payamvha/North_RAG huggingface dataset:
قلعه‌لَر یک روستا در ایران است که در بخش خواجه شهرستان هریس در استان آذربایجان شرقی واقع شده‌است. جمعیت. این روستا در دهستان مواضع‌خان شرقی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۵۸ نفر (۴۰ خانوار) بوده‌است.
تورستن ساندلین (; – ) ژیمناست اهل فنلاند بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده‌است.
نظام سیاسی و دولت در اسلام نام کتابی از داود فیرحی است. این کتاب جزو دروس کارشناسی و کارشناسی ارشد رشته علوم سیاسی است. محتوا. فیرحی که با رویکرد تحلیلی سیتمی در این کتاب به بررسی منطقی و نظام‌وار نظریات نظام سیاسی در اسلام و نحوه استناد این نظریات به ادله اربعه یعنی قرآن، سنت، اجماع و عقل پرداخته، به سه نوع از این نظریات که توسط شیعه و اهل سنت مطرح شده می‌پردازد و تاریخ تحولات و چگونگی ایجاد تغییرات آن نظریات را در دو قسمت «دوره قدیم» و «دوره جدید» بررسی می‌کند. وی همچنین پس از تبیین و توضیح ویژگی‌های
می‌کند. وی همچنین پس از تبیین و توضیح ویژگی‌های عمومی این نظریات، مناسبت‌های درونی و تاثیرپذیری و تأثیرگذاری آن‌ها بر یکدیگر و حتی تأثیرگذاری برخی از جریان‌هایی که خارج از تمدن اسلامی نظیر تأثیر تجدد غربی در سیمای عمومی نظریه‌های نظام سیاسی در اسلام را ارزیابی می‌کند. ساختار. کتاب حاضر در یک مقدمه و سه بخش تدوین شده و هر بخش نیز دارای سه فصل است. فهرست این کتاب عبارتند از: نقد و بررسی. کتاب "نظام سیاسی و دولت در اسلام" تا کنون چندین بار مورد نقد و بررسی قرار گرفته‌است.
یوناس ویند (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل دانمارک است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کپنهاگن اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال دانمارک، و دانمارک بازی کرده‌است.
آندریاس اسکوف اولسن (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل دانمارک است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال بولونیا و باشگاه فوتبال نورشلان اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال دانمارک، و دانمارک بازی کرده‌است.
میکل دامسگارد (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل دانمارک است که در پست هافبک برای باشگاه فوتبال برنتفورد بازی می‌کند. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به نورشلان و سمپدوریا اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال دانمارک، و دانمارک بازی کرده‌است. دوران باشگاهی. دوران اولیه. دامسگارد فوتبال را در زادگاهش یولینگه آغاز کرد، جایی که به مدت هشت سال در آن بازی می‌کرد و پدرش مربی‌اش بود. در یکی از بازی‌هایش برای یولینگه، استعدادیاب باشگاه نورشلان او را کشف کرد؛ استعدادیابی که در اصل برای
نورشلان او را کشف کرد؛ استعدادیابی که در اصل برای تماشای بازیکن دیگری آمده بود اما در نهایت با دامسگارد ارتباط برقرار کرد. او سپس به‌عنوان بازیکن زیر ۱۲ سال به نورشلان پیوست و تا سال ۲۰۲۰ با این تیم قرارداد داشت. نورشلان. دامسگارد در ۲۷ سپتامبر ۲۰۱۷ و در سن ۱۷ سالگی نخستین بازی رسمی‌اش را برای نورشلان انجام داد. او در دیدار جام حذفی دانمارک برابر وِیگارد ۹۰ دقیقه کامل بازی کرد و یک پاس گل داد تا تیمش ۴–۰ پیروز شود. او در ۲۶ نوامبر ۲۰۱۷، نخستین بازی‌اش در سوپر لیگ دانمارک را مقابل اوسی هورسنس با پیراهن
سوپر لیگ دانمارک را مقابل اوسی هورسنس با پیراهن شمارهٔ ۲۷ انجام داد. دامسگارد در ۱۲ ژوئیه ۲۰۱۸، نخستین بازی اروپایی‌اش را در لیگ اروپا برابر کلیفتون‌ویل انجام داد. سمپدوریا. در ۶ فوریهٔ ۲۰۲۰ اعلام شد که دامسگارد با قراردادی چهارساله به سمپدوریا در سری آ خواهد پیوست و این انتقال از یکم ژوئیه ۲۰۲۰ رسمی می‌شود. مبلغ این انتقال حدود ۶٫۷ میلیون یورو (۵۰ میلیون کرون دانمارک) برآورد شد. او در ۱۷ اکتبر ۲۰۲۰، نخستین گلش در سری آ را در پیروزی ۳–۰ برابر لاتسیو به ثمر رساند. برنتفورد. در ۱۰ اوت ۲۰۲۲، دامسگارد با
ثمر رساند. برنتفورد. در ۱۰ اوت ۲۰۲۲، دامسگارد با قراردادی پنج‌ساله و به ارزش ۱۵ میلیون یورو به برنتفورد در لیگ برتر انگلیس پیوست. او در ۱۷ سپتامبر ۲۰۲۴، نخستین گلش برای برنتفورد را در پیروزی ۳–۱ برابر لیتون اورینت در جام اتحادیه به ثمر رساند. در ۹ نوامبر همان سال، او نخستین گلش در لیگ برتر را در پیروزی ۳–۲ برابر بورنموث زد. در ۲۲ ژانویه ۲۰۲۵، دامسگارد قرارداد جدیدی تا سال ۲۰۳۰ با امکان تمدید یک‌ساله با برنتفورد امضا کرد. او در پایان فصل ۲۵–۲۰۲۴، توسط هواداران و بازیکنان برنتفورد به‌عنوان بهترین بازیکن سال
و بازیکنان برنتفورد به‌عنوان بهترین بازیکن سال باشگاه انتخاب شد. دوران ملی. در ۲۱ ژوئن ۲۰۲۱، دامسگارد در پیروزی ۴–۱ دانمارک مقابل روسیه در یورو ۲۰۲۰ یک گل به ثمر رساند و به جوان‌ترین بازیکن دانمارکی تبدیل شد که در جام ملت‌های اروپا گلزنی کرده‌است؛ او در آن زمان ۲۰ سال و ۳۵۳ روز سن داشت. در نیمه‌نهایی یورو ۲۰۲۰، او نخستین گل دانمارک در دیدار مقابل انگلیس را به ثمر رساند که تنها گل ایستگاهی مسابقات بود. با این حال، دانمارک در نهایت با نتیجهٔ ۲–۱ در وقت اضافه شکست خورد و از صعود به فینال بازماند.
یواکیم میله (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل دانمارک است که برای باشگاه وولفسبورگ بازی می‌کند. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال دانمارک و دانمارک بازی کرده‌است.
ویکتور اسمدس (; – ) ژیمناست اهل فنلاند بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده‌است.
ولی نیمینن (; – ) تیرانداز و ژیمناست هنری اهل فنلاند بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال برنز شده‌است.
آنا پولاتو (؛ ۸ اکتبر ۱۹۸۳ – ) ژیمناست ریتمیک اهل یونان بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۵ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده‌است.
اینار سالستین (; – ) ژیمناست اهل فنلاند بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده‌است.
متی مارکانن (; – ) ژیمناست اهل فنلاند بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده‌است.
گسل ایپک یکی از گسل‌های قدرتمند البرز مرکزی است. سازوکار این گسل معکوس و شرق به غرب است. حریم این گسل در محدوده بوئین زهرا است. لرزه خیزی. این گسل در سال‌های اخیر فعالیت‌های زیادی داشته است و بر اساس مطالعات انجام شده قدرت لرزه زایی این گسل ۸ ریشتر است. از این گسل به عنوان یکی از عوامل تهدید کننده شهر تهران یاد شده است. این گسل عامل زمین‌لرزهٔ ۱۰ شهریور ۱۳۴۱ بوئین زهرا و زمین‌لرزهٔ ۱ تیر ۱۳۸۱ بوئین زهرا بوده است.
دولت ملی جمهوری چین (به لاتین: Nationalist government) اشاره به دولت جمهوری چین (۱۹۴۹–۱۹۱۲) بین ۱ ژوئیه ۱۹۲۵ و ۲۰ مه ۱۹۴۸، به رهبری کومینتانگ (KMT، به معنای واقعی کلمه "حزب ملی‌گراها") است. این نام از نام ترجمه شده کوومینتانگ "حزب ناسیونالیست" گرفته شده‌است. پس از وقوع انقلاب شین‌های در ۱۰ اکتبر ۱۹۱۱، رهبر انقلابی سون یات سن به عنوان رئیس‌جمهور موقت فهرست رؤسای جمهور جمهوری چین انتخاب شد و دولت موقت جمهوری را تأسیس کرد. فرار و احیای حکومت در تایوان. ژاپن پس از سلطه و به استعمار درآوردن تایوان در سال ۱۸۹۵،
از سلطه و به استعمار درآوردن تایوان در سال ۱۸۹۵، شروع به رسیدگی، ایجاد زیرساخت، و آموزش جمعیت تایوان کرد. تایوان که تا قبل از آن قسمتی از دودمان چینگ چین بود، جزیره ای منزوی به حساب می آمد. پس از غلبه و پیروزی امپراتوری، ژاپنی ها آموزش و پرورش را در تایوان به سرعت گسترش و نرخ باسوادی را در تایوان بالا بردند. آنان همچنین با ساختن راه ها و توسعه ی حمل و نقل و اقدامات زیربنایی قابل توجه ،برخلاف انتظار اولیه، باعث پیشرفت و توسعه ی سریع جزیره تایوان شدند. به دنبال آن، مردم تایوان به مرور دیدگاه مثبت تری به ژاپن
آن، مردم تایوان به مرور دیدگاه مثبت تری به ژاپن پیدا کرده و در طول ۵۰ سال حکومت ژاپن بر آن جزیره، شورش یا مقاومت خاصی از خود نشان ندادند. ژاپن با حمله ی مستقیم به چین در سال ۱۹۳۷ (دو سال قبل از آغاز جنگ جهانی دوم)، تمرکز خود بر تایوان را تاحد زیادی دست داد. همزمان، نیروهای حزب کمونیست مائو در حال جنگیدن با دولت ملی جمهوری چین، حکومت وقت بودند. دولت ملی جمهوری چین که علاوه بر جنگ با ژاپن، اکنون به جنگ داخلی نیز دچار شده بود، در حال شکست از نیروهای حزب کمونیست بود. پس از شکست ژاپن از آمریکا در سال ۱۹۴۵،
بود. پس از شکست ژاپن از آمریکا در سال ۱۹۴۵، تایوان دچار خلأ قدرت شد. دولت ملی جمهوری چین و حامیانش که کنترل بسیاری از مناطق چین از دستشان خارج و به تصرف نیروهای کمونیستی در آمده بود، به تایوان فرار کرده و حکومت تایوان را در دست گرفتند. در همان سال نیز، پرچم تایوان را به پرچم دولت ملی جمهوری چین تغییر دادند. سرانجام در سال ۱۹۴۹، چین تماما به دست نیروهای کمونیستی افتاد، اما تلاش های بی وقفه ی کمونیست ها برای تصرف تایوان بی نتیجه ماند. تا به امروز، چین تایوان را به رسمیت نشناخته است.
«در موقعیت تئاتر و سینما» نامی است که سخنرانیِ سی‌دقیقه‌ایِ بهرام بیضایی در «بررسی» ِ اوضاع و احوالِ سینما و تئاترِ ایران در شبِ سوّمِ شبهای نویسندگان و شاعران ایران به تاریخِ چهارشنبه ۲۰ مهرِ ۱۳۵۶ بِدان نامور است. به تخمینِ یک گزارشِ ساواک کمابیش هشت‌هزار شنونده در این شبِ بارانی حاضر بودند. متن و صدای این سخنرانی سپس‌تر بارها منتشر شد و از مهم‌ترین گفتارها دربارهٔ آزادیِ بیان و سانسورِ اجتماعی (یا «غیرمستقیم»)، مخصوصاً در ایران، گشت. بعضِ مورّخان و محقّقان این سخنرانی را میانِ سخنرانی‌های شب‌های دهگانهٔ
این سخنرانی را میانِ سخنرانی‌های شب‌های دهگانهٔ شعرِ گوتهٔ سالِ ۱۳۵۶ از لحاظِ معنی استثنایی دانسته‌اند. موضوع. بیضایی یگانه سخنران از اصحابِ «موج نوی سینمای ایران» در شب‌های شعرِ گوتهٔ ۱۳۵۶ بود. با این که بیشترِ نطق‌ها و شعرهای اعضای کانونِ نویسندگانِ ایران در این ده شب علیهِ سانسورِ حکومتی بود، بیضایی و چند سخنرانِ دیگر از مسائلِ دیگری نیز سخن گفتند. ضمنِ «اشاره‌های مستقیم به «دستگاه نظارتِ» دولتی» و شرحِ «اثرات سوء ممیزی و تفتیش»، بیضایی، با اشاره به «فرهنگ محدودکننده روشن‌فکران»، به نکوهشِ «نویسندگان و
محدودکننده روشن‌فکران»، به نکوهشِ «نویسندگان و روشنفکرانی که دگراندیشی را محکوم می‌کردند» پرداخت. هادی ابراهیمی دو نیروی سانسورچی، غیر از حکومت، را که بیضایی معترضشان است چنین بازشناخته: «سانسوری که روشنفکر بر روشنفکر روامی‌دارد» و «افکار عمومی» همچون «سدی . . . در برابر تحول ایده‌ها و اندیشه‌های مترقی». بیضایی به ریشه‌های اجتماعی و مردمیِ سانسور پرداخت و از کارِ هنرمند گفت؛ که در نتیجهٔ فشارها هنر «گره‌دار» و «کمپلکسه» می‌شود؛ که سزا نیست هنرمند پیروی گروه باشد، بلکه او «احتمالاً قراره نیازهایی رو بگه که
باشد، بلکه او «احتمالاً قراره نیازهایی رو بگه که جمع نمی‌دونه بهش احتیاج داره.» و چنین به پایان برد که اگر بناست دستگاه دولتی هم از آزادی سخن بگوید و «ما» هم، «من یک‌کمی راجع به این آزادی، مشکوکم.» به داوریِ محمّدحسین خسروپناه بیضایی به «معضلی» پرداخت که «تا آن زمان چندان مورد توجه قرار نگرفته بود یا اگر هم گرفته بود به صراحت بیان نشده بود.» اجرای ارتجالی. هوشنگ گلشیری، که مُجریِ جلسه است، پس از سخنرانیِ شمس آل احمد بیضایی را فرامی‌خواند، جمعیت کف می‌زند، و او پشتِ میکروفون سخن را با یادِ «پروژه‌های
و او پشتِ میکروفون سخن را با یادِ «پروژه‌های ناتمام» ِ خود و همکارانش آغاز می‌کند. بیضایی این گفتار را به این صورت ننوشته بود، بلکه به‌طورِ ارتجالی سخن راند؛ و، با این همه، «یکی از متین‌ترین و محقّقانه‌ترین سخنرانی‌های "ده شب" را ایراد کرد»، چنان‌که محقّقِ دیگری، که باقر مؤمنی بوده باشد، در سخنرانیِ خود در شبِ پنجم بدو ارجاع داد، گفته‌اش را تفسیر کرد و ازش در تشریح و توضیح و گزارشِ اوضاعِ مطبوعات استفاده کرد. متن و صدای گفتارِ بیضایی، چنان‌که سخنرانی‌ها و شعرخوانی‌های دیگرِ این ده شب نیز، سپس‌تر منتشر شد.
دیگرِ این ده شب نیز، سپس‌تر منتشر شد. بیضایی این سخنرانیِ نیم‌ساعته را چنین به پایان برد: پس از سخنرانی. فردای سخنرانی، یعنی در نیمروزِ ۲۱ مهرِ ۱۳۵۶، بیضایی همراهِ شمس آل احمد در جلسه‌ای کوتاه در انستیتو گوته شرکت کرد و، چنان‌که یک گزارشِ ساواک آورده، از کاستیِ شعورِ سیاسی و اجتماعیِ طبقاتِ کارگر و کشاورزِ ایران و وابستگیِ حکومتیِ نهادهای هنری سخن گفت. سالِ بعد، یعنی در ۱۳۵۷، بیضایی – که نخستین کسی بود که «بیانیهٔ دربارهٔ کنگرهٔ نویسندگان» (۱۳۴۶) را امضا کرد و یکی از نُه نویسنده‌ای شد که هیئتِ مؤسّسِ
کرد و یکی از نُه نویسنده‌ای شد که هیئتِ مؤسّسِ چهل‌ونه‌نفرهٔ کانونِ نویسندگانِ ایران را گردآوردند تا کانون تشکیل شود – از کانونِ نویسندگان کناره‌گرفت. انتشار. این سخنرانی بارها به صورت‌های گوناگون به‌طورِ رسمی و غیررسمی منتشر شده است. مهم‌ترین بارها: صدا. این سخنرانی – که سی دقیقه بوده است – ضبطِ صوتی شده و صدایش روی نوارِ کاست و در اینترنت منتشر شده است. متن. متن ویراستهٔ سخنرانی در سالِ ۱۳۵۷ در کتابِ "ده شب" منتشر شد. این متن با سخنانِ بیضایی «تفاوت‌های جدی دارد.» در این متن اشارت‌هایی هست به متن‌هایی
جدی دارد.» در این متن اشارت‌هایی هست به متن‌هایی پیشین؛ از جمله آنجا که گوید «. . . هر صنفی می‌تواند جلوی کار شما را با شکایتی یا گله‌ای بگیرد، البته غیر از جاهلها و فواحش که صنفی ندارند»، چنین می‌نماید که اشارتی باشد به گفته‌های امان منطقی که در تابستانِ ۱۳۵۴ در مجلّهٔ "فرهنگ و زندگی" منتشر شد: «در کار سینما ما به هیچ عنوان، به هیچ فردی که وابسته به دستگاهی باشد نمی‌توانیم بپردازیم، یعنی زندگی واقعی او را نشان بدهیم. زندگی واقعی یک معلم، یک افسر، یک کارگر، حتی کسانی که در یکی از سندیکاهای مقتدر عضو هستند.
حتی کسانی که در یکی از سندیکاهای مقتدر عضو هستند. بنا بر این تنها صنفی که صنف نیست و سندیکا ندارد، فواحش و جاهل‌ها هستند، کسانی که مدّعی برای آنها نیست و برای همین بیشتر فیلم‌ها دربارهٔ این مردم است.» شاید هم برگرفته باشد از این سخنِ همانندِ عبّاس شباویز در همایشِ حزبِ رستاخیز در بهارِ ۱۳۵۶: «نتیجهٔ این ممیزی‌ها فقط این است که اجباراً فیلمسازان ایرانی فقط از قصه‌های روسپیان و کلاه‌مخملی‌ها فیلم می‌سازند.» بعدها دیگرانی هم چیزی از این سخن را تکرار کرده‌اند. پاره‌هایی از سخنِ بیضایی دربارهٔ تأثیرِ سانسور بر
پاره‌هایی از سخنِ بیضایی دربارهٔ تأثیرِ سانسور بر صورتِ هنر نیز پیش‌تر، مثلاً در سخنرانیِ ۱۳۴۸ جعفر والی در دانشگاهِ پهلوی سابقه داشت. همین متن در سالِ ۱۳۹۲ در کتابِ "بازخوانی ده شب" (به کوششِ ماندانا زندیان) آمد. متنِ دقیقِ سخنرانی، که از روی نسخهٔ صوتی پیاده شده، در سالِ ۱۳۹۶ با عنوانِ «سخنرانی بهرام بیضایی» در کتابِ "شب‌های نویسندگان و شاعران ایران: انستیتو گوته − تهران ۲۷–۱۸ مهر ۱۳۵۶" (محمّدحسین خسروپناه) چاپ شد. چاپ‌های دیگر: در نظرِ دیگران. ماندانا زندیان بر این باور بوده که سخنرانیِ بیضایی یگانه
زندیان بر این باور بوده که سخنرانیِ بیضایی یگانه سخنرانیِ این ده شب است که بر سانسورِ حکومتی متمرکز نشده است. شبنم آذر نیز بر همین معنی تأکید دارد: «بهرام بیضایی در آن شب‌ها شاید تنها کسی بود که وقتی از سانسور حاکمیت حرف زد از محدودیت‌هایی که عرف هم ایجاد می‌کند سخن گفت.» ملیحه تیره‌گل نیز این گفتار را، به این خاطر که اعتراضی بوده به «ریشه‌ی فرهنگی‌ی فاجعه» که همانا «ذهنیت فرهنگی مردم» باشد، «یک استثناء» می‌دانست. علی بزرگیان این سخنرانی را از لحاظِ ناهمانندی و ناهماهنگی با گفتارهای دیگرِ این ده شب «شاید
و ناهماهنگی با گفتارهای دیگرِ این ده شب «شاید بهترین ترسیم‌کننده‌ی چهره‌ی بهرام بیضایی روشنفکر در یکی از فرازهای عصر روشنفکران» گفته و سیامک مهاجری نیز آنچه را بیضایی در این گفتار نگران است «آزادی خودآیین» نامیده است. مهرداد حجّتی سال‌ها بعد سخنرانیِ بیضایی را پیش‌بینیِ افتادنِ «شعله‌های انقلاب» به دامنِ «روشنفکران» شناخت. نعمت آزرم مصداقِ اشارهٔ بیضایی را سعید سلطان‌پور می‌دانسته که چند سال پیش‌تر برای نمایشِ "سُلطان مار"ِ بیضایی در مشهد گرفتاری پیش‌آورده بود. سعید طلاجوی نیز موافق بوده که علّتِ انتقادِ
بود. سعید طلاجوی نیز موافق بوده که علّتِ انتقادِ بیضایی از سانسورِ غیرحکومتی رفتارِ مخلِّ همتایانِ سلطان‌پور بوده است. اسماعیل خویی هم رأیِ بیضایی را دربارهٔ همدستیِ اندیشه‌وران با سانسور تأیید کرده؛ ولی بر این باور بوده است که تأکیدِ اصلیِ بیضایی جای دیگر است: «آنچه بهرام جان بیضایی بر آن تکیه دارد، و به گمان من هم حق با اوست، همنوا شدن روشنفکران با برخی جنبه‌های عوامانهٔ زندگانی مردمان است». محمّدعلی سپانلو اهمیتِ سخنِ بیضایی در میانِ گفته‌های سخنرانانِ دیگرِ این ده شب را از آن می‌داند که «بر خلاف بعضی
دیگرِ این ده شب را از آن می‌داند که «بر خلاف بعضی از سخنگویان که عقیده‌ای سوای اکثریت جمعیت داشتند لکن به احترام یا ملاحظهٔ آنان می‌کوشیدند از کنار قضایا بگذرند، این یکی مستقیماً به قلب موضوع می‌زند، یعنی آشکارا از خود شنوندگان انتقاد می‌کند. اگر این سخنرانی نبود، امروزه پس از گذشت سال‌ها، به نظر می‌آمد که هیچ‌کس از تعبّداتی که جمعیت بر سخنران‌ها تحمیل کرد، ناراضی نبوده است.» در فرهنگِ عامّه. در سریالِ "تاسیان" (۱۴۰۳) بیضایی به تصویر درآمده در حالِ این سخنرانی.
نایجل اسلاتر زاده ۹ آوریل ۱۹۵۶، نویسنده و منتقد غذا، روزنامه‌نگار و مجری انگلیسی است. او بیش از یک دهه برای مجله آبزرور ستون نوشته‌است و نویسنده اصلی مجله "Observer Food Monthly" است. پیش از این اسلاتر به مدت ۵ سال نویسنده مجله "ماری کلر" بود. همچنین او مدیر هنری کتاب‌هایش می‌باشد. زندگی‌نامه. نایجل اسلاتر در ۹ آوریل ۱۹۵۶ در استافوردشایر متولد شد. وی کوچکترین فرزند از سه پسری بود که از صاحب کارخانه سیریل به نام تونی اسلاتر و خانم خانه‌داری به نام کاتلین اسلاتر متولد شد. مادر وی در سال ۱۹۶۵ بر اثر آسم
اسلاتر متولد شد. مادر وی در سال ۱۹۶۵ بر اثر آسم درگذشت. در سال ۱۹۷۱، پدرش با دوروتی پرنس ازدواج کرد و در سال ۱۹۷۳ درگذشت. اسلاتر در مدرسه خیابان وودفیلد در پن، استافوردشایر تحصیل کرد. وی در دوران نوجوانی به ووسترشایر نقل مکان کرد و در دبیرستان Chantry تحصیل کرد و در آنجا از نوشتن مقاله لذت می‌برد. اسلاتر ادعا کرده‌است که با طبخ غذا سعی در جلب توجه پدرش داشته و در این زمینه با نامادری خود رقابت کرده‌است. او اظهار داشت که بزرگترین نبرد آنها بر سر پای لیمو بود که دسر مورد علاقه پدرش بود. اسلاتر در سال ۱۹۷۶ در
که دسر مورد علاقه پدرش بود. اسلاتر در سال ۱۹۷۶ در کالج فنی ووستر موفق به دریافت OND در زمینه غذا شد و قبل از اینکه در سال ۱۹۸۸ به عنوان نویسنده غذا برای مجله ماری کلر فعالیت کند، در رستوران‌ها و هتل‌های سراسر انگلیس کار می‌کرد. وی به دلیل دستور پخت غذاهای راحت و بدون دردسر که در کتاب‌های اولیه اش مانند ۳۰ دقیقه آشپزی (۱۹۹۴) و آشپزی واقعی، و همچنین ستون‌های نوشته شده خاطره انگیزش برای مجله "آبزرور" که در سال ۱۹۹۳ آغاز کرد، شناخته شد. فعالیت در رادیو و تلویزیون. در سال ۱۹۹۸، اسلاتر مجری سری برنامه "Nigel
در سال ۱۹۹۸، اسلاتر مجری سری برنامه "Nigel Slater's Real Food Show" در شبکه ۴ شد. او در سال ۲۰۰۶ به تلویزیون بازگشت تا مجری چت / برنامه آشپزی "A Taste of My Life" (طعم زندگی من) برای شبکه‌های بی‌بی‌سی وان و بی‌بی‌سی دو باشد. در سال ۲۰۰۹، او مجموعه شش قسمتی «شام‌های ساده» را در بی‌بی‌سی وان و سری دوم همین برنامه را در سال بعد ارائه داد. وی در ژوئن ۲۰۰۵ به عنوان مهمان در برنامه "Desert Island Discs" رادیو ۴ بی‌بی‌سی ظاهر شد. در نوامبر ۲۰۱۳ او در کنار آدام هنسون که یک کشاورز بود در برنامه "Nigel and Adam's
که یک کشاورز بود در برنامه "Nigel and Adam's Farm Kitchen" بی‌بی‌سی ظاهر شد، که در مزرعه Cotswolds فیلمبرداری شده بود و جنبه‌های مختلف تولید و تهیه غذا را پوشش می‌داد. سفر به خاورمیانه. اسلاتر در مستند "خاورمیانه با نایجل اسلاتر"، به کشورهای ایران، ترکیه و لبنان سفر کرد تا با غذاهای اصیل و قدیمی این منطقه از نزدیک آشنا شود. او دربارهٔ سفرش به خاورمیانه و ایران چنین گفت: زندگی شخصی. اسلاتر دو برادر بزرگ‌تر از خود به نام‌های آدریان (متولد ۱۹۴۴) و جان دارد. پدر و مادر اسلاتر پیش از اینکه او به دنیا بیاید، جان
و مادر اسلاتر پیش از اینکه او به دنیا بیاید، جان را به فرزند خواندگی پذیرفتند. همچنین اسلاتر دو ناخواهری دارد که با آنها بیگانه است. اسلاتر در منطقه هایبری شمال لندن زندگی می‌کند. همچنین او یک باغ-آشپزخانه دارد. اسلاتر یک همجنس‌گرا است. اقتباس و فیلم‌سازی از زندگی اسلاتر. زندگی شخصی اسلاتر در فیلم نان تست در سال ۲۰۱۰ با بازی فردی هایمور در نقش نایجل ۱۵ ساله و هلنا بونهام کارتر در نقش نامادری اسلاتر ساخته شد. این فیلم از شبکه بی‌بی‌سی وان پخش گردید. در سال ۲۰۱۸ تئاتر Lowry یک اقتباس از همین فیلم را سفارش
۲۰۱۸ تئاتر Lowry یک اقتباس از همین فیلم را سفارش داد. این فیلم توسط Henry Filloux-Bennett نوشته و توسط Jonnie Riordan کارگردانی شد. نقش نایجل در این فیلم را Sam Newton بازی کرد. بعد از فروش این فیلم در جشنواره Week 53 Festival، اعلام گردید که این فیلم به تئاتر Traverse در فستیوال فرینچ ادینبرا منتقل خواهد شد. هر دوی این فیلم‌ها به‌دلیل فضای جذاب و نوستالژی داستان، مورد تحسین منتقدان قرار گرفتند.
کتاب قرائت به فهرست یا کتابی گفته می‌شود که حاوی بخش‌هایی از مجموعه متون مذهبی یهودی یا مسیحی است که با هدف قرائت در روز یا مراسمی مشخص گردآوری می‌شود. کتاب قرائت را در مسیحیت سریانی قریانا می‌نامیدند که ریشه واژه قرآن است و برخی از محققان اعتقاد دارند قرآن یا حداقل بخش‌هایی از آن (به خصوص سوره‌های مکی) نیز در ابتدا کارکردی مشابه داشته و برای قرائت در مراسم‌ها گردآوری شده‌است.
تسا پیک-جونز (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل بریتانیا است. وی از سال ۱۹۷۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "آدمکشان میدسامر"، "شهر هالبی"، "تلفات"، "پوآرو" و "دکتر هو" اشاره نمود.
اَبیگیل ثا (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل بریتانیا است. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "تلفات"، "آدمکشان میدسامر" و "پوآرو" اشاره نمود.
فیلم در فیلم فیلم‌نامه‌ای فیلم‌نشده از بهرام بیضایی است از سالِ ۱۳۶۹. متن. این فیلم‌نامه به سالِ ۱۳۶۹ نوشته شد و نخستین بار زمستانِ سالِ ۱۳۷۳ به وسیلهٔ انتشاراتِ روشنگران منتشر شد. فیلمِ ناساخته. سالِ ۱۳۷۰ سرمایه‌گذارانی از یزد از کارِ "فیلم در فیلم" انصراف دادند.
سوفی و مگالی گروه موسیقی دو نفره فرانسوی بود. آن‌ها دو خواهر دوقلو بودند. آن‌ها نماینده لوکزامبورگ در یوروویژن ۱۹۸۰ بودند.
ناصر حسینی مهر (زادهٔ ۲ اردیبهشت ۱۳۳۶ در سنگسر) بازیگر، کارگردان، مترجم، تاریخ‌نگار تئاتر و طراح صحنه اهل ایران است. او یکی از هنرمندان و مدرسان تئاتر است. زندگی. ناصر حسینی مهر، فارغ‌التحصیل هنرکده آناهیتا (تهران) به مدیریت مصطفی اسکویی و مهین اسکویی و مدرسه عالی هنر (پاریس) و نمایندهٔ پیشین «مرکز ملی تئاتر ایران» در انستیتو بین‌المللی تئاتر در فرانسه است. او از سال ۱۳۵۱ به گروه آناهیتا پیوست و اولین حضور جدی‌اش روی صحنه تئاتر مربوط به اجرای نمایش «سه خواهر» (۱۳۵۶) به نویسندگی آنتون چخوف و به کارگردانی و
(۱۳۵۶) به نویسندگی آنتون چخوف و به کارگردانی و بازیگری مهین اسکویی در تالار ۲۵ شهریور می‌شود. او سپس در نمایش «هائیتی» (۱۳۵۷) به کارگردانی مصطفی اسکویی بازی کرد که در تالار رودکی (وحدت) روی صحنه رفت. حسینی مهر تا سال ۱۳۶۱ مشغول به کار در تئاتر بود ولی بعد از مدتی تصمیم گرفت به اروپا مهاجرت کند. او هفت سال در فرانسه و ۱۵ سال نیز در آلمان زندگی کرد. وی تئاتر را نزد آریان منوشکین و یوجینیو باربا آموخت و سال‌ها در تئاترهای گوناگون آلمان به عنوان بازیگر، کارگردان، طراح صحنه و گریمور فعالیت کرد. حسینی مهر در سال
طراح صحنه و گریمور فعالیت کرد. حسینی مهر در سال ۱۳۸۴ به ایران بازگشت و به تدریس بازیگری و اجرای تئاتر پرداخت و گروه تئاتر ۶ را بنیان گذاشت. «اتاق شماره ۶» نخستین نمایشی است که او پس از بازگشت به ایران روی صحنه برد که اقتباسی از داستانی به همین نام از آنتون چخوف بود. وی چند نمایشنامه از هاینر مولر مثل «مائوزر»، «هراکلس پنج» و «هملت ماشین» را هم روی صحنه برده‌است. آخرین نمایش حسینی مهر «بوف کور» نام داشت که اقتباسی از رمانی به همین نام از صادق هدایت بود.وی کتاب‌های مختلفی مانند «تئاتر در ایران؛ از کودتا تا
مختلفی مانند «تئاتر در ایران؛ از کودتا تا انقلاب»، «آخرین درس بازیگری استانیسلاوسکی»، «دراماتورژی و تمرین‌نگاری بر وُیتسِک بوشنر»، «وُیتسِک»، «مفیستو» و «درنای شب» را تألیف و ترجمه کرده‌است. وی در زمینه تدریس نیز فعالیت کرده و در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران، دانشکده سینما-تئاتر دانشگاه هنر تهران، دانشگاه آزاد تنکابن، دانشگاه آزاد یزد و… تئاتر را آموزش داده‌است. جعفر والی در سال‌های پایانی عمر خویش با بازی در دو نمایش «اتاق شماره شش» و «ویتسک» هر دو به کارگردانی ناصر حسینی مهر روی صحنه رفته بود. ناصر
کارگردانی ناصر حسینی مهر روی صحنه رفته بود. ناصر حسینی مهر که به تازگی پژوهش خود در خصوص تئاتر ایران طی ۳ دهه ۱۳۳۰، ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰ را در قالب کتابی با عنوان «تئاتر در ایران؛ از کودتا تا انقلاب» منتشر کرده‌است در همین رابطه می‌گوید: «این کتاب ثمره ۶ سال مطالعه بی وقفه‌ام پیرامون فعالیت‌های تئاتری در سراسر ایران است که در ۶۲۰ صفحه و ۶ فصل به سرانجام رسید. این کتاب با آغاز دهه ۳۰ شروع می‌شود و به تدریج با پرداختن به ادوار مختلف تئاتری ادامه پیدا می‌کند و به دهه پر فراز و نشیب ۵۰ در تئاتر ایران می‌رسد و در نهایت
فراز و نشیب ۵۰ در تئاتر ایران می‌رسد و در نهایت با زمستان ۵۷ و خلوت صحنه‌های تئاتر نیز به پایان می‌رسد… در این میان سعی کردم پا را کمی از دایره تئاتر هم بیرون بگذارم و به مسائل اجتماعی نیز بپردازم». خسرو حکیم رابط نیز در یادداشتی در این کتاب می‌نویسد: «این کتاب در حال حاضر به نظر من جامع‌ترین و معتبرترین معرفی و نقد و نظر در این بخش از تاریخ تئاتر ماست.» حسینی مهر معتقد است بلایی که ممیزی‌های غیراصولی بر سر هنر می‌آورند، بارها مرگ‌بارتر از بیماری‌هایی نظیر کرونا یا طاعون است. او در سال‌های اخیر مشغول تمرین
یا طاعون است. او در سال‌های اخیر مشغول تمرین چند نمایش جدید مثل اقتباسی از رمان «مسخ» نوشته فرانتس کافکا بوده و می‌گوید: «واقعاً قصد این را داشتم که به آلمان بازگردم اما تشویق دوستان باعث تغییر در تصمیمم شد و قید خارج‌نشینی را زدم و تصمیم گرفتم دوره تازه‌ای از فعالیت گروه تئاتر ۶ را با تولید و اجرای ۶ نمایش جدید پیگیر شوم.» وی که چند نمایشنامه از هاینر مولر را ترجمه و اجرا کرده‌است دربارهٔ او می‌گوید: «مولر در بیشتر آثارش مانند همین نمایشنامهٔ حاضر یا نمایشنامه‌های دیگرش مانند «هراکلس»، «ادیپوس» یا
نمایشنامه‌های دیگرش مانند «هراکلس»، «ادیپوس» یا «الکترا» و نظایر آن با بهره‌بردن از اساطیر یونان به انعکاس جامعه و زمانه خود می‌پردازد. او از صرف انتقال آن اسطوره کهن اجتناب می‌کند و در واقع آن را بهانه‌ای قرار می‌دهد تا از جامعه و روزگار خود سخن بگوید.»
جَک ثبت‌شده (RJ) یک رابط شبکه مخابراتی استاندارد برای اتصال تجهیزات صوتی و داده‌ای به سرویس ارائه شده توسط یک مرکز مبادله محلی یا مرکز راه دور است. رابط‌های شناسه برای اولین بار در "سامانه" نظام‌نامه "سفارش جهانی خدمات" (USOC) سامانه بل در ایالات متحده برای انطباق با برنامه ثبت تجهیزات تلفن تهیه شده توسط مشتری که در دهه ۱۹۷۰ توسط کمیسیون فدرال ارتباطات (FCC) مجاز شده بود، تعریف شد. آنها متعاقباً در عنوان ۴۷ مقررات آیین‌نامه‌های فدرال قسمت ۶۸ اتصالدهنده‌های فیش ثبت‌شده پس از اختراع در سال ۱۹۷۳ توسط
فیش ثبت‌شده پس از اختراع در سال ۱۹۷۳ توسط آزمایشگاه‌های بل، شروع به استفاده کردند. مشخصات شامل ساخت فیزیکی، سیم‌بندی و معنای علامت‌ها است. بر این اساس، فیش‌های ثبت‌شده اول از همه با حروف "آرجی" نامگذاری می‌شوند و به دنبال آنها دو رقم بیان می‌شود. پسوندهای حرف اضافی تغییرات جزئی را نشان می‌دهند. به عنوان مثال، آرجی۱۱، آرجی۱۴ و آرجی۲۵ به ترتیب بیشترین رابط‌های مورد استفاده برای اتصالات تلفنی برای سرویس‌های یک، دو و سه خطی هستند. اگرچه این استانداردها در ایالات متحده تعاریف همه‌پذیر هستند، اما از برخی رابط‌ها