payamvha/North_RAG huggingface dataset:
رابان بار سائوما (Rabban Bar Ṣawma) که با نام‌های (Rabban Ṣawma) و (Rabban Çauma) نیز شناخته می‌شود (زادهٔ ۱۲۲۰ - در گذشتهٔ ژانویه ۱۲۹۴)، راهب ترک چینی (اویغور یا احتمالاً اونگود) بود که تبدیل به یک سیاستمدار کلیسای ایست به نام «نستوری» در چین شد. او به واسطه سفری زیارتی از یوآن به اورشلیم به همراه، رابان مارکوس که یکی از شاگردانش بود، شناخته شده‌است. آنها هیچگاه به مقصدشان نرسیدند، زیرا درگیر آشوب و ناآرامی‌های نظامی در طول مسیرشدند، در عوض سال‌های زیادی را در بغداد تحت سلطه ایلخانان گذراندند. مارکوس جوان
در بغداد تحت سلطه ایلخانان گذراندند. مارکوس جوان در نهایت به عنوان Yahballaha سوم، بزرگِ کلیسای ایست انتخاب شد وپس آن پیشنهاد کرد که معلمش، رابان بار سائوما را به عنوان سفیر مغول در سایر مأموریت‌ها به اروپا اعزام شود. راهب مُسن با بسیاری از حاکمان اروپا و پاپ به منظورایجاد اتحاد میان فرانسه و مغول ملاقات کرد. این مأموریت بی‌نتیجه بود، اما رابان بار سائوما در سال‌های آخر زندگی خود در بغداد، سفرهای زندگی‌اش را مستند کرد. گزارش مکتوب او از سفرهایش برای مورخان مدرن حائز توجه بوده، چرا که تصویر واضحی از اروپای
مدرن حائز توجه بوده، چرا که تصویر واضحی از اروپای قرون وسطی در پایان جنگ‌های صلیبی ارئه می‌داد که به دست ناظری باهوش، روشنفکر و سیاستمدار رسم شده بود. سفرهای بار سائوما قبل از بازگشت مارکوپولو به اروپا انجام شد و دست نوشته‌هایش دیدگاه وارونه شده از شرق به غرب را نشان می‌داد. اوایل زندگی. رابان («استاد»، به عنوان مثال «"ربی"» عبری در یهودیت را ببینید) بار سائوما در سال ۱۲۲۰ در پکن امروزی که در آن زمان به‌نام زهونگدو و بعدها به نام خان بالق تحت حکوت مغولان، شهرت یافت. با استناد به گفته ابن عبری، او دارای
شهرت یافت. با استناد به گفته ابن عبری، او دارای اصالت اویغوری بود. منابع چینی رگ وریشه او را اونگود توصیف می‌کنند، مردمی ترک که بر اساس قانون یوآن به دسته قبیله مغول تقسیم‌بندی می‌شوند. نام بار سائوما به معنای «پسر روزه» است که ریشه آرامیک دارد، هرچند او دریک خانوادهٔ ثروتمند متولد شده بود. او پیرو آیین «نستوری» بود در حدود سن بیست سالگی‌اش راهبی زاهد و پس از آن معلم دینی شد. زیارت اورشلیم. او در میانسالی به همراه یکی از شاگردان جوانش سفری را از یوآن چین برای زیارت اورشلیم آغاز کردند. آنها از طریق کشور
برای زیارت اورشلیم آغاز کردند. آنها از طریق کشور تنگوت سابق، ختن، کاشغر، تاراز در دره سیر دریا، خراسان (افغانستان فعلی)، مراغه (آذربایجان فعلی) و موصل سفر کردند و به آنی در قلمرو پادشاهی گرجستان رسیدند. هشدارهای خطر در مسیر خود به مناطق جنوبی سوریه، آنها را از هدف خود دور کرد، آنها به سمت سرزمین فارس (پرشیا) که تحت حاکمیت سلسله ایلخانان مغولی بود، سفر کردند. جاییکه مورد استقبال بزرگِ کلیسای ایست قرار گرفتند. بزرگ کلیسا از دو راهب خواست تا برای دریافت تاییدیه انتصاب مار دنا به عنوان سالار در سال ۱۲۶۶ از
انتصاب مار دنا به عنوان سالار در سال ۱۲۶۶ از دربار اباقاخان، حاکم ایلخانان مغول دیدن کنند. در طول سفر، رابان مارکوس به عنوان اسقف نستوری اعلام شد. بزرگ کلیسا سعی کرد راهبان را در غالب پیام رسان به چین بفرستد، اما درگیری نظامی در طول مسیر سفرشان باعث تأخیر در خروج آنها شد وبه همین دلیل در بغداد ماندند. هنگامی که بزرگ کلیسا درگذشت، رابان مارکوس در سال ۱۲۸۱، با لقب Yahballaha III جانشین او شد. این دو راهب به مراغه سفر کردند تا تاییدیه این انتصاب را از شخص آباقاخان دریافت کنند اما خان ایلخانی قبل از ورود آنها
دریافت کنند اما خان ایلخانی قبل از ورود آنها درگذشت و پسرش ارغون خان به سلطنت رسید. ارغون خان آرزوی ایجاد یک اتحاد راهبردی فرانسوی-مغولی با اروپاییان مسیحی علیه دشمن مشترکشان، به نام مسلمانان مملوک در قاهره، را در سرداشت. چند سال بعد، بزرگ کلیسا (ایلخانی) جدید، Yahballaha III، پیشنهاد ملاقات معلم سابق خود، رابان بار سائوما با با پاپ و پادشاهان اروپا درسفارت اروپا را مطرح کرد. سفیر در اروپا. در سال ۱۲۸۷، بار سائوما سالخورده سفر خود را به اروپا آغاز کرد. او هدایا و نامه‌هایی از طرف ارغون خان برای امپراتور
هدایا و نامه‌هایی از طرف ارغون خان برای امپراتور روم شرقی، پاپ و پادشاهان اروپایی پیشکش کرد. او در سال ۱۲۸۵ پیرو سفیر نستوری دیگری به نام، عیسی کلمچی شد که فرستادهٔ ارغون خان نزد پاپ هونوریوس چهارم بود. رابان بار سائوما با تعداد زیادی از همراهان و ۳۰ حیوانِ سواری سفر کرد. همراهان متشکل از افرادی ازکلیسای ایست، توماس دی آنفوسیس (یا توماسو دی آنفوسی) مترجم و عضو یک شرکت بانکداری معروف به نام جنوا ویک مترجم ایتالیایی به‌نام اوگوتوس یا اوگتو بودند.. بار سائوما به هیچ‌کدام از زبان اروپایی صحبت نمی‌کرد، هرچند به
هیچ‌کدام از زبان اروپایی صحبت نمی‌کرد، هرچند به زبان‌های چینی، ترکی و فارسی به صورت کامل مسلط بود و می‌توانست به زبان سوری بخواند. اروپاییان با زبان فارسی با او ارتباط برقرار می‌کردند. او از راه ارمنستان به صورت زمینی به امپراتوری ترابیزون یا از طریق امپراتوری روم به سمت سیمیسو در دریای سیاه سفر کرد، سپس با قایق به قسطنطنیه رفت، جاییکه در آن با آندرونیکوس دوم پالئولوگوس ملاقات کرد. نوشته‌های بار سائوما توصیف پرشوری از ایاصوفیهٔ زیبا ارائه می‌دهد. او سپس به ایتالیا رفت و دوباره با کشتی سفر کرد. مسیرشان از
ایتالیا رفت و دوباره با کشتی سفر کرد. مسیرشان از جزیره سیسیل می‌گذشت. در همان زمان او فوران بزرگ کوه اتنا در ۱۸ ژوئن ۱۲۸۷ را مشاهده وثبت کرد. چند روز پس از رسیدنش، در جریان درگیری‌های Sicilian Vespers، شاهد نبرد دریایی در خلیج سورنتو در۲۴ ژوئن ۱۲۸۷(روز سنت جان) بود. نبرد میان ناوگان چارلز دومکه از او در قلمرویش استقبال کرده بود، و جیمز دوم آراگون، پادشاه سیسیل صورت گرفت. به گفته بار سائوما، نیروهای جیمز دوم ۱۲۰۰۰ مرد را کشتند وجیمز دوم پیروز نبرد بود. او به روم سفر کرد، اما برای ملاقات با پاپ هونوریوس
به روم سفر کرد، اما برای ملاقات با پاپ هونوریوس چهارم که به تازگی درگذشته بود، بسیار دیر شده بود. در عوض بار سائوما وارد مذاکره با کاردینال‌ها شد و از کلیسای سنت پیتر بازدید کرد. سپس بار سائوما در مسیر خود به‌سوی پاریس، در توسکانی و جمهوری جنوا توقف کرد. او زمستان ۱۲۸۷–۱۲۸۸ را در جنوا، پایتخت سرمایه‌داری معروف، گذراند. در فرانسه (فرنگستان)، او یک ماه را در قصر شاه فیلیپ دادگر گذراند، کسی که در ظاهر به ورود سفیر مغول پاسخ مثبت داده بود، اوهدایای فراوانی به بارسائوما داد و یکی ازاشراف‌زاده‌ها را به نام، گوبر
داد و یکی ازاشراف‌زاده‌ها را به نام، گوبر دو هلویل، برای مشایعت بارسائوما در بازگشت به سرزمین‌های مغول فرستاد. گوبر دو هلویل در ۲ فوریه ۱۲۸۸ به همراه روحانیون روبرت د سنلیس و گیوم دو برویر و همچنین آدین دوبورژ، آرباله‌تریر (کماندار) از کشور خارج شدند. آنها هنگامی که بار سائوما از روم بازمی‌گشت، به وی ملحق شدند و او را تا سرزمین پرشیا همراهی کردند. بار سائوما در گاسکونی در جنوب فرانسه که در آن زمان مستعمرهٔ انگلیس بود، پادشاه انگلستان ادوارد اول را ملاقات کرد ادوارد با اشتیاق به سفارت پاسخ مثبت داد، اما در
ادوارد با اشتیاق به سفارت پاسخ مثبت داد، اما در نهایت به دلیل درگیری در داخل کشور، به ویژه با ولزی‌ها و اسکاتلندی‌ها، قادر به پیوستن به وحدت نظامی نبود. پس از بازگشت به رم، بار سائوما مورد استقبال گرم و صمیمانه پاپ نیکلاس چهارم که به تازگی پاپ شده بود، قرار گرفت. او در سال ۱۲۸۸، سائوما را در پالم ساندیِ (یکشنبه نخل) دعوت به عشاء رابانی کرد و به او اجازه داد پایتخت مسیحیت لاتینشکر گزاری کند. نیکلاس، بار سائوما را مأمور کرد تا با مسیحیان ایست دیدار کند و تاج گران‌بهایی به اوداد تا به Mar Yahballaha (شاگرد
گران‌بهایی به اوداد تا به Mar Yahballaha (شاگرد سابق رابان بار سائوما، مارکوس) پیشکش کند. بار سائوما در سال ۱۲۸۸، در مسیر بازگشت به بغداد، پیام‌ها و هدایای متعددی از رهبران و پادشاهان مختلف اروپایی با خود به همراه آورد. در سال ۱۲۸۹، به نامه‌های ارغون پاسخ داده شد و از طریق بازرگان جنوائی به نام بوسکارلو دی غیزولفی، نماینده دیپلماتیک ایلخانان ارسال شد. ارغون در نامه‌ای به فیلیپ چهارم از بار سائوما یاد می‌کند: مبادلات برای تشکیل اتحاد با اروپایی‌ها در انتها بی‌نتیجه ماند و تلاش‌های ارغون خان در انتها کنار
بی‌نتیجه ماند و تلاش‌های ارغون خان در انتها کنار گذاشته شد. اگرچه همچنان، بار سائوما در برقراری روابط مهم که ارتباطات و تجارت میان شرق و غرب را تقویت می‌کرد، موفق بود. جدا از سفارت شاه فیلیپ در نزد مغولان، پاپ نیز مبلغان مذهبی مانند جووانی دا مونتکوروینو را به دربار مغول فرستاد. اواخر زندگی. بار سائوما پس از سفارت خود در اروپا، باقیمانده عمر خود را در بغداد گذراند. به احتمال زیاد در همین زمان بود که گزارش سفرهایش را مکتوب کرد که در سال ۱۸۹۵ به زبان فرانسه و در سال ۱۹۲۸ به انگلیسی ابتدا توسط سر والیس باج
و در سال ۱۹۲۸ به انگلیسی ابتدا توسط سر والیس باج ترجمه، ویرایش و سپس منتشر شد: این سفرنامه‌ها عبارت از راهبان کوبلای خان، امپراتوری چین یا سرگذشت زندگی و سفرهای رابان ساما، فرستاده خانان مغول نزد پادشاهان اروپا، و مارکوس که به عنوان مار Yahbh-Allaha III بزرگ کلیسای ایست در آسیا شد. این روایت به خاطر مشاهداتش از اروپای قرون وسطی در پایان جنگ‌های صلیبی، از دیدگاه یک ناظرغیربومی با فرهنگی هزاران مایل دورتر، منحصر به فرد است. رابان بار سائوما در سال ۱۲۹۴ در بغداد درگذشت.
دیگو کلمبوس (پرتغالی: Diogo Colombo) (اسپانیایی: Diego Colón) (ایتالیایی: Diego Colombo) (1479/1480 میلادی - ۲۳ فوریه ۱۵۲۶ میلادی)، ناوبر و کاوشگری تحت پادشاهان کاستیل و آراگون بود. او به عنوان دومین دریاسالار ایندیز (هند شرقی)، دومین نایب السلطنهٔ ایندیز و چهارمین فرماندار ایندیز در قالب کشتی به «پادشاهان کستیل و آراگون» خدمت نمود. او بزرگترین پسر کریستوف کلمب و همسرش فیلیپا مونیز پرسترلو بود. او در پرتغال بدنیا آمد، یا در پورتو سانتو در ۱۴۷۹/۱۴۸۰ میلادی یا لیسبون در ۱۴۷۴ میلادی. او عمدهٔ عمر بزرگسالی خویش
لیسبون در ۱۴۷۴ میلادی. او عمدهٔ عمر بزرگسالی خویش را در تلاش برای کسب مجدد عناوین و اختیاراتی سپری نمود که به پدرش توظیف شده بود و ازشان در کاوش‌ها استفاده کرده و در ۱۵۰۰ میلادی فوت نموده بود. ازدواج او با «ماریا دی تولدو ی روجاس» در این مسیر کمک شایانی بدو کرد، او دختر برادر/خواهر دوک دوم آلبا بود که عمو/عمه/... زاده فرناندوی دوم، پادشاه آراگون بود. اوان زندگی. دیگو در دربار اسپانیایی در ۱۴۹۲ میلادی سمت «پیج» را بدست آورده و همان سال پدرش اولین سفر دریایی خویش را براه انداخت. دیگو برادر ناتنی جوان‌تری به
خویش را براه انداخت. دیگو برادر ناتنی جوان‌تری به نام فرناندو داشت که فرزند «بیتریز انریکز دی آرانا» بود. دیگو کلمبوس تحت تعلیم همس ردوم کریستف کلمب به نام «بیتریس دی آرانا» بود تا این که به خانقاه فرانسیسکن «لا رابیدا» منتقل شد. این انتقال با اصرار پدر روحانی خوان پرز صورت پذیرفت که یک فرانسیسکن برجسته و کشیش ضمنی از سوی پدرش قلمداد می‌گشت. فردینان و دیگو پیج‌هایی برای شاهزاده دون خوان بود، سپس پیجی برای ایزابل یکم در ۱۴۹۷ میلادی شد. نایب السلطنهٔ ایندیز. در اوت ۱۵۰۸ میلادی به او لقب «فرماندار ایندیز»
در اوت ۱۵۰۸ میلادی به او لقب «فرماندار ایندیز» داده شد، سمتی که پدرش هنگام ورود به سانتو دمینگو در ژوئیهٔ ۱۵۰۹ میلادی داشت. او خانه‌اش را تأسیس نمود (الکازار دی کولون) که هنوز هم در سانتو دمینگو وجود دارد، در مکانی که اکنون به جمهوری دومینیکن معروف است. در ۱۵۱۱ میلادی، دیگو کلمبوس به عنوان نایب السلطنهٔ ایندیز، «دیگو ولازکوئز دی کوئلار» را به سفر اکتشافاتی از سانتا دومینگو به جزیره اسپانیایی کوبا که به تازگی تصاحب شده بود فرستاد. به گفته فلوید دیگو «... با همراهان زیادی همراهی می‌شد: همسرش، دونا ماریا،
با همراهان زیادی همراهی می‌شد: همسرش، دونا ماریا، اولین «گران داما»ی بر جدید، دوک خواهر/برادر/... زادهٔ آلبا با گروه دونسلاس خودش و اقوام نزدیکش - فرناندو برادر ناتنی، دوتا از عموهایش دیگو و بارتولومه و عمو/خاله/... زاده‌اش آندرئا و گیووانی. همچنین در سفرهای اکتشافاتی اش، کریادوس و ضامنین پدر مسنش نیز قرار داشتند: مارکوس دی آگویلار، شهردار مستقیم آلکالده او، دیگو مندز، مدیر بازرگانی‌اش و مربی سابقش به نام گرونیمو دی آگوئرو. سایر کولومبیستاهای وفادار با او سانتو دومینگو ملاقات کردند - عموی او طبق ازدواج،
سانتو دومینگو ملاقات کردند - عموی او طبق ازدواج، فرانسیسکو دی گارای، که نامش شهردار آلگوئاسیل بود و کریادوسِ بارتولومه، میگوئل دیاز، دیگو ولاسکس و خوان سرون. بعدها بسیاری از خاندان‌های قابل توجه و مشهور جزایر از نسل او به صورت دائمی، حداقل برای سالیان سال شکل گرفت.» یکی از شوراهای سلطنتی در ۱۵۱۱ میلادی هسپانیولا، پورتو ریکو، جامائیکا و کوبا را تحت قدرت دیگو و «توسط حق پدرش» اعلام نمود. با این حال، اورابا و وراگوئه مستثنا شدند، چرا که شورا آنها را به عنوان کشف شده توسط «رودریگو دی بستیداس» در نظر گرفت.
کشف شده توسط «رودریگو دی بستیداس» در نظر گرفت. همچنین شورا عناوین دیگو را در نایب السلطنه و دریاسالاری به عنوان عناوین ارثی، گرچه افتخاری تأیید کرد. همچنین، دیگو یک دهم درآمد خالص کل را در مالکیت داشت. با این حال خیلی زود بین آنهایی که به دیگو و مقامات سلطنتی فرناندوی دوم وفادار بودند نزاع‌هایی شکل یافت. امور تا نقطه‌ای رو به وخامت گرایید که فردیناند دیگو را در ۱۵۱۴ میلادی احضار کرد. دیگو سپس پنج سال بعد را در اسپانیا سپری کرد در حالی که «بیهوده بر ادعاهایش اصرار می‌ورزید». در نهایت در ۱۵۲۰ میلادی،
اصرار می‌ورزید». در نهایت در ۱۵۲۰ میلادی، قدرت‌های دیگو توسط کار پنجم ترمیم یافتند. دیگو در ۱۲ نوامبر ۱۵۲۰ میلادی در میانهٔ شورش محلی ضد حکومت اسپانیایی در ناحیه فرستادگان فرانسیسکن در رودخانهٔ کومانا، به سانتو دومینگو بازگشت. این مکان، محلی برای شورش‌های بردگان اسپانیایی بود که به موازات تجارت نمک و مروارید شکل گرفته بودند. دیگو «گونزالو دی اوکامپو» را در یکی از سفرهای اکتشافاتی به همراه ۲۰۰ مرد و ۶ کشتی فرسدات. سپس در ۱۵۲۱ میلادی، دیگو در تجارت بارتلمه د لاس کاساس سرمایه‌گذاری کرد تا ناحیه کومانا را بدین
کاساس سرمایه‌گذاری کرد تا ناحیه کومانا را بدین طریق آرام سازد. شکست او در این هدف را بر گردن دیگو انداختند که باعث از دست رفتن اعتماد به پادشاه گردید. این شکست به علاوه مخالفت با قدرت سلطنتی در کوبا، چارلز را مجبور کرد تا دیگو را در ۱۵۲۳ میلادی توبیخ کرده و او را به اسپانیا احضار کند. اولین شورش بردگان در آمریکا در سانتو دومینگو طی ۲۶ دسامبر ۱۵۲۲ میلادی رخ داد، هنگامیکه جولوف‌های کارگری که به بردگی گرفته شده بودند، در مزارع شکر دیگو یک شورش را آغاز نمودند. طی این شورش، بسیاری از متمردانی که قبلاً به بردگی
طی این شورش، بسیاری از متمردانی که قبلاً به بردگی گرفته شده بودند توانستند به کوهساران داخل منطقه مستعمراتی فرار کنند، جایی که جوامع دور افتادهٔ مستقلی را در میان تائینوهای نجات یافته تأسیس نمودند. با این حال، بسیاری از شورشیان دستگیر شده و دریاسالار آنها را اعدام نمود. مرگ و میراث. پس از مرگش، سازشی در ۱۵۳۶ میلادی ایجاد شد که در آن پسرش «لوئیس کولون دی تولدو» به عنوان دریاسالار ایندیز لقب گرفت و تمامی سایر حقوق را در قبال مستمری سالانهٔ ۱۰٬۰۰۰ دوکاتی مادام العمری پس داد که شامل این موارد بودند: جزیرهٔ
العمری پس داد که شامل این موارد بودند: جزیرهٔ جامائیکا به عنوان تیول، ملک ۲۵ لیگ مربعی در باریکه پاناما که آن زمان به نام وراگوئا بود و عناوین دوک وراگوئا و مارکی جامائیکا. پس از مرگ کلمب در ۲۳ فوریه ۱۵۲۶ میلادی در اسپانیا، اجاره‌ها، دفاتر مسئولیت و عناوین بر جدید توسط نسل او مورد مناقشه قرار گرفت.
شاه حسین خورشیدی هجدهمین حاکم دودمان اتابکان لر کوچک و فرزند ملک عزالدین حسین سوم است. او پس از مرگ برادرش سیدی احمد به مدت طولانی بر لر کوچک حکومت کرد. حکومت. دایرةالمعارف بزرگ اسلامی دربارهٔ او می‌نویسد: «پس از سیدی احمد برادرش شاه حسین به حکومت رسید. وی پس از مرگ تیمور از ضعف دولت بهره برد و بارها نواحی همدان، گلپایگان و اصفهان را مورد تاخت و تاز قرار داد. او پس از مرگ ابوسعید گورکان همدان را نیز تسخیر کرد و به شهر زور لشکر کشید.» اقدامات. به تخت رسیدن شاه حسین با اوضاع نابسمان ایران و جنگ‌های داخلی
شاه حسین با اوضاع نابسمان ایران و جنگ‌های داخلی همراه بود که به قدرت رسیدن آق‌قویونلوها و سقوط تیموریان را دربرداشت، همراه شد. شرف خان بدلیسی در کتاب شرفنامه می‌نویسد:از فعالیت‌های سیاسی اتابک شاه حسین از لشکرکشی‌های وی به سرزمین‌های مجاور گزارش شده‌است. بخشی از لشکرکشی‌های اتابک به منطقهٔ اصفهان بود که تا گلپایگان پیشروی نمود. —شرف خان بدلیسی، شرفنامه مرگ و جانشینی. شاه حسین خورشیدی در سال ۸۷۳ قمری به شهر زور همدان لشکر کشید. او در یک حمله غافل‌گیر کننده توسط کورعلی پسر علی‌شکر رئیس ترکان بهارلو کشته شد.
کورعلی پسر علی‌شکر رئیس ترکان بهارلو کشته شد. پس از مرگ شاه حسین خورشیدی فرزندش شاه رستم جانشین او شد.
جاده باغرود نیشابور یکی از مهم‌ترین مناطق تفریحی، گردشگری، محیط زیستی و از منابع آبی اصلی (به دلیل مجاورت و نزدیکی با دامنه رشته کوه بینالود) شمال شرقی شهر و شهرستان نیشابور می‌باشد. این جاده دوبانده منطقه یک و دو نیشابور را به اردوگاه باغرود و روستای دربهشت و بوژان شهرستان نیشابور متصل می‌کند و به رشته کوه بینالود منتهی می‌شود. باغ‌ها، کافه و قهوه‌خانه‌ها، ویلاهای مجاز و غیرمجاز و زمین‌های کشاورزی زیادی واقع در این جاده و منطقه آن می‌باشند. این جاده دارای چند کیلومتر مسیر پیاده‌روی و دوچرخه سواری می‌باشد و
کیلومتر مسیر پیاده‌روی و دوچرخه سواری می‌باشد و در ایام تعطیل رسمی و پرازدحام سال چون ایام نوروز، شب چهارشنبه سوری، سیزده بدر، عید فطر و… دارای ترافیک خودرویی و ازدحام جمعیتی زیادی است. بر اساس طرح جامع نیشابور مصوب سال ۱۳۹۴ اداره راه و شهرسازی استان خراسان رضوی، برنامه ای برای احداث پارک بامی (بام نیشابور و منطقه تپه پایه ۱) و پارک جنگلی (پشت اداره هواشناسی نیشابور) و چندین هتل و اقامتگاه بومگردی در این منطقه ایجاد شده‌است. از جمله روستاهای مهم دیگری که در منطقه تقاطعی این جاده با جاده ۴۴ کشوری قرار دارند
منطقه تقاطعی این جاده با جاده ۴۴ کشوری قرار دارند می‌توان به روستاهای فوشنجان، حمید آباد، فرخک، غار، رود و … اشاره نمود. هرگونه تغییر و رونق در این جاده می‌تواند بر روی اقتصاد یا محیط زیست نیشابور، و روستاهای اطراف این منطقه تأثیر بسزای مثبت یا منفی داشته باشد. تاریخچه. این جاده همراه با اردوگاه باغرود (ساخته شده برای سازمان پیش‌آهنگی ایران) در زمان حکومت پهلوی دوم ساخته شد. پانزدهمین گردهمایی جهانی پیشاهنگان قرار بود در نیشابور و در اردوگاه باغرود که در انتهای این جاده قرار دارد برگزار شود اما به دلیل
انتهای این جاده قرار دارد برگزار شود اما به دلیل بی‌ثباتی سیاسی ناشی از انقلاب ایران لغو شد. دسترسی. این جاده در مختصات تقریبی ۳۶٫۲۲۲۱۴۸ (شرقی) و ۵۸٫۸۳۲۴۴۵ (شمالی) واقع شده. از مراکز مهم واقع در این جاده می‌توان به بیمارستان حکیم از بیمارستان‌های اصلی شهرستان نیشابور، دانشگاه پیام نور واحد نیشابور، تقاطع و میدان باغرود (با نام رسمی میدان امام رضا) با جاده ۴۴ کشوری و منطقه یک و دو نیشابور، شهرک امام رضا (وابسته به سپاه پاسداران انقلاب اسلامی) و مجموعه ورزشی فجر اشاره نمود.
یلنا کوزمینا (؛ – ) بازیگر اهل کشور اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "حومه" اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند مردمی جمهوری شوروی فدراتیو سوسیالیستی روسیه شده‌است.
گیتی () یک بسته نرم‌افزاری منبع‌باز forge، برای میزبانی کنترل نسخه توسعه نرم‌افزار با استفاده از گیت و همچنین سایر ویژگی‌های مشترک مانند ردیابی اشکال، ویکی‌ها و بررسی کد است. از خود-میزبانی پشتیبانی می‌کند، اما یک نمونه شخص اول عمومی آزاد نیز ارائه می‌دهد. از Gogs انشعاب یافته و با گو نوشته شده است. گیتی را می‌توان بر روی همه پلتفرم‌های پشتیبانی‌شده توسط گو از جمله لینوکس، مک‌اواس و ویندوز میزبانی کرد. بودجه این پروژه در Open Collective تامین می‌شود.
ماریا بابانووا (؛ ۲۹ اکتبر ۱۹۰۰ – ۲۰ مارس ۱۹۸۳ (۸۲ سال)) بازیگر اهل کشور اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه هنرمند مردمی اتحاد جماهیر شوروی، هنرمند مردمی جمهوری شوروی فدراتیو سوسیالیستی روسیه، نشان پرچم سرخ کار، و نشان لنین شده‌است.
چتری برای عشاق (به ) یک فیلم درام محصول کشور اتحاد جماهیر شوروی به کارگردانی رادیون ناخاپتوف است که در سال ۱۹۸۶ منتشر شد.
هاگبارت برنر (نروژی: Hagbart Berner)، زادهٔ ۱۲ سپتامبر ۱۸۳۹م، در ساندال؛ و در گذشته به تاریخ ۲۴ ژانویهٔ ۱۹۲۰م، در سن ۸۰ سالگی در کریستیانیا، یک حقوقدان، سیاستمدار لیبرال، ناشر و روزنامه‌نگار نروژی بود.وی در مقام نمایندهٔ حزب لیبرال ونستره در مجلس ملی نروژ و بنیانگذار؛ و اولین سردبیر روزنامهٔ داگبلاده، نقشی مرکزی در اجرای برنامه‌های لیبرالیستی حزب ونستره، که باعث دگرگونی چهره نروژ، در قرن ۱۹ میلادی شد، داشته‌است. پیشینه. پدر هاگبارد امانوئل برنر، یک کشیش بود. هاگبارد خود، در شهر ساندال، در شمال غربی نروژ به
هاگبارد خود، در شهر ساندال، در شمال غربی نروژ به دنیا آمد. فعالیت‌های حرفه ای وی، از سردبیری روزنامهٔ داگبلاده، از ۱۸۶۹ تا ۱۸۸۰م، گرفته تا مدیر بانک و شهردار کریستیانیا، تا نمایندهٔ حزب ونستره در مجلس ملی نروژ، بین سالهای ۱۸۸۰ تا ۱۸۸۸م، بسیار متنوع بود. هاگبارت برنر، در سال ۱۸۸۴م، اولین رئیس انجمن حمایت از زنان، در نروژ بود. همچنین وی در تأسیس یک شرکت انتشارات مهم در نروژ، شراکت اساسی داشت. از نظر سیاسی، هاگبارت برنر، در سراسر عمر خود، از مخالفان سرسخت وابستگی به سوئد باقی ماند؛ و در مسیر استقلال نروژ، هم
به سوئد باقی ماند؛ و در مسیر استقلال نروژ، هم از بابت سیاسی و هم گویشی، مبارزه کرد. وی یک حقوقدان بود و از جوانی در محافل روشنفکری شرکت داشت. در همین محافل بود که وی عمیقاً در گیر مسائل زبان مردمی نروژ شد. در سال ۱۸۶۹م، وی امکان یک ترقی مطمئن در مشاغل قضایی را به نفع روزنامه‌نگاری رها کرد و در روزنامه نوپای داگبلاده، مسئولیت سردبیری را بر عهده گرفت. حتی هنوز با گذشت تمام این سالها، تصویر هاگبارد برنر، در صفحهٔ ۲، در هر شمارهٔ روزنامهٔ داگبلاده به همراه هدف روزنامه، چاپ می‌شود: شرکت مسئول انتشار روزنامه
روزنامه، چاپ می‌شود: شرکت مسئول انتشار روزنامه داگبلاده، در سال ۲۰۰۷م، نام شرکت سهامی برنر را برای خود برگزید، اما بعدها در سال ۲۰۱۳م، به شرکت دیگری فروخته شد. مبارزه برای پرچم ناب نروژ، یکی دیگر از نبردهای هاگبارد برنر بود و اغلب مخالفان سیاسی، وی را «برنر پرچم» می‌نامید. با این حال هر چند احساسات مخالف شدیدی بر ضد شخص وی وجود داشت، اما در سال ۱۸۷۹م، وی موفق شد، به عضویت مجلس ملی نروژ به نمایندگی حزب لیبرال ونستره انتخاب شود. او یکی از نزدیکترین یاران رهبر حزب ونستره، یعنی یوهان اسوردروپ بود و در دادگاه
حزب ونستره، یعنی یوهان اسوردروپ بود و در دادگاه عالی که در سال ۱۸۸۴ دولت وقت را سرنگون کرد و بدین ترتیب راه را برای سیستم حکومتی پارلمانی در نروژ هموار نمود، عضویت داشت. هاگبارت برنر، از جمله کسانی بود که با شکست حزب ونستره در انتخابات پارلمانی در سال ۱۸۸۸م، کرسی خود را از دست داد. در عوض، وی در مقام مدیر بانک کشاورزی، سهم مهمی در بازسازی سیستم مالیات زمین در نروژ ایفا کرد. در سال ۱۸۹۸م، هاگبارت برنر، به عنوان مقامی تقریباً معادل شهردار امروزی کریستیانیا انتخاب شد و تا سال ۱۹۱۲م، در این سمت باقی ماند.
اولگ ژاکف (؛ – ) بازیگر اهل امپراتوری روسیه بود. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "شنل" و "ایوان مخوف" اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه هنرمند مردمی اتحاد جماهیر شوروی، نشان پرچم سرخ کار، جایزه دولتی اتحاد شوروی، و جایزه دولتی برادران واسیلیف شده‌است.
تبعیض جنسی در صنایع فناورانه می‌تواند آشکار، ظریف یا پنهان باشه که موجب علاقه‌ی کمتر، دسترسی‌پذیر کمتر و همچنین سوددهی کمتری برای زنان در صنعت فناوری می‌گردد. در حالی که مشارکت زنان در صنعت فناوری برحسب منطقه متفاوت است، به طور کلی بسته به معیار مورد استفاده حدود ۴ تا ۲۰ درصد است. علل احتمالی که توسط محققان مورد مطالعه قرار گرفته‌اند عبارتند از: کلیشه‌های جنسیتی، سرمایه‌گذاری تحت تأثیر این باورها، محیط تحت سلطه مردان، عدم آگاهی در مورد آزار جنسی و فرهنگ خود صنعت. آمار. در سال ۱۹۷۰، ۱۳/۶ درصد از مدارک لیسانس
آمار. در سال ۱۹۷۰، ۱۳/۶ درصد از مدارک لیسانس علوم کامپیوتر و علوم اطلاعات ایالات متحده به زنان اعطا شد. تا سال ۱۹۸۴، این تعداد به ۳۷/۱ درصد افزایش یافت. با این حال، در سال ۲۰۱۱، این درصد پس از دو دهه و نیم کاهش یافت، و تنها ۱۷/۶ درصد از مدارک کارشناسی علوم کامپیوتر به زنان اختصاص یافت. از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۵، این تعداد مشابه باقی ماند و بین ۱۷/۶-۱۸/۲ درصد متغیر بود. در سال‌های ۲۰۱۸ و ۲۰۱۹، سال‌های آخر با داده‌های موجود از دولت ایالات متحده، به ترتیب ۱۹ و ۲۰ درصد از مدارک علوم کامپیوتر و اطلاعات آمریکا به زنان
از مدارک علوم کامپیوتر و اطلاعات آمریکا به زنان اعطا شد. در ماه مه ۲۰۱۴، گوگل در وبلاگ رسمی خود پست کرد که تنها ۳۰ درصد از کارکنان آن در سراسر جهان زن هستند. در ژانویه ۲۰۱۵، "نیویورک تایمز" گفت: «بزرگترین شرکت‌های فناوری گزارش‌هایی را منتشر کرده‌اند که نشان می‌دهد تنها ۳۰ درصد از کارکنان آن‌ها زن هستند»، که درصد کارکنان فنی حتی کمتر است. بررسی مجله "فورچون" از داده‌های موجود برای ۹۲ شرکت سرمایه‌گذاری خطرپذیر مستقر در ایالات متحده که بین سال‌های ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۴ «حداقل یک سرمایه ۲۰۰ میلیون دلاری یا بیشتر» جمع
«حداقل یک سرمایه ۲۰۰ میلیون دلاری یا بیشتر» جمع آوری کرده بودند، نشان داد که «تنها ۱۷ شرکت حداقل یک شریک زن ارشد داشتند» و تنها ۴/۲ درصد از آن‌ها «شریک‌های سرمایه‌گذاری خطرپذیر آن‌ها» زن بودند. یک وب سایت عمومی برای نمایش داده‌های تنوع و گوناگونی ایجاد شده است تا امکان دسترسی به داده‌های تنوع را برای شرکت‌های خاص فراهم کند. تنها ۱۱ درصد از مدیران دره‌ی سیلیکون و حدود ۲۰ درصد از توسعه‌دهندگان نرم افزار زن هستند. در گوگل ، تنها ۱۸ درصد از کارکنان فنی زن هستند. در فهرست برترین سرمایه گذاران فناوری "فوربس" در
در فهرست برترین سرمایه گذاران فناوری "فوربس" در سال ۲۰۱۵، از ۱۰۰ سرمایه گذار، تنها ۵ درصد زن هستند. درآمد زنان در فناوری کمتر از مردان است و مردان تا ۶۱ درصد بیشتر از زنان درآمد دارند. بر اساس مقاله‌ای در اکتبر ۲۰۱۴ در "نیویورک تایمز"، «سوگیری علیه زنان در فناوری فراگیر است.» علل احتمالی. چندین علت و نظریه احتمالی پشت تبعیض جنسیتی در صنعت فناوری وجود دارد. بررسی کمک‌های مالی و اعتقاد آگاهانه به تفاوت‌های فکری بر اساس جنسیت. برخی از محققانی که در مورد تبعیض در صنعت فناوری مطالعه می‌کنند، استدلال می‌کنند که
در صنعت فناوری مطالعه می‌کنند، استدلال می‌کنند که از آنجایی که تصمیم‌گیرندگان در صنعت فناوری اغلب بر این باورند که مردان ذاتاً از نظر فنی صلاحیت بیشتری نسبت به زنان دارند، آن‌ها فکر می‌کنند که از نظر اقتصادی با به کارگیری پرسنل فنی مرد و اختصاص بودجه‌های بالاتر به آنها سرمایه‌گذاری بهتری انجام داده‌اند. بر اساس این مدل، این سرمایه‌گذاری‌ها منجر به فرصت‌های بیشتری برای کارکنان مرد برای تولید نتایج با کیفیت بالا می‌شود، که به نوبه خود سوگیری آماری را تقویت می‌کند و به عنوان استدلالی برای برتری فنی مردانه
می‌کند و به عنوان استدلالی برای برتری فنی مردانه استفاده می‌شود، و باعث پیش‌گویی خودشکوفایی می‌شود. این محققان استدلال می‌کنند که مشکل اصلی سوگیری ناخودآگاه نیست، بلکه اعتقاد آگاهانه به تصورات ظاهراً علمی تفاوت‌های جنسی است، با استناد به این که درصد زنان در کارهای فنی با بالاترین کیفیت علیرغم کاهش تعصبات جنسی سنتی و ناخودآگاه و سهمیه زنان کاهش یافته است. در سطوح پایین‌تر فناوری (اگرچه ادعاهای ظاهراً علمی در مورد تفاوت‌های جنسی افزایش یافته است و می‌تواند دلیل افزایش تبعیض در فناوری برتر باشد). در حالی که