payamvha/North_RAG huggingface dataset:
هیچ روابط رسمی دو جانبه ای بین دولت اسرائیل و جمهوری نیجر وجو ندارد. روابط دیپلماتیک میان دو کشور میان استقلال نیجر در سال ۱۹۶۰ و ۱۹۷۳ فعال بود. روابط در سال ۱۹۹۶ مجدداً عادی شد، اما در سال ۲۰۰۲ توسط نیجر خاتمه یافت. بین شهروندان کشورها محدودیت خاصی در سفر و تجارت وجود ندارد. روابط پیشین. نیجر در سال ۱۹۶۰ از فرانسه استقلال یافت و در آن زمان با دولت اسرائیل روابط برقرار کرد، اگرچه نیجر هرگز در آنجا نمایندگی دائمی ایجاد نکرد. در اوایل دهه ۱۹۶۰، چندین برنامه توسعه اسرائیل، بیشتر مربوط به تبادل کارشناسان در
توسعه اسرائیل، بیشتر مربوط به تبادل کارشناسان در زمینه توسعه کشاورزی در مناطق خشک، در نیجر ایجاد شد. دولت اسرائیل همچنین در تأسیس پیشگامان جوان نیجر، یک گروه ملی و جوانان و مدنی، کمک کرد. در اواسط دهه ۱۹۶۰، نیجر سفارت خود را در اسرائیل افتتاح کرد. به دنبال جنگ شش روزه در سال ۱۹۶۷، احساسات مردمی و دولتی نیجری نسبت به اسرائیل سرد شد. دولت اسرائیل به نوبه خود روابط نزدیک نیجر و لیبی را که از سال ۱۹۶۹ آغاز شد، نپذیرفت. ادامه درگیری اسرائیل با همسایگان خود، افزایش فشار متحدین مانند لیبی و حرکت تعدادی از کشورهای
فشار متحدین مانند لیبی و حرکت تعدادی از کشورهای آفریقایی در یک جهت مشابه، باعث شد که جمهوری نیجر به‌طور رسمی تمام روابط دیپلماتیک خود را با دولت اسرائیل در تاریخ ۱ ژانویه ۱۹۷۳ پایان دهد. چندین همسایه دیگر نیجر همزمان روابط خود را قطع کردند، از جمله مالی (۴ ژانویه ۱۹۷۳: همچنان با اسرائیل رابطه ندارد) و نیجریه (که روابط خود را در سال ۱۹۹۲ دوباره برقرار کرد). بازگشایی دوباره و به هم خوردن. برقراری مجدد رسمی روابط، بدون بازگشایی سفارت‌ها، در ۲۸ نوامبر ۱۹۹۶ اتفاق افتاد. این بازگشایی، مانند آنچه بین همسایگان
افتاد. این بازگشایی، مانند آنچه بین همسایگان مانند موریتانی، در پی پیمان اسلو، پایان آپارتاید و فشار ایالات متحده برای حمایت از گشودن تصور صلح فلسطین - اسرائیل صورت گرفت. بازگشایی دوباره روابط، از اواخر اکتبر ۱۹۹۶، با کودتای نظامی ۲۷ ژانویه ۱۹۹۶ انجام شد. ابراهیم باره میناسارا تمایل این را داشت که دولت جدید برای معکوس کردن و پس گرفتن کمک از دو حامی اصلی مالی نیجر، ایالات متحده و فرانسه تلاش کند. در کمتر از سه سال میناسارا سرنگون شد و دولت جدید دموکراتیک نیجر روابط با غرب را دوباره برقرار کرد. در آوریل
نیجر روابط با غرب را دوباره برقرار کرد. در آوریل ۲۰۰۲، به دنبال انتفاضه دوم سال ۲۰۰۰، و اعتراضات خیابانی فزاینده علیه سیاست خارجی اسرائیل و ایالات متحده، دولت نیجر مجدداً گسست رسمی در روابط دیپلماتیک را اعلام کرد. در خاتمه روابط، نیجر اولین کشوری بود که از زمان قیام فلسطین در سال ۲۰۰۰ رابطه خود را با اسرائیل قطع کرد. روابط کنونی. در سال ۲۰۰۹، هیچ رابطه دیپلماتیک بین دو کشور وجود نداشت. هیچ محدودیت تجاری و مسافرتی خاصی بین دو ملت وجود ندارد. کلیه بازدیدکنندگان خارج از جامعه اقتصادی کشورهای آفریقای غربی
خارج از جامعه اقتصادی کشورهای آفریقای غربی (ECOWAS) هنگام ورود به نیجر باید ویزای بازدید کننده داشته باشندو نیجری‌ها برای سفر به اسرائیل با محدودیت رسمی‌ای روبرو نیستند. در حالی که گاهی اوقات اعتراضاتی علیه سیاست اسرائیل در نیجر وجود دارد، اسرائیلی‌ها به سفر و کار در این کشور ادامه می‌دهند.
هرالد گلاسکو () شرکت انتشارات اسکاتلندی است، که در سال ۱۷۸۳ تأسیس شد. هرالد طولانی‌ترین روزنامه ملی در جهان است و هشتمین روزنامه قدیمی در جهان به‌شمار می‌رود. عنوان آن در سال ۱۹۹۲ از گلاسکو هرالد گرفته شد. به دنبال بسته شدن ساندی هرالد، هرالد به عنوان نسخه یکشنبه در ۹ سپتامبر ۲۰۱۸ راه اندازی شد. تاریخچه. تأسیس. این روزنامه توسط چاپخانه‌ای در ادینبرو با نام جان منونز در ژانویه۱۷۸۳ تأسیس شد. انتشار هفتگی چاپخانه منونز نامش "آگهی‌های گلاسکو" بود که اولین نسخه آن استاندارد جهانی داشت: در۱۷۸۳ فرمانده لرد پروست
آن استاندارد جهانی داشت: در۱۷۸۳ فرمانده لرد پروست گلاسکو اخبار مربوط به معاهدات ورسای در پاریس که پایان جنگ انقلاب آمریکا بود را در "منونز" فاش کرد، به همین منظور قدمت "هرالد" همزمان است با تاریخ ایالات متحده آمریکا، مطالب داستانی در صفحات بعدی به چاب می‌رسید. "منونز" با استفاده از دو فونت بزرگتر که در اختیار داشت، مطالب را در فضایی که به آخرین اخبار دریافتی اختصاص داشت، چاپ و ارائه می‌کرد. موضع سیاسی. هرالد در هر نسخه‌اش اعلام می‌کند که هیچ حزب سیاسی را تایید نمی‌کند. با این حال، این روزنامه از رای "نه"
نمی‌کند. با این حال، این روزنامه از رای "نه" در همه‌پرسی استقلال اسکاتلند (۲۰۱۴) حمایت کرد. در عنوان روزنامه بیان می‌کرد: «نظر هرالد: ما از ماندن در بریتانیا حمایت می‌کنیم، اما تنها در صورتی که تفویض اختیارات گسترده‌تری وجود داشته باشد».
قیمت () یک نمایشنامهٔ درام دو پرده‌ای از آرتور میلر است که در سال ۱۹۶۷ منتشر شد و در سال ۱۹۶۸ برای نخستین بار در تئاتر برادوی با بازی هارولد گری، پت هینگل، کیت رید و آرتور کندی به روی صحنه رفت. این نمایشنامه در همان هنگام نامزد دریافت ۲ جایزه تونی شد. موضوع این نمایشنامه دربارهٔ پویایی روابط خانواده، قیمت اسباب منزل و بهایی است که اشخاص بابت تصمیم‌های خود می‌پردازند. در انگلستان، این نمایش در تئاتر رویال به مناسبت ۵۰ سال اجرای اولیه آن به روی صحنه رفت و برندن کویل، سارا استیوارت، ایدرین لوکیس و دیوید سوشی
کویل، سارا استیوارت، ایدرین لوکیس و دیوید سوشی در آن هنرنمایی کردند. در نسخهٔ تلویزیونی نمایشنامه که در سال ۱۹۷۱ پخش شد، دیوید برنز برندهٔ جایزه امی ساعات پربیننده بهترین بازیگر مکمل مرد در مجموعه تلویزیونی درام و کالین دوهرست نامزد دریافت جایزه امی ساعات پربیننده برای بهترین بازیگر زن در مجموعه تلویزیونی کوتاه یا فیلم تلویزیونی شدند.
آژانس ملی توسعه فضایی ژاپن و (): NASDA، یک آژانس فضایی ملی ژاپن بود که در اول اکتبر ۱۹۶۹ بر اساس قانون آژانس توسعه ملی فضایی فقط برای اهداف صلح آمیز تأسیس شد. براساس برنامه توسعه فضایی که توسط وزیر آموزش، فرهنگ، ورزش، علوم و فناوری (MEXT) به تصویب رسیده‌است، "NASDA" مسئول توسعه ماهواره‌ها و وسایل نقلیه و همچنین پرتاب و ردیابی آنها بود. اولین وسایل پرتاب "NASDA" پرتابگرهای (ان-۱ , ان-۲ و اچ-۱) بودند که تا حدی مبتنی بر فناوری مجاز ایالات متحده، به ویژه خانوادهٔ موشک‌های سری دلتا بودند. اچ-۲ نخستین موشک سوخت
موشک‌های سری دلتا بودند. اچ-۲ نخستین موشک سوخت مایع بود که به‌طور کامل در ژاپن تولید شد. هیدئو شیما، مهندس ارشد پروژهٔ اصلی «قطار گلوله‌ای» شینکانسن، از سال ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۷ به عنوان رئیس "NASDA" خدمت کرد. در اول اکتبر ۲۰۰۳، "NASDA" با مؤسسه علوم فضایی و فضانوردی ژاپن (ISAS) و آزمایشگاه ملی هوافضای ژاپن (NAL) در یک مؤسسهٔ اداری مستقل ادغام شد که همان آژانس کاوش‌های هوافضای ژاپن (JAXA) کنونی است. بودجهٔ مأموریت اس‌تی‌اس-۴۷ (SL-J) را ژاپن از طریق "آژانس ملی توسعهٔ فضایی ژاپن" "NASDA" تأمین کرد. این مأموریت مشترک
فضایی ژاپن" "NASDA" تأمین کرد. این مأموریت مشترک ژاپنی-آمریکایی در سال ۱۹۹۲ با استفاده از شاتل فضایی یک فضانورد "NASDA" را به مدار زمین راه‌اندازی کرد. کار بر روی آزمایشگاه فضایی کیبو در ایستگاه فضایی بین‌المللی و همچنین پروژهٔ هوپ-ایکس را این آژانس آغاز کرد و ادامهٔ آن را JAXA عهده‌دار است.
هلند اتریش شامل بخش بزرگتری از هلند هابسبورگ بین سالهای ۱۷۱۴ و ۱۷۹۷ بود. این دوره با تصرف هلند اسپانیایی سابق تحت معاهده راشتات به وسیله اتریش در ۱۷۱۴ آغاز شد و تا انقلاب فرانسه و الحاق این قلمرو به فرانسه پس از نبرد اسپریمونت در ۱۷۹۴ و صلح بازل در ۱۷۹۵ ادامه داشت. اتریش، اما ادعای خود را در مورد این داستان تا ۱۷۹۷ و پیمان کامپو فورمیو حفظ کرد. هلند اتریش قلمرو غیرهمسایه را تشکیل می‌داد که متشکل از مناطق غربی و مرکزی بلژیک و همچنین قسمت بزرگی از لوکزامبورگ بود که توسط شاهزاده-اسقف‌نشین لیژ نصف شده‌است.
بود که توسط شاهزاده-اسقف‌نشین لیژ نصف شده‌است. زبان‌های غالب آلمانی (از جمله لوکزامبورگی)، هلندی (فلاندری) و فرانسوی، و همراه با پیکاردی و والونی. در نتیجه پیمان Barrier Treaties از ۱۷۰۹–۱۷۱۵، امپراتور مقدس روم کارل ششم علاقه چندان آشکاری به حکومت روزمره هلند اتریش نداشت؛ با این وجود او اصرار داشت که کنترل نهایی مناطق مورد نظر را حفظ کند. این امر باعث ناامیدی ساکنان اتریش شد، خصوصاً به این دلیل که سربازان هلندی با پولی که باید از خود هلندی‌های اتریش تهیه شود، اداره می‌شدند. جنگ ۱۷۴۰–۱۷۴۸ نشان داد که اتریش
اداره می‌شدند. جنگ ۱۷۴۰–۱۷۴۸ نشان داد که اتریش از قبل علاقه چندانی به حفظ هلند اتریشی نداشت: نزاع مداوم در میان فرماندهان متفقین به این معنی بود که فرانسوی‌ها در طول لشکرکشی‌ها ابتکار عمل را حفظ کرده و استحکاماتی که بیشتر توسط نیروهای هلندی دفاع می‌شد، با سهولت توسط ارتش فرانسه تصرف شد. اگرچه پیمان اکس لا شاپل مقرر کرده بود که پادگان‌های هلند باید دوباره شهرهای مانع را اداره نمایند اما دختر و جانشین کارل، ماریا ترزا و مشاورش ونتسل آنتون دیگر از پرداخت هزینه این نیروها خودداری کردند، مگر اینکه در مورد
هزینه این نیروها خودداری کردند، مگر اینکه در مورد توافق‌نامه‌های تجاری جدید مذاکره شود. در پایان، جمهوری از پرداخت هزینه‌های بازسازی استحکامات یا اعزام نیرو امتناع ورزید، اما با ویرانی شهرهای مانع، راه حمله جدید به هلند اکنون باز شده‌است، وی چاره چندانی نداشت. هنگامی که اتریش و فرانسه به اتحاد در سال ۱۷۵۶، در عمل هیچ هدفی در معاهده موانع وجود نداشت. در سال ۱۷۸۱ آرشیدوک اتریش، امپراتور یوزف دوم، یک طرفه از این پیمان صرف نظر کرد.
ریچارد دوم () یک تله‌فیلم بریتانیایی بر پایهٔ نمایشنامهٔ "ریچارد دوم" اثر ویلیام شکسپیر است که در سال ۲۰۱۲ از شبکهٔ بی‌بی‌سی دو پخش شد و جزئی از سریال تلویزیونی "تاج توخالی" بود. اجرای ویشاو برای او جایزه تلویزیونی آکادمی بریتانیا بهترین بازیگر نقش اول در سال ۲۰۱۳ را به ارمغان آورد. این برنامه همچنین نامزد جایزه بهترین درام تک‌قسمتی بود.
ساموئل روکین (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل بریتانیا است. قسمت آزمایشی دو قسمتی درام آی‌تی‌وی برای سریال تلویزیونی "سربازرس بنکس"، روکین را در نقش نیمی از یک زوج قاتل زنجیره‌ای به تصویر کشید. روکین بعدها نقش یک کارآگاه را در درام دو قسمتی بزرگسال مناسب شبکه آی‌تی‌وی۱ بازی کرد؛ این درام به بررسی پیامدهای دستگیری قاتلان زنجیره‌ای فرد وست و روزمری وست می‌پردازد. روکین همچنین نقش سرگرد جان گریوز سیمکو، یکی از دشمنان اصلی سریال "" محصول ۲۰۱۴ شبکه ای‌ام‌سی، که یک درام تاریخی درباره جاسوسان جنگ انقلاب آمریکا است، را ایفا
درباره جاسوسان جنگ انقلاب آمریکا است، را ایفا کرد. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "هری پاتر و یادگاران مرگ – قسمت اول"، "بی‌غم"، "سولومون کین،" "ستاره فروزان"، "همتا"، "مأموران شیلد"، "جادوگران"، "سیلم"، "ریچارد دوم"، "پشیمانی‌های خانم آستین" و "" اشاره کرد.
کوه بوگاگ ، یک کوه در کره جنوبی است که در سئول واقع شده‌است. بوگاگ ۳۴۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
روپرت گولد (؛ زادهٔ ) کارگردان نمایش اهل بریتانیا است. او مدیر هنری تئاتر آلمیدا است و بین سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۳ مدیر هنری شرکت تئاتر هدلانگ بود. از سال ۲۰۱۰، گولد به‌عنوان کارگردان همکار در رویال شکسپیر کامپنی فعالیت داشته است. او در سال ۲۰۱۷ به‌پاس خدماتش به هنر درام، به مقام فرمانده والامقام امپراتوری بریتانیا منصوب شد. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "ریچارد دوم"، "داستان واقعی" و "جودی" اشاره نمود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه لارنس الیویه شده است.
تپه بوکپا یک تپه در قزاقستان است که در استان آق‌مولا واقع شده‌است. تپه بوکپا ۳۶۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بولگوکسان (به لاتین: Bulgoksan) یک کوه در کره جنوبی است که در استان گیئونگی واقع شده‌است. بولگوکسان ۳۴۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بولموسان (به لاتین: Bulmosan) یک کوه در کره جنوبی است که در استان گیونگ‌سانگ جنوبی واقع شده‌است. بولموسان ۸۰۱٫۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کوه بورنت (به لاتین: Burnt Mountain) یک کوه و منظر فرهنگی در نامیبیا است که در منطقه کوننه واقع شده‌است.
کوه‌های بوومبا (به لاتین: Bvumba Mountains) یک رشته‌کوه در زیمبابوه و موزامبیک است. کوه‌های بوومبا ۱٬۹۱۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
کاسیری (به اسپانیایی: Casiri) یک کوه در پرو است که در منطقه ارکیپا واقع شده‌است. کاسیری ۵۶۴۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
سکارئوارازو (به اسپانیایی: Ccarhuarazo) یک کوه در پرو است که در منطقه آیاکوچو واقع شده‌است. سکارئوارازو ۵٬۱۱۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
سسولسسه (به اسپانیایی: Ccolcce) یک کوه در پرو است. سسولسسه ۵٬۴۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بلاروس و اسرائیل در سال ۱۹۹۲ روابط دیپلماتیک برقرار کردند. در سال ۱۹۴۷، بلاروس (که آن زمان به عنوان جمهوری شوروی سوسیالیستی بلاروس شناخته می‌شد) به طرح سازمان ملل برای تقسیم فلسطین رای مثبت داد. بلاروس در تل آویو سفارت دارد و اسرائیل در مینسک نیز سفارت دارد. طبق قانون بازگشت حدود ۱۳۰٬۰۰۰ شهروند بلاروسی در طول دهه ۱۹۹۰ به اسرائیل مهاجرت کردند. در ۱۹ سپتامبر ۲۰۱۴، توافق‌نامه ای برای ورود بدون روادید امضا شد. تاریخچه. جوامع یهودی. یهودیان بیش از شش قرن در بلاروس زندگی می‌کردند و بخشی جدایی ناپذیر از ساختار
زندگی می‌کردند و بخشی جدایی ناپذیر از ساختار قومی جامعه بلاروس هستند. اولین و سومین رئیس‌جمهور کشور اسرائیل، حییم وایزمن و زالمان شائزیر، نخست وزیران مناخم بگین، ییتزاک شامیر، شیمون پرز، که به عنوان نخست‌وزیر و رئیس‌جمهور خدمت می‌کرد، یکی از پیشگامان احیای زبان عبری الیازر بن -یهودا، مارک شاگال، هنرمند و بسیاری دیگر از چهره‌های مشهور یهودی، در بلاروس امروزی متولد شدند. در سرزمین جمهوری شوروی سوسیالیستی بلاروس، در طول جنگ جهانی دوم، حدود ۸۵۰٬۰۰۰ یهودی کشته شدند. در حال حاضر، بیش از ۶۸۰ بلاروسی به عنوان
شدند. در حال حاضر، بیش از ۶۸۰ بلاروسی به عنوان درستکار در میان ملل، که یهودیان را در طول جنگ پنهان کرده‌اند - شناخته شده‌است. امروزه حدود ۱۳۰٬۰۰۰ مهاجر از بلاروس در اسرائیل زندگی می‌کنند. تعداد یهودیانی که در بلاروس زندگی می‌کنند حدود ۳۰ تا ۵۰ هزار نفر در نظر گرفته می‌شود. با این حال فرض بر این است که تعداد بلاروسی‌ها با نژاد یهودی بیشتر باشد. علیا. طی دهه ۱۹۹۰، حدود ۱۳۰٬۰۰۰ شهروند بلاروسی به اسرائیل علیا کردند. سفر بدون نیاز به روادید. در سپتامبر ۲۰۱۴، توافق‌نامه ای برای ورود بدون روادید امضا شد. این
توافق‌نامه ای برای ورود بدون روادید امضا شد. این توافقنامه اسرائیلی‌های گردشگر را که می‌خواهند با اقوام و دوستان خود در بلاروس دیدار کنند و همچنین گردشگری بین کشورها را تسهیل می‌کند. شرکت‌های نوپا. تعدادی از شرکتهای نوپای اسرائیلی در بلاروس فعالیت خود را آغاز کرده‌اند. به عنوان مثال راه اندازی وایبر بود که پیش از فروش ۹۰۰ میلیون دلاری آن به راکوتن در ژاپن، بیشتر به بلاروس واگذار شد. تبادل فرهنگی. اسرائیل یک مرکز فرهنگی اسرائیلی را در مینسک اداره می‌کند. برنامه‌های تبادل دبیرستان میان اسرائیل و بلاروس
برنامه‌های تبادل دبیرستان میان اسرائیل و بلاروس برقرار شده‌است. جشنواره روزهای فرهنگ اسرائیل در بلاروس و روزهای فرهنگ بلاروس در اسرائیل برگزار شده‌است. به مناسبت بیست و پنجمین سالگرد روابط، نمایشگاه عکس در تل آویو با عنوان «بلاروس و اسرائیل: ۲۵ سال دوستی و مشارکت» برگزار شد. جهانگردی. گردشگران اسرائیلی هشتمین ملیت جهانگرد از بلاروس هستند. شهروندان اسرائیلی به جاذبه‌های گردشگری بلاروس، امکانات تفریحی، عبادتگاه‌ها، بناهای تاریخی مربوط به جنگ جهانی دوم و همچنین مکان‌های مربوط به بیش از شش قرن زندگی کردن
همچنین مکان‌های مربوط به بیش از شش قرن زندگی کردن بلاروسی‌ها و یهودی‌ها با هم علاقه‌مند هستند. پروژه‌های صنعتی و موافقت نامه‌های علمی. پروژه‌های مشترک صنعتی شامل ایجاد پارک کشت و صنعت بلاروس و اسرائیل است که تا سال ۲۰۲۰ تکمیل می‌شود. تعدادی از پروژه‌های مشترک در زمینه کشاورزی با مشارکت سرمایه و فناوری اسرائیل در بلاروس طی سالهای اخیر با موفقیت اجرا شده‌است. مسئولیت ریاست کمیته مشترک تجاری و اقتصادی بلاروس و اسرائیل توسط الکساندر پوپکوف و سوفا لاوندر است. در ماه مه ۲۰۱۸، کمیته علمی و فناوری دولتی بلاروس و
ماه مه ۲۰۱۸، کمیته علمی و فناوری دولتی بلاروس و وزارت علوم فناوری و فضای اسرائیل توافق‌نامه همکاری در زمینه علوم و فناوری را منعقد کردند. طرفین کارگروه مشترکی در زمینه همکاری در زمینه علوم و فناوری ایجاد خواهند کرد. مشارکت‌های منطقه‌ای. موافقتنامه همکاری میان شهرستانهایی از جمله ویتبسک و ریشون لتسیون (مارس ۲۰۰۸)، و همچنین بین شهرستانهایی مانند هلیبوکایکه و کریات بیالیک (مه ۲۰۱۱) امضا شده‌است. در ۲۱ فوریه ۲۰۱۱ در اسرائیل، شهردار گرودنو، بوریس کوزلکف و شهردار اشکلون، بنی واکنین، توافق‌نامه ای را در مورد
اشکلون، بنی واکنین، توافق‌نامه ای را در مورد ایجاد روابط خواهر و برادر میان شهرهای گرودنو و اشکلون امضا کردند.
اسرائیل و بوتسوانا روابط رسمی دارند هرچند هیچ‌یک از دو کشور کنسولگری یا سفارت رسمی خود را در کشور دیگر به عنوان نماینده حفظ نمی‌کند. با این وجود، دو کشور توافق‌نامه‌های همکاری در سطح دولت را امضاء کرده‌اند و فعالیت‌های بخش خصوصی بین دو کشور وجود دارد. تاریخچه. بوتسوانا در سال ۱۹۷۳ روابط خود را با اسرائیل قطع کرد اما در سال ۱۹۹۳ دوباره برقرار شد. این دو کشور روابط دیپلماتیک در سال ۱۹۹۳ پس از آنکه اسرائیل و سازمان آزادیبخش فلسطین ،پیمان اسلو را امضاء کردند. در فوریه ۲۰۱۲، دان شهام-بن-هایون مدارک دیپلماتیک خود
فوریه ۲۰۱۲، دان شهام-بن-هایون مدارک دیپلماتیک خود را به عنوان نماینده رسمی به بوتسوانا ارائه داد. با این حال، او در حال حاضر در نامیبیا مستقر است. روابط اقتصادی و آموزشی. شش شرکت الماس با محوریت اسرائیل در منطقه گابورونه در بوتسوانا فعالیت دارند و ظاهراً حدود ۱۰۰۰ شهروند بوتسوانا را به استخدام کرده‌اند. بوتسوانا در حال مبارزه با یک مشکل شدید بیابان زایی است. اسرائیل به عنوان الگویی برای مقابله با این مشکل براساس پیشرفتهای فناوری کشور در کشاورزی و نمک زدایی پیشنهاد شده‌است.
کنفرانس بین‌المللی هولوکاست و نسل‌کشی () اولین کنفرانس بزرگ در زمینه تحقیقات حول نسل‌کشی بود که در تاریخ ۲۰ تا ۲۴ ژوئن ۱۹۸۲ در تل‌آویو برگزار شد. این کنفرانس در ۱۹۷۹ تأسیس شد. هدف این کنفرانس درک بیشتر و جلوگیری از هرگونه نسل‌کشی بود. این یک تغییر دیدگاه از یک پدیده غیرمنطقی به پدیده‌ای شد که قابل تحقیق و مطالعه و بررسی است. در این میان دولت ترکیه به دلیل وجود سخنرانی‌هایی در مورد نسل‌کشی ارمنی‌ها تلاش کرد با انکار نسل‌کشی این کنفرانس را لغو نماید. ترکیه تهدید نمود که مرزهای خود را به روی یهودیان سوریه و
نمود که مرزهای خود را به روی یهودیان سوریه و ایران که براثر آزار و اذیت می‌گریختند می‌بندد و در نتیجه زندگی یهودیان را به خطر می‌انداخت. این تهدیدها باعث شد تا وزارت امور خارجه اسرائیل تلاش کند کنفرانس را لغو کرده و شرکت کنندگان را به شرکت نکردن در کنفرانس ترغیب نماید.در ید وشم که یادبود رسمی هولوکاست در اسرائیل است و هدف از آن زنده نگه داشتن یاد قربانیان جنایات نازی‌ها و حفظ اسناد و آثار فاجعه نسل‌کشی یهودیان می‌باشد بسیاری از شخصیت‌های مشهور، از جمله الی ویزل، در کنفرانس شرکت نکردند. با اینحال
جمله الی ویزل، در کنفرانس شرکت نکردند. با اینحال برگزارکنندگان کنفرانس از حذف نسل‌کشی ارمنی‌ها از برنامه خودداری کردند و به هر حال کنفرانس را برگزار کردند. به دنبال آن هر دو دولت ترکیه و اسرائیل به دلیل نقض آزادی آکادمیک با انتقاداتی روبرو شدند. آماده‌سازی. در ۱۹۷۹ مؤسسه هولوکاست و نسل‌کشی توسط الی ویزل فعال حقوق بشر و بازمانده هولوکاست، چارنی روان‌شناس اسرائیلی و شمای دیویدسون روان‌پزشک با هدف مطالعه و تحقیق در زمینه نسل‌کشی علیه مردم تأسیس شد. این مؤسسه کنفرانسی را برنامه‌ریزی کرد تا در ژوئن ۱۹۸۲ برگزار
را برنامه‌ریزی کرد تا در ژوئن ۱۹۸۲ برگزار شود، این اولین گردهمایی برزگ بین‌المللی بود که به تحقیق و مطالعه در زمینه نسل‌کشی اختصاص داشت. در بین بیش از صد سخنرانی برنامه‌ریزی شده، شش سخنرانی به نسل‌کشی ارمنی‌ها اختصاص داشت. که در آن به نابودی سیستماتیک حدود یک میلیون ارمنی عثمانی در طول جنگ جهانی اول پرداخته می‌شد. اما از زمان ایجاد جمهوری ترکیه، همه دولت‌های ترکیه هرگونه ارتکاب جنایتی علیه مردم ارمنستان را انکار کرده‌اند. تلاش‌ها برای ثبت نام کشورهای دیگر در این انکار دولت‌ها مربوط به دهه ۱۹۲۰ است. لوون
در این انکار دولت‌ها مربوط به دهه ۱۹۲۰ است. لوون چورباجیان جامعه‌شناس آمریکایی می‌نویسد: «روش کار ترکیه در همه حال پایدار است و در مواضع حداکثری این کشور هیچ مصالحه‌ای به جز تهدید و تهدید وجود ندارد» زیرا در پی این است تا از هرگونه اشاره به نسل‌کشی ارمنی‌ها جلوگیری کند. در ۱۹۸۲ ترکیه از معدود دولت‌هایی با اکثریت مسلمان بود که با اسرائیل روابط دیپلماتیک برقرار کرد. اسرائیل هرگز نسل‌کشی ارمنی‌ها را به دلیل نگرانی در مورد رابطه خود با ترکیه به رسمیت نشناخته است. در این کنفرانس برای اولین بار بحث در مورد
است. در این کنفرانس برای اولین بار بحث در مورد نسل‌کشی ارمنی‌ها در صحنه عمومی را مورد بحث و بررسی قرار داد. این کنفرانس با حمایت رسمی ید وشم که یادبود رسمی هولوکاست در اسرائیل است برگزار شد و قرار بود با یک مراسم مشعل در «ید وشم» آغاز شود. ویزل سخنرانی اصلی را ارائه می‌کرد. سخنرانان دیگر ییتزهاک آراد، مدیر ید وشم گیدئون هاوسنر، دادستان دادگاه آیشمن در نظر گرفته شدند. نیمی از محققان از کشور اسرائیل دعوت شدند و بقیه از کشورهای دیگر بودند. چند هفته قبل از آغاز کنفرانس، اسرائیل به لبنان حمله کرد. برگزارکنندگان
کنفرانس، اسرائیل به لبنان حمله کرد. برگزارکنندگان کنفرانس بیانیه ای در مخالفت با جنگ صادر کردند. این کنفرانس در هتل هیلتون تل آویو برگزار شد. دیرک موزس، مورخ در خصوص کنفرانس اظهار داشت، این کنفرانس «اقدامی پر خطر بود زیرا ادعاهای مختلفی را در حوزه هدف این مؤسسه نوپا و روابط تجاری کشورها برمی‌انگیخت»، به عنوان مثال: «کنفرانس یک ماده ضروری درمورد حقوق بشر به ویژه برای کسانی که قبلاً اقدام به نسل‌کشی کرده بودند را بارز کرد.» برگزارکنندگان سعی کردند حضور آکادمیست‌های برجسته ازجمله ایروینگ هورویتز و رابرت جی
برجسته ازجمله ایروینگ هورویتز و رابرت جی لیفتون را تضمین کنند تا بدینوسیله بتوانند به اندازه کافی آمار ثبت نام کنند را بالا ببرند تا کنفرانس از نظر مالی حلال باشد، اما سرانجام هر دو عقب‌نشینی کردند زیرا چارنی قادر به تضمین پرداخت هزینه سفر و محل اقامت آنها نبود. اقدام به لغو. به گفته یئیر آرون، مورخ اسرائیلی، مقامات ترکیه احتمالاً از طریق مقاله‌ای در اورشلیم پست از برگزاری این کنفرانس در ۲۰ آوریل ۱۹۸۲مطلع شدند. گروهی از یهودیان ترکیه برای اینکه نشان دهند زندگی یهودیان در ترکیه در صورت برگزاری کنفرانس به
زندگی یهودیان در ترکیه در صورت برگزاری کنفرانس به خطر خواهد افتاد از اسرائیل دیدار کردند. وزارت امور خارجه ترکیه برای لغو کنفرانس، جاک ویسید، رئیس شورای غیر روحانی جامعه یهودیان ترکیه را به اسرائیل اعزام کرد. چارنی بعدها متذکر شد که ویسید در تل آویو او را متهم کرده بود به اینکه اگر کنفرانس برگزار شود مرز ترکیه که معبر یهودیان سوریه و ایران برای فرار از کشور است بسته خواهد شد. به دنبال فشارهای ترکیه، وزارت امور خارجه اسرائیل سعی کرد کنفرانس را لغو نماید، سخنگوی وزارت خارجه این موضوع را تأیید کرد و گفت:
سخنگوی وزارت خارجه این موضوع را تأیید کرد و گفت: «انجام این امر به نفع یهودیان نبود». بنا به گفته چارنی، چند ماه قبل از کنفرانس، او و سایر برگزارکنندگان از وزارت خارجه اسرائیل درخواست‌هایی برای لغو کنفرانس دریافت کردند. برگزارکنندگان کنفرانس پیشنهاد کردند سخنرانی‌های مرتبط به نسل‌کشی ارمنی‌ها را از برنامه رسمی حذف کنند اما در کنفرانس واقعی سخنرانی برگزار شود، اما این پیشنهاد توسط مقامات اسرائیلی رد شد. ویسید و چارنی در امتناع از عدم دعوت از ارمنی زبانان متحد بودند. اما مقامات اسرائیلی پیشنهاد کردند که تمام
بودند. اما مقامات اسرائیلی پیشنهاد کردند که تمام قسمت‌های کنفرانس که مربوط به هولوکاست نیستند لغو شود، که این پیشنهاد توسط برگار کنندگان رد شد. این کنفرانس با حمایت رسمی ید وشم که یادبود رسمی هولوکاست در اسرائیل است برگزار گردید و قرار بود مراسم مشعل در ید وشم آغاز شود و ویزل سخنران اصلی کنفرانس بود و از جمله آراد مدیر ید وشم و گیدئون هاوسنر دادستان دادگاه ایشمن جزو دیگر سخنرانان در این مراسم بودند. نیمی از محققان دعوت شده از اسرائیل و سایر کشورها بودند. این کنفرانس در هتل هیلتون تل‌آویو برگزارشد و
این کنفرانس در هتل هیلتون تل‌آویو برگزارشد و برگزارکنندگان در آن بیانیه ای در مخالفت با جنگ صادر کردند. دیرک موزس، مورخ در خصوص کنفرانس اظهار داشت، این کنفرانس «اقدامی پر خطر بود زیرا ادعاهای مختلفی را در حوزه هدف این مؤسسه نوپا و روابط تجاری کشورها برمی‌انگیخت»، به عنوان مثال «برگزاری کنفرانس برای حقوق بشر» به عنوان پرداختن به یک ضرورت به خصوص کسانی که درگذشته اقدام به نسل‌کشی کرده‌اند ضروری دارد. برگزارکنندگان تلاش کردند حضور شخصیت‌های آکادمیک برجسته از جمله ایروینگ هورویتز و رابرت جی لیفتون را برای حضور
ایروینگ هورویتز و رابرت جی لیفتون را برای حضور در این کنفرانس تضمین کنند تا بدینوسیله آرای کسانی که برای ثبت نام اقدام می‌کردند را به دست آورند، با اینحال سرانجام برگزار کنندگان عقب‌نشینی کردند چرا که چارلی نتوانست هزینه سفر و محل اقامت آنها شرکت کنندگان را تضمین کند. کنفرانس. در این کنفرانس به صراحت گفته شد که از نظر ارزشی نسل‌کشی یک عمل غیر علمی بود زیرا در همان هنگام شروع نسل‌کشی خنثی نبود بلکه با مخالفت و رفتار نامتناسب با قربانیان نسل‌کشی آغاز شد. به همین منظور نقشی که این کنفرانس ایفا کرد نگاه به
همین منظور نقشی که این کنفرانس ایفا کرد نگاه به نسل‌کشی که یک پدیده غیر منطقی می‌نمود را به پدیده‌ای قابل بررسی و مطالعه تبدیل کرد. براساس برنامه‌ریزی انجام شده، این کنفرانس قرار بود از بیستم تا بیست و چهارم ژوئن در تل‌آویو برگزار شود و پیش‌بینی شده بود حدود ۲۵۰ تا ۳۰۰نفراز ششصد محققی که در نظر گرفته شده بود، در چندین مبحث مختلف حضور پیدا کنند. در این کنفرانس رونالد آرونسون، دانشمند مطالعات یهود، آلن ال‌برگر، محقق حقوق بین‌الملل لوئیس رنه برز، فعال حقوق بشر لوئیس کوتن و سیاستمدار تبتی فانستاک ونگیال،
بشر لوئیس کوتن و سیاستمدار تبتی فانستاک ونگیال، همچنین شاه عجمیان اسقف اعظم کلیسای ارمنی سخنرانی کردند. عنوان این سخنرانی‌ها از این قرار بود: «سناریوهای نسل‌کشی گذشته و آینده»، «مطالعات موردی» (بررسی هولودومور، اوضاع تبت پس از الحاق چینی‌ها، سیستم اردوگاه کار اجباری گولاگ شوروی، نسل‌کشی رومی‌ها و نسل‌کشی کامبوج)، «پویایی نسل‌کشی»، «هنرها، دین و آموزش» و «به سوی مداخله و پیشگیری». برگزار گردید.در چندین سخنرانی به سیستم‌های هشدار سریع برای بررسی عوامل خطرناک نسل‌کشی قبل از وقوع اشاره کردند. عجمیان با حضور
نسل‌کشی قبل از وقوع اشاره کردند. عجمیان با حضور تدی کولک، شهردار اورشلیم و سایر سیاستمداران اسرائیلی ضیافت شامی را برای مهمانان ارمنی در هتل کینگ دیوید برگزار کردند. یاقیش دردریان، پاتریارک ارمنی اورشلیم، میزبانی صدها بازدیدکننده را در پاتریارک ارمنستان قدس برعهده داشتند. لیلی کوپکی، دبیرکل کمیته عمومی آشویتس و دیگر بازماندگان اردوگاه نابودی در اسرائیل، گزارش داد که برگزارکنندگان با وجود همه سختی‌ها در انجام موفقیت‌آمیز کنفرانس فوق‌العاده عمل کردند. واکنش‌ها. به دنبال برگزاری کنفرانس یک جنجال مطبوعاتی
به دنبال برگزاری کنفرانس یک جنجال مطبوعاتی بین‌المللی رخ داد. این موضوع جنگ لبنان را تحت الشعاع قرار داد، این کنفرانس انعکاس مختصری در روزنامه‌های اسرائیل داشت. اگرچه برخی از روزنامه نگاران اسرائیلی از اقدامات دولت خود انتقاد کردند. با اینحال، ناهوم بارنیا توضیح داد: «ما سالها در مورد توطئه سکوت صحبت می‌کردیم که ملتهای جهان در مورد هولوکاست به دلایل مصلحت اندیشانه یا استثمار سیاسی سکوت کرده بودند و اکنون می‌دانستیم که این برای ما نیز اتفاق می‌افتد.» در هاآرتس، آموس ایلون رفتار ید وشم در خودداری اسرائیل از