payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سل و کلیسای جامع خیابان کلینتون کمک مالی کرد. همچنین وی در انجمن درختکاری و فوارهٔ بروکلین عضویت داشت. در سال ۱۸۹۵، بریک بیش از هزار هکتار زمین و مبلغ قابل‌توجهی به انجمن مبلغان آمریکایی برای ساخت مدرسهٔ بریک کمک کرد. مدرسهٔ کشاورزی، صنعتی و عادی جوزف کیسبی بریک در نزدیکی انفیلد ایالت کارولینای شمالی، مدرسهٔ آموزش فنی‌حرفه‌ای برای دانشجویان سیاه‌پوست بود و میان سال‌های ۱۸۶۵ تا ۱۹۵۱، توماس سیول اینبوردن، اولین مدیر آن بود. بریک هر سال به‌همراه خواهرزاده‌اش، لیدیا بندیکت و منشی انجمن مبلغان آمریکایی، ای.اف.
لیدیا بندیکت و منشی انجمن مبلغان آمریکایی، ای.اف. بیرد، از مدرسه بازدید می‌کردند. در سال ۱۹۲۶، مدرسه به کالج مقدماتی بریک تغییر کرد و سرانجام در سال ۱۹۳۳ تعطیل شد. یک نشان تاریخی ایالتی از مدرسهٔ بریک در شهرستان ادگکومب موجود است. در حال حاضر، مرکز فرانکلینتون، یک سازمان غیرانتفاعی اجتماعی، در دو ساختمان این مدرسه در بریکس مستقر است. زندگی شخصی و میراث. در سال ۱۸۴۴، جولیا بروستر با مهندس جوزف کیزبی بریک (زادهٔ ۱۸۱۲، درگذشتهٔ ۱۸۶۷) ازدواج کرد. او مؤسس شرکت سفال و لوازم آتش‌بازی بریک در بروکلین بود. آن‌ها
سفال و لوازم آتش‌بازی بریک در بروکلین بود. آن‌ها صاحب سه پسر شدند که هر سه در دههٔ ۱۸۵۰ زمانی که نوزاد بودند، از دنیا رفتند. جولیا ای.بی. بریک در سال ۱۹۰۲ در ۸۲ سالگی در خانهٔ خود چشم از جهان فروبست. او را در جوار همسر و فرزندانش در قبرستان گرینوود به خاک سپردند. بریک در حدود یک میلیون دلار به خیریه‌ها اهدا کرد، همچنین بخش بزرگی از املاک خود را به مدرسهٔ بریک و انجمن مبلغان آمریکایی بخشید. اعضای خانواده‌اش به این وصیت‌نامه نیز اعتراض کردند. مجموعه‌ای از تجهیزات مدرسه‌ای، کلکسیون مدرسهٔ ویلا کوفیلد بریک،
مدرسه‌ای، کلکسیون مدرسهٔ ویلا کوفیلد بریک، میان سال‌های ۱۸۹۵ تا ۱۹۹۰ در بخش مجموعهٔ تاریخی جنوب در دانشگاه کارولینای شمالی نگهداری می‌شود.
پیتر باک (؛ ۱۹ دسامبر ۱۹۳۰ – ۱۸ نوامبر ۲۰۲۱)، فیزیکدان، رستوران‌دار، نوع‌دوست آمریکایی و یکی از بنیان‌گذاران رستوران‌های زنجیره‌ای فست‌فود ساب‌وی بود. اوایل زندگی و تحصیلات. باک در ۱۹ دسامبر ۱۹۳۰، در خانوادهٔ اروین و لیلیان برنیس «مولی» (دراپر) باک چشم به جهان گشود. خانوادهٔ او مالک مزرعه‌ای در پورتلند جنوبی در ایالت مِین بودند. او برادر کوچک‌تری به‌نام دیوید داشت و باهم در مزرعهٔ خانوادگی‌شان بزرگ شدند و کار کردند. در سال ۱۹۴۸، باک از دبیرستان پورتلند جنوبی و در سال ۱۹۵۲ از کالج بودین در برانزویک در ایالت
و در سال ۱۹۵۲ از کالج بودین در برانزویک در ایالت مِین فارغ‌التحصیل شد. سپس مدرک کارشناسی ارشد و دکترای خود را در رشتهٔ فیزیک از دانشگاه کلمبیا دریافت کرد. حرفه. در سال ۱۹۵۷، باک در شرکت جنرال الکتریک در بخش آزمایشگاه انرژی اتمی نالز در اسکنکتدی در ایالت نیویورک مشغول به فعالیت شد. او در آنجا آزمایش‌ها و محاسباتی را در زمینهٔ توسعهٔ تجهیزات انرژی اتمی روی زیردریایی‌ها و کشتی‌های نیروی دریایی ایالات متحده انجام می‌داد. در سال ۱۹۶۵، باک به شرکت United Nuclear در وایت پلینز در ایالت نیویورک پیوست تا توزیع
در وایت پلینز در ایالت نیویورک پیوست تا توزیع انرژی و الزامات سوخت‌گیری در نیروگاه‌های هسته‌ای را محاسبه کند. او در دانبری، کانکتیکات، به حرفهٔ مهندسی خود در خدمات انرژی هسته‌ای پایان داد. در سال ۱۹۶۵، باک به شریک و دوست خانوادگی خود، فِرد دلوکا، ۱۰۰۰ دلار قرض داد و به او توصیه کرد برای پرداخت هزینه‌های دانشگاه بریجپورت در بریجپورت، کانکتیکات، ساندویچ‌فروشی راه بیندازد. آن‌ها به‌خاطر باک نام رستوران را «زیردریایی‌های عالی پیتر» نامیدند. وقتی کسب‌وکار رستوران رونق یافت، باک و دلوکا برای نظارت بر عمل‌کرد
رونق یافت، باک و دلوکا برای نظارت بر عمل‌کرد شعبه‌ها، باهم شرکت «Doctor's Associates» را ثبت کردند. با وجود عدم موفقیت مالی رستوران اول و دوم، آن‌ها بازهم شعبه‌های خود را گسترش دادند. باک و دلوکا تا سال ۱۹۷۳، ۱۶ شعبه در سراسر کانکتیکات داشتند و در سال ۱۹۷۴، شروع به واگذاری حق امتیاز رستوران‌ها کردند. آن‌ها لوگوی جدیدی را طراحی کردند و نام شرکت را از «Pete's Subway» به «Subway Sandwiches» تغییر دادند. شرکت در سال‌های بعد هم توسعه یافت و تا سال ۲۰۱۰ با مالکیت ۳۳۷۴۹ رستوران، به بزرگ‌ترین رستوران زنجیره‌ای
۳۳۷۴۹ رستوران، به بزرگ‌ترین رستوران زنجیره‌ای فست‌فود در سراسر جهان تبدیل شد. در سال ۲۰۱۵، باک با ۱٫۶ میلیارد دلار ارزش دارایی، در فهرست ۴۰۰ ثروت‌مند دنیا در مجلهٔ فوربز، در رتبهٔ ۲۶۱ قرار گرفت. بشردوستی، افتخارات و جوایز. در سال ۱۹۹۹، بنیاد پیتر و کارمن لوسیا باک در قالب بنیادی خصوصی برای مدیریت فعالیت‌های نوع‌دوستانهٔ خانواده تشکیل شد. این بنیاد به کتابخانهٔ دیجیتال Internet Archive کمک مالی کرده‌است. باک شخصاً کمک‌های مالی بسیاری به مؤسسهٔ اسمیتسونیان، متولی موزهٔ ملی تاریخ طبیعی کرد. او یاقوت ۲۳٫۱۰
متولی موزهٔ ملی تاریخ طبیعی کرد. او یاقوت ۲۳٫۱۰ قیراطی کارمن لوسیا را به مجموعهٔ جواهرات موزه اهدا کرد. این یاقوت را یکی از بهترین یاقوت‌های برمه‌ای می‌دانند. جفری بست، سرپرست موزه، بیان می‌کند، که «در مدت بیست‌سالی که این‌جا هستم، این جواهر یکی از مهم‌ترین مواردی است که به این موزه اضافه شده‌است». در سال ۲۰۰۸، دکترای افتخاری ادبیات از سوی کالج بودین به باک اعطا شد. در سال ۲۰۰۹، باک به کمپین جمع‌آوری سرمایه در کالج بودین کمک کرد. ازاین‌رو، مرکز جدید تناسب‌اندام کالج به افتخار او نام‌گذاری شده‌است. در سال
کالج به افتخار او نام‌گذاری شده‌است. در سال ۲۰۱۴، باک ۳۰ میلیون دلار به بیمارستان دانبری اهدا کرد. به گزارش سایت landreport.com، باک از سال ۲۰۲۰، هفتمین مالک زمین در ایالات متحده از لحاظ وسعت بود که این زمین‌ها را برای حفاظت از فضای باز خریده بود. زندگی شخصی. در سال ۱۹۵۵، باک با هایدی پینرو ازدواج کرد. پدر هایدی، جسوس تی پینرو، اولین فرماندار بومی پورتوریکو بود. آن‌ها صاحب سه فرزند شدند: کریستوفر، کنت و سینتیا (کنت و سینتیا پیش از باک از دنیا رفتند). ازدواج آن‌ها به طلاق انجامید. پیتر بعدها با کارمن لوسیا
آن‌ها به طلاق انجامید. پیتر بعدها با کارمن لوسیا پاساژم ازدواج کرد. آن‌ها پسری به‌نام ویلیام داشتند و بیش از بیست‌سال باهم زندگی کردند. هایدی در سال ۲۰۰۳ درگذشت. باک به هوانوردی علاقه‌مند بود. او سال‌ها با گلایدر پرواز می‌کرد و عضو فعال و حامی انجمن Soaring Society of America و باشگاه Valley Soaring بود. باک سال‌ها در دانبری، کانکتیکات، اقامت داشت. او در ۱۸ نوامبر ۲۰۲۱، یک ماه پیش از ۹۱ سالگی‌اش، در دانبری درگذشت.
برای کشتن یک پادشاه فیلمی محصول سال ۲۰۰۳ و به کارگردانی مایک بارکر است. در این فیلم بازیگرانی همچون تیم راث، دوگری اسکات، اولیویا ویلیامز، جیمز بولام، روپرت اورت، کورین ردگریو، فینبار لینچ، جولیان رایند-تات، آدریان اسکاربرو، جرمی سوئیفت، سم اسپرول، ریچارد برمر و بندیکت کامبربچ ایفای نقش کرده‌اند. خلاصه فیلم. فیلم داستان جنگ داخلی انگلستان و به قدرت رسیدن کرامول تا زمان مرگش را به تصویر می‌کشد.
مدرسه نادر دیوان‌بیگی بخشی از مجموعه معماری لب حوض در بخارا است. سازهٔ مدرسه و همچنین خانقاهی که در نزدیکی آن جای دارد به اسم وزیر نامداری که دستور ساخت آنها را داده نامگذاری شده‌است. وزیرْ نادر در دربار یکی از نیرومندترین فرمانروایان دودمان اشترخانی؛ امام‌قلی‌خان، که در سال‌های ۱۶۱۱–۱۶۴۲ در بخارا فرمان می‌راند، کار می‌کرد. کابینهٔ امام‌قلی‌خان یکی از پایدارترین و کمابیش آرام‌ترین کابینه‌ها در تاریخ اشترخانیان بخارا بود. در این دوره فرمانداران نه تنها به جنگ‌های پیوسته، بلکه به شهرسازی نیز توجه داشتند. در
پیوسته، بلکه به شهرسازی نیز توجه داشتند. در آغاز نادر دیوان‌بیگی دستور داد خانقاه (جایی برای زندگی درویشان) بسازند و بعدها کاروانسرایی به آن افزوده‌شد. ولی در آیین گشایش، امام‌قلی‌خان گفت که کاروانسرا برای نشان دادن شکوه خداوند ساخته شده‌است، پس وزیر ناچار شد آن مدرسه را به بازسازی کند. مدرسهٔ نادر دیوان‌بیگی به سبکی که برای همه سازه‌های تاریخی مسلمانان آسیای میانه معمول است، آذین شده‌است. با این همه از نگاره‌های پرندگان، جانوران و انسان - خورشید نیز در آذین بهره‌وری شد که چنین کاری برای سازه‌های اسلامی
بهره‌وری شد که چنین کاری برای سازه‌های اسلامی معمول نبود. مدرسهٔ نادر دیوان‌بیگی به الگوی مدرسه شیردار در سمرقند ساخته شد، ولی شیرهای پرآوازهٔ سردر با پرندگان افسانه‌ای شاد جایگزین شدند. وزیر پس از آنکه کاروانسرا، مدرسه شد، دستور داد یک ایوان، سردر و برج‌های گوشه‌دار را به نمای اصلی آن بچسبانند و طبقهٔ دوم برای افزودنِ اتاق‌های نشیمن (حجره) در نظر گرفته شود. در مورد خانقاه، این سازه شکلی از ساختمان چند اتاقکی با تالار گنبدی کانونی داشت. حجره‌ها نه در طبقهٔ دوم بلکه در طبقهٔ یکم و در دیوارهای جانبی و
طبقهٔ دوم بلکه در طبقهٔ یکم و در دیوارهای جانبی و گوشه‌های ساختمان جای داشتند. ورودی اصلی پهناور بود که برای آسیای میانه غیرمعمول بود. نادر دیوان‌بیگی دستور داد در نزدیکی خانقاه و مدرسه، حوضی بسازند. پس از آن، این آب‌انبار یا حوض دست‌ساز، لب حوض نام گرفت و یکی از شناخته‌شده‌ترین دیدنی‌های بخارا شد.
رابرت تی. براکمن (Robert T. Brockman)، میلیاردر آمریکایی و مدیرعامل سابق شرکت نرم‌افزاری «رینولدز &amp; رینولدز» واقع در ایالت اوهایو است. در اکتبر سال ۲۰۲۰، او به فرار مالیاتی به ارزش دو میلیارد دلار متهم شد. اوایل زندگی و تحصیلات. براکمن در شهر سن پترزبورگ ایالت فلوریدا با بردارش، توماس دیوید براکمن، پرورش یافت. پدرش، آلفرد یوجین براکمن، صاحب پمپ بنزین و مادرش، پرل، فیزیوتراپیست بود. براکمن مدت کوتاهی در سنتر کالج در شهر دنویل واقع در ایالت کنتاکی حضور یافت و بعدها در سال ۱۹۶۳ از دانشگاه فلوریدا با درجهٔ
و بعدها در سال ۱۹۶۳ از دانشگاه فلوریدا با درجهٔ ممتاز فارغ‌التحصیل شد و عضوی از انجمن افتخاری کسب‌وکار آن دانشگاه بود. حرفه. در سال ۱۹۶۴، براکمن فعالیت خود را به‌عنوان کارآموز بازاریابی در شرکت فورد موتور آغاز کرد و همزمان نیروی ذخیره در نیروی دریایی ارتش بود. میان سال‌های ۱۹۶۶ تا ۱۹۷۰، او در دفتر خدمات شرکت IBM به‌عنوان فروشندهٔ برجستهٔ ایالات متحده فعالیت می‌کرد. در سال ۱۹۷۰، براکمن در اتاق نشیمن خانهٔ خود، شرکت سیستم‌های فراگیر کامپیوتر را تأسیس نمود. این سیستم نرم‌افزاری کامپیوتری مختص معاملات ماشین
این سیستم نرم‌افزاری کامپیوتری مختص معاملات ماشین بود. این شرکت اولین سیستم کامپیوتری خود را در حوزهٔ معاملات ماشین در سال ۱۹۸۲ به فروش رساند. این شرکت در ۸ اوت سال ۲۰۰۶ با شرکت رینولدز و رینولدز ادغام شد. پس از این ادغام، براکمن مدیرعامل شرکت جدید شد. هزینه‌های تخلفات مالیاتی. یک کیفرخواست مشتمل بر ۳۹ تخلف مختلف علیه براکمن در سپتامبر ۲۰۲۰ در بخش شمالی ایالت کالیفرنیا تنظیم شد. براکمن متهم به مشارکت در طرحی ۲۰ ساله برای اختفای حدود ۲ میلیارد دلار درآمد از سازمان خدمات درآمد داخلی آمریکا شد. فهرست اتهامات
سازمان خدمات درآمد داخلی آمریکا شد. فهرست اتهامات وی فرار مالیاتی، کلاه‌برداری الکترونیکی، پول‌شویی و عدم افشای دارایی‌های نگهداری‌شده در خارج از کشور بود. براکمن ابراز بی‌گناهی کرد و با ضمانت یک میلیون دالری آزاد شد. براکمن یکی از سرمایه‌گذاران شرکت ویستا اکوتی پارتنرز است که مؤسس آن رابرت اسمیت بود. در اکتبر سال ۲۰۲۰، اسمیت در توافقی نسبتاً نزدیک و غیرقابل‌پیگیری با وزارت دادگستری ایالات متحده آمریکا، به‌جای مالیات ۲۰۰ میلیون دالری، جریمهٔ ۱۳۹ میلیون دالری پرداخت. در اکتبر ۲۰۲۱، براکمن و اسمیت از جمله
پرداخت. در اکتبر ۲۰۲۱، براکمن و اسمیت از جمله افراد حاضر در فهرست افشاگری‌های اسناد پاندورا بودند که سرپوش‌های مالیاتی مربوط به دارایی‌های صدها سیاست‌مدار، تاجر و اشخاص سرشناس را برملا کردند. زندگی شخصی. براکمن در ۱۸ سالگی در ایالت کنتاکی ازدواج کرد، ولی کمی بعد طلاق گرفت. در سال ۱۹۶۸، او با دوروتی کی براکمن پیوند زناشویی بست. آن‌ها درهیوستون زندگی می‌کنند. وی زندگی شخصی خود را از انظار عمومی دور نگه داشته و تن به مصاحبه‌های رایج نمی‌دهد. براکمن صاحب یک جت شخصی بمبارد، قایقی بادبانی ۲۰۹ فوتی به‌نام
یک جت شخصی بمبارد، قایقی بادبانی ۲۰۹ فوتی به‌نام تورمویل، خانه‌ای به مساحت ۱۷ هزار فوت مربع در هیوستون و کابینی ۵۸۰۰ فوت مربعی در اسپن در ایالت کلرادو دارد. او طرفدار و حامی مالی حزب جمهوری‌خواه است. نوع‌دوستی و عضویت در هیئت‌مدیره. در ژوئیه ۲۰۱۳، سنتر کالج در شهر دنویل ایالت کنتاکی اعلام کرد که مبلغ ۲۵۰ میلیون دلار از بنیاد خیریهٔ براکمن دریافت کرده‌است. این کمک مالی که به‌صورت مشروط اهدا شده بود، بعدها پس از این‌که «رویداد بزرگ بازار سرمایه» رخ نداد، پس گرفته شد. براکمن این مبلغ را به دانشگاه رایس در
گرفته شد. براکمن این مبلغ را به دانشگاه رایس در هیوستون اهدا کرد و دو ساختمان در این دانشگاه به افتخار وی نام‌گذاری شد. او همچنین عضوی از شورای ناظران دانشکدهٔ تحصیلات تکمیلی بازرگانی جسی اچ. جونز است. او به‌عنوان عضوی از هیئت امنای سنتر کالج و کالج پزشکی بیلور فعالیت می‌کند.
رهبر حزب محافظه‌کار بریتانیا (به ) عالی‌ترین مقام سیاسی حزب محافظه‌کار در انگلستان است. دارنده فعلی این مقام کمی بیدناک است.که در ۲ نوامبر ۲۰۲۴ به رهبری حزب محافظه‌کار رسید.
سوزان تامپسون بافت (؛ ۱۵ ژوئن ۱۹۳۲ – ۲۹ ژوئیه ۲۰۰۴)، فعال آمریکایی در جنبش‌های حقوق مدنی، حق سقط جنین و کنترل جمعیت و همسر اول سرمایه‌گذار آمریکایی، وارن بافت بود. او عضو هیئت‌مدیرهٔ شرکت برکشایر هاتاوی بود و تا زمان مرگش با داشتن ۲٫۲ درصد از سهام شرکت به ارزش حدود ۳ میلیارد دلار در فهرست ثروت‌مندترین افراد جهان (یکصدوپنجاه‌وسومین نفر) قرار داشت. سوزان همچنین رئیس بنیاد بافت بود که میلیون‌ها دلار به گروه‌های آموزشی، تحقیقات پزشکی، گروه‌های تنظیم خانواده و دیگر مؤسسات خیریه کمک کرده‌است. زندگی‌نامه. سوزان در
مؤسسات خیریه کمک کرده‌است. زندگی‌نامه. سوزان در اوماها، نبراسکا متولد شد و در دبیرستان مرکزی اوماها درس خواند. پدرش، ویلیام هرتزوگ تامپسون، سرپرست، روان‌شناس، رئیس دانشگاه نبراسکا-اوماها و مدیر سابق کمپین هاوارد بافت بود. هرچند والدین سوزان و وارن همدیگر را می‌شناختند، روبرتا بافت، خواهر وارن و هم‌اتاقی سوزان در دانشگاه نورث وسترن، آن‌ها را با هم آشنا شدند. در سال ۱۹۵۲، سوزان و وارن در کلیسای پروتستان داندی در اوماها ازدواج کردند و صاحب سه فرزند شدند: سوزان (متولد ۳۰ ژوئیه ۱۹۵۳)، هاوارد (متولد ۱۶ دسامبر
(متولد ۳۰ ژوئیه ۱۹۵۳)، هاوارد (متولد ۱۶ دسامبر ۱۹۵۴) و پیتر (متولد ۴ مه ۱۹۵۸). سوزان گهگاه آثار موفق کلاسیک خواننده‌های کاباره‌ای اوایل دههٔ ۱۹۷۰ را اجرا می‌کرد و در سال ۱۹۷۷ اجرایی یک‌شبه در تئاتر اوماها داشت. نیل سداکا، ترانه‌سرا و موسیقی‌دان، او را تشویق کرد تا حرفهٔ خوانندگی را دنبال کند. از این‌رو، سوزان همسرش را ترک کرد و به سان‌فرانسیسکو رفت و در آپارتمان کوچک در مجتمع برج گرمرسی در نوب هیل ساکن شد. بعدها او به مجتمعی بزرگ در برادوی نزدیک خیابان اسکات در محلهٔ پسیفیک هایتس نقل‌مکان نمود که چشم‌انداز
در محلهٔ پسیفیک هایتس نقل‌مکان نمود که چشم‌انداز آن پل گلدن گیت و جزیرهٔ آلکاترز بود. او به پیوند زناشویی‌اش متعهد ماند و با همسرش روابط خوبی داشت، باهم به تعطیلات می‌رفتند و به گروه‌های خیریه کمک می‌کرد. سوزان برنامه‌ای در نیویورک اجرا و چندین سی‌دی منتشر کرد. بر اساس کتاب «بافت: راز موفقیت یک سرمایه‌دار آمریکایی»، نوشتهٔ راجر لوونشتاین در سال ۱۹۹۵، اگرچه وارن خودش سوزان را تشویق کرده بود تا حرفهٔ موسیقی را دنبال کند، بااین‌حال از اقدام او دل‌شکسته بود. در سال ۱۹۷۸، سوزان، آسترید منکس را به شوهرش معرفی
در سال ۱۹۷۸، سوزان، آسترید منکس را به شوهرش معرفی کرد. آسترید به خانهٔ وارن در اوماها نقل‌مکان نمود و پس از فوت سوزان، با وارن پیوند زناشویی بست. وارن و سوزان هرگز طلاق نگرفتند و حتی در مراسم و ضیافت‌های عمومی به‌عنوان زن و شوهر حضور داشتند، هرچند که سال‌ها بود، دیگر باهم زندگی نمی‌کردند. خانوادهٔ بافت حتی کارت‌های کریسمس خود را با عنوان وارن، سوزان و آسترید امضا می‌کردند و اغلب به‌صورت سه نفره در جمع حاضر می‌شدند. سرطان دهان و وفات. در اکتبر ۲۰۰۳، سوزان به سرطان دهان مبتلا شد و تحت عمل جراحی، پرتودرمانی و
سرطان دهان مبتلا شد و تحت عمل جراحی، پرتودرمانی و ترمیم صورت قرار گرفت. در طول دوران نقاهتش، وارن آخر هفته‌ها از اوماها به کالیفرنیا می‌رفت. بعدها این زوج ۶ میلیون دلار به پنج پزشک کالیفرنیایی برای پژوهش دربارهٔ سرطان دهان اهدا کردند. وضعیت سلامتی سوزان به‌حدی مساعد شده بود که توانست در جلسهٔ سالانهٔ سهامداران برکشایر هاتاوی در مه ۲۰۰۴ و همچنین گروه هم‌خوانی در ضیافت بورشایمز شرکت کند. سوزان بافت در تابستان ۲۰۰۴، در ۷۲ سالگی و بر اثر خونریزی مغزی در کودی، وایومینگ درگذشت. بونو (خوانندهٔ ایرلندی) در مراسم
وایومینگ درگذشت. بونو (خوانندهٔ ایرلندی) در مراسم خاک‌سپاری او ترانه‌های «Forever Young» و «All I Want Is You» را اجرا کرد. وارن به‌حدی ماتم‌زده بود که در مراسم شرکت نکرد. سوزان تقریباً ۵۰ میلیون دلار برای خیریهٔ فرزندانش به میراث گذاشت و هر کدام از فرزندانش ۱۰ میلیون دلار و هر یک از نوه‌هایش نیز ۱۰۰۰۰۰ دلار به ارث بردند. او برای برخی از دوستان و کارمندانش نیز مبالغ قابل‌توجهی به ارث گذاشت، از جمله ۸ میلیون دلار برای جان مک کیب و یک میلیون دلار برای ران پارکز. تقریباً تمام سهام او از شرکت برکشایر هاتاوی که
تقریباً تمام سهام او از شرکت برکشایر هاتاوی که در آن زمان تقریباً ۳ میلیارد دلار ارزش داشت، به بنیادی به‌نام خودش واگذار شد.
انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۲ ایتالیا بین ۲۴ تا ۲۹ ژانویه ۲۰۲۲ در رم، ایتالیا برگزار گردید. رئیس‌جمهور ایتالیا توسط یک مجمع مشترک مرکب از پارلمان ایتالیا و نمایندگان منطقه‌ای انتخاب می‌شود. روند انتخابات که چندین روز به طول انجامید در نهایت به اوج خود رسید، و در آن رئیس‌جمهور فعلی سرجیو ماتارلا برای دور دوم مورد تأیید قرارگرفت، و در هشتمین رأی‌گیری با مجموع ۷۵۹ رأی به عنوان دومین نفر پس از ساندرو پرتینی در انتخابات ۱۹۷۸ به پیروزی دست یافت، و به عنوان دومین رئیس‌جمهوری شد که برای بار دوم انتخاب می‌شود. جورجیو
شد که برای بار دوم انتخاب می‌شود. جورجیو ناپولیتانو سلف او اولین رئیس‌جمهور بود که مجدداً انتخاب شده بود. ماتارلا در انتخابات مقدماتی حضور در دورهٔ دوم را رد کرده بود. اما در ۲۹ ژانویه ۲۰۲۲ موافقت خود را برای حضور در دوره دوم اعلام کرد. در این فاصله اکثر رهبران حزب از جمله ماریو دراگی، نخست‌وزیر ایتالیا، از او خواستند تا نامزدی مشترک آنها را برای یک دوره دیگر بپذیرد. ماتارلا قبلاً نیز در چندین دور رأی‌گیری از حمایت قابل توجه و رو به رشدی برخوردار شده بود، یعنی کسب ۱۲۵ رأی در رأی‌گیری سوم، ۱۶۶ رأی در
بود، یعنی کسب ۱۲۵ رأی در رأی‌گیری سوم، ۱۶۶ رأی در رأی‌گیری چهارم، ۳۳۶ رأی در رأی‌گیری ششم، و ۳۸۷ رأی در رأی‌گیری هفتم وی از ۱۹۹۲ در میان انتخابات برگزار شده ریاست جمهوری ایتالیا، نسبت به اسکار لوئیجی اسکالفارو که در نهایت در شانزدهمین رأی‌گیری انتخاب شد، بیشترین تعداد رأی را به خود اختصاص داده‌است. تاریخ. پیشینه سیاسی (۲۰۲۱–۲۰۱۵). رئیس‌جمهور فعلی سرجیو ماتارلا در ۲۰۱۵ توسط پارلمان و نمایندگان منطقه انتخاب شد. ماتارلا توسط ائتلاف چپ میانه به رهبری ماتئو رنتسی، نخست‌وزیر وقت و دبیر حزب دموکرات (PD) حمایت شد
نخست‌وزیر وقت و دبیر حزب دموکرات (PD) حمایت شد و از حمایت گسترده‌ای برخوردار شد. نتیجه همه‌پرسی قانون اساسی ایتالیا در ۲۰۱۶ منجر به استعفای رنتزی و تشکیل کابینه جنتیلونی به ریاست پائولو جنتیلونی شد، وی که در آن زمان معاون حزب دموکرات بود، به عنوان نخست‌وزیر، انتخاب شد. انتخابات عمومی ۲۰۱۸ باعث شد تا مجلس معلق شود. متعاقب آن پس از انجام مذاکرات جنبش پنج ستاره (M5S) و لیگ (Lega) برای تشکیل دولت، کابینه جدیدی به رهبری جوزپه کونته، استاد حقوق متمایل به M5S تشکیل شد. در طول تشکیل دولت، نقش ماتارلا به ویژه زمانی
شد. در طول تشکیل دولت، نقش ماتارلا به ویژه زمانی اهمیت یافت که او از انتصاب پائولو ساوونا، اقتصاددان اروپایی شکاک به عنوان وزیر دارایی کابینه خودداری کرد. در اوت ۲۰۱۹، ماتئو سالوینی، رهبر لگا، پس از افزایش تنش‌ها در میان اکثریت، تقاضای عدم رأی اعتماد به کونته را اعلام کرد. بسیاری از تحلیلگران سیاسی معتقد بودند که طرح عدم رأی اعتماد تلاشی بوده برای ملزم کردن دولت به برگزاری انتخابات زودهنگام و بهبود جایگاه لگا در پارلمان ایتالیا تا سالوینی به این ترتیب بتواند نخست‌وزیر بعدی شود. در ۲۱ اوت، ماتارلا رایزنی‌ها
نخست‌وزیر بعدی شود. در ۲۱ اوت، ماتارلا رایزنی‌ها را با تمام گروه‌های پارلمانی آغاز کرد. در همان روز، هدایت ملی PD رسماً برای تشکیل کابینه جدید در ائتلاف با M5S افتتاح شد. در ۲۹ اوت، ماتارلا کونته را به کاخ کوئیرینال احضار کرد تا به او وظیفه تشکیل کابینه جدید را ابلاغ کند. در ۲۰۲۰، ایتالیا به یکی از کشورهایی تبدیل شد که بدترین آسیب را از دنیاگیری کووید-۱۹ متضرر شده‌است. دولت کونته اولین کشوری در دنیای غرب بود که برای جلوگیری از گسترش این بیماری، قرنطینه ملی همه‌گیر را اجرا کرد. علیرغم تأیید گسترده افکار
همه‌گیر را اجرا کرد. علیرغم تأیید گسترده افکار عمومی، قرنطینه همه‌گیر کووید-۱۹ در ایتالیا همچنین به عنوان بزرگ‌ترین سرکوب حقوق اساسی در تاریخ جمهوری ایتالیا توصیف شد. ماتارلا بحران کووید-۱۹ را به عنوان «سه وضعیت اضطراری در جبهه‌های بهداشتی، اجتماعی و اقتصادی» توصیف کرد که به یک دولت باثبات نیاز داشت و اطمینان حاصل کرد که پس از سقوط کابینه کونته با کسب محبوبیت بالا، دولت جدیدی تشکیل می‌شود. همراه با امکان "بیس". در ژانویه ۲۰۲۱، ایتالیا ویوا (IV) رنزی، یکی از اعضای ائتلاف حامی کابینه کونته، حمایت خود از دولت
اعضای ائتلاف حامی کابینه کونته، حمایت خود از دولت پس گرفت. اگرچه کونته در روزهای بعد در پارلمان رأی اعتماد به دست‌آورد، اما تصمیم گرفت استعفا دهد، زیرا نتوانست به اکثریت مطلق در مجلس سنای جمهوری دست یابد. پس از شکست مذاکرات برای تشکیل کابینه سوم کونته، رئیس‌جمهور ماتارلا، ماریو دراگی، رئیس سابق بانک مرکزی اروپا را به عنوان نخست‌وزیر در رأس دولت وحدت ملی متشکل از تکنوکرات‌ها و سیاستمداران مستقل M5S، لیگا، PD، منصوب کرد. IV، فورزا ایتالیا (FI)، و آزاد و برابر (LeU). رقابت برای ریاست جمهوری (۲۰۲۲–۲۰۲۱). در
(LeU). رقابت برای ریاست جمهوری (۲۰۲۲–۲۰۲۱). در سال ۲۰۲۱، پرزیدنت ماتارلا با یادآوری اظهارات مشابهی که توسط اسلاف خود آنتونیو سنی و جیووانی لئونه مطرح شده بود، برای دور دوم که توسط نیروهای سیاسی مختلف کاندید شد، شرکت نکرد. دیگر شخصیت‌های سیاسی گفتند قصد ندارند به عنوان رئیس‌جمهور نامزد شوند، از جمله رومانو پرودی، اما بونینو، و لیلیانا سگره.
پدرو فرناندز کانترو (; – ۲۱ نوامبر ۲۰۲۰) بازیکن فوتبال اهل پاراگوئه بود که در پست مدافع بازی می‌کرد. زندگی حرفه‌ای. فرناندز تمام دوران حرفه‌ای خود را در اسپانیا با بارسلونا و گرانادا گذراند. او در سال ۱۹۶۷ در لالیگا در کنار بارسلونا بازی می‌کرد و هشت بار در دو فصل با این باشگاه بازی کرد. آخرین بازی او برای بارسلونا تساوی ۱–۱ مقابل والنسیا در ۱۶ آوریل ۱۹۶۹ بود.
پرچم، روزنامه‌ای بود که در طی سال‌های ۱۳۲۰ تا ۱۳۲۱ خورشیدی منتشر می‌شد. این روزنامه متعلق به احمد کسروی، تاریخ‌نگار و نویسندهٔ ایرانی بود. روزنامهٔ پرچم، ارگان باهماد آزادگان به‌شمار می‌رفت. پیدایش. پیش از پرچم، کسروی مجلهٔ "پیمان" را به‌انتشار می‌رساند. روزنامه پرچم از بهمن‌ماه ۱۳۲۰ شروع به‌کار کرد. محتوا. کسروی در روزنامه پرچم به حمایت از جنبش مشروطه ایران می‌پرداخت. همچنین وی مقالات متعددی را در این روزنامه به چاپ می‌رساند. او همچنین دو کتاب تاریخ هیجده‌ساله آذربایجان و تاریخ پانصد ساله خوزستان را در این
آذربایجان و تاریخ پانصد ساله خوزستان را در این روزنامه منتشر کرد. پرچم، اخبار ایران و جهان را نیز پوشش می‌داد. درکل محتوای این نشریه، ملی‌گرایانه بود و با حمایت از مشروطه و استقلال‌طلبی قصد ترویج پاک‌دینی را داشت؛ و به‌نوعی ارگان رسمی باهماد آزادگان به‌شمار می‌رفت. انتقادات و توقیف. در تیرماه ۱۳۲۲، پرچم به‌علت انتقاد کسروی از رضاشاه به‌مدت سه روز تعلیق گردید. پس از آن، به‌صورت هفتگی منتشر می‌شد. در سال ۱۳۲۳، به‌علت اعتراض جمعیت‌های دینی، پرچم که از روزنامه به هفته‌نامه تغییر کرده‌بود، به‌طور کلی توقیف شد.
سپاه اعزامی ایتالیا در روسیه یک یگان نیروی زمینی پادشاهی ایتالیا به اندازه سپاه بود که برای جنگ با شوروی در قالب نیروهای محور به جبهه شرقی جنگ جهانی دوم اعزام شد. این سپاه به عنوان بخشی از گروه ارتش جنوب ورماخت در قسمت جنوبی خط مقدم به عملیات پرداخت و در برخی نبردها از جمله نبرد کی‌یف مشارکت داشت. نیروها و تجهیزات. این سپاه هنگام تشکیل شامل ۶۰ هزار نفر نیرو در سه لشکر نهم "پازوبیو"، پنجاه و دوم "تورینو" و سوم "دوکا د آوستا" می‌شد. دو لشکر نخست «پیاده‌نظام نیمه موتوریزه» و سومی از نوع یگان‌های متحرک «سریع»
موتوریزه» و سومی از نوع یگان‌های متحرک «سریع» ("چِلِره") به حساب می‌آمدند. لشکرهای "پازوبیو" و "تورینو" هر یک دو هنگ پیاده‌نظام، یک هنگ توپخانه و گروهان‌های خمپاره‌انداز، توپ پیاده‌نظام و توپ ضدهوایی داشتند. به هر لشکر همچنین یک گردان پیاده‌نظام پیراهن سیاهان و گروهان‌های خمپاره‌انداز و توپ ضدتانک از تیپ "سوم ژانویه" ملحق بود. لشکر "دوکا د آوستا" دو هنگ سواره‌نظام، یک هنگ اسب‌کشنده توپخانه و همچنین گردان‌های برسالیِری و تانک سبک داشت. هر سه لشکر متشکل از سربازان وظیفه و داوطلبان شمال ایتالیا بودند:
از سربازان وظیفه و داوطلبان شمال ایتالیا بودند: "تورینو" از تورین، "پازوبیو" از مونتوآ و ورونا و "دوکا د آوستا" از ساووی. توپخانه نقطه ضعف این سپاه بود. سه آتشبار با ۳۶ توپ ۱۰۵/۳۲، دو آتشبار با ۱۶ توپ ضدهوایی ۷۵/۴۶ و دو آتشبار توپ‌های ضدهوایی ۲۰ میلی‌متری در اختیار قرارگاه سپاه بود. لشکر "چِلِره" شش آتشبار توپ‌های اسب‌کشنده ۷۵/۲۷، شانزده توپ ضدهوایی ۲۰ میلی‌متری و شانزده توپ ضد تانک ۴۷/۳۲ داشت. به هر یک از لشکرهای "پازوبیو" و "تورینو" سه آتشبار با دوازده هویتزر ۱۰۰/۱۷ و شش آتشبار با ۲۴ توپ ۷۵/۲۴ تعلق گرفت.
۱۰۰/۱۷ و شش آتشبار با ۲۴ توپ ۷۵/۲۴ تعلق گرفت. پس از تجربیات جنگ با یونان، لشکرهای "پازوبیو" و "تورینو" یک گردان خمپاره‌انداز سنگین و یک آتشبار توپ‌های ضدهوایی ۴۷/۳۲ دریافت کردند. یک گردان توپ‌های ۴۷/۳۲ نیز به توپخانه قرارگاه سپاه افزوده شد. ترابری در سپاه به تنها مجموعاً ۵ هزار خودرو به شدت محدود بود. بسیاری از این ادوات کامیون‌های غیرنظامی بودند. گردان برسالیری در لشکر "دوکا د آوستا" تنها یک گروهان موتورسوار داشت و مابقی دوچرخه‌سوار بودند. بیشتر نفرات دو لشکر "تورینو" و "پازوبیو" با وجود عنوان «موتوریزه»
"تورینو" و "پازوبیو" با وجود عنوان «موتوریزه» در نام آن‌ها، به صورت پیاده راه‌پیمایی می‌کردند. یک یگان هوایی از نیروی هوایی سلطنتی ایتالیا نیز با کمتر از ۱۰۰ هواگرد تحت فرمان سپاه قرار داشت. فیلدمارشال ویلهلم کایتل، رئیس فرماندهی عالی ورماخت، پس از مشاهده نیروهای این سپاه پس از رسیدن آن‌ها در اواخر ماه اوت سال ۱۹۴۱ به ناحیه عملیاتی، آن را «ناامیدی بی‌حد و حصر» با افسرانی بسیار پیر که «نیمه‌سربازانی» را هدایت می‌کنند که ناتوان از تاب‌آوری در مقابل ارتش سرخ هستند، توصیف نمود. تاریخچه عملیاتی. سپاه اعزامی
هستند، توصیف نمود. تاریخچه عملیاتی. سپاه اعزامی ایتالیا در روسیه، مدتی پس از آغاز عملیات بارباروسا، روز ۱۰ ژوئیه سال ۱۹۴۱ از ایتالیا حرکت و با گذر از مجارستان و کوه‌های کارپات، پس از طی ۵۰۰ کیلومتر غالباً به صورت پیاده، روز ۵ اوت خود را به نقطه تجمع در مجاورت رود دنیستر رساند. در مراحل پایانی نبرد نبرد کی‌یف در ماه‌های اوت و سپتامبر، سپاه ایتالیایی در جنوبی‌ترین جناح عملیات، ابتدا تحت فرماندهی ارتش یازدهم ورماخت و سپس تحت فرماندهی گروه زرهی ۱ از گروه ارتش جنوب ورماخت، قرار داشت. آلمانی‌ها در ابتدا قصد
جنوب ورماخت، قرار داشت. آلمانی‌ها در ابتدا قصد داشتند از این یگان جهت پاکسازی مناطق تصرف شده استفاده کنند اما با تأکید فرمانده سپاه بر قابلیت تحرک آن، وظایف عملیاتی به آن محول گشت. نیروهای ایتالیایی با سد کردن مسیر عقب‌نشینی نیروهای دشمن در رود بوگ، روز ۱۱ اوت بیش از صد نفر را به اسارت گرفتند. ورماخت این عمل را یک «موفقیت جامع» توصیف نمود. به هر صورت آلمانی‌ها نسبت به برخی کاستی‌ها از جمله اتکا به فرمان‌های کتبی به جای مخابره رادیویی آن و مشکل در عملیات شناسایی و حفظ اتصال با یگان‌های همسایه، منتقد بودند.