payamvha/North_RAG huggingface dataset:
۵ ژوئیه، گروهی از بازماندگان مدارس شبانه‌روزی خواستار توقف آتش‌سوزی و صدمه زدن به کلیساها شدند. این گروه همچنین گفت که این جنایات فقط باعث نزاع، افسردگی و اضطراب غیرضروری برای کسانی است که از قبل رنج می‌بردند. یکی از بازماندگان دهه شصت و دختر بازمانده یک مدرسه شبانه‌روزی اظهار داشتند که آتش زدن کلیساها با اعتقاد مردم بومی هم خوانی ندارد و آنها عبادتگاه‌های مردم را تخریب نمی‌کنند. برخی نیز از آتش زدن کلیساها حمایت کردند و آن را جواب گزارش‌ها دربارهٔ مدارس بومیان عنوان کردند.
بندکوه، روستایی در دهستان دهکهان بخش مرکزی شهرستان کهنوج در استان کرمان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۷۶۳ نفر (۲۱۸ خانوار) بوده‌است.
یک شرکت پویانمایی ژاپنی است که در تاریخ اکتبر سال ۲۰۰۰ توسط کارکنان سابق تی‌ام‌اس اینترتیمنت تأسیس شد. از جمله آثار قابل توجه این شرکت میتوان به "فیت/زیرو"، "فیت/استی نایت"، "باغ گناهکاران"، "" اشاره کرد. در ماه مارس ۲۰۱۹ گزارش شد که به دلیل ادعای فرار مالیاتی ، جستجو در دفاتر این شرکت انجام شده است. ماه بعد گزارش شد که بدهکاری مالیاتی این شرکت ۴۰۰ میلیون ین ارزیابی شده است. در ماه ژوئن سال ۲۰۲۰، استودیو و بنیانگذار استودیو، هیکارو کوندو به دلیل نقض قانون مالیات، ۱۳۹ میلیون ین جریمه شدند. این استودیو با
مالیات، ۱۳۹ میلیون ین جریمه شدند. این استودیو با انتشار بیانیه ای عمومی از عملکردشان عذرخواهی کرد. در ماه ژوئیه ۲۰۲۱ ، هیکارو کندو رسماً ب نپرداختن ۱۳۷ میلیون ین مالیات، توسط بخش تحقیق ویژه دادستانی عمومی توکیو متهم شد. یوفوتِیبل کیفرخواست را تأیید کرد و اطمینان داد که این شرکت قبلاً مبلغ مناسب را پرداخت کرده است.
تیم پناهندگان المپیک در رقابت‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ در توکیو در ژاپن از ۲۳ ژوئیه تا ۸ اوت ۲۰۲۰ به عنوان شرکت کنندگان مستقل المپیک حضور دارند. کد المپیک به اختصار فرانسوی به "EOR" تغییر یافت که به معنی Équipe Olympique des Réfugiés است. تعداد ورزشکاران از سال ۲۰۱۶ از ۱۹ به ۲۹ نفر برای این بازی‌ها افزایش یافت. در رژه تیم‌ها، طبق الفبای هیراگانا، تیم پناهندگان المپیک (IOC Refugee Olympic Team) بعد از یونان اولین تیم خواهد بود (Ai Ō Shī تلفظ IOC انگلیسی به ژاپنی است). انتخاب تیم. تیم در ۸ ژوئن ۲۰۲۱ انتخاب
ژاپنی است). انتخاب تیم. تیم در ۸ ژوئن ۲۰۲۱ انتخاب شد.
تیم پناهندگان المپیک از المپیک ۲۰۱۶ ریو در بازی‌های المپیک تابستانی شرکت کرد. هدف تیم پناهندگان ارائه امید و نمایش مقاومت و توانایی‌های ورزشکارانی است که به دلیل جنگ، خشونت یا آزار و اذیت، کمبود امکانات و فشارهای مالی و سیاسی از خانه‌های خود آواره شده‌اند. کد المپیک تیم پناهندگان در المپیک ۲۰۱۶، "ROT" بود که در المپیک ۲۰۲۰ به "EOR" تغییر یافت. این تیم شامل ۳۶ ورزشکار از ۱۱ کشور مختلف بود که در ۱۲ رشته ورزشی رقابت کردند. از مجموع ۳۹ نفری که از این تیم در بازی‌های المپیک شرکت کردند (۱۰ نفر در ۲۰۱۶ و ۲۹ نفر در
المپیک شرکت کردند (۱۰ نفر در ۲۰۱۶ و ۲۹ نفر در ۲۰۲۰) هیچ ورزشکاری موفق به کسب مدال نشده و از این تعداد تنها کیمیا علیزاده، تکواندوکار ایرانی که از طرف کمیته ملی المپیک آلمان به این تیم معرفی شده بود موفق شد در المپیک ۲۰۲۰ برای کسب مدال رقابت کند؛ او در وزن ۵۷ کیلوگرم در نیمه‌نهایی مقابل تاتیانا کوداشوا از روسیه شکست خورد و به دیدار رده‌بندی راه یافت. در رده‌بندی نیز مقابل هدیچه کبری ایلگون از ترکیه شکست خورد و از کسب مدال برنز بازماند. هامون درفشی‌پور، کاراته‌کای ایرانی نیز در همین المپیک در مرحله گروهی
ایرانی نیز در همین المپیک در مرحله گروهی کومیته ۶۷ کیلوگرم مردان با دو برد و دو باخت در رتبه سوم قرار گرفت که اگر می‌توانست در رتبه دوم قرار بگیرد، به عنوان دومین ورزشکار برتر گروه به مرحله نیمه‌نهایی صعود می‌کرد و مدال برنز خود را قطعی می‌کرد. بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ در پاریس برای سومین بار میزبان تیم پناهندگان شد. این تیم شامل ۳۶ ورزشکار از ۱۱ کشور بود که در ۱۲ رشته ورزشی رقابت کردند. سیندی نگامبا بوکسور کامرونی که از سوی کمیته المپیک بریتانیا به این تیم معرفی شده، توانست در المپیک ۲۰۲۴ با کسب مدال
تیم معرفی شده، توانست در المپیک ۲۰۲۴ با کسب مدال برنز نخستین مدال تیم پناهندگان را کسب کند، او در این رقابت‌ها در وزن ۷۵ ک‌گ بوکس زنان حضور داشت.
توماس گرین کلمسون (; – ) سیاستمدار، و دیپلمات اهل ایالات متحده آمریکا بود. توماس گرین کلمسون سیاستمدار و دولتمرد آمریکایی بود و به عنوان سفیر و ناظر کشاورزی ایالات متحده فعالیت می‌کرد. وی در ارتش کنفدراسیون خدمت کرد و دانشگاه کلمسون را در کارولینای جنوبی تأسیس کرد. مورخان، کلمسون را «یک انسان رنسانس قرن نوزدهم» خوانده‌اند.
جمهوری جزیره رُز یا جمهوری اسپرانتیست جزیره رز نام یک ریزکشور بود که در ۱ می ۱۹۶۸ اعلام استقلال کرد. این جزیره مصنوعی با مساحت حدوداً ۴۰۰ متر مربع توسط روزا و کِریچی بر روی یک سکوی معلق در دریای آدریاتیک و در ۱۱ کیلومتری ایتالیا احداث شده بود. تاریخچه. در اوایل دهه ۶۰ میلادی، جورجیا روزا که استاد مهندسی در بولونیا بود در ۱۱ کیلومتری ساحل ریمینی، جایی که عمق آب حدوداً ۶ متر است، یک برج تأسیس کرد. ۱۳ فوریه ۱۹۶۵ برج ساخته شده توسط طوفان تخریب شد، روزا این بار جزیره‌ای با مساحت ۴۰۰ متر مربع تأسیس کرد که دارای
جزیره‌ای با مساحت ۴۰۰ متر مربع تأسیس کرد که دارای یک بار، رستوران، اداره پست، بانک و فروشگاه نیز بود. مسئولان ایتالیایی به این جزیره واکنش نشان ندادند چرا که از نظر آنها فاصلهٔ بیش از ۵ کیلومتر آب آزاد به‌شمار می‌آمد تا ۱ می ۱۹۶۸ که این جزیره با انتخاب اسپرانتو به عنوان زبان رسمی اعلام استقلال کرد. ۵۵ روز بعد از اعلام استقلال، مسئولان ایتالیایی با طرح مواردی همچون تهدید امنیت ملی، فرار مالیاتی، انسداد بحری و انتشار پورنوگرافی خواستار تعطیلی جزیره شدند. نهایتاً اداره بندرگاه ریمینی دستور تخریب جزیره را صادر
اداره بندرگاه ریمینی دستور تخریب جزیره را صادر کرد. مؤسسین جزیره رز (جورجیو روزا و گابریلا کِریچی) به شورای دولتی ایتالیا استیناف برده و مدعی شدند مطابق کنوانسیون آب‌های آزاد ژنو که مورد پذیرش ایتالیا قرار گرفته‌است، ایشان حق بهره‌برداری از آب‌های آزاد را دارند که استنتاج شورای دولتی ایتالیا مخالف ادعای روزا و کریچی بود. در بهار ۱۹۶۹ نیروی دریایی ایتالیا با کاشت دینامیت جزیره رز را تخریب کرد.
خابی لیم (؛ زادهٔ ) شخصیت رسانه‌ای سنگالی-ایتالیایی است. او در تیک‌تاک و اینستاگرام فعالیت دارد. اکنون مقامات اداره ی مهاجرت آمریکا خابی را به علت نقض شرایط ویزا بازداشت و با پیشنهاد خروج داوطلبانه از کشور مواجه شد. حرفه. خابی لیم فعالیت خود را در آوریل ۲۰۲۰ در دوران همه‌گیری کرونا شروع کرد. او در ویدئوهای کوتاه کمدی خود با حالت چهرهٔ خاصی که دارد، به افرادی اشاره می‌کند که بی‌دلیل کارهای ساده را به شکل پیچیده انجام می‌دهند. شمار دنبال کنندگان حساب تیک‌تاک او بیش از۱۴۳ میلیون نفر است و در اینستاگرام نیز بیش
بیش از۱۴۳ میلیون نفر است و در اینستاگرام نیز بیش از ۷۸ میلیون نفر دنبال کننده دارد. وی در فیسبوک نیز عضو است و در آنجا هم ویدیوهایی را آپلود کرده‌است. تصویر عمومی. تیلور لورنز و جیسون هوروویتز از نیویورک تایمز، موفقیت لیم را به «کیفیت جهانی برای همه افراد» نسبت می‌دهند و ظهور و شهرت او را متفاوت تر از بسیاری از ستاره‌های تیک‌تاک و «کاملاً ارگانیک» توصیف می‌کنند. سمیر چادری، بنیان‌گذار The Publish Press، یک خبرنامه با تمرکز بر اقتصاد پدیدآورنده، اظهار داشت که جذابیت لیم به این دلیل است که او «اصالت بر
که جذابیت لیم به این دلیل است که او «اصالت بر تولید» را نشان می‌دهد و «بیش از حد تلاش نمی‌کند». کریستینا فرز، بنیان‌گذار آژانس بازاریابی آمریکایی Thirty6Five، اظهار داشت: «عصبانیت او قابل ارتباط است و احساساتش جهانی است.» لیم افزایش شهرت خود را مدیون حالات طنزآمیز صورت و سکوتش دانسته‌است. از اکتبر ۲۰۲۱، ۸ مورد از ۲۵ ویدیوی پرطرفدار در تیک تاک متعلق به وی است. زندگی شخصی. خابی مسلمان است. لیم نامزدی خود را با زائرا نوچی در اکتبر ۲۰۲۰ اعلام کرد. از سال ۲۰۲۱، لیم به عنوان یک مهاجر با نامزد خود در میلان زندگی
لیم به عنوان یک مهاجر با نامزد خود در میلان زندگی می‌کند. اگرچه او از دوران کودکی در ایتالیا زندگی می‌کند، اما هنوز پاسپورت یا شهروندی ایتالیایی ندارد و فقط تابعیت سنگالی دارد. او گفته‌است: «با احترام، برای اینکه خودم را ایتالیایی تعریف کنم، به یک تکه کاغذ نیازی ندارم». دارایی خالص او بین ۱٫۳ تا ۲٫۷ میلیون دلار تخمین زده می‌شود.
ربات تریلوبیت جاروبرقی روباتیک ساخته شده توسط شرکت سوئدی الکترولوکس. که نام خود را از بندپایای منقرض شده (تریلوبیت) گرفته‌است، که در کف اقیانوس به دنبال غذا می‌گشت و به نوعی پاکسازی می‌کرد. این ربات نخستین بار در برنامه تلویزیونی بی‌بی‌سی، به نام «دنیای فردا»، در ماه مه ۱۹۹۶ رونمایی شد، زمانی که توسط مجری «فیلیپا فورستر» (که در واقع با اعلامیه مطبوعاتی در انگلیس در ۱ دسامبر ۱۹۹۷ اعلام شد) نمایش داده شد. این نخستین جاروبرقی هوش مصنوعی تجاری موجود در جهان بود که به عنوان محصولی در سال ۲۰۰۱، مدل Za۱ معرفی شد.
که به عنوان محصولی در سال ۲۰۰۱، مدل Za۱ معرفی شد. نسخه بهبود یافته شده به عنوان نسخه ۲٫۰ در سال ۲۰۰۴، تحت عنوان مدل ZA۲ منتشر شد. کارکرد و اندازه. به نظر می‌رسد کل دستگاه بسیار شباهت کمی به جارو برقی کلاسیک دارد. این دستگاه طراحی شده بود تا به عنوان یک دستاورد طراحی قرن شناخته شود. این دستگاه دارای یک شکل گرد است، با قطر ۳۵ سانتی‌متر و ارتفاع ۱۳ سانتی‌متر است. در مکانهایی که با جاروبرقی معمولی نمی‌توان کارکرد، مثلاً در زیر تخت، کاناپه و غیره، راحت جا می‌گیرد وزن آن ۵ کیلوگرم است، بنابراین وسیله ای کاملاً
وزن آن ۵ کیلوگرم است، بنابراین وسیله ای کاملاً جمع و جور است. زمان جاروبرقی توسط کاربر تعیین می‌شود، اما کاربر می‌تواند در هر زمان دستگاه را مطابق خواسته خود مجبور کند. برای اینکه جارو برقی بتواند در اتاق جهت‌یابی کند و اتاق را نقشه‌برداری کند، به سنسور نیاز دارد. این‌ها فرستنده‌ها و گیرنده‌های اولتراسونیک هستند که در اطراف محیط دستگاه قرار دارند. آنها صدایی با فرکانس حداکثر ۶۰٬۰۰۰ هرتز منتشر می‌کنند که گوش انسان نمی‌تواند آن را بشنود. آنها فاصله تک تک اشیا را با توجه به زمانی که بین ارسال سیگنال و دریافت
را با توجه به زمانی که بین ارسال سیگنال و دریافت بازتاب آن می‌گذرد، تخمین می‌زنند. البته ممکن است اتفاق بیفتد اگر چیزی در اتاق نقشه‌برداری حرکت کند، به عنوان مثال اگر شخصی در آن باشد، ممکن است جاروبرقی مانع شود. برای جلوگیری از برخورد، ربات به‌طور مداوم از محیط اطراف خود نقشه‌برداری می‌کند و قادر است موانع را تشخیص داده و به موقع از آنها جلوگیری کند. در صورت برخورد، دستگاه طوری طراحی شده‌است که پوشش آن انعطاف‌پذیر است و به مبلمان آسیب نمی‌رساند و به شخص آسیب نمی‌رساند. حداکثر سرعت حرکت آن در اتاق تقریباً
نمی‌رساند. حداکثر سرعت حرکت آن در اتاق تقریباً ۴۰ سانتی‌متر در ثانیه است. برای جلوگیری از حرکت دستگاه از اتاق به اتاق یا پایین آمدن از پله‌ها، نوارهای مغناطیسی با آن عرضه می‌شوند که بدون سر و صدا در زیر فرش گیر می‌کنند و بنابراین دامنه آن را مشخص می‌کنند. جارو برقی به راحتی روی این نوارها متوقف می‌شود و بیشتر از این نمی‌رود. نوار را می‌توان تا ۱۵ میلی‌متر زیر سطح قرار داد. یک دیوار را برای یک ربات شبیه‌سازی می‌کند. اگر با آن روبرو شود، یادداشت می‌کند که در این مرحله دیواری وجود دارد و سعی نمی‌کند که جلو
این مرحله دیواری وجود دارد و سعی نمی‌کند که جلو برود.
نبرد منطقه بالتیک درگیری‌های نظامی حاصل از تهاجم غافلگیرانه نیروهای آلمانی به منطقه بالتیک در جریان عملیات بارباروسا بود که از ۲۲ ژوئن سال ۱۹۴۱ آغاز شد و تا اواخر ماه اوت همان سال ادامه داشت که به پیروزی مهاجمان و تصرف منطقه به دست آن‌ها انجامید. طرح عملیاتی و نیروهای طرفین. فرمان شماره ۲۱ پیشوا به عنوان تأیید نهایی طرح عملیاتی بارباروسا با صدور در روز ۱۸ دسامبر سال ۱۹۴۰، با وجود اشاره به اهداف جغرافیایی متعدد از جمله مسکو، یه روشنی هدف نهایی عملیات را انهدام توان نظامی شوروی دانسته بود. بر اساس این طرح در
توان نظامی شوروی دانسته بود. بر اساس این طرح در جناح شمالی، گروه ارتش شمال به فرماندهی فیلدمارشال ویلهلم ریتر فون لیب می‌بایست از طریق منطقه بالتیک خود را به لنینگراد می‌رساند و پایگاه ناوگان دریایی شوروی در کرونشتات را تصرف می‌کرد. بدین منظور محور دونابورگ-اوپوچکا-لنینگراد به عنوان مسیر پیشروی پیشبینی و بر محاصره نیروها ارتش سرخ در جانب غربی رود دوینا در این منطقه تصریح شد. جهت رسیدن به لنینگراد در عمق ۸۰۰ کیلومتری، گروه زرهی ۴ تحت امر ارتشبد اریش هوپنر به عنوان سر نیزه زرهی گروه ارتش می‌بایست با شکستن خط
عنوان سر نیزه زرهی گروه ارتش می‌بایست با شکستن خط دفاع مرزی، خود را به گذرگاه رود دوینا در دونابورگ می‌رساند و از آنجا به سمت اوپوچکا می‌رفت. ارتش هجدهم ورماخت نیز می‌بایست منطقه بالتیک را پاکسازی و جزایر نزدیک ساحل استونی را تصرف می‌کرد. ارتش شانزدهم ورماخت هم وظیفه تأمین مرز با گروه ارتش مرکز را بر عهده داشت. برنامه‌ریزی اولیه ارتش سرخ شوروی در طرح دفاعی خود برای مناطق شمالی بر این اساس بود که لنینگراد تنها از طریق فنلاند مورد تهدید واقع خواهد شد و تهاجم آلمان مسکو را هدف قرار خواهد داد. روز ۱۸ نوامبر
آلمان مسکو را هدف قرار خواهد داد. روز ۱۸ نوامبر سال ۱۹۴۰، فرماندهی عالی شوروی از وجود از برنامه‌ریزی آلمانی‌ها برای تهاجم به طرف لنینگراد مطلع شد؛ بنابراین برنامه جدیدی بر اساس فرض تهاجم آلمانی‌ها از محور پسکوف ریخته شد و در آن دفاع از محور پسکوف-استروف به منطقه ویژه نظامی بالتیک محول گشت. این طرح دو مرحله تدافعی نخست در خط مرزی و طول رود دوینا و سپس در خط ریگا-پسکوف-اوگا-نووگورود، برنامه‌ریزی کرده و از مزایای موانع طبیعی همچون رودهای ولیکایا و لوگا و مرداب‌ها و جنگل‌های منطقه استفاده نموده بود. طرح دیگری
و جنگل‌های منطقه استفاده نموده بود. طرح دیگری در ۱۵ مه سال ۱۹۴۱ منطقه ویژه نظامی بالتیک را موظف به متوقف ساختن دشمن در خط ریگا-ویلنا و محافظت از جزایر بالتیک نمود. با وجود ادعای آلمانی‌ها مبنی بر عقب کشیده شدن بیشتر نیروهای شوروی در منطقه بالتیک از مناطق مرزی از روز ۱۸ ژوئن، اسناد باقیمانده از فرمان‌های سری فرماندهی عالی شوروی نشان‌گر این است که این نیروهای ارتش سرخ در این منطقه موظف به مقاومت و مقابله سخت در خط مرزی شده‌اند. منطقه ویژه نظامی بالتیک که با آغاز جنگ به جبهه شمال غربی تغییر نام داد، به
با آغاز جنگ به جبهه شمال غربی تغییر نام داد، به فرماندهی ارتشبد فیودور کوزنتسوف در مقابل مهاجمان آلمانی در محور راهبردی شمالی قرار داشت. این جبهه متشکل از سه ارتش میدانی و دو سپاه مکانیزه، ضعیف‌ترین جبهه شوروی در مناطق مرزی غربی بود. هنگام آغاز جنگ جبهه شمال غربی شوروی از ۱۹ لشکر تفنگ‌دار، ۴ لشکر تانک و ۲ لشکر موتوریزه متشکل می‌شد که به علاوه یگان‌های جانبی همچون مناطق استحاکامات، توانی بالغ بر ۳۷۰ هزار نفر از جمله ۴۴ هزار دانشجو، حدود ۷۰۰۰ توپ، ۱۵۰۰ تانک و ۱۳۰۰ هواگرد داشتند. این قوا شامل تعدادی از
تانک و ۱۳۰۰ هواگرد داشتند. این قوا شامل تعدادی از لشکرهای لیتوانی، لتونی و استونی می‌شد که سال گذشته ضمیمه شوروی شده بودند. نیروهای این جبهه نیز همانند تمامی نیروهای دیگر ارتش سرخ، از کمبودهای جدی رنج می‌برد و با توجه به جلوگیری استالین از بسیج نیروهای شوروی پیش از آغاز جنگ، به شکل ناقصی سازمان یافته، تسلیح شده و آموزش دیده بودند. لشکرهای تفنگ‌دار جبهه شمال غربی شوروی با میانگین نفرات ۸۷۰۰ نفر، تنها ۶۰ درصد از توان خود را داشتند. با استقرار نیروهای ارتش سرخ در چند کیلومتری پشت مرز، دفاع اصلی شوروی در تمامی
در چند کیلومتری پشت مرز، دفاع اصلی شوروی در تمامی طول این قسمت از مرز با ۱۰ گردان مرزبانی پوشش داده شده بود. ترکیب یگان‌ها. ترکیب یگان‌های ورماخت در روز ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱: ترکیب یگان‌های ارتش سرخ در روز ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱: آغاز عملیات. تهاجم نیروهای آلمانی ساعت ۳:۴۵ روز ۲۲ ژوئن سال ۱۹۴۱ با گلوله‌باران مواضع دشمن توسط توپخانه آغاز شد. پاسخ غیر منظم توپخانه‌ای پس از یک ساعت و حملات هوایی نیروی هوایی شوروی یک ساعت پس از آن، نشان از آمادگی حداقلی طرف مقابل داشت. هجوم ۴۰۰ هواگرد ناوگان یکم هوایی لوفت‌وافه بیش از ۱۰۰
۴۰۰ هواگرد ناوگان یکم هوایی لوفت‌وافه بیش از ۱۰۰ هواگرد نیروی هوایی شوروی را بر روی زمین منهدم کرد. با عبور نیروهای گروه ارتش شمال از مرز، شدیدترین مقاومت نیروهای شوروی در منطقه مرزی در شمال شهر ممل پدیدار شد که در آن لشکر دویست و نود و یکم پیاده‌نظام به‌شماری از نیروهای دشمن برخورد کرد که سرسختانه به دنبال حفظ موضع خود بودند. نیروهای زرهی گروه ارتش شمال در سایر نقاط تقریباً بدون مواجهه خاصی با دشمن از خط مرزی گذشتند و پیاده‌نظام نیز به دنبال آن‌ها با سرعت زیادی پیشروی خود را آغاز کرد. یگان‌های معدود مستقر
پیشروی خود را آغاز کرد. یگان‌های معدود مستقر شده شوروی در طول خط مرزی در همان ساعات اولیه صبح روز نخست منهدم شدند. بسیاری از یگان‌های ارتش سرخ که شتابان به خط مقدم گسیل می‌گشتند پیش از رسیدن به مقصد توسط نیروی هوایی آلمان آسیب می‌دیدند و در مقابل قوای در حال پیشروی آلمان به شکل آشفته‌ای عقب رانده می‌شدند. لشکر چهل و هشتم تفنگ‌دار ارتش سرخ پیش از رسیدن به میدان نبرد مورد شناسایی و به گونه‌ای مورد هدف بمب‌افکن‌های آلمانی قرار گرفت که متحمل تلفات سنگین شد. لشکر دویست و نود و یکم پیاده‌نظام ورماخت نهایتاً با
دویست و نود و یکم پیاده‌نظام ورماخت نهایتاً با فائق آمدن بر مقاومت دشمن در خط مرزی و جبران وقت صرف شده در آن موضع، با پیشروی در ساحل دریای بالتیک، خود را نیمه بعد از ظهر به لتونی رساند و تا پایان روز ۶۵ کیلومتر دیگر پیشروی کرد. با رسیدن این لشکر تا روز بعد به لیپایا، نبرد سنگین خیابانی و خانه‌به‌خانه بین نیروهای آلمانی و قوای لشکر شصت و هفتم تفنگ‌دار شوروی درگرفت. تصرف این شهر برای آلمانی‌ها سه روز به طول انجامید. در پی این نبرد بیشتر نیروهای لشکر شصت و هفتم تفنگدار از جمله فرمانده آن از بین رفته و مابقی
تفنگدار از جمله فرمانده آن از بین رفته و مابقی آن‌ها به سمت ریگا عقب نشستند. در جناح جنوبی گروه زرهی ۴، لشکر هشتم زرهی به فرماندهی سرتیپ اریش براندنبرگر از سپاه ۵۶ موتوریزه اریش فون مانشتاین، در روز نخست با تصرف یوربارکاس، سرژیوس و آریوگالا، ۸۰ کیلومتر پیشروی کرد و بر گذرگاه رود دوبیسا سلطه یافت. با آشوب به پا شده در اثر غافل‌گیری، فرماندهان شوروی که در تمامی سطوح در تقلا بودند خود را در جریان امور حوادث نگاه دارند، معدود خبرهایی هم که از خط مقدم دریافت می‌کردند حاکی از فاجعه‌های غیرقابل تصور بود. شناسایی
حاکی از فاجعه‌های غیرقابل تصور بود. شناسایی هوایی شوروی نیز اطلاعات ناچیزی به فرماندهان مخابره می‌نمود. در این شرایط هجده روز به طول انجامید تا فرماندهی عالی شوروی (استاوکا) گزارشی از شرایط جبهه شمال غربی دریافت کند. ضد حملات شوروی. کمیساریای خلق دفاع شوروی در شرایط خلع اطلاعاتی، با صدور فرمان شماره ۳ به کوزنتسوف دستور اجرای ضد حمله قدرتمند در همکاری با قوای جبهه غربی از ناحیه کاوناس به جناحین یا پشت نیروهای دشمن در منطقه سوالکی و تصرف این منطقه تا پایان روز ۲۴ ژوئن را داد. ارسال چنین فرمانی درحالی انجام
۲۴ ژوئن را داد. ارسال چنین فرمانی درحالی انجام می‌گرفت که حتی بدون در نظر گرفتن تلفات از پیش وارد آمده به آن‌ها، عمل به آن فراتر از توان این دو جبهه بود؛ حال آن که زیر حملات هوایی و با تحمل تلفات سنگین چنین فرمانی مضحک به نظر می‌رسید. به هر صورت قبل از این که این فرمان ساعت ۱۰ صبح روز ۲۳ ژوئن به اطلاع کوزنتسوف برسد، او از پیش سپاه‌های ۳ و ۱۲ مکانیزه را مأمور به آغاز ضد حمله کرده بود. طرح دفاعی پیش از جنگ هدف این‌گونه ضد حملات را نقاط تمرکز دشمن مشخص ساخته بود اما با فقدان اطلاعات روشن از تحرکات دشمن،
بود اما با فقدان اطلاعات روشن از تحرکات دشمن، کوزنتسوف سپاه‌های ۳ و ۱۲ مکانیزه را به ترتیب موظف به پیشروی از کداینیای به جانب شمال غربی و از شیاولیای به جانب جنوب شرقی در برابر نیروهایی از دشمن که بیشترین پیشروی را کرده بودند، ساخت. با برخورد لشکرهای بیست و سوم و بیست و هشتم تانک سپاه ۱۲ مکانیزه شوروی با لشکرهای یکم، یازدهم و بیست و یکم پیاده‌نظام ورماخت در کوتالیای و کالتیننای، پس از سه روز نبرد شدید و با وجود پیشروی‌های اولیه، قوای مستهلک این دو لشکر با کمبود سوخت و مهمات و با از دست دادن ده‌ها تانک و
کمبود سوخت و مهمات و با از دست دادن ده‌ها تانک و رها کردن تعداد زیاد دیگری از آن‌ها، به شکل آشفته‌ای عقب رانده شدند. در طرف دیگر سپاه ۳ مکانیزه به فرماندهی سرلشکر الکسی کورکین با استقرار در شمال غربی کاوناس، لشکر پنجم تانک و هشتاد و چهارم موتوریزه خود را به کمک ارتش تحت فشار یازدهم شوروی که در تلاش بود جلوی پیشروی ارتش شانزدهم ورماخت به سمت کاوناس را بگیرد، فرستاد. لشکر دوم تانک این سپاه نیز به طرف شمال غربی حرکت کرد. روز ۲۵ ژوئن درگیری شدیدی بین این لشکر و لشکر ششم زرهی سپاه ۴۱ موتوریزه ورماخت با دست
و لشکر ششم زرهی سپاه ۴۱ موتوریزه ورماخت با دست بالای تانک‌های قدرتمندتر کی‌وی-۱ و کی‌وی-۲ ارتش سرخ در راسینیای به پا شد. به دستور ژنرال کوزنستوف نیروهای مکانیزه شوروی برای اجتناب از هدف قرار گرفتن توسط هواگردهای دشمن در ستون‌های کوچک به عملیات پرداختند. به فرمان سپهید گئورگ-هانس راینهارت، فرمانده سپاه ۴۱ موتوریزه و با شتافتن لشکر یکم زرهی به کمک لشکر ششم زرهی، ورق در نبرد راسینیای به نفع آلمانی‌ها بازگشت و بیشتر لشکر دوم تانک شوروی به محاصره درآمده و به همراه مابقی نیروهای سپاه ۱۲ مکانیزه آن منهدم شد. پس
مابقی نیروهای سپاه ۱۲ مکانیزه آن منهدم شد. پس از این نبردها از مجموع ۶۹۰ تانک سپاه ۱۲ مکانیزه ارتش سرخ در ۲۲ ژوئن، تنها ۵۰ تانک در عرض یک هفته در شرایط عملیاتی باقی مانده بودند. بیش از ۲۰۰ تانک ارتش سرخ در راسینیای تنها توسط هواگردهای آلمانی منهدم شدند. ادامه پیشروی. روز ۲۵ ژوئن استاوکا به کوزنتسوف دستور داد با استقرار ارتش‌های مضمحل شده هشتم و یازدهم خود در کنار ارتش‌های تازه‌نفس بیست و دوم و بیست و هفتم و سپاه ۲۱ مکانیزه در طول رود دوینای غربی گذرگاه‌های این رود را حفظ کند. با شکست او در این مسئله، روز
این رود را حفظ کند. با شکست او در این مسئله، روز بعد نیروهای فون مانشتاین در سپاه ۵۶ موتوریزه پیش از آن که ارتش بیست و هفتم شوروی به دونابورگ برسد، بر این شهر مسلط شدند و گذرگاهی بر رود دوینای غربی تصاحب کردند. بدین ترتیب نیروی‌های فون مانشتاین توانسته بودند در عرض ۱۰۰ ساعت ۳۲۰ کیلومتر پیشروی کنند. در ادامه، عقب‌نشینی ارتش یازدهم و بیست و هفتم شوروی به سمت اوپوچکا در شمال شرقی و حرکت ارتش هشتم آن به سمت ریگا در شمال به دستور کوزنستوف، راه را کاملاً برای نیروهای آلمانی در پیشروی از محور استروف-پسکوف باز
نیروهای آلمانی در پیشروی از محور استروف-پسکوف باز کرد. کوزنتسوف با استقرار نیروهای خود در خط دفاعی استالین بین دریاچه پیپوس و شهر سِبِژ در مرز روسیه و استونی، ۲۷ ژوئن دستور به ضد حمله سپاه ۲۱ مکانیزه به سمت دونابورگ داد که به سرعت توسط نیروهای فون مانشتاین در هم شکسته شد. از همین رو، استالین روز ۳۰ ژوئن کوزنتسوف را از مقام خود در فرماندهی جبهه شمال غربی به دلیل «شکست در سازمان دادن به یک خط مقدم پایدار»، عزل کرد و پیوتر سوبِنیکوف را به جای او و نیکولای واتونین را به عنوان رئیس ستاد این نیرو گماشت. در این
را به عنوان رئیس ستاد این نیرو گماشت. در این زمان تنها ۱۵۰ تانک و ۱۵۴ هواگرد برای جبهه شمال غربی شوروی باقی مانده بود. در جناح شمالی، ارتش هجدهم ورماخت با تصرف لیپایا، شیاولیای و ونتسپیلس، در عرض ۱۰ روز ۲۴۰ کیلومتر پیشروی کرده و لشکر شصت و یکم پیاده‌نظام این ارتش با گذر از رود دوینا یکم ماه ژوئیه مقابل دفاع حداقلی ریگا را به سلطه خود درآورد. در این شرایط ارتش هشتم شوروی از سه طرف در جنوب شرقی ریگا در محاصره نیروهای گروه زرهی ۴ و ارتش هجدهم آلمان قرار گرفته بود. ارتش هجدهم ورماخت سعی داشت با ترکیب نیروهای
بود. ارتش هجدهم ورماخت سعی داشت با ترکیب نیروهای متحرک سپاه‌های ۱ و ۲۶ خود یگان‌های پرسرعتی ایجاد کند تا این نیروهای ارتش سرخ را به محاصره کامل بیندازد که با نگرانی ارتشبد گئورگ فون کوشلر، فرمانده ارتش هجدهم ورماخت، از امکان از بین رفتن این گروه کوچک متحرک در مقابل تجمع نیروهای قدرتمندتر دشمن، پس از سه روز تعقیب، نیروهای ارتش هشتم شوروی موفق شدند با عقب‌نشینی به سمت شرق از محاصره بگریزند. در جناح جنوبی، لشکر صد و بیست و یکم پیاده‌نظام از ارتش شانزدهم در عرض دو روز خود را به شهر کاوناس، پایتخت پیشین لیتوانی
دو روز خود را به شهر کاوناس، پایتخت پیشین لیتوانی رساند. شب سوم ماه ژوئیه لشکر سی‌ام پیاده‌نظام این ارتش بر نخستین گذرگاه این نیرو بر رود دوینا در نزدیکی شهر لیوانی دست یافت. در این موقعیت ارتش شانزدهم که در حال پیشروی به سمت چنوب اوپوچکا بود، موظف شد یک سپاه خود را در اتصال با ارتش نهم، جهت پوشش جناح راست گروه ارتش به‌کارگیرد. از این رو انتظار نمی‌رفت پیاده‌نظام بتواند با سرعت نیروهای زرهی را دنبال کند. بدین ترتیب گروه ارتش شمال حرکت ارتش هجدهم به سمت استونی برای تصرف تالین را به تنها دو لشکر
به سمت استونی برای تصرف تالین را به تنها دو لشکر پیاده‌پیاده‌نظام محدود ساخت تا بیشتر قوای این ارتش بتوانند با فاصله کم یگان‌های زرهی را پس از رسیدن به اوستروف و پسکوف، تعقیب نمایند. استونی. روز ۳ ژوئیه فرماندهی عالی نیروی زمینی دستور داد یگان‌های متحرک گروه ارتش شمال در جنوب پسکوف، به گونه‌ای سازمان یابند که پس از رسیدن به خط اوپوچکا-استروف به زودی با هدف سد کردن پل خشکی بین خلیج ناروا و دریاچه پیپوس، قادر به پیشروی به سمت شمال باشند. بجز مقاومت شدید در جناح راست، گروه زرهی ۴ با مواجه اندک با دشمن حرکت
جناح راست، گروه زرهی ۴ با مواجه اندک با دشمن حرکت خود را آغاز کرد. روز ۴ ژوئیه هر دو سپاه گروه زرهی به مرز لتونی و روسیه رسیدند. در این موقعیت سپاه ۵۶ موتوریزه گرفتار اراضی مردابی و جنگلی منطقه شد. روز ۵ ژوئیه اوستروف به تصرف گروه زرهی ۴ درآمد و حرکت به سمت پسکوف و پورخوف ادامه پیدا کرد. طبق فرمان ۸ ژوئیه قرارگاه گروه ارتش شمال، این گروه زرهی می‌بایست ضمن دفع ضد حملات ارتش سرخ از جانب شرقی دریاچه ایلمن تا هنگام رسیدن ارتش شانزدهم، بر گذرگاه ناروا دست می‌یافت تا از عقب‌نشینی یگان‌های دشمن از استونی جلوگیری
تا از عقب‌نشینی یگان‌های دشمن از استونی جلوگیری کند. به منظور مراقبت از جناح شرقی این تهاجم، ارتش شانزدهم می‌بایست به سمت خولم پیش می‌رفت و نیروهایی به سمت ولیکیه لوکی اعزام می‌نمود. ارتش هجدهم نیز می‌بایست پس از رسیدن به ناحیه غرب جاده استروف-پسکوف، گروه زرهی ۴ را دنبال می‌کرد. مأموریت این ارتش سلطه بر استونی و تصرف تالین و پالدیسکی بود. پس از مدتی توقف جهت سازمان‌دهی مجدد نیروها، ارتش هجدهم ورود به استونی را از روز ۲۲ ژوئیه آغاز کرد. در این زمان ارتش هشتم شوروی در حال دفاع از خط پارنو-تارتو بود. سپاه ۱۰
شوروی در حال دفاع از خط پارنو-تارتو بود. سپاه ۱۰ تفنگ‌دار این ارتش در ناحیه پولتساما قرار داشت. لشکر تقویت‌شده شصت و یکم پیاده‌نظام ورماخت همان روز پولتساما را در شمال دریاچه ورتسیارو تصرف کرد و روز بعد لشکر دویست و هفدهم پیاده‌نظام تورتی را مورد هجوم قرار داد. نیروهای آلمانی با حرکت به سمت یوگوا به دنبال منزوی کردن قوای ارتش سرخ در نزدیکی تارتو بودند. برای اجتناب از این اتفاق، لشکرهای چهل و هشتم و صد و بیست و پنجم تفنگ‌دار به همراه مابقی عناصر لشکر شانزدهم تفنگ‌دار شوروی مقداری به سمت شمال عقب نشستند اما
تفنگ‌دار شوروی مقداری به سمت شمال عقب نشستند اما این عمل بسیار دیر صورت پذیرفت. با رسیدن لشکر شصت و یکم پیاده‌نظام ورماخت به دریاچه پیپوس در موستوی نیروهای ارتش سرخ به محاصره افتادند. مبارزه به شکل مداوم در جریان بود و اقدام مکرر نیروهای ارتش سرخ برای خروج از محاصره به جایی نرسید. در نهایت ۲۷ ژوئیه ۸۸۰۰ نفر از عناصر باقیمانده ارتش سرخ در این موضع وادار به تسلیم گشتند. پیشروی قوای ورماخت به سمت شمال استونی با قرار گرفتن سپاه ۴۲ در جناح چپ و سپاه ۲۶ در جناح راست ارتش هجدهم از روز ۲۹ ژوئیه ادامه پیدا کرد.