payamvha/North_RAG huggingface dataset:
خطای محیطی ، خطای محاسباتی است که به دلیل محیط بخشی از مشاهدات است. هر آزمایشی که در هر نقطه‌ای از کیهان انجام شود، محیط اطراف خود را دارد که ما نمی‌توانیم سیستم خود را از آن حذف کنیم. مطالعه اثرات محیطی این مزیت اصلی را دارد که ما می‌توانیم این واقعیت را توجیه کنیم که محیط بر آزمایش‌ها تأثیر دارد و محیط عملی نه تنها نتیجه ما را اصلاح می‌کند، بلکه آن را تقویت می‌کند. دلیل‌ها. خطاهای محیطی دلایل مختلفی دارند که با گذشت زمان گسترش می‌یابد، همان‌طور که پژوهش‌ها به ما می‌گوید، عواملی مانند دما، رطوبت، میدان
به ما می‌گوید، عواملی مانند دما، رطوبت، میدان مغناطیسی، ارتعاش مداوم سطح زمین، باد و روشنایی نامناسب تأثیرگذار هستند. کاستن. در آزمایشگاه‌های با دقت بالا، جایی که کوچک‌ترین اشکال می‌تواند کل سیستم را از بین ببرد، حذف یا حداقل کاهش انجام می‌شود.
جک جوزف دونگارا (زاده ۱۸ ژوئیه ۱۹۵۰) (FRS) یک دانشمند رایانه آمریکایی است. او استاد برجسته علوم رایانه دانشگاه آمریکایی در گروه مهندسی برق و علوم رایانه در دانشگاه تنسی است. او دارای سمت یکی از اعضای برجسته پژوهشی در بخش علوم رایانه و ریاضیات در آزمایشگاه ملی اوک ریج، بورسیه تورینگ در دانشکده ریاضیات در دانشگاه منچستر، و استاد کمکی در گروه علوم رایانه در دانشگاه رایس است. دونگارا به عنوان عضو هیئت علمی در مؤسسه مطالعات پیشرفته دانشگاه A&amp;M تگزاس (۲۰۱۴–۲۰۱۸) خدمت کرد. دونگارا مدیر مؤسس آزمایشگاه محاسبات
خدمت کرد. دونگارا مدیر مؤسس آزمایشگاه محاسبات نوآورانه در دانشگاه تنسی است. وی در سال ۲۰۲۲ برای پژوهش در زمینه پردازش با کیفیت بالا (HPC) برنده جایزه تورینگ شد. تحصیلات. دونگارا در سال ۱۹۷۲ مدرک لیسانس ریاضیات را از دانشگاه ایالتی شیکاگو و در سال ۱۹۷۳ مدرک کارشناسی ارشد علوم رایانه را از مؤسسه فناوری ایلینوی دریافت کرد. در سال ۱۹۸۰ دکترای فلسفه خود را زیر نظر کلیو مولر در ریاضیات کاربردی از دانشگاه نیومکزیکو دریافت کرد.
در ریاضیات و علوم تجربی، کمی‌سازی (یا اندازه‌گیری) عمل شمارش و اندازه‌گرفتن است که مشاهدات و تجربیات حسی انسان را در مقادیر کمی ترسیم می‌کند. اندازه‌گیری در این معنا، پایه‌ای برای روش علمی است. علوم طبیعی. برخی از معیارهای اهمیت کلی بی‌چون و چرای کمی‌سازی در علوم طبیعی را می‌توان از توصیه‌های زیر به دست آورد: علوم اجتماعی. در علوم اجتماعی، کمیت بخشی جدایی‌ناپذیر از اقتصاد و روان‌شناسی است. هر دو رشته داده‌ها را جمع‌آوری می‌کنند - اقتصاد با مشاهده تجربی و روان‌شناسی با آزمایش - و هر دو از روش‌های آماری مانند
با آزمایش - و هر دو از روش‌های آماری مانند تحلیل رگرسیون برای نتیجه‌گیری از آن استفاده می‌کنند.
مارینا میتوشی مارگاریان (؛ زادهٔ ) یک پزشک و سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۲۰۱۷ تا تاریخ ۲۰۱۸ سمت نمایندگی دوره مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی‌نامه. وی در ۲۸ ژوئیهٔ ۱۹۵۷ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه پزشکی دولتی ایروان فارغ‌التحصیل گشت.
در زیست‌شناسی فرگشتی، واگرایش سازشی ، فرآیندی است که در آن موجودات زنده به سرعت از گونه‌های اجدادی به چندین شکل جدید تنوع می‌دهند، به‌ویژه زمانی که تغییر در محیط، منابع جدیدی را در دسترس قرار می‌دهد، تعاملات زیستی را تغییر می‌دهد یا کنام‌های محیطی جدیدی را باز می‌کند. این فرایند با آغاز یک نیای واحد، منجر به گونه‌زایی و سازگاری فنوتیپی مجموعه‌ای از گونه‌ها می‌شود که ویژگی‌های ریخت‌شناسی و فیزیولوژیکی متفاوتی را نشان می‌دهند. نمونه اولیه واگرایش سازشی، گونه‌زایی سهره‌ها در گالاپاگوس ("سهره‌های داروین") است،
سهره‌ها در گالاپاگوس ("سهره‌های داروین") است، اما نمونه‌هایی از آن در سراسر جهان شناخته شده است. نام دیگر واگرایش سازشی یا سازگاری با شرایط محیطی دگرگشت تا فرگشت است ویژگی‌ها. برای شناسایی یک واگرایش سازشی می‌توان از چهار ویژگی استفاده کرد: شرایط. پنداشته می‌شود که واگرایش سازشی توسط یک فرصت بوم‌شناختی یا یک منطقه سازگاری جدید ایجاد می‌شوند. منابع فرصت‌های زیست‌محیطی می‌تواند از دست دادن آنتاگونیست‌ها (رقیبان یا شکارچیان)، تکامل یک نوآوری کلیدی یا پراکندگی در یک محیط جدید باشد. هر یک از این فرصت‌های
در یک محیط جدید باشد. هر یک از این فرصت‌های بوم‌شناختی این پتانسیل را دارد که منجر به افزایش اندازه جمعیت و انتخاب تثبیت‌کننده (محدودکننده) شود. از آنجایی که تنوع ژنتیکی با اندازه جمعیت همبستگی مثبت دارد، جمعیت گسترش‌یافته در مقایسه با جمعیت اجدادی آن تنوع ژنتیکی بیشتری خواهد داشت. با کاهش انتخاب تثبیت‌کننده، تنوع فنوتیپی نیز می‌تواند افزایش یابد. علاوه بر این، رقابت درون‌گونه‌ای افزایش می‌یابد و گزینش واگرا را برای استفاده از طیف گسترده‌تری از منابع ترویج می‌کند. این انتشار بوم‌شناختی توانیی گونه‌زایی
می‌کند. این انتشار بوم‌شناختی توانیی گونه‌زایی بوم‌شناختی و در نتیجه واگرایش سازشی را فراهم می‌کند. اشغال یک محیط جدید ممکن است در شرایط زیر صورت گیرد: سهره‌های داروین. سهره‌های داروین نمونه کتاب درسی پرکاربرد واگرایش سازشی هستند. امروزه سهره‌های داروین با تقریباً ۱۵ گونه نشان داده می‌شوند، بومی گالاپاگوس هستند که به داشتن رفتار تغذیه‌ای ویژه شناخته شده هستند (اگرچه یکی از گونه‌های آن، سهره نارگیل ("Pinaroloxias inornata")، در گالاپاگوس یافت نمی‌شود، بلکه در جزیره کوکوس در جنوب کاستاریکا یافت می‌شود.
در جزیره کوکوس در جنوب کاستاریکا یافت می‌شود. سهره‌های داروین در واقع به معنای واقعی سهره نیستند، بلکه اعضای خانواده فرخندگان هستند و از یک نیای جداگانه گرفته شده‌اند که شاید تنها ۳ میلیون سال پیش از سرزمین اصلی آمریکای جنوبی به گالاپاگوس وارد شده است. به استثنای سهره نارگیل، هر گونه از سهره‌های داروین به‌طور کلی در گالاپاگوس پراکنده است و در هر جزیره، همان کنام را پر می‌کند. این کنام برای سهره‌های زمینی، رژیمی از دانه است و دارای نوک کلفت برای مصرف این مواد سخت است. سهره‌های زمینی بیشتر برای خوردن
این مواد سخت است. سهره‌های زمینی بیشتر برای خوردن دانه‌هایی با اندازه خاص ویژگی یافتند: "سهره زمینی بزرگ (Geospiza magnirostris)،" بزرگ‌ترین گونه سهره داروین است و دارای کلفت‌ترین نوک برای شکستن سخت‌ترین دانه‌ها است، "سهره زمینی کوچک (Geospiza fuliginosa)" یک نوک کوچک برای خوردن دانه‌های کوچک‌تر و سهره زمینی میانی ("Geospiza fortis)" دارای نوکی با اندازه متوسط برای مصرف بهینه دانه‌های با اندازه متوسط (نسبت به "G. magnirostris" و "G. fuliginosa") است. برخی از همپوشانی‌ها وجود دارد: برای نمونه، قوی‌ترین
از همپوشانی‌ها وجود دارد: برای نمونه، قوی‌ترین سهره‌های زمینی میان‌جثه می‌توانند نوکی بزرگ‌تر از کوچک‌ترین سهره‌های زمینی بزرگ داشته باشند. به دلیل این همپوشانی، شناسایی گونه‌ها با چشم دشوار است، اگرچه آهنگ‌های آنها متفاوت است. این سه گونه اغلب به صورت هم‌جای وجود دارند، و در طول فصل بارانی در گالاپاگوس که غذا فراوان است، تخصص کمی دارند و همان غذاهایی را می‌خورند که به راحتی در دسترس است. تا زمانی که پیتر و رزماری گرانت رفتار تغذیه آنها را در فصل خشک طولانی مطالعه کردند و متوجه شدند که وقتی غذا کمیاب است،
مطالعه کردند و متوجه شدند که وقتی غذا کمیاب است، سهره‌های زمینی از نوک تخصصی خود برای خوردن دانه‌هایی که بهترین هستند استفاده می‌کنند، به خوبی درک نمی‌شد که چرا نوک آن‌ها این اندازه سازگار و مناسب برای خوردن و در نتیجه اجتناب از گرسنگی است. دیگر سهره‌ها در گالاپاگوس به‌طور مشابه و به‌طور ویژه برای جایگاه خاص خود سازگار شده‌اند. سهره‌های زمینی ("Geospiza" sp.) نوک‌های بلندتری نسبت به سهره‌های زمینی دارند که به آنها اجازه می‌دهد از شهد و گرده کاکتوس انجیر تیغی در حالی که این گیاهان گل می‌دهند تغذیه کنند، اما
در حالی که این گیاهان گل می‌دهند تغذیه کنند، اما در دیگر روزهای سال از دانه‌ها تغذیه کنند. سهره‌ها ("Certhidea" sp.) دارای نوک کوتاه و تیز برای خوردن حشرات هستند. "سهره دارکوبی (Camarhynchus pallidus)،" نوکی باریک دارد که از آن برای چیدن چوب در جستجوی حشرات استفاده می‌کند. همچنین از چوب‌های کوچک برای رسیدن به طعمه حشرات در داخل چوب استفاده می‌کند و آن را به یکی از معدود جانورانی تبدیل می‌کند که از ابزار استفاده می‌کنند. سازوکاری که به وسیله آن سهره‌ها در ابتدا تنوع پیدا کردند، هنوز در حوزه پژوهش‌های فعال
تنوع پیدا کردند، هنوز در حوزه پژوهش‌های فعال است. یک پیشنهاد این است که سهره‌ها توانستند یک رویداد گونه‌زایی غیرتطبیقی و گونه‌زایی ناهمجا در جزیره‌های جداگانه در این مجمع الجزایر داشته باشند، به طوری که وقتی در برخی جزیره‌ها دوباره همگرا شدند، توانستند انزوای تولیدمثلی را حفظ کنند. هنگامی که آنها در همجایی یافت شدند، تخصص ویژه مورد علاقه را نشان دادند تا گونه‌های مختلف کمتر به‌طور مستقیم برای منابع رقابت کنند. این دومین رویداد همجایی برای واگرایش سازشی بود.
واگرایش فرگشتی ، افزایش تنوع آرایه‌ها است که ناشی از افزایش نرخ گونه‌زایی است، که ممکن است با افزایش نابرابری ریخت‌شناسی همراه باشد یا نباشد. واگرایش ممکن است یک تبارشاخه یا تعداد زیادی را تحت تأثیر قرار دهند و سریع یا تدریجی باشند. در جایی که آنها سریع هستند و توسط سازگاری یک دودمان با محیطشان هدایت می‌شوند، آنها را سازگاری واگرا می‌نامند. نمونه‌ها. شاید آشناترین نمونه از واگرایش فرگشتی مربوط به پستانداران جفت‌دار بلافاصله پس از انقراض دایناسورهای غیر پرنده در پایان کرتاسه، حدود ۶۶ میلیون سال پیش باشد. در
در پایان کرتاسه، حدود ۶۶ میلیون سال پیش باشد. در آن زمان، پستانداران جفت‌دار عمدتاً جانورانی کوچک و حشره‌خوار بودند که از نظر اندازه و شکل شبیه به حشرات امروزی بودند. در ائوسن (۵۸ تا ۳۷ میلیون سال پیش)، آنها به شکل‌های گوناگونی مانند خفاش، نهنگ و اسب تکامل یافته بودند. دیگر واگرایش آشنا عبارتند از: انفجار کامبرین، انفجار آوالون، رویداد بزرگ تنوع زیستی اردویسین، تابش مزوزوئیک-سنوزوئیک، تابش گیاهان خشکی پس از اشغال آنها در زمین، واگرایی کرتاسه گل‌داران، و تنوع واگرایش حشرات، از زمان دوونین، ۴۰۰ میلیون سال
واگرایش حشرات، از زمان دوونین، ۴۰۰ میلیون سال پیش، تقریباً بدون وقفه ادامه یافته‌است.
کوئل مالیک (زاده ) بازیگر هندی است. از کارهای معروف او می‌توان به بازی در فیلم آرونداتی و من عاشقی کرده‌ام اشاره کرد.
میرناصر تیلاوی یکی از درباریان صفویه، رئیس ایل چگنی و جد خوانین ایل طولابی می‌باشد. او فرزند ارشد میرجنت و از نوادگان میرمحمدی بیست و سومین اتابک لر کوچک است. پس از مرگ میرقیصرخانه نیدل و میرجنت در جنگ با شاه عباس صفوی، برای جلوگیری از تنش مجدد میان بازماندگان آل خورشید و والیان فیلی، شاه صفوی نوادگان میرجنت را به بین‌النهرین تبعید می‌کند. اما پس از ده سال به دلیل لیاقت میرناصر و نسبت فامیلی میرناصر با همسر شاه عباس (همسر شاه عباس صفوی عمه پدربزرگ میرناصر بوده است) او را به اصفهان فرا می‌خواند. ایرج کاظمی
است) او را به اصفهان فرا می‌خواند. ایرج کاظمی نویسنده برجسته در کتاب «میرنوروز» می‌نویسد:طایفه طولابی از اعقاب میرناصر فرزند میرجنت بوده و آنچه نوشته شده از بین‌النهرین به این منطقه آمده و تقریباً در ششصد سال قبل زمانی که اصفهان مرکزیت داشته با سلاطین وقت ارتباط و تقرب داشته است. ریاست ایل چگنی. شاه عباس صفوی میرناصر را به ریاست چگنی منصوب و روانه لرستان می‌کند. علی محمد ساکی از نویسندگان و مورخان مشهور لرستان در صفحه ۱۹۳ کتاب «جغرافیای تاریخی و تاریخ لرستان» می‌نویسد:طایفه طولابی از نسل میرناصر پسر میرجنت
می‌نویسد:طایفه طولابی از نسل میرناصر پسر میرجنت بوده‌اند و از حدود بین‌النهرین به این سرزمین کوچ کرده‌اند و دربار صفویه، میرناصر را با سمت ریاست، روانه چگنی ساخته است. اینان در سماق سکونت اختیار کرده‌اند. محمدرضا والی‌زاده معجزی در کتاب «تاریخ ایلات و طوایف لرستان» در این مورد می‌نویسد:میرناصر پسر میرجنت نیای خوانین طولابی است و چون میرناصر مردی لایق بود مورد توجه و عنایت خاص شاه عباس صفوی واقع شده و او را به سمت ریاست طوایف چگنی به لرستان فرستاده و او در محل معروف به سماق سکونت گزیده. بهمن آزادی چگنی نیز
معروف به سماق سکونت گزیده. بهمن آزادی چگنی نیز در کتاب «تاریخ معاصر چگنی» به میرناصر اشاره می‌کند و می‌نویسد:خوانین طولابی را از نسل میرناصر پسر میرجنت می‌دانند. آنها از نزدیکان اتابکان لر بوده‌اند. لقب تیلاوی. در زبان ترکی اوغوز «تیل آو» به معنی بزرگ، بهادر و حاکم است. شاه عباس یکم صفوی به دلیل لیاقت و رشادت میرناصر به او این لقب را داد. نام امروزی طولابی شکل تغییر یافته «تیلاوی» و ترجمه اشتباه یک لغت ترکی به فارسی است که البته در برخی مناطق هنوز با نام تیلاوی شناخته می‌شود. نوادگان میرناصر. خانواده‌های
شناخته می‌شود. نوادگان میرناصر. خانواده‌های زیر از نوادگان میرناصر اول می‌باشند که لقب تیلاو بمعنای امیر و بهادر را از دربار صفوی دریافت نمود و به عنوان خوانین ایل طولابی محسوب می‌شوند:
داستان همسرم فیلمی محصول سال ۲۰۲۱ و به کارگردانی ایلدیکو انیدی است. در این فیلم بازیگرانی همچون لئا سیدو، جیجس نابر، لویی گارل، سرجو روبینی، رومن بورنژه، یاسمینه ترینکا، لونا ودلر، یوزف هادر، اولریش ماتس و اودو سامل ایفای نقش کرده‌اند.
زنان در قرقیزستان به‌طور سنتی نقش‌هایی را به خود اختصاص می‌دادند، اگرچه تنها نخبگان مذهبی زنان را مانند سایر جوامع مسلمان از جامعه دور می‌کردند. ساکنان روستایی به شیوه سنتی قبایل سیبری در ربودن عروس (ربودن زنان و دختران برای ازدواج اجباری) ادامه می‌دهند. عروس ربایی که به "آل کاچو" (بردن و فرار کردن) معروف است، دختران ۱۲ ساله برای ازدواج اجباری ربوده می‌شوند و توسط گروه‌هایی از مردان یا حتی اقوام که با خشونت یا فریب دختر را می‌گیرند و می‌برند. به خانواده رباینده که زن جوان را مجبور و وادار به قبول ازدواج
که زن جوان را مجبور و وادار به قبول ازدواج غیرقانونی می‌کنند. در بیشتر موارد، زن جوان بلافاصله به نام ازدواج مورد تجاوز قرار می‌گیرد. اگرچه این عمل در قرقیزستان غیرقانونی است، اما آدم ربایان به ندرت تحت پیگرد قانونی قرار می‌گیرند. این بی میلی به اجرای این قانون تا حدی ناشی از سیستم حقوقی فاسد در کشور قرقیزستان است که بسیاری از روستاها "عملاً" توسط شوراهای بزرگان و دادگاه‌های "اقاسقل" و به دور از چشم سیستم حقوقی دولتی اداره می‌شوند. پیشینه فرهنگی. قرقیزستان کشوری در آسیای مرکزی با سنت‌های قوی عشایری است.
کشوری در آسیای مرکزی با سنت‌های قوی عشایری است. بیشتر قرقیزستان در سال ۱۸۷۶ به روسیه ضمیمه شد، اما قرقیزها در سال ۱۹۱۶ یک مارکسیسم بزرگ تحت تأثیر درگیری خشونت‌آمیز با امپراتوری تزاری به راه انداختند. قرقیزستان در سال ۱۹۳۶ به جمهوری شوروی تبدیل شد و در سال ۱۹۹۱ با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی به یک کشور مستقل تبدیل شد. جمعیت فعلی کشور را اکثریت قرقیزها (۹/۷۰ درصد) تشکیل می‌دهند و پس از آن ازبک‌ها با ۱۴/۳ درصد و روس‌ها با ۷/۷ درصد قرار دارند. اقلیت‌های دیگری مانند دونگان، اویغور، تاجیک، ترک، قزاق، تاتار،
مانند دونگان، اویغور، تاجیک، ترک، قزاق، تاتار، اوکراینی، کره ای و آلمانی نیز وجود دارند. اکثر جمعیت (۷۵٪) مسلمان هستند، اما اقلیت قابل توجهی از ارتدوکس روسی نیز (۲۰٪) وجود دارد. این کشور عمدتاً روستایی است: تنها ۳۵٫۷٪ از جمعیت در مناطق شهری زندگی می‌کنند. نرخ باروری کل ۲٫۶۶ کودک متولد شده به ازا هر زن است (تخمین ۲۰۱۵)، علیرغم این واقعیت که میزان شیوع مدرن ضدبارداری بسیار کم است، ۳۶٫۳٪ (تخمین ۲۰۱۲). نرخ باسوادی زنان بسیار بالا و ۹۹٫۴ درصد است (تخمین زده شده در سال ۲۰۱۵). عصر جدید. در دوران معاصر، به ویژه در
سال ۲۰۱۵). عصر جدید. در دوران معاصر، به ویژه در سال‌های اول استقلال، زنان در قرقیزستان نقش برجسته‌تری نسبت به سایر نقاط آسیای مرکزی داشتند. در نتیجه انتخابات پارلمانی ۱۶ دسامبر ۲۰۰۷، ۲۳ زن به نمایندگی از سه حزب سیاسی در پارلمان منصب دارند. از سال ۲۰۰۷، زنان چندین پست دولتی در سطوح عالی را بر عهده داشتند، از جمله وزیر دارایی، وزیر آموزش و پرورش و علوم، وزیر کار و توسعه اجتماعی، رئیس دادگاه قانون اساسی، رئیس کمیته دولتی امور مهاجرت و اشتغال، و رئیس CEC زن بودند. از سال ۲۰۰۷، هیچ زنی پست‌های فرماندار یا رئیس
از سال ۲۰۰۷، هیچ زنی پست‌های فرماندار یا رئیس دولت محلی را اشغال نکرده‌است. در اوت ۲۰۰۷، رئیس‌جمهور کورمان بیک باقی یف برنامه عملی برای دستیابی به تعادل جنسیتی برای سال‌های ۲۰۰۷–۲۰۱۰ را امضا کرد. بین سال‌های ۱۳۸۶ تا ۱۳۸۹، نمایندگان زن مجلس، ۱۴۸ لایحه از ۵۵۴ لایحه‌ای را که در صحن بررسی شد، ارائه کردند که موضوعاتی از حمایت از شیردهی در لایحه بهداشت تا تصویب قانون تضمین حقوق و فرصت‌های برابر برای زنان و مردان را در بر می‌گرفت. در مارس ۲۰۱۰، رزا اوتونبایوا، سیاستمدار اپوزیسیون، پس از انقلابی که علیه دولت باقی
اپوزیسیون، پس از انقلابی که علیه دولت باقی یف رخ داد، به عنوان رئیس‌جمهور موقت به قدرت رسید و اولین رئیس‌جمهور زن قرقیزستان شد. خشونت علیه زنان. با وجود قوانینی که علیه زنان وجود دارد، بسیاری از جنایات علیه زنان به دلیل فشارهای روانی، سنت‌های فرهنگی و بی‌تفاوتی مقامات انتظامی گزارش نمی‌شود. آزار جنسی، از جمله تجاوز جنسی، غیرقانونی است، اما اجرای قانون بسیار ضعیف است. تجاوز به عنف کمتر گزارش شده‌است و دادستان‌ها به ندرت موارد تجاوز را به دادگاه می‌آورند.
نقش زنان در مجارستان در طول ۲۰۰ سال گذشته به‌طور قابل توجهی تغییر کرده‌است. از لحاظ تاریخی، در قلمرو امروزی کشور مجارستان، گفتمان‌هایی دربارهٔ نقش‌ها، حقوق و دسترسی سیاسی زنان، همراه با جنبش‌های فمینیستی، در چارچوب نقش‌های جنسیتی بسیار سنتی که تحت تأثیر کاتولیک رومی، لوترییسم و کالوینیسم قرار داشتند، توسعه یافته‌اند. اخیراً، دکترین کمونیستی در مورد جایگاه زنان در جامعه نیز تأثیرگذار بود. دوران پساکمونیستی در مجارستان تعداد زیادی سازمان برای رفع نیازهای زنان این کشور و بسیج رای‌دهندگان زن ایجاد کرده‌است و
این کشور و بسیج رای‌دهندگان زن ایجاد کرده‌است و چندین دانشگاه اکنون برنامه‌های مطالعات جنسیتی دارند. در سده بیست و یکم، ورود به اتحادیه اروپا منجر به تمایل به فرهنگ غربی شده‌است. پیش از جنگ جهانی اول. در سال ۱۷۹۰، مردی به نام پیتر بارانی از گردهمایی ملی نجیب‌زادگان مجارستان درخواست کرد تا به نجیب‌زادگان زن حق نظارت بر روند گردهمایی اعطا شود. او استدلال کرد که این زنان برای تربیت پسران فعال سیاسی و میهن‌پرست آمادگی بهتری دارند، اما مجمع درخواست او را نپذیرفت. اولین سازمان زنانی که در مجارستان تشکیل شد،
اولین سازمان زنانی که در مجارستان تشکیل شد، "انجمن خیریه زنان پستر" بود که در سال ۱۸۱۷ تأسیس شد. در پایان قرن نوزدهم صدها سازمان مشابه در سراسر پادشاهی وجود داشت، اگرچه در بیشتر موارد، آنها دخالت کمی در سیاست داشتند. هنگامی که زنان در اواسط قرن نوزدهم به آموزش متوسطه دسترسی پیدا کردند، حضور گسترده گروه‌های فعال زنان به دانش‌آموزان کمک کرد تا برنامه درسی آکادمیک‌تری داشته باشند، نه برنامه‌ای که بر همسر و مادر بودن متمرکز باشد. در سال ۱۸۹۵، زنان برای اولین بار مجاز به تحصیل در رشته‌های فلسفه، پزشکی و
بار مجاز به تحصیل در رشته‌های فلسفه، پزشکی و داروسازی در سطح دانشگاه شدند. علاوه بر حمایت از گروه‌های زنان، این پیشرفت‌ها تا حدی ناشی از تلاش مجارستان برای ارتقای جایگاه خود به عنوان یک قدرت در امپراتوری اتریش-مجارستان و معرفی خود به عنوان منطقه‌ای به‌طور فزاینده مدرن‌شده بود. در سال ۱۹۰۴، روزیکا بدی شویمر (روزیکا شویمر)، صلح‌طلب و مدافع حقوق زنان، انجمن فمینیست‌ها را تأسیس کرد. این گروه برای حق رای زنان تلاش کرد و در سه نوبت به رای‌گیری پارلمان کمک کرد، اگرچه هر تلاش ناموفق بود. اتحادیه مردان برای حق رأی
هر تلاش ناموفق بود. اتحادیه مردان برای حق رأی زنان در سال ۱۹۱۰ تأسیس شد و در سال ۱۹۱۳ هفتمین کنگره اتحادیه بین‌المللی حق رأی زنان در بوداپست تشکیل شد. انجمن فمینیست‌ها با شورای شهر بوداپست همکاری نزدیک داشت تا یک دفتر کمک زنان و مراکز مراقبت روزانه ایجاد کند. آنها همچنین مجله‌ای در مورد مسائل زنان منتشر کردند که به افزایش آگاهی عمومی در مورد نگرانی‌های زنان کمک کرد. سایر گروه‌های فعال در اوایل قرن بیستم شامل اعضای زن سوسیال دموکرات و فدراسیون ملی زنان کارگر روحانی بودند که به دنبال بهبود حقوق زنان بودند.
روحانی بودند که به دنبال بهبود حقوق زنان بودند. میانهٔ جنگ‌ها. پس از جنگ جهانی اول، مجارستان مستقل شروع به تعریف خود در یک «چارچوب ملی» کرد و جنبش زنان به‌طور مؤثر در این چارچوب جدید قرار گرفت. به دنبال تصاحب کوتاه کمونیست قدرت توسط بلا کان در سال ۱۹۱۹، گروه‌های فمینیستی و سایر سازمان‌هایی که انقلابی تلقی می‌شدند، کوچکتر، مخفیانه و کمتر نفوذ کردند. با قرار گرفتن در شرایط مشابه، برخی از فمینیست‌ها، کمونیست‌ها و دیگر رادیکال‌ها روابط کاری را ایجاد کردند. زنان مجارستانی حق رای نسبی و حق خدمت در پارلمان را به
مجارستانی حق رای نسبی و حق خدمت در پارلمان را به دست آوردند، در حالی که ظهور یک سیستم حکومتی حزبی به زنان راهی جدید و پذیرفته شده اجتماعی برای به رسمیت شناختن و مشارکت داد. زنان به ویژه در حزب وحدت ملی و اردوگاه زنان مسیحی فعال بودند. با گسترش فرصت‌های سیاسی، زنان مجارستانی به‌طور همزمان در نقشی کاملاً سنتی به عنوان مادر و مراقب فرزندان کشور مورد توجه و حمایت قرار گرفتند. از سال ۱۹۴۱، گروه‌های زنان بیشتر به دلیل رویدادهای سیاسی منتهی به جنگ جهانی دوم شروع به واگرایی کردند. حق رای و سیاست. زنان در سال ۱۹۱۸
واگرایی کردند. حق رای و سیاست. زنان در سال ۱۹۱۸ به حق رای محدودی دست یافتند (برای اولین بار در سال ۱۹۲۲ رای دادند). و حق رای کامل در سال ۱۹۴۵ به انان داده شد، اما مانند سایر دولت‌های کمونیستی، حقوق مدنی مردان و زنان نمادین بود، زیرا این سیستم یک سیستم استبدادی بود. در دوران کمونیستی، زنان عضو پارلمان بودند (آنها در سال ۱۹۴۹ ۱۸ درصد و در سال ۱۹۸۰ ۳۰ درصد از اعضا را تشکیل می‌دادند)، اما این صرفاً برای نمای ظاهری بود، زیرا آنها در عمل قدرت کمی داشتند و بازیگران اصلی تصمیم می‌گرفتند و سیاست‌ها را تعیین کنند.
اصلی تصمیم می‌گرفتند و سیاست‌ها را تعیین کنند. مجارستان اولین انتخابات آزاد خود را پس از سقوط کمونیسم برگزار کرد و در سال ۱۹۹۰ تنها درصد از اعضای منتخب زن بودند. تا سال ۲۰۱۸، زنان ۱۲٫۶ درصد از مجلس را تشکیل می‌دادند.
در کوبا، زنان در زمینه‌های اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و اجتماعی و همچنین در خانواده از حقوق قانونی برابر با مردان برخوردارند. طبق ماده ۴۴ قانون اساسی کوبا، «دولت فرصت‌ها و امکاناتی مشابه مردان برای زنان را تضمین می‌کند تا به مشارکت کامل زنان در توسعه کشور دست یابد.» در سال ۲۰۱۵، زنان ۴۸٫۹ درصد از کرسی‌های پارلمانی مجلس ملی کوبا را در اختیار داشتند و در رتبه ششم از ۱۶۲ کشور در زمینه مسائل مربوط به مشارکت زنان در زندگی سیاسی قرار داشتند. بسیاری از زنان در کوبا از پیشینه‌های نژادی مختلف از جمله آفریقایی-کوبایی
از پیشینه‌های نژادی مختلف از جمله آفریقایی-کوبایی هستند. زنان در کوبا، که پیشتر یک گروه به حاشیه رانده شده بودند، توانستند سطوح تحصیلی بالاتر و پیشرفت‌های برابر را در حرفه خود کسب کنند. قانون خانواده در سال ۱۹۷۵ به گونه‌ای طراحی شد که به زنان کوبایی اجازه می‌داد وظایف خانه را به‌طور عادلانه با همسران خود تقسیم کنند. فرصت‌های شغلی در شهرها فراهم شد و در نتیجه بسیاری از زنان کوبایی روستاها را ترک کردند تا در شهرها کار و زندگی کنند. با این حال، به دلیل افزایش تعداد زنان کوبایی در حال تحصیل و کار، نرخ تولد در
تعداد زنان کوبایی در حال تحصیل و کار، نرخ تولد در کشور کاهش یافته‌است. گرچه فرایند تبعیض‌زدایی در کوبا اجرا شده‌است، هنوز برخی مسائل در رابطه با مسکن عادلانه در کوبا وجود دارد. سلامت باروری. پیش از انقلاب ۱۹۵۹، سقط جنین در کوبا غیرقانونی و وسایل پیشگیری از بارداری غیرقابل دسترس بود. قوانین بهداشت باروری بر اساس قانون مجازات ۱۸۷۰ در اسپانیا شکل گرفت و سقط جنین را بسیار محدود کرد. در سال ۱۹۳۶، برخی از قوانین محدودکننده بازنویسی شد و در قانون جزایی جدید به نام قانون دفاع اجتماعی گنجانده شد. پس از ایجاد
به نام قانون دفاع اجتماعی گنجانده شد. پس از ایجاد فدراسیون زنان کوبا (FMC) در سال ۱۹۶۰، تلاش‌هایی برای افزایش حقوق باروری زنان در کوبا انجام شد. در سال ۱۹۶۵، سقط جنین غیرقانونی شد و در سال ۱۹۷۹، سقط جنین رایگان و به راحتی در دسترس بود. بانک اطلاعات سیاست جمعیت سازمان ملل متحد بیان می‌کند که بین سال‌های ۱۹۶۸ و ۱۹۷۴، میزان سقط جنین قانونی از ۱۶٫۵ به ۶۹٫۵ سقط قانونی در هر ۱۰۰۰ زن در سن باروری رسید. در حال حاضر، برآورد حدود ۴۷ و ۶۲ سقط جنین قانونی به ازای هر ۱۰۰۰ زن در سن باروری است. دلیل اینکه چنین تمرکزی روی
زن در سن باروری است. دلیل اینکه چنین تمرکزی روی سقط جنین در بحث حقوق باروری در کوبا وجود دارد این است که از آن برای تنظیم خانواده استفاده می‌شود. با این حال، سایر داروهای ضدبارداری به صورت رایگان از طریق سیستم مراقبت‌های بهداشتی کوبا در دسترس هستند و مورد استفاده قرار می‌گیرند. با توجه به آمار جمع‌آوری شده از یونیسف و بخش جمعیت سازمان ملل، تخمین زده می‌شود که شیوع انواع روش‌های پیشگیری از بارداری (روش‌هایی که به عنوان روش‌های نوین پیشگیری از بارداری از جمله عقیم‌سازی زنان و مردان، قرص‌های هورمونی خوراکی،
عقیم‌سازی زنان و مردان، قرص‌های هورمونی خوراکی، دستگاه داخل رحمی (IUD)، کاندوم مردانه، مواد تزریقی، دستگاه‌های کاشتنی، روش‌های مسدودکننده واژن، کاندوم زنانه و پیشگیری اضطراری از بارداری تعریف می‌شوند) ۷۳٫۷ درصد در میان زنان ۱۵ تا ۴۹ ساله در کوبا بود. اوج این مقدار در سال ۲۰۱۰ که ۷۷٫۸ درصد بود و کمترین مقدار آن در سال ۱۹۸۰ که ۶۰ درصد بود، اعلام می‌شود. تحصیلات. کوبا از نظر تاریخی یک جامعه عمدتاً کشاورزی و با اقتصاد مبتنی بر گردشگری در مناطق شهری، در درجه اول هاوانا، بود. بدین ترتیب بسیاری از زنان مجبور به
هاوانا، بود. بدین ترتیب بسیاری از زنان مجبور به کار به عنوان خدمتکار یا روسپی در این مناطق شدند، زیرا از آنجا که آن‌ها از فرصت‌های تحصیلی محروم بودند، گزینه‌های زیادی برای کار نداشتند. پیش از انقلاب، حدود ۷۰ درصد از زنان در نیروی کار، خدمتکار خانه بودند و در ساعت‌های طولانی با حقوق کم و مزایای کم یا بدون مزایا کار می‌کردند. در آن دوران تنها حدود ۱۹۴٬۰۰۰ زن در نیروی کار، حدود ۷۰۰٬۰۰۰ نفر بیکار و ۳۰۰٬۰۰۰ نفر کم‌کار بودند. پس از انقلاب، FMC برای ایجاد حقوق برابر آموزشی برای زنان مبارزه کرد. این سازمان با دیگر
آموزشی برای زنان مبارزه کرد. این سازمان با دیگر کشورهای آمریکای لاتین ملاقات کرد تا ایده‌هایی را برای بهبود آموزش زنان به اشتراک بگذارد. FMC با ایجاد مدارس ویژه زنانی که خدمتکار خانه و فاحشه بودند و همچنین مدارسی برای زنانی که در فقر زندگی می‌کردند، شروع به کار کرد. این مدارس برای کمک به زنان طراحی شدند تا طیف وسیع‌تری از مهارت‌ها را توسعه دهند و در نهایت به آن‌ها کمک کنند تا توانایی کسب آموزش عالی را به دست آورند. این مدارس همچنین برای کمک به کاهش نرخ بی‌سوادی کشور اقدام کردند. زمانی که فیدل کاسترو به
کشور اقدام کردند. زمانی که فیدل کاسترو به قدرت رسید حدود یک چهارم جمعیت کوبا بی‌سواد بودند که بیش از نیمی از آن‌ها زن بودند. تا سال ۱۹۶۱ تقریباً کل کشور باسواد شد که این کار عمدتاً به لطف داوطلبانی (که حدود ۵۶ درصد آن‌ها زنان جوان بودند) انجام شد که برای آموزش سواد به مناطق روستایی می‌رفتند. تا سال ۲۰۱۱، زنان در کوبا بیش از ۸۰ درصد از دانشجویان دانشگاه و حدود ۶۸ درصد از فارغ‌التحصیلان دانشگاه را شکل می‌دادند. در مقایسه، زنان حدود ۵۷ درصد از دانشجویان کارشناسی در ایالات متحده را در سال ۲۰۰۸ تشکیل می‌دادند.
در ایالات متحده را در سال ۲۰۰۸ تشکیل می‌دادند. زنان در کوبا نیز حدود ۸۱ درصد از دانشجویان پزشکی را تشکیل می‌دهند، اما در رشته‌های ریاضی و علوم کمتر حضور دارند و تنها ۴۶ درصد از دانشجویان علوم طبیعی و ریاضی، ۳۷ درصد از دانشجویان رشته‌های فنی و ۳۰ درصد از دانشجویان مهندسی را تشکیل می‌دهند. زنان در نیروی کار. در سراسر جهان، مردم نگران زنانه شدن فقر هستند. بر اساس مطالعه ای که توسط برنامه جهانی غذا (WFP) انجام شده‌است، از هر ده نفر فقیر، هفت نفر زن یا دختر هستند. در کوبا، ما شاهد چیزی منحصر به فرد در این زمینه