payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ارتش ایران افشاری ریشه در خشونت‌های نسبتاً مبهم و خونین بین جناحی در خراسان در زمان فروپاشی دولت صفوی داشت. هسته این ارتش گروهی چند صد نفره از سربازان تحت فرماندهی یک جنگ‌سالار محلی به نام نادر قلی از طایفه افشار در شمال شرق ایران بودند. با این حال، در اوج قدرت نادر به عنوان شاهنشاه، او فرماندهی ارتش متشکل از ۳۷۵٬۰۰۰ جنگجو را بر عهده داشت که به گفته اکسورثی، قدرتمندترین نیروی نظامی زمان خود را به رهبری یکی از بااستعدادترین و موفق‌ترین رهبران نظامی تاریخ تشکیل می‌داد. پس از ترور نادرشاه به دست گروهی از
تشکیل می‌داد. پس از ترور نادرشاه به دست گروهی از افسرانش در سال ۱۷۴۷، ارتش قدرتمند نادر نیز همراه با دولت او فروپاشید و کشور در ده‌ها سال جنگ داخلی فرورفت. اگرچه مدعیان بسیاری از خاندان افشار ادعای تخت پادشاهی را می‌کردند و در تلاش بودند تا کنترل کل کشور را به دست آورند، اما ایران همچنان تا زمان لشکرکشی‌های آقامحمدخان قاجار در اواخر قرن هجدهم به عنوان یک موجودیت سیاسی آشفته باقی ماند.
مجلس ایالتی بادن-وورتمبرگ با نام آلمانی لندتاگ ، نهاد بالادستی قانون‌گزاری برای دولت ایالتی بادن-وورتمبرگ در کشور آلمان است. این مجلس در شهر اشتوتگارت تشکیل می‌شود و در حال حاضر متشکل از ۱۵۴ عضو از پنج حزب سیاسی است. اکثریت قبل از انتخابات ۲۰۲۱ ائتلافی از ائتلاف ۹۰/سبزها (Die Grünen) و اتحادیه دموکرات مسیحی بود که از کابینه رئیس‌الوزرای این ایالت وینفرید کرچمان (از حزب سبز) حمایت می‌کرد. ترکیب فعلی. پس از انتخابات ۱۴ مارس ۲۰۲۱، ترکیب مجلس ایالتی به شرح زیر است: انتخابات این ایالت با حفظ سیستم نمایندگی
زیر است: انتخابات این ایالت با حفظ سیستم نمایندگی تناسبی انجام می‌شود. به این معنی که احزاب باید حداقل ۵ درصد از آرای کل را برای ورود به مجلس بدست آورده باشند. با این حال، استثناهایی وجود دارد که سیستم انتخابات بادن-وورتمبرگ را به یکی از پیچیده‌ترین سیستم‌های انتخاباتی در آلمان تبدیل می‌کند. تفاوت اصلی در سیستم انتخاباتی این ایالت در مقایسه با انتخابات فدرال بوندستاگ این است که لیست حزبی برای این انتخابات وجود ندارد و همه اعضای مجلس از نمایندگان محلی هستند. تناسب حزبی در مجلس به این شکل توسط احزاب حفظ
تناسب حزبی در مجلس به این شکل توسط احزاب حفظ می‌شود که نیمی از کرسی‌های باقی‌مانده را به نامزدهایی اعطا می‌کنند که برنده حوزه انتخاباتی خاصی نشده باشند. این کرسی‌ها به ترتیب به کاندیداهایی اعطا می‌شوند که با رای بالاتری شکست خورده باشند. (به‌طور مثال کاندیدایی که با ۴۷٪ آرا شکست خورده، اولویت بیشتری نسبت به کاندیدایی دارد که با ۳۰٪ آرا شکست خورده‌است). رؤسای مجلس ایالتی. روسای مجلس ایالتی بادن-وورتمبرگ از زمان تشکیل جمهوری فدرال آلمان عبارتند از:
ایران در دوره دودمان افشاری دارای نیروی دریایی بود که در سال ۱۷۳۴ توسط نادرشاه احیا شد و تا چندپارگی شاهنشاهی افشاری به مدت بیش از یک دهه به فعالیت پرداخت. این نیرو در دریای خزر نیز فعالیت می‌کرد که توسط امپراتوری روسیه به عنوان تهدید شناخته می‌شد. ناوگان جنوبی که ستاد آن در بوشهر بود، در خلیج فارس و دریای عمان حضور داشت و با امپراتوری‌های دریایی شبه‌جزیره عربستان همچون سلطان‌نشین عمان و امامت عمان، دزدان دریایی کرانه‌های جنوب خلیج فارس و همچنین شورشیان محلی مقابله کرد. این نیرو گاه با نیروهای دریایی هلند و
مقابله کرد. این نیرو گاه با نیروهای دریایی هلند و بریتانیا همکاری داشت.
تیپ عملیاتی مردم‌پایهٔ ۸۲ "صاحب‌الأمر یا به اختصار تیپ ۸۲ "صاحب‌الأمر از تیپ‌های پیاده نیروی زمینی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی است، که ستاد فرماندهی و پادگان آن در شهر قزوین مستقر می‌باشد. پیشینه شکل‌گیری این یگان به سال ۱۳۶۵ در خلال جنگ ایران و عراق بازمی‌گردد. هم‌اکنون سرهنگ پاسدار علی محمودی فرماندهی تیپ ۸۲ صاحب‌الأمر را برعهده دارد.
مجلس ایالتی بایرن که در آلمانی با نام لندتاگ بایرن شناخته می‌شود، مجلس قانون‌گذاری ایالت بایرن در آلمان است. جلسه پارلمان در ساختمان ماکسیمیلیانیوم مونیخ برگزار می‌شود. انتخابات "مجلس ایالتی بایرن" هر پنج سال یکبار و باید در روز یکشنبه یا تعطیل رسمی برگزار شود. زمان انتخابات بین ۵۹ تا ۶۲ ماه بعد از انتخابات قبلش تعیین می‌شود، مگر اینکه مجلس ایالتی منحل شده باشد. آخرین انتخابات برای مجلس ایالتی بایرن در ۱۴ اکتبر ۲۰۱۸ برگزار شد. دولت فعلی ایالت بایرن که پس از انتخابات ۲۰۱۸ تشکیل شد، ائتلافی از اتحادیه سوسیال
انتخابات ۲۰۱۸ تشکیل شد، ائتلافی از اتحادیه سوسیال مسیحی (CSU) و رای‌دهندگان آزاد (FW) است. مارکوس زودر از مارس ۲۰۱۸، زمانی که جانشین هورست زیهوفر شد، و رئیس‌الوزرای بایرن است. ترکیب بندی. همانند "بوندستاگ" در سطح فدرال، "مجلس ایالتی" بایرن از طریق سیستم نمایندگی نسبی-ترکیبی انتخاب می‌شود. تعداد کرسی‌های مجلس ۱۸۰ کرسی است، اما تعداد آن در هر انتخابات ممکن است تغییر کند. از زمان انتخابات ۲۰۱۸، ایالت بایرن به ۹۱ حوزه انتخاباتی تقسیم شده‌است که هر کدام یک نماینده را با سیستم انتخاب نفر اول برنده در انتخابات به
را با سیستم انتخاب نفر اول برنده در انتخابات به مجلس می‌فرستند. برای دستیابی به یک نتیجه متناسب، ۸۹ کرسی دیگر در لیست‌های احزاب باز در ۷ رگیرونتگ‌بتسیرک یا ناحیه اداری ایالت قرار دارند که قانون اساسی آنها را به عنوان حوزه انتخابیه تعریف کرده‌است. هر حوزه انتخابیه تعداد ثابتی از کرسی‌ها را انتخاب می‌کند. ۸۹ کرسی به گونه‌ای اختصاص داده شده‌است که با احتساب کرسی‌های ۹۱ حوزه، هر حزب به نسبت سهم خود از آرا در حوزه‌های انتخابیه نماینده دارد. در روز انتخابات، مردم به‌طور جداگانه به یک نامزد در حوزه‌های انتخاباتی
به‌طور جداگانه به یک نامزد در حوزه‌های انتخاباتی خود (به نام "رای اول") و به یک نامزد در حوزه انتخابیه خود (به نام "رای دوم") رای می‌دهند. از انتخابات ۲۰۱۸، کرسی‌های حوزه انتخابیه به شرح زیر است:
ارتش ایران صفوی ارتش ایران صفوی از ۱۵۰۱ تا ۱۷۳۶ میلادی بود. ایران در این دوره یکی از امپراتوری‌های باروتی به‌شمار می‌رفت. پایه‌گذاری ارتش صفوی. پایه‌گذاری ارتش صفوی توسط شاه اسماعیل انجام شد، زمانی که تصمیم گرفت از مخفیگاه خود در لاهیجان خارج شود و در مسیر خود به سوی آذربایجان، مریدانی جذب نمود. تا تابستان، شاه اسماعیل ۷۰۰۰ پیرو جمع کرده بود که اکثراً تُرک‌های آناتولی (قزلباشان) بودند و آنها را در ارزنجان گرد هم آورده بود، در حالی که مابقی ایرانی‌هایی بودند که عمدتاً از اهالی شمال ایران بودند (مانند
بودند که عمدتاً از اهالی شمال ایران بودند (مانند تالشی‌ها). شاه اسماعیل در همان سال با شروانشاه جنگید، که گفته می‌شود تعداد لشگریان او بین ۷۰۰۰ تا ۴۰۰۰۰ نفر بود. حامیان اصلی صفویان، ایلات ترکمان بودند که قزلباش، خوانده می‌شدند. مهم‌ترین قبایل قزلباش عبارت بودند از ایل افشار، ایل قاجار، ایل شاملو، ایل تکلو، ایل ذوالقدر، ایل روملو و ایل استاجلو، که همگی از آناتولی و سوریه به ایران آمده بودند. در واقع، مهاجرت قبایل تُرک از آناتولی و سوریه به ایران، که مربوط به قرن چهاردهم است، در به قدرت رسیدن صفویه و
به قرن چهاردهم است، در به قدرت رسیدن صفویه و ماندگاری آنها به عنوان یک سلسله سیاسی کمک زیادی کرد. در تاریخ بعدی ایران، قبایل تُرک نقش اصلی را ایفا کردند. سلسله صفویه با کمک ارتش متشکل از قبایل تُرک قزلباش (افشار، قاجار، شاملو، تکلو، ذوالقدر، روملو و استاجلو) به سلطنت رسید و قدرت را حفظ کرد. نادرشاه افشار از شاخه خراسان از طایفه قرخلو قبیله افشار برخاست و پس از درهم شکستن افغانها، دودمان افشاریان را تأسیس کرد و در نیمه دوم قرن هجدهم میلادی، حکومت ایران به دست مجموعه دیگری از روسای قزلباش، یعنی ایل قاجار
دست مجموعه دیگری از روسای قزلباش، یعنی ایل قاجار افتاد. در ایران طی سالهای ۱۵۰۱ تا ۱۷۲۲ قدرت نظامی معمولاً منشأ ایلی داشت و قدرت سیاسی نیز از آن پیروی می‌کرد و قدرت نظامی و سیاسی در ایران عموماً در دست قبایل تُرک بود. ارتش صفوی در ابتدا چندین ویژگی قبیله‌ای داشت: بالاترین رده فرماندهان نظامی. امیرالامرا. دفتر فرماندهی کل (سپهسالار یا امیرالامرا) یکی از بالاترین مقام‌ها بود. در اوایل شاهنشاهی صفوی، صاحبان این منصب معمولاً قزلباش‌های ترکمان بودند. با این حال، از اوایل قرن هفدهم به بعد، این پست تقریباً تحت
از اوایل قرن هفدهم به بعد، این پست تقریباً تحت تسلط غیرقزلباش‌ها، به‌ویژه غلام‌های گرجستانی شد. ویژگی دیگری که تقریباً برای این دفتر مشخص شد این بود که از قرن هفدهم به بعد با فرمانداری آذربایجان ترکیب شد. تا سال ۱۵۳۳، پست فرماندهی کل با سمت «وکیل» ادغام شد. شاه طهماسب با احساس نفوذ قابل توجهی که از سوی این افراد که به این ترتیب هر دو سمت را داشتند، در سال ۱۵۳۳ تصمیم گرفت از اهمیت فرماندهی کل بکاهد و دستور داد که هیچ‌کس نمی‌تواند دوباره به سمت وکیل منصوب شود. در اواخر دهه ۱۵۳۰، فرمانده کل دیگر مهم‌ترین
شود. در اواخر دهه ۱۵۳۰، فرمانده کل دیگر مهم‌ترین فرمانده نظامی امپراتوری در میان روسای قزلباش نبود، زیرا شاه طهماسب سمت بیگلربیگ را ایجاد کرد که فرمانده کل بود و به عنوان رئیس در ولایت خود عمل می‌کرد. این والیان مهم بر امیران محلی اختیار تام داشتند. به عبارت دیگر، دیگر یک منصب امیرالامرا وجود نداشت، بلکه بیش از ده نفر دارای این سمت بودند. این امر قدرت امرای قزلباش را به میزان قابل توجهی کاهش داد و قدرت مرکزی را تقویت کرد. تا اوایل قرن هفدهم، سپهسالار یا امیرالامرا از نظر رتبه با قورچی باشی برابری می‌کرد،
از نظر رتبه با قورچی باشی برابری می‌کرد، اما از اوایل قرن هفدهم به بعد از نظر سلسله مراتب تابع قولرآغاسی و قورچی باشی بود. با این حال، به دلیل اهمیت آن و این که صاحب آن غالباً والی نیز بود، نایب و وزیر نیز داشت. حتی فرماندهان کل هم بودند که همزمان مناصب بیشتری داشتند. به گفته میرزا نقی نصیری، از مقامات عالی‌رتبه دربار، امیرالامرا یا سپهسالار فرماندهی عالی ارتش را در زمان جنگ بر عهده داشت. قورچی باشی. قورچی باشی فرمانده محافظان سلطنتی (قورچیان) پادشاه صفوی بود. این قدیمی‌ترین درجه دولتی امپراتوری صفویه و
بود. این قدیمی‌ترین درجه دولتی امپراتوری صفویه و یکی از مقامات «بسیار مهم» دولت مرکزی بود. جایگاه و وظیفه قورچی باشی در میان قورچی‌ها، مانند روسای قزلباش در طایفه یا ایل بود. بنا به گزارش، هیچ‌یک از قورچی باشی‌ها دارای درجه «خان» نبودند، هرچند برخی از آنها دارای عنوان «بیگ» بودند. . در دوره‌های ضعف اقتدار مرکزی، این پست بلافاصله توسط افرادی از قبایل برجسته تُرک (قزلباش)، یعنی ایل شاملو یا ایل تکلو، تصاحب شد. قورچی باشی نیز مانند سایر ادارات مهم دارای معاونت بود. قوللرآغاسی. قوللرآغاسی (یا قوللرآقاسی)
بود. قوللرآغاسی. قوللرآغاسی (یا قوللرآقاسی) فرمانده سپاه غلامان خاصه شریفه (ارامنه، گرجی‌ها و چرکس‌ها) بود. اندکی پس از ایجاد آن، یکی از مهم‌ترین مقامات امپراتوری شده بود. این واقعیت در انتخاب قلّارآغاسی‌های متعدد نمود پیدا می‌کند. به عنوان مثال، مشهورترین سردار شاه عباس، الله وردی خان، قوللرآغاسی دوم بود. اولین قوللرآغاسی دوره صفی خسرو میرزا از سلسله باگریونی بود که بعداً ولی (نایب السلطنه) کارتلی شد و رستم خان نام گرفت. جانشین او یک گرجی اهل ایمرتی، سیاوش بیگ بود. اگرچه برخی از قولارآغاسی‌های متأخر منشأ
بیگ بود. اگرچه برخی از قولارآغاسی‌های متأخر منشأ غیر غلام داشتند، اما غلام‌ها بر این کارکرد غالب بودند که بسیاری از آنها منشأ گرجی داشتند. در اواخر عصر صفوی، قوللرآغاسی و امیرالامرا پس از قورچی باشی مهم‌ترین مقامات نظامی امپراتوری بودند. قوللرآغاسی یکی از شش رکن دولت (رکن الدوله) و امیر شورا بود. او بر مین باشی‌ها، یوزباشی‌ها، و طبیعتاً همه غلام‌ها فرماندهی عالی داشت. او همچنین در مواردی که زیردستانش در آن دخالت داشته‌اند، حکم می‌داد. با این حال، پرونده‌هایی که مربوط به قوانین دینی بود به قضات شرعی سپرده
که مربوط به قوانین دینی بود به قضات شرعی سپرده می‌شد، در حالی که پرونده‌های مربوط به امور مالی به وزیر اعظم ارجاع می‌گردید. غلام‌های جوان پس از بلوغ، تحت فرمان قولرآغاسی قرار می‌گرفتند و متعاقباً در واحدهای ۱۰۰ و ۱۰ نفره سازماندهی می‌شدند. توپچی باشی. توپچی باشی فرمانده سپاه توپخانه امپراتوری بود. او که درست مانند سایر واحدهای ارتش سازماندهی شده بود، از کارکنان اداری و همچنین افسران درجه پایین تشکیل می‌شد. توپچی باشی مسئول توپخانه بود و بر همه مین باشی‌ها، یوزباشی‌ها، توپچی‌ها و جرچی‌های اداره توپخانه
یوزباشی‌ها، توپچی‌ها و جرچی‌های اداره توپخانه فرماندهی عالی داشت. توپچی باشی نیز تمامی این افسران فوق‌الذکر را به درجات پایین‌تر منصوب می‌کرد و باید حقوق آنها را نیز تأیید می‌کرد. طبق گزارشات، در سال ۱۶۶۰ حقوق وی ۲۰۰۰ تومان در سال بود و به‌طور رسمی با فرمانده سپاه تفنگدار (توفنگچی آغاسی) برابری می‌کرد. از نظر اداری نیز مستوفی سپاه غلام، سرپرستی توپخانه توپچی باشی را بر عهده داشت. هنگامی که در سال ۱۶۵۵ توپچی باشی حسینقلی خان درگذشت، شاه عباس دوم شخص جدیدی را تعیین نکرد. جبهدارباشی ("رئیس زرادخانه سلطنتی")
تعیین نکرد. جبهدارباشی ("رئیس زرادخانه سلطنتی") به‌طور موقت تا ۱۶۶۰–۱۶۶۱ این سمت را بر عهده گرفت. فلور اشاره می‌کند که این پست ممکن است پس از آن، برای چند سال خالی بوده باشد. مقام توپچی باشی ظاهراً از سپهسالار، قوللرآغاسی و قورچی باشی پایین‌تر و حقوق او نیز پایین‌تر بود. به گفته انگلبرت کامپفر، توپچی باشی به عنوان دریاسالار نیز خدمت می‌کرد، اگرچه اساساً تا سال ۱۷۳۴ ناوگان مؤثری در ایران صفوی وجود نداشت. تفنگچی آغاسی. تفنگچی آغاسی (همچنین با املای توفنگچی آقاسی و نام دیگر توفنگچی باشی) فرمانده سپاه
آقاسی و نام دیگر توفنگچی باشی) فرمانده سپاه تفنگداران امپراتوری صفوی بود. توفنگچی آغاسی فرمانده افسران متعددی مانند مین باشی‌ها، یوزباشی‌ها، دهباشی‌ها و همچنین یک کارمند اداری (یعنی وزیر، مستوفی) که به کار جمع‌آوری می‌پرداختند، بود. او به غیر از توفنگچی‌ها، فرماندهی عالی جارچی باشی‌ها، ریکاها و تبرداران سپاه تفنگدار را نیز بر عهده داشت. او یکی از شش رکن الدوله («ستون دولت») بود. اگرچه توفنگچی آغاسی بر روی کاغذ به عنوان یک مقام عالی‌رتبه در نظر گرفته می‌شد، اما در سلسله مراتب نظامی، یکی از پایین‌ترین مقامات
در سلسله مراتب نظامی، یکی از پایین‌ترین مقامات نظامی بود؛ مثلاً توفنگچی آغاسی علیرغم اینکه رکن الدوله بود، عضو شورای داخلی سلطنتی نبود. با این وجود، این پست عموماً در اختیار فرزندان خانواده‌های اصیل بود. واحدها. در زمان صفویان، ایران یکی از سه امپراتوری‌های باروت بود، (امپراتوری عثمانی، امپراتوری گورکانی، و صفویه) سه قدرت بزرگ اسلامی که از اوایل قرن شانزدهم تا اواسط قرن هجدهم بر شمال آفریقا، غرب آسیا، آسیای مرکزی و آسیای جنوبی تسلط داشتند. با این حال، امپراتوری صفوی به مراتب کمترین جمعیت را در بین این سه
صفوی به مراتب کمترین جمعیت را در بین این سه جکومت داشت (با حدود ۸ تا ۱۰ میلیون نفر در سال ۱۶۰۰) و بنابراین کوچک‌ترین ارتش را داشت. علاوه بر این، به اندازه عثمانی‌ها علیه قدرت‌های اروپایی معاصر از باروت استفاده نکرده بود. تا سال ۱۶۰۰، اسلحه‌های گرم استفاده می‌شد، اما نقش کمرنگی داشتند، حتی توپ‌های محاصره ساده نیز کاربرد نادری داشتند. شاه عباس اولین فرمانروایی بود که سپاه قابل توجهی از تفنگداران و سپاه جداگانه ای از توپخانه را تأسیس کرد که نسبتاً مؤثر بود، اما همیشه از تعداد زیادی سواره نظام مسلح به نیزه،
اما همیشه از تعداد زیادی سواره نظام مسلح به نیزه، شمشیر و کمان تشکیل شده بودند. سپاه تفنگداران به‌طور قابل توجهی گسترش پیدا نکرد، در حالی که سپاه توپخانه پس از سلطنت شاه عباس از بین رفت. تا اواسط قرن هجدهم، اکثر نیروهای صفوی هنوز از سلاح‌های سنتی استفاده می‌کردند. تا زمان نادرشاه افشار، اکثریت نیروهای ایران برای اولین بار به سلاح گرم مجهز شدند. قزلباش. «تُرک‌های قزلباش» به عنوان «مردان شمشیر» با توان نظامی شاه اسماعیل را به قدرت رسانده بودند. بزرگ‌ترین قبایل قزلباش عبارت بودند از: ایل افشار، ایل قاجار، ایل
قزلباش عبارت بودند از: ایل افشار، ایل قاجار، ایل شاملو، ایل تکلو، ایل ذوالقدر، روملو و اوستاجلو که همه تُرک بودند. قزلباش‌ها عامل اصلی پایه‌گذاری سلسله صفویه و فتح ایران بودند. برخلاف سپاه غلامان، قزلباش‌ها متکی به پرداخت از خزانه سلطنتی نبودند، بلکه به آنها زمین اعطا می‌شد. در مقابل، آنها به شاه صفوی نیرو و آذوقه می‌دادند. در زمان حکومت اسماعیل، قزلباش‌ها تقریباً او را فردی خدایی می‌دیدند که در نظر ایشان نماینده امام غایب یعنی مهدی بود. گروهی برگرفته از قزلباش‌ها، معروف به «اهل اختصاص»، گروه کوچکی از امرا
معروف به «اهل اختصاص»، گروه کوچکی از امرا بودند که در زمان پناهندگی اسماعیل به گیلان، جنبش صفویه را زنده نگه داشتند. این امرا شامل یک لَلِ‍ه ("مربی"، "سرپرست")، و بسیاری دیگر بودند. اسماعیل بعدها با اتخاذ سیاستی از انتصاب قزلباشان به سمت وکیل (نائب) قدرتمند خودداری کرد و در عوض نزدیکان ایرانی خود را به مناصب عالی منصوب نمود که اولین آنها زرگر گیلانی بود. این به این دلیل بود که اسماعیل اعتماد خود را به قزلباش‌ها که قدرت زیادی داشتند و دیگر چندان قابل اعتماد نبودند، از دست داده بود. شاه عباس، سپاه غلامان
نبودند، از دست داده بود. شاه عباس، سپاه غلامان خاصه شریفه را بسیار قوی‌تر کرد تا قدرت و نفوذ قزلباشان را متعادل کند. همچنین افسران غیرقزلباش را به عنوان والی ولایاتی که قزلباش‌ها اداره می‌کردند، منصوب نمود. تضعیف قزلباشان و شکل‌گیری سپاه غلامان خاصه شریفه، راه حل مؤثری برای معضل شاه عباس بود، اما در درازمدت، منشأ ضعف دولت صفوی شد، زیرا این غلامان توانایی و ویژگی‌های رزمی قزلباشان را نداشتند. قورچی. محافظ سلطنتی شاه به قورچی معروف بود. قورچی‌ها از نظر تئوریک از قبایل قزلباش استخدام و با پولی که از خزانه
از قبایل قزلباش استخدام و با پولی که از خزانه سلطنتی تر یکمگرفته می‌شد تأمین حقوق می‌شدند. اگرچه قورچی‌ها عمدتاً از میان قزلباش‌ها استخدام می‌شد، اما یک سپاه مستقل و متمایز از واحدهای ارتش قزلباش بود. در اوایل دوره صفویه، قورچی‌ها همگی از یک قبیله بودند، اما بعدها تغییر کرد. رئیس قورچی‌ها به قورچی‌باشی معروف بود. تعداد قورچی‌ها در زمان اسماعیل اول به ۳۰۰۰ نفر و در زمان طهماسب اول به ۵۰۰۰ نفر رسید. در زمان عباس اول، قورچی‌ها بسیار مهم‌تر شده بودند و تعداد آنها به ۱۰۰۰۰–۱۵۰۰۰ نفر می‌رسید. شاه عباس به چند تن
به ۱۰۰۰۰–۱۵۰۰۰ نفر می‌رسید. شاه عباس به چند تن از قورچیان، فرمانداری ولایات بزرگ را داد تا از قدرت فرماندهان قزلباش که اداره ولایات بزرگ را بر عهده داشتند کاسته شود. در اواخر سلطنت او، قورچی‌باشی قدرتمندترین فرد دفتر امپراتوری بود. حاکمان محلی نیز قورچی‌هایی در اختیار داشتند، هرچند تعداد آنها محدود بود. سپاه غلامان. واحد غلام (به معنای برده نظامی) واحدی بود که متشکل از مسیحیان سابق قفقاز، که عمدتاً گرجی، چرکس و ارمنی بودند. به گفته بابایف، واحد غلام توسط عباس اول پس از ترور شخصیت قدرتمند قزلباش مرشدقلی خان
اول پس از ترور شخصیت قدرتمند قزلباش مرشدقلی خان در سال ۱۵۸۸ ایجاد شد. از آنجایی که بعید است که واحد غلام در دوران حکومت پر دردسر او ایجاد شده باشد، به احتمال زیاد در زمان طهماسب اول، که معروف است چندین بار به قفقاز حمله کرده، ایجاد شده‌است. در اجرا و شکل‌گیری آن تا حد زیادی شبیه به نظام ینی‌چری امپراتوری عثمانی بود. بر خلاف بردگان عثمانی، بردگان صفوی مجاز به ارث بردن «مناصب پدرشان» بودند، که بیانگر ویژگی صفویه و تکیه بر خانواده‌های برده بود. همان‌طور که در دایرةالمعارف ایرانیکا از سال ۱۶۰۰ به بعد ذکر
در دایرةالمعارف ایرانیکا از سال ۱۶۰۰ به بعد ذکر شده‌است، الله وردی خان دولتمرد صفوی به همراه سر رابرت شرلی سازماندهی مجدد ارتش را انجام دادند که از جمله به معنای افزایش چشمگیر تعداد غلام‌ها از ۴۰۰۰ به ۲۵۰۰۰ بود. تنها پس از اصلاحات شاه عباس اول، ارتش صفوی از یک نیروی سواره نظام قبیله‌ای با چند سلاح گرم به یک ارتش عمدتاً مبتنی بر تفنگدار زمینی تبدیل شد و مشابه همتای عثمانی گردید. در زمان وزیری سارو تقی (۱۶۳۳–۱۶۴۵) در زمان شاه عباس بود که غلامها به اوج قدرت رسیدند و تمام مناصب مهم دولت صفوی را اشغال کردند.
رسیدند و تمام مناصب مهم دولت صفوی را اشغال کردند. توپچی. واحد توپچی (به معنی مردان توپخانه) در زمان اسماعیل اول ایجاد شد و بعدها توسط عباس اول اصلاح گردید. فرمانده سپاه توپچی توپچی باشی بود. اگرچه توپچیان برای صفویه بسیار قابل استفاده بودند، اما اطلاعات زیادی در مورد آن در دست نیست و بیشتر در منابع اروپایی ذکر شده‌است. تفنگچی. واحد تفنگچی در زمان اسماعیل اول ایجاد شد و بعدها توسط عباس اول اصلاح گردید. فرمانده سپاه تفنگدار توفنگچی آغاسی بود. توفنگچی‌ها از مناطق مختلف استخدام شده بودند و با نام محلی که از
مناطق مختلف استخدام شده بودند و با نام محلی که از آنجا آمده بودند هماهنگ می‌شدند؛ مثلاً اگر یک واحد توفنگچی اصفهانی بود به «تفنگچیان اصفهان» معروف می‌شد. رئیس هر گروه توفنگچی به مین باشی (یعنی "رئیس هزار") معروف بود. تعداد این واحد ۱۲۰۰۰ نفر بود و عمدتاً دهقانان فارس، عرب‌ها و ترکمانان را شامل می‌شد. عناوین افتخاری. در نظام صفوی سه عنوان افتخار وجود داشت که بالاترین آنها «خان»، دومی «سلطان» و سومی «بیگ» بود. اگرچه در اوایل دوره صفویه افراد زیادی لقب «خان» را نداشتند، اما بعدها کاربرد این عنوان افزایش یافت.
تیپ عملیاتی مردم‌پایهٔ ۷۱ "روح‌الله یا به اختصار تیپ ۷۱ "روح‌الله از تیپ‌های پیاده نیروی زمینی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی است، که ستاد فرماندهی و پادگان آن در شهر اراک، استان مرکزی مستقر می‌باشد. پیشینه شکل‌گیری تیپ ۷۱ روح‌الله به سال ۱۳۶۶ در خلال جنگ ایران و عراق و پس از عملیات والفجر ۱۰ بازمی‌گردد، که به‌عنوان یک یگان مستقل از لشکر ۱۷ علی بن ابی‌طالب تفکیک شد، نخستین فرمانده آن احمد سلیم‌آبادی بود و نیروهای آن از شهرهای اراک، ساوه، خمین، محلات، دلیجان، تفرش، آشتیان و شازند تأمین می‌شد. هم‌اکنون سرهنگ
تفرش، آشتیان و شازند تأمین می‌شد. هم‌اکنون سرهنگ پاسدار مصطفی صفری فرماندهی تیپ ۷۱ روح‌الله را برعهده دارد.
مجلس نمایندگان برلین با نام آلمانی Abgeordnetenhaus von Berlin () پارلمان ایالتی "(لندتاگ)" ایالت برلین در کشور آلمان است. برلین مطابق قانون اساسی، دولت‌شهر محسوب می‌شود. در سال ۱۹۹۳ مجلس برلین از ساختمان راتهاوس شونبرگ به ساختمان فعلی خود در خیابان نیدرکیرش در محله میته نقل مکان کرد. ساختمان فعلی مجلس نمایندگان برلین تا سال ۱۹۳۴ مقر مجلس ایالتی پروس بود. رئیس فعلی مجلس کورنلیا سیبلد (از حزب دموکرات مسیحی) است. تاریخ. مجلس نمایندگان برلین بعد از تدوین قانون اساسی جدید برلین غربی در سال ۱۹۵۱ تأسیس شد. این
اساسی جدید برلین غربی در سال ۱۹۵۱ تأسیس شد. این مجلس جایگزین قوه مقننه سابق برلین به نام "Stadtverordnetenversammlung" (مجمع نمایندگان شهر) شد که بعد از اصلاحات پروس در سال ۱۸۰۸ تأسیس شده بود و بعد از انتخابات ایالتی برلین در برلین تحت اشغال متفقین در سال ۱۹۴۶ مجدداً تأسیس شد. بین سال‌های ۱۹۵۱ و ۱۹۹۰، مجلس برلین، مجلسی با خودمختاری محدود بود، زیرا شورای نظارت کشورهای پیروز در جنگ می‌خواست که همه قوانین و انتخابات آن، مانند شهرداران و سناتورها (که در آن زمان هنوز انتخاب می‌شدند ولی توسط شهردار منصوب نشده
هنوز انتخاب می‌شدند ولی توسط شهردار منصوب نشده بودند) تابع رد یا تأیید نیروهای متفقین باشند. پس از اتحاد دوباره آلمان، مجلس نمایندگان برلین، نهاد قانون‌گذاری برلین متحد باقی ماند. انتخابات. مجلس نمایندگان برلین هر پنج سال یکبار با رای‌گیری عمومی، آزاد، محرمانه و مستقیم بر اساس اصل نمایندگی تناسبی انتخاب می‌شود. این مجلس حداقل از ۱۳۰ نماینده تشکیل شده‌است که ۷۸ نماینده مستقیماً در حوزه‌های انتخاباتی مناطق برلین و ۵۲ نفر به‌طور غیرمستقیم از لیست‌های ایالتی یا منطقه ای انتخاب می‌شوند. اگر یک حزب تعداد
یا منطقه ای انتخاب می‌شوند. اگر یک حزب تعداد کرسی‌های بیشتری از سهم خود برنده شود، تعداد نمایندگان پارلمان نیز افزایش پیدا می‌کند. توزیع فعلی کرسی‌ها در انتخابات ۲۰۱۶ (در مقایسه با انتخابات ۲۰۱۱) به شرح زیر است: حزب دزدان دریایی ۱۵ کرسی را که برای اولین بار در انتخابات ۲۰۱۱ به دست آورده بود به دلیل ناکامی در عبور از آستانه ۵ درصدی لازم برای واجد شرایط بودن برای نمایندگی در انتخابات ۲۰۱۶ از دست داد در حالی که حزب آلترناتیو برای آلمان برای اولین بار وارد مجلس برلین شد و حزب دموکرات آزاد نیز عملکرد خود را
برلین شد و حزب دموکرات آزاد نیز عملکرد خود را بهبود بخشید و دوباره وارد مجلس شد. کارکرد. بررسی و تصویب قانون برای دولت برلین از جمله تصویب بودجه، مهمترین وظیفه مجلس نمایندگان برلین است. علاوه بر این، مجلس نمایندگان شهردار برلین را انتخاب می‌کند و بر عملکرد سنای برلین که دولت برلین است نظارت دارد.
پس از کشته شدن نادرشاه در سال ۱۷۴۷ میلادی توسط تعدادی از سردارانش، برادرزاده او علی‌قلی (که احتمالاً در طرح ترور دست داشت) تاج و تخت را در دست گرفت و و خود را عادل‌شاه نامید. او دستور اعدام همه پسران و نوه‌های نادر به استثنای نوه ۱۳ ساله او به نام شاهرخ را داد. در همین هنگام خزانه‌دار پیشین نادر به نام احمدشاه ابدالی با بنیانگذاری امپراتوری درانی ادعای استقلال نمود. در طی این فرایند سرزمین‌های شرقی از دست رفتند و چند دهه بعد افغانستان را شکل دادند. عثمانی‌ها نیز سرزمین‌های از دست رفته خود را در آناتولی شرقی
نیز سرزمین‌های از دست رفته خود را در آناتولی شرقی و میان‌رودان را دوباره به چنگ آوردند. سرزمین‌های شمالی، منسجم‌ترین مناطق ایران، سرنوشت متفاوتی داشتند. ایراکلی دوم و تیموراز دوم، که در سال ۱۷۴۴ توسط خود نادر به دلیل خدماتشان به ترتیب شاه کاختی و کارتلی شده بودند، از بی‌ثباتی استفاده کردند و عملاً مستقل شدند. پس از مرگ تیموراز دوم، ایراکلی دوم کنترل کارتلی را در دست گرفت و با سرزمین خودش پادشاهی کارتیل-کاخت را بنیانگذاری کرد که نخستین فرمانروای گرجستان در سه سده اخیر بود که بر شرق گرجستان حکم می‌راند. با
سه سده اخیر بود که بر شرق گرجستان حکم می‌راند. با توجه به چرخش دیوانه‌وار حوادث در سرزمین اصلی ایران، او توانست در طول دوره زندیه عملاً مستقل بماند. ایران در دوره قاجار توانست دوباره حاکمیت خود را بر مناطق گرجستان به دست آورد و آن را تا سده ۱۹ که به دست امپراتوری روسیه اشغال شد، حفظ کند. در همین حال آزادخان افغان (که از اعضای ارتش نادرشاه بود و در لشکرکشی هند شرکت کرد) موفق شد تا سرزمینی میان رود ارس و دریاچه ارومیه را تا سال ۱۷۵۰ تحت کنترل خود درآورد. او سپس اصفهان و شیراز را تصرف کرد اما در سال ۱۷۵۸ از
سپس اصفهان و شیراز را تصرف کرد اما در سال ۱۷۵۸ از کریم‌خان زند شکست خورد و همه سرزمین‌هایش را از دست داد. طوایف بختیاری و زند به سرزمین مادری خود بازگشتند و با فرماندهان جنگی همسایه بر سر کنترل غرب ایران گفتگو کردند. در همین حال آب‌شوران و مناطق پیرامون آن تحت کنترل خانات باکو بود در حالی که خانات آوار بر داغستان امروز حکم می‌راند. این سرزمین‌ها در کنار شرق گرجستان به ایران اضافه شدند اما سرانجام در سده ۱۹ از طریق دو جنگ با روسیه به این کشور پیوستند. شیوخ عرب نیز در ساحل ایران از این عدم کنترل دولت مرکزی
عرب نیز در ساحل ایران از این عدم کنترل دولت مرکزی برای استقلال خود استفاده کردند. برجسته‌ترین مدعیان میر مهنا در بندر ریگ، شیخ ناصر اول در بندر بوشهر، عبدالشیخ بنو معین در قشم و هرمز و عرب‌های هوله که از کنگان تا لنگه حکومت می‌کردند، بودند. عمان و خانات ازبک بخارا و خیوه نیز ادعای استقلال کردند. دودمان افشار به حکومت خود در بخش‌هایی از خراسان به مرکزیت مشهد ادامه دادند. هنگامی که امپراتوری زند به سرعت گسترش یافت، کریم خان برای نشان دادن احترامش به نادرشاه به نوادگانش اجازه داد تا در خراسان حکومت خود را
به نوادگانش اجازه داد تا در خراسان حکومت خود را ادامه دهند. این حکومت سرانجام پس از دستیابی قاجاریان به تاج‌وتخت از میان رفت.
رویداد ذهنی به رویدادی گفته می‌شود که در ذهن یک فرد خودآگاه اتفاق می‌افتد. مثال‌های از آن عبارت اند از: افکار، احساسات، تصمیمات، رؤیاها و ادراکات می‌باشد. برخی بر این باورند که رویدادهای ذهنی تنها به فکر انسان محدود نمی‌شود، بلکه در حیوانات و هوش مصنوعی نیز وجود دارد. اینکه آیا رویدادهای ذهنی همان رویدادهای پیچیدهٔ فیزیکی هستند یا این که حتی آیا اصلاً چنین هویتی معنادار است یا خیر، بحثی محوری در مسئله ذهن و جسم است. ارتباط با مشکل ذهن و جسم. برخی بیان می‌دارند که حالات ذهنی و فیزیکی دقیقاً ویژگی‌های یکسانی