payamvha/North_RAG huggingface dataset:
برای زمان آن رویارویی ۱۲۵۷ یا ۱۲۵۸ است. پس از آن، روبروک به‌طور کامل از تصویر محو می‌شود. تفاوت با سفرهای قبلی به امپراتوری مغولستان. سفرهای قبلی توسط جیوانی د پیان دل کارپین (۱۲۴۵–۱۲۴۷) و آندره لونژومویی (۱۲۴۹–۱۲۵۱) به امپراتوری مغول انجام شده بود. سفر روبروک اساساً از یک جنبه مهم متفاوت است. دو سفر اول به ترتیب به سفارش پاپ اینوسنت چهارم و لویی نهم انجام شده بود. آن سفرها بیشتر جنبه دیپلماتیک داشت. مشخص نیست که سفر روبروک تا چه اندازه نتیجه دستور مستقیم لویی نهم بوده‌است. پادشاه هزینه‌های سفر را تأمین
لویی نهم بوده‌است. پادشاه هزینه‌های سفر را تأمین کرد و هم او و هم همسرش مارگارت پروونس هدایایی اهدا کردند. با این حال، ویلیام روبروک در درجه اول خود را یک مبلغ می‌دانست. در سفرنامه لونژومویی به شرایط بدی اشاره شده‌است که در آن تعدادی از آلمانی‌های اسیر در تراز به بردگی گرفته شده بودند. کمک به این افراد و همچنین موعظه در میان مغولان انگیزه اصلی او برای انجام این سفر بود. روبروک در تماس‌های خود با مغول‌ها همیشه منکر این بود که او فرستاده پادشاه بوده‌است، اما بر شخصیت مبلغ مذهبی خود تأکید می‌کرد. پایبندی به
بر شخصیت مبلغ مذهبی خود تأکید می‌کرد. پایبندی به آرمان فرانسیس آسیزی نیز در این واقعیت نمود می‌یابد که ویلم فان روبروک در طول سفر به عادت کلیسایی جامه به تن داشت، مسافت زیادی را پیاده‌روی کرد و بیشتر با پای برهنه رفت. کفش‌ها فقط زمانی پوشیده می‌شدند که سرمای شدید آن را ضروری می‌کرد. روبروک نامه ای از لویی نهم به سرتاق پسر باتوخان با خود داشت که باور بر این بود در فلسطین مسیحی شده‌است. محتوای آن نامه به‌طور کامل مشخص نیست، اما احتمالاً چیزی بیش از معرفی‌نامه ای برای روبروک نبوده‌است که از وی خواسته شده بود
ای برای روبروک نبوده‌است که از وی خواسته شده بود مدتی در آنجا بماند و موعظه کند. علاوه بر این، این نامه حاوی تبریکی از سوی لویی نهم به سرتاق به دلیل گرویدن وی به مسیحیت بود. سوء تفاهم در مورد این قسمت از نامه و ترجمه نادرست، بعدها باعث ایجاد مشکلات و سردرگمی در مورد ماهیت تبلیغی سفر در طول سفر شد. سفر. ویلیام روبروک باید تا اواسط مارس ۱۲۵۳ فلسطین را ترک کرده باشد. ماه بعد او در قسطنطنیه بود و در ۱۳ آوریل در ایا صوفیه مراسمی برگزار کرد. در این شهر با بارتولومی کرمونا نیز ملاقات کرد که تا قره‌قروم او را
کرمونا نیز ملاقات کرد که تا قره‌قروم او را همراهی کرد. افزون بر این، یک منشی، به نام گوسِت، مترجمی به نام هومو دئی، و همچنین پسری به نام نیکولاس، که روبروک او را در قسطنطنیه خریده بود، بخشی از گروه بودند. در ۲۱ مه او وارد سوداک در کریمه شد. در اواخر تیرماه به اردوگاه سرتاق رسید. آنها در ابتدا به عنوان مقدسین پذیرفته شدند. پس از ارائه نامه و ترجمه ظاهراً نادرست بخشی از آن، سرتاق این‌گونه پنداشت که این نامه، درخواست کمک از مغول‌ها در مبارزه با مسلمانان است؛ بنابراین او این گروه را به پدرش باتوخان فرستاد.
بنابراین او این گروه را به پدرش باتوخان فرستاد. ویلیام روبروک در گزارش خود نسبت به باورهای مسیحی سرتاق تردید جدی ابراز می‌کند. روبروک در ۵ اوت به اردوگاه باتو در ولگا رسید. برای پنج هفته بعد او در امتداد ساحل شرقی ولگا همراه با نیروهای باتو حرکت کرد. در پایان سپتامبر، او از اورال عبور کرد و در ۲۷ دسامبر به اردوگاه خاقان منگوقاآن رسید، که در فاصله ۶ روز راه از قره‌قوروم برپا شده بود. در ۴ ژانویه ۱۲۵۴، روبروک در بارگاه منگوقاآن بارعام یافت. در این گفتگو، روبروک بار دیگر بر شخصیت خود به عنوان مبلغ مذهبی تأکید
بار دیگر بر شخصیت خود به عنوان مبلغ مذهبی تأکید کرد و درخواست کرد که به او اجازه داده شود مدتی در اردوگاه بماند، با توجه به وضعیت بد سلامتی بارتولومی کرمونا. منگوقاآن موافقت کرد. با این حال، از آنجا که منگوقاآن متوجه سرشت مذهبی سفر این گروه شد توجه‌اش به این مسافران کاهش یافت و در نتیجه، ویلیام روبروک پس از این فقط دو بار با منگوقاآن ملاقات کرد. ویلم فان روبروک در سفرنامه چندین بار از مترجم خود، هومو دئی، شکایت می‌کند. او اغلب مست بود و معمولاً حتی در حالت هوشیاری نمی‌توانست به اندازه کافی ترجمه کند. او در
نمی‌توانست به اندازه کافی ترجمه کند. او در اواسط ماه مارس با یک زرگر فرانسوی ویلم بوشیه و پسر خوانده اش در اردوگاه ملاقات کرد. این پسر نشان داد که مایل است مترجم او شود و در این مقام از همو دئی برتری داشت. در ۲۹ مارس ۱۲۵۴، منگوقاآن اردوگاه را ترک کرد و به قره‌قروم رفت. روبروک در ۵ آوریل به آنجا رسید. او بلافاصله با درخواست تعدادی از الان‌ها، روس‌ها، ارمنی‌ها و گرجی‌های حاضر برای برگزاری مراسم عید پاک برای آن‌ها مواجه شد. این گروه‌ها به کلیساهای نسطوری در قره‌قوروم دسترسی نداشتند، با این وجود روبروک موفق شد
دسترسی نداشتند، با این وجود روبروک موفق شد راهب نسطوری را به همکاری متقاعد کند و با کمک بوشیه، آیین عزاداری برای آن گروه‌ها در کلیسایی از یک کلیسای نسطوری ترتیب داد. در ماه‌های بعد، روبروک به‌طور متناوب در اردوگاه منگوقاآن و در قره‌قوروم ماند. در ۳۰ مه ۱۲۵۴، در حضور منگوقاآن، یک مناظره کلامی تاریخی بین روبروک با نسطوریان و بودایی‌ها و مسلمانان برگزار شد. در این گزارش، روبروک خود را برنده این مناظره اعلام کرده‌است، اما می‌افزاید که این امر به تغییر دین هیچ‌یک از افراد منجر نشد. روز بعد، روبروک آخرین دیدار
از افراد منجر نشد. روز بعد، روبروک آخرین دیدار را با منگوقاآن داشت و خان مغول برای او توضیح داد که جوهر ایمان مغولی چیست. او همچنین به روبروک گفت که زمان آن فرا رسیده که قلمرو مغول را ترک کند و نامه‌ای برای لویی نهم به او داد. در این نامه بار دیگر آمده بود که نامه ایلگدیز که در پایان سال ۱۲۴۸ در قبرس به دست پادشاه رسیده جعلی بوده‌است. ویلیام روبروک یک بار دیگر به قره‌قوروم بازگشت و سفر بازگشت خود را در ۱۲ ژوئیه ۱۲۵۴ آغاز کرد. بارتولومی کرمونا احساس می‌کرد که نمی‌تواند سختی‌های سفر دیگری را تحمل کند و اجازه
نمی‌تواند سختی‌های سفر دیگری را تحمل کند و اجازه اقامت دائم در قره‌قوروم به او داده شد. در ۱۵ سپتامبر، روبروک به اردوگاه باتو خان بازگشت. اواخر شهریور وارد سرای شد. او در آنجا تا ۱ نوامبر اتراق کرد و سپس مسیر جنوبی‌تری را در پیش گرفت. در اواسط دی ماه ۱۲۵۵ وارد لرستان شد. سپس از طریق آناتولی به سمت غرب حرکت کرد و در ۱۲ مه ۱۲۵۵ از طریق سیواس، قیصریه و قونیه به شهر ساحلی کوریکوس رسید. در آنجا او با قایق به قبرس رفت و در ۱۶ ژوئن به آنجا رسید. در آنجا شنید که لویی نهم در همین حین فلسطین را ترک کرده و در فرانسه
نهم در همین حین فلسطین را ترک کرده و در فرانسه است. در نیکوزیا با مقامات مذهبی که با او ابتدا به انطاکیه و سپس به جلسه دینی در طرابلس رفتند ملاقات کرد. این دیدار در اواسط ماه اوت برگزار شد. این تاریخ آخرین واقعیت ثبت شده از سفر او است. احتمالاً. یلیام روبروک انتظار داشت که بتواند خودش در فرانسه به پادشاه گزارش دهد. روبروک در پایان نوشت که از طرف اسقف‌ها به او دستور داده شد که در صومعه در عکا به عنوان سخنران نقش ایفا کند. او باید گزارش خود را به صورت مکتوب به پادشاه ارائه می‌کرد؛ بنابراین گزارش نوشته شده
به پادشاه ارائه می‌کرد؛ بنابراین گزارش نوشته شده توسط او به شکل نامه ای بسیار طولانی به لویی نهم است. تمام آنچه هنوز در مورد روبروک شناخته شده‌است مربوط به ملاقات با راجر بیکن در فرانسه احتمالاً در سال ۱۲۵۷ یا ۱۲۵۸ است. ارزش گزارش. خود مأموریت از نظر اهداف اعلام شده شکست خورده بود. روبروک نتوانست با زندانیان آلمانی ارتباط برقرار کند. یکی از دلایل این امر این بود که آن‌ها در طول سفر به سمت قلمرو مغول چندین صد کیلومتر به سمت شرق حرکت کرده بودند. او در گزارش خود تعداد کل افرادی را که توانست به مسیحیت بگرواند،
تعداد کل افرادی را که توانست به مسیحیت بگرواند، شش نفر ذکر می‌کند و بسیار بعید است که این افراد مغول بوده باشند. با این حال، گزارش او از نظر کیفیت و قابلیت اطمینان نسبت به سایر گزارش‌های سفر به امپراتوری مغول آن زمان برتر است. همچنین در تعدادی از جنبه‌ها به‌طور قابل توجهی قابل اعتمادتر از گزارش بعدی مارکوپولو است. اگرچه او دین بودا را به رسمیت نمی‌شناخت، اما اولین کسی بود که آیین‌های بودایی و اعتقاد به تناسخ، و همچنین اهمیت تکرار مانترا «اوم مانیپادمه هوم» را بارها و بارها توصیف کرد. توصیفات او از اعمال
را بارها و بارها توصیف کرد. توصیفات او از اعمال مذهبی کلیسای نسطوری شرق دقیق بود. مطالب موجود در گزارش مربوط به شمن‌های مغولی همچنان دارای ارزش تاریخی-قوم نگاری است. در واقع، این تنها توصیف شمنیسم مغولی قبل از گرویدن اکثر مغول‌ها به بودیسم مغولی- تبتی در قرن شانزدهم و هفدهم است. توصیف او از شهر قره‌قروم اولین توصیف در ادبیات اروپا بود. در این گزارش همچنین به صراحت آمده‌است که دریای خزر باید یک دریای داخلی باشد و این نیز برای اروپا تازگی داشت. اگرچه روبروک به چین سفر نکرد، اما اولین کسی بود که به صراحت
به چین سفر نکرد، اما اولین کسی بود که به صراحت اعلام کرد که چین باید همان سرزمین سرس دوران باستان باشد. توصیفات او از حروف نوشتاری چینی اولین مورد در اروپا است. نوشته‌های او کاملاً متفاوت از گزارش‌های قبل و بعد از خود، از جمله مارکوپولو است و در گزارش خود بیان می‌کند که هیچ اعتباری برای وجود موجوداتی مانند سگ‌سران و شغال‌سران قائل نیست. او خان‌های مغول را تهدیدی بزرگ برای اروپا توصیف کرد، اما برخی از مهارت‌های مغول‌ها نیز او را تحت تأثیر قرار داد. او در گزارش خود به این نتیجه رسید که خان‌های مغول مسیحیت
خود به این نتیجه رسید که خان‌های مغول مسیحیت کاتولیک رومی را در وهله اول به عنوان پیوندی با قومیت تفسیر می‌کردند و بنابراین هرگونه گرویدن به مسیحیت را به منزله انکار هویت مغولی خود می‌دانستند. نسخه‌های گزارش. گزارش‌های پیشین، بسیار کمتر قابل اعتماد، از آندره لونژومویی و به‌ویژه جیوانی د پیان دل کارپین به پرفروش‌ترین‌ها در اروپا تبدیل شدند. با این حال، نسخه «"گزارش سفر ویلمی د روبروک»" کمتر شناخته شده بود. به غیر از قطعات موجود در "Opus Majus اثر" راجر بیکن (۱۲۶۷) هیچ نشانه ای وجود ندارد که کسی واقعاً گزارش
هیچ نشانه ای وجود ندارد که کسی واقعاً گزارش او را خوانده باشد. این حساب این متن با انتشاری در سال ۱۵۹۸ توسط ریچارد هاکلوت از گمنامی کامل نجات یافت. این گزارش در یک ترجمه انگلیسی در "پیمایش اصلی" او گنجانده شد. اولین نسخه هلندی در سال ۱۷۰۷ ظاهر شد. با این حال، ارزش واقعی گزارش روبروک تا قرن نوزدهم به دلیل ترجمه ای که در سال ۱۸۳۹ توسط فرانسیسک میشل و توماس رایت تحت عنوان "Voyage en Orient du Frère Guillaume de Rubruc انجام شد، شناسایی نشد". از آن زمان تعداد زیادی ترجمه دیگر از این اثر منتشر شده‌است. آخرین
زیادی ترجمه دیگر از این اثر منتشر شده‌است. آخرین ترجمه هلندی از سال ۱۹۸۴ "سفرنامه ویلم فان روبروک، مارکوپولوی فلاندری (۱۲۵۳–۱۲۵۵)" نوشته یو دیولدر، آر اوستین و پی واندپیت است. پنج نسخه دست‌نویس از این گزارش مربوط به قرن‌های سیزدهم، چهاردهم و پانزدهم باقی مانده‌است. سه مورد از آنها، از جمله قدیمی‌ترین نسخه، در کتابخانه کالج کورپوس کریستی، دانشگاه کمبریج هستند. چهارمی متعلق به کتابخانه بریتانیا و پنجمی متعلق به کتابخانه دانشگاه لیدن است.
پرده‌داری کعبه یک پیشه‌ باستانی است که به معنی پرستاری و پاسداری از کعبه ،از گشودن‌ در آن، بستن و پاکیزه‌گرداندن، جایگزینی پرده آن گرفته تا پیشوازی و میزبانی از دیدارکنندگان آن را در بر می‌گیرد. از ۱۶ سده پیش ،یعنی پیش از اسلام ،نوادگان قصی پور کلاب این پیشه را به‌گونه ویژه بر دوش دارند که خاندان شیبانی کنونی هم از همان خاندان هستند. گفته می‌شود در گشودن مکه ، پیامبر اسلام کلید کعبه را به عثمان پور ابوطلحه بازسپرده است. زین‌العابدین صالح شیبانی ،هفتاد و هفتمین پرده‌دار کعبه پس از گشودن مکه است که از آبان
پرده‌دار کعبه پس از گشودن مکه است که از آبان ماه ۱۳۹۳ هجری خورشیدی این پیشه را بر دوش دارد.
اکسل لیون‌هوفود (Axel Leijonhufvud)؛ زادهٔ ۱۹۳۳ – ۵ مهٔ ۲۰۲۲)، اقتصاددان اهل سوئد بود. او استاد بازنشسته افتخاری در دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس (UCLA) و استاد دانشگاه ترنتو در ایتالیا بود. حرفه علمی. او مدرک لیسانس را از دانشگاه لوند، فوق لیسانس (M.A) را در رشته اقتصاد از دانشگاه پیتسبرگ و مدرک دکترای تخصصی خود را در ۱۹۶۷ میلادی در رشته اقتصاد از دانشگاه نورث‌وسترن کسب کرد. وی سمت سرپرست استادیار را در ۱۹۶۴ میلادی در دانشگاه کالیفرنیا لس‌آنجلس پذیرفت، در ۱۹۶۷ میلادی به درجه دانشیار و در ۱۹۷۱ میلادی به استاد
میلادی به درجه دانشیار و در ۱۹۷۱ میلادی به استاد تمام ترفیع داده شد. در ۱۹۹۱ میلادی، مرکز اقتصاد قابل محاسبه را در دانشگاه کالیفرنیا لس‌آنجلس بنیان گذاشته و تا ۱۹۹۷ میلادی ریاست آن را بر عهده داشت. دانشگاه لوند در ۱۹۸۳ میلادی و دانشگاه نیس سوفیا آنتیپولیس در ۱۹۹۶ میلادی به لیون‌هوفود مدرک دکترای افتخاری اعطاء نمودند. در ۱۹۹۵ میلادی، لیون‌هوفود به عنوان استاد نظریه و سیاست پولی در دانشگاه ترنتو در ایتالیا گماشته شد، جای که او در همان حال بخشی از آزمایشگاه اقتصاد قابل محاسبه و تجربی (CEEL) بود. نظریه
اقتصاد قابل محاسبه و تجربی (CEEL) بود. نظریه اقتصادی. در ۱۹۶۸ میلادی، او یک کتاب علمی مشهور تحت عنوان در مورد اقتصاد کینزی و اقتصاد کینز منتشر کرد. اقتصاد پولی لیون‌هوفود به‌طور اساسی متکی به کار اولیه دوست و مشاور وی، اقتصاددان آمریکایی رابرت دبلیو. کلاور بود. لیون‌هوفود در این کتاب خود استدلال نمود که فرمول IS/LM (سرمایه‌گذاری-پس‌انداز/رجحان نقدینگی-عرضه پول) جان هیکس که به عنوان خلاصه نظریه عمومی کینز ارایه شده‌است، برای توضیح «بیکاری ناخواسته» در نوشته‌های جان مینارد کینز کافی نیست. بلکه، درکی که
جان مینارد کینز کافی نیست. بلکه، درکی که لیون‌هوفود از کینز دارد، تأکید روی پدیده عدم تعادل است، پدیده‌ای که در تشریح بیکاری و رکود اقتصادی توسط کینز مرکزی بوده و نمی‌توان در چارچوب IS/LM آن را خلاصه نمود. لیون‌هوفود از این مشاهده به عنوان نقطه آغازی برای پیشکش یک رویکرد «سایبرنتیک» در اقتصاد کلان استفاده نمود، رویکردی که در آن الگوریتم تعیین‌کننده قیمت‌ها و مقدارها به‌طور صریح مشخص گردیده و اجازه می‌دهد تا اقتصاد پویا بدون تحمیل مفهوم تعادل معیاری والراسی مورد مطالعه قرار گیرد. لیون‌هوفود به‌ویژه از
مورد مطالعه قرار گیرد. لیون‌هوفود به‌ویژه از مدل‌سازی رسمی فرایندی که توسط آن اطلاعات در اقتصاد حرکت می‌کند، طرف‌داری کرد. هرچند، رویکرد «سایبرنتیک» نتوانست توجه لازم را در اقتصاد متعارف به خود جلب کند، اما این رویکرد نشانه‌ای از انقلاب انتظارات عقلانی که در نهایت مدل IS/LM را به عنوان الگوی غالب در اقتصاد کلان علمی ریشه‌کن کرد، ارائه نمود. لیون‌هوفود همچنین مقاله «ارتباط ویکسل: تغیری در یک موضوع» را نوشت و در آن نظریه Z را ارایه کرد. طی مقالهٔ دیگری تحت عنوان «نقص‌های تقاضای مؤثر»، او فرضیه دهلیز را مطرح
«نقص‌های تقاضای مؤثر»، او فرضیه دهلیز را مطرح نمود. در ۲۰۰۶ میلادی، دانشکده اقتصاد دانشگاه کالیفرنیا لس‌آنجلس کنفرانسی را به افتخار کارهای اکسل لیون‌هوفود در این دانشکده و به‌طور کل در اقتصاد، برگزار نمود. لارس پیتر هانسن، پیتر هوویت، دیوید کی. لیواین، ادموند اس. فیلیپس، توماس جی. سارجنت و کینت ال. سوکولوف از جمله شرکت کنندگان این کنفرانس بودند. زندگی در میان ایکان [اقتصاد]. «زندگی در میان ایکان» اثر اکسل لیون‌هوفود که در ۱۹۷۳ میلادی در نشریه اقتصادی وسترن به چاپ رسید، مقاله‌ای کمدی است که اصول اقتصاد و
به چاپ رسید، مقاله‌ای کمدی است که اصول اقتصاد و دانشمندان آن را، از دیدگاه یک مردم‌شناس به تشریح می‌گیرد. در این نوشتار، اقتصاددانان حرفه‌ای تحت قبیله‌ای به‌نام «ایکان» قرار داده شده و شباهت‌های قبیله‌ای که در این مقاله به آن اشاره شده نشان دهنده رفتار غیرعادی این گروه می‌باشد. هنگام تشریح ساختار «طبقه و پایگاه» در قبیله «ایکان»، لیون‌هوفود اشاره می‌نماید که «چگونه روابط میان پایگاه‌ها ظاهراً یک «سلسله مراتب اجتماعی» ساده را شکل نمی‌دهد…» و این‌که «در جوامع دارای سلسله مراتب اجتماعی سنتی [آن‌گونه که در فوق
دارای سلسله مراتب اجتماعی سنتی [آن‌گونه که در فوق ذکر شد]... تعادلی ایجاد می‌شود که در آن سلسله مراتب واقعی هیچگاه رخ نمی‌دهد». با استفاده از این گفتارهای کمدی، لیون‌هوفود می‌خواهد تشریح نماید که در میان دانشگاهیان اقتصاد، اقتصاددانان جوان احترام اندکی نسبت به همکاران مجرب خود دارند. برعکس، اگر این چنین یک سلسله مراتب مشخص وجود داشته باشد، این سلسله مراتب به حدی سخت‌گیرانه است که اجازه تحرک بسیار اندک را می‌دهد: آن‌های که در بالای نرده‌بان علمی قرار دارند، به آسانی به خواسته‌های همتایان رده پایین‌تر خود
به آسانی به خواسته‌های همتایان رده پایین‌تر خود تمکین نمی‌کنند، روشی که «هیچ تعزیر رسمی به همراه ندارد». لیون‌هوفود هنگام نوشتن این مقاله تنها برای دانشگاه کالیفرنیا لس‌آنجلس کار می‌کرد، از این‌رو شاید این تفسیر تنها مرتبط با آقا خرس‌های همکار وی باشد (خیلی غیر محتمل است…) در هر حالت، لیون‌هوفود بعدتر می‌نویسد که سلسله مراتب نه تنها در میان نسل‌های یک حوزه بلکه میان حوزه‌های مختلف پژوهشی نیز بروز می‌کند: «یک مقایسه از روابط پایگاه در «حوزه‌های» مختلف، نشان‌دهنده یک روال قطعی معمول است». در قبیله «ایکان»،
یک روال قطعی معمول است». در قبیله «ایکان»، احترام نسبی که به حوزه‌های مختلف داده می‌شود –واژهٔ که آن‌ها برای آنچه طبقه اجتماعی گفته می‌شود، به زور اقتباس کرده‌اند–، با کاربرد واژه «مدل‌ها» در میان آن‌ها بسیار قریب است، واژه‌ای که به مدل‌های مختلف اقتصادی که امروزه در میان دانشگاهی‌ها ایجاد شده‌است، اشاره دارد. افزون بر آن، «مدل‌های» که توسط حوزه‌های گوناگون ایجاد شده‌اند به‌طور همسان برای همگی پذیرفتنی نیست – ایکان‌های خرد و کلان به سختی «مدل‌های» که یکدیگر ارائه می‌نمایند را تقدیر، یا حتی درک می‌کنند. با
ارائه می‌نمایند را تقدیر، یا حتی درک می‌کنند. با این ادبیات تمثیلی، درک نکردن هدف لیون‌هوفود مبنی بر این‌که درک و همکاری میان حوزه‌ای اندکی در اقتصاد وجود دارد بسیار سخت است، حد اقل در اوایل دهه ۱۹۷۰ میلادی. همانند غلط‌فهمی‌های فرهنگی، این خلاءها به اعضای مکاتب فکری مختلف اجازه می‌دهد تا سریعاً به بدنام سازی مکاتب رقیب بپردازند، بدون این‌که شرایطی نخست این مکتب‌ها، یا حوزه‌ها آن‌گونه که لیون‌هوفود مشخص می‌نماید، در آن فعالیت دارند، را درک نمایند. لیون‌هوفود دوباره به نقد خود از سلسله مراتب اجتماعی
دوباره به نقد خود از سلسله مراتب اجتماعی میان-نسلی بازگشته و نظریه «نوجوانان، بزرگ‌سالان و کهن‌سالان» خود را ارایه می‌کند. در قبیله «ایکان»، یک فرد جوان یا «دانش‌آموخته» تا زمانی که یک «مدل» بسیار مغلق برای مربی که تحت وی کار می‌نماید فراهم نکند، در جامعه پذیرفته نمی‌شود. با این حال، این رسم پذیرش تنها با پذیرفته شدن اولیه پایان نمی‌یابد: یک شخص برای این‌که عضویت خود در این اجتماع را حفظ نماید باید به ارایه «مدل‌ها» ادامه دهد تا این‌که یکی آن‌ها «از 'عمق' بیرون کشیده شده و در سرزمین وحشی فاسد گردد». بدون
بیرون کشیده شده و در سرزمین وحشی فاسد گردد». بدون شک، این تشریح فرهنگی، تفسیر لیون‌هوفود از نیاز برای منتشر کردن مدل‌های جدید اقتصادی در حوزه علمی است تا یک شخص بتواند سمت خود را در یک دانشکده اقتصاد حفظ نماید. لیون‌هوفود در ادامه می‌نویسد که این مدل‌ها به ندرت در دنیای واقعی قابل اجراء هستند، اما هنوز هم این مدل‌ها مبانی هستند که قبیله «ایکان» بر مبنای آن به جامعه‌شناسان و دانشمندان علوم سیاسی خود نگاه می‌کنند. برای دفاع از این روش در میان قبیله «ایکان»، لیون‌هوفود استدلال می‌نماید تا زمانی که این
لیون‌هوفود استدلال می‌نماید تا زمانی که این «مدل‌ها» پر از عقاید قابل توجه هستند (این روش به‌طور ویژه در میان «ایکان-ریاضی» که کشیش‌های قبیله «ایکان» هستند رایج است)، در واقع این چندان مهم نیست که این «مدل‌ها» کارایی دارند یا خیر (مسئله قابلیت اجراء بودن دیگر به عنوان امر مؤثر دیده نمی‌شود). لیون‌هوفود کاریکاتور طنز خود را با این تشخیص پایان می‌بخشد که به‌خاطر روش‌های یادشده در رابطه با موثریت «مدل‌ها»، «آینده ایکان سرد و ناامیدکننده است». هرچند تعداد آن‌ها به نرخ فزاینده‌ای در حال رشد است، اما بیشترشان
به نرخ فزاینده‌ای در حال رشد است، اما بیشترشان بسیار فقیر و متکی به خود نیستند. با این همه، «قبیله ایکان هنوز هم همانند گذشته به عنوان یک نژاد مفتخر و پیکار پرست باقی می‌ماند» و تمامی آن‌ها اشاره به این امر دارد که اقتصاد به عنوان یک رشته علمی اولیه در میان علوم اجتماعی در حال افول است، هرچند اعضای این اجتماع نمی‌خواهند آن را تصدیق نمایند. به یقین که قبیله «ایکان» رشته‌های نویدبخشی داشت، اما از آن زمان به بعد، آن‌ها منابع و اعتماد خود و دیگران را بیش از حد استفاده نموده‌اند و فروپاشی درونی از قبل آغاز
حد استفاده نموده‌اند و فروپاشی درونی از قبل آغاز شده‌است – در نهایت، قبیله «ایکان» به مردمان بی‌خانمان مبدل شده و هیچ اجتماعی واقعی نخواهند داشت تا آن را خانه بنامند.
نقاشی شبانه اصطلاحی است که توسط جیمز ابوت مک‌نیل ویستلر برای توصیف یک سبک نقاشی که صحنه‌های تداعی‌کنندهٔ شب یا اجسام ظاهرشده در پرده‌ای از نور، در گرگ‌ومیش یا در غیاب نور مستقیم به تصویر می‌کشد، اختراع شد. در کاربرد گسترده‌تر، این اصطلاح به هر نقاشی از صحنه شب، یا قطعه شب، مانند "دیده‌بان شب" رامبراند اشاره دارد. ویسلر از این اصطلاح در عنوان آثارش برای نشان‌دادن نقاشی‌هایی با «حال و هوای رؤیایی و متفکر» با استفاده از یک نام موسیقی استفاده کرد. او همچنین با استفاده از اصطلاحات مرتبط با موسیقی، مانند
با استفاده از اصطلاحات مرتبط با موسیقی، مانند «سمفونی»، «هارمونی»، «مطالعه» یا «تنظیم»، برای تأکید بر کیفیت آهنگ و آهنگ‌سازی و بی‌توجهی به محتوای روایی، آثار را عنوان کرد (و عناوین دوباره داد). استفاده از اصطلاح «شبانه» را می‌توان با جنبش تونالیسم آمریکایی در اواخر قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰ مرتبط کرد که «با نور ملایم و منتشر، تناژ خاموش و اشیاء طرح‌دار مه‌آلود مشخص می‌شود، که همهٔ آن‌ها آثار را با یک حس روحیهٔ قوی آغشته می‌کنند.» در کنار صحنه‌های زمستانی، شب‌گردی‌ها موضوع رایج تونالیست‌ها بودند. فردریک
شب‌گردی‌ها موضوع رایج تونالیست‌ها بودند. فردریک رمینگتون نیز از این اصطلاح برای صحنه‌های شبانهٔ خود از غرب قدیمی آمریکا استفاده کرده‌است. شب‌های رامبراند. در شمال اروپا، عصر طلایی هلند یکی از بزرگ‌ترین هنرمندان تمام دوران را به وجود آورد. اولین هنرمندی که به‌طور منظم صحنه‌ها را در حالت شبانه نقاشی کرد، رامبراند ون راین (۱۶۰۶–۱۶۶۹) بود. بسیاری از پرتره‌های او نیز با استفاده از روش شبانه نقاشی شده‌اند. همان‌طور که در "آسیاب" (۱۶۴۵)، بیشتر مناظر او برای برانگیختن حس شبانه نقاشی شده‌اند، که می‌تواند به صورت
حس شبانه نقاشی شده‌اند، که می‌تواند به صورت آرام یا طوفانی بیان شود. شبانه‌ها اثر جیمز ابوت مک نیل ویستلر. قبل از آن‌که ویستلر (۱۸۳۴–۱۹۰۳)، با الهام از زبان موسیقی، شروع به استفاده از این کلمه در عنوان‌های بسیاری از آثار خود کند، «شبانه» اصطلاحی بود که معمولاً به انواع خاصی از آهنگ‌های موسیقی گفته می‌شد، مانند "شبانه آبی و نقره ای" (۱۸۷۱)، در مجموعه گالری تیت، لندن، انگلستان. نقاشی‌های تصویرشده در گالری زیر به ترتیب تاریخ تکمیل، از چپ به راست هستند: صحنه‌های شبانه توسط هنرمندان دیگر جنبش‌ها. هنرمندان دیگری
شبانه توسط هنرمندان دیگر جنبش‌ها. هنرمندان دیگری که صحنه‌های شبانه را خلق کرده‌اند عبارت‌اند از:
فرانسیس لاسکر برودی (Frances Lasker Brody) (زادهٔ ۱۹۱۶ ـ درگذشت ۲۰۰۹)، حامی و طرفدار هنر، مجموعه‌دار آثار هنری و نوع‌دوست آمریکایی بود. او در پیشرفت حیات فرهنگی لس آنجلس به‌عنوان مؤسس و حامی مالی موزهٔ هنر این شهر و بعدها به‌عنوان پشتیبان و حامی اصلی کتابخانهٔ هانتینگتون، بسیار تأثیرگذار بود. خانم برودی در ۱۲ نوامبر سال ۲۰۰۹ در سن ۹۳ سالگی درگذشت. وی همسر آقای سیدنی برودی، توسعه‌دهندهٔ مشاوران املاک بود که در سال ۱۹۸۳ درگذشت. همچنین او فرزندخواندهٔ مری لسکر، نوع‌دوست و حامی تحقیقات پزشکی بود که در سال ۱۹۹۴
نوع‌دوست و حامی تحقیقات پزشکی بود که در سال ۱۹۹۴ درگذشت. خانوادهٔ برودی در خانه‌ای نوگرایانه در محلهٔ هولبی هیلز لس آنجلس زندگی می‌کردند. کوئینسی جونز معمار این خانه بود. همچنین وظیفهٔ طراحی دکوراسیون خانه برای نمایش مجموعه-های آثار هنری این زوج، برعهدهٔ ویلیام هاینس بود. اوایل زندگی. فرانسیس لاسکردر ۲۷ می سال ۱۹۱۶ در شیکاگو متولد شد. مادرش، فلورا لسکر، خواهرزادهٔ وارنر و پدرش، آلبرت لسکر، مؤسس شرکت تبلیغاتی لرد و توماس بودند. آلبرت لاسکردر دنیای تبلیغات فرد سرشناسی بود که عمدهٔ شهرتش به راه‌اندازی
فرد سرشناسی بود که عمدهٔ شهرتش به راه‌اندازی شرکت‌های تبلیغاتی دستمال کاغذی کلینکس، سیگار لاکی استرایک و آب پرتقال سانکیت برمی‌گشت. در سال ۱۹۳۷، فرانسیس در رشته‌های علوم سیاسی، ادبیات انگلیسی و تاریخ از دانشکدهٔ واسر فارغ‌التحصیل شد. او بعد از فارغ‌التحصیلی مدت کوتاهی به‌عنوان مدل و فروشنده در یک فروشگاه لباس زنانه نزدیک شیکاگو کار می‌کرد. در طول جنگ جهانی دوم زمانی که داوطلبانه در آمبولانس ارتش خدمت می‌کرد، با سیدنی برودی، سرهنگ دوم آراستهٔ ارتش که در مأموریت‌های اروپا پرواز می‌کرد، آشنا شد. آن‌ها در سال
اروپا پرواز می‌کرد، آشنا شد. آن‌ها در سال ۱۹۴۲ با یک‌دیگر ازدواج کردند. بعد از پایان جنگ، آن دو به لس آنجلس رفتند و در آنجا سیدنی برودی به‌عنوان توسعه‌دهندهٔ مراکز خرید، ثروت کلانی به دست آورد. او در سال ۱۹۸۳ درگذشت. مجموعهٔ آثار هنری و مزایده. به پیشنهاد پدر برودی و مادرخوانده‌اش، مری لاسکرکه پزشک نوع‌دوستی بود، فرانسیس و همسرش شروع به گردآوری آثار هنری کردند. وی به‌واسطهٔ همکاری با شورای هنری دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس که اوایل دههٔ ۵۰ میلادی تأسیس شده بود، شیفتهٔ مجسمه‌های هنری مور شد. در سال ۱۹۶۹، او
شیفتهٔ مجسمه‌های هنری مور شد. در سال ۱۹۶۹، او به مجلهٔ لس آنجلس تایمز در این باره چنین گفت: «سید آن را زیر درخت کریسمس گذاشت و خوب تا آن زمان حدس می‌زنم که ما گرفتار شده بودیم». او با همسر فقیدش، سیدنی، در تأسیس موزهٔ هنر لس آنجلس که در سال ۱۹۶۵ افتتاح شد، نقش مهمی ایفا نمود. همچنین سال‌های طولانی در شورای هنری دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس عضویت داشت؛ شورایی که به تأسیس آن کمک و به‌عنوان رئیس آن خدمت کرد. در دوران ریاست وی، این شورا نمایشگاه بسیار مهمی از آثار پابلو پیکاسو به مناسبت هشتادمین سالروز تولد او
پابلو پیکاسو به مناسبت هشتادمین سالروز تولد او یعنی در سال ۱۹۶۱ برگزار نمود. در سال ۱۹۶۶، فرانسیس لسکر با اخذ وام‌های بی‌سابقه از خانوادهٔ ماتیس، بانی برگزاری نمایشگاه بزرگ واپسگرایی ماتیس در دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس بود که هنری سلدیس، منتقد مجلهٔ لس آنجلس تایمز، آن را «یکی از جاه‌طلبانه‌ترین نمایشگاه‌های که تابه‌حال به‌صورت محلی برگزار شده‌است» نامید. برودی به‌مدت ۲۰ سال یکی از اعضای هیئت نظارت کتابخانهٔ هانتینگتون بود و در توسعه و رشد آغازین باغ‌چینی آن، نقشی کلیدی ایفا کرد. ساتبیز و کریستیز به‌مدت
آن، نقشی کلیدی ایفا کرد. ساتبیز و کریستیز به‌مدت چهار ماه برای مزایده‌ای به ارزش اولیهٔ ۱۵۰ میلیون دلار با یک‌دیگر رقابت کردند. مجموعهٔ برودی با ارزش کلی ۲۲۴٫۱۷ میلیون دلار موفقیتی بزرگ محسوب شد. به دلیل دلبستگی مفرط برودی به باغ، بخشی از درآمد فروش صرف هزینه‌های کتابخانهٔ هانتینگتون شد. نقاشی «برهنگی، برگ‌های سبز و مجسمه» اثر پیکاسو، ارزش‌مندترین اثر هنری این مجموعه بود که تخمین می‌شد بیش از ۸۰ میلیون دلار به فروش برسد. این نقاشی با قیمت ۹۵ میلیون دلار به مزایده گذاشته شد و سرانجام بهای آن به ۱۰۶٫۴۸
به مزایده گذاشته شد و سرانجام بهای آن به ۱۰۶٫۴۸ میلیون دلار رسید. تابلو با رنگ‌های نفیس، آبی، شیرچای و سبز، معشوقهٔ هنرمند، ماری- ترز والتر را درحالی‌که عریان به خواب فرورفته، به تصویر کشیده‌است. بالای بدن او مجسمهٔ سرش روی یک پایه قرار دارد. زوج برودی، نقاشی را از دلالی نیویورکی به‌نام پاول روزنبرگ خریدند. روزنبرگ شخصاً این اثر را در سال ۱۹۳۶ از پیکاسو گرفته بود. پیکاسو در آن سال بوم‌های مختلفی از ماری- ترز والتر نقاشی کرد. یکی از آن‌ها تابلوی «رؤیا» بود که هم‌اکنون متعلق به صاحب کازینو، استیو وین است.