payamvha/North_RAG huggingface dataset:
است. این اصل بیان می‌کند هر چه تعداد و اهمیت هنجارهای یک جامعه بیشتر و بالاتر باشند، پیوند اعضا گروه به عنوان یک کل بیشتر می‌شود. نمونه بارز این موضوع، ادیان کوچکتر مانند آمیشهای مستقر در ایالات متحده است. بسیاری از آمیش‌ها با هم در جوامع زندگی می‌کنند و از آنجایی که آنها دارای دین و ارزش‌های یکسانی هستند، حفظ دین و دیدگاه‌ها آسان‌تر و موفقیت‌آمیزتر است زیرا شیوه زندگی آنها برای جامعه آنان هنجار است. گروه‌ها و شبکه‌ها. در هر جامعه‌ای، مردم به گروه‌هایی مانند مشاغل، خانواده‌ها، کلیساها، گروه‌های ورزشی یا
مشاغل، خانواده‌ها، کلیساها، گروه‌های ورزشی یا محله‌ها تعلق دارند. ساختار درونی این گروه‌ها بیانگر ساختار کل جامعه است. شبکه‌ها و پیوندهایی بین گروه‌ها و همچنین درون هر یک از گروه‌ها وجود دارد که نظم اجتماعی را ایجاد می‌کند. برخی از افراد به بیش از یک گروه تعلق دارند و این گاهی می‌تواند باعث تضاد شود. فرد ممکن است با موقعیتی مواجه شود که در آن باید یک گروه را بر گروه دیگر ترجیح دهد. بسیاری از کسانی که این گروه‌ها را مورد مطالعه قرار داده‌اند، بر این باورند که برای تقویت جامعه به عنوان یک کل و ارتقای بالندگی
برای تقویت جامعه به عنوان یک کل و ارتقای بالندگی در هر گروه، لازم است بین گروه‌ها پیوند وجود داشته باشد. برخی دیگر بر این باورند که بهتر است پیوندهای قوی‌تری با یک گروه داشته باشیم تا بتوان هنجارها و ارزشهای اجتماعی را تقویت کرد. گروه‌های منزلت. "گروه‌های منزلت" را می‌توان بر اساس ویژگی‌های فرد مانند نژاد، قومیت، گرایش جنسی، دین، کاست، منطقه، اشتغال، جذابیت جسمانی، جنسیت، تحصیلات، سن، و غیره مشخص نمود. آنها به عنوان خرده فرهنگ دارای رتبه (یا منزلت) نسبتاً خاص در نظام طبقه‌بندی تعریف می‌شوند. به این معنا که
در نظام طبقه‌بندی تعریف می‌شوند. به این معنا که جوامع تمایل دارند سلسله مراتبی از گروه‌های منزلتی را دربرگیرند که برخی از رتبه‌های بالا و برخی پایین برخوردارند. یکی از نمونه‌های این سلسله مراتب، اعتبار یک معلم مدرسه در مقایسه با رفتگر است. یک سبک زندگی خاص معمولاً اعضای گروه‌های منزلتی مختلف را متمایز می‌کند. برای مثال، در حوالی تعطیلات، یک خانواده یهودی ممکن است هانوکا را جشن بگیرند در حالی که یک خانواده مسیحی ممکن است کریسمس را جشن بگیرند. سایر تفاوت‌های فرهنگی مانند زبان و آیین‌های فرهنگی اعضای گروه‌های
مانند زبان و آیین‌های فرهنگی اعضای گروه‌های منزلتی مختلف را شناسایی می‌کنند. گروه‌های کوچکتر در داخل یک گروه منزلت وجود دارند. به عنوان مثال، فرد می‌تواند به یک گروه منزلت بر اساس نژاد خود و یک طبقه اجتماعی بر اساس رتبه‌بندی مالی تعلق داشته باشد. این ممکن است باعث ایجاد نزاع برای فرد در این منزلت شود، زمانی که او احساس می‌کند باید طرفدار گروه منزلت یا طبقه اجتماعی خود باشد. به عنوان مثال، یک مرد آفریقایی-آمریکایی ثروتمند که احساس می‌کند باید در مورد موضوعی که نظرات مردم آفریقایی-آمریکایی فقیر و
موضوعی که نظرات مردم آفریقایی-آمریکایی فقیر و آمریکایی‌های سفیدپوست ثروتمند تقسیم شده‌است، طرفی بگیرد و گروه طبقه و منزلت خود را مخالف می‌بیند. ارزش‌ها و هنجارها. ارزش‌ها را می‌توان به عنوان «معیارهای داخلی ارزیابی» تعریف کرد. ارزش‌ها به دو دسته تقسیم می‌شوند: ۱. ارزش‌های فردی که مربوط به چیزی است که فکر می‌کنیم ارزش دارد. ۲. ارزش‌های اجتماعی که خواسته‌های ما هستند و بر اساس اصول اخلاقی یا گروهی اصلاح می‌شوند که با آنها ارتباط داریم: دوستان، خانواده یا همکاران. هنجارها به ما می‌گویند افراد در یک موقعیت
هنجارها به ما می‌گویند افراد در یک موقعیت معین چه کاری باید انجام دهند. برخلاف ارزش‌ها، هنجارها در بیرون یا خارج از خود اعمال می‌شوند. جامعه به عنوان یک کل، هنجارها را تعیین می‌کند و می‌توان آنها را از نسلی به نسل دیگر منتقل کرد. قدرت و اقتدار. یک استثنا از ایده ارزش‌ها و هنجارها به عنوان حافظان نظم اجتماعی، رفتار انحرافی است. همه افراد یک جامعه همیشه از مجموعه‌ای از ارزش‌های فردی یا هنجارهای گروه پیروی نمی‌کنند. به همین دلیل عموماً داشتن اقتدار برای یک جامعه ضروری تلقی می‌شود. مخالفان باورمندند نیاز به
ضروری تلقی می‌شود. مخالفان باورمندند نیاز به اقتدار ناشی از نابرابری اجتماعی است. در یک جامعه طبقاتی، کسانی که دارای مناصب قدرت و اقتدار هستند جزو طبقه بالا بشمار می‌آیند. هنجارها برای هر طبقه متفاوت است زیرا اعضای هر طبقه به‌طور متفاوتی بزرگ شده‌اند و مجموعه مقادیر متفاوتی دارند؛ بنابراین، زمانی که قوانین و قواعدی وضع می‌شود که با ارزش‌های هر دو طبقه مطابقت ندارد، می‌تواند بین طبقه بالا و طبقه پایین تنش ایجاد شود. نظم خودبه‌خودی. این نظم لزوماً نیازی به کنترل دولت ندارد. افرادی که به دنبال منافع شخصی خود
دولت ندارد. افرادی که به دنبال منافع شخصی خود هستند می‌توانند نظام‌های قابل پیش‌بینی بسازند. این نظام‌ها که توسط بیش از یک نفر برنامه‌ریزی می‌شوند، بر نظام‌هایی که توسط یک فرد برنامه‌ریزی می‌شوند ارجحیت دارند. این بدان معناست که امکان پیش‌بینی بدون کنترل دولت مرکزی وجود دارد. این انتظارات پایدار لزوماً منجر به رفتار افراد به روشی نمی‌شود که برای رفاه گروه مفید تلقی می‌شود. با توجه به این موضوع، توماس شلینگ جداسازی نژادی محله را مورد مطالعه قرار داد. یافته‌های او نشان می‌دهد تعامل می‌تواند قابل پیش‌بینی
او نشان می‌دهد تعامل می‌تواند قابل پیش‌بینی باشد ولی همیشه نظم اجتماعی را افزایش نمی‌دهد. او در پژوهش‌هایش دریافت «هنگامی که همه افراد ترجیحات خود را دنبال می‌کنند، نتیجه تفرقه به جای یکپارچگی است» همان‌طور که در «نظریه‌های نظم اجتماعی»، ویرایش شده توسط مایکل هچتر و کریستین هورنای بیان شده‌است. افتخار اجتماعی. شرافت اجتماعی را می‌توان به عنوان موقعیت اجتماعی نیز نامید. توزیع اعتبار یا «تأیید، احترام، تحسین یا احترامی است که یک شخص یا گروهی می‌تواند به واسطه ویژگی‌ها یا کارکردهای تلقی شده خود فرمان دهد»
ویژگی‌ها یا کارکردهای تلقی شده خود فرمان دهد» تلقی می‌شود. اغلب مردم شرافت اجتماعی را با جایگاهی مرتبط می‌دانند که شخص با نظام‌های مادی ثروت و قدرت اشغال می‌کند. از آنجایی که بیشتر افراد جامعه ثروت و قدرت را مطلوب می‌دانند، به افرادی که بیش از آنها دارند احترام می‌گذارند یا به آنها حسادت می‌کنند. وقتی از شرافت اجتماعی به عنوان موقعیت اجتماعی یاد می‌شود، با رتبه یک فرد در نظام قشربندی سروکار دارد. می‌توان به مقام دست یافت یعنی زمانی که یک مقام شخصی بر اساس شایستگی یا با موفقیت و تلاش زیاد به دست بیاید یا
شایستگی یا با موفقیت و تلاش زیاد به دست بیاید یا بتوان آن را به کسی نسبت داد یعنی موقعیتی که به دلیل ویژگی‌های خاص خارج از کنترل افراد مانند نژاد، جنس یا موقعیت اجتماعی والدین بدون توجه به شایستگی به افراد یا گروه‌هایی اختصاص داده شود. نمونه ای از وضعیت نسبت داده شده کیت میدلتون است که با یک شاهزاده ازدواج کرد. نمونه ای از موقعیت به دست آمده، اپرا وینفری، یک زن آفریقایی-آمریکایی از فقر است که راه خود را به میلیاردر شدن رساند. دستیابی. دو نظریه متفاوت وجود دارد که نظم اجتماعی را توضیح داده و سعی در تشریح آن
که نظم اجتماعی را توضیح داده و سعی در تشریح آن دارد: هر دو استدلال ذکرشده برای چگونگی دستیابی به نظم اجتماعی، بسیار با یکدیگر متفاوت هستند: یکی استدلال می‌کند نظم از طریق نفوذ و کنترل بیرونی به دست می‌آید ولی دیگری استدلال می‌کند تنها زمانی می‌توان به نظم دست یافت که فرد با میل خودش از هنجارها و ارزش‌هایی پیروی کند که به آنها عادت و درونی کرده‌است. تأکید ماکس وبر بر اهمیت سلطه و نظام‌های نمادین در زندگی اجتماعی توسط پیر بوردیو حفظ شد که ایده نظم‌های اجتماعی را توسعه داد و در نهایت آن را به نظریه میدانها
را توسعه داد و در نهایت آن را به نظریه میدانها تبدیل کرد.
اشراف درگاه پاپ یا اشراف پاپی افرادی هستند که در سریر مقدس دارای جایگاه اشرافی باشند. از گذشته‌ها، مانند بسیاری از کشورهای اروپایی دیگر، ممالک تحت امر پاپ که حوزه قضایی پاپ بودند هم، دارای اشراف سرزمینی بودند و با اشراف سایر ایالت‌های ایتالیا متحد می‌شدند و ازدواج می‌کردند. قبل از ۱۸۷۰. از قرن ۱۵ تا ۱۸ میلادی، خانواده‌های متنفذ ایالات و شهرهای سراسر ایتالیا از طریق مجمع انتخاب پاپ به خانواده‌های دارای مناصب قدرت می‌پیوستند یا از طریق کسب جایگاه کلیسایی، به درجات اشرافی ارتقا می‌یافتند. این خانواده‌ها
به درجات اشرافی ارتقا می‌یافتند. این خانواده‌ها آزادانه با اشراف‌زادگان ازدواج می‌کردند. مانند سایر خانواده‌های نجیب‌زاده، آن‌هایی که هم پول و هم قدرت پاپی داشتند، می‌توانستند کمون یا زمین‌های دیگر بخرند و در نتیجه راه خود را برای ایجاد نظام خانواده‌ای پدرسالارانه و اشرافی را باز کنند. پاپ‌ها معمولاً اعضای خانواده‌های برجسته را به مقام "کاردینال ارتقا می‌دادند و به ویژه در کلیسا به پسران دوم و سوم اشراف که ارث نمی‌بردند، مقام می‌بخشیدند. پاپ‌ها همچنین اعضای خانوادهٔ خودشان - به ویژه اقوام نسبی خود - را به
خانوادهٔ خودشان - به ویژه اقوام نسبی خود - را به جایگاه ویژه کاردینال-برادرزاده ارتقا می‌دادند. خانواده‌های سرشناس می‌توانستند برای پسرانشان کوریا بخرند و مرتباً این کار را انجام می‌دادند، به این امید که پسر در رتبه‌های کلیسا ارتقاء یابد و اسقف کاردینال یا حتی پاپ شود و از این طریق بتواند به بالاتر بردن جایگاه خاندان و خانواده‌اش کمک کند. دوره بین قرن ۱۵ تا ۱۸ به دلیل "خویشاوندسالاری پاپ‌ها مشهور بود و بسیاری از خانواده‌ها مانند باربرینی‌ها و پامفیلی‌ها از داشتن یک خویشاوند پاپ بهره زیادی بردند. گاهی
از داشتن یک خویشاوند پاپ بهره زیادی بردند. گاهی خانواده‌هایی که قبلاً به مشاغل کشاورزی یا تجاری مشغول بودند، تنها طی یک یا دو نسل بعد از آن که یکی از بستگانشان به عنوان پاپ انتخاب می‌شد، به اشراف رومی تبدیل می‌شدند. ۱۸۷۰–۱۹۴۶. پس از این که پادشاهی ایتالیا توانست ایالات پاپی را ضمیمه کشور متحد ایتالیا کند و در سال ۱۸۷۰ شهر رم را تصرف کرد، پادشاهی جدید اشراف موجود در قلمرو جدید خود را به رسمیت شناخت. پاپ به عنوان یک " زندانی در واتیکان " باقی ماند و توسط خانواده‌های به اصطلاح " اشراف سیاه " حمایت می‌شد که به
به اصطلاح " اشراف سیاه " حمایت می‌شد که به جای سلطنت ایتالیا به پاپ وفادار مانده بودند. معاهده لاتران به این اختلاف پایان داد. به مناسبت امضای لاتران در سال ۱۹۲۹، دولت ایتالیا حاکمیت سریر مقدس را به رسمیت شناخت و قدرت پاپ در اعطای عناوین اشرافی را تأیید کرد. همچنین عناوین اعطا شده توسط پاپ تا آن تاریخ و تمامی القاب بعدی را معادل القاب اشرافی در پادشاهی ایتالیا به رسمیت شناخت. این قانون تا زمان لغو سلطنت ایتالیا در سال ۱۹۴۶ به قوت خود باقی مانده‌بود. در سال ۱۹۶۹ شورای ایالتی ایتالیا تعیین کرد که مقررات
سال ۱۹۶۹ شورای ایالتی ایتالیا تعیین کرد که مقررات معاهده لاتران در مورد به رسمیت شناختن عناوین پاپی که در قانون اساسی ایتالیا گنجانده شده بود، همچنان معتبر باشد و بنابرین استفاده از این القاب اشرافی در ایتالیا هنوز قانونی است. با این حال، هیچ تمهیدی برای استفاده از آن‌ها در گذرنامه‌های ایتالیایی، کارت‌های شناسایی یا ثبت احوال مدنی در نظر گرفته نشده‌است. از سال ۱۹۴۶. از زمان انتخاب پاپ جان بیست و سوم در سال ۱۹۵۸، عناوین اندکی اعطا شده‌است. در سال ۱۹۶۸، پل ششم اصلاحاتی در زمینه دادگاه‌های پاپی و خاندان پاپی
اصلاحاتی در زمینه دادگاه‌های پاپی و خاندان پاپی اعمال کرد. در این زمان اعلام شد که اشرافیت پاپی دیگر یک نهاد تشکیل‌دهنده در خاندان پاپی نخواهد بود. اگرچه اهدای عناوین خاص مانند شاهزاده، دوک، مارکی، کنت و بارون از آن زمان تاکنون ترک شده، ولی پاپ ژان پل دوم و پاپ بندیکت شانزدهم چند فرد برجسته را در طول رهبری خود به عنوان نجیب‌زادگی رسانیدند. ژان پل دوم در آغاز دوران پاپ شدن خود، چندین عنوان نجیب‌زاده به هموطنان لهستانیش اعطا کرد، اما این کار را بی‌سر و صدا و بدون ثبت نام افراد در اعمال کلیسای رسولی انجام
و بدون ثبت نام افراد در اعمال کلیسای رسولی انجام داد. پاپ‌ها به اعطای نشان‌های شوالیه و مدال‌های شایستگی به‌طور منظم ادامه می‌دهند ولی به استثنای «کنت کاخ مقدس لاتران»، دیگر عناوین اشرافی اعطا نمی‌کند. ساختار. عناوین. اشراف پاپی شامل عناوین شاهزاده، دوک، مارکی، کنت، ویکنت، بارون و شوالیه می‌شود. کنت‌ها و کنتس‌های پاپی. کنت / کنتس یکی از عناوین خاص است که پاپ به افراد اعطا می‌کند و این گونه حاکمیت موقت مناطقی از ولایات پاپی را به آن افراد می‌سپارد. عنوان کنت می‌تواند مادام‌العمر یا موروثی باشد. کنت از قرون
می‌تواند مادام‌العمر یا موروثی باشد. کنت از قرون وسطی به اشکال مختلف توسط پاپ‌ها و امپراتوران مقدس روم اعطا می‌شد و پاپ‌ها حتی پس از سال ۱۸۷۰، که ایالات پاپی دیگر جزئی از قلمرو حاکمیتی آنان نبود، به بخشیدن چنین القابی ادامه می‌دادند. دریافت‌کنندگان چنین افتخاراتی هم ایتالیایی‌ها، به ویژه افراد نزدیک به پاپ (که برخی از بستگان پاپ بودند)، و هم کاتولیک‌های برجسته غیرایتالیایی، از جمله جان مک کورماک ایرلندی، جورج مک‌دونالد سرمایه‌دار آمریکایی، کاترین ای. پرایس بشردوست آمریکایی، و رز کندی (مادر جان اف کندی
بشردوست آمریکایی، و رز کندی (مادر جان اف کندی رئیس‌جمهور ایالات متحده) بودند. کنت کاخ مقدس لاتران. عنوان "کنت کاخ مقدس لاتران " افتخاری است که به‌طور رسمی و "ad vitam" به کسانی اعطا می‌شود که به عنوان خادمان دربار پاپی (که اکنون به عنوان آقایان حضرت عالی نامیده می‌شوند) شناخته شوند. علاوه بر این، این افتخار به‌طور جمعی به بخش‌های اسپانیایی فرقه مزار مقدس اورشلیم اعطا شده‌است. اعضای آن‌ها علاوه بر حق استفاده از عنوان Comital از چندین امتیاز هرالدیک نیز برخوردار هستند. این سنت را می‌توان تا دوران پس‌گیری
هستند. این سنت را می‌توان تا دوران پس‌گیری اندلس ردیابی کرد و در آن زمان، چنین القابی نقش مهمی ایفا می‌کردند. به گفته لرد مانوئل د ماتا، کارشناس هرالدیک، اعضای اسپانیایی دارای لقب مجازند از عنوان کامل کنت کاخ مقدس لاتران و همچنین فقط عنوان کنت قبل از نام خود استفاده کنند. این حقوق در "Memorias de la Academia Mallorquina de Estudios Genealógicos" ثبت شده و توسط پادشاه اسپانیا آلفونسو سیزدهم تأیید شده‌است. خاندان‌های نجیب‌زاده و اشراف. نمونه‌هایی از خانواده‌های اشرافی ایتالیایی در ایالات پاپی:
سولچیس و ایگلسینته منطقه‌ای تاریخی در جنوب‌غربی جزیرهٔ ساردینیا است که همان‌طور که از نامش پیداست، از دو ناحیه سولچیس و ایگلسینته تشکیل شده و در استان ساردینیای جنوبی قرار دارد. شهرهای اصلی این ناحیه ایگلزیاس و کاربونیا هستند. هر دو شهر، اولی در سال ۱۲۷۲ و دومی در سال ۱۹۳۸، برای تشویق فعالیت‌های معدنی تأسیس شدند.
پراکندگان پشتون (پشتو: بهر مېشت پښتانه) شامل تمام پشتونهای قومی است. میلیون‌ها پشتون وجود دارند که در خارج از سرزمین سنتی خود پشتونستان زندگی می‌کنند، منطقه‌ای تاریخی که امروزه در بخش‌هایی از افغانستان و پاکستان واقع شده‌است. در حالی که پشتونستان (سابق) محل زندگی اکثریت مردم پشتون است، جوامع قابل توجهی از پشتون‌های پراکنده محلی در سراسر استان‌های همسایه پاکستانی سند و پنجاب، به ویژه در شهرهای پایتخت استانی مربوطه کراچی و لاهور پراکنده شده‌اند. علاوه بر این، افرادی با تبار پشتون در سراسر هند نیز یافت
این، افرادی با تبار پشتون در سراسر هند نیز یافت می‌شوند. به ویژه در روهیل‌کند، منطقه‌ای در ایالت هندی اوتار پرادش؛ و در ایالت‌های هندی گجرات و راجستان. در خارج از آسیای جنوبی، جوامع قابل توجهی از پشتون‌های پراکنده در کشورهای عربی خلیج فارس (عمدتاً در امارات متحده عربی)، ایالات متحده، بریتانیا، هلند، ایران، استرالیا، کانادا و روسیه یافت می‌شوند. مردم پشتون که به عنوان یک گروه قومی-زبانی ایرانی طبقه‌بندی می‌شوند، اعتقاد بر این است که در حدود اوایل هزاره اول میلادی در منطقه سنتی پشتونستان ساکن شده‌اند. بر
میلادی در منطقه سنتی پشتونستان ساکن شده‌اند. بر اساس اتنولوگ، جمعیت کل پشتون در حال حاضر حدود ۹۰ میلیون نفر است، اما برخی منابع ارقام کمی پایین‌تر یا بالاتر را ارائه می‌دهند. در میان جوامع هندی در شبه قاره هند، پشتون‌ها معمولاً با کلمه شناخته می‌شوند. سرزمین مادری. افغانستان. واژهٔ قومی "افغان" (با ریشهٔ فارسی) از سدهٔ سوم میلادی به طور تاریخی برای اشاره به پشتون‌ها به کار رفته‌است و اکنون برای توصیف هر شهروند افغانستان به کار می‌رود. پشتون‌ها بزرگترین گروه قومی در افغانستان را تشکیل می‌دهند و ۴۶ تا ۶۵
قومی در افغانستان را تشکیل می‌دهند و ۴۶ تا ۶۵ درصد جمعیت این کشور را شامل می‌شوند. از کل جمعیت افغانستان. تقریباً ۲ میلیون پناهندهٔ افغان در کشور همسایه پاکستان زندگی می‌کنند. اکثریت آن‌ها پشتون‌هایی هستند که در آن کشور متولد شده‌اند. پشتون‌ها در سراسر افغانستان پراکنده‌اند و تقریباً در هر ولایت این کشور یافت می‌شوند. قندهار دومین شهر بزرگ افغانستان و دژ فرهنگ پشتون است. شهرهای لشکرگاه در جنوب، فراه در غرب، جلال‌آباد در شرق و کندز در شمال دیگر مراکز فرهنگی برجسته هستند که جمعیت آن‌ها عمدتاً پشتون است.
برجسته هستند که جمعیت آن‌ها عمدتاً پشتون است. پاکستان. بیشتر پشتون‌ها در پاکستان مستقر هستند. پشتون‌ها یکی از بزرگترین اقلیت‌های قومی در پاکستان هستند و تا ۱۸ درصد از کل جمعیت پاکستان را تشکیل می‌دهند. پشتون‌ها اکثریت قومی را در ولایت خیبر پختونخوا و شمال بلوچستان تشکیل می‌دهند. شهر کراچی در ولایت سند با جمعیتی بالغ بر ۷ میلیون نفر طبق برخی تخمین‌ها، بزرگترین تمرکز جمعیت شهری پشتون در جهان را در خود جای داده‌است. برخی از شهرهای مهم پشتون‌نشین پاکستان عبارتند از پیشاور، کویته، ژوب، لورالائی، قلعه سیف‌الله،
از پیشاور، کویته، ژوب، لورالائی، قلعه سیف‌الله، سوات، مردان، چارسده، مینگوره، بنوں، پاراچنار و صوابی. ولایت بلوچستان اگرچه به نام بلوچ‌ها نامگذاری شده است، اما پشتون‌ها اکثریت را در آنجا تشکیل می‌دهند و جمعیت بلوچ‌ها در واقع کمتر از پشتون‌ها در ولایت بلوچستان است. با این حال، بیشتر زمین‌های بلوچستان توسط مردم بلوچ و مردم براهویی پوشیده شده است، در حالی که پشتون‌ها فقط در شمال این ولایت متمرکز هستند. مناطق اقلیت در خیبر پختونخوا. پشتون‌ها اقلیت جمعیت کل ایالت هزاره در خیبر پختونخوا را تشکیل می‌دهند.
کل ایالت هزاره در خیبر پختونخوا را تشکیل می‌دهند. پشتون‌ها بیشتر در بتگرام و ناحیه تورغر یافت می‌شوند، قبایل پشتون به زبان پشتو صحبت می‌کنند در حالی که جدون‌ها، ترین‌ها و دلازاک‌های ابوت‌آباد و ناحیه هریپور به زبان هندکو و گاهی اوقات به عنوان زبان دوم به زبان پشتو صحبت می‌کنند. پشتون‌ها همچنین اقلیتی در منطقه چترال را تشکیل می‌دهند، که عمدتاً توسط مردم خُو و کلاشا که به زبان خووار صحبت می‌کنند، ساکن هستند. جدول زیر جمعیت پشتون‌ها در ایالت‌های مختلف پاکستان را نشان می‌دهد: جوامع کوچکتر پشتون در خارج از خیبر
نشان می‌دهد: جوامع کوچکتر پشتون در خارج از خیبر پختونخوا و بلوچستان را می‌توان در مناطق ناحیه اتک و ناحیه میانوالی در ایالت پنجاب یافت. این و دیگر جوامع با اصالت پشتون که مدت‌ها در مناطق پنجاب و سند ساکن شده‌اند، اغلب به عنوان پتان‌ها شناخته می‌شوند. همچنین جوامع بزرگی از پتان‌ها مانند نیازی و دیگران وجود دارند که در مناطق خانیوال، قصور پنجاب و منطقه ملتان، که قبلاً بخشی از امپراتوری درانی بود، زندگی می‌کنند. جوامع پتان در مناطق مختلف آزاد کشمیر نیز زندگی می‌کنند. در آنجا، آنها عمدتاً در مناطق پونچ،
می‌کنند. در آنجا، آنها عمدتاً در مناطق پونچ، سودنوتی و ناحیه باغ مستقر هستند. در پونچ و سودنوتی آنها بیش از ۷۰٪ جمعیت را تشکیل می‌دهند. پشتون‌های کشمیری عمدتاً از قبیله سدوزایی تشکیل شده‌اند که محلی‌ها آنها را سودان می‌نامند. جمعیت تقریبی سدوزایی‌ها در AJK ۱ میلیون نفر است. قبیله سدوزایی در شهر راولاکوت در آزاد کشمیر نفوذ زیادی دارد. تعداد کمی از قبایل دیگر پشتون در کشمیر شامل قبایل درانی، ترین، لودی، یوسف‌زایی، شینواری و آفریدی هستند که جمعیت آنها از آزاد کشمیر تا جامو و کشمیر هند امتداد دارد. آنها به
کشمیر تا جامو و کشمیر هند امتداد دارد. آنها به زبان‌های محلی صحبت می‌کنند. علاوه بر این، برخی از جوامع اردو زبان در پاکستان نیز ریشه خود را به مناطق باستانی پشتون نشین افغانستان و خیبر پختونخوا می‌رسانند. برخی خود را بنگش، یوسف‌زایی، غوری و درانی می‌دانند. علاوه بر این، تعداد قابل توجهی از نوادگان روهیله‌ها پس از تقسیم هند در سال ۱۹۴۷ به پاکستان مهاجرت کردند. پشتون‌ها ۳۰٪ از جامعه مهاجر در کراچی را تشکیل می‌دهند. هندوستان. در منطقه روهیلکند هند، پشتون‌ها بین قرن ۱۴ و ۲۰ سکونتگاه‌های بزرگی ایجاد کرده بودند.
قرن ۱۴ و ۲۰ سکونتگاه‌های بزرگی ایجاد کرده بودند. در واقع، طبق نسخه سال ۱۹۱۱ دانشنامه بریتانیکا، تعداد پشتون‌ها در هند بریتانیا نزدیک به ۳٫۵ میلیون نفر بود، اما تعداد سخنوران پشتو کمتر از ۱٫۲۵ میلیون نفر بود. بیشتر این جمعیت، به همراه استان‌های مربوطه، پس از تقسیم هند در سال ۱۹۴۷ به پاکستان اختصاص یافتند. امروزه، پشتون‌های هند را می‌توان به کسانی که به زبان پشتو صحبت می‌کنند و کسانی که به زبان اردو/هندی و دیگر زبان‌های منطقه‌ای صحبت می‌کنند، تقسیم کرد. با این حال، پشتون‌های اردو/هندی زبان در اکثریت هستند.
حال، پشتون‌های اردو/هندی زبان در اکثریت هستند. خان محمد عاطف، استاد دانشگاه لکنو، تخمین می‌زند که «جمعیت پتان‌ها در هند دو برابر جمعیت آنها در افغانستان است.» جوامع پشتو زبان. پختون‌های پشتو زبان بسیاری در ایالت جامو و کشمیر هند وجود دارند. اگرچه تعیین تعداد دقیق آنها دشوار است، اما حداقل بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ نفر هستند، زیرا مشخص است که در سال ۱۹۵۴، بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ پختون عشایری ساکن در دره کشمیر تابعیت هند دریافت کردند. آنها هنوز از سیستم عدالت سنتی خود یعنی جرگه پیروی می‌کنند. کسانی که در دره کشمیر ساکن شده و
پیروی می‌کنند. کسانی که در دره کشمیر ساکن شده و زندگی می‌کنند به زبان پشتو صحبت می‌کنند و عمدتاً در جنوب غربی دره یافت می‌شوند، جایی که مستعمرات پشتون به مرور زمان ساخته شده‌اند. جالب‌ترین آنها کوکی‌خیل‌های آفریدی در درمغاییهاما هستند که تمام آداب و رسوم قدیمی را حفظ کرده و به زبان پشتو صحبت می‌کنند. آنها لباس‌های رنگارنگ می‌پوشند و شمشیر و سپر حمل می‌کنند. آفریدی‌ها و ماچیپوریایی‌ها که به قبیله یوسف‌زایی تعلق دارند، در ازای آنکه برخی روستاها را از پرداخت مالیات معاف می‌دارند، موظف به خدمت سربازی هستند.
مالیات معاف می‌دارند، موظف به خدمت سربازی هستند. پشتون‌ها عمدتاً در زمان درانی‌ها وارد شدند، اما بسیاری توسط مهاراجا گلاب سینگ برای خدمت در مرز آورده شدند. زبان پشتو همچنین در دو روستای داکی و چنار (چکنوت) واقع در خط کنترل در ناحیه کوپوارا صحبت می‌شود. در پاسخ به تقاضای جامعه پشتون ساکن در این ایالت، کاشیر تی‌وی اخیراً مجموعه‌ای از برنامه‌های پشتو زبان را راه‌اندازی کرده است. جمعیت کوچک و پراکنده دیگری از پشتون‌ها هنوز در برخی شهرهای بزرگ هند با جمعیت مسلمان زیاد وجود دارد، که اکثریت افراد پشتو زبان در
زیاد وجود دارد، که اکثریت افراد پشتو زبان در ایالت‌های دهلی و اوتار پرادش هند ساکن هستند؛ کسانی که زبان‌های محلی مناطق محل سکونت خود را نیز به عنوان زبان دوم پذیرفته‌اند. این پتان‌ها که حدود ۱۴٬۱۶۱ نفر هستند، استفاده از زبان پشتو را حفظ کرده‌اند و هنوز قادر به صحبت و درک آن هستند. این تا حدی به این دلیل است که تا همین اواخر، بیشتر این پشتون‌های هندی قادر به سفر به پختونخوا، پاکستان بودند. یک جامعه کوچک هندو، معروف به "شین خالای" به معنای «آبی پوست» (اشاره به رنگ خالکوبی صورت زنان پشتون)، پس از تقسیم به
به رنگ خالکوبی صورت زنان پشتون)، پس از تقسیم به اوننیارا، راجستان، هند مهاجرت کردند. پیش از سال ۱۹۴۷، این جامعه در مناطق کویته، لورالائی و مائیختر در استان بلوچستان هند بریتانیا سکونت داشتند. امروزه، آنها همچنان به زبان پشتو صحبت می‌کنند و فرهنگ پشتون را از طریق رقص اتن جشن می‌گیرند. جوامع اردو و هندی زبان. تعداد بیشتری از افرادی که ادعای اصالت پشتون در هند دارند، اردو زبان هستند. علیرغم از دست دادن بیشتر جمعیت پشتون دوران راج، هند هنوز جامعه‌ای از سخنوران هندوستانی دارد که می‌توانند بخشی از اصالت خود را
هندوستانی دارد که می‌توانند بخشی از اصالت خود را به مهاجران باستانی پشتون ردیابی کنند. آنها اغلب با تلفظ هندوستانی کلمه پشتون، یعنی «پتان»، خطاب می‌شوند. قبایل بزرگ پتان هندی در مناطق زیر زندگی می‌کردند. در حالی که بسیاری از افراد متعلق به این قبایل به مرز افغانستان و پاکستان نقل مکان کردند، برخی دیگر ماندن را انتخاب کردند و بنابراین، نوادگان این قبایل هنوز در بخش‌های هند که در زیر فهرست شده‌اند، سکونت دارند: سکونتگاه‌های بزرگ پشتون در ساهارانپور، فرخ‌آباد، بیهار و کلکته وجود دارد. پشتون‌ها در خاورمیانه.
بیهار و کلکته وجود دارد. پشتون‌ها در خاورمیانه. صدها هزار پشتون به عنوان کارگر مهاجر در خاورمیانه، به ویژه در امارات متحده عربی، عربستان سعودی، قطر، کویت، عمان و دیگر کشورهای عربی سکونت دارند. بسیاری از آنها در تجارت حمل و نقل مشغول هستند، در حالی که برخی دیگر کارمندان شرکت‌های ساختمانی هستند. در سال ۱۹۹۳ بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ پشتون در ایران زندگی می‌کردند. پشتون‌های آنجا عمدتاً در مرز افغانستان و ایران، در استان خراسان ایران متمرکز هستند. استقرار پشتون‌ها در ایران به قرن هجدهم میلادی در دوره سلطنت درانی
در ایران به قرن هجدهم میلادی در دوره سلطنت درانی بازمی‌گردد. تیمورشاه درانی، یک پشتون قومی، پسر احمدشاه درانی و پادشاه افغانستان، در مشهد، در استان خراسان ایران، که در آن زمان بخشی از امپراتوری درانی بود، به دنیا آمد. از زمان سلسله درانی، قبایل متعدد پشتون در زابل ساکن شده‌اند. قبایل پشتون در زابل از قبایل دیگری مانند مرادقلی، کوچک‌زایی، غلجایی، لکزیان، گلاوی، بارک‌زایی، خواجه‌علی و صوفی هستند. صرف نظر از منشأ آنها، آنها عموماً توسط جامعه در ایران به عنوان زابل فارسی دیده می‌شوند. قبیله مرادقلی از امیر
زابل فارسی دیده می‌شوند. قبیله مرادقلی از امیر شاهو خان بارک‌زایی، یکی از اعضای سلسله بارک‌زایی، نسل می‌برد. بنیانگذار این قبیله در زابل مرادخان، پسر امیر کلان خان است. پس از او، پسرش مرادقلی، که نام قبیله نیز از او گرفته شده، رهبر شد. اعضای طایفه مرادقلی در مازندران، گلستان و دیگر نقاط ایران نیز زندگی می‌کنند. کوچک‌زایی یکی از زیرشاخه‌های طایفه مرادقلی است. بین سال‌های ۱۹۷۶ و ۱۹۸۱ حدود ۳۰۰٬۰۰۰ پشتون به کشورهای خلیج فارس مهاجرت کردند که ۳۵٪ از مهاجران پاکستانی را تشکیل می‌دادند. پشتون‌ها در اروپا. بسیاری
را تشکیل می‌دادند. پشتون‌ها در اروپا. بسیاری از پشتون‌ها از سرزمین مادری خود در جنوب/آسیای مرکزی به اروپا مهاجرت کرده‌اند. بریتانیا. بریتانیا میزبان حدود ۱۰۰٬۰۰۰ پشتون است، که آن را به یکی از پرجمعیت‌ترین جوامع پشتون در خارج از کشور در جهان و پرجمعیت‌ترین در غرب تبدیل کرده است. مهاجران پشتون در بریتانیا حضور خود را از طریق رستوران‌هایشان با نام‌های سنتی مانند باب خیبر، حجره، کابلی پلو و غیره و موسیقی نشان داده‌اند. این یکی از پویاترین جوامع پشتون در غرب است. پشتون‌ها در دیگر نقاط جهان. ایالات متحده. حضور
پشتون‌ها در دیگر نقاط جهان. ایالات متحده. حضور پشتون‌ها در کالیفرنیا حداقل از زمان واردات نیروی کار کشاورزی در اوایل قرن بیستم میلادی وجود داشته‌است. از اواخر دهه ۱۹۷۰ میلادی به بعد، پشتون‌ها به تعداد زیادی به ایالات متحده مهاجرت کرده و در آنجا به خوبی مستقر شده‌اند. پشتون‌ها در ایالات متحده به دلیل اداره بهترین رستوران‌های غذاهای افغانی و همچنین به عنوان صاحبان زنجیره رستوران‌های فست فود مرغ سوخاری کندی که در شهر نیویورک مستقر است، مشهور هستند. کانادا. در سرشماری سال ۲۰۰۶ کانادا، ۱٬۶۹۰ نفر قومیت خود را
سرشماری سال ۲۰۰۶ کانادا، ۱٬۶۹۰ نفر قومیت خود را «پشتون» ذکر کردند. با این حال، در پرسش ۱۷ فرم سرشماری استاتکان کانادا، بیشتر پشتون‌ها قومیت خود را پشتون ذکر نمی‌کنند، بلکه افغان یا پاکستانی می‌نویسند. استرالیا. در اواخر قرن نوزدهم میلادی، چندین هزار مرد از افغانستان، بلوچستان، کشمیر، سند، راجستان، مصر، ایران، ترکیه و پنجاب، که در مجموع به عنوان «افغان» شناخته می‌شدند، در جریان توسعه اولیه مناطق دورافتاده استرالیا توسط بریتانیا، به ویژه برای بهره‌برداری از کاروان‌های شتر در مناطق بیابانی، استخدام شدند. این