payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مورد استقبال قرار گرفت. به‌هرحال بعضی از اعضای کلیسا تمایل داشتند که این عمل اجباری شود. هرچند بقیه علاقه‌ای به اضافه‌شدن محدودیت‌های دیگری به اهالی کلیسا نداشتند. این عدم توافق موجب شد تا ویلیام وان در سال ۱۶۵۶ از این کلیسا خارج شده و کلیسای شش اصول باپتیست خود را در نیوپورت تشکیل دهد. این کلیسا بعضی اوقات کلیسای دوم باپتیست خوانده می‌شد. دومین تفرقهٔ اصلی در کلیسا روز دعا اتفاق افتاد؛ همان روزی که ساباتریان می‌خواستند به‌صورت گروهی در روز شنبه مراسم دعا اجرا کنند. با این حال اُبادیاه هولمز بزرگ با این
اجرا کنند. با این حال اُبادیاه هولمز بزرگ با این عمل مخالف بود و در سال ۱۶۶۷ به‌دلیل سخت‌گیری‌هایی که نسبت به ساباتریان‌ها داشت از طرف کلارک سرزنش شد. متعاقباً هولمز از موعظه در کلیسای نیوپورت کناره‌گیری کرد، ولی در سال ۱۶۷۱ وظایف خود را به‌عنوان کشیش در کلیسا از سر گرفت. به‌دلیل تداوم سخت‌گیری‌های وی بر ساباتریان، سرانجام آن‌ها در دسامبر ۱۶۷۱ کلیسای خود را بنا نهادند. هنگامی که جوآن، همسر اسلوکام، زنده‌بودن مسیح را انکار کرد، در سال ۱۶۷۳ طرد شد. به‌دنبال وی، همسرش، فرزندانش، همسران فرزندانش نیز کلیسا را
وی، همسرش، فرزندانش، همسران فرزندانش نیز کلیسا را ترک کردند و همگی کوئیکر شدند. مرگ و میراث. کلارک با کمک ریچارد بیلی در ۲۰ آوریل ۱۶۷۶، وصیت‌نامهٔ خود را تنظیم کرد و در همان روز در نیوپورت چشم از جهان فروبست. طبق وصیت‌نامه، او را در قطعهٔ خانوادگی‌اش در نیوپورت در جوار آرامگاه دو همسرش که هر دو پیش از او درگذشته بودند، به خاک سپردند. کلارک در وصیت‌نامه‌اش ودیعه‌ای از خود بر جای نهاد که هر سال صرف کمک به کودکان بی‌بضاعت شود یا به تحصیل و پرورش کودکان اختصاص یابد. این ودیعه هم‌چنان به‌منظور کمک به کودکان صرف
این ودیعه هم‌چنان به‌منظور کمک به کودکان صرف می‌شود و قدیمی‌ترین ودیعهٔ تحصیلی در سراسر ایالات متحده به‌شمار می‌رود. دست بر قضا، این ودیعه موجب تضعیف برخی از اصول مورد احترام کلارک مانند جدایی کلیسا و دولت شد. از آنجاییکه این ودیعه صرف کمک به کلیسا می‌شد، درگیری‌هایی قانونی میان شورای شهر و کلیسا به وجود آمد. سرانجام حداقل بخشی از این ودیعه صرف پرداخت حقوق به یک کشیش شد. درحالی‌که چنین کاری از نظر کلارک بسیار نابجا بود. کلارک معتقد بود که دولت سکولار باید به‌صورت صلح‌آمیز با مذهب هم‌زیستی کند. وی یکی از
به‌صورت صلح‌آمیز با مذهب هم‌زیستی کند. وی یکی از پیشگامان حامی جدایی مذهب و حکومت بود. توماس بیکنل، تاریخ‌شناس، یکی از حامیان پروپاقرص کلارک نوشت: در زمان توافق فرقهٔ پاک‌دین‌های نیوانگلند «هیچ جا روی زمین و در میان مردمان متمدن، تمدن و آزادی روح وجود نداشت. رد اولین پایه‌گذاری شفاف، کامل، سنجیده، سازمان‌یافته و دائمی تمدن و آزادی در جهان هم‌اکنون آشکارا به مستعمرات رود آیلند می‌رسد که در جزیرهٔ آکوئیدنک در ناراگانست، تحت رهبری و الهام‌گرفته از دکتر جان کلارک بنیان‌گذار حقیقی آن است». لویی اشر، تاریخ‌شناس،
بنیان‌گذار حقیقی آن است». لویی اشر، تاریخ‌شناس، نوشت: «دکتر کلارک بی‌تردید نخستین کسی بود که از طریق رود آیلند دموکراسی را به دنیای جدید آورد». بیکنل همچنین ادعا کرد که کلارک «پایه‌گذار سرشناس و پدر کشت‌وزرع آکوئیدنک، نویسندهٔ توافق‌نامهٔ پورتسموث و راهنمای واقعی سازمان‌دهی و مدیریت شهرهای آیلند بود». ادوارد پترسون، تاریخ‌شناس، نوشت: کلارک مردی است که «شخصیت اخلاقی او همواره زبانزد خواهد بود و پرهیزگاری او هرگز مورد تردید قرار نمی‌گیرد». ارزیابی نهایی اشر از کلارک چنین بود: «به‌عنوان یک انسان، کلارک در
از کلارک چنین بود: «به‌عنوان یک انسان، کلارک در خدمت هم‌نوعان خود زیست. او همچون بسیاری از پیشینیان ازخودگذشته بود و شکوه نمی‌کرد. برخلاف جلوه‌های مذهبی و فرقه‌ای خود، بیش از آن‌که دریافت کند به یارانش بخشید». نخستین کلیسای باپتیست نیوپورت، یک مدرسهٔ دستور زبان و یک کشتی لیبرتی تجاری، اس‌اس جان کلارک، به افتخار کلارک نام‌گذاری شده‌اند. ساختمان علوم طبیعی در کالج رود آیلند در سال ۱۹۶۳ نیز به افتخار وی نام‌گذاری شد. یک لوح بر دیوار انجمن تاریخی نیوپورت دربردارندهٔ متن ذیل است: اصل و نسب و خانواده. جان کلارک
متن ذیل است: اصل و نسب و خانواده. جان کلارک پنجمین فرزند از هفت فرزند شناخته‌شدهٔ توماس و رز کلارک بود که همگی در وستورپ، سافک انگلستان چشم به جهان گشودند یا غسل تعمید شدند. مارگارت فرزند نخست بود که حدود سال ۱۶۰۱ به دنیا آمد. فرزند دوم کارو بود که در ۱۷ فوریه ۱۶۰۲ یا ۱۶۰۳ و پس از او توماس در ۳۱ مارس ۱۶۰۵ غسل تعمید داده شدند. فرزند چهارم، ماری، در ۲۶ ژوئیه ۱۶۰۷ و سپس جان در ۸ اکتبر ۱۶۰۹ و پس از او ویلیام در ۱۱ فوریه ۱۶۱۱ غسل تعمید داده شده‌اند. ویلیام با کاترین بانس ازدواج کرد. آخرین فرزند توماس و رز، جوزف
بانس ازدواج کرد. آخرین فرزند توماس و رز، جوزف را در ۱۶ دسامبر ۱۶۱۸ غسل تعمید دادند. مارگارت با نیکلاس وایت ازدواج و در کمبریج، ماساچوست زندگی کرد. ماری با جان پکهام عهد زناشویی بست و با همسر و برادرانش کارو، توماس، جان و جوزف به نیوپورت رود آیلند آمد. جان کلارک سه بار ازدواج کرد. همسر نخستش الیزابت هریس دختر جان هریس، صاحب عمارت اربابی وستلینگورث در بدفوردشر بود. الیزابت در روزگاری که کلارک در انگلستان سمت نمایندگی داشت، با وی زندگی می‌کرد. الیزابت چند سال قبل از کلارک در نیوپورت چشم از جهان فروبست. پس از
قبل از کلارک در نیوپورت چشم از جهان فروبست. پس از مرگ او کلارک در اول فوریه ۱۶۷۱ با جین، بیوهٔ نیکلاس فلچر، ازدواج کرد اما او یک سال بعد در ۱۹ آوریل ۱۶۷۲ دار فانی را وداع گفت. کلارک از همسر دومش، جین، یک فرزند دختر داشت که در ۱۴ فوریه ۱۶۷۲ به دنیا آمد و در ۱۸ مه ۱۶۷۳ درگذشت. همسر سوم کلارک، سارا، بیوهٔ نیکولاس دیویس بود که در زمان حیاتش با کلارک شراکت طولانی داشت. دیویس مانند کلارک یکی از نخستین مهاجران به آکوئید آیلند در سال ۱۶۳۹ بود، اما بعد از مدتی به تجارت روی آورد و به هیانیس، ماساچوست در مستعمرهٔ
تجارت روی آورد و به هیانیس، ماساچوست در مستعمرهٔ پلیموث رفت. دیویس دادوستدهای فراوانی داشت که در ماساچوست انجام می‌شدند، ولی زمانی که به مذهب کوئیکرها روی آورد، زندانی و از آنجا تبعید شد و پس از آن در نیوپورت زندگی کرد. او در سال ۱۶۷۲ بنیان-گذار کوئیکرها، جورج فاکس، را طی بازدیدش از لانگ آیلند، مستعمرات آمریکایی، به نیوپورت آورد. مدتی کمی بعد، دیویس در غرق شد و بیوهٔ او پس از یک سال و نیم با کلارک ازدواج کرد. سارا بعد از مرگ کلارک تا حدود سال ۱۶۹۲ در قید حیات بود. او فرزندی داشت که در وصیت‌نامه کلارک قید
بود. او فرزندی داشت که در وصیت‌نامه کلارک قید شده‌است. کتابشناسی. "کتب" "مقالات" "منابع آنلاین"
رابرت مونکتون (؛ ۲۴ ژوئن ۱۷۲۶ – ) نظامی و سیاست‌مدار اهل بریتانیا بود. وی افسر ارتش بریتانیا و مدیر مستعمراتی بود. او سابقه نظامی و سیاسی برجسته‌ای داشت، به طوری که در نبرد دشت‌های آبراهام، جانشین ژنرال جیمز ولف بود و بعدها به عنوان فرماندار نیویورک منصوب شد. مونکتون همچنین به خاطر نقشش در تعدادی از رویدادهای مهم دیگر در جنگ فرانسه و هند، به ویژه تصرف قلعه بوسژور در آکادیا و جزیره مارتینیک در هند غربی، و همچنین به خاطر نقشش در اخراج آکادیایی‌ها از نوا اسکوشیا و آکادیا، به یاد آورده می‌شود. مونکتون بین
و آکادیا، به یاد آورده می‌شود. مونکتون بین سال‌های ۱۷۷۴ تا ۱۷۸۲ در مجلس عوام بریتانیای کبیر عضویت داشت. اگرچه هرگز به‌طور قانونی ازدواج نکرد، اما سه پسر و یک دختر داشت. شهر مونکتون، نیوبرانزویک (حدود ۵۰ کیلومتری (۳۱ مایلی) غرب فورت بوسژور) و فورت مونکتون در پورت الگین، نیوبرانزویک به نام او نامگذاری شده‌اند. دومین فورت مونکتون مهم‌تر در گاسپورت، انگلستان نیز به نام او نامگذاری شده است. این مکان همچنان یک پایگاه نظامی فعال است و در حال حاضر بخش آموزشی ام‌آی۶ در آن قرار دارد.
ایور ماکسه (؛ ۲۲ دسامبر ۱۸۶۲ – ۱۹۵۸) نظامی اهل بریتانیا بود. او افسر ارشد ارتش بریتانیا بود که در طول جنگ جهانی اول جنگید و بیشتر به خاطر روش‌های آموزشی نوآورانه و مؤثرش شناخته می‌شود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان سلطنتی ویکتوریایی شده‌است.
ویلیام کر، دومین مارکز لوتیان (؛ زادهٔ ۲۷ مارس ۱۶۶۱ – درگذشتهٔ ۲۸ فوریه ۱۷۲۲) نظامی اهل اسکاتلند بود. او برندهٔ جوایزی همچون نشان گل خار شده‌است. وی یک اشراف‌زاده اسکاتلندی بود که تعدادی مناصب کوچک نظامی و سیاسی را بر عهده داشت. او تا سال ۱۶۹۲ با عنوان محترمانه لرد نیوبتل شناخته می‌شد، تا اینکه در سال ۱۷۰۳ به عنوان لرد جدبورگ و سپس مارکیز لوتیان جانشین پدرش شد.
سیدنی کرکمن (; – ) نظامی اهل بریتانیا بود. او افسر ارتش بریتانیا بود که هم در جنگ جهانی اول و هم در جنگ جهانی دوم خدمت کرد. در طول جنگ جهانی دوم، او فرماندهی توپخانه ارتش هشتم را در طول نبرد دوم العلمین بر عهده داشت و پس از آن، فرماندهی لشکر ۵۰ را در طول حمله متفقین به سیسیل و فرماندهی سپاه سیزدهم را در بیشتر دوران لشکرکشی به ایتالیا بر عهده داشت. او بعداً از سال ۱۹۵۴ تا ۱۹۶۰ مدیر کل دفاع غیرنظامی در وزارت دفاع شد. وی برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده‌است.
کلود ویلیام جیکوب (; – ) فیلد مارشال ارتش هند بریتانیا بود. او در جنگ جهانی اول به عنوان فرمانده تیپ دهرا دان، به عنوان افسر کل فرمانده لشکر ۲۱ و به عنوان افسر کل فرمانده سپاه دوم در ارتش پنجم خدمت کرد. در طول نبرد سم، سپاه او حمله بریتانیا را در طول نبرد تیپوال ریج در سپتامبر ۱۹۱۶ و حمله بعدی به سنت پیر دیویون در طول نبرد آنکر در نوامبر ۱۹۱۶ انجام داد. او در پاییز ۱۹۱۷ در فرماندهی سپاه دوم برای نبرد پاسچندال باقی ماند. پس از جنگ، او فرماندهی یک سپاه از ارتش بریتانیا در راین را در طول اشغال آنجا بر عهده
بریتانیا در راین را در طول اشغال آنجا بر عهده داشت و سپس به عنوان رئیس ستاد کل در هند خدمت کرد. او قبل از اینکه به طور موقت فرمانده کل هند شود و سپس به عنوان دبیر نظامی دفتر هند منصوب شود، به عنوان افسر کل فرمانده فرماندهی شمالی در هند فعالیت کرد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان خدمات برجسته (ارتش آمریکا)، نشان حمام و لژیون دونور (افسر بزرگ) شده‌است.
رابرت هانتر (؛ ۱۶۶۶ – ۳۱ مارس ۱۷۳۴) نظامی، سیاستمدار و نمایشنامه‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود. او ژنرال ارتش بریتانیا و مدیر مستعمراتی بود که به طور متوالی به عنوان فرماندار نیویورک، نیوجرسی و جامائیکا فعالیت کرد. وی برندهٔ جوایزی همچون همکار انجمن سلطنتی شده‌است.
جورگ گویدو هولسمن (Jörg Guido Hülsmann) (زادهٔ ۱۸ می ۱۹۶۶)، اقتصاددان متولد-آلمان و طرفدار مکتب اقتصادی اتریش است که به مطالعه مسائل مرتبط با پول، بانکداری، سیاست پولی، اقتصاد کلان و بازارهای مالی می‌پردازد. هولسمن استاد اقتصاد در مدرسه حقوق، اقتصاد و مدیریت دانشگاه انگرز است. او عضو فرهنگستان علوم و هنر اروپا، عضو مکاتبه‌ای آکادمی اسقفی برای زندگی و عضو ارشد مؤسسه میزس است. او همچنین معاون انجمن مالکیت و آزادی بین‌المللی، عضوت هیئت مدیره Association des économistes catholiques در فرانسه، عضو هیئت علمی
économistes catholiques در فرانسه، عضو هیئت علمی Hayek-Gesellschaft در آلمان، عضو هیئت علمی مؤسسه فلسفه اقتصادی و اجتماعی اتریش و عضو هیئت علمی آکادمی بین‌المللی فلسفه در لیختن‌اشتاین است. هولسمن تاجدار نخستین دریافت کننده جایزه بین‌المللی فرانز کوهل (Franz Čuhel Prize) برای برتری در آموزش اقتصادی، است. مورخین مکتب اتریشی مانند ایوجین-ماریا شولاک و هربرت اوترکوفلر او را یکی از برجسته‌ترین اقتصاددان‌های مکتب اتریشی در اروپا و نزدیک به هانس هرمان هپه و هسوس اوئرتا د سوتو می‌دانند. در میان جامعه وسیع‌تر
اوئرتا د سوتو می‌دانند. در میان جامعه وسیع‌تر اقتصاد دگراندیشانه که برای کثرت‌گرایی در اقتصاد تلاش می‌ورزند، او یکی از متخصصین پیشتاز و سخنور شناخته شده در سطح جهان محسوب می‌گردد. تمامی رسانه‌ها در سراسر اروپا، مصاحبه‌های با او انجام داده‌اند. زندگی. هولسمن در شهری به مدرسه رفت که «بیشترین تعداد رأی‌دهنده کمونیست در سراسر آلمان غربی را داشت» و او در سن ۱۵ سالگی سخنرانی عمومی را آغاز کرد. پس از اتمام خدمت نظامی اجباری، او به تحصیلات خود ادامه داده و از ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۲ میلادی به آموزش در رشته مهندسی صنایع
۱۹۸۶ تا ۱۹۹۲ میلادی به آموزش در رشته مهندسی صنایع (Wirtschaftsingenieurwesen) در دانشگاه فنی برلین پرداخت. در سال تحصیلی ۱۹۹۱–۹۲ میلادی، او در یک برنامه تبادل دانشجویان با مدرسه کسب‌وکار تولوز در فرانسه، شرکت کرد. در آنجا او رساله‌ای نوشته و مکتب تنظیم نئو-مارکسیستی را با مکتب اوردو-لیبرال فرایبورگ مقایسه نمود. او همچنین به مطالعه نوشته‌های مکتب اتریشی آغاز کرد. پس از سپری کردن یک سال در تولوز، او برای آموزش دوره دکترا تحت نظر هانس-هرمان لیچنر به برلین بازگشت و مدرک دکترای خود را در ۱۹۹۶ میلادی در رشته
و مدرک دکترای خود را در ۱۹۹۶ میلادی در رشته اقتصاد کسب کرد. در ژانویه ۱۹۹۷، لو راکول به هولسمن وظیفه سپرد تا زندگی‌نامه میزس را بنویسد، پروژه‌ای که او در نهایت در ۲۰۰۷ میلادی به اتمام رساند. در ۲۰۰۴ میلادی، او به عنوان استاد تمام در دانشگاه انگرز گماشته شد. تألیفات آکادمیک. هولسمن نویسنده هفت کتاب است، شش کتاب دیگر را به‌طور انفرادی یا مشترک ویرایش نموده و تعداد زیادی مقاله علمی و جزوه منتشر کرده‌است. نوشته‌های او به بیست زبان ترجمه شده‌اند. کتاب ۲۰۰۸ او تحت عنوان اخلاقیات تولید پول به زبان‌های آلمانی،
تحت عنوان اخلاقیات تولید پول به زبان‌های آلمانی، فرانسوی، ایتالیایی، رومانیایی، لهستانی و چینی ترجمه شده‌اند. کتاب ۲۰۰۷ هولسمن تحت عنوان میزس – آخرین شوالیه لیبرالیسم به زبان‌های روسی و چینی برگردان شده‌اند. هر دو کتاب نقدهای علمی بی‌شماری کسب کرده و توانسته‌اند در فهرست کتاب‌های توصیه‌شده بارونز قرار گیرند. «"آخرین شوالیه لیبرالیسم"» تنها زندگی‌نامه به حد کمال رسیده از لودویگ فن میزس بوده و پربازدیدترین اثر هولسمن است. این کتاب تنها از جانب بروس کالویل یک نقد شدید دریافت کرد، اما سایر نقدهای علمی دریافت
نقد شدید دریافت کرد، اما سایر نقدهای علمی دریافت شده به‌طور چشم‌گیری مثبت بودند. مورخ اقتصادی رابرت هیگز با بیان «یک دستاورد علمی شکوهمند» از این اثر تحسین کرد. روزنامه ملی آلمان، فرانکفورتر آلگماینه زایتونگ، طی یک نقد بسیار طویل این کتاب را «یک رویداد ادبی» پنداشته و عنوان نمود که این کتاب «معیارهای» را در حوزه نوشتن زندگی‌نامه تعیین خواهد کرد. در سپتامبر ۲۰۱۶، دانشگاه رینمین چین، برای یک روز کامل کنفرانسی را پیرامون نسخه چینی این کتاب برگزار کرد. او همچنین به عنوان اقتصاددانی که بحران مالی ۲۰۰۱ را به‌طور
به عنوان اقتصاددانی که بحران مالی ۲۰۰۱ را به‌طور دقیق پیش‌بینی نمود؛ به عنوان منتقد ثابت قدم بانکداری ذخیره کسری؛ به عنوان منتقد نظریه بهره ترجیح زمانی؛ برای «تجدید نظر» خود در نظریه سرمایه مکتب اتریشی، بازکردن نگرش‌های جدید در مورد مناقشه قدیمی سرمایه کمبریج؛ و به عنوان یکی از طرفداران این نظریه که قوانین اقتصادی قوانین شرطی خلاف واقع قیاسی هستند نه مقررات تجربی، شناخته می‌شود. تدریس. هولسمن مسئولیت هدایت یک برنامه کارشناسی ارشد در رشته حقوق و مالی (آموزش به زبان انگلیسی) و همچنین به‌طور مشترک مسئولیت
به زبان انگلیسی) و همچنین به‌طور مشترک مسئولیت هدایت یک برنامه آموزشی دو-رشته‌ای لیسانس را در حقوق و اقتصاد (آموزش به زبان فرانسوی) در دانشگاه انگرز بر عهده دارد. او همچنین به‌طور مکرر به عنوان استاد مهمان در کالج گروو سیتی حضور داشته و در دانشگاه الکساندرو ایون کوزا در یاش (رومانیا)، دانشگاه لویلا نیواورلئان، در مؤسسه CEVRO در پراگ (جمهوری چک)، در دانشگاه کینگ خوان کارلوس در مادرید (اسپانیا)، در دانشگاه مدیریت و اقتصاد ISM در ویلنیوس (لیتوانی) و در بسیاری از مؤسسات علمی دیگر تدریس نموده‌است. خبرنگاری.
از مؤسسات علمی دیگر تدریس نموده‌است. خبرنگاری. هولسمن برای رسانه‌های مختلف در سراسر اروپا، به عنوان مثال برای نشریه‌های چون سکویزر مونات (Schweizer Monat)، لا تریبیون (La Tribune)، دی تسایت (Die Zeit)، دیر استاندارد (Der Standard) و برای نشریه‌های تجارتی چون ویرتشافتسوچی (Wirtschaftswoche)، مقاله نوشته‌است. او برای چندین سال، به‌طور ماهانه یک ستون در روزنامه لیبترین آلمانی، eigentümlich frei، می‌نوشت. ترجمه‌ها. هولسمن کتاب‌های ذیل را به‌طور انفرادی یا مشترک به زبان آلمانی ترجمه نموده‌است: کتاب اخلاقیات
به زبان آلمانی ترجمه نموده‌است: کتاب اخلاقیات آزادی و کتاب دولت با پول ما چه کرده‌است؟ اثرهای مورای راتبارد، کتاب Die Partei der Freiheit اثر رالف رایکو، کتاب بیروکراسی اثر لودویگ فن میزس و کتاب De la production de la sécurité اثر گستاو دی مولیناری.
چارلز رونالد لولین گاتری (؛ زادهٔ -) فیلد مارشال ارتش بریتانیا بود. یک افسر ارشد بازنشسته ارتش بریتانیا است که از سال ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۷ به عنوان رئیس ستاد کل بریتانیا و از سال ۱۹۹۷ تا زمان بازنشستگی‌اش در سال ۲۰۰۱ به عنوان رئیس ستاد دفاع خدمت کرده است. دوران نظامی گاتری شامل خدمت در گارد ولز و سرویس ویژه هوایی بود؛ او از نزدیک در عملیات نظامی در ایرلند شمالی مشارکت داشت و در طول جنگ بوسنی و جنگ کوزوو به دولت بریتانیا مشاوره می‌داد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام، نشان سلطنتی ویکتوریایی و نشان امپراتوری
حمام، نشان سلطنتی ویکتوریایی و نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است.
کالین گابینز (; – ) نظامی اهل بریتانیا بود. گوبینز همچنین مسئول ایجاد واحدهای کمکی مخفی، یک نیروی کماندویی مستقر در اطراف گارد داخلی، بود تا در صورت حمله به بریتانیا در طول عملیات شیر ​​دریایی، حمله برنامه‌ریزی شده آلمان، در جناحین و پشت خطوط آلمان فعالیت کند. وی برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (افسر) و صلیب نظامی شده‌است.
ویلیام مینارد گوم (؛ ۱۰ نوامبر ۱۷۸۴ – ) فیلد مارشال ارتش بریتانیا بود. وی پس از شرکت در حمله انگلیس و روسیه به هلند، در بیشتر نبردهای جنگ‌های ناپلئونی خدمت کرد. در طول جنگ صد روزه، او در هر دو نبرد کواتره براس و نبرد واترلو شرکت کرد. او به فرماندهی نیروها در جامائیکا رسید و در این نقش، پادگان‌های جدیدی را در نیوکاسل، جامائیکا، در ارتفاعات کوهستانی، تأسیس کرد. پس از آن، فرماندار موریس و سرانجام فرمانده کل هند شد و در این سمت، امتحانات ارتقاء درجه را برای افسران معرفی کرد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام
معرفی کرد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
جیمز بنجامین داتون (؛ زادهٔ ) سپهبد بازنشسته سپاه تفنگداران دریایی سلطنتی است، که در فاصله سال‌های ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۶ به‌عنوان بیست و سومین فرمانده سپاه تفنگداران دریایی سلطنتی فعالیت می‌کرد. داتون افسر بازنشسته نیروی دریایی سلطنتی و فرماندار سابق جبل الطارق است. او در اوایل دوران کاری خود، قبل از فرماندهی تیپ ۴۰ کماندو، سمت‌های مختلفی در ستاد داشت. به عنوان سرتیپ، او دو سمت عالی‌رتبه در ستاد داشت - اولین سمت در وزارت دفاع در لندن، به عنوان مدیر سیاست ناتو و دومین سمت به عنوان رابط بریتانیا با پنتاگون، اندکی پس
سمت به عنوان رابط بریتانیا با پنتاگون، اندکی پس از حملات ۱۱ سپتامبر، که در برنامه‌ریزی برای حمله بعدی به افغانستان نقش داشت. پس از برنامه‌ریزی برای حمله، داتون فرماندهی تیپ ۳ کماندو را که از قبل در افغانستان خدمت می‌کرد، برعهده گرفت. در سال ۲۰۰۳، او این تیپ را با پشتیبانی واحدهایی از ارتش بریتانیا و همچنین سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده، تا آغاز جنگ عراق رهبری کرد و داتون را به اولین افسر بریتانیایی تبدیل کرد که از زمان جنگ جهانی دوم فرماندهی نیروهای آمریکایی را برعهده داشت. او در روزهای اولیه جنگ،
آمریکایی را برعهده داشت. او در روزهای اولیه جنگ، افراد خود را در برابر مقاومت شدید نیروهای عراقی فرماندهی کرد. او به‌عنوان یک افسر ارشد، به مدت دو سال به‌عنوان فرمانده تفنگداران دریایی سلطنتی، رئیس حرفه‌ای تفنگداران دریایی سلطنتی و یک انتصاب دوگانه با فرمانده نیروهای آبی-خاکی بریتانیا خدمت کرد. داتون در سال ۲۰۰۵ در این سمت، برای فرماندهی لشکر چندملیتی (جنوب شرقی) به عراق بازگشت، جایی که با اظهارات صریح خود مبنی بر حمایت ایران از شورشیان در عراق، توجه رسانه‌ها را به خود جلب کرد. آخرین سمت میدانی او،
رسانه‌ها را به خود جلب کرد. آخرین سمت میدانی او، به‌عنوان یک سپهبد، معاون فرمانده نیروهای بین‌المللی کمک به امنیت در افغانستان بود. او از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۰۹، در اوج شورش طالبان، این سمت را برعهده داشت و به ژنرال آمریکایی استنلی مک‌کریستال، فرمانده وقت آیساف، در طراحی مجدد استراتژی نظامی برای مبارزه با شورش کمک کرد. داتون در سال ۲۰۱۰ از ارتش بازنشسته شد. او بعداً به عنوان فرماندار جبل الطارق منصوب شد و در ۶ دسامبر ۲۰۱۳ به این سمت منصوب شد. او در سپتامبر ۲۰۱۵ زودتر از موعد از این سمت بازنشسته شد.
فرانسیس دونداس (; ۱۷۵۹ – ژانویه ۱۸۲۴) نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. او افسر ارتش بریتانیا و مدیر مستعمراتی بود که از سال ۱۷۹۸ تا ۱۷۹۹ و دوباره از ۱۸۰۱ تا ۱۸۰۳ به عنوان فرماندار موقت مستعمره کیپ خدمت کرد. او پسر دوم رابرت دانداس از آرنیستون، برادرزاده و برادرزاده هنری دانداس بود.
جی-پی کونت (J-P Conte)، همچنین معروف به جین-پیر «جی‌پی» کونت (Jean-Pierre 'JP' Conte)، تجارت‌پیشه و انسان‌دوست اهل آمریکا است که در حوزه‌های برابری آموزشی و اصلاحات و حراست از مهاجرت فعالیت داشته است. کونت رئیس و مدیر اجرائی شرکت سهام اختصاصی، گنستار کپیتال ال‌ال‌سی (Genstar Capital LLC) بوده و هنگام تصدی او دارایی تحت مدیریت این بنگاه به ۳۳ میلیارد دلار رشد نموده است. او همچنین به عنوان بانی ابتکار اصلاحات مهاجرت در نهاد هوور، دانشگاه استنفورد شناخته می‌شود، نهادی که قبلاً ریاست آن را مؤلف و اقتصاددان
نهادی که قبلاً ریاست آن را مؤلف و اقتصاددان جمهوری‌خواه، تیم کین بر عهده داشت. اوایل زندگی. جین-پیر کونت در بروکلین متولد شده و در منطقه نیویورک توسط پدر و مادر مهاجر که اهل فرانسه و کوبا بودند، بزرگ شد. پدر وی پیر ای. کونت که در جریان اشغال فرانسه توسط رژیم نازی بزرگ شده بود، در وال استریت به عنوان خیاط و فروشنده لباس کار می‌کرد. پدر وی شاهد ارتکاب قساوت‌های بسیار علیه مردم فرانسه به دستان اس‌اس آلمان بود، سازمانی که ستاد آن در روبروی مدرسه او واقع شده بود، بعدها او در عمر ۱۸ سالگی به ایالات متحده مهاجرت
بعدها او در عمر ۱۸ سالگی به ایالات متحده مهاجرت کرد. مادر وی، ایزابیل کونت، پس از این‌که هم رژیم کمونیستی و هم رژیم‌های دیکتاتوری باتیستا را تجربه نمود، کوبا را ترک کرد و بعدتر در بروکلین مسکن گزین شد. کونت به کار در شغل‌های با درآمد پایین پرداخت تا هزینه مدرسه و کالج خود را تأمین کند، از جمله کار کردن به عنوان پسر روزنامه فروش، پادو، پیش‌خدمت و محافظ. پس از اتمام مدرسه، کونت مدرک لیسانس خود را از دانشگاه کولگیت و مدرک مدیریت ارشد کسب‌وکار خود را زا مدرسه کسب‌وکار هاروارد به‌دست‌آورد. در رأی‌گیری الومنی
کسب‌وکار هاروارد به‌دست‌آورد. در رأی‌گیری الومنی اسپاتلایت (Alumni Spotlight) 2021 میلادی برای انتخاب ۱۰۰ فارغ‌التحصیل برتر مدرسه کسب‌وکار هاروارد که در امور مالی و سرمایه‌گذاری به موفقیت دست یافته‌اند، کونت در رده ۲۲ام قرار گرفت. حرفه. کانی قبل از این‌که در ۱۹۸۹ میلادی از مدرسه کسب‌وکار هاروارد فارغ‌التحصیل گردیده و وارد سکتور سهام اختصاصی شود، او حرفه خود را در ۱۹۸۵ میلادی با کار در بانک چیس منهتن، نیویورک سیتی آغاز کرد. کونت در سال ۱۹۹۵ میلادی به گنستار کپیتال ال‌ال‌سی پیوست و اکنون در سِمت رئیس و مدیر
کپیتال ال‌ال‌سی پیوست و اکنون در سِمت رئیس و مدیر اجرائی این شرکت خدمت می‌کند. در این دو وظیفه خود، او مسئول خریداری، فروش و نظارت از شرکت‌های دارای سبد سهام است. در جریان تصدی او، مقدار دارایی تحت مدیریت گنستار از ۱۰۰ میلیون دلار به ۳۳ میلیارد دلار افزایش داشته‌است. کونت در حال حاضر همچنین رئیس کنیکتوآرایکس (ConnectiveRx)، سگنانت هیلت (Signant Health) و آدوارا (Advarra) است. انسان‌دوستی. کمک‌های انسان‌دوستانه کونت متمرکز بر حوزه‌های برابری آموزشی، علوم اعصاب، پایداری و حراست و آزادی مدنی است. کونت در ۲۰۱۷
پایداری و حراست و آزادی مدنی است. کونت در ۲۰۱۷ میلادی بنیاد خانواده جی-پی کونت را بنیان‌گذاری نمود که هدف آن «بهبود برابری آموزشی برای جوانان، حفاظت از محیط زیست و پاسداری آزادی» است. پس از این‌که پدر وی، پیر کونت، در ۲۰۱۷ میلادی بر اثر بیماری پارکینسون درگذشت، کونت حمایت‌های مالی انسان‌دوستانه خود را به‌سوی تأمین مالی و ترویج پژوهش در بخش اختلالات عصبی-مخرب بیشتر ساخت. در ۲۰۱۸ میلادی، بنیاد خانواده جی-پی کونت به دانشکده علوم اعصاب دانشگاه کالیفرنیا، سان‌فرانسیسکو (UCSF) وعده حمایت مالی داد. کونت همچنین
(UCSF) وعده حمایت مالی داد. کونت همچنین عضو هیئت مرکز سلامتی کالیفرنیا پاسیفیک (California Pacific Medical Center) است. کونت عضو هیئت مدیره پیپروود پریزرو (Pepperwood Preserve) بوده و از کار این سازمان برای محافظت و حفظ از محیط زیست در سونوما حمایت مالی فراهم نموده‌است. کونت همچنین عضو هیئت مدیره صندوق توسعه پان امریکن (Pan American Development Fund) است، سازمانی که هدف آن فراهم نمودن آموزش و فرصت برای جوامع مستمند در کشورهای آمریکای لاتین و کارائیب است. در ۲۰۱۵ میلادی، کونت یکی از اهداکنندگان پیشتاز در بی
۲۰۱۵ میلادی، کونت یکی از اهداکنندگان پیشتاز در بی لایتس (the Bay Lights) بود؛ پروژهٔ ۸ میلیون دلاری برای چراغانی کردن پل خلیج سان‌فرانسیسکو از طریق نصب چراغ‌های دائمی در سیم‌های پل. در ۲۰۱۷ میلادی، کونت بخشی از گروه سرمایه‌گذاران سهام اختصاصی بود که ۲۵ میلیون دلار اعانه جمع‌آوری کردند تا به پورتوریکو برای بهبود از تندباد دریایی که این جزیره را در سپتامبر همان سال ویران کرده بود، کمک نمایند. دیدگاه‌های سیاسی و دادخواهی. هرچند کونت عضویت هیچ‌یک از احزاب سیاسی ایالات را ندارد یا از هیچ‌کدام آن‌ها حمایت
سیاسی ایالات را ندارد یا از هیچ‌کدام آن‌ها حمایت نمی‌کند، اما او از آنچه که خود «ارزش‌های آمریکایی و استثناگرایی» می‌نامد، حمایت می‌کند. کونت در هیئت ناظران نهاد هوور خدمت نموده و گروه کاری کونت برای اصلاحات مهاجرت را تأسیس کرد. این گروه کاری که به‌طور مشترک توسط ادوارد لازار و تیم کین مدیریت می‌گردد، به این هدف تأسیس شده‌است تا «با فراهم نمودند ایده‌های مبتکرانه و داده‌های اقتصادی که اثبات می‌کند مهاجرین برای ایالات متحده همانند پیستون رشد اقتصادی بوده‌اند و خواهند بود، سیاست‌های مرتبط با مهاجرت را بهبود
و خواهند بود، سیاست‌های مرتبط با مهاجرت را بهبود بخشد». کونت همواره در یک سطح وسیع از نهاد هوور حمایت مالی می‌نماید و اظهار داشته‌است که «به باور وی، تحصیلات عالی قوی‌ترین نرده‌بان برای موفق شدن در یک جامعه سرمایه‌داری است». زندگی شخصی. کونت با چهار فرزند خود، ویلیام، پیتر، لویسا و سوفیی در کالیفرنیا زندگی نموده و همواره به سفر می‌رود، او در مصاحبه‌ای در ۲۰۱۸ میلادی اظهار داشت که «به عقیده من، بخشی از مأموریت شما به عنوان والدین این است که فرزندان تان را با جهان و فرهنگ‌های مختلف آشنا سازید». او در اوقات
جهان و فرهنگ‌های مختلف آشنا سازید». او در اوقات فراغت خود از انجام دوچرخه‌سواری، قایقرانی، اسکی و پیاده‌گردی با خانواده و دوستان لذت می‌برد.
فردی دی گوینگاند (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان امپراتوری بریتانیا، و نشان حمام، نشان امپراتوری بریتانیا، و نشان امپراتوری بریتانیا، و نشان خدمات برجسته (ارتش آمریکا) شده است.
جان‌جو کنی ؛ زاده ۱۵ مارس ۱۹۹۷، بازیکن فوتبال حرفه‌ای انگلیسی است که در پست مدافع راست برای باشگاه اورتون بازی می‌کند. همچنین برای تیم ملی کشورش در سطح زیر ۲۱ سال به میدان رفته است. او از لیگ برتر جوانان آمده و تا ژوئیه ۲۰۱۴ به عنوان بازیکنی حرفه‌ای در این لیگ حضور داشت. عملکرد باشگاهی. کنی در ۲۱ ژوئیه ۲۰۱۵ به صورت قرضی به ویگان اتلتیک از لیگ یک پیوست. علی‌رغم آنکه سرمربی ویگان، گری کالدول تمایل خود را برای تمدید قرارداد با او ابراز کرده بود، اما کنی پس از هفت بازی برای تیم اصلی، در پایان قراردادش به اورتون
بازی برای تیم اصلی، در پایان قراردادش به اورتون بازگشت. در ۲۷ ژانویه ۲۰۱۶، کنی به آکسفورد یونایتد در لیگ دو پیوست؛ ابتدا با قراردادی قرضی به مدت یک‌ ماه که بعداً تا پایان فصل تمدید شد. در ۱۵ می ۲۰۱۶ و در بازی مقابل نوریچ سیتی، کنی اولین بازی خود را در لیگ برتر برای اورتون انجام داد و به عنوان بازیکن تعویضی جایگزین متیو پنینگتن شد. در ۶ مه ۲۰۱۷ و در بازی مقابل سوانزی سیتی، دومین حضورش در لیگ برتر به ثبت رسید و بار دیگر به عنوان بازیکن تعویضی وارد بازی شد تا جایگزین میسون هولگیت باشد. کنی فصل ۱۸–۲۰۱۷ را به