payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در ورشکستگی، ۷۱۵۰۰ دلار از پیش‌پرداخت‌های شرکت موسیقی اینتریور میان اوت ۱۹۷۳ و سپتامبر ۱۹۷۴ و ۱۳۸۸۷ دلار از وام‌های ساسکس ریکوردز از دست داد. بیل کاسبی سرمایه‌گذاری اضافه در شرکت پخش آوانت گارد بود که تقریباً ۲۰۰۰۰۰ دلار از طریق شرکتش به‌نام اس‌ای‌اچ سرمایه‌گذاری کرد. حفاظت از کودکان. پارامونت پیکچرز در سال ۱۹۷۳ «Save the Chikdren» را منتشر کرد که آوانت در آن به‌عنوان مدیر اجرایی فعالیت داشت. این محصول که در اکسپوی Operation PUSH Black در شیکاگو تصویربرداری شد، اجراهای هنرمندان برجستهٔ سیاه‌پوست را با
شد، اجراهای هنرمندان برجستهٔ سیاه‌پوست را با نمایش بریده‌های فیلم‌هایی از سیاهان، به‌خصوص کودکان، در شرایط مختلف از جمله در پناهگاه‌های مناطق جنگ‌زده و درگیر سوءتغذیه به تصویر می‌کشید. جوایز. انجمن ملی علوم و هنر ضبط صدا در ۱۰ فوریه ۲۰۰۸ جایزهٔ امنا را به او اعطا کرد. در ۷ اکتبر ۲۰۱۶، آوانت به‌خاطر نقش برجسته‌اش در صنعت ضبط صدا، یک ستاره در پیاده‌روی مشاهیر هالیوود دریافت کرد که در شمارهٔ ۶۳۶۳ بلوار هالیوود در کنار ستارهٔ جیمی جم و تری لوئیس است. در فوریه ۲۰۱۸، آوانت جایزهٔ مریت را به‌عنوان یک چهرهٔ گرمی
۲۰۱۸، آوانت جایزهٔ مریت را به‌عنوان یک چهرهٔ گرمی (جوایزی که هرساله به بهترین خوانندگان و آهنگ‌سازان و سازندگان صفحه و نوار صوتی و غیره داده می‌شود) در کلیو دیویس پری گرمی گالا در لس‌آنجلس دریافت کرد. تالار مشاهیر راک اند رول در ۱۲ مه ۲۰۲۱ اعلام کرد که آوانت جایزهٔ احمد ارتگون را دریافت کرده و طی تشریفاتی رسمی به درجهٔ ۲۰۲۱ برگزیده خواهد شد. بیل ویترز، برگزیدهٔ قبلی و نیز کاملاً هریس، معاون رئیس‌جمهور ایالات متحده و همچنین باراک اوباما، رئیس‌جمهور پیشین، در یک بستهٔ ویدئویی دربارهٔ نقش برجستهٔ آوانت صحبت
یک بستهٔ ویدئویی دربارهٔ نقش برجستهٔ آوانت صحبت کردند. زندگی شخصی. آوانت در سال ۱۹۶۷ با جاکلین «جکی» آلبرتا گری (متولد ۶ مارس ۱۹۴۰، در جامائیکا، کوئینز، نیویورک) ازدواج کرد. این زوج دو فرزند داشتند. دختر آن‌ها نیکول آوانت (متولد ۶ مارس ۱۹۶۸) سفیر پیشین ایالات متحده در باهاماس و همسر تد ساراندوس (مدیر اجرایی در نت فلیکس) است. پسر آن‌ها، الکساندر دو بویس آوانت، در ۳ اوت ۱۹۷۱ به دنیا آمد. در سال ۱۹۷۵، جکی آوانت به‌عنوان رئیس همسایگان واتز که گروه پشتیبان مرکز نگهداری کودکان جامعهٔ مرکزی جنوبی بود، رئیس تیم
نگهداری کودکان جامعهٔ مرکزی جنوبی بود، رئیس تیم پذیرایی رقص و شام و حراج انتفاعی NOW و در سال ۱۹۷۴ در جایگاه رئیس اعضای NOW فعالیت کرد. او همچنین عضو هیئت‌مدیرهٔ مرکز دانشجویان بین‌المللی UCLA بود. جکی در اول دسامبر ۲۰۲۱ در ۸۱ سالگی در جریان حمله به محل اقامت این زوج در بورلی‌هیلز کالیفرنیا به ضرب گلوله کشته شد.
کلمبا بوش (Columba Bush) (نام هنگام تولد: گارنیکا گالو) (Garnica Gallo) (زادهٔ ۱۷ اوت ۱۹۵۳)، نوع‌دوست مکزیکی-آمریکایی است. او به‌عنوان همسر جب بوش، فرماندار سابق فلوریدا، از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۷، بانوی اول فلوریدا بود. اوایل زندگی. کلمبا گارنیکا گالو در منطقهٔ آرپروس، در شهر لئون، ایالت گواناخواتو، مکزیک متولد شد. پدرش خوزه ماریا گارنیکا رودریگز (زادهٔ ۱۹۲۵- درگذشت ۲۰۱۳)، پیشخدمت و کارگری مهاجر، اهل آرپروس، گواناخواتو و مادرش جوزفینا گالو اسکیول (زادهٔ ۱۹۲۰)، اهل شهر لئون بودند که در فوریه ۱۹۴۹ ازدواج کردند.
اهل شهر لئون بودند که در فوریه ۱۹۴۹ ازدواج کردند. پدر کلمبا در سال ۱۹۵۶، زمانی که او سه سال داشت، به ایالات متحده مهاجرت کرد. در سال ۱۹۶۳، والدینش طلاق گرفتند. کلمبا و مادرش پس از عزیمت پدرش، در شهر لئون ماندند. گارنیکا به مدرسه‌ای کاتولیک و خصوصی به‌نام Instituto Antonia Mayllen، در مرکز تاریخی شهر لئون می‌رفت. گارنیکا در سال ۱۹۷۰، زمانی که ۱۶ ساله بود، جب بوش ۱۷ ساله را در شهر لئون ملاقات کرد. بوش به تدریس زبان انگلیسی مشغول بود و به‌عنوان بخشی از تکالیفش در آکادمی Andover به‌نام انسان و جامعه، به ساخت
در آکادمی Andover به‌نام انسان و جامعه، به ساخت مدرسه‌ای در نزدیکی روستای ایباریلا کمک می‌کرد. در ۲۳ فوریه ۱۹۷۴، گارنیکا و بوش در شهر آستین، ایالت تگزاس و در کلیسای واقع در مرکز دانشجویان کاتولیک در محوطهٔ دانشگاه تگزاس ازدواج کردند. در آن زمان، گارنیکا به زبان انگلیسی صحبت نمی‌کرد و بخشی از مراسم عروسی به زبان اسپانیایی برگزار شد. فعالیت‌های سیاسی. در سال ۱۹۸۸، گارنیکا در کمپینی تبلیغاتی به زبان اسپانیایی برای کارزار انتخاباتی پدرشوهرش، جورج اچ. دبلیو. بوش، حضور داشت. او همچنین در کنوانسیون ملی
دبلیو. بوش، حضور داشت. او همچنین در کنوانسیون ملی جمهوری‌خواهان در شهر نیواورلئان برای کارزار انتخاباتی بوش، به زبان اسپانیایی سخنرانی کرد. بااین‌حال، گارنیکا تمایل چندانی به حضور در فعالیت‌های سیاسی نداشت. بوش به‌عنوان بانوی اول فلوریدا، از ائتلاف فلوریدا علیه خشونت خانگی، سازمان مرکز اعتیاد و سوءمصرف مواد و بنیاد هنر برای زندگی، گروهی که به هنرمندان جوان بورسیهٔ تحصیلی اعطا می‌کند، حمایت نمود. کلمبا بوش در برنامه‌های رشد و ترویج هنر حضوری فعال داشته‌است. در سال ۱۹۹۹، او با برنامهٔ اتحاد فلوریدا برای
در سال ۱۹۹۹، او با برنامهٔ اتحاد فلوریدا برای آموزش هنر با هدف خلق هنر برای زندگی همکاری کرد؛ برنامه‌ای که مختص افزایش اهمیت هنر در سیستم آموزشی بود. به‌عنوان بانوی اول، او نمایشگاه‌های هنری مختلفی را با محوریت نقاشی‌های سالوادور دالی، دیگو ریورا، فریدا کالو و هنرمندان فلوریدایی برپا کرده‌است. بوش در برنامه‌هایی که به جوانان دربارهٔ خطرهای سوءمصرف مواد هشدار می‌دهد، شرکت کرده و در برنامه‌های درمان و پیش‌گیری ازجمله مؤسسهٔ ملی سوءمصرف الکل و الکلیسم (NIAAA) فعالیت کرده‌است. او مدیر اجرایی در بنیاد NIAAA،
فعالیت کرده‌است. او مدیر اجرایی در بنیاد NIAAA، نهضت محافظت از کودکان در مقابل الکل و عضو هیئت‌مدیرهٔ مرکز اعتیاد و سوءمصرف مواد در دانشگاه کلمبیا بوده‌است. او به‌عنوان بانوی اول از پناهگاه‌ها بازدید می‌کرد، گزارش‌های مربوط به اعتیاد در نوجوانان را می‌خواند، نمایشگاه‌های مختلف برگزار و با خیریه‌ها همکاری می‌کرد. در سال ۲۰۰۳، بوش به‌عنوان بانوی اول فلوریدا، به‌همراه گروهی از نمایندگان به رم سفر کرد تا در مراسم بیست‌وپنجمین سالگرد ژان پل دوم به‌عنوان پاپ در کلیسای سنت پیتر شرکت کند. بوش با بهره‌مندی از
در کلیسای سنت پیتر شرکت کند. بوش با بهره‌مندی از موقعیت و جایگاه خود، توانست در مسائلی نظیر خشونت خانگی، سوءمصرف مواد و موضوعات هنری نقش بارزی ایفا کند. او همچنین با سازمان‌های حامی درمان و پیش‌گیری از سوءمصرف مواد، همکاری می‌کرد. بوش در طول کارزار انتخاباتی ریاست‌جمهوری (۲۰۱۶) همسرش، از پناهگاه‌های زنان در ایالت‌های آیووا و نیوهمپشایر بازدید نمود. زندگی شخصی. کلمبا به فردی ساکت و محتاط معروف است و پیش از ازدواج با جب بوش، خواهان زندگی آرامی بود. بوش و شوهرش در کورال گیبلز، ایالت فلوریدا زندگی می‌کنند. در
در کورال گیبلز، ایالت فلوریدا زندگی می‌کنند. در کتاب Mamá: Latina Daughters Celebrate Their Mothers نوشتهٔ ماریا پرز-براون، اشاره‌ای کوتاه به رابطهٔ کلمبا با مادرش شده‌است. خواهرش، لوسیلا دل کارمن اشمیتز (زادهٔ اکتبر ۱۹۵۱) و مادرش در نزدیکی او در منطقهٔ میامی زندگی می‌کنند. کلمبا و بوش صاحب سه فرزند هستند: جورج پرسکات بوش (زادهٔ ۲۴ آوریل ۱۹۷۶، در تگزاس)، نوئل لوسیلا بوش (زادهٔ ۲۶ ژوئیه ۱۹۷۷، در تگزاس) و جان الیس «جب» بوش جونیور (زادهٔ ۱۳ دسامبر ۱۹۸۳، در میامی). پسر بزرگ آن‌ها، جورج، به مدرسهٔ پیش‌دانشگاهی
پسر بزرگ آن‌ها، جورج، به مدرسهٔ پیش‌دانشگاهی گالیور رفت، در دانشگاه رایس تحصیل کرد و از دانشکدهٔ حقوق دانشگاه تگزاس، مدرک دکترای تخصصی حقوق گرفت. او وکیل، افسر ذخیرهٔ نیروی دریایی ایالات متحده، سرمایه‌گذار املاک و مستغلات و سیاست‌مدار است و به‌عنوان مأمور عالی‌رتبهٔ دولت در ادارهٔ ثبت املاک تگزاس خدمت می‌کند. 1:03 PM ۲/۵/۲۰۲۲ کلمبا بوش همچنین چهار نوه دارد: دو نوه از جورج و دو نوه از جب جونیور. کلمبا بوش دو برادر بزرگ‌تر و یک خواهر به‌نام لوسیلا دل کارمن گارنیکا گالو (زادهٔ ۱۹۵۱) دارد. یکی از برادرهایش،
گارنیکا گالو (زادهٔ ۱۹۵۱) دارد. یکی از برادرهایش، فرانسیسکو خوزه گارنیکا (زادهٔ دسامبر ۱۹۴۹) در حال حاضر در پورتو وایارتای مکزیک زندگی می‌کند. او وابسته به کلیسای کاتولیک روم و عضو اتحادیهٔ Regnum Christi است. در سال ۲۰۰۷، او به‌همراه همسرش جب، در گردهمایی Regnum Christi Family در آتلانتا شرکت کرد.
کانستنس بامگارنر گی (Constance Bumgarner Gee)، پژوهشگر و شرح حال نویس آمریکایی و حامی استفاده از ماری‌جوآنا برای مصارف پزشکی است. او بنیان‌گذار و سرپرست برنامهٔ سیاست‌گذاری و مدیریت هنری در دانشگاه ایالتی اوهایو و بعدها استادیار دانشگاه براون و دانشیار دانشگاه وندربیلت بود. او نویسندهٔ کتاب Higher Education: Marijuana at the Mansion است که در سال ۲۰۱۲ منتشر شد. این کتاب، شرح خاطرات او به‌عنوان «بانوی اول» چندین دانشگاه پژوهشی آمریکا است، ازجمله دانشگاه وندربیلت که او مدعی است، اعضای هیئت امنای آن احتمالاً
که او مدعی است، اعضای هیئت امنای آن احتمالاً فاسد بوده‌اند. اوایل زندگی. کانستنس بامگارنر در شهر رالی، ایالت کارولینای شمالی چشم به جهان گشود. او از دانشگاه کارولینای شرقی در شهر گرینویل، ایالت کارولینای شمالی، با مدرک کارشناسی هنر در رشتهٔ هنرهای زیبا فارغ‌التحصیل شد. سپس مدرک کارشناسی ارشد خود در هنرهای زیبا را از مؤسسهٔ پرت در نیویورک دریافت کرد و در سال ۱۹۹۳، موفق به اخذ دکترای سیاست آموزش هنر از دانشگاه ایالتی پنسیلوانیا شد. حرفه. از سال ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۷، بامگارنر بنیان‌گذار و سرپرست برنامهٔ سیاست‌گذاری و
بنیان‌گذار و سرپرست برنامهٔ سیاست‌گذاری و مدیریت هنری در دانشگاه ایالتی اوهایو در شهر کلمبوس، ایالت اوهایو و از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۰، استادیار رشتهٔ سیاست عمومی در دانشگاه براون در شهر پراویدنس، ایالت رودآیلند بود. او بعدها به‌عنوان دانشیار سیاست عمومی و آموزش در دانشکدهٔ مدیریت در دانشگاه وندربیلت در شهر نشویل، ایالت تنسی مشغول به فعالیت شد. بامگارنر در سال ۲۰۱۰ استعفا داد. از سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۱۰، بامگارنر سردبیر ارشد مجلهٔ آکادمیک Arts Education Policy Review بود. او همچنین مقاله‌هایی دربارهٔ سیاست آموزش هنر در
او همچنین مقاله‌هایی دربارهٔ سیاست آموزش هنر در مجله‌های علمی منتشر کرد. بنا بر اظهار استاد دانشگاه، جودیت اسمیت کوروسیک، یکی از دستاوردهای علمی بامگارنر این است که «نپرسید چرا مردم درکی از هنر ندارند، بلکه پرسش این است که مردم از هنر چه می‌دانند». در سال ۲۰۱۲، بامگارنر گی کتابی با نام Higher Education: Marijuana at the Mansion منتشر کرد. کتاب حاوی خاطراتش به‌عنوان همسر رئیس دانشگاه، گوردون گی، در دانشگاه‌های ایالتی اوهایو، براون و همچنین دانشگاه وندربیلت است. بامگارنر مدعی است که اعضای هیئت امنای دانشگاه
بامگارنر مدعی است که اعضای هیئت امنای دانشگاه وندربیلت احتمالاً به‌خاطر عدم رعایت قانون ساربنز-آکسلی و تضاد منافع شخصی با افشای اطلاعات او دربارهٔ مصرف ماری‌جوآنا به مجلهٔ وال استریت، به تلافی علیه‌اش برآمده‌اند. بامگارنر گی همچنین بیان می‌کند که دانشگاه وندربیلت به دلایل «یهودستیزی» شروع به جذب دانشجویان یهودی کرده‌است. فعالیت‌های مدنی. بامگارنر عضو هیئت‌مدیرهٔ موزهٔ Frist Center for the Visual Arts، سازمان هنریThrough the Flower و شرکت تئاتر Actor's Bridge بود که همگی در شهر نشویل مستقر بودند. او همچنین
بود که همگی در شهر نشویل مستقر بودند. او همچنین عضو هیئت مشاوران مرکز کنترل هنر، سرمایه‌گذاری و سیاست عمومی در دانشگاه وندربیلت بود. بامگارنر حامی استفاده از ماری‌جوآنا برای مصارف پزشکی است. در سال ۲۰۱۲، او دلایل خود برای قانونی‌کردن ماری‌جوآنا در مصارف پزشکی را به روزنامهٔ The Tennessean و همچنین شبکهٔ تلویزیونی WKRN-TV بیان کرد. در آوریل ۲۰۱۲، بامگارنر به طرفداری از قانون دسترسی به ماری‌جوآنا برای مصارف پزشکی در کمیتهٔ بهداشت مجلس نمایندگان تنسی شهادت داد. نمایندهٔ ایالتی، جین ریچاردسون و سناتورهای
داد. نمایندهٔ ایالتی، جین ریچاردسون و سناتورهای ایالتی، بورلی ماررو و گلن کاسادا، این لایحه را طرح کردند، اما در مجلس سنای تنسی رد شد. زندگی شخصی. در سال ۱۹۹۴، بامگارنر با گوردون گی پیوند زناشویی بست. در سال ۲۰۰۶، مقاله‌ای در مجلهٔ وال استریت منتشر شد و از این قضیه پرده برداشت که بامگارنر برای درمان بیماری منییر (نوعی اختلال در گوش) خود، در ساختمان رئیس دانشکده‌ی، دانشگاه وندربیلت، واقع در خیابان دیر پارک ۲۱۱، شهر بل مید، ایالت تنسی، ماری‌جوآنا کشیده‌است. به همین دلیل، این زوج در سال ۲۰۰۷ از هم جدا شدند.
به همین دلیل، این زوج در سال ۲۰۰۷ از هم جدا شدند. بامگارنر در حال حاضر ساکن وستپورت، ماساچوست است. در سال ۲۰۰۴، بامگارنر با نیمه افراشته‌کردن پرچم در ساختمان دانشکده به‌خاطر انتخاب مجدد جورج دبلیو. بوش به‌عنوان رئیس‌جمهور آمریکا، آماج انتقادها قرار گرفت.
آبی بیزانسی رنگی از آبی آسمانی روشن یا لازولی تا آبی مصری تیره است. این رنگ بر روی نقاشی‌های دیواری بیزانسی ایاصوفیه، نِرزی (آبی نِرزی)، در مقدونیه یافت می‌شود.
زفره (همچنین زافر نوشته می‌شود)، یک ماده پیش‌علمی یا کیمیاگری، با رنگدانه آبی تیره‌ای است که از برشته کردن سنگ کبالت به دست می‌آید و از نوع ناخالص اکسید کبالت یا آرسنات کبالت ناخالص ساخته می‌شود. در دوران ویکتوریا از زافر برای تهیه شیشه کبالت و رنگ‌آمیزی شیشه به رنگ آبی استفاده می‌شد. نخستین استفاده ثبت‌شده از "zaffer" به عنوان یک نام رنگ در انگلیسی در دهه ۱۵۵۰ بود (سال دقیق نامشخص).
سایروس هرمان کوتزسکمار کرتیس (Cyrus Hermann Kotzschmar Curtis) (زاده ۱۸ ژوئن ۱۸۵۰ – درگذشت ۷ ژوئن ۱۹۳۳)، ناشر مجلات و روزنامه‌ها، از جمله "لیدیز هوم ژورنال" و "ستوردی ایونینگ پست"، اهل ایالات متحده بود. زندگی‌نامه. کرتیس که در پورتلند، مین متولد شده بود، مجبور شد تا یک سال پس از شروع دبیرستان، مدرسه را ترک نموده و آغاز به کار کند، چون خانواده وی در ۱۸۶۶ میلادی خانه خود را در آتش‌سوزی بزرگ پورتلند از دست داده بودند. قبل از اینکه وی نخستین نشریه خود، هفته نامه‌ای به‌نام "پیپلز لجر"، را در ۱۸۷۲ میلادی در
نامه‌ای به‌نام "پیپلز لجر"، را در ۱۸۷۲ میلادی در بوستون آغاز نماید، به انواع مختلف شغل‌های تبلیغاتی و روزنامه‌ای در پورتلند و بوستون مشغول بود. در ۱۸۷۶ میلادی، او به فیلادلفیا که در آن زمان مرکز بزرگ چاپخانه بود، نقل مکان نمود تا هزینه‌های چاپ خود را کاهش دهد. همسر اول کرتیس، لویزا کناپ بود. در ۱۸۸۳ میلادی، کناپ یک جزوه تک-صفحه‌ای در "تریبیون اند فارمر"، مجله‌ای که توسط کرتیس بنشر می‌رسید، نوشت. سال بعد، این جزوه به یک نشریه مستقل گسترش یافته و لویزا دبیر آن شد. نام اصلی این نشریه "لیدیز هوم ژورنال اند
آن شد. نام اصلی این نشریه "لیدیز هوم ژورنال اند پراکتیکل هوس کیپر" بود، اما کناپ در ۱۸۸۶ میلادی سه واژه آخری آن را حذف کرد. لیدیز هوم ژورنال در نوع خود به مجله پیشتاز مبدل شده و تیراژ چاپ آن در ده سال به یک میلیون اشتراک رسید. این مجله، نخستین مجله آمریکایی بود که به این موفقیت رسیده بود. لویزا کناپ تا ۱۸۸۹ میلادی به عنوان دبیر این مجله به کار خود ادامه داده و بعداً ادوارد ویلیام باک جانشین او شد. باک چندین سال بعد با ماری لویزا کرتیس ازدواج نمود و داماد خانواده کرتیس شد. باک در ۱۹۱۹ میلادی از این مجله
خانواده کرتیس شد. باک در ۱۹۱۹ میلادی از این مجله بازنشسته شد، اما تغییراتی که او آورده بود، جریان این مجله را به‌طور گسترده افزایش داد. باک روش‌های تجاری ذیل را معرفی کرد: نرخ‌های پایین اشتراک، بکارگیری تبلیغات برای کاهش هزینه‌ها و اتکا به محتویات فرهنگ عام‌پسند. این ساختار مدیریت تقریباً یک دهه بعد و پس از این‌که این نوع مدیریت به یک روش معیاری در مجله‌های مرتبط با زنان آمریکایی مبدل شده بود، توسط سایر مجله‌های مردان مانند مک‌کلور و مونسیز نیز اعمال گردید. دانشمندان استدلال می‌کنند که مجله‌های زنان، مانند
دانشمندان استدلال می‌کنند که مجله‌های زنان، مانند لیدیز هوم ژورنال، پیشگامان این استراتژی‌ها در «انقلاب مجله» بودند. کرتیس شرکت انتشارات کرتیس را در ۱۸۹۱ میلادی بنیان‌گذاری کرد؛ شرکتی که در نهایت مجله‌های لیدیز هوم ژورنال، ستوردی ایونینگ، هالیدی و سایر مجلات را به نشر می‌رساند. شرکتی دیگری که توسط کرتیس پایه‌گذاری شد، روزنامه‌های کرتیس-مارتین بود که زمانی چندین روزنامه از جمله فیلادلفیا پابلیک لیجر، فیلادلفیا اینکوایرر و نیویورک ایونینگ پُست را کنترل می‌کرد. اشتباهات مدیریتی در روزنامه‌ها منتهی به بازده
اشتباهات مدیریتی در روزنامه‌ها منتهی به بازده مالی ضعیف شده و در نهایت منتج به فروش آن‌ها شد. هنگامی که کرتیس در قید حیات بود، تجارت‌های وی، به استثنای روزنامه‌ها، معمولاً فوق‌العاده موفق بودند. لیدیز هوم ژورنال برای دهه‌ها پر جریان‌ترین مجله زنان در ایالات متحده بود و ستوردی ایونینگ پُست، به عنوان یک هفته‌نامه از بلندترین جریان در سراسر دنیا لذت می‌برد. در ۱۹۲۹ میلادی، پست و ژورنال، باهم چهل درصد کل تبلیغات مجله‌ای ایالات متحده را در دست داشتند. یکی از منابع کرتیس را با داشتن ۴۳٫۲ میلیارد دلار ثروت با در
کرتیس را با داشتن ۴۳٫۲ میلیارد دلار ثروت با در نظر داشت تورم (به دلار ۲۰۰۸)، به عنوان ۵۱ مین فرد ثروتمند تاریخ فهرست می‌کند که طبق این منبع او ثروت‌مند در از جی.پی. مورگان می‌شود. کریس خانه لیندون که یک معماری به سبک احیای رنسانس بود را در وینکوت، پنسیلوانیا ساخت که منظره آن توسط فردریک لا اولمستد طراحی شده بود. دو کشتی تفریحی کرتیس که در سال ۱۹۰۷ و ۱۹۲۰ ساخته شده بود، لیندونیا نام‌گذاری شده بودند. کرتیس بیش از یک دریانورد گهگاهی بوده و در مصاحبهٔ ۱۹۲۲ با نیویورک تایمز اظهار داشت که «دریانوردی برای من یک
نیویورک تایمز اظهار داشت که «دریانوردی برای من یک سرگرمی نیست. یک نیاز است. من نصف زمان خود را در کشتی می‌گذرانم»، وی همچنین اضافه نمود که بیشتر جلسات وی با کارکنان و اعضای هیئت مدیره وی در اتاق نهارخوری لیندونیای دومی انجام می‌شود. کرتیس سه کشتی تفریحی (یات) بزرگ داشت که توسط شرکت چارلز ال. سیبوری کو. ساخته شده بود: ماشیگون ۱۱۵ فوتی در ۱۹۰۴ میلاید؛ لیندونیای ۱۶۳ فوتی در ۱۹۰۷ میلادی؛ و لیندونیای ۲۲۸ فوتی در ۱۹۲۰ میلادی. کرتیس یکی از بنیان‌گذاران و عضو باشگاه کامدین یات در کامدین، مین بوده و از ۱۹۰۹ تا ۱۹۳۳
کامدین یات در کامدین، مین بوده و از ۱۹۰۹ تا ۱۹۳۳ میلادی ریاست این باشگاه را بر عهده داشت و بعدها تسهیلات این باشگاه را به شهر هدیه داد. در تابستان ۱۹۳۲ میلادی، کرتیس زمانی که در کشتی خود لیندونیای دومی بود، دچار ایست قلبی شد. در خلال مدتی که او در بیمارستان جفرسون در فیلادلفیا در حال بازیابی بود، خانم دوم وی کیت استانوود کتر پیلسبوری کرتیس ناگهان درگذشت. بعد از آن کرتیس تا زمان مرگش در ۷ ژوئن ۱۹۳۳ وضع سلامتی شکننده داشت و کمتر از دو هفته قبل از زادروز هشتاد و سه سالگی خود درگذشت، او در قبرستان ویست لاوریل
و سه سالگی خود درگذشت، او در قبرستان ویست لاوریل هیل در بالا کاینوید، پنسیلوانیا به خاک سپرده شد. چندی پس از مرگ وی، بیشتر ساختمان‌های کرتیس تخریب گردیده و دختر وی در محل آن درختستان کرتیس را بنیان‌گذاری نمود. پس از این‌که شرکت انتشارات کرتیس در ۱۹۸۲ میلادی به ایندیاناپلیس در ایندیانا منتقل گردید، اداره مرکزی این شرکت در چهارراه استقلال در مرکز شهر فیلادلفیا به مرکز کرتیس مبدل شده و مکانی برای مرکز کنفرانس، دفاتر، یک باشگاه سلامتی، مغازه‌های خرده‌فروشی و رستوران‌ها مبدل شد. سایروس کرتیس از جمله نخستین ۱۰
مبدل شد. سایروس کرتیس از جمله نخستین ۱۰ فردی بود که به تالار شهرت تبلیغات مربوط به فدراسیون تبلیغات آمریکا (۱۹۹۹ میلادی) فراخوانده شد. انسان‌دوستی. سایروس کرتیس هنوز هم در فهرست ثروت‌مندترین افراد تاریخ آمریکا در رده بیستم قرار دارد. او در انسان‌دوستی نسبت به بیمارستان‌ها، موزه‌ها، دانشگاه‌ها و مدارس شهره بود. او ۲ میلیون دلار به مؤسسه فرانکلین اهدا کرد، به عنوان مثال؛ ۱٫۲۵ میلیون دلار به مؤسسه فناوری درکسل برای ساختن تالار کرتیس؛ و ۱ میلیون دلار به دانشگاه پنسیلوانیا. وی همچنین یک ارگ بادی که توسط شرکت
پنسیلوانیا. وی همچنین یک ارگ بادی که توسط شرکت آستین اورگان شرکت تولید شده و در نمایشگاه یک صد و پنجاهمین سالگرد استقلال آمریکا در ۱۹۲۶ میلادی در فیلادلفیا به نمایش گذاشته شده بود را خریداری و به دانشگاه پنسیلوانیا اهدا کرد. این ارگ پس از اتمام تالار شنوندگان ارواین به آن اضافه شده و تا امروزه به‌نام ارگ کرتیس یاد گردیده و یکی از بزرگ‌ترین ارگ‌های بادی در جهان است (گفته می‌شود که بزرگترین ارگ بادی در ساختمان جان وانامیکر که تنها بیست بلاک در شرق تالار شنودگاه ارواین واقع شده‌است، قرار دارد). کرتیس ارگ‌های
ارواین واقع شده‌است، قرار دارد). کرتیس ارگ‌های بادی فراوانی به مؤسسات مختلف در فیلادلفیا اهدا نموده بود و تمامی این ارگ‌ها در روز مراسم خاکسپاری وی به افتخار او نواخته شدند. برای گرامی داشت از خاطره استاد موسیقی دوران کودکی خود، هرمان کوتزسکمار، کسی که نام او را پذیرفته بود، کرتیس ارگ گرامی‌داشت کوتزسکمار را در ۱۹۱۲ میلادی به تالار شنودگاه شهری پورتلند در مین اهدا کرد. او از بازسازی ۱۹۲۷ – ۱۹۲۹ میلادی مانتپیلیر در شهر تامستون، مین که خانه مجلل ۱۷۹۵ جنرال انقلابی جنگ هنری ناکس بود، حمایت مالی نمود. کرتیس
انقلابی جنگ هنری ناکس بود، حمایت مالی نمود. کرتیس حامی و برگزارکننده اصلی ارکستر فیلادلفیا بود، ارکستری که در ۱۹۰۰ میلادی بنیان‌گذاری شده بود. در سال‌های اولیه، او دیون این ارکستر را بدون ذکر نام خود پرداخت. دختر کرتیس، ماری لویزا کرتیس باک، مؤسسه موسیقی کرتیس را در ۱۹۲۴ میلادی بنیان‌گذاری نموده و آن را به پدر خود تقدیم کرد.
روابط افغانستان و ویتنام () به روابط دیپلماتیک میان افغانستان و ویتنام اشاره دارد. تاریخ. هم‌اکنون روابطی میان دو کشور آسیایی افغانستان و ویتنام وجود ندارد، اما پیش‌تر آن‌ها روابط داشتند. در ۱۶ سپتامبر ۱۹۷۴، بین جمهوری افغانستان به رهبری محمد داوود خان و ویتنام در طول جنگ ویتنام روابط دیپلماتیک تشکیل داده شد. سفارت ویتنام در کابل در سال ۱۹۷۸ در زمان حکومت افغانستان پس از انقلاب ثور افتتاح شد. هر دو جمهوری ویتنام و افغانستان کشورهای کمونیستی و متحدان اتحاد جماهیر شوروی بودند. در مناظره سازمان ملل متحد در
جماهیر شوروی بودند. در مناظره سازمان ملل متحد در ژانویه ۱۹۸۰، ویتنام یکی از چهار کشوری بود که از دخالت شوروی در افغانستان پشتیبانی کرد. دو کشور در سال ۱۹۸۷، یک موافقت‌نامه معافیت روادید دیپلماتیک امضا کردند. پس از سال ۱۹۹۲ و فروپاشی دولت سوسیالیست در افغانستان، ویتنام سفارت خود در کابل را تعطیل کرد. سفارت افغانستان در ویتنام نیز در ژوئن ۱۹۹۳ تعطیل شد. امور سفارت کابل، به سفارت ویتنام در پاکستان تغییر یافت و همچنین امور سفارت افغانستان در ویتنام، به سفارت افغان در چین تغییر یافت. ویتنام دولت افغانستان حامد
در چین تغییر یافت. ویتنام دولت افغانستان حامد کرزی را در دسامبر ۲۰۰۱ به رسمیت شناخت و پس از آن کمک‌های بشردوستانه را در قالب کالا ارائه کرد. در سال ۲۰۲۰، اشرف حیدری سفیر افغانستان در سریلانکا با همتای ویتنامی خود فام نگوک ملاقات کرد. حیدری اظهار داشت:
هانلی گوسلار (؛ – ) پرستار اهل آلمان بود. اوایل زندگی. هانا الیزابت گوسلار در برلین، آلمان، در ۱۲ نوامبر ۱۹۲۸، بزرگ‌ترین فرزند هانس گوسلار و روث جودیت کلی به دنیا آمد. پدرش تا سال ۱۹۳۳ معاون وزیر امور داخلی آلمان بود و مادرش معلم بود. هر دو والدین او یهودیان متعصب بودند. مادرش با به دنیا آوردن فرزند سومش درگذشت. بچه مرده به دنیا آمد در سال ۱۹۳۳، پس از انتخاب آدولف هیتلر و حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان به رایشستاگ و انتصاب هیتلر به عنوان صدراعظم، هانس گوسلار مجبور شد از شغل دولتی خود استعفا دهد. پس از
مجبور شد از شغل دولتی خود استعفا دهد. پس از یک تلاش نافرجام برای نقل مکان به انگلستان، جایی که هانس گوسلار نتوانست کاری پیدا کند که به او اجازه دهد در شبات در خانه بماند، گوسلارها به آمستردام، هلند نقل مکان کردند. هانا به مدرسه ششم عمومی روش مونته‌سوری در آمستردام رفت و در آنجا آنه فرانک بهترین دوست او شد. آن و هانا همچنین بهترین و صمیمی‌ترین دوستان سوزان «سان» لدرمن بودند که در همان منطقه زندگی می‌کرد اما در مدرسه ای متفاوت درس می‌خواند و بعداً با ایلزه واگنر و ژاکلین ون مارسن. زندگی بازداشت و کار اجباری.
و ژاکلین ون مارسن. زندگی بازداشت و کار اجباری. در ژوئن ۱۹۴۳، هانا، پدرش، پدربزرگ و مادربزرگ مادری اش، همراه با خواهر کوچکتر هانا، گابریل ("گابی")، دستگیر و به اردوگاه انتقالی وستربورک و سپس به اردوگاه کار اجباری برگن-بلزن در فوریه ۱۹۴۴ فرستاده شدند. هانا در بخش ممتاز اردوگاه بود، زیرا خانواده‌اش گذرنامه‌های فلسطینی به همراه داشتند. زمانی بین ژانویه و فوریه ۱۹۴۵، هانا برای مدت کوتاهی با آنه فرانک، که یک زندانی کمتر ممتاز بود که در آن سوی اردوگاه زندانی بود، ملاقات کرد. هانا بسته‌ای را با مقداری نان و جوراب
ملاقات کرد. هانا بسته‌ای را با مقداری نان و جوراب در آن روی حصار سیم خاردار پر از یونجه که دو قسمت را تقسیم می‌کرد، پرتاب کرد. هانا و گابی ۱۴ ماه در برگن بلسن زنده ماندند. پدر و مادربزرگ و مادربزرگ مادری او قبل از آزادی بر اثر بیماری درگذشتند. او به همراه سایر بازماندگان قطار گمشده نجات یافت. هانا و گابی تنها اعضای خانواده خود بودند که از جنگ جان سالم به در بردند و در سال ۱۹۴۷ به اورشلیم مهاجرت کردند.
جنگ دوم دیادوخوی یک درگیری بین ائتلاف پلی‌پرخون (به عنوان نایب السلطنه)، المپیاس و ائومنس و ائتلاف کاساندر، آنتیگون یکم، بطلمیوس یکم و لوسیماخوس پس از مرگ پدر کاساندر، آنتیپاتر (نایب السلطنه پیشین) بود. پیش‌زمینه. مرگ غیرمنتظره اسکندر مقدونی امپراتوری وسیع و تازه ایجاد شده او را بدون جانشین مشخصی رها کرد. این فقدان یک ترتیب مشخص برای جانشینی در نهایت منجر به جنگ بین ژنرال‌های ارشد او، معروف به دیادوخوی‌ها شد. در طی یک سری از اتحادهای ناپایدار، آنها اقدام به جدا کردن پادشاهی‌ها و امپراتوری‌های مستقل از
به جدا کردن پادشاهی‌ها و امپراتوری‌های مستقل از فتوحات اسکندر کردند. پس از اولین درگیری، آنتی‌پاتر در عمل فرمانروای سرزمین‌های اروپایی اسکندر شد، در حالی که آنتیگون موقعیت مشابه‌ای را در آسیا به دست آورد، موقعیتی که آنتیگون باید از طریق لشکرکشی سخت و نبردهای متعدد به دست می‌آورد. در سال ۳۱۹ پیش از میلاد، هنگامی که آنتی‌پاتر درگذشت، او بر خلاف پسرش کاساندر، قلمرو خود را به دست فرمانده سپاهش، پلی‌پرخون، واگذار کرد. با این حال، کاساندر از حمایت آنتیگون و بطلمیوس یکم برخوردار بود، در حالی که پلی‌پرخون توسط
یکم برخوردار بود، در حالی که پلی‌پرخون توسط ائومنس که فرماندهی ارتش کوچکی در کاپادوکیه را بر عهده داشت، حمایت می‌شد. جنگ. در آغاز سال ۳۱۸ پیش از میلاد، آریدایوس، فرماندار فریگیه هلسپونت، سعی کرد شهر سیزیک را تصرف کند. آنتیگون، به عنوان استراتیگوس آسیا، این را به عنوان چالشی برای قدرت خود در نظر گرفت و ارتش خود را از مناطق زمستانی فراخواند. او ارتشی را علیه آریدایوس فرستاد، در حالی که خود با لشکر اصلی به لیدیه علیه فرماندار آن کلیتوس لشکرکشی می‌کرد تا او را از لیدیه بیرون کرد. کلیتوس به مقدونیه گریخت و به
از لیدیه بیرون کرد. کلیتوس به مقدونیه گریخت و به پلی‌پرخون، نایب السلطنه جدید امپراتوری پیوست و تصمیم گرفت ارتش خود را به سمت جنوب حرکت دهد تا شهرهای یونانی را مجبور کند که در مقابل کاساندر و آنتیگون قرار گیرند. کاساندر که با نیروها و ناوگانی توسط آنتیگون تقویت شده بود، به سمت آتن رفت و تلاش‌های پلی‌پرخون برای تصرف شهر را ناکام گذاشت. پلی‌پرخون از آتن به سمت مگالوپولیس حرکت کرد که با کاساندر روبرو شده و شهر را محاصره کرد. در نهایت محاصره شکست خورد و او مجبور به عقب‌نشینی شد و بیشتر شهرهای یونان را از دست
به عقب‌نشینی شد و بیشتر شهرهای یونان را از دست داد. سرانجام پلی‌پرخون با نوزاد اسکندر تا اپیروس عقب‌نشینی کرد. در آنجا او با المپیاس مادر اسکندر متحد شد و دوباره به مقدونیه حمله کرد. پادشاه فیلیپ سوم، برادر ناتنی اسکندر، که به درخواست همسرش اوریدیک به طرف کاساندر پناهنده شده و مجبور به فرار شد، اما در آمفیپولیس دستگیر شد و اعدام شد و همسرش هم به اجبار دست به خودکشی زد. کاساندر یک بار دیگر مقدونیه را تصرف کرد. المپیاس به قتل رسید و کاساندر کنترل نوزاد و مادرش را به دست آورد. سرانجام کاساندر به قدرت مطلق بخش