payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ترک لازانیا هرزه را مورد تمسخر قرار می‌دهد. در آخر پیودی‌پای با ارجاع به ویدیوهای گذشته، از طرفدارانش به خاطر همراهی با او در طول فعالیت حرفه‌ای‌اش در یوتیوب، تشکر می‌کند. بازتاب‌ها. محبوبیت این ترانه باعث شد که پیودی‌پای در ۳۱ مارس ۱۶۸۰۰۰ مشترک و در ۱ آوریل ۳۰۹۰۰۰ مشترک به دست آورد. این موضوع باعث شد که او در آن روز در توییتر خود عبارت «big lol» به همراه یک اسکرین شات از تعداد مشترکان خود توییت کند. او در ۸ آوریل با ۵۱۲۰۰۰ مشترک پیش بود. با این حال، با پیشی گرفتن دوباره تی-سریز از پیودی‌پای در ۱۴ آوریل
گرفتن دوباره تی-سریز از پیودی‌پای در ۱۴ آوریل ۲۰۱۹، اثر ویدیو از بین رفت. هشت روز پس از انتشار ترانه «تبریک»، در کنار لازانیا هرزه هر دو موزیک ویدئو در هند مسدود شدند. تی-سریز اظهار داشت که این دو ترانه «افتراآمیز، تحقیرآمیز، توهین‌آمیز و زننده» هستند و شامل «کامنت‌های مکرر… توهین‌آمیز، مبتذل، و همچنین نژادپرستانه» هستند. دادگاه عالی دهلی علیه این دو آهنگ حکم صادر کرد. دادگاه خاطرنشان کرد که پیودی‌پای در ارتباط با تی-سریز پس از انتشار لازانیا هرزه از انتشار این ویدئو عذرخواهی کرده بود و «اطمینان داده بود
این ویدئو عذرخواهی کرده بود و «اطمینان داده بود که او [در حال] برنامه‌ریزی برای انتشار ویدیوهای دیگری نیست». در آگوست ۲۰۱۹، گزارش شد که تی-سریز و پیودی‌پای اختلافات حقوقی خود را خارج از دادگاه حل و فصل کرده‌اند. موزیک ویدئو. موزیک ویدئو قبلاً در نوامبر ۲۰۱۸ ضبط شده بود زیرا پیش‌بینی می‌شد که روزی دنبال‌کنندگان تی-سریز از پیودی‌پای پیشی بگیرد. در موزیک ویدئو پیودی‌پای، Roomie، و Boyinaband در داخل اتاقی با تزئینات مهمانی، بادکنک‌ها، شامپاین و کیکی که لوگو تی-سریز را دارد، در حال جشن گرفتن هستند. آنها بخاطر
را دارد، در حال جشن گرفتن هستند. آنها بخاطر اینکه تی-سریز به مقام «بیشترین دنبال‌کننده کانال یوتیوب» رسیده، تبریک می‌گویند و می‌خوانند و می‌رقصند. در وِرس دوم، پیودی‌پای از تمام طرفداران و مشترکین خود برای حمایت از او در طی این سال‌ها تشکر می‌کند و یک «Brofist» را به دوربین می‌دهد (به یاد اولین ویدئوهایش که مشت خود را می‌بوسید و به سمت دوربین می‌آورد). در آخر صحنه‌ای نشان داده می‌شود که پیودی‌پای، Roomie، و Boyinaband در شب در بیرون آتش بازی می‌کنند. ویدیو با دست زدن آهسته مستربیست پایان می‌یابد.
سیستم‌های باز سیستم‌های رایانه‌ای هستند که ترکیبی از قابلیت‌های اشتراک پذیر، قابلیت حمل و استانداردهای نرم‌افزار باز یا توسعه پذیر را ارائه می‌کنند. (همچنین می‌توانند به تأسیسات خاصی اشاره کنند که به گونه‌ای پیکربندی شده‌اند که دسترسی نامحدود افراد و/یا رایانه‌های دیگر را فراهم کنند ؛ این مقاله در این مورد نیست). این اصطلاح در اوایل دهه 1980 رایج شد، عمدتاً برای توصیف سیستم‌های مبتنی بر یونیکس، به‌ویژه برخلاف فریم های اصلی و مینی رایانه‌هایی که در آن زمان استفاده می‌شدند. برخلاف سیستم‌های قدیمی‌تر، نسل جدید
می‌شدند. برخلاف سیستم‌های قدیمی‌تر، نسل جدید سیستم‌های یونیکس دارای رابط‌های برنامه‌نویسی استاندارد شده و اتصالات محیطی بودند. توسعه سوم شخص سخت‌افزار و نرم‌افزار مورد استقبال قرار گرفت ، این قضیه باعث این شد که شرکت هایی مثل Amdahl و Hitachi برای حق فروش سیستم‌ها و تجهیزات جانبی سازگار با پردازنده‌های مرکزی IBM به دادگاه رجوع کنند . می توان گفت که تعریف "سیستم باز" در دهه 1990 با ظهور استانداردهای نرم افزاری مستقل مانند سیستم های واحد یونیکس رسمیت بیشتری پیدا کرد. اگرچه امروزه کاربران رایانه به میزان
پیدا کرد. اگرچه امروزه کاربران رایانه به میزان بالایی از قابلیت همگامی سخت‌افزاری و نرم‌افزاری استفاده می‌کنند، اما در قرن بیستم مفهوم سیستم‌های باز توانست توسط فروشندگان یونیکس به‌عنوان یک متمایزکننده مهم رایج شود. IBM و سایر شرکت‌ها برای دهه‌ها در برابر این تغییر مقاومت پیشه کردند، مثالی برای آن هشداری است که در سال 1991 توسط یکی از مدیران حسابداری IBM مبنی بر اینکه فرد باید «مواظب قفل شدن در سیستم‌های باز» باشد، است . با این حال، در نیمه اول قرن بیست و یکم، بسیاری از فروشندگان سیستم های قدیمی، به ویژه
یکم، بسیاری از فروشندگان سیستم های قدیمی، به ویژه IBM و HP ، شروع به استفاده از لینوکس به عنوان بخشی از استراتژی فروش کلی خود کردند، و « منبع باز » به عنوان «سیستم باز» به بازار عرضه شد. در نتیجه، یک پردازنده مرکزی IBM با لینوکس روی IBM Z بیشتر به عنوان یک سیستم باز به بازار عرضه شد تا رایانه‌های کالایی که از مایکروسافت ویندوز "منبع بسته " استفاده می کردند . در پاسخ، شرکت‌های بیشتری کد منبع را برای محصولات خود باز کردنند ، که نمونه بارز آن Sun Microsystems و ایجاد پروژه‌های OpenOffice.org و OpenSolaris بر
و ایجاد پروژه‌های OpenOffice.org و OpenSolaris بر اساس محصولات نرم‌افزاری StarOffice و Solaris بودند که قبلا "منبع بسته" بودند.
بهمن امیری‌مقدم (زادهٔ ۱۳۴۱ در کرمانشاه) سرتیپ دوم پاسدار فرماندهی انتظامی جمهوری اسلامی ایران است، که به‌ عنوان مدیرکل دفتر امور مرزی و مرزنشینان وزارت کشور فعالیت می‌ کرد. وی فعالیت نظامی را در خلال جنگ ایران و عراق در سپاه پاسداران انقلاب اسلامی آغاز کرد. امیری‌مقدم از ۱۳۸۶ تا ۱۳۹۰ فرمانده انتظامی استان گیلان بود، در فاصله سال‌های ۱۳۹۰ تا ۱۳۹۶ فرماندهی انتظامی استان خراسان رضوی را برعهده داشت و از ۱۳۹۶ تا ۱۴۰۰ به‌عنوان جانشین معاون عملیات ناجا فعالیت می‌کرد. او در ابتدای فعالیت دولت سیزدهم، در سال ۱۴۰۰
او در ابتدای فعالیت دولت سیزدهم، در سال ۱۴۰۰ برای مدتی مدیرکل امور اتباع و مهاجرین خارجی وزارت کشور بود و از ۱۴۰۰ تا ۱۴۰۱ استانداری کرمانشاه را برعهده داشت. سوابق. امیری‌مقدم رئیس ستاد سپاه کرمانشاه در دوران جنگ ایران و عراق، جانشین ستاد مهندسی کل سپاه، فرماندهی انتظامی استان‌های گیلان و خراسان رضوی و مدیر کل اتباع خارجی وزارت کشور را در کارنامه دارد. عملکرد ایشان در کمتر از یک سال ضعیف دانسته‌شد و برکنار شد. از اقدامات وی می‌توان به بازپس گرفتن موقوفات استانداری از ادارهٔ اوقاف استان کرمانشاه اشاره کرد.
از ادارهٔ اوقاف استان کرمانشاه اشاره کرد. استانداری کرمانشاه. امیری مقدم در دولت سیزدهم برای مدتی استاندار کرمانشاه بوده است. امیری‌مقدم پس از کسب رأی اعتماد هیئت وزیران در ۱۵ دی ۱۴۰۰ به عنوان استاندار استان کرمانشاه منصوب شد و تا ۳۰ آذر ۱۴۰۱ در این سمت باقی ماند. اظهارنظرهای جنجالی. بهمن امیری مقدم در زمان تصدی استانداری کرمانشاه در تیرماه ۱۴۰۱ در اظهار نظری عجیب دربارۀ گروه ۱+۵ گفته‌بود که در مذاکرات هسته‌ای در یک طرف ایران و در طرف دیگر ۵ قدرت جهانی قرار دارند و این عزت ایران را در سطح جهانی نشان
قرار دارند و این عزت ایران را در سطح جهانی نشان می‌دهد. این در حالیست که منظور از ۵ در این ترکیب ۵ عضو دائمی شورای امنیت سازمان ملل متحد یعنی آمریکا، فرانسه،‌ انگلیس، چین و روسیه است که دارای حق وتو هستند و منظور از ۱ نیز کشور آلمان است که از حق وتو در سازمان ملل برخوردار نیست. این اظهار نظر با انتقادات وسیعی همراه شد و استاندار کرمانشاه به دلیل ناآگاهی‌اش از پروندۀ هسته‌ای و بی‌اطلاعی از ترکیب مذاکرات مورد انتقاد قرار گرفت. به دنبال این انتقادات، کانال تلگرامی «اخبار استانداری کرمانشاه» ویدئوی کوتاهی را
«اخبار استانداری کرمانشاه» ویدئوی کوتاهی را از امیری‌مقدم منتشر کرد که در آن انتقادها به سخنان خود را «شیطنت رسانه‌ای» نامید و ویدئوی اول را دست‌کاری‌شده دانست و ادعا کرد که معنای صحیح ۱+۴ را می‌دانسته و منظورش چیز دیگری بوده‌است. با این وجود این توضیحات نیز مورد انتقاد قرار گرفت و برخی آن را نشانۀ بی‌سوادی سیاسی استاندار دانسته و حتی خواستار استعفای وی شدند.
رابرت تورنس (Robert Torrens) (۱۷۸۰ – ۲۷ می ۱۸۶۴ میلادی) افسر سپاه تفنگداران دریایی سلطنتی، اقتصاددان سیاسی، مالک بخشی از روزنامه تأثیرگذار Globe و یک نویسنده پُرکار بود. او همچنین رئیس هیئت مدیره کمیسیون اسکان استرالیای جنوبی مستقر در لندن بود که توسط قانون سال ۱۸۳۴ استرالیای جنوبی به منظور نظارت از کالنی جدید استرالیای جنوبی ایجاد شده بود تا این‌که کالنی ورشکست شده و او در سال ۱۸۴۱ میلادی برکنار شد. او عمدتاً برای دفاع از علل مهاجرت به کالنی جدید شناخته می‌شود و نام او در دریای اصلی آدلاید، تورنس، اطراف و
و نام او در دریای اصلی آدلاید، تورنس، اطراف و اکناف تورنسویل و چندین جای دیگر زنده است. او گاهی اوقات به نام سرهنگ رابرت تورنس یاد می‌شود اما رتبه اخیر نظامی او در منابع مختلف مورد مناقشه است. پسرش، سر رابرت ریچارد تورنس سال‌های زیادی را در استرالیای جنوبی سپری کرد، حتی برای مدت کوتاهی به عنوان مسئول ایالتی ایفای خدمت نموده و به‌خاطر اصلاحات زمینی که انجام داد، معروف شد. زندگی ابتدائی و خانواده. تورنس در هروی هیل، دیری، ایرلند تولد شد. او پسر رابرت تورنس از هروی هیل و همسرش الیزابت، خواهرزاده بریستو بود.
هروی هیل و همسرش الیزابت، خواهرزاده بریستو بود. خانواده تورنس که فکر می‌شود از نسل یک افسر سوئدی که برای ویلیام سوم انگلستان خدمت می‌کرد، باشند. یک خانواده بزرگ و برجسته دیری بودند. از میان خویشاوندان نسبی متعدد او، سر هنری تورنس مشاور برجسته نظامی و رابرت تورنس، قاضی دادگاه Common Pleas (ایرلند) بودند. تورنس در سال ۱۸۰۱ میلادی در دوبلین با چاریتی، دختر ریچارد چوت از تاونلند روکسبورو در شهرستان کیری ازدواج کرد. آن‌ها در سال ۱۸۱۹ میلادی از هم جدا شدند و تورنس به انگلستان رفت. او در سپتامبر ۱۸۲۰ با ایستر
به انگلستان رفت. او در سپتامبر ۱۸۲۰ با ایستر سارا، خواهرزاده سرلی، ازدواج نمود. پسر تورنس، رابرت ریچارد تورنس، مدیر و سیاست‌مدار در استرالیای جنوبی، قباله تورنس (Torrens title) که سیستم ثبت قباله‌جات زمین است را ابداع کرد، این سیستم به‌صورت گسترده در مشترک‌المنافع بریتانیا و سایر ایالات (مثلاً آیووا) و کشورها کاربرد دارد. حرفه نظامی. تورنس در سال ۱۷۹۶ میلادی وارد نیروی دریایی سلطنتی شد. او در سال ۱۸۱۱ با مدافعه کردن از جزیره بالتیک آنهولت در برابر قوای برتر دانمارکی در لشکرکشی والچرن شهرت یافت. او در آن
دانمارکی در لشکرکشی والچرن شهرت یافت. او در آن جنگ به شدت زخمی شده و به خاطر شجاعتش رتبه افتخاری جگرنی به وی اعطا گردید. در دوصدمین سال‌گرد جنگ آنهولت، شمشیر داده شده به تورنس از سوی موزه نیروی بحری سلطنتی خریداری شد. پس از واگذاری جزیره در اوت ۱۸۱۲، گارنیزیون در زمستان ۱۸۱۲ تحت رهبری جگرن جیمز مالکولم، متحد با قوای اسپانیایی دوباره در اسپانیای شمالی توظیف شد. تورنس در ۳۱ اوت به لندن برگشت، و به او امر شد تا به ستاد قوماندانی وولویچ گزارش بدهد. اگرچه لغت‌نامه زندگی‌نامه ملی (۱۸۸۵–۱۹۰۰ میلادی) از او به
زندگی‌نامه ملی (۱۸۸۵–۱۹۰۰ میلادی) از او به عنوان «سرهنگ در لژیون اسپانیایی» یاد شده‌است، این ادعا هنوز توسط منابع دیگر اثبات نشده‌است. یک نامه مورخه ۱۶ ژانویه ۱۸۱۳ وجود دارد که در آن تورنس و ادوارد نیکولس مشترکاً امضا کرده‌اند و بیان می‌دارد که تورنس به ارتش اسپانیایی اعزام نشود، بلکه نیکولس سمت او را بگیرد. نتیجه آن مشخص نیست اما معلوم می‌شود که تورن بایلی به عوضش اعزام شده‌است.&lt;ref name="ADM 1/3318."&gt;Letters from Marine Field Officers (Lieutenant Colonels and Majors) 1807–1814 ADM 1/3318 folio
Colonels and Majors) 1807–1814 ADM 1/3318 folio 582&lt;/ref&gt;&lt;ref name="ADM 1/3308"&gt;Letters from Commandants at Woolwich 1812–1814 ADM 1/3308 folio 540&lt;/ref&gt; تورنس متعاقباً به عنوان افسر فرمانده نیروی بحری در HMS بلینهایم گماشته شده و این سمت را از ۲۳ ژوئن ۱۸۱۳ تا ۱۱ ژانویه ۱۸۱۴ به‌عهده داشت. آخرین اعزام او در جریان زمستان ۱۸۱۳–۱۸۱۴، در خارج از کشورهای سفلی، در محاصره آنتورپ بود. او در مارس ۱۸۱۴ دوباره به پورتسموت بازگشت.&lt;ref name="ADM 35/3340"&gt;HMS "Blenheim" Ship Muster 1813 June –
"Blenheim" Ship Muster 1813 June – 1814 Sep ADM 35/3340&lt;/ref&gt;&lt;ref name="ADM 1/3318"&gt;Letters from Marine Field Officers (Lieutenant Colonels and Majors) 1807–1814 ADM 1/3318 folio 695&lt;/ref&gt; اشتباه در رتبه نظامی او. بر اساس DNB، تورنس در سال ۱۸۱۹ میلادی به رتبه دگرمنی و در سال ۱۸۳۷ به رتبه سرهنگی ترفیع کرد. با این حال، او با حق مستمری در سال ۱۸۳۵ بازنشسته شد. بر اساس منشأ شمشیری که در یک کتلاک حراج به تورنس ارائه شده بود، تورنس دیگر خدمت نظامی نکرد اما تا سال ۱۸۳۴ میلادی در نیروی بحری
نظامی نکرد اما تا سال ۱۸۳۴ میلادی در نیروی بحری سلطنتی باقی ماند و دوره ۱۸۲۳ – ۳۰ را با حق مستمری سپری کرد. این نشان می‌دهد که رتبه دگرمنی در سال ۱۸۱۹ تنها یک رتبه افتخاری بوده و او سال‌های ۱۸۲۳ تا ۱۸۳۰ را در حق مستمری سپری کرده‌است. او در سال ۱۸۳۱ میلادی به رتبه جگرنی ترفیع کرده و در سال ۱۸۳۴ خدمت نظامی را به اتمام رسانیده‌است. از او در هانسارد از نوامبر ۱۸۲۶ تا اوت ۱۸۳۲ و در گزارش سال ۱۸۳۱ کمیته انتخاب پارلمانی دربارهٔ کالسکه بخار که او در آن نشسته بود (نشر شده در سال ۱۸۳۴)، به نام «سرهنگ تورنس» یاد
(نشر شده در سال ۱۸۳۴)، به نام «سرهنگ تورنس» یاد شده‌است. و به‌صورت مشابه از او در مقاله‌ای در سال ۱۸۳۲ در ثبت نام سیاسی کوبت به عنوان کسی نام برده شد که مخالف سیاست‌های او بود. در شهرت پسرش، سر رابرت ریچارد تورنس، در DNB، به تورنس بزرگ «دگرمن» به‌کار برده شده‌است. اقتصاددان. تورنس در دسامبر ۱۸۱۸ به عنوان همکار جامعه سلطنتی انتخاب گردید. او کشف‌کننده مستقل اصل مزیت نسبی در تجارت بین‌المللی بود، اصلی که معمولاً به دیوید ریکاردو نسبت داده می‌شود، در حالی‌که تورنس در سال ۱۸۱۵ میلادی، دو سال قبل از اولین نشر
تورنس در سال ۱۸۱۵ میلادی، دو سال قبل از اولین نشر کتاب اصول اقتصاد سیاسی و مالیات اثر ریکاردو، در مورد آن نوشته‌است. او مدافع سرسخت رستگاری کاتولیک بود و در این مورد یک نمایش‌نامه و یک ناول نوشته‌است. تورنس یکی از اعضای بنیان‌گذار کلب اقتصاد سیاسی بود. او همچنین از اولین کسانی بود که در مورد تعرفه بهینه نظریه‌پردازی کرد و ۱۱ سال از افکار جی اس میل در این مورد پیشی گرفت. طرف‌داری او از عمل متقابل (reciprocity) به جای تجارت آزاد بدون قید و شرط در دهه ۱۸۴۰ بسیار بحث‌برانگیز بود و بعدها از سوی حامیان کمپین
بسیار بحث‌برانگیز بود و بعدها از سوی حامیان کمپین اصلاحات تعرفه جوزف چمبرلین به عنوان پیشرو نام برده شد. تورنس شدیداً از مهاجرت تمویل شده توسط دولت حمایت می‌کرد تا فشار بر بریتانیا کاهش یابد (مخصوصاً در ایرلند؛ او استدلال می‌کرد که معیارهای زندگی در ایرلند تنها در صورتی می‌تواند بهبود یابد که زراعت در ایرلند سود آورتر گردد، اما این کار در همان زمان باعث بی‌جا شدن کارگران به‌صورت گسترده و به‌طور کوتاه مدت خواهد شد و آن‌ها نیاز خواهند داشت تا در دوره گذار مورد حمایت قرار بگیرند). استرالیای جنوبی. او قبلاً به
حمایت قرار بگیرند). استرالیای جنوبی. او قبلاً به برنامه‌ای علاقه‌مند بود که محل سکونت را در نیوزیلند بی‌آبد، در سال ۱۸۲۵ میلادی او مسئول شرکت زیلاند جدید بود، تصدی که ریاست آن به‌عهده شخص سرمایه‌دار جان جورج لامتون، نماینده پارلمان از ویگ (بعداً اولین ارل دورهام) بود و برای اولین بار تلاش کردند تا نیوزیلند را قابل سکونت بسازند. او همچنین به کالنی دریای سوان توماس پیل (سال ۱۸۲۹) علاقه‌مند بود، اما در سال ۱۸۳۱ میلادی، او تنها به‌صورت فردی توانست در طرح‌های مهاجرت حقیقی با شرکت اراضی استرالیای جنوبی (SALC)
مهاجرت حقیقی با شرکت اراضی استرالیای جنوبی (SALC) دخیل گردد. بعد از ناکام شدن SALC، او به اتحادیه استرالیای جنوبی پیوست و احتمالاً امیدوار بود تا به عنوان فرماندار استرالیای جنوبی گماشته شود. این خواسته او به نتیجه نرسید، اما او به عنوان رئیس کمیسیون اسکان استرالیای جنوبی منصوب گردید، و یکی از ۱۴ کمیسار مهاجرت استرالیای جنوبی شد که همه آن‌ها به استثنای یکی در لندن مستقر بودند. این هیئت مدیره مؤظف بود تا از مهاجرت جدید استرالیای جنوبی نظارت کنند و تورنس وقت و انرژی قابل ملاحظه‌ای را برای نوشتن و لکچردادن به
انرژی قابل ملاحظه‌ای را برای نوشتن و لکچردادن به مهاجرین و سرمایه‌گذاران بالقوه به این کالنی، صرف کرد. با این حال، مدیریت مالی او تقریباً در تمام بخش‌ها کاستی داشت: او پول را در طرح‌های تبلیغاتی مصرف کرد؛ به نظرسنجی‌های پُر هزینه‌ای دستور داد که فعالیت نظرسنجی ویلیام لایت در مورد مهاجرت، را مختل می‌کرد؛ افرادی را اولویت داد که ادعا می‌کردند سرمایه قابل ملاحظه‌ای دارند، اما هیچ مکانیزمی وجود نداشت که سرمایه مفروض آن‌ها بررسی شود. معابر آزاد را به یک شکل تنظیم ناشده فراهم کرد. او به جورج گاولر، کسی که پس از
ناشده فراهم کرد. او به جورج گاولر، کسی که پس از اخراج جان هندمارش به عنوان کمیسار اسکان و فرماندار گماشته شده بود، با کمک مالی کمی از انگلستان کمک اندکی کرد. این سؤ مدیریت، باعث شد تا استرالیای جنوبی ورشکسته شود. تورنس در سال ۱۸۴۱ میلادی خلع شد (هرچند در آن زمان، گاولر قربانی اصلی مصائب ولایت بود) و قانون استرالیای جنوبی سال ۱۸۴۲ مهاجرت را تحت حکم مستقیم شاه درآورد. سیاست. او به عنوان ویگ در مجلس اعیان سال ۱۸۲۶ نماینده ایسپویچ، سوفولک، در سال ۱۸۳۱ نماینده آشبورتون، دیون و از سال ۱۸۳۲ تا ۱۸۳۵ اولین نماینده
دیون و از سال ۱۸۳۲ تا ۱۸۳۵ اولین نماینده پارلمان حوزه انتخابیه جدید بولتون، لانکشایر بود. نویسنده. ثبت سالانه (Annual Register) می‌گوید: «او یک نویسنده خستگی ناپذیر بود؛ محصولات قلم او شامل انواع زیاد تراکت‌ها در مورد مضامینی اقتصاد سیاسی، تعدادی جزوه‌های توانا در مورد ارز و تعدادی فعالیت‌های ادبی طبقه سبکتر، به درازای بیش از پنجاه سال می‌شود. برای مدتی سرهنگ تورنس یکی از مالکین و ویراستاران روزنامه گلوب بود. او یک نویسنده با مهارت و صریح بود و بر برخی از مسایل پیچیده مرتبط با علم پولی که مانع سد راه
از مسایل پیچیده مرتبط با علم پولی که مانع سد راه دانشجویان اقتصاد بودند، روشنی قابل ملاحظه ای افگند». مرگ و میراث. تورنس در ۲۷ می ۱۸۶۴ میلادی به سن ۸۴ سالگی در لندن درگذشت. از او همسر دومش باقی ماند. او به‌خاطر مقالاتش در مورد اقتصاد سیاسی و سایر متفکران سیاسی مورد تحسین قرار گرفت. با وجود انرژی و حمایت خستگی ناپذیر او از اسکان استرالیای جنوبی، تورنس کسی بود که با مدیریت ضعیف مالی ان را به ورشکستگی رساند و باعث شد تا آن اسکان در سال ۱۸۴۲ میلادی تحت اداره شاه قرار بگیرد. با این حال، در دهه ۱۸۴۰ او در اصلاح
قرار بگیرد. با این حال، در دهه ۱۸۴۰ او در اصلاح شرکت‌های که مس را استخراج کرده و در استرالیای جنوبی خط آهن می‌ساختند، کمک کرد. دریای تورنس (Kara-wirra-parri) که از میان آدیلاید عبور می‌کند، در سال ۱۸۳۶ میلادی به احترام او توسط فرماندار هندمارش نام‌گذاری شده‌است و فرماندار گاولر اولین ایستگاه قرنطینه را در سال ۱۸۳۷ میلادی به جزیره تورنس مسما کرد. سیاح ادوارد ایر در سال ۱۸۳۹ میلادی، جهیل بزرگ نمکی در شمال کالنی را جهیل تورنس نام نهاد و حومه تورنسویل و مناطق شرقی و غربی تورنس نیز به یادبود از رابرت تورنس
شرقی و غربی تورنس نیز به یادبود از رابرت تورنس نام‌گذاری شده‌اند. و اما تورنس پارک، پس از پسرش، سر رابرت تورنس، نام‌گذاری شده‌است.
بحران برلین در سال ۱۹۶۱ (به ) در فاصلهٔ ۴ ژوئن تا ۹ نوامبر ۱۹۶۱ رخ داد و آخرین حادثه سیاسی-نظامی مهم اروپا در دوران جنگ سرد در مورد وضعیت اشغالی شهر برلین پایتخت آلمان و آلمان پس از جنگ جهانی دوم بود. بحران برلین زمانی شروع شد که اتحاد جماهیر شوروی اولتیماتومی را صادر کرد و خواستار خروج تمام نیروهای مسلح از برلین، از جمله نیروهای مسلح کشورهای غربی در برلین غربی شد. این بحران با تقسیم "دوفاکتوی" شهر با برافراشتن و آغاز ساخت دیوار برلین در آلمان شرقی به اوج خود رسید. بیست و دومین کنگره حزب کمونیست اتحاد
خود رسید. بیست و دومین کنگره حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی - آخرین کنگره‌ای که حزب کمونیست چین در آن شرکت کرد - همزمان با این بحران در مسکو برگزار شد. سیر وقایع. اولتیماتوم ۱۹۶۱ برلین. در نشست وین در ۴ ژوئن ۱۹۶۱، تنش‌ها افزایش یافت و نیکیتا خروشچف، نخست‌وزیر شوروی، در دیدار با جان اف. کندی، رئیس‌جمهور ایالات متحده، اولتیماتوم شوروی مبنی بر امضای معاهده صلح جداگانه با آلمان شرقی و در نتیجه پایان دادن به قراردادهای چهار قدرت موجود که حقوق آمریکا، بریتانیا و فرانسه برای دسترسی به برلین غربی و اشغال را تضمین
فرانسه برای دسترسی به برلین غربی و اشغال را تضمین می‌کند، دوباره صادر کرد. برلین شرقی توسط نیروهای شوروی. اما این بار با صدور مهلت ۳۱ دسامبر ۱۹۶۱ این کار را انجام داد. سه قدرت پاسخ دادند که هرگونه معاهدهٔ یک‌جانبه نمی‌تواند بر مسئولیت‌ها و حقوق آن‌ها در برلین غربی تأثیر بگذارد. افزایش تنش‌ها. در رویارویی‌های فزاینده بر سر وضعیت برلین، کندی در جریان مذاکرات وین خود با خروشچف در ژوئن ۱۹۶۱ کندی اساساً موافقت ایالات متحده را با تقسیم دائمی برلین اعلام کرد. این اتفاق باعث شد که اظهارات علنی بعدی و قاطعانه‌تر
اتفاق باعث شد که اظهارات علنی بعدی و قاطعانه‌تر او، نزد دولت شوروی، اعتبار کمتری داشته باشد. کندی تصمیم گرفت سیاست انعطاف‌پذیری را که توسط مشاوران جوان او پیشنهاد شده بود، اجرا کند. ایالات متحده سه منفعت حیاتی را در سیاست خود برای برلین تعریف کرد و همه آن‌ها را فقط به بخش غربی شهر مرتبط کرد: حضور نیروهای غربی در برلین غربی. امنیت و دوام بخش‌های غربی؛ و دسترسی غرب به آن‌ها. با تشدید رویارویی بر سر برلین، کندی در ۲۵ ژوئیه یک سخنرانی تلویزیونی در واشینگتن در سی‌بی‌اس ایراد کرد که در سراسر ایالات متحده پخش شد.
ایراد کرد که در سراسر ایالات متحده پخش شد. او بار دیگر تأکید کرد که ایالات متحده به دنبال درگیری نیست و او «نگرانی‌های تاریخی اتحاد جماهیر شوروی در مورد امنیت آن‌ها در اروپای مرکزی و شرقی» را می‌داند. او گفت که مایل به تجدید مذاکرات است، اما همچنین اعلام کرد که از کنگره آمریکا ۳٫۲۵ میلیارد دلار اضافی برای هزینه‌های نظامی، عمدتاً در مورد تسلیحات متعارف، درخواست خواهد کرد. او ۶ لشکر جدید برای ارتش و دو لشکر برای تفنگداران دریایی می‌خواست و برنامه‌هایی را برای سه برابر کردن پیش‌نویس و فراخوانی نیروهای ذخیره
سه برابر کردن پیش‌نویس و فراخوانی نیروهای ذخیره اعلام کرد. کندی اعلام کرد: ما به دنبال صلح هستیم، اما تسلیم نخواهیم شد. گزارش شده‌است که خروشچف در حال گذراندن تعطیلات در تفرجگاه دریای سیاه در سوچی، از سخنرانی کندی عصبانی شده‌است. جان جی مک‌کلوی، مشاور خلع سلاح کندی، که اتفاقاً در اتحاد جماهیر شوروی بود، برای ارتباط با خروشچف دعوت شد. گزارش شده‌است که خروشچف به مک‌کلوی توضیح داده که افزایش قدرت نظامی کندی تهدیدی برای وقوع جنگ است. طرح دیوار برلین. در اوایل سال ۱۹۶۱، دولت آلمان شرقی به دنبال راهی برای
سال ۱۹۶۱، دولت آلمان شرقی به دنبال راهی برای جلوگیری از خروج جمعیت خود به غرب بود. والتر اولبریخت، دبیر اول حزب اتحاد سوسیالیست (SED) و رئیس Staatsrat و تصمیم گیرنده اصلی آلمان شرقی، اتحاد جماهیر شوروی را متقاعد کرد که برای متوقف کردن این جنبش، نیرو لازم است. دولت آلمان شرقی شروع به انباشت مصالح ساختمانی برای برپایی دیوار برلین کرد. در ۱۵ ژوئن ۱۹۶۱، دو ماه پیش از شروع ساخت دیوار برلین، والتر اولبریخت در یک کنفرانس مطبوعاتی بین‌المللی اظهار داشت: " "Niemand hat die Absicht, eine Mauer zu errichten!" " ("هیچ
die Absicht, eine Mauer zu errichten!" " ("هیچ کس قصد برافراشتن دیوار را ندارد"). این نخستین بار بود که اصطلاح "Mauer" (دیوار) در این زمینه استفاده می‌شد. در ۴ تا ۷ اوت ۱۹۶۱، وزرای خارجه ایالات متحده، بریتانیا، فرانسه و آلمان غربی مخفیانه در پاریس گرد هم آمدند تا در مورد چگونگی واکنش به اقدامات شوروی گفتگو کنند. در برلین غربی. آن‌ها عدم تمایل خود را برای شرکت در جنگ ابراز کردند. ظرف چند هفته، کاگ‌ب توضیحاتی از مذاکرات پاریس در اختیار خروشچف قرار داد. بسته شدن مرز. در روز شنبه ۱۲ اوت ۱۹۶۱، رهبران آلمان شرقی
مرز. در روز شنبه ۱۲ اوت ۱۹۶۱، رهبران آلمان شرقی در یک مهمانی در منطقه‌ای جنگلی در شمال برلین شرقی شرکت کردند و والتر اولبریخت دستور بستن مرز و ایجاد دیواری پیرامون برلین غربی را امضا کرد. در نیمه شب، ارتش، پلیس و واحدهای ارتش آلمان شرقی شروع به بستن مرز کردند. تا صبح روز یکشنبه ۱۳ اوت ۱۹۶۱، مرز برلین غربی بسته شده بود. سربازان و کارگران آلمان شرقی شروع به تخریب خیابان‌هایی کرده بودند که در کنار دیوار قرار دارند تا گذر از آن‌ها برای اکثر وسایل نقلیه صعب‌العبور باشد و سیم‌های خاردار و نرده‌ها را در امتداد در
باشد و سیم‌های خاردار و نرده‌ها را در امتداد در اطراف سه بخش غربی و که در واقع برلین غربی و شرقی را تقسیم کرد. تقریباً ۳۲۰۰۰ نیروی رزمی و مهندسی برای ساخت دیوار به کار گرفته شدند و پس از آن پلیس مرزی مسئول نگهداری و بهبود آن شد. برای جلوگیری از مداخله غرب و شاید کنترل شورش‌های احتمالی، ارتش شوروی نیز در کنار این اقدامات حضور داشت. کندی در برابر خواسته‌های خشمگینانه برای اقدام فوری که توسط ساکنان برلین غربی و شهردار آن‌ها، ویلی برانت، مطرح شده بود، تسلیم نشد. در عوض، او معاون رئیس‌جمهور لیندون بی. جانسون را
در عوض، او معاون رئیس‌جمهور لیندون بی. جانسون را همراه با لوسیوس دی. کلی، قهرمان پرواز هوایی برلین در سال‌های ۱۹۴۸–۱۹۴۹، در ۱۹ اوت به برلین غربی فرستاد. آن‌ها توانستند مردم را آرام کنند و به‌طور نمادین، همبستگی ایالات متحده با شهر برلین را به نمایش بگذارند. در ۳۰ اوت ۱۹۶۱، در پاسخ به اقدامات اتحاد جماهیر شوروی برای قطع دسترسی غرب به برلین، کندی دستور داد ۱۴۸۰۰۰ مبارز و نیروهای ذخیره فعال شوند. در ماه‌های اکتبر و نوامبر، واحدهای گارد ملی هوایی بیشتری ارسال شدند و ۲۱۶ هواپیما از یگان‌های جنگنده تاکتیکی در
شدند و ۲۱۶ هواپیما از یگان‌های جنگنده تاکتیکی در عملیات "Stair Step"، در بزرگ‌ترین استقرار جت‌های جنگنده در تاریخ گارد ملی هوایی، به اروپا پرواز کردند. بیشتر نیروهای گارد هوایی فراخوانده شده، در ایالات متحده باقی ماندند، در حالی که برخی دیگر برای تحویل جنگ‌افزارهای هسته‌ای تاکتیکی آموزش دیده بودند و باید در اروپا برای عملیات‌های متعارف آموزش داده می‌شدند. اف-۸۴ها و اف-۸۶های قدیمی گارد ملی هوایی به قطعات یدکی نیاز داشتند که نیروی هوایی ایالات متحده در اروپا فاقد آن بود. ریچارد باخ کتاب "Stranger to the
فاقد آن بود. ریچارد باخ کتاب "Stranger to the Ground" خود را با محوریت تجربهٔ خود به‌عنوان خلبان گارد ملی هوایی در این استقرار نوشته‌است. مشکلات تردد در برلین. چهار قدرت حاکم بر برلین (اتحاد جماهیر شوروی، ایالات متحده، بریتانیا و فرانسه) در کنفرانس پوتسدام در سال ۱۹۴۵ توافق کردند که پرسنل متفقین بتوانند آزادانه در هر بخش از برلین حرکت کنند. اما در ۲۲ اکتبر ۱۹۶۱، تنها دو ماه پس از ساخت دیوار، رئیس مأموریت ایالات متحده در برلین غربی، ای. آلن لایتنر، در اتومبیل خود (که دارای پلاک نیروهای اشغالگر بود) هنگام
خود (که دارای پلاک نیروهای اشغالگر بود) هنگام عبور از ایست بازرسی چارلی در حال رفتن به یک تئاتر در برلین شرقی، از سوی نیروهای شوروی متوقف شد. رئیس‌جمهور جان اف. کندی از نزدیک با ژنرال بازنشستهٔ ارتش، لوسیوس دی کلی، که مسئول حملات هوایی معروف برلین در سال‌های ۱۹۴۸–۱۹۴۹ بود، کار کرد. آن‌ها تصمیم گرفتند که عزم و ارادهٔ آمریکا را نشان دهند و فرماندهی نیروهای آمریکایی در پادگان برلین غربی، طرحی را برای پایین کشیدن سیم و سنگرها با بولدوزر در نظر گرفت. با این حال، این امر توسط فرمانده‌های نیرو، رد شد. سرانجام. از
این امر توسط فرمانده‌های نیرو، رد شد. سرانجام. از طریق یک جاسوس از اداره اصلی اطلاعات، با نام گئورگی بولشاکوف به عنوان کانال اصلی ارتباطی دو طرف، خروشچف و کندی توافق کردند که تنش‌ها را با عقب‌نشینی تانک‌ها کاهش دهند. کندی در مورد دیوار گفت: «این موضوع، راه‌حل خیلی خوبی نیست، اما این دیوار، یک جهنم است که بسیار بهتر از جنگ است.» در نهایت، یکی از تانک‌های شوروی ابتدا حدود ۵ متر به عقب حرکت کرد. سپس یک تانک آمریکایی نیز از او پیروی کرد و به عقب رفت. دیگر تانک‌ها نیز یکی یکی عقب‌نشینی کردند. گفته می‌شود که
نیز یکی یکی عقب‌نشینی کردند. گفته می‌شود که ژنرال بروس سی. کلارک، فرمانده کل ارتش آمریکا در اروپا (USAREUR) همچنان در مورد رفتار ژنرال کلی نگران بوده. کلی در ماه مه ۱۹۶۲ به ایالات متحده بازگشت.