payamvha/North_RAG huggingface dataset:
خشک‌شده مار و خمیرهای مختلف به دور چوب‌های معطر بخور، به دست‌کم ۲۰۰۰ سال پیش برمی‌گردد. تدخین و سوزاندن قربانی در آیورودا با اهداف درمانی تجویز می‌شدند، و دست‌کم به مدت ۳۰۰۰ سال انجام شده‌اند در حالی که دود کردن، "دومپارانا" (یعنی "دود نوشیدن") دست‌کم ۲۰۰۰ سال است که انجام می‌شود. پیش از دوران مدرن، این مواد با استفاده از پیپ یا چلم (ابزار تدخین) مصرف می‌شدند. پیش از آشنایی با تنباکو، دود کردن کانابیس در خاورمیانه رایج بود و معمولاً با نوعی پیپ آبی به نام قلیان انجام می‌شد. دود کردن، به‌خصوص پس از آشنایی
قلیان انجام می‌شد. دود کردن، به‌خصوص پس از آشنایی با تنباکو، عنصری مهم در جامعه و فرهنگ مسلمان بود و با سنت‌های مهمی مانند عروسی و خاکسپاری ادغام شد و حتی در معماری، لباس، ادبیات و شعر وارد شد. دود کردن کانابیس از طریق اتیوپی به آفریقای سیاه معرفی شد. در ساحل شرقی آفریقا نیز تجار هندی یا عرب در قرن سیزدهم یا پیش از آن تنباکو را معرفی کردند. آفریقایی‌ها تنباکو را در پیپ‌های آبی موسوم به "کالاباش" و کاسه‌های "تراکوتا" می‌کشیدند، که ظاهراً اختراعی اتیوپیایی بود که بعدها به شرق، جنوب و مرکز آفریقا هم راه پیدا
که بعدها به شرق، جنوب و مرکز آفریقا هم راه پیدا کرد. گزارش‌های نخستین کاشفان و فاتحان اروپایی که به قاره آمریکا رسیدند، از آیین‌هایی حکایت می‌کند که در آن کاهنان بومی با دود کردن به چنان حدی از مستی می‌رسیدند که بعید است این آیین‌ها صرفاً محدود به کشیدن تنباکو بوده باشد. محبوبیت. در سال ۱۶۱۲، شش سال پس از کلنی‌سازی در جیمزتاون، جان رولف به عنوان اولین مهاجری شناخته شد که با موفقیت تنباکو را به عنوان یک محصول کشاورزی پرورش داد. تقاضا به سرعت افزایش یافت زیرا تنباکو که از آن با عنوان "علف طلایی یاد می‌شد،
تنباکو که از آن با عنوان "علف طلایی یاد می‌شد، شرکت ویرجینیا را پس از شکست در سفرهای اکتشافی طلا در قاره آمریکا، احیا کرد. برای پاسخ به این تقاضای بالا، تنباکو پی در پی کشت می‌شد و زمین‌ها را فوراً می‌خشکاند. این امر انگیزه‌ای برای استقرار غرب در قاره ناشناخته و همچنین گسترش تولید تنباکو شد. از آن پس، خدمت قراردادی تبدیل به ابزار اصلی تأمین نیروی کار شد تا زمان شورش بیکن که بعد از آن تمرکز بر برده‌داری قرار گرفت. این روند پس از انقلاب آمریکا کاهش یافت و برده‌داری دیگر منفعت‌زا قلمداد نمی‌شد. اما این شیوه
دیگر منفعت‌زا قلمداد نمی‌شد. اما این شیوه عملکرد در سال ۱۷۹۴ با اختراع ماشین پنبه‌پاک‌کن دوباره احیا شد. مردی فرانسوی به نام ژان نیکوت (که کلمه نیکوتین از نام او گرفته شده) در سال ۱۵۶۰ تنباکو را وارد فرانسه کرد. پس از آن، تنباکو از فرانسه به انگلستان سرایت کرد. نخستین گزارش مصرف تنباکو از یک ملوان انگلیسی در بریستول در سال ۱۵۵۶ است که در حال «بیرون دادن دود از سوراخ‌های بینی‌اش» دیده می‌شود. مانند چای، قهوه و تریاک، تنباکو تنها یکی از بسیار مسکراتی بود که در اصل به عنوان دارو مورد استفاده قرار می‌گرفت.
در اصل به عنوان دارو مورد استفاده قرار می‌گرفت. تنباکو حدود سال ۱۶۰۰ توسط تجار فرانسوی در مناطقی که امروزه گامبیا و سنگال نام دارند معرفی شد. در همان زمان کاروان‌هایی از مراکش تنباکو را به مناطق اطراف تیمبوکتو می‌آوردند و پرتغالی‌ها این کالا (و گیاه آن) را به جنوب آفریقا بردند و تا دهه ۱۶۵۰ محبوبیت تنباکو در سراسر آفریقا تثبیت شده بود. بلافاصله پس از معرفی آن به بر قدیم، تنباکو مورد انتقاد مکرر رهبران حکومتی و مذهبی قرار گرفت مراد چهارم، سلطان امپراتوری عثمانی (۴۰–۱۶۲۳) جزو اولین کسانی بود که کوشید سیگار
(۴۰–۱۶۲۳) جزو اولین کسانی بود که کوشید سیگار را ممنوع کند و ادعا می‌کرد که سیگار تهدیدی برای اخلاق و سلامت عمومی است. امپراتور چونگژن چین دو سال قبل از مرگ و سرنگونی سلسله مینگ حکمی مبنی بر ممنوعیت سیگار کشیدن صادر کرد. بعداً، حاکمان منچو از دودمان چینگ، سیگار کشیدن را «جرمی حتی شنیع‌تر از بی‌توجهی به تیراندازی با کمان» اعلام کردند. در دوره ادو در ژاپن، برخی از اولین مزارع تنباکو توسط "شوگون" به عنوان تهدیدی برای اقتصاد نظامی تحقیر شدند و گفته شد که با این کار، زمین‌های زراعی ارزشمند کشور به جای آنکه صرف
کار، زمین‌های زراعی ارزشمند کشور به جای آنکه صرف کاشت مواد غذایی بشوند، برای مصرف یک مخدر تفریحی نابود شده و هدر می‌روند. رهبران مذهبی اغلب در میان کسانی که سیگار کشیدن را غیراخلاقی یا حتی مصداق کفر می‌دانند برجسته بوده‌اند. در سال ۱۶۳۴، پطریارک مسکو فروش تنباکو را ممنوع کرد و زنان و مردانی را که از این ممنوعیت سرپیچی می‌کردند محکوم کرد که سوراخ‌های بینی‌شان پاره شده و کمر آنها تا زمانی که پوست از تن جدا شود، شلاق زده شود. پاپ اوربان هفتم ، رهبر کلیسای غربی نیز سیگار کشیدن را در یک فرمان رسمی در سال ۱۵۹۰
نیز سیگار کشیدن را در یک فرمان رسمی در سال ۱۵۹۰ ممنوع کرد. علیرغم تلاش‌های فراوان، محدودیت‌ها و ممنوعیت‌ها تقریباً همه‌جا نادیده گرفته می‌شد. وقتی جیمز ششم و یکم، مخالف سرسخت سیگار، سعی کرد با افزایش ۴۰۰۰ درصدی مالیات بر تنباکو در سال ۱۶۰۴ جلوی مصرف آن را بگیرد، شکست خورد چراکه لندن در اوایل قرن هفدهم حدود ۷۰۰۰ تنباکوفروش داشت. بعدها، حاکمان متوجه بیهودگی ممنوعیت سیگار شدند و در عوض تجارت و کشت تنباکو را به انحصارهای سودآور دولتی تبدیل کردند. تا اواسط قرن ۱۷، تمام تمدن‌های بزرگ جهان با تنباکو آشنا شده
۱۷، تمام تمدن‌های بزرگ جهان با تنباکو آشنا شده بودند و در بسیاری از موارد، آن را وارد فرهنگ خود کرده بودند، هرچند بسیاری از حاکمان تلاش کردند این کار را با مجازات یا جریمه سنگین ممنوع کنند. محصول و گیاه تنباکو از مجاری اصلی تجارت وارد بندرها و بازارهای بزرگ می‌شد، و پس از آن به درون کشورها راه می‌یافت. کلمه انگلیسی "smoking" در اواخر قرن هجدهم اختراع شد و پیش از آن به این عمل "دود نوشیدن" می‌گفتند.
نبرد بلانهایم () (آلمانی: Zweite Schlacht bei Höchstädt; فرانسوی: Bataille de Höchstädt; Dutch: Slag bij Blenheim) در روز ۱۳ اوت ۱۷۰۴ میلادی رخ داد و یکی از نبردهای بزرگ جنگ جانشینی اسپانیا بود. پیروزی قاطع نیروهای اتحاد بزرگ امنیت وین را در برابر ارتش فرانسوی-باواریایی تضمین کرد و از فروپاشی اتحاد بزرگ جلوگیری کرد. لوئی چهاردهم، پادشاه فرانسه، در صدد ضربت زدن به امپراتور مقدس روم، لئوپلد یکم، از طریق تسخیر وین ، پایتخت امپراتوری هابسبورگ، بود تا شرایط مطلوبی را در معاهده صلح به دست آورد. نیروهای
مطلوبی را در معاهده صلح به دست آورد. نیروهای ماکسیمیلیان دوم، حاکم باواریا و مارشال فردیناند دی مارسین از غرب و مارشال لوئی ژوزف دی بوربن، دوک وندوم، از شمال ایتالیا و شورش راکوکزی مجار از جانب شرق، وین را تهدید می کردند. دوک مارلبورو با درک این خطر نیروهایش را از بدبورگ به سمت جنوب روانه کرد تا امپراتور لئوپلد را در اتحاد بزرگ حفظ کند. ترکیب فریب و مدیریت ماهرانه موجب مخفی ماندن مقصد واقعی وی از دوست و دشمن گردید و به او امکان داد تا مسافت ۴۰۰ کیلومتری را از از سرزمین های پست تا رود دانوب طی پنج هفته
را از از سرزمین های پست تا رود دانوب طی پنج هفته بپیماید. فرماندهان فرانسوی-باواریایی مایل به جنگ تا زمانی که تعداد قوایشان کافی باشد، نبودند. وقتی نیروهای کمکی به هر دو سوی جبهه رسید، دو طرف نهایتا در کرانه های دانوب در ناحیه روستای کوچک بلیندهایم با یکدیگر مواجه شدند. این نبرد جهت جنگ را که تا پیش از آن به نفع بورون های فرانسوی و اسپانیایی بود تغییر داد و طرح خارج کردن امپراتور لئوپلد از اتحاد را نافرجام کرد. فرانسه تلفات فاجعه باری را در جنگ متحمل شد که شامل تالارد، فرمانده کل نیروهای میدانی می شد و وی
شامل تالارد، فرمانده کل نیروهای میدانی می شد و وی به اسارت قوای انگلستان درآمد. پس از آن جنگ تا ۱۷۱۴ ادامه یافت.
اورکلاند،(به انگلیسی: Orkland) یک محدودهٔ شهرداری، در استان تروندلاگ، در کشور نروژ است. این شهرداری در سال ۲۰۲۰ میلادی با ادغام ۳ شهرداری و قسمت هایی از ۲ شهرداری دیگر تأسیس شد. این ادغام، بخشی از اصلاحات تقسیمات مرزی شهرداری ها در کل کشور نروژ بود. مساحت محدودهٔ شهرداری اورکلاند، برابر ۱۹۰۶ کیلومتر مربع است. تعداد اهالی شهرداری، ۱۸۰۱۷ نفر است. مرکز اداری محدوده شهرداری اورکلاند، شهرک اورکانگر، است. بلندترین نقطه، در این شهرداری، ۱۱۶۲ متر از سطح دریا ارتفاع دارد.
ریچارد گرستل (۱۴ سپتامبر ۱۸۸۳–۴ نوامبر ۱۹۰۸) یک نقاش و طراح اتریشی بود که به خاطر پرتره‌های رسا از نظر روانشناختی، عدم تحسین منتقدان در طول زندگی اش و رابطه اش با همسر آرنولد شونبرگ که منجر به خودکشی شد، مشهور بود. ریچارد گرستل در یک خانواده مدنی مرفه از امیل گرستل، تاجر یهودی و ماریا فایفر، زن غیر یهودی متولد شد. گرستل در اوایل زندگی خود تصمیم گرفت که هنرمند شود و این باعث ناراحتی پدرش شد. پس از عملکرد ضعیف در مدرسه و مجبور به ترک "Piaristengymnasium" معروف در وین شد و در نتیجه "مشکلات انضباطی"، والدین
در وین شد و در نتیجه "مشکلات انضباطی"، والدین باثبات مالی برای او معلم خصوصی اختصاص دادند. در ۱۸۹۸، در سن پانزده سالگی، گرستل در آکادمی هنرهای زیبای وین پذیرفته شد و در آنجا تحت نظر مسیحیان مشهور و سخت گیر مانند کریستین گریپنکرل تحصیل کرد. گرستل سبک جدایی وین و آنچه را که احساس می‌کرد هنر تظاهرآمیز است، رد کرد. گرستل که از عدم پذیرش سبک نقاشی غیر تفکیکی خود ناامید شده بود، به مدت دو سال بدون هیچ گونه راهنمایی رسمی به نقاشی ادامه داد. در تابستانهای ۱۹۰۰ و ۱۹۰۱، گرستل تحت راهنمایی شیمون هولوشی در بایا ماره
گرستل تحت راهنمایی شیمون هولوشی در بایا ماره تحصیل کرد. گرستل با الهام از گرایش‌های لیبرال تر هاینریش لفلر، بار دیگر اقدام به آموزش رسمی کرد. متأسفانه، امتناع وی از شرکت در راهپیمایی به افتخار امپراتور فرانتس یوزف یکم، او را بیشتر محروم کرد و منجر به رفتن او شد. گرستل احساس کرد که شرکت در چنین رویدادی «شایسته یک هنرمند» نیست. خروج نهایی او از استودیوی لفلر در سال ۱۹۰۸ انجام شد. در ۱۹۰۴ و ۱۹۰۵، گرستل استودیویی را با همکلاسی و دوست سابق آکادمی خود، ویکتور هامر، به اشتراک گذاشت. اگرچه هامر در پذیرش گرستل در
به اشتراک گذاشت. اگرچه هامر در پذیرش گرستل در قیمومت لفلر کمک کرده بود و روابط آنها دوستانه بود، اما تعیین میزان نزدیکی این دو مرد به دلیل عدم ارتباط گرستل با دیگر هنرمندان دشوار است. گرستل صرف نظر از احساسات شخصی آنها، تا سال ۱۹۰۶ استودیوی خود را خریداری کرد. هنر. گرستل از پیشگامان اکسپرسیونیسم اتریش بود. نمایشگاهی از ۷ تا ۱۴ ژوئیه ۱۹۰۷ در آکادمی هنرهای زیبای وین تنها نمایشگاه شناخته شده از آثار وی است که در طول زندگی او رخ داده‌است. او به شدت با هنرهای معاصر، یعنی یوگنشتیل و گوستاو کلیمت مخالف بود و آن
یعنی یوگنشتیل و گوستاو کلیمت مخالف بود و آن را رد کرد. او سال‌ها به عنوان یک هنرمند جوان متعلق به به اصطلاح دایره شوئنبرگ بود. مجاورت وی با آوانگارد وین قابل تقدیر بود. آثار او در اوایل دهه ۱۹۳۰ دوباره کشف شد و اهمیت آنها پس از ۱۹۴۵ شناخته شد. با این وجود، تا به امروز اطلاعات کمی از این نماینده اکسپرسیونیست‌های اتریشی در دست است. شصت نقاشی و ۸ نقاشی او، که بیشتر آنها در موزه لئوپولد و گالری کاخ بلودر هستند، موجود است. آرنولد شونبرگ. گرستل گرچه با هنرمندان دیگر معاشرت نمی‌کرد، اما احساس می‌کرد به سمت موسیقی
معاشرت نمی‌کرد، اما احساس می‌کرد به سمت موسیقی گرایش دارد. او خودش اغلب در کنسرت‌ها در وین شرکت می‌کرد. در حدود ۱۹۰۷، او شروع به ارتباط با آهنگسازان آرنولد شونبرگ و الکساندر فن تسملینسکی کرد که در آن زمان در یک ساختمان زندگی می‌کردند. گرستل و شونبرگ بر اساس استعدادهای فردی خود تحسین متقابل ایجاد کردند. گرستل ظاهراً به شونبرگ آموزش هنر می‌دهد. در طول این مدت، گرستل به آپارتمانی در همان خانه نقل مکان کرد و چندین پرتره از شونبرگ، خانواده اش و دوستانش را نقاشی کرد. این پرتره‌ها همچنین شامل نقاشی‌هایی از همسر
کرد. این پرتره‌ها همچنین شامل نقاشی‌هایی از همسر شونبرگ ماتیلده، آلبان برگ و زملینسکی بود. سران بسیاری سبک وی را اکسپرسیونیسم آلمانی پیش‌بینی می‌کرد و از پاستل در آثار اسکار کوکوشکا استفاده می‌کرد. گرستل و ماتیلده بسیار به هم نزدیک شدند و در تابستان ۱۹۰۸، همسر و فرزندان خود را ترک کرد تا با گرستل به وین سفر کنند. شونبرگ در حال سرودن کوارتت زهی دوم خود بود که به او تقدیم کرد. ماتیلده در ماه اکتبر به شوهرش پیوست. گرستل که از دست دادن ماتیلده، انزوا از همکارانش و عدم پذیرش هنری اش ناراحت بود، در شب ۴ نوامبر
و عدم پذیرش هنری اش ناراحت بود، در شب ۴ نوامبر ۱۹۰۸ وارد استودیوی خود شد و ظاهراً هر حرف و تکه کاغذی را که پیدا کرد سوزاند. گرچه بسیاری از نقاشی‌ها از آتش‌سوزی جان سالم به در بردند، اما اعتقاد بر این است که بخش زیادی از آثار هنری او و همچنین کاغذها و نامه‌های شخصی او از بین رفته‌است. به غیر از نقاشی‌های او، تنها ۸ نقاشی شناخته شده‌است که بدون آسیب باقی مانده‌اند. در پی سوزاندن اوراق خود، گرستل جلوی آینه استودیو خود را حلق آویز کرد و به نوعی موفق شد خودش را نیز با چاقو بزند. این حادثه تأثیر قابل توجهی بر
نیز با چاقو بزند. این حادثه تأثیر قابل توجهی بر آرنولد شونبرگ داشت و «درام با موسیقی» او (یعنی اپرا) دست‌خوش شانس بر اساس این رویدادها است. پس از خودکشی وی در سن بیست و پنج سالگی، خانواده او نقاشی‌های باقی مانده را از استودیو گرستل بیرون آوردند و در انبار ذخیره کردند تا اینکه برادرش آلویس در ۱۹۳۰ یا ۱۹۳۱ آنها را به دلال آثار هنری اتو کالیر نشان داد. کمی بعد، حضور نازی‌ها در اتریش مانع از استقبال بیشتر این هنرمند شد و تنها پس از جنگ بود که گرستل در ایالات متحده شناخته شد. شصت و شش نقاشی و هشت نقاشی منسوب به
شناخته شد. شصت و شش نقاشی و هشت نقاشی منسوب به گرستل شناخته شده‌است، اگرچه ممکن است او بسیاری دیگر را خراب کرده یا بقیه در طول این سالها گم شده باشند.
در کلادیستیک یا فیلوژنتیک، یک برون گروه به گروهی از موجودات می‌گویند که رابطه دور تری را با مجموعه جانداران در حال بررسی «درون گروه» دارند که هنگام تعیین روابط تکاملی درون گروه مجموعه جانداران مورد مطالعه، به عنوان یک مرجع عمل کرده و با «برون گروه جامعه‌شناسی» فرق دارد. برون گروه به عنوان گونه خواهری نیای مشترک درون گروه که دارای صفات نیایی و غیر نیایی است استفاده می‌شود تا با مقایسه با درون گروه‌ها، مشخص شود که احتمالاً چه صفات نو پدیدی در گونه‌های درون گروه موجود است تا بتوان آنهارا شاخه بندی کرد و مشخص
موجود است تا بتوان آنهارا شاخه بندی کرد و مشخص می‌شود که نیای مشترک چه صفاتی داشته و فیلوژنی را ریشه دار می‌کند. از آنجا که جهت تغییرات خصوصیت‌ها را فقط براساس ریشهٔ فیلوژنی می‌توان تعیین کرد ، انتخاب برون گروه برای فهمیدن اینکه در روند تکاملی ترتیب به وجود آمدن صفات چگونه است ضروری می‌باشد. تاریخ. اگرچه مفهوم برون گروه از اولین روزها در کلادیستیک استفاده می‌شد، اما احتمالاً استفاده از اصطلاح «برون گروه» اولین بار در اوایل دهه ۱۹۷۰ در موزه تاریخ طبیعی آمریکا صورت گرفت. قبل از رایج شدن این اصطلاح، اصطلاحات
صورت گرفت. قبل از رایج شدن این اصطلاح، اصطلاحات مختلف دیگری توسط زیست شناسان تکاملی مورد استفاده قرار می‌گرفت، از جمله "exgroup"، "گروه مرتبط" و "گروه‌های خارجی". انتخاب برون گروه. برون گروه طوری انتخاب می‌شود که برون گروه انتخابی نسبت به گونه‌های درون گروه ارتباط کمتری داشته باشد. توضیح تکاملی این روابط به این صورت است: گونه‌های برون گروه باید دارای یک جد مشترک با درون گروه باشند که قدیمی تر از جد مشترک گونه‌های درون گروه باشد. انتخاب خارج گروه می‌تواند توپولوژی فیلوژنی را تغییر دهد. بنابراین،
می‌تواند توپولوژی فیلوژنی را تغییر دهد. بنابراین، فیلوژنتیکدانان معمولاً از بیش از یک خارج گروه در تجزیه و تحلیل کلادیستیک استفاده می‌کنند و استفاده از چند برون گروه ترجیحاً بهتر است زیرا در مقایسه با نامزدهای با برون گروه کمتر، فیلوژنی قوی تری را ایجاد می‌کند و تک نیایی درون گروه فرضی را بهتر می‌آزماید. برای معتبر بودن برون گروه، یک تاکسون باید دارای شرایط زیر باشد: بنابراین، یک برون گروه مناسب در مطالعه فیلوژنتیک باید از کلاد مورد بررسی به‌طور قطعی خارج باشد. یک برون گروه که خود در درون گروه قرار دارد،
باشد. یک برون گروه که خود در درون گروه قرار دارد، وقتی به عنوان ریشهٔ فیلوژنی استفاده شود، به نتیجه‌گیری نادرست در مورد روابط فیلوژنتیک و ارتباطات تکامل منجر می‌شود. با این حال، بدست آمدن سطح مطلوب روابط بین برون گروه با درون گروه به عمق تجزیه و تحلیل فیلوژنتیکی بستگی دارد. انتخاب یک برون گروه نزدیک به درون گروه در هنگام بررسی تفاوت‌ها در صفات جزئی تر کمک کننده است، چون انتخاب یک برون گروه دور می‌تواند به اشتباه درتفکیک کردن تکامل همگرا از یک رابطه تکاملی مستقیم به دلیل جد مشترک بینجامد. برای فیلوژنتیک
مستقیم به دلیل جد مشترک بینجامد. برای فیلوژنتیک کوچکتر - به عنوان مثال، حل روابط تکاملی یک گروه در داخل یک جنس - یک برون گروه مناسب می‌تواند عضوی از گروه خواهری باشد. با این حال، برای تجزیه و تحلیل فیلوژنتیک وسیعتر، می‌توان از گونه‌های با ارتباط کمتر هم استفاده کرد. به عنوان مثال، جارویس و همکاران در سال (۲۰۱۴) هنگام حل شاخه‌های اولیه فیلوژنی پرندگان از انسان و تمساح به عنوان برون گروه استفاده کرد. در فیلوژنتیک مولکولی، شرط دوم معمولاً به این صورت بیان می‌شود: توالی‌های DNA یا پروتئین از برون گروه باید
توالی‌های DNA یا پروتئین از برون گروه باید بتوانند به صورت موفقیت‌آمیز با توالی‌های گونه‌های درون گروه تراز شوند؛ اگرچه رویکردهای الگوریتمی برای شناسایی برون گروه‌ها با بیشترین بهینگی وجود دارد، اما اغلب با خطا در بازتاب ماهیت کمی و پیوسته برخی از حالات صفات مواجه می‌شوند"برخی صفات گسسته و کیفی نیستند و نمی‌توان آنهارا در روش‌های الگوریتمی ای مثل روش جفت گروه بدون وزن با میانگین حسابی بررسی کرد. حالتهای صفات، ویژگی‌هایی اند که یا اجدادی باشند یا مشتق شده باشند که بر ساختار الگوهای انشعابی در درخت فیلوژنتیک
که بر ساختار الگوهای انشعابی در درخت فیلوژنتیک تأثیر می‌گذارند. مثال‌ها. در هر مثال، فیلوژنی موجودات درون گروه باید با نمره گذاری حالتهای یکسان صفات برای یک یا چند عضو خارج شاخه زایی شود.
شورش بیکن یک شورش مسلحانه بود که توسط مستعمره‌نشینان ویرجینیا برپا شد و از سال ۱۶۷۵ تا ۱۶۷۶ به طول انجامید. این شورش به رهبری ناتانائیل بیکن و علیه فرماندار ویلیام برکلی انجام شد. شورش بیکن نخستین شورش در مستعمرات آمریکای شمالی بود که مرزنشینان ناراضی در آن شرکت داشتند (مدت کوتاهی پس از آن، قیام نسبتاً مشابهی در مریلند، با شرکت جان کود و جوزیا فندال شکل گرفت). ائتلاف میان کارگران قراردادی اروپایی و آفریقایی‌ها (ترکیبی از کارگران قراردادی، بردگان و سیاهپوستان آزاد) در این شورش، خیال طبقه بالاتر
و سیاهپوستان آزاد) در این شورش، خیال طبقه بالاتر مستعمره‌نشینان را مشوش کرده بود. این طبقه با تشدید طبقه‌بندی نژادی و تصویب قوانین برده‌داری ویرجینیا در ۱۷۰۵ به این شورش پاسخ داد که در واقع تلاشی بود برای ایجاد تفرقه میان شورشیان متحد. هرچند کشاورزان موفق نشدند به هدف اولیه خود یعنی بیرون‌کردن بومیان آمریکا از ویرجینیا دست پیدا کنند، اما این شورش باعث شد برکلی را به انگلستان فرابخوانند. پیش‌زمینه. از دهه ۱۶۵۰، مستعمره‌نشینان شروع به غصب گردنه شمالی این منطقه کردند. قبایل بومی سکوکوون (در آن زمان چیکاکوان
کردند. قبایل بومی سکوکوون (در آن زمان چیکاکوان شناخته می‌شدند)، دوئگ، پاتاوومک، و راپاهانوک هم شروع به نقل مکان به این منطقه کردند و برای دفاع از سرزمین و منابعشان به قبایل محلی پیوستند. در ژوئیه ۱۶۶۶، مستعمره‌نشینان علیه آنها اعلام جنگ کردند. تا سال ۱۶۶۹، مستعمره‌نشینان حق انحصاری بهره‌برداری از سرزمین واقع در غرب پوتومک تا سرحد شمالی My Lord's Island (جزیره تئودور روزولت کنونی واقع در واشینگتن (ایالت)، دی‌سی) را به خود اختصاص داده بودند. تا سال ۱۶۷۰، مستعمره‌نشینان بخش اعظم قبیله دوئگ را از مستعمره‌نشین
بخش اعظم قبیله دوئگ را از مستعمره‌نشین ویرجینیا بیرون کرده و به مریلند فرستاده بودند؛ البته به غیر از کسانی که در کنار نانزاتیکو/پورتوباگو در شهرستان کارولین، ویرجینیا زندگی می‌کردند. انگیزه‌ها. مورخان مدرن بر این باورند که این شورش، بازی قدرت بیکن علیه برکلی و حمایتِ بی‌رویه او به نفع برخی اعضای دادگاه بود. وقتی بیکن جزو اعضای دادگاه بود، در حلقه داخلی اعضای شورای برکلی جایی نداشت و در بسیاری مسائل با او مخالف بود. پیروان بیکن از این شورش استفاده کردند تا دولت را وادار کنند منافع مشترک میان تمام طبقات
تا دولت را وادار کنند منافع مشترک میان تمام طبقات اجتماعی مستعمره‌نشینان یعنی حفظ اشتراک و ارتقای رفاه آنها را به رسمیت بشناسد. با این حال، رفاه تمام طبقات در این شورش مورد توجه قرار نگرفت. زنان بومی آمریکا و زنان اروپایی با آنکه اعضای مغفول جامعه بودند، در شورش بیکن نقش داشتند. با این حال، اختلاف اصلی بین بیکن و پیروانش و برکلی، بر سر نحوه برخورد با مردمان سرخپوست بومی در منطقه بود. برکلی معتقد بود که نگه داشتن برخی از این افراد به عنوان زیردست مفید است و می‌توان از آنها به عنوان جاسوس و منبع اطلاعاتی
و می‌توان از آنها به عنوان جاسوس و منبع اطلاعاتی برای پیداکردن دشمنان بزرگ‌تر استفاده کرد. اما بیکن این رویکرد را بیش از حد مشفقانه می‌دید و معتقد بود که راه درست، نابودکردن و از میان بردن کل سرخپوستان است. شورش. هزاران نفر از تمامی طبقات و نژادهای ویرجینیا (از جمله کارگران قراردادی) در قیامی مسلحانه علیه برکلی برخاستند، او را از جیمزتاون (ویرجینیا) بیرون کردند و در نهایت شهرک استعماری را آتش زدند. شورش در ابتدا توسط چند کشتی تجاری مسلح که از لندن فرستاده شده بودند سرکوب شد. ناخدایان این کشتی‌ها هوادار
شده بودند سرکوب شد. ناخدایان این کشتی‌ها هوادار برکلی و وفاداران به او بودند. اندکی پس از آن، نیروهای دولت سر رسیدند و چندین سال را صرف سرکوب و شکست گروه‌های مقاومت و اصلاح دولت استعماری کردند تا این دولت یک بار دیگر تحت کنترل مستقیم پادشاهی انگلستان قرار بگیرد. وقتی سر ویلیام برکلی حاضر به تلافی‌جویی علیه بومیان آمریکا نشد، کشاورزان گروهی جدید تشکیل داده و ناتانائیل بیکن را به رهبری خود برگزیدند. برخلاف دستورهای برکلی، این گروه به سوی جنوب راه افتادند و به قبیله اوکانیچی برخوردند. آنها جنگاوران قبیله
و به قبیله اوکانیچی برخوردند. آنها جنگاوران قبیله اوکانیچی را متقاعد کردند که منطقه را ترک و به قبیله ساسکوهانوک حمله کنند و پس از آن بیکن و پیروانش اغلب مردان، زنان و کودکان اوکانیچی که در روستا مانده بودند را قتل‌عام کردند. وقتی بیکن و پیروانش بازگشتند، فهمیدند که برکلی دستور برگزاری انتخابات جدیدی را داده تا به حملات بومیان آمریکا بهتر پاسخ داده شود. اعضای جدید مجلس بورجس، چندین اصلاح گسترده و فراگیر (معروف به قوانین بیکن) را تصویب کردند. (بیکن در این مجلس انجام وظیفه نمی‌کرد و کیلومترها دورتر در مزارع
انجام وظیفه نمی‌کرد و کیلومترها دورتر در مزارع خود به سر می‌برد). این اصلاحات، اختیارات فرماندار را محدود کرده و حق رأی را به مردان آزاد و بدون زمین بازمی‌گرداند. پس از تصویب این قوانین، ناتانیل بیکن با ۵۰۰ نفر از پیروان خود به جیمزتاون آمد و تقاضای اعطای مأموریت رهبری گروه شبه‌نظامی علیه بومیان آمریکا را مطرح کرد. اما فرماندار حاضر به تسلیم در برابر این فشارها نشد. وقتی برکلی به نیروهایش دستور داد که برکلی را هدف بگیرند، برکلی سینه خود را در برابر بیکن برهنه کرد و گفت به او شلیک کند. بیکن وقتی دید که
برهنه کرد و گفت به او شلیک کند. بیکن وقتی دید که فرماندار حاضر به تسلیم نیست، به افرادش دستور داد اعضای مجلس بورجس را هدف بگیرند و آنها فوراً تسلیم خواسته بیکن شدند. هنگامی که بیکن و ارتش کوچکش در جیمزتاون بودند، هشت مستعمره‌نشین، به دلیل کمبود نیروی انسانی، در مرز شهرستان هنریکو، ویرجینیا کشته شدند. در ۳۰ ژوئیه ۱۶۷۶، بیکن و ارتش وی «اعلامیه مردم» را صادر کردند. در این اعلامیه، دولت برکلی جزء به جزء مورد انتقاد قرار گرفته و اتهامات متعددی علیه برکلی مطرح شده بود. پس از ماه‌ها درگیری، نیروهای بیکن که ۳۰۰ تا
بود. پس از ماه‌ها درگیری، نیروهای بیکن که ۳۰۰ تا ۵۰۰ نفر بودند، به سوی جیمزتاون که تحت کنترل نیروهای برکلی قرار داشت حرکت کرده و شهر را محاصره نظامی کردند. افراد بیکن در ۱۹ سپتامبر پایتخت مستعمره‌نشینان را به تصرف خود درآوردند و شهر را به آتش کشیدند. برکلی که نیروی کمتری در اختیار داشت، به آن سوی رودخانه عقب‌نشینی کرد. گروه او در وارنرهال، موطن اوتین وارنر، رئیس مجلس بورجس، اردو زدند و خسارات زیادی به این منطقه وارد ساختند، البته ساختمان مجلس را ویران نکردند. پیش از آنکه ناوگان نیروی دریایی سلطنتی به رهبری
پیش از آنکه ناوگان نیروی دریایی سلطنتی به رهبری تامس لاری‌مور برای کمک به برکلی و نیروهایش از راه برسد، بیکن در ۲۶ اکتبر بر اثر دیسانتری درگذشت. جان اینگرام رهبری شورش را به دست گرفت اما بسیاری از پیروان پراکنده شدند و شورش پس از آن دوام چندانی نیافت. برکلی یک سری حملات آبی-خاکی موفق در خلیج چساپیک به اجرا گذاشت و شورشیان را شکست داد. نیروهای او گروه‌های کوچک شورشی که در تایدواتر پراکنده شده بودند شکست دادند. تأثیر. برکلی فرماندار ۷۱ ساله، در پایان ژانویه ۱۶۷۷ به پایتخت سوخته و خانه غارت‌شده‌اش بازگشت.
۱۶۷۷ به پایتخت سوخته و خانه غارت‌شده‌اش بازگشت. پیروان ثروتمند و ملّاک بیکن، پس از مرگ او، مجدداً به دولت ویرجینیا روی آورده و وفادار شدند. فرماندار برکلی به قدرت بازگشت، اموال چند شورشی را به نفع مستعمره مصادره کرد و ۲۳ نفر را به دار آویخت. پس از اینکه یک کمیته تحقیقاتی گزارش خود را به چارلز دوم تقدیم کرد، برکلی از فرمانداری برکنار و به انگلیس فراخوانده شد. ترس از جنگ داخلی میان سفیدپوستان، طبقه حاکم ویرجینیا را به هراس انداخته بود و به همین دلیل گام‌هایی برای تحکیم قدرت و بهبود وجهه خود برداشتند: برای
برای تحکیم قدرت و بهبود وجهه خود برداشتند: برای مثال احیای شرط مالکیت برای رای دادن، کاهش مالیات، و تصویب سیاستی تهاجمی‌تر علیه بومیان آمریکا. از آنجا که تجارت تنباکو درآمدی حدود ۵ تا ۱۰ پوند به ازای هر کارگر تولید می‌کرد، پادشاه چارلز دوم نمی‌خواست هیچ شورشی حواس مستعمره‌نشینان را از کشت و زرع پرت کند. برکلی همسر خود فرانسیس را در ویرجینیا گذاشت و به انگلستان بازگشت. همسرش برای او نامه نوشت و خبر داد که فرماندار اخیر ویرجینیا شرط بسته‌است که پادشاه حاضر نخواهد شد برکلی را به حضور بپذیرد. در هر حال، ویلیام
شد برکلی را به حضور بپذیرد. در هر حال، ویلیام برکلی در ژوئیه ۱۶۷۷، اندکی پس از ورود به انگلستان درگذشت. کارگران قراردادی اعم از سفیدپوست و سیاهپوست در این شورش شرکت داشتند. دیدن اتحاد آنها در یک آرمان مشترک، باعث هراس و هشدار طبقه حاکم شد. مورخان بر این باورند که این شورش باعث شد خطوط و تقسیم‌بندی‌های نژادی که در کنار برده‌داری وجود داشت تشدید شود زیرا زمین‌داران و مستعمره‌نشینان این را راهی برای کنترل بخشی از فقرا می‌دیدند. طبقه حاکم ویرجینیا متوجه شد برای اینکه وفاداری عوام زمین‌دار را حفظ و از شورش‌های
اینکه وفاداری عوام زمین‌دار را حفظ و از شورش‌های آینده پیشگیری کند، باید در جنگ‌های پیش رو برای سلب مالکیت و نابودی سرخ‌پوستان مرزنشین، راهبر و پیشرو باشد و نه مخالف. این تصمیم اولاً باعث اتحاد و نزدیکی طبقه حاکم با عوام زمین‌دار در جنگ با سرخپوستان (دشمن مشترک هردو) شد و ثانیاً سفیدپوستان ملّاک را خشنود ساخت. مجلس بورجس برای امیدوار ساختن این طبقات به آینده، در سال ۱۷۰۵ نظام headright را احیاء کرد و به هر مرد آزاد قول پنجاه جریب زمین را داد که دولت را مجبور می‌کرد به گرفتن زمین از سرخپوستان ادامه بدهد.
می‌کرد به گرفتن زمین از سرخپوستان ادامه بدهد. میراث. بر اساس مطلبی در وب‌سایت پارک ملی تاریخی جیمزتاون، سالهاست که مورخان، شورش ویرجینیا در سال ۱۶۷۶ را نخستین نشانه حس انقلابی در آمریکای شمالی دانسته‌اند که دقیقاً حدود صد سال بعد در انقلاب آمریکا به اوج خود رسید. با این حال در دهه‌های اخیر، بر اساس یافته‌هایی دیگر، مورخان به این نتیجه رسیده‌اند که شورش بیکن بیش از آنکه نبردی باشکوه علیه ظلم و ستم باشد، نزاع قدرت میان دو رهبر لجوج و خودخواه بوده‌است. با این وجود، بسیاری از پدران ایالات متحده آمریکا از جمله