payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شد نیز دوره دکترای تخصصی خود را در دانشگاه ویسکانسین-مدیسن تحت نظر کامنز به اتمام رسانید. وی یکی از طرف‌داران پیشتاز نمایندگی تناسبی در ایالات متحده بود، کتابی در این زمینه در ۱۹۰۷ میلادی نوشت و به عنوان معاون لیگ نمایندگی تناسبی خدمت کرد. کامنز دو کار بزرگ را در مورد تاریخ اتحادیه‌های کارگران در ایالات متحده انجام داد. در آغاز ۱۹۱۰ میلادی، وی ویراستاری مستندی در مورد تاریخ جامعه صنعتی آمریکا را آغاز نمود، یک کار بزرگ که بیشتر اسناد اصلی جنبش کارگر آمریکا را دست نخورده گذاشت. تقریباً بلافاصله پس از پایان
را دست نخورده گذاشت. تقریباً بلافاصله پس از پایان کار اولی، کامنز شروع به ویراستاری تاریخ کار در ایالات متحده نمود، یک کار روایتی که بر اساس ۱۰ جلد تاریخ مستند ترتیب گردید. مرگ و میراث. کامنز در ۱۱ می ۱۹۴۵ درگذشت. امروزه، دستاورد کامنز در مورد تاریخ کار با دستاورد وی پیرامون نظریه اقتصاد نهادگرایی، برابر پنداشته می‌شود. وی همچنین کار ارزش‌مندی در مورد تاریخ عقاید اقتصادی انجام داد، به‌ویژه در ارتباط به اقدام جمعی. دانشگاه ویسکانسین در مدیسن با نام‌گذاری اتاق‌ها و کلب‌ها به افتخار کامنز، وی را مورد تقدیر
و کلب‌ها به افتخار کامنز، وی را مورد تقدیر قرار داد. کامنز، استاد بسیاری از اقتصاددانان برجسته بوده و همچنین وی برای ایجاد «ایدهٔ ویسکانسین» که در آن استادان دانشگاه به عنوان مشاورین حکومت خدمت می‌کنند، مورد تحسین قرار می‌گیرد. خانه پیشین وی که به‌نام خانه جان آر. و نیل کامنز معروف است، در دفتر ثبت ملی امکان تاریخی فهرست شده‌است.
اویغورستان (به اویغوری: ئۇیغۇریستان، تلفظ Uiguràstan)، به معنی "سرزمین اویغورها " یک نام مورد استفاده توسط ملی‌گرایان اویغور برای اشاره به منطقه‌ی ترکستان شرقی در چین است و یک نام پیشنهادی برای کشور مستقل ایغورها است. همچنین به سادگی بعنوان جایگزینی برای نام‌های ترکستان شرقی و سین کیانگ (نام چینی و رسمی منطقه) که به معنای "سلطنت جدید" است، استفاده می‌شود. فی‌الواقع اویغورستان نامی بود که جغرافی‌دانان مسلمان به این منطقه داده بودند.
جوزف کوین مک‌نامارا (Joseph Kevin McNamara) (زادهٔ ۵ سپتامبر ۱۹۳۴ – درگذشتهٔ ۶ اوت ۲۰۱۷)، یک سیاست‌مدار کارگر اهل بریتانیا بود که برای حدود ۴۰ سال به عنوان عضو پارلمان بریتانیا خدمت کرد. اوایل زندگی. او تعلیمات خود را نزد اخوان مسیحی ایرلندی در کالج سنت مری در کرازبی به پایان رساند. مک‌نامارا مدرک لیسانس حقوق خود را از دانشگاه هال به‌دست‌آورد. وی از ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۴ میلادی به عنوان رئیس شعبه تاریخ در مدرسه دستور زبان سنت مری (حالا معروف به کالج سنت مری) در هال کار کرده و بعداً از ۱۹۶۴–۱۹۶۶ میلادی به عنوان استاد
کرده و بعداً از ۱۹۶۴–۱۹۶۶ میلادی به عنوان استاد حقوق در دانشکده تجارت دانشگاه هال خدمت نمود. حرفه پارلمانی. پس از این‌که مک‌نامارا از حوزه انتخابیه بریدلینگتون خود را در انتخابات ۱۹۶۴ نام‌زد نموده و ناموفق بود، وی در انتخابات میان دوره‌ای ۱۹۶۶ که متعاقب مرگ عضو پارلمان برحال از حزب کارگر، هنری سولومونز برگزار گردید، از حوزه انتخابیه کینگستون آپون هال به عنوان نماینده پارلمان به مجلس عوام بریتانیا انتخاب گردید. به‌طور گسترده تصور براین است که حزب کارگر در این حوزه انتخابیه دارای یک کرسی حاشیه‌ای با اکثریت
حوزه انتخابیه دارای یک کرسی حاشیه‌ای با اکثریت قابل ملاحظه آرا بوده و این امر نخست‌وزیر هارولد ویلسون را بازنشسته نمود تا برای به‌دست آوردن اکثریت کرسی در پارلمان، دستور برگزاری انتخابات ۱۹۶۶ را بدهد. مک‌نامارا کرسی خود را در انتخابات سراسری ۱۹۶۶ و انتخابات‌های بعدی حفظ نمود تا این‌که در انتخابات سراسری فوریه ۱۹۷۴ این حوزه انتخابیه لغو گردیده و وی خود را از حوزه انتخابیه کینگستون آپون هال مرکزی نام‌زد کرد. پس از این‌که این حوزه انتخابیه نیز در انتخابات ۱۹۸۳ لغو گردید، مک‌نامارا از حوزه انتخابیه جدیدالتاسیس
لغو گردید، مک‌نامارا از حوزه انتخابیه جدیدالتاسیس کینگستون آپون هال شمالی مجدداً انتخاب گردید. مک‌نامارا طی سال‌های اخیر خود در پارلمان در رابطه به مسائلی زیادی مبارزه نموده و در مقابل قانون جانشینی که طبق آن یک رومان کاتولیک ویا همسر یک رومان کاتولیک نمی‌تواند پادشاه انگلستان شود، اعتراض کرد. وی در انتخابات سراسری ۲۰۰۵ شرکت نکرده و حزب کارگر حوزه انتخابیه محلی، دیانا جانسون را به‌جای وی به عنوان نام‌زد حزب معرفی کردند. در جریان مبارزات انتخاباتی، انتخابات سراسری ۲۰۰۵، مک‌نامارا در مورد برخی سیاست‌های
سراسری ۲۰۰۵، مک‌نامارا در مورد برخی سیاست‌های مرتبط با سایت‌های سیاحتی غیرقانونی رئیس حزب محافظه‌کار، مایکل هوارد ادعا نمود که این سیاست‌ها «بوی اتاق‌های گاز» را دارد. مادربزرگ هاوارد در اردوگاه آشویتس به قتل رسیده بود. ایرلند شمالی. مک‌نامارا در کل دوره حرفه پارلمانی خود به عنوان یک حامی ملی‌گرایی ایرلند شناخته می‌شد که طرف‌دار ایرلند متحد بود. پس از ورود به پارلمان، او به زودی به گزارش‌های در مورد تبعیض بر علیه اقلیت کاتولیک در ایرلند شمالی علاقه‌مند شده و از پیکار برای دموکراسی در اولستر حمایت نمود. وی
و از پیکار برای دموکراسی در اولستر حمایت نمود. وی به عنوان رئیس گروه پارلمانی حزب کارگر، از جمله وزیر خارجه سایه ایرلند شمالی در دولت سایه نیل کینوک از ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۴ خدمت نمود، گمارشی که به‌طور گسترده از جانب اتحادگراها مورد انتقاد قرار گرفت. پس از این‌که تونی بلیر رهبر حزب کارگر شد، او به‌جای مک‌نامارا، مو مولام را به عنوان سخن‌گوی ایرلند شمالی گماشت. در ۱۹۹۷ میلادی، وی حکومت جدیداً انتخاب شده کارگر را بازنشسته نمود تا ۵٬۰۰۰ پوند (برابر با اعانه‌ای که از جانب دولت ایرلند شده بود) برای ساختن یک لوح یادبود
دولت ایرلند شده بود) برای ساختن یک لوح یادبود از قربانیان قحطی بزرگ ایرلند در شهر لیورپول، کمک نماید. مک‌نامارا همچنین از جمهوری‌خواهی در پادشاهی متحد حمایت نموده و به گروه پارلمانی جمهوری‌خواه شامل تمامی احزاب ملحق شد. زندگی شخصی و اواخر زندگی. مک‌نامارا یک رومان کاتولیک و شوالیه نشان پاپی سنت گریگوری کبیر بود. وی با نورا مک‌نامارا ازدواج کرده بود و پدر چهار پسر و یک دختر بود. در ۲۰۰۶ میلادی، مک‌نامارا برای قدردانی از خدماتی طولانی که در عرصه سیاست انجام داده بود، یک دکترای افتخاری حقوق از دانشگاه هال
داده بود، یک دکترای افتخاری حقوق از دانشگاه هال به‌دست‌آورد. وی دکترای تخصصی (PhD) خود را در ۲۰۰۷ میلادی از دانشگاه لیورپول کسب نموده و رساله خود را در مورد اصول مک‌براید در مؤسسه مطالعات ایرلند تکمیل کرد، جای که وی سخنرانی علمی جان کنیدی ۲۰۰۸ خود در مطالعات ایرلندی را تحت عنوان شاید همه این چیزها دور شود – بررسی بر واکنش بریتانیا به جنبش حقوق مدنی در ایرلند شمالی، ارایه نمود. بیماری و مرگ. در ۲۰۱۷ میلادی، هنگامی که مک‌نامارا در تعطیلات در اسپانیا به سر می‌برد، بیماری سرطان پانکراس وی تشخیص شد. در ۶ اوت،
بیماری سرطان پانکراس وی تشخیص شد. در ۶ اوت، گزارش گردید که وی به عمر ۸۲ سالگی درگذشته است.
ارل رابرت بابی (زاده ۸ ژانویه ۱۹۳۸) جامعه‌شناس آمریکایی است که سمت کمپبل پروفسور بازنشسته را در علوم رفتاری در دانشگاه چپمن دارد. او بیشتر بخاطر کتاب «"عمل تحقیقات اجتماعی"» شناخته شده‌است که اولین بار در سال ۱۹۷۵ منتشر شد و در حال حاضر ۱۵ بار به زبان انگلیسی و به چندین زبان غیرانگلیسی چاپ شده‌است. زندگی‌نامه. ارل ببی در ۱۷ مه ۱۹۶۵ در سانفرانسیسکو با شیلا تریمبل ازدواج کرد که در سال ۲۰۰۷ منجر به طلاق شد. ثمره آن پسری بنام آرون رابرت بابی) زاده ۱۸ ژوئیه ۱۹۶۹) هست. او در ۱۶ مارس ۲۰۰۸ اورنج، کالیفرنیا با سوزان
هست. او در ۱۶ مارس ۲۰۰۸ اورنج، کالیفرنیا با سوزان رابرتز کلم ازدواج کرده‌است. تحصیلات. ارل بابی در دیترویت، میشیگان زاده و در ورمونت و نیوهمپشایر بزرگ شد. در سال ۱۹۵۶، در ۱۸ سالگی، برای تحصیل در کالج هاروارد به هاروارد یارد مهاجرت کرد تا در سپاه آموزش افسران ذخیره نیروی دریایی بورسیه جایی که در سال ۱۹۶۰ با مدرک لیسانس هنر در روابط اجتماعی فارغ‌التحصیل شد. او در سال‌های ۱۹۶۰–۱۹۶۳ به عنوان افسر پرداخت در سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده در کشورهای اوکیناوا، تایوان، ژاپن و فیلیپین خدمت کرد. در سال ۱۹۶۶ از
تایوان، ژاپن و فیلیپین خدمت کرد. در سال ۱۹۶۶ از سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده با درجه ستوان یکم انفصال گرفت. ببی در سال ۱۹۶۶ از دانشگاه کالیفرنیا، برکلی مدرک کارشناسی ارشد هنر و در سال ۱۹۶۹ از همان دانشگاه مدرک دکتری گرفت. نویسندگی. هدف این پروژه معرفی «راه‌حل‌هایی» است برای حل «مسایلی» که وجود ندارند. به عنوان مثال می‌توان به قوانین شناسه رأی‌دهندگان، ممنوعیت ازدواج همجنس‌گرایان، تهاجم ایالات متحده به عراق در سال ۲۰۰۳، ممنوعیت ماری‌جوانا، محاکمه جادوگران سالم و بسیاری موارد دیگر اشاره کرد. هدف این
سالم و بسیاری موارد دیگر اشاره کرد. هدف این طرح ایجاد آگاهی و مشارکت است تا آسیب‌هایی را کاهش دهد که این نوع سیاست‌های نادرست اجتماعی به مردم و جامعه وارد می‌کند.
لوئیس پیر هیپولایت ریکارد (Louis Pierre Hippolyte Ricard) (17 مارس ۱۸۳۹ – ۲ مارس ۱۹۲۱)، یک وکیل دادگستری و سیاست‌مدار لیبرال ثروت‌مند اهل فرانسه بود. او در ۱۸۹۲ و دوباره در ۱۸۹۵–۹۶ به عنوان وزیر دادگستری خدمت کرد. مشهورترین کار وی، هدایت قانون حوادث محیط کار در ۱۸۹۸ میلادی بود. سال‌های اولیه (۱۸۳۹ – ۱۸۸۵ میلادی). لوئیس پیر هیپولایت ریکارد در ۱۷ مارس ۱۸۳۹ در شهر کان، کالوادوس به دنیا آمد. پدر وی پاول اربان ریکارد، یک تولیدکننده جوراب بافی بود و مادرش ماری-کالورین روسیگنول نام داشت. وی در یک خانواده مرفه و
روسیگنول نام داشت. وی در یک خانواده مرفه و کاتولیکِ محافظه کار پرورش یافت. او در رشته حقوق در شهر پاریس آموزش دید و در ۱۸۶۱ میلادی به دادگاه روآن پیوست. وی در دادگاه استیناف روآن به یک فرد مشهور مبدل شد. ریکارد در ۱۸۶۴ میلادی با انیتی گراتینی لیسویور که یک پروستان بود ازدواج کرد، وی دختر یک تولیدکننده نخ و خواهرزاده یک تولیدکننده بزرگ محصولات شیمی بود. آن‌ها یک پسر داشتند. خانم وی با خود جهیزیه فراوان آورد و همچنین او را به چیزی که در آن زمان به نام نظریات سیاسی و اجتماعی پیشرفته یاد می‌شد، معرفی کرد. او
سیاسی و اجتماعی پیشرفته یاد می‌شد، معرفی کرد. او به یک جمهوری‌خواه ضد-کشیشی مبدل شده و به تدریج به سوی پروتستانیسم بسیار بنیادگرا حرکت کرد. پس از درگذشت خانم اولی وی، او مجدداً با بیرتی ریناود ازدواج کرد. در ۱۸۷۶ میلادی، او به یک خانه گران‌قیمت و زیبای شهری در روآن نقل مکان نمود. در ۱۳ نوامبر ۱۸۸۱، ریکارد از طرف چپ‌گراها به شورای شهر معرفی گردیده و سه روز بعد به عنوان شهردار گماشته شد. وی در ۱۸۸۲ میلادی به عنوان رئیس شورای دپارتمان در کانتون چهارم شهر روآن انتخاب گردید. در آوریل ۱۸۸۲، وی نخستین شهردار روآن
گردید. در آوریل ۱۸۸۲، وی نخستین شهردار روآن بود که از طریق اعضای شورا انتخاب شد. او یک جمهوری‌خواه میانه‌رو بود که بعداً به‌سوی بنیادگرایی کشیده شد. در خلال مدتی که وی اداره شهرداری را بر عهده داشت، بهبودهای شگرفی در خدمات اجتماعی و بهداشتی شهر رو نما شد. مدرسه‌ای برای دختران بنیان‌گذاری شد و تئاتر هنرها که بر اساس آتش‌سوزی تخریب شده بود، بازسازی گردید. سیاست در سطح ملی (۱۸۸۶ – ۱۹۰۲ میلادی). در انتخابات سراسری ۴ اکتبر ۱۸۸۵، ریکارد از طرف حزب جمهوری‌خواه به عنوان عضو پارلمان فرانسه از حوزه انتخابیه
به عنوان عضو پارلمان فرانسه از حوزه انتخابیه سن-انفیریور انتخاب گردید. پس از این‌که وی در ۸ ژانویه ۱۸۸۶ وارد پارلمان شد، از کرسی شهرداری خود کنار رفت. موریس لیبون پس از وی در ۱۸۸۶ به عنوان شهردار روآن انتخاب شد. ریکارد با گروه پارلمانی حزب جمهوری‌خواه و ترقی‌خواه چپ نشست. ریکارد در انتخابات سراسری ۱۸۸۹ شرکت نکرد، اما پس از این‌که نمایندهٔ بخشداری نخست روآن درگذشت، او در انتخابات میان دوره‌ای ۱ دسامبر ۱۸۸۹ شرکت کرد و در دور اول، برنده شد. وی در انتخابات‌های بعدی ۲۰ اوت ۱۸۹۳ و ۸ می ۱۸۹۸ از همان حوزه انتخابیه
۲۰ اوت ۱۸۹۳ و ۸ می ۱۸۹۸ از همان حوزه انتخابیه دوباره در دور اول انتخابات، به عنوان نماینده مجلس انتخاب شد. ریکارد در مجلس نمایندگان با گروه پارلمانی حزب جمهوری‌خواه و ترقی‌خواه چپ نشست. هنگام تشکیل کابینه امیل لوبه در ۲۹ فوریه ۱۸۹۲، ریکارد به عنوان وزیر دادگستری و امور دینی گماشته شده و تا ۶ دسامبر ۱۸۹۲ در این سمت باقی ماند. وی بار دیگر در کابیه لئون بورژوآ، از ۱ نوامبر ۱۸۹۵ تا ۲۹ آوریل ۱۸۹۶ به عنوان وزیر دادگستری کار کرد. معروف‌ترین کار وی، گزارش‌گری قانون حوادث محیط کار در ۱۸۹۸ میلادی بود. در ۱۹۰۰
قانون حوادث محیط کار در ۱۸۹۸ میلادی بود. در ۱۹۰۰ میلادی، او یکی از اعضای شورای عالی کار شده و ریاست کمیته استخدام زنان و کودکان در صنایع را بر عهده داشت. او به‌طور غیرمنتظره، در انتخابات پارلمانی ۲۷ آوریل ۱۹۰۲ برنده نشد. اواخر زندگی (۱۹۰۲–۱۹۲۱ میلادی). پس از شکست در انتخابات، ریکارد از سیاست باز نشسته شده و به حرفه وکالت خود برگشت. او در ۱۹۰۳ میلادی، نشان افتخاری افسر لژیون دونور را از طرف جنرال آندره به‌دست‌آورد. در جریان جنگ جهانی اول (۱۹۱۴–۱۹۱۸ میلادی)، ریکارد در ۱۹۱۶ میلادی ریاست کمیته تنظیم امور
ریکارد در ۱۹۱۶ میلادی ریاست کمیته تنظیم امور شرکت‌های ساختمانی نظامی را بر عهده داشت. وی در ۲ مارس ۱۹۲۱ به عمر ۸۱ سالگی در روآن، سن-ماریتیم درگذشت.
نوئل پارفیت (Noël Parfait) (متولد ۲۸ نوامبر ۱۸۱۳ – درگذشتهٔ ۱۹ نوامبر ۱۸۹۶)، یک نویسنده، فعال سیاسی و یک عضو جمهوری‌خواه پارلمان، اهل فرانسه بود. زندگی‌نامه. پارفیت در خانه‌ای در شهر شارتر، شهرستان اور-ا-لوآر به دنیا آمد، وی فرزند ماری کترین گائوتیر و چارلز اتین پارفیت بود، پدر وی تولیدکننده و بازرگان جوراب‌های سابق بلند زنانه در او چات کوی فیوم (Au Chat qui fume)، ۲۰ رو دی لا پای (rue de la Pie)، شارتر بود. لوئیز اتزل، مادر نویسنده و سیاست‌مدار ژول اتزل، هنگام ولادت وی قابله بود. پس از اتمام آموزش در کالج
ولادت وی قابله بود. پس از اتمام آموزش در کالج شارتر، او به‌طور فعالانه در انقلاب ۱۸۳۰ فرانسه (Trois Glorieuses) شرکت کرد. او مخالف سلطنت ژوئیه فرانسه بود و سه‌بار برای دفاع از جزوه‌های خود بر علیه رژیم تحت عنوان خطابه‌ها (Les Phillipiques) (1832-1834 میلادی) در دادگاه حاضر شد. در می ۱۸۳۳ میلادی، وی L'aurore d'un beau jour: épisodes des 5 et 6 juin 1832 را منتشر نمود، فراخوانی برای شورش که دو سال حبس و ۵۰۰ فرانک فرانسه جریمه برای وی در پی‌داشت. وی در ۱۸۳۶ میلادی در روزنامه لا پریسی (La Presse) روزنامه‌نگار
در روزنامه لا پریسی (La Presse) روزنامه‌نگار شد. او در ۲۲ اوت همان سال با الیزابت شارلوتی دالویاو در شارتر ازدواج کرد. آن‌ها سه فرزند داشتند: جولس آلفرید (۱۸۳۸ میلادی)، پاول لئون (۱۸۴۱ میلادی) و ماری لئونی (۱۸۵۰ میلادی). او طی پنج سالی که در لا پریسی کار می‌کرد، در همکاری با تئوپایل گاوتیر یک سریال درام نوشت و همچنین با روزنامه‌های لی سیکل و لی نشنل همکاری داشت. در ۱۸۴۴ میلادی، انوره دو بالزاک کتاب دست نوشته خود به‌نام دهقانان (Les Paysans) را برای چاپ در لی پریسی به نزد پارفیت آورد، چون وی مسئول خواندن
لی پریسی به نزد پارفیت آورد، چون وی مسئول خواندن دست نوشته‌ها قبل از چاپ بود. پارفیت نسبت به این رمان بسیار مشتاق شد و اجازه چاپ آن را از مسئول ادبی به‌نام الکساندر دوجاریر گرفت. در ۱۸۴۸ میلادی، وی عالی‌رتبه حکومت موقت در شارتر شد، از ۱۸۴۹ تا ۱۸۵۱ میلادی به عنوان نماینده مجلس فرانسه از حوزه انتخابیه اور-ا-لوآر انتخاب شده و در گروه پارلمانی جمهوری‌خواه موسوم به کوهستان (La Montagne) می‌نشست. او پس از کودتای ۲ دسامبر ۱۸۵۱ تبعید گردید. الکساندر دوما او را در خانه خود، در ۷۳ لوریوارد دی واترلو در بروکسل پذیرفت
خود، در ۷۳ لوریوارد دی واترلو در بروکسل پذیرفت و پارفیت به عنوان منشی وی کار کرد. در آنجا، او متن‌های دوماس و کتاب‌های که دوما به عاریت گرفته بود را کاپی کرد. او مکاتبه قابل توجهی با ویکتور هوگو داشت، سپس به گرنزی تبعید شده و در آنجا اثبات‌های کتاب‌های شعر خود را تصحیح کرد. او در جریان عفو عمومی ۱۸۵۹ به فرانسه عودت نموده و برای چندین روزنامه، به‌طور برجسته لی سیکل، به نوشتن آغاز کرد. وی به عنوان مصحح برای ناشر مایکل لیوای کار کرد و هم‌زمان با گوستاو فلوبر در رابطه به موضوع رمان وی، تربیت احساسی
فلوبر در رابطه به موضوع رمان وی، تربیت احساسی (L'Education sentimentale)، مکاتبه می‌نمود و اشتباهاتی که در سبک نوشتاری وجود داشت را به وی بیان می‌کرد. او در ۱۸۷۱ میلادی در انتخابات پارلمانی فرانسه از حوزه انتخابیه اور-ا-لوار به مبارزه پرداخته و برنده انتخابات شد، او سپس پنج مرتبه به عنوان نماینده انتخاب گردیده و تا ۱۸۹۳ میلادی به عنوان نمایندهٔ این حوزه باقی ماند. او بخشی از گروه پارلمانی جمهوری‌خواه چپ‌گرا بود. وی یکی از امضاء کنندگان در مانیفست ۳۶۳ عضو پارلمان بود که در ۱۶ می ۱۸۷۷، اعتماد به حکومت دی
پارلمان بود که در ۱۶ می ۱۸۷۷، اعتماد به حکومت دی بروی را رد کردند. او برای چندین سال از بیماری کم‌خونی مغزی رنج می‌برد و در ۱۹ نوامبر ۱۸۹۶ در پاریس درگذشت، همسر و دخترش قبل از او درگذشته بودند. پس از اتمام مراسم خاک‌سپاری در کلیسای کاتولیک سنت-کلوتیلد، او در گورستان پر-لاشز (منطقه ۵۵ام) در پاریس به خاک سپرده شد. میراث. خیابان نوئل پارفیت به افتخار وی در شارتر نام‌گذاری شده‌است.
موتور جت تنفس هوا (یا موتور جت مجرای)، "موتور" جتی است که جت گازهای داغ خروجی از هوا ایجاد می‌کند که توسط چندین مرحله فشرده سازی گریز از مرکز، محوری یا رام به موتور وارد می‌شود، که سپس گرم می‌شود و از طریق یک دستگاه نازل منبسط می‌شود. آنها معمولاً موتورهای توربین گازی هستند. اکثر جریان جرم از طریق یک موتور جت تنفس هوا توسط هوای گرفته شده از خارج از موتور تأمین می‌شود و در داخل با استفاده از انرژی ذخیره شده به شکل سوخت گرم می‌شود. همه موتورهای جت تنفس هوای عملی موتورهای احتراق داخلی هستند که مستقیماً هوا را
موتورهای احتراق داخلی هستند که مستقیماً هوا را با سوزاندن سوخت گرم می‌کنند و گازهای داغ حاصل از آن برای رانش از طریق یک نازل پیشران استفاده می‌شود، اگرچه تکنیک‌های دیگری برای گرم کردن هوا نیز آزمایش شده است (مانند موتورهای جت هسته ای). بیشتر طراحی‌های مدرن موتور جت توربوفن‌ها هستند که تا حد زیادی جایگزین توربوجت‌ها شده‌اند. این موتورهای مدرن از هسته موتور توربین گازی با نسبت فشار کلی بالا (حدود ۴۰:۱ در سال ۱۹۹۵) و دمای ورودی توربین بالا (حدود ۱۸۰۰ کلوین در سال ۱۹۹۵) استفاده می‌کنند و بخش زیادی از رانش خود
سال ۱۹۹۵) استفاده می‌کنند و بخش زیادی از رانش خود را با یک توربین مرحله فن موتوردار، نه با رانش خالص اگزوز مانند یک توربوجت تأمین می‌کنند. این ویژگی‌ها با هم ترکیب می‌شوند تا راندمان بالایی نسبت به یک توربوجت ایجاد کنند. تعدادی از موتورهای جت از افکت ram ساده (ramjet) یا احتراق پالس (pulsejet) برای ایجاد فشرده سازی استفاده می‌کنند. پیش زمینه. موتور اصلی جت توربین گازی تنفس هوا، توربوجت بود. این مفهومی بود که توسط دو مهندس، فرانک ویتل در انگلستان و هانس فون اوهاین در آلمان، زنده شد. توربوجت هوا را فشرده و
اوهاین در آلمان، زنده شد. توربوجت هوا را فشرده و گرم می‌کند و سپس آن را به عنوان یک جت با سرعت بالا و دمای بالا برای ایجاد نیروی رانش تخلیه می‌کند. در حالی که این موتورها قادر به ارائه سطوح رانش بالا هستند، به دلیل طبیعت کم جریان جرم و سرعت زیاد اگزوز جت، در سرعت‌های بسیار بالا (بیش از ۱ ماخ) کارآمدتر هستند. توربوفن‌های مدرن توسعه ای از توربوجت هستند. آنها اساساً یک توربوجت هستند که شامل بخش جدیدی به نام "مرحله فن هستند". موتور توربوفن به جای استفاده از تمام گازهای خروجی خود برای ایجاد نیروی رانش مستقیم
گازهای خروجی خود برای ایجاد نیروی رانش مستقیم مانند یک توربوجت، مقداری از قدرت را از گازهای خروجی داخل موتور استخراج می‌کند و از آن برای تأمین انرژی مرحله فن استفاده می‌کند. مرحله فن حجم زیادی از هوا را از طریق یک مجرا شتاب می‌دهد و "هسته موتور" (جزء واقعی توربین گاز موتور) را دور می‌زند و آن را به عنوان یک جت از عقب بیرون می‌کند و نیروی رانش ایجاد می‌کند. بخشی از هوا که از مرحله فن می‌آید، به جای اینکه به سمت عقب هدایت شود، وارد هسته موتور می‌شود و در نتیجه فشرده و گرم می‌شود. مقداری از انرژی برای تأمین
فشرده و گرم می‌شود. مقداری از انرژی برای تأمین انرژی کمپرسورها و فن‌ها استخراج می‌شود، در حالی که باقیمانده در قسمت عقب تخلیه می‌شود. این اگزوز پر سرعت و گاز داغ با اگزوز با سرعت پایین و هوای خنک از مرحله فن ترکیب می‌شود و هر دو به نیروی رانش کلی موتور کمک می‌کنند. بسته به اینکه چه نسبتی از هوای خنک در اطراف هسته موتور دور زده می‌شود، یک توربوفن را می‌توان موتورهای "بای پس" "کم، بای پس" "بالا یا بای پس بسیار بالا نامید." "موتورهای بای‌پس پایین" اولین موتورهای توربوفن تولید شده بودند و بیشتر نیروی رانش خود
توربوفن تولید شده بودند و بیشتر نیروی رانش خود را از گازهای اگزوز هسته داغ تأمین می‌کردند، در حالی که مرحله فن فقط مکمل این امر است. این موتورها هنوز هم معمولاً در هواپیماهای جنگنده نظامی دیده می‌شوند، زیرا دارای ناحیه جلویی کوچک‌تری هستند که در سرعت‌های مافوق صوت نیروی کششی کمتری ایجاد می‌کند و نیروی رانش تولید شده توسط موتور برای به حرکت درآوردن هواپیما بیشتر می‌شود. سطح سر و صدای نسبتاً بالای آن‌ها و مصرف سوخت زیر صوت در چنین کاربردهایی قابل قبول تلقی می‌شود، در حالی که اگرچه نسل اول هواپیماهای مسافربری
در حالی که اگرچه نسل اول هواپیماهای مسافربری توربوفن از موتورهای بای‌پس کم استفاده می‌کردند، سطح سر و صدای بالا و مصرف سوخت آن‌ها به این معنی است که آن‌ها برای هواپیماهای بزرگ از بین رفته‌اند. "موتورهای بای پس بالا" دارای یک فن بسیار بزرگتر هستند و بیشتر نیروی رانش خود را از هوای مجرای فن تأمین می‌کنند. هسته موتور نیرو را برای مرحله فن تأمین می‌کند و تنها بخشی از نیروی رانش کلی از جریان خروجی اگزوز هسته موتور می‌آید. یک توربوفن بای پس بالا بسیار شبیه به یک موتور توربوپراپ عمل می کند، با این تفاوت که از یک
موتور توربوپراپ عمل می کند، با این تفاوت که از یک "فن" چند پره به جای یک ملخ چند پره استفاده می‌کند، و به یک مجرای متکی است تا جریان هوا را به درستی بردار برای ایجاد نیروی رانش است. در چند دهه گذشته، حرکتی به سمت "موتورهای بای‌پس بسیار بالا صورت گرفته است" که از فن‌هایی بسیار بزرگتر از خود هسته موتور استفاده می‌کنند، که معمولاً یک طراحی مدرن و با راندمان بالا دو یا سه قرقره است. این راندمان و قدرت بالا همان چیزی است که به چنین فن‌های بزرگی اجازه می‌دهد تا قابل دوام باشند، و افزایش نیروی رانش موجود (تا
تا قابل دوام باشند، و افزایش نیروی رانش موجود (تا ۷۵۰۰۰ پوند به ازای هر موتور در موتورهایی مانند رولزرویس ترنت XWB یا جنرال الکتریک GENx)، امکان حرکت به دوقلو بزرگ را فراهم کرده است. هواپیماهای موتوری، مانند ایرباس A350 یا بوئینگ ۷۷۷، و همچنین به هواپیماهای دو موتوره اجازه می‌دهد در مسیرهای طولانی روی آب، که قبلاً در حوزه هواپیماهای ۳ موتوره یا ۴ موتوره بودند، کار کنند. موتورهای جت برای نیرو دادن به هواپیماها طراحی شده‌اند، اما برای نیرو دادن به خودروهای جت و قایق‌های جت برای تلاش‌های ثبت سرعت، و حتی برای
و قایق‌های جت برای تلاش‌های ثبت سرعت، و حتی برای مصارف تجاری مانند راه‌آهن برای پاک‌سازی برف و یخ از سوئیچ‌ها در راه‌آهن (نصب شده در واگن‌های ریلی ویژه) توسط مسیرهای مسابقه برای خشک کردن سطوح پیست پس از باران .(نصب شده در کامیون‌های مخصوص با خروج اگزوز جت بر روی سطح پیست). انواع موتورجت‌های تنفسی. موتورهای جت تنفس هوا تقریباً همیشه موتورهای احتراق داخلی هستند که نیروی محرکه را از احتراق سوخت داخل موتور بدست می‌آورند. اکسیژن موجود در اتمسفر برای اکسید کردن یک منبع سوخت، معمولاً یک سوخت جت مبتنی بر
کردن یک منبع سوخت، معمولاً یک سوخت جت مبتنی بر هیدروکربن، استفاده می‌شود. حجم مخلوط سوخته به شدت افزایش می‌یابد و هوای گرم شده را از طریق یک نازل پیشران هدایت می‌کند. موتورهای توربین گازی: موتور جت رم: موتور جت احتراق پالسی: موتور توربوجت. دو مهندس، فرانک ویتل در بریتانیا و هانس فون اوهاین در آلمان، مفهوم توربوجت را به‌طور مستقل به موتورهای عملی در اواخر دهه ۱۹۳۰ توسعه دادند. توربوجت‌ها از یک ورودی، یک کمپرسور، یک محفظه احتراق، یک توربین (که کمپرسور را به حرکت درمی‌آورد) و یک نازل پیشران تشکیل شده‌اند.
حرکت درمی‌آورد) و یک نازل پیشران تشکیل شده‌اند. هوای فشرده در محفظه احتراق گرم می‌شود و از توربین عبور می‌کند، سپس در نازل منبسط می‌شود تا یک جت پیشران با سرعت بالا تولید کند موتورهای توربوجت دارای راندمان پیشرانه پایینی در حدود ۲ ماخ هستند و صدای جت زیادی تولید می‌کند که هر دو نتیجه سرعت بسیار بالای اگزوز است. هواپیماهای جت پیشران مدرن از توربوفن نیرو می‌گیرند. این موتورها با سرعت اگزوز کمتر، صدای جت کمتری تولید می‌کنند و سوخت کمتری مصرف می‌کنند. هنوز هم از توربوجت‌ها برای تأمین انرژی موشک‌های کروز میان
از توربوجت‌ها برای تأمین انرژی موشک‌های کروز میان برد استفاده می‌شود به دلیل سرعت بالای اگزوز، ناحیه جلویی کم، که کشش را کاهش می‌دهد و سادگی نسبی، که هزینه را کاهش می‌دهد. موتور توربوفن. اکثر موتورهای جت مدرن توربوفن هستند. کمپرسور کم فشار (LPC) که معمولاً به عنوان فن شناخته می‌شود، هوا را به یک کانال بای‌پس فشرده می‌کند در حالی که قسمت داخلی آن کمپرسور هسته را سوپرشارژ می‌کند. فن اغلب بخشی جدایی ناپذیر از یک LPC هسته چند مرحله ای است. جریان هوای بای پس یا به یک «نازل سرد» جداگانه منتقل می‌شود یا با گازهای
یک «نازل سرد» جداگانه منتقل می‌شود یا با گازهای خروجی توربین فشار پایین مخلوط می‌شود، قبل از اینکه از طریق «نازل جریان مخلوط» منبسط شود. در دهه ۱۹۶۰ تفاوت چندانی بین موتورهای جت نظامی و غیرنظامی وجود نداشت، جدای از استفاده از پس سوز در برخی کاربردها (فوق صوت). امروزه از توربوفن‌ها برای هواپیماهای مسافربری استفاده می‌شود زیرا سرعت اگزوز آنها بهتر با سرعت پرواز زیر صوت هواپیما مطابقت دارد. در سرعت پرواز هواپیما، سرعت اگزوز موتور توربوجت بسیار زیاد است و انرژی را هدر می‌دهد. سرعت اگزوز کمتر از یک توربوفن باعث
را هدر می‌دهد. سرعت اگزوز کمتر از یک توربوفن باعث مصرف سوخت بهتر می‌شود. افزایش جریان هوا از فن، نیروی رانش بالاتری را در سرعت‌های پایین ایجاد می‌کند. سرعت اگزوز کمتر نیز صدای جت بسیار کمتری می‌دهد. فن نسبتاً بزرگ جلویی اثرات متعددی دارد. در مقایسه با یک توربوجت با رانش یکسان، یک توربوفن سرعت جریان جرم هوای بسیار بیشتری دارد و جریان از طریق مجرای بای پس بخش قابل توجهی از رانش را ایجاد می‌کند. هوای مجرای اضافی مشتعل نشده است که به آن سرعت آهسته می‌دهد، اما برای تأمین این رانش به سوخت اضافی نیاز نیست. در
برای تأمین این رانش به سوخت اضافی نیاز نیست. در عوض، انرژی از هسته مرکزی گرفته می‌شود که به آن سرعت اگزوز کاهش می‌یابد؛ بنابراین سرعت متوسط هوای خروجی مخلوط کاهش می‌یابد (رانش ویژه کم) که انرژی کمتری هدر می‌دهد اما حداکثر سرعت را کاهش می‌دهد. به‌طور کلی، یک توربوفن می‌تواند بسیار کم مصرف‌تر و کم‌صداتر باشد، و به نظر می‌رسد که فن همچنین اجازه می‌دهد تا رانش خالص بیشتری در سرعت‌های آهسته در دسترس باشد. بنابراین، امروزه توربوفن‌های معمولی دارای سرعت اگزوز پایینی هستند ("تراست ویژه" کم – رانش خالص تقسیم بر
هستند ("تراست ویژه" کم – رانش خالص تقسیم بر جریان هوا) تا صدای جت را به حداقل برسانند و بازده سوخت را بهبود بخشند. در نتیجه، نسبت بای پس (جریان بای پس تقسیم بر جریان هسته) نسبتاً بالا است (نسبت‌های ۴:۱ تا ۸:۱ رایج هستند)، با رولزرویس ترنت XWB به ۱۰:۱ نزدیک می‌شود. فقط یک مرحله فن مورد نیاز است، زیرا یک رانش خاص پایین به معنی نسبت فشار پایین فن است. توربوفن‌ها در هواپیماهای غیرنظامی معمولاً دارای یک قسمت جلوی بزرگ برای قرار دادن یک فن بسیار بزرگ هستند، زیرا طراحی آنها شامل حجم بسیار بیشتری از هوا است که
طراحی آنها شامل حجم بسیار بیشتری از هوا است که هسته را دور می‌زند تا بتوانند از این اثرات بهره ببرند، در حالی که در هواپیماهای نظامی، که صدا و کارایی کمتری دارند. در مقایسه با عملکرد و درگ مهم است، مقدار کمتری از هوا معمولاً هسته را دور می‌زند. توربوفن‌های طراحی‌شده برای هواپیماهای غیرنظامی زیر صوت معمولاً فقط یک فن جلویی دارند، زیرا نیروی رانش اضافی آن‌ها توسط یک توده هوای اضافی که فقط به‌طور متوسط فشرده می‌شود، به جای مقدار کمتری از هوا که به شدت فشرده می‌شود، ایجاد می‌شود. با این حال، توربوفن‌های نظامی