payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تمامی زمان‌ها به وقت محلی هستند (). آرژانتین مقابل عربستان سعودی. دو تیم چهار بار به مصاف یکدیگر رفته‌اند که آخرین بار در یک دیدار دوستانه در سال ۲۰۱۲ با نتیجه ۰–۰ به تساوی رسیدند. &lt;section begin=C1 /&gt;&lt;section end=C1 /&gt; مکزیک مقابل لهستان. دو تیم هشت بار به مصاف یکدیگر رفته‌اند که یک‌بار آن در جام جهانی بود که لهستان در جام جهانی ۱۹۷۸ با نتیجه ۳–۱ به پیروزی رسید. &lt;section begin=C2 /&gt;&lt;section end=C2 /&gt; لهستان مقابل عربستان سعودی. دو تیم چهار بار به مصاف یکدیگر رفته‌اند که آخرین بار
تیم چهار بار به مصاف یکدیگر رفته‌اند که آخرین بار در یک دیدار دوستانه در سال ۲۰۰۶ لهستان با نتیجه ۲–۱ به پیروزی رسید. &lt;section begin=C3 /&gt;&lt;section end=C3 /&gt; آرژانتین مقابل مکزیک. دو تیم سه بار در جام جهانی به مصاف هم رفته‌اند که آرژانتین یک‌بار با نتیجه ۶–۳ در مرحله گروهی جام جهانی ۱۹۳۰، بار دیگر با نتیجه ۲–۱ در مرحله یک‌هشتم نهایی جام جهانی ۲۰۰۶ و یک‌بار هم با نتیجه ۳–۱ در جام جهانی ۲۰۱۰ به پیروزی رسیده‌است. &lt;section begin=C4 /&gt;&lt;section end=C4 /&gt; لهستان مقابل آرژانتین. دو تیم یازده
end=C4 /&gt; لهستان مقابل آرژانتین. دو تیم یازده بار از جمله دو بار در جام جهانی به مصاف هم رفته‌اند که لهستان در جام جهانی ۱۹۷۴ با نتیجه ۳–۲ و آرژانتین نیز در جام جهانی ۱۹۷۸ به پیروزی رسیده‌است. &lt;section begin=C5 /&gt;&lt;section end=C5 /&gt; عربستان سعودی مقابل مکزیک. دو تیم پنج بار به مصاف هم رفته‌اند که آخرین بار در جام کنفدراسیون‌ها ۱۹۹۹، مکزیک توانست با نتیجه ۵–۱ به پیروزی برسد. &lt;section begin=C6 /&gt;&lt;section end=C6 /&gt; موارد انضباطی. در صورت تساوی قوانین رتبه‌بندی تیم‌ها در مرحلهٔ گروهی
تساوی قوانین رتبه‌بندی تیم‌ها در مرحلهٔ گروهی چه در مجموع و چه در رو در رو، از امتیاز موارد انضباطی یا به اصطلاح بازی جوانمردانه به عنوان یک قانون رتبه‌بندی استفاده می‌شود. این موارد بر اساس کارت‌های زرد و قرمز دریافتی در تمامی مسابقات گروهی است که به شرح زیر محاسبه می‌شود: فقط یکی از امتیازهای منفی فوق را می‌توان برای یک بازیکن در یک مسابقه اعمال کرد.
آیه ابتلای ابراهیم (آیه ۱۲۴ سوره بقره) درباره آزموده شدن ابراهیم و رسیدن او به مقام امامت است. مفسران شیعه بر طبق این آیه عصمت را لازمه امامت می‌دانند. شروع موضوع این آیه مربوط به بخش‌هایی از داستان‌های ابراهیم در آیه‌های قبل‌تر است. به گفته سید محمدحسین طباطبایی و دیگر مفسران شیعه امامت ابراهیم غیر نبوت او بوده‌است. فخر رازی، مفسر اهل سنت، امامت در این آیه را به پیامبری تفسیر کرده‌است. طبق اعتقاد شیعه عصمت شرط اساسی برای تمام انبیا و امامان محسوب می‌شود که دایره عصمت آنها شامل عصمت از تمام گناهان (عمدا و
دایره عصمت آنها شامل عصمت از تمام گناهان (عمدا و سهوا) و در تمام دوران عمرشان (قبل و بعد از تصدی مقام نبوت یا امامت) می‌شود. به گفته محسن قرائتی این آیه یکی از آیه‌هایی است که پشتوانه فکری و اعتقادی شیعه قرار گرفته‌است که امام باید معصوم باشد و کسی که لقب ظالم بر او صدق کند، به مقام امامت نخواهد رسید. به گفته ابن کثیر، مفسر اهل سنت، طبق این آیه به صلاح نیست شخص ظالم خلیفه، حاکم، مفتی، شاهد یا راوی حدیث باشد. سید قطب، مفسر اهل سنت، می‌گوید به همین دلیل خداوند امامت را از یهودیان گرفت؛ زیرا فاسق و فاجر بودند
امامت را از یهودیان گرفت؛ زیرا فاسق و فاجر بودند و اگر امت اسلامی هم از دستورهای خدا پیروی نکنند، همین اتفاق برای آن‌ها نیز می‌افتد. نام‌گذاری. به گزارش ربانی گلپایگانی، مفسر شیعه، در "دانشنامه کلام اسلامی"، آیه ۱۲۴ سوره بقره، «آیه ابتلای ابراهیم» گفته می‌شود. همچنین سید موسی صدر، محقق شیعه، «آیه امامت» را نام دیگری برای این آیه گزارش کرده‌است. محتوا و ساختار. متن و ترجمه. بنابر گزارش "دانشنامه کلام اسلامی،" متن آیه ابتلای ابراهیم، عبارت است از: بهاءالدین خرمشاهی، مترجم شیعه در ترجمه این آیه آورده‌است:
خرمشاهی، مترجم شیعه در ترجمه این آیه آورده‌است: محتوا. منابعی چون "دائرةالمعارف بزرگ اسلامی"، سوره بقره را در دو بخش مورد بررسی قرار داده‌اند؛ بخش اول که مربوط به سرگذشت بنی‌اسرائیل و بخش دوم مربوط به احکام اسلامی و داستان ابراهیم و ساخته شدن کعبه پرداخته‌است. به گفته سید محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، شروع موضوع این آیه مربوط به بخش‌هایی از داستان‌های ابراهیم در آیه‌های قبل‌تر و همچنین نسبت به آیه‌های مربوط به حج است. به عقیده همو، در این آیه‌ها، چند خصیصه از جمله امامت، بنا کردن کعبه و بعثتش برای دعوت به
از جمله امامت، بنا کردن کعبه و بعثتش برای دعوت به دین توحید به ابراهیم نسبت داده شده‌است. تفسیر. امتحان ابراهیم و معنای «کلمات». به عقیده سید محمدحسین طباطبایی، مفسر شیعه، امتحان‌های الهی جز به صورت عملی صورت نمی‌گیرد و کلمات، نشان‌دهنده آن است که در این آیه، کلمه «ابتلاء» و «بلاء» یک معنا دارند. طباطبایی معتقد است که اثر امتحان الهی، ظاهر ساختن صفات باطنی انسان از قبیل اطاعت، شجاعت، سخاوت، عفت، علم و مقدار وفا است و به همین جهت، این آزمون جز به صورت عملی صورت نخواهد گرفت. طباطبایی در تفسیر عبارت «کلمات»
صورت نخواهد گرفت. طباطبایی در تفسیر عبارت «کلمات» معتقد است که اگر منظور از کلمات، الفاظ بوده باشد، به این علت است که الفاظ وظائف عملی برای او معین می‌کرد. دربارهٔ نوع امتحان ابراهیم در این آیه، روایت‌های مختلفی وجود دارد. از ابن‌عباس، صحابی محمد، در این باره سه تفسیر نقل شده‌است: مورد اول خصوصیات یا سنت‌های دهگانه‌ای است که به نظافت و طهارت بدن ارتباط دارند؛ مورد دوم سی خصوصیت یا دستورالعمل از شریعت اسلامی است؛ و مورد سوم مناسک حج است. در روایتی دیگر به نقل از ابن‌عباس به جز سی خصلت گفته شده ده خصلت دیگر
از ابن‌عباس به جز سی خصلت گفته شده ده خصلت دیگر هم آمده است. حسن بصری، از صوفیان قرن اول هجری، بر این باور است که «کلمات» عبارتند از احتجاج ابراهیم برای پرستشگران اجرام آسمانی، افکندن وی در آتش، هجرت از زادگاه و ماجرای ذبح فرزندش اسماعیل. ابوعلی جبایی، متلکم معتزلی مذهب، مقصود از آزمون ابراهیم را کلیه تکالیف عقلی و شرعی است که خداوند ابراهیم را به آن‌ها مکلّف نمود. به این مطلب سبحانی در منظور جاوید نیز اشاره کرده‌است. شیخ صدوق به نقل از مفضل می‌گوید مراد از کلمات نام محمد، علی، فاطمه، حسن و حسین است. به
از کلمات نام محمد، علی، فاطمه، حسن و حسین است. به گفته طباطبایی هر چند در قرآن مقصود از کلمات بیان نشده‌است، ولی از آیه برداشت می‌شود که کلمات هر چه بوده، در اثبات و اظهار شایستگی ابراهیم برای نیل به مقام امامت تأثیر داشته‌است. به گفته سید قطب، مفسر اهل سنت، در تفسیر "فی ظلال القرآن" خداوند در قرآن شهادت می‌دهد که ابراهیم بر عهد خود کاملاً وفادار بود و اوامر الهی را کامل اجرا کرد. به گفته قرائتی در "تفسیر نور" و قرشی در "قاموس القرآن" — از مفسران شیعه — در حدیثی از جعفر صادق آمده‌است که ابراهیم برای موفقیت
از جعفر صادق آمده‌است که ابراهیم برای موفقیت در هر آزمون الهی، به مقامی بالاتر می‌رسید؛ او در مرحله نخست، «عبدالله» شد. سپس به مقام «نبی اللهی» و پس از آن «رسول اللهی»، «خلیل اللهی» و در نهایت به مقام «امامت» رسید. مجاهد، از مفسران شیعه، نیز مقصود از عبارت «کلمات» را جمله «قالَ إِنّی جاعِلُکَ لِلنّاسِ إِماماً» و آیه‌های پس از آن می‌داند. به گفته همو، امامت یکی از موارد امتحان ابراهیم بوده‌است، نه مقامی که پس از امتحان به وی عطا شده باشد. طباطبایی به دلیل این که در قرآن اطلاق کلمات بر بخش‌هایی از کلام
این که در قرآن اطلاق کلمات بر بخش‌هایی از کلام سابقه‌دار نیست، دیدگاه مجاهد را در خور اعتنا ندانسته‌است. ابن کثیر، از مفسران سنی مذهب، نیز نظریه مجاهد را مخالف سیاق دانسته و نظر ابن‌عباس، حسن بصری را احتمال داده‌است. طبری، مفسر اهل سنت، پس از نقل نظر ابن‌عباس، حسن بصری، مجاهد و چند نقل دیگر گفته‌است: احتمال دارد همه این موارد مقصود باشد یا برخی از آن‌ها، زیرا در این باره روایت معتبری در دست نیست. طبرسی، مفسر شیعه، پس از نقل نظر ابن‌عباس، جبائی و حسن بصری می‌گوید آیه همه این موارد می‌تواند باشد. معنای
می‌گوید آیه همه این موارد می‌تواند باشد. معنای «امامت». به گفته طباطبایی، و با توجه به عبارت «اذ ابتلی ابراهیم ربه» در آیه، مقام امامت در اواخر زندگانی ابراهیم به او عطا شده‌است. بر این اساس این واقعه باید بعد از تولد اسماعیل و اسحاق و همچنین بعد از آن که اسماعیل و مادرش را از سرزمین فلسطین به سرزمین مکه عزیمت کرده‌اند صورت گرفته باشد. همچنین از عبارت «انی جاعلک للناس اماما» چنین برداشت شده‌است که این واقعه باید بعد از تولد اسماعیل و اسحاق صورت گرفته باشد،‌ چرا که تا پیش از تولد آنان، ابراهیم تصور اینکه
چرا که تا پیش از تولد آنان، ابراهیم تصور اینکه صاحب فرزند بشود را نداشته‌است. بر اساس روایات قرآنی، ابراهیم حتی پس از بشارت فرشتگان نسبت به صاحب فرزند شدنش، آن را باور نکرد و در جواب فرشته وحی، از ناامیدی‌ خود نسبت به فرزنددار شدن سخن گفت. دربارهٔ نوع امامت ابراهیم نظرات مختلفی وجود دارد. دیدگاه اهل سنت. فخر رازی در "تفسیر کبیر" و محمد عبده در "المنار"، در تفسیر این آیه، «امامت» را به معنای نبوت و پیامبری دانسته‌اند. ابن کثیر، مفسر اهل سنت، نیز امامت را همان نبوت می‌داند. به گفته فخر رازی، از عبارت «للناس
نبوت می‌داند. به گفته فخر رازی، از عبارت «للناس اماماً» به دست می‌آید که ابراهیم «امام عموم مردم» بود و این مورد، ویژگی پیامبران صاحب شریعت بوده‌است؛ زیرا در غیر این صورت او پیرو پیامبر دیگری می‌شد که با عمومیت امامتش سازگاری ندارد. ضمن آن که پیامبران، اعم از صاحب شریعت و غیر آن، دارای مقام امامت بوده‌اند؛ زیرا پیروی از آنان بر مردم واجب بوده‌است. همچنین امامت در این آیه به عنوان امتنان الهی بر ابراهیم مطرح است، از این رو امامت، بزرگ‌ترین نعمت الهی و به معنای نبوت است. به گفته سید قطب، مفسر اهل سنت در
معنای نبوت است. به گفته سید قطب، مفسر اهل سنت در کتابش، "فی ظلال القرآن،" امامت و پیشوائی از آن کسانی است که از لحاظ کردار و آگاهی و صلاح و ایمان، استحقاق آن را داشته باشند و بنابراین امامت موروثی نیست و وراثت نژادی و حسب و نسب در آن اهمیتی ندارد. قطب معتقد است که ادعای قرابت، خون، نژاد و قومیت، از پدیده‌های دوره جاهلیت بود و با «جهان‌بینی درست ایمانی»، منافات دارد. دیدگاه شیعیان. به گفته محسن قرائتی در "تفسیر نور"، خداوند «مقام امامت» را بعد از امتحان‌های ابراهیم، به او داد. به گفته محمدحسین طباطبایی،
ابراهیم، به او داد. به گفته محمدحسین طباطبایی، امامت ابراهیم غیر ار نبوتش بوده‌است. به عقیده او، مقصود از «امام» در عبارت «انی جاعلک للناس اماما» نیز به معنای مقتدا و پیشوائی است که مردم به او اقتداء و در گفتار و کردارش پیروی‌اش نمایند. "دانشنامه کلام اسلامی"، یکی از تفسیرهای عبارت «امامت» در آیه را «ولایت و زعامت سیاسی» گزارش کرده‌است. مبنای این تفسیر آن است که ولایت و زعامت سیاسی از شئون نبوت و رسالت نبوده و نسبت آن با نبوت از قبیل عموم و خصوص من وجه است؛ یعنی برخی از پیامبران علاوه بر مقام نبوت، ولایت و
یعنی برخی از پیامبران علاوه بر مقام نبوت، ولایت و زعامت سیاسی نیز داشتند و بسیاری از آنان فاقد چنین مقامی بودند؛ چنان‌که امامان دارای مقام ولایت و زعامت سیاسی بودند اما نبوت ندارند. شیخ طوسی در "تفیسر تبیان" به این نظریه اشاره کرده‌است. وی در رساله‌ای که در این مسئله تألیف کرده، معتقد است که امام دو کاربرد دارد؛ معنای اول آنکه به کسی امام گفته می‌شود که در افعال و گفتارش مقتدای دیگران باشد. معنای دوم آن است که به کسی امام گویند که به تدبیر امت و رهبری سیاسی آنان قیام می‌کند. بر اساس دیدگاه طوسی، در کاربرد
آنان قیام می‌کند. بر اساس دیدگاه طوسی، در کاربرد نخست و بر خلاف کاربرد دوم، نبی با امام شریک است، زیرا هیچ پیامبری نیست مگر این که گفتار و رفتار او برای دیگران الگو باشد. در کاربرد دوم، چه بسا حکمت الهی اقتضا کند که پیامبری را تنها برای ابلاغ احکام الهی به مردم برانگیزد، ولی او نسبت به رهبری سیاسی جامعه، مأموریت نداشته باشد. طوسی برای مدعای خود، سه دلیل را اقامه کرده‌است: شیخ طبرسی نیز دیدگاه شیخ طوسی را برگزیده است. از دیدگاه سید محمدحسین طباطبایی، امامت در این آیه به معنای «هدایت باطنی» است. این هدایت از
این آیه به معنای «هدایت باطنی» است. این هدایت از نوع راهنمایی و ارائه طریق نبوده، از مقوله ایصال به مطلوب و رساندن به مقصود است. چنین هدایت‌گری در گرو برخورداری از کمال وجودی و مقام معنوی ویژه‌ای است که پس از مجاهدت‌های بسیار به دست می‌آید. وی برای اثبات این نظریه به دسته‌ای از آیه‌های قرآن استناد کرده‌است. دسته اول، آیه‌هایی که پس از اشاره به مقام امامت پیامبران از هدایت گری آنان سخن گفته‌است. از جمله این آیه‌ها: «و از آنان (بنی اسرائیل) امامانی قرار دادیم که به فرمان ما [مردم را] هدایت می‌کردند، چون
که به فرمان ما [مردم را] هدایت می‌کردند، چون شکیبایی نمودند و به آیه‌های ما یقین داشتند.» دسته دوم، آیه‌هایی که امر الهی را تبیین کرده‌است. از جمله آیه: «فرمان او چنین است که هرگاه چیزی را اراده کند، تنها به آن می‌گوید: موجود باش، آن نیز بی درنگ موجود می‌شود، پس منزه است خداوندی که مالکیت و حاکمیت همه چیز در دست اوست و شما را به سوی او بازمی‌گرداند.» دسته سوم، آیه‌هایی که بیان می‌کند معرفت کامل و یقین ناب در گرو آن است که انسان از ظاهر جهان گذشته، ملکوت و باطن اشیا را مشاهده کند؛ چنان‌که درباره ابراهیم در
اشیا را مشاهده کند؛ چنان‌که درباره ابراهیم در قرآن آمده‌است: «این چنین، ملکوت آسمان‌ها و زمین را به ابراهیم نشان دادیم، تا اهل یقین گردد.» جعفر سبحانی محتمل می‌داند که مقصود از مقام امامت در آیه ابتلاء، الگو و اسوه بودن همه‌جانبه و تمام عیار ابراهیم باشد. شرط رسیدن به این مقام آن است که فرد به درجه‌ای از کمال معنوی نایل شود که حتی ترک اولی — کارهایی که با وجود جواز ارتکاب، ترکش سزاوارتر است — نیز از او سر نزند. اگرچه پیامبران پیش از ابراهیم از مقام عصمت برخوردار بوده‌اند، ولی چنان‌که قرآن یادآور شده‌است،
بوده‌اند، ولی چنان‌که قرآن یادآور شده‌است، گاهی از آنان کارهایی سرزده که ترک آن سزاوارتر بوده‌است. این پیامبران، از چنان مقام بلندی که به ابراهیم عطا شده‌است، برخوردار نبودند و نمی‌توان گفتار و رفتار آنان را به صورت کامل و همه‌جانبه اسوه و الگوی بشریت در همه اعصار دانست. اما ابراهیم پس از انجام آزمون‌های سخت به مقامی رسید که اسوه و الگوی تمام عیار برای همه انسان‌ها به‌شمار می‌رود. به گفته سبحانی، این مورد می‌تواند بخشی از معنای مقام امامت، و نه تمام آن باشد. "دانشنامه کلام اسلامی"، یکی دیگر از تفسیرهای
"دانشنامه کلام اسلامی"، یکی دیگر از تفسیرهای «امامت» در آبه را، امامت ابراهیم برای تمام دوران گزارش می‌کند. بر این اساس، پس از آزمون‌های مهم، به ابراهیم امامت مردم عصر خود و عصرهای دیگر، حتی پیامبران و پیروی آنان عطا شد و بنابراین بر همگان لازم است تا از سنت‌های توحیدی او پیروی کنند. در تأیید این نظریه، شواهدی از قرآن نیز آورده شده‌است؛ چنان‌که در رد ادعای یهود و نصارا در آیه ۶۸ سوره آل عمران در زمان پیامبر اسلام که هر یک از آنان آیین خود را به ابراهیم نسبت می‌دادند، یادآور شده‌است که شایسته‌ترین افراد در
می‌دادند، یادآور شده‌است که شایسته‌ترین افراد در انتساب به ابراهیم، پیامبر اسلام و پیروان او و کسانی‌اند که قبل از اسلام از او پیروی می‌کردند و در آیه ۲۳ سوره نحل، خداوند به پیامبر وحی کرد که از آیین ابراهیم پیروی کند و در آیه ۷۸ سوره حج دین اسلام را همان آیین ابراهیم معرفی کرده‌است. در علم کلام. عصمت. طبق اعتقاد شیعه عصمت شرط اساسی برای تمام انبیا و امامان محسوب می‌شود که دایره عصمت آنها شامل عصمت از جمیع گناهان صغیره و کبیره (عمدا و سهوا) و در تمام دوران عمرشان (قبل و بعد از تصدی مقام نبوت یا امامت)
عمرشان (قبل و بعد از تصدی مقام نبوت یا امامت) می‌شود؛ بر این اساس آنان از هر خطا و اشتباهی مبری و معصوم هستند. به گفته قرائتی این آیه یکی از آیه‌هایی است که پشتوانه فکری و اعتقادی شیعه قرار گرفته‌است که امام باید معصوم باشد و کسی که لقب ظالم بر او صدق کند، به مقام امامت نخواهد رسید. طباطبایی هم عصمت را لازمه امامت می‌داند. به گفته فخر رازی، مفسر سنی، ظالم کسی است که اوّلاً، مرتکب گناه کبیره شود و ثانیاً، از گناه خود توبه نکند، اما بر گناهکاری که توبه نماید، عنوان ظالم صدق نمی‌کند. به گفته طبرسی، مفسر شیعه،
عنوان ظالم صدق نمی‌کند. به گفته طبرسی، مفسر شیعه، نفی از امامت در آیه لا یَنالُ عَهدی الظالمین بر هر کس در لحظه‌ای از زندگی خود عنوان ظالم منطبق گردد، از عهد امامت بهره‌ای نخواهد داشت. به گفته سید مرتضی و فاضل مقداد، مفسران شیعه، طبق (لا یَنالُ عَهدی الظالمین) کسی که مرتکب گناه شود، ظلم کرده‌است، زیرا حدود الهی را نقض نموده و به نص قرآن و هر کس از حدود الهی تجاوز کند، ستمکار است ظالم می‌باشد. و مقصود از عهد، امامت است؛ زیرا پیش از آن، جمله: (إِنّی جاعِلُکَ لِلنّاسِ إِماماً) آمده‌است، و ابراهیم مقام امامت
لِلنّاسِ إِماماً) آمده‌است، و ابراهیم مقام امامت را برای فرزندان خود درخواست کرد و خداوند گفت: عهد من به ظالمان نمی‌رسد. اگر مقصود از عهد، امامت نباشد، پاسخ با سؤال هم آهنگ نخواهد بود. به گفته طباطبایی، کسانی که مرتکب گناه گردند و سپس توبه کنند از عهد امامت بهره‌ای نخواهند داشت؛ در یک تقسیم‌بندی کلی ذریه ابراهیم را به چهار دسته می‌توان تقسیم کرد: ۱. کسانی که در آغاز زندگی ظالم بوده، سپس توبه می‌کنند و تا پایان زندگی راه ظلم نمی‌کنند. ۲. کسانی که در آغاز زندگی ظالم نیستند، ولی در ادامه ظالم می‌شوند و این
ظالم نیستند، ولی در ادامه ظالم می‌شوند و این رویه تا پایان زندگی آنان ادامه می‌یابد. ۳. کسانی که از آغاز تا پایان زندگی ظلم می‌کنند. ۴. کسانی که هیچ‌گاه در زندگی ظلم نمی‌کنند. بدون شک ابراهیم برای دسته دوم و سوم از ذریّه خود از خداوند درخواست امامت نکرده‌است، آنچه مورد سؤال او قرار گرفته باشد دسته اول و چهارم است، از سوی دیگر، جمله (لا یَنالُ عَهدی الظالمین) بیانگر آن است که گروه نخست از عهد امامت بهره‌ای ندارند؛ بنابراین، تنها گروه چهارم بهره‌مند از امامت می‌باشند؛ یعنی کسانی که هیچ‌گاه مرتکب کاری
امامت می‌باشند؛ یعنی کسانی که هیچ‌گاه مرتکب کاری نمی‌شوند که مصداق ظلم باشد. به گفته عبدالروف مخلص، مفسر اهل سنت، این آیه، در واقع دستوری به مؤمنان است که هرگز ستمگر را زمامدار جامعه اسلامی قرار ندهند زیرا امام از آن روی به پیشوایی برگزیده می‌شود که به سخن و عمل وی در امور دین اقتدا شود، پس اگر او ظالم یا فاسق باشد، مقتدیان و پیروان خویش را گمراه و از صراط مستقیم منحرف‌می‌سازد؛ بنابراین، خواسته ابراهیم فقط در حق کسانی از نسلش اجابت شد که شایسته امامت و پیشوایی هستند، نه در حق ستمگران آنان. به گفته ابن
پیشوایی هستند، نه در حق ستمگران آنان. به گفته ابن کثیر، مفسر اهل سنت، طبق این آیه به صلاح نیست شخص ظالم خلیفه، حاکم، مفتی، شاهد یا راوی حدیث باشد. سید قطب، مفسر اهل سنت، هم معتقد است که کسی که ظالم است هیچ نوع امامتی و رهبری نمی‌تواند داشته باشد. به همین دلیل خداوند امامت را از یهودیان گرفت زیرا فاسق و فاجر بودند و اگر امت اسلامی هم از دستورها خدا پیروی نکنند همین اتفاق برای آن‌ها نیز می‌افتد. او همچنین معتقد است جهان بینی اسلامی آن طور که باید با توجه به این دستورها اتفاق می‌افتد. بلاغت. در این آیه فن
این دستورها اتفاق می‌افتد. بلاغت. در این آیه فن مراجعه از فنون بلاغت وجود دارد که در آن گوینده خلاصه‌ای از گفتگویی که بین او و شخص دیگر در گفتگو بوده یا بین دو نفر دیگر بوده را نقل می‌کند. درویش محی‌الدین، محقق سنی مذهب، این فن را از زیباترین فنون بلاغت می‌داند. او آیه را در بخش‌های زیر تقسیم بندی کرده‌است:
میوسا () بزرگترین دریاچه نروژ و همچنین یکی از عمیق‌ترین دریاچه‌های نروژ و اروپا است. این دریاچه چهارمین دریاچه عمیق در نروژ است. این دریاچه در بخش جنوبی نروژ، در حدود ۱۰۰ کیلومتری (۶۲ مایلی) شمال شهر اسلو واقع شده‌است. ریزابه اصلی آن رودخانه گودبراندسدالسلوگن است که از شمال به داخل دریاچه می‌ریزد و تنها شاخابه آن رودخانه ورما در جنوب است. جریان ورودی از نظر تئوری به ۵٫۶ سال برای پر کردن دریاچه نیاز دارد. با عمق متوسط حدود ۱۵۳ متر (۵۰۲ فوت)، بیشتر حجم دریاچه زیر سطح دریا است. میانگین خروجی دریاچه
حجم دریاچه زیر سطح دریا است. میانگین خروجی دریاچه (اندازه‌گیری شده از سال ۱۹۳۱ تا ۱۹۸۲) ۳۱۶ متر مکعب بر ثانیه (۱۱۲۰۰ فوت مکعب) است که حدود ۹٬۹۵۹٬۰۰۰٬۰۰۰ متر مکعب در سال است. میوسا حاوی حدود ۵۶ کیلومتر مکعب آب در مقایسه با ۱۵ کیلومتر مکعب در دریاچه رسواتنه است که دومین دریاچه بزرگ از نظر حجم در نروژ است. توماس مالتوس در سال ۱۷۹۹ به نروژ سفر کرد بود که خاطرات او شامل توصیفی از میوسا است. مالتوس نوشت که میوسا هم به عنوان دریاچه و هم به عنوان رودخانه ظاهر می‌شود زیرا سواحل توسط کوه‌ها مشخص می‌شوند و جایی که
زیرا سواحل توسط کوه‌ها مشخص می‌شوند و جایی که دره گسترده‌تر می‌شود، آب فضا را پر می‌کند. به گفته مالتوس، در پایین (میننهسون) دریاچه فقط مانند یک رودخانه ظاهر می‌شود و در نقشه ورما نامیده می‌شود.
کیم یو جونگ (؛ زادهٔ ۲۲ سپتامبر ۱۹۹۹) بازیگر اهل کره جنوبی است. پس از اولین بازیگری خود در سال ۲۰۰۳، او به یکی از شناخته‌شده‌ترین بازیگران کودک در کره تبدیل شد. او در ایران بیشتر بخاطر ایفا نقش در سریال افسانه خورشید و ماه شناخته میشود.
فاطمه بنت یوسف علوی (حدود ۱۶۵۰–۱۷۱۵) ملکه اونگوجا در زنگبار پیش از سلطنت (تانزانیا امروزی) بود. او که از حامیان پرتغالی‌ها در جنگ آنها با عمان بود، تدارکاتی را برای اروپایی‌ها در محاصره قلعه عیسی فرستاد. او در زمانی که عمانی‌ها زنگبار را اشغال کردند، دستگیر و به عمان تبعید شد. در سال ۱۷۰۹ به او اجازه بازگشت داده شد و تا پایان عمر بر جزیره به عنوان کشور مشتری عمان حکومت کرد. زندگی. فاطمه بنت یوسف علوی (همچنین شناخته شده به نام فاطومه) در حدود سال ۱۶۵۰ به دنیا آمد. او از تبار سید بود و اجدادش از حضرموت یمن
آمد. او از تبار سید بود و اجدادش از حضرموت یمن بودند، اما او ادعای نسب ایرانی نیز داشت. او دختر یوسف پادشاه زنگبار بود، قلمرو پدرش اونگوجا به دو بخش تقسیم شد، یک پادشاهی جنوبی که برادرش باکاری بن یوسف از کیزیمکازی اداره می‌کرد و دسگر پادشاهی شمالی که فاطمه از محل شهر زنگبار امروزی اداره می‌کرد. فاطمه با پسر عمویش عبدالله، پادشاه اوتوندوه، حکومتی سواحیلی در سواحل آفریقا در طرف مقابل زنگبار ازدواج کرد. آنها یک پسر به نام حسن داشتند. ملکه فاطمه د دوره گذارِ شرق آفریقا از استعمار پرتغالی‌ها به قدرت نوظهور عمان
آفریقا از استعمار پرتغالی‌ها به قدرت نوظهور عمان حکومت کرد. فاطمه به پرتغالی‌ها وفادار ماند و تلاش کرد تا قلعه عیسی در مومباسا را (کنیای امروزی) قبل از سقوط آن به دست عمانی‌ها در محاصره ۱۶۹۶–۱۶۹۸ تأمین کند. عمانی‌ها سه قایق غذایی که او فرستاده بود را دستگیر و سوزاندند. در روایت دیگری آمده‌است که او کشتی‌هایی را برای مبارزه با کشتی‌های عمانی فرستاد. همچنین گفته می‌شود که فاطمه به گوا پرتغال سفر کرده‌است تا برای پادگان محاصره شده نیروی کمکی بگیرد. عمانی‌ها متعاقباً به زنگبار حمله کرده، شهرک پرتغالی‌ها را در
به زنگبار حمله کرده، شهرک پرتغالی‌ها را در آنجا ویران کردند و قلعه قدیمی زنگبار را در محل کلیسای پرتغالی و خانه یک تاجر ساختند. فاطمه و حسن اسیر شدند و به عمان تبعید شدند. در سال ۱۷۰۹ به آنها اجازه بازگشت داده شد و فاطمه از کاخ خود، در محل خانه عجایب (کاخ سلطنت بعدی زنگبار) زنگبار را به عنوان یک کشور مشتری عمان اداره کرد. عمانی‌ها یکی از سه توپ را در قلعه قدیمی که در کاخ فاطمه آموزش داده شده بود، نگه داشتند تا او را مطیع خود کنند و از ارتباطش با پرتغالی‌ها در موزامبیک جلوگیری کنند. فاطمه در سال ۱۷۱۵ درگذشت
موزامبیک جلوگیری کنند. فاطمه در سال ۱۷۱۵ درگذشت و در یک بقعه خانوادگی در جنوب قلعه به خاک سپرده شد. حسن جانشین فاطمه شد. نوه او، پسر حسن، پیش از تأسیس سلطان نشین عمان، فرمانروای مستقل ماقبل آخر زنگبار بود.
گروه D جام جهانی فوتبال ۲۰۲۲ که بازی‌های آن از ۲۲ تا ۳۰ نوامبر ۲۰۲۲ (۱ تا ۹ آذر ۱۴۰۱) برگزار شد، از کشورهای فرانسه، استرالیا، دانمارک و تونس تشکیل شده است. دو تیم برتر این گروه به مرحله یک‌هشتم نهایی راه پیدا می‌کنند. تیم‌ها. یادداشت‌ها جدول. &lt;section begin=GrpD /&gt; &lt;section end=GrpD /&gt; در مرحله یک‌هشتم نهایی: بازی‌ها. تمامی زمان‌ها به زمان قطر هستند. (). دانمارک برابر تونس. دو تیم پنج بار به مصاف هم رفته اند که آخرین بار در یک دیدار دوستانه در سال ۲۰۰۲ دانمارک توانست با نتیجه ۲–۱ به پیروزی برسد.
۲۰۰۲ دانمارک توانست با نتیجه ۲–۱ به پیروزی برسد. فرانسه برابر استرالیا. &lt;section begin=D2 /&gt;&lt;section end=D2 /&gt; تونس برابراسترالیا. &lt;section begin=D3 /&gt;&lt;section end=D3 /&gt; فرانسه برابر دانمارک. دو تیم سه بار در جام جهانی به مصاف هم رفته اند که تمامی این سه دیدار در مرحله‌ی گروهی و با نتایج متفاوت بوده است، فرانسه یک‌بار با نتیجه ۲–۱ در مرحله گروهی جام جهانی ۱۹۹۸ و دانمارک هم یک‌بار نتیجه ۲–۰ در مرحله گروهی جام جهانی ۲۰۰۲ به پیروزی رسیده اند، یک‌بار هم با نتیجه ۰–۰ در مرحله گروهی جام
اند، یک‌بار هم با نتیجه ۰–۰ در مرحله گروهی جام جهانی ۲۰۱۸ به تساوی رسیده اند. &lt;section begin=D4 /&gt;&lt;section end=D4 /&gt; استرالیا برابر دانمارک. &lt;section begin=D5 /&gt;&lt;section end=D5 /&gt; تونس برابر فرانسه. دو تیم چهار بار به مصاف هم رفته اند که در آخرین مسابقه در یک دیدار دوستانه در سال ۲۰۱۰ با نتیجه ۱–۱ به تساوی رسیده اند. &lt;section begin=D6 /&gt;&lt;section end=D6 /&gt; موارد انضباطی. در صورت تساوی قوانین رتبه‌بندی تیم‌ها در مرحله‌ی گروهی چه در مجموع و چه در رو در رو، از امتیاز موارد
چه در مجموع و چه در رو در رو، از امتیاز موارد انضباطی یا به اصطلاح بازی جوانمردانه به عنوان یک قانون رتبه‌بندی استفاده می‌شود. این موارد بر اساس کارت‌های زرد و قرمز دریافتی در تمامی مسابقات گروهی است که به شرح زیر محاسبه می‌شود: فقط یکی از امتیازهای منفی فوق را می توان برای یک بازیکن در یک مسابقه اعمال کرد.
کیم سو-هیون (؛ زادهٔ ۴ ژوئن ۱۹۹۹) بازیگر و مدل اهل کرهٔ جنوبی است.
کیم سو هیون (؛ زادهٔ ۱۶ فوریه ۱۹۸۸) بازیگر اهل کره جنوبی است.
مارینا میخایلوونا راسکووا (؛ – ) نخستین زن در شوروی بود که نشان ناوبری هوایی را دریافت نمود. راسکووا که در جوانی آرزو داشت خواننده اپرا شود به یک مربی نظامی و اولین زن ناوبر شوروی تبدیل شد. او رکوردهای زیادی از خود به جا گذاشت و بنیانگذار و فرمانده هنگ هوایی ۵۸۷ بود. راسکووا یکی از ۸۰۰ هزار زنی است که در ارتش سرخ خدمت کردند، او سه هنگ هوایی مخصوص زنان تشکیل داد که ۳۰ قهرمان اتحاد شوروی در آن نشان گرفتند. زندگی‌نامه. مارینا مالینینا در یک خانواده طبقه متوسط به دنیا آمد. پدرش خواننده اپرا و مربی آواز بود و
به دنیا آمد. پدرش خواننده اپرا و مربی آواز بود و مادرش نیز معلم بود. خاله او نیز یک خواننده مشهور بود و برادر ناتنی‌اش هم با نام بوریس مالینین از دانشمندان کشتی‌سازی شوروی بود. برخلاف دیگر زنان هوانورد شوروی، مارینا از ابتدا علاقه‌ای به هوانوردی نداشت. او در اصل می‌خواست که یک موزیسین و خواننده اپرا شود. پدر مارینا در سال ۱۹۱۹ وقتی که او هفت سال داشت فوت نمود. مارینا به تحصیل در موسیقی ادامه داد اما دچار عفونت گوش میانی گشت و نتوانست آواز را ادامه دهد. او که از موسیقی خارج شده بود در دبیرستان خود را وقف
که از موسیقی خارج شده بود در دبیرستان خود را وقف شیمی و مهندسی کرد. پس از فارغ‌التحصیلی در سال ۱۹۲۹ به عنوان شیمی‌دان در کارخانه رنگرزی مشغول به کار شد و همان‌جا با مهندسی به نام سرگئی راسکوف ازدواج کرد و نام خانوادگی خود را به راسکووا تغییر داد. مارینا مدتی بعد در آکادمی نیروی هوایی به عنوان نقشه‌کش مشغول به کار شد. راسکووا نخستین زن ناوبر نیروی هوایی شوروی در سال ۱۹۳۳ شد. او یک سال بعد تدریس در آکادمی‌های هوایی را آغاز نمود که در آن به زنان و مردان ناوبری نظامی را تعلیم می‌داد. در سال‌های بعد آموزش