payamvha/North_RAG huggingface dataset:
که استادان مُد ترینی وودال و سوسانا کانستانتین ظاهر وی را به‌کلی تغییر دادند. در ۲۵ مارس ۲۰۰۷، برند در نمایش دوباره بنواز (Play It Again) شرکت نموده و در آنجا ملزم گردید تا نحوه نواختن سازِ ارگ را فقط در چهار ماه بی‌آموزد. این یک دوره آمادگی برای اجرای آهنگ توکاتا و فوگ در ر مینور از یوهان سباستیان باخ برای ۸٬۰۰۰ شنونده در رویال آلبرت هالِ لندن هنگام دومین گردهمایی بزرگ ارگ بادی در انگلستان بود. برای تمرین کردن اجرای خود، او سرود روحانی مورد علاقه‌اش «خدای متعال و پدر آدمی‌زاد» را در یک مراسم کلیسایی در
متعال و پدر آدمی‌زاد» را در یک مراسم کلیسایی در کلیسای سابقه روستا خود در بنندن، کنت نواخت و رقاصان را در بلاک‌پول تاور همراهی کرد. قبل از این اجراء، تنها تجارب وی از آلات موسیقی آموزش‌های در مورد پیانو و ویلن بود که او در کودکی فراگرفته بود. برند در نخستین نسخه سلبریتی نمایش Comic Relief Does Fame Academy شرکت کرد. در ۲۰۰۷ میلادی او به عنوان یک سلبریتی پیکارگر در نمایش Comic Relief Does The Apprentice ظاهر شد. در ۲۰۰۹ میلادی، او در یک نمایش دیگر کیک ریلیف برای جمع‌آوری اعانه، بی‌آیید برای کمیک ریلیف رقص
برای جمع‌آوری اعانه، بی‌آیید برای کمیک ریلیف رقص کنیم (Let's Dance for Comic Relief)، شرکت نموده و با رقص بریتنی اسپیرز به مرحله نهایی صعود کرد. او به عنوان داور نیز در این نمایش تلویزیونی حضور داشت. در ژانویه ۲۰۱۳، برند در یک سری ویژه کمیک ریلیف، مسابقه بزرگ کیک‌پزی بریتانیا (The Great British Bake Off)، سهم گرفت. برند همچنین در برنامه‌های نمایش پاول او گریدی (The Paul O'Grady Show) و نمایش یک (The One Show) میزبان جانشین بوده‌است. برند یکی از سازندگان، یکی از نویسندگان و همراه با جوانا اسکانلان و ویکی
یکی از نویسندگان و همراه با جوانا اسکانلان و ویکی پیپرداین، یکی از ستاره‌ها در سریال کمدی پیر شدن (Getting On) بود که از شبکه بی‌بی‌سی چهار پخش می‌شد، او برای نقشی که در این سریال داشت جایزه بهترین بازی‌گر کمدی ۲۰۱۱ از جشنواره BAFTA را به‌دست‌آورد. این سریال که توسط پیتر کاپالدی و سوزان تولی کارگردانی شده‌است، یک طنز واقع‌گرایانه و شوخی‌آمیز در مورد وضعیت فعلی سرویس سلامت همگانی است که یک بخش پیرپزشکی بیمارستان را به نمایش می‌گذارد. در آوریل ۲۰۰۹، برند همراه با جان امیچی و جیریمی استاکویل یکی از داوران در
با جان امیچی و جیریمی استاکویل یکی از داوران در سری گوینده (The Speaker) از تلویزیون بی‌بی‌سی دو بود، این سری به دنبال یافتن «بهترین گوینده جوان بریتانیا» بود. در ۲۰۱۱ میلادی، برند برنامه تلویزیونی خیس کردن بزرگ جو برند (Jo Brand's Big Splash) را مجری‌گری می‌کرد، برنامه‌ای که او در آن کمدی استندآپ انجام داده و از مردمانی که عاشق آب بودند، دیدار می‌کرد. این برنامه توسط شرکت فیلم‌سازی خود وی، وات لارکس! پرودکشنز، تولید گردیده بود. در ژانویه ۲۰۱۳ و ۲۰۱۴، برند همراه با اندی بانکس و لئون تیلور یکی از داورها در
همراه با اندی بانکس و لئون تیلور یکی از داورها در نمایش خیس شدن! (Splash!) از تلویزیون ITV بود. در ۱۴ ژانویه ۲۰۱۴، برند مجری قسمت مسابقه بزرگ کیک‌پزی اسپورت ریلیف (Great Sport Relief Bake Off) در تلویزیون بی‌بی‌سی دو بود، این مسابقه نسخه‌ای از مسابقه بزرگ کیک‌پزی بریتانیا (The Great British Bake Off) برای جمع‌آوری خیریه بود. در فوریه ۲۰۱۵ وی همچنین مجری‌گری قسمت مسابقه بزرگ کیک‌پزی کامیک ریلیف را پیش برد. او مجری برنامه مسابقه بزرگ کیک‌پزی بریتانیا: بریدهٔ اضافی (The Great British Bake Off: An Extra Slice)
(The Great British Bake Off: An Extra Slice) است که نمایش نخستین سری آن از ۸ اوت ۲۰۱۴ آغاز گردید. پخش سری دومی از اوت ۲۰۱۵، سری سومی از اوت ۲۰۱۶ و چهارمی از اوت ۲۰۱۷ آغاز شد. در ۲۰۱۴ میلادی، برند سریال آزمایشی به‌نام در خور محکومیت (Damned) را برای تلویزیون اسکای آرتس به‌طور مشترک نوشت و خودش در نقش شخصیت روز (Rose) بازی کرد. این نمایش مورد پسند واقع شده و سریال سازی کامل آن توسط کانال ۴ آغاز گردید و در ۲۰۱۶ میلادی پخش شد؛ قسمت دوم آن در ۲۰۱۸ میلادی به نمایش گذاشته شد.
جاناتن ساول فریلند (Jonathan Saul Freedland) (زادهٔ ۲۵ فوریه ۱۹۶۷)، یک روزنامه‌نگار اهل انگلستان است که هر هفته یک ستون برای روزنامه "گاردین" می‌نویسد. او مجری برنامه رادیویی سری تاریخ معاصر رادیو ۴ بی‌بی‌سی به‌نام "نمای طولانی" (Long View) است. فریلند همچنین رمان‌های مهیجی، بیشتر تحت نام مستعار سام بورن می‌نویسد. اوایل زندگی. فریلند جوان‌ترین و تنها پسر از سه فرزند زوج یهودی، زیست‌نامه‌نگار و روزنامه‌نگار مایکل فریلند و متولد اسرائیل سارا هوچیرمن است، او در مدرسه یونیورسیتی کالج که یک مدرسه مستقل پسرانه در
مدرسه یونیورسیتی کالج که یک مدرسه مستقل پسرانه در همپستید، لندن است، آموزش دید. هنگامی که کودک بود، فریلند گاهی اوقات در کارهای مجری‌گری، پدر خود را همکاری می‌کرد. باری، زمانی که پدر او در حال مصاحبه با اریک مورکامب بود، مورکاب به‌طور شوخی‌آمیز فریلند ۱۰ ساله را متأهل فرض کرد. پس از یک سال وقفه که او در این مدت همراه با صهیونیست کارگر هابومین درور در یک کیبوتص در اسرائیل کار می‌کرد (جای که فریلند مربی ساشا بارون کوهن بود)، فریلند آموزش در رشته فلسفه، سیاست و اقتصاد (PPE) در کالج وادهام دانشگاه آکسفورد آغاز
اقتصاد (PPE) در کالج وادهام دانشگاه آکسفورد آغاز کرد. هنگامی که وی در آکسفورد بود، به عنوان دبیر روزنامه چیرویل که متعلق به دانشجویان بود، کار می‌نمود. روزنامه‌نگاری. فریلند حرفه خیابان فلیت خود را در روزنامه کم‌عمر سندی کوریسپاندنت آغاز کرد. در ۱۹۹۰ میلادی، او به عنوان گزارش‌گر اخبار به شبکه بی‌بی‌سی پیوسته و برای برنامه‌های تلویزیونی و رادیویی، از جمله برنامه‌های دنیا در یک نگاه (The World at One) و امروز (Today) در رادیو ۴ بی‌بی‌سی، گزارش می‌داد. در ۱۹۹۲ میلادی، او یک بورسیه لارنس استرن از واشینگتن پُست
میلادی، او یک بورسیه لارنس استرن از واشینگتن پُست دریافت نموده و در آنجا به عنوان نویسنده‌ای کارمند در مورد اخبار ملی کار کرد. او از ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۷ میلادی به عنوان گزارش‌گر روزنامه گاردین در واشینگتن کار می‌کرد و در همان سال به عنوان سرمقاله‌نویس و ستون‌نگار به لندن بازگشت. فریلند در میان سال‌های ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۴ میلادی برای روزنامه دیلی میرَر هرازگاهی به ستون‌نویسی می‌پرداخت و او از ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۷ میلادی به‌طور هفتگی برای روزنامه ایونینگ استاندارد ستون می‌نوشت. او هر ماه یک بار برای جویش کرونیکل یک ستون می‌نویسد.
هر ماه یک بار برای جویش کرونیکل یک ستون می‌نویسد. او همچنین مقالاتی در روزنامه‌های نیویورک تایمز، نقدنامه کتاب‌های نیویورک، نیوزویک و نیو ریپابلیک منتشر کرده‌است. فریلند در جشنواره ۲۰۰۲ روزنامه‌ها چه می‌گویند (What the Papers Say) عنوان «ستون‌نویس سال» را از آن خود نموده و در ۲۰۰۸ میلادی برای قدردانی از رساله وی تحت عنوان «دستاورد شگفت‌انگیز بوش» که در نقدنامه کتاب‌های نیویورک منتشر گردید، جایزه دیوید وات در عرصه روزنامه‌نگاری را به‌دست‌آورد. او که هفت بار برای دریافت جایزه جرج اورول نام‌زد شده بود، توانست
دریافت جایزه جرج اورول نام‌زد شده بود، توانست در ماه می ۲۰۱۴ این جایزه را برای کارهایش در عرصه روزنامه‌نگاری به‌دست‌آورد. در ۲۰۱۶ میلادی، او برنده جایزه «صاحب‌نظر سال» از جوایز صاحب‌نظران انگلستان شد. فریلند از می ۲۰۱۴ تا اوایل ۲۰۱۶ به عنوان ویراستار اجرائی بخش نظریات روزنامه گاردین کار نموده و امروزه نیز هر شنبه یک ستون برای این روزنامه می‌نویسد. در نوامبر ۲۰۱۹، فریلند برای ارتکاب یک «خطای بسیار بد» هنگام گزارش‌گریِ اشتباه مبنی بر این‌که نام‌زد پارلمانی آینده حزب کارگر به علت ارایه نظریات یهود ستیزانه در
حزب کارگر به علت ارایه نظریات یهود ستیزانه در شبکه فیسبوک جریمه شده‌است، عذرخواهی کرد. او این اشتباه در شناسایی هویتِ دو وکیلی که دارای همان نام بودند را به یک «منبع معتبر پیشین از حزب کارگر» نسبت داد که معلومات وی «به‌طور بسیار خصمانه ارایه شده» بود. مؤلف. فریلند ده کتاب منتشر کرده‌است: دو کار ادبیات-غیرداستانی با نام خودش و نُه رمان که هشت رمان آن با نام مستعار سام بورن به نشر رسیده‌است. انقلاب را به خانه بی‌آورید: دلایلی برای یک بریتانیای جمهوری (۱۹۹۸ میلادی) که نخستین کتاب فریلند است، استدلال می‌نماید
که نخستین کتاب فریلند است، استدلال می‌نماید که بریتانیا باید آرمان‌های انقلابی را که در قرن هجدهم به آمریکا صادر کرد بازیابی نموده و این کشور باید از نظر فرهنگی و قانون اساسی تحت یک ترمیم کامل قرار گیرد. این کتاب برنده جایزه ویلیام سامرست موآم در بخش آثار ادبیات غیرداستانی شده و چندی بعد برای یک سری دو-قسمتی در تلویزیون بی‌بی‌سی انتخاب گردید. هدیه جیکوب (۲۰۰۵) یک خود زیست‌نامه از زندگی سه نسل از خانواده خود وی بوده و او همچنین در این اثر به پرسش‌های گسترده‌تر هویت و تعلق می‌پردازد. در ۲۰۰۸ میلادی، او یک
هویت و تعلق می‌پردازد. در ۲۰۰۸ میلادی، او یک سری دو-قسمتی برای رادیو ۴ بی‌بی‌سی – یهودی‌های بریتانیایی و رؤیای صهیون – و همچنین دو مستند تلویزیونی را برای شبکه تلویزیونی بی‌بی‌سی چهار پخش کرد: چگونه می‌توان یک رئیس خوب بود و رئیس هالیوود. مردان پارسا (۲۰۰۶ میلادی)، یک رمان مهیج مذهبی است که تحت تخلص بورن منتشر گردید. این رمان در مورد یک گزارش‌گر اخبار است که پس از ربوده شدن همسرش، هنگامی که او از یک رویداد کشته شدن یک مرد شبه‌نظامی گزارش تهیه می‌کند، زندگی او مختل می‌شود. با افزایش قتل‌های «مردان پارسا» در
مختل می‌شود. با افزایش قتل‌های «مردان پارسا» در سراسر جهان، او به زودی خود را در وسط توطئه‌ای می-یابد که موجب چیزی کم‌تر از روز قیامت نمی‌شود. متعاقباً، کتابی دیگری با تخلص سام بورن تحت عنوان آخرین میثاق (۲۰۰۷) منتشر گردید که ترازبندی از پس‌زمینه فرایند صلح خاورمیانه بود. این کتاب مبتنی بر تجارب نویسنده به عنوان گزارش‌گر برای بیش از بیست سال در آن منطقه و یک گفت-گوی تحت حمایت روزنامه گاردین که روی توافقات ۲۰۰۳ ژنو اثر گذار بود، نوشته شده‌است. شخصیت مرکزی خود را دخیل در ترکیبی از اوضاع سیاسی مدرن و وحی‌های
را دخیل در ترکیبی از اوضاع سیاسی مدرن و وحی‌های باستانی می‌یابد. شمارش نهایی (۲۰۰۸)، مبتنی بر یک داستان واقعی از انتقام جویان بود: گروهی از بازماندگان هولوکاست که برای انتقام‌گیری از شکارچیان نازی تلاش می‌کردند و این کتاب با تفاوت اندکی رده نخست فهرست پُر فروش‌ترین کتاب‌های سندی تایمز را از دست داد. درست قبل از این‌که چهارمین رمان مهیج با تخلص سام بورن تحت عنوان برگزیده شده (۲۰۱۰) در انگلستان منتشر شود، آژانس خبری بوک‌سیلر در آوریل ۲۰۱۰ گزارش داد که انتشارات هارپرکالینز توافقی با فریلند برای نوشتن سه کتاب
هارپرکالینز توافقی با فریلند برای نوشتن سه کتاب دیگر با تخلص بورن، امضاء کرده‌است. هارپرکالینز در ژوئیه ۲۰۱۲ کتاب «معبد خدایان» (Pantheon) را منتشر کرد. ششمین رمان فریلند تحت عنوان «زمستان آمریکایی» با نام سام بورن در ۲۰۱۴ میلادی توسط انتشارات هارپرکالینز منتشر شد، اما دوباره گردآوری شده و مجدداً تحت عنوان «سومین زن» با نام خود فریلند توسط هارپرکالینز در ۲۰۱۵ میلادی منتشر گردید. ششمین رمان وی با تخلص بورن، کشتن یک رئیس، در ۴ ژوئیه ۲۰۱۷ توسط هارپرکالینز به نشر رسید. هفتمین رمان فریلند با نام مستعار سام بورن
رسید. هفتمین رمان فریلند با نام مستعار سام بورن تحت عنوان قتل حقیقت در فوریه ۲۰۱۹ منتشر شد. دیدگاه‌ها. اسرائیل، صهیونیسم و یهود ستیزی. او که یک صهیونیستِ لیبرال و پیشتاز در انگلستان است، در ۲۰۱۲ میلادی نوشت که از واژه صهیونیسم به‌طور مکرر استفاده نمی‌کند، چون یک غلط فهمی نسبت به این واژه وجود داشته و اغلب به عنوان راست‌گرا تعریف شده‌است. او در رابطه به جنگ ۲۰۱۴ اسرائیل و غزه، بر این باور است که اقدام نظامی باعث تداوم جنگ می‌شود و او همچنین از طرف‌ها خواسته‌است تا با مذاکره به این چرخه‌های خشونت پایان دهند.
تا با مذاکره به این چرخه‌های خشونت پایان دهند. او، علی‌رغم سلب مالکیت فسطینی‌ها، از حق اسرائیل برای پابرجا بودن دفاع می‌کند، اما امیدوار است تا اسرائیل از «هزینه بالایی» که فلسطینی‌ها پرداخته‌است قدردانی کند. فریلند حزب کارگر بریتانیا را متهم به رد کردن مسئله یهود ستیزی کرده‌است. او از جناح چپ‌گرا اکیداً درخواست کرده تا با یهودیان «همان برخوردی را داشته باشند که با هر اقلیت دیگر دارند». وی همچنین در مورد اظهارات ملموس یهودستیزانه فلسطینی‌ها و این‌که کوربین با آن‌ها ارتباط برقرار نموده و اظهار داشته‌است که
با آن‌ها ارتباط برقرار نموده و اظهار داشته‌است که بیشتر اعضای جدید حزب کارگر نسبت به یهودیان متخاصم بودند، نظر داده‌است. نظرهای فریلند برخی انتقادهای را نیز به خود جلب کرده‌است.
براساس رمان ۲۰۰۴ وی، "شوگر راش"، ساخته شده‌است. دوران کودکی و تحصیلات. جولی برچیل در بریستول متولد شده و در مدرسه غیر-گزینشی دولتی بریسلنگتون آموزش دید. پدر وی یکی از فعالین اتحادیه کمونیستی بوده و در یک کارخانه مشروب سازی کار می‌کرد. مادر جولی شغلی در کارخانه ساخت جعبه مقوایی داشت. در ۲۰۱۰ میلادی، برچیل در مورد والدین خود نوشت: «من به خانواده‌ها زیاد اهمیت نمی‌دهم. من عاشق پدر و مادرم بودم، اما اگر صادقانه بگویم حالا که آن‌ها وفات نموده‌اند، زیاد دلتنگ شان نیستم»؛ با این حال، او سه سال بعد با چیزی که بیان
نیستم»؛ با این حال، او سه سال بعد با چیزی که بیان داشت این گفته خود را تکذیب کرد، او گفت که نمی‌تواند به بریستول بازگردد، چون هر باری که او حرف‌زدن کسی را به لهجه بریستولی با والدینش می‌شنود، به وی یادآوری می‌کند که چقدر دلتنگ آن‌ها شده‌است. او به دانشگاه نرفت و دورهٔ پیش دانشگاهی را نیز تنها چند هفته بعد از پذیرفته شدن ترک نمود تا به نوشتن برای نیو موزیکال اکسپرس (NME) آغاز کند. حرفه نویسندگی و مجری‌گری. در نیو موزیکال اکسپرس. او حرفه نویسندگی خود در نیو موزیکال اکسپرس (NME) را در سن ۱۷ سالگی در ۱۹۷۶
موزیکال اکسپرس (NME) را در سن ۱۷ سالگی در ۱۹۷۶ میلادی پس از این آغاز کرد که به یک آگاهی این روزنامه که در آن نوشته بود «ماجراجویان جوان و شیک» در مورد جنبش پانک که در آن‌زمان در حال ظهور بود بنویسند، (اتفاقاً با شوهر آینده‌اش، تونی پارسونز) پاسخ داد. او توانست با فرستادن یک «مدح» از آلبوم اسب‌های پتی اسمیت، این شغل را از آن خود نماید. او بعداً نوشت که حالا تنها موسیقی سیاه دوست دارد و بیان داشت: «زمانی که من در واقع یک موسیقی پانک را شنیدم، با خود فکر کردم، آه خدای من! این موسیقی نیست، این تنها داد زدن
آه خدای من! این موسیقی نیست، این تنها داد زدن است». در حقیقت، او توانست نخستین آلبوم پانک در انگلستان، آلبوم فراخوان برای جوانان از گروه موسیقی بیگانگان با هم‌خوانیِ آدریان بورلاند که به‌طور خصوصی عرضه می‌گردید را تقبیح کند: «ادیِ گونه قرمز سیمای دارد که با رشک خود می‌تواند یک شیردوش دیوان را سبز بگرداند». آن‌گونه که او چندی بعد بیان کرد، از اقبال خوب وی، «پانک در عرض دو سال خاتمه یافت. این تنها ویژگی خوب آن بود». زمانی که او ۲۰ سال داشت، کار در نیو موزیکال اکسپرس را ترک نموده و شروع به نوشتن به عنوان
اکسپرس را ترک نموده و شروع به نوشتن به عنوان نویسنده آزاد نمود تا بتواند در مورد موضوعات مختلف بنویسد، با این حال او هرگز نوشتن در مورد موسیقی پاپ را به‌طور کامل ترک نکرد. دهه ۱۹۸۰. کارفرماهای اصلی وی پس از ترک نیو موزیکال اکسپرس شامل روزنامه‌های فیس و سَندی تایمز بود، جای که او در مورد سیاست، موسیقی پاپ، مُد و اجتماع می‌نوشت و همچنین از ۱۹۸۴ تا ۱۹۸۶ به عنوان منتقد فیلم برای این روزنامه‌ها کار کرد. او بعداً در ۲۰۰۸ میلادی اذعان داشت که «بدون شرکت» در اکران فیلم‌ها، در مورد آن‌ها نقد سرهم می‌کرد و شوهر قبلی
در مورد آن‌ها نقد سرهم می‌کرد و شوهر قبلی وی، کاسمو لاندسمان نیز اذعان نموده‌است که به نیابت از وی در اکران‌ها شرکت می‌کرد. در جریان جنگ فالکلند در ۱۹۸۲ میلادی، برچیل استدلال نمود که یکه‌تازی جنرال گالتیری، شر بزگتری را متوجه می‌ساخت. او جستارهای به حمایت از مارگارت تاچر می‌نوشت. هم‌دلی وی با تاچر به وی کمک کرد تا ستونی در روزنامه دَ میل آن سندی به‌دست بی‌آورد، اما او در ۱۹۸۷ میلادی برخلاف خط سیاسی معمول این روزنامه حرکت نموده و از خوانندگان خود اکیداً درخواست نمود تا به حزب کارگر رأی دهند. هرچند او ادعا
نمود تا به حزب کارگر رأی دهند. هرچند او ادعا می‌کند که د میل آن سندی را می‌پسندد، او در ۲۰۰۸ میلادی در مورد روزنامه‌نگارانِ دیلی میل گفت: «همگی می‌دانند که سریال هاکس فقط دسته بزرگی از زناکاران هستند، بدترین رفتار در جهان – و بعد شما در دیلی میل افرادی را دارید که به نحوی می‌نویسند که گویا آن‌ها قائم مقام کشیشان باشند… داوری اخلاقی در مورد مادران تنها و چه چیزهای دیگری». دهه ۱۹۹۰ میلادی. برچیل به‌طور مکرر و صادقانه در مورد رابطه خود با مواد مخدر حرف زده‌است، او می‌نویسد که «به حدی در دماغ گُنده خود کوکائین
او می‌نویسد که «به حدی در دماغ گُنده خود کوکائین می‌ریخت که برای بیهوش کردن کل نیروهای مسلح کلمبیا کافی بود». او بیان داشت که «به عنوان کسی که از کمرویی مزمن و سقف پایینِ خستگی رنج می‌برد… من فقط نمی‌توانم تصور کنم من هیچ‌گاهی بدون [کوکائین] می‌توانستم هیچ‌گونه زندگی اجتماعی داشته باشم، این‌که من به عنوان ملکه گروچو کلب در یک قسمت اعظم دهه ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ پادشاهی می‌کردم را کنار بگذارید». هرچند برچیل به‌طور مکرر زندگی شخصی خود را به نوشته‌هایش کشانده، اما زندگی شخصی وی به موضوعی برای نظریات عامه مبدل
اما زندگی شخصی وی به موضوعی برای نظریات عامه مبدل گردیده‌است، به‌ویژه در جریان این دوره که «هر چیزی مرتبط با او – ازدواج‌هایش، شهوت‌رانی‌اش، کودکانش – ظاهراً به خبر مبدل می‌شدند». در ۱۹۹۱ میلادی، برچیل همراه با لاندیسمان و توبی یانگ، یک مجله کم-عمر به‌نام مدرن رویو را پایه‌گذاری کردند که از طریق آن او با شارلوتی ریوین آشنا شده و همراه وی رابطی داشت که توجه همگان را جلب کرد. او در مصاحبه‌ای با لین باربر در ۲۰۰۴ میلادی گفت، «[من] تنها برای شش هفته در ۱۹۵۵ میلادی هم‌جنس‌گرا بودم»، یا در مقاله‌ای در ۲۰۰۰
میلادی هم‌جنس‌گرا بودم»، یا در مقاله‌ای در ۲۰۰۰ میلادی اظهار داشت، «شش ماه بسیار لذت‌بخش همجنس‌گرایی من». این مجله که با شعار «فرهنگ فرودست برای اندیش‌مندان» آغاز به کار کرده بود، تنها تا ۱۹۹۵ میلادی، زمانی که برچیل و همکاران وی ورشکسته شدند، دوام آورد. این مجله برای مدتی کوتاهی در ۱۹۹۷ توسط بروچیل به همکاری ویراستاری راوین، مجدداً احیا گردید. «جنگ فاکس» در ۱۹۹۳ میلادی میان برچیل و نویسنده کامیل پالیا که در مجله مدرن رویو منتشر می‌گردید، توجه بسیاری را به خود جلب کرد. در ۱۹۹۵ میلادی، برچیل ستونی برای
به خود جلب کرد. در ۱۹۹۵ میلادی، برچیل ستونی برای روزنامه تایمز تحت عنوان «من یک سلیطه هستم و افتخار می‌کنم» نوشت و در این مقاله استدلال نمود که زنان باید واژه «سلیطه» که برای تحقیر استفاده می‌شود، را اصلاح کنند. او نوشت: «بنا بر ماهیتی که این چیزها دارد، طی سال‌های اخیر، کسی که تحقیر شده‌است قدم‌های را برای پذیرفتن این تحقیرها برداشته اند؛ از این‌رو ما سیاه پوستانی داریم که همدیگر را «سیاه» می‌گویند، هم‌جنس بازهای داریم که به رسم تحقیر یکدیگر را «همجنس‌باز» می‌گویند و بعد ابله‌های کلاس-بالایی داریم که به
می‌گویند و بعد ابله‌های کلاس-بالایی داریم که به خوشحالی یک دیگر را «هینری» صدا می‌زنند. در ۱۹۹۶ میلادی، بازیگر، نویسنده، نمایش‌نامه نویس و کارگردان تئاتر استیون برکوف در رابطه به یکی از مقاله‌های برچیل که در روزنامه سندی تایمز منتشر گردیده و شامل نظریاتی بود که پیشنهاد می‌کرد برکوف «به‌طور ترسناکی زشت» است، به دادگاه در رابطه به این افترا شکایت نموده و برنده شد. قاضی فرمان داد که اقدامات برچیل باعث «تمسخر و تحقیر» وی شده‌است. آن‌گونه که خود برچیل می‌گوید، دهه ۱۹۹۰ یک دوره متلاطم برای وی بود: از ۲۰۰۰ تا
دهه ۱۹۹۰ یک دوره متلاطم برای وی بود: از ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۴ میلادی. او که در فعالیتی، همراه با ویل سیلف و برخی دیگر، به عنوان یک استفاده‌کننده مواد مخدر صحبت می‌کرد، استفاده خود از مواد مخدر را هنگام دفاع از بازیگر دانیلا ویست‌بک به‌خاطر از دست دادن تیغه بینی‌اش به دلیل استفاده از کوکائین که در روزنامه گاردین در ۲۰۰۰ میلادی منتشر شده بود، تأیید کرد. روزنامه‌نگار دیبورا اور که در آن زمان با سیلف ازدواج کرده بود، در روزنامه ایندیپندنت از برچیل و مقاله وی به شدت انتقاد کرد: «او خود را به عنوان یک معتاد کوکائین
انتقاد کرد: «او خود را به عنوان یک معتاد کوکائین نمی‌بیند، از این‌رو او هیچ ترحمی به خانم ویست‌بک ندارد». برای انتقام‌گیری از مقاله دیبورا اور، برچیل یک احساس عاشقانه نسبتاً طولانی مدت با ویل سیلف به نیت خشمگین کردن اور، پیدا کرد. در ژوئن ۲۰۰۰، نامه‌ای از دیبورا بوسلی که در آن زمان در گروچو کلاب سر پیش‌خدمت بود، در ایندیپندنت به نشر رسیده و باعث یک تکان اندک شد. بوسیلی که در آن زمان همسر ریچارد انگرامس، منتقد دیرین برچیل بود و به مقاله‌ای که توسط یونی رابرتس نوشته شده بود پاسخ داده و بیان داشت که هنگامی که
نوشته شده بود پاسخ داده و بیان داشت که هنگامی که برچیل در گروچو مخفی شده بود، تنها «یک پرنده چاق با کت ضدآب نیلی بود که در یک کنج می‌نشست». در سال بعدی، اثر وی تحت عنوان برچیل در مورد بکام (۲۰۰۱ میلادی) که یک کتاب کوتاه در مورد نظریات برچیل پیرامون زندگی، حرفه و رابطه دیوید بکام با ویکتوریا بکام بود، «بدترین نظریات را پس از اثر هی دی از آرچر» به خود جلب کرد. یکی از منتقدان نوشت، «اگر برچیل در مورد فوتبال می‌نویسد، پس جیمی هیل باید در مورد بحث‌های فیمنیستی بنویسد». رابرت وایندر در روزنامه نیو استیتسمان
بنویسد». رابرت وایندر در روزنامه نیو استیتسمان نوشت: «این کتاب، در چارچوب برچیل برای تحسین طبقه کارگر به خوبی جا می‌افتد؛ برچیل، بکام را به عنوان یک نماد ضد بی‌فرهنگی از ارزش‌های طبقه کارگر معرفی می‌کند – بکام او را به‌یاد مردان مغرور دوران کودکی‌اش که «نمونه‌ای از سخاوت، پشتکار و نجابت» بودند، می‌اندازد. تا ۲۰۰۳ میلادی، برچیل برای پنج سال هر هفته یک ستون در روزنامه گاردین می‌نوشت. او در ۱۹۹۸ میلادی توسط اور، زمانی که به عنوان ویراستار در ضمیمه گاردین ویک‌ایند کار می‌کرد و حرفه برچیل دچار مشکل بود، در این
کار می‌کرد و حرفه برچیل دچار مشکل بود، در این روزنامه انتصاب گردید؛ چون برچیل پس از احیای مجدد روزنامه پانج از آنجا اخراج گردیده بود. برچیل به‌طور مکرر از دیبورا اور برای نجات دادنش، سپاس‌گذاری نمود. یکی از مقالاتی که او در گاردین نوشت، در واکنش به قتل مجری تلویزیونی بی‌بی‌سی به‌نام جیل داندو در ۱۹۹۹ میلادی بود. وی تکانِ قتل داندو را به یافتن یک «رتیل پشمالو در سبد پُر از توت فرنگی» مقایسه کرد. در ۲۰۰۲ میلادی، او به سختی توانست از محاکمه به اتهام ترغیب برای تنفر نژادی فرار کند، چون «او در یک ستون روزنامه
تنفر نژادی فرار کند، چون «او در یک ستون روزنامه گاردین، ایرلند را مترادف با کودک آزاری، هم‌دلی با نازی و ستم بر زنان» توصیف کرده بود. برچیل در مدت زمان حرفه‌ای خود چندین بار عواطف ضد ایرلندی از خود بروز داده بود، او در روزنامه تایم اوت مقیم لندن اعلام نمود که «من از ایرلندی‌ها متنفر هستم، چون فکر می‌کنم آن‌ها رقت‌انگیز هستند». او از جنگ در عراق حمایت نموده و در ۲۰۰۳ میلادی در روزنامه گاردین نوشت که او «طرف‌داری یک جنگ کوچکِ فعلی نسبت به یک جنگ بدتر در آینده» است و آن‌های که مخالف جنگ بودند را با برچسب
است و آن‌های که مخالف جنگ بودند را با برچسب «توجیه‌گران طرف‌دار صدام» به انتقاد گرفت. او موضع خود را بیان داشت «این جنگ برای آزادی، عدالت – و نفت» است توجیه نموده و اظهار داشت که چون بریتانیا و ایالات متحده به عراق سلاح فروخته بودند، حالا «این مسئولیت ما است تا با عمل‌کرد همانند شیر و پایان کردن شر صدام، آزمندی و جهل خود را جبران کنیم». برچیل روزنامه گاردین را به تلخی ترک نموده و بعداً در مصاحبه بیان داشت که آن‌ها برای من به‌جای ازدیاد حقوق، یک نیمکت مبلی پیشنهاد کردند. او اظهار داشت که این روزنامه را در
پیشنهاد کردند. او اظهار داشت که این روزنامه را در اعتراض به آنچه وی «یهود ستیزی» خواند، ترک کرده‌است. از ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۹ میلادی. برچیل یکی از نخستین منتقدان رسمِ کوچک شمردن افراد طبقه اجتماعی پایین‌تر با زدن برچسب کولی «چاوها» نسبت به آن‌ها بود. در ۲۰۰۵ میلادی، او مستند شبکه اسکای وان در دفاع از چاوها را ارایه کرد. او در مصاحبه‌ای با دیلی تلگراف در آن زمان اظهار داشت که، «مسخره کردن کسانی که نسبت به شما در وضعیت بدتری قرار دارند، اصلاً شوخی نیست. این رقت‌انگیز، بزدلانه و زور گویی است». «این کار نشانه از خود
بزدلانه و زور گویی است». «این کار نشانه از خود بیزاری است. … طبقه متوسط نمی‌توانند افرادی را که از آن‌ها بیشتر خوشحال هستند تحمل کنند، از این‌رو آن‌ها به چاوها برای چیزهای مانند پوشیدن جواهرات ارزان قیمت می‌تازند. این حسادت است، ژوئن آن‌ها در درون خود باور دارند که چاوها نسبت به آن‌ها بهتر هستند. آن‌ها حتی زیباتر هم هستند». پس از ترک روزنامه گاردین، او در اوایل ۲۰۰۵ میلادی به روزنامه تایمز رفت، روزنامه‌ای که حاضر بود، تقاضاهای وی را برآورده ساخته و حقوق قبلی وی را دو برابر کند. چندی پس از آغاز ستون هفتگی
وی را دو برابر کند. چندی پس از آغاز ستون هفتگی خود در آنجا، او به جرج گلووی اشاره کرد، اما ظاهراً او را با نماینده پیشین پارلمان، ران براون اشتباه گرفته و زشت‌کاری‌های براون را به گالووی نسبت داد، «او اعراب را ترغیب کرد تا با نیروهای بریتانیای در عراق بجنگند». او در ستون خود عذرخواهی نموده و روزنامه تایمز غرامتی را که گفته می‌شود ۵۰٬۰۰۰ پوند بوده‌است، پرداخت کرد.
سلطان سلاطین لقبی سلطنتی در دولت عثمانی است که گفته شده اولین بار سلطان دهلی آن را در بافت فارسی به کار برده است. "سلطان سلاطین" نیز مانند بسیاری از القاب، ستایش آمیز با منشأ عربی است که مثل "شاه شاهان"، در فارسی، می تواند ادعای امپراتوری ولی حاکمیت شرعی را بیان کند. از آنجایی که کلمه و مفهوم "امپراتور" در اسلام واژه ای بیگانه محسوب می شد سلاطین عثمانی به صورت رسمی از این لقب استفاده می کردند. عثمانی از لقب پادشاه (به شکل "پادیشاه") به عنوان جاگزینی برای لقب سنتی "سزار" که در امپراتوری بیزانس بود استفاده می
سنتی "سزار" که در امپراتوری بیزانس بود استفاده می کرد. سلاطین دهلی از این عنوان برای نشان دادن حکومت خود بر شمال هند استفاده می کردند، زیرا صدها راجهٔ هندی تحت فرمانروایی آنها حکومت می کردند. آن ها خود را زیردست خلیفه می دانستند اما همزمان خودمختاریشان را حفظ می کردند. به همین ترتیب، سلاطین بنگال نیز از این عنوان استفاده می کردند. "شاهنشاه" در ایران نیز با مشروعیت کمتری ادعا می کرد که «سلطان سلاطین» است. این اظهارات با درگیری بین فرقه های های سنی و شیعه اسلام گره خورده است.
حادثه آلتمارک () یک حادثه دریایی جنگ جهانی دوم بین ناوشکن‌های بریتانیایی و نفتکش آلمانی نفت‌کش آلتمارک بود که در ۱۶–۱۷ فوریه ۱۹۴۰ اتفاق افتاد. این حادثه در آب‌های بی‌طرف نروژ در آن زمان رخ داد. در کشتی آلتمارک حدود ۳۰۰ زندانی متحد (به‌طور رسمی بازداشت شدگان) حضور داشتند که کشتی‌هایشان توسط ناو کلاس دویچلند در اقیانوس اطلس جنوبی غرق شده بود. نیروهای دریایی بریتانیا با نفتکش و بعداً ناوشکن اچ‌ام‌اس کازاک (اف۰۳) به کشتی آلمانی در نزدیکی Jøssingfjord حمله کردند و همه اسیران را آزاد کردند و هشت دریانورد آلمانی
و همه اسیران را آزاد کردند و هشت دریانورد آلمانی را با سلاح گرم کشتند و ده نفر دیگر را زخمی کردند که پنج نفر از آنها حالشان وخیم بود. در این عملیات یک ملوان انگلیسی و یک ملوان نروژی نیز به شدت مجروح شدند. آلمان مدعی شد که این حمله نقض شدید قوانین بین‌المللی و بی‌طرفی نروژ است و در یک برنامه تبلیغاتی از «ذهنیت» چرچیل در تبریک گفتن به نیروی دریایی خود به دلیل «تیراندازی به مردان غیرمسلح» انتقاد کردند.
اوریانا باندیرا (Oriana Bandiera)، FBA (زادهٔ ۲۶ اوت ۱۹۷۱)، آکادمیک و اقتصاددان اهل ایتالیا است که در اقتصاد توسعه تخصص دارد. او از ۲۰۰۹ میلادی به عنوان پروفسور اقتصاد در مدرسه اقتصاد لندن تدریس می‌کند. او اکنون به درجه پروفسوری سِر انتونی اتکینسون در رشته اقتصاد در مدرسه اقتصاد لندن رسیده‌است و یکی از نویسندگان در مجله اکونومیتریکا است. حوزه مطالعه وی اساساً شامل سازمان‌ها و بازارهای کار و رابطه این دو با فرایند توسعه اقتصادی می‌باشد. دوران کودکی و تحصیل. باندیرا متولد ۲۶ اوت ۱۹۷۱ در کاتانیا، سیسیل در