payamvha/North_RAG huggingface dataset:
روش بیضوی و کاربرد آن در بهینه‌سازی ترکیبیاتی و محدب به رسمیت شناخته شدند. در سال‌های اخیر مارتین گروتشل (علاوه بر پرداختن به مسائل ریاضی «کلاسیک») عمدتاً با مدل‌سازی ریاضی و حل مسائل دنیای واقعی در اقتصاد و صنعت سروکار داشته‌است. حوزه‌های کاربردی مورد فعالیت او شامل بهینه‌سازی برنامه‌ریزی و کنترل تولید، حمل و نقل عمومی و سیستم‌های انرجی، لوژیستیک و مخابرات است. گروتشل از اوایل دهه ۱۹۹۰، به شدت در زمینه‌های معلومات و ارتباطات الکترونیکی، سیستم‌های کتابخانه‌ای، دسترسی آزاد و علوم باز کار کرده‌است و به همین
دسترسی آزاد و علوم باز کار کرده‌است و به همین دلیل در نهادها و ابتکارات ملی و بین‌المللی متعددی شرکت کرده‌است. ترویج علوم انسانی دیجیتل یکی از اهداف اصلی گروتشل در ریاست BBAW است. پاداش‌ها و افتخارات. گروتشل یکی از برندگان پاداش فولکرسون انجمن ریاضی آمریکا در سال ۱۹۸۲ برای مقاله اشتراکی با لازلو لوواس و الکساندر شریور بر روی کاربردهای روش بیضوی در بهینه‌سازی ترکیبیاتی بود. در سال ۲۰۰۶، همان سه نفر برنده پاداش نظریه جان فون نویمان از مؤسسه تحقیق در عملیات و علوم مدیریت شدند. انجمن ریاضیات صنعتی و کاربردی و
علوم مدیریت شدند. انجمن ریاضیات صنعتی و کاربردی و انجمن بهینه‌سازی ریاضی در سال ۱۹۹۱ پاداش جورج بی. دانتسیگ و مؤسسه Deutsche Forschungsgemeinschaft پاداش گوتفرید ویلهلم لایبنیتس را در سال ۱۹۹۵ به گروتشل اعطا کردند. وی در سال ۲۰۰۴ مدال طلای EURO که بالاترین نشان در تحقیق در عملیات در اروپا است را از آن خود کرد. او به عنوان سخنران دعوت شده در کنگره بین‌المللی ریاضیدانان در سال ۲۰۰۶ بود. گروتشل در سال ۲۰۰۶ از دانشگاه کارلسروهه، در سال ۲۰۰۷ از آکادمی علوم و فناوری ویتنام (VAST)، در سال ۲۰۰۸ از
علوم و فناوری ویتنام (VAST)، در سال ۲۰۰۸ از Otto-von-Guericke-Universität Magdeburg و در سال ۲۰۱۱ از دانشگاه آگزبورگ دکترای افتخاری دریافت کرد. از سال ۲۰۱۱ او استاد ممتاز وابسته دانشگاه تکنیکی مونیخ بوده‌است. گروتشل در هفت آکادمی علمی ملی و بین‌المللی عضویت داشت: در سال ۱۹۹۵ او عضو آکادمی علوم و علوم انسانی برلین-براندنبورگ بود. وی در سال ۱۹۹۹ به دلیل «مشارکت در بهینه‌سازی ترکیبیاتی و کاربردهای آن» عضو خارجی آکادمی ملی مهندسی ایالات متحده (NAE) شد. از سال ۲۰۰۳ او عضو Deutsche Akademie der
شد. از سال ۲۰۰۳ او عضو Deutsche Akademie der Technikwissenschaften (acatech) بوده‌است. از سال ۲۰۰۵ عضو آکادمی ملی علوم آلمان لئوپولدینا بوده‌است. از سال ۲۰۱۵ عضو آکادمی علوم چین (CAS) به عنوان عضو خارجی بوده‌است. از سال ۲۰۱۶ عضو آکادمی جهانی علوم(TWAS) برای پیشرفت علم در کشورهای در حال توسعه به عنوان همکار بوده‌است. وی در سال ۲۰۱۷ به عضویت آکادمی اروپا درآمد. در سال ۲۰۱۳، یادنامه‌ای به افتخار او منتشر شد.
کاخ نورمن‌ها یا کاخ سلطنتی پالرمو کاخی در پالرمو، ایتالیا است. این کاخ مقر پادشاهان سیسیل خاندان هووتویل بود و پس از آن به عنوان مقر اصلی قدرت برای فرمانروایان پسین سیسیل خدمت می‌کرد. از سال ۱۹۴۶ این محل مقر مجمع منطقه‌ای سیسیل بوده‌است. این ساختمان کهن‌ترین اقامتگاه سلطنتی در اروپا است و اقامتگاه خصوصی حاکمان پادشاهی سیسیل و مقر امپراتوری فردریش دوم و کنراد چهارم بود. تاریخ. این کاخ در بالاترین نقطه مرکز باستانی شهر، درست بالای نخستن سکونتگاه‌های مردمان پونی قرار دارد که بقایای آن هنوز در زیرزمین یافت
پونی قرار دارد که بقایای آن هنوز در زیرزمین یافت می‌شود. باور بر این است که نخستین ساختمان، "قصر" در سده نهم توسط امیر پالرمو ساخته شده‌است. بخش‌هایی از این بنای اولیه همچنان در پایه‌ها و زیرزمین‌ها که طاق‌های معمولی عربی وجود دارد، قابل مشاهده است. پس از اینکه نورمن‌ها سیسیل را در سال ۱۰۷۲ فتح کردند (تنها ۶ سال پس از تسخیر انگلستان) و پالرمو را به عنوان پایتخت شهرستان جدید سیسیل بنیان‌گذاری کردند، این کاخ به عنوان اقامتگاه اصلی پادشاهان انتخاب شد. پادشاهان نورمن کاخ پیشین اعراب را به یک مجموعه چند منظوره
نورمن کاخ پیشین اعراب را به یک مجموعه چند منظوره با اهداف اداری و مسکونی تبدیل کردند. تمام ساختمان‌ها از طریق طاق‌ها به یکدیگر مرتبط بودند و توسط باغ‌هایی محصور شده بودند که توسط بهترین باغبانان خاورمیانه طراحی شده بودند. در سال ۱۱۳۲ راجر دوم، کلیسای پالاتینای شناخته‌شده را به مجموعه افزود.
تاریخچه ثبت ملی اماکن تاریخی در سال ۱۹۶۶ زمانی آغاز شد که حکومت ایالات متحده قانون حفاظت از تاریخ ملی (NHPA) را تصویب کرده و ثبت ملی اماکن تاریخی (NRHP) را ایجاد کرد. از بدو تأسیس، خدمات پارک ملی ایالات متحده (NPS) به عنوان آژانس اصلی ثبت نام تبدیل شد. ثبت از طریق دو سازمان‌دهی مجدد به رشد خود ادامه داد، یکی در دهه ۱۹۷۰ میلادی و دیگری در دهه ۱۹۸۰ و در سال 1978 NRHP به‌طور کامل از خدمات پارک ملی خارج شد، دوباره در سال ۱۹۸۱ به NPS منتقل شد. سال‌های آغازین. در آوریل ۱۹۶۶، شش ماه قبل از ایجاد ثبت ملی اماکن
در آوریل ۱۹۶۶، شش ماه قبل از ایجاد ثبت ملی اماکن تاریخی، برنامه‌های تحقیقاتی تاریخ خدمات پارک ملی به عنوان بخشی از یک طرح کلی به نام «عملیات ۶۶» در دفتر رابرت ام اوتلی، مورخ ارشد NPS، در واشینگتن دی سی متمرکز گردید. در ۱۵ اکتبر ۱۹۶۶، قانون حفاظت تاریخی، ثبت ملی اماکن تاریخی و دفاتر حفاظت تاریخی دولتی مربوطه را ایجاد کرد. در ابتدا ثبت ملی شامل آن دسته از نشانه‌های تاریخی ملی بود که قبل از ایجاد ثبت اختصاص داده شده بودند. همچنین سایر مکان‌های تاریخی در سیستم پارک ملی. تصویب این قانون که در سال ۱۹۸۰ میلادی
پارک ملی. تصویب این قانون که در سال ۱۹۸۰ میلادی اصلاح شد، نشان دهنده اولین باری است که ایالات متحده یک سیاست حفاظتی تاریخی گسترده داشت. در حالی که ثبت ملی، حفاظت خاصی از املاک فهرست شده ارائه نمی‌کند، آژانس‌های فدرال را ملزم می‌کند که تأثیر فعالیت‌ها را بر ساختمان‌ها و املاک فهرست شده یا واجد شرایط برای فهرست در NRHP ارزیابی کنند. قانون سال ۱۹۶۶ آن سازمان‌ها را ملزم می‌کرد تا با همکاری SHPO و یک آژانس مستقل فدرال، شورای مشورتی حفاظت تاریخی (ACHP) برای مقابله با اثرات نامطلوب فعالیت‌های فدرال بر حفاظت از
با اثرات نامطلوب فعالیت‌های فدرال بر حفاظت از تاریخی کار کنند. یکی دیگر از ادارات داخلی، خدمات پارک ملی، تجربه قبلی نظارت بر بررسی ساختمان‌های تاریخی آمریکا (۱۹۳۳) و بررسی نواحی تاریخی مجاز در سال ۱۹۳۵ را داشت. به همین دلیل، به دلیل این واقعیت که خدمات پارک قبلاً املاک تاریخی متعددی را در پارک‌های ملی مدیریت می‌کرد، NPS انتخاب منطقی برای رهبری برنامه جدید حفاظت تاریخی بود. برای دربرگیری ثبت ملی جدید اماکن تاریخی، خدمات پارک ملی، تحت مدیریت جورج ب هارتزوگ جونیور، یک بخش اداری به نام دفتر باستان‌شناسی و
جونیور، یک بخش اداری به نام دفتر باستان‌شناسی و حفاظت تاریخی (OAHP) را ایجاد کرد. این بخش بر چندین برنامه منابع فرهنگی موجود، شامل بررسی نواحی تاریخی، بخش تاریخ Utley و بررسی ساختمان‌های تاریخی آمریکا و همچنین NRHP جدید و صندوق حفاظت تاریخی نظارت داشت. هارتزوگ OAHP را با ایجاد برنامه ثبت ملی که توسط قانون ۱۹۶۶ الزامی شده بود، متهم کرد. ارنست کانالی اولین مدیر دفتر بود و او بود که مشاهده کرد که حفاظت از تاریخ آمریکا باید انجام شود، «با مشاوره و کمک آگاهانه سازمان‌های حرفهٔ و رشته‌های علمی که مستقیماً با این
حرفهٔ و رشته‌های علمی که مستقیماً با این فعالیت مرتبط هستند، مثل تاریخ، معماری و باستان‌شناسی». در OAHP بخش‌های جدیدی برای رسیدگی به ثبت ملی ایجاد شد. اولین محافظت کننده رسمی ثبت، ویلیام جی مورتاگ، مورخ معماری بود. در اولین سال‌های ثبت، در اواخر دهه ۱۹۶۰ و اوایل دهه ۱۹۷۰ میلادی، سازمان ضعیف بود و SHPO کوچک و کم‌کار و بودجه اندک داشت. در واقع، پول اندک بود، اما هنوز هم بودجه برای صندوق حفاظت تاریخی تأمین می‌شد تا کمک‌های بلاعوض را به صاحبان املاک فهرست شده، ابتدا در خانه موزیم‌ها و ساختمان‌های سازمانی، اما
ابتدا در خانه موزیم‌ها و ساختمان‌های سازمانی، اما بعداً در ساختارهای تجاری نیز ارائه کند. در این دوره زمانی، SHPO حتی اگر می‌خواست، زمان کمی برای کار بر روی برنامه‌ریزی جدی داشت. تقاضاهای نجات املاک تاریخی و ساختن سازمان‌ها از پایه، بیشتر منابع اولیه اداره دولتی را مصرف می‌کرد. در نتیجه، نه ادارات حفاظت از تاریخ ایالتی و نه OAHP واقعاً برنامه‌ریزی را جدی نگرفتند. در سال ۱۹۶۹ کانالی به چارلز لی، یک افسر حفاظت تاریخی ایالتی از کارولینای جنوبی گفت: «یک یا دو پاراگراف در مورد هر یک از این عناوین بنویس و نام آن
در مورد هر یک از این عناوین بنویس و نام آن را «طرح اولیه حفاظت تاریخی کارولینای جنوبی» بگذار. اگر کمی هم منطقی بود، من تأیید می‌کنم و شما می‌توانید برای پروژه‌های خشت و مصاله خود اقدام کنید». سازمان‌دهی مجدد. در سال ۱۹۷۳ میلادی، برنامه‌های تاریخ NPS وابسته به سیستم پارک‌های ملی ایالات متحده و ثبت ملی به‌طور رسمی به دو «اداره کمکی» طبقه‌بندی شدند که عبارت بودند از: اداره کمکی باستان‌شناسی و حفاظت تاریخی (ADAHP) و اداره کمکی حفاظت تاریخی پارک (ADPHP). اداره کمکی باستان‌شناسی و حفاظت تاریخی با آن دسته از
کمکی باستان‌شناسی و حفاظت تاریخی با آن دسته از منابع فرهنگی که خارج از سیستم پارک‌های ملی قرار داشتند، سروکار داشت. ADAHP شامل کمک‌های مالی، ثبت ملی، سروی‌های تاریخی، معماری و بخش‌های خدمات میان سازمانی خدمات پارک می‌شد. از سوی دیگر، ADPHP عمدتاً با منابع مرتبط داخلی با NPS سروکار داشت. ADPHP شامل بخش تاریخ، باستان‌شناسی و معماری تاریخی می‌شد. برنامه تشویقی. تا سال ۱۹۷۶ میلادی مشوق‌های مالیاتی تقریباً برای ساختمان‌های ثبت ملی وجود نداشت. قبل از سال ۱۹۷۶، قانون مالیات فدرال، ساخت و ساز جدید را به جای
قانون مالیات فدرال، ساخت و ساز جدید را به جای استفاده مجدد از سازه‌های موجود، گاهی اوقات تاریخی را ترجیح می‌داد. پس از سال ۱۹۷۶، کود مالیاتی برای ارائه مشوق‌های مالیاتی تغییر یافت که حفظ اموال تاریخی مولد درآمدزا را ترویج می‌کرد. مسئولیت حصول اطمینان از این‌که فقط بازسازی‌های که شخصیت تاریخی یک ساختمان را حفظ می‌کنند واجد شرایط مشوق‌های مالیاتی فدرال هستند بر عهده خدمات پارک ملی است. دارایی‌ها و مکان‌های فهرست‌شده در ثبت و همچنین آن‌های که به عنوان ملکیت‌های سهیم در یک منطقه تاریخی محلی در نظر گرفته
سهیم در یک منطقه تاریخی محلی در نظر گرفته می‌شوند «تأیید شده توسط سرویس پارک» باشند، واجد شرایط دریافت مزایای مالیاتی فدرال شدند. صاحبان املاک فهرست شده در فهرست ملی اماکن تاریخی می‌توانند واجد شرایط دریافت ۲۰ درصد اعتبار مالیاتی سرمایه‌گذاری برای «بازسازی تأیید شده سازه‌های تاریخی تأیید شده درآمدزا» باشند. بازسازی می‌تواند به صورت تجارتی، صنعتی یا رهایشی برای اجاره باشد. برنامه مشوق‌های مالیاتی توسط برنامه مشوق‌های مالیاتی حفاظت از تاریخ فدرال اداره می‌شود که به‌طور مشترک توسط خدمات پارک ملی، SHPO، خدمات
که به‌طور مشترک توسط خدمات پارک ملی، SHPO، خدمات درآمد داخلی مدیریت می‌گردند. گذشته از ۲۰ درصد اعتبار مالیاتی، برنامه مشوق مالیاتی ۱۰ درصد اعتبار مالیاتی برای بازسازی به صاحبان ساختمان‌های غیر تاریخی و غیررهایشی ساخته شده قبل از سال ۱۹۳۶ ارائه می‌کند. مشوق مالیاتی ۲۰ درصد دارای بندهای بسیار خاصی است که نشان می‌دهد چه زمانی می‌توان آن را تطبیق کرد. این اعتبار می‌تواند برای «هر پروژهٔ که وزیر داخله یک بازسازی تأیید شده از یک بنای تاریخی تأیید شده را تعیین کند» استفاده شود. NHPA هیچ تمایزی بین املاک فهرست‌شده
استفاده شود. NHPA هیچ تمایزی بین املاک فهرست‌شده در فهرست ملی اماکن تاریخی و آن‌های که به‌عنوان نشانه‌های تاریخی ملی در رابطه با شرایط مشوق‌های مالیاتی یا کمک‌های مالی تعیین شده‌اند، قائل نشده‌است. این از سوی نویسندگان قانون سال ۱۹۶۶ میلادی عمدی بود، تجربه گذشته نشان داده بود که مقوله‌های مهم باعث می‌شوند که پایین‌ترین مقوله قابل مصرف شود. اساساً، این امر باعث شد که نشانه‌ها به چیزی بیش از «نوار افتخار» ثبت ملی اماکن تاریخی کاهش یابند.
درخت اعدام یا درخت فرد اعدام شونده به هر درختی گفته می‌شود که برای اجرای اعدام به‌ویژه در ایالات متحده استفاده می‌شود. این اصطلاح همچنین به صورت محاورهٔ در تمام کشورهای انگلیسی زبان برای اشاره به هر چوبه‌دار استفاده می‌شود. درختان اعدام برحسب ایالات. درخت اعدام نیو آلمادین: درخت بلوط واقع در ناحیه معدن نیو آلمادین در سان جوزه، کالیفرنیا. درخت فرد اعدام شونده: واقع شده در قبرستان بوت هیل در شهر داج، کانزاس
یکی از اولین گام‌ها برای عیب‌یابی یک مشکل باشد. بررسی اجمالی. قطع و وصل کردن جریان برق می‌تواند به صورت دستی، معمولاً با استفاده از یک سوئیچ که برای قطع و وصل کردن روی دستگاه قرار دارد، انجام شود؛ به صورت خودکار، از طریق برخی از دستگاه‌ها، سیستم‌ها، یا مدیریت شبکه نظارت و کنترل صورت گیرد؛ یا با استفاده از کنترل از راه دور از طریق یک کانال ارتباطی انجام شود. قطع و وصل کردن از راه دور معمولاً می‌تواند به وسیله یک واحد توزیع برق، از طریق TCP/IPدر محیط مرکز داده انجام شود. این کار را می‌توان از طریق ارتباطات
انجام شود. این کار را می‌توان از طریق ارتباطات برق اتوماسیون خانگی یا پروتکل‌های IP در خانه نیز انجام داد. اکثر ارائه دهندگان خدمات اینترنتی یک دستورالعمل را در وب سایت خود منتشر می‌کنند که به مشتریان خود روش صحیح قطع و وصل کردن جریان برق دستگاه‌های خود را نشان می‌دهد. قطع و وصل کردن جریان برق یک روش تشخیص استاندارد است که معمولاً زمانی که رایانه فریز می‌شود،اول از همه انجام می‌شود. با این حال، انجام شدن مکرر قطع و وصل کردن جریان برق کامپیوتر می‌تواند باعث تنش حرارتی شود. بازنشانی تأثیر یکسانی روی
باعث تنش حرارتی شود. بازنشانی تأثیر یکسانی روی نرم‌افزار دارد اما ممکن است برای سخت‌افزارمشکل کمتری ایجاد کند زیرا برق قطع نمی‌شود. کاربردهای تاریخی. در تمام ماموریت‌های آپولو به ماه، رادار فرود باید قبل از اقدام به فرود، سطح را به دست می‌آورد. اما در آپولو ۱۴، رادار فرود قادر به قفل شدن نبود. مرکز کنترل مأموریت به فضانوردان گفت که نیرو را قطع و سپس وصل کنند. آنها این کار را کردند و رادار به موقع قفل شد و فرود کامل شد. در طول مأموریت روزتا به دنباله‌دار 67P/Churyumov–Gerasimenko، فرودگر فیلا پس از رسیدن به
فرودگر فیلا پس از رسیدن به دنباله‌دار، تله‌متری مورد انتظار را هنگام روشن شدن از خود نشان نداد. این مشکل تحت عنوان «به نحوی وجود یک نقص در الکترونیک» تشخیص داده شد، مهندسان جریان برق را قطع و سپس وصل کردند و فرودگر به درستی روشن شد. در طی پرتاب ماهواره چند میلیارد دلاری AEHF -6 در تاریخ ۲۶ مارس ۲۰۲۰ توسط موشک Atlas V از ایستگاه نیروی هوایی کیپ کاناورال، به دلیل عدم پاسخگویی سیستم هیدرولیک همان‌طور که انتظار می‌رفت، در T-46 ثانیه متوقف شد. تیم پرتاب آن را خاموش و سپس روشن کردند و پرتاب به‌طور عادی ادامه
خاموش و سپس روشن کردند و پرتاب به‌طور عادی ادامه یافت.
ساختار کنش اجتماعی کتابی است که توسط جامعه‌شناس آمریکایی تالکوت پارسونز (۱۳ دسامبر ۱۹۰۲–۸ مه ۱۹۷۹) در سال ۱۹۳۷ نوشته و منتشر شده‌است. او در سال‌های ۱۹۲۷–۱۹۷۳ استاد رشته جامعه‌شناسی در دانشگاه هاروارد ایالات متحده آمریکا بود. در سال ۱۹۹۸، انجمن بین‌المللی جامعه‌شناسی این اثر پارسونز را به‌عنوان نهمین کتاب مهم جامعه‌شناختی سده بیستم فهرست کرد. در این معرفی، کتاب ساختار کنش اجتماعی پارسونز پس از کتاب نظریه کنش ارتباطی اثر یورگن هابرماس (زاده ۱۸ ژوئن ۱۹۲۹) جامعه‌شناس آلمانی ولی پیش از کتاب نمود خود در زندگی
آلمانی ولی پیش از کتاب نمود خود در زندگی روزمره اثر اروینگ گافمن (۱۱ ژوئن ۱۹۲۲–۱۹ نوامبر ۱۹۸۲) جامعه‌شناس کانادایی - آمریکایی قرار گرفت. این در حالی بود که در جهان علم در حال پیشرفت فزاینده، «ساختار کنش اجتماعی» در سال ۱۹۳۷ ولی «نظریه کنش ارتباطی» در ۱۹۸۱ و «نمود خود در زندگی روزمره» در ۱۹۵۶ نوشته شده بود. در ادامه جدول آرا و نام ۱۰ کتاب برتر ذکر می شود. کتاب‌شناسی. از دیگر آثار پارسونز می‌توان به موارد ذیل اشاره نمود: &lt;br&gt; &lt;br&gt; &lt;br&gt;
کارل مائوس (۱۷ مه ۱۸۹۸ – ۹ فوریه ۱۹۵۹) نظامی بلندپایه آلمانی در دوره رایش سوم بود که در جریان جنگ جهانی دوم یگان‌های مختلفی را فرماندهی کرد. او یکی از تنها ۲۷ نظامی آلمانی بود که نشان صلیب شوالیه صلیب آهنین با برگ‌های بلوط، شمشیرها و الماس‌ها را دریافت کردند. زندگی. کارل مائوس روز ۱۷ سال ۱۸۹۸ در پلون زاده شد. تنها شانزده سال داشت که به عنوان نامزد افسری میدان رزم را در جنگ جهانی اول تجربه و به عنوان نخستین و جوان‌ترین فرد در یگان خود نشان درجه ۲ صلیب آهنین را دریافت کرد. سال آینده با درجه ستوان دوم به سلک
را دریافت کرد. سال آینده با درجه ستوان دوم به سلک افسران درآمد. تا پایان جنگ نشان درجه ۱ صلیب آهنین نیز به او اعطا شد. سال‌های پس از جنگ زندگی دشواری به عنوان روزنامه‌فروش داشت. تا این که شروع به تحصیل در رشته دندان‌پزشکی کرد و سال ۱۹۲۹ فارغ‌التحصیل شد. با این وجود سال ۱۹۳۴ مجدداً به نیروهای مسلح پیوست. در پی آغاز جنگ جهانی دوم ماوس با درجه سرگرد در قالب لشکر چهارم زرهی در کارزارهای لهستان و جبهه غربی حضور یافت. ماوس با درجه سرهنگ دوم در جریان تهاجم به شوروی، عملکرد متمایزی در لشکر خود به عنوان بخشی از
عملکرد متمایزی در لشکر خود به عنوان بخشی از گروه ارتش مرکز، داشت. بدین جهت روز ۲۶ نوامبر سال ۱۹۴۱ نشان عالی صلیب شوالیه صلیب آهنین به او اعطا گردید و به درجه سرهنگ ترفیع گرفت. ماه ژانویه سال ۱۹۴۲، در پی زخمی شدن سرتیپ دیتریش فون زاوکن، ماوس به شکل موقتی لشکر را فرماندهی کرد. این لشکر همان سال بخشی از تهاجم به سمت قفقاز و ماه ژوئیه سال ۱۹۴۳ ارنبر شمالی تهاجم در ناحیه کورسک بود. در ادامه درگیر نبردهای دفاعی سنگین در اطراف گومل شد. ماوس با همان درجه سرهنگ روز ۲۴ نوامبر سال ۱۹۴۳ برگ‌های بلوط نشان صلیب شوالیه
۲۴ نوامبر سال ۱۹۴۳ برگ‌های بلوط نشان صلیب شوالیه را دریافت کرد. ماوس روز ۳۱ ژانویه سال ۱۹۴۴ به فرماندهی لشکر هفتم زرهی منصوب شد و سپس روز ۱ آوریل به درجه سرتیپ ترفیع گرفت. این لشکر از پیش متحمل تلفات سنگین در نبردهای غرب کی‌یف شده بود. در ادامه بهار سال ۱۹۴۴ نیز در حال مبارزه در حال عقب‌نشینی در شمال اوکراین بود و سپس به نواحی شمال در منطقه بالتیک تحت امر ارتش سوم زرهی فرستاده شد. آن‌جا تا ماه نوامبر سال ۱۹۴۴ در لیتوانی، کورلند و ممل به رزم پرداخت. در این مدت ماوس روز ۱ اکتبر به درجه سرلشکر ترفیع گرفت و
مدت ماوس روز ۱ اکتبر به درجه سرلشکر ترفیع گرفت و روز ۲۳ اکتبر سال ۱۹۴۴ شمشیرهای صلیب شوالیه به او اعطا شد. لشکر ماوس بین ماه‌های ژانویه تا مارس سال ۱۹۴۵ به شدت درگیری تهاجم ارتش سرخ در نواحی بین رودهای ویستولا و اودر بود. خود ماوس روز ۲۲ مارس در ناحیه پومرانی به شدت مجروح و یکی از پاهایش در عمل جراحی قطع شد. او را به پروس شرقی بردند و روز ۱۵ آوریل سال ۱۹۴۵ مفتخر به دریافتت الماس‌های صلیب شوالیه شد. ماوس پس از جنگ به پیشه دندانپزشکی بازگشت. سپهید کارل ماوس در نهایت روز ۹ فوریه سال ۱۹۵۹ در هامبورگ درگذشت.
نازیسم در آمریکا از دهه ۱۹۳۰ تا امروز وجود دارد. عضویت اولین گروه‌های منعکس‌کننده هم‌فکری برخی آلمانی-آمریکایی‌ها و آمریکایی‌های لاتین آلمانی نسبت به آلمان نازی بود که روح ناسیونال سوسیالیستی در اروپا را پذیرفته و آن را در قاره آمریکا ایجاد کرد. در طول دوره میان دو جنگ و شروع جنگ جهانی دوم، احزاب نازی آمریکایی به فعالیت‌های مانند حمایت از تبلیغات نازی‌ها، هجوم به روزنامه‌ها، انتشار مطالب هم‌فکر با نازی‌ها و نفوذ در سایر سازمان‌های غیرسیاسی پرداختند. واکنش به این احزاب متفاوت بود، از حمایت گسترده تا مقاومت
این احزاب متفاوت بود، از حمایت گسترده تا مقاومت آشکار، از جمله تشکیل اولین سازمان‌های مقاومت یهودی ضد نازی در ایالات متحده، مانند اتحادیه غیر فرقهٔ ضد نازی برای دفاع از حقوق بشر. ایالات متحده. دوره میان دو جنگ. آدولف هیتلر در ۳۰ ژانویه ۱۹۳۳ صدراعظم آلمان شد. آمریکایی‌های آلمانی‌تبار سال‌ها تلاش کردند تا جنبش‌های طرف‌دار نازی را در ایالات متحده ایجاد کنند، آن‌ها اغلب صلیب شکسته و یونیفورم می‌پوشیدند. این گروه‌ها ارتباط چندانی با آلمان نازی نداشتند و از سوی جامعه بزرگ‌تر آلمانی-آمریکایی حمایت نمی‌شدند. در می
بزرگ‌تر آلمانی-آمریکایی حمایت نمی‌شدند. در می ۱۹۳۳، هاینز اسپانکنوبل از رودولف هس، معاون پیشوای آلمان، اجازه تشکیل شاخه رسمی حزب نازی در آمریکا را دریافت کرد. این شاخه به عنوان دوستان آلمان جدید در ایالات متحده شناخته می‌شد. حزب نازی از آن به عنوان حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان ایالات متحده یاد می‌کرد، اگرچه این حزب در شیکاگو حضور پُر رنگی داشت، اما دفتر مرکزی آن در شهر نیویورک باقی‌ماند و از کنسول آلمان در آن شهر حمایت دریافت می‌کرد. سازمان اسپانکنوبل به‌صورت آشکارا طرف‌دار نازی‌ها بود. اعضای آن به
به‌صورت آشکارا طرف‌دار نازی‌ها بود. اعضای آن به روزنامه آلمانی نیویورکر استاتز-زیتونگ هجوم برده و از این روزنامه خواستند مقالاتی در جهت هم‌فکری با نازی‌ها را منتشر کند. رهبری اسپانکنوبل کوتاه مدت بود، زیرا او در اکتبر ۱۹۳۳ به دنبال افشای عدم ثبت نام او به عنوان یک عامل خارجی، اخراج شد. برخی از شرکت‌های آمریکایی روابط تجاری داشتند که حتی پس از اعلان جنگ نیز ادامه داشت. جنگ جهانی دوم. دوستان آلمان جدید در دهه ۱۹۳۰ منحل شد. فدراسیون آلمانی آمریکایی (German American Bund) به رهبری فریتز کوهن در سال ۱۹۳۵ تشکیل
Bund) به رهبری فریتز کوهن در سال ۱۹۳۵ تشکیل شد و تا زمان ورود رسمی آمریکا به جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۴۱ ادامه یافت. هدف این فدراسیون آمریکا و آلمان ناسیونال سوسیالیست متحد بود. این فدراسیون کمونیسم را هدف اصلی خود اعلام کرد و نگرش‌های ضد یهود را ابراز داشت. با الهام از جوانان هیتلر، این فدراسیون بخش جوانان خود را ایجاد نمود که در آن اعضا «درس‌های زبان آلمانی فرا می‌گرفتند، دستورالعمل‌های را در مورد نحوه ادای احترام به سواستیکا دریافت می‌کردند و آهنگ "Horst Wessel Lied" و سایر آهنگ‌های نازی را آموختند». این
Lied" و سایر آهنگ‌های نازی را آموختند». این فدراسیون به توجیه و ستایش هیتلر و جنبش‌های او در اروپا در طول جنگ جهانی دوم ادامه داد. پس از حمله آلمان به لهستان در سال ۱۹۳۹، رهبران فدراسیون بیانیهٔ منتشر کرده و از آمریکا خواستند در درگیری‌های بعدی بی‌طرف بماند و با تلاش‌های جنگی آلمان ابراز هم‌فکری کردند. فدراسیون استدلال می‌کرد که این حمایت از تلاش‌های جنگی آلمان، بی‌وفایی نسبت به ایالات متحده نیست، زیرا آمریکایی‌های آلمانی‌تبار مصمم بودند که «به مبارزه برای آمریکای غیر یهودی عاری از همه عناصر مارکسیست یهودی
غیر یهودی عاری از همه عناصر مارکسیست یهودی آتئیست ادامه دهند». پس از اختلافات فراوان داخلی و رهبری، کمیته اجرایی فدراسیون با انحلال حزب در روز پس از بمباران پرل هاربر موافقت کرد. در ۱۱ دسامبر ۱۹۴۱، ایالات متحده به‌طور رسمی به نیروهای محور اعلام جنگ کرد و مقر فدراسیون توسط مأموران وزارت خزانه‌داری مورد حمله قرار گرفت. مأموران تمام سوابق را ضبط کرده و ۷۶ نفر از رهبران فدراسیون را دستگیر کردند. پس از جنگ جهانی دوم. دفتر تحقیقات ویژه تخمین نمود که حدود ده هزار مرتکبین جنایات جنگی نازی پس از پایان جنگ جهانی دوم
جنایات جنگی نازی پس از پایان جنگ جهانی دوم از شرق اروپا وارد ایالات متحده شدند. برخی از آن‌ها در عملیات گیره کاغذ، پروژهٔ برای آوردن دانشمندان و مهندسان آلمانی به ایالات متحده آورده شدند. اکثر همکاران نازی از طریق قوانین ۱۹۴۸ و ۱۹۵۰ برای افراد آواره و قانون امداد به پناهندگان در سال ۱۹۵۳ وارد ایالات متحده شدند. حامیان این اقدامات فقط آگاهی اندکی از احتمال ورود جنایت‌کاران جنگی نازی به ایالات متحده از طریق آن‌ها نشان دادند. بیشتر نگرانی هواداران، ممانعت از ورود کمونیست‌های شناخته شده بود. این تغییر تمرکز
ورود کمونیست‌های شناخته شده بود. این تغییر تمرکز احتمالاً به دلیل فشارهای جنگ سرد در سال‌های پس از جنگ جهانی دوم بود، زمانی که ایالات متحده بیش از نازیسم بر مقابله با کمونیسم شوروی تمرکز داشت. در طول دهه ۱۹۵۰، چندین تحقیق در مورد جنایت‌کاران جنگی مظنون نازی توسط خدمات مهاجرت و تابعیت انجام شد، اما بر اثر این تحقیقات هیچ محاکمه رسمی صورت نگرفت. هولوکاست و امکان زندگی هم‌دستان نازی‌ها در این کشور در دهه ۱۹۶۰ با محاکمه آدولف آیشمن، اتهامات جنایت‌کاران جنگی در جریان محاکمات جنایات جنگی شوروی و مجموعهٔ از
در جریان محاکمات جنایات جنگی شوروی و مجموعهٔ از مقالات منتشر شده توسط چارلز آر آلن با جزئیات حضور جنایت‌کاران جنگی نازی که در ایالات متحده زندگی می‌کنند وارد بحث ملی شد. دولت فدرال شروع به تمرکز بر کشف جنایت‌کاران جنگی نازی در کشور کرد. آگاهی عمومی در مورد هولوکاست و جنایت‌کاران جنگی نازی باقی‌مانده در دهه ۱۹۷۰ افزایش یافت. بسیاری از موارد خبرساز شدند. پرونده هرمین براونشتاینر رایان که اولین جنایت‌کار جنگی نازی بود که از ایالات متحده مسترد شد. بازتاب گستردهٔ در رسانه‌ها یافت. این پرونده باعث شد تا خدمات
در رسانه‌ها یافت. این پرونده باعث شد تا خدمات مهاجرت و تابعیت بیشتر هم‌دستان نازی‌ها را پیدا کند. در اواخر دهه ۱۹۷۰، INS به هزاران پرونده رسیدگی کرد و دولت ایالات متحده دفتر تحقیقات ویژه را تشکیل داد که وقف یافتن جنایت‌کاران جنگی نازی در ایالات متحده شده بود. نئو نازیسم به عنوان یک ایدئولوژی در این دوران ظهور کرد و به دنبال احیا و اجرای ایدئولوژی نازی بود. نئونازی‌ها به دنبال استفاده از ایدئولوژی خود برای ترویج نفرت و برتری سفیدپوستان، حمله به اقلیت‌های نژادی، قومی و ایجاد یک دولت فاشیستی هستند. نئو نازیسم
قومی و ایجاد یک دولت فاشیستی هستند. نئو نازیسم یک پدیده جهانی است که در بسیاری از کشورها و شبکه‌های بین‌المللی نمایندگی سازمان یافته دارد، ناصری از دکترین نازی، از جمله ناسیونالیسم افراطی، نژادپرستی، بی‌گانه هراسی، توانایی‌گرایی، همجنس‌گراهراسی، ضد رومانییسم، یهودستیزی، ضد کمونیسم و ایجاد رایش چهارم را به عاریت گرفته‌است. انکار هولوکاست در محافل نئونازی رایج است. در ایالات متحده، سازمان‌های مانند حزب نازی آمریکا، اتحاد ملی و مقاومت آریایی سفید در نیمه دوم قرن بیستم تشکیل شدند. اتحاد ملی که در دهه ۱۹۷۰ توسط
بیستم تشکیل شدند. اتحاد ملی که در دهه ۱۹۷۰ توسط ویلیام لوتر پیرس، نویسنده کتاب خاطرات ترنر (The Turner Diaries) تأسیس شد، بزرگ‌ترین و فعال‌ترین گروه نئونازی در ایالات متحده در دهه ۱۹۹۰ بود.
ساختارگرایی کارکردی نظریه‌ای جامعه‌شناختی برگرفته از نظریه سیستم‌ها در جامعه‌شناسی است. نظریه سیستم‌ها، در پی رواج اندیشه‌های تالکوت پارسونز (۱۳ دسامبر ۱۹۰۲–۸ مه ۱۹۷۹) جامعه‌شناس آمریکایی، به عنوان یک نظریه کارکردگرایی ساختاری آغاز شد یعنی ساختار اجتماعی مورد تأکید و در مرکز تحلیل قرار گرفته‌است و کارکرد اجتماعی پدیده‌ها از این ساختارها استنتاج شدند. در مقابل، در نظریه کارکردی - ساختارگرایی، تمرکز اولیه بر عملکرد یک جنبه از جامعه است و تنها پس از مشخص شدن کارکردها، ساختارهای توانمند تعیین می‌شوند. در
شدن کارکردها، ساختارهای توانمند تعیین می‌شوند. در ساختارگرایی کارکردی بر ساختارها تأکید می‌شود و پدیده‌های اجتماعی در خدمت ساختارند ولی در کارکردگرایی ساختاری چون به قول رابرت کی. مرتن (۴ ژوئیه ۱۹۱۰–۲۳ فوریه ۲۰۰۳) جامعه‌شناس آمریکایی هر پدیده اجتماعی دارای کارکردهای آشکار و پنهان و کژکارکردهایی است، پس بخاطر نقشی که در پایداری یا اضمحلال نظام اجتماعی کل دارند بر کارکردها تأکید می‌شود و ساختار ثمره کارکردهای اعضا جامعه دانسته می‌شود.
طبقه زارعین (Planter Class)، که در همان زمان در ایالات متحده به عنوان اشراف جنوبی نیز شناخته می‌شوند، یک کاست نژادی و اجتماعی-اقتصادی از جامعه پان-آمریکایی بودند که بر بازارهای کشاورزی قرن ۱۷ و ۱۸ میلادی تسلط داشتند. تجارت برده اقیانوس اطلس به کشاورزان اجازه می‌داد تا به کار برده‌های ارزان قیمت آفریقایی برای کاشت و برداشت محصولاتی مانند تنباکو، پنبه، ایندیگو، قهوه، چای، کاکائو، نیشکر، سیسال، دانه‌های روغنی، نخل روغنی، کنف، درختان لاستیک و میوه‌ها دسترسی داشته باشند. زارعین بخشی از اشراف آمریکایی محسوب