payamvha/North_RAG huggingface dataset:
جهت کاهش زمان سپری شده برای طی ۱۳۰۰ کیلومتر رفت و برگشت در تاریخ ۲۲ دسامبر ۱۸۴۶ میلادی صورت پذیرفت. با وجود این که اوبری در مسیر توسط بومیان، راهزنان و آب و هوای متخاصمانهٔ زمستانی مورد هجمه قرار می‌گرفت، او تنها پس از ۱۴ روز به ایندیپندنس رسید و رکورد قبلی‌اش را ۱۰ و نیم روز شکست. روزنامه‌ها به دلیل این دستاورد او را اوبریِ «تلگراف» نامیده و مدعی شدند که این تلاش «در مرز ماوراء الطبیعه» قرار دارد. اوبری پس از این موفقیت به دنبال راه‌هایی بود که باز هم سرعتش را افزایش دهد. در تلاش برای انجام سه سفر طی ۱۸۴۸
را افزایش دهد. در تلاش برای انجام سه سفر طی ۱۸۴۸ میلادی، اوبری میزوری را اواسط مارس ترک کرد، قبل از این که به اندازه کافی علف برای خوراک چارپایان رشد کرده باشد؛ لذا غذای حیوانات باربری را با حمل منبع ذرت خوراکی تأمین نمود. اوبری بازگشتش از سانتافه به ایندیپندنس را در ۸ روز و ده ساعت صورت داد. برای سفر بازگشتی دومش در آن سال، اسب‌های اضافی در طول مسیر قرار داد. اوبری صبح ۱۲ سپتامبر ۱۸۴۸ میلادی، یک کپی از نسخه «جمهوری‌خواهی سانتافه» را حمل کرد که در آن اخبار عزیمتش درج شده بود. سفر او به دلیل باران و گل
عزیمتش درج شده بود. سفر او به دلیل باران و گل مختلف شد، اما توانست عصر ۱۷ سپتامبر پس از ۵ روز و ۱۶ ساعت به ایندیپندنس برسد. در نتیجه این سفر، او برنده ۵ هزار دلار شده و به او لقب «اسکیمر دشت‌ها» را دادند. سپس اوبری که متقاعد شده بود رکورد او شکسته نخواهد شد به سانتافه نقل مکان نمود. او می‌خواست که پتانسیل بازار را در شهر چی‌واوا کاوش کند، لذا کاروانی را در فوریه ۱۸۴۹ میلادی به شهر هدایت کرد. کاروان دومش که به دنبال میانبری برای رد کردن کالاهای خریداری شده به میزوری بود از تگزاس عبور کرده تا کالاهایی را در
میزوری بود از تگزاس عبور کرده تا کالاهایی را در ویکتوریا خریداری کرده و سپس به سوی چی‌واوا از طریق ال پاسو پیشروی نمود. این مسیر جدید با این که از نظر اقتصادی فوایدی داشت، مشخص شد که سخت بوده و اوبری تنها یک سفر دیگر را صورت داد. اواخر ۱۸۵۱ میلادی، اوبری به مسیر سانتافه بازگشت، جایی که جایگزینی را برای آن بخش از شاخه سیمارون کشف کرد، جایگزینی که فاصله سفر را ۸۴ کیلومتر کم کرد و دسترسی به برکه آبی در بخشی که فارغ از آن برکه غیرقابل سکونت بود را ارائه نمود. این مسیر میانبور به «میانبور اوبری» معروف شد. توجه
مسیر میانبور به «میانبور اوبری» معروف شد. توجه اوبری در ۱۸۵۲ میلادی به کالیفرنیا معطوف شد. در این هنگام بود که تصمیم گرفت قافله‌ای را به ریو گرانده و رودخانه‌های گیلا ببرد. او از آنجا به سان فرانسیسکو از طریق توسان و لس آنجلس پیش رفت و ۳۵۰۰ گوسفند، ۱۰۰ قاطر و ۱۰ ارابه از تدارکات را بدانجا تحویل داد. اوبری پس از فروش کالاهایش با ۱۰ آمریکایی، ۶ مکزیکی و یک آشپز سیاهپوست داشت. او دوست داشت تا از طریق سرراست‌ترین مسیر ممکن به سانتافه بازگردد. هیئت او در ۱۰ ژوئیه ۱۸۵۳ میلادی از گذرگاه تجون، قبل از رسیدن به
ژوئیه ۱۸۵۳ میلادی از گذرگاه تجون، قبل از رسیدن به رودخانه کلرادو در ۲۳ ژوئیه عبور نمود. نقطه عبور اوبری در ۳۲ کیلومتری شمال دهانه رودخانه بیل ویلیامز تخمین زده شده‌است. از آنجا مسیرش به دلیل نقصان در نام مکان‌ها غیر قطعی است. توصیفات اوبری از درخت‌های سدر، کاج و صنوبر همراه با ذکر اوصاف مرتبط با تنگه‌های عمیق نشان می‌دهد که او از کوه‌های مرکزی آریزونا عبور کرده‌است. با شروع از ۳ اوت، این هیئت تهت هجمه گروهی از بومیان که اوبری به آن‌ها «Garroteros» (راهزنان که به وسیله خفه کردن مردم راهزنی کرده یا خفه سازی
که به وسیله خفه کردن مردم راهزنی کرده یا خفه سازی بطرز اسپانیولی انجام می‌دهند) می‌گفت قرار گرفت (احتمالاً اشاره به یومان‌ها یا موهاوی‌ها دارد). وضعیت این هجمه در ۱۴ اوت، هنگامی که یک فرمانده که وانمود به دوستی کرده و به اردوی اوبری نزدیک شد، تغییر پیدا کرد. در پایان ملاقات، رئیس دست راست اوبری را به عنوان پیام رمزی گرفت، پیامی که منجر به این شد که چماق‌های مخفی را بیرون کشیده و به هیئت اوبری حمله کنند. این حمله منجر به مجروح شدن تقریباً تمامی هیئت شد، اما قادر بودند که حمله را با ریوالورهای کلت دفع کرده و
بودند که حمله را با ریوالورهای کلت دفع کرده و ۲۵ نفر از حمله‌گران را کشته و سایرین را نیز در این فرایند مجروح کنند. پس از این ماجرا، قافله به مبارزه با تماس‌های متخاصمانه با بومیان ادامه داد تا در ۶ سپتامبر به زونی پوبلوو، نیومکزیکو رسیدند.
مسجد من هم () جنبشی بود که در ابتدا آن زنان مسلمان از آزارهای جنسی که در حج دیده بودند صحبت می‌کردند. اما پس از مدتی زنان مسلمان تجربیات آزار جنسی که در دیگر مکان‌های مذهبی اسلامی متحمل شده بودند را هم با این نام به اشتراک می‌گذاشتند. واژه من هم در این جنبش الگو گرفته از جنبش من هم است که در سال ۲۰۱۷ جهانی شد. پیشینه. در فوریه ۲۰۱۸ یک زن مسلمان پاکستانی تجربیات آزار جنسی خود از سفر حج را در فیسبوک به اشتراک گذاشت. مدتی بعد این مطلب پاک شد اما تا همان زمان توجه‌ها را به خود جلب کرد و زنان مسلمان دیگری هم
توجه‌ها را به خود جلب کرد و زنان مسلمان دیگری هم تجربیات خود در این مورد را بیان نمودند. روزنامه‌نگار مصری-آمریکایی منی الطحاوی هم تجربیات خود از آزار جنسی در سفر حج را که در سال ۱۹۸۲ در کتابش منتشر کرده بود را با "#MosqueMeToo" در توییتر منتشر کرد. زنان بسیار دیگری هم با این هشتگ در فضای مجازی از تجربیات آزار خود در مکان‌های مذهبی گفتند. انتقادات. در شبکه‌های اجتماعی تعدادی به این هشتگ واکنش نشان دادند و آن را ابزار اسلام‌هراسی یا تبلیغات غربی‌ها دانستند.
پدرو منندس د آویلس (به اسپانیایی: Pedro Menéndez de Avilés) (به آستوری: Pedro (Menéndez) d'Avilés) (متولد ۱۵ فوریه ۱۵۱۹–۱۷ سپتامبر ۱۵۷۴)، دریاسالار، کاوشگر و کنکیستادور اسپانیایی اهل آبیلس در آستوریاس اسپانیا بود. او به دلیل برنامه‌ریزی اولین بدرقه فرا-اقیانوسی که بعدها به ناوگان گنج اسپانیا معروف شد و همچنین به دلیل تأسیس سنت آگوستین، فلوریدا در ۱۵۶۵ شناخته می‌شود. این اولین اسکان اروپایی موفقیت‌آمیز در لا فلوریدا و مهمترین شهر منطقه برای نزدیک به سه دهه بود. سنت آگوستین قدیمی‌ترین اسکان بنا نهاده شده توسط
سنت آگوستین قدیمی‌ترین اسکان بنا نهاده شده توسط اروپاییان در سرزمین قاره‌ای ایالات متحده بود که به‌طور پیوسته ساکنینی داشته‌است. منندس د آویلس اولین فرماندار "لا فلوریدا" (۱۵۶۵–۱۵۷۴ میلادی) بوده‌است. منندس با قرارداد یا «"آسینتو"» با فیلیپ دوم به عنوان «آدلانتادو» گماشته شده و مسئول اجرای سیاست‌های سلطنتی جهت ساخت سنگرهایی برای دفاع از قلمروهای فتح‌شده در «لا فلوریدا» و استقرار مؤسسات حکومتی کاستیلی در نواحی موردنظر بود. سال‌های اولیه. پدرو منندس د آویلس فرزند خانواده قدیمی اشرافی در پادشاهی آستوریاس بود.
خانواده قدیمی اشرافی در پادشاهی آستوریاس بود. او یکی از جوانترین پسران خوان آلونسو سانچز د آویلس بود که به عنوان یکی از فرمانروایان کاتولیک در جنگ گرانادا شرکت کرد. مادر او ماریا آلونسو ی منندس آرانگو بود. والدین او بیست فرزند داشتند و پدرو هنگامی که پدرش فوت کرد هنوز کودک بود. وقتی دونا ماریا مجدداً ازدواج کرد، پدرو برای زندگی نزد یکی از اقوام خود که قول داده بود در زمینه تحصیلی او را هدایت کند فرستاده شد. پدرو با مراقب خود کنار نیامده و از خانه فرار کرد. او شش ماه بعد در وایادولید یافت شد و به خانه
کرد. او شش ماه بعد در وایادولید یافت شد و به خانه پرورشگاهی خویش عودت داده شد. در نهایت منندس وارد خدمات نظامی شد و به یکی از جنگ‌های فرانسه فرستاده شد. او در دریا در ناوگان کوچکی در مقابل دزدان دریایی فرانسوی که به ناوگان تجاری اسپانیا هجمه برده بودند، خدمت کرد. حرفه نظامی. بعد از دو سال نبرد، منندس بعد از اینکه نقشه‌ای جهت استفاده از بخشی از میراثش جهت ساخت کشتی خود کشیده بود به نزد خانواده‌اش بازگشت. او «"پاتاچه"» ای ساخت که دریانورد پارویی کوچک، اما سریعی بود که برای گشت‌زنی در ساحل مناسب بود. وی
سریعی بود که برای گشت‌زنی در ساحل مناسب بود. وی تعدادی از خویشاوندانش را برای دریانوردی با خود جهت ماجراجویی به کار گرفت. منندس جوان در این کشتی طی درگیری با دزدان دریایی که به سه کشتی باری اسپانیایی کند در ساحل گالیسیا حمله کرده بودند، پیروز شد. او با کاپیتانی کردن مؤثر خود، دو «زابرای» سریع را که تعقیبش می‌کردند را از همجدا کرد و هردو را گرفت و سومی را نیز از خود دور کرد. استثمارات پدرو منندس به زودی مبدل به موضوع بحث در جبهه‌های آبی اسپانیا و فرانسه و دربارهای سلطنتی شد. در همین حال، تاجران سویل و «کاسا
سلطنتی شد. در همین حال، تاجران سویل و «کاسا د کانتراسیون» (خانه تجارت) از موفقیت‌های منندس و رشد اثرگذاری‌هایش بر روی تاج و تخت آزرده‌دل شده بود. ناوگان گنج. اعتبار رهبر اسپانیایی که اولین بار استحکامات سلطنتی در بندرگاه‌های عمده کارائیبی را نقشه‌برداری کرده و مجوز ساختش را داد، به منندس نسبت می‌دهند. او توسط تاج و تخت در ۱۵۵۴ میلادی به عنوان کاپیتان-ژنرال ناوگان سرخ پوستان، یعنی همان ناوگان گنج اسپانیایی گماشته شد؛ همان سال او از ناوگان جدا شده و به‌طور امن به اسپانیا بازگردانده شد. او قاطعانه معتقد به
امن به اسپانیا بازگردانده شد. او قاطعانه معتقد به اهمیت استراتژیکی کانال باهاما و هاوانا در جزیره کوبا بود، جزیره‌ای که از بندرهای مهم برای هدایت میعاد سالانهٔ «فلوتای» (دسته کشتی‌های اسپانیولی) کشتی‌های بادبانی بزرگ گنج قرن پانزدهمی میلادی بود. این سمت به شدت پرابهت بود و برای تاج و تخت غیر معمول بود که چنین منصبی را ایجاد کنند. در گذشته «کاسا د کانتراتاسیون» این موقعیت را کنترل کرده بوده‌است. پادشاه فیلیپ دوم و منندس روابط نزدیکی داشتند. تاج و تخت او را دعوت کرد تا هنگامی که فیلیپ با ماری اول، ملکه
را دعوت کرد تا هنگامی که فیلیپ با ماری اول، ملکه انگلستان ازدواج کرد بخشی از «حزب سلطنتی» باشد. در ۱۵۵۹ میلادی، فیلیپ دوم مجدداً منندس را به عنوان ژنرال کاپیتان و برادرش «بارتولومه منندس» را به عنوان دریاسال ناوگان سرخ پوستان گماشت. او اکتبر همان سال به مقصد سرخ پوستان دریانوردی کرده و کالئون‌های «آرمادا د لا کاررا» کبیر یا «ناوگان گنج اسپانیایی» را در بازگشتشان از کارائیب و مکزیک به اسپانیا رهبری کرد. منندس مسیری که دنبال می‌کردند را تعیین کرد، این مسیر از تنگه فلوریدا (به زبان اسپانیایی: Estrecho de
از تنگه فلوریدا (به زبان اسپانیایی: Estrecho de Florida) گذشته و به سواحل شرقی فلوریدا رفته و از جریان گلف استریم سود می‌جست. با این حال، در ۱۵۶۱ میلادی منندس توسط مقامات کاسا به دلیل اتهامات قاچاق زندانی شد، اما پرونده او به دادگاه انتقال یافته و باعث برنده شدن و در پی آن آزادی او شد. اعتبار برنامه‌ریز ارشد نظام قافله‌ای یگان گنج اسپانیایی که مبدل به پیوند ارتباطی بین اسپانیا و قلمروهای ماوراء البحری گشت به منندس نسبت داده می‌شود. او در همکاری با «آلوارو د بازان» اولین مارکوئیس از سانتا کروز به طراحی
د بازان» اولین مارکوئیس از سانتا کروز به طراحی کالئون‌های بزرگی کمک کرد که تجارت بین کادیس در اسپانیا و وراکروس در مکزیک اسپانیایی را حمل می‌کرد. بعدها منندس در ظرفیت خود با عنوان «آدالنتادو»، ملزم به کاوش در این قلمروی وسیعی شد که از سواحل خلیج در فلوریدای امروزین غربی، حول نقاط کلیدی فلوریدا به نیوفاوندلند گسترش یافته بود. او ملزم به استقرار دو یا سه «پرسیدیوس» مستحکم شده و اسکان مهاجران و بردگان و شروع به تبدیل مذهب سرخ پوستان (بومیان) به مذهب سرخ پوستان شد.
کلبه قاعدگی مکانی برای انزوا، گوشه‌نشینی یا حصر است که در فرهنگ‌های به خصوصی با تابوهای شدید قاعدگی مورد استفاده قرار می‌گیرد. همین سازه یا ساختاری مشابه با آن ممکن است برای زایمان و دوران حصر پس از آن بر اساس اعتقادات پیرامون نجاست و ناپاک بودن (ملزم به آیین طهارت) نیز استفاده شود. این کومه‌ها معمولاً در نزدیکی خانهٔ خانوادگی ساخته می‌شوند، بدون پنجره هستند، درهای کوچکی دارند، اغلب فرسوده هستند و بهداشت و تهویهٔ مناسبی ندارند. شناخته‌شده‌ترین نوع از این کومه‌ها نمونهٔ نپالی با نام چهاپادی است، اما نگرش‌های
نمونهٔ نپالی با نام چهاپادی است، اما نگرش‌های فرهنگی نسبت به قاعدگی در سراسر جهان به این معناست که این کومه‌ها در نقاط دیگر دنیا نیز وجود دارند یا تا همین اواخر وجود داشته‌اند. به‌کارگیری از کومه‌های قاعدگی همچنان عامل مرگ و میر ناشی از قرار گرفتن در معرض آسیب، کم‌آبی بدن، نیش مار، بیماری، استنشاق دود و غیره است. استفاده از این کومه‌ها در برخی از نقاط غیرقانونی است. در ایران جای جداگانه برای زنان دشتان یا قاعده را دشتانستان (daštanestān) می‌نامیدند.
روز سنت پاتریک () اگرچه تنها در ساوانا، جورجیا، و شهرستان سافولک، ماساچوست، تعطیل قانونی است، با این وجود به‌طور گسترده در سراسر ایالات متحده به رسمیت شناخته شده و جشن گرفته می‌شود. این در درجه اول به عنوان به رسمیت شناختن فرهنگ ایرلندی و ایرلندی آمریکایی تجلیل می‌شود. جشن‌ها شامل نمایش‌های برجسته رنگ سبز، خوردن و آشامیدن، مراسم مذهبی و رژه‌های متعدد است. این تعطیلات از سال ۱۶۰۱ در جایی که اکنون ایالات متحده نامیده می‌شود جشن گرفته می‌شود. طبق اعلام فدراسیون ملی خرده فروشی، مصرف‌کنندگان در ایالات متحده ۴٫۴
ملی خرده فروشی، مصرف‌کنندگان در ایالات متحده ۴٫۴ میلیارد دلار در روز سنت پاتریک در سال ۲۰۱۶ خرج کردند. این مبلغ نسبت به ۴٫۸ میلیارد دلاری که در سال ۲۰۱۴ خرج شده بود، کمتر است. جشن‌های اولیه. طبق تحقیقات دکتر مایکل فرانیسیس در سال ۲۰۱۷، اولین جشن ثبت شده روز سنت پاتریک در آمریکا در سنت آگوستین، فلوریدا، در سال ۱۶۰۰ بود. فرانسیس کشف کرد که اولین رژه روز سنت پاتریک نیز در سنت آگوستین در سال ۱۶۰۱ بود. هر دو توسط معاون ایرلندی مستعمره اسپانیا، ریکاردو آرتور (ریچارد آرتور) سازماندهی شدند. انجمن خیریه ایرلندی
آرتور) سازماندهی شدند. انجمن خیریه ایرلندی بوستون اولین مراسم روز سنت پاتریک را در سیزده مستعمره در سال ۱۷۳۷ ترتیب داد. با کمال تعجب، این جشن ماهیت کاتولیک نداشت، مهاجرت ایرلندی‌ها به مستعمرات تحت سلطه پروتستان‌ها بود. هدف جامعه از گردهمایی صرفاً احترام به میهن خود بود، و اگرچه آن‌ها به گردهمایی سالانه خود ادامه دادند تا کارهای خیریه را برای هماهنگی انجام دهند. جامعه ایرلندی در بوستون، آنها در ۱۶ مارس تا سال ۱۷۹۴ دیگر ملاقات نکردند. اولین مراسم روز سنت پاتریک در نیویورک مشابه بوستون بود. در ۱۶ مارس ۱۷۶۲ در
در نیویورک مشابه بوستون بود. در ۱۶ مارس ۱۷۶۲ در خانه جان مارشال، یک پروتستان ایرلندی برگزار شد و طی چند سال بعد گردهمایی‌های غیررسمی توسط مهاجران ایرلندی عادی بود. اولین رژه ثبت شده در نیویورک توسط سربازان ایرلندی در ارتش بریتانیا در سال ۱۷۶۶ انجام شد. پاتریک و کمک رسانی به مهاجران ایرلندی در شهر. آمریکایی‌های ایرلندی از زمان ورود خود به آمریکا روز سنت پاتریک را در فیلادلفیا جشن می‌گیرند. ژنرال جورج واشینگتن، یکی از اعضای پسران دوستانه سنت پاتریک فیلادلفیا، به‌طور فعال میهن پرستان آمریکایی ایرلندی را تشویق
به‌طور فعال میهن پرستان آمریکایی ایرلندی را تشویق کرد که به ارتش قاره ای بپیوندند. در سال ۱۷۸۰، در حالی که در موریستاون، نیوجرسی، اردوگاه بود، ژنرال واشینگتن به سربازان خود اجازه داد تا در ۱۷ مارس «به عنوان اقدامی برای همبستگی با ایرلندی‌ها در مبارزه آنها برای استقلال» تعطیلات داشته باشند.
جی‌اس‌داک یک زبان نشانه گذاری است که برای کامنت‌گذاری فایل‌های کد منبع جاوااسکریپت استفاده می‌شود. با استفاده از کامنت‌های حاوی جی‌اس‌داک، برنامه‌نویسان می‌توانند اسنادی را اضافه کنند که واسط برنامه‌نویسی کاربردی کدی را که ایجاد می‌کنند، توصیف کنند. این کامنت‌ها توسط ابزارهای مختلف برای تولید اسناد در قالب‌های قابل دسترس مانند اچ‌تی‌ام‌ال و ریچ تکست فرمت پردازش می‌شوند. مشخصات جی‌اس‌داک تحت اجازه‌نامه کرییتیو کامنز منتشر شده‌است، در حالی که مولد مستندسازی و کتابخانه تجزیه‌کننده همراه آن نرم‌افزار آزاد و تحت
تجزیه‌کننده همراه آن نرم‌افزار آزاد و تحت مجوز آپاچی است. تاریخچه. سینتکس و معناشناسی جی‌اس‌داک شبیه به جاوادوک است که برای مستندسازی کدهای نوشته شده در زبان برنامه‌نویسی جاوا استفاده می‌شود. جی‌اس‌داک با جاواداک متفاوت است؛ زیرا برای کار کردن با رفتار پویای جاوااسکریپت، تخصص یافته‌است. یک نمونه اولیه با استفاده از سینتکسی شبیه به جاوادوک برای مستندسازی جاوااسکریپت در سال ۱۹۹۹ به‌ همراه پروژه راینو از طرف نت‌اسکیپ و موزیلا، یک سیستم زمان اجرای جاوااسکریپت که به زبان جاوا نوشته شده‌بود، منتشر شد. تمام
که به زبان جاوا نوشته شده‌بود، منتشر شد. تمام نسخه‌های اصلی جی‌اس‌داک توسط مایکل ماتیوز (Michael Mathews) اداره می‌شد. او با JSDoc.pm در سال ۲۰۰۱ شروع به کار کرد، یک سیستم ساده که به زبان پرل نوشته شده‌بود. با همکاری برنامه‌نویس کانادایی گابریل رید (Gabriel Reid) در سورس‌فورج در یک مخزن سیستم نسخه‌های هم‌روند میزبانی شد. توسط جی‌اس‌داک نسخه ۱٫۰ در سال ۲۰۰۷، او سیستم را در جاوا اسکریپت بازنویسی کرد (دوباره برای پروژه راینو) و پس از مجموعه‌ای از بسط‌های جی‌اس‌داک نسخه ۲٫۰ در سال ۲۰۰۸، نام «jsdoc-toolkit» را
نسخه ۲٫۰ در سال ۲۰۰۸، نام «jsdoc-toolkit» را به دست آورد، تحت پروانه ام‌آی‌تی منتشر شد و در یک مخزن کنترل نسخه در گوگل کد میزبانی شد. تا سال ۲۰۰۱ او سیستم را به جی‌اس‌داک ۳٫۰ تغییر داد و نسخه بدست‌آمده را در گیت‌هاب قرار داد. جی‌اس‌داک هم‌اکنون روی نود جی‌اس اجرا می‌شود. تگ‌های جی‌اس‌داک. برخی از محبوب‌ترین تگ‌های کامنت‌نویسی مورد استفاده در جی‌اس‌داک مدرن عبارتند از: مثال. /** @class Circle representing a circle. */ class Circle { * Creates an instance of Circle. * @author: moi * @param {number} r The
of Circle. * @author: moi * @param {number} r The desired radius of the circle. constructor(r) { /** @private */ this.radius = r /** @private */ this.circumference = 2 * Math.PI * r * Creates a new Circle from a diameter. * @param {number} d The desired diameter of the circle. * @return {Circle} The new Circle object. static fromDiameter(d) { return new Circle(d / 2) * Calculates the circumference of the Circle. * @deprecated since 1.1.0; use getCircumference instead * @return {number} The circumference of
instead * @return {number} The circumference of the circle. calculateCircumference() { return 2 * Math.PI * this.radius * Returns the pre-computed circumference of the Circle. * @return {number} The circumference of the circle. * @since 1.1.0 getCircumference() { return this.circumference * Find a String representation of the Circle. * @override * @return {string} Human-readable representation of this Circle. toString() { return `[A Circle object with radius of ${this.radius}.]` * Prints a circle. * @param
of ${this.radius}.]` * Prints a circle. * @param {Circle} circle function printCircle(circle) { /** @this {Circle} */ bound.apply(circle) توجه داشته باشید که و در واقع می‌توانند حذف شوند؛ زیرا سینتکس ارائه شده توسط اکمااسکریپت برای روشن‌کردن هویت آنها کافی است با این جال جی‌اس‌داک از آن استفاده می‌کند. نیز به‌طور خودکار قابل استنباط است.
آدا فدوریونا ریباچوک (به انگلیسی: Ada Fedorivna Rybachuk) (زادهٔ ۲۷ ژوئن ۱۹۳۱ میلادی - درگذشتهٔ ۲۲ سپتامبر ۲۰۱۰ میلادی) دیوارنگار، نقاش، مجسمه‌ساز و معمار اوکراینی/شوروی، هنرمند مفتخر اوکراین، عضو اتحادیهٔ ملی هنرمندان اوکراین، عضو افتخاری اتحادیهٔ ملی سینماگران اوکراین و شهروند افتخاری ناریان-مار بود. او از نزدیک با همسرش ولودیمیر ملنیچنکو کار می‌کرد. زندگی‌نامه. دوران کودکی و تحصیلات. ریباچوک در سال ۱۹۳۱ میلادی در کی‌یف به دنیا آمد. فدور ریباچوک، پدر آدا، افسر پرسنل ارتش شوروی، از روز اول تا آخرین روز جنگ
پرسنل ارتش شوروی، از روز اول تا آخرین روز جنگ را پشت سر گذاشت. بقیهٔ اعضای خانواده مجبور به تخلیه به قزاقستان شدند، جایی که آدا مدرسه ابتدایی را به پایان رساند. در دبیرستان هنر تاراس شوچنکو در کی‌یف تحصیل کرد و با بالاترین افتخارات و مدال طلا فارغ‌التحصیل شد. او در موسسهٔ هنر دولتی کی‌یف که توسط اولکسی شووکوننکو رهبری می‌شد، تحصیل کرد. همراه با سایر دانشجویان در یک دورهٔ کارآموزی تابستانی توسط سرگئی گروش در ویلکوو واقع در دلتای دونایی شرکت می‌کند. طرح‌های ایجاد شده در آنجا در نمایشگاه دانش‌آموزی نشان داده
شده در آنجا در نمایشگاه دانش‌آموزی نشان داده شد که در همین نمایشگاه اولین سفارش هنری به او داده شد؛ تصویرسازی برای کتاب «قصه‌های گوزن شمالی» دیمیتری مامین-سیبیریاک که در همان سال توسط انتشارات جوانان منتشر شد. هنر. از سال ۱۹۵۴ میلادی پس از اولین سفرش به شمال، آدا ریباچوک و شریک هنری و همسرش ولودیمیر ملنیچنکو چندین سفر طولانی به شمال انجام دادند. مجموعاً آن‌ها در فواصل زمانی حدود ۷ سال در شمال زندگی و کار کردند. در طول این مدت آن‌ها مجموعه‌های گرافیکی و چاپ‌های لینو، تصویرسازی برای کتاب‌های کودکان دربارهٔ
لینو، تصویرسازی برای کتاب‌های کودکان دربارهٔ زیبایی طبیعت قطب شمال و زندگی انسان در شمال ایجاد کردند. در سال ۱۹۵۷ میلادی ریباچوک مجسمه‌ای به نام "پسرِ کشتی" ("Shipboy") را تکمیل کرد که جوانی را نشان می‌دهد که به نردبان طنابی تکیه داده و انگار از روی یک کشتی به دریا نگاه می‌کند. در آن سال او مدال نقرهٔ «ششمین جشنوارۀ جهانی جوانان و دانشجویان» را دریافت کرد. ریباچوک، ملنیچنکو و معماری به نام "آورام میلتسکی،" کار بر روی پروژهٔ "پارک حافظه" در کی‌یف را آغاز کردند. "پارک حافظه" در مکان سوزاندن اجساد مردگان محلی
"پارک حافظه" در مکان سوزاندن اجساد مردگان محلی در تپهٔ بایکوی بود. این اثر هنری ۲۰۰۰ متر مربع را در بر می‌گرفت و شامل چندین مجسمهٔ عظیم بود. کار هنری ریباچوک و ملنیچنکو در سال ۱۹۸۲ میلادی توسط مقامات با بتن پوشانده شد و به دلیل ابعاد عظیم این قطعهٔ سانسور شده، توسط آنان گزارش شد. در سال ۱۹۸۸ میلادی اسرائیل گلداستاین مستندی به نام "دیوار" در مورد وضعیت نامساعد آن‌ها و کمپین آنها برای بازسازی آثارشان ساخت. ریباچوک و همسرش در طیف وسیعی از رسانه‌ها از جمله آثاری در "کاخ کودکان و نوجوانان" در میدان اسلاوی و
در "کاخ کودکان و نوجوانان" در میدان اسلاوی و ایستگاه مرکزی اتوبوس در کی‌یف کار کردند. ملاقات با راکول کنت. راکول کنت به اتحاد جماهیر شوروی سفر کرد و افرادی همفکر در آنجا پیدا کرد. در مقدمه چاپ دوم روسی کتاب «سالمینا» نوشته‌است:اخیرا… من با دو هنرمند جوان با استعداد از کی‌یف، آدا ریباچوک و ولودیمیر ملنیچنکو آشنا شدم. آن‌ها در شمال شوروی زندگی و کار می‌کنند، درست مثل من، آنها عاشق شمال و ساکنان آن هستند… آیا هنر نباید جوهرهٔ انسانیت را آشکار کند؟ … ما که برای خلق دنیایی بهتر برای مردم تلاش می‌کنیم، باید خاکی
خلق دنیایی بهتر برای مردم تلاش می‌کنیم، باید خاکی را که انسان را از آن شکل می‌دهیم، بشناسیم. نمایشگاه‌ها. یادبود. آدا ریباچوک در سال ۲۰۱۰ میلادی در کی‌یف درگذشت. در سال ۲۰۱۳ میلادی ولودیمیر ملنیچنکو نمایشگاهی از آثار آدا ریباچوک را در آکادمی ملی هنرهای تجسمی و معماری، کی‌یف ایجاد کرد. در سال ۲۰۱۹ میلادی نمایشگاهی از کارهای او از دههٔ ۱۹۵۰ تا ۱۹۷۰ میلادی با تصاویر تکمیل شده با همسرش برگزار شد. این طرح‌ها از دوران کودکی الهام گرفته شده و نام نمایشگاه "جزیره" بود. این جزیره نشان‌دهندهٔ شکاف بین جوانی و
بود. این جزیره نشان‌دهندهٔ شکاف بین جوانی و بزرگسالی و بین هنرمند و سانسورکنندگان آن‌ها است.
خودقوم‌نگاری (به انگلیسی Autoethnography) نوعی از تحقیقات کیفی است که در آن نویسنده از خودکاوی و نوشتن برای کشف تجربیات حکایتی و شخصی استفاده می کند و این داستان زندگی نامه ای را با معانی و فهم گسترده تر فرهنگی، سیاسی و اجتماعی مرتبط می کند. خودقوم‌نگاری نوعی نگارش خود کاوانه است که در رشته های مختلف مانند مطالعات ارتباطی، مطالعات عملکرد ، آموزش، ادبیات انگلیسی ، انسان شناسی ، مددکاری اجتماعی ، جامعه شناسی ، تاریخ ، روانشناسی ، الهیات و مطالعات دینی ، بازاریابی ، رفتار سازمانی، مطالعات جنسیتی، توسعه منابع
، رفتار سازمانی، مطالعات جنسیتی، توسعه منابع انسانی ، آموزش بزرگسالان ، مدیریت آموزشی، آموزش هنر ، پرستاری و فیزیوتراپی استفاده می شود. به گفته مارچال (2010)، "خود قوم‌نگاری شکل یا روشی از تحقیق است که شامل مشاهده خود و بررسی بازتابی در زمینه کار میدانی و نگارش قوم نگاری است" (ص. 43). کارولین الیس (2004)، آن را به عنوان «تحقیق، نگارش، داستان و روشی تعریف می کند که زندگی نامه ای و شخصی را به امور فرهنگی، اجتماعی و سیاسی مرتبط می کند» (ص. xix). با این حال، دستیابی به اجماع در مورد تعریف این اصطلاح آسان نیست.
به اجماع در مورد تعریف این اصطلاح آسان نیست. به عنوان مثال، در دهه 1970، خودقوم‌نگاری به صورت محدودتر به عنوان "مردم نگاری خودی" تعریف شد، که به مطالعات (فرهنگ) گروهی اشاره می کند که محقق یکی از اعضای آن است (هایانو، 1979). با این حال، امروزه همانطور که الینگسون و الیس (2008) اشاره می کنند، "معنا و کاربردهای خودقوم‌نگاری به گونه ای تکامل یافته است که تعریف دقیق را دشوار می کند" (ص. 449).
تصویر زنان در کمیک‌های آمریکایی از زمان شروع این رسانه اغلب موضوع بحث و جدل بوده‌است. منتقدان به نقش‌های زنان اشاره کرده‌اند که بیشتر در معرض کلیشه‌های جنسیتی قرار دارند و زنانگی و/یا ویژگی‌های جنسی حضور بیشتری در شخصیت کلی آنها دارند و شخصیت آنها تنها از زنانگی آنها نشات می‌گیرد. تاریخچه. عصر طلایی کتاب‌های کمیک. در دوران طلایی کتاب‌های مصور (زمانی که در طی آن رسانه از داستان مصور تکامل یافت) زنانی که ابرقهرمان نبودند، عمدتاً در نقش‌های فرعی به تصویر کشیده می‌شدند و برخی از نمونه‌ها به‌عنوان دختران شاغل،
می‌شدند و برخی از نمونه‌ها به‌عنوان دختران شاغل، قهرمان‌های داستان عاشقانه یا نوجوانان سرزنده طبقه‌بندی می‌شدند. دختران شاغل شامل شخصیت‌هایی مانند نلی پرستار، تسی تایپیست، و میلی مدل می‌شدند، که هر کدام در کتاب‌های مصور در مشاغلی ظاهر می‌شدند که زنان غیر دوران جنگ معمولاً کار می‌کردند. قهرمانان عاشقانه در ژانر عاشقانه محبوب بودند که توسط جو سیمون و جک کربی پیشگام بودند. به‌طور معمول، قهرمان یا یک «دختر خوب» یا «دختر بد» بود که هر دو نقش تأثیر کمی بر تصمیم یک شخصیت مرد داشتند. در کمیک‌های آرچی، شخصیت اصلی
یک شخصیت مرد داشتند. در کمیک‌های آرچی، شخصیت اصلی هرگز نمی‌توانست به‌طور قطعی بین دو علاقه عشقی خود بتی و ورونیکا انتخاب کند، که به ترتیب این دوگانگی را بین دختر همسایه خوب و دختر همسایه جذاب خطرناک او نشان می‌دهند. این دو در سال ۱۹۵۰ به نام "بتی و ورونیکا" معروف شدند که به سرعت تبدیل به یک کمیک محبوب شد و در آن دو شخصیت اصلی همچنان بر سر پسران وسواس دارند و بر سر اینکه چه کسی با آرچی قرار می‌گیرد دعوا می‌کنند. جنایتکاران با لباس‌های زن جزو شخصیت‌های اولیه کمیک بودند. یکی از اولین ابرقهرمانان زن کمیک که در
بودند. یکی از اولین ابرقهرمانان زن کمیک که در مجلات ظاهر شد، شخصیت اسکارلت نامرئی اونیل طراحی شده توسط راسل بود. دوشیزه فیوری به عنوان زن مبارز سخت، در کمیک استریپی به همان نام توسط کاریکاتوریست زن تارپه میلز در سال ۱۹۴۱ به نمایش درآمد. یکی از ناشران به‌ویژه، خانه داستان، چندین قهرمان پیشرو مانند ملکه جنگل شینا را به نمایش گذاشت، که جذابیت جنسی او چیزی بود که به راه‌اندازی مجموعه کمیک او کمک کرد. یکی از اولین ابرقهرمانان زن، شخصیت فلچر هنکس، زن مصری باستانی و پیری در عصر مدرن است که می‌توانست به موجودی با
و پیری در عصر مدرن است که می‌توانست به موجودی با قدرت‌های فوق‌العاده برای مبارزه با شیطان تبدیل شود. او اولین بار در "کمیک"‌های جنگلی شماره ۲ از خانه تخیلی (فوریه ۱۹۴۰) که با نام مستعار "بارکلی فلگ" شناخته می‌شود، بازی کرد. اولین ابرقهرمان زن کاملاً شناخته شده "واندر وومن" است. ویلیام مولتون مارستون در مصاحبه ای در ۲۵ اکتبر ۱۹۴۰ که توسط الیو برن انجام شد و در مجله "حلقه خانواده" منتشر شد، با عنوان "به کمیک‌ها نخندید". مقاله ای با عنوان پتانسیل آموزشی کتاب‌های کمیک در سال ۱۹۴۲ منتشر شد. این مقاله توجه مکس