payamvha/North_RAG huggingface dataset:
جنگ در سال ۱۹۴۵م، در اردوگاه اسرای جنگی در آلمان به سر برد.اتو روگه، یکی از فرماندهان برجسته ارتش نروژ بود. وی در سازماندهی نیروهای دفاعی نروژ، در دوران بین دو جنگ جهانی، نقش مؤثری داشت. بعد از تجاوز ارتش هیتلر به خاک نروژ، برای بسیاری از جوانان نروژ، اتو روگه، نماد مقاومت در مقابل قوای متجاوز بود. در طول هفته‌های حساس ماه آوریل تا ژوئن ۱۹۴۰ میلادی، اتو روگه، به عنوان فرمانده و مشاور نظامی، همکاری تنگاتنگی با ولیعهد وقت؛ و پادشاه وقت نروژ، هاکون هفتم، داشت. نظرات و تحلیل اتو روگه، از اوضاع آن زمان نروژ، در
نظرات و تحلیل اتو روگه، از اوضاع آن زمان نروژ، در طول این چند هفته حساس، تأثیر قابل توجهی در ارزیابی‌ها و تصمیمات اتخاذ شده داشته‌است. پس از پایان جنگ و آزادی نروژ و بازگشت اتو روگه، به نروژ، وی به ریاست نیروهای دفاعی نروژ منصوب شد؛ اما پس از مدت کوتاهی به دنبال اختلاف با رهبری سیاسی جدید، از مقام خود استعفاء داد. تحصیلات و سوابق خدمت. اتو روگه، در مدرسه کلیسای جامع کریستیانیا تحصیل کرد و در سال ۱۸۹۹م، ضمن شرکت در امتحانات پایانی دوره متوسطه، به عنوان متقاضی آزاد، این امتحانات را با موفقیت پشت سر گذاشت. وی
آزاد، این امتحانات را با موفقیت پشت سر گذاشت. وی سپس وارد آکادمی نظامی نروژ شد و در سال ۱۹۰۲م، در رده افسری فارغ‌التحصیل گشت. سپس تا سال ۱۹۰۵م، در مدرسه عالی نظامی مشغول ادامه تحصیل بود. وی در سال ۱۹۱۵م، در آزمون ستاد افسران ارشد، شرکت کرد و موفق شد.اتو روگه، در طول سالهای خدمت، فرماندهی پست‌های حساسی را بر عهده داشته‌است. از جمله فرماندهی گروهان در تیپ ۱ آکرهوس؛ و فرماندهی گردان در هنگ پیاده روگالاند. وی همچنین مدتی در تیپ ۱ و ۳ سمت فرماندهی داشت. بسیاری اتو روگه را به عنوان یک مربی نظامی ماهر می‌شناسند.
روگه را به عنوان یک مربی نظامی ماهر می‌شناسند. بین سالهای ۱۹۲۲ تا ۱۹۳۰م، وی مسئول آموزش و مربی تیراندازی در پیاده‌نظام بود. همچنین وی در سالهای بین ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۳م، مشغول تدریس استراتژی و تاریخ جنگ در مدرسه عالی نظامی بود.اتو روگه، سالها در ستاد کل ارتش نروژ سابقه خدمت دارد. بین سالهای ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۸م، وی رئیس ستاد کل ارتش نروژ؛ و از سال ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۰م، بازرس کل پیاده‌نظام ارتش پادشاهی نروژ بود. اتو روگه در سال ۱۹۳۳م، سرهنگ و در سال ۱۹۴۰ به درجه سرتیپی رسید. بعد از پایان جنگ و بازگشت وی به وطنش نروژ در تاریخ ۱۵
از پایان جنگ و بازگشت وی به وطنش نروژ در تاریخ ۱۵ ژوئیه ۱۹۴۵م، وی به درجه ارتشبدی که در آن زمان بالاترین درجه نظامی در نیروهای مسلح نروژ، بود؛ ارتقاء پیدا کرد. همچنین وی پس از پایان جنگ، نخست به ریاست نیروهای دفاعی نروژ برگزیده شد؛ اما پس از مدت کوتاهی به دنبال اختلاف با رهبری سیاسی جدید، در اول ژانویه ۱۹۴۶م، از مقام خود استعفاء داد. منابع بیشتر. https://nbl.snl.no/Otto_Ruge
پاول بلونی دو شایو (Paul Belloni Du Chaillu) (۳۱ ژوئیه ۱۸۳۱ (مورد مناقشه) - ۲۹ آوریل ۱۹۰۳) یک جهانگرد، جانورشناس و مردم‌شناس فرانسوی-آمریکایی بود. او در دهه ۱۸۶۰ به عنوان اولین اروپایی مدرن بود که وجود گوریل‌ها را تأیید کرد و بعدها وجود قوم پیگمی آفریقای مرکزی را تأیید کرد و این دلیل شهرت او شد. او بعدها در مورد دوره پیش از تاریخ اسکاندیناوی تحقیق کرد. اوایل زندگی و اصل و نسب. گزارش‌های متناقضی در مورد سال و محل تولد دو شایو وجود دارد. روز تولد او ۳۱ ژوئیه است. اما سال‌های متفاوتی همچون ۱۸۳۱ (توافق عمومی
است. اما سال‌های متفاوتی همچون ۱۸۳۱ (توافق عمومی پژوهشگران امروزی)، ۱۸۳۵، یا ۱۸۳۹ برای سال تولد او، ذکر شده‌است. گزارش‌ها معمولاً پاریس یا نیواورلئان را به عنوان محل تولد احتمالی او ذکر می‌کنند. یک آگهی ترحیم معاصر، موردی را نقل می‌کند که دو شایو به آن اشاره کرده‌است «آمریکا، کشوری است که در آن بزرگ شده‌ام و … فرانسه، سرزمین مادری من است». مدخل او در ویرایش ۱۹۰۱–۱۹۰۲ "Who's Who" اثر مارکوئیس (دایرةالمعارف افراد معروف آمریکایی) - بر اساس اطلاعاتی که او به‌صورت مستقیم در اختیار ویراستاران قرار داده بود –
مستقیم در اختیار ویراستاران قرار داده بود – می‌گوید او در سال ۱۸۳۸ در نیواورلئان متولد شده‌است. سنگ قبر او، محل تولد او را لوئیزیانا و سال تولد او را ۱۸۳۹ نشان می‌دهد. ادوارد کلود، دوست دو شایو، در خاطراتش داستان را به شکل متفاوتی بیان می‌کند. کلود، از نیویورک به عنوان یک محل ادعایی دیگر یاد کرد، اما اظهار داشت که زادگاه واقعی دو شایو، جزیره فرانسوی ایل بوربن در اقیانوس هند است که اکنون رئونیون نامیده می‌شود. او در ادامه مدعی شد که مادر دو شایو یک زن دورگه بوده‌است. در ۱۹۷۹، مورخ، هنری اچ. بوچر شواهدی شامل
در ۱۹۷۹، مورخ، هنری اچ. بوچر شواهدی شامل سوابق پدر دو شایو، در حمایت از دیدگاه کلاد ارائه کرد. بوچر استدلال می‌کرد که دو شایو، به عنوان یکی از اعضای جامعه علمی اروپا، سعی می‌کرد تا تاریخچه خانوادگی خود را که به او برچسب دو رگه بودن می‌زد، مبهم یا پنهان نگه‌دارد. در فضای نژادگرایی علمی قرن نوزدهم، اغلب اینگونه در نظر گرفته می‌شد که بوزینه‌های بزرگ و آفریقایی‌های صحرای جنوب، هر دو ظرفیت جمجمه کوچکی دارند و در نتیجه ذاتاً قادر به دستیابی به تمدن نیستند. در نتیجه اعتبار دو شایو به عنوان یک دانشمند و کاوشگر،
اعتبار دو شایو به عنوان یک دانشمند و کاوشگر، آسیب می‌دید. در واقع، نظرات در نوشته یک از هم عصران دو شایو، قوم‌شناس آفریقایی، مری کینگزلی، نشان می‌دهد؛ حداقل برخی از دانشمندان که در مورد دو شایو بد فکر می‌کردند، از اصل و نسب او یا سایر اطلاعات بی‌اعتبار دربارهٔ او، اطلاع داشتند. در جوانی، او به همراه پدرش، یک تاجر فرانسوی در استخدام یک شرکت پاریسی، به سواحل غربی آفریقا، جاییکه در ایستگاهی در گابن، توسط مبلغان مذهبی آموزش دید، رفت و نسبت به این کشور و تاریخ طبیعی آن، بومیان آن و زبان آنها قبل از مهاجرت به
طبیعی آن، بومیان آن و زبان آنها قبل از مهاجرت به ایالات متحده در سال ۱۸۵۲، آگاهی و علاقه پیدا کرد. زندگی شخصی. دو شایو دوست ادوارد کلود بود و در یکی از گردهمایی‌های کلودز ویتسان در استرافورد هاوس، آلدبورگ، سافک، همراه با جان ریس، گرانت آلن، یورک پاول و جوزف تامسون حضور داشت. همچنین، او به همراه شخصیت‌های دیگر که اکثر آنها عضو جامعه ادبی بودند، در تیم کریکت آماتور جی.ام. بری –نویسنده- به نام «آلاهاکبریز» عضو بود. او در حالی که در یک بازدید علمی از روسیه به عنوان بخشی از تحقیقات خود در مورد مردم اسکاندیناوی
بخشی از تحقیقات خود در مورد مردم اسکاندیناوی بود، بر اثر سکته مغزی در سن پترزبورگ درگذشت. وی در قبرستان وودلاون در برانکس، شهر نیویورک به خاک سپرده شد.
فمینیسم دولتی به فمینیسمی اشاره دارد که توسط دولت ایجاد یا تأیید شده باشد و غالباً دستور کار مشخصی را پیروی می‌کند. این واژه نخستین بار توسط هلگا هرنس برای توصیف وضعیت نروژ به کار رفت. این کشور سابقه فمینیسم لیبرال با پشتیبانی دولت را دارد و فمینیسم دولتی هنگامی که صحبت از سیاست‌های برابری جنسیتی در کشورهای نوردیک می‌شود به میان می‌آید. این واژه همچنین در مورد کشورهای در حال توسعه که در آن دولت مجوز فمینیسمی که می‌خواهد را می‌دهد بی آنکه اجازه شکل‌گیری سازمان مردم‌نهاد برای پیگیری اشکال دیگر فمینیسم بدهد را
مردم‌نهاد برای پیگیری اشکال دیگر فمینیسم بدهد را هم به کار می‌رود. به این ترتیب می‌توان میان فمینیسم لیبرالی در کشورهای لیبرال غربی با آن فمینیسم دولتی که در بعضی از دولت‌های تمامیت‌خواه خاورمیانه‌ای و در ارتباط با سکولاریسم به وجود می‌آید تفاوت قائل شد. معنا و مفهوم. فمینیسم دولتی هنگامی شکل می‌گیرد که دولتی دست به اتخاذ سیاست‌هایی بزند که برای پیشرفت زندگی و حقوق زنان سودمند باشند. اندیشمندان فمینیسم دولتی به کارآمدی برنامه‌های مختلف دولت و اینکه چگونه این برنامه‌ها باعث بهبود حقوق و موقعیت زنان در جامعه
برنامه‌ها باعث بهبود حقوق و موقعیت زنان در جامعه می‌شود صحبت می‌کنند. بعضی از پژوهشگران مانند الیزابت فریدمن توصیه می‌کنند که جهت داشتن یک فمینیسم دولتی موفق وجود جنبش‌های فمینیستی مستقل از دولت ضروری است. در استرالیا و هلند به آنانی که در ترویج فمینیسم دولتی می‌کوشند «فموکرات» می‌گویند. استفاده از مفهوم فمینیسم دولتی برای بررسی سیاست‌های کشورهای دارای دولت مرکزی قوی مانند ژاپن در مورد زنان مؤثر باشد. اصطلاح «فمینیسم دولتی» نخستین بار توسط هلگا هرنس، اندیشمند علوم سیاسی نروژی در سال ۱۹۸۷ مطرح شد.
اندیشمند علوم سیاسی نروژی در سال ۱۹۸۷ مطرح شد. نظریه‌پردازان فمینیستی در دهه ۱۹۸۰ میلادی پیرامون این مسئله که دولت‌ها می‌توانند نتایج مثبتی در زندگی زنان داشته باشند شروع به اندیشیدن کردند. دولت به عنوان یک نظام می‌تواند علائق بخش‌ها و جنسیت‌های مختلف را حمایت نماید. همچنین می‌تواند از برنامه‌های مختلفی که سطوح مختلفی از حمایت را در داخل دولت یا جامعه دارند هم حمایت نماید. نظریه فمینیسم دولتی از کشورهای اسکاندیناوی و سیاست‌های برابری جنسیتی آنان سرچشمه می‌گیرد. طی دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ سازمان‌های فمینیستی
طی دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ سازمان‌های فمینیستی اسکاندیناویایی توانست تقاضاهای خود پیرامون برابری جنسیتی را با موفقیت به دولت ارائه کنند. در همان حال هم بازیگران زیاد برای ورود زنان به بازار کار فشار می‌آوردند که منجر به جنبش زنان در عرصه عمومی شد. هرنس این گام‌ها را به عنوان نزدیکی به سوی «دولت دوست‌دار زنان» یا «فمینیست دولتی» نام نهاد. هرنس اشاره می‌کرد که سیاست‌های رفاه لیبرالی به همراه سطح بالایی از نمایندگی زنان در نهادهای قانون‌گذاری است که ویژگی هر یک از این دولت‌ها را بیان می‌دارد. فمینیسم دولتی در
از این دولت‌ها را بیان می‌دارد. فمینیسم دولتی در کشورهای مختلف. دولت‌های تمامیت‌خواه و خاورمیانه. فمینیسم دولتی در خاورمیانه آنچنان که فعالین فمینیست این کشورها در دهه ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ به آن حمله کردند دارای ابعادی مردسالارانه است. برای مثال در ترکیه فمینیسم در قرن بیستم میلادی در انحصار دولت بود. دولت ترکیه در دهه ۱۹۲۰ میلادی برنامه حجاب‌زدایی اجباری، دسترسی بیشتر زنان به کار و تحصیلات، گسترش حقوق سیاسی زنان و موارد بسیاری دیگری را در تلاش برای تقلید بعضی از ویژگی‌های فرهنگ غربی در یک کشور مسلمان اعمال کرد. در
فرهنگ غربی در یک کشور مسلمان اعمال کرد. در دهه ۱۹۸۰ هنگامی که موج دوم فمینیسم در میان نهضت ملی کمالیست‌های ترکیه به وجود آمد زن‌ها در چارچوب دولت فمینیست می‌شدند و بخش‌هایی از پدرسالاری را با جلوه‌هایی از ترقی غرب می‌پوشاندند. در قرن ۲۱ هم ترکیه تحت اداره رجب طیب اردوغان روز به روز عقب‌گرد کرده و به کشوری محافظه‌کار و اسلامی تبدیل شد تا آنجایی که ترکیه در سال ۲۰۲۱ از کنوانسیون حقوق زنان هم بیرون آمد. کشورهای لیبرال دموکراسی. نروژ یکی از نمونه‌هایی است که سابقه طولانی از فمینیسم لیبرال تحت حمایت دولت دارد.
طولانی از فمینیسم لیبرال تحت حمایت دولت دارد. انجمن نروژی حقوق زنان در سال ۱۸۸۴ تأسیس شد و در آن زمان همراه با موج اول فمینیسم می‌کوشید تا «برابری جنسیتی و حقوق انسانی زنان و دختران را در چارچوب لیبرال دموکراسی از طریق اصلاحات ممکن سازد». از دهه ۱۹۷۰ دولت نروژ با پذیرش نظرات انجمن قوانین و نهادهای دولتی مانند دادآور برابری جنسیتی و ضد تبعیض را براساس پیشنهادها انجمن ایجاد کرد. این موسسات نوپدید که هدفشان گسترش برابری جنسیتی بود را اکثراً اعضا درجه یک انجمن نروژی حقوق زنان مانند اوا کولستاد اداره می‌کردند.
نروژی حقوق زنان مانند اوا کولستاد اداره می‌کردند. این سنت را در نروژ فمینیسم دولتی می‌خوانند. نظام‌های کمونیستی و سوسیالیستی. بعضی از پژوهشگران رابطه جنبش نوظهور زنان با دولت چین را همزیستی می‌دانند که حاوی عناصری از خودمختاری و وابستگی است و عمدتاً به جای مخالفت با نهادهای حزبی و دولتی در درون آن کار می‌کند. در آلمان شرقی هم یک برنامه جامع مراقبت از کودکان توسط دولت اجرا شد که نتیجه آن نرخ بیسابقه ۷۸ درصدی اشتغال زنان بود. نظام دولتی متمرکز این کشور دلیل عمده موفقیت فمینیست‌ها در اجرا برنامه‌هایشان بود.
عمده موفقیت فمینیست‌ها در اجرا برنامه‌هایشان بود. به علاوه اینکه وجود بودجه دولتی تا پیش از اتحاد دو آلمان امکان موفقیت بیشتری به برنامه‌های اجتماعی می‌داد. انتقادات. بسیاری از فمینیست‌ها فمینیست دولتی را مفهومی ضد و نقیض می‌دانند. فمینیسم دولتی می‌تواند راهی باشد که دولت به جای آنکه اجازه دهد زنان مطالبه نمایند خود نقش آنان را به عهده گرفته به جای زنان صحبت کند و حرکت‌های مستقل زنان توسط دولت سرکوب شود. جنبش‌های مستقل زنان ممکن است از سوی حکومت ممنوع شوند.
سپاه حفاظت و امنیت هسته‌ای سیستم حفاظتی تأسیسات هسته‌ای ایران زیرمجموعه سپاه پاسداران انقلاب اسلامی است. سپاه هسته‌ای جدیدترین مجموعه سپاه پاسداران بعد از نیروی‌های زمینی، دریایی، هوافضا و قدس است. سپاه هسته‌ای پس از حادثه نطنز که به دلیل ناهماهنگی بین لایه‌های امنیت ایران رخ داد تشکیل شده‌است. حفاظت داخلی تأسیسات هسته‌ای ایران برعهده حفاظت سازمان انرژی اتمی، محافظت بیرون آنها بر عهده سازمان پدافند غیر عامل کشور و مسئول پدافند هوایی این مراکز را نیروی هوافضای سپاه بر عهده دارند. همچنین سازمان انرژی اتمی یک
سپاه بر عهده دارند. همچنین سازمان انرژی اتمی یک قرارگاه دفاع سایبری هم دارد.
واندا گرتز (زاده ۱۳ آوریل ۱۸۹۶ – درگذشته ۱۰ نوامبر ۱۹۵۸) سرگرد پیاده‌نظام نیروی زمینی لهستان بود. وی در طول جنگ جهانی اول در لژیون لهستان با لباس مردانه با نام مستعار کازیمیرز زوچوویچ کار نظامی خود را آغاز کرد. او متعاقباً به لژیون داوطلبانه زنان نیروهای مسلح لهستان در طول جنگ لهستان و شوروی پیوست. در دوره بین دو جنگ او افسر ذخیره شد و با اعمال تبعیض مواجه و از درجه افسری خلع گردید اگرچه از نزدیک با مارشال یوزف پیلسودسکی کار کرد و به عنوان یک فعال در زمینه زنان در ارتش باقی ماند. با شروع جنگ جهانی دوم،
زنان در ارتش باقی ماند. با شروع جنگ جهانی دوم، تجربیات و مهارت‌های او در عملیات‌های ویژه در نهایت توسط مردان نظامی به رسمیت شناخته شد و پس از پیوستن به نیروهای مقاومت در سال ۱۹۳۹ با نام رمز لنا، افسر و فرمانده یک گردان متشکل از زنان در ارتش داخلی شد. او بالاترین نشان‌های افتخار نظامی لهستان را دریافت کرده‌است، که بعد از وی تقریباً تکرار نشده‌است. پیشینه. نام وی در زمان تولد واندا گرتز فون شلیس بود. او در در ورشو از خانواده فلورنتینا و یان گرتز فون شلیس به دنیا آمد. خانواده او در اصل اهل زاکسن آلمان بودند،
آمد. خانواده او در اصل اهل زاکسن آلمان بودند، اما در طول قرن هجدهم در سرزمین مشترک‌المنافع لهستان–لیتوانی ساکن شده بودند، در زمانی‌که که دودمان ویتین تاج و تخت لهستان را اشغال کرده بود. پدر گرتز در قیام ژانویه ۱۸۶۳–۱۸۶۴ جنگید و گرتز با شنیدن داستان‌های پدرش و همرزمانش بزرگ شد. سال‌ها بعد او نوشت:من به عنوان یک دختر پنج ساله هیچ عروسکی نداشتم، جز تعداد زیادی عروسک سرباز که با برادر بزرگم و دوستان او با آن‌ها بازی می‌کردیم. حتی آن موقع هم می‌دانستم که درجه نظامی بالا برای دختران نیست. بزرگ‌ترین آرزوی من افسر
بالا برای دختران نیست. بزرگ‌ترین آرزوی من افسر شدن بود. با این حال، به عنوان یک دختر، من فقط می‌توانستم این آرزوی شخصی را نزد خود داشته باشم.در سال ۱۹۱۳، گرتز، مدرسه جیمنیزیوم را در ورشو تکمیل کرد. سپس در اتاق بازرگانی ورشو در زمینه حسابداری آموزش دید و در حالی که هنوز در مدرسه بود به گروه سربازان موسوم به امیلیا پلاترپیوست. پس از شروع جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۴، او به سازمان پیشاهنگی لهستان ملحق شد. گرتز اعلامیه‌های سیاسی پخش می‌کرد و برای اسیران جنگ لباس می‌ساخت. او سپس به خدمت گردان چهارم ورشو درآمد، اما
او سپس به خدمت گردان چهارم ورشو درآمد، اما در اوت ۱۹۱۵ این گردان به تیپ ۱ لژیون لهستان محلق شد و در پی آن زنان از خدمت در خط مقدم منع شدند. جنگ جهانی اول. گرتز که موهایش را کوتاه کرده و لباس مردانه پوشیده بود، خود را به عنوان کازیمیرز زوچوویچ به لژیون لهستان معرفی کرد. تا معاینه پزشکی همه چیز خوب پیش رفت. با این حال، یک پزشک دلسوز قول داد که هویت جنسی او را افشا نکند پس از چند هفته، وی در یک واحد توپخانه مشغول شد و به مدت شش ماه در آنجا خدمت کرد و در جریان یورش بروسیلوف شاهد عملیات بود. از آنجایی که او یک
یورش بروسیلوف شاهد عملیات بود. از آنجایی که او یک اسب سوار بود، توانست در یک دسته پرچمدار و امربر خدمت کند. پس از بازگشت به ورشو در سال ۱۹۱۷ گرتز به شاخه زنان سازمان نظامی مخفی لهستان پیوست. در ۸ دسامبر ۱۹۱۷ در جریان تظاهرات در میدان نجات در ورشو، گرتز دستگیر و به شش ماه زندان محکوم شد، اما پس از پرداخت وثیقه، پس از چند هفته آزاد شد. پس از آزادی در نوامبر ۱۹۱۸ در خلع سلاح نیروهای آلمانی شرکت داشت. در دسامبر ۱۹۱۸ لهستان سرانجام استقلال خود را به دست آورد و گرتز به شبه نظامیان خلق پیوست و در ماه مارس به بخش
به شبه نظامیان خلق پیوست و در ماه مارس به بخش تسلیحات ملحق شد. جنگ لهستان و شوروی. در آوریل ۱۹۱۹، بلافاصله پس از شروع جنگ لهستان و شوروی، گرتز در ارتش لهستان نام‌نویسی کرد و به لشکر ۱ لیتوانی-بلاروس ملحق شد. در سپتامبر ۱۹۱۹، او به عنوان فرمانده دومین لژیون داوطلبان زنان در ویلنیوس منصوب شد. در این یگان در لیتوانی، لژیون‌های زنان نقش کمکی ایفا کرده و معمولاً فقط به وظایف نگهبانی می‌پرداختند، اما در طول نبرد در ویلنیوس، لژیون دوم زنان شاهد اقداماتی در جبهه بود که به مقابله با حملات سپاه سواره نظام هایک
بود که به مقابله با حملات سپاه سواره نظام هایک بژیشکیان کمک کرد. وی در سال ۱۹۲۰ به درجه ستوانی ارتقاء یافت و متعاقباً به او مدال نشان خدمات نظامی شایسته اعطا شد. در پایان جنگ در سال ۱۹۲۱، گرتز از ارتش خارج و به نیروهای ذخیره منتقل شد. در سال ۱۹۲۲ درجه نظامی او به این دلیل که هیچ مبنای قانونی برای یک زن در نیروهای مسلح لهستان برای داشتن درجه افسری وجود ندارد، از وی گرفته شد. پس از کودتای مه ۱۹۲۶، وی در دفتر یوزف پیلسودسکی که در آن زمان بازرس کل نیروهای مسلح بود، دبیر کابینه شد. در سال ۱۹۲۸، گرتز یکی از ۱۳
بود، دبیر کابینه شد. در سال ۱۹۲۸، گرتز یکی از ۱۳ عضو (آموزش نظامی زنان) بود. پس از مرگ پیلسودسکی در سال ۱۹۳۵، او موزه بلودر را تأسیس کرد، جایی که تا سپتامبر ۱۹۳۹ در سمت مدیریت باقی ماند. اوقات فراغت او به سایر فعالیت‌های نظامی اختصاص داشت. در سال ۱۹۳۸ او خزانه‌دار فدراسیون انجمن‌های لهستانی مدافعان میهن شد. جنگ جهانی دوم. بلافاصله پس از شروع جنگ جهانی دوم در سپتامبر ۱۹۳۹، گرتز یکی از اولین زنانی بود که نام رمز لنا به جنبش مقاومت، سرویس پیروزی لهستان پیوست. او ارتباطات مخفیانه را سازماندهی می‌کرد و دستیار
او ارتباطات مخفیانه را سازماندهی می‌کرد و دستیار فرمانده لشکر استانیسلاو کوزارسکی بود. در آوریل ۱۹۴۲ به گرتز دستور داده شد تا یک واحد جدید ایجاد و فرماندهی کند. اعضای آن حملاتی را به پرسنل نظامی آلمانی، فرودگاه‌ها، قطارها و پل‌ها انجام دادند. گرتزدر پیروزی قیام ورشو تردید داشت و اعضای گروه خود را از شرکت در آن منع کرد. او در سپتامبر ۱۹۴۴ به درجه سرگردی ارتقا یافت. گرتز که پس از قیام، هنوز به عنوان سرگرد کازیک شناخته می‌شد سرانجام به همراه ۲۰۰۰ مبارز زن دیگر تحت امر خود توسط نیروهای آلمان نازی اسیر شد. و
تحت امر خود توسط نیروهای آلمان نازی اسیر شد. و سرانجام در ۱۳ مه ۱۹۴۵ توسط نیروهای لشکر ۸۹ پیاده‌نظام ایالات متحده آزاد شدند. پس از جنگ. گرتز به عنوان بخشی از نیروهای متحد لهستانی در آلمان تحت فرماندهی بریتانیا، و پس از تسلیم آلمان به اروپا بازگشت تا به عنوان بازرس ارتش خدمت کند. او در جستجوی زنان آواره لهستانی به سراسر آلمان و ایتالیا سفر کرد. از می ۱۹۴۶ تا فوریه ۱۹۴۹ او جزو فرماندهان سپاه اسکان مجدد لهستان بود و به عنوان بازرس سربازان زن در شمال انگلستان خدمت کرد. وظیفه او این بود که آنها را برای زندگی
خدمت کرد. وظیفه او این بود که آنها را برای زندگی غیرنظامی در بریتانیا آماده کند. وی در اثر سرطان در ۱۰ نوامبر ۱۹۵۸ درگذشت. در مراسم تشییع جنازه او بسیاری از کهنه سربازان از جمله الکساندرا پیلسودسکا، و ژنرال‌ها میخال کاراسزوویچ-توکارزوسکی و تادئوس کوموروسکی شرکت کردند. در سال ۱۹۶۰ خاکستر او به لهستان برده شد و در گورستان نظامی پووزکی در ورشو به خاک سپرده شد.
ارنست آلبرشت فون ابرشتاین (; – ) کاخ‌دار، سیاستمدار و افسر اهل امپراتوری مقدس روم بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان دنبرو شده‌است.
دانشگاه خاتم النبیین یک دانشگاه خصوصی است که در سال ۱۳۸۵ هجری شمسی توسط آیت الله محسنی در شهر کابل افغانستان تأسیس شده‌است. مالکان و صاحبان امتیاز این دانشگاه محمد جواد محسنی نوه مؤسس و سید عبوالقیوم سجادی می‌باشد. دانشگاه خاتم‌النبیین با مأموریت تربیت کادر متعهد، متخصص و خدمت‌گذار و انکشاف علمی کشور افغانستان متناسب با معیارهای ملی و بین‌المللی احداث شده‌است. این دانشگاه در شانزده رشته در مقاطع کارشناسی و کارشناسی ارشد فعالیت دارد. دکتر سیدعبدالقیوم سجادی رئیس، دکتر عبدالکریم اسکندری معاون علمی، علی شاه
رئیس، دکتر عبدالکریم اسکندری معاون علمی، علی شاه حسنی معاون اداری-مالی، روح الله صادقی معاون امور محصلان، محمد عقیل متین محسنی آمر امور محصلان و موسی خان صدر افضلی مدیر فارغ التحصیلان به عنوان مهم ترین مسئولین این دانشگاه می باشند. منابع. https://knu.edu.af/
دانشگاه غرجستان یک دانشگاه در افغانستان است که در منطقۀ پل سرخ شهر کابل موقعیت دارد و در سال ۲۰۱۰ (میلادی) تأسیس شده است.
حزب محافظه‌کار خلق استونی () یک حزب پوپولیسم جناح راست و محافظه‌کار ملی به ریاست مارتین هلمه است که در سال ۲۰۱۲ تأسیس شده است.
مایلز اندرسون (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل بریتانیا است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "لا لا لند"، '، "ادیسه"، "آزادی را فریاد کن"، "خانه پوشالی"، "سی و نه پله"، "لورنا دون"، "ویشواروپام"، "شاه زنده است"، "معجزه باد"، "سوئینی"، "دادگاه جزا"، "به من بگوئید آقا"، "طبابت در پیک"، "تلفات"، "اندکی فراست"، "آدمکشان میدسامر"، "شهر هالبی"، "نیروی نهایی"، "ویلیام و مری"، "مسترپیس"، "پزشک‌ها"، "ایست‌اندرز"، "ذهن‌های جنایتکار"، "کنستانتین"، "تفنگدارها"، "بتل کریک"، '، "فیلادلفیا
"تفنگدارها"، "بتل کریک"، '، "فیلادلفیا همیشه آفتابی است" و "تراژدی مکبث" اشاره کرد.
آندرس سونسن (; ۱۱۶۷ – ۲۴ ژوئن ۱۲۲۸) اسقف اعظم لوند اهل دانمارک بود. وی به‌همراه والدمار دوم دانمارک در نبرد لیندانیسه در جنگ صلیبی لیوونی حضور داشت.
کریس سایبورگ (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل برزیل است. وی از سال ۲۰۰۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. سایبورگ پیش‌تر کمربند قهرمانی دسته پروزن سازمان یواف‌سی را در اختیار داشت. کریس سایبورگ یک رزمی‌کار حرفه‌ای ترکیبی و بوکسور حرفه‌ای برزیلی-آمریکایی است که در سازمان پی‌اف‌ال رقابت می‌کند، جایی که او قهرمان فعلی و افتتاحیه مسابقات قهرمانی زنان جهان در دسته پر وزن در سازمان پی‌اف‌ال است. او قبلاً در سازمان بلاتور رقابت می‌کرد، جایی که طولانی‌ترین دوره قهرمانی و آخرین قهرمان جهان در وزن پر زنان
دوره قهرمانی و آخرین قهرمان جهان در وزن پر زنان را داشت. او همچنین قهرمان سابق دسته پر وزن در سازمان‌های یواف‌سی، استرایک‌فورس و اینویکتا است. او تنها مبارز ام‌ام‌ای در تاریخ است که به یک قهرمان پنج‌گانه تبدیل شده و در پنج دوره اصلی ام‌ام‌ای قهرمانی جهان را به دست آورده است. سایبورگ به طور گسترده به عنوان یکی از بزرگترین رزمی‌کاران زن ترکیبی در تمام دوران شناخته می‌شود. سایبورگ اولین بار زمانی به شهرت رسید که در ۱۵ آگوست ۲۰۰۹، با شکست دادن جینا کارانو از طریق ناک‌اوت فنی در راند اول، در اولین رویداد اصلی
ناک‌اوت فنی در راند اول، در اولین رویداد اصلی مهم که زنان در آن حضور داشتند، عنوان قهرمانی استرایکفورس را از آن خود کرد.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;34296194&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2022-03-16T01:54:14Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Dexbot&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;minor /&gt; &lt;comment&gt;ربات: حذف پیوندهای میان‌ویکی که در ویکی‌داده موجود است&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;34296741&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; خیابان کارل یوهان (نروژی: Karl Johans gate)، خیابان اصلی اسلو، پایتخت نروژ
Karl Johans gate)، خیابان اصلی اسلو، پایتخت نروژ است.این خیابان که مستقیماً از میدان راه‌آهن اسلو تا قصر پادشاهی، امتداد دارد، محل گردهمایی و اجرای مراسم مردمی در مناسبات ملی و عمومی است.این خیابان درسال ۱۸۵۲ میلادی، به افتخار کارل چهاردهم یوهان، که از سال ۱۸۱۸ تا ۱۸۴۴م، پادشاه سوئد و نروژ بود، نامگذاری شده‌است. توضیح. بلندترین ارتفاع خیابان، در محل تقاطع خیابان کارل یوهان و خیابانی که به قصر پادشاه منتهی می‌شود، قرار دارد. در این محل دو نمای اصلی خیابان قابل رویت است. یکی قصر پادشاه با مجسمه کارل یوهان،
رویت است. یکی قصر پادشاه با مجسمه کارل یوهان، در مقابلش، در سمت غرب؛ و دیگری میدان راه‌آهن قدیمی در سمت شرق.محل این تقاطع، همچنین بخش تجاری که در سمت شرق واقع شده را از بخش غربی که بیشتر متأثر از فضایی رسمی است، از هم متمایز می‌کند. در بخش غربی، ساختمان مراکزی مانند مجلس ملی نروژ، دانشگاه اسلو، تئاتر ملی اسلو؛ و کاخ سلطنتی واقع شده‌اند. ابتدا این قسمت از خیابان کارل یوهان، که در سال ۱۸۴۰م، توسط معمار کاخ سلطنتی طراحی شده بود؛ با پارکها و بناهای تاریخی اطرافش، خیبان کاخ نامیده می‌شد. اما طرح معمار کاخ
اطرافش، خیبان کاخ نامیده می‌شد. اما طرح معمار کاخ سلطنتی هرگز به‌طور کامل اجرا نشد. سرانجام در سال ۱۸۶۰م، این بخش به بخش قدیمی تر شرقی متصل شد. خیابان کارل یوهان، خیلی زود به یک تفریحگاه مردمی تبدیل شد. این خیابان سالهای بسیاری محل رویدادهای مهم برای اهالی اسلو بوده‌است. در حین سالهای دهه ۱۸۸۰م، بخش پیاده‌رو در امتداد بین دانشگاه اسلو؛ و هتل گراند، به عابران پیاده اختصاص داده شد و به زودی تبدیل به محلی برای گردهمایی مردم شد. خیابان کارل یوهان، محلی برای تظاهرات و راهپیمایی در شهر اسلو است. هر سال در روز ۱۷
و راهپیمایی در شهر اسلو است. هر سال در روز ۱۷ ماه مه، که روز ملی در نروژ است؛ صف کودکان به سوی کاخ می‌رود. درهنگام بازدید مقامات خارجی، این خیابان در حالی که کودکان در دو سمت آن با پرچمهایی که در دست دارند، به صف ایستاده و شادی می‌کنند، مسیر عبور اتوموبیل مهمانان است. بعد از اشغال نروژ در سال ۱۹۴۰م، اجرای مراسم روز ملی، در این محل ممنوع شد. اما هواداران ویدکون کوئیسلینگ و مقامات اشغالگر آلمانی در طول سالهای جنگ، همچنان از امکانات و فضای این محل برای تبلیغات خود بهره بردند. خیابان کارل یوهان، همچنین محلی
خود بهره بردند. خیابان کارل یوهان، همچنین محلی است برای تظاهرات سیاسی و اعتراضات مسالمت آمیز که معمولاً در مقابل ساختمان مجلس ملی نروژ، انجام می‌گیرد. در مراسم اعطای جایزه صلح نوبل نیز همین خیابان و هتلهایش میزبان مهمانان خارجی هستند. محل تقاطع خیابان کارل یوهان و خیابانی که به کاخ سلطنتی منتهی می‌شود، در سال ۲۰۰۵م، به مناسبت صدمین سالگرد خروج نروژ از اتحادیه سوئد-نروژ، نوسازی شد. محل عبور وسایل نقلیه محدودتر و به عرض پیاده‌روها افزوده شد.
زمان تابستانی در ایالات متحده، رسم یک ساعت جلو کشیدن زمان در موقعی از سال است روز از شب طولانی‌تر است، تا عصرها نور روز بیشتر و صبح‌ها نور کمتری داشته باشند. اکثر مناطق ایالات متحده ساعت تابستانی (DST) را رعایت می‌کنند، به استثنای آریزونا (به جز ناواهوها که ساعت تابستانی را در سرزمین‌های قبیله ای شان رعایت می‌کنند)، هاوایی، و قلمروهای فرادریایی ساموآی آمریکا، گوام، جزایر ماریانای شمالی، پورتوریکو و جزایر ویرجین ایالات متحده. قانون زمان یکنواخت در سال ۱۹۶۶ سیستم یکنواخت ساعت تابستانی را در سراسر ایالات متحده
یکنواخت ساعت تابستانی را در سراسر ایالات متحده ایجاد کرد. در ایالات متحده، ساعت تابستانی از دومین یکشنبه ماه مارس شروع می‌شود و در اولین یکشنبه ماه نوامبر به پایان می‌رسد و تغییر ساعت در ساعت ۲:۰۰ به وقت محلی انجام می‌شود. ساعت‌ها در فصل بهار از ساعت ۲:۰۰ به جلو به ۳:۰۰ بامداد جلو کشیده می‌شوند و در پاییز از ساعت ۲:۰۰ به ۱:۰۰ صبح به عقب برمی گردند. زمان تابستانی در مجموع ۳۴ هفته (۲۳۸ روز) هر سال طول می‌کشد، که حدود ۶۵٪ از کل سال است. تاریخچه زمان تابستانی در ایالات متحده. ۲۰۱۵–۲۰۲۱: پیشنهادهایی برای اتخاذ