payamvha/North_RAG huggingface dataset:
لا کووا، معشوقه ادعایی همسر انریکه، خوان پرتغالی، است؛ بنابراین، خوآنا به عنوان اشاره‌ای تمسخر آمیز به پدر فرضی خود، «لا بلترانجا» ملقب شد. فشار اشراف، پادشاه را مجبور کرد که این عنوان را از او سلب کند و برادر ناتنی خود آلفونسو را به عنوان وارث فرضی در سال ۱۴۶۲ معرفی کند. در سال ۱۴۶۵، گروهی از اشراف در آویلا گرد هم آمدند و پادشاه انریکه را سرنگون و آلفونسو را جایگزین او کردند. این منجر به جنگی شد که در سال ۱۴۶۸ با مرگ آلفونسوی ۱۴ ساله به پایان رسید. انریکه چهارم دوباره تاج و تخت را به دست آورد، اما عنوان
چهارم دوباره تاج و تخت را به دست آورد، اما عنوان وارث بین جوانا، دخترش، و ایزابلا، خواهر ناتنی‌اش مورد مناقشه قرار گرفت. این موضوع از طریق معاهده گاوهای گویزاندو حل شد که به ایزابلا حق جانشینی داد اما گزینه‌های ازدواج او را محدود کرد. ایزابلا در سال ۱۴۶۹ و در سن ۱۷ سالگی مخفیانه با فرناندوی دوم، پادشاه آراگون ازدواج کرد و به خواسته‌های برادرش توجهی نکرد. به تدریج، این زوج تعداد بیشتری از حامیان را به دست آوردند و یک فرمان پاپی را به دست آوردند که ازدواج آنها را از پاپ سیکستوس چهارم در سال ۱۴۷۲ تأیید می‌کرد
را از پاپ سیکستوس چهارم در سال ۱۴۷۲ تأیید می‌کرد و در سال ۱۴۷۳ حمایت خانواده قدرتمند مندوزا را به دست آوردند. هنگامی که انریکه چهارم در دسامبر ۱۴۷۲ درگذشت، هر دو نامزد تاج و تخت، توسط طرفداران خود ملکه کاستیا اعلام شدند. حامیان جوانا با آگاهی از موضع ضعف خود در برابر حامیان ایزابلا، به آفونسوی پنجم پادشاه ۴۳ ساله پرتغال که حدود ۲۰ سال بیوه بود، پیشنهاد دادند که با جوانا، خواهرزاده خود ازدواج کند و تاج و تخت کاستیل را با او به دست گیرد. اتحادهای بین‌المللی. پادشاهی فرانسه و تاج آراگون یک رقابت طولانی مدت
پادشاهی فرانسه و تاج آراگون یک رقابت طولانی مدت برای کنترل روسیلون و اخیراً برای هژمونی در ایتالیا با همدیگر داشتند. در ژوئن ۱۴۷۴، نیروهای فرانسوی به روسیلون حمله کردند و آراگونی‌ها مجبور به عقب‌نشینی شدند. با توجه به احتمال اینکه وارث تاج و تخت آراگون پادشاه کاستیل نیز شود، لوئی یازدهم، پادشاه فرانسه رسماً در سپتامبر ۱۴۷۵ در کنار جوانا و آفونسو قرار گرفت. فرانسه همزمان با دوک‌نشین بورگوندی در حال جنگ بود. این امر بورگوندی را به متحدان نظری حامیان ایزابلا تبدیل کرد، اما در عمل، بدون هماهنگی اقدامات آنها با
کرد، اما در عمل، بدون هماهنگی اقدامات آنها با اتحاد ایزابلا، به جنگ خود علیه فرانسه ادامه داد. پادشاهی انگلستان نیز با پیاده شدن پادشاه ادوارد چهارم در کاله در ژوئن ۱۴۷۵ برای مدت کوتاهی با فرانسه در جنگ بود، اما با یک واکنش سریع دیپلماتیک، لوئی با ادوارد صلح و معاهده پیکوینی را در اوت امضا کرد. ادوارد چهارم در ازای دریافت غرامت اقتصادی قابل توجه، آتش‌بس ۹ ساله را پذیرفت و به انگلستان بازگشت. پادشاهی ناوار یک جنگ داخلی متناوب را تجربه می‌کرد و پادشاهی مسلمان گرانادا علی‌رغم تلاش‌های پرتغالی‌ها برای کشاندن
گرانادا علی‌رغم تلاش‌های پرتغالی‌ها برای کشاندن آن به جنگ، بی‌طرف ماند. رقابت بین کاستیا و پرتغال در اقیانوس اطلس. در طول قرن پانزدهم، بازرگانان، کاشفان و ماهیگیران پرتغال و کاستیل بیشتر به اقیانوس اطلس نفوذ کرده بودند. مالکیت جزایر قناری محل اختلاف بین دو تاج بود. بعداً، کنترل تجارت با سرزمین‌های گینه و المینا، غنی از طلا و بردگان، به مناقشه‌ای از اهمیت بیشتری تبدیل شد. در طول نیمه اول قرن، کاستیل فتح چند جزایر قناری (لانزاروته، فوئرتونتورا، هیرو، و لاگومرا) را با پیمان‌های فئودالی، ابتدا با شوالیه‌های
را با پیمان‌های فئودالی، ابتدا با شوالیه‌های نورمن و بعداً با اشراف کاستیلی به راه انداخت. پرتغال با قدرت کاستیا در جزایر مخالفت کرد و به اکتشاف گینه ادامه داد و مزایای تجاری قابل توجهی به دست آورد. در آغاز سال ۱۴۵۲، پاپ نیکلاس پنجم و جانشین او، کالیکستوس سوم، سیاست قبلی بی‌طرفی سریر مقدس را اصلاح و یک سری فرمان پاپی به نفع پرتغال صادر کردند. آنها به پرتغال کنترل تجاری و اختیارات مذهبی فراوانی بر سرتاسر گینه و در مناطق «بیشتر از آن» دادند. سریر مقدس در مورد جزایر قناری که فتح آنها نسبتاً معلق مانده بود
جزایر قناری که فتح آنها نسبتاً معلق مانده بود داوری نکرد. پادشاه پرتغال سیاست تجاری آزادتری را اتخاذ کرد که به افراد خارجی اجازه داد در سواحل آفریقا در ازای دریافت مالیات تجارت کنند. در اوت ۱۴۷۵، پس از شروع جنگ، ایزابلا ادعا کرد که بخش‌هایی از آفریقا و گینه به حق متعلق به کاستیا است و بازرگانان کاستیلی را تحریک کرد تا به سمت آنها حرکت کنند. که آغازگر یک جنگ دریایی در اقیانوس اطلس بود. معاهده. معاهده ای که به جنگ پایان داد در شهر آلکاچواس پرتغال (امروز در ویانا دو آلنتخو) در ۴ سپتامبر ۱۴۷۹ امضا شد. این
ویانا دو آلنتخو) در ۴ سپتامبر ۱۴۷۹ امضا شد. این قرارداد توسط پادشاه پرتغال در ۸ سپتامبر ۱۴۷۹ و توسط پادشاهان کاستیا و آراگون در تولدو در ۶ مارس ۱۴۸۰ تصویب شد. همچنین به عنوان معاهده آلکاچواس-تولدو شناخته می‌شود. در آن، آفونسو پنجم از ادعاهای خود برای تاج و تخت کاستیا چشم پوشی کرد و در مقابل ایزابلا و فردیناند نیز از هرگونه ادعایی برای تاج و تخت پرتغال چشم پوشی کردند. دو تاج مناطق نفوذ خود را در اقیانوس اطلس تقسیم کردند: پرتغال کنترل بیشتر مناطق را به دست آورد، به استثنای جزایر قناری (جزایر گران کاناریا، لا
به استثنای جزایر قناری (جزایر گران کاناریا، لا پالما و تنریف هنوز فتح نشده بودند). جوآنا لا بلترانجا تمام القاب کاستیلی خود را کنار گذاشت و به او این اختیار داده شد که با وارث ایزابلا و فردیناند، شاهزاده خوآن، ازدواج کند یا در صومعه ساکن شود. جوآنا دومی را انتخاب کرد، اگرچه تا زمان مرگش در سیاست فعال بود. ایزابلا، شاهزاده آستوریاس (۱۴۷۰–۱۴۹۸)، دختر ایزابلا و فردیناند، با آفونسو، شاهزاده پرتغال، وارث تاج و تخت پرتغال ازدواج کرد. والدین عروس جهیزیه زیادی پرداخت کردند که در عمل نشان دهنده غرامت جنگی بود که
کردند که در عمل نشان دهنده غرامت جنگی بود که پرتغال دریافت می‌کرد.
آنا ساترلند بیسل (Anna Sutherland Bissell) (زادهٔ ۱۸۴۶ ـ درگذشت ۱۹۳۴)، اولین CEO زن در ایالات متحده و عضو هیئت‌مدیرهٔ شرکت بیسل بود که به‌خاطر جارو‌های برقی و جاروی فرش آن معروف است. اوایل زندگی. در ۲ دسامبر ۱۸۴۶، بیسل در ریور جان، نوا اسکوشیا چشم به جهان گشود. پدر بیسل، ویلیام ساترلند (زادهٔ ۱۸۱۱- درگذشت ۱۹۰۷)، ناخدا بود. مادر بیسل، النور (نی پوتنام) ساترلند (زادهٔ ۱۸۱۷- درگذشت ۱۸۵۳) بود. در سنین کودکی، خانوادهٔ او به دی پر، ویسکانسین نقل‌مکان کردند و در آنجا ساکن شدند. حرفه. بیسل تا ۱۶ سالگی معلم مدرسه
آنجا ساکن شدند. حرفه. بیسل تا ۱۶ سالگی معلم مدرسه بود. پس از ازدواج بیسل با ملویل آر. بیسل در ۱۹ سالگی، آن‌ها در کسب‌وکار ظروف سفالی و چینی جات شریک شدند. وبسایت Bissell Sweeper نقل می‌کند که خانم بیسل در مورد خاک اره‌ای که در فرش‌های آن‌ها جمع شده بود و به‌سختی زدوده می‌شد، به شوهرش گلایه کرد. در نتیجه او با اصلاح و بهسازی‌های بسیار توانست اختراعی جدید به‌نام جاروی فرش را به ثبت برساند. وقتی شوهر بیسل در سال ۱۸۷۶، جارو فرش بیسل را اختراع کرد، بیسل به فروشنده‌ای تبدیل شد که برای فروش این جارو از شهری به
تبدیل شد که برای فروش این جارو از شهری به شهر دیگر رفت‌وآمد می‌کرد. بیسل فروشندهٔ چیره‌دستی بود. اجرائیات. بیسل پس از مرگ شوهرش در سال ۱۸۸۹ و درحالی‌که پنج فرزند داشت، مسئولیت این کسب‌وکار را برعهده گرفت و مدیر اجرایی شرکت بیسل شد. بیسل دستورالعمل‌های جدیدی در مورد علائم تجاری و حق ثبت اختراع بنیان نهاد و جارو فرش بیسل را به بازار بین‌المللی عرضه کرد. تا سال ۱۸۹۹، او بزرگ‌ترین سازمان در نوع خود در جهان را ایجاد کرد. در سال ۱۹۱۹، بیسل همچنین به ریاست شرکت بیسل رسید. او در مقام رئیس شرکت و رئیس هیئت‌مدیره،
رسید. او در مقام رئیس شرکت و رئیس هیئت‌مدیره، سیاست‌های مترقی نیروی کار ازجمله برنامه‌های پرداخت حقوق کارکنان و حقوق بازنشستگی کارگران را مدت‌ها قبل از این‌که این رویه‌ها در صنعت فراگیر شود، مطرح کرد. در مورد بیسل می‌گویند: «او به روشی که سایر زنان زمان خود فرانسوی می‌خواندند، در بازرگانی تحصیل کرد». او با پیچیدگی‌های فزایندهٔ صنعت‌گرایی همگام بود و از تمام جنبه‌های تولید در شرکت بیسل آگاه بود. بشردوستی. بیسل یکی از اعضای اصلی باشگاه ادبی بانوان، عضو دائمی باشگاه شهر زنان و عضو فعال زونتا بود. او در
دائمی باشگاه شهر زنان و عضو فعال زونتا بود. او در هیئت‌مدیرهٔ The Clark Memorial Home فعالیت کرد و سال‌ها تنها بانوی عضو انجمن ملی لوازم فلزی خانگی مردان بود. بیسل بشردوستی سخاوت‌مند بود. او نخستین زن معتمد کلیسای اسقفی پروتستان بود و در خانهٔ بیسل که برنامه‌ای تفریحی و آموزشی برای گرند رپیدز، جوانان میشیگان و زنان مهاجر بود، فعالانه مشارکت داشت. او همچنین در هیئت‌مدیرهٔ آنچه که قرار بود بعدها خانهٔ کودکان بلاجت شود، فعالیت کرد. زندگی شخصی. بیسل همسر ملویل روبن بیسل بود. آن‌ها پنج فرزند به نام‌های آنا دوتل
بیسل بود. آن‌ها پنج فرزند به نام‌های آنا دوتل بیسل (زادهٔ ۱۸۶۸)، لیلی می بیسل (زادهٔ ۱۸۷۱)، ملویل روبن بیسل (زادهٔ ۱۸۸۲)، هاروی بیسل (زاده‌ی۱۸۸۵) و ایروینگ جوی بیسل (زادهٔ ۱۸۸۸) داشتند. در سال ۱۸۸۹، شوهر بیسل بر اثر ابتلا به ذات‌الریه درگذشت. بیسل در ۸ نوامبر ۱۹۳۴، در گرندرپیدز، میشیگان چشم از جهان فروبست. بیسل در قبرستان اوک هیل در گرند راپیدز، میشیگان آرمیده است. میراث. در ژوئیه ۲۰۱۶، از مجسمهٔ هفت فوتی (۱/۲ متری) بیسل رونمایی شد. این مجسمه خارج از گالری بزرگ دِواس پلِیس در گرند رپیدز، میشیگان قرار دارد.
دِواس پلِیس در گرند رپیدز، میشیگان قرار دارد. مجسمهٔ برنزی «آنا بیسل (زادهٔ ۱۸۴۶ ـ درگذشت ۱۹۳۴)» را آن هیرش طراحی کرده‌است. خانوادهٔ پیتر سکیا منابع مالی ساخت آن مجسمه را تأمین کرده‌است. اکنون دیگر اثری از خانهٔ بیسل که به نام خانهٔ بیسل در گرند رپیدز، میشیگان معروف است، وجود ندارد. بااین‌حال، امروزه محل آن از سوی ایستگاه وابسته به تلویزیون NBC WOOD-TV تصرف شده است.
تاریخ مشارکت‌های تجاری در قرون وسطی ، عنوان رساله دکترای ماکس وبر (۲۱ آوریل ۱۸۶۴–۱۴ ژوئن ۱۹۲۰) اقتصاددان و جامعه‌شناس آلمانی در سال ۱۸۸۹ در دانشگاه نوشته شده‌است. نسخه اصلی به زبان آلمانی بود که به "تاریخ مشارکت‌های تجاری در قرون وسطی" ترجمه شده‌است. وبر در این رساله، اصول حقوقی مختلف را بر اساس سود، ریسک و هزینه یک شرکت بررسی کرد که توسط چندین شرکت در قرون وسطی انجام شد. بعدها این رساله با اضافه شدن مطالبی با عنوان «در تاریخ شرکت‌های تجاری در قرون وسطی، بر اساس منابع جنوب اروپا» منتشر شد.
آنتونی جوزف درکسل بیدل سنیور (.Anthony Joseph Drexel Biddle Sr) (زادهٔ ۱۸۷۴- درگذشت ۱۹۴۸)، میلیونری بود که ثروتش او را به سمت تئاتر، نوشتجاتی که خود منتشر می‌کرد، ورزش و پرداختن به مسیحیت به صورت تمام وقت سوق داد. کتاب «"پدر فیلادلفیایی من"» و نمایشنامه و فیلم «"شادترین میلیونر"» از آن او است. او مردانی را برای مبارزه تن به تن در جنگ جهانی اول و دوم تعلیم داد، عضوی از جامعه جغرافیای آمریکا بود و جنبشی را به نام «Athletic Christianity» بنا کرد که در نهایت ۳۰۰ هزار عضو از سراسر جهان جذب نمود. مقاله‌ای منتشر
هزار عضو از سراسر جهان جذب نمود. مقاله‌ای منتشر شده در مجله "&lt;bdi&gt;اسپورتس ایلاستریتد&lt;/bdi&gt;" درسال ۱۹۵۵ او را «بزرگترین آماتورِ بوکس» و نیز «عامل اصلی در بنیان‌گذاری مجدد بوکس به عنوان ورزش قانونی و در زمان خودش، قابل توجه» نامید. اوان زندگی. او در ۱ اکتبر ۱۸۷۴ در فیلادلفیا، پنسیلوانیا از ادوارد بیدل دوم و امیلی درکسل متولد شد. او نوه بانکداری به نام انتونی جوزف درکسل و نوه-نوهٔ بانکداری به نام نیکولاس بیدل بود. بیدل فارغ‌التحصیل دانشگاه هایدلبرگ بوده است. حرفه. بیدل افسر سپاه تفنگداران دریایی
بوده است. حرفه. بیدل افسر سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا، متخصص جنگ رو در رو و نویسنده کتاب یا انجام بده یا بمیر: کتاب راهنمای مبارزه فردی بود. این کتاب به نحوه مبارزه از جمله چگونگی استفاده از چاقو، به‌کارگیری مهارت جنگیدن با دست خالی، می‌پردازد. و به نیروی دریایی ایالات متحده در جنگ‌های جهانی اول و دوم و مأموران ویژه اداره تحقیقات فدرال (FBI) آموزش می‌دهد. او را می‌توان در مستند کوتاه Soldiers of the Sea محصول شرکت RKO دید که در حال آموزش است. او نه تنها متخصص جنگ بلکه پیشکسوت تعلیم نیروی
او نه تنها متخصص جنگ بلکه پیشکسوت تعلیم نیروی دریایی ایالات متحده در جنگ با سرنیزه و جنگ تن به تن به‌شمار می‌رود. وی سبک خود را بر پایه شمشیر بازی نهاد، هر چند این روش به دلیل غیر واقعی بودن در نبردهای نظامی غیر واقعی می‌نمود، بعضاً مورد انتقاد قرار می‌گرفت. او در سال ۱۹۱۷در سن ۴۱ سالگی به نیروی دریایی پیوست و مافوقان خود را ترغیب کرد تا بوکس را در آموزش به تازه سربازان نیروی دریایی بگنجاند. او در سال ۱۹۱۹، به درجه سرگردی و در سال ۱۹۳۴ به درجه سرهنگ دومی نایل شد. بیدل در لندزداون، پنسیلوانیا درست خارج از
شد. بیدل در لندزداون، پنسیلوانیا درست خارج از فیلادلفیا، یک مرکز آموزش نظامی افتتاح کرد و ۴ هزار نفر را آموزش داد. آموزش او شامل ساعت‌های طولانی تمرین ورزش سوئدی و ژیمناستیک و مهارت‌هایی از قبیل استفاده از قمه، شمشیر نظامی، خنجر، سرنیزه در جنگ و نیز کار با نارنجک دستی، بوکس، کشتی، ساوات و جوجیتسو بود. او به مدت دو سال در گارد ملی خدمت کرد. بیدل که بوکسور ورزیده‌ای بود با جک جانسون مبارزه کرد و بوکس را به جین تونی آموزش داد. او حتی میزبان مهانی چای با طعم بوکس در منزلش بود، جاییکه بوکسورهای دیگر در چند راند
در منزلش بود، جاییکه بوکسورهای دیگر در چند راند به مصاف او می‌رفتند و در نهایت به صرف شام به این خانواده ملحق می‌شدند. مسابقه‌ای در فوریه ۱۹۰۹ با فیلادلفیا جک اوبراین با حضور سران اجتماع از جمله زنان درلباس شب شیک و مد روز برگزار شد. او در چهارم ژوئیه ۱۹۱۹، داور نبرد میان جک دمپسی و جس ویلارد شد. بیدل، در پنجم فوریه ۱۹۲۰، در کسوت ریاست هیئت نظارت بر بوکس غیر نظامیان و نیروی دریایی نیویورک، به عضویت اتحادیه بین‌المللی بوکس درآمد. بیدل در طی جنگ جهانی دوم، به سمت خود با درجه سرهنگی به نیروی دریایی بازگشت و
سمت خود با درجه سرهنگی به نیروی دریایی بازگشت و به آموزش نبرد تن به تن به تازه سربازان پرداخت. آثار. بیدل در نشریات هم‌دستی برآتش داشت. او وقتش را صرف گزارشگری ورزشی برای Public Ledger کرد و به شوخی خود را «فقیرترین و پولدارترین گزارشگر در فیلادلفیا» نامید. او نیز Philadelphia Sunday Graphic را برای مدت کوتاهی احیا کرد قبل از این‌که این دفتر مطبوعاتی مجبور به بستن شود و نشریه کوتاه هفتگی به نام The People را تأسیس کرد. او پس از ساماندهی انتشارات درکسل بیدل، به مدت دو سال سرپرست آن بود. زندگی شخصی. بیدل
به مدت دو سال سرپرست آن بود. زندگی شخصی. بیدل درسال ۱۸۹۵ با کوردلیا راندل بردلی ازدواج کرد. حاصل این ازدواج: او در ۲۷ می ۱۹۴۸ بر اثر خونریزی مغزی و مسمومیت ناشی از اورمیک در گذشت و در قبرستان وودلندزدر فیلادلفیا به خاک سپرده شد. میراث. دخترش، کوردلیا درکسل بیدل، با کایل کرایتون (پدر رابرت کرایتون) در نگارش رمانی با مضمون خانواده‌اش در سال ۱۹۵۵ همکاری کرد. در سال ۱۹۵۶ این رمان به نمایش‌نامه‌ای با بازیگری والتر پیجون تبدیل شد. در سال ۱۹۶۷، فیلم موزیکالی که بر مبنای داستان خوش بخت‌ترین میلیونر ساخته شد، آخرین
مبنای داستان خوش بخت‌ترین میلیونر ساخته شد، آخرین فیلم موزیکال بود که والت دیزنی شخصاً به دست گرفت. بیدل در این فیلم از سوی فرد مک موری به ایفای نقش پرداخت.
موزه هنر اسنایت موزه هنرهای زیبا در پردیس دانشگاه نوتردام، در نزدیکی ساوت بند، ایندیانا است. این موزه داری مجموعه ای با حدود ۳۰۰۰۰ اثر هنری که می‌توان گفت تمامی فرهنگ‌ها، دوره‌ها و رسانه‌ها را دارا است و آن را به عنوان منبعی غنی برای مخاطبان در محوطه دانشگاه است. این موزه با استفاده از برنامه‌ها، سخنرانی‌ها، کارگاه‌ها و نمایشگاه‌ها، از تدریس و پژوهش حمایت می‌کند و فرصت‌های فرهنگی ارزشمندی را برای دانشجویان و بازدیدکنندگان فراهم می‌کند. دانشجویان هم نقش مهمی به عنوان راهنمای گالری و همچنین اعضای مشاور
مهمی به عنوان راهنمای گالری و همچنین اعضای مشاور دانشجویی در برنامه‌نویسی ایفا می‌کنند.
آترتون بلایت (Atherton Blight) (زادهٔ ۱۰ نوامبر ۱۸۳۴ – درگذشت ۴ نوامبر ۱۹۰۹)، وکیل، بازرگان، مؤلف، روزنامه‌نگار و نوع‌دوست اهل فیلادلفیا بود که در اواسط قرن نوزدهم سفرهای بسیاری به اروپا و خاورمیانه داشت. بلایت همچنین یکی از اعضای مؤسس باشگاه هنری فیلادلفیا، یکی از سهام‌داران عمده در کازینوی نیوپورت و از اعضای باشگاه میلیونرهای عصر طلایی بود. اوایل زندگی و حرفه. بلایت در فیلادلفیا چشم به جهان گشود. پدرش جورج جیمز بلایت (زادهٔ ۱۷۷۲ ـ درگذشت ۱۸۳۶) و مادرش ماریا گیلینگهام (زادهٔ ۱۷۹۸ ـ درگذشت ۱۸۶۵) بودند. او
گیلینگهام (زادهٔ ۱۷۹۸ ـ درگذشت ۱۸۶۵) بودند. او از نسل طولانی بازرگانان و وکلای فیلادلفیا بود. واضح است که او به افتخار یک وکیل اهل فیلادلفیا و یکی از خویشاوندانش، همفری آترتون (زادهٔ ۱۷۸۸ ـ درگذشت ۱۸۴۵)، نام‌گذاری شده‌است. بلایت در خانواده‌ای با ثروت و امتیازات سرشار متولد شد. پدرش اندکی قبل از تولدش درگذشت و بلایت به‌عنوان یکی از پنج فرزند بازمانده، سهم عادلانه‌ای از اموال پدری به میراث برد که مجموعاً حدود ۱۲۳۰۰۰ دلار آمریکای بود. این مبلغ تا سال ۲۰۲۱، معادل ۴٬۰۰۰٬۰۰۰ دلار آمریکای رسید. بلایت در فیلادلفیا
۴٬۰۰۰٬۰۰۰ دلار آمریکای رسید. بلایت در فیلادلفیا به مدرسه رفت و به هنر و موسیقی علاقه‌مند بود. او یکی از مشتاقان همیشگی شکسپیر در خانهٔ ویلیام هنری فرنس بود که پسرش هوراس هاوارد فرنس دوست صمیمی و پژوهشگر دانشگاه هاروارد بود. آن‌ها در هاروارد هم‌اتاقی بودند. در طول این مدت، بلایت مجموعه‌ای از مقاله‌هایی دربارهٔ موسیقی در نیویورک منتشر کرد. او در سال ۱۸۵۴ از دانشگاه هاروارد فارغ‌التحصیل شد. بلایت در جوانی، وقتی بیست‌وچند سال بیشتر نداشت، سفرهای بسیاری به خارج از کشور داشت. در ۲۰ سالگی، او با همراهی هوراس، یک
از کشور داشت. در ۲۰ سالگی، او با همراهی هوراس، یک تور فرهنگی دو ساله در اروپا را آغاز کرد. آن‌ها ابتدا در اکتبر ۱۸۵۴ به لندن و سپس به پاریس رفتند. بلایت متعاقباً با جیمز ساویج جونیور، یکی از دانش‌آموختگان دورهٔ دانشگاه هاروارد، ملاقات کرد. او خود را در فرهنگ آلمان و اتریش غوطه‌ور کرد. بلایت با الهام از دورانی که در آیگن، سالزبورگ گذراند، در سال ۱۸۵۵، مزرعهٔ اردنهایم را در شهرستان مونتگومری، پنسیلوانیا خرید، اما برای امضای سند برنگشت و آن را به شخص ثالثی واگذار کرد. خواهرش اندکی بعد درگذشت. او بازهم تصمیم
کرد. خواهرش اندکی بعد درگذشت. او بازهم تصمیم گرفت به فیلادلفیا بازنگردد و سفر خود را به اسپانیا، خاور نزدیک و مصر ادامه دهد. بلایت پس از سفر به ترکیه و کریمه، به یونان و کورفو رفت که در آن زمان تحت‌الحمایهٔ بریتانیا بود. او خاطرات سفرهای بسیار خود به اروپا، خاورمیانه و کریمه که میان سال‌های ۱۸۵۵ و ۱۸۵۶ انجام شد، ثبت کرد. بلایت هنگام اقامت در بیت‌المقدس، با واردر کرسون، عضو سابق کلیسای کواکر و همچنین یکی از اهالی سابق فیلادلفیا، ملاقات کرد. در سال ۱۸۴۴، او پس از انتصاب به‌عنوان اولین کنسول ایالات متحده در
پس از انتصاب به‌عنوان اولین کنسول ایالات متحده در بیت‌المقدس به یهودیت گروید و صهیونیستی متعصب شد. مشخص نیست که بلایت چه زمانی به ایالات متحده بازگشت، اما در سال ۱۸۵۸ مدرک کارشناسی هنر را از هاروارد دریافت کرد. گرچه بلایت مالک مزرعه بود، رغبتی به فعالیت در حوزهٔ کشاورزی نداشت و در عوض، شیفتهٔ پیچیدگی‌های دنیای حقوق بود. او در سال ۱۸۵۹ در کانون وکلای پنسیلوانیا پذیرفته شد. در اکتبر ۱۸۶۲، مزرعهٔ اردنهایم به آریستید ولچ فروخته شد و سپس این مزرعه برای پرورش اسب‌های مسابقه اهمیت بسیاری یافت. او طی جنگ داخلی
اسب‌های مسابقه اهمیت بسیاری یافت. او طی جنگ داخلی آمریکا به‌عنوان یکی از مدیران کمیسیون بهداشتی ایالات متحده فعالیت کرد؛ این کمیسیون، آژانس امداد خصوصی بود که در ۱۸ ژوئن ۱۸۶۱ از طریق قانون فدرال با دسترسی بلایت به ژنرال جورج بی. مک‌کلن برای حمایت از سربازان بیمار و مجروح ایجاد شد. شناخت بلایت از کمیسیون بهداشت بریتانیا و حضور وی در این کمیسیون که در طول جنگ کریمه (۱۸۵۳ تا ۱۸۵۶) شکل گرفته بود، الهام‌بخش تشکیل همتای آمریکایی این آژانس شد. او همچنین در سال ۱۸۶۳ در کمیته‌ای برای ارتقای استخدام اقلیت‌ها فعالیت
در کمیته‌ای برای ارتقای استخدام اقلیت‌ها فعالیت کرد. پس از جنگ داخلی آمریکا، بلایت با دفتر فریدمن همکاری کرد. اهداف بشردوستانهٔ وی در فیلادلفیا، حول نیازهای کهنه‌سربازان جنگ و الزامات بهداشتی یک شهر با رشدی سریع بود. بلایت در برخی بهسازی‌های زیرساختی که به‌نفع همهٔ ساکنان شهر بود، نقش اساسی ایفا کرد. او عضو انجمن فوارهٔ فیلادلفیا بود. بلایت همچنین به‌عنوان خزانه‌دار در راستای آرمان‌های خیرخواهانهٔ مختلف فعالیت کرد. هنگامی که بلایت در اواسط دههٔ ۱۸۷۰ ازدواج کرد و خانواده تشکیل داد، به مجموعه‌ای از
ازدواج کرد و خانواده تشکیل داد، به مجموعه‌ای از خانواده‌های ثروتمند پیوست که تابستان‌ها به نیوپورت، رود آیلند می‌رفتند. با توجه به این‌که نسیم تازهٔ دریا برای کسانی که توانایی مالی داشتند جذاب بود، این رویه به سیاحتی سالانه تبدیل شد. سرانجام او در این مکان، سکنا گزید. میراث. مقاله‌های آترتون بلایت (۱۸۴۹ تا ۱۸۵۸) در انجمن تاریخی پنسیلوانیا نگهداری می‌شود. این مقاله‌ها شامل مجموعه‌ای از مکاتبه‌ها، ازجمله خاطرات سفر و دفتری بیانگر هزینه‌های سفر است. او در دفتر خاطرات شخصی خود، میدان‌های نبرد و کهنه‌سربازان
خاطرات شخصی خود، میدان‌های نبرد و کهنه‌سربازان جنگ کریمه را توصیف می‌کند که در فوریه ۱۸۵۶ به پایان رسیده بود. مکاتبه‌های او با چارلز الیوت نورتون از طریق کتابخانهٔ هاتون انجام شده‌است. گالری پرترهٔ ملی در واشینگتن دی.سی. میزبان مجسمه‌ای مرمری از بلایت است که در سال ۱۸۷۸ ریچارد سالتونستال گریناف (زادهٔ ۱۸۱۹ ـ درگذشت ۱۹۰۴) آن را ساخته‌است. احتمالاً معروف‌ترین اثر گریناف، مجسمه‌ای از بنجامین فرانکلین است که در مقابل تالار قدیمی شهر (بوستون) چشم‌ها را خیره می‌کرد. بلایت در سفر به اروپا به دختر گریناف علاقه‌مند
بلایت در سفر به اروپا به دختر گریناف علاقه‌مند شد و در نهایت آن‌ها ازدواج کردند. گریناف بخش عمدهٔ دوران بزرگسالی خود را در رم سپری کرد. بلایت مجموعه‌داری مشتاق هنر و کتاب بود. او همچنین حامی بسیاری از رویدادهای هنری بود و منابع مالی آن‌ها را تأمین می‌کرد. در سال ۱۸۹۰، بلایت تابلوی «اورستس تحت تعقیب الاهگان انتقام» اثر ویلیام آدولف بوگرو را اهدا کرد و از خود به میراث گذاشت. از سال ۲۰۲۱، بخشی از مجموعهٔ موزهٔ هنر کرایسلر است. او علاوه بر ثبت و ضبط دفتر خاطرات شخصی، مقاله‌های متعددی ازجمله «دورهٔ انتقادی،
شخصی، مقاله‌های متعددی ازجمله «دورهٔ انتقادی، بازتابی» را در سال ۱۹۰۱ به رشتهٔ تحریر درآورد. شوهر دوم نوهٔ او راجر ماری وینسنت فیلیپ لوک د ویلمورین، پسر نامشروع آلفونسو سیزدهم بود. شخصی. مادرش در سال ۱۸۶۵ دیده از جهان فروبست. بلایت در سال ۱۸۷۲ در ۳۸ سالگی، با آنا لورینگ «نینا» گریناف (زادهٔ ۱۸۴۷ـ درگذشت ۱۸۹۷)، دختر مجسمه‌ساز معروف ریچارد سالتونستال گریناف، ازدواج کرد که ۱۳ سال از او کوچک‌تر بود. آن‌ها سه دختر داشتند. برخی از فرزندان آن‌ها در اروپا به دنیا آمدند. دخترش اِولین به‌دلیل لحنش هنگام صحبت‌کردن
آمدند. دخترش اِولین به‌دلیل لحنش هنگام صحبت‌کردن اغلب با بریتانیایی‌ها اشتباه گرفته می‌شد که البته به‌خاطر سال‌های زیادی بود که او در اروپا و زیر نظر پرستاران کودک بریتانیایی گذرانده بود. در سال ۱۸۷۶، بلایت کلبه‌ای در نیوپورت به نام «شَدی نوک» از شارلوت دی. هاردی خرید و در سال ۱۸۸۰ به‌طور دائم در خانه‌ای در منطقهٔ تاریخی خیابان بلوو در نیوپورت سکنا گزید. در همان سال، کازینوی نیوپورت به روی اولین مشتریان خود گشوده شد و بعدها در دوران طلایی، به مرکز زندگی اجتماعی تبدیل شد. در تابستان سال ۱۸۹۳، او و خواهرانش
تبدیل شد. در تابستان سال ۱۸۹۳، او و خواهرانش به‌عنوان محبوب‌ترین مجموعه‌داران جوان در نیوپورت معرفی شدند. در اول سپتامبر ۱۸۹۷، دخترش ادیت بلایت با ویلیام پین تامپسون، از خانواده‌ای ثروتمند اهل وستبری، لانگ آیلند ازدواج کرد. یک ماه بعد، در ۱۲ اکتبر ۱۸۹۷، همسرش کمی پس از دیدار با پرستار با تپانچه خودکشی کرد. او در ۱۵ سال آخر عمرش به سل ریوی مبتلا شده بود. بلایت هرگز دوباره ازدواج نکرد و زمان بیشتری را در اروپا سپری کرد. او تابستان‌ها را در نیوپورت می‌گذراند و در جمع بزرگان آنجا شرکت می‌کرد. دختر او، آلیس
و در جمع بزرگان آنجا شرکت می‌کرد. دختر او، آلیس آترتون بلایت، پس از یک دورهٔ نامزدی سه ساله، در سال ۱۹۰۵ با سر جرارد آگوستوس لوتر، بارونت اول (زادهٔ ۱۸۵۸ ـ درگذشتهٔ ۱۹۱۶) ازدواج کرد. لوتر در آن زمان سفیر بریتانیا در امپراطوری عثمانی بود. تصاویر دختر او بخشی از گالری پرترهٔ ملی لندن را تشکیل می‌دهد. جان سینگر سارجنت در سال ۱۹۰۵، تصویر آلیس را با قلم سیاه کشیده‌است. در سال ۱۹۰۶، دخترش، اِولین بلایت که در روزنامه‌ها به او لقب «زیبای رز وحشی» دادند، با ماهلون آلنسون سندز، برادر کوچک‌تر اتل سندز، همسایهٔ
آلنسون سندز، برادر کوچک‌تر اتل سندز، همسایهٔ تابستانی سابق نیوپورت، پسر مالون ساندز فقید ازدواج کرد. مالون ساندز دبیر سابق جنبش تجارت آزاد آمریکا بود که در سال ۱۸۸۸ در سانحهٔ تصادف در لندن کشته شد. اقامتگاه سابق ساندز در نیوپورت، لندز اند، چندین دست چرخیده بود و ازجمله مالکان آن، رابرت لیوینگستون بیکمن و در اختیار ادیت وارتون در زمان ازدواج وی بودند. تا سال ۱۹۰۷، بلایت خانهٔ شمارهٔ ۹۵–۸۹ خیابان وبستر، نیوپورت، در نزدیکی خیابان بلوو را خریده بود. این ملک به محل سکونت خودش، شَدی نوک، نزدیک بود و به‌عنوان
به محل سکونت خودش، شَدی نوک، نزدیک بود و به‌عنوان اقامتگاه فرانک دبلیو اندروز شناخته می‌شود، که قبلاً متعلق به آگوستوس وایتینگ (زادهٔ ۱۷۹۶ ـ درگذشتهٔ ۱۸۷۳)، بازرگان اهل نیویورک و نیواورلئان بود. بلایت یکی از معروف‌ترین میلیونرهای انجمن آمریکایی عصر طلایی بود که در ۸ نوامبر ۱۹۰۹ بر اثر نارسایی قلبی چشم از جهان بست. سال‌های پایانی عمر او با فعالیت‌های اجتماعی گسترده و تمایل به اصلاحات سیاسی مصادف بود که آغاز دورهٔ مترقی بود. او در قبرستان جزیره، نیوپورت، رود آیلند آرمیده‌است. آگهی درگذشت او در نیویورک تایمز
آیلند آرمیده‌است. آگهی درگذشت او در نیویورک تایمز منتشر شد. برخی اقلام دارایی او در سال ۱۹۱۱ به حراج گذاشته شد.
فیلیپ کریستیسون (; – ) نظامی اهل بریتانیا بود. او افسر ارتش بریتانیا بود که در جنگ‌های جهانی با حضور داشت. پس از خدمت به عنوان یک افسر جزء در جبهه غرب در جنگ جهانی اول، او بعداً در طول جنگ جهانی دوم خود را متمایز کرد، جایی که فرماندهی سپاه پانزدهم هند، بخشی از ارتش چهاردهم سر ویلیام اسلیم، را در طول لشکرکشی به برمه بر عهده داشت. سپس او پس از جنگ نیز دوران حرفه‌ای موفقی داشت و تا سن ۱۰۰ سالگی زندگی کرد. وی برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده‌است.
جان لیون چاپل (؛ زادهٔ ) فیلد مارشال ارتش بریتانیا است. او افسر ارتش بریتانیا بود که از سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۲ به عنوان رئیس ستاد کل، فرمانده حرفه‌ای ارتش بریتانیا، خدمت کرد. او در اوایل دوران نظامی خود در جریان وضعیت اضطراری مالایایی و بار دیگر در جریان رویارویی اندونزی و مالزی حضور داشت و بعدها در دوران حرفه‌ای خود در طول جنگ خلیج فارس به دولت بریتانیا مشاوره داد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است.
نویل بولز چمبرلین (؛ ۱۰ ژانویه ۱۸۲۰ – ۱۸ فوریه ۱۹۰۲) فیلد مارشال ارتش بریتانیا در هندِ تحتِ سلطه بریتانیا بود. او در ارتش بنگال خدمت کرد و در جنگ اول انگلیس و افغانستان، لشکرکشی گوالیور، جنگ دوم انگلیس و سیک، شورش هند، لشکرکشی امبلا و جنگ دوم انگلیس و افغانستان حضور داشت. او بعدها فرمانده کل ارتش مدرس شد و به درجه فیلد مارشالی ارتقا یافت. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
مایکل پاور کارور (; – ) نظامی اهل بریتانیا بود. لرد کارور افسر ارشد ارتش بریتانیا بود. او به عنوان رئیس ستاد کل، رئیس حرفه‌ای ارتش بریتانیا، سپس به عنوان رئیس ستاد دفاع، رئیس حرفه‌ای نیروهای مسلح بریتانیا خدمت کرد. او در طول جنگ جهانی دوم خدمت کرد و مدیریت نیروهای بریتانیایی مستقر در واکنش به قیام مائو مائو در کنیا را سازماندهی کرد و بعداً در دوران حرفه‌ای خود، در مورد واکنش به مراحل اولیه ناآرامی‌ها در ایرلند شمالی به دولت بریتانیا مشاوره داد. وی برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده‌است.