payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در منطقه قلمداد می‌شود. پس از این، گالیانو به کار نقشه‌کشی پرداخت و سپس در پی شروع جنگ با بریتانیا مشغول به خدمت شد. گالیانو مراقب بود تا فاصله‌اش با مالاسپینا را حفظ کند و همین کار موجب شد وی از مشکلات سیاسی در امان بماند. در سال ۱۷۹۷، او فرماندهی کشتی بادبانی ونسدور را در طول نبرد دماغهٔ سنت وینسنت بر عهده داشت. در سال ۱۷۹۸، گالیانو با گروهی از کشتی‌ها به آمریکا رفت تا ثروتی که بیشتر برای هزینهٔ جنگ لازم بود را به اسپانیا برگرداند. او شب هنگام در هنگام یک طوفان در کادیز، از محاصرهٔ بریتانیایی‌ها گریخت و
طوفان در کادیز، از محاصرهٔ بریتانیایی‌ها گریخت و به‌سوی کارائیب رفت و در کارتاخنا و وراکروز نقره و دیگر اشیای قیمتی را برداشت. در بازگشت، چندین بار مجبور به گریز از کشتی‌های دشمن شد ولی در نهایت به سلامت به کادیز رسید. او دومین سفر گنج به اسپانیای نو را انجام داده و فرماندهی یک اسکادران کوچک در سفر برگشت را بر عهده داشت. نیروهای بریتانیا و هوای نامناسب او را به سمت هاوانا کشاند. جاییکه او در زمانی که پیمان آمین جنگ را در سال ۱۸۰۲ پایان دادند، حضور داشت. در دسامبر سال ۱۸۰۴، نبردی دوباره میان اسپانیا و
در دسامبر سال ۱۸۰۴، نبردی دوباره میان اسپانیا و بریتانیا آغاز شد. فرماندهی کشتی ۷۶ توپی باهاما به گالیانو که به درجهٔ سرتیپ رسیده بود، داده شد. او در نبرد ترافالگار جنگید و در ۲۱ اکتبر ۱۸۰۵ توسط یک گلولهٔ توپ کشته شد. پیکر او از کشتی نیمه شکسته‌اش در دریا مدفون شد. میراث. جزیره گالیانو، جزیره‌ای در تنگه جورجیا، به نام آلکالا گالیانو و همچنین نقطه آلکالا و نقطه دیونیزیو در شمالی‌ترین نقطهٔ جزیره نام‌گذاری شده‌است. بلندترین نقطهٔ جزیره به ارتفاع ۳۴۱ متر کوه گالیانو بوده که هم‌اکنون محل حفاظت از طبیعت است و
گالیانو بوده که هم‌اکنون محل حفاظت از طبیعت است و توسط باشگاه گالیانو (تأسیس در ۱۹۲۴) اداره می‌شود. مسیر اصلی مخصوص پیاده‌روی آنجا در سال ۱۹۹۲همزمان با دویستمین سالگرد گردهمایی تاریخی افتتاح شده و به نام دیونیزیو گالیانو نام‌گذاری شده‌است. سالامانکا پوینت، در سمت شرقی جزیره گالیانو، به نام سکوندینو سالامانکا، یکی از افسران گالیانو نام‌گذاری شده‌است. یک صخره با فرم غیر معمول در جزیره گابریولا به نام گالری گالیانو شناخته می‌شود. به همین ترتیب کشتی جنگی اچ‌ام‌سی‌اس گالیانو به نام وی گذاشته شد. کشتی وظایف خود
گالیانو به نام وی گذاشته شد. کشتی وظایف خود را با کشتی کوچک مشابهی به نام اچ‌ام‌سی‌اس مالاسپینا که به نام فرمانده و شریک گالیانو بود، جایگزین کرد. کانال سوتیل به‌خاطر کشتی گالیانو، سوتیل که مانند دماغهٔ سوتیل در شمالی‌ترین نقطهٔ جزیرهٔ ونکوور واقع شده‌است، نام‌گذاری شد.
گیرنده‌های هورمون استروئیدی در هسته، سیتوزول و همچنین در غشای پلاسمایی سلول‌های هدف یافت می‌شوند. آنها عموماً گیرنده‌های درون سلولی (معمولاً سیتوپلاسمی یا هسته‌ای) هستند و انتقال پیام برای هورمون‌های استروئیدی را آغاز می‌کنند که منجر به تغییر در بیان ژن در بازه زمانی چند ساعت تا چند روز می‌شود. بهترین گیرنده‌های هورمون استروئیدی مورد مطالعه، اعضای زیرخانواده گیرنده‌های هسته‌ای ۳ (NR3) هستند که شامل گیرنده‌های استروژن (گروه NR3A) و ۳-کتواستروئیدها (گروه NR3C) است. علاوه بر گیرنده‌های هسته‌ای، چندین گیرنده
است. علاوه بر گیرنده‌های هسته‌ای، چندین گیرنده جفت شده با پروتئین G و کانال یونی به عنوان گیرنده‌های سطح سلول برای برخی هورمون‌های استروئیدی عمل می‌کنند.
بخش هَرم، یکی از بخش‌های شهرستان جویم در استان فارس ایران است. مرکز این بخش، شهر بلغان است. تقسیمات کشوری. شهر: بلغان جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت بخش هرم برابر با ۹٬۱۶۹ نفر بوده است.
ادموند بسلی کورت کِنِدی جی.پی. (Edmund Besley Court Kennedy J. P.) (زادهٔ ۵ سپتامبر ۱۸۱۸ – درگذشتهٔ دسامبر ۱۸۴۸)، کاوشگر میانه قرن نوزدهم میلادی در استرالیا بود. او معاون نقشه‌بردار نیو ساوت ولز بود و با سر توماس میچل کار می‌کرد. کِنِدی مناطق داخلی کوئینزلند و مناطق شمالی نیو ساوت ولز، از جمله رود تامسون، رود بارکو، کوپر کریک و شبه‌جزیره کیپ یورک را اکتشاف نمود. او پس از اینکه مورد اصابت نیزه بومیان جزیره استرالیا در شمال دور کوئینزلند دز نزدیکی کیپ یورک قرار گرفت، در دسامبر ۱۸۴۸ درگذشت. اوایل زندگی. کِنِدی
گرفت، در دسامبر ۱۸۴۸ درگذشت. اوایل زندگی. کِنِدی در ۵ دسامبر ۱۸۱۸ در گرنزی در جزایر مانش زاده شد، او فرزند سرهنگ توماس کِنِدی (ارتش بریتانیا) و ماری آن (اسمیت) کِنِدی بود. او ششمین فرزند از ۹ فرزند خانواده بود که شامل پنج پسر و چهار دختر می‌شد. کِنِدی در الیزابت، کالج گرنزی آموزش دید و از ایام جوانی به نقشه‌برداری علاقه نشان داد. در ۱۸۳۷ میلادی به ریو دو ژانیرو رفته و در ۱۸۳۸ میلادی، پس از اینکه محل کار وی بسته شد، دوباره به انگلستان بازگشت. یک افسر نیروی دریایی بریتانیا، کاپیتان چارلز جیمز تایرس که دوست
دریایی بریتانیا، کاپیتان چارلز جیمز تایرس که دوست خانوادگی آنها بود، پیشنهاد نمود که اگر کِنِدی شایستگی لازم را کسب کند، او می‌تواند شغلی برای کِنِدی در استرالیا تنظیم نماید. کِنِدی در ۱۸۳۹ میلادی در کلاس‌های نقشه‌برداری کینگز کالج لندن شرکت نموده و تصدیق‌نامه‌ای از استاد خود دریافت کرد. کِنِدی در نوامبر ۱۸۳۹ توسط یک کرجی، گلوب، عازم سیدنی شده و در مارس ۱۸۴۰ به آنجا رسید. یکی دیگر از دوستان خانوادگی آنها کاپیتان پیری که معاون سِر توماس میچل بود، کِنِدی را پس از اینکه امتحان را با موفقیت سپری نمود، به عنوان
از اینکه امتحان را با موفقیت سپری نمود، به عنوان دستیار نقشه‌بردار در اداره نقشه‌برداری نیو ساوت ویلز گماشت. در ماه اوت، به کِنِدی مأموریت داده شد تا برای انجام وظایف نقشه‌برداری در یک سفر زمینی به ملبورن و از آنجا به خلیج پورتلند، به تایرس ملحق شود. هنگامی که در آنجا بود، او با مهاجری ایرلندی به‌نام مارگاریت مورفی آشنا شده و از وی یک دختر داشت، هرچند آنها باهم ازدواج نکردند. دختر آنها الیزا به عمر پنج سالگی درگذشت. در جریان این مدت، کِنِدی مهارت‌های حرفه‌ای خود را توسعه داد، اما اختلاف او با یک قاضی محلی،
خود را توسعه داد، اما اختلاف او با یک قاضی محلی، جیمز بلیر موجب شد تا او در ماه مه ۱۸۴۳ دوباره به سیدنی فراخوانده شود. با این وجود، کاری که او در خلیج پورتلند انجام داده بود، مورد تحسین قرار گرفته و نظر مثبت میچل را به خود جلب نمود، چیزی که باعث شد تا میچل پس از مدت کوتاهی او را برای سفر اکتشافی بعدی انتخاب نماید. نخستین سفر اکتشافی. در ۱۸۴۵ میلادی، لندن این صلاحیت را به میچل داد تا سفری اکتشافی را از سیدنی تا خلیج کارپنتاریا و پورت اسینگتون راه‌اندازی نماید. او یقین داشت که رود بزرگی از جهت شمال‌غربی به
او یقین داشت که رود بزرگی از جهت شمال‌غربی به این خلیج جاری است و او نخستین کسی خواهد بود که این رود را کشف می‌کند. او در نخست نقشه‌بردار تاونسیند را به عنوان دومین فرمانده این سفر اکتشافی انتخاب کرد، اما مدت کوتاهی پیش از آغاز سفر، او تصمیم خود را تغییر داده و ادموند کِنِدی را به‌جای وی گماشت. در ۵ نوامبر، کِنِدی در دیوان عالی به عنوان دادور مصالحه سوگند یاد کرد و سفر اکتشافی در میانه نوامبر سیدنی را ترک نمود. گروه با گاری از طریق پاراماتا و بثرست به‌سوی یک نقطه ملاقات مشخص در بوری حرکت کرد. کِنِدی در
یک نقطه ملاقات مشخص در بوری حرکت کرد. کِنِدی در نامه‌ای برای پدرش نوشت که این گروه متشکل از ۳۰ مرد، تدارکات برای ۱۲ ماه و «۸ گاری چهار چرخ، ۳ گاری ساده، ۱۰۲ گاو اخته، ۲۵۵ گوسفند [و] ۱۷ اسب بود». بزرگی این سفر اکتشافی قرار بود برای میزان پیشرفت آن تعیین‌کننده باشد. میچل در امتداد رود بوگان، شرق رود مک‌کوایر، شمال رود ناران و در امتداد رود بالونی به سمت شمال حرکت کرد. میچل در نزدیکی شهر امروزی سنت جرج، کوئینزلند یک مسیر کوهستانی طبیعی پیدا کرد و آنرا پل سنت جرج نام‌گذاری نمود. برای اینکه حیوانات استراحت
جرج نام‌گذاری نمود. برای اینکه حیوانات استراحت نمایند، او کِنِدی را در پایگاه انبار برای سه هفته رها نمود، کِنِدی باید پس از سه هفته به آهستگی به راه خود ادامه می‌داد، در حالیکه میچل با یک گروه کوچک اکتشاف به‌سوی شمال را آغاز کرد. میچل به دنبال کردن رود بلونی ادامه داده و مسیری زیادی را تا شمال‌شرق پیمود و از آنجا به سمت غرب تغییر جهت داد تا اینکه به رود مارانوآ رسید، جاییکه کِنِدی و گروه اصلی در ۱ ژوئن ۱۸۴۶ با آنها همراه شد. میچل درک کرد که تجهیزات آنها باعث کُند شدن پیشروی آنها می‌شد، از اینرو تصمیم گرفت
کُند شدن پیشروی آنها می‌شد، از اینرو تصمیم گرفت تا دوباره کِنِدی را در نزدیکی شهر امروزی میچل دوباره تنها بگذارد. او برای چهار و نیم ماه مشغول از گروه اصلی دور بود. میچل در نخست رود مارانوآ را تا سرچشمه آن دنبال کرد و وارد منطقه‌ای شد که پر از تپه بود و باعث سردرگمی میچل شد. حداقل چهار رودخانه، نوگوآ، بلیاندو، نایو و نیویلی پیگری شده و جهت حرکت آنها تشخیص گردید، اما هیچ‌کدام به‌سوی شمال‌غرب جاری نبودند و زمان زیادی صرف دانستن آن شد. او بار دیگر گروه را تنها گذاشته و تنها با یک راهنمای بومی و دو مرد دیگر،
گذاشته و تنها با یک راهنمای بومی و دو مرد دیگر، راهی شمال‌غرب شد. در نهایت او رود بزرگی را کشف کرد که ظاهراً به سمت خلیج جاری بود و او این رود را به افتخار فرمانروای بریتانیا، رود ویکتوریا گذاشت. تدارکات میچل در حال پایان یافتن بود و او مجبور شد تا بازگشت نماید. دو تیم کوچکتر باهم همراه شده و در ۱۹ اکتبر به انبار کِنِدی برگشتند. از آنجا سفر اکتشافی دوباره برگشت به‌سوی سیدنی را آغاز نموده و در ۲۰ ژانویه ۱۸۴۷ به این شهر رسیدند. دومین سفر اکتشافی. میچل از ویژگی‌های رهبری کِنِدی که او با مدیریت پایگاه‌های
ویژگی‌های رهبری کِنِدی که او با مدیریت پایگاه‌های انبار در ۱۸۴۶ از خود نشان داد و از مهارت‌های فنی او در نقشه‌برداری اکتشاف، تحت تأثیر قرار گرفت. چون هنوز هم سؤال رود بزرگ شمال‌غربی بدون پاسخ باقی مانده بود، میچل بار دیگر در فوریه ۱۸۴۷ تأیید یک سفر اکتشافی جدید به خلیج کارپنتاریا را کسب کرد و هدفی که او اظهار کرده بود تشخیص مسیر رود ویکتوریا روی نقشه بود. این بار او کِنِدی را مسئول گروه هشت نفری گماشت، گروهی که در ۲۱ مارس ۱۸۴۷ ویندسور، نیو ساوت ولز را ترک کرد. دستورهای وی این بود تا سفر اکتشافی از طریق سنت
دستورهای وی این بود تا سفر اکتشافی از طریق سنت جورج بریج (۱۴ می) به مارانوآ (۸ ژوئن)، جاییکه قبلاً انبار وی قرار داشت، سفر نموده و مسیر رود ویکتوریا را مشخص نماید. کِنِدی مدت زمانی را مشغول تعیین مسیر رود ویکتوریای میچل در جدیدترین نقشه مستعمره بود و در این جریان او به این حقیقت پی برد که مسیر کلی ویکتوریا به‌سوی خمیدگی در کوپر کریک که در ۱۸۴۵ میلادی توسط چارلز استورت نام‌گذاری شده بود، تغییر جهت می‌داد. این سفر اکتشافی حرکت به‌سوی شمال را تا منطقه‌ای که برای کِنِدی قلمروی جدیدی بود ادامه داده و تا میانه
کِنِدی قلمروی جدیدی بود ادامه داده و تا میانه ماه اوت، آنها در مجاورت مکانی بودند که میچل مجبور به بازگشت شده بود. کِنِدی تصمیم گرفت تا گاری‌ها و تدارکات را از مردمان بومی جزیره استرالیا پنهان نماید، از اینرو او پس از حفر خندقی بزرگ و دفن کردن تدارکات در آن، با اسب‌های بارکش به سفر خود ادامه داد. رود شروع به چرخش به سمت جنوب‌غرب نموده و آنها را از خلیج دور کرد. او که به پویش ادامه می‌داد دریافت که یک رود فرعی قابل‌ملاحظه از سمت شمال به رود ویکتوریا همراه می‌شود و او آنرا به افتخار ویر مستعمرات آقای ادوارد
و او آنرا به افتخار ویر مستعمرات آقای ادوارد دیاس تامسون، رود تامسون نام‌گذاری کرد.
دبیرستان شاهرضا که امروزه به آن دبیرستان ماندگار علی شریعتی می‌گویند یکی از دبیرستان‌های قدیمی شهر مشهد که در خیابان شیرازی، کوچه باغ عنبر واقع شده است. پیشینه. مهم ترین دبیرستانی که از ۱۳۰۴ به بعد، خارج از سیستم دولتی تأسیس شد دبیرستان شاهرضا بود. این دبیرستان تا سال ۱۳۰۹ به عنوان ضمیمه مدرسه رضویه در محل اداره آستان قدس رضوی فعالیت داشت. برای اولین بار در سال ۱۳۰۷ دو کلاس اول و دوم متوسطه و در سال ۱۳۰۸ کلاس سوم متوسطه در محل این آموزشگاه دایر شد. این اقدام بخشی از فعالیت هایی بود که توسط محمد ولی خان اسدی
بخشی از فعالیت هایی بود که توسط محمد ولی خان اسدی نایب التولیه آستان قدس انجام گرفت. نایب التولیه ضمن گسترش فعالیت های آموزشی، اقدام به ساختن فضای آموزشی به سبک جدید برای دبیرستان نمود. به همین منظور در اراضی باغ عنبر، دبیرستان جدیدی احداث و این مجموعه که با امکانات مناسبی ساخته شده بود رسما در سال تحصیلی ۱۱- ۱۳۱۰ افتتاح شد و کار خود را آغاز کرد. این دبیرستان با نظارت مهندس طاهرزاده بهزاد به مبلغ چهارصد و ده هزار ریال ساخته شد.
اتین بروله (Étienne Brûlé) (زادهٔ حدود ۱۵۹۲ – درگذشتهٔ حدود ژوئن ۱۶۳۳)، اولین کاوشگر اروپایی بود که به آن سوی رودخانه سن‌لوران و به جاییکه امروزه به عنوان کانادا شناخته می‌شود سفر کرد. او بیشتر دوران بزرگسالی خود را در میان هورون‌ها گذراند، به زبان آن‌ها تسلط یافت و فرهنگ آن‌ها را آموخت. بروله، مترجم و راهنمای ساموئل دو شامپلن شد که بعدها بروله را به تعدادی مأموریت اکتشافی فرستاد، از جمله گمان می‌رود که او قبل از شامپلین به دریاچه‌های بزرگ رفته بود و پس از اولین ورود شامپلین به دریاچه هورون، دوباره به او
اولین ورود شامپلین به دریاچه هورون، دوباره به او پیوست. از جمله سفرهای زیاد او، اکتشافات خلیج گرجی و دریاچه هورون و همچنین رودخانه هامبر و اتاوا بود. شامپلین موافقت کرد که بروله را بنا به درخواست خود به عنوان مترجم بفرستد تا در سال ۱۶۱۰ در میان آنونچاتارون، یکی از مردمان آلگونکوین زندگی کند. در سال ۱۶۲۹، در طول جنگ انگلیس و فرانسه، پس از اسیرشدن توسط قبیله سنکا، فرار کرد. بروله توسط قبیله خرس از قوم هورون کشته شد که معتقد بودند او به آن‌ها در برابر سنکا، خیانت کرده‌است. اوایل زندگی در فرانسه. بروله در حدود
کرده‌است. اوایل زندگی در فرانسه. بروله در حدود ۱۵۹۲ در پاریس، فرانسه به دنیا آمد. بسیاری از دفاتر محلی شامپینی-سور-مارن، میان سال‌های ۱۵۹۰ و ۱۶۰۰ از دست رفتند، بنابراین تاریخ دقیق تولد بروله مشخص نیست. او در سال ۱۶۰۸، زمانی که تنها ۱۶ سال داشت به کانادا رفت. بروله هیچ خاطره یا شرحی از اوایل زندگی خود، در میان مردم بومی یا از سفرهای خود، به جای نگذاشته‌است؛ بنابراین، وجود او از طریق آثار دیگران از جمله شامپلین، ساگارد و بربوف مورد توجه قرار گرفته‌است. زندگی در فرانسه جدید. شامپلین دربارهٔ یک جوان که از سال
در فرانسه جدید. شامپلین دربارهٔ یک جوان که از سال ۱۶۰۸ در فرانسه جدید زندگی می‌کرد نوشت و بسیاری معتقدند که او، بروله جوان بوده‌است. در ۱۳ ژوئن ۱۶۱۱، شامپلین برای دیدار با بروله برگشت که به طرز شگفت‌انگیزی تمام آنچه را که شامپلین از او خواسته بود، انجام داده بود. به مدت چهار سال، شامپلین هیچ تماس یا ارتباطی با بروله نداشت تصور می‌شود که در آن زمان، او اولین اروپایی بوده که دریاچه‌های بزرگ را دیده‌است. در سال ۱۶۱۵، آن‌ها دوباره در هورنیا ملاقات کردند. بروله در آنجا شامپلین را از ماجراجویی‌ها و اکتشافات خود
در آنجا شامپلین را از ماجراجویی‌ها و اکتشافات خود در آمریکای شمالی مطلع کرد. بروله توضیح داد که او به مترجم فرانسوی دیگری به نام گرنول، پیوسته‌است. بروله به احتمال، چهار دریاچه از پنج دریاچه بزرگ - دریاچه هورون، دریاچه سوپریور، دریاچه ایری، دریاچه انتاریو-بازدید کرده و ممکن است دریاچه میشیگان را نیز دیده باشد. بروله به احتمال زیاد اولین اروپایی سفیدپوست بود که این سفرها را در سراسر آمریکای شمالی تکمیل کرد. در این سفرها او از مکان‌هایی مانند رودخانه اتاوا، رودخانه ماتاوا، دریاچه نیپیسینگ و رودخانه فرانسوی
رودخانه ماتاوا، دریاچه نیپیسینگ و رودخانه فرانسوی به خلیج جورجیا بازدید کرد. بروله توانست از خلیج جورجیا، به دریاچه هورون برود. او از رودخانه سنت ماری بالا رفت و به دریاچه سوپریور رسید. او از طریق دریاچه سیمکو، سفر کرد و از طریق تورنتو فعلی به دریاچه انتاریو رسید. بروله توانست از دریاچه انتاریو به ایالت نیویورک سفر کند و پنسیلوانیا را کاوش کند و با عبور از پایین رودخانه ساسکوئنا به خلیج چزاپیک برسد. همچنین گفته می‌شود که به احتمال بسیار زیاد، بروله یکی از اولین اروپاییانی بود که در کنار سواحل دریاچه ایری و
اروپاییانی بود که در کنار سواحل دریاچه ایری و دریاچه میشیگان ایستاد. او ماه‌ها را صرف بازدید از مردم بومی کرده بود که در امتداد دریاچه ایری، میان رودخانه‌های نیاگارا و دیترویت زندگی می‌کردند. اما از آنجاییکه هیچ نوشته‌ای از خود برجای نگذاشته‌است، تقریباً هیچ چیز قابل شناسایی در مورد قبایلی که او از آن‌ها بازدید کرد، شناخته شده نیست که بسیاری از آن‌ها چند دهه بعد در جنگ‌های بیور (جنگ‌های بیش از حد و پی در پی با بومیان) از دست رفتند. شامپلین و یسوئی‌ها اغلب مخالف پذیرش آداب و رسوم هورون از طرف بروله و همچنین
پذیرش آداب و رسوم هورون از طرف بروله و همچنین ارتباط او با تاجران پوست بودند که خارج از کنترل دولت استعماری بودند. بروله در سال ۱۶۱۸ به کبک بازگشت، اما شامپلین به او توصیه کرد که کاوش‌های خود را در میان هورون‌ها ادامه دهد. بروله بعداً به مدت یک سال در کبک محدود شد و در آنجا زبان بومیان را به یسوئیان آموزش داد. در سال ۱۶۲۶ بروله به فرانسه بازگشت و در آنجا به عنوان یک تاجر کار کرد و در سال ۱۶۲۶ یا ۱۶۲۷ با آلیزون کوفیر ازدواج کرد. در سال ۱۶۲۹، بروله به مستعمره فرانسه جدید خیانت کرد. دیوید کرکه و برادرانش،
فرانسه جدید خیانت کرد. دیوید کرکه و برادرانش، تاجران انگلیسی استخراج هوگنوت، ۱۰۰ تپانچه به بروله و سه تن از همراهانش پرداخت کردند تا کشتی‌های‌شان را در رودخانه سنت لارنس هدایت کنند و «بی‌شک اطلاعاتی در مورد وضعیت ناامیدکننده پادگان کبک به او دادند» که کرکه‌ها را برای حمله به آن، جسور کرد. پس از سال ۱۶۲۹، بروله به زندگی با بومیان ادامه داد و به عنوان مترجم در معاملات آن‌ها با بازرگانان فرانسوی عمل کرد. وفات. در سال ۱۶۳۳، بروله در توآنچه، در شبه جزیره پنتانگویشن درگذشت. با این حال وقایع واقعی درمورد مرگ او
درگذشت. با این حال وقایع واقعی درمورد مرگ او نامشخص است. شایعات مرگ او، ابتدا از طریق گزارش‌های شخص دوم و سوم، اغلب توسط آلگونکوین‌ها به کبک رسید که در آن زمان گمان می‌رفت در یک مناقشه تجاری با هورون‌ها بودند. یک نظریه این است که او در نبرد، توسط سنکا ایگوئیز اسیر شد. اگرچه او موفق به فرار شد، اما وقتی به خانه خود در میان هورون‌ها بازگشت، داستان او را باور نکردند. به دلیل مشکوک‌بودن او به تجارت با سنکاها، بروله را با چاقو کشتند - جسد او را تکه‌تکه کردند و روستاییان آن را خوردند. با این حال، بر خلاف این
و روستاییان آن را خوردند. با این حال، بر خلاف این نظریه، هیچ مدرک قوم‌شناسی مبنی بر اینکه هورون‌ها آدم‌خواری می‌کردند، وجود ندارد. همچنین به نظر می‌رسد که قتل بروله نیز در میان مردم هورون بحث‌برانگیز بوده‌است. بلافاصله پس از مرگ او، توآنچه رها شد و پس از این، ونریو و ایهوناتیریا، تأسیس شدند - که نشان می‌دهد، شکافی در قبیله میان کسانی که از قتل بروله حمایت می‌کردند و کسانی که حمایت نمی‌کردند، شکل گرفته بود. برای پیچیده‌ترکردن موضوع، پدر لو ژون، در مقالهٔ خود در سال ۱۶۳۳ در روابط یسوئی نوشت؛ در آخرین روز
خود در سال ۱۶۳۳ در روابط یسوئی نوشت؛ در آخرین روز ژوئن ۱۶۳۳ با یک مترجم فرانسوی در میان فرستاده هورون‌ها که سال‌ها با آن‌ها زندگی می‌کرد، ملاقات کرده‌است. با وجود گزارش‌های متناقض مبنی بر اینکه بروله قبلاً مُرده است، مشخص نیست که لو ژون، به چه کسی غیر از بروله اشاره می-کند.
دیوید بارنیا (؛ زادهٔ ) رئیس فعلی موساد است که در ژوئن ۲۰۲۱ جانشین یوسی کوهن شد. بارنیا به عنوان سرباز رزمی در یگان تکاوران ستاد کل فرماندهی عملیات ارتش اسرائیل خدمت می‌کرد و در سال ۱۹۹۶ به موساد پیوست. او از سال ۲۰۱۹ معاون مدیر موساد بوده است. اوایل زندگی. بارنیا در اشکلون به دنیا آمد و در ریشون لزیون بزرگ شد. پدرش جوزف برونر (بارنیا) به همراه خانواده‌اش از آلمان نازی گریخت و در سه‌سالگی به اسرائیل مهاجرت کرد. جوزف فارغ‌التحصیل یشیوای هاپوئل هامیزراخی در بنی براک بود و در سن ۱۶سالگی به پالماخ پیوست. او
بنی براک بود و در سن ۱۶سالگی به پالماخ پیوست. او همراه گردان سوم سازمان در نبی یوشع و صفد جنگید و سپس به عنوان افسر با درجه سرهنگ دومی در نیروی هوایی اسرائیل خدمت کرد. او همچنین مدیر شرکت تادیران بود. مادرش، نائومی، در کشتی SS "Patria" به دنیا آمد و به عنوان معلم و مدیر مدرسه کار می‌کرد. بارنیا در مدرسهٔ شبانه‌روزی نظامی برای فرماندهی در تل‌آویو تحصیل کرد، و در سال ۱۹۸۳ به ارتش اسرائیل پیوست. او خدمت سربازی خود را در هنگ شناسایی یگان تکاوری فوق ویژه ستاد کل فرماندهی و عملیات ارتش اسرائیل انجام داد. او
کل فرماندهی و عملیات ارتش اسرائیل انجام داد. او بعداً در ایالات متحده تحصیل کرد و مدرک کارشناسی خود را از موسسهٔ فناوری نیویورک و مدرک MBA را از دانشگاه پیس گرفت. او سپس به عنوان مدیر بازرگانی در یک بانک سرمایه‌گذاری در اسرائیل مشغول به کار شد. زندگی حرفه‌ای. در سال ۱۹۹۶ بارنیا به موساد پیوست. او در قسمت تزومت، فرماندهی واحدهای عملیاتی در اسرائیل و خارج از کشور، خدمت کرد. او به مدت دو سال و نیم نائب‌رئیس قسمت کِشِت بود که وظیفه نفوذ و نظارت بر اهداف را بر عهده دارد. وی در سال ۲۰۱۳ به عنوان رئیس قسمت تزومت
دارد. وی در سال ۲۰۱۳ به عنوان رئیس قسمت تزومت منصوب شد. در زمان تصدی ریاست تزومت توسط بارنیا، چهار جایزهٔ امنیت ملی اسرائیل به این قسمت اهدا شد. او در سال ۲۰۱۹ به عنوان معاون رئیس موساد و در ژوئن ۲۰۲۱ به ریاست موساد منصوب شد. پس از آغاز جنگ بین حماس و اسرائیل در سال ۲۰۲۳، بارنیا تلاش کرد برای آزادی گروگان‌های اسرائیلی با حماس به توافق دست یابد. در ۹ نوامبر، بارنیا با ویلیام جی برنز، رئیس سیا و محمد بن عبدالرحمن آل ثانی، نخست‌وزیر قطر در دوحه ملاقات کرد تا در بارهٔ امکان آتش‌بس و آزادی گروگان‌ها رایزنی کند.
بارهٔ امکان آتش‌بس و آزادی گروگان‌ها رایزنی کند. علاوه بر برنز، رئیس سیا، بارنیا نیز در مذاکرات بین بایدن رئیس‌جمهور آمریکا و نخست‌وزیر نتانیاهو دربارهٔ آزادی گروگان‌ها حضور داشت. بارنیا بر نتانیاهو، که گفته می‌شود مدت‌ها راه‌حل صرفاً نظامی را ترجیح می‌داد، پیروز شد. زندگی شخصی. بارنیا متأهل و پدر چهار فرزند است. او یک برادر حریدی دارد.
اشکیک، دهستانی است از توابع بخش مرکزی شهرستان خمام در استان گیلان ایران. جمعیت. براساس سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت آن ۴٬۸۰۳ نفر (۱٬۶۵۱خانوار) بوده است. روستاها. این دهستان ۵ روستا دارد. اشکیک، مصردشت، خاچکین، تازه‌آباد خاچکین، بلسکله
علی‌اکبر شهابی (۱۲۸۸–۱۳۶۷) دارای مدرک دکترای زبان و ادبیات فارسی، استاد دانشگاه تهران و دانشگاه فردوسی مشهد و دارای آثاری به زبان فارسی و عربی بوده‌است. زندگی‌نامه و تحصیلات. شهابی، که به شهابی خراسانی هم معروف است، در سال ۱۲۸۸، در تربت حیدریه زاده شد. پدرش، عبدالسلام، ملقب به شهاب الدین، از دانشمندان روزگار خود و صاحب آثار زیادی بود. او دو کتاب به نام‌های راز عشاق و گنج نهفته نوشته‌است. علی‌اکبر شهابی از جمله افرادی بود که نخست به تحصیلات طلبگی روی آورد و مقدمات علوم دینی را زیر نظر ادیب نیشابوری و علوم
مقدمات علوم دینی را زیر نظر ادیب نیشابوری و علوم ادبی و فقهی دیگر را از محمدکاظم خراسانی آموخت. او سپس با رواج آموزش و پرورش جدید در ایران، به کسب معلومات در این مکتب پرداخت و مراحل مختلف تحصیل را از دبیرستان به بعد در نظام جدید آموزشی طی کرد. بیست‌ساله بود که دوره اول دبیرستان را در دبیرستان شاهرضا گذراند. در سال ۱۳۰۹ برای ادامه تحصیل در دوره دوم متوسطه به دبیرستان دارالفنون تهران رفت و سپس تحصیل خود را در دانشکده‌های ادبیات و علوم معقول و منقول دانشگاه تهران به پایان رسانید و در سال ۱۳۳۶ به اخذ درجه
تهران به پایان رسانید و در سال ۱۳۳۶ به اخذ درجه دکتری زبان و ادبیات فارسی از این دانشگاه نائل آمد. آثار. علی اکبر شهابی بیست کتاب و رساله و پنجاه مقاله تحقیقی در زمینه‌های ادبی و دینی به چاپ رسانده‌است که مهم‌ترین آن عبارتند از:
ماری ژوزف فرانسوا گارنیر (Marie Joseph François Garnier) (زادهٔ ۲۵ ژوئیه ۱۸۳۹ – درگذشتهٔ ۲۱ دسامبر ۱۸۷۳)، افسر، بازرس امور طبیعی کوچین چین و کاوشگر فرانسوی بود. او سرانجام رهبر مأموریت کمیسیون اکتشاف مکونگ در قرن نوزدهم میلادی در جنوب شرقی آسیا شد. حرفهٔ اولیه. فرانسیس گارنیر در ۲۵ ژوئیه ۱۸۳۹ در سن-اتین چشم به جهان گشود. او دومین پسر لوئیس الکساندر گارنیر و آن ماری فلیسیته گارنیر بود. در سال ۱۸۵۵ و در سن ۱۶ سالگی به مدرسهٔ نیروی دریایی ملحق شد. این کار وی برخلاف میل خانواده‌اش بود که موافق حرفهٔ نظامی
وی برخلاف میل خانواده‌اش بود که موافق حرفهٔ نظامی نبودند و آن را خطرناک می‌پنداشتند. در اوایل سال ۱۸۶۰، گارنیر که ۲۰ ساله شده بود به عنوان افسر داوطلب بر روی کشتی دوپره خدمت می‌کرد. او در زمان جنگ دوم تریاک شب هنگام با پریدن به درون دریا جان یک ستوان سواره نظام را که به دریا افتاده بود را نجات داد. گارنیر با نشان دادن این شجاعت، فوراً به درجهٔ ستوان دوم نائل آمده و به افراد دریاسالار چارنر اضافه شد. گارنیر تحت فرماندهی دریاسالار چارنر در لشکرکشی کوچین‌چین جنگید و به ویژه در نبرد کی هوآ شرکت کرد. گارنیر پس
و به ویژه در نبرد کی هوآ شرکت کرد. گارنیر پس از گذراندن زمانی در فرانسه، به شرق بازگشت و در سال ۱۸۶۲ به عنوان بازرس امور بومی در کوچین‌چین منصوب شد و ادارهٔ چولون در حومهٔ شهر هوشی‌مین را بر عهده گرفت. جنگ فرانکو-پروس. گارنیر در طول محاصره پاریس، به عنوان افسر ارشد کارکنان دریاسالار در فرماندهی بخش هشتم، خدمت می‌کرد. تجریبات او در طول این محاصره در پاورقی‌های مجلهٔ لو تمپس، به‌طور جداگانه تحت عنوان محاصره پاریس، خاطرات یک افسر نیروی دریایی (۱۸۷۱) منتشر می‌شد. گارنیر روزی در حالی که ارابهٔ پُر از مهمات را
گارنیر روزی در حالی که ارابهٔ پُر از مهمات را به همراه چهل تن جنگجوی دیگر به قلعهٔ وانوز می‌برد، زیر رگبار وحشیانه-ای از گلوله‌های پروس گرفتار شدند. همهٔ مردان نجات یافته با رها کردن مأموریت خود، فرار کردند به جز گارنیر و یکی از مردان گارد ملی که با هم ارابه را به مقصد رساندند. با بازگشت به کوچین‌چین، شرایط سیاسی کشور را برای جستجو و اکتشافات بیشتر مناسب ندید، بنابراین او به چین رفت و در سال ۱۸۷۳ مسیر بالای رودخانه یانگ تسه را به سمت آبشارها دنبال کرد. مداخله در تونکین. در اواخر تابستان ۱۸۷۳، یک درگیری
در تونکین. در اواخر تابستان ۱۸۷۳، یک درگیری میان تاجر فرانسوی، ژان دوپو و مقامات ویتنامی، یک بحران کاملاً دیپلماتیک را در هانویی ایجاد کرد. گارنیر با درخواست دربار سلطنتی ویتنام توسط دریاسالار دوپره فرستاده شد تا درگیری را حل کرده و دوپو و سربازان مزدورش را از تونکین بیرون کند. نیروی اعزامی گارنیر شامل ۱۸۰ نفر و دو کشتی مسلح بود. گارنیر با نیمی از نیروهای اعزامی در ۱۱ اکتبر ۱۸۷۳ از سایگون خارج شد و در ۵ نوامبر به هانوی رسید. زمانی که گارنیر و مردانش به شهر رسیدند، نُه ارتشبد نگویان تری فونگ و نُه مأمورین
رسیدند، نُه ارتشبد نگویان تری فونگ و نُه مأمورین عالی‌رتبه‌اش برای استقبال از وی نیامدند. با این حال دوپو به گرمی از فرانسوی‌ها استقبال کرد. گارنیر بعد از مشورت با دوپو، تلاش کرد تا با مقامات محلی مذاکره کند اما به سبب آنکه مأمورین عالی‌رتبه از مذاکره سرباز زدند، او شروع به بررسی گزینهٔ نظامی کرد. در ۱۲ نوامبر باقی نیروهای اعزامی رسیدند و گارنیر علی‌رغم دریافت هیچ دستوری تصمیم به تصرف شهر گرفت. در سپیده دم روز ۲۰ نوامبر، گارنیر و ۱۸۰ مردش به دژ هانوی که توسط هفت هزار سرباز دفاع می‌شد، یورش بردند. مدافعان
هفت هزار سرباز دفاع می‌شد، یورش بردند. مدافعان که کاملاً از حملهٔ فرانسوی‌ها مات و مبهوت شده بودند، عملکرد بسیار ضعیفی داشتند و زمانی که ارتشبد نگویان تری فونگ به شدت آسیب دید، روحیهٔ آنها به‌طور کامل فرو ریخت. با ورود نیروهای فرانسوی به دروازه‌های جنوبی، بسیاری از مدافعان به سمت دروازهٔ شمالی فرار کردند. نیروهای فرانسوی در کمتر از یک ساعت قلعه را تصرف کردند. تنها تلفات فرانسوی‌ها یکی از مزدوران چینی دوپو بود که به‌طور تصادفی توسط ملوانان فرانسوی کشته شد. با این حال تلفات ویتنامی‌ها بسیار سنگین بود، طوری