payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دوره وزارت گلدستون، دوباره به عنوان لرد اول نیروی دریایی منصوب شد و در دوره دومین دوره وزارت دیزرائیلی نیز در این سمت باقی ماند و نیاز مبرم به حفاظت از تجارت در زمان جنگ را تشخیص داد و خواستار ساخت رزم‌ناوهای جدید برای حفاظت از کشتی‌های تجاری بریتانیا شد.
هدوورث میکس (؛ ۵ ژوئیه ۱۸۵۶ – ۲۰ سپتامبر ۱۹۲۹) افسر نیروی دریایی سلطنتی بود. او به عنوان یک افسر جزء در بمباران اسکندریه در طول جنگ انگلیس و مصر حضور داشت. در سال ۱۸۹۹، در طول جنگ دوم بوئر، لمبتون در موریس توقف کرد و به ابتکار خود یک گردان از سربازان مستقر در آنجا را به حرکت درآورد. لمبتون با دانستن اینکه نیروهای بریتانیایی در لیدی‌اسمیت به توپ‌های قدرتمندتری نیاز مبرم دارند، یک تیپ دریایی را با چهار توپ دوازده پوندی و دو توپ دیگر برای نجات رهبری کرد. واکنش پرشور در بریتانیا به "قهرمانان لیدی‌اسمیت" بسیار
پرشور در بریتانیا به "قهرمانان لیدی‌اسمیت" بسیار زیاد بود و کاپیتان هدورث لمبتون را به یک چهره شناخته شده عمومی تبدیل کرد. او به عنوان فرمانده اسکادران سوم رزم‌ناو در ناوگان مدیترانه و سپس فرمانده کل ایستگاه چین منصوب شد. در طول جنگ جهانی اول، مو، همانطور که در آن زمان شناخته می‌شد، به عنوان فرمانده کل پورتسموث خدمت کرد که در آن نقش، مسئولیت اصلی او دفاع از ارتباطات بین کانال، از جمله حمل و نقل برای عبور نیروی اعزامی بریتانیا به فرانسه بود. او همچنین یک سرویس گشت نجات غریق با قایق‌های کوچک را آغاز و
یک سرویس گشت نجات غریق با قایق‌های کوچک را آغاز و سازماندهی کرد.
جورج مارتین (؛ ۱۷۶۴ – ۲۸ ژوئیه ۱۸۴۷) افسر نیروی دریایی سلطنتی بود که در طول جنگ استقلال آمریکا و جنگ‌های انقلاب فرانسه و جنگ‌های ناپلئونی خدمت کرد. در طول دوران طولانی خدمت دریایی خود، در چندین نبرد مهم شرکت کرد و به خاطر آنها افتخارات و ترفیعات زیادی دریافت کرد. او فرماندهی کشتی‌ها را در کیپ سنت وینسنت و کیپ فینیستر بر عهده داشت. جورج مارتین در یک سلسله مهم دریایی متولد شد که با خانواده رولی نسبت داشت و از طرف مادری نوه دریاسالار ناوگان سر ویلیام رولی و از طرف پدری نوه بزرگ دریاسالار سر ویلیام مارتین بود.
طرف پدری نوه بزرگ دریاسالار سر ویلیام مارتین بود. او اوایل دوران کاری خود را در کشتی‌هایی که عمویش، کاپیتان و بعدها معاون دریاسالار، جاشوا رولی، فرماندهی می‌کرد، گذراند. او در هند غربی شاهد عملیات بود و تا پایان جنگ با آمریکا به فرماندهی کشتی خود ارتقا یافت. سال‌های صلح او را موقتاً بیکار گذاشت، اما وقوع جنگ با فرانسه انقلابی در سال ۱۷۹۳ فرصتی را برای تحت تأثیر قرار دادن مافوق‌هایش فراهم کرد. او با دریافت فرماندهی چندین کشتی، به همراه جرویس در دماغه سنت وینسنت جنگید و پس از آن در عملیاتی شرکت کرد که منجر
جنگید و پس از آن در عملیاتی شرکت کرد که منجر به تصرف یک ناوچه اسپانیایی و نابودی ناوچه دیگر شد. سپس در مدیترانه، ابتدا در محاصره مالت و سپس در سواحل مصر، خدمت کرد و سپس در دوران صلح موقت به ساحل رفت. با از سرگیری خصومت‌ها، او به خدمت بازگشت و در سال ۱۸۰۵ در نبرد جنجالی دماغه فینیستر تحت فرماندهی رابرت کالدر شرکت کرد. اندکی پس از آن به دریاسالاری ارتقا یافت و در دادگاه نظامی کالدر شهادت داد و پس از مدت کوتاهی حضور در ساحل، به دریا بازگشت. او در محاصره کادیز و عملیات در حمایت از نیروهای ایتالیا شرکت کرد و
و عملیات در حمایت از نیروهای ایتالیا شرکت کرد و سپس در اواخر جنگ‌ها به ساحل رفت. او ترفیعات و افتخارات مختلفی دریافت کرد، چندین سال فرماندهی پورتسموث را بر عهده داشت و به تعدادی از نشان‌های شوالیه‌گری منصوب شد. مارتین در اواخر عمرش دریاسالار و سپس معاون دریاسالار بریتانیا شد و در سال ۱۸۴۷ در بالاترین رتبه شغلی خود درگذشت.
ترنس لوین (; – ) دریابُد ناوگان (۵ ستاره) نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا بود، که در فاصله سال‌های ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۲ به‌عنوان نهمین رئیس ستاد دفاع بریتانیا فعالیت می‌کرد. لوین فعالیت نظامی را از سال ۱۹۳۹ در نیروی دریایی بریتانیا آغاز کرد و تا پیش از سال ۱۹۷۱ فرماندهی شناورهای اچ‌ام‌اس کرونا، اچ‌ام‌اس اورچین، اچ‌ام‌اس تنبی و اچ‌ام‌اس هرمس را برعهده داشت. او از ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۳ جانشین فرمانده نیروی دریایی بریتانیا بود، از ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۵ به‌عنوان فرمانده کل ناوگان بریتانیا فعالیت می‌کرد، از ۱۹۷۵ تا ۱۹۷۶ فرماندهی داخلی
فعالیت می‌کرد، از ۱۹۷۵ تا ۱۹۷۶ فرماندهی داخلی نیروی دریایی بریتانیا را برعهده داشت و از ۱۹۷۷ تا ۱۹۷۹ لرد نخست دریا (فرمانده نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا) بود. وی در جنگ جهانی دوم و جنگ فالکلند حضور داشت و در سال ۱۹۸۲ پس از ۴۳ سال خدمت از نیروهای مسلح بریتانیا بازنشسه شد.
جفری هورنبی (; – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است. او یک افسر نیروی دریایی سلطنتی بود. او به عنوان یک افسر جزء، در نوامبر ۱۸۴۰ در جریان جنگ مصر و عثمانی در تصرف عکا شرکت داشت. به عنوان کاپیتان، او به همراه یک تیپ دریایی به جزیره ونکوور اعزام شد، جایی که در اختلافی که به جنگ خوک معروف شد، واحدی از نیروهای ایالات متحده را یافت که آماده تصرف جزایر سن خوان بودند. هورنبی از قدرت دیپلماسی خود برای تسهیل واگذاری مسالمت‌آمیز جزایر به ایالات
برای تسهیل واگذاری مسالمت‌آمیز جزایر به ایالات متحده استفاده کرد. هورنبی به عنوان فرمانده کل اسکادران غرب آفریقا، فرمانده کل اسکادران پرواز و سپس فرمانده کل اسکادران کانال منصوب شد. پس از آن، او فرمانده کل ناوگان مدیترانه، رئیس کالج دریایی سلطنتی گرینویچ و در نهایت فرمانده کل پورتسموث شد.
جان کانینگهام (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب جنگ ۱۹۴۵–۱۹۳۹ (فرانسه) و لژیون دونور (افسر بزرگ) شده‌است. او که یک ناوبر ارشد واجد شرایط بود، در سال ۱۹۳۰ به عنوان مدیر طرح‌ها در نیروی دریایی منصوب شد. او در طول جنگ جهانی دوم به عنوان فرمانده کل ناوگان مدیترانه با مسئولیت پیاده شدن متفقین در آنزیو و جنوب فرانسه، در عملیات حضور داشت. او در اواخر دهه ۱۹۴۰ به عنوان لرد اول دریا خدمت کرد: تمرکز او بر اجرای سیاست دولت مبنی بر اوراق کردن بسیاری از کشتی‌های قابل استفاده بود.
راجر بک‌هاوس (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان سلطنتی ویکتوریایی شده‌است. او افسر نیروی دریایی سلطنتی بود. او در جنگ جهانی اول به عنوان فرمانده یک رزم‌ناو خدمت کرد و پس از جنگ به عنوان فرمانده اسکادران جنگی و بعدها فرمانده کل ناوگان داخلی منصوب شد. او که در نوامبر ۱۹۳۸ به عنوان فرمانده اول دریا منصوب شد، سهم عمده‌اش در این نقش، کنار گذاشتن سیاست رسمی بریتانیا مبنی بر اعزام یک ناوگان بزرگ به سنگاپور برای جلوگیری از تجاوز ژاپن (استراتژی سنگاپور) بود، زیرا متوجه
از تجاوز ژاپن (استراتژی سنگاپور) بود، زیرا متوجه شد که تهدید فوری (از آلمان و ایتالیا) به خانه نزدیک‌تر است و چنین سیاستی دیگر قابل اجرا نیست. او در ژوئیه ۱۹۳۹ درست قبل از شروع جنگ جهانی دوم بر اثر تومور مغزی درگذشت.
فرانسیس ویلیام آستن (; – ) افسر اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است. او افسر نیروی دریایی سلطنتی و برادر بزرگتر جین آستن رمان‌نویس بود. او به عنوان فرمانده کشتی اسلوپ پترل، حدود ۴۰ کشتی را تصرف کرد، در تصرف یک اسکادران فرانسوی حضور داشت و در جریان جنگ‌های انقلاب فرانسه، رهبری عملیاتی را بر عهده داشت که در آن کشتی فرانسوی لینگوریل به اسارت درآمد و دو کشتی دیگر در نزدیکی مارسی به ساحل رانده شدند. در آغاز جنگ‌های ناپلئونی، آستن برای تشکیل و سازماندهی یک
جنگ‌های ناپلئونی، آستن برای تشکیل و سازماندهی یک سپاه از کشتی‌های محافظ دریایی در رامس‌گیت منصوب شد تا از نواری از سواحل کنت دفاع کند. او به عنوان فرمانده کشتی درجه سه کانوپوس منصوب شد که در آن در تعقیب ناوگان فرانسه به هند غربی و بازگشت از آن شرکت کرد و سپس در نبرد سن دومینگو جنگید و خط بادپناه کشتی‌ها را به داخل نبرد هدایت کرد. او بعداً فرماندهی کشتی درجه سه سنت آلبانس را بر عهده گرفت و قبل از سوار کردن نیروهای بریتانیایی که پس از نبرد کورونا عقب‌نشینی می‌کردند، نبرد ویمرو را از عرشه کشتی خود مشاهده کرد.
نبرد ویمرو را از عرشه کشتی خود مشاهده کرد. او به عنوان افسر فرمانده کشتی درجه سه الفنت خدمت کرد و در طول جنگ ۱۸۱۲، کشتی خصوصی آمریکایی اسووردفیش را به اسارت گرفت. به عنوان یک افسر ارشد، آستن به عنوان فرمانده در ایستگاه آمریکای شمالی و هند غربی خدمت کرد.
آرتور نایوت ویلسون (; – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (افسر بزرگ) و صلیب ویکتوریا شده‌است. او افسر نیروی دریایی سلطنتی بود. او در جنگ انگلیس و مصر در سال ۱۸۸۲ و سپس جنگ مهدی خدمت کرد و در طول نبرد ال تب در فوریه ۱۸۸۴ نشان صلیب ویکتوریا به او اعطا شد. او فرماندهی یک ناو جنگی، مدرسه اژدرافکنی ورنون و سپس یک ناو جنگی دیگر را بر عهده گرفت و سپس مسئولیت اسکادران اژدر آزمایشی را بر عهده گرفت. او بعداً فرماندهی ناوگان کانال را بر عهده گرفت. او
بعداً فرماندهی ناوگان کانال را بر عهده گرفت. او مدت کوتاهی به عنوان لرد اول دریا خدمت کرد، اما در آن نقش "خشن، غیرمنطقی و مستبد" بود و در واقع فقط به عنوان جانشین دریاسالار سر جان فیشر انتخاب شد زیرا از اصلاحات فیشر حمایت می‌کرد. ویلسون به دلیل مخالفتش با تأسیس ستاد نیروی دریایی، حتی کمتر از آنچه که به دلیل ماهیت موقت انتصابش در نظر گرفته شده بود، دوام آورد. او که در آغاز جنگ جهانی اول به عنوان مشاور منصوب شده بود، از طرح‌های تهاجمی در دریای شمال از جمله تصرف هلیگولند حمایت می‌کرد و از طرفداران اولیه توسعه
هلیگولند حمایت می‌کرد و از طرفداران اولیه توسعه و استفاده از زیردریایی‌ها در نیروی دریایی سلطنتی بود.
پیتر پارکر، بارونت اول (؛ ۱۷۲۱ – ۲۱ دسامبر ۱۸۱۱) فرد نظامی اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود. او افسر نیروی دریایی سلطنتی و سیاستمدار بود. او به عنوان یک افسر جزء، در آغاز جنگ جنکینز ایر، به همراه اسکادرانی به فرماندهی ادمیرال ادوارد ورنون به هند غربی اعزام شد. او دوباره در نبرد تولون در طول جنگ جانشینی اتریش حضور یافت. به عنوان کاپیتان کشتی درجه چهار اچ‌ام‌اس بریستول، در طول جنگ هفت ساله در حمله به گوادلوپ شرکت کرد. او به عنوان یک دریادار، به ایستگاه آمریکای شمالی اعزام شد تا از یک لشکرکشی به رهبری ژنرال سر
شمالی اعزام شد تا از یک لشکرکشی به رهبری ژنرال سر هنری کلینتون که در مراحل اولیه جنگ انقلاب آمریکا، وفاداران به بریتانیا را در مستعمرات جنوبی تقویت می‌کرد، پشتیبانی دریایی کند. او رهبری یک حمله دریایی علیه استحکامات جزیره سالیوان (که بعداً به نام فرمانده آنها فورت مولتری نامیده شد) را بر عهده داشت و از چارلستون، کارولینای جنوبی محافظت کرد. با این حال، پس از یک نبرد طولانی و سخت، پارکر مجبور شد حمله را متوقف کند، زیرا متحمل تلفات سنگینی از جمله از دست دادن یک کشتی شده بود. او متعاقباً تحت فرماندهی لرد هاو
یک کشتی شده بود. او متعاقباً تحت فرماندهی لرد هاو در حمله و تصرف شهر نیویورک خدمت کرد و فرماندهی اسکادرانی را بر عهده داشت که لانگ آیلند و رود آیلند را تصرف کرد. پارکر پیش از بازگشت به عنوان نماینده پارلمان از سیفورد و سپس به عنوان نماینده از مالدون، فرمانده در جامائیکا شد. او بعداً فرمانده در پورتسموث شد.
هنری کپل (; – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان مریت شده‌است. او افسر نیروی دریایی سلطنتی بود. اولین فرماندهی او عمدتاً در سواحل اسپانیا، که در آن زمان در بحبوحه جنگ اول کارلیست بود، سپری شد. او به عنوان افسر فرمانده ناوچه اچ‌ام‌اس دیدو در ایستگاه هند شرقی و چین، در عملیات‌های جنگ اول تریاک و در عملیات علیه دزدان دریایی بورنئو مستقر شد. او بعداً به عنوان فرمانده تیپ دریایی که سواستوپول را در طول جنگ کریمه محاصره کرده بود، خدمت کرد. پس از
در طول جنگ کریمه محاصره کرده بود، خدمت کرد. پس از تبدیل شدن به فرمانده دوم ایستگاه هند شرقی و چین، فرماندهی اسکادران بریتانیایی را در نبرد با دزدان دریایی چینی در نبرد فتشان کریک بر عهده داشت که در آن حدود ۱۰۰ فروند شناور جنگی دشمن غرق شدند. او متعاقباً در تصرف کانتون در طول جنگ دوم تریاک شرکت کرد. کپل فرمانده در دماغه امید نیک و ایستگاه ساحل غربی آفریقا، سپس فرمانده در ایستگاه ساحل جنوب شرقی آمریکا، فرمانده در ایستگاه چین و در نهایت فرمانده در پلیموث بود.
جان نوریس (؛ ۱۶۷۱ – ۱۳ ژوئن ۱۷۴۹) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. او افسر نیروی دریایی سلطنتی و سیاستمدار ویگ بود. پس از خدمت به عنوان افسر جزء در طول جنگ نه ساله و جنگ ویلیامیت در ایرلند، فرماندهی یک اسکادران به آمریکای شمالی فرستاده شد تا از شهرک‌های بریتانیایی در سواحل خلیج هادسون در سال ۱۶۹۷ محافظت کند. اگرچه او طرحی برای بازپس‌گیری برخی از سرزمین‌های نیوفاندلند و لابرادور که توسط نیروهای فرانسوی در زمستان قبل تصرف شده بود، تدوین کرد، اما وقتی شورای محلی نظر او را رد کرد، از اجرای آن طرح بازماند. نوریس در
او را رد کرد، از اجرای آن طرح بازماند. نوریس در مراحل اولیه جنگ جانشینی اسپانیا، تحت فرماندهی دریاسالار سر جورج روک در نبرد کادیس خدمت کرد. او در اوت ۱۷۰۴ فرماندهی طلایه‌داران را در نبرد مالاگا بر عهده گرفت و سپس در اکتبر ۱۷۰۵ در تصرف بارسلونا تحت فرماندهی ادمیرال ارل پیتربورو خدمت کرد. نوریس به عنوان افسر پرچم، با ناوگانی به دریای بالتیک اعزام شد تا از ائتلافی از نیروهای دریایی روسیه، دانمارک و هانوفر در جنگ بزرگ شمالی حمایت کند. تزار پیتر فرماندهی ناوگان ائتلاف را شخصاً بر عهده گرفت و در سال ۱۷۱۶ نوریس
ائتلاف را شخصاً بر عهده گرفت و در سال ۱۷۱۶ نوریس را به عنوان معاون خود منصوب کرد: آنها با هم از کشتی‌های تجاری بریتانیا و دیگر متحدان در برابر حمله کشتی‌های جنگی امپراتوری سوئد محافظت کردند. در نوامبر ۱۷۱۸، پس از مرگ چارلز دوازدهم سوئد، بریتانیا تغییر موضع داد و نوریس برای محافظت از کشتی‌های تجاری بریتانیا در برابر حمله مهاجمان روسی به منطقه بازگشت. نوریس همچنین به عنوان کمیسر در مذاکراتی که منجر به پیمان نیستاد شد و جنگ را در سپتامبر ۱۷۲۱ پایان داد، فعالیت کرد. نوریس در آغاز جنگ گوش جنکینز در سال ۱۷۳۹
کرد. نوریس در آغاز جنگ گوش جنکینز در سال ۱۷۳۹ فرمانده ناوگان کانال مانش شد. در سال ۱۷۴۴ از او خواسته شد تا از بریتانیا در برابر تهاجم قریب‌الوقوع فرانسه دفاع کند: او در حال آماده شدن برای نبرد با ناوگان فرانسه بود که طوفان‌ها مداخله کردند و ناوگان‌های مهاجم را پراکنده کردند و تلفات سنگینی را به بار آوردند و در نتیجه تهدید فوری تهاجم پایان یافت.
توماس کاکرین (; – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است. او یک افسر نیروی دریایی سلطنتی بود. پس از خدمت به عنوان یک افسر جزء در طول جنگ‌های انقلاب فرانسه، کشتی فرانسوی فیوریت را در سواحل گویان هلند تصرف کرد و سپس در عملیات‌های مختلفی از جمله تصرف جزایر ویرجین از نیروهای دانمارکی، تصرف جزیره فرانسوی مارتینیک و تصرف مجمع‌الجزایر فرانسوی ایل دِ سنت در طول جنگ‌های ناپلئونی شرکت داشت. او همچنین در آتش زدن واشنگتن و حمله به بالتیمور در طول جنگ
در آتش زدن واشنگتن و حمله به بالتیمور در طول جنگ ۱۸۱۲ شرکت داشت. کاکرین پیش از آنکه فرمانده در هند شرقی و ایستگاه چین و سپس فرمانده در پورتسموث شود، به عنوان فرماندار استعماری نیوفاندلند و سپس نماینده پارلمان از ایپسویچ خدمت کرد.
پودر پیاز پیاز خشک شده و آسیاب شده‌است، که معمولاً به عنوان چاشنی استفاده می‌شود. این یک عنصر رایج در مخلوط نمک چاشنی شده و ادویه است، مانند چاشنی بوموند. برخی از انواع با استفاده از پیاز تفت داده شده تهیه می‌شوند. ممکن است از پیازهای سفید، زرد و قرمز استفاده شود. پودر پیاز یک محصول غذایی تجاری است که کاربردهای مختلفی در آشپزی دارد. پودر پیاز خانگی نیز می‌تواند باشد. نمک پیاز نوعی ادویه است که از پیاز خشک و نمک به عنوان مواد اولیه استفاده می‌شود. تولید تجاری. پودر پیاز تجاری با استفاده از خشک کردن، خشک کردن
پودر پیاز تجاری با استفاده از خشک کردن، خشک کردن انجمادی، قفسه خلاء و خشک کردن جریان تهیه می‌شود. برخی از پودرهای پیاز تجاری به عنوان درمان در برابر آلودگی میکروبی بالقوه تحت تابش قرار می‌گیرند. در صورت تماس به راحتی آب را جذب می‌کند، بنابراین انواع تجاری ممکن است در ظروف دربسته با یک آستر در بالای ظرف بسته‌بندی شوند. پودر پیاز با رطوبت ۴ تا ۵ درصد زمانی که در محیط‌های گرم‌تر نگهداری می‌شود، با افزایش دما که مربوط به زمان کوتاه‌تری برای ایجاد کیک می‌شود، مستعد تشکیل کیک است. مقبولیت عمومی این است که پودر
تشکیل کیک است. مقبولیت عمومی این است که پودر پیاز تجاری در مقایسه با پیاز تازه از نظر طعم ده برابر قوی تر است. نمک پیاز. آماده‌سازی اولیه نمک پیاز تجاری فقط مخلوطی از پودر پیاز و نمک بود. یک نسبت نمونه برای آماده‌سازی‌های تجاری قبلی یک قسمت نمک به هر پنج قسمت پیاز خشک شده‌است. نسخه‌های معاصر معمولاً از پیاز دانه‌ای خشک و نمک استفاده می‌کنند و معمولاً حاوی یک عامل ضد انعقاد هستند. نمک ممکن است با جلوگیری از تبخیر روغن پیاز، از، از بین رفتن طعم پیاز در مخلوط جلوگیری کند. توسعه آماده‌سازی نمک پیاز تجاری شامل
جلوگیری کند. توسعه آماده‌سازی نمک پیاز تجاری شامل فرمولاسیون محصولاتی بود که بوی قوی پیاز را در محصول و بر نفس مصرف‌کنندگانی که آن را می‌خورند کاهش داد. تهیه تجاری نمک پیاز شامل آزمایش و دسته‌بندی پیازها بر اساس درجه طعم پیاز است، زیرا ترکیبات طعم دهنده می‌توانند به‌طور قابل توجهی در بین انواع مختلف پیاز متفاوت باشند. این کار قبل از مخلوط کردن انجام می‌شود تا محصول نهایی ثابتی تولید شود. برخی از نمک‌های تجاری پیاز بدون دخالت دست انجام می‌شود، زیرا مراحل پردازش همه با استفاده از فرآیندهای خودکار انجام
پردازش همه با استفاده از فرآیندهای خودکار انجام می‌شود. مصارف آشپزی. پودر پیاز را می‌توان به عنوان چاشنی روی انواع غذاها و غذاها مانند پاستا، پیتزا و مرغ کبابی استفاده کرد. همچنین یک ماده اولیه در چاشنی بوموند است. گاهی اوقات از آن به عنوان ادویه‌سود کردن گوشت نیز استفاده می‌شود. پودر پیاز همچنین یکی از مواد تشکیل دهنده برخی از غذاهای تجاری مانند سس‌ها، سوپ‌ها، و سس‌های سالاد است. همچنین می‌توان از آن در بسیاری از دستور العمل‌های دیگر مانند همبرگر یا میت لوف استفاده کرد. نمک پیاز به عنوان چاشنی بر روی
لوف استفاده کرد. نمک پیاز به عنوان چاشنی بر روی غذاهای آماده و به عنوان یک ماده در بسیاری از انواع غذاها مانند غذاهای گوشتی و سبزیجات، کاسرول و سوپ استفاده می‌شود.
مایکل بویس، بارون بویس (به ؛ زادهٔ ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان بند جوراب شده‌ بود. او یک افسر نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا بود که تا زمان مرگش در نوامبر ۲۰۲۲ به عنوان عضو مستقل مجلس اعیان نیز فعالیت داشت. بویس پیش از رسیدن به فرماندهی بالاتر در نیروی دریایی و خدمت به عنوان لرد اول دریا و رئیس ستاد نیروی دریایی از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۱ و سپس به عنوان رئیس ستاد دفاع از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۳، فرماندهی سه زیردریایی و سپس یک ناوچه را بر عهده داشت. گفته می‌شود که او به عنوان رئیس ستاد
عهده داشت. گفته می‌شود که او به عنوان رئیس ستاد دفاع، نگرانی‌هایی در مورد برنامه‌های ایالات متحده برای سیستم دفاع موشکی ملی داشته است. در اوایل سال ۲۰۰۳، او به دولت بریتانیا در مورد استقرار نیروها برای حمله به عراق مشاوره داد و قبل از اجازه دادن به ادامه استقرار، به دنبال تضمین‌هایی در مورد مشروعیت این استقرار بود. مرگ. بویس در ۶ نوامبر ۲۰۲۲ در سن ۷۹ سالگی بر اثر سرطان درگذشت.
کلودسلی شوول (؛ نوامبر ۱۶۵۰ – ۲۳ اکتبر ۱۷۰۷) فرد نظامی اهل پادشاهی انگلستان بود. او افسر نیروی دریایی سلطنتی و سیاستمدار بود. او به عنوان یک افسر جزء، در نبرد سولِبِی و نبرد تِکسل در طول جنگ سوم انگلیس و هلند حضور داشت. به عنوان کاپیتان، در نبرد خلیج بانتری در طول جنگ ویلیامیت در ایرلند جنگید. به عنوان یک افسر پرچمدار، شاول فرماندهی یک لشکر را در نبرد بارفلور در طول جنگ نه ساله بر عهده داشت و در طول نبرد با اولین کسی که خط دشمن را شکست، خود را متمایز کرد. شاول به همراه دریاسالار هنری کیلیگرو و ادمیرال رالف
به همراه دریاسالار هنری کیلیگرو و ادمیرال رالف دلاوال، کمی بعد به فرماندهی مشترک ناوگان منصوب شد. در طول جنگ جانشینی اسپانیا، شاول فرماندهی یک اسکادران را بر عهده داشت که تحت فرماندهی ادمیرال جورج روک در تصرف جبل الطارق و نبرد مالاگا خدمت می‌کرد. نیروهای او با همکاری یک نیروی زمینی تحت فرماندهی ارل پیتربورو، محاصره و تصرف بارسلونا را بر عهده گرفتند. او در سال بعد در لیسبون به عنوان فرمانده کل نیروی دریایی منصوب شد. او همچنین فرماندهی نیروی دریایی حمله‌ای مشترک به تولون، پایگاه ناوگان اصلی فرانسه، را با
مشترک به تولون، پایگاه ناوگان اصلی فرانسه، را با هماهنگی ارتش اتریش به فرماندهی پرنس اوژن ساووی در تابستان ۱۷۰۷ بر عهده داشت. بعداً در همان سال، در سفر بازگشت به انگلستان، شاول و بیش از ۱۴۰۰ نفر دیگر در یک سانحه فاجعه‌بار غرق شدن کشتی در جزایر سیلی جان باختند. شاول در کنار خدمت در نیروی دریایی، از سال ۱۶۹۵ تا ۱۷۰۱ و از سال ۱۷۰۵ تا زمان مرگش در سال ۱۷۰۷ به عنوان نماینده مجلس روچستر خدمت کرد.
یاکوب روخه فین (زادهٔ ۱ فوریه ۱۶۵۹ – درگذشتهٔ ۳۱ ژانویه ۱۷۲۹)، کاوشگر هلندی بود که برای کشف سرزمین ناشناخته جنوبی و داویس لند فرستاده شد، اما در عوض او جزیره ایستر (به این دلیل ایستر [عید پاک] نام‌گذاری شد که او در "عیدپاک یکشنبه" به آنجا قدم نهاد) را کشف کرد. یاکوب روخه فین همچنین بورا بورا و مائوپیتی از جزایر انجمن و همچنین ساموآ را کشف نمود. او این سفر اکتشافی را یکجا با برادرش یان روخه فین که مقیم هلند بود، برنامه‌ریزی کرد. اوایل حرفه. پدر وی آرِند روخه فین، یک ریاضی‌دان بود که دانش خوبی در مورد
روخه فین، یک ریاضی‌دان بود که دانش خوبی در مورد ستاره‌شناسی، زمین‌شناسی، علم بلاغت، فلسفه و نظریه ناوبری نیز داشت. او وقت خود را صرف مطالعه سرزمین ناشناخته جنوبی نموده و حتی جوازی برای یک سفر اکتشافی کوتاه را نیز گرفته بود، اما این پسر وی بود که در نهایت در عمر ۶۲ سالگی با سه کشتی مجهز به این سفر اکتشافی واقعیت بخشید. او وکیل دادگستری میدل‌بورخ (مرکز استان زیلاند، جاییکه او به دنیا آمده بود) شد. در ۱۲ اوت ۱۶۹۰، او دکترای حقوق خود را از دانشگاه هاردرویک کسب کرد. او با ماریجا مارگاریتا وینسنتیوس ازدواج کرد،
کرد. او با ماریجا مارگاریتا وینسنتیوس ازدواج کرد، اما همسر وی در اکتبر ۱۶۹۴ درگذشت. او در ۱۷۰۶ میلادی به کمپانی هند شرقی هلند (VOC) پیوسته و در میان سال‌های ۱۷۰۷ و ۱۷۱۴ به عنوان رئیس شورای عدالت («Raadsheer van Justitie») در باتاویا، هند شرقی هلند (حالا جاکارتا) گماشته شد. او در آنجا با انا ادریانا کلیمینت ازدواج کرد، اما پس از مدت کوتاهی او نیز درگذشت. در ۱۷۱۴ میلادی، او به تنهایی خود به میدل‌بورخ بازگشت. او وارد مناقشه‌های مذهبی شده و با چاپ کردن آگاهی‌نامه مبلغ مذهبی لیبرال پونتیان وان هاتیم تحت عنوان
مبلغ مذهبی لیبرال پونتیان وان هاتیم تحت عنوان سقوط بت دنیا (De val van 's werelds afgod) از وی حمایت نمود. قسمت نخست آن در سال ۱۷۱۸ میلادی در میدل‌بورخ پخش شد، اما به زودی از سوی شورای شهر ضبط گردیده و سوزانده شد. روخه فین از میدل‌بورخ به منطقه نزدیک فلیسینگن فرار نمود. پس از آن، او در شهر کوچک آرنه‌مایدن مسکن‌گزین شده و قسمت‌های دوم و سوم این سری را به چاپ رساند که بار دیگر باعث بروز مناقشه شد. اکتشافات. در ۱ اوت ۱۷۲۱، او با حمایت مالی شرکت هند غربی هلند که رقیب شرکت هلندی هند شرقی بود، برای اکتشاف سرزمین
رقیب شرکت هلندی هند شرقی بود، برای اکتشاف سرزمین ناشناخته جنوبی و تأسیس یک مسیر تجارتی به «جزایر ملوک» فرستاده شد. کاروان وی متشکل از سه کشتی، آریند، تینهوین و آفریکانسکی گالی و ۲۲۳ مرد بود. روخه فین نخست به جزایر فالکلند (جزایری که او نام آنرا به «بیلجیا آسترالیاز» تغییر داد) رفت، از تنگه لی مایر عبور نموده و به سفر خود به مدار ۶۰ درجه جنوبی به سمت جنوب ادامه داد تا اینکه به اقیانوس آرام رسید. او در نزدیکی بالدیبیا، شیلی از کشتی فرود آمد. وی از جزایر خوان فرناندز دیدن نموده و از ۲۴ فوریه تا ۱۷ مارس در این
دیدن نموده و از ۲۴ فوریه تا ۱۷ مارس در این جزایر ماند. سفر اکتشافی چندی بعد در ۵ آوریل ۱۷۲۲ در روز یکشنبه عید پاک [ایستر] به جزیره ایستر (راپا نولی) رسید (طبق گزارش وی، او در روز رسیدن در این جزایر حدود ۲٬۰۰۰ تا ۳٬۰۰۰ ساکن را دیده‌است). روگوین موقعیت شش جزیره در مجمع‌الجزایر توآموتو، دو جزیره در جزایر انجمن و چهار جزیره در ساموآ را تهیه نموده و بزرگترین کشتی، آفریکانسکی، خود را در جزیره مرجانی تاکاپوتو از دست داد. برای انتقام‌گیری از خشونت‌های مردمان بومی و برای پاسخ دادن به مردمان ماکاتین که در یک ساحل
و برای پاسخ دادن به مردمان ماکاتین که در یک ساحل کمین کرده و ده خدمه وی را به قتل رسانده بودند، او به یک ساحل پُر از مردمان بومی در منطقه ماکاتی آتش گشود. در ۱۷۲۲ میلادی، دو کشتی باقی‌مانده از گینه نو گذشتند تا به باتاونو برسند، اما او در آنجا به‌خاطر نقض حق انحصاری کمپانی هند غربی هلند (VOC) دستگیر گردیده و کشتی‌های او نیز ضبط شد. پس از یک ادعای حقوقی طویل مدت در هلند، شرکت هند غربی هلند بعداً مجبور گردید تا خسارات که بر وی وارد شده بود را جبران نموده و حقوق خدمه‌های وی را بپردازد. پس از بازگشت، روخه فین
خدمه‌های وی را بپردازد. پس از بازگشت، روخه فین قسمت چهارم سقوط بت دنیا (De val van 's werelds afgod) را به چاپ رساند.
جیمز گامبیر، اولین بارون گامبیر (; – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است. وی افسر نیروی دریایی سلطنتی و مدیر مستعمرات بود. پس از حضور در عملیات تصرف چارلستون در طول جنگ انقلاب آمریکا، او دوباره به عنوان کاپیتان کشتی درجه سه اچ‌ام‌اس دیفنس در نبرد اول ژوئن در سال ۱۷۹۴، در طول جنگ‌های انقلاب فرانسه، به میدان جنگ رفت و افتخار فرماندهی اولین کشتی که از خط دشمن عبور کرد را به دست آورد. گامبیر به عنوان کمیسر ارشد نیروی دریایی و لرد اول نیروی
به عنوان کمیسر ارشد نیروی دریایی و لرد اول نیروی دریایی منصوب شد و سپس به عنوان فرماندار نیوفاندلند خدمت کرد. او به همراه ژنرال لرد کاتکارت، بر بمباران کپنهاگ در طول جنگ‌های ناپلئونی نظارت داشت. او بعداً از اتهام بزدلی به دلیل عدم اقدام در نبرد جاده‌های باسک جان سالم به در برد.
جان فیلدهاوس، بارون فیلدهاوس (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون اشرافیت انتصابی شده‌است. او افسر نیروی دریایی سلطنتی بود. او پیش از رسیدن به فرماندهی بالاتر از دهه ۱۹۷۰، فرماندهی پنج زیردریایی و یک ناوچه را بر عهده داشت. پس از حمله نیروهای آرژانتینی به جزایر فالکلند در آوریل ۱۹۸۲، فیلدهاوس به عنوان فرمانده گروه ویژه (گروه ویژه ۳۱۷) منصوب شد و مسئولیت "عملیات شرکت" را که ماموریت بازپس‌گیری جزایر فالکلند بود، به عهده گرفت. این عملیات با تسلیم نیروهای آرژانتینی در ژوئن ۱۹۸۲ پایان
با تسلیم نیروهای آرژانتینی در ژوئن ۱۹۸۲ پایان یافت. او در دسامبر همان سال به عنوان لرد اول دریا و رئیس ستاد نیروی دریایی منصوب شد و در این نقش، دولت بریتانیا را متقاعد کرد که بودجه جایگزینی کشتی‌های از دست رفته در جنگ فالکلند را تأمین کند. او از سال ۱۹۸۵ تا زمان بازنشستگی‌اش در سال ۱۹۸۸ رئیس ستاد دفاع بود.
بنیاد اوکراینی ()(به اوکراینی: Український інститут, Ukrayinsʹkyy instytut) یک مؤسسه عمومی اوکراینی است که فرهنگ اوکراینی را در جهان گسترش می دهد و تصویری مثبت از اوکراین در خارج از کشور ارائه می دهد. این موسسه توسط کابینه دولت اوکراین در سال ۲۰۱۷ تأسیس شد و وابسته به وزارت امور خارجه اوکراین است. این موسسه فعالیت خود را در تابستان ۲۰۱۸ به طور کامل آغاز کرد. وظیفه. ماموریت این سازمان تقویت جایگاه بین المللی اوکراین از طریق دیپلماسی فرهنگی است. این بنیاد ارتباطات بین المللی را تسهیل می کند و فرصت هایی را
بین المللی را تسهیل می کند و فرصت هایی را برای اوکراین ایجاد می کند تا با جهان تعامل و همکاری داشته باشد.