payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اختلافات گسترش یافت کاسیوس دیو گزارش داد که این آخاییان (یونانی‌ها) بودند که اختلاف را آغاز کردند، اما توسعه طلبی روم، عوام فریبی آخاییان و شکست دیپلماسی هم مؤثر بوده‌است. سنای روم به لوسیوس مومیوس، یکی از کنسول‌های قدیمی، دستور داد تا برای خاموش کردن شورش از اکهائی به یونان برود مقدمه. رومی‌ها که از مقدونیه، که به تازگی به یک استان روم تبدیل شده بود، در حرکت بودند، در نبرد اسکارفیا ارتش آخایی را تحت فرماندهی کریتولاوس شکست دادند. این شکست باعث سردرگمی و وحشت بزرگی در جهان یونانی شد، بطوریکه پس از آن
و وحشت بزرگی در جهان یونانی شد، بطوریکه پس از آن تعدادی از شهرها تسلیم رومیان شدند. با این حال، بسیاری از اعضاء اتحادیه، به ویژه کورنت، در اطراف دیائوس جمع شدند، و او را به عنوان جایگزینی کریتولائوس انتخاب کردند و برای ادامه جنگ تصمیم گرفتند. پس از نبرد، فرمانده رومی از طریق بئوتیه پیشروی کرد، متحدان آخائی را در منطقه شکست داد و چندین شهر تسلیم شدند و با آنها به خوبی رفتار شد. او پیشنهاد صلح به اتحادیه داد، اما توسط دیائوس این پیشنهاد رد شد. در سال ۱۴۶ قبل از میلاد، لوسیوس مومیوس وارد منطقه شد، متلوس را به
میلاد، لوسیوس مومیوس وارد منطقه شد، متلوس را به مقدونیه بازگرداند و تمام نیروهای رومی را در منطقه جمع کرد، که بالغ بر ۲۳۰۰۰ پیاده و ۳۵۰۰ سوار (احتمالاً دو لژیون به اضافه متحدان ایتالیایی) و نیز متحدان کرتانی و پرگامی بود. با این نیرو، او به سمت پایتخت اتحادیه پیشروی کرد، جایی که ژنرال دیائوس با ۱۴۰۰۰ پیاده و ۶۰۰ سواره اردو زده بود نبرد. رومی‌ها نیروهای کمکی ایتالیایی خود را به عنوان مأمور مراقبت انتخاب کرده بودنداین امر باعث می‌شود که آخانیان با تحمیل تلفات قابل توجه و تقویت روحیه خود، حمله شبانه موفقی را
قابل توجه و تقویت روحیه خود، حمله شبانه موفقی را به اردوگاه نگهبان پیشروی رومی انجام دهند. به جهت پیروزی‌های اولیه اخائیان به جنگ تشویق شدند در جنگ نیروهای سواره اندک ایشان شکست خوردند و یک نیروی هزار نفره رومی موفق شد نیروهای دشمن را شکست داد پس از آن نیروهای اتحادیه به سمت دیوارهای شهر عقب نشستند و دیائوس به آرکادیا گریخت و در آنجا خودکشی کرد غارت کورنت. پس از شکست باقی مانده سربازان و برخی از اهالی متواری شدند اما رومیان از ترس کمین، تا سه روز پس از جنگ وارد کورنت نشدند. رومی‌ها هنگامی که در کورنت
جنگ وارد کورنت نشدند. رومی‌ها هنگامی که در کورنت بودند، کل جمعیت بزرگسال مرد را کشتند و تمام زنان و کودکان را به بردگی کشیدند، پس از آن شهر توسط ارتش پیروز روم غارت شد و به کلی نابود شد و تمام گنجینه‌ها و هنر شهر به غارت رفت. این نمایش ظالمانه ظاهراً بی‌مورد احتمالاً ناشی از دستورالعمل‌های مجلس سنا بود که توسط لابی بازرگانان به جهت اشتیاق برای از بین بردن یک رقیب خطرناک تجاری تنظیم شده بود، به گفته پولیبیوس، مومیوس قادر به مقاومت در برابر فشار اطرافیان خود نبود لیوی می‌نویسد که مومیوس هیچ‌یک از غنایم را
نبود لیوی می‌نویسد که مومیوس هیچ‌یک از غنایم را برای خود اختصاص نداد و او را به خاطر صداقت ستایش می‌کند. سرنوشت کورنت بسیار مشابه سرنوشت کارتاژ در همان ایام بود. پولیبیوس از بی احتیاطی سربازان رومی یاد می‌کند، کسانی که آثار هنری را از بین می‌بردند یا مانند اشیا سرگرم‌کننده با آنها رفتار می‌کردند با این حال، آنها احترام زیادی به مجسمه‌های فیلوپومن نشان دادند، هم برای شهرت او و هم اینکه او اولین متحد رم در یونان بود. مومیوس از نظر هنری بسیار نادان بود - هنگام حمل مجسمه‌ها و نقاشی‌های بی‌ارزش به ایتالیا،
حمل مجسمه‌ها و نقاشی‌های بی‌ارزش به ایتالیا، دستور داد که به پیمانکاران هشدار داده شود که در صورت از دست دادن آنها، مجبور به جایگزینی آنها با مجسمه‌های جدید می‌شوند. فتح کورنت ورود بسیاری از آثار هنری یونان به دنیای روم بود، و این فرهنگ را بیشتر در معرض فرهنگ یونان قرار داد و زمینه را برای توسعه جهان یونان و روم فراهم کرد. عواقب. این نبرد به عمر اتحادیه پایان داد یونان به استان تازه تأسیس مقدونیه الحاق شد (اگرچه به برخی از شهرهاخودمختاری داده شد) و کنترل مستقیم روم بر سرزمین اصلی یونان برقرار شد. تا صد سال
روم بر سرزمین اصلی یونان برقرار شد. تا صد سال کورنت تبدیل به ویرانه ای شد و تازه در زمان سزار بود که مجدداً به آن رونق برگشت.
ارتش استقلال برمه یک ارتش انقلابی و همدست با نیروهای محور بود که برای کمک به ژاپنی‌های میانمار (برمه) در سال ۱۹۴۲ در طی حمله ژاپن به برمه و برای پایان سلطه حکومت بریتانیا در برمه جنگید. این اولین ارتش پسااستعماری در تاریخ برمه بود. ارتش استقلال برمه از گروهی ملی‌گرایان برمه در سال ۱۹۴۱ به نام سی رفیق و تحت نظارت نیروی زمینی امپراتوری ژاپن تشکیل شد. تلاش‌های ارتش استقلال برمه برای ایجاد یک دولت در طول تهاجم ژاپن منجر به انحلال آن توسط ژاپنی‌ها و تشکیل «ارتش دفاع برمه» که کوچکتر بود به جای آن شد. همان‌طور که
برمه» که کوچکتر بود به جای آن شد. همان‌طور که ژاپن برمه را به سمت استقلال اسمی هدایت کرد، ارتش دفاع برمه در سال ۱۹۴۳ به ارتش ملی برمه در ایالت برمه تبدیل شد و سپس به صورت یک دولت دست‌نشانده تحت با ماو، گسترش یافت. پس از تماس مخفیانه با بریتانیا در طول سال ۱۹۴۴، در ۲۷ مارس ۱۹۴۵، ارتش استقلال برمه علیه ژاپنی‌ها شورش کرد. ارتش به عنوان متحد از فرمانده عالی متفقین، لرد لوئیس مونتباتن، که به کمک آنها برای مقابله با نیروهای ژاپنی نیاز داشت، به رسمیت شناخته شد. در حال عقب‌نشینی نیروهای ژاپنی و کاهش فشار بین رهبری
حال عقب‌نشینی نیروهای ژاپنی و کاهش فشار بین رهبری ارتش استقلال و بریتانیا به عنوان بخشی از اتحادیه ضد فاشیست آزادی مردم، ارتش استقلال در جریان رژه پیروزی مشترک متفقین و برمه در رانگون در ۲۳ ژوئن ۱۹۴۵، دوباره به عنوان «نیروهای میهنی برمه» نامگذاری شد. پس از جنگ، پس از مذاکرات پرتنش، تصمیم گرفته شد که نیروهای میهنی برمه در ارتش جدید برمه تحت کنترل بریتانیا ادغام شود، اما بسیاری از کهنه سربازان تحت رهبری قدیمی در «سازمان شبه نظامی داوطلب مردمی» در وضعیت ناپایدار برمه پس از جنگ به کار خود ادامه دهند. آنگ سان و
برمه پس از جنگ به کار خود ادامه دهند. آنگ سان و ژاپن. آنگ سان یک ناسیونالیست جنبش دانشجویی بود که برای آرمان یک برمه مستقل کار می‌کرد. زمانی که در دانشگاه بود، به یک رهبر سیاسی بانفوذ تبدیل شد و بستر جدیدی برای دانشجویان ملی‌گرای تحصیل‌کرده ایجاد کرد که قصد تشکیل یک کشور مستقل برمه را داشتند. در سال ۱۹۳۸ او به حزب رادیکال و ضد استعماری دوباما آسیایونه (معروف به «تاکینز») پیوست. پس از شیوع جنگ جهانی دوم، حزب دوباما آسیایونه با حزب بینوایان ترکیب شد و بلوک آزادی را ایجاد کرد که با تلاش‌های جنگی بریتانیا
آزادی را ایجاد کرد که با تلاش‌های جنگی بریتانیا مخالفت کرد، مگر اینکه برمه بلافاصله پس از جنگ استقلال خود را تضمین کند و تهدید کرد که کارزار ضدانگلیسی و ضد جنگ خود را افزایش خواهد داد. بریتانیایی‌ها خواسته‌های بلوک آزادی را رد کردند و بسیاری از رهبری آن تا پس از حمله ژاپن در سال ۱۹۴۲ به زندان افتادند. آنگ سان در سال ۱۹۴۰ به جمهوری چین (۱۹۴۹–۱۹۱۲) پرواز کرد تا با چینی‌ها تماس برقرار کند تا در مورد سرمایه‌گذاری در ارتش مستقل برمه بحث کند. در سال ۱۹۴۰، علاقه نظامی امپراتوری ژاپن به آسیای جنوب شرقی افزایش
نظامی امپراتوری ژاپن به آسیای جنوب شرقی افزایش یافته بود، بریتانیایی‌ها آشکارا به جمهوری چین (۱۹۴۹–۱۹۱۲) که ژاپن در جنگ دوم چین و ژاپن علیه آن می‌جنگید، کمک نظامی می‌کردند. مخصوصاً از طریق جاده برمه تازه افتتاح شده، مواد جنگی می‌فرستادند. با دشمنی آشکار ژاپن با بریتانیا و ایالات متحده، اشغال برمه برای ارتش ژاپن اهمیت حیاتی پیدا کرد. اشغال برمه به معنای سرکوب مسیر تدارکاتی به جمهوری چین از بزرگراه برمه بود که یکی از مسیرهای کمک‌رسانی بود. ژاپنی‌ها همچنین لاستیک طبیعی را یکی از معدود منابع نظامی می‌دانستند
طبیعی را یکی از معدود منابع نظامی می‌دانستند که ایالات متحده نمی‌توانست برای خود تأمین کند. این ایده وجود داشت که با کنترل عرضه لاستیک طبیعی در آسیای جنوب شرقی، ممکن است یک معاهده صلح به شکلی مطلوب برای ژاپن ایجاد شود. سرهنگ کیجی سوزوکی، افسر ستاد کل امپراتوری، مأموریت یافت تا استراتژی مقابله با جنوب شرق آسیا را طراحی کند و طرحی برای عملیات مخفیانه در برمه تهیه کرد. ژاپنی‌ها در آن زمان اطلاعات کمی در مورد برمه داشتند و تماس‌های کمی در داخل این کشور داشتند. مأمور ارشد ژاپنی در این کشور، «کوکوبو شوزو»، نیروی
ارشد ژاپنی در این کشور، «کوکوبو شوزو»، نیروی ذخیره نیروی دریایی بود که چندین سال در آنجا اقامت داشت و با اکثر گروه‌های سیاسی ضد بریتانیایی ارتباط داشت. سوزوکی به‌طور مخفیانه از برمه دیدن کرد و در سپتامبر ۱۹۴۰ به عنوان یک روزنامه‌نگار برای یومیوری شیمبون تحت نام «ماسویو می‌نامی» و همچنین با رهبران سیاسی تاکین کوداو همائینگ و دوباما آسیایونه ملاقات کرد. ژاپنی‌ها بعداً با آنگ سان در چین تماس گرفتند که به شیامن زمانی که سوزوکی او را بازداشت کرد، رسیده بود. سوزوکی و آنگ سان سپس به توکیو پرواز کردند. پس از بحث و
و آنگ سان سپس به توکیو پرواز کردند. پس از بحث و گفتگو در ستاد کل امپراتوری، در فوریه ۱۹۴۱ تصمیم به تشکیل سازمانی به نام «می‌نامی کیکان» گرفته شد که قرار بود از گروه‌های مقاومت برمه حمایت کند و راه برمه به چین را ببندد. در تعقیب این اهداف، جنگجویان بالقوه استقلال در برمه را به خدمت گرفته و آنها را در متحد ژاپن تایلند یا رژیم وانگ جینگ وی آموزش می‌دادند. آنگ سان و ۲۹ نفر دیگر، افسران آینده و هسته اصلی ارتش استقلال برمه، معروف به سی رفیق در آوریل ۱۹۴۱ برمه را ترک کردند و در جزیره هاینان (در چین کنونی) در
را ترک کردند و در جزیره هاینان (در چین کنونی) در زمینه رهبری، جاسوسی، تاکتیک‌های جنگ چریکی و سیاسی آموزش دیدند. سرهنگ سوزوکی برای کارش با می‌نامی کیکان نام برمه‌ای «بو مو گیو» («فرمانده صاعقه») را به خود گرفت. تشکیل و اقدام ارتش استقلال برمه. در ۷ دسامبر ۱۹۴۱، ژاپن به ایالت آمریکا و بریتانیا حمله کرد. در ۲۸ دسامبر، در مراسمی در بانکوک ارتش استقلال برمه (BIA) رسماً تشکیل شد. سی رفیق، و همچنین سرهنگ سوزوکی، خونشان را از بازوهایشان با سرنگ گرفتند، سپس در ظرفی نقره‌ای ریختند و با مشروبی مخلوط می‌کردند که به
نقره‌ای ریختند و با مشروبی مخلوط می‌کردند که به نشانه تعهد وفاداری ابدی در میان خود و به آرمان استقلال برمه - هر یک از آن‌ها از این مشروب نوشیدند. ارتش استقلال برمه در ابتدا ۲۲۷ برمه ای و ۷۴ ژاپنی عضو داشت. برخی از سربازان برمه ای ساکنان نسل دوم تایلند بودند که نمی‌توانستند برمه ای صحبت کنند. ارتش استقلال برمه تشکیل شده و به شش واحد تقسیم شد که برای شرکت در حمله ژاپن به برمه در ژانویه ۱۹۴۲، در ابتدا به عنوان جمع‌آوری اطلاعات، خرابکاران و جویندگان اطلاعات گماشته شدند. رهبر ارتش استقلال برمه با کیجی سوزوکی
شدند. رهبر ارتش استقلال برمه با کیجی سوزوکی به عنوان فرمانده کل، و آنگ سان به عنوان «افسر ارشد ستاد» اعلام شد. هنگامی که ارتش وارد برمه شد، از ۲۳۰۰ نفر تشکیل شده بود. با ورود ژاپنی‌ها و ارتش استقلال به برمه، ارتش استقلال برمه از حمایت مردم غیرنظامی برخوردار شد و توسط بسیاری از داوطلبان بامار تقویت شد. این باعث شد که تعداد آنها به حدی افزایش یابد که تا زمانی که نیروهای ژاپنی در ۸ مارس به یانگون رسیدند، تعداد ارتش استقلال برمه به ۱۰۰۰۰ تا ۱۲۰۰۰ نفر رسید و در نهایت به ۱۸۰۰۰ تا ۲۳۰۰۰ افزایش یافت. با این حال،
نهایت به ۱۸۰۰۰ تا ۲۳۰۰۰ افزایش یافت. با این حال، بسیاری از داوطلبانی که به ارتش استقلال برمه پیوستند، به‌طور رسمی استخدام نشدند، بلکه مقامات یا حتی باندهای جنایتکار بودند که خود را ارتش استقلال برمه نامیدند تا فعالیت‌های خود را پیش ببرند. ژاپنی‌ها سلاح‌های کمی در اختیار ارتش استقلال برمه قرار دادند، اما آنها خود را از سلاح‌های رها شده یا تسخیر شده بریتانیایی مسلح کردند. با کمک یک کمپین تبلیغاتی از سوی ارتش استقلال برمه، سوزوکی مورد استقبال مردم برمه قرار گرفت، زیرا این خبر منتشر شد که «بو مو گیو» (سوزوکی)
زیرا این خبر منتشر شد که «بو مو گیو» (سوزوکی) از نوادگان شاهزاده مایینگون، شاهزاده برمه ای و در خط مستقیم جانشینی است. تاج و تخت برمه که پس از یک شورش ناموفق به هوشی‌مین (شهر) (سایگون) تبعید شده بود، جایی که شاهزاده در سال ۱۹۲۳ درگذشت. تبلیغات مبنی بر اینکه بو مو گیو قرار بود مقاومت را برای بازگرداندن تاج و تخت رهبری کند، به زودی در سراسر برمه گسترش یافت، که به ایجاد قالبی برای روستاییان برمه ای کمک کرد تا مشارکت ژاپنی‌ها در سرنگونی بریتانیا را بپذیرند. در طول تهاجم، تعداد فزاینده ای از ارتش استقلال در
در طول تهاجم، تعداد فزاینده ای از ارتش استقلال در حملات به جمعیت‌های اقلیت (به ویژه کارن‌ها) و شکار پناهندگان هندی که از ژاپنی‌ها فرار می‌کردند، شرکت داشتند. بدترین جنایات علیه کارن‌ها در دلتای ایراوادی در جنوب رانگون را نمی‌توان به دکویت‌ها یا سربازان غیر سازماندهی شده نسبت داد، بلکه اقدامات توسط زیرمجموعه ای از ارتش استقلال معمولی و افسران ژاپنی آنها انجام شد. عناصر ارتش استقلال در ایراوادی ۴۰۰ روستای کارن را با تلفات حدود ۱۸۰۰ نفر ویران کردند. در یک نمونه، که در خاطرات کیاو زاو، یکی از سی رفیق، نیز شرح
که در خاطرات کیاو زاو، یکی از سی رفیق، نیز شرح داده شده‌است، سرهنگ سوزوکی شخصاً به ارتش استقلال دستور داد تا دو روستای بزرگ کارن را ویران کند و پس از کشته شدن یکی از افسرانش در یک حمله مقاومت ضد ژاپنی در یک اقدام تلافی جویانه، همه را به قتل برساند. تنش بین ژاپن و ارتش استقلال. از آنجایی که تهاجم به سرعت به نفع ژاپن ادامه یافت، قلمروهای بیشتری به دست ژاپنی‌ها افتاد که توافقنامه استقلال برمه را نادیده گرفتند. از آنجایی که صفوف ارتش استقلال با هزاران ارتشی و داوطلب غیرسازمان‌یافته، با سلاح‌های فراوان در سراسر
غیرسازمان‌یافته، با سلاح‌های فراوان در سراسر کشور پخش شده بودند، به هرج و مرج گسترده منجر شد، غارت و کشتار رایج بود. فرماندهی ارتش ژاپن اداره ای را بر اساس شرایط خود تشکیل دادند و فرماندهان ارتش پانزدهم (ژاپن) شروع به تضعیف ایجاد دولت مستقل برمه کردند. «تاکین تون اوکه» به عنوان مدیر سیاسی و سازمان دهنده دولتی انتخاب شده بود. ارتش استقلال برای تشکیل دولت‌های محلی در برمه تلاش کرد. تلاش بر سر اداره ماولامیاین که لشکر ۵۵ ژاپن به‌طور قاطع درخواست برمه‌ها را رد کرده بود و حتی آنها را از ورود به شهر منع کرده
رد کرده بود و حتی آنها را از ورود به شهر منع کرده بود. بسیاری در ارتش استقلال سرکوبشان توسط ژاپنی‌ها را مبتنی بر مفاهیم برترپنداری نژادی می‌دانستند. انتقال به ارتش ملی برمه. پس از یک سال تصرف برمه توسط ژاپن، در ۱ اوت ۱۹۴۳، ایالت تازه تأسیس ایالت برمه توسط ژاپن، استقلال اسمی اعطا شد و به عضویت حوزه رفاه مشترک آسیای شرقی بزرگ درآمد. رئیس دولت آن دکتر با ماو شد، یک سیاستمدار ضد استعماری که قبل از جنگ توسط بریتانیا زندانی شده بود. آنگ سان با درجه جدید سرلشکر و بو لت یا به عنوان معاون وی در رژیم جدید وزیر دفاع
بو لت یا به عنوان معاون وی در رژیم جدید وزیر دفاع شد. نی وین (که بعدها بعد از جنگ جهانی دوم دیکتاتور برمه شد) فرمانده کل ارتش ملی برمه شد. ارتش استقلال در نهایت شامل هفت گردان پیاده و انواع واحدهای پشتیبانی با قدرتی بود که به حدود ۱۱۰۰۰ تا ۱۵۰۰۰ نفر رسید. اکثر آنها از اکثریت جمعیت بامر بودند، اما یک گردان از اقلیت مردم کارن برخاسته بود. اگرچه برمه اسماً خودمختار بود، قدرت دولت برمه برای اعمال حاکمیت خود عمدتاً توسط توافقات زمان جنگ با ژاپن محدود شده بود. نیروی زمینی امپراتوری ژاپن علیرغم اینکه ژاپن دیگر
نیروی زمینی امپراتوری ژاپن علیرغم اینکه ژاپن دیگر کنترل رسمی بر برمه نداشت، حضور گسترده‌ای داشت و به اقدامات خودسرانه ادامه می‌داد. سختی‌های ناشی از آن و نگرش‌های نظامی‌گرایانه ژاپنی، اکثریت جمعیت برمه را علیه ژاپنی‌ها برانگیخت. نگرش غیر حساس ارتش ژاپن به ارتش استقلال نیز کشیده شد. حتی افسران ارتش استقلال موظف بودند که به افراد رده پایین ارتش امپراتوری ژاپن به عنوان مافوق خود سلام کنند. آنگ سان به زودی از وعده‌های ژاپنی مبنی بر استقلال واقعی و توانایی ژاپن برای پیروزی در جنگ ناامید شد. همان‌طور که ژنرال
برای پیروزی در جنگ ناامید شد. همان‌طور که ژنرال بریتانیایی در نبرد برمه، ویلیام جوزف اسلیم بیان کرد: دیری نگذشت که آنگ سان متوجه شد که منظور او از استقلال، ارتباط کمی نیز با آنچه ژاپنی‌ها برای دادن آن آماده بودند، ندارد - اینکه او یک ارباب قدیمی را با یک ارباب جدید بی‌نهایت مستبدتر عوض کرده‌است. همان‌طور که یکی از پیروان برجسته‌اش زمانی گفت. به من گفت: اگر انگلیسی‌ها خون ما را می‌مکیدند، ژاپنی‌ها استخوان‌های ما را آسیاب می‌کنند! تغییر طرفین. در سال ۱۹۴۴، ارتش استقلال با سایر گروه‌های سیاسی در داخل برمه،
ارتش استقلال با سایر گروه‌های سیاسی در داخل برمه، مانند کمونیست‌ها، تماس برقرار کرد. در اوت ۱۹۴۴، یک سازمان جبهه مردمی به نام سازمان ضد فاشیست با تاکین سوئه، یکی از اعضای مؤسس حزب کمونیست برمه به عنوان رهبر تشکیل شد. از طریق کمونیست‌ها، آنگ سان سرانجام توانست با نیروی بریتانیایی ۱۳۶ در راج بریتانیا تماس برقرار کند. تماس‌های اولیه همیشه غیر مستقیم بود. نیروی ۱۳۶ همچنین توانست با اعضای واحد کارن ارتش استقلال در رانگون از طریق عواملی که با چتر نجات به ایالت کایا، منطقه پرجمعیت کارن در شرق برمه پرتاب شده
کایا، منطقه پرجمعیت کارن در شرق برمه پرتاب شده بودند، تماس برقرار کند. در دسامبر ۱۹۴۴، سازمان ضد فاشیست با متفقین تماس گرفت و آمادگی آنها را برای راه اندازی یک قیام ملی که شامل ارتش استقلال نیز می‌شد، نشان داد. وضعیت بلافاصله توسط بریتانیا برای شورش توسط ارتش استقلال مساعد تلقی نشد و اختلافات داخلی در مورد حمایت از ارتش استقلال بین آنها وجود داشت. بریتانیایی‌ها نسبت به معامله با آنگ سان تردید داشتند. برخلاف نیروی ۱۳۶، افسران امور مدنی لرد لوئیس مونتباتن در فرماندهی جنوب شرق آسیا خواستار محاکمه او برای
در فرماندهی جنوب شرق آسیا خواستار محاکمه او برای جنایات جنگی، از جمله یک پرونده قتل ۱۹۴۲ که در آن او شخصاً یک غیرنظامی به نام رئیس روستای تهبیوگون را در مقابل دیدگان جمعیت زیادی اعدام کرد. ژنرال ویلیام اسلیم بعدها نوشت: «من کمک [آنگ سان] و ارتش او را تنها با درک روشنی که به معنای عدم به رسمیت شناختن هیچ دولت موقتی است، می‌پذیرم… دولت بریتانیا قصد خود را برای اعطای خودمختاری به برمه در داخل کشورهای مشترک المنافع بریتانیا اعلام کرده بود. و بهتر است بحث خود را به بهترین روش بیرون راندن ژاپنی‌ها از کشور به
را به بهترین روش بیرون راندن ژاپنی‌ها از کشور به عنوان گام بعدی به سوی خودگردانی محدود کنیم.» در اواخر مارس ۱۹۴۵، ارتش استقلال در رانگون رژه رفت و ظاهراً برای شرکت در نبردهایی که سپس در برمه مرکزی جریان داشت، کارزار برمه (۱۹۴۵-۱۹۴۴) رژه انجام داد. در عوض، در ۲۷ مارس، آنها آشکارا به ژاپنی‌ها اعلام جنگ کردند و در یک شورش در سراسر کشور قیام کردند. واحدهای ارتش استقلال در سراسر کشور تحت ده فرماندهی منطقه ای مختلف مستقر شدند. کسانی که در نزدیکی خط مقدم بریتانیا در اطراف رود ایراوادی بودند، از واحدهای متفقین که
در اطراف رود ایراوادی بودند، از واحدهای متفقین که در این منطقه فعالیت می‌کردند، درخواست تسلیحات و تدارکات کردند. آنها همچنین کنترل نهادهای مدنی را در اکثر شهرهای اصلی به دست گرفتند. آنگ سان و دیگران متعاقباً مذاکرات را با مونت‌باتن آغاز کردند و در ۲۳ ژوئن ۱۹۴۵ رسماً به متفقین جنگ جهانی دوم به عنوان نیروهای میهنی برمه (ارتش ملی برمه) پیوستند. پسایند. ژاپنی‌ها تا ماه مه ۱۹۴۵ از بیشتر مناطق برمه بیرون رانده شدند. سپس مذاکرات با انگلیسی‌ها بر سر خلع سلاح سازمان ضد فاشیست آغاز شد که در اوایل مارس همان سال به یک
ضد فاشیست آغاز شد که در اوایل مارس همان سال به یک جبهه متحد متشکل از نیروهای میهنی برمه، حزب کمونیست برمه و حزب سوسیالیست برمه و به اتحادیه ضد فاشیست آزادی مردم تغییر نام داده بود. اگر فرماندار بریتانیایی برمه، رجینالد دورمن اسمیت، هنوز در تبعید در شیملا و ژنرال ویلیام جوزف اسلیم راه خود را پیش گرفته بودند، ارتش استقلال برمه غیرقانونی اعلام می‌شد و منحل می‌شد. آنگ سان به دلیل همکاری با ژاپنی‌ها به عنوان یک خائن دستگیر و به جنایات جنگی متهم می‌شد. با این حال، فرمانده عالی متفقین، لوئیس مونتباتن مشتاق بود که
فرمانده عالی متفقین، لوئیس مونتباتن مشتاق بود که از یک جنگ داخلی اجتناب کند و همکاری آنگ سان را که بر هزاران نیروی بسیار سیاسی شده قدرت داشت، تضمین کند. هنگامی که بریتانیا با هشدار متوجه شد که نیروهای میهن‌پرست برمه سلاح‌های خود را نگه می‌دارند و آماده فعالیت‌های مخفی، مذاکرات پرتنش در کنفرانسی در کندی (سری‌لانکا)، سیلان، در سپتامبر ۱۹۴۵ برگزار شد. آنگ سان، شش فرمانده نیروهای میهن‌پرست برمه و چهار نماینده سیاسی اتحادیه ضد فاشیست آزادی مردم با فرماندهی جنوب شرق آسیا ملاقات کردند و لرد مونت‌باتن به کمک ارتش
شرق آسیا ملاقات کردند و لرد مونت‌باتن به کمک ارتش ملی برمه در پیروزی در برمه برای کاهش تنش‌ها اذعان کرد. بریتانیایی‌ها پیشنهاد دادند که حدود ۵۰۰۰ کهنه سرباز و ۲۰۰ افسر نیروهای میهن‌پرست برمه هسته ارتش برمه را تشکیل دهند تا پس از جنگ تحت فرمان بریتانیا با گردان‌های استعماری مردم کارن، کاچین و قوم چین ادغام شوند. در پایان، تنها تعداد کمی از نیروهای نیروهای میهن‌پرست برمه برای ارتش انتخاب شدند که اکثر آنها با حقوق دوماهه به خانه فرستاده شدند. به آنگ سان درجه معاون بازرس کل ارتش برمه پیشنهاد شد، اما او پس از
معاون بازرس کل ارتش برمه پیشنهاد شد، اما او پس از بازگشت دولت فرماندار دورمن اسمیت، آن را رد کرد. بو لت یا در عوض این موقعیت را به دست آورد در حالی که آنگ سان یک رهبر سیاسی غیرنظامی در اتحادیه ضد فاشیست آزادی مردم و رهبر سازمان داوطلبان خلق شد، که ظاهراً یک سازمان کهنه سرباز برای ارتش ملی برمه سابق، اما در واقع یک شبه نظامی نیروهایی که آشکارا در حال تمرین نظامی بودند و تعداد آنها در نهایت به ۵۰۰۰۰ رسید. سازمان داوطلبان خلق قرار بود جایگزین ارتش ملی برمه به عنوان یک عامل بازدارنده بزرگ در برابر بریتانیا و
عنوان یک عامل بازدارنده بزرگ در برابر بریتانیا و رقبای کمونیست او در اتحادیه ضد فاشیست آزادی مردم شود. آنگ سان در سال ۱۹۴۶ رئیس اتحادیه ضد فاشیست آزادی مردم شد و به مبارزات مسالمت آمیزتر برای استقلال و حکومت بریتانیا در برمه تا زمان ترور آنگ سان پس از پیروزی قاطع اتحادیه ضد فاشیست آزادی مردم در انتخابات مجلس مؤسسان در آوریل ۱۹۴۷ ادامه داد. برمه پس از استقلال (۱۹۶۲-۱۹۴۸) سرانجام در ۴ ژانویه ۱۹۴۸ مستقل شد.
هیوندای تراجت (Hangul: 현대)؛ "traay" تلفظ می‌شود)، یک مینی‌ون هفت نفره است که بین سال‌های ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۸ توسط هیوندای موتور تولید شده‌است. این خودرو به‌طور رسمی در سال ۱۹۹۹ معرفی شد. فروش این خودرو در کره جنوبی در آوریل ۱۹۹۹ آغاز شد. همچنین این خودرو در سال ۲۰۰۰ وارد بازار اروپا شد. نام خودرو از زبان فرانسوی گرفته شده‌است است، در فرانسوی این نام به معنی «سفر از یک نقطه به نقطه دیگر» است. بررسی. این خودرو دارای سه ردیف صندلی است. صندلی‌های جلو می‌توانند ۱۸۰ درجه بچرخند تا هنگام پیاده شدن با مشکل مواجه نشوند و
بچرخند تا هنگام پیاده شدن با مشکل مواجه نشوند و صندلی‌های عقب نیز می‌توانند به میز تبدیل شوند. تجهیزات استاندارد نسخه دیزلی شامل کیسه‌های هوا راننده، سرنشین و جانبی، ترمز ضد قفل با EBD، فرمان خودکار برقی، کمربند ایمنی پیش کشنده، تهویه مطبوع جلو و عقب، شیشه‌های جلو و عقب برقی، رادیو استریو RDS / واحد CD و صندلی‌های بیرونی کشویی در ردیف دوم است. نسخه اس‌ئی خودرو به‌طور استاندارد دارای یک دستگاه پخش DVD، ناوبری ماهواره ای "SmartNav" و حسگر معکوس بود. این نسخه با موتور دیزل و بنزینی و گیربکس دستی یا جعبه‌دنده
با موتور دیزل و بنزینی و گیربکس دستی یا جعبه‌دنده خودکار در دسترس خریداران بود.
غفلت از نرخ پایه یا خطای نرخ پایه و یا مغالطه نرخ پایه (Base rate fallacy) نوعی سوگیری یا خطا در هنگام استدلال کردن است. انسانها در هنگام تصمیم‌گیری درباره احتمال وقوع یا فراوانی چیزی اغلب تمایل دارند چنانچه اطلاعاتی درباره فراوانی (اطلاعات آماری) داشته باشند و همزمان اطلاعات خاص یا گزارش‌های شخصی نیز داشته باشند، به اطلاعات آماری کم توجهی کرده یا آن را نادیده گرفته و به گزارش‌های شخصی متوسل شوند. به بیان بسیار ساده و مختصر: غفلت از نرخ پایه یعنی اعتماد و پذیرش موارد خاص و نادیده گرفتن آمار و اطلاعات موجود.
موارد خاص و نادیده گرفتن آمار و اطلاعات موجود. برای مثال درحالیکه آمار و بررسی‌های متعدد نشان دهنده خطرات مرگبار اعتیاد به سیگار است گاهی می‌شنویم که فردی بیان ‌می‌کند که: من کسی را می‌شناسم که دهها سال است سیگار می‌کشد و هیچ مشکلی ندارد. در این حالت شخص تمامی آمار‌ها و داده‌ها را نادیده گرفته و به موارد خاصی که می‌شناسد اعتماد و استناد می‌کند. همچنین افرادی که فی المثل واکسن کووید-19 نمی زنند اغلب به این مغالطه متوسل می شوند. به نظر میرسد که مغز انسان توجه و اعتبار بیشتری برای اظهار نظرهای شخصی و اطلاعاتی
و اعتبار بیشتری برای اظهار نظرهای شخصی و اطلاعاتی فردی قائل است تا مطالعات آماری. بنا بر کتاب تفکر، سریع و آهسته، نوشته دانیل کانمن در هنگام بررسی یک موضوع اگر دربارۀ موضع گزارش‌های شخصی و اطلاعات آماری هر دو موجود باشند، به اطلاعات آماری و نرخ پایه معمولا کمتر توجه می‌شود یا کاملا نادیده گرفته می‌شوند. در تعریف نرخ پایه اینطور باید گفت که تصور کنید در یک کوزه 100 تیلۀ رنگی وجود دارد که 15 تیلۀ آن سبز و 85 تیله قرمز است. به نسبت تعداد هر تیله به کل تیله‌ها نرخ پایه می‌گو‌یند. در این حالت نرخ پایه برای تیله
پایه می‌گو‌یند. در این حالت نرخ پایه برای تیله سبز رنگ 15 درصد است. و البته احتمال اینکه به طور تصادفی از کوزه تیله سبز انتخاب شود هم 15 درصد خواهد بود. مثال. مثال ۱ : «مارک» یک مرد لاغر اندام اهل آلمان است که عینک به چشم می زند و دوست دارد آثار موتزارت را گوش دهد. کدام یک محتمل تر است؟ اینکه مارک... الف) یک راننده کامیون باشد ب) استاد ادبیات در فرانکفورت باشد بیشتر افراد گزینه دوم (ب) را انتخاب می‌کنند که اشتباه است. در آلمان تعداد رانندگان کامیون هزار برابر تعداد استادان ادبیات است (بویژه استادان ادبیات
تعداد استادان ادبیات است (بویژه استادان ادبیات در فرانکفورت!). به همین خاطر، بسیار محتمل‌تر است که مارک راننده کامیون باشد. اما چه اتفاقی می‌افتد که ما گزینه دوم را انتخاب می‌کنیم؟ توضیحات درباره ظاهر و شخصیت «مارک»، ما را فریب داده و باعث می‌شود اطلاعات آماری را نادیده بگیرم، و به جای انتخاب گزینه اول که بسیار محتمل‌تر است، گزینه دوم را انتخاب کنیم، و این کار یعنی غفلت از نرخ پایه. مثال ۲: یک واکسن برای کودکان که از یک بیماری مرگبار جلوگیری میکند %0.001 (یک هزارم درصد) خطر فلج دائم در آنها دارد. این خطر
هزارم درصد) خطر فلج دائم در آنها دارد. این خطر بسیار ناچیز به نظر می‌رسد و شاید کسی به آن توجه نکند. حالا به همین مثال که به صورت دیگر بیان شده توجه کنید: «از هر ۱۰۰٬۰۰۰ کودکی که واکسن می‌زنند، یکی به‌طور دائمی فلج خواهد شد.» جمله دوم تأثیری بر ذهن شما می‌گذارد که جمله اول نمی‌گذارد: تصویری از یک کودک مشخص که به‌دلیل واکسن دچار ناتوانی شده در ذهن شکل می‌گیرد، در حالی که ۹۹۹٬۹۹۹ کودک واکسینه‌شده و سالم به حاشیه رانده می‌شوند. همان‌طور که پدیده‌ی «نادیده‌گرفتن نرخ پایه» پیش‌بینی می‌کند، رویدادهایی با احتمال
نرخ پایه» پیش‌بینی می‌کند، رویدادهایی با احتمال بسیار پایین وقتی به‌صورت فراوانی نسبی (چند نفر) بیان می‌شوند، بسیار بیشتر از زمانی که به‌صورت مفاهیم انتزاعی مثل «احتمال» یا «ریسک» توصیف می‌شوند، تأثیر می‌گذارند. مغز ما در درک افراد مشخص بسیار بهتر از درک دسته‌ها یا گروه‌ها عمل می‌کند.
مهاجر سفید () مهاجران سفیدپوست روسی بودند که در پی انقلاب روسیه (۱۹۱۷) و جنگ داخلی روسیه (۱۹۱۷–۱۹۲۳) از قلمروی امپراتوری روسیه مهاجرت کردند و همچنین این عنوان شامل مهاجرانی می‌شود که مخالف فضای سیاسی انقلابی (بلشویک کمونیست) روسیه بودند. بسیاری از مهاجران سفیدپوست روسی در جنبش سفید شرکت کردند یا از آن حمایت کردند، اگرچه این اصطلاح اغلب به‌طور گسترده در مورد هر کسی که ممکن است به دلیل تغییر رژیم‌ها کشور را ترک کرده باشد، به کار می‌رود.