payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به فرار شده‌است». جنگ ۱۸۱۲. بنا بر دلایل قابل درک، پریور در جریان جنگ ۱۸۱۲ مجدداً به ارتش پیوست و با همکاری کلارک به درجه نظامی ستوان گماشته شده و در نبرد نیواورلئان در ۱۸۱۵ میلادی شرکت کرد. در اواخر همان سال، هنگ وی منحل شده و پریور دوباره به تجارت با هندی‌ها آغاز کرد، اما این بار تأسیسات خود را در رود آرکانزاس ساخت. در ۱۸۲۵–۱۸۲۸ میلادی، کلارک فهرست اعضای پیشین سفر اکتشافی را فهرست نموده و پریور را در فورت اسمیت ثبت کرد. زندگی در جبهه. در ۱۸۱۹ میلادی، به پریور اجازه داده شد تا با ملت اوسیج تجارت نماید. پس
اجازه داده شد تا با ملت اوسیج تجارت نماید. پس از جنگ، او دوباره به تجارت خز آغاز نموده و در ۱۸۲۰ میلادی یک پایگاه تجارت در منطقه امروزی رود گراند در نزدیکی پریور کریک، اکلاهما تأسیس کرد. بار دیگر گزارش‌های نادرست از مرگ وی در فوریه ۱۸۲۲ در روزنامه‌ها ظاهر شده و بیان گردید که او توسط گروهی از مردمان چروکی به قتل رسیده‌است. او با زنی از قبیله اوسیج ازدواج کرد و آنها باهم چندین فرزند داشتند. او در همراهی با ساموئل هیوستون در ۱۸۲۹ و ۱۸۳۰ میلادی با رئیس قبیله اوسیج به‌نام کلیرمونت و ماتیو اربوکل ملاقات نمودند
به‌نام کلیرمونت و ماتیو اربوکل ملاقات نمودند تا از جنگ میان قبایل اوسیج و دلاور جلوگیری نمایند. هیوستون در راستای توصیه پریور به رئیس‌جمهوری اندرو جکسون برای گمارش وی در یک سمت حکومتی به عنوان نماینده دولت در میان هندی‌ها، نقش اساسی ایفا کرد. او از ۱۸۳۰ میلادی تا زمان مرگش در ۱۸۳۱ میلادی، به عنوان نماینده حکومت در میان قبیله اوسیج ایفای وظیفه نموده و از این قبیله در جریان مذاکرات با نیروهای نظامی در قلعه‌های اسمیت و گیبسون نمایندگی کرد. سفر اکتشافی پاتی و کالیفرنیا. آنگونه که ثبت شده بود، ناتانیل بخشی از
کالیفرنیا. آنگونه که ثبت شده بود، ناتانیل بخشی از یک سفر اکتشافی بازرگانان خز بود، سفری که طبق اطلاعات فعلی به‌نام سفر اکتشافی پاتی یاد می‌گردد که در ۱۸۲۷ میلادی سانتا فی، قلمروی مکزیک را ترک کرد. پس از رسیدن به پایگاه سانتا کاتارینا در آلتا کالیفرنیا که در آن زمان بخشی از مکزیک بود، این بازرگانان خز در ۲۲ مارس ۱۸۲۸ به ظن اینکه جاسوسان اسپانیایی هستند توسط فرماندار مکزیکی، خوزی دی ماریا ایچیاندیا دستگیر گردیده و به سن دیگو آورده شدند. این گروه تا فوریه ۱۸۲۹ در اسارت باقی ماندند. براساس برخی گزارش‌ها این
در اسارت باقی ماندند. براساس برخی گزارش‌ها این ناتانیل پریور همان مردی است که با لوئیس و کلارک سفر کرد، اما برخی دیگر از گزارش‌ها می‌گویند این ناتانیل فرزند وی است، کسی که در ۱۸۳۸ میلادی در پایگاه سان گابریل زندگی می‌کرد. با در نظر داشت تجربه شگرف ناتان هیل پریور در تجارت خز، تجربه و مهارت وی در زنده ماندن در مناطق مرزی و بلدیت به زبان‌های هندی و این واقعیت که او به‌طور مکرر از سوی ارتش ایالات متحده به عنوان جاسوس و گردآورنده اطلاعات محرم نظامی استفاده می‌گردید، این روایت که او بخشی از سفر اکتشافی پاتی
این روایت که او بخشی از سفر اکتشافی پاتی باشد بسیار محتمل است. در جریان همین دوره بود که ایالات متحده تلاش‌های را برای خریداری تگزاس انجام داد و سیلی از مردم، ایالات متحده را به مقصد قلمروهای جدیداً تشکیل شده مکزیکی در نیومکزیکو و آلتا کالیفرنیا، ترک کردند. این احتمال بسیار قوی است که پریور به عنوان جاسوس ایالات متحده فرستاده شده باشد، نه اسپانیا تا در رابطه با این مناطق برای ارتش ایالات متحده اطلاعات گردآوری نماید. او که در فوریه ۱۸۲۹ آزاد شده بود، به آسانی می‌توانست به پریور کریک، اکلاهما بازگشته و به
می‌توانست به پریور کریک، اکلاهما بازگشته و به ساموئل هیوستون در مذاکراتش همکاری نماید.
محسن گنابادی سیاستمدار اهل ایران و نماینده مجلس شورای ملی در دوره پانزدهم و دوره شانزدهم (از ۱۳٢۶ تا ۱۳٣٠ خورشیدی) از حوزه انتخابی فردوس و طبس بود.
نیکولاس میکلوهو-مک‌لی (Nicholas Miklouho-Maclay) (روسی: Никола́й Никола́евич Миклу́хо-Макла́й) (زادهٔ ۱۷ [سبک قدیمی، ۵] ژوئیه ۱۸۴۶ – درگذشتهٔ ۱۴ [سبک قدیمی، ۲] آوریل ۱۸۸۸) کاوشگر، قوم‌شناس، انسان‌شناس و زیست‌شناس اهل روسیه بود و به عنوان یکی از نخستین دانشمندانی مشهور شد که در میان مردمان بومی گینه نو، مردمی که هیچگاه یک اروپایی را ندیده بودند، ساکن شده و به مطالعه آنها پرداخت. میکلوهو-مک‌لی یک قسمت اعظم عمر خود را در سفر و راه‌اندازی پژوهش‌های علمی در خاورمیانه، استرالیا، گینه نو، ملانزی و پلی‌نزی سپری
استرالیا، گینه نو، ملانزی و پلی‌نزی سپری کرد. او استرالیا را به عنوان کشور اصلی خود پذیرفته و شهر سیدنی به زادگاه خانوادگی وی مبدل شد. او به یکی از شخصیت‌های اصلی علوم قرن نوزدهم در استرالیا مبدل شده و در مسائل قابل‌توجه تاریخ استرالیا و گینه نو دخیل شد. میکلوهو-مک‌لی که در روزنامه‌های استرالیایی مقاله می‌نوشت، مخالفت خود را با کار اجباری و تجارت برده در استرالیا («blackbirding»)، کالدونیای جدید و اقیانوس آرام اظهار داشته و در همان حال با گسترش مستعمره بریتانیا و آلمان در مناطق گینه نو مخالفت کرد. طی مدتی
و آلمان در مناطق گینه نو مخالفت کرد. طی مدتی که در استرالیا حضور داشت، او نخستین پایگاه پژوهش زیست‌شناختی را در نیم‌کره جنوبی تأسیس کرد، به عنوان عضو جامعه لنین در نیو ساوت ولز انتخاب شد، در تأسیس انجمن زیست‌شناختی استرالیا نقش اساسی داشت، در باشگاه نخبه استرالیا باقی ماند، با شخصیت سیاسی و دانشمند آماتور پیشتاز سِر ویلیام مک‌لی صمیمی شده و با مارگاریت-ایما رابرتسن که دختر استاندار نیو ساوت ولز بود، ازدواج کرد. هر سه نوه وی، به بهبود زندگی عمومی در استرالیا کمک اساسی کرده‌اند. امروزه از میکلوهو-مک‌لی که
کمک اساسی کرده‌اند. امروزه از میکلوهو-مک‌لی که یکی از نخستین طرفداران چارلز داروین بود، همچنین به عنوان دانشمندی یادآوری می‌گردد که با استناد بر پژوهش مقایسه‌ای خود از کالبد انسان، یکی از نخستین انسان‌شناس‌های بود که این نظریه رایج که، نژادهای مختلف بشر متعلق به گونه‌های مختلف بود، را رد کرد. اجداد و سال‌های اولیه زندگی. میکلوهو-مک‌لی در یک اردوگاه موقتی کارگران در شهرستان بوروویچی (آویزد)، فرمانداری نووگورود (حالا، شهرستان اکلوسکی در استان نووگورود) در روسیه زاده شد و فرزند یک مهندس عمران بود که روی ساخت
زاده شد و فرزند یک مهندس عمران بود که روی ساخت راه‌آهن مسکو-سن پترزبورگ کار می‌کرد. پدر اوکراینی وی، نیکولای الییچ مایکلوخا در ۱۸۱۸ میلادی در استارودوب در فرمانداری چرنیگوف به‌دنیا آمده و از نوادگان استیپان مایکلوخا بود، استیپان مایکلوخا یک قزاق زاپوریژیایی بود که کاترین دوم لقب نجیب‌زادگی را برای شجاعت نظامی‌اش در جریان جنگ روسیه و ترکیه (۱۷۸۷ – ۱۷۹۲ میلادی) که شامل تصرف قلعه اوچاکیف نیز می‌شد، برای وی اعطاء نمود. در واقع، نسب قزاقی او بسیار گسترده بوده و همچنین شامل رئیس قبیله زاپوریژیایی، اوخریم
بوده و همچنین شامل رئیس قبیله زاپوریژیایی، اوخریم مایکلوخا نیز می‌شد، کسی که بعدها به الگوی نخستین شخصیت اصلی تاراس بولبا در اثری از نیکلای گوگل به همین نام مبدل شد. پدر بزرگ و مادربزرگ پدری وی دوستان گوگول بودند. میکلوهو-مک‌لی در مورد تبار خود، چنین نوشت: اجداد من در اصل از اوکراین و از تبار قزاق‌های زاپوریژیایی از رود دنیپر بودند. پس از ضمیمه شدن اوکراین به روسیه، استیفان که یکی از اجداد خانواده بود، تحت فرماندهی ژنرال رومینزوف به عنوان استونیک (افسر عالی‌رتبه قزاق) خدمت کرد و برای اینکه در حمله به قلعه
قزاق) خدمت کرد و برای اینکه در حمله به قلعه ترکی اوچاکیف خود را ثابت کرده بود، کاترین دوم به وی درجه اشرافی بخشید… پدر نیکولاس، مایکولا مایکلوخا از نیژین لیسیوم (نیژین) فارغ‌التحصیل شد، تمام راه تا سن پترزبورگ را با پای پیاده پیمود و در آنجا در مؤسسه مهندسی راه‌آهن پذیرفته شد. او در ۱۸۴۰ میلادی از این مؤسسه فارغ شده و به عنوان مهندس به وی مأموریت سپرده شد تا در راه‌آهن مسکو-سن پترزبورگ کار کند. پس از انتصاب وی به عنوان نخستین رئیس ایستگاه راه‌آهن موسکوفسکی در سن پترزبورگ، مایکلوخا خانواده‌اش را به این شهر
در سن پترزبورگ، مایکلوخا خانواده‌اش را به این شهر منتقل نمود. او در دسامبر ۱۸۵۷ بر اثر بیماری سل درگذشت و هنگام مرگ وی، همسر و پنج فرزند وی در قید حیات بودند. قبل از مرگ، مایکلوخا برای فرستادن ۱۵۰ روبل به تاراس شوچنکو، از شغلش اخراج شده بود. مادر نیکولاس که اکاتترینا سِمِنوفنا (نام تولد، بیکر) نام داشت، دارای اصالت آلمانی و لهستانی بود (سه برادر وی در قیام ژانویه ۱۸۶۳ شرکت نموده بودند). پس از ۱۸۷۳ میلادی، خانواده میکلوهو-مک‌لی یک خانه بزرگ در حومه شهر که با زمین احاطه شده بود را در مالین که ۱۰۰ کیلومتر (۶۲
زمین احاطه شده بود را در مالین که ۱۰۰ کیلومتر (۶۲ مایل) در شمال‌غرب کی‌یف در منطقه پولیشه واقع شده بود، را خریداری نموده و در آن زندگی نمودند. یکی از برادران نیکولاس به‌نام سرجی در شهر میلین قاضی شد و در نهایت در آنجا درگذشت. یکی دیگر از برادران وی که میخائیل نام داشت، زمین‌شناس شد. برادر سومی وی، ولادیمیر، یکی از کاپیتان‌های کشتی دفاع ساحلی آدمیرال اوشاکوف بود که در نبرد تسوشیما شرکت نمود و در جریان آن جنگ هلاک شد. هر دو برادر وی، میخائیل و ولادیمیر، عضو سازمان انقلابی روسیه موسوم به نارودنایا ولیا بودند.
انقلابی روسیه موسوم به نارودنایا ولیا بودند. نیکولاس در ۲۱ ژوئیه ۱۸۴۶ توسط کشیش ایوان اسمیرنوف در کلیسای شیگرینسکایای نیکولاس شگفت‌انگیز، غسل تعمید داده شد. پدربزرگ وی نیکولاس ریدیجیَر یک زمین‌دار از شهرستان بوروویچی بود، کهنه‌سربازی که در حمله ۱۸۱۲ فرانسه به روسیه و در جنگ بورودینو نیز شرکت کرده بود. آموزش و تحصیلات. نیکولاس در ۱۸۵۸ میلادی در کلاس سوم یک مدرسه لوتران آلمانی در کلیسای سنت آنا در سن پترزبورگ پذیرفته شد. در جریان مدتی که او، همراه با برادرش سرجی، در جیمنیزیوم دوم سن پترزبورگ درس می‌خواند
سرجی، در جیمنیزیوم دوم سن پترزبورگ درس می‌خواند (۱۸۵۹ – ۱۸۶۳ میلادی)، به دلیل شرکت در تظاهرات دانشجویان دستگیر گردیده و برای چند روز در قلعه پیتر و پل زندانی شد. دانشجویان جوان توسط نویسنده روسی آلکسی تولستوی که دوست پدر نیکولاس بود، نجات داده شد. در ۱۸۶۳ میلادی، نیکولاس بدون اینکه جیمنیزیوم را به پایان برساند، به عنوان شنونده در دانشگاه سن پیترزبورگ پذیرفته شد، اما پس از تنها دو ماه، او در فوریه ۱۸۶۴ به‌خاطر «نقض قوانین» از دانشگاه اخراج شده و از دریافت تحصیلات عالی در امپراتوری روسیه ممنوع شد. او در مارس
عالی در امپراتوری روسیه ممنوع شد. او در مارس همان سال، با استفاده از یک گذرنامه جعلی، به خارج از کشور رفت تا تحصیلات عالی خود را در دانشگاه‌های آلمانی به اتمام برساند، جاییکه فرصت خوبی برای مطالعه و کار با دانشمندان پیشتاز اروپایی برای وی فراهم می‌کرد. او رشته علوم انسانی را در دانشگاه هایدلبرگ، رشته پزشکی را در دانشگاه لایپزیگ و رشته جانورشناسی را در دانشگاه ینا فرا گرفت، جاییکه او تحت تأثیر دانشمند بزرگ آلمانی ارنست هکل قرار گرفت و این دانشمند تأثیر اساسی روی آینده وی داشت. مدارک درخشان دانشجویی
اساسی روی آینده وی داشت. مدارک درخشان دانشجویی میکلوهو-مک‌لی توجه هکل را جلب کرد و هکل او را در سفر اکتشافی زمینی به جزایر قناری در ۱۸۶۶ میلادی به عنوان دستیار خود انتخاب کرد. در جریان این سفر، میکلوهو-مک‌لی به کوسه ماهی و اسفنج دریایی علاقه‌مند شد و گونه‌های جدیدی از اسفنج دریایی را کشف نمود، او نام این گونه جدید را به افتخار گوانچه، نخستین ساکنین بربر جزایر قناری بود، گوانچه بلانکا گذاشت. او همچنین با زیست‌شناس آنتون دوهرن دوست و با وی در مسینا، ایتالیا ماند و روی ایده تأسیس پایگاه‌های پژوهشی کار کرد.
نیکلاس توماس باودین (Nicolas Thomas Baudin) (۱۷ فوریه ۱۷۵۴ – ۱۶ سپتامبر ۱۸۰۳)، کاوشگر، نقشه‌بردار، طبیعت‌گرا و آب‌نگار فرانسوی بود. زندگی‌نامه. حرفه اولیه. نیکلاس باودین در ۱۷ فوریه ۱۷۵۴ در «سن مارتین دی رِ» در «ایل دی رِ» به دنیا آمد. وی در سن ۱۵ سالگی به عنوان کارآموز (دریانورد) به نیروی دریایی بازرگانی پیوست. نیکلاس «قد متوسط و موهای قهوه‌ای» داشت. وی در سن ۲۰ سالگی در "فلامند" به کمپانی هند شرقی فرانسه پیوست. او از "اِلتویل" در هند بازگشت و به لوریان رفت. قرار بود نیکلاس در ابتدای سال ۱۷۷۸ به عنوان
رفت. قرار بود نیکلاس در ابتدای سال ۱۷۷۸ به عنوان ستوان دوم از مقصد نانت بر روی کشتی لایون حرکت کند. این کشتی به درخواست آمریکایی‌ها توسط برادرش، ژان پلتیر دودویر، تجهیز و مسلح شده بود و به دین تغییر نام پیدا کرد. در ابتدا وزیر نیروی دریایی مخالف بود، اما سرانجام نظر خود را تغییر داد و اجازه خروج را صادر نمود. این تغییر در پی امضای معاهده میان فرانسه و ایالات متحده در ۶ فوریه رخ داد. از آنجاییکه تحمل جو میان خدمه فرانسوی و آمریکایی کشتی لایون سخت شده شد، باودین توسط لاموت پیکت به دوک د شوزول منتقل شد. این
توسط لاموت پیکت به دوک د شوزول منتقل شد. این کشتی به‌دست ژان پلتیر دودویر تجهیز شده بود. دوک د شوزول رسماً به سمت سنت دومینگ می‌رفت، اما در واقع مقصد آن نوا اسکوشیا بود. با این حال کشتی در لیورپول واقع در نوا اسکوشیا غرق شد. در پی این حادثه باودین مجروح شد، در ۲۴ آوریل ۱۷۷۸ به اسارت بریتانیا درآمد و در هالیفاکسِ کانادا بازداشت شد. او پس از یک ماه همراه با ۱۰ زندانی دیگر فرار کرد و در میان جوامع دوستانه آکادیا پنهان شد. وی کاپیتان کشتی باری آمفیتریت بود؛ کشتی‌ای که توسط انگلیسی‌ها غرق شد و به عمق ۶۰ لیگی
که توسط انگلیسی‌ها غرق شد و به عمق ۶۰ لیگی دریا فرورفت. باودین از این حادثه با کمک یک قایق پارویی نجات یافت و راهی دماغه کاد و سپس بوستون شد. به عنوان کاپیتان کشتی روانچ که ۴۰۰ تُن وزن داشت و توسط جینج و پسران بوردو، با ۳۰ مرد و ۱۲ توپ تجهیز شده بود، وی توسط انگلیسی‌ها خارج از کاپ-هائیتین، به سمت بوستون بازپس گرفته شد. سپس باودین را به عنوان زندانی به جامائیکا بردند و بعدتر به درخواست کنت دآرگو، قومندان سن‌دومینگ، او را مبادله کردند. او با ناو ماینرو، تحت فرماندهی کاپیتان دو گریموارد که بعداً بر اساس توافق
کاپیتان دو گریموارد که بعداً بر اساس توافق در روشفورت گیوتین شد، به فرانسه بازگشت. باودین در ۲ مارس ۱۷۸۰ در فرانسه به عنوان کاپیتان نیروی دریایی در دریای لا روشل منصوب شد و قرار بود روی کشتی‌های تجاری حرکت کند. او در سن ۲۷ سالگی به عنوان کاپیتان آپولون، یک ناوچه غیرنظامی ۱۱۰۰ تُنی و ۴۲ توپی که توسط ژان پلتیر دودویر تجهیز شده بود، منصوب شد. او قرار بود بخشی از کاروانی را تشکیل دهد که قرار شد لژیون لوکزامبورگ را برای دفاع مستعمره کیپ هلند در دماغه امید نیک تقویت کند. با این حال، هنگام توقف در برست، کنت هکتور
کند. با این حال، هنگام توقف در برست، کنت هکتور تصمیم گرفت مردی با تجربه به نام فلیکس دو سنت هیلر را به این شغل منصوب کند. برادر باودین پس از بازگشت به نانت متوجه ناراحتی بومارشه، صاحب کشتی، شد و لذا فرماندهی کشتی ۶۰۰ تُنی اِیمبل ایجنی را به باودین سپرد تا به سن‌دومینگ و سپس به ایالات متحده برود. او به بوردو بازگشت و در ۱۲ دسامبر ۱۷۸۲ ژیروند را ترک کرد. باودین بخشی از کاروان متشکل از پنج کشتی تجاری بود که توسط یک کشتی انگلیسی به نام مِدیتور مورد حمله قرار گرفتند. پس از یک نبرد سخت، باودین فرار کرد اما دو
گرفتند. پس از یک نبرد سخت، باودین فرار کرد اما دو کشتی دیگر متعلق به بومارشه، به اسارت درآمدند. در ۲۳ مارس ۱۷۸۳ قایق با رسیدن به سن‌دومینگ در پورتو پلاتا غرق شد، اما محموله نجات یافت. او مسیر را با دشواری طی کرد و بار دیگر در ۲۳ آوریل با قایق پرینس رویال که در محل خریده بود به نانت رفت. باودین در ۳۰ اوت قایق را که در این بین یونیون دس فرز نام گرفته بود، به روبرت پیتو، یک کشتی‌ساز اهل جزیره دو فرانس که به تازگی از زندان انگلیسی آزاد شده بود، فروخت و به عنوان یک تاجر در بوردو فعالیت کرد.
پدرو پائز ایی جارامیلو، S.J. (Pedro Páez y Jaramillo) (زادهٔ ۱۵۶۴ – درگذشتهٔ ۲۲ مه ۱۶۲۲)، مبلغ مذهبی یسوعی اهل اسپانیا در اتیوپی بود. بیشتر متخصصین اتیوپی، پائز را موثرترین مبلغ مذهبی کاتولیک در اتیوپی می‌دانند. باور براین است که او نخست اروپایی بوده که در ۲۱ آوریل ۱۶۱۸، از سرچشمه نیل آبی دیدار نموده و آنرا توصیف نموده‌است. کتاب دو-جلدی پائز تحت عنوان تاریخ اتیوپی (História da Ethiópia) از جانب دانشمندان تاریخ اتیوپی به عنوان یکی از باارزش‌ترین و صحیح‌ترین کارها در مورد امپراتوری اتیوپی و تاریخ آن (آنگونه
کارها در مورد امپراتوری اتیوپی و تاریخ آن (آنگونه که توسط منابع محلی بیان شده‌اند)، الی زمان خود وی، دانسته می‌شود. به‌ویژه اینکه، علی‌رغم سنت دیرینه حفظ اسناد در کلیسای ارتدکس توحیدی اتیوپی و گردآوری منظم رویدادنامه‌های امپراتوری، بیشتر کارهای نویسندگان محلی طی سال‌ها جنگ متناوب مفقود شده‌اند یا اینکه دانشمندان معاصر از موجودیت آنها اطلاعی ندارند. زندگی. پائز در ۱۵۶۴ میلادی در دهکده اولمیدا دی لا سیبولا (حالا، اولمیدا دی لاس فیونتیس) در نزدیکی مادرید که تا اوت همان سال یکی از آبادی‌های شهر الکالا د انارس
اوت همان سال یکی از آبادی‌های شهر الکالا د انارس بود، زاده شد. او شانزده سال قبل از اتحاد پادشاهی‌های اسپانیا و پرتغال (۱۵۸۰ – ۱۶۴۰ میلادی) متولد شد؛ این اتحاد می‌توانست محدوده فعالیت تبلیغ مذهبی پائز را تعیین کند. هنگام جوانی، او در یک کالج یسوعی در بیلمونتی، کوئنکا آموزش دید. برای مدت‌های طولانی تصور بر این بود که او پس از کالج یسوعی وارد دانشگاه کویمبرا شده‌است، اما مطالعات تازه نشان داده‌است که او تحصیلات عالی خود را در دانشگاه آلکالا به اتمام رساند. تقریباً در همین زمان، او وارد انجمن عیسی شد و بعدتر
در همین زمان، او وارد انجمن عیسی شد و بعدتر به درجه کشیش رسید. با حفظ پیمان مذهبی خود به عنوان یک یسوعی، پائز برای خدمت در هند شرقی خود را پیشکش کرد و در ۱۵۸۸ میلادی به گوا (در آن زمان بخشی از هند پرتغال بود) فرستاده شد و در آنجا او در کالج سنت پل که توسط یسوعی‌های آن شهر اداره می‌گردید، مشغول خدمت شد. سال بعدی، شاه فلیپه دوم اسپانیا مستقیماً به برخی یسوعی‌ها دستور داد تا به اتیوپی رفته و با اعضای پایگاه تبلیغ مذهبی یسوعی که هنوز زنده بودند، ارتباط برقرار نمایند و همچنین تلاش نمایند تا در صورت امکان میان
نمایند و همچنین تلاش نمایند تا در صورت امکان میان کلیسای ارتدکس توحیدی اتیوپی و کلیسای کاتولیک اتحاد برقرار کنند. با فرماندهی انتونیو دی مونتسیرات، هر دو نفر سفر به‌سوی اتوپی را آغاز کردند. با این حال، پس از رسیدن به یمن، آنها از سوی یک افسر بومی اتیوپی که به وی وظیفه سپرده شده بود تا آنها را در این مأموریت همراهی نماید، فریب داده شدند. آنها که از یک رئیس قبیله به رئیس قبیله دیگر تسلیم داده شدند، برای نزدیک به هفت سال از ۱۵۹۰ تا ۱۵۹۶ میلادی اسیر بودند و در این مدت او از زمان خود استفاده نموده و زبان عربی
این مدت او از زمان خود استفاده نموده و زبان عربی را فرا گرفت. در جریان این مدت او مجبور شد از بیابان‌های حضرموت و ربع‌الخالی سفر نمود و قهوه را در مخا امتحان کرد، احتمالاً نخستین اروپایی که این‌گونه شرایط را تجربه کرده بود. این دو نفر در نهایت پس از پرداخت سربهای آنها توسط یسوعی‌های گوا آزاد و به این شهر بازگشتند و مدتی را در آنجا برای بازیابی از گنه‌آزمون خود سپری نمودند. مونتسیرات متأسفانه هرگز سلامت خود را بازنیافت و در ۱۶۰۰ میلادی درگذشت. پس از بازیابی سلامت خود، پائز دوباره عازم مأموریت شد. او در
سلامت خود، پائز دوباره عازم مأموریت شد. او در نهایت در ۱۶۰۳ میلادی به مصوع رسیده و از آنجا به دباروا رفت، در آن شهر در ۱۱ ماه مه با نماینده پرتغال در اتیوپی، جان گبریل ملاقات نموده و چهار روز بعد به‌سوی فریمانو، پایگاه یسوعی‌ها در اتیوپی، حرکت کرد. پل هینز، برعکس خلف خود آندری دی اویدو، او را یک فرد «نجیب، دانا، دلسوز به احساسات دیگران» توصیف کرد. هنگامی که او به نزد امپراتور جوان (شاهنشاه (negusä nägäst)) زا دنجیل فراخوانده شد، دانش او از زبان‌های امهری و گعز و همچنین دانش او در مورد رسوم اتیوپیایی به حدی
و همچنین دانش او در مورد رسوم اتیوپیایی به حدی علیا حضرت را تحت تأثیر قرار داد که زا دنجیل تصمیم گرفت تا از کلیسای قبطی به کلیسای رومان تغییر مذهب دهد – هرچند، پائز او را هشدار داد تا تغییر مذهب خود را شتاب زده اعلام نکند. با این حال، زمانی که زا دنجیل تغییرات در مراسم سبت را اعلام کرد، پائز به فریمانو بازگشت و منتظر ماند تا جنگ داخلی که در نتیجه آن آغاز شده و در نهایت با مرگ امپراتور به پایان رسید، خاتمه یابد. این هشداری که پائز داده بود، زمانی که سوسینیوس یکم در ۱۶۰۷ میلادی بر تخت نشست، به نفع پائیز تمام
یکم در ۱۶۰۷ میلادی بر تخت نشست، به نفع پائیز تمام شد. سوسینیوس او را به دربار خود دعوت نموده و آنها باهم دوست شدند. سوسینیوس قطعه زمینی را در شبه‌جزیره گورگورا در شمال دریاچه تانا به پائز هدیه داد و پائز در آنجا یک مرکز جدید برای یاران یسوعی خود ساخته و کار خود را با یک کلیسای سنگی که در ۱۶ ژانویه ۱۶۲۱ وقف شده بود، آغاز کرد. پائز مدت کوتاهی قبل از مرگ خود در ۱۶۲۲ میلادی، سوسینیوس را نیز در نهایت به مذهب کاتولیک گرویده ساخت. برخی کلیساهای کاتولیک که او طراحی نمود هنوز هم پابرجا بوده و مهم‌تر از همه کلیساهای
نمود هنوز هم پابرجا بوده و مهم‌تر از همه کلیساهای طراحی شده در منطقه بهیر دار و گوندار، روی معماری اتیوپی برای بقیه قرن هفدهم میلادی تأثیر گذاشت. متأسفانه، مساعی پائز آنگونه که انتظار می‌رفت در دراز-مدت به موفقیت چندانی دست نیافت، چون سایر یسوعی‌های که پس از وی به این منطقه فرستاده شدند رویکردی سختگیرانه تبشیر را در پیش گرفتند و این کار در نهایت منتج به تبعید آنها در ۱۶۳۳ میلادی از این قلمرو شد. نوشته‌ها. کتاب پائز در مورد اتیوپی، تاریخ اتیوپی (História da Ethiópia) که در ۱۶۲۰ میلادی تکمیل نموده بود،
da Ethiópia) که در ۱۶۲۰ میلادی تکمیل نموده بود، هنگامی که او در قید حیات بود منتشر نگردید، با این حال مانوئل دی المیدا به‌طور گسترده‌ای از کتاب وی به عنوان مرجع استفاده نموده و کتاب خود Historia de Etiopía a Alta ou Abassia چندین دهه بعد نوشت. تقریباً سه قرن بعد، کتاب تاریخ پائز به عنوان جلد دوم و سوم اثر کامیلو بیکاری Rerum Aethiopicarum Scriptores occidentales Inedtii (روم، ۱۹۰۵–۱۷ میلادی) به چاپ رسید. کار وی طی یک نسخه جدید توسط سانسیئو، فیو و تیکزیرا تحت عنوان Pêro Pais: História da Etiópia در ۱۹۴۵
تحت عنوان Pêro Pais: História da Etiópia در ۱۹۴۵ میلادی در پورتو به چاپ رسید. در اسپانیا، کار مکمل وی در نهایت با عنوان Historia de Etiopía در ۲۰۱۴ میلادی چاپ شد. علاوه بر ترجمه کتاب اصول رومان کاتولیک به زبان گعز، باور براین است که پائز همچنین نویسنده رساله De Abyssinorum erroribus بود. کتاب تاریخ اتیوپی (História da Ethiópia) توسط کریستوفر جی. ترایب به زبان انگلیسی ترجمه شده و در ۲۰۱۱ میلادی توسط انجمن هکلوت به چاپ رسید.
آریانا برکشلی (زادهٔ ۱۳۳۲) موسیقی‌دان و نوازندهٔ پیانو اهل ایران است. او نخستین زن ایرانی است که موسیقی‌درمانی آموخت و برای نخستین بار کنسرتی برای گروهی از کودکان و معلولان بهزیستی به همین شیوه برگزار کرد. وی یکی از دختران مهدی برکشلی، فیزیکدان و موسیقی‌دان سرشناس ایرانی است که تحصیلات آکادمیک خود را در موسیقی و نوازندگی پیانو در فرانسه و آمریکا به انجام رسانده و سال‌هاست که علاوه بر اجرای آثار آهنگ‌سازان کلاسیک غربی و معاصر ایرانی بر روی آثار یوهان سباستین باخ، تحقیق و اجرا دارد. او در حال حاضر ساکن
باخ، تحقیق و اجرا دارد. او در حال حاضر ساکن نیویورک است و به تدریس موسیقی در سطح آکادمیک مشغول است. زندگی. آریانا برکشلی سال ۱۳۳۲ در تهران متولّد شد. او نخستین آموزش‌های موسیقی را نزد پدرش مهدی برکشلی آموخت. پس از آن به هنرستان عالی موسیقی راه یافت و نزد گیتی امیرخسروی به تحصیل موسیقی پرداخت. او در ۱۵ سالگی برای ادامهٔ تحصیل به فرانسه رفت و در کنسرواتوار پاریس نزد ایوان لوریو، همسر الویه مسیان و در کنسرواتوار آمی‌ین و اکول نرمال پاریس نزد ژرمن موینر، به مدت ۱۰ سال به تحصیلات خود ادامه داد و مدرک فوق لیسانس
۱۰ سال به تحصیلات خود ادامه داد و مدرک فوق لیسانس نوازندگی پیانو را دریافت کرد. او در این زمان، جایزهٔ لالینوفسکی را در کنکور موسیقی شهر آمی‌ین، برای بهترین اجرای قطعات پروکفیف به‌دست‌آورد. آریانا برکشلی پس از بازگشت به ایران، در دانشگاه هنر (فارابی) با سِمتِ استادیاری به تدریس مشغول شد. او پس از مدتی به منظور مطالعهٔ آموزش نوین موسیقی و شیوه‌های جدید نوازندگی به آمریکا مهاجرت کرد و در دانشگاه ایالتی نیویورک به تکمیل نوازندگی پیانو و تحقیق و تحصیل موسیقی‌درمانی پرداخت و همزمان در کلاس‌های ویژهٔ پیانیست
پرداخت و همزمان در کلاس‌های ویژهٔ پیانیست سرشناس بی‌المللی ولادیمیر فلتسمن پذیرفته شد. وی نخستین زن ایرانی است که موسیقی‌درمانی آموخت و برای نخستین بار کنسرتی برای گروهی از کودکان و معلولان بهزیستی به همین شیوه برگزار کرد. او دو خواهر به نام‌های پری و ماندانا و دو برادر دارد. فعالیت‌ها. آریانا برکشلی در بازگشت به ایران کنسرت‌هایی با ارکستر مجلسی انگلستان در تئاتر شهر تهران برگزار کرد. وی در سال ۱۳۶۴ به آمریکا مهاجرت کرد و تا کنون ضمن اجرای برنامه‌های متعددی در داخل کشور، همچون کنسرت‌هایی درسال ۱۳۷۹ به
در داخل کشور، همچون کنسرت‌هایی درسال ۱۳۷۹ به مناسبت دویست و پنجاهمین سالگرد درگذشت باخ، برنامه‌های بسیاری نیز در مراکز فرهنگی اروپا و آمریکا اجرا کرده‌است که از آن جمله می‌توان به برنامه او در دانشگاه آکسفورد در همایش بررسی آثار صادق هدایت اشاره کرد. برکشلی بر خلاف بسیاری از نوازندگان پیانو که در رشته موسیقی کلاسیک فعالند، به آثار پیانوی آهنگسازان معاصر ایران نیز توجه نشان داده و تا کنون آثاری از علیرضا مشایخی، امین‌الله حسین، فوزیه مجد و گلنوش خالقی را در برنامه‌هایش گنجانده‌است. وی در صدد است در آینده
برنامه‌هایش گنجانده‌است. وی در صدد است در آینده نزدیک آلبومی ویژه آثار آهنگسازان ایرانی را به ضبط برساند. او در اجرای چند رسیتال به عنوان پیانیست، با لوریس چکناواریان همکاری کرده‌است. او در سال ۲۰۰۸، رئیس بخش هنری کنفرانس بین‌المللی ایران‌شناسی بود. او نخستین پیانیست ایرانی است که از سوی مرکز بین‌المللی مریدین (Meridian international) هم‌چنین گالری ملی هنرهای آمریکا برای اجرا دعوت شده و کنسرتی با عنوان «از باخ تا آهنگ‌سازان معاصر ایرانی» اجرا کرده‌است. به مناسبت روز جهانی زن به همت بنیاد فرهنگی روشن
به مناسبت روز جهانی زن به همت بنیاد فرهنگی روشن کنفرانسی با عنوان زن ایرانی در هر دو سوی دوربین برگزار شد. در این برنامه «آریانا برکشلی» به اجرای قطعاتی از موسیقی کلاسیک پرداخت و این اجرا را به «سیمین دانشور» نویسنده آثاری چون جزیره سرگردانی، سووشون و پرنده‌های مهاجر تقدیم کرد. این برنامه مورد استقبال ایرانیان و غیر ایرانیان علاقه‌مند به فرهنگ ایران قرار گرفت. او در سال ۱۳۸۳، در دانشگاه ایالتی کالیفرنیا برای صلح و برای یادبود کاوه گلستان کنسرتی اجرا کرد.
میرزا محمودخان مبصرالملک سیاستمدار اهل ایران و نماینده مجلس شورای ملی در دوره سوم (از ۱٢٩٣ تا انحلال مجلس ١٢٩۴ خورشیدی) از حوزه انتخابی تون(فردوس) و طبس بود.
سامسونگ گلکسی آ۱۳ () یک تلفن هوشمند اندرویدی است که توسط سامسونگ الکترونیکس ساخته شده‌است. این گوشی دارای دوربین عقب ۳ گانه با دوربین اصلی ۵۰ مگاپیکسلی، صفحه نمایش ۶٫۵ اینچی (۱۷۰ میلی‌متری) Infinity-V با وضوح HD+ و باتری غیرقابل تعویض لیتیوم پلیمری با ظرفیت ۵۰۰۰ میلی‌آمپر ساعت است. این گوشی با اندروید ۱۱ و رابط‌کاربری وان یوآی کور ۳٫۱ عرضه می‌شود و در زمان عرضه، ارزان‌ترین گوشی هوشمند سامسونگ بود که از ۵جی پشتیبانی می‌کرد. بازتاب‌ها. ورج، گلکسی آ۱۳ ۵جی را یک گوشی اقتصادی با مشخصات خوب توصیف کرد و گفت که این
گوشی اقتصادی با مشخصات خوب توصیف کرد و گفت که این دستگاه عمر باتری و عملکرد خوبی دارد، اما نمایشگر و دوربین آن ضعیف است.
خشونت علیه زنان در هند به خشونت فیزیکی یا جنسی گفته می‌شود که معمولاً توسط یک مرد علیه یک زن انجام می‌شود. اشکال رایج خشونت علیه زنان در هند شامل اعمالی مانند آزار خانگی، تجاوز جنسی و قتل است. برای اینکه خشونت علیه زنان تلقی شود، این عمل باید صرفاً به دلیل زن بودن قربانی انجام شود. به‌طور معمول، این اعمال توسط مردان در نتیجه نابرابری‌های جنسیتی طولانی مدت موجود در کشور انجام می‌شود. این در واقع بیشتر از آن چیزی است که در نگاه اول به نظر می‌رسد، زیرا بسیاری از اشکال خشونت علیه زنان، جرم تلقی نمی‌شوند، یا