payamvha/North_RAG huggingface dataset:
جاییکه اعضای گروه حروف اول نام خود را در سنگی حک کردند. از آنجا، گروه به سفر خود در امتداد رودهای مینه‌سوتا و بلو ارث به سوی اسپیریت لیک، آیووا ادامه دادند. سومین سفر اکتشافی. نیکولِت در سومین و آخرین سفر اکتشافی خود که توسط لوئیسون فرنیر راهنمایی می‌گردید، حمایت مالی فریمونت را حفظ نموده و همچنین مبلغ مذهبی یسوعی به‌نام پیر-ژان دی سمت، در بخشی از سفر وی با وی همراه بود. دی سمت، با استفاده از مهارت‌های که از نیکولِت آموخت، نقشه‌های از آبگیر رود مِیزوری را ترتیب نمود. در این سفر اکتشافی و سفر اکتشافی دومی،
نمود. در این سفر اکتشافی و سفر اکتشافی دومی، گیاه‌شناس چارلز گیر یادداشت‌های همه‌جانبه از وضعیت گیاه‌شناسی منطقه گرفته و فهرستی از گیاهان بومی این منطقه را تهیه کرد. این سفر نیز توسط دولت حمایت مالی می‌گردید و نیکولِت از آیووا در امتداد رود مِیزوری به سمت شمال‌غرب و قلعه پیر، داکوتای جنوبی رفت. تلاش‌های او به دلیل اینکه کشتی بخار پایرت که تدارکات وی را حمل می‌کرد در آوریل ۱۸۳۹ غرق شد، متوقف گردید. در ۱۱ ژوئیه ۱۸۳۹، بخش دوم سفر اکتشافی وی قلعه پیر را به مقصد دول لیک، داکوتای شمالی ترک کرد. از آنجا، نیکولِت
دول لیک، داکوتای شمالی ترک کرد. از آنجا، نیکولِت هنگام بازگشت به اکتشاف سراسر منطقه کوتئو دیس پرایرس تا قلعه اسنلینگ پرداخت. مرگ. نیکولِت در ۱۱ سپتامبر ۱۸۳۹ به واشینگتن، دی.سی. برگشت و در آنجا روی یکپارچه سازی اطلاعات گردآوری شده کار نمود تا به سنای ایالات متحده گزارش دهد. او به‌طور کامل تصمیم داشت تا به مینه‌سوتا برگردد و کار خود را ادامه دهد، اما وضعیت سلامت ناگوار او مانع این کار شده و او در ۱۸۴۳ میلادی در واشینگتن درگذشت. او در قبرستان کانگریشنال به خاک سپرده شده و روی سنگ قبر وی این متن حکاکی شده‌است،
سپرده شده و روی سنگ قبر وی این متن حکاکی شده‌است، «او بر کسی که می‌داند چگونه با والاترین مهارت مزایای گذشته را با نیازهای آینده آشتی داده و ترکیب نماید، ظفر خواهد یافت».
خوان کاراسکو (Juan Carrasco)، افسر نیروی دریایی، کاوشگر و ناوبر اسپانیایی بود. او عمدتاً به خاطر کارهایش در شمال غربی اقیانوس آرام، در اواخر قرن هجدهم، شناخته می‌شود. او فرمانده دوم سفر ۱۷۹۱ خوزه ماریا ناوائز، در اولین اکتشاف اروپایی در تنگه جورجیا بود. جزئیات زیادی از زندگی کاراسکو در دست نیست. او در زمانی میان سال‌های ۱۷۷۵ و ۱۷۸۰ در آکادمی سن تلمو در اسپانیا تحصیل کرد. تحت فرماندهی فرانسیسکو آنتونیو مورله در فیلیپین خدمت کرد و سپس در سال ۱۷۸۴ به شمال غربی اقیانوس آرام سفر نمود. سفر ۱۷۹۰ تحت فرمان کویمپر.
اقیانوس آرام سفر نمود. سفر ۱۷۹۰ تحت فرمان کویمپر. در سال ۱۷۹۰ کاراسکو به عنوان کشتیران در "پرنسس رئال"، تحت فرمان مانوئل کویمپر خدمت کرد. همچنین کشتی‌ران گونزالو لوپز د هارو در کشتی حضور داشت. این کشتی که توسط فرانسیسکو دی الیزا از پُست اسپانیا در نوتکا ساوند، با دستور کاوش در تنگه خوان دی فوکا فرستاده شد، در ۳۱ می ۱۷۹۰ به راه افتاد. آنها به سرعت از دورترین نقطه اکتشاف قبلی که تنها به غربی‌ترین قسمت نفوذ کرده بود، عبور کردند. آنها چندین روز را در سوک بیسین، یک خلیج عمیق در جزیره ونکوور لنگر انداختند. پس از
یک خلیج عمیق در جزیره ونکوور لنگر انداختند. پس از ترک سوک، سفر به سمت شرق ادامه یافت، از میان ریس راکز و جزیره ونکوور گذر کرد و در نزدیکی اسکویمالت امروزی، در خط ساحلی امروزی به نام جاده‌های سلطنتی لنگر انداخت. کویمپرز، رویال رودز رادا د الیزا نام‌گذاری کرد. («رادا» به معنای کشتی‌گاه). در ۴ ژوئیه ۱۷۹۰، اسپانیایی‌ها اسکویمالت را ترک کردند و به سمت جنوب تنگه خوان دی فوکا رفتند و در نزدیکی دانجنس اسپایت لنگر انداختند. در حالی که از قایق‌ها برای کاوش در انتهای شرقی تنگه، پیچ و خم جزایر و کانال‌هایی که در آنجا
شرقی تنگه، پیچ و خم جزایر و کانال‌هایی که در آنجا یافتند استفاده می‌شد، کشتی پرنسس رئال در لنگرگاه ماند. در اواسط ژوئیه، کویمپر با کشتی‌ران‌های خود، کاراسکو و هارو، مشورت کرد که آیا آنها باید اکتشاف‌های بیشتری انجام دهند و خطر بازگشت دشوار به نوتکا را داشته باشند یا فوراً بازگردند. تصمیم به بازگشت گرفته شد. در راه، کانال بزرگ دیگری که به شمال منتهی می‌شد، پیدا شد و به نام کشتی‌ران هارو نام‌گذاری شد. امروزه نیز به نام تنگه هارو شناخته می‌شود و مسیر مرز بین‌المللی میان تنگه خوان دی فوکا و تنگه جورجیا است.
میان تنگه خوان دی فوکا و تنگه جورجیا است. پرنسس رئال اولین کشتی اروپایی بود که وارد بندر اسکویمالت شد. سپس گروه اعزامی به سمت جنوب تنگه خوان دی فوکا رفت و در امتداد ساحل به سمت غرب حرکت کرد و تا اوت به خلیج نئه رسید. آنها در ۱ سپتامبر ۱۷۹۰ به مونتری رسیدند. کشتی اسپانیایی دیگری به نام سان کارلوس به زودی از آلاسکا به جنوب رسید. این دو کشتی با هم به سن بلاس، مکزیک رفتند و در ۱۳ نوامبر ۱۷۹۰ رسیدند. سفر ۱۷۹۱ تحت فرمان الیزا. در سال ۱۷۹۱ کاراسکو در یک سفر اکتشافی به رهبری ناوبان، فرانسیسکو دی الیزاکه فرماندهٔ
به رهبری ناوبان، فرانسیسکو دی الیزاکه فرماندهٔ جدید نوتکا ساوندبود، شرکت کرد. دو کشتی مورد استفاده قرار گرفت، سان کارلوسکه تحت هدایت الیزا بود و کشتی دو دکلی کوچکتر، سانتا ساتورنینا. کاراسکو به عنوان کشتی‌ران در سانتا ساتورنینا، ابتدا به عنوان فرمانده دوم زیر نظر خوزه ماریا نارواز و بعداً به عنوان فرمانده کشتی، خدمت کرد. پس از حدود دو هفته کاوش در کلایوکوت ساند، سان کارلوس به سمت تنگه خوان دی فوکا و به سمت اسکویمالت رفت. سانتا ساترنینا چندین هفته را صرف کاوش در بارکلی ساند کرد که به افتخار خوان کاراسکو،
در بارکلی ساند کرد که به افتخار خوان کاراسکو، بوکا د کاراسکو نام‌گذاری شد. این دو کشتی در ۱۴ ژوئن ۱۷۹۱ در اسکویمالت دوباره به یکدیگر ملحق شدند. الیزا به کشتی‌رانان خوان پانتوجا و آریاگا دستور داد تا تنگه هارو را با سانتا ساترنینا و یک قایق دراز، کاوش کنند. آنها در ۱۴ ژوئن وارد تنگه شدند و به سرعت از جزیره ونکوور و جزیره سان خوان عبور کردند. در ۱۵ ژوئن آنها به سمت شمال شرقی چرخیدند و قبل از ورود به آب‌های آزاد تنگه جورجیا که اسپانیایی‌ها کانال د نسترا سینیورا دل روزاریو نامیدند، از سواحل جزیره پندر و جزیره
دل روزاریو نامیدند، از سواحل جزیره پندر و جزیره ساتورنا عبور کردند. گروه به سمت شرق حرکت کرد و به‌زودی به نزدیکی جزیره لومی در انتهای شمالی تنگه روزاریو رسید. از آنجا، گروه از راهی که آمده بود به اسکویمالت بازگشت و خبر تنگه جورجیا را به الیزا رساند. سپس پایگاه عملیات الیزا به سمت جنوب تنگه خوان دی فوکا در پورتو د کوادرا (بندر دیسکاوری) منتقل شد. سان کارلوس همچنان در آنجا لنگر انداخته بود در حالی که سانتا ساترنینا، زیر نظر نارواز، برای کاوش در تنگه روزاریو حرکت می‌کرد. کاراسکو کشتی‌ران نارواز و دومین
حرکت می‌کرد. کاراسکو کشتی‌ران نارواز و دومین فرمانده بود. آنها در ۱ ژوئیه ۱۷۹۱ به راه افتادند. به سرعت از تنگه روزاریو عبور کردند و به سمت شمال به تنگه جورجیا رفتند و به نقطه رابرتز رسیدند که فکر می‌کردند یک جزیره است و نام آن را ایسلا د زپدا گذاشتند. در ادامه به سمت شمال، پوینت گری و پوینت اتکینسون را دیدند، سپس در فاصله کوتاهی به ورودی بورارد در نزدیکی ونکوور کنونی، بریتیش کلمبیا رفتند. سانتا ساتورنینا از شمال تا جزیره تگزادا، جزیره هورنبی و جزیره دنمن ادامه داد. آنها همچنین بندرگاه نانایمو را پیدا کردند
داد. آنها همچنین بندرگاه نانایمو را پیدا کردند و آن را بوکاس د وینسویسن نامیدند. با کشتی در امتداد جزیره گالیانو و جزیره والدس، گذرگاه پورلیه را نشانه‌گذاری کردند و نام کنونی آن را (انگلسایزد) به آن دادند. در طول اکتشاف تنگه جورجیا، خدمه سانتا سانتورنینا، مقادیر زیادی آب شیرین را مشاهده کردند و به درستی دریافتند که دهانه یک رودخانه بزرگ در نزدیکی آن قرار دارد. رودخانه فریزر بود، اما گروه نتوانست مکان آن را معین کند. تعداد زیادی نهنگ در تنگه مشاهده شد که باعث شد الیزا بعداً به درستی پیوند دوم با اقیانوس را
شد الیزا بعداً به درستی پیوند دوم با اقیانوس را تشخیص دهد. علاوه بر این، الیزا دوباره به درستی مشکوک شد که نوتکا ساوند در سرزمین اصلی نیست، بلکه در یک جزیره است. سانتا ساترنینا در اواخر ژوئیه به بندر دیسکاوری بازگشت. مسیر دقیق طی شده نامشخص است. در آن زمان، بسیاری از ملوانان الیزا و همچنین خود الیزا، بیمار بودند. کشف‌های بیشتر متوقف شد و کشتی‌ها به زودی به سمت نوتکا حرکت کردند. الیزا نارواز را به سن کارلوس منتقل کرد و به خوان کاراسکو فرماندهی سانتا ساتورنینا را سپرد. دو کشتی اعزامی الساندرو مالاسپینا در آن
را سپرد. دو کشتی اعزامی الساندرو مالاسپینا در آن زمان در مونتری بودند که پنج روز زودتر به آنجا رسیده بودند؛ بنابراین مالاسپینا، شخصیت قدرت‌مند نیروی دریایی اسپانیا در آن زمان، اولین کسی بود که از کشف تنگه جورجیا، غیر از ملوانان الیزا در نوتکا ساوند، مطلع شد. مالاسپینا بلافاصله به اهمیت استراتژیک اکتشافات بیشتر پی‌برد. امیدهای اروپایی‌ها برای کشف یک گذرگاه شمال غربی در آن زمان هنوز از نظر سیاسی مهم بود و تنگه جورجیا بسیاری از مسیرهای امیدوارکننده که به شرق و شمال منتهی می‌شد، یکی از آخرین احتمالات واقع
و شمال منتهی می‌شد، یکی از آخرین احتمالات واقع بینانه را نشان می‌داد. مالاسپینا به تازگی جستجوی بی‌ثمری را برای گذرگاه شمال غربی در آلاسکا به پایان رسانده بود. اندکی پس از رویارویی با کاراسکو، مالاسپینا به سان بلاس و آکاپولکو رفت و در آنجا ترتیبی داد که دو تن از افسرانش، دیونیسیو آلکالا گالیانو و کایتانو والدس، فرماندهی دو کشتی را به منظور کاوش کامل در تنگه جورجیا به عهده بگیرند. پس از برخورد با مالاسپینا در مونتری، کاراسکو با کشتی سانتا ساتورنینا به سن بلاس رفت. او حداقل تا سال ۱۸۰۳ به عنوان یکی از
سن بلاس رفت. او حداقل تا سال ۱۸۰۳ به عنوان یکی از کشتیرانان اداره نیروی دریایی سن بلاس به خدمت در نیروی دریایی اسپانیا، ادامه داد. میراث. جزیره محافظت شده در تنگه خوان دی فوکا در سال ۱۷۹۰ به نام اسلا د کاراسکو داده شد. نام کنونی آن توسط جورج ونکوور در سال ۱۷۹۲ داده شد. بارکلی ساوند، در ساحل غربی جزیره ونکوور، توسط اسپانیایی‌ها بوکا د کاراسکو نامیده شد.
خوان د اونیاتی ایی سالاسار (Juan de Oñate y Salazar) (۱۵۵۰ – ۱۶۲۶ میلادی)، کنکیستادور اسپانیایی از اسپانیای نو، کاوشگر و فرماندار مستعمراتی استان سانتافه دو نوومکزیکو در قلمرو نایب‌السلطنه اسپانیای نو بود. او نخستین سفرهای اکتشافی اسپانیا را به دشت‌های بزرگ و قسمت‌های پایینی دره رودخانه کلرادو رهبری نموده و با تعداد زیادی از اقوام بومی خطرناک در سرزمین مادری آنها مقابله نمود. اونیاتی زیستگاه‌های را در ولایتی بنیان‌گذاری نمود که حالا ایالت‌های جنوب‌غربی آمریکا است. اونیاتی با قتل‌عام آکوما در ۱۵۹۹ میلادی،
است. اونیاتی با قتل‌عام آکوما در ۱۵۹۹ میلادی، بدنام است. پس از مشاجرهٔ که منتهی به کمین زدن و مرگ سیزده اسپانیای از جمله برادرزاده/خواهرزاده اونیاتی خوان دی زالدیوار به دستان مردم آکوما شد، اونیاتی دستور انتقام وحشی را بر علیه پوئبلو آکوما [دهکده سرخ‌پوستان] صادر کرد. این پوئبلو کاملاً ویران شد. حدود ۸۰۰ تا ۱۰۰۰ مرد آکوما به قتل رسیدند. از میان ۵۰۰ مردی که زنده مانده بودند، اونیاتی در دادگاهی که در اوکی آوین برگزار شد، بیشتر مردان بیست ساله را به «بردگی شخصی» اجباری محکوم نموده و علاوه بر آن فرمان صادر
شخصی» اجباری محکوم نموده و علاوه بر آن فرمان صادر نمود تا یک پای تمامی مردانی که بالای بیست و پنج سال هستند، قطع شود. پژوهش‌های اخیر نشان داده‌است که هیچ مدرکی مبنی بر انجام شدن این فرمان وجود نداشته و زندانیان در نهایت، تنها یک انگشت پای خود را ار دست دادند. نظریه دومی منطقی‌تر به‌نظر می‌رسد، چون درصورت قطع شدن تنها انگشت پا به عوض کل پا، زندانیان می‌توانند به عنوان خدمتکار مفید واقع گردند. اونیاتی در خاطرات شخصی خود، به‌طور مشخص به قطع کردن «las puntas del pie» (قسمت‌های از پا، انگشتان) به عنوان مجازات
pie» (قسمت‌های از پا، انگشتان) به عنوان مجازات برای جنگ جویان آکوما اشاره می‌کند. در نهایت، او که از طرف حکومت اسپانیا به استفاده از «نیروی بیش از حد» در مقابل مردمان آکوما مجرم شناخته شد، برای پنج سال از نیو مکزیکو ممنوع شده و از مکزیک تبعید شد. اونیاتی امروزه به عنوان یک شخصیت بحث‌برانگیز در تاریخ نیومکزیکو باقی مانده‌است: در ۱۹۹۸ میلادی، پای راست مجسمهٔ این کنکیستادور که در الکالاد، نیومکزیکو بلند شده بود در اعتراض به قتل‌عام قطع شد و مناقشه قابل توجه زمانی بلند شد که یک مجسمه اسب‌سوار اونیاتی در ۲۰۰۶
بلند شد که یک مجسمه اسب‌سوار اونیاتی در ۲۰۰۶ میلادی در ال پاسو، تگزاس بلند شد. در ۱۵ ژوئن ۲۰۲۰، مجسمه اونیاتی که در الکالاد، نیومکزیکو قرار داشت با هدایت مقامات دولتی، به‌طور موقتی توسط کارگران شهرستان ریو آریبا برداشته شد. نهادهای مدنی تصمیم نهایی را در مورد آینده این مجسمه اتخاذ خواهند کرد. سال‌های اولیه. اونیاتی در ۱۵۵۰ میلادی در شهر زاکاتکاس در اسپانیای نو (مکزیک استعماری) زاده شد، پدر وی، کریستوبال د اونیاتی یک کنکیستادور و بارون نقره‌ای اسپانیای-باسک و از خانواده اشرافی خانهِ هارو بود. مادر اونیاتی،
و از خانواده اشرافی خانهِ هارو بود. مادر اونیاتی، دونا کاتالینا سالاسار ایی دی لا کادینا، در میان اجداد خود مسیحی‌های جدید با اصالت-یهودی داشت که «از اواخر دهه ۱۳۰۰ تا اواسط دهه ۱۵۰۰ در دربار شاهی پادشاهان اسپانیا خدمت می‌کردند». مادر وی دارای اجداد اسپانیای بوده و در نزدیکترین شاخه‌های شجره خانوادگی وی یهودیان سابقی قرار داشتند که به مسیحیت گرویده بودند. یکی از این خویشاوندان وی که به مسیحیت گرویده بودند، پدربزرگ پدری وی دکتر گوادالوپ دی سالاسار بود که به عنوان پزشک دربار خدمت می‌کرد. سایر اعضای خانواده
عنوان پزشک دربار خدمت می‌کرد. سایر اعضای خانواده وی در دهه ۱۳۹۰ میلادی حدود ۱۶۰ سال قبل از به‌دنیا آمدن اونیاتی به مسیحیت گرویده بودند و این تغییر دین آنها به احتمال قوی در نتیجه موجی از خشونت‌های یهود-ستیزی بود که با کشتار ۱۳۹۱ میلادی پایان یافت و بعدتر منتهی به ایجاد اداره تفتیش عقاید اسپانیی به عنوان راهی برای مقابله با مسئله دین در چارچوب قانون و بدون پوگروم [حذف گروه‌های دینی] شد، کاری که ظاهراً در سایر نقاط اروپا نیز مروج بود. پدربزرگ مادری وی گونزالو دی سالزار بود، کسی که ریاست چندین شورای
گونزالو دی سالزار بود، کسی که ریاست چندین شورای اداره‌کننده اسپانیای نو را هنگام سفر ارنان کورتوس به هندوراس در ۱۵۲۵–۲۶ میلادی بر عهده داشت. خوان د اونیاتی با ازابل دی تولوسا کورتوس دی موکتزوما ازدواج کرد، همسر وی نوه ارنان کورتوس فاتح اتحاد سه‌گانه و نواده امپراتور آزتک، موکتزوما شوکویوتسین بود. فرمانداری و سفر اکتشافی ۱۵۹۸ نیومکزیکو. در پاسخ به پیشنهادی از سوی خوان باوتیستا دی لوماس ایی کولمناریس که متعاقباً از سوی شاه رد گردید، نایب‌السلطنهِ فلیپه دوم در ۲۱ سپتامبر ۱۵۹۵، اونیاتی را از میان دو یا چند
در ۲۱ سپتامبر ۱۵۹۵، اونیاتی را از میان دو یا چند نامزد برگزید تا منابع قلمرو تازه تصرف‌شده را مدیریت نماید. تفاهم با نایب‌السلطنه ولاسکو، برای اونیاتی دو هدف مشخص را در پی داشت؛ هدف که ظاهراً بیشتر معلوم بود، اکتشاف و استعمار اراضی ناشناخته بود که به شاهی جدید لئون ی کاستیلا (منطقه امروزی نیومکزیکو) و قلمرو نایب‌السلطنه اسپانیای نو ضمیمه شده بود. هدف دومی دستگیری کاپیتان فرانسیسکو لیوا دی بونیلا بود (کسی که به پادشاه خیانت کرده بود و قرار اطلاعات در همین منطقه حضور داشت)، چون او قبلاً انتقال سایر مجرمین به
حضور داشت)، چون او قبلاً انتقال سایر مجرمین به آن منطقه را آغاز کرده بود. اما، هدفی که او به ظاهر بیان می‌داشت، گسترش مذهب کاتولیک در این منطقه با تأسیس پایگاه‌های تبلیغ مذهبی در نیومکزیکو بود. از اونیاتی به عنوان بانی ولایت سانتافه دو نوومکزیکو یاد شده و او از ۱۵۹۸ تا ۱۶۱۰ میلادی به عنوان فرماندار این مستعمره خدمت می‌کرد. مقر فرمانداری او در اوکی آوین قرار داشت و او نام این دهکده را به «سن خوان دی لوس کابالروس» تغییر داد. در اواخر ۱۵۹۵ میلادی، نایب‌السلطنه گاسپار دی زونیگا از توصیه خلف خود پیروی نموده و
گاسپار دی زونیگا از توصیه خلف خود پیروی نموده و در تابستان ۱۵۹۶ سفر اکتشافی اونیاتی را به تأخیر انداخت تا مواد تفاهم‌نامه اصلی که پیش از ترک دفتر توسط نایب‌السلطنه قبلی به امضاء رسیده بود، را بررسی نماید. سفر اکتشافی اونیاتی در مارس ۱۵۹۸ حرکت خود را آغاز نموده و در اواخر آوریل از رودخانه ریو گرانده (ریو دیل نارتی) در جنوب منطقه امروزی ال پاسو و سیوداد خوارس، عبور کرد. در ۳۰ آوریل ۱۵۹۸، روز جشن عروج از نظر تقویم کاتولیک، گروه اکتشافی در بستر جنوبی رودخانه ریو گرانده، گردهم آمدند. اونیاتی مراسم بزرگداشت از
گرانده، گردهم آمدند. اونیاتی مراسم بزرگداشت از روز عروج را رهبری نموده و او برای ضمیمه تمامی قلمرو امتداد رودخانه را برای امپراتوری اسپانیا دعا کرد. مواد تفاهم‌نامه اولی اونیاتی این بود تا این قلمرو به یک نایب‌السلطنه مجزا برای شاهی اسپانیا مبدل شد؛ اما این تفاهم، پس از تجدید نظر در تفاهم‌نامه توسط زونیگا تحقق نیافت. سفر اکتشافی اونیاتی در طول تابستان به سفر در میانه دره ریو گرانده تا منطقه امروزی مناطق شمالی نیومکزیکو ادامه داده و در آنجا با هندی‌های پوئبلو نشین درگیر شد. گاسپار پرز دی ولیگارا که یکی از
نشین درگیر شد. گاسپار پرز دی ولیگارا که یکی از کاپیتان‌ها در این سفر اکتشافی بود، تاریخ اشغال مناطق مردمان بومی نیومکزیکو را در شعر حماسی خود، Historia de la Nueva México، بیان نموده‌است. اونیاتی این اراضی را به استعمارگرانی که در این سفر اکتشافی حضور داشتند اعطاء نموده و از آنها حمایت نمود تا مردم را به بردگی گرفته و از بومیان آمریکایی خراج بگیرند. قتل‌عام آکوما. در اکتبر ۱۵۹۸، زمانی که دسته کوچکی از افراد اونیاتی برای مبادله مواد غذایی با مردم آکوما پوئبلو توقف کردند، میان آنها درگیری صورت گرفت. مردم
توقف کردند، میان آنها درگیری صورت گرفت. مردم آکوما خود برای اینکه زمستان پیشرو را زنده بمانند، به مواد غذایی شان نیاز داشتند. مردم آکوما مقاومت کردند و ۱۱ اسپانیایی به کمین افتاده و کشته شدند که در میان کشته‌شدگان برادرزاده/خواهرزاده اونیاتی به‌نام خوان دی زالدیوار نیز بود. در ژانویه ۱۵۹۹، اونیاتی با محکوم کردن این درگیری، آنرا یک شورش خوانده و دستور ویران کردن پوئبلو را صادر کرد، دستوری که توسط برادر خوان دی زالدیوار به‌نام ویسنتی دی زالدیوار در یورشی معروف به قتل‌عام آکوما به انجام رسید. در جریان محاصره
به قتل‌عام آکوما به انجام رسید. در جریان محاصره پوئبلو حدود ۸۰۰ تا ۱۰۰۰ مرد به قتل سیده و ۵۰۰ مردی که زنده مانده بودند نیز توسط اونیاتی محاکمه و مجازات شدند.
جام انگلو-ایتالین (، همچنین به عنوان رقابت باشگاه‌های انگلو-ایتالین اینتر-لیگ و از ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۶ با عنوان جام رقابت‌های الیتالیا، جام رقابت‌های تالبوت یا یادگار جیجی پروناچه) رقابت فوتبال منحل شده در اروپاست. این مسابقات بین سال‌های ۱۹۷۰ تا ۱۹۹۶ به صورت متناوب بین باشگاه‌هایی از انگلیس و ایتالیا برگزار شد. این جام را جیجی پروناچه در سال ۱۹۶۹، به دنبال جام اتحادیه انگلو-ایتالین تأسیس کرد. اولین جام انگلو-ایتالین به عنوان یک تورنمنت سالانه از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۳ برگزار شد. اولین فینال در همان ابتدای کار، به دلیل
شد. اولین فینال در همان ابتدای کار، به دلیل خشونت لغو و سویندن تون قهرمان اعلام شد. در طول دوران برگزاری، این مسابقات با خشونت و درگیری هواداران و همچنین بین بازیکنان در زمین شهرت داشت. از سال ۱۹۷۶، این جام به عنوان یک تورنمنت نیمه‌حرفه‌ای بازگشت تا آنکه در سال ۱۹۸۶، بار دیگر منحل شد. در سال ۱۹۹۲، جام انگلو-ایتالین دوباره به عنوان یک جام حرفه‌ای برای باشگاه‌های سطح دوم راه‌اندازی و جایگزین جام فول ممبرز انگلیس شد. نمایندگان ایتالیا تیم‌های سری بی بودند. این نسخه از جام به مدت چهار فصل تا سال ۱۹۹۶ اجرا شد،
نسخه از جام به مدت چهار فصل تا سال ۱۹۹۶ اجرا شد، تا اینکه به دلیل تداخل با مسابقات دیگر متوقف شد. جام رقابت‌ها، طلایی و به ارتفاع بود که بر روی یک پایه چوبی نصب شده بود. تاریخچه. دوران حرفه‌ای. از سال ۱۹۶۷، یک سهمیه از اینتر-سیتیز فیرز کاپ به قهرمان جام اتحادیه لیگ فوتبال تعلق گرفت، اما کوئینز پارک رنجرز به عنوان قهرمان آن فصل از جام اتحادیه، نتوانست وارد مسابقات شود چراکه یوفا در آن زمان اجازه حضور تیم‌های دسته سوم را در رقابت‌های اینتر-سیتیز فیرز کاپ نمی‌داد. زمانی که دو سال بعد همین وضعیت برای سویندن
زمانی که دو سال بعد همین وضعیت برای سویندن تَون پیش آمد، در ازایش یک مسابقه رفت و برگشتی مقابل قهرمان آن سال کوپا ایتالیا، رم، ترتیب داده شد. با استقبالی که از آن رویداد صورت گرفت، جام اتحادیه انگلو-ایتالین نامیده شد، و به عنوان راهی برای کسب درآمد برای پرداخت دستمزد بازیکنان در طول تعطیلات پایان فصل که به دلیل برگزاری جام جهانی فوتبال ۱۹۷۰ طولانی شده بود، جام انگلو-ایتالین در سال ۱۹۷۰ افتتاح شد. در اولین دوره، شش تیم انگلیسی و شش تیم ایتالیایی شرکت کردند. این تیم‌ها به سه گروه متشکل از دو تیم انگلیسی و دو
تیم‌ها به سه گروه متشکل از دو تیم انگلیسی و دو تیم ایتالیایی تقسیم شدند. هر پیروزی با امتیاز پاداش داده می‌شد و هر تساوی و هر گل زده با یک امتیاز. فینال با حضور بهترین تیم از هر کشور برگزار شد و در ۲۸ مه ۱۹۷۰ به میزبانی ورزشگاه سن پائولو، سویندن به مصاف ناپولی رفت. تا دقیقه ۶۳، سویندن با نتیجه ۳–۰ پیش بود تا آنکه بازی به آشوب و خشونت کشید. مسابقه متوقف و سپس از دقیقه ۷۹ لغو شد و سویندن را به عنوان قهرمان اولین دوره از این مسابقات اعلام کردند. در دومین دوره از این مسابقات سال ۱۹۷۱، بلک‌پول و بولونیا بهترین
از این مسابقات سال ۱۹۷۱، بلک‌پول و بولونیا بهترین تیم‌های دو کشور بودند و فینال را در ورزشگاه رناتو دال آرا به تاریخ ۱۲ ژوئن ۱۹۷۱ برگزار کردند. پس گرفتن جام برای یک باشگاه ایتالیایی حیاتی بود. پس از ۹۰ دقیقه، نتیجه ۱–۱ شد و بازی به وقت‌های اضافه رفت که طی آن میکی برنز گل پیروزی را برای بلک‌پول به ثمر رساند. در سال ۱۹۷۲، بلک‌پول مجدداً به فینال راه یافت، اما در دفاع از عنوان قهرمانی ناموفق بود و رم بود که با پیروزی ۳–۱، جام را بالای سر برد. در نسخه سال ۱۹۷۳، دیگر امتیازی به ازای هر گل زده تعلق نمی‌گرفت. در
دیگر امتیازی به ازای هر گل زده تعلق نمی‌گرفت. در ۳ ژوئن ۱۹۷۳، ورزشگاه آرتمیو فرانکی پذیرای فینال و شاهد پیروزی ۲–۱ نیوکاسل مقابل فیورنتینا بود. به دلیل عدم استقبال، مسابقات ادامه پیدا نکرد، تا آنکه در سال ۱۹۷۶ به عنوان یک رقابت نیمه‌حرفه‌ای دوباره از سر گرفته شد. جام نیمه‌حرفه‌ای انگلو-ایتالین. منبع: جام نیمه‌حرفه‌ای. در مارس ۱۹۷۶، جام انگلو-ایتالین به عنوان یک تورنمنت نیمه‌حرفه‌ای با شش شرکت‌کننده از هر دو کشور، مجدداً معرفی شد. فینال با حضور دو تیم ویمبلدون و مونتسا برگزار شد و مونتسا با یک گل پیروز و
و مونتسا برگزار شد و مونتسا با یک گل پیروز و قهرمان شکست‌ناپذیر این تورنمنت شد. این مسابقات به رقابت‌های جام آلیتالیا تغییر نام داد و برای دو سال بعد، بث سیتی طرف انگلیسی فینال بود اما در سال ۱۹۷۷ به لکو و در سال ۱۹۷۸ به اودینزه جام را باختند. در سال ۱۹۷۹، هر کشور چهار شرکت‌کننده داشت و ساتن یونایتد، طرف ایتالیایی فینال، چیتی را با نتیجه ۲–۱ شکست داد تا اولین و تنها قهرمان انگلیسی در زمان برگزاری این رقابت‌ها به عنوان یک رقابت نیمه‌حرفه‌ای باشد. ساتن یونایتد در تلاش برای دفاع از عنوان قهرمانی‌اش در سال بعد
در تلاش برای دفاع از عنوان قهرمانی‌اش در سال بعد تا فینال رسید اما تریستیانا ناکامشان گذاشت. در سال ۱۹۸۱، این مسابقات رقابت‌های جام تالبوت نام گرفت و مودنا قهرمان آن شد. سال بعد به افتخار مردی که مسابقات را پایه‌گذاری کرد، نام مسابقات به یادبود جیجی پروناچی تغییر کرد و تعداد شرکت‌کنندگان به چهار تیم کاهش یافت. فرمت جدید شامل دو نیمه‌نهایی انگلیسی-ایتالیایی بود و این معنی را داشت که فینال لزوماً توسط یک تیم انگلیسی و یک تیم ایتالیایی برگزار نمی‌شد. در فینال آن سال، مودنا با غلبه بر ساتن یونایتد، با موفقیت
آن سال، مودنا با غلبه بر ساتن یونایتد، با موفقیت از عنوان قهرمانی‌اش دفاع کرد. ساتن آخرین تیم انگلیسی بود که به فینال مسابقات در دوران نیمه‌حرفه‌ای‌اش رسید. هر دو تیم در فینال‌های ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۶ ایتالیایی بودند و پس از نسخه سال ۱۹۸۶، مسابقات دیگر برگزار نشد. تورنمنت حرفه‌ای. در سال ۹۳–۱۹۹۲، این رقابت‌ها به عنوان جایگزینی برای جام فول ممبرز از سر گرفته شد. و تورنمنتی حرفه‌ای برای تیم‌های سطح دوم فوتبال دو کشور ایتالیا و انگلستان بود؛ دسته اول انگلستان که به تازگی تغییر نام داده بود و سری بی در ایتالیا. نسخه
تغییر نام داده بود و سری بی در ایتالیا. نسخه جدید مسابقات با دورهای مقدماتی آغاز شد و ۲۴ تیم انگلیسی در ۸ گروه سه تیمی با هم رقابت کردند. هر تیم یک بار به مصاف دیگر تیم‌های گروه می‌رفت و تیم‌های اول از هشت گروه به رقابت اصلی راه می‌یافتند. رقابت اصلی شامل دو گروه بود که در هر گروه چهار تیم انگلیسی و چهار تیم ایتالیایی حضور داشتند. هر تیم چهار بازی گروهی در مقابل تیم‌های کشور مقابل انجام می‌داد، سپس، تیم برتر هر گروه از هر کشور در نیمه‌نهایی رقابت می‌کردند؛ یک نیمه‌نهایی تمام انگلیسی و یک نیمه‌نهایی تمام
یک نیمه‌نهایی تمام انگلیسی و یک نیمه‌نهایی تمام ایتالیایی. فینال یک مسابقه تک‌بازی به میزبانی ومبلی بود. در فینال ۹۳–۱۹۹۲، کرمونزه با پیروزی ۳–۱ مقابل داربی کَونتی، جام را به ایتالیا برد. در فینال ۱۹۹۴، برشا با غلبه بر ناتس کونتی قهرمانی را به خود اختصاص داد، اما ناتس کونتی یک سال بعد، بار دیگر به فینال رسید و با شکست ۲–۱ آسکولی در فینال ۱۹۹۵ قهرمان شد. فصل ۹۶–۱۹۹۵، آخرین دوره از مسابقات بود و در فینال ۱۷ مارس ۱۹۹۶، جنوا با پیروزی ۵–۲ برابر پورت ویل، آخرین قهرمان این مسابقات شد. از سال ۱۹۹۶ و از آنجا که دو
این مسابقات شد. از سال ۱۹۹۶ و از آنجا که دو لیگ نتوانستند در مورد تاریخ‌های برگزاری به توافق برسند، رقابت‌ها کنار گذاشته شد.
کتابخانه سلیمانیه کتابخانه ای است که در سال ۱۹۲۷ جنب مکاتب مسجد سلیمانیه در استانبول تأسیس شد. کتابخانهٔ اولیه توسط سلیمان اول ساخت شد و هسته اصلی کتابخانهٔ امروزی را شکل می‌دهد. این کتابخانه از نظر نسخ خطی یکی از مهم‌ترین کتابخانه‌های جهان است. کتابخانه‌های خطی استانبول با «قانون یکسان‌سازی آموزش» و «قانون تعطیلی تکیه‌ها و عزلت‌کده‌ها» که در دوره جمهوریت تصویب شده بود، به کتابخانه نسخ خطی سلیمانیه تحویل داده شد. ۷۰۰۰۰ جلد نسخه خطی و ۱۲۰۰۰۰ اثر چاپی در مجموع در ۱۰۶ مجموعه در کتابخانه موجود است. از این
مجموع در ۱۰۶ مجموعه در کتابخانه موجود است. از این تعداد، ۱۲۰۰۰ جلد کتاب به زبان ترکی است. ۵۰۰۰۰ جلد به زبان عربی و ۳۶۸۰ جلد به زبان فارسی است. به عنوان مثال، نسخ خطی ابن سینا، یکی از ۳ سندی که در ترکیه یافت شده و توسط یونسکو در «حافظه جهانی» گنجانده شده‌است، نیز در این کتابخانه یافت می‌شود. مجموعه‌ها. با ارزش‌ترین مجموعه‌های موجود در کتابخانه نسخه خطی سلیمانیه عبارتند از: ایاصوفیه، بغدادلی وهبی، کارالله، داماد ابراهیم، اسد افندی، فاتح، حاجی محمود، حمیدیه، قلیچ علی، لاللی، ریسولکوتاپ، سلیمانیه، مسجد شهید
قلیچ علی، لاللی، ریسولکوتاپ، سلیمانیه، مسجد شهید علی و ینی. مجموعه‌های زیر در کتابخانه موجود است.
لاسلو آلماشی ( با نام کامل لاسلو آدولف اِده دْیْوردْیْ ماریایِ توروک‌سنت‌میکلوشی و زادهٔ ۲۲ اوت/۳ نوامبر ۱۸۹۵ – درگذشتهٔ ۲۲ مارس ۱۹۵۱)، آریستوکرات، موتورسوار، صحرانورد، هوانورد، پیش‌آهنگ و ورزشکار اهل مجارستان بود که هم در رمان "بیمار انگلیسی" اثر مایکل اونداتیه (۱۹۹۲) و هم در فیلم اقتباسی با همین نام (۱۹۹۶) به عنوان قهرمان داستان از او یاد شده‌است. زندگی‌نامه. آلماشی در بوروشتیانکو، اتریش-مجارستان (برنشتاین ایم بورگنلند امروزین در اتریش) در یک خانواده اشرافی مجاری متولد شد. پدرش، دْیْوردْیْ آلماشی،
اشرافی مجاری متولد شد. پدرش، دْیْوردْیْ آلماشی، جانورشناس و قوم‌شناس بود. وی از سال ۱۹۱۱ تا ۱۹۱۴ در مدرسه بروو تحصیل کرد. این مدرسه در یک خانه شخصی در ایست‌بورن، انگلستان توسط دانیل ویلر آموزش دید. جنگ جهانی اول. در طول جنگ جهانی اول، آلماشی به همراه برادرش یانوش به پیوست. وی در آنجا شاهد اقدام علیه صرب‌ها و سپس روس‌ها در جبهه شرقی بود. در سال ۱۹۱۶، او به نیروهای امپراتوری اتریش-مجارستان و نیروهای هوانوردی سلطنتی منتقل شد. در مارس ۱۹۱۸ و پس از منهدم شدن هواپیمایش در شمال ایتالیا، در بقیه جنگ نقش مربی پرواز