payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پارک ملی سون (به فرانسوی: Parc national des Cévennes) یک منطقهٔ مسکونی در فرانسه است که در فلراک واقع شده‌است. خواهرخوانده. شهرهای Saguenay Fjord National Park و Montseny Natural Park خواهرخوانده‌های پارک ملی سون هستند.
پارک ملی لاگونا سان رافائل (به اسپانیایی: Parque nacional Laguna San Rafael) یک پارک ملی در شیلی است که در استان آیسن واقع شده‌است. این پارک به خاطر تالاب سن رافائل (که از عقب نشینی یخچال طبیعی سان رافائل تشکیل شده است) نامگذاری شده است. این منطقه در سال 1959 ایجاد شد و مساحتی معادل 17420 کیلومتر مربع (6726 مایل مربع) دارد و شامل میدان یخی پاتاگونیا شمالی است. آبدره ای به طول بیش از 16 کیلومتر (10 مایل) یکی از جاذبه های اصلی پارک است.
پارک ملی ویلسون پرومونتری (به انگلیسی: Wilsons Promontory National Park) یک منطقهٔ مسکونی در استرالیا است که در ویکتوریا (استرالیا) واقع شده‌است. مردم در این پارک فعالیت‌های تفریحی زیادی مانند کمپینگ و پیاده‌روی انجام می‌دهند.
ایمال کانسی (زاده ۱۰ فوریه یا ۲۲ اکتبر ۱۹۶۴ یا ۱ ژانویه ۱۹۶۷ - درگذشته ۱۴ نوامبر ۲۰۰۲) (۳۵–۳۸ ساله در زمان اعدام) یک تبعهٔ پاکستانی بود که به دلیل تیراندازی در سال ۱۹۹۳ در مقر سیا در لنگلی، ویرجینیا محکوم شد. در این حادثه، کانسی دو کارمند سیا را کشت و سه نفر دیگر را زخمی کرد. او به زودی به قندهار، افغانستان، که بعداً به پایگاه طالبان تبدیل شد، گریخت و به مدت چهار سال مخفی شد. زمانی که در پاکستان بود، توسط اف‌بی‌آی با کمک نیروهای پلیس پاکستان دستگیر شد. او پس از بازگشت به آمریکا مجرم شناخته شد و به اعدام
پس از بازگشت به آمریکا مجرم شناخته شد و به اعدام محکوم شد. او در سال ۲۰۰۲ با تزریق آمپول مرگبار اعدام شد. زمینه. کانسی یک پشتون قومی بود که در ۱۰فوریه یا ۲۲ اکتبر۱۹۶۴ یا ۱ ژانویه۱۹۶۷ در کویته پاکستان به دنیا آمد. او در سال۱۹۹۱ با نام "میر ایمال کانسی" وارد ایالات متحده شد و مبلغ قابل توجهی از پول نقدی را که در سال۱۹۸۹ به دلیل مرگ پدرش به ارث برده بود، آورد. او با اوراق جعلی که در کراچی پاکستان خریداری کرده بود، سفر کرد. او نام خود را به «کانسی» تغییر داده بود و بعداً یک گرین کارت جعلی ایالات متحده را در
بود و بعداً یک گرین کارت جعلی ایالات متحده را در میامی، فلوریدا خریداری کرد. او نزد یکی از دوستان کشمیری به نام زاهد میر در آپارتمان خود در رستون ویرجینیا اقامت داشت و در سرویس پیک کار می‌کرد. این کار در انتخاب هدف او تعیین‌کننده خواهد بود: «من تقریباً هر روز از این منطقه عبور می‌کردم و می‌دانستم که این دو مسیر به چپ بیشتر افرادی بودند که برای سیا کار می‌کردند.»به گفته کانسی، او ابتدا پس از خرید یک کلاشینکف ساخت چین به فکر حمله به کارکنان سیا افتاد. تیراندازی‌ها. در ۲۵ ژانویه ۱۹۹۳، کانسی استیشن واگن
در ۲۵ ژانویه ۱۹۹۳، کانسی استیشن واگن قهوه‌ای داتسون پشت تعدادی وسیله نقلیه که پشت چراغ قرمز در سمت شرق مسیر ۱۲۳،شهرستان فیرفکس منتظر بودند، متوقف کرد. خودروها منتظر بودند تا به سمت چپ در ورودی اصلی مقر سیا بپیچند. کانسی با تفنگ تهاجمی نوع ۵۶ نیمه اتوماتیک خود از وسیله نقلیه خود خارج شد و به حرکت در میان خطوط وسایل نقلیه ادامه داد و در مجموع ۱۰ گلوله به آنها شلیک کرد، که لنسینگ اچ.بنت ۶۶ ساله و فرانک دارلینگ ۲۸ ساله را کشت. سه نفر دیگر با گلوله زخمی شدند. دارلینگ ابتدا مورد اصابت گلوله قرار گرفت و بعد از
دارلینگ ابتدا مورد اصابت گلوله قرار گرفت و بعد از شلیک گلوله کانسی به سایر قربانیان، جراحات بیشتری به سرش وارد شد. کانسی به وسیله نقلیه خود بازگشت و به سمت پارکی در همان حوالی حرکت کرد. پس از ۹۰دقیقه انتظار متوجه شد که پلیس به دنبال او نبوده‌است. او سپس به آپارتمان خود در رستون بازگشت. در آن زمان، گزارش‌ها حاکی از آن بود که پلیس به دنبال یک مرد سفیدپوست بیست و چند ساله می‌گشت و تصور نمی‌شود که تیراندازی مستقیماً با سیا مرتبط باشد.او تفنگ را در یک کیسه پلاستیکی سبز رنگ زیر مبل پنهان کرد، سپس برای صرف غذا به
سبز رنگ زیر مبل پنهان کرد، سپس برای صرف غذا به مک‌دونالد رفت و بعد در مهمانسرای دیز اتاق رزرو کرد. گزارش‌های خبری سی‌ان‌ان که او تماشا کرد به وضوح نشان داد که پلیس خودروی او را به اشتباه شناسایی کرده و شماره پلاک او را ندارد.صبح روز بعد با پروازی به کویته پاکستان رفت. به گفته کانسی، او کارمندان سیا را به این دلیل کشته‌است که «من از سیاست دولت آمریکا در خاورمیانه، به ویژه در قبال مردم فلسطین عصبانی بودم.» در ۱۶ فوریه ۱۹۹۳، کانسی، که در آن زمان فراری بود، به "طور غیابی" متهم شده بود. این اتهامات شامل قتل دو
"طور غیابی" متهم شده بود. این اتهامات شامل قتل دو نفر و جراحت سه نفر همراه با اتهامات مربوط به سلاح گرم بود. دستگیری و تحویل. در ماه مه۱۹۹۷، یک خبرچین وارد کنسولگری ایالات متحده در کراچی شد و ادعا کرد که می‌تواند به هدایت آنها به کانسی کمک کند. به عنوان مدرک، او یک کپی از یک درخواست گواهینامه رانندگی که توسط کانسی با نام جعلی تهیه شده بود را نشان داد. ظاهراً افرادی که به کانسی پناه داده بودند، خواهان جایزه چند میلیون دلاری برای دستگیری او بودند. کانسی اظهار داشت: «می‌خواهم روشن کنم افرادی که مرا لو دادند
داشت: «می‌خواهم روشن کنم افرادی که مرا لو دادند پشتون‌ها بودند، آنها صاحب زمین‌هایی در مناطق قبیله لغاری و خوسا در دره غازی خان بودند، اما هرگز نامی از آنها نخواهم آورد." از آنجایی که کانسی در منطقه خطرناک مرزی دیورند بود، به خبرچین گفته شد که کانسی را به پاکستان بکشاند، جایی که می‌توان راحت‌تر او را دستگیر کرد. کانسی با یک پیشنهاد تجاری سودآور وسوسه شد، کالاهای الکترونیکی روسی را به پاکستان قاچاق کند، او به دره غازی خان، در استان پنجاب پاکستان رفت و در اتاقی در هتل شالیمار اقامت کرد. در ساعت ۴ صبح روز ۱۵
در هتل شالیمار اقامت کرد. در ساعت ۴ صبح روز ۱۵ ژوئن ۱۹۹۷، یک تیم مسلح از افسران اف‌بی‌آی که با اطلاعات بین سرویس‌های پاکستان کار می‌کردند، به اتاق هتل کانسی یورش بردند. اثر انگشت او بلافاصله گرفته شد که هویت او را تأیید کرد. منابع در مورد اینکه کانسی به کجا برده شد، اختلاف نظر دارند. مقامات ایالات متحده ادعا می‌کنند که این یک مرکز نگهداری است که توسط مقامات پاکستانی اداره می‌شود، اما منابع پاکستانی ادعا می‌کنند که این محل سفارت ایالات متحده در اسلام‌آباد بوده‌است، قبل از اینکه او در ۱۷ ژوئن با یک ترابری
بوده‌است، قبل از اینکه او در ۱۷ ژوئن با یک ترابری لاکهید سی-۱۴۱ استارلیفتر به ایالات متحده منتقل شود. در طول پرواز، کانسی اعترافات شفاهی و کتبی کاملی را به اف‌بی‌آی کرد. آزمایش. در طول محاکمه کانسی، مدافعان شهادت دکتر ریچارد رستاک، متخصص مغز و اعصاب و روانپزشک، مبنی بر اینکه کانسی فاقد بافت لوب پیشانی خود بود، ارائه کرد، یک نقص مادرزادی که قضاوت در مورد پیامد اعمالش را برای او دشوار می‌کرد. این شهادت توسط روانپزشک دیگری برای دفاع، بر اساس معاینه مستقل، تکرار شد. کانسی در نوامبر۱۹۹۷ در مقابل هیئت منصفه
تکرار شد. کانسی در نوامبر۱۹۹۷ در مقابل هیئت منصفه دادگاه شهرستان فیرفکس در فیرفکس، ویرجینیا به مدت ده روز محاکمه شد. او نسبت به همه اتهامات اعتراف کرده بود. هیئت منصفه او را مجرم شناخت و مجازات اعدام را برای اتهام قتل عمدی توصیه کرد. در ۴ فوریه۱۹۹۸، کانسی به دلیل قتل بزرگ دارلینگ، که در ابتدای حمله و دوباره پس از تیراندازی به سایر قربانیان مورد اصابت گلوله قرار گرفت، به اعدام محکوم شد. دیگر احکام او به حبس ابد برای قتل درجه اول بنت،۶۰ سال حبس برای سه جراحت بدخواهانه، و جریمه نقدی بالغ بر ۶۰۰۰۰۰دلار با
بدخواهانه، و جریمه نقدی بالغ بر ۶۰۰۰۰۰دلار با اعدام او بی‌اعتبار شد. اعدام و دفن. کانسی با تزریق کشنده در ۱۴ نوامبر ۲۰۰۲ در مرکز اصلاح و تربیت گرینزویل، در جارت، ویرجینیا اعدام شد. جسد کانسی به پاکستان بازگردانده شد. در تشییع جنازه وی تمامی سلسله مراتب ملکی بلوچستان، فرمانده محلی ارتش پاکستان و اشرف جهانگیر قاضی سفیر پاکستان در ایالات متحده حضور داشتند.
جنگل کامبالاش (به اسپانیایی: Bosque estatal de Cambalache) ذخیره‌گاه طبیعی و یکی از ۲۰ جنگل ایالتی در قلمرو پورتوریکو است که در آرسیبو و بارسلونتا واقع شده است.
دریاچه انریکیو (به لاتین: Lake Enriquillo) یک دریاچه آب شور و دریاچه کافتی در جمهوری دومینیکن است که در دشت کول-دو-سک واقع شده‌است. نام آن به صورت انریکه‌یو تلفظ می‌شود.
دلتای اورینوکو (به اسپانیایی: Delta del Orinoco) یک دلتا (جغرافیا) در ونزوئلا است که در موناگاس واقع شده‌است. دلتای اورینوکو --&gt; متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ذخیره‌گاه زیست‌کره رزتوچیا (به لاتین: Roztochia Biosphere Reserve) یک ذخیره‌گاه زیست‌کره در اوکراین است که در استان لویو واقع شده است.
کریدور بوم‌شناختی شمال شرقی (به انگلیسی: Northeast Ecological Corridor) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در پورتوریکو واقع شده است.
زبیده آغا از زنان هنرمند و نقاشان پاکستانی تبار است که به سال ۱۳۰۱ شمسی به دنیا آمد و به سال ۱۳۷۶ از دنیا رفت. او به نقاشی انتزاعی علاقه‌مند بود و آثارش در ابتدا نزد منتقدان پاکستانی مورد انتقاد و تمسخر قرار گرفت. سرگذشت. زبیده آغا، از زنان پیشگام در هنر نوگرای پاکستان است که به سال ۱۳۰۱ شمسی مصادف با ۱۹۲۲ میلادی در شهر لائل‌پور از نواحی فیصل آباد به دنیا آمد. وی در رشته علوم سیاسی در کالج کینرد دانشگاه زنان در لاهور تحصیل کرده‌است. پس از آن او به دانشگاه هنرهای زیبایی لاهور رفته و به تاریخ ۱۳۲۵ ش مصادف با
زیبایی لاهور رفته و به تاریخ ۱۳۲۵ ش مصادف با ۱۹۴۶ میلادی، به واسطه ماریو پرلینگیری (از نقاشان ایتالیایی و از شاگردان پیکاسو) با نقاشی انتزاعی آشنایی پیدا کرد. زبیده آغا کمی بعد از نمایشگاهش در پاکستان، به سال ۱۳۲۹ تا ۱۳۳۲ به اروپا عزیمت کرد و در مدرسه هنرهای زیبایی در پاریس و مدرسه هنر سنت مارتین در لندن تحصیل کرد. او در سال ۱۳۳۰ شمسی و همزمان با تحولات سیاسی در پاکستان، نخستین انجمن هنری در لاهور را تأسیس کرد و با این اقدام، آشنایی با هنر در پاکستان به مرحله جدید ورود کرد. زبیده در این مدت در کراچی ساکن
جدید ورود کرد. زبیده در این مدت در کراچی ساکن شد. وی از سال ۱۳۴۰ مدیریت گالری هنر راولیندی که یکی از مراکز هنری در پاکستان بود را عهده‌دار شد. او این منصب را ۱۱۶ سال حفظ کرد و در این مدت، از هنرمندان پاکستانی بسیاری که به هنرهای مدرن علاقه داشتند، حمایت کرد. درگذشت. در نهایت زبیده به سال ۱۳۷۶ مصادف با ۱۹۹۷ میلادی درگذشت. نمایشگاه‌ها و آثار. او نخستین نمایشگاه تخصصی خود را در ۱۳۲۸ شمسی مصادف با ۱۹۴۹ میلادی در کراچی برگزار کرد. برگزاری این نمایشگاه به نوعی نشان‌دهده ورود نقاشی انتزاعی و مدرن به پاکستان بود.
ورود نقاشی انتزاعی و مدرن به پاکستان بود. در این نمایشگاه هیچ نقاشی سنتی به نمایش گذاشته نشد. دومین نمایشگاه او مربوط به سال ۱۳۳۴ شمسی مصادف با ۱۹۵۳ میلادی است که در پاکستان صورت گرفت. آثار او در نوع انتزاعی، از اشکال هندسی و شبه هندسی تشکیل شده‌است و به همین جهت مورد تمسخر منتقدان قرار گرفته‌است. علت این نظرهای تند، نبود زمینه نظری و تجربی در هنر پاکستان نسبت به نوع نقاشی او عنوان شده‌است. آثار ابتدایی زبیده، ترکیبی از سنت‌گرایی و نوگرایی بود و نقاشی نوگرایی هندی و امرتا شیرگل از مسائل تأثیر گذار در آثار
هندی و امرتا شیرگل از مسائل تأثیر گذار در آثار او به‌شمار رفته‌است. تمایل او به استفاده از اشکال رازآمیز و ترکیب‌بندی عناصر نامتجانس در آثارش یادآور آثار نقاشانی چون مارک شاگال و ادوارد مونک است. منتقدان آثار او، از زوایان گونانی به انتقاد پرداخته‌اند. عبدالحمید آغا برادر زبیده آثار خواهرش را با مبانی نظری هنر اسلامی مرتبط دانسته‌است. خودش در خصوص آثار می‌گوید: من آثارم را از چیزی کپی و برداشت نمی‌کنم، بلکه همه را در ذهن ایجاد می‌کنم. گزارش شده‌است که او با چهار نقاشی و دو مجسمه در نمایشگاهی در لاهور شرکت
چهار نقاشی و دو مجسمه در نمایشگاهی در لاهور شرکت کرد. این نمایشگاه به سال ۱۹۴۶ میلادی برگزار شد و زبیده نیز در این همایش، توانست جایزه اول را در مسابقه بهترین مجسمه کسب نمایند. او همچنین در سال ۱۹۵۶ و به پاس زحماتش، مدال زیبایی پاکستان را از رئیس‌جمهور این کشور دریافت کرد. پیشینه نقاشی مدرن در منطقه. پیش از زبیده، نقاشان دیگری از شبه قاره هند همچون عبدالرحمن جغتایی، شاکر علی و زین العابدین، نقاشی مدرن را در دستور کار خود قرار داده بودند. با این وجود، منابع زبیده آغا را به عنوان بنیانگذار هنرهای مدرن در
زبیده آغا را به عنوان بنیانگذار هنرهای مدرن در پاکستان معرفی کرده‌اند.
شهرستان گوسونگ (به کره‌ای: 고성군) یک شهرستان در شمال‌شرق کره جنوبی (شرق شبه‌جزیره کره) است که در تابعیت استان گانگوون قرار دارد. این شهرستان، شهرستانی تقسیم شده می‌باشد. منطقه غیرنظامی کره که در عمل مرز بین دو کره می‌باشد، از میان این شهرستان عبور کرده. برای همین در کره شمالی نیز نیمهٔ شمالی این شهرستان در تابعیت نیمهٔ شمالی استان گانگوون وجود دارد. به تبع دونیم شدن این شهرستان، مرکز آن، یعنی اراضی تابعهٔ حوزهٔ «شهرک گوسونگ» []، نیز دو نیم شد. منطقهٔ مسکونی اصلی «شهرک گوسونگ» در شمال مرز بین دو کره و در
در آمد. مرکز اداری شهرستان (جنوبی) گوسونگ به «شهرک گان‌سونگ» منتقل شد. این شهرک تا پیش از سال ۱۹۱۹ میلادی نیز مرکز اداری این منطقه بوده. شهرستان گوسونگ (در تابعیت کره جنوبی) ۶۶۴٫۳۴ کیلومتر مربع مساحت و ۲۶٬۸۱۰ نفر جمعیت دارد. دولت کره جنوبی بر روی نیمهٔ شمالی این شهرستان نیز ادعای حاکمیت دارد، و بر اساس این ادعا، این شهرستان ۱٬۵۲۲٫۹۴ کیلومتر مربع مساحت و حدود ۸۵٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد. تاریخ. استان گانگوون به شکل مدرن آن در ماه اوت ۱۸۹۶ میلادی تاسیس شد. دو شهرستان «گان‌سونگ» [] و «گوسونگ» [] در تابعیت این استان
«گان‌سونگ» [] و «گوسونگ» [] در تابعیت این استان قرار گرفت. پس از برقراری حاکمیت استعماری ژاپن بر کره در سال ۱۹۱۰ میلادی، این استان، بدون تغییر خاصی، ادامه یافت. علاوه بر نام رسمی کره‌ای آن‌ها، «گان‌سونگ» و «گوسونگ»، نام ژاپنی آنان نیز (تلفظ ژاپنی همان نویسه‌های چینی بازتاب‌دهندهٔ نام این استان)، شهرستان کانجو (به ژاپنی: 杆城郡، "برگردان به لاتین": Kanjō-gun) و شهرستان کوجو (به ژاپنی: 高城郡، "برگردان به لاتین": Kōjō-gun) به رسمیت رسید. در آوریل سال ۱۹۱۴ میلادی، دو شهرستان «گان‌سونگ/کانجو» [، ] و «گوسونگ/کوجو» [،
شهرستان «گان‌سونگ/کانجو» [، ] و «گوسونگ/کوجو» [، ] تحت نام «گان‌سونگ/کانجو» و با مرکزیت «قصبهٔ گونّه/گونّای» [، ] متحد شدند. در اکتبر سال ۱۹۱۷ میلادی، «قصبهٔ گونّه/گونّای» به «قصبهٔ گان‌سونگ/کانجو» [، ] تغییر نام داد. در مه سال ۱۹۱۹ میلادی، نام شهرستان به «گوسونگ» تغییر کرده و مرکز اداری آن به «قصبهٔ گوسونگ/کوجو» [، ] منتطق شد. در همین تاریخ، دو قصبهٔ «توسونگ/دوجو» [، ] و «جوگوانگ/چیکوو» [، ] از این شهرستان به شهرستان یانگ‌یانگ/جویو پیوستند. در سال ۱۹۳۷ میلادی، با جدایی چهار روستا از «قصبهٔ
در سال ۱۹۳۷ میلادی، با جدایی چهار روستا از «قصبهٔ شین‌بوک/شینبُوکُو» [، ] در منتهی‌الیه شمالی این شهرستان، شامل روستاهای «جاجگجون/چوسِن» [، ]، «سونگبوک/جوهُوکُو» [، ]، «جوهوم/شوکِن» [، ]، «ساهو/ساکو» [، ]، «شهرک جانگجون» در این شهرستان تاسیس شد. در سال ۱۹۳۹ میلادی، «قصبهٔ شین‌بوک/شینبُوکُو» به «قصبهٔ اوئگوم‌گانگ/گایکونگو» [، ] تغییر نام داد. در اکتبر ۱۹۴۱، مرکز این شهرستان، «قصبهٔ گوسونگ/کوجو» به شهرک [، ] ارتقاء یافت. در آن دوران، در سال ۱۹۴۵ میلادی، پیش از استقلال کره، شهرستان گان‌سونگ/کانجو متشکل از ۲
از استقلال کره، شهرستان گان‌سونگ/کانجو متشکل از ۲ شهرک و ۶ قصبه بود: پس از استقلال کره از ژاپن در سال ۱۹۴۵ میلادی، این کشور به دو نیمه تقسیم شد. مرز بین دو کره در آن زمان، مدار ۳۸ درجه شمالی در نظر گرفته شده بود. این مدار از میان استان (تاریخی) گانگوون عبور می‌کند. در نتیجه استان گانگوون به نیمهٔ شمالی و نیمهٔ جنوبی تقسیم شد. تمامی اراضی این شهرستان، در شمال این مدار قرار گرفتند، و در تبعیت استان (شمالی) گانگوون قرار گرفت. با پایان جنگ کره در سال ۱۹۵۳ میلادی و امضای آتش‌بس بین کره شمالی و ایالات متحده
و امضای آتش‌بس بین کره شمالی و ایالات متحده آمریکا، بخش‌هایی از اراضی این شهرستان تحت حاکمیت کره جنوبی قرار گرفت. در نتیجه، در نوامبر ۱۹۵۴ میلادی، این شهرستان، تحت مدیریت استان (جنوبی) گانگوون مجددا و در همسایگی با همتای شمالی خود تاسیس شد. در همین زمان، در تابعیت کرهٔ جنوبی، «شهرک گوسونگ» منحل شده و اراضی آن، شامل ۴ روستای «ده‌گانگ»، «سونگدوجین»، «سونگ‌هیون»، «میونگهو»، به تابعیت «قصبهٔ هیونّه» در آمد. مرکز اداری شهرستان (جنوبی) گوسونگ به «قصبهٔ گان‌سونگ» منتقل شد. «قصبهٔ سودونگ» نیز، با وجود اینکه تنها
منتقل شد. «قصبهٔ سودونگ» نیز، با وجود اینکه تنها نیمی از آن در حاکمیت کرهٔ جنوبی قرار گرفت، و با وجود اینکه با توجه به قرار داشتن آن در منطقه غیرنظامی کره، این منطقه خالی از سکنه باقی مانده، اما این قصبه منحل نشد و بجای خود باقی ماند. در عمل اما، وظائف مدیریتی این شهرستان بر عهدهٔ «قصبهٔ گان‌سونگ» (و «شهرک گان‌سونگ» امروزه) می‌باشد. در ژانویه سال ۱۹۶۳ میلادی، همزمان با ارتقاء شهرک سوکچو (تابع شهرستان یانگ‌یانگ)‌ به «شهر همسطح شهرستان»، قصبه‌های «توسونگ» و «جوگوانگ» از شهرستان یانگ‌یانگ به این شهرستان
و «جوگوانگ» از شهرستان یانگ‌یانگ به این شهرستان برگشتند. در ژوئیه سال ۱۹۷۳، در روستای «جانگچون» [] و «ساجین» [] از قصبهٔ توسونگ جدا شده و به شهر سوکچو ملحق شدند (امروزه تابع «ناحیه یونگنانگ» []). در همین زمان، «قصبهٔ گوجین» [] به شهرک ارتقاء یافت. در مه سال ۱۹۷۹ میلادی، «قصبهٔ گان‌سونگ» شهرک ارتقاء یافت. تقسیمات اداری. شهرستان گوسونگ به ۲ شهرک و ۴ قصبهٔ تابعه تقسیم شده است. در تابعیت این تقسیمات اداری، در مجموع ۸۸ عدد روستا وجود دارد. ۲ شهرک و ۲ قصبهٔ ادعایی دیگر نیز در تابعیت این شهرستان در نظر گرفته
دیگر نیز در تابعیت این شهرستان در نظر گرفته شده‌اند. قصبهٔ سودونگ نیز اراضی ادعایی خود را دارد. بر اساس این تقسیمات ادعایی، ۴۲ روستای دیگر در تابعیت این شهرستان قرار دارند. در تقسیمات اداری کره شمالی برای شهرستان (شمالی) گوسونگ، به تبع انحلال «قصبه» به‌عنوان یک واحد اداری در سال ۱۹۵۲ میلادی، و در عوض آن، تجمیع روستاهای کوچکتر و بزرگتر در جای‌جای کشور، و عملا تبدیل روستاها به سطح سوم تقسیمات کشوری، مستقیما تابعهٔ شهرستان‌ها، در این اراضی، نه ۴۲ روستا در تبعیت ۲ شهرک و ۳ قصبه، بلکه ۱ شهرک و ۲۳ روستا در تبعیت
۲ شهرک و ۳ قصبه، بلکه ۱ شهرک و ۲۳ روستا در تبعیت مستقیم شهرستان قرار دارند. لیست روستاها. شهرک گان‌سونگ شهرک گوجین قصبه توسونگ قصبه جوگوانگ قصبه سودونگ قصبه هیونّه
ذخیره‌گاه طبیعی ملی ولونگ ()، یا () یک منطقه حفاظت‌شده، ذخیره‌گاه طبیعی، ذخیره‌گاه زیست‌کره در چین است که در ونچوان واقع شده‌است. این ذخیره‌گاه که در سال ۱۹۶۳ با مساحت اولیه حدود ۲۰٬۰۰۰ هکتار تأسیس شد، در سال ۱۹۷۵ گسترش بیشتری یافت و مساحتی در حدود ۲۰۰٬۰۰۰ هکتار را در منطقه کوه‌های کیونگلای پوشش داد. بیش از ۴٬۰۰۰ گونه مختلف در این ذخیره‌گاه ثبت شده‌است. منطقه حفاظت‌شده ملی ولونگ حدود ۱۵۰ پاندای غول‌پیکر وحشی را در خود جای داده‌است. این ذخیره‌گاه همچنین خانه بسیاری از گونه‌های در معرض انقراض دیگر از جمله:
بسیاری از گونه‌های در معرض انقراض دیگر از جمله: پلنگ برفی، پاندای سرخ، میمون‌های طلایی، گوزن لب‌سفید و بسیاری از گیاهان ارزشمند است. تا قبل از زمین‌لرزه ویرانگر سیچوان در سال ۲۰۰۸، ولونگ هر سال تا ۲۰۰٬۰۰۰ بازدیدکننده داشت. به عنوان یکی از پناهگاه‌های پاندا سیچوان، ذخیره‌گاه طبیعی ملی ولونگ از سال ۲۰۰۶ در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار گرفته‌است.
کوه گده (Gunung Gede، به معنای "کوه بزرگ" در زبان سوندایی) یک آتشفشان چینه‌ای در غرب جاوه اندونزی است. کوه گد ۳٬۰۰۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. این آتشفشان دارای دو قله است، یکی به نام کوه گده و قله دیگر کوه پانگرانگو. سه شهر بزرگ، سیانجور، سوکابومی و بوگور، به ترتیب در شرق، جنوب و شمال غرب این مجموعه آتشفشانی قرار گرفته‌اند. هفت دهانه در این مجموعه قرار دارد: بارو، گوموروه (۲۹۲۷ متر)، لانانگ (۲۸۰۰ م)، کاوه لوتیک، راتو (۲۸۰۰ متر)، سلا (۲۷۰۹ متر) و وادون (۲۶۰۰ م). فعالیت‌های آتشفشانی تاریخی در این
وادون (۲۶۰۰ م). فعالیت‌های آتشفشانی تاریخی در این محل از قرن شانزدهم ثبت شده‌است. با ادغام و رشد جاکارتای بزرگ با آن ۳ شهر، یک رشد متراکم حومه‌ای حاشیه‌های آتشفشان را فراگرفته است که تقریباً ۴ میلیون نفر در آن زندگی می‌کنند. گده اگرچه به عنوان یکی از آتشفشان‌های دهه ذکر نشده‌است یا تصور نمی‌شود فوران‌های بزرگ ایجاد کند، اما در صورت بروز چنین رویدادی، جمعیت عظیم اطراف آن آسیب فراوانی متحمل خواهند شد.
کوه‌های اوسامبارا (به لاتین: Usambara Mountains) یک رشته‌کوه در تانزانیا است که در استان تانگا واقع شده است.
ذخیره‌گاه طبیعی کوگلبرگ (به لاتین: Kogelberg Nature Reserve) یک منطقه حفاظت‌شده در آفریقای جنوبی است که در کیپ غربی واقع شده‌است. تاریخچه. ساکنان بومی کوه‌های کوگلبرگ شکارچیانی از مردم سان و گله‌داران خوی خوی بودند که هنوز هم آثاری از محل دفن آنها پیداست. در اوایل دوران استعمار، سیاحان گاهی به کوه‌ها میرفتند و از زیبایی‌های غیرعادی و حیات وحش پر آب در این منطقه گزارش می‌دادند، اما هیچ سکونت‌گاه دائمی در آن ایجاد نشد، زیرا زمینه‌ای برای کشاورزی در آن وجود نداشت. به همین دلیل منطقه کوگلبرگ تقریباً بکر باقی
به همین دلیل منطقه کوگلبرگ تقریباً بکر باقی ماند. در اوایل قرن نوزدهم، کل منطقه توسط دولت مستعمره کیپ به عنوان "سرزمین پادشاهی" تعیین شد و بیش از صد سال بعد، در سال ۱۹۳۵، با ساخت جاده، سرانجام این منطقه قابل دسترس شد. این امر باعث تغییرات سریع گردید، زیرا وزارت جنگلداری منطقه را در سال ۱۹۳۷ تصاحب کرد و تصمیم خود را برای استفاده از این منطقه به عنوان منطقه دولتی جنگل چوب اعلام کرد.
رشته‌کوه کراکر (به لاتین: Crocker Range) یک رشته‌کوه در مالزی است. رشته‌کوه کراکر ۴٬۰۹۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
شرکت اتوبوس‌ها و کامیون‌های فولکس‌واگن، یک تولیدکننده خودروهای تجاری برزیلی است که در ریسندی، برزیل مستقر است و یکی از شرکت‌های تابعه تراتون می‌باشد. این شرکت اتوبوس‌ها و کامیون‌های سنگین را تحت برند فولکس‌واگن تولید می‌کند. این شرکت در اصل جزئی از وسایل نقلیه تجاری فولکس‌واگن از بخش‌های گروه فولکس واگن بود. در ۱ ژانویه ۲۰۰۹، به ام‌آان فروخته شد و ام‌آان بخش آمریکای لاتین خود را تشکیل داد. در اوت ۲۰۲۱، ام‌آان با تراتون ادغام شد و دومی مالک و شرکت مادر Volkswagen Caminhões e Ônibus شد.
ام‌آان تراک اند باس یکی از شرکت‌های تابعه تراتون و یکی از ارائه‌دهندگان پیشرو بین‌المللی در وسایل نقلیه تجاری است. ام‌آان تراک اند باس که دفتر مرکزی آن در شهر مونیخ آلمان واقع شده‌است، ون‌هایی در محدوده ۳٫۰ تا ۵٫۵ تن وزن ناخالص وسیله‌نقلیه، کامیون‌هایی در محدوده ۷٫۴۹ تا ۴۴ تن وزن ناخالص وسیله‌نقلیه، وسایل نقلیه کالای سنگین تا ۲۵۰ تن وزن ناخالص وسیله‌نقلیه، شاسی اتوبوس، اتوبوس میان‌شهری و اتوبوس‌های شهری، تولید می‌کند. MAN Truck &amp; Bus همچنین موتورهای دیزلی و گازی تولید می‌کند. مخفف MAN در اصل مخفف
دیزلی و گازی تولید می‌کند. مخفف MAN در اصل مخفف "Maschinenfabrik Augsburg-Nürnberg AG" است. کامیون‌ها و اتوبوس‌های برند محصول MAN و اتوبوس‌های برند نئوپلان متعلق به گروه کامیون و اتوبوس MAN می‌باشد.
محمد بن خورشید جنگروی پدربزرگ و جد پدری شجاع الدین خورشید مؤسس سلسله اتابکان لر کوچک است. دایرةالمعارف بزرگ اسلامی دربارهٔ محمد و برادرش کرامی می‌نویسد: «در سال ۵۵۰ قمری که حسام الدین شوهلی ترک از سوی سلجوقیان بر لرستان و بخشی از خوزستان فرمان می‌راند، محمد و کرامی، پسران خورشید از قوم جنگروی، به خدمت او درآمدند. به واسطه اینان شجاع‌الدین خورشید بن ابی‌بکر بن محمد بن خورشید نوادهٔ محمد نیز به حسام‌الدین پیوست و بعد از مدتی از سوی او به شحنگی برخی از ولایات لر کوچک منصوب شد.» محمد بن خورشید در تاریخ گزیده.
لر کوچک منصوب شد.» محمد بن خورشید در تاریخ گزیده. حمدالله مستوفی نویسنده و پژوهشگر خوش‌نام قرن هشتم هجری در کتاب معتبر تاریخ گزیده دربارهٔ پسران خورشید چنین نوشته‌است: «... از جنگروی محمد و کرامی پسران خورشید بخدمت شویله رفتند و مرتب یافتند و ایشان را فرزندان معتبر خواستند از جمله شجاع الدین خورشید بن ابوبکر بن محمد…». روابط محمد خورشیدی با ترکان شوهله. محمد خورشیدی به سبب نزدیکی به دربار شوهله توانست بر بخش‌هایی از ولایت لر کوچک تسلط یابد. این امر موجب شد که نوه‌اش شجاع‌الدین خورشید سلسله اتابکان لر کوچک
که نوه‌اش شجاع‌الدین خورشید سلسله اتابکان لر کوچک را پایه گذاری کند.
سیاست اتریش نمایانگر یک رقابت پویا میان احزاب سیاسی متعدد است که منجر به تشکیل یک دولت ائتلافی محافظه‌کار-سبز برای اولین بار در ژانویه ۲۰۲۰ پس از انتخابات زودهنگام ۲۹ سپتامبر ۲۰۱۹ شده؛ و پیش از آن نیز منجر به انتخاب رهبر سابق حزب سبز به ریاست جمهوری در سال ۲۰۱۶ شد. سیاست اتریش در چارچوب قانون اساسی یک جمهوری پارلمانی فدرال، با یک رئیس‌جمهور ("Bundespräsident") به عنوان رئیس دولت و یک صدراعظم ("Bundeskanzler") به عنوان رئیس حکومت صورت می‌پذیرد. دولت‌ها، اعم از محلی و فدرال، قدرت اجرایی را اعمال می‌کنند.
از محلی و فدرال، قدرت اجرایی را اعمال می‌کنند. قانون‌گذاری فدرال، هم به دولت فدرال و هم به دو مجلس قانون‌گذار؛ یعنی شورای ملی ("Nationalrat") و شورای فدرال ("Bundesrat") واگذار شده‌است. قوهٔ قضاییه اتریش مستقل از قوهٔ مجریه و قوهٔ مقننهٔ حکومت است. پس از پایان جنگ جهانی دوم و استقرار مجدد اتریش به عنوان یک کشور مستقل، حزب محافظه کار مردم اتریش (ÖVP) و حزب چپ میانه سوسیال‌دموکرات اتریش (SPÖ) برای چندین دهه بر سیاست و زندگی عمومی تسلط داشتند، به غیر از این دو؛ تنها یک حزب دیگر، یعنی حزب FPÖ، نقش قابل توجهی
تنها یک حزب دیگر، یعنی حزب FPÖ، نقش قابل توجهی در سطح سیاست ملی ایفا کرده‌است. اخیراً، الگوی تسلط دو حزبی با ظهور احزاب جدیدتر مانند سبزها و NEOS از بین رفته‌است. دولت ملیِ چند‌قومیتی و چندفرهنگی اتریش، یکی از چندین ایالت باقی‌مانده از امپراتوری چند ملیتی اتریش-مجارستان است، این امپراتوری چندملیتی بزرگ در سال ۱۹۱۸ فروپاشید. پیش از جمهوری اتریش یک سلطنت مشروطه وجود داشت که طبق گفتهٔ نشریهٔ "نیویورک تایمز"، نهاد قانونگذاری آن برای اولین بار در سال ۱۸۹۷ توسط «رای شبه‌جهانی (مردان)» انتخاب شده بود. اولین تلاش
شبه‌جهانی (مردان)» انتخاب شده بود. اولین تلاش اتریش برای حکومت جمهوری‌خواهانه پس از سقوط سلطنت در سال ۱۹۱۸ به‌دلیل فشار اقتصادی فلج‌کنندهٔ غرامت‌های جنگی مورد نیاز متفقین پیروز، به‌شدت با مشکل مواجه شد. جمهوری اول اتریش (۱۹۱۸–۱۹۳۸) اصلاحات پیشگامی را در دهه ۱۹۲۰ انجام داد، به ویژه در وین، که به عنوان الگویی برای دولت‌های رفاه اجتماعی اروپایی پس از جنگ جهانی اول عمل کرد. با این حال، جمهوری به تدریج بین سال‌های ۱۹۳۳ و ۱۹۳۴ تحت حکومت صدراعظم انگلبرت دلفوس، که توسط عوامل حزب نازی در سال ۱۹۳۴ ترور شد، به
که توسط عوامل حزب نازی در سال ۱۹۳۴ ترور شد، به دیکتاتوری اتریش فاشیستی تبدیل شد. جمهوری اول با "انشلوس" (الحاق) به آلمان نازی در سال ۱۹۳۸ پایان یافت. به دنبال شکست رایش آلمان در سال ۱۹۴۵، اتریش پس از اینکه استقلال خود را به‌طور کامل از نیروهای متفقین اشغالگر به دست آورد، حکومت جمهوری خود را از سر گرفت. نظام سیاسی اتریش پس از استقرار مجدد دموکراسی و تعیین سرنوشت، جمهوری دوم نامیده می‌شود. آغاز قرن بیست و یکم، برای اتریش، مترادف نیم قرن حکومت پایدار تحت نظام جمهوری فدرال براساس قانون اساسی بود. این کشور بر
جمهوری فدرال براساس قانون اساسی بود. این کشور بر اساس اصول دموکراسی نیابتی و حاکمیت قانون اداره می‌شود. چارچوب قانون اساسی سیاست اتریش و اصل اجرای عملی قانون اساسی به‌طور کلی مؤثر و مناسب جهت انتقال مسالمت‌آمیز قدرت تلقی می‌شود. قانون اساسی. قانون اساسی اتریش، جمهوری را به عنوان یک فدراسیون متشکل از ۹ ایالت فدرال خودمختار ("Bundesländer") توصیف می‌کند. هم فدراسیون و هم همهٔ ایالت‌های آن قوانین اساسی مکتوبی دارند که آن‌ها را به عنوان جمهوریت‌هایی تعریف می‌کند که بر اساس اصول دموکراسی نیابتی اداره می‌شوند.