payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نصب شد که در آن زمان بیشتر، موضوعی پربحث و جدل بوده‌است. خیابانی به نام این جهانگرد در مانت پرل نام‌گذاری شده‌است. قبلاً در پردیس سنت جان، دانشگاه مموریال نیوفاندلند ساختمانی به نام او وجود داشته‌است. در دسامبر ۲۰۱۹، پس از درخواست اداره بین‌المللی‌سازی (که مکان فعلی‌اش در این ساختمان است) هیئت امنای دانشگاه به تغییر نام آن به مرکز یادگیری جهانی رأی داد. در یک بازی تخته‌ای با موضوع اطلاعات عمومی کشور کانادا، پاسخ درست برای سؤال «اولین کاوشگر که مردم بومی کانادا را به بردگی گرفت» کورته-رئال است. مجسمه سنت
را به بردگی گرفت» کورته-رئال است. مجسمه سنت جان. در می ۱۹۶۳ برازاو که سفیر پرتغال در کانادا بود، برای ملاقات با نخست‌وزیر، جوزف اسمال‌وود، به سنت جان سفر کرد. اسمال‌وود پس از گفت‌وگو با برازاو در ۲۸ می ۱۹۶۳ اعلام کرد که ناوگان صیادی پرتغال، با «موافقت صمیمانه دولت پرتغال» قصد دارد ساخت مجسمه‌ای برای گاسپار کورته-رئال و برادرش میگوئل را به یک مجسمه‌ساز نامدار پرتغالی بسپارد. پس از ملاقات آن‌ها، برازاو از اسمال‌وود دعوت کرد تا به پرتغال بیاید و اسمال‌وود در اکتبر همان سال در پرتغال با سالازار دیدار کرد. دو
اکتبر همان سال در پرتغال با سالازار دیدار کرد. دو سال بعد، مجسمه کورته-رئال (بدون میگوئل) در زیر تابلوی اداره صیادی کانادا-پرتغال در سال ۱۹۶۵ برای بزرگداشت مهمان‌نوازی اهالی نیوفاندلند نسبت به صیادان بنادر بزرگ پرتغال، رونمایی شد. در اوایل سال ۱۹۹۹ خودرویی که ظاهراً مربوط به یک گردشگر بود و با سرعت غیرمجاز رانندگی می‌کرد به ستونی که مجسمه بر روی آن نصب بود، برخورد کرد. خود مجسمه آسیبی ندید، اما پایه آن خورد شد. چند مدت بعد در همان سال، کریگ جانسون، متخصص مرمت سازه‌های برنزی در اتاوا، بازسازی مجسمه را به
مرمت سازه‌های برنزی در اتاوا، بازسازی مجسمه را به مجسمه‌سازان یک کارگاه ریخته‌گری محلی سپرد و نقاشی مجدد مجسمه را هم خودش برعهده گرفت. بر اساس گفته‌های یکی از مجسمه‌سازها به نام ویل گیل که بخشی از کار را انجام داده بود، پس از اتمام مرمت هیچ جای خراشی ناشی از برخورد، خودرو باقی نمانده بود و مجسمه به حالت اولش بازگردانده شده بود. در سال ۲۰۲۰ عنوان شد که ساخته شدن این مجسمه که مارتینز کوریا، مبلغ اهل استادو نوو، آن را طراحی کرده بود، حاصل اختلافات پشت پرده سالازار و فرانسیسکو فرانکوی اسپانیایی در مورد حقوق
و فرانسیسکو فرانکوی اسپانیایی در مورد حقوق صیادان بوده‌است. در سال ۱۹۶۸ اسمال‌وود اعلام کرده بود که «جنرالیسیمو فرانکو قرار است مجسمه‌ای را در این ایالت رونمایی کند» و محل نصب آن پشت مجسمه کورته-رئال بود، اما مجسمهٔ دوم هیچ‌وقت رونمایی نشد. در ۱۱ ژوئن ۲۰۲۰، از قول دوایت بال، نخست‌وزیر نیوفاندلند و لابرادور عنوان شد که دولت قرار است مجسمه‌هایی که دراین استان نصب شده‌اند و ممکن است از نظر سیاسی حساسیت‌زا باشند را مورد بازبینی قرار دهد. نویسنده‌ای به نام ادوارد ریچ در ۲۰ ژوئن ۲۰۲۰ عنوان کرد که «اگر نظرات کافی
ریچ در ۲۰ ژوئن ۲۰۲۰ عنوان کرد که «اگر نظرات کافی مبنی بر اینکه که مجسمه کورته-رئال یادآوری شخصیتی است که در سفرهای ماجراجویانه‌اش مردم بومی را به اسیری می‌گرفت، وجود داشته باشد ما با مشکل بزرگی مواجه هستیم». همین اختلاف نظرها در مورد مجسمه باعث شد در همان روز خبرهایی با عناوین مرتبط در پرتغال منتشر شوند؛ در این خبرها به نقل از گیلبرتو فرناندز، استاد دانشگاه یورک، عنوان شده بود که این مجسمه نماد «روایت استعمارگری، اروپا محوری و برترپنداری نژاد سفید است که ریشه اصلی نهادهای سلطه‌گر کاناد است». در ۲۸ ژوئن
ریشه اصلی نهادهای سلطه‌گر کاناد است». در ۲۸ ژوئن ۲۰۲۰ اعلام شد که تاد راسل، رئیس‌جمهور نوناتوکاوت که نماینده اینوییت‌ها در مرکز و جنوب لابرادور است، «دیگر به رایزنی و مشورت نیازی ندارد و خواستار لغو آن است». مسئول امور مردم بومی پردیس گرنفل دانشگاه مموریال نیوفاندلند، عنوان کرد که وجود این مجسمه «به شکل پررنگی بر این موضوع تأکید دارد که تاریخ بشر با اروپاییان آغاز می‌شود». البته ما می‌دانیم که این موضوع صحیح نیست. در ۸ ژوئیه ۲۰۲۰، گزارش شده‌است که روی مجسمه با اسپری رنگی کلمه «برده‌فروش» و «چرا این هنوز
با اسپری رنگی کلمه «برده‌فروش» و «چرا این هنوز اینجاست؟» نوشته شده‌است. نظرات مختلف در مقاله‌ها و نامه‌ها، به سردیبر ارسال شد که خواهان پایین آوردن مجسمه بودند. بعد از اینکه محل دفن بدون نشان کودکان بومی، در زمین‌های مدارس شبانه‌روزی هندیان کانادا کشف شد، در ژوئیه سال ۲۰۲۱ این مجسمه مورد آسیب عمدی قرار گرفت.
اوت-ساناگا (به لاتین: Haute-Sanaga) یک منطقهٔ مسکونی در کامرون است که در منطقه مرکز (کامرون) واقع شده‌است. اوت-ساناگا ۱۷٬۱۹۶ کیلومتر مربع مساحت و ۱۱٬۸۵۴ نفر جمعیت دارد.دارای هفت کومون بنامهای ۱بایبی ۲لمبه یزون ۳ مباندجوک ۴ مینتا ۵ نانگا ابوکو ۶ نکوتنگ ۷ نسم
آکرله-اوگونسیجی (متولد Oluwatoyosi Akerele، ۸ نوامبر ۱۹۸۳) یک کارآفرین اجتماعی و متخصص توسعه انسانی نیجریه ای است که کارش شامل کارآفرینی، آموزش، توسعه جوانان و رهبری عمومی می‌شود. او بنیانگذار و مدیر اجرایی Rise Networks است، یک شرکت اجتماعی در نیجریه که از طریق بخش خصوصی و دولتی سرمایه‌گذاری می‌شود. آکرله-اوگونسیجی در خانواده جیمز آیودل و فلیسیا موپلولا آکرله در ایالت لاگوس، نیجریه به دنیا آمد. او در آوریل ۲۰۰۷ موفق به اخذ درجه دوم در رشته حقوق مدنی از دانشگاه جوس شد. آکرله-اوگونسیجی یک همکار میسون و
دانشگاه جوس شد. آکرله-اوگونسیجی یک همکار میسون و فارغ‌التحصیل رشته مدرسه حکومت جان اف. کندی دانشگاه هاروارد است.
بارپ گاوگ (به لاتین: Barp Gewog) یک منطقهٔ مسکونی در بوتان (کشور) است که در ناحیه پوناخا واقع شده‌است. بارپ گاوگ ۲۴٫۶۵ کیلومتر مربع مساحت دارد ۱٬۴۰۰–۱٬۸۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
سیچ (به اوکراینی: січ) (به انگلیسی: Sich)، یا سِچ (به انگلیسی: Sech) مرکز اداری و نظامی کازاک‌های زاپوروژی بود. کلمهٔ سیچ از فعل اوکراینی (сікти) مشتق شده‌است، به معنی: «قطع کردن» (به معنای پاکسازی جنگل برای اردوگاه یا ساختن استحکامات با درختانی که بریده شده‌اند). زاپوروژیان سیچ پایتخت مستحکم کازاک‌های زاپوروژی بود که در سده‌های ۱۶ تا ۱۸ میلادی در منطقهٔ اوکراین امروزی در رودخانهٔ دنیپر قرار داشت. سیچ رادا بالاترین ارگان حکومتی در سپاه زاپروژیان یا ارتش کازاک‌های زاپوروژی بود. سیچ دانوبی محل سکونت و
کازاک‌های زاپوروژی بود. سیچ دانوبی محل سکونت و استحکامات کازاک‌های زاپوروژی بود که بعداً در دلتای دانوب ساکن شدند.
نظام جمهوری اسلامی رکورددار قتل روزنامه‌نگاران در نیم قرن اخیر است و نیز از اعدام برای کیفر برخی از روزنامه‌نگاران استفاده می‌کند و حقوق شمار چشمگیری از روزنامه‌نگاران و خبرنگاران توسط این حکومت نقض و از سوی برخی از رسانه‌های خبری و سازمان‌های پشتیبان حقوق بشر، گزارش شده است. نگاهی کلی به روش‌های سرکوب. حکومت جمهوری اسلامی، روزنامه‌نگاران و نویسندگان را با روش‌های گوناگونی همچون: سانسور متن، توقیف رسانه و کتاب، قطع درآمد، تبعید اجباری، بازداشت و زندانی کردن و کشتن (چه با ترور در بیرون زندان و چه با اعدام در
کشتن (چه با ترور در بیرون زندان و چه با اعدام در زندان) سرکوب کرده و صدایشان در جامعه حذف می‌کند. ربودن. بر پایه برخی از منابع، ربودن کنشگران سیاسی و روزنامه‌نگاران یکی از روش‌های حکومت جمهوری اسلامی است. وزارت اطلاعات و نهادهای اطلاعاتی دیگر (سازمان اطلاعات سپاه…) حکومت جمهوری اسلامی، چند دهه است که عملیات ربودن و کشتار مخالفان را حتی در کشورهای خارجی انجام داده است. کسانی همچون: روح‌الله زم (ربوده‌شده توسط سازمان اطلاعات سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در اکتبر ۲۰۱۹ در عراق و سپس اعدام در ایران) و آرش شعاع
۲۰۱۹ در عراق و سپس اعدام در ایران) و آرش شعاع شرق (ربوده‌شده در ۵ فوریه ۲۰۱۸ به دست مأموران امنیتی جمهوری اسلامی در جلو خانه‌اش در ترکیه)... جزو روزنامه‌نگارانی هستند که ربوده شدند؛ ولی برنامه ربودن مسیح علی‌نژاد و علی جوانمردی در خارج ایران، ناموفق بود. شکنجه. در موارد بسیاری، خبرنگاران خارجی (یا ایرانی-خارجی) ای که سانسور را نپذیرفته‌اند، به اعمال منافی اخلاق، متهم گشته و به زندان، تهدید شدند. حبس در سلول انفرادی‌ای به نام قبر. زندانیان (عقیدتی و سیاسی) توسط حکومت جمهوری اسلامی در سلول‌های انفرادی‌ای به
حکومت جمهوری اسلامی در سلول‌های انفرادی‌ای به نام قبر (سلول قبری) حبس می‌شوند که فریبا پژوه، یکی از روزنامه‌نگارانی است که در زیرزمین زندان اوین، در چنین سلول انفرادی کوچکی مدت‌ها محبوس بود. پروژه دیوانه‌سازی روزنامه‌نگاران زندانی. نهادهای امنیتی حکومت جمهوری اسلامی، افزون بر احضار، بازجویی، ارعاب، شکنجه، اعتراف اجباری، تجاوز جنسی و رفتارهای خشن و نیز حبس و زندان…، برای تخریب روحیه و شکنجه بیشتر زندانیان سیاسی (و عقیدتی)، با فشار به پزشکان زندان‌ها از روش دیوانه‌سازی (روانی‌سازی) استفاده می‌کنند که هنگامه
(روانی‌سازی) استفاده می‌کنند که هنگامه شهیدی یکی از روزنامه‌نگارانی است که این شیوه بر ضدش به کار گرفته شد. آمار زندانیان، کشته‌شدگان و شکنجه‌شدگان. بیشترین آمار اعدام روزنامه‌نگاران در جمهوری اسلامی. بر پایه برخی از منابع رسمی، در ۵۰ سال اخیر، بیشترین شمار حکم اعدام را حکومت جمهوری اسلامی بر ضد روزنامه‌نگاران صادر و اجرا کرده است. آمار روزنامه‌نگاران زندانی و کشته‌شده از ۱۳۵۸ تا ۱۳۸۸. بر پایه دستیابی سازمان گزارشگران بدون مرز به ۱ میلیون و ۷۰۰ هزار سند از داده‌های دستگاه قضائی ایران-که آن‌ها را در اختیار
داده‌های دستگاه قضائی ایران-که آن‌ها را در اختیار شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد قرار داده-به آمارهایی از زندانیان و اعدام‌شدگان عقیدتی و سیاسی از سال ۱۳۵۸ تا ۱۳۸۸ خورشیدی دست یافته است، از جمله، بازداشت یا اعدام ۸۶۰ روزنامه‌نگار و شهروندخبرنگار. که ۲۱۸ نفرشان زن بوده‌اند (۱۳۸۸–۱۳۵۹). آمار روزنامه‌نگاران زندانی در سال ۱۳۸۸. کمیته حفاظت از روزنامه‌نگاران در گزارش سالانه خود اعلام کرد که بیش از ۹۰ روزنامه‌نگار در سال ۲۰۰۹ میلادی توسط حکومت جمهوری اسلامی بازداشت شده‌اند. البته بر پایه گزارش سازمان گزارشگران
شده‌اند. البته بر پایه گزارش سازمان گزارشگران بدون مرز، فقط در ۱۵۰ روز از سال ۱۳۸۸ خورشیدی، ۱۰۰ (صد) روزنامه‌نگار بازداشت شدند. آمار روزنامه‌نگاران زندانی در سال ۱۳۹۶. به گزارش سازمان گزارشگران بدون مرز از آغاز سال ۲۰۱۷ میلادی، بیش از ۹۴ تن از وب‌نگاران در ایران بازداشت شده‌اند و روزنامه‌نگاران همچنان قربانی جنگ قدرت جناح‌های گوناگون حکومت جمهوری اسلامی هستند. آمار روزنامه‌نگاران و خبرنگاران زندانی در خیزش ۱۴۰۱. در خیزش ۱۴۰۱ ایران دست‌کم ۶۰٫۰۰۰ تن، از جمله، ۷۳ خبرنگار و روزنامه‌نگار بازداشت شدند. دومین
۷۳ خبرنگار و روزنامه‌نگار بازداشت شدند. دومین روزنامه‌نگار پیر جهان. «دومین روزنامه‌نگار پیر جهان» به نام کیوان صمیمی (سردبیر نشریه «ایران فردا») در حکومت جمهوری اسلامی، زندانی است. مواد مخدر در زندان‌ها. بنا به گزارش برخی از روزنامه‌نگاران زندانی، مواد مخدر در زندان‌های نظام جمهوری اسلامی ایران آسان‌تر از مواد غذایی یافت می‌شود. تهدید و آزار روزنامه‌نگاران برون‌مرز و خانواده‌هایشان. مسئولان خبرگزاری جهانی بی‌بی‌سی از سازمان ملل متحد خواسته است که در راستای دفاع از حقوق خبرنگارانش و خانواده‌هایشان در برابر
دفاع از حقوق خبرنگارانش و خانواده‌هایشان در برابر آزارها و تهدیدهای حکومت جمهوری اسلامی اقدام کند. فعالیت‌ها. پیشینه مبارزات صنفی روزنامه‌نگاران. با اینکه پیشینه ایجاد نخستین تشکل صنفی روزنامه‌نگاری در ایران کم و بیش به یک قرن پیش می‌رسد، سندیکای نویسندگان و خبرنگاران ایران در ۲۴ آبان ۱۳۴۱، نخستین مجمع عمومی خود را برگزار کرد که تا سال ۱۳۵۸ فعال بود؛ ولی زیر فشار حکومت جمهوری اسلامی، غیرفعال شد؛ با این حال در بهمن ۱۳۷۱ با نام انجمن صنفی روزنامه‌نگاران ایران آغاز به کار کرد؛ هر چند در سال ۱۳۸۷ منحل شد و حتی
آغاز به کار کرد؛ هر چند در سال ۱۳۸۷ منحل شد و حتی بعدها نیز نامه بیش از ۷۷۲ روزنامه‌نگار به رئیس‌جمهور وقت برای بازگشایی انجمن صنفی روزنامه‌نگاران ایران بی‌پاسخ ماند. سرکوبگران. نهادهای سرکوبگر. همبستگی سه قوه برای سرکوب. بر پایه برخی از منابع، سه قوه (قضاییه، مجریه و قانون‌گذاری) حکومت جمهوری اسلامی بر ضد روزنامه‌نگاران و رسانه‌ها همدست هستند. طرح مجلس شورای اسلامی برای تهدید و محدودیت. در طرح ۴۱ تن از نمایندگان مجلس شورای اسلامی برای کیفر خبرنگاران متخلف، جریمه‌ای بین ۱۸۰ تا ۳۶۰ میلیون ریال و نیز حکم
جریمه‌ای بین ۱۸۰ تا ۳۶۰ میلیون ریال و نیز حکم انفصال دائم از خدمات دولتی و عمومی، نوشته شده است که سازمان گزارشگران بدون مرز با یادآوری اینکه سال‌هاست روزنامه‌نگاران ایرانی در خارج از کشور و نیز خانواده‌هایشان در داخل ایران، تحت آزار، بازداشت و حبس‌های سنگین هستند، این طرح را تهدید روزنامه‌نگاران و بخش‌های فارسی‌زبان رسانه‌های جهانی و در راستای ایجاد سانسور بیشتر در عرصه اطلاع‌رسانی دانست. مراکز امنیتی و سپاهی. سازمان اطلاعات سپاه با به‌کارگیری شیوه جدید سرکوب (ایجاد رعب و وحشت برای جلوگیری از فعالیت
سرکوب (ایجاد رعب و وحشت برای جلوگیری از فعالیت انتقادی در شبکه‌های اجتماعی)، روزنامه‌نگاران را با احضار، بازجویی و توقیف وسایل ارتباطی…، آنان را تحت فشار قرار داده تا از هر گونه نقدی به حکومت جمهوری اسلامی پرهیز کنند. روزنامه‌نگاران و خبرنگاران مخالف با جمهوری اسلامی. فهرست نام‌های برخی از روزنامه‌نگاران و خبرنگاران مخالف با حکومت جمهوری اسلامی (به ترتیب حروف الفبا):
سر هامفری گیلبرت (Sir Humphrey Gilbert) (زادهٔ حدود سال ۱۵۳۹ – درگذشتهٔ ۹ سپتامبر ۱۵۸۳)، ماجراجو، کاوشگر، عضو پارلمان و سربازی انگلیسی بود که در دوران سلطنت ملکه الیزابت اول خدمت کرد و از پیشگامان امپراتوری استعماری انگلیس در آمریکای شمالی و مزارع ایرلند بود. او هم‌نیا سر والتر رالی و خویشاوند سر ریچارد گرنویل بود. زندگی‌نامه. اوایل زندگی. گیلبرت پنجمین پسر اوتو گیلبرت از قصر کامپتون، عمارت گرینوی در نزدیکی دهکدهٔ گالمتون واقع در شهرستان دوون، از همسرش کاترین چمپرنوون بود. برادرانش سر جان گیلبرت و آدریان
چمپرنوون بود. برادرانش سر جان گیلبرت و آدریان گیلبرت و برادران ناتنی‌اش، کارو رالی و سر والتر رالی نیز در دوران سلطنت ملکه الیزابت اول و پادشاه جیمز ششم و اول، افرادی مهم و سرشناس بودند. کاترین چمپرنوون خواهرزادهٔ کت اشلی، معلم سرخانهٔ الیزابت اول بود که خویشاوندان جوان خود را به دربار معرفی کرد. دایی گیلبرت، سر آرتور چمپرنوون، او را درگیر مزارع ایرلند میان سال‌های ۱۵۶۶ و ۱۵۷۲ کرد. مربی گیلبرت سر هنری سیدنی بود. گیلبرت در کالج ایتن و دانشگاه آکسفورد تحصیل کرد و در آنجا زبان‌های فرانسوی، اسپانیایی و علوم
کرد و در آنجا زبان‌های فرانسوی، اسپانیایی و علوم نظامی و ناوبری را فراگرفت. او حدود سال‌های ۱۵۶۰–۱۵۶۱ در ساختمان دادگستری در لندن اقامت داشت. شعارهای لاتین گیلبرت، Quid Non (چرا که نه؟) و Mutare vel Timere Sperno (من تغییر یا ترس را مذمت می‌کنم) حاکی از نگرش فکری او هستند. گیلبرت در محاصرهٔ نیوهون در آور-دو-گریس (لو آور)، نرماندی، جاییکه در ژوئن ۱۵۶۳ مجروح شد، حضور داشت. تا ژوئیهٔ ۱۵۶۶، گیلبرت تحت فرماندهی سر هنری سیدنی (در آن زمان، نمایندهٔ پادشاه در ایرلند بود) علیه شین اونیل در ایرلند خدمت می‌کرد، اما
بود) علیه شین اونیل در ایرلند خدمت می‌کرد، اما در اواخر آن سال به همراه گزارش‌هایی برای ملکه به انگلستان فرستاده شد. (به مزارع ایرلند و فتح ایرلند توسط تودور مراجعه کنید). در آن زمان او از این فرصت استفاده نموده و مقالهٔ گفتاری از یک اکتشاف برای گذرگاهی جدید به کاتایا (کشور چین) (که به صورت بازنگری شده در سال ۱۵۷۶ منتشر شد) را به ملکه ارائه کرد که به موضوع کاوش گذرگاه شمال غربی از آمریکا تا چین می‌پرداخت. گیلبرت این‌گونه توصیف شده‌است که «قد و قامتی رعنا و شخصیتی تندخو داشت.» برخی از هم‌عصرانش گمان
رعنا و شخصیتی تندخو داشت.» برخی از هم‌عصرانش گمان می‌کردند که او تمایلات جنسی منحرفی دارد. حرفهٔ نظامی در ایرلند. پس از ترور شین اونیل در سال ۱۵۶۷، گیلبرت فرماندار اولستر و عضو پارلمان ایرلند شد. تقریباً در این زمان، او از ویلیام سیسیل، مباشر ملکه الیزابت، تقاضا کرد تا با استناد به «به خاطر بهبود چشمانم» به انگلستان فراخوانده شود، هرچند، کارها و اهدافش در ایرلند، به ویژه در استان جنوبی مونستر همچنان ناتمام مانده بود. در آوریل ۱۵۶۹، او پیشنهاد برقراری شورا در این استان و ایدهٔ سکونتگاهی بزرگ در اطراف
شورا در این استان و ایدهٔ سکونتگاهی بزرگ در اطراف بالتیمور (در قسمت جنوب غربی شهرستان کورک کنونی) را داد که توسط شورای دوبلین تأیید شد. در همان زمان، او با سیدنی و سر توماس اسمیت، وزیر امور خارجه، درگیر برنامه‌ریزی برای تشکیلات اقتصادی اولستر، شهرکی بزرگ در شرق استان شمالی اولستر، به کمک نجیب‌زادگان دوونشایر شد. یک ماه پس از بازگشت گیلبرت به انگلستان، فیتزموریس شهر کیلمالک را با ۱۲۰ سرباز پس گرفت، سربازان درون پادگان را شکست داد و شهر را به مدت سه روز غارت و آنجا را به «امان گرگ‌ها» رها کرد. سه سال بعد
و آنجا را به «امان گرگ‌ها» رها کرد. سه سال بعد فیتزموریس تسلیم شد. عضو پارلمان و ماجراجو. در سال ۱۵۷۰، گیلبرت به انگلستان بازگشت و در آنجا با آن آگر، دختر جان آگر (معروف به اوچر) از اوتردن ازدواج کرد. آنها صاحب شش پسر و یک دختر شدند. در سال ۱۵۷۱، او به عنوان نمایندهٔ پارلمان پلیموث، دوون و در سال ۱۵۷۲، به عنوان نمایندهٔ پارلمان کوئین‌بورو به عضویت پارلمان انگلستان درآمد. نیوفاندلند و وفات. با رسیدن به بندر سنت جان، گیلبرت توسط ناوگان ماهی‌گیری تحت سازمان ناو سرفرماندهی (کشتی انگلیسی) به دلیل دزدی دریایی که
سرفرماندهی (کشتی انگلیسی) به دلیل دزدی دریایی که در سال ۱۵۸۲ توسط یکی از فرماندهان گیلبرت علیه کشتی پرتغالی صورت گرفته بود، محاصره شد. گیلبرت پس از غلبه بر این شرایط، در مراسمی رسمی، سند واگذاری اراضی خالصهٔ خود را نشان داد و مالکیت نیوفاندلند (شامل ۲۰۰ فرسخ اراضی به سمت شمال و جنوب) را برای پادشاهی انگلستان در ۵ اوت ۱۵۸۳ در اختیار گرفت. در عرض چند هفته، ناوگان او به دلیل کمبود تجهیزات و مایحتاج، بدون هیچ تلاشی برای تشکیل مستعمره، عازم شد. در طی سفر بازگشت، گیلبرت اصرار داشت که سوار بر کشتی مورد علاقه و
گیلبرت اصرار داشت که سوار بر کشتی مورد علاقه و قدیمی خود، اچ‌ام‌اس اسکوئرل شود. در ۹ سپتامبر، کشتی اچ‌ام‌اس اسکوئرل تاغرق شدن پیش رفت اما نجات یافت. علی‌رغم اصرار دیگران که می‌خواستند، گیلبرت به کشتی بزرگتری برود، او از جای خود تکان نخورد و او را دیدند که در عقب کشتی خود نشسته و کتاب می‌خواند. زمانی که کشتی گلدن هایند آنقدر نزدیک شد که در محدودهٔ شنوایی قرار گرفت، خدمه صدای گیلبرت را شنیدند که بارها فریاد زد: «ما در دریا به بهشت نزدیک‌ترهستیم تا در خشکی!» و در همان حال، دست‌های خود را به سمت آسمان بلند
و در همان حال، دست‌های خود را به سمت آسمان بلند کرده بود تا منظورش را نشان دهد. در نیمه شب، چراغ‌های کشتی خاموش شد و دیده‌بان کشتی گلدن هایند فریاد زد: «ژنرال غرق شد». تمام کشتی اچ‌ام‌اس اسکوئرل غرق و توسط دریا بلعیده شد. بر حسب اتفاق، خویشاوند دور گیلبرت، ریچارد گرنویل نیز در سواحل جزایر آزور از دنیا رفت. میراث. گیلبرت بخشی از نسل برجستهٔ مردان دوونشایر بود که نقش‌های ماجراجو، نویسنده، سرباز و دریانورد را با هم ترکیب کردند. آلفرد لزلی روس دربارهٔ او نوشته‌است: یک نمونهٔ روان‌شناختی جالب، با علائم شخصیتی
یک نمونهٔ روان‌شناختی جالب، با علائم شخصیتی پریشان‌حال که اغلب با مردان برجسته همراه است و به هیچ وجه شامل دیدگاه ویکتوریایی فروید از دریانورد سادهٔ دورهٔ ملکه الیزابت نمی‌شود. او فردی پرشور و عجول بود، طبیعتی متمایل به خشونت و بی‌رحمی داشت – همان‌طور که در سرکوب وحشیانهٔ شورشیان در ایرلند نشان داد - اما همچنین روشن‌فکر و بلندپرواز بود و ذهنی جستجوگر و خلاق با جاذبهٔ شخصی داشت. دیگران هم مجذوب و هم از او بیزار بودند و از او پیروی می‌کردند، اما در عین حال به او بدگمان نیز بودند. گیلبرت برای ابتکار، خلاقیتش
او بدگمان نیز بودند. گیلبرت برای ابتکار، خلاقیتش و شاید حتی موفقیت‌هایش فردی برجسته و سرشناس بود و نقش و تأثیری مهم در مستعمره‌سازی اولستر و مونستر، ایرلند داشت که به اجبار توسط انگلیسی‌ها مستعمره شدند و در نهایت در ماجراجویی در آمریکا خوش درخشید. رسالت تصاحب فاندلند جدید توسط او در نهایت در سال ۱۶۱۰ محقق شد. مهم‌تر از همه، صدور اجازه نامهٔ سلطنتی به رالی در ۱۵۸۴ بود که تا حدی مبتنی بر اجازه نامهٔ پیشین گیلبرت بود؛ با این حمایت، او سفر اکتشافی روانوک را انجام داد که اولین تلاش مستمر پادشاهی انگلستان برای
داد که اولین تلاش مستمر پادشاهی انگلستان برای ایجاد مستعمرات در آمریکای شمالی بود.
پانیکولیت سپتال به انگلیسی: "Septal panniculitis" نوعی بیماری است که در آن چربی زیر جلدی بر روی لایۀ بافت چربی که بین درم و نیام زیرین قرار دارد، تأثیر می‌گذارد. این بیماری به دو شکل دیده می‌شود: اریتم گرهی حاد و اریتم گرهی مزمن.
استوکلی کلوون گولبورن معروف به اسکی ماسک (Ski Mask The Slump God) خواننده رپ اهل ایالات متحده آمریکا است. او حرفه خوانندگی را به همراه اکس‌اکس‌اکس تنتاسیون در ساوند کلاود در سال 2014 آغاز کرد. از مشهور ترین آهنگ های این دو میتوان به دو عنوان Take A Step Back و Rip Roach اشاره کرد. اولین میکس تیپ اسکی با نام Beware the Book of Eli که در سال 2018 منتشر شد جایگاه 50 را در بیلبورد ۲۰۰ به دست اورد. همچنین اولین آلبوم استودیویی او Stokeley(2018) جایگاه 6 را در بیلبورد ۲۰۰ آمریکا به دست اورد. اوایل زندگی. استوکلی
۲۰۰ آمریکا به دست اورد. اوایل زندگی. استوکلی گولبورن در فلوریدا به دنیا آمد. او اصالتاً جامائیکایی است. گولبورن با گوش دادن به باستا رایمز، میسی الیوت، وو-تنگ کلن، لیل وین و دیگر هنرمندان بزرگ شد. همچنین در کودکی پدر و مادرش در اطراف خانه آهنگ های جاماییکایی پخش میکردند. پدر گولبورن که خودش نیز یک خواننده با نام "Sin City" شناخته میشود در کودکی او را مجبور میکرده که بر روی متن موسیقی هایش کمکش کند. او در 2013 به دلیل "حمل وید به ارزش 10 دلار" به مرکز پرورشی فرستاده شد که در آنجا با اکس‌اکس‌اکس تنتاسیون
فرستاده شد که در آنجا با اکس‌اکس‌اکس تنتاسیون ملاقات کرد.
آیزاک دیویس (Isaac Davis) (حدود ۱۷۵۸ – ۱۸۱۰ میلادی)، از مشاوران بریتانیایی کامهامهای اول بود. او دیویس را به خدمت گرفت تا برای تصرف سایر قلمروهای هاوایی به او کمک کند که در نهایت منتج به شکل‌گیری پادشاهی جزایر هاوایی شد. دیویس که تنها بازمانده از قتل‌عام خدمه کشتی "فیر امریکن" (Fair American) بود، در سال ۱۷۹۰ وارد هاوایی شد. او و فردی به نام جان یانگ از دوستان و مشاوران کامهامهای بودند. دیویس دانش نظامی غرب را به هاوایی وارد کرد و نقش به‌سزایی در اولین مواجه‌های هاوایی با نفوذ اروپاییان داشت. او باقی عمر
هاوایی با نفوذ اروپاییان داشت. او باقی عمر خود را در هاوایی گذارند و به آیکاکه (ʻAikake) معروف شد. زندگی. آیزاک دیویس در حدود سال ۱۷۵۸ در میلفورد هیون در ولز متولد شد. او جاشویی بود که در شونر آمریکایی فیر امریکن کار می‌کرد. این کشتی چند دکله توسط توماس هامفری متکالف هدایت می‌شد و یک کشتی بزرگتر به نام النورا را همراهی می‌کرد. کار آنها تجارت خز توسط دریا، دریای از شمال غربی اقیانوس آرام تا چین بود. در سال ۱۷۹۰ که کشتی النورا توسط ناخدا سالمون متکالف هدایت می‌شد، یکی از قایق‌های کوچک توسط فرمانده‌ای به نام
یکی از قایق‌های کوچک توسط فرمانده‌ای به نام کائوپوایکی در هونوآئولای مائوئی دزدیده شد. با این حال متکالف از مردم بومی دعوت کرد تا با او به کار تجارت بپردازند، اما هدف اصلی او استفاده از آنها برای آتش کردن توپ‌ها در قایق‌های پارویی کوچک به سمت تاجران غیرمسلح بود. در پی این حملات بیش از ۱۰۰ بومی هاوایی در آلووالو کشته شدند. متکالف یک بار هم با کامه‌ایاموکو، یکی از فرماندهان ارشد جزیره هاوایی و یکی از دوقولوهای مقدس پیو بدرفتاری کرده بود و آنها را شلاق زدند. کامه‌ایاموکو که تحقیر شده بود، قسم خورد که دفعه بعد
که تحقیر شده بود، قسم خورد که دفعه بعد انتقامش را بگیرد؛ او به کشتی فیر امریکن در کائوپولهو، که در آن زمان تحت فرماندهی توماس، پسر ۱۸ ساله متکالف بود، حمله کرد. در این حمله توماس و تمام خدمه فیر امریکن کشته شدند؛ به غیر از آیزاک دیویس که با طناب به قایق بسته شده بود و نزدیک بود بمیرد. گفته می‌شود به خاطر نبرد شجاعانه دیویس، به او امان دادند و او را زنده گذاشتند. در روایتی دیگر در یک روزنامه هاوایی زبان در اوایل قرن بیستم نقل شده‌است، گفته می‌شود، کامهامها خدمه فیر امریکن را نکشته‌است. سایمون متکالف در مارس
فیر امریکن را نکشته‌است. سایمون متکالف در مارس سال ۱۷۹۰ سرملوان خود، جان یانگ را در خشکی به حال خود رها کرد و با قایق از جزایر هاوایی دور شد؛ در آن زمان هنوز نمی‌دانست که پسرش کشته شده‌است. فیر امریکن به تصرف کامهامها درآمد. زباله‌گردی آمریکایی به نام آیزاک ریدلر دیویس را تیمار کرد و او توانست سلامتی خود را بازیابد. دیویس مثل دوستش یانگ، به کامهامها در ارتباطشان با خارجی‌ها و جنگ‌هایی که در آن پیروز شدند، کمک کردند. دیویس در آنجا با نام آیکه‌که شناخته می‌شد که برگردان اسم او به زبان هاوایی بود؛ از /ˈaɪzək/
که برگردان اسم او به زبان هاوایی بود؛ از /ˈaɪzək/ به /ˈaɪzɑkɛ/ و به /ˈaɪkəkɛ/ تغییر کرده بود. دیویس به مقام فرماهندهی ارشد رسید و با یکی از اقوام کامهامهای اول ازدواج کرد. بعد از آن او به فرماندهی جزیره اوآهو منصوب شد و صاحب ملک و دارایی‌هایی در بخش‌های مائویی، مولوکایی و جزیره هاوایی شد. خانواده. دیویس در ابتدا با یک فرمانده زن به نام ناکایی نالیما آلو آلو، ازدواج کرد و در سال ۱۷۹۷ دختری به نام سارا (یا سالی، یا کیل) کانی‌آئولونو دیویس به دنیا آورد. دیویس اسمش را از روی اسم خواهرش سارا در ولز انتخاب کرده
اسمش را از روی اسم خواهرش سارا در ولز انتخاب کرده بود. کیل دیویس در هونوکوآلای مائویی زندگی کرد، شش فرزند به دنیا آورد و در سال ۱۸۶۷ درگذشت. بعد از مرگ ناکایی به علت ابتلا به طاعون اوکوئو، دیویس با یکی از اقوام دیگر کامهامها در هونولولو، به نام کالوکونا ازدواج کرد و بعدها خانواده آنها تبدیل به یکی از خانواده‌های سرشناس جزیره شدند. آنها دو فرزند داشتند؛ جرج هیو دویس، پسر دیویس در ۱۰ ژانویه ۱۸۰۰ به دنیا آمد و دخترش الیزابت بتی پیک دیویس هم در ۱۲ فوریه ۱۸۰۳ متولد شد. پسرش با کاهاناپیلو پاپا کالاپونا ازدواج
متولد شد. پسرش با کاهاناپیلو پاپا کالاپونا ازدواج کرد و فرزندان و نوه‌های زیادی را تربیت کردند؛ در میان آنها آیزاک یانگ دیویس که دومین همسر شاهزاده روث کیاله کولانی بود و نوه دیویس به نام لوسی کائوپاولو پیبادی که ندیمه دربار ملکه اما ی هاوایی و ملازم چندین و چندساله او بود. دختر دیویس به نام بتی با جرج پرینس کائوموالی (هومه هومه) ازدواج کرد که پسر کائوموالی، پادشاه کائوآئی بود. پس از مرگ دیویس، دوستش جان یانگ از فرزندانش مراقبت می‌کرد. در سال ۱۸۷۰ دو نفر از آنها با او زندگی می‌کردند و پس از کشته شدن دیویس
آنها با او زندگی می‌کردند و پس از کشته شدن دیویس در ۱۸۱۰ هم یانگ سرپرستی آنها را بر عهده داشت. در وصیت‌نامه یانگ که در سال ۱۸۳۴ نوشته شده، او زمین‌های خود را به صورت مساوی میان فرزندان خود و فرزندان دیویس تقسیم کرده بود. مرگ. زمانی که کائوموآلی پذیرفت تا کائوآیی را به کامهامها واگذار کند و یک حاکم دست نشانده باشد، فرمانداران خشمگین شدند. زمانی که پادشاه کائوایان در اوآهو به سر می‌برد، نقشه‌ای برای قتل طراحی کرد. کالایکوآهولو با رایزنی سایر فرماندهان، به آنها کمک کرد تا کامهامها را از قتل کائوموالی منصرف
کمک کرد تا کامهامها را از قتل کائوموالی منصرف کنند. با این حال سایر فرماندهان به شکل پنهانی در حال نقشه کشیدن برای مسموم کردن حاکم کوآیی بودند. آیزاک دیویس که از این نقشه باخبر شده بود، در این مورد به کائوموالی هشدار داد. کائوموالی که دیگر از رفتن به جشنی که به افتخار او تدارک دیده بودند، منصرف شد، به شکلی پنهانی از طریق دریا به سمت کائوآیی حرکت کرد. سمی که احتمالاً قرار بود در غذای کائوموالی ریخته شود، به ایزاک دیویس خورانده می‌شود. دیویس به شکلی ناگهانی در آوریل ۱۸۱۰ از دنیا می‌رود. پیکر او در هونولولو،