payamvha/North_RAG huggingface dataset:
محلی به نام رابرت اسمیت، شرکت «هیوز و اسمیت» را راه اندازی کرد. علاوه بر فروشگاهی در نبش شمال شرقی خیابان مِین و کینگ، این شرکت مالک «دفاتر، سه انبار، یک اسکله و پنج کشتی، سه قایق باری و دو کشتی دو دکله» بود. هیوز همچنین مالک شخصی کارگاه تعمیر و ساخت کشتی در دهانهٔ پمبروک کریک بود. در سال ۱۷۷۷، هیوز کارخانهٔ طناب‌سازی برای بافت طناب، ریسمان و طناب و کابل‌های مخصوص دکل و بادبان‌های کشتی ایجاد کرد. این کارخانه در طول دههٔ بعدی به یکی از تأمین‌کنندگان اصلی ریسمان و طناب‌های باکیفیت در صنعت کشتی‌رانی آمریکا
و طناب‌های باکیفیت در صنعت کشتی‌رانی آمریکا تبدیل شد. در سال ۱۷۵۷، هیوز به عنوان قاضی صلح در ادنتون منصوب شد. در سال ۱۷۶۰، او به عضویت شورای کارولینای شمالی درآمد و در کمیته‌های مهم مالی و خزانه‌داری خدمت کرد. او تا سال ۱۷۷۵، عضو این شورا بود. چارلز فرانسیس جنکینز، مورخ و عضو فرقهٔ کوئیکر اظهار داشت که هیوز در تمام عمرش عضو فرقهٔ کوئیکر بود: «دربارهٔ جوزف هیوز که بیشتر رسوم و مراسم بیرونی گردهمایی‌های کوئیکر را کنار گذاشته بود، زمان آن فرا رسیده‌است که بگوییم آیا او یک کوئیکر بود یا خیر. پاسخ این است که او
آیا او یک کوئیکر بود یا خیر. پاسخ این است که او یکی از اعضای حق-التولدی (حقی که براثر تولد به شخص تعلق می‌گیرد) انجمن ماهانهٔ چسترفیلد، نیوجرسی بود که هرگز کناره‌گیری نکرد یا طرد نشد، هرگز به‌طور رسمی با هیچ سازمان مذهبی دیگری ارتباط برقرار نکرد و زمانی که درگذشت، مرگش در عبادت‌گاه کوئیکر ثبت شد که این موضوع نشان می‌دهد، آنها حداقل او را یکی از خودشان می‌دانسته‌اند». این ادعا که او هرگز به‌طور رسمی با هیچ سازمان مذهبی دیگری ارتباط برقرار نکرده بود، با سوابق کلیسای انگلیکن سنت پل در ادنتون، جاییکه او به
کلیسای انگلیکن سنت پل در ادنتون، جاییکه او به عنوان متصدی امور مالی خدمت کرد، تناقض دارد. وفات. جوزف هیوز در ۱۰ نوامبر ۱۷۷۹، هشت ماه مانده به پنجاهمین سالگرد تولدش درگذشت. مراسم خاکسپاری روز بعد برگزار شد. روزنامهٔ امریکن دیلی دانلپ و کلیپول در شانزدهمین شمارهٔ خود در نوامبر و در صفحهٔ دوم گزارشی از مراسم خاکسپاری را چاپ کرد: در روز ۱۰ نوامبر، به کنگره اطلاع داده شد که آقای جوزف هیوز، یکی از نمایندگان ایالت کارولینای شمالی، صبح همان روز درگذشته است و پیشنهاد شد که خاکسپاری فردا عصر صورت بگیرد و مقرر شد که
شد که خاکسپاری فردا عصر صورت بگیرد و مقرر شد که همهٔ اعضای کنگره فردا عصر ساعت سه بعدازظهر، به عنوان عزادار و در حالی که پارچهٔ سیاهی به دور بازوی چپ‌شان بسته‌اند، در مراسم خاکسپاری شرکت کنند و به مدت یک ماه به عزاداری ادامه دهند. به علاوه آنها تصمیم گرفتند که آقایان هارنت، شارپ و گریفین نظارت بر مراسم خاکسپاری را برعهده داشته باشند؛ و اینکه کشیش وایت به اجرای مراسم بپردازد. آنها همچنین به کمیته دستور دادند تا از مجلس شورای ایالتی، رئیس‌جمهور و شورای عالی اجرایی پنسیلوانیا، وزیر مختار فرانسه و دیگر افراد
اجرایی پنسیلوانیا، وزیر مختار فرانسه و دیگر افراد برجسته در شهر برای حضور در مراسم خاکسپاری دعوت به عمل آورند. به این ترتیب در ساعت سه بعد از ظهر همان روز، گروه مشایعین، جنازه را به کلیسای کرایست بردند. آقایان کارلتون، تروپ، دین، براون، پنل و سرهنگ آدامز تابوت را حمل می‌کردند. علاوه بر رئیس‌جمهور و اعضای کنگره به عنوان عزاداران، مجلس شورای ایالتی، تعدادی از افسران کشوری و لشکری و تعداد زیادی از ساکنان و افراد غریبه نیز در این مراسم حضور داشتند. مراسم مذهبی توسط کشیش وایت، سرکشیش کلیساهای اسقفی در این شهر و
کشیش وایت، سرکشیش کلیساهای اسقفی در این شهر و یکی از کشیشان کنگره انجام و جنازه در قبرستان و در مجاورت آقای درایتون به خاک سپرده شد. هیوز یکی از اعضای انجمن وحدت شماره ۷ بود که در سال ۱۷۷۶ مورد بازدید قرار گرفت و با تشریفات فراماسونی در قبرستان کلیسای کرایست در فیلادلفیا، پنسیلوانیا به خاک سپرده شد.
پِلگ آرنولد (Peleg Arnold) (زادهٔ ۱۷۵۱ – درگذشتهٔ ۱۸۲۰)، وکیل، میخانه‌دار، حقوقدان و دولت‌مرد اهل اسمیت‌فیلد، رود آیلند (اسمیت‌فیلد شمالی کنونی) بود. وی در جلسه ۱۷۸۷–۱۷۸۸ کنگره قاره‌ای از شهرستان رود آیلند در این کنگره نمایندگی کرد. او بعدها از ژوئن ۱۷۹۵ تا ژوئن ۱۸۰۹ و بار دیگر از مه ۱۸۱۰ تا مه ۱۸۱۲ به عنوان قاضی کل دادگاه عالی رود آیلند خدمت نمود. زندگی شخصی. آرنولد در ۱۰ ژوئن ۱۷۵۱ در اسمیت‌فیلد (حالا نورت اسمیت‌فیلد) به‌دنیا آمد و نهمین فرزند از پانزده فرزند توماس آرنولد بود. مادر وی که پیشنس کوک نام
فرزند توماس آرنولد بود. مادر وی که پیشنس کوک نام داشت، اهل نیوپورت و سومین همسر توماس بود. پس از اتمام دوره مدرسه در یکی از مدرسه‌های دولتی، او از دانشگاه براون در پراویدنس فارغ‌التحصیل شد. همانند بسیار از هم‌عصران خود، او نیز به‌طور موفقیت‌آمیزی چندین حرفه را به‌طور همزمان پیش می‌برد و خدمت در حکومت و فعالیت‌های مدنی را نیز به حرفه‌های خود افزود. آرنولد در رشته حقوق درس خواند، وارد حوزه دادگاه شده و در اسمیت‌فیلد به عنوان وکیل مدافع کار کرد. او "می‌خانه پلگ آرنولد" را باز نموده و آنرا مدیریت کرد، میکدهٔ
آرنولد" را باز نموده و آنرا مدیریت کرد، میکدهٔ که هنوز هم در جاده ۴ وونساکیت هیل در نورت اسمیت‌فیلد، رود آیلند پابرجا مانده‌است. آرنولد خانه خود را در یونیون ویلیج ساخت که حالا بخشی از نورت اسمیت‌فیلد است. در جریان جنگ انقلاب آمریکا، او سرهنگ تیپ دوم شبه‌نظامیان شهرستان پراویدنس بود. زمانی که نیاز به نیروهای اضافی موجب سازماندهی مجدد تیپ اول رود آیلند در خط قاره‌ای در ۱۷۷۸ میلادی گردید، آرنولد یکی از طرفداران ایده پیشکش نمودن بخشش و آزادی برای تشویق ثبت نام سیاه‌پوستان به خدمت نظامی بود. او حتی پس از پایان
سیاه‌پوستان به خدمت نظامی بود. او حتی پس از پایان جنگ به این تلاش‌های خود ادامه داده و در ۱۷۹۰ میلادی انجمن پراویدنس برای ختم برده‌داری را بنیان نهاد. توجه آرنولد به اجتماع خود از ساخت اسمیت‌فیلد یونیون بانک در ۱۸۰۳ میلادی نیز به وضوح قابل ملاحظه است. وی به عنوان نخستین رئیس این بانک خدمت نموده و بانک اولین خدمات رسمی خود را از خانه وی در یونیون ارایه نمود. با آغاز ۱۸۱۰ میلادی، وی به عنوان رئیس مدرسه پیش‌دانشگاهی محلی به‌نام آکادمی اسمیت‌فیلد خدمت کرد. آرنولد در ۱۳ فوریه ۱۸۲۰ در اسمیت‌فیلد وفات کرد و در
در ۱۳ فوریه ۱۸۲۰ در اسمیت‌فیلد وفات کرد و در گورستان یونیون در منطقه امروزی نورت اسمیت‌فیلد به خاک سپره شد. بنابر گزارش یک منبع، «قاضی پلگ در اواخر زندگی خود نه تنها به‌خاطر اینکه در تجارت نوشیدنی رام نیو انگلند دخیل بود، بلکه به عنوان یکی از عاشقان سوزان این نوشیدنی، به‌طور گسترده معروف بود». حرفه سیاسی. آرنولد برای نخستین‌بار در ۱۷۷۷ میلادی در نهاد اداره‌کننده رود آیلند، مجلس عمومی، انتخاب شد. او بار دیگر از مه ۱۷۸۲ تا ۱۷۸۳ در این مجلس خدمت کرد. وی در ۱۷۸۷ میلادی نماینده رود آیلند در کنگره کنفدراسیون
۱۷۸۷ میلادی نماینده رود آیلند در کنگره کنفدراسیون انتصاب یافت. او که یکی از طرفداران قوی کنوانسیون ۱۷۸۷ قانون اساسی بود، در ۱۷۸۸ میلادی کنگره را ترک و به خانه بازگشت تا به تصویب قانون اساسی ایالات متحده کمک کند. او برای مدت کوتاهی در ۱۷۹۰ میلادی به عنوان معاون فرماندار رود آیلند خدمت کرد. آرنولد دو بار تلاش نمود تا به مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا راه یابد، اما ناموفق بود. در انتخابات ۱۷۹۴ میلادی، وی به عنوان نامزد ضد-فدرالیست (حزب حاکم در شهرستان رود آیلند) در مقال نماینده برحال مجلس بنجامین بورن
آیلند) در مقال نماینده برحال مجلس بنجامین بورن وارد مبارزات انتخاباتی شد. با استعفای بورن در ۱۷۹۶ میلادی از مجلس نمایندگان، آرنولد بار دیگر در انتخابات ویژه که برای اتمام دوره مجلس برگزار شده بود شرکت نموده و از طرف حزب جمهوری‌خواه خود را نامزد کرد، اما این بار نیز انتخابات را به الیشا رینولدز پوتر واگذار کرد. در ۱۷۹۵ میلادی، آرنولد به عنوان قاضی کل دادگاه عالی، دادگاه سیار و دادگاه کیفری رود آیلند گماشته شد. نام این محکمه در ۱۷۹۸ میلادی به یک اصطلاح ساده‌تر «دادگاه عالی کیفری» تغییر داده شد. مجلس رود
«دادگاه عالی کیفری» تغییر داده شد. مجلس رود آیلند به‌طور سالانه وی را در سمت‌اش ابقا می‌نمودند و این کار تا ژوئن ۱۸۰۹ میلادی ادامه داشت. پس از یک سال مرخصی به دلیل وضعیت سلامت نامساعد، مجلس وی را دوباره از ۱۸۱۰ تا ۱۸۱۲ میلادی به این سمت گماشت. آرنولد بار دیگر از ۱۸۱۷ تا ۱۸۱۹ میلادی در مجلس عمومی خدمت کرد.
رومسدالسهورنه () یک کوه در شهرداری راوما در شهرستان موره او رومسدال، نروژ است. این کوه جنوب شرقی شهر اوندالسنس، در امتداد رودخانه راوما در دره رومسدالن قرار دارد. خط راه‌آهن راوما و بزرگراه جاده ئی۱۳۶ اروپا هر دو از کنار کوه می‌گذرند. کوه استوره ونیاتیندن در شرق کوه و به سمت غرب (در سراسر دره) کوه استوره ترولتین قرار دارد - بخشی از ترولوگن / خط‌الراس ترولتیندان. کوهی محبوب برای کوهنوردی است که بهتر است در اواخر تابستان انجام شود. پایین آمدن با راپل توصیه می‌شود. تاریخچه. اولین صعود «رسمی» در ۱ سپتامبر ۱۸۸۱
تاریخچه. اولین صعود «رسمی» در ۱ سپتامبر ۱۸۸۱ توسط کوهنورد دانمارکی، کارل هال، همراه با نروژی‌ها، اریک نورهاگن و ماتیاس سوگمون انجام شد. آن‌ها فقط برای کشف سنگ‌چین که کریستن اسمد و هانس بیرملان در حدود سال ۱۸۲۸ برپا کرده بودند صعود کردند. قبلاً هیچ‌کس باور نمی‌کرد که قله رومسدالسهورنه صعود شده باشد تا اینکه «هال» سنگ‌چین آنها را کشف کرد. آرنه راندش هین اولین صعود زمستانی رومسدالسهورنه را در سال ۱۹۳۰ انجام داد.
باشگاه فوتبال ونس المپیک () که معمولاً به عنوان سادهٔ ونس شناخته می‌شود یک باشگاه فوتبال فرانسوی مستقر در ونس است. این باشگاه در سال ۱۹۹۸ در نتیجه ادغام دو باشگاه Véloce vannetais که در سال ۱۹۱۱ تأسیس شد و FC Vannes که قبل از سال ۱۹۹۱ با نام UCK Vannes در سال ۱۹۴۶ تأسیس شد، تشکیل شد و در حال حاضر در لیگ ملی ۲ (سطح چهارم فوتبال فرانسه) بازی می‌کند. ونس مسابقات خانگی خود را در ورزشگاه Stade de la Rabine واقع در شهر ونس انجام می‌شود. تاریخچه. اگرچه ونس در اواخر دهه ۱۹۹۰ تشکیل شد، اما به یک باشگاه فوتبال خوب
دهه ۱۹۹۰ تشکیل شد، اما به یک باشگاه فوتبال خوب تبدیل شد. در اولین فصل از وجود این باشگاه، برنده Division d'Honneur در منطقه بریتانی شد. تقریباً یک دهه بعد، این باشگاه لیگ ملی فرانسه (سطح سوم فوتبال فرانسه) شد تا به لیگ ۲ صعود کند. در مسابقات جام اتحادیه باشگاه‌های فرانسه ونس به فینال ۲۰۰۹–۲۰۰۸ جام اتحادیه باشگاه‌های فرانسه رسید در حالی که اولین بار بود که این باشگاه در این مسابقات شرکت می‌کرد. این تیم در راه رسیدن به فینال باشگاه‌های لیگ ۱ مثل نیس و اوسر را شکست داد اما در فینال ونس مغلوب بوردو شد. این
را شکست داد اما در فینال ونس مغلوب بوردو شد. این باشگاه برای سه فصل در لیگ ۲ باقی ماند، اما در سال ۲۰۱۲ سقوط کرد و موفق به بازگشت نشد و در سال ۲۰۱۴ ورشکست شد. آنها در "بخش برتر نخبگان" منطقه بریتانی (معادل سطح هفتم فوتبال در فرانسه) به دستور فدراسیون فوتبال فرانسه اصلاح شدند. دو ارتقای متوالی باشگاه را به لیگ ملی ۳ (سطح پنجم فوتبال فرانسه) برای فصل ۲۰۱۶–۱۷ بازگرداند.
ریچارد بلاند لی (Richard Bland Lee) (زادهٔ ۲۰ ژانویه ۱۷۶۱ میلادی – درگذشتهٔ ۱۲ مارس ۱۸۲۷ میلادی)، مزرعه‌دار، حقوق‌دان و سیاست‌مدار شهرستان فیرفکس ویرجینیا بود. او پسر هنری لی دوم (۱۷۳۰–۱۷۸۷) از «لیسیلوانیا» و لوسی گریمز (۱۷۳۴–۱۷۹۲) همچنین به عنوان برادر کوچک‌تر سرگرد هنری («هری سبک اسب») لی (۱۷۵۶–۱۸۱۸) و ژنرال چارلز لی (۱۷۵۸–۱۸۱۵) دادستان کل ایالات متحده آمریکا از ۱۷۹۵ تا ۱۸۰۱ که در هر دو دولت واشینگتن و آدامز خدمت کرد، بود. اوایل زندگی و تحصیلات. ریچارد بلاند لی، سومین پسر هنری لی دوم و لوسی گریمز در ۲۰
لی، سومین پسر هنری لی دوم و لوسی گریمز در ۲۰ ژانویه ۱۷۶۱ در «لیسیلوانیا»، ملکی که توسط پدرش در زمینی مشرف به رودخانه پوتوماک در شهرستان پرنس ویلیام از مستعمره ویرجینیا ساخته شده بود، به دنیا آمد. او به نام دو تن از خویشاوندان متمایز و برجسته خویش، پدر پدربزرگش ریچارد بلاند از «جردن پوینت» و عموی بزرگش، حقوق‌دان و دولت‌مرد ریچارد بلاند که توماس جفرسون او را «خردمندترین مرد جنوب جیمز» نامیده بود، نام‌گذاری شد. ریچارد بلاند لی ممکن است بخشی از یک گروه شبه نظامی بوده یا ممکن است قبلاً به «لیسیلوانیا» بازگشته
بوده یا ممکن است قبلاً به «لیسیلوانیا» بازگشته باشد تا «در مورد آینده با پدرش صحبت کند». بخشی از آن آینده، به ظاهر از پیش، برای او تعیین شده بود به گونه‌ای که پدرش هنری لی دوم بخشی از دارایی خود را در کاب‌ران، برای ریچارد مشخص کرده بود و او به ظاهر با این تصمیم دررابطه با اداره کردن این دارایی، به نمایندگی از پدرش در ۱۷۸۰ یا ۱۷۸۱، موافقت کرده بود. او در ۱۷۸۷، ۱۵۰۰ جریب (۱٫۶ کیلومتر مربع) از این دارایی را از پدرش به ارث برد. سرزمینی شامل املاکی که بعدها «سولی» نام‌گذاری شد. زندگی عمومی. مجلس نمایندگان
«سولی» نام‌گذاری شد. زندگی عمومی. مجلس نمایندگان ویرجینا. رأی دهندگان شهرستان لودون، چندین مرتبه در ۱۷۸۴ تا ۱۷۸۸ و ۱۷۹۶، ریچارد بلاند لی را به عنوان یکی از دو نماینده مجلس نمایندگان ویرجینیا انتخاب کردند. مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا. در ۱۷۸۸ ریچارد بلاند لی که به مدت سه سال در مجلس نمایندگان ویرجینیا خدمت کرده بود، تصمیم به شرکت در انتخابات کنگره فدرال جدید گرفت که بر اساس قانون اساسی مصوب اخیر، بنا شده بود. سایر خدمات دولتی. به دنبال انتقالش از «سولی» به واشینگتن دی‌سی در ۱۸۱۵، ریچارد همراه با جان
به واشینگتن دی‌سی در ۱۸۱۵، ریچارد همراه با جان پیتر ون نس و تنچ رینگ‌گلد توسط دوست دیرینه‌اش، رئیس‌جمهور جیمز مدیسون به عنوان یکی از سه مأمور برای نظارت بر بازسازی ساختمان فدرال که توسط نیروهای بریتانیایی آسیب دیده بود، انتخاب شد. این ساختمان در حمله‌ای که در ۲۴ اوت ۱۸۱۴ در واشینگتن دی‌سی، در طول جنگ ۱۸۱۲ رخ داد، آسیب دید. مزرعه‌دار. پس از مرگش در ۱۷۸۷، هنری لی دوم وصیت کرد، ۳۰۰۰ جریب (۱۲ کیلومتر مربع) از املاک کاب‌ران، به‌طور مساوی میان پسرانش؛ ریچارد بلاند و تئودوریک تقسیم شود. به ریچارد به عنوان برادر
و تئودوریک تقسیم شود. به ریچارد به عنوان برادر بزرگ‌تر، نیمه شمالی که بیشتر آبرفتی بود و از قبل در آنجا ساکن بود، داده شد. مکانی که او تقریباً از ۱۷۸۱ به عنوان مدیر املاک در آنجا زندگی می‌کرد. پس از ورودش به کنگره در مدت بیش از پنج سال بعد، ریچارد اداره روزانه املاکش را به برادرش تئودوریک سپرد که بر کاشت و برداشت بهار و پائیز، جمع‌آوری اجاره از کشاورزان و ساخت و ساز خانهٔ بزرگ ریچارد که برای املاکش طراحی کرده بود و از ۱۷۹۴ در آن زمین آغاز شده بود، نظارت داشت. قبل از اینکه ریچارد در ۱۷۸۹ کنگره را ترک کند،
قبل از اینکه ریچارد در ۱۷۸۹ کنگره را ترک کند، نام سولی را برای املاکش انتخاب کرد. اگرچه نام اصلی آن نامعلوم است، ولی رابرت اس گمبل دربارهٔ سولی گفته‌است: زندگی‌نامه خانه این گمان را می‌آورد که نام سولی از «شتو دو سولی» در دره لوار فرانسه گرفته شده‌است. طبق گفته گمبل «اگر او به منبع خاصی مراجعه می‌کرد، بدون شک آن خاطرات ماکسیمیلیان د بتون، دوک سولی و وزیر دارایی فرانسه در زمان هنری چهارم بود». این اثر در اواخر قرن هجدهم در میان ثروتمندان ویرجینیا، شناخته شده بود. ریچارد پس از شکست در انتخابات مجدد کنگره به
بود. ریچارد پس از شکست در انتخابات مجدد کنگره به «سولی» بازگشت و مدیریت اولیه املاکش را به عهده گرفت. ریچارد مانند جورج واشینگتن که او را می‌پرستید، مصمم بود تا از شیوه‌های رایج ضعیف تک کشت تنباکو در ویرجینیا، دوری کند و از روش‌های نوین کشاورزی برای تولید محصولات متنوع و جلوگیری از تخلیه خاک، طراحی شده بود، استفاده کند. در آخر او به کشت محصولات اصلی؛ گندم، چاودار، جو، ذرت و تیموتی، درختان میوه؛ سیب برای تولید شراب سیب و هلو برای درست کردن کنیاک هلو، روی آورد. او شبدر کاشت تا به غنی سازی خاک کمک کند. همچنین
او شبدر کاشت تا به غنی سازی خاک کمک کند. همچنین او «تناوب زراعی و روش مغذی سازی خاک به ویژه با آهک خرد شده را برای پُر کردن جاهایی که تولید محصول کاهش پیدا کرده بود را امتحان کرد». در طول این دوره او همچنین پرورش تنباکو در «سولی» را رها کرد یا به شدت محدود نمود. ریچارد باغ‌های سبزیجات بزرگی ایجاد کرد و در سال ۱۸۰۱ یک خانهٔ لبنی (مغازهٔ لبنیات) با سنگ قرمز سنکا ساخت. ساخت و ساز در خانهٔ بزرگ از ۱۷۹۴ شروع و در ۱۷۹۵ تکمیل شد. این خانه به سبک «فدرال» یا «جورجیایی» است که دو طبقه و نیم داشت. او در ۱۷۹۹ همزمان
است که دو طبقه و نیم داشت. او در ۱۷۹۹ همزمان با عروسی پورتیا لی که همراه خواهرش کورنلیا لی برای زندگی با ریچارد و الیزابت لی تحت سرپرستی آنان آمده بودند، یک بنای یک و نیم طبقه برپا کرد. ریچارد برای کمک به برادرانش سرگرد هنری لی («لایت هورس هری») و ژنرال چارلز لی که در بدهی قابل توجهی فرورفته بودند، با فروش «سولی» در ۱۸۱۱ به پسرعمویش؛ فرانسیس لایتفوت لی (۱۷۸۲–۱۸۵۸)، آنان را از مشکلات شدید مالی، خارج کرد. ریچارد بلاند و الیزابت لی در ابتدا به خانه‌ای در اسکندریه و سپس به محل سکونت اصلی خود، خانه‌ای که آن را
و سپس به محل سکونت اصلی خود، خانه‌ای که آن را استرابری ویل می‌نامیدند، نزدیک اسکات ران (محل فعلی تیسونز کرنر) و در نهایت به خانهٔ تاریخی توماس لاو واقع در خیابان‌های ششم و ان، جنوب غربی واشینگتن دی‌سی، نقل مکان کردند. «سولی» در شانتلی، درست خارج از جاده ۵۰ ایالات متحده آمریکا، در جاده ۲۸ استان، در مسیر دسترسی جاده جنوبی به فرودگاه بین‌المللی دالس، قرار دارد. سولی به عنوان خانه موزه به مالکیت گرفته شده و توسط پارک اتوریتی شهرستان فیرفکس اداره می‌شود. ازدواج. ریچاد با الیزابت کالینز (حدود ۱۷۶۸–۱۸۵۸) در ۱۷۹۴
ریچاد با الیزابت کالینز (حدود ۱۷۶۸–۱۸۵۸) در ۱۷۹۴ در خانهٔ والدینش در ژرمن تاون پی ای ازدواج کرد. الیزابت دختر تاجر فیلادلفیا کوئیکر، استفان کالینز و مری پریش و خواهر زاکئوس کالینز، گیاه‌شناس برجسته بود. دوست دیرینهٔ او دالی پین تاد مدیسون بود. وفات. ریچارد در ۱۸۲۷ در واشینگتن دی‌سی فوت کرد و در گورستان کنگره در همان‌جا به خاک سپرده شد. بار دیگر در ۱۹۷۵ او را در خانه‌اش در مزرعه سولی نزدیک شانتلی، ویرجینیا، به خاک سپردند. در حال حاضر خانه‌اش به عنوان یک پارک شهرستانی برای بازدیدکنندگان باز است.
استوره ترولتیندن () یک قله کوه در شهرداری راوما در شهرستان موره او رومسدال، نروژ است. با ارتفاع ، بلندترین نقطه در امتداد خط‌الراس ترولتیندن است. این کوه صخره عمودی ترولوگن را دارد که قله را از دره رومسدالن در زیر جدا می‌کند، پرتگاهی در حدود که آن را به بلندترین صخره عمودی اروپا تبدیل می‌کند. رودخانه راوما و بزرگراه جاده ئی۱۳۶ اروپا در به سمت شرق در دره قرار دارند. قله ترولتیندان در حدود در جنوب واقع شده است. ساده‌ترین دسترسی به قله با پیاده‌روی از پارکینگ در ترولستیگن در حدود به سمت جنوب غربی است. درست در
ترولستیگن در حدود به سمت جنوب غربی است. درست در زیر قله، برای تضمین آخرین صعود استفاده از یک طناب مناسب است.
دایمی پرنیا (؛ زادهٔ ) دونده اهل کوبا بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده‌است.
پاتریز ایلگ (؛ زادهٔ ۵ دسامبر ۱۹۵۷) دونده اهل آلمان است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده‌است.
ویلی وولبک (؛ زادهٔ ۱۸ دسامبر ۱۹۵۴) دونده اهل آلمان بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۲ مدال برنز شده‌است.
بیلی کونچلا (؛ زادهٔ ۲۰ اکتبر ۱۹۶۱) دونده نیمه‌استقامت اهل کنیا بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال طلا، ۱ مدال برنز شده‌است.
هوگو سیکه (زاده ۹ ژوئیه ۲۰۰۲) بازیکن فوتبال بلژیکی است که در پست دفاع راست برای باشگاه فوتبال فرایبورگ در بوندس‌لیگا، بالاترین سطح فوتبال آلمان بازی می‌کند. دوران حرفه‌ای. استاندارد لیژ. در ۲۰ ژوئیه ۲۰۲۰، سیکه اولین قرارداد حرفه‌ای خود را با باشگاه فوتبال استاندارد لیژ امضا کرد. او اولین بازی حرفه‌ای خود را با استاندارد لیژ در جریان شکست ۳ بر ۱ در بازی‌های لیگ اروپا مقابل باشگاه فوتبال لخ پوزنان در ۵ نوامبر ۲۰۲۰ انجام داد. فرایبورگ. در اوایل دسامبر ۲۰۲۱، اعلام شد که سیکه برای نیم فصل دوم ۲۰۲۱–۲۰۲۲، در ازای
شد که سیکه برای نیم فصل دوم ۲۰۲۱–۲۰۲۲، در ازای ۴/۵ میلیون یورو، به باشگاه باشگاه فوتبال فرایبورگ خواهد پیوست.
ترولتیندان () یا ترولریگن () که (همچنین "ترولتیندین Trolltindene" یا "ترولتیندانه Trolltindane" نوشته می‌شود) یک قله در امتداد خط‌الراس ترولتیندن در امتداد دره رومسدالن است. این شهر در شهرداری راوما در شهرستان موره او رومسدال نروژ واقع شده‌است. رودخانه راوما و بزرگراه جاده ئی۱۳۶ اروپا درست در شرق خط‌الراس در پایین دره قرار دارند. جبهه شمالی قله بخشی از ترولوگن (دیوار ترول) - بلندترین صخره عمودی اروپا - است. بلندترین قله در آن خط‌الراس استوره ترولتیندن است که حدود در شمال قرار دارد. همچنین این قله بخشی از
که حدود در شمال قرار دارد. همچنین این قله بخشی از پارک ملی راینهیمن است. در سال ۱۹۷۳ اولین صعود زمستانی بر روی ترولریگن (روی شمالی - دیوار ترول) توسط وویچه کورتیکا با مارک کیشیتسکی، ریشارد کوالوسکی، تادئوش پیوتروسکی (همگی از لهستان) انجام شد.
رابرت هاو (Robert Howe) (زادهٔ حدود ۱۷۳۲ – درگذشتهٔ ۱۴ دسامبر ۱۷۸۶)، ژنرال ارتش قاره‌ای از ایالت کارولینای شمالی در زمان جنگ انقلاب آمریکا بود. هاو از نوادگان خانواده‌ای سرشناس در کارولینای شمالی و یکی از پنج ژنرال و تنها سرلشکر در ارتش قاره‌ای از آن ایالت بود. او همچنین در نهادهای قانون‌گذاری هم در دولت استعماری و هم در دولت ایالتی کارولینای شمالی خدمت کرد. هاو در زمان جنگ فرانسویان و سرخپوستان در نیروی شبه نظامی استعماری خدمت کرد و فرماندهی قلعهٔ جانستون در دهانهٔ رودخانهٔ کیپ فیر را برعهده داشت. او
در دهانهٔ رودخانهٔ کیپ فیر را برعهده داشت. او همچنین در زمان جنگِ قانون‌گذاران به عنوان سرهنگ توپخانه و تحت نظر فرماندار سلطنتی ویلیام تراین خدمت کرد. هاو زمانی که تراین، دوست صمیمی‌اش، فرماندار نیویورک شد، دستخوش تغییر زیادی گشت و سرسختانه با جانشین تراین مخالفت کرد. او میان سال‌های ۱۷۷۳ و ۱۷۷۵ در سازمان‌دهی اقدامات در کارولینای شمالی و در میان مستعمرات آمریکا نقش داشت و یکی از اعضای فعال کنگرهٔ ایالتی کارولینای شمالی بود. در آغاز دوران انقلاب آمریکا، هاو به درجهٔ سرتیپی ارتقا یافت و به شدت درگیر عملیات
به درجهٔ سرتیپی ارتقا یافت و به شدت درگیر عملیات در بخش جنوبی بود و فرماندهی ارتش قاره‌ای و نیروهای شبه نظامی وطن پرستان را در نبرد ساوانا بر عهده داشت. حرفهٔ هاو به عنوان فرماندهٔ نظامی مشکل آفرین بود و اساساً حرفه‌اش به‌خاطر درگیری با رهبران سیاسی و نظامی در جورجیا و کارولینای جنوبی تباه شد. در سال ۱۷۷۸، او با کریستوفر گدزدن از کارولینای جنوبی دوئل کرد که علتش تا حدی به‌خاطر درگیری هاو با دولت ایالتی کارولینای جنوبی بود. درگیری‌های سیاسی و شخصی هاو به همراه شهرتش به عنوان فردی زن‌باره در میان کسانی که از
شهرتش به عنوان فردی زن‌باره در میان کسانی که از او بیزار بودند، در نهایت باعث شد که کنگرهٔ قاره‌ای، او را از فرماندهی بخش جنوبی برکنار کند. سپس هاو به نیویورک فرستاده شد و در آنجا تحت نظر ژنرال جورج واشینگتن در هادسون هایلندز خدمت کرد، اگرچه هاو در آنجا کار موفقیت‌آمیز یا قابل توجهی نداشت. او به عنوان مسئول ارشد، عضو هیئت دادگاه نظامی بود که جان آندره، افسر بریتانیایی که متهم به همکاری با بندیکت آرنولد در توطئهٔ نهایی برای تغییر تبعیت و تحویل وست پوینت به بریتانیایی‌ها بود، را به اعدام محکوم کرد. خود هاو
بریتانیایی‌ها بود، را به اعدام محکوم کرد. خود هاو نیز متهم به تلاش برای فرار به بریتانیا شد، اما از آنجاییکه در آن زمان، بریتانیا سعی به ایجاد نفاق و اختلاف در ارتش قاره‌ای داشت، این اتهامات کنار گذاشته شدند. هاو در اواخر جنگ در سرکوب چندین شورش که توسط نیروهای رزمی پنسیلوانیا و نیوجرسی در نیوجرسی و فیلادلفیا روی داد نیز نقش داشت و در سال ۱۷۸۳ به کارولینای شمالی بازگشت. او یک بار دیگر وارد فعالیت‌های سیاسی شد، هرچند، در مسیر رفتن به جلسه‌ای در مجلس عوام کارولینای شمالی در دسامبر ۱۷۸۶ درگذشت. اوایل زندگی و
شمالی در دسامبر ۱۷۸۶ درگذشت. اوایل زندگی و خانواده. هاو در سال ۱۷۳۲ چشم به جهان گشود. پدرش، جاب هاو (همچنین با املای Howes)، نوهٔ فرماندار استعماری جیمز مور بود که ریاست بخش جنوبی ایالت کارولینا را بر عهده داشت. جاب هاو همچنین از نوادگان فرماندار جان ایمنز بود. مادر هاو، مارتا، احتمالاً همسر اول جاب و دختر حقوق‌دان مستعمرهٔ کارولینای شمالی فردریک جونز بود. اجداد جاب هاو در اواخر قرن هفدهم و اوایل قرن هجدهم، مزرعه‌دار و شخصیت‌های سیاسی در کارولینای جنوبی بودند. خانوادهٔ هاو، پیش از تولد او، چارلستون را ترک
خانوادهٔ هاو، پیش از تولد او، چارلستون را ترک کرده و در سواحل رودخانهٔ کیپ فیر در ایالت کارولینای شمالی ساکن شدند. پدر هاو عضوی از طایفهٔ مور و پیشتر ساکن کارولینای جنوبی بود که بعدها به پایین‌ترین بخش رودخانهٔ کیپ فیر نقل مکان کرد و تا دههٔ ۱۷۳۰، در مجموع مالک بیش از ۸۰۰۰۰ جریب (۳۲۰۰۰ هکتار؛ ۱۲۰ مایل مربع) زمین کشاورزی در آن منطقه شد. جاب هاو در سال ۱۷۴۸ درگذشت و دارایی و ثروت والدینش را برای رابرت به ارث گذاشت. رابرت دو برادر و دو خواهر داشت که از همهٔ آنها در وصیت‌نامهٔ جاب نام برده شده بود. هاو مقدار
در وصیت‌نامهٔ جاب نام برده شده بود. هاو مقدار زیادی دارایی از مادربزرگش به ارث برد و پس از درگذشت پدرش، صاحب مزرعهٔ «Howe’s Point» در رودخانهٔ کیپ فیر و همچنین مزرعهٔ برنج در نزدیکی محلی که پیشتر معروف به بارن اینلت بود، (امروزه میسون اینلت نامیده می‌شود) شد. محل پیشین این مزرعه دقیقاً روبروی جزیرهٔ فیگر ایت واقع شده‌است. هاو همچنین مالک مزرعه‌ای به نام «Mount Misery» در بخش بلادن بود. مادربزرگش به شرطی پول و برده در اختیار او گذاشت که هاو بخواهد دارایی و ثروتش را زیاد کند. حرفهٔ پس از جنگ و وفات. هاو پس
ثروتش را زیاد کند. حرفهٔ پس از جنگ و وفات. هاو پس از سرکوب دومین شورش نیروهای پنسیلوانیا در سال ۱۷۸۳، در تأسیس انجمن سینسیناتی شرکت و دومین افسری بود که اساسنامهٔ ملی را امضاء کرد و امضاءاش درست زیر امضاء فون استوبن بود. پس از آن، هاو به مزرعه‌اش، کندال، در کارولینای شمالی که بالاتر از مزرعهٔ معروف اورتون که متعلق به اقوام دورش بود، بازگشت. در سال ۱۷۸۳، هاو همچنین یکی از اعضای اصلی انجمن سینسیناتی در کارولینای شمالی شد و اساسنامهٔ این انجمن را امضاء کرد. در طی سال‌های ۱۷۸۳ و ۱۷۸۴، هاو اغلب به فیلادلفیا،
در طی سال‌های ۱۷۸۳ و ۱۷۸۴، هاو اغلب به فیلادلفیا، نیویورک و دیگر شهرها در شمال شرقی بازگشت تا به تسویهٔ حساب‌ها و دریافت بدهی‌های معوقه‌ای بپردازد که ادعا می‌کرد، کنگره به او بدهکار است. او یک بار دیگر مجبور شد مزرعه‌اش را به رهن بگذارد، اما در نهایت در سال ۱۷۸۵، مبلغ ۷۰۰۰ دلار از کنگره بابت تسویهٔ پولی دریافت کرد. در سال ۱۷۸۵، هاو از سوی کنگرهٔ کنفدراسیون مأمور شد تا با چندین قبیلهٔ سرخ‌پوست پیمان ببندد، اما او در حقیقت با اعضای هیئت از جمله جورج راجرز کلارک، ریچارد باتلر و ساموئل هولدن پارسونز نرفت و
کلارک، ریچارد باتلر و ساموئل هولدن پارسونز نرفت و آنها معاهدهٔ فورت فینی را بدون حضور هاو در سال ۱۷۸۶ به فرجام رساندند. هاو به بنجامین اسمیت در برنامه‌ریزی برای ساخت فانوس دریایی بولد هد کمک کرد و به‌طور جدی به افراد وفادار به دولت پیشین که خواستار بازگشت به زندگی پیشین خود در کارولینای شمالی بودند، کمک و از آنها در برابر نظام قضایی ایالت دفاع کرد. در تابستان سال ۱۷۸۶، او به عضویت مجلس عوام کارولینای شمالی درآمد. هاو در مسیر رفتن به جلسه‌ای در مجلس عوام، بیمار شد و در ۱۴ دسامبر ۱۷۸۶ در شهرستان بلادن
بیمار شد و در ۱۴ دسامبر ۱۷۸۶ در شهرستان بلادن درگذشت. جنازهٔ هاو در ملک شخصی‌اش که بعدها به شهرستان کلمبوس، کارولینای شمالی تبدیل گشت، به خاک سپرده شد، اگرچه مکان دقیق دفن او پیدا نشده‌است. به احترام هاو و همسرش سارا، آرامگاهی خالی در گورستان اولد اسمیت‌ویل در ساوتپورت قرار داده شد.