payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در مورد نحوه ذخیره، دانلود و حذف داده‌های خود قبل از بسته شدن گوگل پلاس به آنها داده شد. دفتر حفاظت از حریم خصوصی و داده‌های گوگل هیچ سوء استفاده ای از داده‌های کاربر پیدا نکرد. قبل از بسته شدن گوگل پلاس، گوگل یک دوره ۱۰ ماهه تعیین کردکه در آن کاربران می‌توانستند داده‌های خود را دانلود و انتقال دهند. پس از دوره ۱۰ ماهه، محتوای کاربر حذف شد. در ۴ فوریه ۲۰۱۹، مصرف‌کنندگان دیگر قادر به ایجاد نمایه‌های گوگل پلاس جدید نبودند. گوگل در ۷ مارس ۲۰۱۹ APIهای گوگل پلاس را تعطیل کرد تا اطمینان حاصل کند که توسعه‌دهندگان
را تعطیل کرد تا اطمینان حاصل کند که توسعه‌دهندگان قبل از بسته شدن گوگل پلاس با APIها ارتباط نمی‌گیرند. گوگل نهاد اصلی شرکت مادر خود، شرکت آلفابت است. پس از نقض اطلاعات، قیمت سهام شرکت آلفابت با ۱ درصد کاهش به ۱۱۵۷٫۰۶ دلار در ۹ اکتبر ۲۰۱۸ پس از افت قبلی ۱۱۳۵٫۴۰ دلار در آن صبح، پایین‌ترین قیمت از ۵ ژوئیه ۲۰۱۸ بود پس از انتشار مقاله "وال استریت ژورنال"، قیمت سهام طی دو روز در ۱۰ اکتبر ۲۰۱۸ به ۲٫۱ درصد کاهش یافت. قیمت سهام از این نقطه به‌طور پیوسته افزایش یافت و به قیمت سهم ۸ اکتبر ۲۰۱۸ در ۵ فوریه ۲۰۱۹ رسید
و به قیمت سهم ۸ اکتبر ۲۰۱۸ در ۵ فوریه ۲۰۱۹ رسید گوگل قصد داشت گوگل پلاس را به عنوان یک شبکه شرکتی بازسازی کند. گوگل پلی اکنون ارزیابی می‌کند که کدام برنامه‌ها می‌توانند برای دسترسی به داده‌های پیامک کاربر اجازه درخواست کنند. فقط برنامه پیش‌فرض برای نسخه‌های موبایلی می‌تواند این درخواست را بدهد. قبل از نقض داده‌ها، برنامه‌ها می‌توانستند به‌طور همزمان درخواست دسترسی به تمام داده‌های مصرف‌کننده را داشته باشند. اکنون، هر برنامه باید برای هر جنبه از نمایه مصرف‌کننده مجوز درخواست کند.
مهین افشان‌پور ( – ) هنرمند و نگارگر اهل ایران بود. وی نخستین زن ایرانی بود که در نگارگری موفق به اخذ مدرک درجه یک هنری از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در ایران شد. زندگی. مهین افشان‌پور در شهریور ۱۳۲۰ در تهران زاده شد. تحصیلات. مهین افشان‌پور در سال ۱۳۴۸ وارد هنرستان کمال الملک شد و کار خود را با طراحی سیاه‌قلم، نقاشی رنگ روغن، و تذهیب آغاز و در سال ۱۳۶۰ آموزش را در دانشگاه‌های هنر، سوره، و میراث فرهنگی در پیش گرفت. او دکتری هنری را از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در رشته نگارگری دریافت کرد. افشان‌پور سال‌ها
در رشته نگارگری دریافت کرد. افشان‌پور سال‌ها در دانشگاه‌های گوناگون سابقه تدریس داشت. حرفه. مهین افشان‌پور از دوران نوجوانی و جوانی به نقاشی و صورت گری علاقه داشت و نزد استادانی چون حسین شیخ طبیعت، مشیری سیاه قلم، یوسفی، و الطافی به تحصیل هنر پرداخت اما علاقه زیاد افشان‌پور به نگارگری او را به مکتب جلالی سوسن آبادی کشاند تا سرانجام نزدیک ۳۰ سال در این زمینه به خلق بیش از ۱۰۰ اثر منحصر به فرد بپردازد. سبک‌ها. مهین افشان‌پور سبک‌های مختلفی را از جمله بغداد، مکتب تبریز اول، تیموری یا هرات و سرانجام مکتب
مکتب تبریز اول، تیموری یا هرات و سرانجام مکتب اصفهان را در نگارگری تجربه کرده‌است. از جمله مهمترین آثار او می‌توان به "سواری از غیب"، "شیخ صنعان و دختر ترسا"، "سمند تیزپای"، "مجلس بند اندازی عروسان"، و "آهوان خمار چشم" یاد کرد. مینیاتورهای افشان‌پور، مینیاتور امروز با بهره‌گیری از سبک گذشته‌است. او می‌گوید: فعالیت‌های آموزشی. مهین افشان‌پور از سال ۱۳۶۳ به تعلیم رشته نقاشی پرداخت و افزون بر خلق آثار شاخصی در نگارگری، همت خویش را صرف تربیت شاگرد و تدریس کرد. مهین افشان‌پور چند سالی در بخش آموزشی سازمان میراث
افشان‌پور چند سالی در بخش آموزشی سازمان میراث فرهنگی تدریس می‌کرد و از سال ۱۳۶۰ به تعلیم رسمی پرداخت. در دانشکده سوره، دانشگاه هنر نیز تدریس می‌کرد و همچنین در دانشگاه الزهرا به تدریس مینیاتور مشغول بود. نمایشگاه‌ها و افتخارات. افشان‌پور در نمایشگاه‌های داخل و خارج کشور به ارائه اثارش پرداخته‌است. بخشی از فعالیت‌ها و موفقیت‌های او در زیر فهرست شده‌است. گنجینه زنده بشری یونسکو. نام او به همراه نگارگران نامی معاصر ایران چون محمود فرشچیان، مجید مهرگان، اردشیر مجرد تاکستانی، محمدباقر آقامیری در فهرست گنجینه
مجرد تاکستانی، محمدباقر آقامیری در فهرست گنجینه زنده بشری یونسکو درج شد. آثار. بررسی و نقد نشانه‌شناسی آثار نگارگری مهین افشان‌پور در ۱۷مرداد ۱۴۰۱ طی نشست و میزگردی در مرکز فرهنگی- هنری صبا برگزار شد. در این نشست با حضور نامور مطلق، معاون پژوهشی فرهنگستان هنر و رئیس اعضای گروه پژوهشی زبان هنری؛ فرزان سجودی، حمیدرضا شعیری، امیر علی نجومیان و عباسی، آثار نگارگری مهین افشان‌پور از زاویه نشان شناختی و زبان شناختی مورد بحث و بررسی قرار گرفت. از نگاه دیگران. فرزان سجودی: بهمن نامور مطلق: امیرعلی نجومیان: حمیدرضا
سجودی: بهمن نامور مطلق: امیرعلی نجومیان: حمیدرضا شعیری: عباسی:
لافایت هاوتون بانل (Lafayette Houghton Bunnell) (۱۳ مارس ۱۸۲۴ –۲۱ ژوئیه ۱۹۰۳) طبیب، مؤلف و کاوشگر آمریکایی بود. او بیشتر به‌خاطر مشارکت با گردان ماریپوزا، اولین غیر سرخ‌پوستانی که وارد دره یوسیمیتی شدند و کتابش؛ کشف یوسمیت و جنگ سرخ‌پوستان در سال ۱۸۵۱، شناخته شده‌است. بانل اعضای گردان را در رای‌گیری برای نام‌گذاری دره رهبری کرد و به همین دلیل اغلب به او به عنوان فردی که نام یوسمیت را نام‌گذاری کرد، اعتبار می‌دهند. او همچنین یک سرباز و جراح در جنگ ایالات متحده با مکزیک و جنگ داخلی بود. زندگی‌نامه. بانل در ۱۳
با مکزیک و جنگ داخلی بود. زندگی‌نامه. بانل در ۱۳ مارس ۱۸۲۴ در راچستر نیویورک، متولد شد. پدرش بردلی بانل و داییش داگلاس هاوتون (هر دو طبیب)، تأثیر عمده-ای بر لافایت جوان گذاشتند، به ویژه که میل به جستجوی ماجراجویی در «غرب» را در او القا کردند. در ۱۸۳۲، پدر بانل تصمیم گرفت که به دیترویت برود. هرچند که خانواده، قبل از نقل مکان نهایی، در بوفالو ماندند. به دلیل اپیدمی وبا، بردلی بانل برای درمان بیماران فراخوانده شد. وقتی آنها سرانجام در دیترویت مستقر شدند، بانل جوان با اوزبیو، پاتواتومی و جوانان فرانسوی-
بانل جوان با اوزبیو، پاتواتومی و جوانان فرانسوی- کانادایی دوست بود. او در یک مدرسه کاتولیک تحصیل کرد، نه به این دلیل که کاتولیک بود، بلکه به این دلیل که بهترین مدرسهٔ شهر بود. در ۱۸۴۵ پدر بانل به دیترویت بازگشت. پس از حل و فصل امور مختلف تجاری، بانل به از او پیروی کرد و تحصیل پزشکی را زیر نظر دکتر اسکویل از سر گرفت. زمانی که جنگ با مکزیک آغاز شد، بانل نام‌نویسی کرد و به عنوان یک کارمند بیمارستان، کار کرد. و مدتی مسئول بیمارستان کوردووا بود، هنگامی که در پایان جنگ به میشیگان بازگشتند، فرماندهی پزشکی یک هنگ
جنگ به میشیگان بازگشتند، فرماندهی پزشکی یک هنگ را برعهده داشت. پس از اتمام خدمت، شایعات مربوط به اعتصاب طلا در کالیفرنیا توسط رئیس‌جمهور پولک، تأیید شد و بانل تصمیم گرفت تا شانس خود را در کالیفرنیا جستجو کند. او از راه زمینی از طریق تگزاس و مکزیک سفر کرد. در ۱۸۵۱، بانل یکی از اعضای گردان ماریپوزا بود که کاشفان غیربومی دره یوسمیتی شدند. اکتشاف هدف اصلی این سفر نبود. گردان در جستجوی رهبران قبایل بومی آمریکا که در یورش‌های اخیر به شهرک‌های آمریکایی، شرکت داشتند بود. بانل دره را کاوش کرد و بسیاری از ویژگی‌های
بود. بانل دره را کاوش کرد و بسیاری از ویژگی‌های آن را نام برد. کشف یوسمیتی و جنگ با سرخ‌پوستان در سال ۱۸۵1 (1880) حاوی گزارش از اکتشاف او و اقدامات گردان است. اکثر چیزهایی که در مورد رئیس تنایا و آهوانچی شناخته شده‌است، از گزارش‌های مکتوب بانل استخراج شده‌است. بانل اولین کسی بود که با رئیس تنایا روبرو شد، کسی که متعاقباً کتابی نوشت. بانل بعداً به عنوان جراح در جنگ داخلی آمریکا خدمت کرد. پس از جنگ به هومر، مینه‌سوتا نقل مکان کرد و با سارا اسمیت ازدواج کرد. اگرچه او کمی طبابت کرد، اما بیشتر اوقات با مستمری
اگرچه او کمی طبابت کرد، اما بیشتر اوقات با مستمری بازنشستگی ارتش زندگی کرد و تاریخ می‌سی‌سی‌پی بالا را نوشت. او در ۲۱ ژوئیه ۱۹۰۳ در هومر درگذشت. میراث. نقطه بونل در انتهای شرقی دره کوچک یوسمیت، به افتخار او نام‌گذاری شده‌است.
در دهه ۲۰۱۰، اطلاعات شخصی میلیون‌ها کاربر فیس‌بوک بدون رضایت آنها توسط شرکت مشاوره بریتانیایی کمبریج آنالیتیکا جمع‌آوری شد، که عمدتاً برای کمپین تبلیغات سیاسی استفاده می‌شد. این داده‌ها از طریق اپلیکیشنی به نام «این زندگی دیجیتالی شماست» که توسط محقق علوم داده، الکساندر کوگان و شرکت او که در سال ۲۰۱۳ تأسیس شده، جمع‌آوری شده بود. این برنامه شامل مجموعه‌ای از سوالات برای ایجاد پروفایل‌های روان‌شناختی روی کاربران بود و اطلاعات شخصی دوستان فیس‌بوک کاربران را از طریق پلتفرم اوپن گراف فیس‌بوک جمع‌آوری می‌کرد. این
پلتفرم اوپن گراف فیس‌بوک جمع‌آوری می‌کرد. این اپلیکیشن اطلاعات ۸۷ میلیون پروفایل فیس بوک را جمع‌آوری کرده بود. کمبریج آنالیتیکا از داده‌ها برای ارائه کمک‌های تحلیلی به کمپین‌های ریاست‌جمهوری تد کروز و دونالد ترامپ در سال ۲۰۱۶ استفاده کرد. کمبریج آنالیتیکا همچنین به‌طور گسترده به دخالت در همه‌پرسی برگزیت متهم شد، اگرچه تحقیقات رسمی تشخیص داد که این شرکت «فراتر از برخی تحقیقات اولیه» درگیر نبوده و «هیچ نقض قابل توجهی» صورت نگرفته‌است. اطلاعات مربوط به سوء استفاده از داده‌ها در سال ۲۰۱۸ توسط کریستوفر ویلی،
از داده‌ها در سال ۲۰۱۸ توسط کریستوفر ویلی، کارمند سابق کمبریج آنالیتیکا، در مصاحبه با "گاردین" و "نیویورک تایمز" فاش شد. در پاسخ، فیس بوک به خاطر نقش خود در جمع‌آوری داده‌ها عذرخواهی کرد و مارک زاکربرگ، مدیرعامل آن، در مقابل کنگره شهادت داد. در ژوئیه ۲۰۱۹، اعلام شد که فیس بوک به دلیل نقض حریم خصوصی، قرار است ۵ میلیارد دلار توسط کمیسیون تجارت فدرال جریمه شود. در اکتبر ۲۰۱۹، فیسبوک موافقت کرد که به دلیل قرار دادن اطلاعات کاربران خود در معرض «خطر جدی آسیب»، جریمه ۵۰۰۰۰۰ پوندی به دفتر کمیسر اطلاعات بریتانیا
جریمه ۵۰۰۰۰۰ پوندی به دفتر کمیسر اطلاعات بریتانیا بپردازد. در می ۲۰۱۸، کمبریج آنالیتیکا برای فصل ۷ ورشکستگی اعلام کرد. آژانس‌های تبلیغاتی چندین سال است که اشکال مختلفی از تست‌های روان‌شناختی را اجرا می‌کنند و فیس‌بوک نیز فناوری مشابهی را در سال ۲۰۱۲ به ثبت رسانده بود. با این وجود، صراحت کمبریج آنالیتیکا در مورد روش‌ها و جهت دهی مشتریانش - از جمله کمپین ترک رأی ترامپ و بریتانیا - چالش‌های هدف‌گیری روانی را که محققان نسبت به آن هشدار داده‌اند، به آگاهی عمومی رساند. این رسوایی باعث افزایش علاقه عمومی به حریم
رساند. این رسوایی باعث افزایش علاقه عمومی به حریم خصوصی و نفوذ رسانه‌های اجتماعی بر سیاست شد. جنبش آنلاین #DeleteFacebook در توییتر ترند شد. برادران روسو در حال تولید فیلمی دربارهٔ این رسوایی هستند که پل بتانی در آن نقش آفرینی می‌کند.
پدر لوئیس هنپین O.F.M. (Louis Hennepin)، مبلغ فرقهٔ فرانسیس مقدس، با نام تعمیدی آنتوان، (زادهٔ ۱۲ مه ۱۶۲۶ – درگذشتهٔ ۵ دسامبر ۱۷۰۴) کشیش بلژیکی کلیسای کاتولیک و مبلغ ریکولت (Recollet) از فرانسیسکن‌ها (به فرانسوی: Récollets) و کاوشگر سرزمین‌های آمریکای شمالی بود. زندگی‌نامه. آنتوان هنپین در شهر اَت در هلند اسپانیا (انو کنونی، بلژیک) چشم به جهان گشود. در سال ۱۶۵۹، زمانی که در بتوون زندگی می‌کرد، شهر توسط ارتش لوئی چهاردهم، پادشاه فرانسه تصرف شد. هنری ژوله که در معیت هنپین بود. وقایع و خاطرات سفرهایشان را
که در معیت هنپین بود. وقایع و خاطرات سفرهایشان را می‌نوشت، هنپین را اهل فلاندر نامیده‌است، اگرچه شهر اَت منطقه‌ای با زبان‌های رومی بود که امروزه در والونیا قرار دارد. هنپین به فرقهٔ فرانسیس مقدس پیوست و در هالز (بلژیک) و آرتوآ موعظه کرد. سپس مسئول بیمارستانی در ماستریخت شد. او همچنین برای مدت کوتاهی کشیش ارتش بود. بنا به درخواست لوئی چهاردهم، فرقهٔ Recollet، در مه ۱۶۷۵، چهار مبلغ از جمله هنپین را به همراه رنه روبرت کاولیر، سیور د لا ساله، به فرانسهٔ نو فرستاد. در سال ۱۶۷۶، هنپین عازم مأموریتی در دژ فورت
در سال ۱۶۷۶، هنپین عازم مأموریتی در دژ فورت فرونتناک شد و از آنجا به سمت قبایل موهاک رفت. در سال ۱۶۷۸، هنپین از سوی سرپرست ایالت، مأموریت یافت که لا ساله را در سفری اکتشافی به منطقهٔ غرب فرانسهٔ نو همراهی کند. در سال ۱۶۷۹، هنپین به همراه لا ساله برای ساخت کرجی ۴۵ تنی لو گریفون، شهر کبک را ترک و با عبور از دریاچه‌های بزرگ پنجگانهٔ آمریکا، سفر اکتشافی خود به غرب ناشناخته را آغاز کرد. در ژانویه ۱۶۸۰، هنپین در زمان احداث دژ فورت کریوکر (نزدیک پئوریا، ایلینوی کنونی) همراه لا ساله بود. در فوریه، لا ساله، هنپین و
همراه لا ساله بود. در فوریه، لا ساله، هنپین و دو نفر دیگر را به عنوان گروه پیشرو برای کاوش و بررسی رودخانهٔ می‌سی‌سی‌پی فرستاد. گروه، رودخانهٔ ایلینوی را تا محل الحاق آن به می‌سی‌سی‌پی دنبال کرد. اندکی پس از آن، هنپین توسط گروه جنگی قبیلهٔ سیو دستگیر و برای مدتی در ایالت مینه‌سوتا کنونی زندانی شد. در سپتامبر ۱۶۸۰، به لطف دانیل گریسولون، سیور دو لو، به هنپین و دیگران اجازهٔ خروج با قایق داده شد و سرانجام آنها به کبک بازگشتند. هنپین به فرانسه بازگشت و دیگر هرگز به آمریکای شمالی نرفت. مورخان محلی، راهبان
هرگز به آمریکای شمالی نرفت. مورخان محلی، راهبان فرقهٔ فرانسیس مقدس را اولین افراد اروپایی می‌دانند که پا به ساحل هانیبال امروزی، ایالت مِیزوری گذاشتند. هنپین توجه جهانیان را به دو آبشار بزرگ جلب کرد: آبشار نیاگارا، حجیم‌ترین رودخانه در آمریکای شمالی و آبشار سنت آنتونی در مینیاپولیس کنونی و تنها آبشار طبیعی بر روی رودخانهٔ می‌سی‌سی‌پی. در سال ۱۶۸۳، هنپین کتابی دربارهٔ آبشار نیاگارا با نام اکتشاف جدید منتشر کرد. توماس هارت بنتون، نقاش منطقه‌گرا، دیوارنگاره‌ای به‌نام «کشیش هنپین در آبشار نیاگارا» را برای
به‌نام «کشیش هنپین در آبشار نیاگارا» را برای سازمان برق نیویورک در لویستون، نیویورک خلق کرد. صحت بسیاری از گزارش‌های هنپین مورد تردید قرار گرفته یا کاملاً تکذیب شده‌اند، به‌خصوص توسط مورخ آمریکایی فرانسیس پارکمن (پارکمن همچنین به تعصب و غرض‌ورزی متهم شده‌است). هنپین توسط بسیاری از مورخان و منتقدان تاریخی به عنوان فردی متقلب و تحریف‌کننده، نکوهش و سرزنش شده‌است. برخی نویسندگان درصدد رد این اتهامات بوده‌اند و ادعا کرده‌اند که این گزارش‌های نادرست در واقع توسط دیگران درج شده‌اند. با این حال، اعتبار مدارک با
دیگران درج شده‌اند. با این حال، اعتبار مدارک با چنین نظریه‌ای مغایرت دارد. میراث. مکان‌هایی که به افتخار هنپین در ایالات متحده و کانادا نام‌گذاری شده‌اند عبارتند از: ایلینوی: میشیگان: مینه‌سوتا: میزوری: نیویورک: نیاگارا فالز، انتاریو: منابع فرهنگ عامه. در سال ۲۰۰۶، برایان ستزر آخرین آهنگ آلبوم ۱۳ خود را «پل خیابان هنپین» نامید. اشعار آن، داستانی تخیلی از کشیش هنپین و پرش او از پل خیابان هنپین بر فراز رود می‌سی‌سی‌پی را روایت می‌کند.
گنبد الله‌وردی خان مقبرهٔ سردار مشهور صفوی الله‌وردی خان گرجی و از تالارهای حرم علی بن موسی الرضا در شهر مشهد است. این بنا که در شرق حرم واقع شده، در ۱۶۱۳/۱۰۲۱ و اندکی پیش از مرگ الله‌وردی خان به پایان رسید و یکی از برجسته‌ترین بناهای معماری دورهٔ صفوی است و برای مدت طولانی از آن به عنوان مهمانخانهٔ حرم استفاده می‌شد. پیشینه. شاه عباس یکم پس از استقرار حکومت و توسعهٔ اقتدارش، اقدامات عمرانی زیادی در شهر مشهد انجام داد. در چندین سفر به خراسان و مشهد که اغلب همراه بزرگان دربار بود، او دستور ساخت و سازهای
همراه بزرگان دربار بود، او دستور ساخت و سازهای زیادی در حرم رضوی صادر کرد. همزمان با این امر، برخی از رجال عصر نیز اقدام به ساخت وساز در این عرصه کردند، ازجمله الله‌وردی خان و حاتم‌بیگ اردوبادی. الله‌وردی خان از ۱۰۱۳ و در میانه همین سفرهای سلطنتی شاه به خراسان، پیگیر ساخت این گنبدخانه در حاشیهٔ صحن تازه ساخته شده عباسی بود، امری که مطابق کتیبهٔ بنا، تا تکمیل آن، هشت سال طول کشید. داستانی عامیانه دربارهٔ این بنا روایت شده که مطابق آن، الله‌وردی‌خان دربارهٔ پیشرفت کار بنا از معمار می‌پرسد و در پاسخ می‌شنود
پیشرفت کار بنا از معمار می‌پرسد و در پاسخ می‌شنود که کار به پایان رسیده و بنا منتظر تشریف‌فرمایی قدوم عالی است! سردار پیر این پاسخ را نشانهٔ نزدیک شدن مرگ خود دانسته و اندکی بعد هم می‌میرد. به رغم این که در داخل این بنا و راهروهای متصل به آن، کسان دیگری نیز دفن شده‌اند، شکوه و فخامت آن باعث شد تا پیش از ساخته شدن رواق دارالضیافه در اواخر دورهٔ قاجار، از این رواق به‌عنوان مهمان‌خانهٔ مخصوص حرم مطهر استفاده و به «دارالضیافهٔ سرکار فیض‌آثار» هم مشهور شود. کسانی مانند سلطان‌اکبر گورکانی و ناصرالدین‌شاه قاجار
مانند سلطان‌اکبر گورکانی و ناصرالدین‌شاه قاجار در این‌جا میزبانی شده‌اند. معماری. گنبد الله‌وردی خان یک گنبدخانهٔ هشت‌گوش به ارتفاع ۱۶ و مساحت ۱۷۱متر مربع است که جلوهٔ بیرونی آن تنها یک گنبد بدون ساقه با نمای فلزی و یک ایوان ورودی با شکوه در شرق است که اکنون بخشی از رواق دارالضیافه به‌شمار می‌آید. معمار این تالار کوچک در ساخت بنا، معمار کوشیده‌است با ساخت یک گنبد کم‌خیز، جلوهٔ بیرونی بنا را در برابر نمای گنبد طلا و صحن انقلاب به حداقل برساند و تمام هنرنمایی و شکوهمندی را درون گنبدخانه متمرکز کرده‌است.
و شکوهمندی را درون گنبدخانه متمرکز کرده‌است. ازاین‌رو، گنبد به‌صورت یک پوستهٔ کم‌ارتفاع ساده اجرا شده‌است. به نظر پوپ، این بنا که هم‌زمان با مسجد شیخ‌لطف‌الله اصفهان ساخته شده، با تناسبات دقیق و سازمان موزونش شاید کامل‌ترین عنصر معماری حرم رضوی باشد و شیوهٔ بنا نشان می‌دهد، معمار آن اصفهانی بوده‌است. معماری که رقم کارش با عنوان «عمل امیر بن حاج محمود نظرانی ۱۰۲۲» در کتیبه‌های ازمیان رفتهٔ بنا وجود داشت. تزیینات. نمای گنبد تا اواخر آجری بود و در دورهٔ پهلوی دوم با خشتهای مسی پوشیده شد. نمای درون بنا با کاشی
با خشتهای مسی پوشیده شد. نمای درون بنا با کاشی معرق و مقرنس آراسته شده‌است. کف رواق در گذشته کاشی فیروزه‌ای بود که در دورهٔ پهلوی دوم تبدیل به سنگ مرمر شد. ازارهٔ بنا سنگ مرمر سبز است که در پخی‌ها ستونهای توکار مزین به طرح گلدان کار شده‌است. بالای ازارهٔ دیوارها عبارت است از طاق‌نماهای دو طبقه کاشی معرق در هشت ضلع که با قوس‌ها و چشمه‌های طاق‌ها و دهلیزها لبریز شده و بر حال و هوای قدس‌آمیز فضا افزوده‌است. شروع گنبد یک دایره قطارهای مقرنس است که در هفت ردیف، با نزدیک شدن به مرکز گنبد، از پایین به بالا،
با نزدیک شدن به مرکز گنبد، از پایین به بالا، کوچک‌تر می‌شوند و درنهایت به نورگیر شمسهٔ معرّق وسط سقف منتهی می‌گردد. نمای رواق کاربندی‌های متنوعی، مانند قاب‌بندی و رسمی‌بندی در محل اتصال سقف و دیوارها و مقرنس‌سازی و قاب‌بندی در داخل طاق‌نماها دارد. کاشی‌ها نقوش گیاهی، هندسی و جانوری دارند. همچنین در ضلع جنوبی، نمونه‌ای از بسم‌الله به خط طغرا که با طرح پرنده کار شده‌است. قاب‌های بغل‌کش طبقهٔ دوم با کاشی هفت‌رنگ و نقوش هندسی اجرا شده‌است. کتیبهٔ زیر گنبد، سوره‌های توحید و جمعه به خط ثلث است و کتیبهٔ دیگری در
توحید و جمعه به خط ثلث است و کتیبهٔ دیگری در طاق نماهای پایین، تاریخ ۱۰۲۱ ق دارد. در ازارهٔ ضلع جنوبی، سنگ مرقد الله‌وردی‌خان به خط نستعلیق و تاریخ ۱۰۲۲ق نصب است و در همان ضلع، رباعی منسوب به شاه‌عباس صفوی که در جواب رباعی شیخ بهایی گفته شده، بر دیوار نقش بسته و نام خوش‌نویس با عبارت «غائله و راقمه حسن الخادم» در انتهای کتیبه هست. در صفهٔ شرقی در ضمن اشعاری به خط نستعلیق، ماده تاریخ ساخت بنا (۱۰۲۱ق) با کلمات «کعبه خلق و سجده‌گاه ملک» نمایان شده‌است.
نسرین میرزایی هنرمند و سفالگر اهل ایران است. زندگی. نسرین میرزایی در کردستان زاده شده‌است. گنجینه زنده بشری. وی به عنوان گنجینه زنده بشری در سفالگری به عنوان میراث ناملموس به ثبت ملی رسید.
مانیسمان یک شرکت صنعتی آلمانی بود. این شرکت در ابتدا به عنوان تولیدکننده لوله‌های فولادی در سال ۱۸۹۰ با نام "کارخانه لوله مانیسمان ای جی آلمانی-اتریشی " تأسیس شد. در قرن بیستم، طیف محصولات مانیسمان رشد کرد و این شرکت در بخش‌های متعددی گسترش یافت. از محصولات مختلف فولادی و تجارت گرفته تا مهندسی مکانیک و برق، خودرو و مخابرات. از سال ۱۹۵۵، هلدینگ مدیریت کنگلومرا با دفتر مرکزی در دوسلدورف و نام مانیسمان ای جی نامگذاری شد. موفقیت‌های شرکت در حوزه مخابرات، که از سال ۱۹۹۰ آغاز شد، دلیل اصلی تصاحب مانیسمان توسط
سال ۱۹۹۰ آغاز شد، دلیل اصلی تصاحب مانیسمان توسط شرکت مخابراتی بریتانیایی وودافون در سال ۲۰۰۰ بود. این ادغام هنوز یکی از بزرگترین ادغام شرکت‌ها در سراسر جهان است. در آن زمان، گروه مانیسمان دارای ۱۳۰۸۶۰ کارمند در سراسر جهان با درآمد ۲۳٫۲۷ میلیارد یورو بود. پس از ادغام شرکت، نام مانیسمان از بخش‌های مهندسی، خودرو و مخابرات برداشته شد. پس از خرید بخش تولید لوله مانیسمان ای جی و برند مانیسمان، توسط کارخانه فولاد آلمانی سالزگیتر ای جی، شرکت مانیسمان به فعالیت خود در صنعت فولاد، به ویژه در صنعت لوله و لوله فولادی
در صنعت فولاد، به ویژه در صنعت لوله و لوله فولادی ادامه داد. تاریخچه. استقرار و رشد به عنوان یک تولیدکننده لوله بین‌المللی. در سال ۱۸۸۶، دو برادر آلمانی با نام‌های راینهارد (۱۸۵۶–۱۹۲۲) و ماکس مانیسمان (۱۸۵۷–۱۹۱۵) حق ثبت اختراع فرایند نورد لوله‌های فولادی بدون درز (فرایند مانیسمان) را برای اولین بار در جهان دریافت کردند. بین سال‌های ۱۸۸۷ و ۱۸۸۹ آنها کارخانه‌های لوله‌سازی را همراه چندین شریک تجاری مختلف در بوس، آلمان، کوموتائو / بوهمیا، لندور / ولز و زادگاهشان یعنی رمشاید /آلمان تأسیس کردند. در سال ۱۸۹۰، به
یعنی رمشاید /آلمان تأسیس کردند. در سال ۱۸۹۰، به دلیل مشکلات فنی و مالی استارتاپی، کارخانه‌های لوله موجود، در کارخانه لوله مانیسمان ای جی آلمانی-اتریشی جمع شدند. دفتر مرکزی شرکت جدید در برلین بود. راینهارد و ماکس مانیسمان، اولین هیئت مدیره را تشکیل دادند اما در سال ۱۸۹۳ آن را ترک کردند. در آن سال دفتر مرکزی شرکت به دوسلدورف - مرکز صنعت لوله و لوله آلمانی در آن زمان - منتقل شد. این شرکت در سال ۱۹۰۸ به مانیسمان ای جی تغییر نام داد. در سال‌های بعد، موقعیت شرکت در صادرات که از ابتدا نیز مهم بود، با فراگیری
در صادرات که از ابتدا نیز مهم بود، با فراگیری کارخانه لوله‌سازی مانیسمان در لندور/ولز و همچنین تأسیس کارخانه لوله‌سازی مانیسمان در دالمینه /ایتالیا تثبیت و گسترش یافت. شعبه‌هایی برای انبار و فروش مستقیم، بعضاً با ظرفیت تولید لوله و کارگاه‌های تولیدی، با همکاری شرکت‌های معتبر در سراسر جهان، به ویژه در آمریکای جنوبی، آسیا و آفریقای جنوبی راه اندازی شد. علاوه بر این، شرکت مانیسمان ای جی تولید لوله‌های فولادی جوش داده شده، لوله‌های فولادی ضدزنگ و انواع دیگر لوله‌ها را آغاز کرد. این شرکت به تولیدکننده برتر لوله
را آغاز کرد. این شرکت به تولیدکننده برتر لوله و لوله فولادی در سراسر جهان تبدیل شد گسترش با تولید زغال‌سنگ و فولاد. مانیسمان در دهه‌های اول آغاز کار خود، صرفاً یک تولیدکننده بود و بنابراین به شدت به تحویل مواد اولیه توسط شخص ثالث وابسته بود. در نیمه اول قرن بیستم، این شرکت برای کاهش ریسک تولید، شروع به یک گروه آهن و فولاد گسترش یافت. این گروه برای خود تولید سنگ معدن و زغال‌سنگ، فرآوری و تولید فولاد و همچنین یک بخش تجاری یکپارچه داشت. در دهه ۱۹۵۰، مانیسمان کارخانه‌های لوله سازی را در برزیل، کانادا و ترکیه
کارخانه‌های لوله سازی را در برزیل، کانادا و ترکیه تأسیس کرد تنوع بیشتر. در سال ۱۹۵۵، هلدینگ مدیریت گروه به مانیسمان ای جی تغییر نام داد. این گروه به توسعه خود به یک مجموعه بسیار متنوع ادامه داد. بخش‌های شرکتی مهندسی و خودرو که در اواخر دهه ۱۹۶۰ تأسیس شد، شرکت‌های معروفی مانند رکسروت، دیماگ، دماتیک، ساچز، VDO، بوگه، کینزل، کراوس مافایی، هارتمن و بران و تالی را تشکیل می‌داد. در گروه مانیسمان، برخی از این شرکت‌ها به رهبران بازار جهانی در بخش‌های تجاری مربوط تبدیل شدند. مخابرات. در سال ۱۹۹۰، به دنبال آزادسازی
شدند. مخابرات. در سال ۱۹۹۰، به دنبال آزادسازی بازار مخابرات آلمان، مانیسمان یک بخش تجاری جدید راه اندازی کرد و اولین حامل شبکه تلفن همراه آلمان را با مالکیت خصوصی به نام دی تو مانیسمان تأسیس کرد. این شرکت، مانیسمان موبایلفانک جی ام بی اچ نام داشت. این شرکت رقیب اصلی اپراتور فعلی آلمان، تی-موبایل شرکت دویچه تلکام، که با نام دی ۱ نیز شناخته شده‌است، بود. علاوه بر این، مانیسمان بخش مخابرات خود را با شرکت‌هایی در آلمان، ایتالیا، بریتانیا و اتریش با ارائه خدمات یکپارچه که تلفن همراه و شبکه ثابت، اینترنت و تجارت
که تلفن همراه و شبکه ثابت، اینترنت و تجارت از راه دور را پوشش می‌دهد، گسترش داد. تصاحب توسط وودافون و عواقب آن. شعبه مخابراتی مانیسمان در سراسر اروپا بسیار موفق بود و بنابراین در سال ۱۹۹۹، گروه مانیسمان طرحی را برای جدا کردن سایر بخش‌ها طراحی کرد. این بخش‌های صنعتی قرار بود از طریق شناورسازی بورس و تحت نام مانیسمان آتکس ای جی، در یک شرکت جداگانه، که یکی از بزرگترین شرکت‌های فهرست شده در شاخص سهام آلمان دکس باشد، ترکیب شوند. با این حال، قبل از تحقق این برنامه‌ها، با تصاحب مانیسمان توسط شرکت تلفن همراه
برنامه‌ها، با تصاحب مانیسمان توسط شرکت تلفن همراه بریتانیایی وودافون در سال ۲۰۰۰، نبرد تاریخی تصاحب به پایان رسید. در ۴ فوریه ۲۰۰۰، هیئت نظارت مانیسمان در نهایت با قیمت ۱۹۰ میلیارد یورو موافقت کرد که بالاترین قیمت خرید در آن زمان و تا اکنون است. بخش مخابراتی مانیسمان متعاقباً در گروه وودافون گنجانده شد. بخش‌های دیگر بلافاصله پس از معامله به شرکت‌های مختلف فروخته شد. منشأ مانیسمان، فعالیت‌های تولید لوله، همراه با نام تجاری مانیسمان به سالزگیتر ای جی فروخته شد. جنجال‌ها. در طول جنگ جهانی دوم، زمانی که شرکت
شد. جنجال‌ها. در طول جنگ جهانی دوم، زمانی که شرکت تحت ریاست ویلهلم زانگن، فعال حزب نازی، بود، کارگران برده در کارخانه‌های نورد لوله، بکار گرفته می‌شدند. زنگن به دلیل درگیری ۴ ماه در زندان گذراند. او تا زمان بازنشستگی در سال ۱۹۶۶، یک چهره برجسته در مانیسمان باقی ماند. در سال ۲۰۰۰، مانیسمان توسط گروه وودافون پی ال سی خریداری شد. برای هر سهم مانیسمان، ۵۳٫۷ سهم وودافون بدون مالیات معامله شد. این یک تصاحب بحث‌برانگیز بود، زیرا هرگز در آلمان شرکتی به بزرگی و موفقیت مانیسمان توسط مالکی غیر آلمانی خریداری نشده
مانیسمان توسط مالکی غیر آلمانی خریداری نشده بود. گفته می‌شود که این ادغام در یک معامله خصوصی، بین مدیریت مانیسمان و وودافون منعقد شده‌است. این خرید توسط مدیر اجرایی وودافون، کریس گنت، و اسکات مید از گلدمن ساکس، مشاور ارشد در آن معامله، رهبری شد. شرایط معامله خارج از استانداردهای آلمان، پرداخت‌های جداگانه زیاد به مدیران برجسته شرکت، در سال ۲۰۰۴ منجر به محاکمه در دادگاه منطقه‌ای دوسلدورف شد. این محاکمه به دادگاه مانیسمان شناخته شده‌است. متهمان، از جمله رئیس هیئت نظارت در زمان تصاحب، یوزف آکرمن، و کلاوس اسر
هیئت نظارت در زمان تصاحب، یوزف آکرمن، و کلاوس اسر مدیر عامل سابق مانیسمن، ابتدا توسط دادگاه بی گناه شناخته شدند. با این حال، پس از تجدیدنظر، دادگاه فدرال دادگستری رای صادر شده را رد کرد و پرونده را برای محاکمه مجدد به لندگریچ ارجاع داد. در ۲۹ نوامبر ۲۰۰۶، دادرسی خاتمه یافت و متهمان با پرداخت میلیون‌ها یورو موافقت کردند. بر اساس شرایط قرارداد تصاحب، مانیسمان به دنبال تضمینی از وودافون بود که نام و نام تجاری مانیسمان تحت مالکان جدید باقی خواهد ماند. این مورد توافق شد و معامله اعلام شد. با این حال، مدت کوتاهی
شد و معامله اعلام شد. با این حال، مدت کوتاهی پس از این، وودافون از توافقات خارج شد و نام تجاری خود را تغییر داد. شرکت‌های تابعه انفرادی. مانیسمان آرکور. مانیسمان آرکور یک شرکت تلفن ثابت و اینترنت بود. از ماه مه ۲۰۰۸، زمانی که دویچه بان (۱۸٫۱۷ درصد) و دویچه بانک (۸٫۱۸ درصد) سهام خود را به وودافون فروختند، این شرکت تنها تحت مالکیت وودافون بوده‌است.
اتو روگه (نروژی: Otto Ruge)، زاده ۹ ژانویه ۱۸۸۲م، در کریستیانیا؛ و درگذشته به تاریخ ۱۵ اوت ۱۹۶۱م، درسن ۷۹ سالگی در اسلو، یک افسر در نیروی زمینی نروژ، بود. وی همزمان با تجاوز نظامی ارتش هیتلر به خاک نروژ، در آوریل سال ۱۹۴۰م، به فرماندهی ارتش نروژ؛ و سپس به مقام رئیس ستاد دفاع نروژ، منصوب شد. اتو روگه، تا زمان ترک مخاصمه، در تاریخ ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰م، رهبری مقاومت نظامی علیه نیروهای مهاجم آلمانی را بر عهده داشت. سپس وی به اسارت درآمد و به آلمان فرستاده شد و تا پایان جنگ در سال ۱۹۴۵م، در اردوگاه اسرای جنگی در آلمان