payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کودیاک بود را بررسی نماید. ناروائز پاسگاه نگهبانی را پیدا کرد و به نخستین اسپانیایی مبدل شد که با یک جمعیت بزرگ روس‌های گسیل شده به آلاسکا تماس برقرار می‌نمود. فرمانده روسی اوسترات دلاروف، ناروائز را تا کشتی سان کارلوس (ال فلیپینو) همراهی کرد. اسپانیایی‌ها به دلاروف یک بشکه شراب و برخی هدایای دیگر دادند. هنگام بازگرداندن دلاروف به پست دیدبانی‌اش، به ناروائز یک نقشه روسی از ساحل آلاسکا داده شد که در آن هفت پاسگاه روسی نشانی شده بود و در هر کدام آنها در حدود ۵۰۰ مرد حضور داشتند، دلاروف همچنین به ناروائز گفت
۵۰۰ مرد حضور داشتند، دلاروف همچنین به ناروائز گفت که روس‌ها تصمیم دارند تا بندر دریاراه نوتکا که در ساحل غربی جزیره ونکوور واقع شده‌است را به تصرف خود درآورند. پس از بازگشت ناروائز به سان کارلوس (ال فلیپینو)، هارو و خدمه وی کشتی را به‌سوی شرق حرکت دادند تا به مارتینز در جزیره سیتکیناک ملحق شوند. با بکارگیری اطلاعاتی که ناروائز به‌دست آورده بود، این سفر دریایی به سمت جنوب غرب حرکت کرد تا جزیره انالاسکا را بررسی نماید، جاییکه یک پاسگاه بزرگ روسی تحت فرماندهی پوتاپ کوزمیچ زایکوف موجود بود. مارتینز در ۲۹ ژوئیه
کوزمیچ زایکوف موجود بود. مارتینز در ۲۹ ژوئیه و هارو در ۴ اوت در این منطقه رسیدند. مارتینز و دیگران به‌سوی ساحل رفتند و در این پاسگاه ماندند. او به روس‌ها یک مقدار مواد غذایی و شراب داد. زایکوف سه نقشه از جزایر آلیوتی را به مارتینز داد و تأیید نمود که روس‌ها برنامه دارند تا سال بعدی کنترل دریاراه نوتکا را در دست گیرند. مارتینز که متمایل به پرخاش‌گری و بدزبانی بود، همواره با افسران و ملوان‌های خود، از جمله هارو و ناروائز مشکل داشت. هنگامی که آنها در انالاسکا بودند، مارتینز برای مدتی هارو را دستگیر نمود و در
بودند، مارتینز برای مدتی هارو را دستگیر نمود و در این مدت ناروائز رهبری کشتی سان کارلوس (ال فلیپینو) را بر عهده داشت. قبل از اینکه کشتی اکتشافی در ۱۸ اوت ۱۷۸۸ انالاسکا را ترک کند، سمت فرماندهی هارو دوباره به وی داده شد. در جریان سه روز، این دو کشتی تماس را میان هم قطع نموده و به‌طور جداگانه حرکت نمودند. فرمان هارو این بود تا آنها در مونته‌ری، کالیفرنیا دوباره به مارتینز ملحق شوند. در جریان راه، هارو با پشتیبانی ناروائز و برخی دیگر از راهنماها اعلام نمود که کشتی وی دیگر تحت فرماندهی مارتینز نیست. آنها به
کشتی وی دیگر تحت فرماندهی مارتینز نیست. آنها به تنهایی مجدداً به سمت سان بلاس حرکت کردند و به تاریخ ۲۲ اکتبر ۱۷۸۸ در آنجا رسیدند. مارتینز که یک ماه را در انتظار هارو در مونته‌ری گذرانده بود تا ماه دسامبر نتوانست به سان بلاس برسد و پس از رسیدن به آنجا خود را متهم به رهبری غیرمسئولانه یافت. با این وجود، مارتینز مجدداً حمایت مقامات را کسب نموده و به عنوان مسئول یک سفر دریایی برای تصرف دریاراه نوتکا پیش از روس‌ها، گماشته شد. سفر اکتشافی ۱۷۸۹ به دریاراه نوتکا. علی‌رغم تلخی میان مارتینز و هارو، در ۱۷۸۹ میلادی به
تلخی میان مارتینز و هارو، در ۱۷۸۹ میلادی به این دو نفر دستور داده شد تا باهم به دریا بروند و دریاراه نوتکا را تصرف نمایند. ناروائز بار دیگر به عنوان راهنمای ارشد هارو و فرمانده درجه دوم کشتی سان کارلوس خدمت کرد. دو کشتی در ۱۷ فوریه از بندر سان بلاس وارد دریا شده و به تاریخ ۵ می ۱۷۸۹ به نوتکا رسیدند. سه کشتی تجارتی دیگر از قبل در آنجا موجود بود، یک کشتی انگلیسی و دو کشتی از ملت جدید ایالات متحده. سه کشتی دیگر در جریان تابستان به آنجا رسید و یکی آن کشتی نورت‌ویست آمریکا بود که سال قبل توسط جان میرز در
نورت‌ویست آمریکا بود که سال قبل توسط جان میرز در دریاراه نوتکا ساخته شده بود. مارتینز در تلاشی برای تحکیم حاکمیت اسپانیا در منطقه، این کشتی را ضبط کرد. مارتینز در ۲۱ ژوئن ناروائز را در کشتی نورت‌ویست آمریکا که قبلاً ضبط شده و به سانتا جرترادیوس لا مانگا (و بعداً سانتا ساتورنینا) تغییر نام داده شده بود، اعزام نمود تا سه ورودی در جنوب دریاراه نوتکا را بررسی نماید – دریاراه کلیوکوت، دریاراه بارکلی و تنگه خوان دی فوکا. ناروائز بیش از ۲۵ لیگ (حدود ۶۵ مایل (۱۰۵ کیلومتر)) را با کشتی در تنگه خوان دی فوکا پیمود. تا
را با کشتی در تنگه خوان دی فوکا پیمود. تا آن زمان، تنها چند فرد غیر بومی به تنگه وارد شده بودند و هیچ‌کدام به اندازه ناروائز پیشروی نکرده بود. تا اوایل ژوئیه، ناروائز دوباره به دریاراه نوتکا برگشته بود. او در گزارش خود که به مارتینز ارایه نمود، پورت رنفرو را به خوبی آنکروج توصیف کرد. در جریان مدتی که ناروائز در نوتکا حضور نداشت، مارتینز یک تشریفات دوامدار برای تصرف نوتکا برگزار نمود. پس از مدت کوتاهی، او جنگ پرهیاهوی با کاپیتان بریتانیایی جیمز کولنیت راه انداخت، کاپیتان انگلیسی را زندانی و چندین کشتی و
انداخت، کاپیتان انگلیسی را زندانی و چندین کشتی و خدمه آنها را توقیف کرد. این رویدادها به یک بحران بین‌المللی بزرگ مبدل شد. مارتینز گروهی از کارگران چینی دستگیر شده را مجبور ساخت تا فورت سان میگویل و برخی تأسیسات دیگر را بسازند.
منفی نگری (به انگلیسی:) یا سوگیری منفی‌نگری که با نام اثر رویدادهای بد نیز شناخته می‌شود را می‌توان این گونه توضیح دادکه: هرآنچه ماهیت منفی و بدی دارد مانند افکار ناخوشایند، احساسات ناخوشایند، تأثیر روابط نامناسب اجتماعی و رویدادهای بد، تأثیر بالاتری نسبت به چیزهایی که ماهیت مثبتی دارند بر وضعیت روانی و ذهنی اشخاص می‌گذارند، حتی زمانی که رویدادهای بد و خوب میزان شدت برابر داشته باشند تأثیر آنچه ماهیت منفی دارد بر روان و ذهن انسان بیشتر است. به بیان دیگر یک رویداد خیلی مثبت معمولاً تأثیرات کمی بر رفتار و
رویداد خیلی مثبت معمولاً تأثیرات کمی بر رفتار و ادراک اشخاص دارد تا رویدادی خیلی منفی با همان میزان شدت. منفی‌نگری و تأثیر آن درحوزه‌ها و زمینه‌ها زیادی بررسی شده‌است مانند یادگیری، توجه، حافظه، تصمیم‌گیری، شکل‌گیری احساسات و حوزه ریسک تسلط جنبه‌های منفی بر مثبت. ذهن انسان توجه، وقت و اعتبار بیشتری برای اخبار، احساسات، خاطرات، رفتارها و افکار منفی نسبت به مثبت قائل می‌شود. منفی‌نگری احتمالاً ریشه تکاملی دارد چرا که برای اجداد ما کم توجهی به اخبار منفی و تهدیدآمیز نتایج مرگباری داشت درحالکیه نادیده گرفتن
نتایج مرگباری داشت درحالکیه نادیده گرفتن اخبار مثبت نهایتاً باعث از دست دادن فرصت می‌شد. مغز انسان و سایر موجودات به نوعی تکامل یافته که توجه و واکنش به رویدادهای منفی را در اولویت قرار دهد. امروزه در دنیای مدرن منفی‌نگری ممکن است نتایج بدی داشته باشد و باعث صدمه به روابط دوستی، زناشویی، اجتماعی و غیره شود و ممکن است باعث بروز رفتار نامناسب یا گرفتن تصمیم‌های نادرست در شخص منفی‌نگر شود. ما ممکن است ساعت‌ها و روزها گرفتار و درگیر یک رفتار نامناسب، توهین یا یک خطای کوچک باشیم درحالیکه همزمان به بسیاری از
یک خطای کوچک باشیم درحالیکه همزمان به بسیاری از جنبه‌های مثبت بی‌توجه هستیم. روانشناس پل رازین می‌گوید که: "یک سوسک در یک بشقاب پر از گیلاس تمام علاقه و اشتیاق ما را به گیلاس‌ها نابود می‌کند اما یک گیلاس در یک بشقاب پر از سوسک اثری ندارد". جنبه‌های منفی همواره بر مثبت چیره می‌شوند روانشناس جان گاتمن که چهار دهه در زمینه پایداری ازدواج و پیش‌بینی طلاق فعالیت داشته‌است بیان می‌کند که پایداری ازدواج بیش از آن که به جنبه‌های مثبت وابسته باشد به دوری از جنبه‌های منفی مرتبط است. گاتمن تخمین می‌زند که در یک رابطه
منفی مرتبط است. گاتمن تخمین می‌زند که در یک رابطه پایدار و موفق باید تعداد تعاملات مثبت حداقل پنج برابر بیشتر از تعاملات منفی باشد. همه ما می‌دانیم که یک رابطه دوستی چندین ساله ممکن است تحت تأثیر یک عمل منفی قطع شود. منفی‌نگری در اقتصاد و تصمیم‌گیری‌های مالی باعث تمایل شدید به زیان‌گریزی و ریسک‌گریزی می‌شود
جوزف نیسبت لکونته (Joseph Nisbet LeConte) (زادهٔ ۷ فوریه ۱۸۷۰ – درگذشتهٔ ۱ فوریه ۱۹۵۰)، کاوشگر برجسته اهل سیرا نوادا بود. او همچنین یک نقشه‌نگار، عکاس و استاد مهندسی مکانیک بود. اوایل زندگی. جوزف نیسبت لکونته در اوکلند، کالیفرنیا به‌دنیا آمد و فرزند جوزف و کارولین (نیسبت) لکونته بود. او در میان دوستان معروف به «جو ی کوچک» بود، چون قد کوتاه داشت و فرزند استاد زمین‌شناسی جوزف لکونته بود. او در عکس‌ها و مقالات بیشتر مشهور به جی.ان. لکونته بود. او در ۱۸۸۷ میلادی وارد دانشگاه کالیفرنیا، برکلی شد و در ۱۸۹۱ میلادی
وارد دانشگاه کالیفرنیا، برکلی شد و در ۱۸۹۱ میلادی مدرک لیسانس علوم خود را کسب کرد. او در ۱۸۹۲ میلادی مدرک فوق لیسانس مهندسی میکانیک خود را از دانشگاه کرنل به‌دست‌آورد، در اوت همان سال به عنوان استادیار مهندسی مکانیک در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی گماشته شده و تدریس را از مضمون سینماتیک ماشین آغاز کرد. حرفه. او تدریس را از ۱۹۱۲ میلادی آغاز نموده و برای بیش از ۲۰ سال به تدریس مکانیک تحلیلی پرداخت. فیزیک‌دان آلمانی ویلهلم رونتگن در ۱۸۹۵ میلادی اشعه-ایکس (x-rays) را کشف کرد و نخستین مقاله پژوهشی وی در اواخر
را کشف کرد و نخستین مقاله پژوهشی وی در اواخر دسامبر به نشر رسید. روزنامه اتریشی نتایج آنرا یک هفته بعد منتشر نمود. لکونته پس از خواندن این گزارش‌ها، لامپ پرتوی کاتدی که عموی فقید او جان لکونته برای آزمایشگاه دانشگاه تهیه نموده بود را پیدا کرد. لکونته و همکاران وی توانستند یک ماشین اشعه-ایکس بسازند و تنها یک هفته پس از گزارش‌های کشف رونتگن، آنها تصاویری از یک گلوله که در دست یک پسر جوان فرورفته بود فراهم نمودند. لکونته همچنین مشکلات اساسی توربین‌های گازی را مورد مطالعه قرارداده و یک آنالیز هارمونیک برای
را مورد مطالعه قرارداده و یک آنالیز هارمونیک برای مطالعه کارکرد کابل‌های انتقال انرژی الکتریکی را ساخت. او در طول حرفه خود که برای ۴۵ سال دوام داشت، استاد دانشگاه کالیفرینیا، برکلی بود. لکونته از ایام جوانی شیفته کوهنوردی بود و برای اکتشاف تقریباً به سراسر سیرا نوادا سفر نمود و برخی اوقات حتی چندین هفته را در سفر گذراند. او بر مبنای اکتشافات خود، نخستین نقشه سیرا نوادا مرکزی را برای باشگاه سیرا تهیه نمود. در آن زمان نقشه‌های سازمان زمین‌شناسی آمریکا (USGS) در دسترس نبود. او همراه با جیمز اس. هاتچینسون و
در دسترس نبود. او همراه با جیمز اس. هاتچینسون و دونکان مک‌دوفی در ۱۹۰۸ میلادی برای نخستین‌بار یک جاده کوهستانی را از پارک ملی یوسیمیتی به کینگز کنیون ساخت که تقریباً در امتداد مسیر جان مویر امروزی قرار دارد. آنها توانستند در مدت ۲۸ روز، یک سفر ۲۲۸ مایلی را به بلندترین نقطه کوه تکمیل نمایند که شامل اکتشاف برخی بخش‌های قبلاً کشف نشده بود. او که یک عکاس پرحرارت بود، تصویرهای زیادی از سیرا نویدا گرفت، از جمله تصاویری از هالا سیرا و دره هیتچ هیتچی قبل از اینکه توسط سیلاب سد/بند تخریب گردد. او با قاب‌های سنگین،
سیلاب سد/بند تخریب گردد. او با قاب‌های سنگین، شکننده و خشک شیشه‌ای کار می‌کرد که حمل و نقل آن در بیابان مستلزم مراقبت جدی بود. در ۱۹۴۴ میلادی، انسل آدامز کار او را بررسی کرد: «اکثر ساخت‌های او، هرچند عمداً «هنرمندانه» نبوده، اما منعکس‌کننده واکنش‌های احساسی نسبت به بهترین صحنه‌های کوهستان است. این کیفیت است که میان تنها یک ثبت و یک بیانیه خلاقانه و احساسی تفاوت ایجاد می‌کند». او که صاحب امتیاز و عضو همیشگی باشگاه سیرا بود، چندین سمت رهبری در این باشگاه را برعهده داشت. پس از درگذشت جان مویر، او از ۱۹۱۵ –
برعهده داشت. پس از درگذشت جان مویر، او از ۱۹۱۵ – ۱۹۱۷ میلادی به عنوان دومین رئیس این باشگاه خدمت کرد. او در ساختن مسیر جان مویر در منطقه‌های سیرا که به عنوان بزرگ‌داشت برای خلف وی بود، نقش اساسی داشت. او از ۱۸۹۸ تا ۱۹۴۰ میلادی به عنوان رئیس هیئت مدیره باشگاه سیرا خدمت نموده و در زمان‌های مختلف به عنوان معاون، منشی، خزانه‌دار و رئیس مسافرت‌های این باشگاه خدمت کرد. او در باشگاه سیرا با هیلین گومپیرتز آشنا شد و در ۱۹۰۱ میلادی با وی ازدواج کرد. لکونته پاینت در دره هیتچ هیتچی و جاده لکونته در مرز جنوبی دانشگاه
دره هیتچ هیتچی و جاده لکونته در مرز جنوبی دانشگاه کالیفرنیا، لس‌آنجلس در روستا ویست‌وود، لس آنجلس به افتخار وی نام‌گذاری شده‌اند.
ایزوبروم‌ ایندیون دارویی است که در درمان نقرس استفاده می شود.
جوزف رنه بلوت (Joseph-René Bellot) (زادهٔ ۱۸ مارس ۱۸۲۶ – درگذشتهٔ ۱۸ اوت ۱۸۵۳)، افسر نیروی دریایی فرانسه و کاشف قطب شمال بود زندگی‌نامه. بلوت در پاریس چشم به جهان گشود. پدرش نعل‌بند بود و در سال ۱۸۳۱ به همراه خانواده‌اش به شهر روشفور، شرانت-ماریتیم نقل مکان کرد. او در سن ۱۵ سالگی با کمک مسئولین روشفور به مدرسهٔ نیرودریایی واقع در برست راه پیدا کرد که به مدت دو سال در آنجا تحصیل نموده که باعث شد اعتبار زیادی به دست آورد. در سال ۱۸۴۵ او در میان هیئت اعزامی انگلیسی- فرانسوی به ماداگاسکار سفر کرد و نشان لژیون
فرانسوی به ماداگاسکار سفر کرد و نشان لژیون دونور را برای رفتار ممتاز خود دریافت کرد. سپس در محاصرهٔ ریو دو لا پلاتا توسط انگلیس و فرانسه از پارانا تا آمریکای جنوبی شرکت کرد که درهای ریو دلا پلاتا را به تجارت گشود. در سال ۱۸۵۱، بلوت به هیئت اعزامی به قطب شمال تحت فرماندهی سروان ویلیام کندی با هدف پیداکردن جان فرانکلین پیوست. گفته شده‌است که بلوت برای آنکه به خود سخت بگیرد و آمادهٔ شرایط دشوار قطب در زمستان شود فقط به خود اجازهٔ استفاده از یک تشک نازک و یک پتو روی تخته‌های چوبی داده‌است. زمانی که او نخستین
روی تخته‌های چوبی داده‌است. زمانی که او نخستین بار در زندگی‌اش اسکیموها را ملاقات کرد خود را میان آنان با ساخت یک پای مصنوعی به عنوان مردی که معلول بود، محبوب کرد. در فوریه ۱۸۵۲، کندی و بلوت از منطقهٔ زمستانی خود در خلیج باتی سفرشان را به وسیلهٔ سگ‌های سورتمه‌کش به سمت جنوب و خلیج برنتفورد آغاز کردند. که در این مسیر، تنگهٔ بلوت که تنگه‌ای بین بوتیا فلیکس و جزیرهٔ سامرست است را کشف کردند. سپس سفر خود را به سمت غرب ادامه داده و از جزیرهٔ پرنس ولز تا خلیج اومنی را طی کردند و از راه پیل ساند و کیپ واکر به خلیج
را طی کردند و از راه پیل ساند و کیپ واکر به خلیج باتی برگشتند. آنها مسیری در حدود ۱۸۰۰ کیلومتر (۱۱۰۰ مایل) را پیمودند. روایت بلوت از این سفر پس از مرگش به چاپ رسید. در اوایل سال ۱۸۵۲، بلوت به درجهٔ ستوان ارتقا یافت و در همان سال با هیئت اعزامی که هدف آنان یافتن فرانکلین تحت رهبری سروان ادوارد آگوستوس اینگلفیلد بود، همراه شد. به مانند قبل، هوش، از خودگذشتگی و شجاعت وی تحسین همگان را برانگیخت. در حالی که با دو همرزم خود به سفری مخاطره‌آمیز برای ارتباط با ادوارد بلچر رفته بود، به صورت ناگهانی در روزنه‌ای میان
بلچر رفته بود، به صورت ناگهانی در روزنه‌ای میان توده‌های شکسته یخ در کانال ولینگتون، ناپدید شد. یادبودی از او در نزدیکی جزیره بیچی ساخته شد و درآمد ماهیانه‌ای توسط امپراتور ناپلوئن سوم به خانوادهٔ وی تعلق گرفت. میراث. سوگواری گسترده‌ای برای درگذشت کاشف جوان انجام شد و پس از مرگ او مبلغ دو هزار پوند توسط کمیتهٔ انجمن سلطنتی جغرافیا که ریاست آن به عهدهٔ رودریک مورچیسون بود، جمع‌آوری‌شد که مبلغ پانصد پوند از آن برای یک یادبود هرمی شکل گرانیتی، طراحی شده توسط فیلیپ هاردویک بکار گرفته شد شد. از این یادبود در
فیلیپ هاردویک بکار گرفته شد شد. از این یادبود در سال ۱۸۵۵، در کنار رودخانه تیمز، روبروی بیمارستان گرینویچ پرده برداری شد. باقی این مبلغ برای حمایت مالی پنج خواهر وی اختصاص یافت. خیابان بلوت اس ای ۱۰ در نزدیکی خیابان گرینویچ به افتخار او نام‌گذاری شده‌است. در سال ۱۹۳۵، حفره‌ای بر روی سطح ماه، در لبهٔ دریای باروری (نوعی دریای دیده شده روی ماه) نیز به احترام وی، بلوت نام‌گذاری شد.
چاق کچل سیبیلو اولین فیلم مستند محسن نجفی مهری به عنوان کارگردان است که در سال ۲۰۱۴ ساخته شده‌است. این فیلم در اولین حضور جشنواره ای خود در دوازدهمین دوره جشنواره فیلم کوتاه نهال موفق به دریافت تندیس بهترین فیلم از نگاه تماشاگران شد. پس از آن در سالهای ۱۳۹۴ و ۱۳۹۵ موفق به حضور در بیش از ۲۰ جشنواره داخلی و خارجی و کسب ۸ جایزه شد. در سال ۱۳۹۵ نسخه ۲۶ دقیقه ای (سانسور شده) از این فیلم از شبکه مستند و جام جم پخش شد و سپس روی وبسایت فیلیمو قرار گرفت. خلاصهٔ فیلم. چاق کچل سیبیلو داستان زندگی آرش شهبازی پسر جوان و
سوپ آبجو ( , Alsatian) سوپی است که معمولاً بر پایه روو است و با آبجو درست می‌شود. در اروپای قرون وسطی، آن را به عنوان سوپ صبحانه سرو می‌کردند، که گاهی روی نان می‌ریختند. تغییرات در دستور غذا از نشاسته بودن سیب زمینی به عنوان غلیظ کننده استفاده می‌کند. نسخه سوربی شیرین است و خامه و کشمش به آن اضافه شده‌است.
در ایالات متحده آمریکا، جنبش میهن‌پرستان، اصطلاحی است که برای توصیف مجموعه‌ای از جنبش‌های سیاسی ناسیونالیست و پوپولیست راست غیرمتحد، به ویژه شبه‌نظامیان مسلح راست افراطی، شهروندان مستقل و معترضان مالیاتی استفاده می‌شود. ایدئولوژیی که توسط گروه‌های جنبش میهن‌پرستی ترویج می‌شود، اغلب بر تئوری‌های توطئه ضددولتی تمرکز دارند؛ اتحادیه آنان این باور رایج را توصیف می‌کند که «دولت (بر مردم) نفوذ کرده و برانداز شده‌ است» و دیگر مشروعیت ندارد. این جنبش اولین بار در سال ۱۹۹۴ در واکنش به آنچه که اعضایش «سرکوب خشونت‌آمیز
۱۹۹۴ در واکنش به آنچه که اعضایش «سرکوب خشونت‌آمیز دولت» گروه‌های مخالف، همراه با افزایش کنترل اسلحه و دولت کلینتون می‌نامیدند، پدیدار شد. تاریخچه. مورخان، شکل‌گیری جنبش میهن‌پرستان و ریشه‌های آن را در بحران مزرعه‌داری آمریکا در دهه ۱۹۸۰ می‌دانند. از آن‌جایی که سیاست‌های مختلف برای کار کشاورزان به بدهکار کردن آنان مبتنی بود، گروه‌هایی که در حاشیه سیاست آمریکا قرار داشتند، جوامع روستایی را با طیفی از ادبیات تئوری توطئه که برگرفته از سنت‌های موجود یهودی‌ستیزی، بومی‌گرایی و پیلیومحافظه‌کاری بود، درگیر و وارد
بومی‌گرایی و پیلیومحافظه‌کاری بود، درگیر و وارد جبش کردند. لیندن لاروش، لابی لیبرتی و سازمان قدرت برای کشور در کمپین‌های این جنبش شرکت داشتند. دیدگاه‌ها. گروه‌های مختلف همسو با جنبش میهن پرستان اغلب به عنوان نژادپرست، بیگانه هراس، افراط گرا، یهودی‌ستیز، ضداسلام، ضد مهاجر و خشونت طلب توسط گروه‌هایی مانند SPLC, ADL و FBI شناخته می‌شوند.
خوان باتیستا دی آنزا (Juan Bautista de Anza) (متولد ۶ یا ۷ ژوئیه ۱۷۳۶ - درگذشتهٔ ۱۹ دسامبر ۱۷۸۸)، افسر ارتش، عضو نیروی اعزامی و سیاستمدار اهل اسپانیای جدید بود که در کالیفرنیا و نیومکزیکو فعالیت می‌کرد. او بیشتر به عنوان یکی از بنیان‌گذاران کالیفرنیای اسپانیایی و بعدها به عنوان فرماندار نیومکزیکو شناخته می‌شود. اوایل زندگی. خوان باتیستا دی آنزا بزرا نیتو در سال ۱۷۳۶ (نزدیک آریزپه) در فرونتراسِ نیو ناوارا در اسپانیای جدید (امروزه سونورا، مکزیک)، به احتمال زیاد در کوکیارچی، سونورا یا در پرزیدیو فرونتراس به
در کوکیارچی، سونورا یا در پرزیدیو فرونتراس به دنیا آمد. خانواده خوان از فرماندهان نظامی نووا اسپانیا بودند. پدر و پدربزرگ مادری او، کاپیتان آنتونیو بزرا نیتو، هر دو به اسپانیا خدمت کرده بودند و خانواده‌هایشان در سرحد نوئا ناوارا زندگی می‌کردند. او پسر خوان باتیستا دی آنزا اول بود. بر اساس عرف تصور می‌شود که او ممکن در کالج سن ایلدفونسو در مکزیکوسیتی تحصیل کرده و بعداً به آکادمی نظامی رفته باشد. وی در سال ۱۷۵۲ در پرزیدیو فرونتراس به خدمت نظامی رفت. خوان سریعاً پیشرفت کرد و در سال ۱۷۶۰ کاپیتان شد. وی در سال
پیشرفت کرد و در سال ۱۷۶۰ کاپیتان شد. وی در سال ۱۷۶۱ با آنا ماریا پرز سرانو (متولد ژانویه۴۵/۱۷۴۴ تاریخ فوت نامعلوم)، دختر صاحب معدن اهل اسپانیایی، فرانسیسکو پرز سرانو، ازدواج کرد. آنها فرزندانی نداشتند. وظایف عمده نظامی آنها شامل حملات علیه بومیان متخاصم آمریکایی، نظیر آپاچی‌ها بود. در این مدت او بخش زیادی از آریزونای فعلی را کاوش کرد. سفرهای اکتشافی در کالیفرنیا. در ۱۷۶۹–۱۷۷۰، اسپانیایی‌ها استعمار آلتا کالیفرنیا را در سفر پورتولا آغاز کردند. سفر پورتولا دو جنبه داشت؛ یک جنبه آن سفر دریایی طولانی در برابر
جنبه داشت؛ یک جنبه آن سفر دریایی طولانی در برابر بادهای غالب و جریان کالیفرنیا بود و جنبه دیگر آن شامل یک مسیر زمینی دشوار از باخای کالیفرنیا بود. مستعمرات در سن دیگو و مونتری در کنار یک پایگاه نظامی و مذهبی در هر مکان، ایجاد شدند. در این سفر، به ویژه در سانفرانسیسکوی کنونی، مسیر زمینی مستقیم‌تر و استعمار بیشتر مورد نظر بود. اگرچه در این سفر چنین اهدافی مشاهده شدند، اما استعمار بیشتر مقدور نبود. در زمان سفر خوان باتیستا دی آنزا، سه پایگاه دیگر از جمله پایگاه سن آنتونیو د پادوآ در دره سالیناس مستقر شده بود.
سن آنتونیو د پادوآ در دره سالیناس مستقر شده بود. در سال ۱۷۷۲، آنزا به نایب‌السلطنه اسپانیای جدید پیشنهاد سفر به آلتا کالیفرنیا را داد. پادشاه اسپانیا این پیشنهاد را پذیرفت و لذا آنزا در ۸ ژانویه ۱۷۷۴ با ۳ کشیش، ۲۰ عسکر، ۱۱ خدمتکار، ۳۵ قاطر، ۶۵ گاو و ۱۴۰ اسب، از توباک پرزیدیو در جنوب توسان امروزی به سمت آریزونا حرکت کرد. آنزا در مورد یک بومی آمریکایی کالیفرنیایی به نام سباستین تارابال که از پایگاه سن گابریل به سونورا گریخته بود قصه‌هایی شنید و نهایتاً او را به عنوان رهنما با خود بُرد. مسیر این سفر یک مسیر
به عنوان رهنما با خود بُرد. مسیر این سفر یک مسیر جنوبی در امتداد ریو آلتار (سونورا وای سینالوآ، اسپانیای جدید) بود که به موازی‌های سرحد امروزی مکزیک/کالیفرنیا پیش می‌رفت و از رودخانه کلرادو در محل تلاقی آن با رودخانه گیلا عبور می‌کرد. این مسیر در نواحی قلمرو قبیله یوما واقع شده بود که آنزا توانست با آنها روابط خوبی برقرار کند. در ۲۲ مارس ۱۷۷۴ آنزا به پایگاه سن گابریل آرکانجل در نزدیکی سواحل کالیفرنیا و در ۱۹ آوریل به مونتری در کالیفرنیا، پایتخت آلتا کالیفرنیا رسید. در اواخر ماه می ۱۷۷۴ وی به توباک بازگشت.
رسید. در اواخر ماه می ۱۷۷۴ وی به توباک بازگشت. نایب‌السلطنه و پادشاه این سفر را از نزدیک زیر نظر داشتند. آنزا در ۲ اکتبر ۱۷۷۴، به درجه سرهنگ دوم ارتقا یافت و به فرماندهی گروهی از استعمارگران در آلتا کالیفرنیا منصوب شد. استعمار روسیه در قاره آمریکا از سمت شمال در حال پیشروی بود و اسپانیایی‌ها مایل بودند حضور خود در آلتا کالیفرنیا را به عنوان حائلی در برابر این استعتمار تقویت کنند. آنها احتمالاً قصد داشتند بندری درست کنند تا به کشتی‌های اسپانیا پناه بدهند. این سفر در ۲۳ اکتبر ۱۷۷۵ آغاز شد و نهایتاً در ژانویه
سفر در ۲۳ اکتبر ۱۷۷۵ آغاز شد و نهایتاً در ژانویه ۱۷۷۶ به پایگاه سن گابریل آرکانجل رسید. استعمارگران از آب و هوای سرد زمستانی در مسیر بسیار رنج برده بودند. آنزا همراه با استعمارگران به سفر به سمت مونتری ادامه داد. آنزا پس از انجام مأموریتی که از سوی نایب‌السلطنه دستور گرفته بود، با پدر پدرو فونت و یک گروه متشکل از دوازده نفر دیگر به سمت شمال رفت و به سوی خور سانفرانسیسکو که در سال ۱۷۷۰ توسط پدرو فاجس ایجاد شده بود، مسیری را دنبال کرد. آنزا در خاطرات ۲۵ مارس نوشته‌است «به آرویو سن جوزف کوپرتینو (که اکنون
نوشته‌است «به آرویو سن جوزف کوپرتینو (که اکنون استیونز کریک نام دارد) رسیدیم که فقط برای مسافران در نظر گرفته شده‌است. پس از طی هشت لیگ در هفت ساعت و نیم، ما در اینجا به مدت یک شب توقف کردیم. در آنجا و در سمت راست خود، خور را دیدیم که از بندر سانفرانسیسکو می‌گذشت». نهایتاً آنزا در ۲۸ مارس ۱۷۷۶ مکان‌های پایگاه سانفرانسیسکو و سان فرانسیسکو د آسیس را در سانفرانسیسکوی امروزی در کالیفرنیا پیدا کرد. او پایگاهی ایجاد نکرد؛ بلکه این تأسیسات بعدها توسط خوزه خواکین موراگا برپا شدند. هنگام بازگشت به مونتری، او
موراگا برپا شدند. هنگام بازگشت به مونتری، او مکان‌های اصلی پایگاه‌های سانتا کلارا د آسیس و شهر سن خوزه دو گوادالوپ (سن خوزه امروزی، کالیفرنیا) را پیدا کرد، اما مانند هیچ‌یک از این پایگاه‌ها را ایجاد نکرد. امروزه این مسیر به عنوان مسیر ملی تاریخی خوان باتیستا دی آنزا نام‌گذاری شده‌است. علی‌رغم موفقیت‌های دی آنزا، برنامه اسپانیایی‌ها برای ایجاد یک مسیر زمینی دائمی از سونورا به آلتا کالیفرنیا در سال ۱۷۸۱ بی‌نتیجه ماند، علت این ناکامی بسته شدن مسیر در گذرگاه یوما از رودخانه کلرادو به‌خاطر شورش قبیله یوماس بود.
از رودخانه کلرادو به‌خاطر شورش قبیله یوماس بود. این مسیر تا اواخر دهه ۱۸۲۰ باز نشد و در طول این سال‌ها، تنها راه دسترسی به آلتا کالیفرنیا از طریق دریا بود. فرماندار نیومکزیکو. پس از بازگشت از این سفر موفقیت‌آمیز در سال ۱۷۷۷، آنزا به همراه رئیس قبیله بومی آمریکای کوچان (یوما) در ناحیه پایین رودخانه کلرادو که درخواست ایجاد یک پایگاه داشت، به مکزیکوسیتی سفر کرد. در ۲۴ اوت ۱۷۷۷، نایب‌السلطنه اسپانیای جدیدی آنزا را به عنوان فرماندار ایالت نوو مکزیک، ایالت امروزی نیومکزیکو در ایالات متحده، منصوب کرد. فرماندار
نیومکزیکو در ایالات متحده، منصوب کرد. فرماندار آنزا یک لشکرکشی تنبیهی را علیه گروه کومانچی از بومیان آمریکایی رهبری کرد که در طول سال ۱۷۷۹ مکرراً به تائوس حمله کرده بودند. با متحدان بومی آمریکایی یوتی و آپاچی خود و حدود ۸۰۰ عسکر اسپانیایی، آنزا به دلیل دره سان لوئیس به شمال رفت و وارد دره بزرگ شد؛ جاییکه اکنون در کلرادو، مانیتو اسپرینگز نامیده می‌شود. او با دور زدن «ال کاپیتان» (پایکس پیک امروزی)، نیروهای خرد کومانچی‌ها را در نزدیکی کلرادو اسپرینگز امروزی غافل‌گیر کرد. او با تعقیب آنها در جنوب فونتن کریک،
کرد. او با تعقیب آنها در جنوب فونتن کریک، از رودخانه آرکانزاس در نزدیکی پوبلو امروزی در کلرادو عبور کرد. او توانست در گرین هورن کریک، نیروهای اصلی کومانچ را که از یک حمله در نوو مکزیک بازمی‌گشتند، پیدا کند و نهایتاً به‌طور قاطعانه کامیاب شد. در این درگیری، رئیس کوئرنو ورد که گرین هورن کریک به نام او شناخته می‌شود و بسیاری دیگر از فرماندهان کومانچ کشته شدند. آنزا و گروهش در اواخر سال ۱۷۷۹ در غرب «ال کامینو رئال دی تیرا آدنترو» راهی از سانتافه به سونورا پیدا کردند. لشکر کشی‌های مختلف نظامی محلی او علیه
پیدا کردند. لشکر کشی‌های مختلف نظامی محلی او علیه قبایلی که از سرزمین خود دفاع می‌کردند اغلب موفقیت‌آمیز بودند. اما قبیله بومی آمریکای کوئچان (یوما) که قبلاً با آنها صلح برقرار کرده بود، شورش کردند و آنزا در نظر فرمانده نظامی سرحد شمالی محبوبیت خود را از دست داد. در سال ۱۷۸۳ آنزا لشکر کشی علیه کومانچی‌ها را در دشت‌های شرقی فرماندهی کرد. این قبیله نهایتاً در سال ۱۷۸۴ درخواست صلح کرد. سرانجام آخرین فرماندهان کومانچی نیز به این درخواست ملحق شدند و یک معاهده رسمی در ۲۸ فوریه ۱۷۸۶ در پکوس پوئبلو منعقد شد. این
در ۲۸ فوریه ۱۷۸۶ در پکوس پوئبلو منعقد شد. این امر، راه را برای تاجران و توسعه تجارت کومانچرو هموار کرد. خوان باتیستا دی آنزا تا سال ۱۷۸۷ و تا زمانی که به سونورا بازگشت، در سمت فرماندار نووو مکزیک (نیومکزیکو) خدمت کرد. او در سال ۱۷۸۸ به فرماندهی پرزیدیو توسان منصوب شد، اما قبل از اینکه کار را شروع کند، درگذشت. در زمان مرگ وی ۵۲ سال و با همسرش زندگی می‌کرد. خوان باتیستا دی آنزا در آریزپه در ایالت سونورا واقع در مکزیک کنونی درگذشت و در کلیسای نوسترا سنیورا د لا آسونسیون د آریزپه به خاک سپرده شد. در سال ۱۹۶۳،
آسونسیون د آریزپه به خاک سپرده شد. در سال ۱۹۶۳، با شرکت هیئت‌هایی از دانشگاه کالیفرنیا، برکلی و سانفرانسیسکو، او را از قبر بیرون کشیدند و در یک مقبره جدید مَرمَری در همان کلیسا به خاک سپردند. میراث. میراث اصلی آنزا بدین شرح است: مسیر ملی تاریخی خوان باتیستا دی آنزا در کالیفرنیا و آریزونا است که توسط خدمات پارک ملی ایالات متحده اداره می‌شود، مسیر پیاده‌روی و دریوری در مسیر سفر آنزا برای کاوش در لاس کالیفرنیا، در دره سان فرناندو، مسیری که از ناحیه حفاظت‌شده فضای باز دره بالایی لاس ویرجنز عبور می‌کند و در دره
باز دره بالایی لاس ویرجنز عبور می‌کند و در دره سان گابریل، مسیری که در تپه‌های پوئنته در شمال ویتیرِ کالیفرنیا قرار دارد. پارک ایالتی بیابانی آنزا-بورگو که بیشتر در شرق شهرستان سن دیگو در کالیفرنیا قرار دارد، به‌نام آنزا نیز نام‌گذاری شده‌است. این پارک شامل یکی از مسیرهای طولانی و دشوار آنزا است که از دره امپراتوری به سمت غرب و مسیرهای کوهستانی ساحلی در شمال شرقی سن دیگو حرکت می‌کند. باشگاه کانتری دی آنزا و زمین گلف قهرمانی ۱۸ سوراخه آن در دهکده بورگو اسپرینگز در کالیفرنیا واقع شده که به‌طور کامل توسط پارک