payamvha/North_RAG huggingface dataset:
هزار دلار ارزش داشت، به این موزه اهدا نمود. خانه خانوادگی آن‌ها به‌طور اساسی تغییر داده شد تا برای موزه جدید آماده شود. معمار اهل نیویورک، برترام گودهیو، ساختمان این موزه را به سبک منحصر به فرد ساختمان‌های هاوایی طراحی نموده که در عقب آن کوه‌ها قرار داشت و ظاهر ساده با رنگ سفیدِ استخوانی و بام سفالی آن با درختان شکوفا، گل‌ها و بته‌ها به کمال رسیده بود. گودهیو قبل از این‌که پروژه به پایه کمال برسد، درگذشت. کسی که مسئولیت اتمام پروژه را بر عهده گرفت هاردی فیلیپ بود. در جریان سال‌های متمادی، از این سبک منحصر
بود. در جریان سال‌های متمادی، از این سبک منحصر به فرد در بیشتر ساختمان‌ها در سراسر ایالت تقلید گردید. موزه هنری هونولولو در ۸ آوریل ۱۹۲۷ افتتاح شد. کوکی به تاریخ ۸ اوت ۱۹۳۴ به آرامی در خانه خود درگذشت.
مصطفی شنتوپ (؛ زادهٔ ) سیاستمدار اهل کشور ترکیه و نماینده مجلس از حوزه انتخابیه استانبول در دوره‌های ۲۴، ۲۵ و ۲۶ و از حوزه انتخابیه تکیرداغ در دوره ۲۷ مجلس قانونگذاری است. وی رئیس مجلس ملی کبیر ترکیه نیز بوده‌است. اوایل زندگی و حرفه. شنتوپ در تاریخ ۶ آگوست ۱۹۶۸ در تکیرداغ متولد شد و بعدها از دانشکده حقوق دانشگاه استانبول فارغ التحصیل شد و سپس موفق به اخذ مدرک کارشناسی ارشد و دکترای خود در رشته حقوق عمومی از دانشگاه مرمره شد. شنتوپ در سال ۱۹۹۳ به عنوان دستیار تحقیقات در دانشکده حقوق دانشگاه مرمره آغاز به
تحقیقات در دانشکده حقوق دانشگاه مرمره آغاز به فعالیت کرد و بعداز آن به مدرک دکتری دست پیدا کرد. شنتوپ در سال ۲۰۰۲ به عنوان دانشیار و بعد از آن در سال ۲۰۱۱ به جایگاه استادی دست یافت. او چندین فعالیت مدیریتی را در دانشگاه مرمره انجام داد. شنتوپ از دوران دانشگاه به عنوان نویسنده و سردبیر در مجله های گوناگون مشغول فعالیت در این زمینه ها بود و پس از آن عضو هیئت تحریریه مجلات دانشگاهی و سردبیر مجلات ارجاعی می شود. شنتوپ همچنین به عنوان رئیس مرکز پژوهش های اقتصادی و اجتماعی شعبه استانبول تحت عنون (یی اس ای ام)
و اجتماعی شعبه استانبول تحت عنون (یی اس ای ام) خدمت می کند.
بریتانیا در ۲۰۲۲ گاه‌شماری از مهم‌ترین رویدادها در سال ۲۰۲۲ در کشور بریتانیا است. رویدادها. ژانویه. ۱ ژانویه - گرمترین روز ثبت شده سال نو با دمای ۱۶٫۲ درجه سانتیگراد (۶۱٫۲ درجه فارنهایت) در سنت جیمز پارک، مرکز لندن گزارش شد.
لاله کشاورز (زادهٔ ۱۳۵۸ در زاهدان) کوهنورد، مربی سنگ‌نوردی و کوه‌پیمایی و دندانپزشک ایرانی است. او به همراه فرخنده صادق نخستین زنان ایرانی و نخستین زنان مسلمان جهان هستند که در نهم خرداد ماه ۱۳۸۴ موفق به فتح قله اورست شدند. او همچنین در سال ۱۳۸۲ قله نیرخا رشته‌کوه هیمالیا را فتح کرده‌است.
آنه والیانت برنت تندی (Anne Valliant Burnett Tandy) (زادهٔ ۱۵ اکتبر ۱۹۰۰ – درگذشت اول ژانویه ۱۹۸۰)، اهل فورت ورث، ایالت تگزاس، وارث، دامدار، پرورش‌دهندهٔ اسب، مجموعه‌دار آثار هنری و نوع‌دوست آمریکایی بود. اوایل زندگی. آنه برنت در ۱۵ اکتبر ۱۹۰۰ در شهر فورت ورث، ایالت تگزاس چشم به جهان گشود و در آنجا بزرگ شد. پدرش، توماس لوید برنت، صاحب مزرعهٔ Triangle Ranch و شرکت Tom L. Burnett Cattle و مادرش الیو (لیک) برنت بودند. والدینش در سال ۱۹۱۸، زمانی که او هجده‌ساله بود، طلاق گرفتند. پدربزرگ پدری او، ساموئل برک
بود، طلاق گرفتند. پدربزرگ پدری او، ساموئل برک برنت، پس از جنگ داخلی، مزرعهٔ ۶۶۶۶ را در حوالی منطقهٔ گاتری، تگزاس دایر کرد. مادربزرگ ناتنی او، مری کوتس برنت، فردی نوع‌دوست بود که دارایی‌اش را در اختیار دانشگاه تگزاس کریستین در فورت ورث قرار داد. آن که به دوشیزه آن معروف بود، در کرانهٔ شرقی تحصیل کرد. او تابستان‌ها را در مزرعهٔ پدرش می‌گذراند و در آنجا دامداری را فراگرفت. حرفه. در سال 1922، آن در 21 سالگی، مزرعهٔ 6666 را از پدربزرگش به میراث برد. پدربزرگش پیش از وفات، همسرش مری کوتس برنت را از ارث محروم کرده
از وفات، همسرش مری کوتس برنت را از ارث محروم کرده و مزرعه را برای آن برنت گذاشته بود. پدربزرگش 6 میلیون دلار پول نقد نیز برایش برجای نهاد، اما پس از اعتراض مری کوتس برنت به وصیت‌نامه، دادگاه به هر کدام 3 میلیون دلار پول نقد داد، بااین‌حال آن برنت همچنین مالک مزرعه و سهام نفتی باقی ماند. آن پس از مرگ پدرش در سال 1938، دارایی‌های او ازجمله مزرعهٔ Triangle Ranch و بیشتر سهام نفتی را به ارث برد و در نتیجه ثروتش به‌طور قابل‌توجهی افزایش یافت. ارزش دارایی‌های پدرش بیش از 3 میلیون دلار بود. آن برنت به
پدرش بیش از 3 میلیون دلار بود. آن برنت به پرورش‌دهندهٔ سرشناس اسب‌های نژاد کوارتر تبدیل شد. او در سال 1949، اسب معروف Grey Badger را خرید و از اسب‌های مشهوری نظیر Streakin Six, Dash For Cash و Special Effort در مزرعهٔ 6666 نگهداری می‌کرد. آن برنت عضو هیئت‌مدیرهٔ اولین بانک ملی فورت ورث و عضو نمایشگاه احشام منطقهٔ جنوب‌غربی و همچنین عضو هیئت امنای دانشگاه تگزاس کریستین بود. او اولین زنی بود که به عضویت اتاق بازرگانی فورت ورث و اتاق بازرگانی تگزاس غربی درآمد. بشردوستی. برنت یکی از بنیان‌گذاران انجمن اسب نژاد
بشردوستی. برنت یکی از بنیان‌گذاران انجمن اسب نژاد کوارتر بود و در آنجا سمت افتخاری نایب‌رئیس را داشت. او همچنین موزه و مرکز میراث اسب نژاد کوارتر را بنیان نهاد. برنت عضو هیئت امنای موزهٔ آمون کارتر در فورت ورث، موزهٔ هنر مدرن در نیویورک، تالار مشاهیر کابوی‌ها در اوکلاهاما سیتی و انجمن میراث دامداری در لوبوک، تگزاس بود. او به‌عنوان نایب‌رئیس انجمن دامداران تگزاس و منطقهٔ جنوب‌غربی نیز فعالیت نمود. برنت مجموعه‌دار آثار هنری بود و آثار هنرمندانی نظیر پیکاسو، گوگن، ماتیس، کلی، مودیلیانی، نولده، مانزو، میرو و
گوگن، ماتیس، کلی، مودیلیانی، نولده، مانزو، میرو و لگر را گردآوری کرد. پس از مرگ چهارمین شوهرش در سال 1978، او بنیاد منصوب به آن برنت تندی و چارلز دی. تندی را بنا نهاد. این بنیاد به سازمان‌های غیرانتفاعی در منطقهٔ فورت ورث کمک‌های مالی می‌کرد. آن برنت در سال ۱۹۷۵، جایزهٔ Golden Deeds را از انجمن Exchange Club فورت ورث دریافت کرد. زندگی شخصی. آن برنت برای اولین‌بار در سال ۱۹۲۲ با گای واگنر، وارث مزرعهٔ واگنر، پیوند زناشویی بست و در سال ۱۹۲۸ طلاق گرفت. آن‌ها در مزرعهٔ واگنر زندگی می‌کردند و زمانی که به فورت
در مزرعهٔ واگنر زندگی می‌کردند و زمانی که به فورت ورث می‌رفتند، در خانهٔ مادر برنت، الیو، واقع در خیابان کرست‌لاین ۴۹۱۰ اقامت می‌گزیدند. واگنر شوهری وفادار نبود؛ یک روز برنت، سوار بر ماشین، تمام دروازه‌های مزرعه را شکست و سپس ماشین را در ایستگاه قطار رها کرد. در سال ۱۹۳۲، او با جیمز گودوین هال ازدواج کرد. آن‌ها در کلیسای پروتستان واقع در خیابان پنجم شهر نیویورک عهد زناشویی بستند. دختر آن‌ها، آن برنت، زادهٔ نوامبر ۱۹۳۸ بود. آن‌ها ساکن خانه‌ای در شهر وستورهیلز بودند که جان اف. استوب آن را طراحی کرده بود. این
بودند که جان اف. استوب آن را طراحی کرده بود. این ملک در اوایل دههٔ ۱۹۵۰ بازسازی شد؛ ویلیام هاینز و ملانی کاهان یک استخر، غرفه سرگرمی مدرن و اتاق بازی را طراحی و به ملک اضافه کردند. مجلهٔ خانه و باغ در شمارهٔ اوت ۱۹۵۶، مقاله‌ای دربارهٔ این ملک منتشر کرد. پس از طلاق، آن برنت در سال ۱۹۴۲ با رابرت فریری ویندفور ازدواج کرد که رابرت در سال ۱۹۶۴ درگذشت. مادرش، الیو لیک برنت، در سال ۱۹۶۶ چشم از جهان فروبست. در سال ۱۹۴۴، او حلقهٔ الماس وارگاس را به مبلغ ۴۲۰۰۰۰ دلار از هری وینستون خرید. این حلقهٔ تراش زمرد و ۴۸
از هری وینستون خرید. این حلقهٔ تراش زمرد و ۴۸ قیراطی به‌حدی سنگین بود که وقتی آن را در انگشتش می‌کرد، نمی‌توانست دستش را بلند کند. در سال ۱۹۵۸، وینستون دوباره این حلقه را خرید. در سال ۱۹۴۹، آن‌ها از فرانک لوید رایت خواستند تا خانه‌ای جدید به‌نام «کرونفیلد» را در محلی در وستورهیلز طراحی کند. این خانهٔ مدرن یک طبقه با ساختاری دایره‌شکل و سازه‌های گنبدی با سقفی طلایی در اتاق نشیمن بود. عدم تمایل رایت به تعبیهٔ تهویهٔ مطبوع، یکی از دلایلی بود که این طرح‌ها هیچ‌وقت اجرا نشدند. در سال ۱۹۶۹، آن برنت با چارلز
هیچ‌وقت اجرا نشدند. در سال ۱۹۶۹، آن برنت با چارلز تندی، مؤسس شرکت تندی ازدواج کرد. در اوایل دههٔ شصت، برنت از معمار چینی - آمریکایی، آی.ام. پی، خواست تا خانه‌ای جدید در محل وستورهیلز در فورت ورث، جاییکه پروژهٔ کرونفیلد رها شده بود، طراحی کند. ساختمان بتنی و مرمری ۱۹۰۰۰ فوت مربعی و چشم‌گیر آی.ام. پی - که طراحی آن دو سال و ساختش سه سال طول کشید - در سال ۱۹۶۹ تکمیل شد. این خانه استاندارد جدیدی را در طراحی مسکونی در منطقهٔ دالاس، فورت ورث شکل داد و به جاذبه‌ای توریستی تبدیل شد. برای آن‌که سنگ‌دانه‌های کوارتز و
تبدیل شد. برای آن‌که سنگ‌دانه‌های کوارتز و فلدسپات صورتی در معرض دید قرار بگیرند، دیوارهای بتنی خانه را چکش‌کاری کرده بودند. بامی تک‌شیب با نورگیری اُریب که بر فراز ساختمان پذیرایی با کف مرمر قرار گرفته بود، به خانه هویتی خاص می‌داد. مجلهٔ خانه و باغ در شمارهٔ نوامبر ۱۹۷۰، مقاله‌ای دربارهٔ این ملک منتشر کرد. این اولین خانه‌ای بود که آی.ام. پی طراحی کرده بود. آن برنت در سال ۱۹۷۸ بیوه شد. وفات و میراث. آن برنت در اول ژانویه ۱۹۸۰ بر اثر سرطان در خانهٔ خود در فورت ورث دارفانی را وداع گفت. او در قبرستان
در فورت ورث دارفانی را وداع گفت. او در قبرستان Greenwood Memorial Park در فورت ورث به خاک سپرده شد. دخترش وارث دارایی‌های او بود. برنت پیش از مرگش، در حال مذاکره با معمار مشهور مکزیکی، لوئیس باراگان، برای طراحی خانه‌ای به سبک رنچ بود. او پس از مرگش، در سال ۱۹۹۰ به انجمن اسب‌های نژاد کوارتر و در سال ۲۰۰۲ به موزه و تالار مشاهیر ملی دختر گاوچران راه یافت. در سال ۱۹۹۴ نیز افتخار راهیابی به تالار Great Westerners در موزهٔ ملی کابوی و میراث وسترن نصیب آن برنت شده بود.
آرتور وینینگ دیویس (Arthur Vining Davis) (زادهٔ ۳۰ می ۱۸۶۷ – درگذشت ۱۷ نوامبر ۱۹۶۲)، صنعت‌کار و انسان دوست اهل ایالات متحده و برای سال‌های متعددی رئیس هیئت مدیره، رئیس اجرائی و بزرگ‌ترین سهمدار شرکت تولید آلومینیوم آلکوا بود. اوایل زندگی. آرتور وینینگ دیویس در شارن، ماساچوست زاده شد و فرزند پیریلی بی. دیویس، یک کشیش کلیسای جماعتی و ماری فرانسیس بود. پس از فراغت از مدرسه ابتدائی در هاید پارک، ماساچوست و مدرسه لاتین روگزبوری در بوستون، دیویس وارد کالج آمهرست شده و در ۱۸۸۸ میلادی از کالج فارغ‌التحصیل گردید.
شده و در ۱۸۸۸ میلادی از کالج فارغ‌التحصیل گردید. بنابر رابطه دوستانه پدر وی با یکی از اعضای کلیسای محلی، آلفرد ئی. هانت بنیان‌گذار شرکت تنزیل پیتسبرگ که آلومینیوم تولید می‌کرد، دیویس شغلی در این شرکت به‌دست‌آورد. هرچند، به ویژگی‌های مطلوب آلومینیوم به عنوان یک فلز صنعتی از دهه‌ها بدان‌سو پی‌برده شده بود، اما تولید آن گران‌قیمت بود؛ شرکت هانت امیدوار بود که با سرمایه‌گذاری روی تجربیات چارلز مارتین هال، بتواند این فلز را با هزینه پایین تولید کند. کار پژوهشی مستلزم استخدام یک خدمتکار بود – پوشیدن لباس محافظتی
استخدام یک خدمتکار بود – پوشیدن لباس محافظتی و دوازده ساعت کار در روز – چون فرایند تولید یک فرایند بادوام بود. دیویس و هال در جریان مرحله تجربی به همکاران نزدیک مبدل شدند و در روز شکرگزاری ۱۸۸۸ میلادی، آن‌ها نخستین آلومینیوم تجاری را ریختند. آلکوا. دیویس به زودی در ۱۸۹۲ میلادی مدیر کل و رئیس اجرائی این شرکت شد. او پس از این‌که نام این شرکت در ۱۹۰۷ میلادی به شرکت آلومینیوم آمریکا (آلکوا) تغییر داده شد، به عنوان مدیر کل به کار خود ادامه داد؛ او در ۱۹۱۰ میلادی رئیس اجرائی و در ۱۹۲۸ میلادی رئیس هیئت مدیره شرکت
رئیس اجرائی و در ۱۹۲۸ میلادی رئیس هیئت مدیره شرکت شد، سمتی که او تا ۱۹۵۸ در آن خدمت نمود. هرچند آلومینیوم در این زمان به‌طور گسترده شناخته شده بود، اما به هیچ وجه به یک واژه خانوار مبدل نشده بود. مسئولیت اصلی دیویس تولید و فروش محصولات با کیفیت آلومینیومی بود: خط تولیدی ظروف آشپزی فرسایش-ناپذیر (Wear-Ever) آلکوا توسط دانشجویان کالج که هر بهار استخدام می‌شدند به فروش می‌رسید؛ زمانی که تولیدکنندگان سیم-مسی تولید آن را به عنوان هادی برق رد کردند، آلکوا سیم‌های آلومینیومی هادی برق تولید کرد؛ و نعل اسب، دوچرخه،
آلومینیومی هادی برق تولید کرد؛ و نعل اسب، دوچرخه، پوشش برای بوتل‌ها، کانتین‌ها و کشتی‌های ساخته شده از آلومینیوم و انجن هواپیمای برادران رایت، شواهدی بودند، مبنی بر استفاده متنوع از این فلز بود. اما رویدادهای برجسته در این سال‌ها همچنین شامل مواجهه با دولت روی مسائل ضد انحصارگرایی بود. در ۱۹۱۲ میلادی، وزارت دادگستری ایالات متحده شرکت آلکوا را در رابطه با سه مورد نقض قوانین ضد انحصار مجرم شمرد؛ در خلال چند هفته، این شرکت یک فرمان رضایت را امضاء کرد. در ۱۹۲۲ میلادی، شرکت تحت تحقیق کمیسیون فدرال تجارت قرار
میلادی، شرکت تحت تحقیق کمیسیون فدرال تجارت قرار گرفت، اما پرونده در ۱۹۳۰ میلادی مختومه اعلام شد. در ۱۹۳۷ میلادی، وزارت دادگستری یک پرونده ضد انحصار وسیع را بر علیه آلکوا باز کرد. این پرونده به‌خاطر مدتی که دوام داشت و عملکرد خارق‌العاده دیویس در جایگاه شهود، برای همگان مشهود است. دیویس ستاره شهود بود، برای شش هفته شهادت داد و شهادت تحریری رسمی وی بیش از ۲٬۰۰۰ ورق را دربر می‌گرفت. هنگام مختومه اعلام کردن دادخواست وزارت دادگستری، قاضی دادگاه دیویس را تحسین نموده و او همچنین توسط همکاران خود در آلکوا برای
نموده و او همچنین توسط همکاران خود در آلکوا برای این‌که شخصاً پرونده شرکت را برنده شده بود، مورد تمجید قرار گرفت. دیویس با دریافت گواهی‌نامه شایستگی ریاست جمهوری برای فراهم نمودن مقدار کافی آلومینیوم به دولت در جریان جنگ جهانی دوم، آلکوا را به یک غول صنعتی مبدل کرد. او خود نیز به عنوان بزرگ‌ترین سهامدار این شرکت، ثروت هنگفتی اندوخت و این امر باعث شد تا او همواره با واشینگتن در مقابله‌های شخصی قرار داشته باشد. هنگام بازنشسته شدن وی از آلکوا در ۱۹۵۷ میلادی، او به عنوان سومین فرد ثروت‌مند دنیا محسوب می‌گردید.
به عنوان سومین فرد ثروت‌مند دنیا محسوب می‌گردید. چون دیویس از حریم خصوصی خود بسیار حراست می‌کرد، به‌جز از موفقیت‌های شخصی وی، رسانه‌ها به سایر ابعاد زندگی تجاری و خصوصی وی دسترسی و اطلاعات نداشتند. او معمولاً با مصاحبه‌ها میانه خوب نداشت. او به یک گزارش‌گر گفت، «من تمام زندگی‌ام مجبور بودم بسیار زحمت بکشم». «من مجبور بودم برای کسب یک درآمد خوب، شانزده ساعت در روز کار کنم. آیا تو شانزده ساعت در روز کار می‌کنی؟» مجله تایمز از دیویس به عنوان یک «غول بازرگانی بسیار تندخو… که با خودکامگی و کوبیدن مشت بر میز بر
تندخو… که با خودکامگی و کوبیدن مشت بر میز بر [آلکوا] حکم می‌راند» نام برد، نظری که در آن زمان به‌طور گسترده در رسانه‌ها، نامرسوم نبود. سرمایه‌گذاری‌ها و انسان‌دوستی. دیویس در ۲۳ اکتبر ۱۸۹۴ با فلورینس ایزابیل هولمس اهل ایندیانا در شهرستان الگینی، پنسیلوانیا ازدواج کرد. او در ۳ می ۱۹۰۹ در پیتسبرگ، پنسیلوانیا درگذشت. در مارس ۱۹۱۲ او با الیزابت هاوکنس ویمان ازدواج نمود، اما او نیز در ۱۹۳۳ میلادی درگذشت. دیویس هیچ فرزندی نداشت. قبل از بازنشسته شدن از آلکوا، او با سرمایه‌گذاری اساساً در باهاما و فلوریدا، حرفه
با سرمایه‌گذاری اساساً در باهاما و فلوریدا، حرفه ثانوی خود را آغاز کرد. سرمایه‌گذاری‌های وی مشتمل بود بر خریداری سهام گسترده املاک و مستغلات در منطقه میامی (که به اندازه هشت بر یک حصه شهرستان دید تخمین زده می‌شود؛ همچنین به ارویدا کورپ/Arvida Corpمراجعه کنید) و جزیره کاج‌ها (ایسلا د لا خوبنتود) در کوبا (گفته می‌شود قبل از این‌که حکومت فیدل کاسترو به قدرت برسد و دارایی‌های او را استملاک/ملی‌سازی نماید، او مالک ربع کل این جزیره بود) و همچنین مالکیت یا کنترل حدود سی شرکت، از فارم‌های لبنیات گرفته تا هتل‌های
حدود سی شرکت، از فارم‌های لبنیات گرفته تا هتل‌های تفریحی، در فلوریدا. در ۱۹۵۹ میلادی، دیویس «نصف جزیره سدی لانگبوت، یک قسمت اعظم جزیره سدی لیدو و تمام جزیره‌های سدی برد، اوتر و کوون» که تمامی آن‌ها در ساحل غربی فلوریدا قرار داشتند را خریداری نمود. خریداری سریع و اندازه این سرمایه‌گذاری‌ها منتج به شهرت قابل توجه او و در عین حال مجادله‌های بیشتری با دولت شد، این بار با کمیسیون بورس و اوراق بهادار آمریکا. دیویس در میامی درگذشت و ثروتی به ارزش ۴۰۰ میلیون دلار به‌جا گذاشت. تنها یک قسمت کوچک این ثروت به افراد
به‌جا گذاشت. تنها یک قسمت کوچک این ثروت به افراد تعلق گرفت. بیشتر آن به یک تراست (سازمان خیریه) که وی در ۱۹۵۲ میلادی تأسیس کرده بود و شهرک آروایدا (برگرفته شده از آرتور وینینگ دیویس)، شهرکی که او به مدل شهر کبک شمالی در ۱۹۲۷ میلادی برای خانواده‌های کارگر ساخته بود، تعلق گرفت. بنیادهای آرتور وینینگ دیویس به مؤسسات آموزشی، مذهبی، فرهنگی و علمی حمایت مالی فراهم نموده و از اهداکنندگان منظم در شبکه پی‌بی‌اس هستند.
چستر دیل (Chester Dale) (زادهٔ ۳ می ۱۸۸۳ – درگذشت ۱۶ دسامبر ۱۹۶۲)، بانکدار آمریکایی و حامی هنر بود. دیل با کار کردن در بورس نیویورک ثروت هنگفتی اندوخت و توانست نقاشی‌های فرانسوی قرن نوزدهم و بیستم را گردآوری کند. هرچند او تصمیم داشت تا یک موزه شخصی بسازد، اما او بخشی از کلکسیون خود را در ۱۹۴۱ میلادی به نگارخانه ملی هنر در واشینگتن DC اهدا کرد. بقیه کلکسیون او نیز پس از مرگش به گالری ملی به ارث گذاشته شد. حرفه. دیل در ۱۸۸۳ میلادی متولد شده و حرفه مالی خود را در پانزده سالگی، به عنوان پادو در بورس نیویورک،
در پانزده سالگی، به عنوان پادو در بورس نیویورک، آغاز کرد. با گذشت زمان، او دارایی‌های را به‌دست‌آورد که شامل اوراق قرضه از شرکت‌های خدمات شهری، خط آهن و شهرداری در ایالات متحده و کانادا می‌شد. زمانی که نگارخانه ملی هنر باز می‌شد، دیل ۲۲ تصویر آمریکایی به این نگارخانه به عاریت داد و در عرض چند ماه دو اتاق از نقاشی‌های امپرسیونیسم فرانسوی، ایجاد شد. بنابر درخواست نقاش جرج بلوز، دیل در ۱۹۲۲ میلادی پذیرفت تا برای یک نقاشی رنگ روغنی روی پارچه مخصوص آماده شود، این نقاشی دیل را نشان می‌داد که یک چوگان گلف بازی در
نقاشی دیل را نشان می‌داد که یک چوگان گلف بازی در دست داشت. هم دیل و هم بلوز در ایام جوانی خود ورزشکاران نیمه-حرفه‌ای بودند. در ۱۹۶۲ میلادی، امانت‌های درازمدت هنرمندان برجسته که از اواسط قرن نوزدهم تا اواسط قرن بیستم در پاریس روی آن‌ها کار کرده بودند، با وصیت نامه دیل به نگارخانه داده شد. کارهای که دیل به نگارخانه به ارث گذاشت شامل کارهای از هنرمندان ژان-بتیست-کامی کورو، کلود مونه، پل سزان، سالوادور دالی، آمادئو مودیلیانی، آنری ماتیس و پابلو پیکاسو بود. زندگی شخصی. او در سن ۲۷ سالگی با ماود موری ازدواج کرد،
شخصی. او در سن ۲۷ سالگی با ماود موری ازدواج کرد، نقاش و منتقد هنری که او را با ایده گردآوری هنر مدرن آشنا ساخت. میراث. پس از مرگ دیل، نگارخانه ملی ۸۸ نقاشی را از محل اقامت شخصی وی که آپارتمانی در هتل پلازا در نیویورک بود، دریافت کرد. این نقاشی‌ها به ۱۵۲ آثار هنری دیگر که او قبلاً به نگارخانه ملی به عاریت داده بود، اضافه شد. ۶ نگارخانه جدید در طبقه اصلی ساخته شد تا این آثار هنری جدید در آن‌ها گنجانده شود. این ارثیه شامل ۲۴۰ نقاشی، ۷ تندیس، ۲۲ آثار گرافیک، بیش از ۱۲۰۰ کاتالوگ فروشات و بیش از ۱۵۰۰ کتاب بود.
از ۱۲۰۰ کاتالوگ فروشات و بیش از ۱۵۰۰ کتاب بود. افزون بر آن، سه فلوشیپ با یک هدیه ۵۰۰٬۰۰۰ دلار نیز به عنوان بخشی از ارثیه، ارایه گردید.
لیگ برتر فوتسال ایران ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
طلوع و غروب خورشید تورا-سان یک فیلم کمدی به کارگردانی یوجی یامادا است که در سال ۱۹۷۶ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به کیوشی آتسومی و کیواکو تایچی اشاره کرد. "طلوع و غروب خورشید توراسان" هفدهمین فیلم از مجموعه محبوب اوتوکو وا تسورای یو یا "تورا-سان" است. خلاصه. تورا سان در طول سفر خود با «ایکنوشی»، پیرمرد مستی که به نظر او فقیر و بی خانمان است، ملاقات می‌کند. تورا سان پیرمرد را به خانه عمویش تورایا می‌برد. پیرمرد هنگامی که از خواب بیدار می‌شود، ایکنوشی شروع به دستور دادن به خانواده توراسان می‌کند و به
شروع به دستور دادن به خانواده توراسان می‌کند و به شیوه ای اقتدارگرایانه رفتار می‌کند. تورا سان دوباره در جاده با «بوتان»، گیشا ملاقات می‌کند که پس‌انداز زندگی خود را به خاطر یک مشتری کلاه‌بردار که پول از او قرض گرفته از دست داده‌است. او و همسایه خانواده اش مصمم هستند که به او کمک کنند. بعداً مشخص شد که «ایکنوشی» یک نقاش هنرمند مشهور است و نقاشی ای که در طی چند دقیقه برای تورا سان کشیده‌است به قیمت ۷۰۰۰۰ ین خریدار دارد. ارزیابی انتقادی. طلوع و غروب تورا سان سومین برنده برتر باکس آفیس ژاپن در سال ۱۹۷۶
سان سومین برنده برتر باکس آفیس ژاپن در سال ۱۹۷۶ بود.مجله فیلم آکادمیک ژاپنی کینما جونپو] آن را دومین فیلم برتر ژاپنی سال معرفی کرد. برای بازی در فیلم کیواکو تایچی بهترین بازیگر نقش مکمل زن در هر دو عنوان مراسم جایزه فیلم هوچی و جوایز کینما جونپو شد. استوارت گالبریث چهارم «طلوع و غروب خورشید تورا-سان» را به عنوان یکی از بهترین‌های مجموعه «اوتوکو و تسورای یو» قضاوت می‌کند که از اجرای ستاره‌های مهمان کیواکو تایچی و جوکیچی اونو جدا می‌شود. سایت آلمانی زبان molodezhnaja به طلوع و غروب تورا سان سه و نیم ستاره از
به طلوع و غروب تورا سان سه و نیم ستاره از پنج ستاره می‌دهد.
لیگ برتر بسکتبال ایران ممکن است به یکی از مواردِ زیر اشاره کند:
کلارنس الکساندر آوانت (Clarence Alexander Avant) (متولد ۲۵ فوریه ۱۹۳۱)، مسئول استودیوی ضبط موسیقی، کارآفرین و فیلمساز آمریکایی است، که او را به «پدرخواندهٔ سیاه» نیز می‌شناسند. مجلهٔ "بیل‌بورد" به مناسبت تولد ۷۵ سالگی آوانت، در شمارهٔ فوریه ۲۰۰۶ خود از او تجلیل کرد. زندگی‌نامه. اوایل زندگی حرفه‌ای. کلارنس الکساندر آوانت در گرینزبورو در کارولینای شمالی چشم به جهان گشود. او بزرگ‌ترین فرزند در میان هشت خواهر و برادر بود. کلارنس تا کلاس نهم، در مدرسه‌ای تک کلاسه در گرینزبورو درس خواند. او سال‌های اول و دوم
در گرینزبورو درس خواند. او سال‌های اول و دوم متوسطه را در دبیرستان دودلی در گرینزبورو سپری کرد و سپس در سال ۱۹۴۷، در ایام نوجوانی به نیوجرسی رفت. آوانت در نیوجرسی ابتدا انباردار مکیز بود و بعد در یک بانک اطلاعات حقوقی مشغول به فعالیت شد. او در دههٔ ۱۹۵۰ مدیر تدی پیز لانژ در نیوآرک، نیوجرسی بود که مالکیت آن در اختیار تدی پاول تبلیغات‌چی بود. ژوزف جی. «جو» گلیسر (زادهٔ ۱۷ دسامبر ۱۸۹۶- درگذشته ۶ ژوئن ۱۹۶۹) مدیر موسیقی لوئیس آرمسترانگ از سال ۱۹۳۵ تا زمان مرگش در سال ۱۹۶۹ و مالک اصلی "سانست گاردنز" در سمت جنوبی
سال ۱۹۶۹ و مالک اصلی "سانست گاردنز" در سمت جنوبی شیکاگو، مربی آوانت بود. در ۲۶ نوامبر ۱۹۴۳، گلیسر شرکت رزرو یک‌پارچه (consolidated booking) و شرکت "اسوشیتد بوکینگ" را پایه‌گذاری کرد. آوانت بعدها مدیریت برنامه‌های لیتل ویلی جان، خوانندهٔ R&amp;B، سارا وان، کیم وستون، لوئیز بونفا، وینتون کلی، فردی هابارد، کورتیس فولر، پت توماس، تام ویلسون، پیشگام راک اند رول که آوانت در سازمان ویلسون با او همکار بود، کرید تیلور، تولیدکنندهٔ جاز، جیمی اسمیت، موسیقی‌دان جاز، لالو شیفرین، پیانیست و آهنگ‌ساز آرژانتینی را برعهده
شیفرین، پیانیست و آهنگ‌ساز آرژانتینی را برعهده گرفت. در ۷ نوامبر ۱۹۶۲، آوانت شرکت آوانت گارد را در نیویورک بنیان نهاد. در همان ماه، اسمیت مشتری شرکت آسوشیتد بوکینگ شد و در شروع فعالیت، دفاتری در خیابان هفتم ۸۵۰ داشت. شیفرین و اسمیت برای ساخت The Cat باهم همکاری کردند که ورو ریکوردز آن را در ۲۷ آوریل ۱۹۶۴ منتشر کرد. در سپتامبر ۱۹۶۴، آوانت دفتری در ساحل غربی افتتاح کرد تا پروژه‌های روزافزون موسیقی متن تصاویر متحرک را که به مشتریانش پیشنهاد می‌شد، آماده کند. آوانت در مدت حضورش در نیویورک به‌عنوان مشاور، عضو
آوانت در مدت حضورش در نیویورک به‌عنوان مشاور، عضو هیئت‌مدیره و مدیر اجرایی انجمن گویندگان رادیو (NARA) که بعدها به انجمن ملی گویندگان رادیو و تلویزیون (NATRA) تغییر نام داد و نیز به‌عنوان مشاور در Playtape که یک سیستم کارتریج نواری دو مسیره بود که فرانک سانتون آن را طراحی کرده و نخستین‌بار ام‌جی‌ام ریکوردز آن را عرضه کرده بود، فعالیت کرد. در ۲۷ سپتامبر ۱۹۶۶، آوانت شرکت تولیدی ساسکس را در نیویورک پایه‌گذاری کرد که شرکت مستقل تولید ریکورد با جانی ناش، تری برایانت، بیلی وودز، هنرمندان The four hi’s و داور و
بیلی وودز، هنرمندان The four hi’s و داور و هیئت داوران بود. شرکت ونچر ریکوردز. شرکت ونچر در ۲ اکتبر ۱۹۶۷ در کالیفرنیا تأسیس شد. آوانت توانست اولین سرمایه‌گذاری مشترک میان یک هنرمند آفریقایی ـ آمریکایی و یک شرکت عظیم ضبط صدا را با موفقیت ترتیب دهد. ویلیام میکی استیونسون رئیس دپارتمان ای‌اندآر، تولیدکنندهٔ ریکورد و ترانه‌سرای موتون، ریاست شرکت ونچر ریکوردز را که به‌عنوان مجرایی برای آثار نو ام‌جی‌ام ریکوردز پایه‌گذاری شد، برعهده داشت. این برند که آبراهام سامر وکیل اهل لس‌آنجلس آن را به استیونسون واگذار کرد،
وکیل اهل لس‌آنجلس آن را به استیونسون واگذار کرد، شعبی در بلوار ویلشایر در بورلی‌هیلز داشت. در پاییز ۱۹۶۷، آوانت برای فعالیت در شرکت ونچر ریکوردز از منهتن به بورلی‌هیلز رفت و این همکاری را تا سال ۱۹۶۹ ادامه داد. در این سال، ام‌جی‌ام ریکوردز به این برند و سرمایه‌گذاری مشترک پایان داد. در این مدت، آل بل، تولیدکنندهٔ ریکورد، ترانه‌سرا و مدیر اجرایی، برای فروش استاس ریکوردز به گلف پلاس وسترن، از آوانت تقاضای کمک کرد. او آوانت را در انجمن ملی گویندگان رادیو و تلویزیون (NATRA) دیده بود. این معامله در ۲۹ مه ۱۹۶۸
(NATRA) دیده بود. این معامله در ۲۹ مه ۱۹۶۸ به ارزش ¾ میلیون دلار نهایی شد و آوانت ۱۰ درصد از سهام را دریافت نمود. در اوت ۱۹۶۹، آوانت به‌همراه آل بل دستیار تهیه‌کنندهٔ The Reckoning (یک افسانهٔ سورئال جنوبی)، ساختهٔ داگلاس ترنر قدم به صحنه گذاشت که با همکاری شرکت نگرو اینسمبل در سالن نمایش سنت مارکز در نیویورک به نمایش درآمد. این برنامه خارج از فصل تئاترهای خیابان برادوی، با شرکت جینت دوبویس آغاز شد که بعدها به جانت دووبیس بندهٔ خدا یا یادش به‌خیر معروف شد. شرکت ساسکس. پس از ورشکستگی ونچر ریکوردز، آوانت در
شرکت ساسکس. پس از ورشکستگی ونچر ریکوردز، آوانت در لس‌آنجلس ماند و در ۱۸ دسامبر ۱۹۶۹، ساسکس ریکوردز را تأسیس کرد. این شرکت در ژوئن ۱۹۷۵با توقیف و مزایدهٔ دارایی‌هایش از سوی IRS به دلیل بدهی مالیات فدرال به مبلغ ۴۸۰۰۰ دلار از عرصهٔ کسب‌وکار کنار رفت. باقی‌ماندهٔ اثاثیه، تجهیزات اداری و نوارهای مادر (که سی‌بی‌اس ریکوردز به ارزش ۵۰۵۰۰ دلار خریده بود) در ژوئیه ۱۹۷۵ در دفاتر ساسکس (به نشانی بلوار سانست غربی ۶۲۵۵، هالیوود) به مزایده گذاشته شد. آوانت بیل ویترز، خواننده، ترانه‌سرا و تولیدکنندهٔ موسیقی، دنیس کافی،
ترانه‌سرا و تولیدکنندهٔ موسیقی، دنیس کافی، گیتاریست و گروه سافت راک گالری را به ساسکس ریکوردز آورد که از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۴ توزیع شد. مستند «در جست‌وجوی ساقی» به معرفی ساسکس ریکوردز پرداخت. مصاحبه‌شوندگان در این مستند گفتند که از فروش سیکستو رودریگز، ریکوردز به ساسکس ریکوردز حق امتیاز پرداخت کرده‌اند. در این مستند تلویحاً نشان داده می‌شود که سیکستو رودریگز از این حق امتیاز سرقت می‌کرده‌است. پخش آوانت گارد. آوانت، زیر چتر شرکت پخش آوانت گارد که در ۶ اوت ۱۹۷۱ پایه‌گذاری شد، اولین ایستگاه رادیویی موج کوتاه در
پایه‌گذاری شد، اولین ایستگاه رادیویی موج کوتاه در کلان‌شهر لس‌آنجلس را که مالکیتی آفریقایی ـ آمریکایی داشت در ۳ مارس ۱۹۷۳ از شرکت پخش ترنس آمریکا خرید و پروانهٔ KTYM-FM را در اینگلوود کالیفرنیا به ارزش ۳۲۱۰۰۰ دلار، شامل تجهیزات سخت‌افزاری در بلوار غربی ۶۸۰۳ در اینگلوود و هزینه‌های دریافت پروانه خریداری کرد و آن را KAGB-FM نامید. آوانت با ارائهٔ سفتهٔ ۱۹۹۹۰۰ دلاری و ضمانت‌نامه‌های خرید سهام از شرکت ملی شهری بوستون ماساچوست (یک شرکت سرمایه‌گذاری مخاطره‌آمیز که در ژوئیه ۱۹۷۱ پایه‌گذاری شد)، با دو بانک‌دار
که در ژوئیه ۱۹۷۱ پایه‌گذاری شد)، با دو بانک‌دار سرمایه‌گذاری مشارکت کرد. دل شیلدز از انجمن ملی گویندگان رادیو و تلویزیون (NARTA) به‌عنوان قائم‌مقام اجرایی فعالیت کرد. مدیریت با وجود این‌که هرگز سودی کسب نکرد، از پذیرش مشاوره‌ها یا توصیه‌ها دربارهٔ نحوهٔ ادارهٔ مقر امتناع ورزید. سرانجام، در ۲۰ نوامبر ۱۹۷۵، ای‌وی‌جی توسط Urban National ورشکسته شد و در این زمان از توانایی پرداخت سفته‌ها و ضمانت‌نامه‌ها به ارزش ۴۰۰۰۰۰ دلار نکول کرد. آوانت حدود ۶۱۱۱۶۸٫۶۷ دلار در ورشکستگی، ۷۱۵۰۰ دلار از پیش‌پرداخت‌های شرکت