاهی از حقارت کلیتوریس است که دختر کوچک را وادار می‌کند که منفعل شود، درونگرا باشد و از «میل جنسی فعال» خود دور شود. در همان سال، هلن بنیان‌گذار و نخستین «رئیس مؤسسه آموزشی وین» شد.&lt;ref name="Appignanesi/Forrester323"&gt; Appignanesi/Forrester, p. 323&lt;/ref&gt; در سال ۱۹۳۵، هلن به همراه خانواده‌اش از وین به بوستون، ماساچوست مهاجرت کرد، و در همان‌جا تا زمان مرگش در سال ۱۹۸۲ به عنوان روانکاو مشغول داد. پس از سال‌های ۱۹۵۰، هلن دویچ اغلب می‌گفت از اینکه بیشتر بابت
۱۹۵۰، هلن دویچ اغلب می‌گفت از اینکه بیشتر بابت کارهایش در زمینهٔ روانشناسی زنان شهرت دارد، پشیمان است. در این زمان، دویچ توجه خود را معطوف به روان‌شناسی مردان و خودشیفتگی در هر دو جنس نمود. با گذشت زمان، او به‌طور فزاینده‌ای وقف مطالعه خودگرایی و خودشیفتگی شد و در نتیجه پژوهش دیرپای خود را در زمینه فمینیسم کنار گذاشت. در سال ۱۹۶۳، دویچ به دلیل افت سلامت و از دست دادن حافظه همسرش فلیکس، از کار کناره‌گیری کرد.&lt;ref name="Appignanesi/Forrester328"&gt;Appignanesi/Forrester, p. 328&lt;/ref&gt; فلیکس دویچ در
p. 328&lt;/ref&gt; فلیکس دویچ در سال ۱۹۶۳ درگذشت. هلن دویچ پس از مرگ همسر شروع به یادآوری خاطرات زندگی خود با فلیکس و تمام آنچه به او داده بود، نمود. رابطه او با فلیکس، تا آن زمان، همیشه با اندکی تنش همراه بود. دویچ در خلال روابط عاشقانه متعددش، مانند رابطه‌اش با شاندور رادو، همیشه احساس می‌کرد که فلیکس بیشتر از او «نقش مادری» [برای فرزندانش] داشت. پس از مرگ فلیکس در سال ۱۹۶۳، هلن دویچ توجه خود را به سمت «آزادی‌های جنسی» در دهه ۱۹۶۰ و بیتل‌مانیا معطوف نمود. او استدلال می‌کرد که این دو رویداد به دلیل
نمود. او استدلال می‌کرد که این دو رویداد به دلیل «عقب‌نشینی پدران در تربیت فرزند» رخ داده‌است. این کم‌رنگ شدن نقش پدران منجر به احساس تنهایی در فرزندان می‌گردد و آنها به‌ناچار به‌دنبال آرامش با همسالان خود خواهند بود. هلن در سال ۱۹۷۵ میلادی به عضویت فرهنگستان هنر و علوم آمریکا درآمد. وی در ۲۹ مارس ۱۹۸۲ در سن ۹۷ سالگی درگذشت. او در آخرین روزهای زندگی‌اش، «سه مرد نزدیک به خود را به یاد آورد که لیبرمن، فروید و پدرش در غالب یک مرد بودند». دویچ در زندگی‌نامه خود نوشت که در طول سه تحول اصلی زندگی‌اش: رهایی از
نوشت که در طول سه تحول اصلی زندگی‌اش: رهایی از سلطهٔ مادرش، «کشف سوسیالیسم»؛ و در دوران روانکاوی، پدرش، لیبرمن یا فروید الهام‌بخش او بوده و به او کمک کردند.
اینتراستیت تی‌دی‌آر یک هواگرد بی‌سرنشین رزمی اولیه بود —در آن زمان به‌عنوان «پهپاد تهاجمی» شناخته می‌شد— که توسط شرکت هواپیماسازی و مهندسی اینتراستیت در طول جنگ جهانی دوم برای استفادۀ نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا توسعه یافت. با وجود توان حمل بمب یا اژدر و سفارش ۲۰۰۰ فروند، اما تنها حدود ۲۰۰ فروند ساخته شد. این پهپاد در جبهۀ اقیانوس آرام در برابر ژاپنی‌ها به کار رفت، اما مشکلات توسعۀ پهپاد و همچنین کارامدی دیگر جنگ‌افزارهای رایج در میدان جنگ باعث شد که در اکتبر ۱۹۴۴ تصمیم به توقف تولید آن گرفته شود.
شرکت هواپیماسازی و مهندسی اینتراستیت یک شرکت هواپیماسازی کوچک آمریکایی مستقر در ال سگوندو، کالیفرنیا بود که از آوریل ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۵ فعالیت می کرد.
در پزشکی و کالبدشناسی، حواس ویژه ، حواسی هستند که اندام‌های تخصصی به آنها اختصاص داده شده‌است: تمایز بین حواس ویژه و عمومی برای طبقه‌بندی رشته‌های عصبی که به سیستم عصبی مرکزی می‌روند و از آن خارج می‌شوند استفاده می‌شود - اطلاعات حواس ویژه در آوران‌های پیکری ویژه و آوران‌های داخلی ویژه حمل می‌شود. در مقابل، حس دیگر، لامسه یا بساوایی، یک حس جسمی است که اندام تخصصی ندارد، بلکه از تمام بدن، به ویژه پوست و همچنین اندام‌های داخلی (احشاء) می‌آید. لمس شامل دریافت مکانیکی (فشار، ارتعاش و حس عمقی)، درد (درد فیزیکی) و
(فشار، ارتعاش و حس عمقی)، درد (درد فیزیکی) و گرما (حرارت) است و چنین اطلاعاتی در آوران‌های جسمی عمومی و آوران‌های داخلی عمومی حمل می‌شود.
مک‌دانل ایکس‌وی-۱ یک بالگرد آمیخته (جایروداین) آزمایشی بود که توسط شرکت مک‌دانل برای یک برنامه تحقیقاتی مشترک بین نیروی هوایی و نیروی زمینی ایالات متحده تولید شد. هدف این پروژه کشف فناوری لازم برای توسعه هواگردی بود که می توانست مانند یک هلیکوپتر بلند شود و فرود بیاید اما با سرعتی شبیه به یک هواپیمای معمولی پرواز کند. ایکس‌وی-۱ به سرعت می رسید، سریعتر از هر بالگرد قبلی در آن دوره، اما این برنامه به دلیل نویز نوک جت و پیچیدگی فناوری که تنها افزایش کمی در عملکرد داشت، خاتمه یافت. همچنین ببینید. هواگرهای با
داشت، خاتمه یافت. همچنین ببینید. هواگرهای با نقش، پیکربندی و یا دوره زمانی مشابه
شنا کردن، عبارت است از خودرانش جانوران یا انسان از طریق آب یا مایع دیگر. شنا کردن در انسان معمولاً برای ورزش و تفریح و نیز گاهی برای جابجایی و بقا انجام می‌شود. جابجایی و ورزش. شنا کردن ممکن است به موارد زیر اشاره داشته باشد:
زنان در شورا یا زنانِ مجلسی (به یونانی Ἐκκλησιάζουσαι|Ekklēsiázousai) یک کمدیِ کهن اثرِ آریستوفان در حدودِ ۳۹۲ پیش از میلاد نوشته شده‌است. وی در این اثر، زنان را به عنوانِ یک نیرویِ انقلابیِ نهفته به تصویر می‌کشد؛ موضوعی که پیشتر در کمِدی قبلی‌اش لیسیستراتا به آن پرداخته بود. در این اثر، زنانِ آتن لباسِ مردان بر تن می‌کنند، در مجلس گرد می‌آیند، بر علیهِ شوهران و برادران و فرزندانِ خود رأی می‌دهند و فرماندهان و حکّامِ دولتی را از میان خود برمی‌گزینند. رهبرِ آنان در اینکارف زنی است به نامِ "پراکساگورا" که سخت
در اینکارف زنی است به نامِ "پراکساگورا" که سخت طرفدارِ گزینشِ زنان است و می‌گوید زنانی که زیرِ سلطهٔ "مردانِ ابله" می‌روند، احمق و نادانند. این کمدی، طولانی‌ترین واژه در ادبیاتِ کلاسیکِ غرب را در خود دارد. این واژه، نامِ یک غذایِ تخیلی است: "Λοπαδοτεμαχοσελαχογαλεοκανιολειψανοδριμυποτριμματοσιλφιοκαραβομελιτοκατακεχυμενοκιχλεπικοσσυφοφαττοπεριστεραλεκτρυονοπτοκεφαλλιοκιγκλοπελειολαγῳοσιραιοβαφητραγανοπτερύγων" ترجمهٔ واژه:
ترجمهٔ واژه: «کاسه‌ای‌حلزون‌صدف‌قزل‌آلامارماهی‌عسل‌کرم‌مزانتری‌برفک‌کره‌خرگوش‌کباب‌گوساله‌قرقاول‌خروس‌شربت‌کبوترصحرایی‌ترافل‌لارک»
ریزجانوران جانورانی هستند که به اندازه‌ای کوچک هستند که فقط با میکروسکوپ قابل دیدن هستند. برخلاف بسیاری از میکروارگانیسم‌های دیگر که تک سلولی هستند، ریزجانورها مانند سایر جانوران چند سلولی هستند. شاخه‌های قابل توجه عبارتند از: