payamvha/North_RAG huggingface dataset:
یوئه‌چی‌ها در سده نخست میلادی بنیان گذاشته شد. این شاهنشاهی در اوج گستره خود در زمان کانیشکا افغانستان امروزی، بلوچستان، شمال هند و بخش‌هایی از آسیای میانه مانند سغد و خوارزم را زیر فرمان خود داشت. کوشان‌ها یکی از پنج تیره یوئه‌چی بودند که در جریان مهاجرت از آسیای میانه به سمت سرزمین‌های ایرانی شرقی در افغانستان امروزی، بلوچستان و به ویژه بلخ ساکن شدند. "یوئه‌چی" شکل چینی نام این اقوام است و نام اصلی آن‌ها به دست ما نرسیده‌است. با این حال امروزه تاریخ‌نگاران معتقدند که یوئه‌چی به شکل اتحادیه‌ای از اقوام
معتقدند که یوئه‌چی به شکل اتحادیه‌ای از اقوام ایرانی‌تبار یوئه‌چی از منطقه باختر (بلخ) و تخاری بودند. کوشان‌ها با امپراتوری روم، شاهنشاهی ساسانی، پادشاهی آکسوم و دودمان هان امپراتوری چین روابط دیپلماتیک داشتند. با وجود اینکه هنر، فلسفه و دانش بلخی در دوران کوشان‌ها دوران طلایی‌ای را پشت سر گذاشت، از آثار کوشانی به جز سنگ‌نبشته‌های سلطنتی چیزی به دست ما نرسیده‌است و بیشتر تاریخ این امپراتوری را باید در منابع خارجی جست. شاهنشاهی کوشانی با حملات امپراتوری گوپتا، هپتالیان، شاهنشاهی ساسانی و کیداریان از بین
هپتالیان، شاهنشاهی ساسانی و کیداریان از بین رفت. شاهنشاهی ساسانی. شاهنشاهی ساسانی که نام رسمی‌اش ایرانشهر بود، دوره پایانی ایران باستان بود که از سال ۲۲۴ تا ۶۵۱ میلادی به مدت ۴۲۷ سال بر ایران فرمان راند؛ شاهنشاهان این دولت از دودمان ساسانیان بودند. این شاهنشاهی یکپارچه را اردشیر بابکان با شکست اردوان پنجم، واپسین شاهنشاه اشکانی، پایه‌گذاری کرد. شاهنشاهان ساسانی که ریشه‌شان از پارس بود. شاهنشاهی کوشان در اوایل و میانه‌های سده سوم میلادی تحت فشار نیروهای ساسانی از هم فرو پاشید. بخش‌های غربی آن شامل بلخ (مرکز
از هم فرو پاشید. بخش‌های غربی آن شامل بلخ (مرکز امپراتوری)، سغد، گنداره و قسمت‌هایی از هند تحت فرمان ساسانیان درآمد. ساسانیان این مناطق را به پادشاهی نیمه مستقلی به نام کوشانشهر بدل کردند و گروهی از شاهزادگان ساسانی موسوم به کوشانشاهان بر آن فرمان راندند. کوشانشهر یکی از استان‌های شاهنشاهی ساسانی بود که در منطقه بین دره کابل و دره پیشاور واقع گردیده بود. منطقه بلخ یا در دوران متاخرتر، تخارستان، مرکز این استان و شرق ایرانشهر بود که بر سغد و گنداره نیز نظارت داشت و با فتح این ناحیه ساسانیان به این امکان دست
داشت و با فتح این ناحیه ساسانیان به این امکان دست پیدا کردند تا بر راه‌های تجاری آسیای میانه نظارت کنند. همچنین به دلیل اهمیت ادامه تجارت با هند، حاکمان این منطقه ضرب سکه به شکل سکه‌های کوشانی ادامه دادند. کوشانشهر با حمله کیداریان سقوط کرد. کیداریان طبق منابع غربی به گروهی از اقوام ایرانی‌تبار گفته می‌شود و طبق منابع چینی، کیداریان بازماندگان قوم کوشانیان یا جزئی از کوشانیان بوده‌اند. به هر حال در مورد این قوم هنوز نمی‌توان به‌طور مشخص سخن گفت. پیروز، پادشاه ساسانی (هجدهمین شاهنشاه ساسانی از ۴۵۹ تا ۴۸۴
ساسانی (هجدهمین شاهنشاه ساسانی از ۴۵۹ تا ۴۸۴ میلادی)، توانست به‌طور کامل کیدارها را مغلوب کند و آنان را تا قندهار کنونی پس براند. اما قوم دیگری موسوم به هپتالیان به نواحی تخارستان هجوم آورده و پیروز یکم را شکست دادند و سرانجام او در جنگ با آنان جان خود را از دست داد. با این حال ساسانیان در نیمه‌های سده ششم میلادی با موفقیت هپتالیان را شکست داده و بار دیگر ایران شرقی تحت حاکمیت شاهنشاهی ساسانی درآمد اما شاهنشاهی ایران در میانه‌های سده هفتم میلادی توسط مسلمانان فتح شد و به فرمانروایی ساسانیان در این منطقه
فتح شد و به فرمانروایی ساسانیان در این منطقه پایان داد. امپراتوری غزنوی. دودمان غَزنَوی، دودمانی پارسی‌گوی و مسلمان در بخش‌های شرقی ایران بزرگ به ویژه فرارود و خراسان بزرگ بود. شهرت این سلسله، بیشتر به خاطر فتوحاتی است که در هندوستان انجام داده‌است. از آنجا که غزنویان نخستین پایه‌های شهریاری را در شهر غزنین آغاز نمودند به غزنویان نامدار شدند. بنیانگذار این دودمان سلطان محمود غزنوی بود. پدران او از خانات ترکمن بودند که به خراسان کوچ کرده بودند. نام‌آورترین شهریاران این دودمان سلطان محمود و پسرش سلطان مسعود
این دودمان سلطان محمود و پسرش سلطان مسعود بودند. با شکست غزنویان از سلجوقیان در نبرد دندانقان و پس از سلطان مسعود این دودمان رو به ناتوانی گذارد و چندی بستر حوزه فرمانروای‌اش به بخش‌هایی از هندوستان و افغانستان کنونی محدود شد. حکومت غزنویان هند از نظر هنردوستی و توجه به شاعران پارسی سرا و گسترش زبان پارسی از اهمیت بالایی برخوردار است. امپراتوری غزنوی در اوج بسیار خود رشد کرد و بخش‌های زیادی از ایران، ترکمنستان و ازبکستان امروزی، تمام افغانستان، پاکستان و بخش‌های وسیعی از شمال غربی هند را پوشش داد. به‌طور
وسیعی از شمال غربی هند را پوشش داد. به‌طور کلی حکمرانان غزنوی به گسترش اسلام در شبه قاره هند معروف هستند. غزنویان علاوه بر ثروتی که از طریق حمله به شهرهای هند و خراج گرفتن از راجه‌های هندی به دست می‌آوردند، از موقعیت خود به عنوان واسطه در مسیرهای تجاری بین چین و دریای مدیترانه نیز بهره می‌بردند. آنها برای مدت طولانی و اقتدار خود را حفظ کردند، با این حال، قادر به مقاومت در برابر امپراتوری سلجوقی نبودند و بیشتر سرزمین‌های خود را در فلات ایران از دست دادند و یک قرن بعد از غوریان شکست خورده و سرزمین‌های هندی
یک قرن بعد از غوریان شکست خورده و سرزمین‌های هندی باقی مانده خود را را ازدست دادند. شاهنشاهی افشاری. نادرشاه افشار، شاه ایران، به علت عدم تحویل افغان‌هایی که در برانداختن سلسله صفوی نقش داشتند، به امپراتوری گورکانی هند لشگرکشی کرد و در نهایت فاتحانه وارد دهلی شد. سپاهیان او به آسانی ارتش گورکانی که به لحاظ نفرات، از برتری چشم‌گیری برخوردار بود را در نبرد کرنال شکست داد که منجر به تسلیم نهایی محمدشاه گورکانی گردید. پیروزی نادر شاه در برابر امپراتوری رو به زوال اما ثروتمند گورکانی هند، باعث شد تا او بتواند
اما ثروتمند گورکانی هند، باعث شد تا او بتواند تا با غنایم این جنگ، هزینه جنگ‌های فرسایشی با همسایه غربی ایران، یعنی امپراتوری عثمانی را تأمین کرده و این جنگ‌ها را از سر گیرد، هرچند سرانجام نتیجه قطعی‌ای در مرزهای غربی امپراتوری خود به دست نیاورد. از غنائم به دست آمده، می‌توان به خراج ۲۰ میلیون روپیه‌ای (برابر با تقریباً نیم میلیارد دلار آمریکا در سال ۲۰۱۹) اشاره کرد. محمدشاه شخصاً کلید خزانه سلطنتی خود را به نادر داد و تخت سلطنتی مشهور خود، تخت طاووس را نیز از دست داد. تخت طاووس به نمادی از سلطنت نادر و
از دست داد. تخت طاووس به نمادی از سلطنت نادر و قدرت او تبدیل شد. در میان جواهراتی که نادر در دهلی غارت کرد، دو الماس مشهور کوه نور و دریای نور نیز دیده می‌شدند. این دو الماس امروزه به ترتیب بخشی از جواهرات سلطنتی بریتانیا و ایران هستند. سربازان ایرانی در ماه مه همان سال دهلی را ترک کردند. نادرشاه تمام سرزمین‌های شرق رود سند را به محمدشاه بازگردند. حمله نادر به هند پیامدهای بلند مدتی نیز داشت و بر روی آینده سیاست‌های جهانی نیز تأثیر شایانی گذاشت. این جنگ‌ها باعث تضعیف شدید امپراتوری گورکانی هند شد و در
باعث تضعیف شدید امپراتوری گورکانی هند شد و در نهایت راه را برای ورود بریتانیا به هند و استعمار این کشور هموار کرد، اتفاقی که بریتانیا را برای حدود یک سده به قدرت مطلق جهان تبدیل نمود. شمال هند. سلسله غوریان. غوریان دودمانی تاجیک و مسلمان در قرون وسطی از سرزمین‌های شرقی ایران بودند که تسلطشان را از غور آغاز کردند و در میانه سده دوازدهم میلادی تا سال‌های آغازین سده سیزدهم میلادی به یک قدرت عمده تبدیل شدند. غور مرکز نظامی امپراتوری آنها بوده که زمانی قلمروشان از گرگان در غرب تا شمال هند در شرق گسترش می‌یافت،
از گرگان در غرب تا شمال هند در شرق گسترش می‌یافت، هرچند که تحت تأثیر خوارزمشاهیان قرار داشتند. فروپاشی و نابودی غوریان در هنگام حمله مغول به ایران بوده‌است. اوضاع اقتصادی غوریان به دلیل وجود معادن فلز و تخصص و مهارت آن‌ها در استخراج و ساخت اسلحه و نیز زمین‌های کشاورزی غنی و غنیمت‌هایی که از هند وارد می‌شد و همچنین صادرات اسلحه رونق داشت. شهاب الدین محمد به دو دلیل علاقمند فتوحات در هندوستان بود: برخلاف سلطان محمود که به غارت معابد و کشتن کفار اکتفا می‌کرد شهاب‌الدین محمد با تعیین والی ایالات خود را حفظ
شهاب‌الدین محمد با تعیین والی ایالات خود را حفظ می‌کرد و اگر شورشی می‌شد با برکنار کردن والی شهرهای خود را محفوظ می‌داشت. این امر موجب بقای حکومت وی حتی پس از مرگ او نیز شد چنانچه قطب‌الدین ایبک از امرای او توانست هند را پس از مرگ شهاب‌الدین حفظ کند. امپراتوری سور. امپراتوری سور یک حکومت افغان حاکم بر شمال هندوستان بود که توسط شیرشاه سوری بنیانگذاری شد. جنوب و مرکز. سلطان‌نشین دهلی. سلطنت دهلی مجموعه‌ای از حکومت‌های مسلمان در هند بودند که از ۱۲۰۶ تا ۱۵۲۶ م بر دهلی و مناطقی از شمال هند حکم‌راندند و متشکل از
دهلی و مناطقی از شمال هند حکم‌راندند و متشکل از چندین خاندان ترک و افغان بودند. در ۱۵۲۶ م سلطنت دهلی با گسترش امپراتوری گورکانی هند از میان رفت. این پادشاهی مسلمان از سده سیزدهم میلادی در شمال هند توسط جنگ‌سالاران ترک و افغان اهل آسیای میانه پدیدار شد و در فضایی که به‌طور فزاینده‌ای رنگ ایرانی می‌یافت تا غلبه بابر بر آن در ۱۵۲۶ میلادی، ادامه یافت. حاکمان دهلی منعکس‌کننده سنت‌های حکومت داری ایرانی بودند. خاندان‌هایی که به «سلاطین دهلی» عبارتند از این خاندان‌ها که پنج سلسله نخست معروف‌ترند: سلطان‌نشین بهمنی.
که پنج سلسله نخست معروف‌ترند: سلطان‌نشین بهمنی. سلطان‌نشین بهمنی از خاندان‌های مسلمان حاکم بر دکن و نواحی مجاور آن در جنوب هند بود که یکی از سلسله‌های مهم پادشاهی هند در سده‌های میانه و نخستین سلسله‌های مستقل مسلمان در جنوب هند به‌شمار می‌آید. مؤسس این سلسله شخصی به نام حسن بود که با عنوان علاءالدین گانگو بهمنی بر تخت سلطنت نشست. خاندان بهمنی‌ها از نوادگان «علاءالدین حسن بهمنی» سیستانی به‌شمار می‌رفتند و نسب خود را به بهمن پسر اسفندیار از سلسله کیانیان ایران می‌رساندند. خاندان بهمنی با علاقه فراوانی که به
می‌رساندند. خاندان بهمنی با علاقه فراوانی که به فرهنگ فارسی و عرفای ایرانی داشتند بسیار کوشیدند که به حضور شاه نعمت‌اله ولی و خواجه شمس‌الدین حافظ شیرازی در دربار خود مفتخر گردند، اما توفیق نیافتند. این سلسله جشن‌ها و اعیاد ایرانی از جمله نوروز را با شکوه فراوان برگزار می‌کردند. زبان دربار آنها، زبان فارسی بود، در آموزشهای اولیه به شاهزادگان، بوستان سعدی آموخته می‌شد. برخی شاهان بهمنی خود به این زبان شعر می‌سرودند و از شاعران فارسی‌زبان و شیعی نشان، استقبال گرمی به عمل می‌آوردند، مانند آذری اسفراینی که
گرمی به عمل می‌آوردند، مانند آذری اسفراینی که بهمن نامه را سرود، آن‌ها مروج زبان فارسی در منطقه بودند. پس از انقراض، بهمنیان این سلسله بین پنج سلسله مسلمان دیگر تقسیم شد که از میان آنان سه سلسله نظام شاهیان، عادلشاهیان و قطب شاهیان شیعه بوده و برید شاهیان و عمادشاهیان سنی بودند. دوران معاصر. پارسیان هند گروهی از زرتشتیان ایرانی‌تبار هستند که اغلب آنان در شبه‌قاره هند زندگی می‌کنند. نیاکان آن‌ها در سدهٔ دوم هجری پس از سلطه اعراب مسلمان بر ایران از ایران به هند کوچ کرده‌اند و از این رو می‌توان آنان را نخستین
کوچ کرده‌اند و از این رو می‌توان آنان را نخستین جامعهٔ مهاجر ایرانی به‌شمار آورد. نخست در گجرات هندوستان مستقر شدند. امروزه جمعیت پارسی‌ها حدود یکصد هزار نفر برآورد می‌شود که نزدیک به ۸۰ درصد آن‌ها در ایالت ماهاراشترای هند و در شهر بمبئی (مومبای) و حومه ساکن هستند و مابقی در سایر نقاط شبه قاره هند یا بریتانیا، آمریکا، استرالیا و کانادا پراکنده‌اند. با وجود آنکه پارسیان در بمبئی اقلیت کوچکی هستند، حضورشان مشهود است و از نظر اقتصادی اقلیت مهمی به‌شمار می‌روند. آنان از انسجام خاصی برخوردارند و با گذشت ۱۲۰۰
آنان از انسجام خاصی برخوردارند و با گذشت ۱۲۰۰ سال بسیاری از سنن ایرانی را حفظ کرده‌اند. حکومت‌های تأثیر گرفته از ایران. امپراتوری مائوریا. شاهنشاهی مائوریا سلسله‌ای مقتدر در هند باستان که بین سال‌های ۳۲۱ تا ۱۸۵ پیش از میلاد فرمانروایی می‌کردند. سلسله مائوریا یا موریای هند بعد از سقوط شاهنشاهی هخامنشی به‌دست اسکندر مقدونی در هند روی کار آمد. آن‌ها پس از سلسله ماگادها به قدرت رسیدند و در اوج قدرت بر تمامی شبه‌قارهٔ هند و بخش‌هایی از افغانستان و پاکستان کنونی سلطه داشتند. بزرگترین شاه این سلسله آشوکا، نوه
سلطه داشتند. بزرگترین شاه این سلسله آشوکا، نوه چاندراگوپتا نام داشت. وی سراسر هند و افغانستان را به تصرف خود درآورد و در ترویج کیش بودا تلاش فراوان کرد او بزرگترین فرمانروای تاریخ هند است. امپراتوری مائوریا از شاهنشاهی هخامنشی بسیار تأثیر پذیرفته بود. اسمیت شواهد نفوذ فرهنگی و هنری ایرانی در سازمان‌های امپراتوری مائوریا چنین ذکر می‌کند: امپراتوری گوپتا. امپراتوری گوپتا یک سلسلهٔ هندی بود که در سده چهارم میلادی در بیهار تشکیل شد و در سده پنجم میلادی به دست هپتالیان از بین رفت. آن‌ها دارای دو پایتخت بودند
هپتالیان از بین رفت. آن‌ها دارای دو پایتخت بودند یکی در شمال هند به نام پاتالی‌پوترا و دومی در هند مرکزی به نام اجین. همانگونه که پادشاهان خانواده موریا در سده چهارم پیش از میلاد مسیح در شمال هندوستان حکومتی را تأسیس نمودند که از چندین حیث از حکومت هخامنشی الهام گرفته بود، پادشاهان خانواده گوپتا نیز در کشورداری و در برخی از سنت‌ها شاهان ساسانی را سرمشق خویش قرار دادند. به‌طور مثال آن‌ها لقب شاهنشاه را در تقلید از شهریاران ساسانی برای خود اختصاص دادند. مانند ساسانیان که به منظور ایجاد یکپارچگی در ملت خویش
ساسانیان که به منظور ایجاد یکپارچگی در ملت خویش در ترویج و سرپرستی یک دین زرتشتی کوشیدند و دستور دادند اوراق پراکنده اوستا جمع‌آوری و مرتب شود، پادشاهان گوپتا نیز از دین هندو سرپرستی به عمل آوردند و مقرر داشتند کتاب ودا جمع‌آوری و مرتب و منظم گردد. امپراتوری گورکانیان هند. امپراتوری گورکانیان هند یک امپراتوری پارسی‌مآب و ترک‌تبار با سنت ترکی-مغولی و مسلمان با فرهنگی ایرانی در شبه‌قارهٔ هند بود. این دولت که برای بیش از سه سده بر مناطق وسیعی در جنوب آسیا فرمان راند، در سال ۱۵۲۶ میلادی توسط بابر بنیان گذاشته
راند، در سال ۱۵۲۶ میلادی توسط بابر بنیان گذاشته شد. بابر، یکی از شاهزادگان تیموری، با پشتیبانی ایران و عثمانی در جهت تضعیف سلطان دهلی، ابراهیم لودی، به جنوب آسیا لشکر کشید و در نبرد نخست پانی‌پت دولت دهلی را به سختی شکست داد و بر شمال هند مسلط شد. با این حال، ظهور گورکانیان به‌عنوان یک قدرت منطقه‌ای، حدوداً در سال ۱۶۰۰ میلادی و در دوران اکبر، نوهٔ بابر، روی داد. امپراتوری وسیع اکبر تا پایان حکومت اورنگ‌زیب، آخرین پادشاه بزرگ گورکانی پابرجا ماند در زمان گورکانیان هند فرهنگ هندوایرانی و زبان فارسی در این
هند فرهنگ هندوایرانی و زبان فارسی در این کشور گسترش پیدا کرد. اگر چه پیش از به قدرت رسیدن این خاندان در هند، دین اسلام توسط عارفان فارسی‌زبان در شبه قاره هند نفوذ کرده بود، اما تأثیر ظهور این خاندان در هندوستان، گسترش و رونق زبان فارسی را به حدی رساند که ادبیات فارسی نه تنها مایه حیات روحی مردم عام شد بلکه این زبان، زبان رسمی درباریان نیز گردید. این رویکرد باعث مهاجرت بسیاری از هنرمندان، نویسندگان و شاعران از ایران به هند شد. شاهی بنگاله. سلطان‌نشین بنگال یک امپراتوری در سده‌های چهاردهم، پانزدهم و شانزدهم
امپراتوری در سده‌های چهاردهم، پانزدهم و شانزدهم میلادی در دلتای گنگ در بنگال بود. این کشور دارای چند دولت خراجگزار از جمله اودیسا در جنوب غرب، آراکان در جنوب شرق، و تریپورا در شرق بود. بنگاله در اوایل سده شانزدهم به اوج گستردگی جغرافیایی خود رسید و بر سرزمینی از کامروپ و کاماتا در شمال شرق تا جون‌پور و بیهار در غرب حکم‌رانی می‌کرد. این کشور به عنوان یک کشور با اقتصاد قوی و یکی از قدرتمندترین کشورهای آسیایی مشهور بود. انحطاط بنگاله با کندی توسط امپراتوری سور آغاز شد و پس از آن با فتح این سرزمین به دست
سور آغاز شد و پس از آن با فتح این سرزمین به دست امپراتوری گورکانی، بنگاله به چند پادشاهی کوچک تجزیه شد. شاهی بنگاله یک سلطنت سنی‌‌مذهب با ریشه‌های هندی، سیستانی، حبشی و بنگالی بود. این امپراتوری، یکی از سلسله‌هایی بود که در آن زبان فارسی به‌عنوان زبان رسمی، دیپلماتیک و تجاری مورد استفاده قرار می‌گرفت.
هارپال برار (۵ اکتبر ۱۹۳۹ – ۲۵ ژانویهٔ ۲۰۲۵) یک سیاستمدار کمونیست، نویسنده و تاجر اهل هند مقیم انگلستان بود. او بنیان‌گذار و رئیس پیشین حزب کمونیست بریتانیای کبیر (مارکسیست-لنینیست) بود، سمتی که در ۲۰۱۸ میلادی از آن کنار رفت. برار که متولد منطقهٔ موکتسار در پنجاب، راج بریتانیا بود، از سال ۱۹۶۲ بدین سو در بریتانیا کار و زندگی می‌کرد؛ نخست به عنوان دانش‌آموز و سپس به عنوان استاد در کالج تحصیلات عالی هرو (که بعداً مدغم گردیده و به دانشگاه ویست‌مینستر تغییر نام داده شد) و بعداً در صنعت نساجی. برار مالک چندین
داده شد) و بعداً در صنعت نساجی. برار مالک چندین ساختمان در منطقهٔ غرب لندن بوده و از آن‌ها برای فعالیت حزب کمونیست بریتانیای کبیر (مارکسیست-لنینیست) استفاده می‌نمود. وی همچنین به‌طور شراکت مالک یک دکان اینترنتی به‌نام «میدیلین تریهیرین و هارپال برار» بود که شال می‌فروخت. برار همچنین دبیر روزنامهٔ سیاسی جناح چپ به‌نام لالکار بود، روزنامه‌ای که قبلاً ژورنال انجمن کارگران هندی بود. برار چندین کتاب پیرامون موضوعاتی مانند کمونیسم، جمهوری‌خواهی هندی، امپریالیسم، صهیونیسم‌ستیزی، امپریالیسم‌ستیزی و اعتصاب عمومی
صهیونیسم‌ستیزی، امپریالیسم‌ستیزی و اعتصاب عمومی بریتانیا نوشته‌است. فعالیت‌های سیاسی. برار به انجمن انقلابی مارکسیست-لنینیست که طرف‌دار مائوئیسم است ملحق شد، اما پس از مدت کوتاهی این انجمن را ترک نمود تا یک گروه کوچک جدید به‌نام انجمن کارگران کمونیست را بنیان‌گذاری نماید، وی همچنین به عضویت انجمن کمونیست‌های هندی درآمد. او و یارانش به‌طور رسمی در ۱۹۹۷ میلادی انجمن کارگران کمونیست را منحل نمودند تا به حزب کارگران سوسیالیست مربوط به آرتور اسکارجیل بپیوندند، این حزب پس از آن که حزب کارگر نسخهٔ اصلی بند چهارم
حزب پس از آن که حزب کارگر نسخهٔ اصلی بند چهارم را رها کرد، از آن منشعب شد. برار در ۲۰۰۱ میلادی از حوزهٔ انتخابیهٔ ایالنگ سوت‌هال نامزد انتخابات مجلس نمایندگان شد، اما با اخذ ۹۲۱ رأی در ردهٔ هشتم قرار گرفت. برار و یارانش تلاش نمودند تا آنچه را آن‌ها برنامهٔ مارکسیست-لنینیستی ضد تجدیدنظرطلبی توصیف می‌کردند، وارد حزب کارگران سوسیالیست نمایند، اما در نهایت هفت سال بعد از این حزب اخراج شدند. اسکارجیل تمامی کمیتهٔ منطقه‌ای یورک‌شایر و پنج عضو کمیتهٔ اجرایی ملی را اخراج کرد. در ژوئیهٔ ۲۰۰۴، حزب کمونیست بریتانیای
اخراج کرد. در ژوئیهٔ ۲۰۰۴، حزب کمونیست بریتانیای کبیر (مارکسیست-لنینیست) از این افراد شکل گرفت و برار رئیس آن شد. حزب کمونیست بریتانیای کبیر (مارکسیست-لنینیست) که متعهد به موضع برار و یارانش از دههٔ ۱۹۶۰ میلادی بود، شدیداً مخالف تمامی آن افرادی بود که با حزب کارگر کار می‌کردند یا به هر نحوی از آغاز ایجاد این حزب آن را تأیید می‌کردند. هدف این حزب از بدو تأسیس عبارت بود از، مخالفت با فرصت‌طلبی در جنبش طبقه کارگر، احیای برنامه «طبقه علیه طبقه» که حزب کمونیست بریتانیای کبیر در جریان دهه ۱۹۲۰ میلادی به آن متعهد
کبیر در جریان دهه ۱۹۲۰ میلادی به آن متعهد بود و کار کردن برای تأسیس سوسیالیسم در بریتانیا. حزب کمونیست بریتانیای کبیر (مارکسیست-لنینیست) در ۲۰۰۸ میلادی تحت نام پرولتاریایی (Proletarian) در کمیسیون ملی انتخابات بریتانیا ثبت گردید، پرولتاریایی همچنین نام مجله دو-ماهه حزب کمونیست بریتانیای کبیر (مارکسیست-لنینیست) بود. این حزب در کمیسیون انتخابات ثبت گردید «تا برای شرکت در انتخابات‌ها خود را آماده نماید». در هشتمین کنگرهٖ حزب کمونیست بریتانیای کبیر (مارکسیست-لنینیست) در سپتامبر ۲۰۱۸، برار اعلام نمود که از
در سپتامبر ۲۰۱۸، برار اعلام نمود که از ریاست این حزب کنار می‌رود و به‌جای وی ایلا رول این سمت را بر عهده می‌گیرد. دیدگاه‌ها. در مورد چین. در ۱۹ ژوئیهٔ ۲۰۰۸، هارپال برار یکی از اعضای بنیان‌گذار پیکاری به‌نام دست از سر چین بردارید، بود. این پیکار متعهد به دفاع از جمهوری خلق چین و دفاع از «حاکمیت ملی و تمامی ارضی چین» و «موضع عادلانه این کشور در مورد مسائل حیاتی مرتبط با منافع ملی آن مانند مسائل تایوان و تبت» بود. در مورد هند. برار مخالف این باور مشهور بوده‌است که مبارزه برای استقلال هند یک جنبش مسالمت‌آمیز و
که مبارزه برای استقلال هند یک جنبش مسالمت‌آمیز و صلح‌جویانه بوده و به‌طور کامل توسط مهاتما گاندی و کنگرهٔ ملی هند رهبری شده‌است. او کتابی در مورد تاریخ هند تحت عنوان انقلاب زنده باد: مشقت آزادی هند را نوشت که در آن استدلال می‌نماید که مبارزه برای آزادی یک مبارزهٔ طبقاتی رفته و گاندی و کنگرهٔ ملی هند (که به عنوان «بی‌ثبات‌ترین، بزدل‌ترین و تاریک‌اندیش‌ترین نمایندگان بورژوا (طبقهٔ اشراف) هند» توصیف شده‌است) را متهم به حمایت از امپریالیسم بریتانیایی می‌کند. در مورد اتحاد جماهیر شوروی. برار از حکومت‌ها و
در مورد اتحاد جماهیر شوروی. برار از حکومت‌ها و رهبران اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی تا زمان ظهور تجدیدنظرطلبی خروشچف‌گرایی در جریان بیستمین کنگرهٔ حزب کمونیست اتحاد شوروی در ۱۹۵۶ میلادی دفاع می‌کند. لالکار، روزنامه‌ای که توسط برار ویراستاری می‌شود، منتقد مسیر بریتانیا به سوی سوسیالیسم (برنامهٔ حزب کمونیست اصلی ٮ کبیر) از همان نسخهٔ اولیه آن در ۱۹۵۱ بوده و آن را یک نسخهٔ «غیر مارکسیستی) می‌خواند و ادعایی که ژوزف استالین آن را یک «انشعاب» خوانده بود، را تأیید می‌نماید. برار ظاهراً از تحسین‌کنندگان استالین
می‌نماید. برار ظاهراً از تحسین‌کنندگان استالین است و هفته‌نامهٔ ویکلی ورکر مربوط به حزب کمونیست بریتانیای کبیر (کمیتهٔ موقت مرکزی) برار را متهم به «تحریف تاریخ» نموده‌است، اما او در مقابل آن را تبلیغات تروتسکیسم‌گراها می‌خواند. او ریاست انجمن استالین را برعهده داشت و همراه با دختر خود جوتی برار (معاون رهبر حزب کارگران بریتانیا) عضو فعال این انجمن هستند. این انجمن تخلف شوروی در کشتار کاتین را رد نموده و نازی‌ها را مقصر می‌دانند، قحطی شوروی در ۱۹۳۲–۳۳ میلادی را نپذیرفته و تحریم‌های خارجی، سبوتاژ کولاک و
را نپذیرفته و تحریم‌های خارجی، سبوتاژ کولاک و وضعیت آب و هوا را علت آن می‌گویند، اما دادگاه‌های مسکو را یک فرایند عادلانه توصیف می‌کنند. انتشارات. او برای سال‌های متعددی ریاست اجرایی انجمن کارگران هندی (GB) را بر عهده داشته و ویراستار ژورنال این سازمان به‌نام لالکار بود. او به نشر این ژورنال ادامه می‌دهد، اما انجمن کارگران هندی، پس از اعتراض اعضای کمیته اجرایی منتسب به حزب کمونیست هند (مارکسیست) نسبت به مقاله‌ای که برار منتشر کرده و در آن به‌طور سطحی از اتخاذ سیاست بازار سوسیالیستی چین انتقاد نموده بود،
سیاست بازار سوسیالیستی چین انتقاد نموده بود، ارتباط خود با این ژورنال را در ۱۹۹۲ میلادی قطع کرد. از سال ۱۹۹۲ میلادی بدین سو، برار به تنهایی خود چندین کتاب را روی ابعاد مختلف مارکسیسم، امپریالیسم و تجدیدنظرطلبی به چاپ رسانده‌است. این کارها ترکیبی از مواد جدید و مقالاتی قبلاً چاپ شده در لالکار است که به زبان‌های مختلف ترجمه گردیده و توسط یک تعداد احزاب کمونیستی هم-نظر در سراسر دنیا توزیع گردیده‌است.
بخشیدن به فروپاشی جامعه صنعتی طراحی شده بود. این بیانیه نخست در سال ۱۹۹۵ در ضمیمه‌های "واشینگتن پست" و "نیویورک تایمز" پس از اینکه کزینسکی پیشنهاد داد که در ازای پخش گسترده این بیانیه در سطح ملی، عملیات بمبگذاری خود را پایان دهد، منتشر شد. دادستان کل، جنت رینو، در راستای کمک به اف‌بی‌آی برای شناسایی نویسنده اجازه چاپ آن را داد. این چاپ‌ها و توجهی که به سویشان جلب شد، از بدنامی بمبگذاری‌ها کاست و منجر به شناسایی کزینسکی توسط برادرش، دیوید کزینسکی شد.
هلن بوسانکوئت (Helen Bosanquet) (نام تولد: دندی؛ ۱۰ فوریه ۱۸۶۰ – ۷ آوریل ۱۹۲۵)، یک نظریه‌پرداز اجتماعی، اصلاح‌طلب اجتماعی و اقتصاددان اهل انگلستان بود، کار وی بیشتر بر حوزه‌های فقر، سیاست اجتماعی، زندگی طبقه کارگر و روش‌های مدرن مددکاری اجتماعی متمرکز بود. هلن با جامعه سازمان خیریه (COS) همکاری نزدیک داشته و از تجربه مستقیمِ زندگی در میان «فقرا» استفاده می‌کرد. بوسانکوئت در حرفه خود بیشتر متمرکز بر خانواده بود، به‌ویژه خانواده‌های طبقه-کارگر و رابطه آن‌ها با فقر. هلن همسر فیلسوف انگلیسی به‌نام برنارد
با فقر. هلن همسر فیلسوف انگلیسی به‌نام برنارد بوسانکوئت بود. زندگی‌نامه. دوران کودکی. هلن دندی در ۱۸۶۰ میلادی در منچستر به دنیا آمد، پدر وی ریویرند جان دندی نام داشت و مادرش سارا بیرد (۱۸۳۱–۱۹۲۲ میلادی)، کوچک‌ترین دختر و پنجمین فرزند از نُه فرزند جان ریلی بیرد بود. هلن یکی از سه فرزند خانواده بود، ماری دندی خواهر بزرگ‌تر وی بود و برادرش که آرتور دندی (۱۸۶۵–۱۹۲۵ میلادی) نام داشت، یک زیست‌شناس بود. تحصیلات. هلن و خواهرش توسط یک معلم خصوصی در خانه آموزش دیدند. در ۱۸۸۶ میلادی، زمانی که هلن بیست و شش سال داشت
در ۱۸۸۶ میلادی، زمانی که هلن بیست و شش سال داشت در کالج نیوهام در دانشگاه کمبریج پذیرفته شد، به این هدف آکادمیک که علوم انسانی بخواند. اشتیاق او به فلسفه اخلاق باعث هدایت حرفه و وقت او به‌سوی انجمن اخلاقیات لندن شد. او مدرک خود را با درجه اول در ۱۸۸۹ میلادی کسب کرد. با این حال، او موفق نشد هیچ سمت آکادمیک را به‌دست‌آورد. حرفه و دوران بعدی زندگی. پس از فراغت از دانشگاه، بوسانکوئت به لندن نقل مکان کرد و در آنجا به انجمن سازمان خیریه (COS) پیوست، این سازمان متعهد بود تا خیریه‌های خصوصی چشم‌گیر که از لندن
متعهد بود تا خیریه‌های خصوصی چشم‌گیر که از لندن جمع‌آوری می‌گردید را سازماندهی نماید. انجمن سازمان خیریه در نخست بر هماهنگی تلاش‌های انسان دوستی در سطح محلی متمرکز بود، اما بعداً این سازمان محدوده تمرکز خود را به کار فعالانه و مؤثر با سایر سازمان‌های خیریه به منظور تأثیرات دراز مدت تغییر داد. او تنظیم‌کننده و مسئول منطقهٔ نمایندگی این سازمان در منطقه شوردیچ شد. وی همچنین در انجمن اخلاقیات لندن فعال بود و در آنجا با فیلسوف برنارد بوسانکوئت (۱۸۴۸–۱۹۲۳ میلادی) آشنا شده و در ۱۳ دسامبر ۱۸۹۵ میلادی با وی ازدواج
آشنا شده و در ۱۳ دسامبر ۱۸۹۵ میلادی با وی ازدواج کرد. هلن و شوهر وی کارهای نظری اساسی فراهم نمودند که منتهی به تعریف کار روی پرونده (مددکاری اجتماعی) شد. از نظر بوسانکوئت، کارکنان پرونده باید به یک درک «واقعی» نسبت به نگرش کسانی که به آن‌ها کمک می‌کنند، دست یابند. او شغل دارای حقوق خود را رها کرد تا روی به تحریر درآوردن ایده‌های خود تمرکز نماید. علاوه برداشتن یک حرفه عمومی فعال به عنوان نظریه‌پرداز و مبلغ انجمن سازمان خیریه، او به عنوان مترجم فلسفه و جامعه‌شناسی آلمانی و به عنوان همکار با شوهر خود کار کرد.
آلمانی و به عنوان همکار با شوهر خود کار کرد. در ۱۹۰۵ میلادی، او به عنوان عضو کمیسیون سلطنتی برای قانون فقرزدایی گماشته شد، جای که وی از نقش خیریه‌های خصوصی نسبت به برنامه‌های رفاه دولتی طرف‌داری کرد. او در گزارش اکثریت (قانون فقرزدایی) که در ۱۹۰۹ میلادی به چاپ رسید و توسط این کمیسیون ترتیب داده شده بود، تأثیر عمده داشت. وی همراه با اصلاح طلب اجتماعی به‌نام بیترایس ویب کار کرد، اما هر دو اغلب باهم اختلاف عقیده داشتند. ویب می‌خواست تا قوانین فقرزدایی لغو شده و خدمات اجتماعی که توسط دولت مدیریت می‌گردد
شده و خدمات اجتماعی که توسط دولت مدیریت می‌گردد جایگزین آن شود، در حالی‌که بوسانکوئت می‌خواست تا برخی ابعاد قانون فقرزدایی حفظ شود. فقر. «مسئله فقر» یا موجودیت محرومیتِ مشهود، پدیده‌ای بود که بسیارهای همانند بوسانکوئت تلاش نمودند تا آن را تشریح کنند. انجمن سازمان خیریه، فقر را به عنوان یک مشکل مربوط به فقراء می‌پنداشت، از این جهت مسئله فقر با کار آن‌ها و کار بوسانکوئت در انجمن سازمان خیریه مرتبط بود و آن‌ها باید راه حل‌ها و روی‌کردهای را برای کمک‌های خیریه دریابند. او روی احتمال بالقوه برای ایجاد مددکاری