payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به شیوه‌های متفاوتی اشاره می‌کند که دانشگاهیان در طول این سالها سعی کرده‌اند ناسیونالیسم را تعریف کنند. این مکتب فکری می‌پذیرد که ناسیونالیسم صرفاً خواست ملت برای تعیین سرنوشت خود است. ناسیونالیسم قومی. ناسیونالیسم قومی، ملت را برحسب قومیت تعریف می‌کند؛ که همواره شامل برخی از عناصر نسب نسل‌های قبلی، یعنی ژنوفیلی است. این نوع از ناسیونالیسم ارتباط تنگاتنگی با مفهوم قوم گرائی دارد. همچنین شامل ایده‌هایی از فرهنگ مشترک بین اعضای گروه و با اجداد آنها و معمولاً یک زبان مشترک است. عضویت در ملت موروثی است. دولت
یک زبان مشترک است. عضویت در ملت موروثی است. دولت مشروعیت سیاسی را از وضعیت خود به عنوان وطن گروه قومی و از وظیفه خود برای حمایت از گروهی تا حدی ملی و تسهیل زندگی خانوادگی و اجتماعی خود، به عنوان یک گروه، می‌گیرد. ایده‌های قومیت بسیار قدیمی است، اما ناسیونالیسم قومی مدرن به شدت تحت تأثیر یوهان گوتفرید فون هردر، که مفهوم "ولک را" ترویج می‌کرد، و یوهان گوتلیب فیخته بود . آنتونی دی اسمیت، نظریه‌پرداز، از اصطلاح «ناسیونالیسم قومی» برای مفاهیم غیر غربی ناسیونالیسم استفاده می‌کند، برخلاف دیدگاه‌های غربی ملتی که
استفاده می‌کند، برخلاف دیدگاه‌های غربی ملتی که توسط قلمرو جغرافیایی آن تعریف شده‌است. اصطلاح «قومیت گرایی» عموماً تنها در مورد ناسیونالیست‌هایی که از ایدئولوژی صریح در این راستا حمایت می‌کنند، استفاده می‌شود. «ناسیونالیسم قومی» واژه ای کلی تر است و برای ناسیونالیست‌هایی استفاده می‌شود که این اعتقادات را به صورت غیررسمی، غریزی یا غیر سیستماتیک دارند. شکل تحقیرآمیز هر دو «ناسیونالیسم قوم محور» یا «ناسیونالیسم قبیله ای» است، اگرچه «ناسیونالیسم قبیله ای» هنگام بحث در مورد آفریقا، بومیان آمریکا یا سایر
هنگام بحث در مورد آفریقا، بومیان آمریکا یا سایر ملی‌گرایی‌هایی که آشکارا هویت قبیله ای را تأیید می‌کنند، می‌تواند معنای غیر تحقیرآمیزی داشته باشد. ناسیونالیسم توسعه‌طلب. ناسیونالیسم توسعه "طلب" یک شکل رادیکال ناسیونالیسم یا ناسیونالیسم قومی ("قوم گرایی") است که شامل آگاهی قومی خودمختار، و احساسات میهن پرستانه با ترس‌ها و نفرت‌های آتاویستی متمرکز بر «دیگر» یا بیگانگان است، و چارچوبی برای اعتقاد به گسترش یا بازیابی سرزمینهای سابق از طریق روشهای نظامی ناسیونالیسم رمانتیک. ناسیونالیسم رمانتیک، همچنین به عنوان
رمانتیک. ناسیونالیسم رمانتیک، همچنین به عنوان ناسیونالیسم ارگانیک و ناسیونالیسم هویتی شناخته می‌شود، شکلی از ناسیونالیسم قومی است که در آن دولت مشروعیت سیاسی را به عنوان پیامد و بیان طبیعی ("ارگانیک") ملت، نژاد یا قومیت به دست می‌آورد. این ایده‌آل‌های رمانتیسم را منعکس می‌کرد و با عقل‌گرایی روشنگری مخالف بود. ناسیونالیسم رمانتیک بر فرهنگ قومی تاریخی تأکید داشت که با آرمان رمانتیک مطابقت دارد. فولکلور به عنوان یک مفهوم ناسیونالیستی رمانتیک توسعه یافته‌است. برادران گریم از نوشته‌های هردر الهام گرفتند تا
برادران گریم از نوشته‌های هردر الهام گرفتند تا مجموعه ای ایده‌آل از داستانها ایجاد کنند که آنها را از نظر قومی آلمانی برچسب گذاری کردند. ژول میشله ، مورخ، نمونه ای از تاریخ ملی-رمانتیک فرانسوی است. ناسیونالیسم فرهنگی. ناسیونالیسم فرهنگی ملت را با فرهنگ مشترک تعریف می‌کند. عضویت در ملت را نه کاملاً داوطلبانه م‌داند و نه کاملاً ارثی. (به دلیل اینکه فرزندان اعضا اگر در فرهنگ دیگری بزرگ شده باشند ممکن است خارجی تلقی شوند). با این حال، فرهنگ سنتی را می‌توان به راحتی در زندگی افراد گنجاند، به ویژه اگر به افراد
راحتی در زندگی افراد گنجاند، به ویژه اگر به افراد اجازه داده شود مهارت‌های خود را در مراحل اولیه زندگی خود کسب کنند. ناسیونالیسم فرهنگی به عنوان انواع ناسیونالیسم توصیف شده‌است که نه صرفاً مدنی است و نه قومی. ملی‌گرایی‌های کاتالونیا، کبک و فلاندر به عنوان فرهنگی توصیف شده‌اند. ناسیونالیسم زبانی. لایحه ۱۰۱ یک قانون در استان کبک در کانادا است که فرانسوی، زبان اکثریت مردم، را به عنوان زبان رسمی دولت استان تعیین می‌کند. اشکال دیگر ناسیونالیسم زبانی تنها جنبش انگلیسی است که از استفاده تنها از زبان انگلیسی در
انگلیسی است که از استفاده تنها از زبان انگلیسی در ملل انگلیسی زبان مانند ایالات متحده یا استرالیا حمایت می‌کند. ناسیونالیسم مذهبی. ناسیونالیسم مذهبی رابطه ناسیونالیسم با یک باور مذهبی، کلیسا یا وابستگی خاص است. این رابطه را می‌توان به دو جنبه تقسیم کرد؛ سیاسی شدن دین و تأثیر معکوس دین بر سیاست. در جنبه قبلی، می‌توان یک دین مشترک را در ایجاد احساس وحدت ملی، پیوند مشترک بین شهروندان ملت، ملاحظه کرد. جنبه سیاسی دیگر دین حمایت از هویت ملی، مشابه قومیت، زبان یا فرهنگ مشترک است. تأثیر دین بر سیاست بیشتر
زبان یا فرهنگ مشترک است. تأثیر دین بر سیاست بیشتر ایدئولوژیک است، جایی که تفسیرهای کنونی از ایده‌های دینی به فعالیت و کنش سیاسی الهام می‌بخشد. به عنوان مثال، قوانینی تصویب می‌شود تا پایبندی مذهبی شدیدتری ایجاد شود. ناسیونالیسم پسا استعمارگرا. از زمان استعمارزدایی پس از جنگ جهانی دوم، ناسیونالیسم‌های جهان سوم افزایش یافته‌است. ناسیونالیسم‌های جهان سوم در آن دسته از ملت‌هایی که مستعمره و مورد استثمار قرار گرفته‌اند، رخ می‌دهد. ملی‌گرایی این ملت‌ها در کوره‌ای ساخته شد که برای بقا نیاز به مقاومت در برابر سلطه
ساخته شد که برای بقا نیاز به مقاومت در برابر سلطه استعمار داشت. به این ترتیب، مقاومت بخشی از چنین ناسیونالیسم‌هایی است و وجود آنها نوعی مقاومت در برابر نفوذهای امپریالیستی است. ناسیونالیسم جهان سوم تلاش می‌کند تا اطمینان حاصل کند که هویت مردم جهان سوم در درجه اول توسط خود آنها نوشته شده‌است، نه قدرتهای استعماری. نمونه‌هایی از ایدئولوژی‌های ناسیونالیستی جهان سوم ناسیونالیسم آفریقایی و ناسیونالیسم عربی هستند. دیگر جنبش‌های مهم ناسیونالیستی در جهان در حال توسعه شامل ناسیونالیسم هندی، ناسیونالیسم چینی و
توسعه شامل ناسیونالیسم هندی، ناسیونالیسم چینی و ایده‌های انقلاب مکزیک و انقلاب هائیتی است. اندیشه‌های ناسیونالیستی جهان سوم در سال‌های اخیر در میان دولتهای چپ‌گرای منتخب در آمریکای جنوبی بسیار تأثیرگذار بوده‌است، به ویژه در ایدئولوژی بولیواریسم هوگو چاوز، رئیس‌جمهور ونزوئلا، که تا حدی از ایده‌های ضد استعماری سیمون بولیوار الهام گرفته شده‌است. ناسیونالیسم مدنی. ناسیونالیسم مدنی شکلی از ناسیونالیسم است که در آن دولت مشروعیت سیاسی را از مشارکت فعال شهروندان خود، از حدی که نماینده «اراده مردم» است، می‌گیرد.
خود، از حدی که نماینده «اراده مردم» است، می‌گیرد. اغلب به‌نظر می‌رسد که منشأ آن ژان ژاک روسو و به ویژه نظریه‌های قرارداد اجتماعی است که نام خود را از کتاب "قرارداد اجتماعی" ۱۷۶۳ او گرفته‌است. ناسیونالیسم مدنی در سنت‌های عقل‌گرایی و لیبرالیسم نهفته‌است، اما به عنوان نوعی ناسیونالیسم با ناسیونالیسم قومی در تضاد است. عضویت ملت مدنی داوطلبانه تلقی می‌شود. آرمانهای ملی مدنی بر توسعه دموکراسی نماینده در کشورهایی مانند ایالات متحده و فرانسه تأثیر گذاشت. ناسیونالیسم دولتی نوعی ناسیونالیسم مدنی است که اغلب (اما نه
دولتی نوعی ناسیونالیسم مدنی است که اغلب (اما نه همیشه) با ناسیونالیسم قومی ترکیب می‌شود. این بدان معناست که ملت جامعه. ای از کسانی است که به حفظ و استحکام دولت خود کمک می‌کنند و فرد برای کمک به این هدف وجود دارد. فاشیسم ایتالیایی بهترین مثال است که در این شعار بنیتو موسولینی نشان داده شده‌است: "Tutto nello Stato, niente al di fuori dello Stato, nulla contro lo Stato" ("همه چیز در ایالت، هیچ چیز خارج از ایالت، هیچ چیزی علیه دولت") به تعجبی ندارد که این امر با آرمانهای لیبرال آزادی فردی و اصول لیبرال
امر با آرمانهای لیبرال آزادی فردی و اصول لیبرال دموکراتیک در تعارض باشد. ایجاد انقلابی ژاکوبینی یک دولت واحد و متمرکز فرانسه اغلب به عنوان نسخه اصلی ناسیونالیسم دولتی تلقی می‌شود. اسپانیایی فرانسوی نمونه بعدی ناسیونالیسم دولتی است. با این حال، اصطلاح «ناسیونالیسم دولتی» اغلب در درگیری بین ناسیونالیسم‌ها استفاده می‌شود، و به ویژه در جایی که یک جنبش جدایی طلب با «دولت ملی» مستقر روبرو می‌شود. جدایی طلبان از ناسیونالیسم دولتی صحبت می‌کنند تا مشروعیت دولت بزرگتر را بی‌اعتبار کند، زیرا ناسیونالیسم دولتی کمتر
را بی‌اعتبار کند، زیرا ناسیونالیسم دولتی کمتر معتبر و کمتر دموکراتیک تلقی می‌شود. جدایی طلبان فلاندری از ناسیونالیسم بلژیک به عنوان ناسیونالیسم دولتی صحبت می‌کنند. جدایی طلبان باسک و جدایی طلبان کورسیکا به ترتیب به اسپانیا و فرانسه اینگونه اشاره می‌کنند. هیچ معیار خارجی بی چون و چرا برای ارزیابی اینکه کدام طرف حق دارد وجود ندارد و نتیجه این است که معمولاً جمعیت با درخواستهای متناقض وفاداری و وطن دوستی تقسیم می‌شود. انتقادات فرض شده از «ناسیونالیسم مدنی» اغلب خواستار حذف این اصطلاح است زیرا اغلب نشان دهنده
خواستار حذف این اصطلاح است زیرا اغلب نشان دهنده امپریالیسم (در مورد فرانسه)، میهن‌پرستی، یا بسط بسط ناسیونالیسم «قومی» یا «واقعی» است. ناسیونالیسم لیبرال. ناسیونالیسم لیبرال نوعی ناسیونالیسم است که اخیراً توسط فیلسوفان سیاسی مورد دفاع قرار گرفته‌است و آنها معتقدند می‌توان یک شکل ناسیونوفوبیک ناسیونالیسم با ارزش‌های لیبرالی آزادی، تحمل، برابری و حقوق فردی سازگار داشت. اغلب تصور می‌شود که ارنست رنان، نویسنده " Qu'est-ce qu'une nation؟ " و جان استوارت میل ناسیونالیست‌های لیبرال اولیه هستند. ملی گرایان لیبرال
لیبرال اولیه هستند. ملی گرایان لیبرال غالباً از ارزش هویت ملی دفاع می‌کنند و می‌گویند افراد برای داشتن زندگی معنادار و مستقل و سیاست‌های لیبرال دموکراتیک برای عملکرد مناسب به هویت ملی نیاز دارند. ناسیونالیسم ایدئولوژیک. ناسیونالیسم انقلابی. ناسیونالیسم انقلابی یک برچسب گسترده‌است که بر بسیاری از انواع مختلف جنبش‌های سیاسی ناسیونالیستی که می‌خواهند به اهداف خود از طریق انقلابی علیه نظم مستقر برسند، اعمال می‌شود. افراد و سازمان‌هایی که به عنوان ناسیونالیست انقلابی توصیف شده‌اند شامل برخی جریانات سیاسی در
انقلابی توصیف شده‌اند شامل برخی جریانات سیاسی در انقلاب فرانسه می‌شوند، جمهوری خواهان ایرلندی درگیر مبارزه مسلحانه علیه تاج انگلیس بودند، جنبش کان وونگ علیه حکومت فرانسه در ویتنام قرن ۱۹، جنبش استقلال هند در قرن ۲۰، برخی از شرکت کنندگان در انقلاب مکزیک، بنیتو موسولینی و فاشیست‌های ایتالیایی، دولت خودمختار خراسان، آگوستو سزار ساندینو، جنبش ناسیونالیستی انقلابی در بولیوی، ناسیونالیسم سیاه در ایالات متحده، و برخی جنبش‌های استقلال آفریقایی. محافظه‌کاری ملی. محافظه کاری ملی نوعی محافظه کاری رایج در اروپا و آسیا
کاری ملی نوعی محافظه کاری رایج در اروپا و آسیا است که بر حفظ هویت ملی و فرهنگی تمرکز دارد و معمولاً این نگرانی ناسیونالیستی را با مواضع محافظه کارانه ترویج کننده ارزشهای سنتی ترکیب می‌کند. با توجه به چگونگی تمرکز این سه تنوع بر حفظ و سنت ، ویژگی‌های آن با محافظه کاری سنتی و محافظه کاری اجتماعی مشترک است. همان‌طور که محافظه کاری ملی به دنبال حفظ منافع ملی است، محافظه کاری سنتی بر نهادهای اجدادی تأکید می‌کند. علاوه بر این، محافظه کاری اجتماعی بر نگرش مردسالارانه و محدود کننده در مورد رفتار اخلاقی برای حفظ
و محدود کننده در مورد رفتار اخلاقی برای حفظ موقعیت سنتی فرد در جامعه تأکید می‌کند. احزاب محافظه کار ملی غالباً در محیط‌هایی با مبنای روستایی ، سنتی یا حومه ای ریشه دارند، در مقابل با حمایت شهری بیشتر احزاب لیبرال-محافظه کار. در اروپا، بیشتر از نوعی از یوروسپتیک گرایی استقبال می‌کنند. اکثر احزاب محافظه کار در اروپای مرکزی و شرقی پس از کمونیسم از سال ۱۹۸۹ محافظه کار ملی بوده‌اند. ناسیونالیسم آزادی‌خواه. بسیاری از جنبش‌های ناسیونالیستی در جهان به این دلیل به آزادی ملی اختصاص داده‌اند که ملت‌های آنها توسط
به آزادی ملی اختصاص داده‌اند که ملت‌های آنها توسط ملت‌های دیگر مورد آزار و اذیت قرار می‌گیرند و بنابراین باید با رهایی از دست «متجاوزان»، سرنوشت خود را تعیین کنند. مارکسیسم–لنینیسم و ضد تجدیدنظرطلبی با این ایدئولوژی پیوند تنگاتنگی دارند؛ و نمونه‌های عملی شامل کارهای اولیه استالین "مارکسیسم و مسئله ملی" و فرمان او، سوسیالیسم در یک کشور که اعلام می‌کند که ناسیونالیسم می‌تواند در زمینه انترناسیونالیستی یعنی مبارزه برای آزادی ملی بدون استفاده از اختلافات نژادی یا مذهبی به اجرا درآید. ناسیونالیسم چپ‌گرا.
نژادی یا مذهبی به اجرا درآید. ناسیونالیسم چپ‌گرا. ناسیونالیسم چپ، که گاهی اوقات به عنوان ناسیونالیسم سوسیالیستی نیز شناخته می‌شود، به هر جنبش سیاسی اشاره می‌کند که سیاست چپ یا سوسیالیسم را با ناسیونالیسم ترکیب می‌کند. نمونه‌های قابل توجه عبارتند از جنبش ۲۶ جولای فیدل کاسترو که انقلاب کوبا را با برکناری فولگانسیو باتیستا تحت حمایت آمریکا در سال ۱۹۵۹ آغاز کرد، سین فین ایرلند، صهیونیسم کارگری در اسرائیل و کنگره ملی آفریقا در آفریقای جنوبی. مکاتب آنارشیسم که ناسیونالیسم را تصدیق می‌کنند. آنارشیست‌ها که ارزش را
را تصدیق می‌کنند. آنارشیست‌ها که ارزش را در ناسیونالیسم معمولاً استدلال می‌کنند که ملت است در درجه اول یک "نفر؛" اینکه دولت بر ملت انگل است و نباید با آن اشتباه گرفته شود. و از آنجا که در واقعیت دولتها به ندرت با موجودیت‌های ملی منطبق می‌شوند، ایده‌آل دولت ملی در واقع چیزی بیش از یک افسانه نیست. به عنوان مثال، در اتحادیه اروپا، آنها استدلال می‌کنند که بیش از ۵۰۰ ملت قومی در ۲۵ کشور عضو وجود دارد و حتی بیشتر در آسیا، آفریقا و قاره آمریکا. با حرکت از این موقعیت، آنها استدلال می‌کنند که دستیابی به سرنوشت سازی
آنها استدلال می‌کنند که دستیابی به سرنوشت سازی معنادار برای همه کشورهای جهان مستلزم یک سیستم سیاسی آنارشیستی مبتنی بر کنترل محلی، فدراسیون رایگان و کمک متقابل است. سابقه طولانی درگیری آنارشیستی با ناسیونالیسم چپ در سراسر جهان وجود داشته‌است. ترکیبات آنارشیسم معاصر با ناسیونالیسم چپ ضد دولتی شامل برخی از انواع آنارشیسم سیاه و بومی گرایی است. در اوایل تا اواسط قرن نوزدهم اروپا، اندیشه‌های ناسیونالیسم، سوسیالیسم و لیبرالیسم با یکدیگر در ارتباط بودند. انقلابیون و رادیکال‌هایی مانند جوزپه مازینی تقریباً با هر
و رادیکال‌هایی مانند جوزپه مازینی تقریباً با هر سه نفر همسو بودند. پیشگامان اولیه آنارشیسم با روح زمان خود شرکت کردند: آنها با لیبرال‌ها و سوسیالیست‌ها اشتراکات زیادی داشتند و چشم‌انداز ناسیونالیسم اولیه را نیز به اشتراک گذاشتند؛ بنابراین میخائیل باکونین قبل از اتخاذ آنارشیسم، یک حرفه طولانی به عنوان یک ناسیونالیست پان اسلاو داشت. او همچنین برای ایالات متحده اروپا (دیدگاه ملی گرایانه معاصر که توسط مزینی ایجاد شده بود) تظاهرات کرد. در سالهای ۱۸۸۰–۱۸۸۱، ناسیونالیست ایرلندی WGH Smart مستقر در بوستون مقالاتی
ایرلندی WGH Smart مستقر در بوستون مقالاتی برای مجله ای به نام "The Anarchist" نوشت. به‌طور مشابه، آنارشیست‌ها در چین در اوایل قرن بیستم بسیار در جناح چپ جنبش ناسیونالیستی مشارکت داشتند در حالی که به‌طور فعال با عناصر نژادپرست جناح ضد منچو آن جنبش مخالفت می‌کردند. پان‌ناسیونالیسم. پان‌ناسیونالیسم معمولاً یک ملی‌گرایی قومی و فرهنگی است، اما «ملت» خود مجموعه ای از گروه‌ها و فرهنگ‌های قومی مرتبط، مانند مردم اسلاو است. گاهی اوقات پان ناسیونالیسم در مورد ناسیونالیسم تک قومی اعمال می‌شود، هنگامی که گروه ملی در یک
تک قومی اعمال می‌شود، هنگامی که گروه ملی در یک منطقه وسیع و چندین ایالت پراکنده می‌شود-مانند پان ژرمانیسم. ناسیونالیسم دیاسپورا. ناسیونالیسم دیاسپورا، یا همان‌طور که بندیکت اندرسون می‌گوید، «ناسیونالیسم از راه دور»، عموماً به احساس ناسیونالیستی در بین دیاسپورا مانند ایرلندی‌ها در ایالات متحده، یهودیان سراسر جهان پس از اخراج از بیت‌المقدس (۵۸۶ پیش از میلاد)، لبنانی اشاره دارد. در قاره آمریکا و آفریقا، یا ارمنی‌ها در اروپا و ایالات متحده. اندرسون اظهار می‌کند که این نوع ناسیونالیسم برای افرادی که می‌خواهند
که این نوع ناسیونالیسم برای افرادی که می‌خواهند ارتباط ملی را تجربه کنند، اما در واقع نمی‌خواهند جامعه دیاسپورا خود را ترک کنند، به عنوان "بستری شبح" عمل می‌کند. تفاوت اساسی بین پان ناسیونالیسم و ناسیونالیسم دیاسپورا این است که اعضای یک دیاسپورا، بنا به تعریف، دیگر در سرزمین ملی یا قومی خود ساکن نیستند. به‌طور سنتی "دیاسپوراً به پراکندگی مردم از یک "سرزمین واقعی" یا تصور شده به دلیل اختلال فاجعه بار مانند جنگ، قحطی و غیره اشاره دارد. شبکه‌های جدید - "ریشه"‌های جدید - در امتداد "مسیرهایی" که افراد دیاسپوریک
جدید - در امتداد "مسیرهایی" که افراد دیاسپوریک طی می‌کنند شکل می‌گیرد، که با اشتیاق مشترک برای بازگشت به "خانه" به هم متصل شده‌اند. در واقع، تمایل به بازگشت ممکن است سرشتی (یعنی جهت پایان زمان) باشد، یا در آینده ای قابل پیش‌بینی رخ ندهد، اما اشتیاق به وطن گمشده و احساس تفاوت با فرهنگ‌های پیرامونی که مردم دیاسپوریک در آن زندگی می‌کنند، هویتی برای خودش
غلام‌جان عبدالله‌یف یک کشتی‌گیر آزادکار اهل ازبکستان است. وی سابقه حضور در المپیک ۲۰۲۰ توکیو را دارد. از افتخارات وی می‌توان به‌ کسب مدال برنز بازی‌های المپیک ۲۰۲۴ پاریس اشاره کرد. فعالیت حرفه‌ای. المپیک ۲۰۲۴ پاریس. عبدالله‌یف در وزن ۵۷ کیلوگرم کشتی آزاد المپیک ۲۰۲۴ پاریس حاضر بود که در کشتی های اول و دوم علی عباس رضازاده از آذربایجان و آرسن هاروتیونیان از ارمنستان را شکست داد اما در نیمه نهایی به اسپنسر لی از آمریکا باخت و به دیدار رده‌بندی رفت. وی در دیدار رده‌بندی بکزات آلماز اولو از قرقیزستان را شکست
رده‌بندی بکزات آلماز اولو از قرقیزستان را شکست داد و مدال برنز را بدست آورد.
{s\left(1+e^{-(x-\mu)/s}\right)^2}&lt;/math&gt;| cdf =formula_1| mean =formula_2| median =formula_2| mode =formula_2| variance =formula_5| skewness =formula_6| kurtosis =formula_7| entropy =formula_8| mgf =formula_9for formula_10 و formula_11 همان تابع بتا است.| char =formula_12 توزیع لجستیک در نظریه احتمال و آمار، یک توزیع احتمال پیوسته‌است که تابع توزیع تجمعی آن تابع لجستیک است. از این توزیع در رگرسیون لجستیک و شبکه‌های عصبی پیشخور استفاده می‌شود. این توزیع از نظر شکل مشابه توزیع نرمال است، اما دنباله آن
از نظر شکل مشابه توزیع نرمال است، اما دنباله آن سنگین‌تر است (یعنی کشیدگی بالاتری دارد). توزیع لجستیک نوع خاصی از است. مشخصات. تابع چگالی احتمال. موقعی که پارامتر مکان برابر ۰ است و پارامتر مقیاس برابر ۱ است، آنوقت تابع چگالی احتمال توزیع لجستیک به صورت زیر است: از این رو به صورت کلی چگالی به این صورت است: به دلیل آنکه این تابع را می‌توان به صورت مربع تابع سکانت هذلولوی "sech" بیان کرد، گاهی به آن توزیع سکانت-مربع یا sech-square(d) می‌گویند. ( را ببینید). تابع توزیع تجمعی. توزیع لجستیک نامش را از تابع
تابع توزیع تجمعی. توزیع لجستیک نامش را از تابع توزیع تجمعی‌اش گرفته‌است، که یک نمونه از خانواده توابع لجستیک است. تابع توزیع تجمعی برای توزیع لجستیک نسخه مقیاس‌دهی شده تانژانت هذلولوی است. در این معادله متغیر تصادفی است، میانگین است، و پارامتر مقیاس متناسب با انحراف معیار است. تابع چندک. وارون تابع توزیع تجمعی (تابع چندک) برای توزیع لجستیک همان تعمیم تابع لوجیت است. مشتق آن تابع چگالی چندک نامیده می‌شود. آن‌ها به صورت زیر تعریف می‌شود: پامتربندی جایگزین. پارامتربندی جایگزین توزیع لجستیک را می‌توان از طریق
جایگزین توزیع لجستیک را می‌توان از طریق بیان پارامتر مقیاس formula_18 به صورت دیدگاه انحراف معیار formula_19 به کمک جایگزینی formula_20 انجام داد که در آن formula_21 است. فرم‌های جایگزین برای توابع بالا به صورت معقولانه‌ای سرراست اند. کاربردها. توزیع لجستیک- و الگوی Sشکل تابع توزیع تجمعی (تابع لجستیک) و تابع چندک (تابع لوجیت) به صورت گسترده در زمینه‌های بسیار متنوعی استفاده می‌شوند. رگرسیون لجستیک. یکی از معمول‌ترین کاربردها در رگرسیون لجستیک است، که از آن برای مدل‌سازی متغیرهای وابسته رسته‌ای (مثل گزینه
برای مدل‌سازی متغیرهای وابسته رسته‌ای (مثل گزینه بله/خیر یا گزینه‌هایی از ۳ یا ۴ احتمال) استفاده می‌شود، اگرچه از رگرسیون خطی استاندارد برای مدل‌سازی (مثل درآمد یا جمعیت) استفاده می‌شود. مخصوصاً مدل‌های رگرسیون لجستیک را می‌توان به صورت مدل‌های متغیر پنهان با متغیرهای خطایی که از توزیع لجستیک آمده‌اند عبارت‌بندی کرد. این عبارت‌بندی در نظریه مدل‌های معمول است، که در آن توزیع لجستیک در رگرسیون لجستیک نقشی مشابه با توزیع نرمال در بازی می‌کند. در واقع، توزیع‌های لجستیک و نرمال شکل کاملاً مشابهی دارند. با این
لجستیک و نرمال شکل کاملاً مشابهی دارند. با این حال، توزیع لجستیک دنباله سنگین‌تری دارد، که این موضوع باعث افزایش مقاوم‌بودن تحلیل نسبت به استفاده از توزیع نرمال می‌شود. نرخ‌دهی شطرنج. و FIDE فرمول محاسبه نرخ‌دهی شطرنج را از توزیع نرمال به توزیع لجستیک تغییر داده‌است، مقاله سامانه نرخ‌دهی الو را ببینید (که خودش مبتنی بر توزیع نرمال است). مشتق‌ها. گشتاورهای سطح بالاتر. گشتاور مرکزی مرتبه nام را می‌توان به عبارت تابع چندک بیان کرد: این انتگرال مشهور است و می‌توان آن را به عبارت اعداد برنولی بیان کرد:
اما کولبری (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سوئد است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اوسترش و باشگاه فوتبال کیف اوربرو دی‌اف‌اف اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زنان سوئد بازی کرده‌است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده‌است.
هانا گلاس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سوئد است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زنان سوئد بازی کرده‌است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده‌است.
هانا بنیسون (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سوئد است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال روزنگرد اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زنان سوئد بازی کرده‌است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده‌است.
مادلین یانوگی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سوئد است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زنان سوئد بازی کرده‌است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده‌است.
لینا هورتیگ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سوئد است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به اومئا آی‌کی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زنان سوئد بازی کرده‌است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده‌است.
ناتالی بیورن (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سوئد است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زنان سوئد بازی کرده‌است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده‌است.
آماندا آیلستد (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سوئد است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال روزنگرد اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زنان سوئد بازی کرده‌است.
جینفر فالک (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سوئد است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده‌است.
فیلیپا آنگلدال (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سوئد است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زنان سوئد بازی کرده‌است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده‌است.
آنا آنوگورد (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سوئد است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زنان سوئد بازی کرده‌است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده‌است.
یولیا رودار (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سوئد است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زنان سوئد بازی کرده‌است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده‌است.
ربکا بلومکویست (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سوئد است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زنان سوئد بازی کرده‌است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده‌است.
زچیرا موشوویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سوئد است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال زنان چلسی، استاتینا آی اف، و باشگاه فوتبال روزنگرد اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زنان سوئد بازی کرده‌است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده‌است.
رونو دو شاتیون (; ۱۱۲۵ – ۴ ژوئیه ۱۱۸۷) که با نام‌هایی همچون ریجینالد یا اَرْناط نیز شناخته می‌شود، شاهزاده انطاکیه از سال ۱۱۵۳ تا ۱۱۶۰ یا ۱۱۶۱ میلادی و ارباب ماورای اردن از سال ۱۱۷۵ تا زمان مرگش بود. وی در خاندانی اشرافی به‌دنیا آمد و پس از دست‌دادن میراث پدرش، طی جنگ صلیبی دوم در سال ۱۱۴۷ عازم شرق شد. وی در پادشاهی اورشلیم مستقر شد و به خدمت ارتش خاندان سلطنتی به‌عنوان مزدور درآمد. از نظر بیشتر مورخان، رونو یکی از عوامل اصلی سقوط پادشاهی اورشلیم و تغییر شرایط جنگ صلیبی در شرق بود در حالی که برخی دیگر همچون
جنگ صلیبی در شرق بود در حالی که برخی دیگر همچون برنارد همیلتون معتقدند که وی تنها کسی بود که تلاش می‌کرد تا مانع از اتحاد میان دولت‌های مسلمان با صلاح‌الدین شود. رونو در سال ۱۱۵۳با وجود مخالفت اتباع و اشراف انطاکیه با کُنسْتانس، حاکم شاهزاده‌نشین انطاکیه ازدواج کرد. وی همیشه محتاج به پول بود؛ او آیْمِری لیموژ، پاتریارک لاتین انطاکیه را به دلیل رد درخواستش برای پرداخت اعانه دستگیر و شکنجه کرد. رونو همچنین حملاتی را برای غارت قبرس در سال ۱۱۵۵ ترتیب داد که منجر به ویرانی گستردهٔ بخش‌هایی از این جزیره شد. ۴
به ویرانی گستردهٔ بخش‌هایی از این جزیره شد. ۴ سال بعد، امپراتور بیزانس، مانوئل یکم، همراه با ارتش خود به انطاکیه رسید و رونو را مجبور کرد تا ضمن متوقف‌کردن اعمالش، با وی بیعت کند. پس از آن رونو حمله‌ای را برای غارت کناره‌های رود فرات در مَرعش در سال ۱۱۶۰ یا ۱۱۶۱ ترتیب داد اما در حین حمله توسط امیر حلب، مَجدْالدین، اسیر و زندانی شد. رونو تا سال ۱۱۷۶ در زندان امیر حلب باقی ماند. پس از پرداخت فدیه‌ای سنگین و آزاد شدن او، رونو به انطاکیه بازنگشت چرا که همسرش درگذشته بود. وی پس از مدتی با استفانی مایلی، جانشین
بود. وی پس از مدتی با استفانی مایلی، جانشین قدرتمند ارباب‌نشین ماورای اردن، ازدواج کرد. در این زمان بالدوین چهارم حبرون یا الخلیل را نیز به وی اعطا کرد تا وی مبدل به یکی از بارون‌های ثروتمند و قدرتمند در پادشاهی اورشلیم شود. او کنترل کاروان‌های تجاری مابین مصر و سوریه بر عهده گرفت و حتی در سال ۱۱۷۷ به‌عنوان نایب حکومت بالدوین — به دلیل بیماری او — انتخاب شد. در همان سال، رونو، صلاح‌الدین ایوبی را در نبرد مونتگیسارد شکست داد. وی تنها شخص از رهبران مسیحی است که سیاست تهاجمی در قبال صلاح‌الدین ایوبی در پیش
که سیاست تهاجمی در قبال صلاح‌الدین ایوبی در پیش گرفت و کاروان‌های تجاری مسلمانان مصر و سوریه را غارت کرد. همچنین در اوایل ۱۱۸۳ وی با ساخت ۵ کشتی در دماغه خلیج عقبه به سواحل دریای سرخ یورش برد و کاروان زائران مسلمان به مقصد مکه را تهدید کرد. پس از آن صلاح‌الدین با خود عهد کرد که این اقدام رونو را هرگز نخواهد بخشید. رونو یکی از حامیان سرسخت خواهر بالدوین، سیبیلا، و همسرش، گی لوزینیان، طی منازعات داخلی بر سر جانشینی بالدوین چهارم بود. سیبیلا و گی توانستند با همکاری رونو و ژوسلین تاج‌وتخت پادشاهی اورشلیم را در
رونو و ژوسلین تاج‌وتخت پادشاهی اورشلیم را در سال ۱۱۸۶ به‌دست بگیرند. رونو در اواخر ۱۱۸۶ یا اوایل ۱۱۸۷ به یکی از کاروان‌های تجاری مصر یورش برد، در حالی که مدعی بود که ملزم به رعایت آتش‌بس میان صلاح‌الدین ایوبی و پادشاهی اورشلیم نیست. پس از آن که وی از پرداخت خسارت امتناع کرد، صلاح‌الدین ایوبی یورش خود را به پادشاهی اورشلیم آغاز کرد و توانست ارتش صلیبی را در نبرد حطین شکست دهد. رونو در جریان این نبرد اسیر شد و صلاح‌الدین شخصاً پس از امتناع وی برای گرویدن به اسلام، سر وی را از گردن جدا کرد. ابتدای زندگی. رونو
سر وی را از گردن جدا کرد. ابتدای زندگی. رونو پسر کوچکتر هِروه دون، ارباب دونزی (در فرانسه امروزی)، بود. در تاریخ‌نگاری کلاسیک، رونو را پسر جفری، کنت ژین، معرفی کرده‌اند اما در سال ۱۹۸۹ ژان ریچارد، مورخ قرون وسطی، ضمن رد این ادعا، وی را فرزند ارباب دونزی می‌داند. این خاندان از اشراف بانفوذ در دوک‌نشین بورگوندی بودند که خود را از نوادگان پالادی (از خاندان‌های قدرتمند رومی در سنا) می‌دانستند. رونو در حدود سال ۱۱۲۳ میلادی به دنیا آمد و پس از مدتی پدرش شاتیون-سو-لوآر را به وی واگذار کرد اما طبق نامه‌ای که از وی