payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شب را خورد. او تقریباً ۴۰ دقیقه بعد از آنجا برآمد و می‌خواست ویدیویی را به دکانی در بروکویل به سمت شمال شهر ببرد. مک‌گلینچی متعاقباً رفتار و وضعیت پدرش را در آن شب «آشفته و از نظر عاطفی ناراحت» توصیف کرد. او اظهار داشت که از پدرش پرسید آیا او فکر می‌کند خطری از سوی ارتش جمهوری‌خواه ایرلند متوجه اوست، مک‌گلینچی در جوابش گفت: «از این ناراحت هستم که نامم توسط افرادی سیاه می‌شود که هرگز فیر نکرده‌اند… نه، ارتش جمهوری‌خواه ایرلند هرگز مرا نمی‌کشد، پسرم». حدود ۱۱ شب، مک‌گلینچی و دومینیک ۱۶ ساله می‌خواستند به
۱۱ شب، مک‌گلینچی و دومینیک ۱۶ ساله می‌خواستند به خانه برگردند، دیلون – «به دلایلی که هرگز واضح نبود –» گفت – مک‌گلینچی در جاده باغ‌های هاردمن نزدیک بیمارستان لوردس به سمت غرفه تلفن عمومی در کنار خیابان رفت تا زنگ بزند. تقریباً بلافاصله – باوجود این‌که ۴ نفر در آن محل وجود داشتند – یک ماشین از نوع مزدای سرخ رنگ در کنارش ایستاد. درحالی‌که پسرش از ماشین بر او نگاه می‌کرد، سه مرد بر او حمله کردند و او را مورد ضرب و شتم قرار دادند. وقتی او به زمین افتاده بود، مردان مسلح – که سه تفنگ دست‌کش و یک تفنچگه در دست
مردان مسلح – که سه تفنگ دست‌کش و یک تفنچگه در دست داشتند – ۱۴ مرمی به سمت مک‌گلینچی شلیک کردند. حمله بر او با شلیک مرمی نهایی بر سرش برخورد کرد، هرچند او قبلاً مرده بود. آخرین سخنی که بر زبان آورد این بود «عیسی، مریم مرا کمک کن». پسرش برای آمبولانس فریاد زد. به گفته اولین افسر پلیس که در صحنه قتل حاضر شد، دومینیک جونیور به او گفت که «این پدر من است، این پدر من است، بر او شلیک کردند. عجله کن، به ایست‌های بازرسی بروید». تأثیر وحشتناک و دیدن چنین بی‌رحمی سرد روی پسر مک‌گلینچی را تنها می‌توان در «مشاهده هولاند
پسر مک‌گلینچی را تنها می‌توان در «مشاهده هولاند و مک‌دونالد» تصور کرد.
ائوین مک‌نامی (Eoin McNamee) (متولد ۱۹۱۴ – ۹ اوت ۱۹۸۶)، جمهوری‌خواه ایرلندی و رئیس ستاد پیشین ارتش جمهوری‌خواه ایرلند بود. پس‌زمینه. مک‌نامی به عنوان فردی که در «کوه‌های سپرین» شهر تایرون و لاندندری بزرگ شده‌است، توصیف می‌شود. او تعلیم و تربیت رسمی را به‌صورت کم‌تر فرا گرفت. او «یک مرد دانشمند، زیرک، عاقل و با درک درستی بود و باور داشت که تلاش با موفقیت انقلابی، جنگیدن در تمامی سطوح از جمله سیاسی و تحریک‌برانگیز است. ولی کاملاً معتقد به این دیدگاه بود که مبارزه مسلحانه لبه‌ای تیز یا نیزه تلاش و کلید موفقیت
مسلحانه لبه‌ای تیز یا نیزه تلاش و کلید موفقیت است». مک‌نامی یک فرد خجالت‌رو و غالباً خاموش بود که از بودن در محضر عام دوری می‌جست و همیشه در عقب صحنه کار می‌کرد. پیرس کیلی از مک‌نامی این‌گونه توصیف کرده‌است: «او مرد مستحکم و فناء ناپذیر به نظر می‌رسید که همانند سنگ سخت و استوار است». ارتش جمهوری‌خواه ایرلند. مک‌نامی قبل از مهاجرت به لندن، در سال ۱۹۳۲ در گرینکسل، شهر تارون به ارتش جمهوری‌خواه ایرلند پیوست. مک‌نامی با استفاده از دوچرخه سفرهای طولانی را در جاده‌های باریک و کوهستانی تایرون و دنیگال انجام داد
باریک و کوهستانی تایرون و دنیگال انجام داد که منجر به جذب تعداد زیادی افراد در ارتش جمهوری‌خواه ایرلند شد. او در کنگره جمهوری‌خواه شرکت کرد و با جناح چپ تندرو در ایرلند تلاش نمود یک حزب سیاسی را تشکل دهند که روابط خوبی با ارتش جمهوری‌خواه ایرلند داشته باشد. در همین حال، کنگره جمهوری‌خواه میان این‌که اهداف میانه‌رو جمهوری داشته باشند یا دیدگاه آشکارای کمونیستی، به دو دسته تقسیم شدند. او میان سال‌های ۱۹۳۷ و ۱۹۳۹ در انگلستان می‌زیست و هنوز به عنوان «افسر اطلاعات» برای ارتش جمهوری‌خواه ایرلند کار می‌کرد.
اطلاعات» برای ارتش جمهوری‌خواه ایرلند کار می‌کرد. مک‌نامی در ماه مارس و آوریل ۱۹۳۸ در کنوانسیون‌های ارتش جمهوری‌خواه ایرلند در این کشور شرکت کرد و در رأی دهی برای رئیس ستاد جدید، سخن‌گوی گروه شین راسل بود. در جریان این مدت که او در کنار سایر اعضای ارتش جمهوری‌خواه ایرلند در انگلستان فعالیت می‌کرد از سوی سیموس ادونوان و پاتریک مک‌گرات (جمهوری‌خواه ایرلندی) در حمایت از کارزار بمب‌گذاری ارتش جمهوری‌خواه ایرلند میان سال‌های ۱۹۳۹ الی ۱۹۴۰ علیه بریتانیا – برنامه خراب‌کاری – نحوه ساخت مواد منفجره را اندکی فرا
خراب‌کاری – نحوه ساخت مواد منفجره را اندکی فرا گرفت. برنامه خراب‌کاری (S-Plan) یک کارزار بمب‌گذاری بود که از سوی ارتش جمهوری‌خواه ایرلند در جریان جنگ در برابر بریتانیای کبیر انجام شد. در جریان این کارزار، ۳۰۰ انفجار صورت گرفت که ۱۰ کشته و ۹۶ زخمی برجای گذاشت. انفجار در ایستگاه ریل میلورتون (۳ ژوئیه ۱۹۳۹) کاری از مک‌نامی بود، چون او در میدلندز غربی انگلستان فعالیت می‌کرد. مک‌نامی در آوریل ۱۹۳۹ به ایرلند فراخوانده شد و در ۱۱ ژوئن ۱۹۳۹ و به دلیل عضویت در ارتش جمهوری‌خواه ایرلند متهم شناخته شد و به ۶ ماه حبس
جمهوری‌خواه ایرلند متهم شناخته شد و به ۶ ماه حبس در زندان کرملین، بلفاست محکوم گردید. سپس در ماه می ۱۹۴۰ از زندان آزاد گردید و به تایرون؛ محل که در آن به یک چهره رهبر تبدیل شده بود، برگشت. مک‌نامی در سال ۱۹۴۱ افسر فرمانده نیروهای شمالی ارتش جمهوری‌خواه ایرلند بود. در ماه مارس ۱۹۴۲، شین مک‌کول، رئیس ستاد ارتش جمهوری‌خواه ایرلند دستگیر و زندانی شد. همین بود که مسؤلیت ارتش جمهوری‌خواه ایرلند به مک‌نامی رسید و او رئیس ستاد ارتش شد. هرچند، او مدت زیادی را در این سمت سپری نکرد، چون دوباره در ۲۳ می ۱۹۴۲ در شهر
سمت سپری نکرد، چون دوباره در ۲۳ می ۱۹۴۲ در شهر دوبلین دستگیر شد و به ۳ سال زندان محکوم گردید تا مدت حبس‌اش را در کوراگ سپری کند؛ زندانی که صدها نفر از سراسر ایرلند به دلیل فعالیت در ارتش جمهوری‌خواه ایرلند از سوی حکومت فیانا فیل (Fianna Fáil) دستگیر و زندانی شده بودند. چون تصمیم گرفته بودند تا ارتش جمهوری‌خواه ایرلند را اجازه ندهند که بی‌طرفی ایرلند را در جریان جنگ جهانی دوم به خطر بیندازد. او در این مدت در کوراگ، زبان ایرلندی و اسپانیایی را آموخت و هنگامی‌که عیسی مسیح را به عنوان «یک انقلابی و سوسیالست»
عیسی مسیح را به عنوان «یک انقلابی و سوسیالست» توصیف می‌کرد احساسات برخی زندانیان را برانگیخت. در این مدت بود که مک‌نامی طی گفت‌گوها با اعضای جناح چپ ارتش جمهوری‌خواه ایرلند در زندان به یک تروتسکیست شاخهٔ مارکسیزم مبنی بر آراء لیون تروتسکی مبدل شد. اواخر زندگی. پس از این‌که او سال‌ها را در زندان کوراگ سپری کرد، به ایالات متحده آمریکا مهاجرت نمود. نخست او به فیلادلفیا عزیمت کرد و سپس به ایالت شیکاگو نقل مکان نمود؛ محل که گمان می‌شود او به عنوان تسهیل‌کننده میان رهبری ارتش جمهوری‌خواه ایرلند و فراهم کنندگان
رهبری ارتش جمهوری‌خواه ایرلند و فراهم کنندگان تسلیحات در آمریکا عمل می‌کرد. مک‌نامی یکی دیگری از ایرلندی‌های بود که به‌خاطر ازدواج از شغلش در ارتش دوری نکرد. حتی پس از این‌که او عازم ایالات متحده آمریکا شد، نخست در ایالت فیلادلفیا و سپس در شیکاگو اقامت گزید، بازهم در کنارش کودکان و بازیچه‌ها را نه، بلکه دوستان و همکاران زن و مرد ایرلندی‌اش را جمع کرد که از خود گذشتگی شان در راستای آزادی کامل ایرلند برابر بود به زندگی خود شان. او در سال ۱۹۳۲ به ارتش جمهوری‌خواه ایرلند پیوست و تا آخرین نفس سرباز متعهد و
ایرلند پیوست و تا آخرین نفس سرباز متعهد و وفادار این گروه باقی ماند. هنگامی‌که ارتش جمهوری‌خواه ایرلند به دو بخش؛ ارتش رسمی جمهوری‌خواه ایرلند و ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند منقسم شد، او انتخاب کرد تا در کنار ارتش موقت باشد. گفته می‌شود که مک‌نامی دوست نزدیک جورج هریسون، همکار او در ارتش جمهوری‌خواه ایرلند بود. شعبه محلی (cumann) حزب شین فین را به افتخار از تلاش‌های او نام‌گذاری کردند: شعبه محلی ائوین مک‌نامی، کیلدریس، شهر تایرون. یادبودی به پاس خدماتش نیز در چهارراهی آرام در کوه‌های سپرین، زادگاهش شهر
در چهارراهی آرام در کوه‌های سپرین، زادگاهش شهر تایرون، قرار دارد.
اریک اپل (Erich Apel) (زادهٔ ۳ اکتبر ۱۹۱۷ – درگذشتهٔ ۳ دسامبر ۱۹۶۵)، در جریان جنگ جهانی دوم، به عنوان مهندس موشک در مرکز پژوهش نظامی پنمونده در آلمان نازی کار کرد. پس از بازگشت از اتحاد جماهیر شوروی، جایی که تا ۱۹۵۲ میلادی تحت عملیات اوساویکهیم به اجبار به توسعه موشک می‌پرداخت، وی یکی از مقامات حزب اتحاد سوسیالیستی آلمان شرقی شد. در جریان اواخر دهه ۱۹۵۰ میلادی، او به‌طور فزاینده در سیاست‌های اقتصادی دخیل بوده و از ۱۹۵۸ میلادی به عنوان رئیس کمیسیون اقتصادی پولیتبورو خدمت نمود. وی به عنوان یک اصطلاح‌طلب
پولیتبورو خدمت نمود. وی به عنوان یک اصطلاح‌طلب پنداشته می‌شد. با این حال، پس از اکتبر ۱۹۶۴ زمانی که نیکیتا خروشچف قدرت را در مسکو از دست داد، اصلاحات اقتصادی به سرعت از دستور کار دور شد. اپل در میان سال‌های ۱۹۶۳ و ۱۹۶۵ میلادی به عنوان رئیس کمیسیون برنامه‌ریزی دولت خدمت نمود. آخرین پروژه وی، مذاکره یک معامله تجاری با اتحاد جماهیر شوروی بود. با این حال، چند ساعت قبل از این‌که به نمایندگی از حکومت آلمان شرقی موافقت‌نامه به‌دست آمده را امضاء نماید، به‌وسیله اسلحهٔ گرم دست به خودکشی زد. زندگی. سال‌های اولیه.
گرم دست به خودکشی زد. زندگی. سال‌های اولیه. اریک هانس اپل در شهر کوچک یودنباخ متولد شد، این شهر کوچک در جنگل فرانکونیایی واقع بوده و زمانی به دلیل موقعیتش به عنوان ایستگاه میان راه در یک مسیر تجاری بزرگ منفعت می‌برد، اما بعداً به علت ساخت خط آهن که لایپزیگ و نورنبرگ را مستقیماً وصل می‌کرد، اهمیت تجاری خود را از دست داد. پدر اپل یک مهندس مکانیک بود و مادرش در صنعت لباس کار می‌کرد. وی در شهرهای زونه‌برگ و اشتایناخ به مدرسه می‌رفت اما در سال ۱۹۳۲ میلادی مدرسه را ترک کرد تا یک برنامه کارآموزی در ابزار سازی و
را ترک کرد تا یک برنامه کارآموزی در ابزار سازی و مهندسی مکانیک را در کارخانه پرسلان در نویهاوس آغاز کند. حزب نازی در آن منطقه مشهور بود و وی در ۱۹۳۵ میلادی به سازمان جوانان دوچیس جنگولاک (Deutsches Jungvolk) پیوست. با این حال، دریافته شد که این جوان شانزده ساله «تمرین‌های کند هوشی خسته کننده ذهن» ("der stumpfsinnige Drill") را اخلال نموده و نه ماه بعد به دلیل «رویه منفی»، از تمرین‌های شبه‌نظامی که از پسران انتظار می‌رفت در آن شرکت کنند، دور انداخته شد. پس از اتمام دوره کار آموزی‌اش در ۱۹۳۵ میلادی وی تا
از اتمام دوره کار آموزی‌اش در ۱۹۳۵ میلادی وی تا ۱۹۳۷ میلادی در کارخانه نویهاوس به عنوان ابزار ساز و طراح باقی ماند. پس از آن، وی در سال‌های ۱۹۳۷ تا ۱۹۳۹ میلادی در آکادمی مهندسی در ایلمناو درس خواند و مدرک خود را در رشته مهندسی مکانیک از آنجا به‌دست‌آورد. سال‌های جنگ. بلافاصله پس از دریافت مدرک تحصیلی، اپل در ۱۹۳۹ میلادی به خدمت اجباری ارتش درآمد و عضو گردان ذخیره پیاده‌نظام ۴۵۱، مستقر در گوتا شد. در این هنگام، جنگ جهانی دوم آغاز گردید. با این وجود، اپل در ۲۰ دسامبر ۱۹۳۹ در مرکز پژوهش اداره تسلیحات در شهر
۲۰ دسامبر ۱۹۳۹ در مرکز پژوهش اداره تسلیحات در شهر پنمونده در کرانه شمالی آلمان موظف گردید. رئیس این مرکز پژوهشی، متخصص فرهمند موشک‌سازی، ورنر فون براون بود. اپل ظاهراً یکی از عناصر عملیاتی وی بود. یکی از هم عصرهای وی بعداً بیان داشت که او همانند سایر افراد از ۰۷:۳۰ الی ۱۷:۳۰ کار می‌کرد، اما بعداً در شامگاه‌ها به اتاق خواب خود در یک خواب‌گاه نزدیک می‌رفت تا روی طرح‌ها برای بهبود کار کند. تخصص وی در سیستم‌های هیدرولیک موشک بود. وی در کارهای محاسبه، اندازه‌گیری و مدل‌سازی خود به‌طور خستگی ناپذیر عمل می‌کرد.
و مدل‌سازی خود به‌طور خستگی ناپذیر عمل می‌کرد. به نظر می‌رسد که وی دیگران را به‌خوبی متأثر کرده بود، چون در اوت ۱۹۴۰ وی از تمامی مکلفیت‌های خدمت بیشتر در ارتش معاف گردید. در نوامبر ۱۹۴۰، او به سمت مهندس ماشین آلات و دستیار رئیس مرکز پژوهشی گماشته شد. او به‌طور کامل به سیاست بی‌علاقه بود، هرگز عضو هیچ حزبی نشد و همکارانش وی را مهندسی می‌خواندند که روح و جسم خود را وقف مهندسی کرده‌است. ۳ اکتبر ۱۹۴۲، بیست و پنجمین زاد روز اپل بود. به‌طور اتفاقی، وی در آن روز قادر بود در هر نقطه‌ای از جهان شاهد نخستین پرتاب
قادر بود در هر نقطه‌ای از جهان شاهد نخستین پرتاب موشک دور-برد به‌نام (در آن مرحله) A4 باشد. پرتاب در ساعت ۱۶:۰۰ انجام شده و همه چیز عالی پیشرفت، موشک به سرعت ۴٫۵ ماخ، ارتفاع ۸۵ کیلومتر (۵۳ مایل) و فاصله افقی ۱۹۰ کیلومتر (۱۲۰ مایل) رسید. با آغاز سال ۱۹۴۳ میلادی، اپل بار دیگر ترفیع نموده و علی‌رغم سن جوان خود به عنوان رئیس یکی از چندین شعبه مرکز پژوهش نظامی پنمونده گماشته شد. چندی پس از سمت جدیدش، او در جمعی از همکاران خود بیان کرد که چه اتفاقی فلاکت باری رخ می‌دهد اگر یکی از این چیزها در وسط شهر منفجر شود.
می‌دهد اگر یکی از این چیزها در وسط شهر منفجر شود. رئیس وی، والتر تیل، این حرف وی را شنید و او را دور از دیگران فراخواند و گفت، «اپل، تو باید به خدمات بهداشتی می‌پیوستی: تو برای کار در این‌جا بسیار نرم دل هستی». با این وجود، هیچ چیزی دلالت بر این نمی‌کند که این صحبت وی روی ابعاد حرفه‌ای وی تأثیر منفی نموده باشد: پژوهش‌گران در پنمونده خود را به عنوان یک تیم نخبه که مشغول کار حیاتی بودند می‌دیدند و تنها حرفه جایگزین واقعی برای وی، منتهی به پیوستن دوباره به خطوط مقدم ارتش می‌شد. در جریان ۱۹۴۳ میلادی، روشن شد
مقدم ارتش می‌شد. در جریان ۱۹۴۳ میلادی، روشن شد که بریتانیا از موجودیت این چنین یک مرکز پژوهشی در پنمونده مطلع است. بریتانیایی‌ها با متحد آمریکایی خود یک سری بمباران‌ها را برای تخریب این مرکز انجام دادند که از اوت ۱۹۴۳ شروع شد. از جمله ۷۳۳ نفری که در نخستین تهاجم به پنمونده در ۱۷ اوت کشته شدند، بیشتر آن‌ها کارگران اجباری بودند، اما شامل رئیس اپل، والتر تیل و خانواده وی نیز می‌گردید. با این حال، اپل در آن زمان در یک موقعیت بسیار دور بود، چون در آوریل ۱۹۴۳ او و تیمش که شامل متخصصین مونتاژ و مدیران می‌شد به
و تیمش که شامل متخصصین مونتاژ و مدیران می‌شد به کارخانه لنکی-هوفمان-ویرکی (Linke-Hofmann-Werke (LHW)) در بریسلاو (که قبل از ۱۹۴۵ به‌نام وروتسواف یاد می‌گردید) منتقل شده بودند. بریسلاو از قبل مرکز تولید ریل بوده و LHW نیز قبلاً برای تولید لوکوموتیوها و واگن‌های ریل کار می‌کرد، اما در جریان جنگ از توانایی‌های چیره مهندسی این کارخانه برای تولید اجزاء و قطعات-فرعی موشک استفاده می‌شد، موشکی که طبق تبلیغات حکومت در آن وقت به‌نام موشک «سلاح کیفری ۲/ وی-۲» ("Vergeltungswaffe 2") یاد می‌گردید. چون حملات مستمر
2") یاد می‌گردید. چون حملات مستمر بمباران بر مرکز پژوهشی ارتش در پنمونده تا سال ۱۹۴۳ و ۱۹۴۴ دوام داشت، LHW به مکان مونتاژ موشک وی-۲ مبدل گردید. در ۱ آوریل ۱۹۴۴، بنا بر درخواست مدیریت LHW، قرارداد کاری اریک اپل با اداره تسلیحات فرمان‌دهی عالی ارتش پایان بخشیده شد. حالا او مستقیماً به عنوان سر مهندس و دستیار رئیس فنی در LHW کار می‌کرد. تا اواخر ۱۹۴۴ میلادی، گسترده جنگ داشت به آلمان می‌رسید. کارخانه LHW حالا تولید موشک وی-۲ را به یک شرکت بیرونی به‌نام «پتریبو GmbH» در کلاینبودونگن که در نزدیکی نوردهاوزن واقع
GmbH» در کلاینبودونگن که در نزدیکی نوردهاوزن واقع شده بود، واگذار کرد. طبق قرارداد مونتاژ، آن‌ها اریک اپل را نیز به آنجا فرستادند و شغل وی در شرکت پتریبو GmbH رسماً از ژانویه ۱۹۴۵ به عنوان رئیس فنی این شرکت آغاز شد. عزم قاطع اپل مبنی بر عدم دخالت در سیاست حالا ظاهراً کم‌رنگ شده بود، چون موقعیت جدید برای مونتاژ مشک، بخشی از کارخانه زیرزمینی وسیع در اردوگاه کار اجباری میتلباو-دورا بود. وضعیت کار به حدی رعب‌آور بود که براساس حداقل یک گزارش‌گر، تعداد بردگانی که هنگام کار روی ساخت کارخانه زیر زمینی و در جریان
هنگام کار روی ساخت کارخانه زیر زمینی و در جریان کار روی موشک وی-۲ قربانی شدند، نسبت به شهروندان لندن بیشتر بود. جای که هدف موشک‌های تکمیل شده بود. حتی اگر اریک اپل به چگونگی تنظیم کارخانه و نحوه اداره تاسیساتِ شدیداً مرگ‌بار برای کارگران اجباری هیچ کاری نداشت، اما به عنوان مهندسی که مسئول ساخت موشک‌ها بود، طبیعتاً با این مسئله سروکار داشت. پس از فروپاشی آلمان نازی هم از نظر نظامی و هم از نظر سیاسی در جریان نیمه نخست ۱۹۴۵ میلادی، اپل موفق شد تا خود را دوباره به زادگاهش در یودنباخ برساند. همانند میلیون‌ها
به زادگاهش در یودنباخ برساند. همانند میلیون‌ها هم‌وطن‌اش، او نیز متعهد بود تا به‌طور قطعی ارتباط خود با گذشته را قطع کند. منطقه تحت اشغال شوروی. جنگ به‌طور رسمی در ماه می ۱۹۴۵ پایان یافت. منطقه جنوبی آلمان به‌طور کامل توسط ارتش ایالات متحده آزاد شده بود، اما قدرت‌های فاتح از قبل توافق کرده بودند تا ۲ بر ۳ قسمت غرب کشور را به چهار منطقه تحت اشغال نظامی تقسیم کنند. پس از این‌که آمریکایی‌ها به موضع مورد توافق خود عقب‌نشینی کردند، یودنباخ به قسمت میانی آلمان تعلق گرفت که حالا به‌نام منطقه تحت اشغال شوروی یاد
گرفت که حالا به‌نام منطقه تحت اشغال شوروی یاد می‌شد. در اوایل، اپل در مزرعه‌های محلی کار می‌کرد. در ۱۵ ژانویه ۱۹۴۶، او در برنامه «معلمین جدید» پذیرفته شد. چون میلیون‌ها آلمانی که در سن کار قرار داشتند، یا کشته شده بودند یا هم در اردوگاه‌های جنگی اسیر بودند، کم‌بود معلمان به شدت احساس می‌گردید و برنامه که البته با میزان اثرگذاری متفاوت در مناطق اشغالی مختلف تطبیق می‌گردید، این بود تا افراد با سواد که تصور می‌شد بیش از حد با تفکر نازی لکه‌دار نشده‌اند انتخاب گردند تا یک دوره «آموزش دوباره» فشرده را سپری
گردند تا یک دوره «آموزش دوباره» فشرده را سپری نموده و کار را برای تعلیم کودکان که در سن مدرسه بودند، آغاز نمایند. وی تا ۳۱ می ۱۹۴۶، هم آموزش می‌دید و هم در آکادمی تجاری که در نزدیکی اشتایناخ بود، تدریس می‌کرد.
جوزف مک‌دونل (Joseph McDonnell) (زادهٔ ۱۴ دسامبر ۱۹۵۱ – درگذشتهٔ ۸ ژوئیه ۱۹۸۱)، یکی از داوطلبان در ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند بود که در جریان اعتصاب غذای ۱۹۸۱ ایرلند درگذشت. اوایل زندگی. مک‌دونل در جاده اسلیت در قسمت پایینتر فولز رود، شهر بلفاست به عنوان یکی از ۱۰ فرزند خانواده زاده شد. وی در یک مدرسه رومان کاتولیک هم‌جوار آموزش دید. وی در ۱۹۷۰ میلادی با گوریتی ازدواج کرد و به خانه خواهرش در لینادون نقل مکان نمود. خانه آنها چندین بار مورد حمله قرار گرفت. فعالیت در ارتش جمهوری‌خواه ایرلند. مک‌دونل در جریان
در ارتش جمهوری‌خواه ایرلند. مک‌دونل در جریان عملیات دمتریوس دستگیر گردیده و همراه با جری آدامز و چند تن دیگر در ناو زندان اچ ام اس میدستون بدون محکمه محبوس شدند. چندی بعد وی برای چند ماهی به زندان اچ ام پریزون ماز منتقل گردید. پس از رهایی از زندان، وی به تیپ بلفاست در ارتش موقت جمهوری‌خواه پیوست. در جریان آمادگی برای یک حمله بمب‌گذاری به تأسیسات شرکت اثاثیه بالمورال در دونمورای، او با بابی ساندز آشنا شد. در جریان درگیری میان ارتش جمهوری‌خواه ایرلند و نیروهای انتظامی سلطنتی اولستر (RUC) و ارتش بریتانیا، این
انتظامی سلطنتی اولستر (RUC) و ارتش بریتانیا، این دو مرد همراه با شیاموس فینوکان و شین لاویری دستگیر گردیدند. مک‌دونل و دیگر افراد به علت حمل سلاح گرم به ۱۴ سال حبس محکوم گردیدند. هیچ‌کدام از این افراد، قضاوت محکمه را نپذیرفتند. اعتصاب غذا. مک‌دونل با اهداف اعتصاب غذای ایرلندی موافقت نمود که شامل موارد زیر بود: حق نه پوشیدن لباس مخصوص زندانیان؛ حق انجام ندادن کارهای اجباری زندان؛ حق مصاحبت آزادانه با سایر زندانیان؛ حق برگزاری فعالیت‌های تعلیمی و تفریحی و حق داشتن یک بازدید کننده، یک نامه و یک بسته در هر
حق داشتن یک بازدید کننده، یک نامه و یک بسته در هر هفته. اگرچه مک‌دونل در اعتصاب غذای نخست (۱۹۸۰) شرکت نکرد، اما او در اعتصاب غذای دوم (۱۹۸۱) به بابی ساندز و دیگران ملحق شد. در جریان این اعتصاب غذا، وی همچنین از حوزه انتخابیه اسلایگو-لیتریم در انتخابات سراسری جمهوری ایرلند به مبارزه پرداخت، اما با تفاوت بسیار اندک انتخابات را واگذار کرد. قبل از این‌که در ۸ ژوئیه ۱۹۸۱ وفات کند، او ۶۱ روز را بدون غذا سپری کرد. مک‌دونل دو فرزند دارد. همسر وی گوریتی در پیکار حمایت از اعتصاب غذا کنندگان، نقش فعال داشت. مک‌دونل
از اعتصاب غذا کنندگان، نقش فعال داشت. مک‌دونل در قبری نزدیک به بابی ساندز در گورستان میلتاون، به خاک سپرده شد. جان جوی مک‌گریل که نماینده انتخاباتی مک-دونیل در حوزه انتخابیه اسلایگو-لیتریم بود، خطابه مراسم خاک‌سپاری را ایراد کرد. با نقل قولی از پاتریک پیرس، او گفت: «مردان دانای دنیا ممکن است وی را برای فدا کردن همه چیز خود، نادان بگویند؛ اما ظاهراً این نادان‌ها بودند که مسیر تاریخ ایرلند را تغییر دادند». اتهامات. در مارس ۲۰۰۶، زندانی پیشین به‌نام ریچارد او راو، مدعی شد که سه روز قبل از مرگ مک‌دونل، حکومت
راو، مدعی شد که سه روز قبل از مرگ مک‌دونل، حکومت بریتانیا یک پیشکش قاطع به رهبری در داخل زندان ارایه داد که برای پایان دادن به اعتصاب کافی بود. او راو مدعی است که هرچند رهبری در داخل زندان آماده شده بودند تا این پیشنهاد را بپذیرند، به اعتصاب پایان بخشیده و جان مک‌دونل و دیگران که پس از وی وفات نمودند را نجات دهند، اما رهبری بیرون از زندان به آن‌ها گفتند تا ادامه دهند. فرمانده ارتش جمهوری‌خواه ایرلند در آن زمان در زندان لانگ کیش، برند مک‌فارلین (مشهور به «بیک»)، این نسخه از رویدادها را به‌طور صریح مورد
«بیک»)، این نسخه از رویدادها را به‌طور صریح مورد تردید قرار داده‌است. تنها یک زندانی دیگر به‌نام انتونی مک‌اینتایر که در همان ساختمانی که او راو و مک‌فارلین نیز در آن بودند زندانی بود، این نسخه از رویدادهای که او راو در رابطه به اعتصاب غذای ۱۹۸۱ بازگو نموده‌است، را پشتیبانی نمود. گرامی‌داشت. در روز یادبود از جان‌باخته گان ایرلندی در قبرستان ویویرلی در سیدنی، استرالیا از مک‌دونل گرامی‌داشت شد. جو مک‌دونل همچنین در آهنگ گروه ولف تونز به‌نام «جو مک‌دونل» گرامی داشته می‌شود.
موتور شار محوری (همچنین به عنوان موتور شکاف محوری یا موتور پنکیکی نیز شناخته می‌شود) هندسه‌ای از ساختار موتور الکتریکی است که در آن فاصله-هوایی بین روتور و استاتور، و بنابراین جهت شار مغناطیسی بین این دو، به موازات محور چرخش قرار می‌گیرد. به جای به‌طور شعاعی مانند هندسه استوانه‌ای هم‌مرکز موتور با فاصله-هوایی شعاعی رایج‌تر. اگرچه این هندسه از زمان توسعه اولین موتورهای الکترومغناطیسی مورد استفاده قرار گرفته‌است، اما استفاده از آن تا زمان در دسترس بودن گسترده آهنرباهای دائمی قوی و توسعه موتورهای دی‌سی بدون
آهنرباهای دائمی قوی و توسعه موتورهای دی‌سی بدون جاروبک که می‌توانستند بهتر از برخی از مزایای هندسه محوری استفاده کنند، نادر بود. هندسه محوری را می‌توان تقریباً برای هر اصل عملیاتی (به عنوان مثال دی‌سی با جاروبک، القایی، پله‌ای، رلوکتانسی) که می‌تواند در یک موتور شعاعی استفاده شود، و می‌تواند برخی از توپولوژی‌ها را که در هندسه شعاعی عملی نیستند، اما حتی برای همان اصل عملیاتی ملاحظاتی در کاربرد و طراحی وجود دارد که باعث می‌شود یک هندسه مناسب تر از دیگری باشد، اعمال کرد. موتورهای محوری معمولاً کوتاه‌تر و
اعمال کرد. موتورهای محوری معمولاً کوتاه‌تر و عریض‌تر از موتورهای شعاعی معادل هستند. موتورهای شار محوری بدون-یوک چگالی گشتاور بسیار خوبی ارائه می‌دهند. موتورهای محوری مدتی است برای موتورهای دی‌سی بدون جاروبک کم-توان و کم-قیمت استفاده می‌شوند، زیرا این موتور به راحتی می‌تواند مستقیماً بر روی یک برد مدار چاپی (PCB) ساخته شود یا حتی از مسیرهای مسی پی‌سی‌بی به عنوان سیم‌پیچ استاتور استفاده شود، اما اخیراً تلاش‌های بیشتری برای طراحی موتورهای بدون-جاروبک با قدرت بالا در هندسه محوری صورت گرفته‌است. یک موتور محوری
در هندسه محوری صورت گرفته‌است. یک موتور محوری دی‌سی با جاروبک موفق، موتور لینچ است، که در آن روتور تقریباً به‌طور کامل از نوارهای مسطح مسی با هسته‌های کوچک آهنی در داخل آن تشکیل شده‌است که امکان عملکرد بسیار متراکم-توان را فراهم می‌کند.
جان راجرز کامنز (John R. Commons) (زادهٔ ۱۳ اکتبر ۱۸۶۲ – درگذشتهٔ ۱۱ می ۱۹۴۵)، اقتصاددان نهادگرایی، جرجیست، ترقی‌خواه و تاریخ‌نگار کارگر در دانشگاه ویسکانسین-مدیسن، اهل ایالات متحده بود. اوان زندگی. جان آر. کامنز در ۱۳ اکتبر ۱۸۶۲ در هولانسبرگ، ایالت اوهایو متولد گردید. کامنز به عنوان یک فرد مذهبی تربیت شده بود و این امر باعث شد تا وی در سنین جوانی برای عدالت اجتماعی دادخواهی نماید. کامنز یک دانشجوی فقیر تلقی می‌گردید و هنگام تحصیل از یک بیماری روانی رنج می‌برد. به‌خاطر پتانسیلی که در عزم و کنجکاوی شدید وی
به‌خاطر پتانسیلی که در عزم و کنجکاوی شدید وی دیده می‌شد، به او اجازه داده شد تا بدون به پایان رساندن دوره تحصیلی، فارغ‌التحصیل گردد. در این زمان، او از نظریه اقتصادی «مالیات واحد» هنری جرج پیروی کرد. او در بقیه عمر خود از این روی‌کرد اقتصادی «جرجیست» یا «ریکاردی» با تمرکز بر اجاره‌های زمین و حق انحصاری پیروی نمود، از جمله پیشنهادی در مورد مالیات بر درآمد با نرخ بالاتر بر اجاره زمین. پس از این‌که کامنز از کالج ابرلین فارغ‌التحصیل گردید، وی دو سال از دوره فوق لیسانس را در دانشگاه جانز هاپکینز تحت نظر ریچارد
لیسانس را در دانشگاه جانز هاپکینز تحت نظر ریچارد تی. الی تکمیل کرد، اما بدون به‌دست آوردن مدرک تحصیلی، آموزش را ترک نمود. پس از گماشته شدن در دانشگاه ابرلین و ایندیانا، وی تدریس را در دانشگاه سیراکیوس در ۱۸۹۵ میلادی آغاز کرد. در بهار ۱۸۹۹، دانشگاه سیراکیوس او را به‌خاطر این‌که یک رادیکال است، اخراج کرد. کامنز در نهایت با پیوستن به دانشگاه ویسکانسین در ۱۹۰۴ میلادی دوباره وارد دنیای آکادمیک شد. کارهای اولیه کامنز نشان‌دهنده اشتیاق وی مبنی بر متحدکردن نظریات مسیحی با علوم اجتماعی در حال ظهور مانند جامعه‌شناسی
با علوم اجتماعی در حال ظهور مانند جامعه‌شناسی و اقتصاد بود. وی هم‌واره با مجله کینگدم همکاری داشت، مؤسس یک مؤسسه آمریکایی برای جامعه‌شناسی مسیحی بود و در ۱۸۹۴ میلادی کتابی را تحت عنوان ریفورم اجتماعی و کلیسا نوشت. وی یکی از مدافعین قانون اعتدال بوده و در حزب ممنوعیت (Prohibition party) در سطح ملی فعال بود. در زمانی که او در ویسکانسین به سر می‌برد، اندیشه وی کم‌تر اخلاقیات‌گرا و بیشتر تجربه‌گرا شده بود و نقطه نظرهای دینی وی در مطالعات وی از اخلاقیات و جامعه‌شناسی، دور شد. حرفه. مشهورترین کار کامنز، تحلیلی
دور شد. حرفه. مشهورترین کار کامنز، تحلیلی از اقدام جمعی توسط دولت و سایر نهادها است که از دید وی جهت درک اقتصاد حتمی می‌باشد. کامنز باور داشت که قوانینِ به دقت طراحی شده می‌تواند تغییر اجتماعی به بار بی‌آورد؛ این نظریه باعث شد تا وی به عنوان یک سوسیالیستِ رادیکال و یک فزون‌گرا شناخته شود. برخلاف آنچه در برخی نشریه‌ها آمده‌است، کامنز در واقع بر این عقیده بود که آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار می‌توانند رأی دهند. زمانی که وی برای نمایندگی تناسبی دادخواهی می‌کرد، او پیشنهاد تأسیس یک «حزب سیاه‌پوست» را ارایه کرد.
او پیشنهاد تأسیس یک «حزب سیاه‌پوست» را ارایه کرد. او حتی پیشنهاد تطبیق تعدیل سیزدهم به قانونی اساسی را نمود که طی آن باید آمریکایی‌های اهل جنوب مجبور شوند تا به آمریکایی-آفریقایی‌ها اجازه رأی دادن بدهند. او به سنت قوی آمریکایی در اقتصاد نهادگرایی از طریق شخصیت‌های چون اقتصاددان و نظریه‌پرداز اجتماعی، تورستن وبلن، ادامه داد. تعریف وی از معامله، یکی از مهم‌ترین کار وی در اقتصاد نهادگرایی است. نظریه نهادی، به موفقیت قابل ملاحظه وی در حقیقت‌یابی و ترتیب قانون در رابطه به مسائل وسیع اجتماعی برای ایالات
قانون در رابطه به مسائل وسیع اجتماعی برای ایالات ویسکانسین، بسیار مرتبط بود. وی قانون و برنامه مزد کارگران ویسکانسین را ترتیب نمود که در نوع خود در ایالات متحده بی‌پیشینه بود. کامنز در ۱۹۳۴ میلادی، اقتصاد نهادگرایی را منتشر نموده و نظریه خود را این‌گونه بیان کرد که نهادها متشکل از اقدامات جمعی است که همراه با تضاد منافع، اقتصاد را تعریف می‌کند. وی معتقد بود که اقتصاد نهادگرایی، کنترل جمعی بر معامله‌های انفرادی را به نظریه موجود اقتصاد افزود. کامنز، اقتصاددان اسکاتلندی به‌نام هنری دونینگ مکلیود را
اقتصاددان اسکاتلندی به‌نام هنری دونینگ مکلیود را «بنیان‌گذار» اقتصاد نهادگرایی می‌دانست. کامنز در نظرسنجی پیتسبرگ که یک تحقیق جامعه‌شناختی در ۱۹۰۷ میلادی از یک شهر ایالات متحده بود، همکاری داشت. شاگرد دوره فوق لیسانس وی به‌نام جان ای. فیج، کتاب کارگران صنعت فولاد را نوشت که تصویری کامل از یک صنعت کلیدی در آمریکای اوایل قرن بیستم ارائه می‌کرد. این یکی از شش کتاب کلیدی بود که در نتیجه نظر سنجی پدید آمد. ادوین ای. ویت که بعداً معروف به «پدر امنیت اجتماعی» شد نیز دوره دکترای تخصصی خود را در دانشگاه