payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شرکت کردند. پس از آنکه نیروهای حزب‌الله موفق به سرنگونی یک هلیکوپتر یاسور شدند، آیزنبرگ و فرمانده ستاد فرماندهی شمالی؛ اودی آدام، تصمیم به توقف عملیات گرفتند. نیروهای این لشکر در لبنان در یک عملیات ترکیبی که شامل پرواز نیروهایی بود که توسط نیروهایی که پیاده به آنها پیوسته بودند، تقویت می‌شدند، فعالیت می‌کردند. پس از تصمیم به توقف عملیات، جنگجویان آیزنبرگ، از هر دو تیپ چترباز و تیپ ۵۵، تا زمان اجرای آتش‌بس به تروریست‌ها و موشک‌اندازها حمله کردند. آیزنبرگ به مدت یک سال دیگر پس از جنگ به فرماندهی لشکر ادامه
مدت یک سال دیگر پس از جنگ به فرماندهی لشکر ادامه داد و در جذب درس‌های جنگ به واحدهای لشکر نقش داشت. عملکرد لشکر در طول جنگ در گزارشی توسط کمیته وینوگراد مورد انتقاد قرار گرفت. در سال ۲۰۱۳، یک گردان ذخیره مهندسی در لشکر ۹۸ چترباز هائش، متشکل از رزمندگان سپاه مهندسی رزمی، به عنوان بخشی از درس‌های جنگ، تأسیس شد. در سال ۲۰۱۵، تیپ کماندویی جدید، که شامل واحد ماژلان، واحد ایگوز، واحد ریمون و یگان دودیوان می‌شود، تابع این لشکر شدند. در سال ۲۰۱۶، واحد توپخانه این لشکر، تحت عنوان واحد فایربال، منحل شد. در سال ۲۰۱۹،
تحت عنوان واحد فایربال، منحل شد. در سال ۲۰۱۹، به عنوان بخشی از طرح چند ساله، واحد فلاخن داوود تابع لشکر ۹۸ چترباز شد. در سال ۲۰۲۰، واحد چندبعدی به این لشکر اضافه شد، یک واحد آزمایشی چند سلاحی با هدف مکان‌یابی سریع و نابودی نیروهای دشمن. در سپتامبر ۲۰۲۰، این یگان به واحد بزک منتقل شد. در مارس و آوریل ۲۰۲۰، به عنوان بخشی از شیوع ویروس کرونا در اسرائیل، لشکر ۹۸ چترباز ماموریت‌های رفاهی، تخلیه بیماران و لجستیکی را برای فرماندهی جبهه داخلی در بنی براک انجام داد. سازمان. لشکر ۹۸ چترباز هائش از ۵ تیپ تشکیل شده
سازمان. لشکر ۹۸ چترباز هائش از ۵ تیپ تشکیل شده است:
کامپایلر تن‌دی‌آر‌آ یک کامپایلر برای زبان ++C/C برای سیستم عامل پازیکس تحت پروانه‌های بی‌اس‌دی است. ابتدا توسط آژانس ارزیابی و تحقیقات دفاعی در بریتانیا توسعه داده شده بود. سپس در آغاز سال ۲۰۰۲، TenDRA دوباره توسط شخصی به نام یرون یاخروک فوندر ورفه توسعه یافت و به عنوان یک پروژه با منبع عمومی BSD-licensed از طریق وب سایت tendra.org در دسترس قرار گرفت. در تابستان سال ۲۰۰۲ تلاش وی باعث شکل‌گیری یک گروه کوچک شد. در آگوست 2003 TenDRA به دو پروژه TenDRA.org و Ten15.org تقسیم شد. با چیزی از هر دو پروژه در
و Ten15.org تقسیم شد. با چیزی از هر دو پروژه در حدودسال‌های ۲۰۰۶–۲۰۰۷ در وب دیده نمی‌شد، اما تا به امروز هر دو فعال هستند. اکنون سایت The TenDRA Project در دسترس است و همچنین کد آن در GitHub موجود است. اهداف TenDRA.org شامل: اهداف اضافه شدهٔ Ten15.org شامل: ویژگی‌های مشترکی بین دو کامپایلر وجود دارد از جمله گزارش خطای کاربردی با توجه به مطابقت با استانداردها ی کد و کدی کوچکتر از لحاظ اندازه نسبت به برنامه‌های مشابه کامپایل شده در gcc. پشتیبانی C++ هیچ وقت به اندازه پشتیبانی C توسعه پیدا نکرد است و هیچ نسخه
اندازه پشتیبانی C توسعه پیدا نکرد است و هیچ نسخه ای که بتواند STL را پشتیبانی کند وجود نداشت. TenDRA از فرمت توزیع خنثی معماری (ANDF)، خصوصیتی که توسط Open Group ایجاد شده بود را به عنوان زبان میانی خود استفاده می‌کند. در زمانی، بیشترین هسته Alpha OSF/1 را می‌شد با TenDRA C ساخت و پس از آن نیز تلاش‌های مشابهی برای انتقال دادن هسته FreeBSD انجام شد. مستندات. TenDRA.org دارای مجموعه ای جامع است که به صورت آنلاین در http://www.tendra.org/docs موجود می‌باشد. صفحات راهنما برای ارجاع دادن برنامه‌ها و فرمت‌های
میراث جهانی در ترکیه شامل ۲۱ اثر از مکان‌های تاریخی، فرهنگی و طبیعی در ترکیه است. ترکیه ۱۶ مارس ۱۹۸۳ م به این کنوانسیون پیوست و تا سال ۲۰۲۰ م افزون بر ۱۸ سایت ثبت‌شده، ۸۳ سایت نیز از این کشور در فهرست آزمایشی قرار گرفته است. همان‌طور که در پیمان‌نامه میراث جهانی یونسکو — که در سال ۱۹۷۲ م تأسیس شده — شرح داده شده است، سایت‌های میراث جهانی سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی ملل متحد، یونسکو مکان‌هایی هستند که اهمیت فرهنگی یا طبیعی دارند. طبق کنوانسیون یونسکو هر اثری پس از ثبت توسط این کمیته، باید از سوی کشور
اثری پس از ثبت توسط این کمیته، باید از سوی کشور نگهدارندهٔ اثر، مورد توجه ویژه قرار گیرد و انجام هرگونه دخل و تصرف یا اقدامی که باعث به خطر افتادن آن شود، ممنوع است. مسجد بزرگ و بیمارستان دیواریچی، مناطق تاریخی استانبول و پارک ملی گومر و سایت‌های راک کاپادوکیا سه مکانی بودند که نخستین بار، در نهمین جلسه کمیته میراث جهانی در سال ۱۹۸۵ م، که در پاریس فرانسه برگزار شد، در فهرست جهانی قرار گرفتند. آفرودیسیاس، در سال ۲۰۱۷ م و گوبکلی‌تپه در سال ۲۰۱۸ م آخرین مکان‌هایی هستند که به این فهرست اضافه شده‌اند. آیزانوی،
هستند که به این فهرست اضافه شده‌اند. آیزانوی، کلیسای صلیب مقدس، آلانیا، لیکیه، اسوس، پریه‌نه، پرگا، زیوگما، مسجد اشرف‌اغلو، شانلی‌اورفه، سرای اسحاق پاشا و غار باستان‌شناسی از دورهٔ پارینه‌سنگی کارائین از جمله مکان‌هایی هستند که برای ثبت در فهرست میراث جهانی یونسکو از سوی کشور ترکیه پیشنهاد شده‌اند. میراث جهانی. یونسکو سایت‌ها را با ده معیار فهرست می‌کند. هر ورودی باید حداقل یکی از معیارها را داشته باشد. فهرست آزمایشی. علاوه بر مکان‌هایی که در فهرست میراث جهانی ثبت شده‌اند، کشورهای عضو می‌توانند فهرستی از
ثبت شده‌اند، کشورهای عضو می‌توانند فهرستی از مکان‌های آزمایشی را که ممکن است برای نامزدی در نظر گرفته شوند، ارائه کنند. نامزدهای فهرست میراث جهانی تنها در صورتی پذیرفته می‌شوند که سایت قبلاً در فهرست آزمایشی ثبت شده باشد. ترکیه ۷۹ اثر را در فهرست آزمایشی خود دارد.
کشت و مصرف ماری‌جوانا در ایران غیرقانونی است، هرچند قانون در این زمینه اغلب اجرا نمی‌شود یا در اجرای آن سخت‌گیری نمی‌شود. ماری‌جوآنا بر اساس گزارش‌های مختلف در شهرهای ایران محبوبیت فزاینده‌ای پیدا کرده، هرچند دولت آمار رسمی مصرف آن را منتشر نمی‌کند. در سال ۱۹۸۹ دولت ایران قانونی را به تصویب رساند که مجازات داشتن بیش از ۵ کیلوگرم حشیش اعدام است.
دژ سینوپ () یک دژ در سینوپ، ترکیه است. موقعیت. این دژ در ناحیه سینوپ در استان سینوپ قرار دارد. زندان تاریخی دژ سینوپ نیز در اینجا قرار دارد. تاریخ. دژ سینوپ در سده هشتم میلادی توسط مهاجران اهل ملط ساخته شد. جنوایی‌ها نیز دژ را بهبود دادند. در سال ۲۰۱۳ این دژ به فهرست آزمایشی میراث جهانی افزوده شد. از سال ۲۰۱۹ دژ سینوپ تحت بازسازی قرار دارد.
دوریس النور بافت (Doris Eleanor Buffett) (زادهٔ ۱۲ فوریه ۱۹۲۸ – درگذشته ۴ اوت ۲۰۲۰)، نوع‌دوست آمریکایی، معروف به نوع‌دوست توزیع‌کننده و بنیان‌گذار بنیادهای «"یادگیری با اهداء"» (The Learning By Giving)، «"بانوی آفتاب"» (The Sunshine Lady) و «"نامه‌ها"» (The Letters) بود. دوریس بنیاد نامه‌ها را با مشارکت برادر میلیاردر جوان‌ترش، وارن بافت، تأسیس کرد. او دختر لیلا (استال) و هوارد هومن بافت، کارگزار سهام و سیاستمدار آمریکایی بود. دوریس بافت قصد داشت تا پیش از مرگش، تمام سرمایهٔ خود را وقف کند. زندگی و حرفه.
مرگش، تمام سرمایهٔ خود را وقف کند. زندگی و حرفه. دوریس، نوهٔ ارنست بافت، مالک مغازهٔ خواربارفروشی در اوماها، نبراسکا بود. در سال ۱۹۳۱، پدرش هوارد هومن بافت شرکت بافت- فالک و شرکا (شرکت سرمایه‌گذاری مستقر در اوماها) را تأسیس کرد. او بزرگ‌ترین خواهر وارن بافت و مدیرعامل شرکت برکشایر هاتاوی و سومین ثروت‌مند جهان بود. دوریس در کانزاس پرورش یافت و در دوران رکود بزرگ اقتصادی جهان رنج و سختی را تجربه نمود. او به‌عنوان همسری جوان، پیش از آن‌که ارث خود را دریافت کند تا بتواند کارهای نوع‌دوستانه انجام دهد، زندگی
کند تا بتواند کارهای نوع‌دوستانه انجام دهد، زندگی ساده و صرفه‌جویانه‌ای داشت. دوریس چهار بار ازدواج کرد و دو دوره با سرطان مبارزه نمود. با انتشار کتاب «همه‌چیز را بخشیدن: داستان زندگی دوریس بافت» در سال ۲۰۱۰ به قلم مایکل زیتز، دوریس بافت کانون توجه جامعه شد. این کتاب دربارهٔ پیشینه و زندگی دوریس در جایگاه انسانی نوع‌دوست است. او این کتاب را به اصرار برادرش وارن بافت و بونو، خوانندهٔ اصلی گروه U2 منتشر کرد. بافت ۱۰۰ میلیون دلار از پولش را عمدتاً به افراد نیازمند اهدا کرد و برای آن‌که بتواند بهتر به آن‌ها
اهدا کرد و برای آن‌که بتواند بهتر به آن‌ها کمک کند، در اغلب مواقع خودش با نیازمندان تماس می‌گرفت و نامه‌نگاری می‌کرد. او از طریق مؤسسهٔ «"بانوی آفتاب"» به هزاران کودک برای تحصیل یا شرکت در اردو کمک کرد و حامی زنان جوان در افغانستان بود و از برنامه‌های آموزشی زندان و دیگر فعالیت‌های نوع‌دوستانه پشتیبانی می‌کرد. هدف دوریس این بود که تمام دارایی خود را ببخشد، هرچند علی‌رغم سخاوت‌مندی‌اش و بحران اقتصادی ۲۰۰۸–۲۰۰۷، میزان قابل توجه‌ای از دارایی‌های او باقی ماند. دوریس با مشارکت برادرش، وارن بافت، بنیاد
ماند. دوریس با مشارکت برادرش، وارن بافت، بنیاد «"نامه‌ها"» را تأسیس کرد. هدف از تأسیس این بنیاد کمک به افرادِ گرفتار در بحران‌های بود که خود هیچ تقصیری در آن نداشتند. دوریس به این اصل نوع‌دوستی باور داشت که باید خیرخواه دیگران باشد نه این‌که فقط به آن‌ها صدقه دهد. وارن بافت به‌شماری از پروژه‌های اولیهٔ بنیاد کمک مالی کرد، اما بعدها دوریس از سهامش در شرکت برکشایر هاتاوی برای تأمین بودجه استفاده می‌کرد. دوریس برخلاف برادرش که کمک‌های مالی کلان می‌کرد، باور داشت که بهتر است به افرادی که مشکلات مالی دارند،
داشت که بهتر است به افرادی که مشکلات مالی دارند، کمک‌های کوچک و مستقیم شود، از این‌رو به نوع‌دوست «توزیع‌کننده» معروف بود. وارن بافت در مصاحبه‌ای با روزنامهٔ وال استریت بیان داشت که «دوریس نسبت به من روحیهٔ بشردوستانه‌تری دارد. او با قربانیان هم‌ذات‌پنداری می‌کند. من نه به‌صورت رودررو، بلکه به‌طورکلی کمک مالیِ صِرف می‌کنم، اما دوریس واقعاً می‌خواهد به داستان زندگی آن‌ها گوش دهد». دوریس بافت همچنین بنیاد «"یادگیری با اهداء"» را تأسیس کرد که پژوهش‌های بشردوستانهٔ تجربی را در دانشکده‌ها و دانشگاه‌های سراسر
تجربی را در دانشکده‌ها و دانشگاه‌های سراسر ایالات متحده ترویج می‌کند. در پایان سمستر به دانشجویان پول درخوری داده می‌شود تا به سازمان‌های خیریه در جامعهٔ خود کمک کنند. دوریس گفته بود، هدفش آن است تا حس اشتیاق و انگیزه برای کمک به دیگران، حس نیاز برای انجام کاری، حس فعال بودن و تلاش برای عدالت اجتماعی را در دانشجویان به وجود آورد. دوریس معتقد بود این برنامه نه‌تنها پس از مرگ او ادامه خواهد داشت، بلکه با ایجاد اثری فزون‌گر، الهام‌بخش نسل‌های آینده نیز خواهد بود. دوریس خانه‌اش را در فردریکسبورگ، ویرجینیا
بود. دوریس خانه‌اش را در فردریکسبورگ، ویرجینیا ساخت. در سال ۲۰۱۶، او برای نزدیک‌تر بودن به خانواده و همچنین درمان بیماری آلزایمر به بوستون نقل‌مکان کرد. در دسامبر ۲۰۱۸، دوریس کتاب دومش را با نام «نامه‌های به دوریس: تلاش یک زن برای کمک به کسانی که جایی برای رفتن ندارند»، منتشر نمود. وفات. دوریس بافت در ۴ اوت ۲۰۲۰ در ۹۲ سالگی در خانهٔ خود در راکپورت، مِین
نمور فیلمی به کارگردانی داوود بیدل، نویسندگی نوشین معراجی و تهیه‌کنندگی یاسر جعفری محصول سال ۱۴۰۰ می‌باشد. این فیلم در چهلمین دوره جشنواره فیلم فجر نمایش داده شد. داستان. داوود برادر بزرگتر خانواده است که به اصرار دانیال همراه همسر خود سمیرا و دخترش آرام راهی شمال می‌شود تا پس از پانزده سال با خواهرش دلارام آشتی کند. پس از رسیدن به شمال دلارام آنها را نمی‌پذیرد و داوود تصمیم به بازگشت می‌گیرد اما دانیال مانع می‌شود و مسئلهٔ مهمی را با او در میان می‌گذارد و …
آهن () در شیمی به عنصر آهن در حالت اکسیداسیون +۳ آن اشاره دارد. در ترکیبات یونی (نمک‌ها)، چنین اتمی ممکن است به عنوان یک کاتیون جداگانه (یون مثبت) که با Fe3+ نشان داده می شود، وجود داشته باشد. رنگ آن معمولا زرد یا قهوه ای مایل به قرمز است . صفت فریک یا پیشوند ferri- اغلب برای مشخص کردن چنین ترکیباتی استفاده می‌شود - مانند "کلرید آهن" برای کلرید آهن (III)، FeCl3. صفت "آهنی" به جای نمک‌های آهن (II) حاوی کاتیون Fe2+ استفاده می‌شود. واژه فریک از کلمه لاتین فروم به معنای آهن گرفته شده است. مراکز فلزی آهن (III)
به معنای آهن گرفته شده است. مراکز فلزی آهن (III) نیز در مجتمع‌های هماهنگی، مانند آنیون فری اگزالات، [Fe(C2O4)3]3-، که در آن سه یون اگزالات دوتایی مرکز فلز را احاطه کرده‌اند، رخ می‌دهند. یا در ترکیبات آلی فلزی، مانند کاتیون فروسنیوم [Fe(C2H5)2]+، که در آن دو آنیون سیکلوپنتادینیل به مرکز FeIII متصل هستند. آهن تقریباً همیشه در حالت‌های اکسیداسیون ۰ (مانند فلز)، ۲+ یا ۳+ مواجه می‌شود. آهن (III) معمولاً پایدارترین شکل در هوا است، همانطور که با فراگیر شدن زنگ، یک ماده نامحلول حاوی آهن (III) نشان داده شده است.
نگهبان شب فیلمی ایرانی به کارگردانی و تهیه‌کنندگی رضا میرکریمی و نویسندگی رضا میرکریمی و محمد داوودی با بازی محسن کیایی و تورج الوند محصول سال ۱۴۰۰ است. این فیلم در چهلمین دوره جشنواره فیلم فجر به نمایش درآمد و موفق به کسب سیمرغ بلورین بهترین کارگردانی شد و نماینده سینمای ایران در آکادمی اسکار در سال ۲۰۲۴ شده است خلاصه داستان. کارگری روستایی به نام رسول (با بازی تورج الوند) برای امرار معاش چاره‌ای جز کنار خیابان ایستادن و یافتن کار روزمزدی در خیابان‌های شهر ندارد...
ادوارد دبلیو. کارتر (Edward W. Carter) (زادهٔ ۲۹ ژوئن ۱۹۱۱ ـ درگذشت آوریل ۱۹۹۶)، تاجر، مجموعه‌دار آثار هنری و نوع‌دوست آمریکایی بود. وی به‌عنوان رئیس فروشگاه‌های برادوی و همچنین مدیر هیئت‌مدیرهٔ دانشگاه کالیفرنیا فعالیت می‌کرد. او مالک باغ ژاپنی هانا کارتر بود. اوایل زندگی. کارتر در ۲۹ ژوئن سال ۱۹۱۱ در کومبرلند ایالت مریلند چشم به جهان گشود. در نه سالگی، پدرش را از دست داد و کمی پس از آن، به همراه مادرش، رز پرایس کارتر و خواهرش، روت، به لس‌آنجلس در ایالت کالیفرنیا مهاجرت کرد. کارتر در دبیرستان هالیوود درس
مهاجرت کرد. کارتر در دبیرستان هالیوود درس خواند در طول تحصیل در مدرسه کالج کار هم می‌کرد. وی دانش‌آموختهٔ دانشگاه کالیفرنیا، لس‌آنجلس است و مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشتهٔ مدیریت بازرگانی از مدرسهٔ کسب‌وکار هاروارد دریافت کرد. او پیشنهاد تدریس در دانشگاه هاروارد را نپذیرفت تا بتواند بر کسب‌وکار خود متمرکز شود. حرفه. در سال ۱۹۴۵، مدیر اجرایی فروشگاه‌های برادوی بود که بعدها با ۱۵۰ فروشگاه و میزان فروشی در حدود ۷٫۵ میلیارد دلار در سال وقف شد. پس از جنگ جهانی دوم، او فروشگاه‌های جدیدی را در کنار
از جنگ جهانی دوم، او فروشگاه‌های جدیدی را در کنار بزرگ‌راه‌های آمریکا افتتاح کرد. در سال ۱۹۴۶، مرکز کرنشاو متعلق به وی در حومهٔ شهر لس‌آنجلس، از اولین مراکز خرید در ایالات متحده آمریکا بود. کارتر بخشی از سهام خود را به شرکت برادارن هیل واگذار نموده و در سال ۱۹۵۰ این دو شرکت باهم ادغام شدند. فروشگاه‌های آن‌ها شامل امپریوم، نیمان مارکوس، والدن‌بوکس و برگدورف گودمن بود. او به‌عنوان عضوی از هیئت‌مدیرهٔ اتاق بازرگانی منطقهٔ لس‌آنجلس، انجمن خرده‌فروشان کالیفرنیا، شعبهٔ لس‌آنجلس بانک فدرال رزرو سان‌فرانسیسکو،
شعبهٔ لس‌آنجلس بانک فدرال رزرو سان‌فرانسیسکو، شرکت هواپیمایی نورثروپ و بانک کالیفرنیا فعالیت می‌کرد. نوع‌دوستی. کارتر یکی از مؤسسان موزهٔ هنر لس‌آنجلس و مرکز موسیقی این شهر بود. او مجموعه‌دار سرشناس بین‌المللی نقاشی‌های عصر طلایی هلند است، پنجاه تابلوی نقاشی را به موزهٔ هنر لس‌آنجلس اهدا نمود. کارتر همچنین باغ ژاپنی هانا کارتر را به دانشگاهی که خود در آن تحصیل کرده بود، یعنی دانشگاه کالیفرنیا، لس‌آنجلس بخشید. وی از فیلارمونیک لس‌آنجلس و اپرای سان‌فرانسیسکو حمایت مالی می‌کرد. وی میان سال‌های ۱۹۵۲ تا ۱۹۸۸
حمایت مالی می‌کرد. وی میان سال‌های ۱۹۵۲ تا ۱۹۸۸ عضو هیئت‌مدیرهٔ دانشگاه کالیفرنیا و کالج اکسیدنتال بود. زندگی شخصی. کارتر در شهرک بل ایر واقع در لس‌آنجلس سکونت داشت. او دوبار ازدواج کرد. همسر اولش، کریستین دیلی کارتر، زمانی که کارتر در قید حیات بود، دارفانی را وداع گفت. آن‌ها پسری به‌نام ویلیام کارتر و دختری به‌نام آن کارتر هونکه داشتند. بعدها او با هانا کارتر که عضو تیم اسکی ایالات متحده آمریکا در المپیک تابستانی ۱۹۳۶ بود، ازدواج کرد. وفات. در آوریل سال ۱۹۹۶، کارتر در شهرک بل ایر بر اثر ابتلا به سرطان
۱۹۹۶، کارتر در شهرک بل ایر بر اثر ابتلا به سرطان لوزالمعده از دنیا رفت. مراسم یادبود او در کلیسای اسقفی سنت آلبان در وست وود، لس‌آنجلس برگزار شد.
استیل کارنتین یا استیل-ال-کارنیتین یا ALCAR، به اختصار ALC، به شکل استیل شده ال-کارنیتین است. این ترکیب به‌طور طبیعی توسط بدن انسان تولید می‌شود و به عنوان یک مکمل غذایی نیز در دسترس است. استیل کارنیتین در خون توسط استرازهای پلاسما به کارنیتین، که بدن برای انتقال اسیدهای چرب به داخل میتوکندری آن را تجزیه می‌کند، استفاده می‌شود. تولید و عمل بیوشیمیایی. کارنیتین یک ماده مغذی است که در صورت نیاز توسط بدن ساخته می‌شود و به عنوان بستری برای واکنش‌های مهم عمل می‌کند که گروه آسیل را می‌پذیرد یا از دست می‌دهد.
می‌کند که گروه آسیل را می‌پذیرد یا از دست می‌دهد. استیل کارنیتین فراوان‌ترین مشتق طبیعی است که در واکنش زیر تشکیل می‌شود: استیل-کوآنزیم A + کارنیتین ⇌ کوآنزیم A + استیل کارنیتین در واکنش بالا، گروه استیل اتم هیدروژن را در گروه هیدروکسیل مرکزی کارنیتین جابجا می‌کند. کوآنزیم A (CoA) نقش کلیدی در چرخه کربس در میتوکندری ایفا می‌کند، که برای تولید ATP ضروری است و به بسیاری از واکنش‌ها در سلول‌های جانوران انرژی می‌دهد. استیل-CoA بستر اولیه برای چرخه کربس است که باید پس از استیل زدایی، با یک گروه استیل ترکیب شود
پس از استیل زدایی، با یک گروه استیل ترکیب شود تا چرخه کربس به کار خود ادامه دهد. به نظر می‌رسد که انواع سلول‌ها، ناقل‌هایی برای واردات کارنیتین و صادرات آسیل کارنیتین دارند که مکانیسمی برای از بین بردن بخش‌های زنجیره بلندتر باشد. با این حال بسیاری سلول‌ها نیز می‌توانند ALC را به صورت کامل وارد کنند. در داخل سلول‌ها، کارنیتین نقش کلیدی در وارد کردن استیل کوآنزیم A به میتوکندری ایفا می‌کند. گروه آسیل از استیل کوآنزیم A به کارنیتین منتقل و آسیل-کارنیتین قبل از انتقال به یک مولکول CoA از طریق هر دو غشای
قبل از انتقال به یک مولکول CoA از طریق هر دو غشای میتوکندری وارد و سپس به استیل-CoA، بتا اکسید می‌شود. مجموعه جداگانه‌ای از آنزیمها و ناقل‌های ایجاد شده توسط کمپلکس پیرووات دهیدروژناز که بیش از حد استفاده در چرخه کربس هستند، نیز با حذف استیل-CoA از داخل میتوکندری نقش مهمی را در این فرایند ایفا می‌کند. کارنیتین بخش استیل را می‌پذیرد و به ALC تبدیل می‌شود سپس به خارج از میتوکندری و به داخل سیتوزول انتقال می‌یابد. اما CoA، آزاد در داخل میتوکندری باقی می‌ماند و آماده پذیرش واردات جدید زنجیره‌های اسید چرب
و آماده پذیرش واردات جدید زنجیره‌های اسید چرب می‌شود. ALC موجود در سیتوزول می‌تواند مجموعه‌ای از گروه‌های استیل را برای CoA، در صورتی که سلول به آن نیاز داشته باشد، تشکیل دهد. استیل کوآنزیم A اضافی باعث می‌شود که کربوهیدرات‌های بیشتری برای ذخیره انرژی به صورت اسیدهای چرب ذخیره شوند. این عمل با مکانیسم‌های مختلف در داخل و خارج میتوکندری همراه است. انتقال ALC استیل-CoA را در داخل میتوکندری کاهش و در خارج آن افزایش پیدا می‌دهد. تأثیر بر سلامتی. یک بررسی در سال ۲۰۱۶ نشان داد، مکمل‌های کارنیتین و ALC هشدارهایی
۲۰۱۶ نشان داد، مکمل‌های کارنیتین و ALC هشدارهایی دربارهٔ خطر تشنج در افراد مبتلا به صرع دارند، اما این خطر فقط بر اساس آزمایش‌های حیوانی تشخیص داده شده‌است. پژوهش‌های درمانی. بررسی‌ها. نوروپاتی محیطی: متاآنالیزهایی در سال ۲۰۱۵ و ۲۰۱۷ نشان دادند که ALC درد ناشی از نوروپاتی محیطی را با عوارض جانبی کمی کاهش می‌دهد. بررسی سال ۲۰۱۷ تأثیرات بهبود دهنده ALC در پارامترهای الکترومیوگرافی را نیز مشخص نمود؛ هر چند آزمایش‌های تصادفی و کنترل‌شده بیشتری برای تأیید نتایج این آزمایش‌ها مورد نیاز است. در بررسی به روز شده
این آزمایش‌ها مورد نیاز است. در بررسی به روز شده کاکرین در سال ۲۰۱۹ از چهار مطالعه با ۹۰۷ شرکت کننده در یک بازه ۶ تا ۱۲ ماه مصرف ALC، برای کاهش درد، نتایج مشخصی برای درمان نوروپاتی به دست نیامده است.
فنی بیکر آمس (Fanny Baker Ames) (زادهٔ ۱۴ ژوئن ۱۸۴۰- درگذشت ۲۱ اوت ۱۹۳۱)، نوع‌دوست آمریکایی و فعال حقوق زنان بود. اوایل زندگی. جولیا فرانسیس بیکر در ۱۴ ژوئن ۱۸۴۰ در کاناندی گوا در ایالت نیویورک چشم به جهان گشود. والدین او، اینکریز بیکر و جولیا کنفیلد بودند. در سال ۱۸۵۷، آمس به‌مدت یک ترم در کالج اَنتیاک تحصیل کرد. حرفه. او تا سال ۱۸۶۱ در مدرسه‌ای در سینسیناتی تدریس کرد و در همان دوره، پرستار داوطلب در جنگ داخلی آمریکا شد. در ۲۵ ژوئن ۱۸۶۳، اِیمزبا کشیش چارلز گوردون اِیمز، فعال جنبش توحیدگرایی ازدواج نمود. در
اِیمز، فعال جنبش توحیدگرایی ازدواج نمود. در سال ۱۸۶۹، آن‌ها انجمن حق رأی زن آمریکایی را تأسیس کردند و تحت‌تأثیر همین انجمن بود که اولین حق رأی کالیفرنیا، محل اقامت‌شان در آن زمان، را پایه‌گذاری کردند. بااین حال، وقتی سیاست‌های این انجمن با انجمن ملی حق رأی زن هم‌سو شد، از حمایت آن دست کشیدند، چون میان انجمن ملی حق رأی زن و انجمن حق رأی زن آمریکایی رقابت بود. کار در فیلادلفیا. در سال ۱۸۷۲، خانوادهٔ اِیمز به فیلادلفیا نقل‌مکان کردند و تا سال ۱۸۷۷ و بعدها از سال ۱۸۸۰ تا ۱۸۸۸همان‌جا اقامت داشتند. در پیِ بحران
۱۸۸۰ تا ۱۸۸۸همان‌جا اقامت داشتند. در پیِ بحران اقتصادی ۱۸۷۳، جولیا انجمن امداد جرمن‌تاون را بنیان نهاد؛ سازمانی که با انجام فعالیت‌های خیریه بحران‌های مالی را مدیریت می‌کرد. با وجود نقل‌مکان خانواده اِیمز به بوستون، جولیا و همسرش زمان زیادی را در فیلادلفیا سپری می‌کردند و بیشتر فعالیت‌های نوع‌دوستانه و اجتماعی خود را در این شهر ادامه دادند. وانگهی، جولیا به تأسیس «انجمن قرن جدید» کمک کرد و مدیر آن بود. این انجمن یکی از اولین انجمن‌های زنان و از تأثیرگذارترین انجمن‌های فرهنگی و سیاسی برای فمنیست‌ها و
انجمن‌های فرهنگی و سیاسی برای فمنیست‌ها و اصلاح‌طلبان در اواخر قرن نوزدهم بود. طی سال‌های ۱۸۸۷ و ۱۸۸۸، آمس مدیر انجمن قرن جدید بود. در سال ۱۸۷۸، ایمز انجمن فیلادلفیا را برای سازمان‌دهی امور خیریه بنیان نهاد. انجمن کمک و ادارهٔ اطلاعات کودکان. در سال ۱۸۸۰، اِیمزانجمن کمک و ادارهٔ اطلاعات کودکان را بنیان نهاد؛ سازمانی که به‌منظور لغو حضور کودکان در نوان‌خانه‌ها و استقرار آن‌ها در خانه‌ها، به‌خصوص کودکانی که در حاشیهٔ شهرها بودند، فعالیت می‌کرد. اِیمز بر این باور بود که این فرایند به کاهش میزان فقر و نرخ
باور بود که این فرایند به کاهش میزان فقر و نرخ بزهکاری نوجوانان کمک می‌کند. در سال ۱۸۹۱، ایمز یک سخنرانی با عنوان «مراقبت از کودکان نیازمند» درانجمن ملی زنان در واشینگتن دی‌سی ارائه نمود. او در آنجا خواهان توجه به سهم زنان در توسعهٔ سیستمی شد که به مراقبت و سرپرستی از کودکان یتیم بپردازد و زنان را تشویق کرد تا به فعالیت خود برای لغو حضور کودکان در نوان‌خانه‌ها ادامه بدهند. او در این سخنرانی گفت: هرچند ایمز بیشتر وقت‌های را که در این سازمان فعالیت داشت، در فلادلفیا زندگی نمی‌کرد، اما به دلیل مسافرت‌های
در فلادلفیا زندگی نمی‌کرد، اما به دلیل مسافرت‌های مکررش به این شهر، می‌توانست مشارکت کند. کار در بوستون. در سال ۱۸۷۷، چارلز اِیمز، ویراستار نشریهٔ کریسچِن رجیستر شد و خانوادهٔ اِیمز به بوستون نقل‌مکان کردند. تا سال ۱۸۸۰ همان‌جا اقامت داشتند و از سال ۱۸۸۸ دوباره به‌طور دایم ساکن همین شهر شدند. در سال ۱۸۸۰، آمس انجمن امداد زنان کلیسای توحیدگرایی را بنیان نهاد و به‌عنوان معاون این سازمان فعالیت خود را آغاز کرد. اِیمز حامی نیتوتالیسم (نهضت مخالفت با مصرف الکل) بود و به تعلیم اصول میانه‌روی در مصرف الکل در
بود و به تعلیم اصول میانه‌روی در مصرف الکل در کلیساها و مدارس اعتقاد داشت. در سال ۱۸۸۸ که چارلز جی. اِیمز مسئول کلیسای دیسایپِلز شد، خانوادهٔ اِیمز به‌طور دایم به بوستون نقل‌مکان کردند. در ۹ می ۱۸۹۱، راسل، فرماندار ماساچوست، فنی بیکر اِیمز و مارس الن هالی را به‌عنوان بازرس پلیس ماساچوست گماشت. آن‌ها اولین پلیس زن در ماساچوست و ایالات متحده بودند. نقش او نظارت بر شرایط زنان و کودکان در کارخانه‌ها بود. جولیا به‌عنوان بازرس غالباً بر اصول اخلاقی زنان متمرکز بود و روی‌کردهای بسیار محافظه‌کارانه‌ای داشت. یکی از
و روی‌کردهای بسیار محافظه‌کارانه‌ای داشت. یکی از بارزترین فعالیت‌های حمایت‌گرانهٔ وی، جداسازی فضای شغلی زنان و مردان بود، چون معتقد بود «هرگونه ترکیب جنسیتی می‌تواند به بی‌اخلاقی و فساد منجر شود» و می‌خواست زنان را از تماس بی‌شرمانه با مردان محافظت کند. او با شور و هیجان زیادی در مورد این موضوع سخن می‌گفت و به مالکان کارخانه‌ها التماس می‌کرد، خودشان را به‌عنوان پدر زنان شاغل در کارخانه‌ها تصور کنند. هرچند، کارگران قشر ضعیف جامعه نسبت به عمل‌کرد وی انتقادهای داشتند. آن‌ها مدعی بودند که آمس بی‌نهایت
داشتند. آن‌ها مدعی بودند که آمس بی‌نهایت محافظه‌کار و پایبند اصول خویش است، درحالی‌که او به‌خاطر تلاش برای محافظت از زنان سفیدپوست شاغل در کارخانه‌ها ستایش می‌شد، اما مردم از این بابت که او نسبت به حقوق زنان قبایل بومی و مهاجران شاغل در کارخانه‌ها، اصلاً نگرانی و دغدغه‌ای نداشت، برآشفته و عصبانی بودند. او تا سال ۱۸۹۷ در این سمت مشغول به فعالیت بود. اواخر زندگی. در سال ۱۸۹۹، او به‌عنوان یکی از اعضای اصلی هیئت امنای کالج سیمونز برگزیده شد. تا دههٔ ۱۹۸۰ او عضو برجستهٔ پیمان ضد امپریالیستی آمریکا بود. در سال
برجستهٔ پیمان ضد امپریالیستی آمریکا بود. در سال ۱۸۹۵، اِیمز عضو کمیتهٔ اصلاح طلاق انجمن ملی زنان بود و در برابر پیمان اصلاح طلاق ملی ایستاد و اصلاحیهٔ موفقیت‌آمیز برای مجاز دانستن زنان جهت حضور در هیئت پیمان اصلاح طلاق ملی ارائه داد. او و همسرش، در کنار عدهٔ بی‌شمار دیگری، طی سال‌های ۱۹۰۰ تا ۱۹۱۰ در جلسه‌های دادخواهی و استماع در بهره‌مندی از حق رأی مدنی برای زنان مشمول پرداخت مالیات در خانهٔ ایالت ماساچوست حضور می‌یافتند. اِیمز یکی از بنیان‌گذاران انجمن حق رأی برابر بوستون برای حکم‌رانی خوب در سال ۱۹۰۱ و
رأی برابر بوستون برای حکم‌رانی خوب در سال ۱۹۰۱ و همین‌طور رئیس کمیته اجرایی بود. اِیمز مدیریت جلسهٔ انجمن حق رأی برابر بوستون در ۲۳ مارس ۱۹۰۷ را برعهده داشت. در این جلسه نمایندگانی از همهٔ انجمن‌های زنان در ماساچوست حضور داشتند. در۲۱ اوت ۱۹۳۱، آمس در برنستبل، ماساچوست، در اثر بیماری قلبی و نفریت درگذشت. دو دخترش، ادیث تئودورا اِیمز و آلیس ویوین اِیمز وینتر راه مادرشان را ادامه دادند. آلیس بعدها نویسنده و رئیس فدراسیون عمومی انجمن‌های زنان شد. اِیمز در قبرستان لِیکوود، مینیاپلیس، مینه‌سوتا به خاک سپرده شد.
جولیا اِلما بروستر بریک (Julia Elma Brewster Brick) (زادهٔ ۶ اوت ۱۸۱۹ – درگذشت ۳ فوریه ۱۹۰۲)، نوع‌دوست آمریکایی بود. در سال ۱۸۹۵، وی برای ساخت مدرسهٔ کشاورزی، صنعتی و عادی جوزف کیسبی بریک در کارولینای شمالی، پول و زمین اهدا کرد. این مدرسه از سال ۱۸۹۵ تا ۱۹۳۳ مختص دانشجویان سیاه‌پوست بود. اوایل زندگی. بروستر در بلنهایم ایالت نیویورک چشم به جهان گشود. پدرش، هوراس بروستر و مادرش، لیدیا براون بروستر (بعدها بامپ)، هر دو کشاورز بودند. او از نوادگان ویلیام بروستر، یکی از مسافران کشتی می‌فلاور بود. بشردوستی. بریک
یکی از مسافران کشتی می‌فلاور بود. بشردوستی. بریک وارث تمامی املاک و مستغلات همسر کارخانه‌دارش شد که در سال ۱۸۶۷ دارفانی را وداع گفته بود. البته خواهر و برادر همسرش در دادگاهی که سال‌ها به طول انجامید به وصیت‌نامه اعتراض کردند. او سرمایهٔ خود را با خردمندی و در امور خیریه مدیریت کرد، به‌طوری‌که به بیمارستان شهر بروکلین، داروخانهٔ عمومی رژیم غذایی بروکلین، انجمن کمک به کودکان، خانهٔ سالمندان رنگین‌پوستان، پناهگاه خانوادهٔ مارینرز، خانهٔ بروکلین برای بیماران سل و کلیسای جامع خیابان کلینتون کمک مالی کرد.