payamvha/North_RAG huggingface dataset:
هدف گرفت. نیروهای شوروی در ابتدا شکاف کوچکی در خط آلمانی‌ها در طول رود اوژا باز کردند. در ادامه همراه با گلوله‌باران توپخانه، شکاف بزرگ‌تری توسط ۶ گردان ارتش سرخ در سادکی در ۱۰ کیلومتری شمال غربی یلنیا باز شد و نیروهای شوروی یک کیلومتر در عمق نفوذ نمودند و تعدادی جایگاه دفاعی ورماخت را از بین بردند. ورماخت موقتاً سادکی را از دست داد اما تا سپیده دم روز بعد آن را پس گرفت. فشار در این ناحیه با ورود ۴۰ تانک شوروی در همکاری مناسب نزدیک با پیاده‌نظام، استمرار یافت. در این شرایط نبود توپخانه خودکششی که می‌توانست
در این شرایط نبود توپخانه خودکششی که می‌توانست نقشی حیاتی در دفاع ضد تانک ایفا کند، خسارت زیادی به پیاده‌نظام ورماخت تحمیل کرد. نفوذ جدیدی در قسمت سادکی و شرق آن، شکاف در خط مقدم ورماخت را به سه کیلومتر رساند و خط مقدم در بخش شمالی گردن منطقه محدب را دو کیلومتر به داخل برد. در این زمان فرماندهان آلمانی به قصد دشمن در نفوذ در اطراف منطقه محدب در شمال در طول رود اوژا و در جنوب در قسمت لشکر دویست و شصت و هشتم پیاده‌نظام سپاه ۲۰ ورماخت در لئونووا، پی بردند. حملات در قسمت جنوبی در حقیقت تنها اقدامات ایذایی
حملات در قسمت جنوبی در حقیقت تنها اقدامات ایذایی درکشیدن نیروهای ذخیره احتمالی ورماخت به سمتی اشتباه بود تا حمله اصلی در طول رود اوژا در شمال انجام شود. ضربه سخت به لشکر هفتاد و هشتم پیاده‌نظام ورماخت در شمال یلنیا آن را وادار به عقب‌نشینی دو کیلومتری کرد. نیروهای شوروی تا روز ۱ سپتامبر خط آهن یلنیا به سمت غرب را قطع نمودند. تعدادی از یگان‌های ارتش سرخ با نفوذ به پشت خط مقدم لشکر دویست و نود و دوم پیاده‌نظام ورماخت در جناح راست لشکر هفتاد و هشتم پیاده‌نظام آن، مقداری از تدارکات آلمانی‌ها را از بین بردند.
آن، مقداری از تدارکات آلمانی‌ها را از بین بردند. لشکر دویست و نود و دوم پیاده‌نظام ورماخت خود تحت فشار شدید، در تلاش جهت کنترل نفوذ دیگری از دشمن در شمال شرقی منطقه محدب بود. روز ۲ سپتامبر افسر عملیات‌های این لشکر به سپاه ۲۰ ورماخت گزارش کرد این یگان «نزدیک به حد نهایی تحمل خود» رسیده‌است. نیروهای آلمانی قادر به از بین بردن این دو نفوذ ارتش سرخ نبودند. تمامی جناح شمال غربی سپاه ۲۰ ورماخت و جناح شرقی سپاه ۹ ورماخت در قسمت شمالی گردن منطقه محدب در خطر عقب رانده شدن قرار داشتند. لشکر صد و سی و هفتم پیاده‌نظام
شدن قرار داشتند. لشکر صد و سی و هفتم پیاده‌نظام سپاه ۹ ورماخت در روزهای ۳۰ و ۳۱ اوت ۵۰۰ نفر و در روز ۱ سپتامبر ۷۰۰ نفر دیگر را دست داد تا مجموع تلفات آن از هنگام ورود به منطقه محدب به ۳ هزار نفر برسد. به دستور سپهبد ماترنا، فرمانده سپاه ۲۰ ورماخت آتش تمامی آتشبارهای توپخانه موجود در منطقه محدب که در برد آن بودند، بر رخنه دشمن در قسمت شمال شرقی متمرکز گشت. لشکر دویست و نود و دوم پیاده‌نظام ورماخت با آخرین قوای ذخیره خود در نهایت قادر به بستن این شکاف تا عصر روز ۲ سپتامبر شد. عقب‌نشینی ورماخت از یلنیا. بدین
روز ۲ سپتامبر شد. عقب‌نشینی ورماخت از یلنیا. بدین شکل، با وجود ضد حملات قدرتمند و مکرر نیروهای ورماخت، ارتش بیست و چهارم شوروی نیروهای آلمانی در منطقه محدب یلنیا را در خطر محاصره از شمال و جنوب قرار داده بود. درگیری‌های شدید در نواحی دیگر به آلمانی‌ها اجازه انتقال نیروی کمکی به یلنا را نمی‌داد. در نهایت پس از توافق فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان بر سر این که ورماخت تا اواخر ماه سپتامبر قادر به هر گونه تهاجم به سمت شرق نخواهد بود، گروه ارتش مرکز ورماخت چاره‌ای جز دستور به عقب‌نشینی در حین مبارزه از مواضع
جز دستور به عقب‌نشینی در حین مبارزه از مواضع پیشین در منطقه محدب یلنیا در عصر روز ۳ سپتامبر نداشت. با وجود این که پیش از این از تصمیم فن بک بر حفظ یلنیا با قدرت پشتیبانی کرده بود، هالدر نیز هم‌اکنون متوجه بی‌ثمر بودن فرستادن نیروهای ذخیره بیشتر به این برآمدگی شده بود و اعتراضی در این باب نکرد. تصمیم بر این شد که عقب‌نشینی در سه مرحله تحت نظارت فیلدمارشال فن کلوگه انجام بگیرد. اوایل صبح روز ۵ سپتامبر آخرین عناصر لشکر هفتاد و هشتم پیاده‌نظام ورماخت در شرق رود اوژا، شامل بخش‌هایی از لشکر صد و سی و هفتم
رود اوژا، شامل بخش‌هایی از لشکر صد و سی و هفتم پیاده‌نظام ورماخت که از یگان خود جدا شده بودند، شروع به دور زدن فرورفتگی خط مقدم در ناحیه سادکی به سمت غرب کردند. نیروهای ارتش سرخ در سادکی حملاتی را صورت دادند اما لشکر صد و سی و هفتم پیاده‌نظام ورماخت آن‌ها را دفع نمود. حوالی ساعت ۶ عصر ارتش سرخ گلوله‌باران توپخانه شدیدی علیه لشکر صد و سی و هفتم پیاده‌نظام ورماخت آغاز کرد که تا شب هنگام ادامه داشت. این گلوله‌باران با وجود ناهموار کردن سطح زمین، باعث پوشش عقب‌نشینی نیروهای آلمانی شد. مه غلیظ نیز مانع از امکان
نیروهای آلمانی شد. مه غلیظ نیز مانع از امکان شناسایی نقاط ضعف نیروهای در حال عقب‌نشینی می‌گردید. در این زمان، ژوکوف به استالین گزارش کرد نیروهای او مخصوصاً از لحاظ قوای تانک، قدرت کافی جهت به محاصره درآوردن آلمانی‌ها در منطقه محدب از جانب غرب را ندارند. با این حال به نظر می‌رسد اگر نیروهای آلمانی به موقع دست به عقب‌نشینی نمی‌زدند، سپاه‌های ۹ و ۲۰ ورماخت به احتمال زیاد به محاصره می‌افتادند. پس از چندین روز مبارزه سنگین لشکر نوزدهم تفنگ‌دار شوروی ۵ سپتامبر وارد یلنیا شد و تا روز بعد به کمک چهار لشکر دیگر،
وارد یلنیا شد و تا روز بعد به کمک چهار لشکر دیگر، شهر را به تصرف درآورد. نیروهای ارتش بیست و چهارم شوروی در تعقیب آلمانی‌ها، با گذر از رود دسنا، ۲۵ کیلومتر پیشروی کرده و تا روز ۸ سپتامبر به دفاع آماده ورماخت در رودهای اوستروم و استریانا رسیدند. با برخورد به مقاومت شدید آلمانی‌ها پیشروی ارتش سرخ در این موضع متوقف شد. دو روز بعد به درخواست ژوکوف، به جهت تلفات سنگین این جبهه و شرایط متزلزل در بخش جنوبی، استاوکا تهاجم جبهه ذخیره شوروی را به پایان رساند. عملیات در یلنیا نخستین مورد رخنه موفقیت‌آمیز نیروهای ارتش
یلنیا نخستین مورد رخنه موفقیت‌آمیز نیروهای ارتش سرخ در دفاع آماده آلمانی‌ها و بازپس‌گیری اراضی زیادی از آن‌ها بود. به هر صورت این پیروزی به بهای گرانی حاصل شد به شکلی که از مجموع قریب به ۱۰۳ هزار نفر نیروی به کار رفته در آن حدود ۱۱ هزار نفر کشته، مفقود یا اسیر و ۲۰ هزار تن دیگر مجروح شدند. یکی از عمده دلایل ادامه نیافتن این دستاوردها نبود پشتیبانی هوایی کافی و مؤثر بود. با این حال، ارتش سرخ آموزه‌های زیادی از تاکتیک‌های رزمی ورماخت در درگیرهای یلنیا به دست آورد و روش‌های جدیدی برای بهره‌گیری از نقاط ضعف آن
و روش‌های جدیدی برای بهره‌گیری از نقاط ضعف آن خلق کرد. یکی از این آموزه‌ها این مسئله بود که یگان‌های متحرک ورماخت بدون پشتیبانی پیاده‌نظام و توپخانه اضافه، قادر به فائق آمدن بر دفاع مستحکم با پوشش توپخانه در شرایط جغرافیایی نامساعد نیست؛ مسئله‌ای که باعث شد لشکرهای "داس رایش" اس‌اس و لشکر دهم زرهی ورماخت نتوانند به سمت دوروگوبوژ پیش بروند و محاصره ناحیه اسمولنسک را تکمیل نمایند. همچنین مشخص شد دفاع ثابت ورماخت با اتکا صرف بر پیاده‌نظام و توپخانه بدون ذخیره متحرک تا چه اندازه آسیب‌پذیر است؛ بدین شکل به محض
متحرک تا چه اندازه آسیب‌پذیر است؛ بدین شکل به محض اینکه تانک‌ها و توپ‌های خودکششی ورماخت از ناحیه یلنیا خارج شدند، مدت کوتاهی بعد ارتش سرخ قادر به رخنه در دفاع آلمانی‌ها گشت که پیاده‌نظام ورماخت قادر به بستن آن نبودند. در نهایت تأثیر بسزای توپخانه از جمله توپخانه سنگین در تحولات میدان نبرد هویدا گشت. در مشاهداتی که ژوکوف از منطقه صورت داد مشخص گشت گلوله‌باران توپخانه ارتش سرخ چه آثار مخربی بر استحکامات دفاعی ورماخت گذاشته و حتی پناهگاه‌های زیرزمینی آن‌ها را نیز از بین برده‌است. نامناسب بودن شرایط جغرافیایی
نیز از بین برده‌است. نامناسب بودن شرایط جغرافیایی مواضع دفاعی ورماخت در یلنیا و نبود پشتیبانی زرهی و موتوریزه اثر بدی بر تحولات این ناحیه برای آلمانی‌ها گذاشت. شدت درگیری‌ها بر سر ناحیه یلنیا به اندازه‌ای شدید بود که برخی از افسران مسن‌تر آن را با تجربیات در وردون در سال ۱۹۱۶ مقایسه کردند. نبردهای اطراف یلنیا خسارت‌بارترین درگیری نیروی زمینی آلمان از سال ۱۹۱۸ به حساب می‌آمدند. برآورد مجموع تلفات ورماخت با اسناد آلمانی کار دشواری است. سپاه ۲۰ ارتش چهارم ورماخت در حال دفاع از ناحیه یلنیا در مجموع متحمل ۲۳
در حال دفاع از ناحیه یلنیا در مجموع متحمل ۲۳ هزار نفر تلفات شد. شش لشکر ورماخت که از ۲۹ ژوئیه تا ۲۹ اوت غالباً داخل منطقه محدب بودند، به شکل میانگین روزانه ۵۰ تا ۱۰۰ نفر از نیروهای خود را به شکل کشته و زخمی از دست دادند. لشکر دویست و شصت و سوم پیاده‌نظام ورماخت در عرض تنها یک هفته‌ای که درون برآمدگی یلنیا بود ۱۲۰۰ تن از نفرات خود را از دست داد. این آمار موجب برآورد میزان ۱۸ هزار تا ۳۵ هزار نفر تلفات برای آن‌ها در این مدت می‌شود. با این وجود، تلفات ورماخت در منطقه محدب یلنیا از ۳۰ اوت تا ۳ سپتامبر بسیار
در منطقه محدب یلنیا از ۳۰ اوت تا ۳ سپتامبر بسیار بیشتر بود. ژوکوف پس از جنگ مدعی شد آلمانی‌ها در ناحیه یلنیا مجموعاً متحمل ۴۵ تا ۴۷ هزار نفر تلفات گشتند که با دربر گرفتن تلفات سپاه ۹ ورماخت در طول رود دسنا، برآوردی دقیقی به نظر می‌آید. این میزان معادل نیروهای سه لشکر کامل بود. گفته می‌شود اگر شرایط آب‌وهوایی در دو روز آخر عقب‌نشینی آلمانی‌ها بد نبود، ارتش سرخ می‌توانست تلفات بسیار سنگین‌تری به دو سپاه ورماخت بزند. به هر صورت تلقات آلمانی‌ها در ناحیه یلنیا کمتر از تلفات شوروی بود. ژوکوف در جریان نبرد بر سر
از تلفات شوروی بود. ژوکوف در جریان نبرد بر سر یلنیا حدود ۳۲ هزار نفر از نفرات خود را از دست داد که حدود سوم از قوای به کار گرفته شده در این عملیات تهاجمی بود. رهبری تاکتیکی ضعیف و دست زدن ارتش سرخ به حملات مستقیم «کورکورانه» علیه مواضع دفاعی دشمن، با وجود برتری عددی بسیار زیاد، مزیت بالایی به آلمانی‌ها می‌بخشید. این نخستین عقب‌نشینی عملیاتی آلمانی‌ها در طول جنگ جهانی دوم بود. با وجود این که آلمانی‌ها سعی داشتند این مسئله را به عنوان «عقب‌نشینی تاکتیکی» یا «صاف کردن خط مقدم» جلوه دهند، خروجی نبرد در ناحیه
«صاف کردن خط مقدم» جلوه دهند، خروجی نبرد در ناحیه یلنیا به روشنی حاصل از اقدامات ارتش سرخ بود که به شکست ورماخت انجامید. به عقیده برایان فیوگِیت، تاریخدان آمریکایی، اصرار گودریان بر استفاده از سپاه ۴۶ موتوریزه ورماخت که توسط فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان تا میانه ضدحمله ارتش سرخ به عنوان نیروی ذخیره در این ناحیه باقی مانده و توانسته بود نقش مؤثری در دفع حملات اولیه ارتش سرخ بازی کند، در نبرد کیف، موجب وارد آمدن تلفات سنگین به پیاده‌نظام ارتش چهارم ورماخت در ناحیه یلنیا شد. به عقیده او اگر این سپاه در
در ناحیه یلنیا شد. به عقیده او اگر این سپاه در موقعیت پیشین باقی می‌ماند ضربه سختی به نیروهای جبهه ذخیره شوروی که قصد بازپس‌گیری ناحیه یلنیا را داشتند، وارد می‌آمد به گونه‌ای که دفاع از مسکو را برای شوروی با اختلال مواجه می‌ساخت. لشکرهای ارتش چهارم ورماخت هیچگاه از آسیب متحمل شده در این نبردها بازیابی نشدند؛ به وجهی که برخی تاریخ‌نگاران کندی و انفعال این ارتش در ماه نوامبر در نبرد مسکو را حاصل از آن می‌دانند.
تاریخ اقیانوسیه شامل تاریخ استرالیا، جزیره ایستر، فیجی، هاوایی، نیوزیلند، پاپوآ گینه نو، گینه نو غربی و دیگر کشورهای جزیره‌ای اقیانوس آرام است. ماقبل تاریخ. ماقبل تاریخ اقیانوسیه به ماقبل تاریخ هر یک از مناطق اصلی آن تقسیم می‌شود: استرالیا، ملانزی، میکرونزی و پلی‌نزی، و این مناطق از نظر زمان سکونت اولیه انسان‌ها از ۷۰۰۰۰ سال پیش (اقیانوسیه نزدیک) تا ۳۰۰۰ سال پیش (اقیانوسیه دور) بسیار متفاوت هستند. استرالیا. بومیان استرالیا ساکنان اصلی قاره استرالیا و جزایر نزدیک آن هستند. بومیان استرالیا حدود ۷۰۰۰۰ سال پیش
آن هستند. بومیان استرالیا حدود ۷۰۰۰۰ سال پیش از آفریقا به آسیا مهاجرت کردند و حدود ۵۰۰۰۰ سال پیش به استرالیا رسیدند. ساکنان جزایر تنگه تورس بومیان جزایر تنگه تورس هستند که در شمالی‌ترین نقطه کوئینزلند در نزدیکی پاپوآ گینه نو قرار دارند. اصطلاح «بومی» به طور سنتی فقط به ساکنان بومی سرزمین اصلی استرالیا و تاسمانی، به همراه برخی از جزایر مجاور، یعنی «مردمان اولیه» اطلاق می‌شود. بومیان استرالیا اصطلاحی فراگیر است که هنگام اشاره به بومیان و ساکنان جزایر تنگه تورس به کار می‌رود قدیمی‌ترین بقایای قطعی انسانی که
به کار می‌رود قدیمی‌ترین بقایای قطعی انسانی که تا به امروز یافت شده، مربوط به انسان مونگو است که قدمت آن حدود ۴۰۰۰۰ سال تخمین زده شده است، اما زمان ورود اجداد بومیان استرالیا موضوع بحث بین محققان است و تخمین‌ها به ۱۲۵۰۰۰ سال پیش برمی‌گردد. تنوع زیادی در بین جوامع و اقوام بومی مختلف در استرالیا وجود دارد که هر کدام ترکیبی منحصر به فرد از فرهنگ‌ها، آداب و رسوم و زبان‌های خود را دارند. در استرالیای امروزی، این گروه‌ها به جوامع محلی بیشتری تقسیم می‌شوند. ملانزی. اولین مهاجران استرالیا، گینه نو و جزایر بزرگ در
اولین مهاجران استرالیا، گینه نو و جزایر بزرگ در شرق، بین ۵۰۰۰۰ تا ۳۰۰۰۰ سال پیش، زمانی که نئاندرتال‌ها هنوز در اروپا پرسه می‌زدند، به آنجا رسیدند. ساکنان اولیه گروهی از جزایر که اکنون ملانزی نامیده می‌شوند، احتمالاً اجداد مردم پاپوآیی زبان امروزی بوده‌اند. آنها که از جنوب شرقی آسیا مهاجرت کرده بودند، به نظر می‌رسد این جزایر را تا جزایر اصلی جزایر سلیمان (مجمع‌الجزایر)، از جمله ماکیرا و احتمالاً جزایر کوچک‌تر در شرق، اشغال کرده‌اند. به ویژه در امتداد ساحل شمالی گینه نو و در جزایر شمال و شرق گینه نو، مردمان
گینه نو و در جزایر شمال و شرق گینه نو، مردمان آسترونزیایی که کمی بیش از ۳۰۰۰ سال پیش به این منطقه مهاجرت کرده بودند، با این جمعیت‌های از پیش موجود مردمان پاپوآیی زبان تماس پیدا کردند. در اواخر قرن بیستم، برخی از دانشگاهیان دوره طولانی تعامل را پیشنهاد کردند که منجر به تغییرات پیچیده متعددی در ژنتیک، زبان‌ها و فرهنگ‌های این مردمان شد. کایزر و همکاران پیشنهاد کردند که از این منطقه، گروه بسیار کوچکی از مردم (که به زبان آسترونزیایی صحبت می‌کردند) به سمت شرق عزیمت کردند تا اجداد مردم پلی‌نزی شوند. با این حال،
کردند تا اجداد مردم پلی‌نزی شوند. با این حال، این نظریه با یافته‌های یک مطالعه ژنتیکی که توسط دانشگاه تمپل در سال ۲۰۰۸ منتشر شد، در تضاد است. این مطالعه بر اساس اسکن ژنوم و ارزیابی بیش از ۸۰۰ نشانگر ژنتیکی در میان طیف گسترده‌ای از مردم اقیانوس آرام انجام شد و نشان داد که نه پلی‌نزیایی‌ها و نه میکرونزیایی‌ها ارتباط ژنتیکی زیادی با ملانزیایی‌ها ندارند. هر دو گروه از نظر ژنتیکی به شدت با آسیای شرقی، به ویژه بومیان تایوانی، مرتبط هستند. به نظر می‌رسد که اجداد پلی‌نزیایی، پس از توسعه قایق‌های بادبانی خود، از
پلی‌نزیایی، پس از توسعه قایق‌های بادبانی خود، از شرق آسیا مهاجرت کردند، به سرعت در مسیر خود از منطقه ملانزی عبور کردند و به مناطق شرقی رفتند و در آنجا ساکن شدند. آنها شواهد ژنتیکی کمی در ملانزی به جا گذاشتند. این مطالعه میزان بالایی از تمایز و تنوع ژنتیکی را در بین گروه‌های ساکن در جزایر ملانزی نشان داد، و مردم بر اساس جزیره، زبان، توپوگرافی و جغرافیا در بین جزایر متمایز بودند. چنین تنوعی در طول ده‌ها هزار سال سکونت آنها، قبل از ورود اجداد پلی‌نزیایی به جزایر، ایجاد شد. تجزیه و تحلیل بیشتر DNA، تحقیقات را
ایجاد شد. تجزیه و تحلیل بیشتر DNA، تحقیقات را به مسیرهای جدیدی سوق داده است، زیرا گونه‌های انسانی بیشتری از اواخر قرن بیستم کشف شده‌اند. سوانته پابو بر اساس مطالعات ژنتیکی خود بر روی انسان‌تبار دنیسووا، یک گونه باستانی انسان که در سال ۲۰۱۰ کشف شد، ادعا می‌کند که اجداد باستانی انسان‌های ملانزیایی در آسیا با این انسان‌ها آمیزش داشته‌اند. او دریافته است که مردم گینه نو ۴ تا ۶ درصد از ژنوم خود را با دنیسوان‌ها به اشتراک دارند که نشان‌دهنده این تبادل است. دنیسوان‌ها پسرعموی نئاندرتال‌ها در نظر گرفته می‌شوند.
پسرعموی نئاندرتال‌ها در نظر گرفته می‌شوند. اکنون مشخص شده است که هر دو گروه از آفریقا مهاجرت کرده‌اند، نئاندرتال‌ها به اروپا رفتند و دنیسوان‌ها حدود ۴۰۰۰۰۰ سال پیش به سمت شرق رفتند. این بر اساس شواهد ژنتیکی از فسیلی است که در سیبری یافت شده است. شواهد ملانزیایی نشان می‌دهد که قلمرو آنها تا جنوب آسیا گسترش یافته است، جایی که اجداد ملانزیایی‌ها در آنجا توسعه یافتند. ملانزیایی‌های برخی از جزایر، یکی از معدود مردمان غیراروپایی و تنها گروه تیره‌پوست خارج از استرالیا هستند که به داشتن موهای بور معروفند.
از استرالیا هستند که به داشتن موهای بور معروفند. میکرونزی. میکرونزی چندین هزار سال پیش مسکونی شد، اگرچه نظریه‌های رقیبی در مورد منشأ و ورود اولین مهاجران وجود دارد. به دلیل وسعت، الگوهای سکونت و آسیب‌های طوفان، مشکلات زیادی در انجام کاوش‌های باستان‌شناسی در این جزایر وجود دارد. در نتیجه، بسیاری از شواهد مبتنی بر تحلیل‌های زبانی هستند. اولین آثار باستان‌شناسی تمدن در جزیره سایپان یافت شده است که به ۱۵۰۰ سال پیش از میلاد یا کمی قبل از آن برمی‌گردد. اجداد میکرونزیایی‌ها بیش از ۴۰۰۰ سال پیش در آنجا ساکن شدند.
بیش از ۴۰۰۰ سال پیش در آنجا ساکن شدند. یک سیستم غیرمتمرکز مبتنی بر رئیس قبیله در نهایت به یک فرهنگ اقتصادی و مذهبی متمرکزتر با محوریت یاپ و پونپی تبدیل شد. پیشینه بسیاری از جزایر میکرونزی مانند یاپ به خوبی شناخته شده نیست. در پُناپی، تاریخ پیش از استعمار به سه دوره تقسیم می‌شود: موهین کاوا یا موهین آراماس (دوره ساختمان‌سازی یا دوره اسکان، قبل از حدود ۱۱۰۰)؛ موهین سائو دلئور (دوره ارباب دلئور، حدود ۱۱۰۰ تا حدود ۱۶۲۸) و موهین نانم‌وارکی (دوره نانم‌وارکی، حدود ۱۶۲۸ تا حدود ۱۸۸۵). افسانه‌های پُناپی می‌گویند که
۱۶۲۸ تا حدود ۱۸۸۵). افسانه‌های پُناپی می‌گویند که حاکمان سادولئور، اولین کسانی که حکومت را به پُناپی آوردند، منشأ خارجی داشتند. شکل متمرکز حکومت مطلقه سادولئور در افسانه‌های پُناپی به این صورت توصیف می‌شود که در طول چندین نسل به طور فزاینده‌ای سرکوبگر شده است خواسته‌های خودسرانه و طاقت‌فرسا، و همچنین شهرت توهین به خدایان پوناپی، باعث کینه‌توزی در میان پوناپیایی‌ها شد. سلسله ساودلور با حمله ایزوکلکل، یکی دیگر از بیگانگان نیمه‌افسانه‌ای، که حکومت ساودلور را با سیستم غیرمتمرکزتر نانم‌وارکی که امروزه وجود دارد
سیستم غیرمتمرکزتر نانم‌وارکی که امروزه وجود دارد جایگزین کرد، پایان یافت. ایزوکلکل به عنوان خالق سیستم اجتماعی نانم‌وارکی مدرن پوناپی و پدر مردم پومپی شناخته می‌شود ساخت نان مادول، یک مجموعه مگالیتیک ساخته شده از کنده‌های گدازه بازالت در پوناپی، از اوایل سال ۱۲۰۰ میلادی آغاز شد. نان مادول در نزدیکی پوناپی، در ساحل جزیره تمون واقع شده است و شامل مجموعه‌ای از جزایر مصنوعی کوچک است که توسط شبکه‌ای از کانال‌ها به هم متصل شده‌اند و اغلب ونیز اقیانوس آرام نامیده می‌شود. این شهر در نزدیکی جزیره پوناپی واقع شده و
می‌شود. این شهر در نزدیکی جزیره پوناپی واقع شده و مقر تشریفاتی و سیاسی سلسله سادولئور بود که حدود ۲۵۰۰۰ نفر از مردم پوناپی را تا زمان فروپاشی سیستم متمرکز آن در بحبوحه حمله ایزوکلکل متحد کرده بود. ایزوکلکل و نوادگانش در ابتدا شهر سنگی را اشغال کردند، اما بعداً آن را رها کردند. اولین مردم جزایر ماریانای شمالی در دوره‌ای بین ۴۰۰۰ تا ۲۰۰۰ سال قبل از میلاد از جنوب شرقی آسیا به این جزایر راه یافتند. آنها به عنوان چاموروها شناخته شدند و به زبانی اتریشونیایی به نام چامورو صحبت می‌کردند. چاموروی باستانی تعدادی
نام چامورو صحبت می‌کردند. چاموروی باستانی تعدادی ویرانه‌های سنگی، از جمله سنگ لاته، از خود به جا گذاشته است. مردم رفالواش یا کارولینی در دهه ۱۸۰۰ از جزایر کارولین به ماریاناها آمدند. استعمارگران میکرونزی به تدریج در طول هزاره دوم قبل از میلاد در جزایر مارشال ساکن شدند و ناوبری بین جزیره‌ای با استفاده از نمودارهای سنتی امکان‌پذیر شد. پلی‌نزی. شواهد زبان‌شناسی، باستان‌شناسی و ژنتیک انسانی، پلی‌نزیایی‌ها را زیرمجموعه‌ای از مردمان مهاجر دریایی آسترونزیایی معرفی می‌کند و ردیابی زبان‌های پلی‌نزیایی، ریشه‌های
می‌کند و ردیابی زبان‌های پلی‌نزیایی، ریشه‌های ماقبل تاریخ آنها را در مجمع‌الجزایر مالایی و در نهایت، در تایوان قرار می‌دهد. بین حدود ۳۰۰۰ تا ۱۰۰۰ سال پیش از میلاد، گویشوران زبان‌های آسترونزیایی از تایوان به آسیای جنوب شرقی دریایی گسترش یافتند، به عنوان قبایلی که تصور می‌شود حدود ۸۰۰۰ سال پیش از طریق جنوب چین به لبه‌های میکرونزی غربی و از آنجا به ملانزی سفر کرده‌اند، اگرچه آنها با چینی‌های هان که اکنون اکثریت مردم چین و تایوان را تشکیل می‌دهند، متفاوت هستند. سه نظریه در مورد گسترش ماقبل تاریخ انسان‌ها در
سه نظریه در مورد گسترش ماقبل تاریخ انسان‌ها در سراسر اقیانوس آرام به پلی‌نزی وجود دارد. کایزر و همکاران (۲۰۰۰) این نظریه‌ها را به خوبی شرح می‌دهند: در سوابق باستان‌شناسی، ردپاهای مشخصی از این گسترش وجود دارد که به محققان اجازه می‌دهد مسیری را که طی کرده است، با اطمینان نسبی دنبال و تاریخ‌گذاری کنند. تصور می‌شود که تقریباً در سال ۱۴۰۰ پیش از میلاد، «مردمان لاپیتا» (که به دلیل سنت سفالگری‌شان به این نام نامیده می‌شوند) در مجمع‌الجزایر بیسمارک در شمال غربی ملانزی ظاهر شدند. این فرهنگ از زمان ظهورش «از تایوان»
ظاهر شدند. این فرهنگ از زمان ظهورش «از تایوان» در طول زمان و مکان سازگار و تکامل یافته است. به عنوان مثال، مردم لاپیتا پس از مواجهه و سازگاری با میوه نان در منطقه بردز هد در گینه نو، تولید برنج را کنار گذاشته بودند. در نهایت، شرقی‌ترین محل برای بقایای باستان‌شناسی لاپیتا که تاکنون کشف شده است، از طریق کار باستان‌شناسی در ساموآ بوده است. این محل در مولی‌فانوا در آپولو قرار دارد. محل مولی‌فانوا، که در آن ۴۲۸۸ سفال یافت و مورد مطالعه قرار گرفته است، بر اساس تاریخ‌گذاری قرن چهاردهم، قدمت «واقعی» حدود ۱۰۰۰ پیش
قرن چهاردهم، قدمت «واقعی» حدود ۱۰۰۰ پیش از میلاد دارد یک مطالعه در سال ۲۰۱۰، آغاز توالی‌های باستان‌شناسی انسانی پلی‌نزی در تونگا را به ۹۰۰ سال قبل از میلاد مسیح نسبت می‌دهد، تفاوت‌های اندک در تاریخ‌ها با ساموآ به دلیل تفاوت در فناوری‌های تاریخ‌گذاری رادیوکربن بین سال‌های ۱۹۸۹ تا ۲۰۱۰ است، ظاهراً سایت تونگایی در زمان واقعی چند دهه از سایت ساموآیی جلوتر است. تنها در عرض سه یا چهار قرن، بین حدود ۱۳۰۰ تا ۹۰۰ پیش از میلاد، فرهنگ باستان‌شناسی لاپیتا ۶۰۰۰ کیلومتر به سمت شرق از مجمع‌الجزایر بیسمارک گسترش یافت و تا
سمت شرق از مجمع‌الجزایر بیسمارک گسترش یافت و تا فیجی، تونگا و ساموآ رسید. منطقه تونگا، فیجی و ساموآ به عنوان دروازه‌ای به بقیه منطقه اقیانوس آرام که اکنون با نام پلی‌نزی شناخته می‌شود، عمل می‌کرد. اسطوره‌های باستانی تونگا، همانطور که توسط کاوشگران اولیه اروپایی ثبت شده است، جزایر «آتا» و «تونگاتاپو» را به عنوان اولین جزایری که توسط مائویی از اعماق اقیانوس به سطح آورده شده‌اند، گزارش می‌دهند. «امپراتوری توئی تونگا» یا «امپراتوری تونگا» در اقیانوسیه، توصیفاتی هستند که گاهی به توسعه‌طلبی و سلطه‌ی
توصیفاتی هستند که گاهی به توسعه‌طلبی و سلطه‌ی پیش‌بینی‌شده‌ی تونگا نسبت داده می‌شوند که به سال ۹۵۰ میلادی برمی‌گردد، اما در اوج خود در دوره‌ی ۱۲۰۰ تا ۱۵۰۰ میلادی بوده است. در حالی که محققان و کارشناسان فرهنگی مدرن، نفوذ گسترده‌ی تونگا و شواهدی از تجارت فرااقیانوسی و تبادل مصنوعات فرهنگی مادی و غیرمادی را تأیید می‌کنند، شواهد تجربی مبنی بر وجود یک امپراتوری «سیاسی» که برای مدت طولانی توسط حاکمان متوالی اداره شده باشد، وجود ندارد. مطالعات باستان‌شناسی، مردم‌شناسی و زبان‌شناسی مدرن، نفوذ گسترده فرهنگی
مردم‌شناسی و زبان‌شناسی مدرن، نفوذ گسترده فرهنگی تونگایی‌ها را تأیید می‌کند که به طور گسترده از شرق یووه‌آ، روتوما، فوتونا، ساموآ و نیوئه، بخش‌هایی از میکرونزی (کیریباتی، پوناپی)، وانواتو، و کالدونیای جدید و جزایر لویالتی را در بر می‌گیرد و در حالی که برخی از دانشگاهیان اصطلاح «سرزمین دریایی» را ترجیح می‌دهند، دیگران استدلال می‌کنند که اگرچه با نمونه‌های دیگر بسیار متفاوت است، اما «امپراتوری» احتمالاً راحت‌ترین اصطلاح است. هنر سفالگری از شهرهای فیجی نشان می‌دهد که فیجی قبل یا حدود ۳۵۰۰ تا ۱۰۰۰ سال قبل از
که فیجی قبل یا حدود ۳۵۰۰ تا ۱۰۰۰ سال قبل از میلاد مسیح مسکونی بوده است، اگرچه جزئیات مهاجرت از اقیانوس آرام همچنان مبهم است. اعتقاد بر این است که مردم لاپیتا یا اجداد پولینزی‌ها ابتدا در این جزایر ساکن شدند، اما اطلاعات زیادی در مورد سرنوشت آنها پس از ورود ملانزی‌ها در دست نیست. آنها ممکن است تا حدودی بر فرهنگ جدید تأثیر گذاشته باشند و شواهد باستان‌شناسی نشان می‌دهد که پولینزی‌ها سپس به تونگا، ساموآ و حتی هاوایی نقل مکان کرده‌اند. اولین سکونتگاه‌ها در فیجی حدود ۵۰۰۰ سال پیش توسط بازرگانان و مهاجران مسافر
حدود ۵۰۰۰ سال پیش توسط بازرگانان و مهاجران مسافر از غرب آغاز شد. سفال‌های لاپیتا در کاوش‌های متعدد در سراسر کشور یافت شده‌اند. جنبه‌هایی از فرهنگ فیجی شبیه به فرهنگ ملانزیایی غرب اقیانوس آرام است، اما ارتباط قوی‌تری با فرهنگ‌های قدیمی‌تر پلی‌نزی دارد. فیجی با امتداد ۱۰۰۰ کیلومتر (۶۲۰ مایل) از شرق به غرب، ملتی با زبان‌های متعدد بوده است. تاریخ فیجی، تاریخ سکونت و همچنین تحرک بوده است. در طول قرن‌ها، فرهنگ منحصر به فرد فیجیایی توسعه یافت. جنگ مداوم و آدم‌خواری بین قبایل متخاصم بسیار شایع و بخش بزرگی از زندگی
بین قبایل متخاصم بسیار شایع و بخش بزرگی از زندگی روزمره بود. در قرن‌های بعد، شهرت سبک زندگی آدم‌خواری، ملوانان اروپایی را از نزدیک شدن به آب‌های فیجی باز داشت و فیجی نام جزایر آدم‌خوار را به خود گرفت؛ در نتیجه، فیجی برای سایر نقاط جهان ناشناخته ماند. بازدیدکنندگان اولیه اروپایی از جزیره ایستر، سنت‌های شفاهی محلی را در مورد مهاجران اولیه ثبت کرده‌اند. در این سنت‌ها، ساکنان جزیره ایستر ادعا کرده‌اند که رئیس قبیله هوتو ماتوآ با یک یا دو قایق بزرگ به همراه همسر و خانواده گسترده‌اش به جزیره رسیده است. اعتقاد بر
و خانواده گسترده‌اش به جزیره رسیده است. اعتقاد بر این است که آنها اهل پلی‌نزی بوده‌اند. در مورد صحت این افسانه و همچنین در مورد تاریخ سکونت، عدم قطعیت قابل توجهی وجود دارد. منابع منتشر شده نشان می‌دهد که این جزیره حدود ۳۰۰-۴۰۰ میلادی یا تقریباً همزمان با ورود اولین مهاجران به هاوایی، مسکونی بوده است. برخی از دانشمندان می‌گویند که جزیره ایستر تا ۷۰۰-۸۰۰ میلادی مسکونی نبوده است. این محدوده زمانی بر اساس محاسبات گلوتوکرونولوژی و سه تاریخ‌گذاری رادیوکربن از زغال چوب است که به نظر می‌رسد در طول فعالیت‌های
زغال چوب است که به نظر می‌رسد در طول فعالیت‌های جنگل‌زدایی تولید شده است. علاوه بر این، یک مطالعه اخیر که شامل تاریخ‌گذاری رادیوکربن از موادی است که تصور می‌شود بسیار قدیمی باشند، نشان می‌دهد که این جزیره در سال ۱۲۰۰ میلادی مسکونی بوده است. به نظر می‌رسد این موضوع با مطالعه‌ای در سال ۲۰۰۶ در مورد جنگل‌زدایی جزیره، که می‌توانسته تقریباً در همان زمان شروع شده باشد، پشتیبانی می‌شود. یک نخل بزرگ و اکنون منقرض شده، Paschalococos disperta (مرتبط با نخل شراب شیلی (Jubaea chilensis))، یکی از درختان غالب بود که
(Jubaea chilensis))، یکی از درختان غالب بود که شواهد فسیلی آن را تأیید می‌کنند. این گونه که منحصر به جزیره ایستر است، به دلیل جنگل‌زدایی توسط مهاجران اولیه پلی‌نزی منقرض شد. تماس و اکتشاف اروپاییان (دهه 1500 تا 1700). پیشگامان ایبری. اکتشافات اولیه ایبری. اقیانوسیه نخستین بار توسط اروپاییان از قرن شانزدهم کشف شد. دریانوردان پرتغالی بین سال‌های ۱۵۱۲ و ۱۵۲۶ به جزایر ملوک ( توسط آنتونیو د آبرو و فرانسیسکو سرائو در ۱۵۱۲)، تیمور، جزایر آرو، جزایر تانیبار و پاپوآ گینه نو (خورخه د منزز در ۱۵۲۶) رسیدند. در سال
گینه نو (خورخه د منزز در ۱۵۲۶) رسیدند. در سال ۱۵۱۹، یک سفر اکتشافی اسپانیایی که به رهبری فردیناند ماژلان در امتداد سواحل شرقی آمریکای جنوبی حرکت کرد، تنگه‌ای را بین تیرا دل فوئگو و سرزمین اصلی آمریکای جنوبی یافت که بعداً تنگه ماژلان نام گرفت و در ۲۸ نوامبر ۱۵۲۰ وارد اقیانوسی شد که خود او آن را «اقیانوس آرام» نامید. این سه کشتی به سمت شمال حرکت کردند و بادهای بسامان آن‌ها را از اقیانوس آرام عبور دادند و از جزایر زیادی از اقیانوسیه تا فیلیپین گذراند و ماژلان در این نواحی کشته شد. . یک کشتی بازمانده به رهبری