payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مجمع‌الجزایر ساموآ دارای ویژگی‌های بسیاری است که با الگوی تفتگاههای ستونی مطابقت دارد، از جمله آتشفشان فعال زیردریایی وایلولوئو که انتهای شرقی این جزایر را تثبیت کرده است. با این حال، نزدیکی این زنجیره به انتهای شمالی درازگودال تونگا، و وجود آتشفشان‌های جوان حجیم در جزیره‌ای که باید قدیمی‌ترین (۵ میلیون سال) جزیره غربی ساوای باشد، بحث‌هایی را در مورد یک مدل ستونی/تفتگاهی ساده ایجاد کرده است. مجمع الجزایر ساموآ به احتمال زیاد توسط صفحه تکتونیکی اقیانوس آرام که بر روی یک نقطه داغ حرکت می‌کرد ایجاد شده است.
که بر روی یک نقطه داغ حرکت می‌کرد ایجاد شده است. مسیر تفتگاه ساموآ تا حدودی با گروه بزرگی از جزیره‌ها منطبق است که تا ۱۷۰۰ کیلومتر ادامه پیدا کرده‌اند و احتمالاً همگی توسط همان نقطه داغ تشکیل شده‌اند. این گروه از جزایز اما همچنین با کوه‌های دریایی قدیمی‌تر در امتداد این بزرگراه تفتگاهی تلاقی می‌کنند. وایلولوئو یک کوه دریایی آتشفشانی است که در سال ۱۹۷۵ کشف شد. این کوه زیرآبی از کف دریا تا عمق {۵۹۳ متر بالا می‌آید و بین جزایر تائو و رز، در انتهای شرقی زنجیره تفتگاهی ساموآ واقع شده است. این کوه دریای بازالتی
تفتگاهی ساموآ واقع شده است. این کوه دریای بازالتی به‌عنوان نشان‌دهنده مکان فعلی کانون ساموآ در نظر گرفته می‌شود. قله وایلولوئو کاسه‌ای با دو هزار عرض و ۴۰۰ متر عمق دارد و بیضی‌شکل است. دو ناحیه شکاف اصلی از قله به سمت شرق و غرب گسترش می‌یابند، به موازات روند تفتگاه ساموآ. سومین شکاف کمتر برجسته در جنوب شرقی قله گسترش می‌یابد. آب‌سنگ حلقوی رز و کوه دریایی مالولو احتمالاً بقایای جایی هستند که مسیر نقاط داغ مکدونالد یا راروتونگا از مسیر کانون ساموآ عبور می‌کرد. برخی از کوه‌های دریایی در غرب ساموآ)، که بین ۶۳
برخی از کوه‌های دریایی در غرب ساموآ)، که بین ۶۳ تا ۴۲ میلیون سال پیش در کنار تووالو قرار گرفته‌اند، احتمالاً بقایای کانون روروتو هستند. اینها همچنین به عنوان «کوه‌های دریایی متقابل» شناخته می‌شوند. دیگر کوه‌های دریایی بدون تاریخ در ساموآ بر اساس شواهد ژئوشیمیایی به کانون روروتو مرتبط شده‌اند. آب و هوا. مجمع الجزایر ساموآ به دلیل موقعیت خود در اقیانوس آرام جنوبی، اغلب بین نوامبر و آوریل هدف طوفان‌های استوایی قرار می‌گیرد. ساموآ دارای آب و هوای استوایی با میانگین دمای سالانه ۲۶٫۵ درجه سانتی‌گراد و یک فصل
میانگین دمای سالانه ۲۶٫۵ درجه سانتی‌گراد و یک فصل بارانی اصلی از نوامبر تا آوریل، اگرچه باران شدید ممکن است در هر ماه ببارد. سرزمین. زمین جزایر بزرگتر شامل دشت‌های ساحلی باریک با کوه‌های آتشفشانی، صخره ای و ناهموار در داخله است. منابع طبیعی شامل جنگل‌های چوب سخت، ماهی و انرژی آبی است. جزایر کوچکتر بقایای حلقه‌های توف آتشفشانی فرسوده هستند، برخی فقط یک صخره مرجانی در بالای مخروط فرسایش یافته یک آتشفشان از کار افتاده هستند. آب‌سنگ حلقوی رز شرقی‌ترین نقطه مجمع الجزایر و جنوبی‌ترین نقطه ایالات متحده است. در
الجزایر و جنوبی‌ترین نقطه ایالات متحده است. در ساموآی آمریکا پارک ملی ساموآی آمریکایی واقع شده است. بلندترین کوه‌ها عبارتند از: سیلیسیلی (ساوای‌ئی) با ۱۸۵۸ متر بلندا، کوه فیتو (اوپولو) ۱۱۱۳ متر، کوه لاتا (تائو)، ؛ قله ماتافائو (توتویلا) در پیومافوآ (اوفو-اولوسگا) در و توموتومو (اوفو-اولوسگا) در . کوه پیوآ (توتوئیلا) . ساموآی آمریکایی همچنین محل برخی از مرتفع‌ترین صخره‌های دریایی جهان با ارتفاع است.
وانواتو (قبلا به نام جزایر هیبرید نو) یک کشور و گروهی از جزایر در جنوب اقیانوس آرام است. این کشور از بیش از ۸۰ جزیره با خط ساحلی و مساحت کل خشکی تشکیل شده‌است. این کشور کوچک با وسعت آب و خاک، به دلیل پراکندگی جزایرش، سی و نهمین منطقه اقتصادی انحصاری بزرگ با را داراست. مختصات جغرافیایی وانواتو و بخشی از اقیانوسیه است. همسایگان نزدیک آن شامل جزایر سلیمان و کالدونیای جدید هستند و استرالیا نزدیکترین قاره است. سرزمین. وانواتو یک مجمع الجزایر کوهستانی با منشأ آتشفشانی با دشت‌های ساحلی باریک است. مرتفع‌ترین کوه آن
با دشت‌های ساحلی باریک است. مرتفع‌ترین کوه آن تابوه‌ماسانا با بلندی است. آب و هوای استوایی آن توسط بادهای بسامان جنوب شرقی تعدیل می‌شود و منابع طبیعی آن شامل جنگل‌های چوب سخت و ماهی است. تا سال ۲۰۱۱ میلادی، ۱٫۶۴ درصد از مساحت زمین آن قابل کشت بوده و ۱۰٫۲۵ درصد به محصولات زراعی و ۸۸٫۱۱ درصد دیگر به سایر کاربری‌ها اختصاص دارد. بلایای طبیعی شامل طوفان یا گردباد از ژانویه تا آوریل و فعالیت‌های آتشفشانی است که گاهی باعث زلزله جزئی می‌شود. سونامی نیز برای جزیره گاه خطرآفرین است. اکثریت جمعیت به آب آشامیدنی قابل
خطرآفرین است. اکثریت جمعیت به آب آشامیدنی قابل اطمینان دسترسی ندارند. جنگل زدایی یکی دیگر از نگرانی‌های اصلی در این جزایر است. وانواتو طرف تعدادی از موافقت نامه‌های بین‌المللی است، از جمله موافقت نامه‌های مربوط به منابع زنده قطب جنوب-دریایی، تنوع زیستی، تغییرات آب و هوایی، تغییرات آب و هوایی- پروتکل کیوتو، بیابان زایی، گونه‌های در معرض خطر، قانون دریا، تخلیه دریایی، حفاظت از لایه اوزون، آلودگی کشتی، و الوار گرمسیری ۹۴.
دنیا میاتوویچ (؛ زادهٔ ) سیاستمدار اهل بوسنی و هرزگوین و یک کارشناس و فعال حقوق بشر است و در سمت کمیسر حقوق بشر شورای اروپا خدمت می‌کند. او در ۲۴ ژانویه ۲۰۱۸ توسط مجمع پارلمانی شورای اروپا انتخاب شد و در ۱ آوریل ۲۰۱۸ سمت جدید خود را آغاز کرد. میاتوویچ کارشناس حقوق رسانه و مقررات رسانه‌ای است که از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۷ به عنوان نماینده سازمان امنیت و همکاری اروپا در زمینه آزادی رسانه‌ها خدمت کرده است. میاتوویچ پس از تحصیل در کشورهای مختلف، مدرک لیسانس خود را ازدانشگاه سارایوو در سال ۱۹۸۷ اخذ نمود. او سپس مدرک
سارایوو در سال ۱۹۸۷ اخذ نمود. او سپس مدرک کارشناسی ارشد مشترک مطالعات اروپایی خود را در دانشگاه‌های مختلف (دانشگاه سارایوو، دانشگاه ساسکس، دانشگاه بولونیا و دانشکده اقتصاد لندن) گذراند، و در ۲۰۰۲ با مدرک کارشناسی ارشد فارغ‌التحصیل شد. موضوع پایان‌نامه او «اینترنت و آزادی بیان» بود. میاتوویچ زبان مادری‌اش زبان رسمی صربی کرواتی و بوسنیایی است. او همچنین به زبان‌های انگلیسی و آلمانی مسلط است و به زبان‌های فرانسوی و روسی نیز آشنایی دارد. فعالیت حرفه‌ای. میاتوویچ در طول زندگی حرفه‌ای خود درگیر مسائل رسانه‌ای در
در طول زندگی حرفه‌ای خود درگیر مسائل رسانه‌ای در بسیاری از رشته‌ها، با تجربه قابل توجهی در بوسنی و هرزگوین، و همچنین محیط‌های بین‌دولتی بوده است. در اوایل ۱۹۹۸، او به عنوان یکی از بنیانگذاران آژانس تنظیم مقررات ارتباطات BiH، به ایجاد یک چارچوب قانونی، نظارتی و سیاستی برای رسانه‌ها در جامعه پیچیده پس از جنگ کمک کرد. او همچنین در راه اندازی یک شورای مطبوعاتی خودتنظیمی و اولین خط کمک رسانه‌ای رایگان در جنوب شرقی اروپا نقش داشت. اتحادیه اروپا و شورای اروپا، سخنرانی در خانه و خارج از کشور (۲۰۱۰–۲۰۰۷). در ۲۰۰۷،
در خانه و خارج از کشور (۲۰۱۰–۲۰۰۷). در ۲۰۰۷، میاتوویچ به عنوان رئیس اروپایی پلاتفرم آژانس‌های تنظیم‌کننده انتخاب شد، وی اولین زن و اولین فردی از یک کشور غیرعضو اتحادیه اروپا بود که این پست را بر عهده می‌گرفت. او قبل از این انتصاب، ریاست گروه متخصصان شورای اروپا در زمینه «آزادی بیان و اطلاعات در مواقع بحرانی» را بر عهده داشت. کمیته وزرای شورای اروپا در دوران ریاست وی، اعلامیه‌ای در مورد «حمایت و ارتقای روزنامه‌نگاری تحقیقی» و دستورالعمل‌هایی دربارهٔ «حفاظت از آزادی بیان و اطلاعات در مواقع بحرانی» صادر کرد.
آزادی بیان و اطلاعات در مواقع بحرانی» صادر کرد. او در تعدادی از کشورهای اروپا به عنوان کارشناس ارتباطات و قوانین رسانه کار کرده است. علاوه بر این، میاتوویچ در کشور خود و خارج از کشور در زمینه جنبه‌های مختلف آزادی رسانه‌ها و مقررات سخنرانی کرده است. او از ۲۰۰۰ به تدریس مقررات رسانه‌ای در دانشگاه سارایوو و دانشگاه بانیا لوکا پرداخته است و در کنار سایر سمت‌های تدریس، در آکادمی تعالی سیاسی (۲۰۰۹–۲۰۰۷) نیز سخنرانی کرده است و از ۲۰۰۸ به عنوان مدرس دائمی سازمان امنیت و همکاری اروپا در پروژه وزارت امنیت در مورد
امنیت و همکاری اروپا در پروژه وزارت امنیت در مورد «رسانه‌ها، امنیت، نفرت و جنایت»، خدمت کرده است. نماینده سازمان امنیت و همکاری اروپا در زمینه آزادی رسانه (۲۰۱۶–۲۰۱۰). در سال ۲۰۱۰میاتوویچ جانشین میکلوش هاراسزتی به عنوان نماینده سازمان امنیت و همکاری اروپا در زمینه آزادی رسانه‌ها ("") شد. بر اساس دستورالعمل ۱۹۹۷ که به موجب آن، این پست ایجاد شد، میاتوویچ با مشاهده تحولات رسانه‌ای مرتبط در کشورهای عضو سازمان امنیت و همکاری اروپا، مأموریت خود را به عنوان نماینده سازمان امنیت و همکاری اروپا در زمینه آزادی رسانه
سازمان امنیت و همکاری اروپا در زمینه آزادی رسانه و حمایت و ترویج کامل از اصول و تعهدات سازمان در مورد آزادی بیان و آزادی رسانه‌ها انجام داد. در همین زمینه به ارسال رسانه رایگان و ارسال هشدارهای اولیه و اجرای واکنش سریع در موارد عدم رعایت، مبادرت کرد. در مارس ۲۰۱۳ او برای دومین دوره سه ساله به عنوان نماینده سازمان امنیت و همکاری اروپا منصوب شد. کمیسر حقوق بشر شورای اروپا (۲۰۱۸–تاکنون). در ۲۴ ژانویه ۲۰۱۸، میاتوویچ به عنوان کمیسر حقوق بشر شورا برای یک دوره شش ساله توسط مجمع پارلمانی شورای اروپا انتخاب شد. او
ساله توسط مجمع پارلمانی شورای اروپا انتخاب شد. او پست جدید خود را از ۱ آوریل ۲۰۱۸ آغاز نمود.
یک استاد بزرگ، کاراته، در سبک وادوریو می‌باشد. او اولین استاد بزرگ وادوریو کاراته بود و بالاترین جوایز را در ژاپن بخاطر تلاش‌هایش در کاراته دریافت کرد. اوایل زندگی. اوتسوکا در ۱ ژوئن ۱۸۹۲ در شهر شیمودیت، ایباراکی، ژاپن به دنیا آمد. او یکی از چهار فرزند توکوجیرو اوتسوکا، پزشک بود. در سن ۵ سالگی آموزش هنر رزمی جوجوتسو را زیر نظر عموی بزرگش چوجیرو اباشی (که یک سامورایی بود) آغاز کرد. پدر اوتسوکا آموزش هنرهای رزمی او را در سال ۱۸۹۷ به عهده گرفت. در ۱۳ سالگی، اوتسوکا شاگرد شینزابورو ناکایاما در شیندو یوشین-ریو
شاگرد شینزابورو ناکایاما در شیندو یوشین-ریو جوجوتسو شد. در سال ۱۹۱۱، اوتسوکا در حین تحصیل در رشته مدیریت بازرگانی در دانشگاه واسدا در توکیو، در مدارس مختلف جوجوتسو در این منطقه آموزش دید. پیش از اتمام تحصیل، پدرش فوت کرد و او نتوانست به تحصیل ادامه دهد. او به عنوان کارمند در بانک کاواساکی شروع به کار کرد. اگرچه او آرزو داشت یک مربی تمام وقت شود، اما در این مرحله به دلیل احترام به خواسته‌های مادرش این دوره را دنبال نکرد. شوتوکان کاراته. در ۱ ژوئن ۱۹۲۱، اوتسوکا "منکیو کایدن" (گواهی تسلط و مجوز تدریس) را در
"منکیو کایدن" (گواهی تسلط و مجوز تدریس) را در شیندو یوشین-ریو جوجوتسو از ناکایاما تاتسوسابورو دریافت کرد. در حالی که یک مجوز معتبر، یک تصور غلط رایج این است که همراه با این گواهینامه، او «استاد بزرگ چهارم» شیندو یوشین-ریو شد. اما این نادرست است - استاد بزرگ سوم (تاتسو ماتسوکا) در واقع تقریباً ۸ سال بیشتر از اوتسوکا زندگی کرد. با این حال، جوجوتسو به هنر اصلی او تبدیل نشد. در سال ۱۹۲۲، اوتسوکا تمرینات شوتوکان را زیر نظر فوناکوشی گیچین، که تازه‌وارد ژاپن شده بود، آغاز کرد. در سال ۱۹۲۷، او همچنین یک مطب پزشکی
آغاز کرد. در سال ۱۹۲۷، او همچنین یک مطب پزشکی تأسیس کرد و در درمان آسیب‌های تمرینی هنرهای رزمی تخصص یافت. در سال ۱۹۲۸، اوتسوکا دستیار مربی در مدرسه فوناکوشی بود. او همچنین تحت آموزش دیده موتوبو چوکی و مابونی کنوا و مورد مطالعه قرار کوبودو اوکیناوایی، در این زمان. اوتسوکا شروع به اختلافات فلسفی با فوناکوشی کرد، و راه این دو مرد در اوایل دهه ۱۹۳۰ از هم جدا شد. این ممکن است تا حدی ناشی از تصمیم او برای تمرین با موتوبو باشد. کاراته فوناکوشی بر "کاتا"، یک سری حرکات و تکنیک‌های مرتبط با اصول مبارزه تأکید داشت.
و تکنیک‌های مرتبط با اصول مبارزه تأکید داشت. فوناکوشی معتقد نبود که اسپارینگ برای تمرین واقع بینانه ضروری است. با این حال، موتوبو بر لزوم استفاده رایگان تأکید کرد و مجموعه‌ای از "کومیته‌های" دو نفره به نام "یاکوسوکو کومیته" را ایجاد کرد. وادو-ریو کاراته. در ۱ آوریل ۱۹۳۴، اوتسوکا مدرسه کاراته خود را به نام دای نیپون کاراته شینکو کای در ۶۳ بانچی سوهیرو-چو، کاندا، توکیو، توکیو افتتاح کرد. او کاراته شوتوکان را با دانش خود در شیندو یوشین-ریو جوجوتسو ترکیب کرد و کاراته وادو ریو را شکل داد، اگرچه این هنر بعدها
و کاراته وادو ریو را شکل داد، اگرچه این هنر بعدها چند سال بعد این نام را به خود گرفت. با به رسمیت شناختن سبک خود به عنوان یک سبک مستقل کاراته، اوتسوکا یک مربی تمام وقت شد. در سال ۱۹۴۰، سبک او در بوتوکوکای، کیوتو، برای نمایش هنرهای رزمی مختلف، همراه با شوتوکان، شیتوریو و گوجوریو ثبت شد. پس از جنگ جهانی دوم، تمرین هنرهای رزمی در ژاپن ممنوع شد. اما پس از چند سال، این ممنوعیت برداشته شد. در دهه ۱۹۵۰، اوتسوکا مسابقات مختلف کاراته را برگزار کرد. در سال ۱۹۶۴، سه تن از شاگردان اوتسوکا، تاتسو سوزوکی، تورو آراکاوا،
از شاگردان اوتسوکا، تاتسو سوزوکی، تورو آراکاوا، و هاجیمه تاکاشیما) از دانشگاه نیهون به اروپا و ایالات متحده آمریکا سفر کردند و کاراته وادوریو را به نمایش گذاشتند. زندگی بعدی. در ۲۹ آوریل ۱۹۶۶، امپراتور هیروهیتو به اوتسوکا نشان نشان خورشید فروزان درجه پنجم را به خاطر کمک‌هایش در کاراته اعطا کرد. در چند سال بعد، اوتسوکا دو کتاب در مورد کاراته نوشت: "کاراته-دو، جلد یکم" (۱۹۶۷، با تمرکز بر "کاتا") و "کاراته-دو، جلد دوم" (۱۹۷۰، با تمرکز بر "کومیته"). در ۹ اکتبر ۱۹۷۲، فدراسیون بین‌المللی هنرهای رزمی کوکوسای
۱۹۷۲، فدراسیون بین‌المللی هنرهای رزمی کوکوسای بودوین (IMAF ژاپن) به اوتسوکا عنوان "شدای کاراته دو میجین جودان" (نسل اول استادان کاراته دارای "دان ۱۰") را اعطا کرد. این اولین بار بود که این افتخار به یک کاراته‌کار اعطا می‌شد. اوتسوکا به تدریس وادوریو کاراته در دهه ۸۰ میلادی مشغول بود و در تاریخ ۲۹ ژانویه سال ۱۹۸۲ درگذشت. در سال ۱۹۸۳، پسرش، جیرو اوتسوکا، دومین استاد بزرگ کاراته وادوریو شد و به احترام پدرش نام خود رو به «اوتسوکا هیرونوری دوم» تغییر داد.
سائوتومه و پرنسیپ کشور کوچکی است که از مجمع الجزایری در خلیج گینه در اقیانوس اطلس استوایی تشکیل شده است. جزایر اصلی این کشور، جزیره سائوتومه و جزیره پرنسیپ هستند که این کشور نام خود را از آن‌ها گرفته‌است. این جزیره‌ها به ترتیب در فاصله حدود از سواحل شمال غربی گابن در آفریقای مرکزی قرار گرفته‌اند. مختصات جغرافیایی این کشور عرض جغرافیایی ۱°00 ′ شمالی و طول جغرافیایی ۷°00 ′ شرقی است. سائوتومه و پرنسیپ با خط ساحلی یکی از کوچکترین کشورهای آفریقا است. هر دو جزیره بخشی از یک رشته کوه آتشفشانی خاموش هستند که شامل
بخشی از یک رشته کوه آتشفشانی خاموش هستند که شامل جزیره بیوکو در گینه استوایی در شمال شرق و کوه کامرون در ساحل سرزمین اصلی آفریقا در شمال شرق می‌شود. سائو تومه طول و عرض دارد و گسترده‌تر و کوهستانی تر از پرنسیپ است. قله آن به بلندای می‌رسد و پیکو د سائوتومه نام دارد. پرنسیپ حدود طول و پهنا دارد و بنابر این از سائوتومه کوچکتر است. قله آن با ارتفاع، پیکو د پرنسیپ نام دارد. مساحت کل حشکی این کشور ، یعنی تقریباً پنج برابر بزرگتر از واشینگتن دی سی است. فاصله دو جزیره از هم است. خط استوا درست در جنوب جزیره
دو جزیره از هم است. خط استوا درست در جنوب جزیره سائوتومه قرار دارد و از جزیره ایلهئو داس رولاس می‌گذرد. پیکو کائو گرانده (قله سگ بزرگ) یک قله آتشفشانی برجسته است که در در جنوب سائوتومه جای گرفته‌است. این قله به‌طور چشمگیری از بالای زمین‌های اطراف خیز گرفته و قله آن بالاتر از سطح دریا است. آب و هوا. در سطح دریا، آب و هوا گرمسیری است — گرم و مرطوب با میانگین دمای سالانه حدود و تغییرات روزانه کمی دارد. در ارتفاعات داخلی، میانگین دمای سالانه و شبها عموماً خنک است. بارندگی سالانه از در دامنه‌های جنوب غربی تا در
بارندگی سالانه از در دامنه‌های جنوب غربی تا در دشت‌های شمالی می‌باشد. فصل بارانی از اکتبر تا مه ادامه دارد. حیات وحش. این دو جزیره جزایر اقیانوسی هستند که همیشه از سرزمین اصلی آفریقای مرکزی جدا بوده‌اند و بنابراین در آن‌ها تنوع نسبتاً کمی از گونه‌ها وجود دارد و محدود به آن‌هایی است که موفق به عبور از دریا به جزایر شده‌اند. با این حال، سطح بوم‌زادی بالا است و بسیاری از گونه‌ها در هیچ‌کجای دنیا دیده نمی‌شوند. آمار. ادعاهای دریایی:
اندیشه‌های دنگ شیائوپنگ (به چینی: 邓小平理论 و انگلیسی: Deng Xiaoping Theory) یا دِنگیسم مجموعهٔ ایدئولوژی‌های سیاسی و اقتصادی است که توسط رهبر جمهوری خلق چین، دنگ شیائوپنگ طراحی و پیاده شده‌است. این ایدئولوژی را نباید ردیه‌ای بر مارکسیسم–لنینیسم و مائوئیسم دانست بلکه این ایده بدنبال تطبیق و به‌روزرسانی این ایدئولوژی‌ها با شرایط نوین چین بوده‌است. شیائوپنگ رهبری بود که پس از مائو با افکار پراگماتیستی خود به‌دنبال اصلاحات اقتصادی و اجتماعی و گشودن درهای چین به روی اقتصاد جهانی بود. شعار سیاسی پنگ یا «حقیقت را از
اقتصاد جهانی بود. شعار سیاسی پنگ یا «حقیقت را از میان واقعیت‌ها جستجو کنید»، یک شعار رئالیستی و پراگماتیستی بود. چکیده. مدرن‌سازی و محافظه‌گرایی ایدئولوژیک. چین امروز تا حد زیادی رشد اقتصادی خود را مدیون باورهای اقتصادی تولیدمحور یا همان تئوری نیروهای مولد (تئوری نیروهای مولد یک تفکر مارکسیستی در قرن بیستم بود که برطبق آن رشد و توسعه اجتماعی و سیاسی یک کشور منوط به پیشرفت صنعت در نظر گرفته می‌شد) شیائوپنگ است. از نظر دنگ، وظیفهٔ رهبری چین دو چیز بود: (۱) ترویج مدرن‌سازی و توسعهٔ اقتصادی چین، (۲) حفظ وحدت
مدرن‌سازی و توسعهٔ اقتصادی چین، (۲) حفظ وحدت ایدئولوژیکی حزب کمونیست چین و نظارت بر اصلاحات دشوار مورد نیاز مدرنیزاسیون. مدرن‌سازی در چینِ دنگ در مفهوم «چهار نوسازی» تعمیم داده می‌شد. چهار نوسازی اهدافی بودند که توسط جئو ئن لای در سال ۱۹۶۳ برای بهبود چهار بخش کشاورزی، صنعت، دفاع ملی و علم و فناوری در چین مطرح شدند. برای حفظ وحدت ایدئولوژیکی نیز دنگ شیائوپنگ «چهار اصل کاردینال» را تدوین کرد که حزب کمونیست باید از آن‌ها حمایت می‌کرد: کای فانگ. در سال ۱۹۹۲ یعنی چهارده سال پس از اینکه دنگ رهبری چین را برعهده
چهارده سال پس از اینکه دنگ رهبری چین را برعهده گرفته بود، شیائوپنگ جمله‌ای به زبان آورد که نشانی از یک اصلاحات گسترده می‌داد. کای فانگ در زبان چینی به معنای «باز کنید» می‌باشد و این درحقیقت دستوری برای بازکردن درهای چین به روی اقتصاد جهانی بود. رابطه دنگیسم با مائوئیسم. عقاید شیائوپنگ ارتباط بسیار کمی با مائوئیسم دارد. شیائوپنگ معتقد بود که حمایت و پیروی از تفکر مائوتسه تونگ به معنای تقلید کورکورانه از اقدامات مائو بدون انحراف از آن، همان‌طور که در دولت هوآ گوئوفنگ دیده می‌شود، نیست و انجام این تقلید همانا
گوئوفنگ دیده می‌شود، نیست و انجام این تقلید همانا «در تضاد با تفکر مائوتسه تونگ» است. میراث. عقاید دنگ شیائوپنگ از دههٔ ۱۹۸۰ به عنوان یک درس اجباری در دانشگاه‌های چین وارد شد. همچنین این اندیشه‌ها پس از برگزاری یازدهمین کنگره ملی حزب کمونیست چین در سال ۱۹۷۸، به عنوان راهنمای خط مشی اصلی حزب کمونیست چین درآمد و در سال ۱۹۹۷ به عنوان یک ایدئولوژی راهنما در قوانین اساسی حزب کمونیست گنجانده شد و درنهایت نیز آنرا به عنوان اصلی در قانون اساسی جمهوری خلق چین وارد کردند.
استنلی چتم هندمن (; – ) معمار، و بازیکن فوتبال آمریکایی اهل ایالات متحده آمریکا بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به سان فرانسیسکو فورتی ناینرز اشاره کرد.
الکساندر شوخین (؛ زادهٔ ) سیاستمدار، مدرس دانشگاه و اقتصاددان اهل روسیه است، که هم‌اکنون به‌عنوان رئیس دانشگاه اچ‌اس‌ئی فعالیت می‌کند. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان الکساندر نوسکی شده‌است.
توروس ()، حاکم ارمنی ادسا از زمان شروع نخستین جنگ صلیبی بود. وی یکی از فرماندهان سابق امپراتوری بیزانس و ستوان و نایب پیلارتوس واراژنونی بود. ماتئوس اورهایتسی در کتاب خود، "وقایع‌نامه"، چنین ثبت کرده‌است که «توروس فرزند هتوم» از جانب تتش به عنوان حاکم شهر ادسا انتخاب شد. پدر وی، هتوم، از خاندان پهلوانی بود. در حدود سال ۱۰۹۴، امیر سلجوقی دمشق، تتش، شهر ادسا را تصرف کرد و توروس را به عنوان حاکم ادسا منصوب کرد. پس از مرگ ملکشاه و بروز جنگ‌های داخلی در امپراتوری سلجوقیان، توروس درصدد آن برآمد که به صورت مستقل
سلجوقیان، توروس درصدد آن برآمد که به صورت مستقل حکومت ادسا به‌دست بگیرد. نیروهای آل ارتق و ترک برانداختن حکومت توروس در ادسا، این شهرا را برای دو ماه محاصره کردند اما با وجود فروریختن دیوار شهر، نتوانستند آنجا را تصرف کنند. بدین ترتیب با عقب‌نشینی نیروهای ترک، توروس رسماً حاکم شهر ادسا شد. به‌عنوان یک مسیحی ارتدوکس یونانی، وی در نزد مسیحیان ارمنی ـ که بخش اعظم جمعیت شهر را تشکیل می‌دادند ـ چندان محبوب نبود. وی با وجود مقابله و مقاومت در مقابل حملات مکرر ترکان، در سال ۱۰۹۸ از صلیبیون و شخص بالدوین بولون
ترکان، در سال ۱۰۹۸ از صلیبیون و شخص بالدوین بولون تقاضای کمک کرد. بالدوین بولون پیش از محاصره انطاکیه صلیبیون ترجیح داد به جای شرکت در این جنگ، عازم شرق و ادسا شود تا پس از فتح تل باشر حکومتی تحت امر خود در کناره رود فرات تشکیل دهد. توروس از بالدوین دعوت کرد و با وی در فوریه ۱۰۹۸ متحد شد. بالدوین در این زمان توروس متقاعد ساخت که وی را به عنوان فرزند خوانده و جانشین خود انتخاب کند. پس از موافق توروس، بالدوین به فرماندهان توروس جمله برد و قلعه شهر را محاصره کرد. توروس پس از محاصره قلعه، درصدد فرار به ملطیه
کرد. توروس پس از محاصره قلعه، درصدد فرار به ملطیه برآمد اما در ۹ مارس، توسط ارمنی‌های شهر که احتمالاً تحت امر بالدوین بودند، کشته شد تا بالدوین به حکومت ادسا برسد و نخستین دولت صلیبی را تشکیل دهد.
انجمن روابط فرهنگی آلمان در خارج از کشور e. V. (VDA) یک سازمان فرهنگی در آلمان است. این انجمن خود را میانجی فرهنگی و پیوندی بین آلمانی‌های ساکن در سراسر جهان، که با آنها ارتباطات زیادی دارد، و سرزمین مادری آلمان می‌بیند. VDA وظیفه خود را ترویج زبان و فرهنگ آلمانی در خارج از کشور با حمایت از مبادلات فشرده جوانان، موسسات آلمانی خارج از کشور مانند. ترویج مدارس و مهدکودک‌ها و نیز رسانه‌ها و نشریات خارجی آلمانی. این باشگاه تاریخچه ای طولانی دارد و تغییرات نام زیادی در پشت آن وجود دارد. در سال ۱۸۸۱ به عنوان انجمن
در پشت آن وجود دارد. در سال ۱۸۸۱ به عنوان انجمن "عمومی مدارس آلمان برای حفظ فرهنگ آلمان در خارج از کشور" تأسیس شد، در سال ۱۹۰۸ به "انجمن فرهنگ آلمان در خارج از کشور، Schulverein e تغییر نام داد" سپس دوباره در سال ۱۹۳۳ به "Volksbund für das Deutschtum im Ausland" تغییر نام داد. پس از جنگ جهانی دوم، این سازمان از سال ۱۹۵۵ با نام "انجمن" فرهنگ آلمان در خارج از کشور فعال بود، "در سال ۱۹۷۰ به VDA - انجمن روابط فرهنگی آلمان" در خارج از کشور تغییر نام داد و سرانجام از سال ۱۹۹۸ با نام فعلی "انجمن روابط فرهنگی
از سال ۱۹۹۸ با نام فعلی "انجمن روابط فرهنگی آلمان در خارج از کشور فعال شد". انجمن آخرین بار دفتر خود را در Sankt Augustin - Hangelar, در بهار ۲۰۱۹ انجمن ورشکسته بود و فعالیت خود را متوقف کرد، از آن زمان دفتر بسته شده‌است و صفحه اصلی انجمن دیگر در دسترس نیست. تاریخچه. ۱۸۸۱: انجمن عمومی مدارس آلمان. تاریخ تأسیس پانزدهم است اوت ۱۸۸۱، زمانی که گروه محلی برلین انجمن مدرسه آلمان در وین در سال ۱۸۸۰ تأسیس شد، تصمیم گرفت حدود ۵۰ انجمن مستقل حامی آلمان رایش را در «انجمن عمومی مدارس آلمان» متمرکز کند. برخلاف انجمن
عمومی مدارس آلمان» متمرکز کند. برخلاف انجمن مدارس آلمان، "Allgemeine Deutsche Schulverein" نمی‌خواست فعالیت‌های خود را به کشورهای سلطنت اتریش-مجارستان محدود کند، بلکه می‌خواست یک سازمان حفاظتی برای آلمانی‌ها در سراسر جهان تشکیل دهد. چهار سال پس از تأسیس - در پایان سال ۱۸۸۵ - در مجموع ۱۲۰۰۰ عضو «انجمن عمومی مدارس آلمان» در رایش آلمان وجود داشت که در ۱۴۰ گروه محلی سازماندهی شده بودند. در سال ۱۹۲۳، ۱۳ انجمن ایالتی و ۶۰۰ گروه محلی با بیش از ۳۶۰۰۰۰ عضو، و همچنین ۷۰۰ گروه مدرسه وجود داشت. مطابق با اساسنامه
۷۰۰ گروه مدرسه وجود داشت. مطابق با اساسنامه تأسیس، هدف انجمن حمایت از آلمانی‌های خارج از کشور مادر بود، «... برای حفظ آلمانی بودن و حمایت از آنها در تلاش برای آلمانی ماندن یا آلمانی شدن دوباره.» این امر از طریق تأسیس و نگهداری مدارس، مهدکودک‌ها و کتابخانه‌های آلمانی در خارج از کشور اتفاق افتاد. برای دانشجویان بورسیه تحصیلی در آلمان وجود داشت. برای این منظور لابی گری، مطبوعات و روابط عمومی در آلمان انجام شد و جمع‌آوری کمک مالی سازماندهی شد. مطابق با هدف انجمن، انجمن عمدتاً متشکل از معلمان و دانش آموزان و
انجمن عمدتاً متشکل از معلمان و دانش آموزان و همچنین شخصیت‌های شناخته شده‌ای مانند مورخان تئودور مومسن و هاینریش فون تریتچکه بود. ۱۹۰۸: انجمن آلمانی بودن در خارج از کشور، انجمن مدرسه. پس از پایان جنگ جهانی اول و تغییرات سیاسی در قلمرو و جابجایی جمعیت در نتیجه معاهده ورسای و پیمان سن ژرمن، VDA محافظه‌کار-ملی‌گرا که قبلاً به «انجمن آلمان‌های خارج از کشور» تغییر نام داده بود. در سال ۱۹۰۸، با حمایت مالی وزارت امور خارجه برای تلاش‌های تجدیدنظر در دهه ۱۹۲۰ و با تمام امکانات برای مبارزه برای حفظ «آلمانی در خارج از
امکانات برای مبارزه برای حفظ «آلمانی در خارج از کشور» در حلقه جنبش ملی ارتجاعی آلمان نشست. هنوز هم فارغ از اصل «نژاد»، VDA از تمام آلمانی‌هایی که خارج از مرزهای رایش زندگی می‌کردند و منافع ملی آنها مراقبت می‌کرد و در این مدت حدود ۲٫۵ میلیون عضو به دست آورد. در سال ۱۹۲۱، انجمن مدرسه آلمانی اتریش در وین به «انجمن آلمانی بودن در خارج از کشور» به عنوان انجمن منطقه ای اتریش پیوست. 1933: Volksbund برای آلمانی بودن در خارج از کشور. تاریخچه انجمن روابط فرهنگی آلمان در خارج از کشور در دوران ناسیونال سوسیالیسم
آلمان در خارج از کشور در دوران ناسیونال سوسیالیسم بحث‌برانگیز است. تامو لوتر تفاوت‌های جدی بین سیاست ملی‌گرایی «سنتی گرایانه» VDA و سیاست ناسیونالیسم ناسیونال سوسیالیستی را شناسایی می‌کند. اگرچه VDA همچنین نگران بازنگری مرزها پس از معاهده ورسای بود، اما در مورد تسخیر فضای زندگی در شرق نبود. انجمن همچنین از هیچ نظریه نژادی پیروی نکرد و مایل نبود که منافع آلمان در خارج از کشور را تابع محاسبات سیاست قدرت کند. در آوریل ۱۹۳۳، انجمن هانس اشتایناچر را به ریاست برگزید. به گفته لوتر، اعضای VDA، اشتایناچر را مرد
برگزید. به گفته لوتر، اعضای VDA، اشتایناچر را مرد مناسبی می‌دانستند که «از انجمن در برابر مداخلات بیش از حد NSDAP محافظت می‌کند و استقلال را حفظ می‌کند.» اشتایناچر، که شایستگی خود را در مبارزات دفاعی "کارینت ثابت کرده بود، به «رایشفورر» VDA تبدیل شد، که اکنون به Volksbund der Deutschen Abroad تغییر نام داده‌است"، که او بر اساس اصل رهبر سازماندهی می‌کند. با تقویت بخش خارجی NSDAP تحت رهبری ارنست ویلهلم بوهل، انجمن خود را در موقعیت رقابتی برای نمایندگی منافع آلمانی‌های مقیم خارج یافت. در ژوئیه ۱۹۳۵، رودولف هس
مقیم خارج یافت. در ژوئیه ۱۹۳۵، رودولف هس تصریح کرد که VDA، علاوه بر موش صحرایی Volksdeutscher که در سال ۱۹۳۳ تحت رهبری کارل هاوشوفر تأسیس شد، باید مراقب «آلمانی‌های قومی» در اروپا و ایالات متحده باشد، NSDAP/AO باید مراقب «رایش دویچه» در خارج از کشور باشد. و «ژرمن‌های قومی» در خارج از کشور. در اواسط اکتبر ۱۹۳۵، هس یک دفتر مرکزی برای هماهنگی سیاست قومی زیر نظر اتو فون کورسل، که در ۱ ژانویه ۱۹۳۵ درگذشت، تأسیس کرد. فوریه ۱۹۳۷ پس از مداخله هاینریش هیملر توسط ورنر لورنز جایگزین شد. این نقطه ای در نظر گرفته
ورنر لورنز جایگزین شد. این نقطه ای در نظر گرفته می‌شود که در آن SS کنترل سیاست‌های Volkstums نازی را در دست گرفت. از سوی دیگر، مورخان دیگر، اهداف و ریشه‌های مشترک «سنت گرایان» و ناسیونال سوسیالیست‌ها را در ناسیونالیسم قومی بررسی کرده‌اند. الکسا استیل در بررسی مطالعه لوتر می‌گوید: «اگر سازمانی مانند انجمن به عنوان مخالف ناسیونال سوسیالیست‌ها به تصویر کشیده شود و این تصور ایجاد شود که انجمن نوعی «مخالف» با NS است. برای آشکار ساختن ساختارهای سیاست قومی در سالهای اولیه ناسیونال سوسیالیسم چندان مناسب نیست و