payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سرهنگ پیتر آترتون (Peter Atherton) (زادهٔ ۱۲ آوریل ۱۷۰۴ – ۱۳ ژوئن ۱۷۶۴)، دهقان، سرباز و مقام دولتی با سابقه طولانی خدمت به عنوان قاضی و نماینده هاروارد، ماساچوست در قوه مقننه ماساچوست (۱۷۴۰ تا ۱۷۴۷ و ۱۷۶۴ میلادی) بود. اوایل زندگی. آترتون در ۱۷۰۵ میلادی در دهکده استیل ریور در استان خلیج ماساچوست زاده شد و جوان‌ترین فرزند جوشوا آترتون (۱۶۵۶ – ۱۷۲۱ میلادی) و مری گولیور (۱۶۵۹ – ۱۷۵۴ میلادی) بود. پدربزرگ وی جیمز آترتون در دهه ۱۶۳۰ میلادی از انگلستان به آمریکا آمده و تحت گروهان سروان جان وتینگز خدمت کرد تا اینکه
و تحت گروهان سروان جان وتینگز خدمت کرد تا اینکه در نهایت به یکی از بنیان‌گذاران لنکستر، ماساچوست مبدل شد. پدر وی در نبرد شاه فیلیپ یک سرباز بود که تحت فرماندهی سروان دینل هیچمن (۱۶۲۳ – ۱۶۸۵ میلادی) اهل بوستون خدمت کرد، او در ۱۶۸۷ میلادی به لنکسر، ماساچوست بازگشت، در دهکده استیل ریور که در آن زمان بخشی از لنکستر بود ساکن شد و یک دهقان شد. او در آنجا یک خانه روستایی دو طبقه‌ای بزرگ ساخته و آنرا به رنگ سرخ رنگ کرد. آترتون در مدرسه‌های محلی در شهرستان ووستر شرکت نموده و توسط روحانیون آموزش دید. او به عنوان یک
نموده و توسط روحانیون آموزش دید. او به عنوان یک دهقان بزرگ شد و شغل سودآور پدر خود که آهنگری بود را نیز دنبال کرد. حرفه. آترتون رهبر مستعمراتی قرن هجدهم ماساچوست بود. او که به لحاظ پیشه یک آهنگر بود، در نهایت یک دهقان و زمین‌دار موفق شد. تاریخ هاروارد (۱۸۹۳–۱۷۲۳) که توسط هنری اس. نورسی نوشته شده‌است، به آترتون و برادران وی بنجامین، جیمز، جان، جوزف و پسر عموی آنها سیمون به عنوان نخستین دادخواهان قطعه زمینی به مساحت ۱۱٬۴۳۰ آکر (۴٬۶۳۰ هکتار) در غرب رود ناشوا در ۱۷۳۱ میلادی اشاره می‌کند. از سایر
رود ناشوا در ۱۷۳۱ میلادی اشاره می‌کند. از سایر برادران/خواهران وی یادآوری نشده‌است. در نخستین جلسه شهری هاروارد در ۱۱ ژوئیه ۱۷۳۲، او به عنوان نخستین منشی شهر انتخاب شد. این شغل با مهارت وی سازگاری نداشت و او تنها برای هشت ماه در این سمت باقی ماند. پس از آن وی به عنوان یکی از بازرس‌های شهر هاروارد انتخاب شد، همان زمانی که ایلیزار داویس نیز بازرس شهر بود. در ۱۷۴۰ میلادی، آترتون به عنوان نخستین نماینده هاروارد در قوه مقننه ماساچوست انتخاب شد. او نخستین انتخاب شهر نبود و پس از دیکون جوزف فیربانک نفر دوم بود،
شهر نبود و پس از دیکون جوزف فیربانک نفر دوم بود، اما پس از اینکه فیربانک از پذیرفتن این سمت خودداری کرد، او به عنوان نماینده انتخاب شد. آترتون در نهایت برای هفت سال از شهر خود نمایندگی کرد. او دوبار برای کم‌توجهی به وظیفه خود جریمه شده و پس از انتخاب دانیل پرس به عنوان نماینده، دفتر خود را ترک کرد. کارهای اولیه او مانع انتخاب او از سوی شهر دو دهه بعد در ۱۷۶۴ میلادی، نشد. وی همچنین در ۱۷۴۵ میلادی به عنوان قاضی صلح و در ۱۷۵۶ میلادی به عنوان قاضی شهر خدمت کرد. آترتون در شبه‌نظامیان استعماری ماساچوست که در آن
آترتون در شبه‌نظامیان استعماری ماساچوست که در آن زمان یک سمت سیاسی به‌حساب می‌آمد خدمت نموده و تا درجه سرهنگ ترفیع نمود. قانون ماساچوست تمامی مردان توانمند را ملزم می‌نمود تا یک اسلحه گرم با خود داشته و به‌طور داوطلبانه در ارتش شهری که معروف به ملیشا بود شرکت نمایند، ارتشی که در کنار سربازان بریتانیایی می‌جنگیدند و با تهدیدهای ناشی از جنگ فرانسه و هندی‌ها در جریان اواسط دهه ۱۷۰۰ مقابله می‌کردند. او فرماندهی نخستین گروهان شهر هاروارد را بر عهده داشت، گروهان وی بخشی از هنگ دوم شبه‌نظامیان شهرستان ووستر،
وی بخشی از هنگ دوم شبه‌نظامیان شهرستان ووستر، معروف به هنگ لنکستر بود. در جریان آن دوره، رسم معروف در میان سربازان این بود تا با خانواده‌های خود زندگی کنند، رسمی که در میان استعمارگران و همچنین مجلس قانون‌گذاری غیر مرسوم بود. موقف آترتون در این رابطه معلوم نیست. عدم پیروی از قانونی در نهایت باعث شد تا پارلمان بریتانیا قانون فراهم نمودن غذا و مکان برای سربازان را تصویب نماید تا روشی اعمال گردد که به نفع تاج و تخت بریتانیا باشد. آترتون در آخرین سال زندگی خود بار دیگر عضو قوه مقننه ماساچوست شده و از شهر
خود بار دیگر عضو قوه مقننه ماساچوست شده و از شهر هاروارد نمایندگی کرد، اما او چندی بعد در هنگام وظیفه در ۱۷۶۴ میلادی درگذشت. زندگی شخصی. او در ۱۳ ژوئن ۱۷۲۸ با اکسپرینس رایت ازدواج کرد. رایت نوه ساموئل واردویل بود، نجاری که در ۱۶۹۲ میلادی متهم به افسونگری شده و در ویچ هیل در اندوور حلقه آویز شد. مادرزن وی مرسی رایت (۱۶۷۳ – ۱۷۵۴ میلادی) نیز یکجا با پدر خود به اتهام افسونگری به زنان افکنده شده بود، اما چندی بعد از زندان رها شده و با جان رایت ازدواج کرد. آترتون سرپرستی کودکان برادر خود را زمانی که آنها در ۱۷۴۰
سرپرستی کودکان برادر خود را زمانی که آنها در ۱۷۴۰ میلادی یتیم شدند، بر عهده گرفت. برادرزاده وی که نیز بنجامین نام داشت، در ۱۷۵۵ میلادی به عنوان ستوان وارد خدمت نظامی شده و در اخراج مردمان آکادین از مناطق که حالا استان‌های کرانه‌ای کانادا است، در جریان جنگ فرانسه و هندی‌ها، شرکت کرد. او در نیو نیوبرانزویک مسکن گزین شد. دو پسر وی وارد کالج هاروارد شده و در رشته‌های حقوق و پزشکی آموزش دیدند. از میان چهارده فرزند وی، ده تن آنها قبل از وی وفات کردند. مادر وی مری گولیور تا ۹۵ سالگی در قید حیات بوده و در ۱۷۵۴
مری گولیور تا ۹۵ سالگی در قید حیات بوده و در ۱۷۵۴ میلادی درگذشت. ده سال بعد، آترتون در ۱۳ ژوئن ۱۷۶۴ زمانی که شصت سال عمر داشت و از شهر خود هاروارد در قوه مقننه ماساچوست نمایندگی می‌کرد، بر اثر بیماری التهام کیسه صفرا در کنکورد، ماساچوست درگذشت. او در قبرستان هاوارد سنتر به خاک سپرده شد. در ۱۹۲۱ میلادی، یکی از نوادگان وی مدحی را که در سنگ قبر وی حک شده بود، به زبان ساده چنین ترجمه کرد: «آقای پیتر آترتون در جریان جلسه قوه مقننه که وی عضویت آنرا داشت، در سیزدهم ماه ژوئن سال هفده شصت و چهار، زمانی که شصت سال
ماه ژوئن سال هفده شصت و چهار، زمانی که شصت سال عمر داشت در شهر کنکورد چشم از جهان بست. اکسپرینس، همسر زندگی وی، در چهاردهم نوامبر سال هفده هفتاد و پنج، به عمر شصت و چهار سالگی، از دنیا رحلت کرد. اجساد آنها تنها در یک مقبره دفن شده‌است. این دو که در زندگی هم‌نشین هم بودند، آنها این دلخوشی را دارند پس از مرگ نیز از هم جدا نشوند، اگر در واقع دلخوشی در قبر وجود داشته باشد. این بنای یادبود در خاطره آنها بلند شده‌است و برای همیشه برای پسران و دختران فضیلت و دین، عزیز خواهد بود». سنگ قبر به احتمال زیاد حدود ۱۲۰
عزیز خواهد بود». سنگ قبر به احتمال زیاد حدود ۱۲۰ سال قبل دوباره بازسازی شده‌است و حتی امروزه در ۲۰۲۱ میلادی قابل خواندن است. میراث. موفقیت آترتون در تجارت، به خانواده آنها شکوفایی به همراه داشت. خانه روستایی خانواده که توسط پدر وی ساخته شده بود، به بزرگترین پسر وی پیتر (۱۷۳۴ – ۱۷۸۴ میلادی) که از سال‌های ۱۷۷۴ تا ۱۷۸۴ به عنوان معاون شهردار هاروارد خدمت نموده و با دختر عموی خود ازدواج کرد، به میراث گذاشته شد. دو فرزند دیگر وی که زنده مانده بودند، خانه‌های خود را دور از هاروارد ساختند. پسر سومی وی جوشوا آترتون
دور از هاروارد ساختند. پسر سومی وی جوشوا آترتون (۱۷۳۷ – ۱۸۰۹ میلادی) در رشته حقوق در کالج هاروارد آموزش دید و بنیاد سیاسی را که پدر وی در دهه ۱۷۴۰ میلادی گذاشت بود را توسعه بخشید. پسر وی جوشوا آترتون، در راستای ترتیب منشور حقوق ایالات متحده آمریکا همکاری نمود. پسر دهم وی، اسرائیل آترتون (۱۷۴۱ – ۱۸۲۲ میلادی) در کالج هاروارد پزشکی خواند و به عنوان پزشک شهرت با افتخاری برای خود کسب کرد و دختر وی مری (۱۷۵۳ – ۱۷۸۸ میلادی) که معروف به می‌رسی بود، با ایفرایم مونروئی ازدواج کرد. بزرگترین دختر وی که زنده مانده بود،
ازدواج کرد. بزرگترین دختر وی که زنده مانده بود، آزورباه (۱۷۳۰ – ۱۷۹۸ میلادی) با ایفرایم ویلارد ازدواج کرد.
کوآکو اودیلون دورگلس کاسونو () (زاده ۴ ژانویه ۲۰۰۱)، بازیکن حرفه‌ای فوتبال است که در حال حاضر در پست مدافع برای بایر لورکوزن در بوندس‌لیگا، بالاترین سطح فوتبال آلمان بازی می‌کند. کاسونو اصالتی ساحل عاجی دارد و پیش از بوندس‌لیگا در لیگ برتر فوتبال بلژیک و لیگ برتر فوتبال سوئد بازی کرده‌است. دوران حرفه‌ای. سال‌های اولیه در ساحل عاج. کاسونو کار خود را در آکادمی ASEC Mimosas در ابیجان آغاز کرد. پس از آن‌که استعداد او در مسابقات جوانان Gothia Cup در سال ۲۰۱۶ کشف شد، ابتدا برای تمرین به باشگاه سوئدی هامارابی دعوت
ابتدا برای تمرین به باشگاه سوئدی هامارابی دعوت شد و پس از مدتی با این باشگاه قرارداد بست. هامارابی. در ۱۱ ژانویه ۲۰۱۹، اندکی پس از تولد ۱۸ سالگی، کاسونو قراردادی چهار ساله با هامارابی امضا کرد. او اولین بازی رقابتی خود را برای این باشگاه در ۱۸ فوریه در جام حذفی فوتبال سوئد انجام داد و به متس سولهیم در پیروزی ۳ بر صفر مقابل باشگاه فوتبال واربرگس بویس یک پاس گل داد. کاسونو در ادامه ۹ بازی در لیگ برتر فوتبال سوئد برای این باشگاه انجام داد که مهمترین آنها در تساوی ۲-۲ خانگی برابر نورشوپینگ بود که در انتهای آن
۲-۲ خانگی برابر نورشوپینگ بود که در انتهای آن بازی به عنوان بهترین بازیکن مسابقه انتخاب شد. در ۸ مه ۲۰۱۹، هاماربی با باشگاه کلوب بروژ بلژیک برای انتقال کاسونو به توافق رسید که از اول ژوئیه همان سال اجرایی شد. باشگاه در انتقال این بازیکن رکورد شکست، طبق گزارش‌ها، مبلغی حدود ۴ میلیون یورو دریافت کرد که می تواند با توجه به پاداش ها، به علاوه بند فروش ۱۰ درصدی افزایش یابد. کلوب بروژ. در ۱ ژوئیه ۲۰۱۹، انتقال کاسونو به کلوب بروژ تکمیل شد. در اولین فصل حضور در این باشگاه، کاسونو مدال طلای لیگ برتر فوتبال بلژیک را
باشگاه، کاسونو مدال طلای لیگ برتر فوتبال بلژیک را به دست آورد، چرا که کلوب بروژ در آوریل ۲۰۲۰ صدرنشین لیگ بود و لیگ حرفه ای به دلیل دنیاگیری کووید-۱۹ با اعلام قهرمانی کلوب بروژ، زودتر از موعد به پایان رسید. بایر لورکوزن. در ۲۲ ژوئیه ۲۰۲۱، کاسونو با قراردادی ۵ ساله با مبلغ ۲۳ میلیون یورو به بایر لورکوزن پیوست. تیم ملی ساحل عاج. کاسونو اولین بازی خود را برای تیم ملی ساحل عاج در جریان تساوی دوستانه ۱ بر ۱ با بلژیک در ۸ اکتبر ۲۰۲۰ انجام داد.
پیتر منیگاولت (Peter Manigault) (زادهٔ ۱۰ اکتبر ۱۷۳۱ – درگذشتهٔ ۱۲ نوامبر ۱۷۷۳)، وکیل، مزرعه‌دار، برده‌دار و قانون‌گذار مستعمراتی اهل چارلستون، کارولینای جنوبی بود. وی در زمان مرگ ثروتمندترین مرد مستعمرات بریتانیایی آمریکای شمالی و مالک صدها برده بود. منیگاولت داماد جوزف وراگ، بزرگترین معامله‌گر بردهٔ آمریکای شمالی در دههٔ ۱۷۳۰ بوده‌است. اوایل زندگی. منیگاولت (به صورت مان اِ گو تلفظ می‌شود) در دهم اکتبر ۱۷۳۱ در چارلستون به عنوان عضوی از یک خانوادهٔ ثروتمند مهاجر پروتستان فرانسوی چشم به جهان گشود. او فرزند
مهاجر پروتستان فرانسوی چشم به جهان گشود. او فرزند گابریل منیگاولت (زادهٔ ۱۷۰۴ – درگذشتهٔ ۱۷۸۱) و آن (نام تولد: اشبی) منیگاولت (زادهٔ ۱۷۰۵ – درگذشتهٔ ۱۷۸۲) بود. اجداد پدری‌اش جودیت منیگاولت (نام خانوادگی قبل از ازدواج وی جتون-گیتون بوده‌است) و پیر منیگاولت، یعنی پروتستان‌های فرانسوی‌ای بودند که در ناحیهٔ سنتی اقامت گزیده و تبدیل به پرورش‌دهندگان موفق برنج شدند. اجداد مادری‌اش جان اشبی و کونستانتیا (نام خانوادگی قبل از ازدواج وی براوتون بوده‌است) اشبی (که برادرش توماس براوتون فرماندار کارولینای جنوبی بود)،
توماس براوتون فرماندار کارولینای جنوبی بود)، نام داشتند. او به صورت خصوصی در ایالت کارولینای جنوبی و انگلستان تحصیل کرده و در بخش گسترده‌ای از اروپا را سفر کرد. وی همچنین در اینر تمپل لندن رشتهٔ حقوق را به پایان رساند و در سال ۱۷۵۲ به هیئت وکلای بریتانیایی فراخوانده شد. حرفه. او در سال ۱۷۵۴ به کارولینای جنوبی بازگشت. در آنجا نسبت به ادامهٔ رشتهٔ حقوق ممارست ورزید، تبدیل به تاجر و بانکداری موفق شد و مزارع وسیع خانواده‌اش را مدیریت کرد. منیگاولت در سال ۱۷۷۴با دارایی‌ای در حدود ۳۳ هزار پوند – شامل صدها برده –
دارایی‌ای در حدود ۳۳ هزار پوند – شامل صدها برده – معادل حدود ۴ میلیون دلار در سال ۲۰۱۶، ثروتمندترین فرد در مستعمرات بریتانیایی در آمریکای شمالی بود. منیگاولت در سال ۱۷۷۵ و مجدداً در سال‌های ۱۷۷۶ تا ۱۷۷۳ در مجلس عوام کارولینای جنوبی خدمت می‌کرد. او در سال‌های ۱۷۶۵ تا ۱۷۷۲ سخنگوی این مجلس بوده‌است. وی به صورت فعالی با قانون تمبر بریتانیایی سال ۱۷۶۵ مخالفت کرده و به واسطهٔ آنچه بعدها نهضت میهن-پرستان نام گرفت، شناخته شد. نامه‌ها. منیگاولت طی دوران تحصیل در لندن و سفرهایش در اروپا نامه‌های متعددی با والدین خود
و سفرهایش در اروپا نامه‌های متعددی با والدین خود تبادل می‌نمود. این نامه‌ها به عنوان بخشی از چندین مقاله در مجلهٔ تاریخی و شجره‌نامه‌شناسی کارولینای جنوبی در خلال چندین سال منتشر شده‌اند. کاریکاتور ۱۷۵۴ تحت عنوان «آقای پیتر منیگاولت و دوستانش» توسط جورج روپل متعلق به چندین تن از پروتستان‌های فرانسوی کارولینای جنوبی و افسران بریتانیایی چهل و دومین هنگ پیاده‌نظام و شرکت مستقل کارولینای جنوبی در خانهٔ استیپبروک منیگاولت است (در جهت عقربه‌های ساعت): سروان ریموند دمره (زادهٔ ۱۷۰۲ – درگذشتهٔ ۱۷۶۶) «موفقیت برای
دمره (زادهٔ ۱۷۰۲ – درگذشتهٔ ۱۷۶۶) «موفقیت برای کارولینا، لعنت به خدا!» سروان میسی: «این یک ضربه گیر، ایزاک عزیز». آیزاک گودین: «من به شما میسی می‌گویم، مست خواهم بود». سروان ریچارد کویتمور (درگذشتهٔ ۱۷۶۰): «اسکوایر آیزاک، کلاه گیس تو هی سگ». سرهنگ دوم پروبرت هاوارث: «سلام برنیمه‌شب، یک راه، یک راه». جورج روپل: «آقایان، سر و صدای کمتری دعا کنید». پیتر منیگاولت (زادهٔ ۱۷۳۱ – درگذشتهٔ ۱۷۷۳)، پسر گابریل و آن اشبی منیگاولت: «توست (سیک) هاوارث تو». ستوان چارلز تیلور: «این توست (سیک) کیست؟» زندگی شخصی. منیگاولت
«این توست (سیک) کیست؟» زندگی شخصی. منیگاولت در سال ۱۷۵۵ با الیزابت راگ (زادهٔ ۱۷۳۶ – درگذشتهٔ ۱۷۷۳) ازدواج کرد. الیزابت دختر جودیت (نام خانوادگی قبل از ازدواج وی دوبوس بوده‌است) و جوزف راگ، یک آمریکایی زادهٔ انگلستان بود که در دوران خود یکی از بزرگترین معامله‌گران برده در آمریکای شمالی بریتانیایی محسوب می‌شد. اسامی فرزندان آنها به شرح زیر می‌باشد: وضعیت جسمانی منیگاولت در سال ۱۷۷۳ رو به بدتر شدن گذاشت و او به امید یافتن راه معالجه، کارولینای جنوبی را به مقصد انگلستان ترک کرد. همسر او در ۱۹ فوریه ۱۷۷۳ از
انگلستان ترک کرد. همسر او در ۱۹ فوریه ۱۷۷۳ از دنیا رفت و منیگاولت نیز بهبود نیافت. او در ۱۲ نوامبر همان سال چشم از جهان فروبست و در آرامگاه کلیسای پروتستان فرانسوی در چارلستون به خاک سپرده شد. نوادگان. منیگاولت پدربزرگ پدری الیزابت منیگاولت موریس (زادهٔ ۱۷۸۵ – درگذشتهٔ ۱۸۲۲) بود که با سرهنگ لویس موریس (نوهٔ لویس موریس از امضاءکنندگان اعلامیهٔ استقلال) ازدواج نمود و صاحب فرزندانی به نام‌های چارلز منیگاولت موریس، سروان نیروی دریایی ایالات مؤتلفه، گابریل هنری منیگاولت (زادهٔ ۱۷۸۸ – درگذشتهٔ ۱۸۳۴) و چارلز
منیگاولت (زادهٔ ۱۷۸۸ – درگذشتهٔ ۱۸۳۴) و چارلز ایزرد منیگاولت (زادهٔ ۱۷۹۵ – درگذشتهٔ ۱۸۷۴) شد. خانوادهٔ منیگاولت در چارلستون همچنان جایگاه ممتاز خود را حفظ نموده‌اند. آنها مالک روزنامه‌ها، پست و پیک شهر هستند که در ابتدا توسط فرزند نوهٔ پیتر منیگاولت، آرتور در سال ۱۸۹۶ خریداری شدند.
بارون ماکس فون اوپنهایم یک وکیل، دیپلمات، مورخ باستان و باستان‌شناس آلمانی بود. او یکی از اعضای خانوادهٔ بانکدار اوپنهایم بود. او پس از رها کردن حرفه خود در دیپلماسی و وکالت، سایت تل عفر را در سال ۱۸۹۹ کشف کرد و در ۱۹۱۱–۱۹۱۳ و دوباره در ۱۹۲۷–۱۹۲۹ حفاری‌هایی را در آنجا انجام داد. او با آوردن بسیاری از یافته‌های خود به برلین، آنها را در یک موزه خصوصی (موزه تل عفر) در سال ۱۹۳۱ به نمایش گذاشت. این موزه با بمباران متفقین در جنگ جهانی دوم نابود شد. با این حال، بیشتر یافته‌ها اخیراً بازسازی شده‌اند و دوباره در
بیشتر یافته‌ها اخیراً بازسازی شده‌اند و دوباره در برلین و بن به نمایش گذاشته شده‌اند.
فیلیپ لیوینگستون (Philip Livingston) (زادهٔ ۱۵ ژانویه ۱۷۱۶ – درگذشتهٔ ۱۲ ژوئن ۱۷۷۸)، تاجر و دولتمرد آمریکایی اهل نیویورک بود. او نماینده نیویورک در اولین کنگره قاره‌ای در اکتبر ۱۷۷۴ بود که در آنجا از اجرای تحریم‌های اقتصادی بر بریتانیای کبیر به عنوان یک راه برای فشار بر پارلمان بریتانیا، برای لغو مصوبه‌های تحمل‌ناپذیر، حمایت کرد. وی همچنین از سال ۱۷۷۵ تا ۱۷۷۸ نماینده دومین کنگره قاره‌ای بود و با امضای اعلامیه استقلال، یکی از بنیان‌گذاران ایالات متحده شد. اوایل زندگی. لیوینگستون در ۱۵ ژانویه ۱۷۱۶ در آلبانی
زندگی. لیوینگستون در ۱۵ ژانویه ۱۷۱۶ در آلبانی نیویورک به دنیا آمد. او چهارمین پسر فیلیپ لیوینگستون (۱۶۸۶–۱۷۴۹) دومین لرد مانور و کاترین ون بروگ لیوینگستون دختر پیتر ون بروگ، شهردار آلبانی بود. وی همراه با برادرش، ویلیام لیوینگستون (۱۷۲۳–۱۷۹۰) در منطقه آلبانی بزرگ شد و زمان خود را در میان خانه شهری پدرش در آلبانی و عمارت اربابی در لینلیسگو، در محل اتصال رولیف جانسون کیل و رودخانه هادسون تقسیم کرد. حرفه. لیوینگستون در ۱۷۳۷ از کالج ییل فارغ‌التحصیل شد و به آلبانی بازگشت تا زیر نظر پدرش کارآموزی تجارت کند. او
بازگشت تا زیر نظر پدرش کارآموزی تجارت کند. او از طریق نفوذ پدرش، در دولت محلی آلبانی به عنوان کارمند، منصوب شد. سپس مقیم شهر نیویورک شد و واردات و تجارت با جزایر شکر بریتانیا در هند غربی را به‌صورت حرفه‌ای دنبال کرد. در طول جنگ شاه جورج (۱۷۴۴–۱۷۴۸)، لیوینگستون ثروت خود را تأمین و خصوصی‌سازی کرد. او همچنین به شدت در زمینه املاک و تجارت برده، فعال بود. او یک خانه شهری سنگی در خیابان دوک در منهتن و یک ملک به مساحت چهل جریب در بروکلین هایتس داشت. او تاجر شد و از ۱۷۵۴ تا ۱۷۶۲ به عنوان بخش‌دار قسمت شرقی، خدمت
از ۱۷۵۴ تا ۱۷۶۲ به عنوان بخش‌دار قسمت شرقی، خدمت کرد. لیوینگستون ترویج‌کننده تأسیس کالج کینگز (دانشگاه کلمبیا امروزی) بود و به سازماندهی کتابخانه عمومی نیویورک در ۱۷۵۴ کمک کرد. لیوینگستون در ۱۷۵۶ رئیس و عضو مؤسس اولین سازمان خیریه نیویورک، انجمن سنت اندرو بود و اولین اتاق بازرگانی را در ۱۷۷۰ تأسیس کرد. او همچنین یکی از اولین سرپرستان بیمارستان نیویورک بود. سیاست. در ۱۷۵۴، لیوینگستون به عنوان نماینده به کنگره آلبانی رفت. در آنجا، او با نمایندگان چند مستعمره دیگر برای مذاکره با ملت‌های بومی، همراه شد و در
دیگر برای مذاکره با ملت‌های بومی، همراه شد و در مورد طرح‌های مشترک برای مقابله با جنگ فرانسه و هند، گفتگو کردند. لیوینگستون یکی از ترویج کنندگان فعال درتلاش برای جمع‌آوری و تأمین بودجه سربازان در جنگ شد. بر اساس گفته سینتیا ای کیمر؛ او سهامدار شش شرکت خصوصی بود که او را به یکی از سرمایه‌گذاران اصلی مستعمره تبدیل می‌کرد. او از ۱۷۶۳ تا ۱۷۶۹ به عنوان عضو مجلس نمایندگان استانی و در ۱۷۶۸ به عنوان سخنران، خدمت کرد. در اکتبر ۱۷۶۵، او در کنگره قانون تمبر شرکت کرد. این کنگره اولین اعتراض رسمی به پادشاهی بریتانیا را
کنگره اولین اعتراض رسمی به پادشاهی بریتانیا را انجام داد که این اعتراض مقدمه‌ای برای انقلاب آمریکا شد. او برای ادامه ارتباط با رهبران مستعمرات دیگر و کمیته شصت شهر نیویورک، به کمیته مکاتبات شهر نیویورک پیوست. هنگامی که کنگره استانی نیویورک در ۱۷۷۵ تأسیس شد، او به عنوان رئیس آن انتخاب شد. او به عنوان یکی از نمایندگان کنگره قاره‌ای انتخاب شد. برادرش ویلیام، وکیلی برجسته در نیوجرسی نیز از ۱۷۷۴ تا ژوئن ۱۷۷۶ نماینده کنگره قاره‌ای بود. در ژوئیه ۱۷۷۵، فیلیپ طومار شاخه زیتون را امضاء کرد که آخرین تلاش برای دستیابی
زیتون را امضاء کرد که آخرین تلاش برای دستیابی به تفاهم، با پادشاهی بریتانیا بود. همانند بسیاری از میهن‌پرستان اولیه، او در ابتدا از جدایی کامل از کشور مادر (بریتانیا) حمایت نکرد، اما در نهایت خود را با مخالفان اقدامات تحمیل‌کننده استعمارگران بریتانیایی، همسو کرد. زمانی که بریتانیا شهر نیویورک را اشغال کرد، فیلیپ و خانواده‌اش به کینگستون در نیویورک، جاییکه او عمارت دیگری داشت، فرار کردند. پس از نبرد لانگ آیلند، ژنرال جورج واشینگتن و افسرانش در عمارت فیلیپ در بروکلین هایتس، یکدیگر را ملاقات کردند و تصمیم
در بروکلین هایتس، یکدیگر را ملاقات کردند و تصمیم گرفتند جزیره را تخلیه کنند. پس از آن، بریتانیایی‌ها از خانه فیلیپ در خیابان دوک به عنوان پادگان و از عمارت وی در بروکلین هایتس به عنوان بیمارستان نیروی دریایی سلطنتی، استفاده کردند. پس از تصویب قانون اساسی جدید استان نیویورک، وی در ۱۷۷۷ به عضویت سنای ایالت نیویورک برای بخش جنوبی منصوب شد، در حالی که همچنان در کنگره قاره‌ای حضور داشت. لیوینگستون از بیماری ورم رنج می‌برد و سلامتی او در ۱۷۷۸ بدتر شد. زندگی شخصی. در ۱۴ آوریل ۱۷۴۰، او با کریستینا تن بروک
شخصی. در ۱۴ آوریل ۱۷۴۰، او با کریستینا تن بروک (۱۷۱۸–۱۸۰۱) ازدواج کرد. کریستینا دختر دیرک تن بروک (۱۶۸۶–۱۷۵۱) و مارگاریتا کویلر (۱۶۸۲–۱۷۸۳) بود. همچنین کریستینا خواهر شهردار آلبانی، آبراهام تن بروک و بزرگ‌ترین نوه دختری شهردار آلبانی، دیرک وسلسه تن بروک (۱۶۳۸–۱۷۱۷) از طرف پدربزرگ مادری‌اش (۱۶۶۴–۱۷۴۷) بود. فیلیپ و کریستینا با هم نُه فرزند داشتند. وفات. لیوینگستون به‌طور ناگهانی هنگام شرکت در جلسه ششم کنگره در یورکِ پنسیلوانیا، درگذشت و در گورستان پراسپکت هیل همان‌جا دفن شد. لیوینگستون، یک پروتستان و یک
هیل همان‌جا دفن شد. لیوینگستون، یک پروتستان و یک ماسون بود. زمانی که او فوت کرد، دارایی‌هایش برای پرداخت بدهی‌هایش کافی نبودند و مجریان او از اداره املاک او، صرف نظر کردند. در ۲۵ فوریه ۱۷۸۵، قانون‌گذار نیویورک، قانونی برای واگذاری دارایی فیلیپ لیوینگستون، ارباب و فوت شده، تصویب کرد. متولیان برای پرداخت دیون وی و سایر اهداف ذکر شده در آن، پسر او فیلیپ فیلیپ لیوینگستون، آیزاک روزولت و رابرت سی لیوینگستون، برادرزاده او که پسر رابرت لیوینگستون، سومین لرد مانور بود را به عنوان وارث و امین نامیدند. متولیان
بود را به عنوان وارث و امین نامیدند. متولیان مسئولیت اداره «اموال لیوینگستون، پرداخت تمام بدهی‌ها و تصفیه میراث مالی» را بر عهده داشتند. پس از مرگ پسرش؛ کشیش جان هنری لیوینگستون در ۱۷۸۸، داماد او؛ هنری بروکهلست لیوینگستون و برادرزاده او؛ الکساندر همیلتون به عنوان مجریان وصیت‌نامه توسط توماس جونز، منصوب شدند. میراث. خیابان لیوینگستون و آکادمی فیلیپ لیوینگستون مگنت سابق، هر دو در آلبانیِ نیویورک، به نام او نام‌گذاری شده‌اند. یک مدرسه دولتی نیز در بروکلین، به نام پی اس ۲۶۱ در بروم هیل، به نام او نام‌گذاری
به نام پی اس ۲۶۱ در بروم هیل، به نام او نام‌گذاری شده‌است.
اصطلاح بی‌سیم عموماً برای اشاره به وسایل الکتریکی یا الکترونیکی استفاده می‌شود که توسط باتری شارژ می‌شوند و می‌توانند بدون سیم برق یا کابل متصل به پریز برق برای تأمین انرژی کار کنند و امکان جابجایی را فراهم کنند. دستگاه بی‌سیم به‌طور کلی به دستگاه‌هایی گفته می‌شود که از نوعی انرژی (مثلاً امواج رادیویی، مادون قرمز، اولتراسونیک و غیره) برای انتقال اطلاعات یا دستورها در فاصله بدون استفاده از سیم‌های ارتباطی استفاده می‌کنند، صرف نظر از اینکه دستگاه آن را دریافت می‌کند یا خیر. اصطلاح " قابل حمل " یک اصطلاح کلی
می‌کند یا خیر. اصطلاح " قابل حمل " یک اصطلاح کلی تر است و وقتی به دستگاه‌های الکتریکی و الکترونیکی اشاره می‌شود، معمولاً به معنای دستگاه‌هایی است که کاملاً مستقل هستند (مثلاً دارای منبع تغذیه داخلی، فاقد واحد پایه و غیره) هستند و همچنین ممکن است از فناوری بی‌سیم استفاده کند.
رابرت هیرستون (Robert Hairston) (۱۷۱۷–۳ اوت ۱۷۹۱) مزرعه‌دار، سیاستمدار و افسر نظامی نجیب‌زاده قرن ۱۸ در مستعمره ویرجینیا بود. وی نمایندهٔ منتخب در مجلس بورگزس و مجلس نمایندگان ویرجینیا بود. زندگی خانوادگی. او پسر پیتر هیرستون بود که در میان اعضای خانواده، به نام «مهاجر» شناخته می‌شد. همسر او روث استووال، دختر جورج استووال، منشی مجلس بورگزس ویرجینیا بود. آنها نُه فرزند داشتند: سرهنگ جورج هیرستون؛ سرهنگ ساموئل هیرستون؛ آن هیرستون (خانم چارلز وودز)؛ پیتر هیرستون؛ مارتا پتسی هیرستون (خانم الکساندر هانتر
هیرستون؛ مارتا پتسی هیرستون (خانم الکساندر هانتر (کشاورز))؛ سارا هیرستون (خانم بالدوین رولند)؛ الیزابت هیرستون (خانم مایکل رولند)؛ اگنس هیرستون (خانم جان وودز) و روث هیرستون (خانم پیتر ویلسون). او میان سال‌های ۱۷۷۵ تا ۱۷۷۶، اولین خانه هیرستون را در هِنری کانتی به نام «مزرعه ماروبون» بنا کرد. ماروبون، به پسرش جورج واگذار شد و تا پنج نسل بعد تا سال۱۸۸۱ باقی ماند. «پس از تلفات ناشی از جنگ میان استان‌ها، این اموال باشکوه از دست صاحبان سابق خارج شد و اجازه داده شد تا به‌صورت نامحسوس تخریب شوند». گزارش‌های دیگر
شد تا به‌صورت نامحسوس تخریب شوند». گزارش‌های دیگر محاکی است که مزارع ماروبون در ۱۷۵۹ در شهرستان پیتسیلوانیا، ویرجینیا که بعداً بخشی از هنری کانتی شد، ساخته شد. گزارش سومی ادعا می‌کند که خانه در ۱۷۴۹ ساخته شده‌است. او در پایان قرن هجدهم، در مزرعه‌های مختلف و املاک خانوادگی، نوزده برده داشت. او در ۱۷۹۱، ۱۶۸۴ جریب زمین داشت. روث استووال در ۱۸۰۸ درگذشت. حرفه (زندگی) نظامی. رابرت هیرستون، در ارتش ویرجینیا کاپیتان بود و در سال‌های ۱۷۵۴ تا ۱۷۶۳، به عنوان پرچمدار در میان شبه نظامیان مستعمره ویرجینیا از شهرستان
در میان شبه نظامیان مستعمره ویرجینیا از شهرستان بدفورد، ویرجینیا، در طول جنگ فرانسه و سرخ‌پوستان خدمت کرد. در زمان انقلاب آمریکا، او کلانتر شهرستان خود و کاپیتان گروه شبه نظامیان محلی شد. گروه دختران انقلاب آمریکا (یک گروه غیرانتفاعی ترویج میهن‌پرستی) به سابقه خدمت وی، شماره شناسایی A049164 دادند. رابرت هیرستون، دو سال پس از مأموریت‌اش در ۱۷۵۶، در سپتامبر ۱۷۵۸، به عنوان پرچمدار و سپس در ۱۷۵۹ به عنوان کاپیتان منصوب شد. او در ۲۷ اکتبر ۱۷۵۶ ستوانِ اهل شهرستان بدفورد شد و در ۲۸ می ۱۷۵۹، «رابرت هیرستون» به سمت
بدفورد شد و در ۲۸ می ۱۷۵۹، «رابرت هیرستون» به سمت کاپیتان شد. در طول انقلاب آمریکا، کاپیتان شبه نظامی شد و دو تن از پسران بزرگش، سرهنگ جورج هیرستون و سرهنگ ساموئل هیرستون، به درجات بالاتری در ارتش قاره‌ای دست یافتند. حرفه سیاسی. او عضو هیئت صلح بود و در ۱۷۷۶، سوگند وفاداری با انقلاب یاد کرد و پیش از آن، تصدی خود را از توماس نلسون جونیور (پسر) دریافت کرده بود که او را به سمت «کلانتر عالی» هنری کانتی، منصوب کرده بود. رابرت هیرستون نماینده مجلس نمایندگان شهرستان خود شد. رابرت هیرستون با داشتن املاک در چندین
خود شد. رابرت هیرستون با داشتن املاک در چندین شهرستان و در بخش‌هایی که خود به دو یا چند بخش تقسیم شده بودند، در چندین حوزه قضایی، قاضی شد. او در ۱۷۷۵ در شهرستان پتسیلوانیا، ویرجینیا، در ۱۷۷۸ در هنری کانتی و در ۱۷۸۵ در شهرستان فرانکلین، قاضی بود. وی در ۱۷۸۶ در فرانکلین و هنری کانتی، قاضی شد. او نیز در ۱۷۸۶، سومین پرداخت‌کننده مالیات در شهرستان فرانکلین، ویرجینیا بود. رابرت هیرستون برای عضویت در مجلس بورگزس ویرجینیا در شهرستان کمپبل، ویرجینیا انتخاب شد. وی در جلسات ۵ مه تا ۲۸ ژوئن ۱۷۷۷ و ۲۰ اکتبر تا ۲۴
وی در جلسات ۵ مه تا ۲۸ ژوئن ۱۷۷۷ و ۲۰ اکتبر تا ۲۴ ژانویه ۱۷۷۸ در مجمع عمومی مجلس نمایندگان ویرجینیا همراه با دیگر نماینده هنری کانتی، آبرام پن، خدمت کرد. وفات و خاکسپاری. رابرت هیرستون در ۱۷۹۱ در مزرعه‌ای به نام «رانت بگ» در شهرستان فرانکلین فوت کرد. روث استووال هیرستون نیز در ۱۸۰۸ درگذشت. او در زمان مرگش در ۱۷۹۱، صاحب ۱۶۸۴ جریب زمین و ۲۲ برده بود. او نیز یکی از ثروتمندترین مردان در شهرستان فرانکلین بود. ارزش دارایی او پس از تقسیم ارثی که بنا به وصیت رسیده، به مبلغ ۴۹۹٫۱٫۶ پوند (۴۹۹ پوند، یک شیلینگ، شش
به مبلغ ۴۹۹٫۱٫۶ پوند (۴۹۹ پوند، یک شیلینگ، شش پنس) ارزش گذاری شد. دارایی‌های قیمتی آنها، همانند اکثر خانواده‌های این دوره در پیمونت ویرجینیا، در زمین‌ها و برده‌های‌شان خلاصه می‌شد. غیر از یک ساعت نقره، هیچ طلا یا نقره‌ای در فهرست دارایی‌های هیرستون نبود. و نیز هیچ نقاشی، کالسکه یا میز بیلیاردی در فهرست موجودی دارایی‌های او ذکر نشده‌است. او بسیاری از زمین‌های خود را پیش از مرگش به فرزندانش داده بود و به هر دختری، مزرعه‌ای به نام خودشان اعطا کرده بود. «هیرستون ملک خود را-همانند اکثر پدرانی که این کار را