payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بود. فلیندرز بعداً در خاطرات خود از بونگاری به عنوان شخصی با «خلق خوب و رفتار باز و مردانه» و حتی مهربانی او با گربه کشتی به نام تریم، نوشت. در سال ۱۸۱۵، فرماندار لاچلان مکواری به بونگاری لقب «رئیس قبیله خلیج بروکن» را داد و ۱۵ جریب (۶۱۰۰۰ متر مربع) زمین در جورج هد و همچنین یک زره سینه که روی آن نوشته شده بود «بونگاری - رئیس قبیله خلیج بروکن – ۱۸۱۵» به او هدیه داد. بونگاری همچنین با لقب‌های «پادشاه بندر جکسون» و «پادشاه سیاهان» با همسر اصلی خود کورا گوزبری که به عنوان ملکه از او یاد می‌شد، شناخته شده‌است.
که به عنوان ملکه از او یاد می‌شد، شناخته شده‌است. در سال ۱۸۱۷ بونگاری سفرهای اکتشافی را با کاپیتان فیلیپ پارکر کینگ به شمال غربی استرالیا در مرمید همراهی خود را ادامه داد. از جمله او توصیه‌هایی در مورد اینکه کدام گیاهان برای خوردن بی‌خطر هستند را برای گروه داشته‌است. کاپیتان فادی بلینگشاسن به بازدید بونگاری از کشتی اکتشافی روسی وستک در ۱۸۲۰ اشاره کرده‌است. بونگاری بقیه عمر خود را با استقبال تشریفاتی از بازدیدکنندگان استرالیا، آموزش مردم در مورد فرهنگ بومی (به ویژه پرتاب بومرنگ) و درخواست ادای احترام به
(به ویژه پرتاب بومرنگ) و درخواست ادای احترام به ویژه از کشتی‌هایی که از سیدنی بازدید می‌کردند، گذراند. او همچنین در جامعه خود تأثیرگذار بود و در مراسم‌ها شرکت می‌کرد، تجارت ماهی می‌کرد و به حفظ صلح کمک می‌کرد. در سال ۱۸۲۸، او و قبیله‌اش به حوزه فرمانداری نقل مکان کردند و جیره‌هایی به آنها داده شد که از بونگاری در آن زمان به عنوان «در آخرین مراحل ناتوانی انسانی» توصیف شده‌است. او در ۲۴ نوامبر ۱۸۳۰ در جزیره گاردن درگذشت و در خلیج رز به خاک سپرده شد. در روزنامه‌های سیدنی گزت و استرالیا آگهی‌های فوت او منتشر
سیدنی گزت و استرالیا آگهی‌های فوت او منتشر شد. تا پایان عمر او در مستعمره سیدنی به تصویری آشنا تبدیل شده بود و لباس‌های متعدد نظامی و دریایی که به او داده شده بود را به تن می‌کرد. لباس‌های متمایز و انگشت‌نمای او در جامعه استعماری همچنین استعداد او برای طنز و تقلید به‌ویژه برداشت‌هایش از فرمانداران گذشته و حال، او را با هجده پرتره و نیم‌دوجین ظاهر اتفاقی در مناظر وسیع‌تر به موضوعی محبوب برای نقاشان پرتره تبدیل کرد. او یکی از اولین پرتره‌های تمام قد رنگ روغن بود که در مستعمره نقاشی شد و اولین پرتره‌ای بود که
که در مستعمره نقاشی شد و اولین پرتره‌ای بود که به صورت سنگ نگاره منتشر شد. میراث. با این حال نقش مهم بونگاری در اکتشاف استرالیا به نظر می‌رسد، تقریباً فراموش شده‌است. مجسمه‌هایی برای فلیندرز و گربه تریم وجود دارد، اما تا ژانویه ۲۰۱۹، حتی یک مجسمه برای بونگاری که دستاوردهای او را به رسمیت بشناسد، وجود ندارد.
مارشال کندیدو ماریانو دا سیلوا روندون (Cândido Mariano da Silva Rondon) (زادهٔ ۵ می ۱۸۶۵ – درگذشتهٔ ۱۹ ژانویه ۱۹۵۸)، افسر نظامی اهل برزیل بود که بیشتر به‌خاطر کمیته تلگراف خود و اکتشاف ماتو گروسو و حوضه غربی آمازون و همچنین به‌خاطر حمایت همیشگی‌اش از مردمان بومی برزیل معروف بود. او نخستین رئیس سرویس محافظت از هندی‌ها یا SPI (بعدتر به FUNAI تغییر کرد) در برزیل بود و از ایجاد پارک بومی زینگو حمایت نمود. ایالت روندونیای برزیل به افتخار وی نام‌گذاری شده‌است. زندگی‌نامه. اوایل زندگی. کندیدو ماریانو دا سیلوا در ۵
اوایل زندگی. کندیدو ماریانو دا سیلوا در ۵ می ۱۸۶۵ در دهکده کوچک میموسو، واقع در ایالت ماتو گروسو، زاده شد. پدر وی کندیدو ماریانو دا سیلوا سینیور دارای اصالت پرتغالی، اسپانیایی و گوانائی (یکی از اقوام بومی برزیل) بوده و قبل از به‌دنیا آمدن روندون، در ۱۸۶۴ میلادی بر اثر بیماری آبله درگذشته بود. مادر وی کلاودینا فریتاس اوانگلیستا از تبار اقوام بومی، تِرِنا و بورورو، بود. او نیز دو سال پس از به‌دنیا آوردن روندون، وفات کرد. پس از آن، وی توسط پدربزرگ یا مادربزرگش تا زمانی که در قید حیات بودند بزرگ شده و پس از
تا زمانی که در قید حیات بودند بزرگ شده و پس از درگذشت آنها، او توسط عمویش مانوئل رودریگس دا سیلوا روندون بزرگ شد و نام خانوادگی وی را به عنوان نام خانوادگی خود برگزید. پس از اتمام مدرسه در عمر ۱۶ سالگی، او برای دو سال در مدرسه ابتدایی تدریس نموده و بعد از آن به ارتش برزیل پیوست. او در ۱۸۸۱ میلادی به هنگ سوم در توپخانه اسب، وارد شد. او در مدرسه عالی جنگ، علاوه بر سایر آموزش‌ها، به آموزش ریاضی و فیزیک و علوم طبیعی پرداخت. هنگام پیوستن به ارتش، او در مدرسه افسران پذیرفته شده و در ۱۸۸۸ میلادی با دریافت درجه
پذیرفته شده و در ۱۸۸۸ میلادی با دریافت درجه نظامی ستوان دوم از آنجا فارغ‌التحصیل شد. او همچنین در کودتای جمهوری‌خواهان که به سرنگونی پدروی دوم، آخرین امپراتور برزیل منتج شد، شرکت نموده بود. به عنوان یک مهندس در ارتش. حکومت جمهوری‌خواه برزیل در رابطه با مناطق غربی برزیل که بسیار دور از مراکز بزرگ و در مناطق مرزی واقع شده بودند، نگران بود. در ۱۸۹۰ میلادی، او به عنوان مهندس ارتش در کمیسیون تلگراف توظیف گردیده و در راستای ساختن نخستین خط تلگراف در سراسر ایالت ماتو گروسو همکاری کرد. خط تلگراف در نهایت در ۱۸۹۵
ماتو گروسو همکاری کرد. خط تلگراف در نهایت در ۱۸۹۵ میلادی تکمیل گردید و پس از آن، روندون ساخت جاده‌ای را آغاز کرد که ریو دو ژانیرو (پایتخت جمهوری) را به کویابا، مرکز ایالت ماتو گروسو، وصل می‌کرد. قبل از اینکه این جاده ساخته شود، تنها راه ارتباط میان این دو شهر از طریق حمل و نقل دریایی بود. در جریان همین مدت، او با همسرش فرانسیسکا (چیکوینها) زاویر ازدواج کرد. آنها باهم ۷ فرزند داشتند. از ۱۹۰۰ تا ۱۹۰۶ میلادی، روندون مسئول تأسیس خط تلگراف از برزیل تا بولیوی و پرو بود. در جریان همین مدت، او راه خود را به
و پرو بود. در جریان همین مدت، او راه خود را به سرزمین‌های بیشتر هموار نموده و با مردمان جنگ‌طلب بورورو در غرب برزیل در تماس بود. او همچنین موفق شد مردم بورورو را به آرامش دعوت کرده و با کمک آنها خط تلگراف را تأسیس نماید. روندون در طول حیات خود توانست بیش از ۴٬۰۰۰ مایل خط تلگراف را در سراسر جنگل‌های برزیل نصب نماید. مارشال روندون بنا بر فرمان شماره ۵۱٬۹۶۰ مورخ ۲۶ آوریل ۱۹۶۳، مفتخر به دریافت عنوان «سرور فوج ارتباطات ارتش برزیل» شد. اواخر زندگی. پس از سفر اکتشافی علمی روزولت-روندون در ۱۹۱۴ میلادی، روندون تا
علمی روزولت-روندون در ۱۹۱۴ میلادی، روندون تا ۱۹۱۹ میلادی به نقشه‌برداری از ایالت ماتو گروسو پرداخت. در این زمان، او رودهای بیشتری را کشف نموده و با چندین قوم بومی دیگر ارتباط برقرار نمود. در ۱۹۱۹ میلادی، او رئیس فوج مهندسان ارتش برزیل و همچنین رئیس کمیسیون تلگراف برزیل شد. در ۱۹۲۴ و ۱۹۲۵ میلادی، او رهبری نیروهای ارتش برای سرکوب شورشی در ایالت سائو پائولو را برعهده داشت. از ۱۹۲۷ تا ۱۹۳۰ میلادی، روندون به عنوان مسئول نقشه‌برداری از تمامی مرزهای برزیل با همسایگان این کشور، گماشته شد. در ۱۹۳۰ میلادی، کار
همسایگان این کشور، گماشته شد. در ۱۹۳۰ میلادی، کار نقشه‌برداری وی به دلیل انقلاب ۱۹۳۰ مختل گردیده و او از سمت خود به عنوان رئیس سرویس محافظت از هندی‌ها (SPI) کنار رفت. از ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۸ میلادی، او رهبری یک مأموریت دیپلماتیک را برعهده داشت تا در رابطه با منازعه‌ای که میان کلمبیا و پیرو بالای شهر لتیسیا بمیان بروز نموده بود را میانجی‌گری نماید. در ۱۹۳۹ میلادی، او ریاست SPI را از سرگرفته و خدمات خود را به قلمروهای جدید برزیل گسترش داد. در دهه ۱۹۵۰ میلادی، او از پیکار برادران ویلاس بائوس (Villas Boas brothers)
پیکار برادران ویلاس بائوس (Villas Boas brothers) حمایت نمود، کاری که به‌شدت مخالفت حکومت و مزرعه‌داران ماتو گروسو را در پی داشت، اما در نهایت در ۱۹۶۱ میلادی منتج به تأسیس نخستین پارک ملی برزیل برای مردمان بومی در امتداد رود شینگو شد. کنگره ملی برزیل در ۵ می ۱۹۵۵، هنگام زادروز ۹۰ سالگی وی، لقب مارشال ارتش برزیل را به وی اعطاء کرد. در ۱۹۵۷ میلادی، او از سوی باشگاه کاوشگران نیویورک برای جایزه صلح نوبل نامزد شد. او در ۱۹۵۸ میلادی به عمر ۹۲ سالگی در ریو دو ژانیرو درگذشت. کمیسیون تلگراف. کندیدو روندون یک عملیات
درگذشت. کمیسیون تلگراف. کندیدو روندون یک عملیات نظامی در سطح بزرگ را برای گسترش خطوط تلگراف در آمازون برزیلی رهبری کرد، گروهی که به‌نام «کمیسیون روندون» نیز یاد می‌شدند. در این زمان، روندون پیرو راسخ عقاید مثبت‌گرایانه بود و باور داشت که مقصد وی متحد کردن تمامی مردم برزیل از طریق کارش در کمیسیون بود. او یک عقیده سرسخت داشت که پیشرفت باید در زودترین زمان ممکن صورت گرفته و برای رسیدن به این هدف، مردمان بومی باید در زودترین فرصت ممکن در جامعه پذیرفته شوند. روندون نگرانی خود را در رابطه با نحوه شامل سازی این
نگرانی خود را در رابطه با نحوه شامل سازی این گروه‌های بومی در اجتماع مدرن ابراز داشته و این را مأموریت خود تعیین کرد تا آنها را به‌سوی زندگی «متمدن‌تر» از طریق آنچه او روش صلح‌آمیز می‌خواند، «راهنمایی» نماید. با این همه، برخی منتقدان باورمند هستند که این دغدغه روندون در رابطه با گروه‌های بومی و اتحاد آنها، حقه‌آمیز بود. این منتقدان فرض را براین می‌گذارند که این مأموریت اساساً یک عملیات نظامی بوده و هدف آن تمرکز دولت بر تصرف و تعریف مرزها برای مقاصد دفاعی همراه با فرصت‌های جدید برای مستعمره‌سازی و نفوذ
همراه با فرصت‌های جدید برای مستعمره‌سازی و نفوذ اقتصادی بود. آنها معتقدند که این فرضیه، نظریه‌ای را که می‌گوید روندون قهرمان اتحاد و دلجویی از اقوام بومی بود که قبلاً با آنها تماس برقرار نشده بود یا مستقل بودند، را تضعیف می‌نماید. کمیسیون روندون از نظر هدفش که همانا باز کردن آمازون به توسعه اقتصادی بود، یک کمیسیون موفق بود. زیستگاه‌های جدید زیادی در امتداد خطوط تلگراف شکل گرفت. ساکنین می‌خواستند این زمین را برای اهداف مزرعه‌داری و مالداری استفاده نمایند، اما یکی از اثر منفی جانبی آن بیجا شدن قبایل بومی
اما یکی از اثر منفی جانبی آن بیجا شدن قبایل بومی مانند قبیله بورورو بود.
محمود روحانی فردوس سیاستمدار اهل ایران و نماینده مجلس شورای ملی در دوره بیست و یکم و بیست و دوم (از ۱۳۴٢ تا ۱۳۵٠ خورشیدی) از حوزه انتخابی فردوس و طبس بود.
دُن دیوگو رودریگز (Dom Diogo Rodrigues) یا دُن دیوگو رویز (Dom Diogo Roiz) (زادهٔ حدود ۱۴۹۰ تا ۱۴۹۶ میلادی در لاگوس، پرتغال- درگذشتهٔ ۲۱ آوریل ۱۵۷۷ در کولوا، گوا)، کاوشگر اهل پرتغال در اقیانوس هند بود که به عنوان سکاندار عادی تحت فرماندهی دُن پدرو ماسکارینهاس به اکتشاف آب‌های اطراف گوا پرداخت. آنها از دماغه امید نیک وارد دریا شده و از طریق مسیر تازه کشف شده که به گوا منتهی می‌شد، به آب‌های سفر کردند که اطلاعاتی اندکی در مورد آنها در دسترس بود. جزیره رودریگز در میان ۴ و ۹ فوریه ۱۵۲۸ میلادی به افتخار وی
در میان ۴ و ۹ فوریه ۱۵۲۸ میلادی به افتخار وی نام‌گذاری شد، چون او این جزیره را در تنها سفرش از گوا به لیسبون از مسیر کوچی (این منطقه را در ۱۵ ژانویه ۱۵۲۸ ترک کرد) کشف نموده بود و پس از رسیدن به لیسبون شاه ژوآئو سوم پرتغال او را به درجه نظامی شوالیه (cavaleiro) ترفیع داد. او دوباره به گوا برگشت و در میانه قرن شانزدهم میلادی، نقطه عطفی در تاریخ امپراتوری پرتغال در شبه‌قاره هند از خود برجای گذاشت. اکتشافات و دیوگو رودریگز. در اوایل قرن شانزدهم میلادی، دُن دیوگو فرناندیس پریرا به عنوان ناخدای یک کشتی در ستوبال
فرناندیس پریرا به عنوان ناخدای یک کشتی در ستوبال گماشته شد که عازم گوا بود. گفته می‌شود که او در شرق ماداگاسکار با یک کمان جزیره‌ای عریض برخورد نموده و بدون اینکه بداند به سوی جزیره رئونیون رفت، جزیره‌ای که او بلافاصله آنرا الها دی سانتا اپولونیا (به افتخار سنت اپولونیا، چون در روز ۹ام فوریه ۱۵۰۷ به آنجا رسیده بود) نام نهاد. سپس او به سمت شرق حرکت نموده و جزیره موریس را کشف کرد و (به افتخار کشتی‌اش) آنرا الها دو سیرنی نام گذاشت. از آنجا، او بیشتر به‌سوی شرق پیشروی نموده و جزیره‌ای را اکتشاف نمود که نام
شرق پیشروی نموده و جزیره‌ای را اکتشاف نمود که نام آنرا الها دی دیوگو فرناندیس، دومیگو فریز یا دومینگو فریاس گذاشت (دو نام اخیر احتمالاً نام‌های نقشه‌ای یا اختصار «دیوگو فرناندیس» هستند). گفته می‌شود قبل از بازگشت به موزامبیک، او در جزایر اولی و سومی برای به‌دست آوردن آب، توقف نموده بود. جزیره دیوگو فرناندیس (دومیگو فریز) توسط دُن دیوگو لوپیس دی سیکویرا نیز در ۱۵۰۹ میلادی بازدید شد و نام «دُن گالپویس» (یکی دیگر از اختصارات نوشته شده) برخی اوقات در بعضی نقشه‌ها دیده می‌شود. پس از اینکه یک کاوشگر دیگر پرتغالی
دیده می‌شود. پس از اینکه یک کاوشگر دیگر پرتغالی در ۱۵۲۸ میلادی از سفرش در اقیانوس هند از گوا بازمی‌گشت و از جزایر رئونیون، ماریشوس و رودریگز عبور نمود، تمامی این دریای پر جزیره را به افتخار فرمانده و هموطن‌اش پدرو ماسکارنهاس که در حدود پیش از ۱۵۱۲ می‌زیست، جزیره ماسکارینس، ماسکارین یا ماسکارینهاس گذاشت، اما در نهایت پس از چند سال این جزیره به نام دایمی‌اش جزیره رودریگز تغییر نام داده شد. در حقیقت در حوالی فوریه ۱۵۲۸ بود که خود دیوگو رودریگز از این جزیره که با طول زیاد در میان جزایر ماسکاران واقع شده بود و
با طول زیاد در میان جزایر ماسکاران واقع شده بود و بعداً نام خانوادگی وی رودریگز به آن داده شد، دیدار نمود. زندگی و میراث در گوا و سلسیت. فرماندار سلسیت و مالک کلوا. دیوگو رودریگز پایگاه خود را در گوا تأسیس کرد، زبان محلی را یادگرفت، مسئول ساخت و ساز قلعه گوا و فرماندار جزیره سلسیت بود (بعدها بخشی از بمبئی، حالا ممبی، شد) (در آن زمان الها دی سالسیت دو نورتی نامیده می‌شد)، چون پس از انعقاد پیمان باسین میان نایب‌السلطنه پرتغال دُن نندو دا کونها و بهادر شاه از سلطنت گجرات، این جزیره از ۱۵۳۴ میلادی به بعد به
سلطنت گجرات، این جزیره از ۱۵۳۴ میلادی به بعد به مالکیت پرتغال درآمد و از ۲۵ اکتبر ۱۵۳۵ تا ۱۵۴۸ میلادی به رودریگز به اجاره داده شد. وی همچنین به‌خاطر کارهای هنری که برای زیباسازی سلسیت انجام داد، به ماستر دیوگو معروف شد. او همچنین تحت فرماندهی نظامی دُن جوآو دی کاسترو در ۱۵۳۵ میلادی در ساخت قلعه دیو دخیل بود و از نظر دفاعی آنرا طوری طراحی کرد که این قلعه تسخیر ناپذیر پنداشته می‌شد و توانست برای بیش از ۴ قرن در مقابل چندین حمله تهاجمی مقاومت نماید. دیگو همچنین مالک تمام ساحلی به‌نام «پرایا دا کلوا» (ساحل
مالک تمام ساحلی به‌نام «پرایا دا کلوا» (ساحل کلوا) در گوا بود که به عنوان یک ملک خانوادگی به بازماندگان وی به میراث گذاشته شد و این همان دهکده بود که او در ۱۵۵۱ میلادی عمارت بزرگی در آن ساخت. کاپیتان دژ راکول. رودریگز سردسته قلعه راکول در سلسیت بود، شهری که در جریان نخستین تصرف پرتغال به عنوان شهر مرکزی پنداشته می‌شود. در آن زمان، این شهر یک قلعه بود و کلیسا نخستین نشان شوکت در سلسیت بود (سلسیت در آن زمان به‌نام ilha de Salcete do Sul یاد می‌شد)؛ این کلیسا که با استفاده از گل و با بام گالی‌پوش در مکان یک
که با استفاده از گل و با بام گالی‌پوش در مکان یک معبد هندو ساخته شد، نخستین کلیسا در راکول و در سلسیت بود و کار آن در ۱۵۶۵ میلادی به اتمام رسید. از اینرو این کلیسا را می‌توان کلیسای مادر (ماتریز) کل جنوب گوا خواند و نام آن Igreja da Nossa Senhora de Neves گذاشته شد. این کلیسا نخستین کلیسای بزرگ گوا بود و دُن گاسپر جرج دی لیآو پریرا شخصاً از مارگائو و مناطق اطراف آن دیدار نموده و موقعیت آنرا انتخاب کرد. پس از بازدید از چندین مکان، او تیری را در یک زمین در راکول گذاشت و دستور داد تا کلیسا در آنجا ساخته شود؛
گذاشت و دستور داد تا کلیسا در آنجا ساخته شود؛ رودریگز که سردسته قلعه راکول بود، موظف گردید تا کارهای لازم را انجام دهد. خوسی نیکولاو دا فونسیکا نوشته‌است که دیوگو رودریگز در کلوا، گوا درگذشت و در همین مادر کلیسا (مارتیز) در سلسیت به خاک سپرده شد، جاییکه او در این زمان سردسته قلعه‌ای به‌نام Igreja da Nossa Senhora de Neves در راکول بود و در قبر وی متن ذیل حک شده‌است: Aqui jaz Diogo Rodrigues o do Forte, Capitão desta Fortaleza, O qual derrubou os pagodes destas terras. Falleceu a 21 de Abril de 1577 annos.
terras. Falleceu a 21 de Abril de 1577 annos. ترجمه آن به فارسی چنین می‌شود: «دیوگو رودریگز (معروف به) او دو فورتی/ سرور این قلعه که پاگوداهای این سرزمین را تخریب کرد، در اینجا آرمیده‌است. او در ۲۱ آوریل سال ۱۵۷۷ درگذشت». سنگ نوشته قبر و جسد او از ۱۵۷۷ میلادی تاکنون در درون این کلیسا در نزدیکی آلتار Igreja da Nossa Senhora de Neves حفظ شده‌است. معابد سلسیت هندو در گوا توسط دیوگو تخریب شد و خود وی از تخریب آنها در ۱۵۶۷ میلادی نظارت می‌کرد. این کار باعث خروج گروهی هندوها از مناطق تحت تسلط پرتغال شده و هندوها
هندوها از مناطق تحت تسلط پرتغال شده و هندوها با تندیس‌های ایزهای‌شان به آنسوی رود زواری به مناطق شاهان هندو پناه بردند. معبدهای شری رامناتی، شری شانتادورگا و شری مانگیشی از جمله معابدی بودند که ویران شدند. ۹ پاگودا در دهکده مارگوآ (ماتاگراما) نیز شامل معابد ویران شده توسط دیوگو بود و در مقابل این کار درآمد تمامی زمین‌های که در این منطقه بود به وی اعطاء گردید. تخریب از آنجا آغاز شد که یک یسوعی توسط مردمان محلی دهکده لوتولیم مورد حمله قرار گرفت و زمانی دیوگو رودریگوز که در آن زمان سردسته قلعه راکول بود،
رودریگوز که در آن زمان سردسته قلعه راکول بود، تمامی ساکنین منطقه لوتولیم را برای جلسه‌ای فراخواند، مردمان از امر او اطاعت نکرده و در جلسه حاضر نشدند. برای اینکه به آنها جزا داده باشد، او معبد رامنات را سوزاند. ساکنین دهکده از وی به Capitão às Justiças de sua Magestad در گوا شکایت کردند. مجری قانون به سردسته رودریگو دستور داد تا معبد را دوباره بسازد.
اتین-امیل بالیو (؛ زادهٔ ) دانشمند بیوشیمیست در زمینه غدد درون‌ریز و متابولیسم اهل فرانسه بود. وی بیشتر به خاطر تحقیقاتش در زمینه هورمون‌های استروئیدی و نقش آنها در تولید مثل و پیری شناخته شده بود. او به دلیل کار بر روی داروی سقط جنین RU486 (میفپریستون) که باعث سقط جنین می‌شود، به عنوان «پدر» قرص سقط جنین لقب گرفته است. بالیو همچنین برای تعیین اینکه آیا دی‌هیدرواپی‌آندروسترون (DHEA) یک پروهورمون است و آیا این هورمون و سایر جایگزین‌های هورمونی نیز باعث افزایش طول عمر در انسان می‌شوند، تلاش کرد. اوائل زندگی و
طول عمر در انسان می‌شوند، تلاش کرد. اوائل زندگی و تحصیلات. بالیو با نام امیل بلوم در ۱۲ دسامبر ۱۹۲۶ در خانواده‌ای یهودی در استراسبورگ فرانسه به دنیا آمد. پدرش لئون بلوم، در چهار سالگی بالیو درگذشت، وی پزشک و از اولین متخصصان دیابت بود. بالیو در طول جنگ جهانی دوم، زمانی که خانواده‌اش به منطقه‌ای نزدیک گرنوبل گریختند، وی در مقاومت فرانسه شرکت کرد و نام خود را تغییر داد. پس از جنگ، او در دانشکده پزشکی پاریس تحصیل کرد و در سال ۱۹۵۵ پزشک شد. او زیر نظر استاد راهنمای خود، مکس فرناند ژیل (۱۹۱۳–۱۹۷۸)، در زمینه
راهنمای خود، مکس فرناند ژیل (۱۹۱۳–۱۹۷۸)، در زمینه هورمون‌های استروئیدی به تحصیلات عالیه پرداخت و دکترای خود را در سال ۱۹۶۳ از پاستور، دانشکده پزشکی و دانشکده علوم در پاریس دریافت کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور و جایزه پژوهش پزشکی بالینی لسکر-دی‌بیکی شده است. درگذشت. بالیو در خانه‌اش در پاریس، در ۳۰ مه ۲۰۲۵، در سن ۹۸ سالگی درگذشت.
دیونیزیو آلکالا گالیانو (Dionisio Alcalá Galiano) (زادهٔ ۸ اکتبر ۱۷۶۰ – درگذشتهٔ ۲۱ اکتبر ۱۸۰۵)، افسر نیروی دریایی اسپانیا، نقشه‌کش و کاوشگر اسپانیایی بوده‌است. او خطوط ساحلی متنوعی با دقت بی‌سابقه و به کمک فناوری جدید از جمله زمان‌سنج‌ها، در اروپا و آمریکا را ترسیم کرده‌است. او یک سفر اکتشافی را فرماندهی کرد که در آن تنگهٔ خوان د فوکا و جورجیا را کشف و نقشهٔ آن‌ها را ترسیم کرد و همچنین تبدیل به نخستین اروپایی شد که با کشتی جزیره ونکوور را دور زد. او به درجهٔ سرتیپی رسید و در نبرد ترافالگار چشم از جهان
درجهٔ سرتیپی رسید و در نبرد ترافالگار چشم از جهان فروبست. او بعضی اوقات نام خانوادگی خود را به صورت آلکالا گالیانو امضا ولی اغلب، فقط از گالیانو استفاده می‌کرد. مجلهٔ منتشر شده از سفر دریایی او در سال ۱۷۹۲ فقط از نام گالیانو استفاده می‌کرد و این نامی شد که او بیشتر با آن شناخته شده‌است. اوایل زندگی. گالیانو در کابرا، استان کوردوبای اسپانیا در سال ۱۷۶۰ چشم به جهان گشود. او در سال ۱۷۷۱ و در سن ۱۱ سالگی وارد نیروی دریایی اسپانیا شد و در سال ۱۷۷۵، در مدرسهٔ نیروی دریایی اسپانیا نام‌نویسی کرد. او بعد از
نیروی دریایی اسپانیا نام‌نویسی کرد. او بعد از فارغ‌التحصیلی در سال ۱۷۷۹ وارد خدمت فعال شد. گالیانو در چندین نقشه‌برداری هیدروگرافی شرکت کرده و در علم نقشه‌کشی مهارت یافت. او به عنوان یک افسر تازه‌کار، زمانی را در منطقهٔ ریو دلا پلاتا و جزایر فالکلند گذراند و در سال ۱۷۸۳ به اسپانیا بازگشت. گالیانو در سال ۱۷۸۴ با الساندرو مالاسپینا ملاقات کرد و با وی مشغول به کار شد، بعدها آن دو همراه با یکدیگر به آمریکا سفر کردند. هر دو آنان در میان گروهی از افسران که در رصدخانهٔ سلطنتی واقع در کادیز، تحت فرماندهی دریاسالار
سلطنتی واقع در کادیز، تحت فرماندهی دریاسالار ویسنته توفینو مشغول به تحصیل نجوم بودند، حضور داشتند. مدت زمان این انجمن کوتاه بود، زیرا توفینو برای ساخت یک اطلس از ساحل اسپانیا فراخوانده شد و گالیانو را برای مشارکت در این پروژه انتخاب کرد؛ بنابراین گالیانو دستیاری مطالعهٔ بزرگ هیدروگرافی توفینو را انجام داد که منجر به چاپ اطلس ماریتیمو اسپانیا در سال ۱۷۸۹ شد. این تجربه، آغازگر تخصص گالیانو به عنوان یک نقشه‌کش حرفه‌ای بود. در سال ۱۷۸۵، گالیانو، با ماریا د لا تسلی ویلاوینسسیو ازدواج کرد. کمی پس از ازدواجشان،
تسلی ویلاوینسسیو ازدواج کرد. کمی پس از ازدواجشان، گالیانو خانه را برای بررسی تنگه ماژلان، زیر نظر استاد تأثیرگذار دیگرش، آنتونیو د کوردوبا، ترک کرد. در سال ۱۷۸۸، به او مسؤلیت مأموریتی برای اصلاح موقعیت مکانی آزور داده شد که در طی آن، او فرماندهٔ کشتی دو دکل ناتالیا بود. در همان سال او در مرحلهٔ نهایی پروژهٔ نقشه‌کشی توفینو به عنوان دستیار حضور داشت. سفر اکتشافی مالاسپینا. گالیانو در سال ۱۷۸۹ به عنوان نقشه‌کش برای سفر دریایی سیاسی‌علمی بلندپروازانه مالاسپینا، انتخاب شد. او سوار بر دومین کشتی به نام آترویدا
انتخاب شد. او سوار بر دومین کشتی به نام آترویدا تحت فرماندهی خوزه بوستامانته، به ترسیم نقشهٔ خط ساحلی پاتاگونیا و بیشتر سواحل اقیانوس آرام از جنوب شیلی تا مکزیک، کمک کرد. علاوه بر آن، او در چندین مأموریت علمی شامل مشاهدات نجومی، گرانش و اندازه‌گیری‌های مغناطیسی شرکت داشت. هیئت اعزامی در مارس ۱۷۹۱ به آکاپولکو، گوئررو رسیدند. گالیانو مسئول گروهی از افسران علمی مالاسپینا شد که مقرر شده بود به مدت یک سال در مکزیک اقامت داشته باشند. بخشی از نامهٔ مالاسپینا به نائب‌السلطنه اسپانیای نو، خوان ویسنته دو گومس، کنت
اسپانیای نو، خوان ویسنته دو گومس، کنت دوم رویاگیگدو را بخوانید: او تحت فرمان ستوان کشتی، دون دیونیزیو گالیانو به همراه [نوالس، پیندا، و اولاوید] به [مکزیک] خواهند رفت… [گالیانو] مسئول هماهنگی در پایتخت و بعداً در اسپانیا و همهٔ یادداشت‌های مربوط به کارهای سابق، خواهد شد… علاوه بر این، او باید تمام اطلاعاتی را که برای ارائه یک ایده دقیق از وضعیت سابق و فعلی [اسپانیا نو] مفید است، استخراج کند. بنابراین گالیانو در مکزیک ماند و اطلاعات هیدروگرافیک و نجومی سفر اکتشافی را گردآوری و نقشه‌ها را آماده کرد. وی
سفر اکتشافی را گردآوری و نقشه‌ها را آماده کرد. وی همچنین در آرشیوهای مستعمراتی جستجو و اطلاعات مفیدی از ارزیابی وضعیت مستعمره، گردآوری کرده‌است. این مورد یکی از تکالیف سیاسی سفر اکتشافی مالاسپینا بود که به خاطر آن مالاسپینا و افسرانش اختیارات سلطنتی بالاتری از جمله مجوز دسترسی به هر سندی که گمان می‌کردند، ممکن است مرتبط با موضوع باشد، نسبت به نائب‌السلطنه داشتند. گالیانو در حدود یک سال بر روی این موضوع زمان گذاشت تا زمانی که هیئت اعزامی مالاسپنیا به سمت آلاسکا و جزیرهٔ ونکوور حرکت کردند. ملاقات با هیئت
آلاسکا و جزیرهٔ ونکوور حرکت کردند. ملاقات با هیئت اعزامی ونکوور. آن‌ها در ۱۳ ژوئن در نزدیکی پوینت رابرتز با اچ‌ام‌اس چتم، تحت فرماندهی ویلیام رابرت بروتون، دومین نفر در فرماندهی هیئت اعزامی بریتانیایی جورج ونکوور، روبرو شدند. آن‌ها در ۲۱ ژوئن با شخص ونکوور در نزدیکی ونکوور، بریتیش کلمبیای فعلی ملاقات کردند. گالیانو و ونکوور رابطهٔ دوستانه‌ای با یکدیگر برقرار کردند و با کمک به همدیگر با تقسیم نقشه‌برداری‌ها و به اشتراک‌گذاری نمودارها، موافقت کردند. آن‌ها تا ۱۳ ژوئیه به همین منوال با یکدیگر کار کردند و پس از
ژوئیه به همین منوال با یکدیگر کار کردند و پس از آن به‌طور جداگانه با کشتی، دور زدن جزیرهٔ ونکوور را از سر گرفتند. کشتی‌های گالیانو جزیره را به‌سوی شمال دور زدند و با این کار اثبات کردند که آنجا در حقیقت یک جزیره است. آن‌ها به نوتکا ساند رسیدند و در ۳۱ اوت یک دور را تکمیل کردند. کشتی‌های ونکوور زودتر به آنجا رسیده بودند. گالیانو نامه‌های پیشنهادی و دستوری زیادی، هم از طرف مالاسپینا و هم نائب‌السلطنه، رویاگیگدو دریافت کرد. مالاسپینا اصرار بر توقف در سان فرانسیسکو در راه بازگشت داشت تا نقشه‌برداری و ارزیابی
در راه بازگشت داشت تا نقشه‌برداری و ارزیابی مستعمره اسپانیایی را در آنجا انجام دهند، کاری که هیئت اعزامی مالاسپینا قادر به انجام آن نبودند. نائب‌السلطنه در حالی که در ظاهر با مالاسپینا مخالفتی نداشت، به گالیانو «تقریباً مه همیشگی» سان فرانسیسکو و کمبود تجهیزات در آنجا را نسبت به مونتری اطلاع داد. گالیانو در اواخر سال ۱۷۹۲ به مکزیک بازگشت و شروع به نوشتن گزارشی از اکتشافات خود کرد که در سال ۱۸۰۲ منتشر شد. عجیب آنکه اسپانیا به‌طور معمول نتایج اکتشافات را محرمانه نگاه می‌داشت. اگر اکتشافات گالیانو در مورد
نگاه می‌داشت. اگر اکتشافات گالیانو در مورد تنگهٔ جورجیا و جزیرهٔ ونکوور نبود، به احتمال زیاد گمنام می‌ماند. مالاسپینا در سال ۱۷۹۵ به دلیل توطئه علیه دولت زندانی شد. اسپانیا قصد داشت که اطلس و یک گزارش مفصل در مورد سفر اکتشافی او منتشر کند ولی این کار بعد از سقوط سیاسی وی غیرممکن شد. پس از انتشار گزارش‌های سفرهای دریایی لاپیروس و جورج ونکوور در سال ۱۷۹۷ و ۱۷۹۸، مسؤلین اسپانیایی، رغبتی به انتشار گزارش مالاسپینا که می‌توانست از دیگران پیشی بگیرد، را نداشتند و فقط حاضر به انتشار گزارشی از سفر اکتشافی گالیانو
فقط حاضر به انتشار گزارشی از سفر اکتشافی گالیانو شدند. نام مالاسپینا به‌طور کلی حذف شد و داستان گالیانو که تحت هدایت مستقیم نایب‌السلطنه رویاگیگدو انجام شده بود، ثبت شد. در واقعیت گالیانو جایگزین مالاسپینا به عنوان کاشف بزرگ اسپانیا در اواخر قرن ۱۸ شد. حرفهٔ مؤخر. پس از بازگشت گالیانو به اسپانیا در سال ۱۷۹۴، او در ۵ دسامبر ۱۷۹۵ طی حکمی سلطنتی عضو محفل آلکانتارا شد. الساندرو مالاسپینا در اوت ۱۷۹۴ به اسپانیا بازگشت. گالیانو برای ارائهٔ گزارش سفر اکتشافی برای فرماندار در مادرید به مالاسپینا پیوست. آن‌ها همراه
در مادرید به مالاسپینا پیوست. آن‌ها همراه با دو افسر دیگر در پایتخت ماندند تا یک نشریهٔ برنامه‌ریزی شده از تعداد زیادی گزارش، مشاهدات، نمودارها، نقشه‌ها و سایر داده‌های گردآوری شده در طول سفر دریایی پنج ساله مالاسپینا، تهیه کنند. این عمل بزرگ که شامل یک روایت عالی و یک اطلس بود، قرار بود رقیبی برای سفر اکتشافی جیمز کوک باشد. اکتشاف تنگهٔ جورجیا توسط گالیانو در سال ۱۷۹۲ متمم مهمی برای گزارش بازدیدهای مالاسپینا از آلاسکا و نوتکا بود. به هر حال، مالاسپینا تلاش کرد که بر روی سیاست اسپانیا در مورد مستعمرات
تلاش کرد که بر روی سیاست اسپانیا در مورد مستعمرات آمریکایی با پیامدهای فاجعه‌بار تأثیر بگذارد. او در اواخر سال ۱۷۹۵ دستگیر و در میان سال‌های ۱۷۹۶ تا ۱۸۰۲ زندانی شد و پس از آن از اسپانیا تبعید شد. تقریباً تمامی اسناد سفر اکتشافی او مصادره و انتشار آن ممنوع شد. در نتیجه، گزارش گالیانو از تحقیقاتش که در سال ۱۸۰۲ منتشر شد، تبدیل به تنها گزارش موجود در مورد فعالیت‌های اسپانیایی‌ها در شمال‌غربی اقیانوس در چندین سال شده و نام گالیانو برابر با اکتشافات اسپانیایی‌ها در منطقه قلمداد می‌شود. پس از این، گالیانو به کار