payamvha/North_RAG huggingface dataset:
زن‌اش جیمز همیلتون مدیریت شود. آلن و همیلتون در ۱۳ سپتامبر ۱۷۶۱، لات شماره ۱ و یک قسمت دیگر اراضی به‌دست آمده را به آیزاک نوریس دوم و سایر معتمدین این استان واگذار کردند. این انتقال ملک، محوطه کاخ را کامل سخت: مکان کاخ ایالتی و فضای دولتی حومه آن. در ۱۷۶۸ میلادی، وی به عنوان عضو انجمن فیلسوفان آمریکا انتخاب شد. آلن به عنوان قاضی کل دادگاه عالی مستعمره گماشته شده و از ۱۷۵۱ تا ۱۷۷۴ میلادی در این سمت خدمت کرد. وی در نهایت به‌خاطر تنش‌های روزافزون ناشی از باورهای وفادارمانده وی به بریتانیا و نگرانی‌های پزشکی
وفادارمانده وی به بریتانیا و نگرانی‌های پزشکی از موقف خود کنار رفت. بنجامین چیو پس از وی به عنوان قاضی کل گماشته شد. در ۱۷۶۰ میلادی، آلن با تشویق ویلیام اسمیت، از سفر نقاش جوان بنجامین ویست به ایتالیا حمایت مالی کرد. او یک حداکثر اعتبار به ارزش ۱۰۰ پوند برای ویست تعیین نموده و در نامه معرفی وی در ۱۷۶۰ میلادی، ویست را «نقاش نابغه شهر که مشتاق بهبود خود در این علم با دیدار از فلورانس و روم، است» خواند. آلن و برادر زن وی، فرماندار جیمز همیلتون، یک سال بعد پول بیشتری برای ویست فراهم کردند. ویست به یکی از
پول بیشتری برای ویست فراهم کردند. ویست به یکی از پرآوازه‌ترین نقاشان قرن مبدل شده و از ۱۷۹۲ میلادی تا هنگام مرگ خود در ۱۸۲۰ میلادی به عنوان رئیس آکادمی سلطنتی هنر بریتانیا خدمت کرد. ویست از آلن به عنوان «مهم‌ترین سرور از جمله سروران من» نام برد. آلن یک فراماوسون و عضو لژ شماره یک سنت جان، «مدرنز» در فیلادلفیا بود که به‌نام تون تاورن لژ نیز شناخته می‌شد. وی که در ۲۴ ژوئن ۱۷۳۱ به عنوان استاد بزرگ استانی پنسیلوانیا در لژ «مدرنز» گماشته شده بود، به دومین استاد بزرگ استانی لژ بزرگ پنسیلوانیا و جوانترین استاد
بزرگ استانی لژ بزرگ پنسیلوانیا و جوانترین استاد بزرگ مبدل شد، (هنگام انتصاب خود تنها ۲۶ سال سن داشت). آلن برای دو دوره به عنوان استاد بزرگ خدمت کرد، دوره اولی از ۱۷۳۱ تا ۱۷۳۲ میلادی و دوره دومی از ۱۷۴۷ تا ۱۷۶۱ میلادی. آلن که یک وفادارمانده بود، در ۱۷۷۴ میلادی به انگلستان فرستاده شده و در آنجا طرح خود را تحت عنوان بحران آمریکا: نامه‌ی، با اجازه ارل گوور لرد و رئیس شورا، در مورد اغتشاشات هشداردهنده کنونی در مستعمرات، منتشر کرده و طی آن برنامه‌ای را برای بازگرداندن مستعمرات آمریکایی به زیر حاکمیت تاج و تخت
مستعمرات آمریکایی به زیر حاکمیت تاج و تخت بریتانیا ارایه کرد. او تقریباً بیشتر دوران جنگ انقلاب آمریکا را در انگلستان سپری کرد و تا ۱۷۷۹ میلادی، پس از اینکه ارتش بریتانیا از فیلادلفیا خارج شده بود، به آمریکا بازنگشت. او سال بعدی و یک سال قبل از اینکه جنگ انقلاب آمریکا پایان یابد، در عمارت خود به‌نام مانت ایری در خارج از شهر فیلادلفیا وفات کرد. ازدواج و خانواده. آلن در ۱۶ فوریه ۱۷۳۴ با مارگارت همیلتون ازدواج کرد، همسر وی دختر اندرو همیلتون وکیل مدافع مشهور در پرونده ۱۷۳۵ زنجیر و خواهر جیمز همیلتون بود.
در پرونده ۱۷۳۵ زنجیر و خواهر جیمز همیلتون بود. ویلیام و مارگارت شش فرزند داشتند: جان، اندرو، جیمز، ویلیام، آن و مارگارت. فرزندان آلن، همانند پدر خود، در جریان انقلاب آمریکا طرفدار بریتانیا بودند. آن آلن با جان پن ازدواج کرد، پن یکی از مالکین استعماری این استان با ۲۵ درصد سهم قانونی بود و به عنوان آخرین فرماندار استعماری پنسیلوانیا خدمت کرد. در جریان مدتی که بریتانیا شهر فیلادلفیا را اشغال نمود، آن مدتی را با همسر خود در نیوجرسی در تبعید به سر برد، اما آنها دوباره در ۱۷۸۸ میلادی به این شهر بازگشته و بقیه
دوباره در ۱۷۸۸ میلادی به این شهر بازگشته و بقیه عمر خود را در نزدیکی شهر سپری کردند. میراث. بنیان‌گذاری آلن‌تاون در پنسیلوانیا. آلن طرح شهرک امروزی آلن‌تاون، پنسیلوانیا را در ۱۷۶۲ میلادی گذاشت و وی آنرا در آن زمان شهرک نورث‌همپتون نام‌گذاری کرد. زمین این شهرک بخشی از ملکی به مساحت ۵٬۰۰۰ آکر (۲۰ کیلومتر مربع) بود که آلن در ۱۷۳۵ میلادی از شریک تجاری خود جوسیف تورنر خریداری نموده بود. تورنر این ملک را از توماس پن، پسر ویلیام پن خریداری کرده بود. آلن امیدوار بود که شهرک نورث‌همپتون به‌خاطر موقعیت‌اش در امتداد
که شهرک نورث‌همپتون به‌خاطر موقعیت‌اش در امتداد رود له‌های و نزدیک بودن به فیلادلفیا، می‌تواند، جایگزین شهر ایستون به عنوان مرکز شهرستان نورث‌همپتون شده و همچنین به یک مرکز تجاری مبدل شود. آلن این ملک را در ۱۷۶۷ میلادی به پسرش جیمز داد. سه سال بعد در ۱۷۷۰ میلادی، جیمز یک اقامتگاه تابستانی به‌نام تراوت هال در این شهرک جدید ساخت که در نزدیکی مرکز شکار پیشین پدرش واقع شده بود. در ۱۸ مارس ۱۸۱۱، این شهرک به‌طور رسمی به عنوان یک واحد اداری بارو تشکیل گردید. در ۶ مار ۱۸۱۲، شهرستان له‌های از نیمه غربی شهرستان
۶ مار ۱۸۱۲، شهرستان له‌های از نیمه غربی شهرستان نورث‌همپتون تشکیل شده و شهرک نورث‌همپتون به عنوان مرکز آن انتخاب گردید. نام این شهرک، پس از اینکه برای سال‌ها به‌طور غیررسمی به‌نام شهرک «آلن‌تاون» معروف شده بود، در ۱۸۳۸ میلادی به این نام تغییر یافت. این شهرک در ۱۲ مارس ۱۸۶۷ به‌طور رسمی به عنوان یک شهر شناخته شد. آلن‌تاون امروزه سومین شهر بزرگ در پنسیلوانیا است. مانت ایری، پنسیلوانیا. آلن در ۱۷۵۰ میلادی عمارت و کاخی را به‌نام مانت ایری در جاده جرمن‌تاون ساخت. منطقه‌ای که مانت ایری در آن بود، در نهایت این نام
منطقه‌ای که مانت ایری در آن بود، در نهایت این نام را برای خود اختیار کرد. این عمارت تا هنوز هم پابرجا بوده و اکنون محوطه حوزه علمیه الهی‌شناسی لوتران در فیلادلفیا را تشکیل می‌دهد.
در دل امواج یک فیلم جنگی و زیردریایی بریتانیایی محصول سال ۱۹۵۵ در مورد حملات اژدر انسانی و زیردریایی‌های کوچک در آبدره‌های نروژی علیه کشتی جنگی آلمانی بنام نبردناو تیرپیتس است. این فیلم به کارگردانی رالف توماس بر اساس دو حمله واقعی توسط کماندوی بریتانیایی است. فیلمبرداری در استودیو پین وود، انگلستان، با صحنه‌های خارج از منزل در گرنزی، برخی از تجهیزات جنگی اصلی در فیلم استفاده شد. باکس آفیس. این فیلم ششمین فیلم پرطرفدار باکس آفیس بریتانیا در آن سال بود، طبق گفته شرکت مالی ملی فیلم، این فیلم سود خوبی به همراه
شرکت مالی ملی فیلم، این فیلم سود خوبی به همراه داشت.
ویلیام کریستیان (William Christian) (زادهٔ احتمالاً ۱۷۴۲ – درگذشتهٔ ۹ آوریل ۱۷۸۶)، افسر نظامی، مزرعه‌دار و سیاستمدار از قسمت جنوبی مستعمره ویرجینیا بود. وی نماینده شهرستان فین‌کاسل در مجلس ایالتی ویرجینیا بود و زمانی که روابط با بریتانیا به تنش گرایید، او قطعنامه فین‌کاسل را امضاء کرد. بعدها او از ویرجینیا غربی در مجلس سنای ویرجینیا نمایندگی نمود و فورت ویلیام (لوییویل، کنتاکی امروزی) را بنیان گذاشت، او همچنین در راستای مذاکرات پیمان جزیره طولانی هولستون که منتج به تأمین صلح میان مردان کوه‌نشین و چروکی‌ها
منتج به تأمین صلح میان مردان کوه‌نشین و چروکی‌ها در ۱۷۷۷ میلادی شد، همکاری نمود. او در مراحل آغازین جنگ هندی‌های شمال‌غربی، زمانی که مأموریتی را بر علیه آمریکایی‌های بومی هدایت می‌کرد، در ۱۷۸۶ میلادی در منطقه‌ای که حالا موسوم به جفرسونویل، ایندیانا است به قتل رسید. اوایل زندگی و خانواده. کریستیان در حدود ۱۷۴۲ میلادی احتمالاً در شهرستان آگاستا، ویرجینیا زاده شد. او فرزند الیزابت استیرک و شوهر وی اسرائیل کریستیان بود، پدر و مادر وی مهاجرین ایرلندی بودند که در ۱۷۴۰ میلادی در استنتون، ویرجینیا مسکن گزین شده و
۱۷۴۰ میلادی در استنتون، ویرجینیا مسکن گزین شده و در آنجا یک مغازه عمومی داشتند. اسرائیل کریستیان از سال ۱۷۵۸ تا ۱۷۶۵ میلادی چندین بار نماینده شهرستان آگاستا در مجلس ایالتی ویرجینیا بود و همچنین در راستای بنیان‌گذاری شهرهای کریستیان‌بورگ و فین‌کاسل همکاری کرده بود. ویلیام کریستیان و خواهران وی احتمالاً از مادرشان آموزش «بسیار فوق‌العاده و خوب» دریافت کرده بودند. کریستیان زمانی که مرد جوان بود در نبرد انگلیس و چروکی (۱۷۵۸ – ۱۷۶۱ میلادی) تحت فرماندهی سرهنگ ویلیام بیرد، به عنوان سروان خدمت کرد. او در اواسط دهه
بیرد، به عنوان سروان خدمت کرد. او در اواسط دهه ۱۷۶۰ میلادی تحت نظر پاتریک هنری به آموزش حقوق پرداخت، اما هیچ مدرکی مبنی بر اینکه کریستیان حرفه حقوقی داشته‌است در دسترس نیست. او با خواهر هنری به‌نام آن ازدواج کرد. آنها چندین دختر داشتند که ازدواج نموده و صاحب فرزند شدند؛ تنها پسر آنها، ویلیام هنری کریستیان در ۱۸۰۰ میلادی زمانی که تقریباً ۱۹ ساله بود، قبل از اینکه ازدواج کند، وفات کرد. حرفه. کریستیان در بخشی از شهرستان باتتورت، ویرجینیا زندگی می‌کرد که بعداً شهرستان فین‌کاسل، ویرجینیا شد. او از ۱۷۷۳ تا ۱۷۷۵
شهرستان فین‌کاسل، ویرجینیا شد. او از ۱۷۷۳ تا ۱۷۷۵ میلادی، یکی از دو نماینده شهرستان جدیدالتاسیس در سه دوره آخر مجلس ایالتی ویرجینیا بود. در ۱۷۷۴ میلادی، کریستیان یک تیپ شبه‌نظامیان از شهرستان فین‌کاسل را در نبرد دنمور فرماندهی نمود، اما او و نیروهایش خیلی دیر رسیدند و توانستند در نبرد سرنوشت‌ساز پاینت پلزنت شرکت کنند. با تیره شدن روابط با بریتانیا، کریستیان یکی از امضاءکنندگان قطعنامه‌های فین‌کاسل بود، قطعنامه‌ای که از جمله نخستین بیانیه‌ها در رابطه با مقاومت مسلحانه علیه تاج و تخت بریتانیا در مستعمرات
مسلحانه علیه تاج و تخت بریتانیا در مستعمرات آمریکایی بود. با نزدیک شدن جنگ انقلاب آمریکا، کریستیان در ۱۷۷۵ میلادی در کمیته مصونیت فین‌کاسل خدمت می‌کرد و پس از اینکه فرماندار شاهی ویرجینیا قوه مقننه این ایالت را الغا نمود، وی در چهار دوره نخست از پنج دوره کنوانسیون ویرجینیا به عنوان نماینده این شهرستان انتخاب گردید. پس از اینکه پنجمین کنوانسیون انقلابی ایالت مشترک‌المنافع ویرجینیا را تأسیس کرد، رأی‌دهندگان شهرستان‌های باتتورت و فین‌کاسل کریستیان را به عنوان نماینده خود در سنای ویرجینیا برگزیدند. با این حال،
خود در سنای ویرجینیا برگزیدند. با این حال، در جلسه بعدی سنای ویرجینیا، مرزبندی‌های شهرستان‌ها تغییر نموده و شهرستان باتتورت به شهرستان‌های واشینگتن، مانتگامری، گرین‌بریر و کنتاکی در ناحیه‌ای ملحق شد که ویلیام فلمنگ را برای چهار سال به‌طور نیمه وقت به عنوان نماینده خود انتخاب نموده بودند. با این وجود، با نقل مکان ساکنین به سمت جنوب غرب در امتداد جاده کامبرلند و گذشته از شهرستان‌های واشینگتن و گرین‌بریر در مکانی که نخست شهرستان کنتاکی، بعداً جفرسون، فیت و لنکن تشکیل گردید، مرزبندی‌ها بار دیگر تغییر نموده و
تشکیل گردید، مرزبندی‌ها بار دیگر تغییر نموده و کریستیان پس از مدت کوتاه دوباره به مجلس سنا بازگشت – تمامی این اتفاقات قبل از این بود که کنتاکی به عنوان یک ایالت جدید تشکیل گردد. در ۱۳ فوریه ۱۷۷۶، او به عنوان نایب سرهنگ تیپ اول ویرجینیا گماشته شد. برادر زن کریستیان به‌نام پاتریک هنری در نخست سرهنگ این تیپ بود، اما پس از اینکه تیپ به ارتش قاره‌ای منتقل گردید، هنری از ادامه خدمت خودداری نمود و کنگره قاره‌ای کریستیان را در ۱۸ مارس ۱۷۷۶ به سرهنگ ترفیع داد. زمانی که متحدین چروکی بریتانیا تحت فرماندهی دراگینگ
که متحدین چروکی بریتانیا تحت فرماندهی دراگینگ کانوی و اکونوستوتا در ۱۷۷۶ میلادی با ویرجینیا وارد جنگ شدند، کریستیان از مأموریت خود در ارتش قاره‌ای در ماه ژانویه کنار رفت و در عوض فرماندهی یک مأموریت بر علیه چروکی‌های بالای کوه را پذیرفت. هرچند این مأموریت حاوی نبردهای اندک بود، اما کریستیان و مردان وی برخی شهرهای چروکی‌ها را تخریب نموده و بعضی از رؤسای قبایل آنها را وادار نمودند تا به صلح تن دهند. کریستیان یکی از اعضای کمیسیونی بود که «معاهده جزیره سولانی هولستون» را با قبایل چروکی مذاکره نموده و در ۲۰
هولستون» را با قبایل چروکی مذاکره نموده و در ۲۰ ژوئیه ۱۷۷۷ به امضاء رساند. او در معاهده دوم با چروکی‌ها در ۱۷۸۱ میلادی نیز عضو کمیسیون مذاکره کننده بود. اواخر زندگی و میراث. کریستیان، خانواده و برده‌های خود را در ۱۷۸۵ میلادی به جای منتقل نمود که بعداً شهرستان جفرسون، کنتاکی و دهکده لوییویل شد. کریستیان در نزدیکی سیاستمدار و پیشگام آمریکایی، الکساندر اسکات بولت (کسی که با یکی از دختران کریستیان ازدواج نموده و خانواده تشکیل داد) مزرعه‌ای را تأسیس نموده و ۹٬۰۰۰ آکر (۳۶ کیلومتر مربع) زمین که به عنوان بخشش در
آکر (۳۶ کیلومتر مربع) زمین که به عنوان بخشش در مقابل خدمت نظامی به وی وعده شده بود را در آنجا تصاحب کرد. هرچند جنگ انقلاب آمریکا پایان یافته بود، اما بومی‌های آمریکایی هنوز هم به دفاع از زمین خود در مقابل مهاجرین آمریکایی ادامه می‌دادند. کریستیان و همسر وی برای تأسیس فورت ویلیام، کنتاکی همکاری نموده و کریستیان ساخت پدافندهای دفاعی در مقابل حملات بومیان آمریکایی را در مکانی که حالا لوییویل است، هدایت کرد. به عنوان یکی از مجرب‌ترین افسرهای نظامی در کنتاکی، او در ۱۷۸۶ میلادی مأموریتی را بر علیه بومی‌های
او در ۱۷۸۶ میلادی مأموریتی را بر علیه بومی‌های آمریکایی در شمال رود اوهایو رهبری نمود. او در ۹ آوریل در جریان یک زدوخورد در نزدیکی مکان امروزی شهر جفرسونویل، ایندیانا به قتل رسید. نیروهای وی جسد کریستیان را برای خاکسپاری در گورستان بلیت در مزرعه اوکسمور به شهرستان جفرسون، کنتاکی آوردند. چندی بعد پسر وی نیز در همان گورستان به خاک سپرده شد. بیوه وی به سمت شرق نقل مکان نموده و در ۱۷۹۰ میلادی در نورفک، ویرجینیا فوت کرد. دو دختر آنها در ۱۸۰۶ میلادی در شهرستان جفرسون فوت نموده و جوان‌ترین دختر آنها با ویلیام
جفرسون فوت نموده و جوان‌ترین دختر آنها با ویلیام فیشبک ازدواج نموده و در ۱۸۴۰ میلادی درگذشت. خانه سابقه چوبی الواری کریستیان در کنتاکی هنوز هم پابرجا است. چندین مکان به افتخار وی یا اعضای خانواده او نام‌گذاری شده‌است، از جمله:
موزه هنر کاگواس (به اسپانیایی: Museo de Arte de Caguas) یک موزه هنری در کاگواس پوئبلو، مرکز شهر و منطقه اداری شهرداری کاگواس، پورتوریکو است. سطح اول موزه به کارلوس اوسوریو نقاش بومی کاگواس اختصاص دارد و سطح دوم نمایشگاه‌های موقتی را شامل می‌شود. ورود افراد به این موزه رایگان است و تورهای راهنما در دسترس قرار دارد. این موزه همچنین دربرگیرنده رویدادهای فرهنگی می‌باشد. کاسا آماریلا. این موزه در یک ساختمان تاریخی دو طبقه و نئوکلاسیک به نام کاسا آماریلا (به اسپانیایی به معنای خانه زرد) واقع شده است که قدمت آن به
به معنای خانه زرد) واقع شده است که قدمت آن به اوایل قرن بیستم بر می‌گردد. این موزه در نبش خیابان‌های پادیال و رویز بلویس واقع شده است. ساختمان آن در سال ۱۹۱۱ محل سکونت مدیر شرکت دخانیات آمریکا بوده است.
جونگ وو یونگ (؛ زادهٔ ۲۰ سپتامبر ۱۹۹۹) یک بازیکن حرفه‌ای فوتبال اهل کره جنوبی است که در حاضر برای باشگاه فوتبال اشتوتگارت، از باشگاه‌های حاضر در بوندس‌لیگا بازی می‌کند. جونگ وو یونگ توانایی بازی در پست هافبک تهاجمی و مهاجم را دارد. دوران حرفه‌ای. بایرن مونیخ. در ۳۰ ژوئن ۲۰۱۷، جونگ از باشگاه اینچئون یونایتد کره جنوبی به باشگاه فوتبال بایرن مونیخ پیوست. این قرارداد تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۲ اعتبار داشت. جونگ به‌طور رسمی در ۱ ژانویه ۲۰۱۸، با باز شدن پنجره نقل و انتقالات، به بایرن پیوست. جونگ اولین بازی خود را برای بایرن
به بایرن پیوست. جونگ اولین بازی خود را برای بایرن مونیخ در لیگ قهرمانان اروپا در ۲۷ نوامبر ۲۰۱۸ انجام داد و در دقیقه ۸۱ به جای توماس مولر مقابل بنفیکا به عنوان بازیکن تعویضی وارد زمین شد. در ۳ مه ۲۰۱۹، او به عنوان وینگر راست در ترکیب اصلی قرار گرفت و فینال جام بین‌المللی لیگ برتر فصل را به همراه سایر بازیکنان برای تیم زیر ۲۳ سال بایرن مونیخ برد و اولین جام باشگاهی بین‌المللی دوران حرفه ای خود را به دست آورد. فرایبورگ. در ۱۹ ژوئن ۲۰۱۹، فرایبورگ اعلام کرد جونگ را با قراردادی چهار ساله با گزینه‌ای برای بایرن
را با قراردادی چهار ساله با گزینه‌ای برای بایرن مونیخ جهت بازخرید، از این باشگاه خریداری کرده‌است. با این حال، او پس از اولین بازی خود در زمین ظاهر نشد و با قراردادی قرضی به بایرن بازگشت و در بوندس‌لیگا ۳، در تیم ذخیره ظاهر شد و توانست در طی ۱۵ بازی، ۱ گل و ۸ پاس گل به ثبت برساند و عملکرد درخشانی داشته باشد. در ۱۲ دسامبر ۲۰۲۰، جونگ اولین گل خود در بوندسلیگا را در مقابل آرمینیا بیله‌فلد پس از ورود به زمین به‌جای وینچنزو گریفو در دقیقه ۸۶ به ثمر رساند. تیم ملی کره جنوبی. او اولین بازی خود را برای تیم ملی کره
کره جنوبی. او اولین بازی خود را برای تیم ملی کره جنوبی در ۲۵ مارس ۲۰۲۱ در یک بازی دوستانه مقابل تیم ملی فوتبال ژاپن انجام داد. در ۱۶ نوامبر ۲۰۲۱، جونگ وو یونگ اولین گل خود را برای تیم ملی در مرحله مقدماتی جام جهانی ۲۰۲۲ قطر، مقابل عراق به ثمر رساند.
کنیسه ربیع‌زاده کنیسه‌ای وابسته به انجمن یهودیان شیراز واقع در کوچه نوبهار (گذر ادیان) است. این کنیسه معروف‌ترین و اصلی‌ترین کنیسه یهودیان شیراز به شمار می‌رود. ساختمان کنیسه دو طبقه است که طبقه نخست آن محل برگزاری آیین‌های یهودی‌ست. پیشینه. کنیسه ربیع‌زاده در دهه ۱۳۳۰ با حمایت مالی آقای ربیع‌زاده برای جامعه یهودیان شیراز بنیانگذاری شد و هم‌اینک به انجمن یهودیان شیراز تعلق دارد.
بالیسور سیستمی از چراغ‌های روشنایی برای خطوط برق فشار قوی است که از یک لامپ نئون کم فشار کاتد سرد استفاده می‌کند، که به عنوان چراغ هشدار هواپیما استفاده می‌شود. کابل‌های برق فشار قوی، به ویژه آنهایی که نزدیک به فرودگاه‌ها هستند، باید در روز و شب قابل مشاهده باشند. در طول روز، توپ‌های رنگی روشن که با نام گوی نشانگر که در طول کابل‌ها قرار گرفته‌اند کافی است، اما در طول شب، روشنایی لازم است. این چراغ‌ها با درخشیدن قرمز، رنگ استانداردی که در هوانوردی برای چراغ‌های هشدار استفاده می‌شود، این روشنایی را فراهم
هشدار استفاده می‌شود، این روشنایی را فراهم می‌کنند. این سیستم از روی کابلی که بالیسور بر رویش نصب شده‌است تغذیه می‌کند.
ویلیام هوپر (William Hooper) (زادهٔ ۲۸ ژوئن ۱۷۴۲ – درگذشتهٔ ۱۴ اکتبر ۱۷۹۰)، از پدران بنیان‌گذار ایالات متحده، وکیل، سیاستمدار، عضو کنگرهٔ قاره‌ای و نمایندهٔ کارولینای شمالی از سال ۱۷۷۴ تا ۱۷۷۷ میلادی بود. هوپر اساسنامهٔ اتحادیهٔ قاره‌ای و اعلامیهٔ استقلال ایالات متحده را امضاء کرد. اوایل زندگی. هوپر نخستین فرزند از پنج فرزند بود که در ۲۸ ژوئن ۱۷۴۲، در بوستون، ماساچوست چشم به جهان گشود. پدرش، ویلیام هوپر، کشیشی اسکاتلندی بود که پیش از مهاجرت به بوستون در دانشگاه ادینبورگ تحصیل کرده و مادرش مری دنی، دختر جان
ادینبورگ تحصیل کرده و مادرش مری دنی، دختر جان دنی، تاجری محترم از ماساچوست بود. پدرش امیدوار بود که هوپر همچون او، کشیشی در کلیسای اسقفی شود و هوپر را در هفت سالگی در مدرسهٔ لاتین بوستون به مدیریت آقای جان لاول، آموزگاری بسیار سرشناس در ماساچوست گذاشت. در سال ۱۷۵۷، هوپر در شانزده سالگی، وارد دانشگاه هاروارد شد که در آنجا دانشجویی سخت‌کوش بود و بسیار مورد توجه قرار گرفت. در سال ۱۷۶۰، هوپر با رتبه‌ای ممتاز، مدرک لیسانس خود را از هاروارد گرفت. هرچند، او پس از فارغ‌التحصیلی، آن‌طور که پدرش امیدوار بود، تمایلی
فارغ‌التحصیلی، آن‌طور که پدرش امیدوار بود، تمایلی به حرفهٔ روحانیت نداشت. در عوض، هوپر تصمیم گرفت که وارد حرفهٔ وکالت شود و زیر نظر جیمز اوتیس، وکیلی مشهور در بوستون که فردی تندرو بود، به آموزش مشغول شد. هوپر تا سال ۱۷۶۴ زیر نظر اوتیس آموزش دید و پس از اتمام آزمون وکالت، تصمیم گرفت تا حدی به دلیل وجود تعداد کثیری از وکلا در بوستون، ماساچوست را ترک کند. زندگی در کارولینای شمالی. در سال ۱۷۶۴، هوپر موقتاً به ویلمینگتون، کارولینای شمالی نقل مکان کرد و در آنجا به حرفهٔ وکالت مشغول و وکیل دادگاه منطقهٔ کیپ فیر
به حرفهٔ وکالت مشغول و وکیل دادگاه منطقهٔ کیپ فیر شد. هوپر در کارولینای شمالی میان مزرعه‌داران ثروتمند و همچنین وکلای دیگر، شهرت و احترام زیادی به دست آورد. او نفوذ و اعتبار خود را با نمایندگی از دولت استعماری در چندین پروندهٔ قضایی افزایش داد. در سال ۱۷۶۷، هوپر با آن کلارک، دختر مهاجری ثروتمند و بخشدار شهرستان نیو هانوور، ازدواج کرد. آنها صاحب سه فرزند شدند: ویلیام (زادهٔ ۱۷۶۸)، الیزابت (زادهٔ ۱۷۷۰) و توماس (زادهٔ ۱۷۷۲). هوپر به سرعت پله‌های ترقی را طی کرد، اولین بار در سال ۱۷۶۹، به عنوان معاون دادستان
اولین بار در سال ۱۷۶۹، به عنوان معاون دادستان ناحیهٔ سالزبری و سپس در سال ۱۷۷۰، به عنوان معاون دادستان کل کارولینای شمالی منصوب شد. هوپر در آغاز حامی دولت استعماری بریتانیا در کارولینای شمالی بود. در سال ۱۷۶۸، او به عنوان معاون دادستان کل با فرماندار دولت استعماری، ویلیام تراین در سرکوب گروه شورشی موسوم به قانون‌گذاران که در جنگ قانون‌گذاری شرکت داشتند، همکاری کرد. گروه قانون‌گذاران برای مدتی در کارولینای شمالی فعالیت داشت و در سال ۱۷۷۰ گزارش شد که این گروه در زمان آشوب و شورش، هوپر را در خیابان‌های
گروه در زمان آشوب و شورش، هوپر را در خیابان‌های هیلزبورو روی زمین کشانده‌اند. هوپر به فرماندار تراین توصیه کرد که برای سرکوب شورشیان از تمام قوای استفاده کند و حتی سربازان را در نبرد آلامانس در سال ۱۷۷۱ همراهی کرد. او در سال ۱۷۷۵ در مجلس شورای ایالت کارولینای شمالی خدمت کرد. مشارکت در انقلاب آمریکا. حمایت هوپر از دولت‌های استعماری به مرور کاهش پیدا کرد و به دلیل حمایت‌های پیشین او از فرماندار تراین، مشکلاتی برایش پدید آمد. به هوپر انگ وفادار به دولت زده بودند، از این رو بی‌درنگ توسط میهن‌پرستان پذیرفته
بودند، از این رو بی‌درنگ توسط میهن‌پرستان پذیرفته نشد. سرانجام هوپر در سال ۱۷۷۳ به عضویت مجلس شورای ایالتی کارولینای شمالی درآمد و در آنجا در برابر تلاش‌های دولت استعماری برای تصویب قوانینی که مرتبط با کنترل دادگاه‌های ایالتی بودند، به مخالفت پرداخت. این اقدام متقابلاً منجر به تضعیف شهرت او میان وفاداران به دولت شد. هوپر متوجه شد که احتمال وقوع استقلال وجود دارد و در نامه‌ای به دوستش، جیمز آیردل به این موضوع اشاره و بیان کرد که مستعمرات «به سرعت به‌سوی استقلال گام برمی‌دارند و به زودی یک امپراتوری بر
استقلال گام برمی‌دارند و به زودی یک امپراتوری بر ویرانه‌های بریتانیای کبیر خواهند ساخت». هوپر در دوران حضورش در مجلس، کم‌کم از حامیان انقلاب و استقلال آمریکا شد. پس از انحلال این مجلس توسط فرماندار، هوپر به سازماندهی مجلس مستعمراتی جدید کمک کرد. او همچنین به عضویت کمیتهٔ مکاتبات و تحقیق درآمد. در سال ۱۷۷۴، هوپر به عنوان نمایندهٔ اولین کنگرهٔ قاره‌ای منصوب شد و در کمیته‌های متعددی خدمت کرد. یکبار دیگر هوپر برای دومین کنگرهٔ قاره‌ای نیز انتخاب شد، اما بیشتر وقتش میان کنگره و کار در کارولینای شمالی، جاییکه به
میان کنگره و کار در کارولینای شمالی، جاییکه به تشکیل دولت جدید کمک می‌کرد، تقسیم شده بود. این موضوع باعث شد که او در رأی‌گیری تأیید اعلامیهٔ استقلال آمریکا حضور نداشته باشد؛ هرچند، برای امضای آن در ۲ اوت ۱۷۷۶ به موقع رسید. در سال ۱۷۷۷، هوپر به دلیل دغدغه‌های مالی، از کنگره کناره‌گیری کرد و به کارولینای شمالی بازگشت تا حرفهٔ وکالت خود را از سر بگیرد. در دوران انقلاب، بریتانیایی‌ها سعی کردند هوپر را دستگیر کنند و از آنجاییکه محل سکونتش در فینیان در معرض حملات آنها بود، هوپر خانواده‌اش را به ویلمینگتون منتقل
آنها بود، هوپر خانواده‌اش را به ویلمینگتون منتقل کرد. در سال ۱۷۸۱، بریتانیا ویلمینگتون را تصرف کرد، جاییکه کورنوالیس و نیروهایش پس از نبرد دادگاه گیلفورد به آنجا عقب‌نشینی کردند و در نتیجه هوپر از خانواده‌اش جدا ماند. به علاوه، بریتانیایی‌ها املاک او را در فینیان و ویلمینگتون آتش زدند، از این رو هوپر مجبور شد در این مدت برای غذا و سرپناه به دوستانش متکی باشد و همچنین زمانی که به مالاریا مبتلا شد، آنها از او مراقبت کردند. سرانجام، هوپر پس از یک سال جدایی از خانواده‌اش، دوباره به آنها ملحق گشت و در هیلزبورو،
دوباره به آنها ملحق گشت و در هیلزبورو، کارولینای شمالی ساکن شدند، جاییکه هوپر تا سال ۱۷۸۳ به کار برای مجلس کارولینای شمالی ادامه داد. سال‌های پس از انقلاب. هوپر پس از انقلاب به حرفهٔ وکالت بازگشت، اما به دلیل مواضع سیاسی‌اش، توجه و حمایت عموم مردم را از دست داد. هوپر به دلیل ارتباطات قدرتمندش، بی‌اعتمادی‌اش به طبقهٔ پایین اجتماع و رفتارهای انعطاف‌پذیر با وفاداران به دولت که نسبت به آنها عموماً بخشنده و باگذشت بود و این رفتار تا حد زیادی مورد انتقاد قرار گرفته بود، با حزب فدرالیست همراه شد. این رفتار
گرفته بود، با حزب فدرالیست همراه شد. این رفتار مهربانانه و منصفانهٔ او باعث شد که برخی حتی به او انگ وفادار به دولت بزنند. هوپر مجدداً در سال ۱۷۸۶ به خدمات عمومی فراخوانده و به عنوان قاضی فدرال عهده‌دار یک مناقشهٔ مرزی میان نیویورک و ماساچوست شد، اگرچه پرونده خارج از دادگاه حل و فصل گشت. در سال‌های ۱۷۸۷ و ۱۷۸۸، هوپر از سوی کارولینای شمالی، فعالیت‌های زیادی برای تصویب قانون اساسی جدید ایالات متحده انجام داد، اما در این هنگام او کاملاً بیمار شد و در ۱۴ اکتبر ۱۷۹۰ در ۴۸ سالگی درگذشت. او در محوطهٔ کلیسای
۱۷۹۰ در ۴۸ سالگی درگذشت. او در محوطهٔ کلیسای مسیحیت مشایخی در هیلزبورو، کارولینای شمالی به خاک سپرده شد. جنازه‌اش بعداً در پارک ملی نظامی دادگاه گیلفورد دفن شد. خانهٔ هوپر در هیلزبورو به نام خانهٔ نش هوپر، در سال ۱۹۷۱ به عنوان بنای تاریخی-ملی اعلام شد. این خانه در منطقهٔ تاریخی هیلزبورو واقع شده‌است.
درگیری چچن و روسیه مجموعه‌ای از درگیری‌های اغلب مسلحانه، با پیشینهٔ چند قرن، بین دولت روسیه (شوروی سابق) و نیروهای مختلف چچنی بود. آغاز رسمی این خصومت‌ها به سال ۱۷۸۵ برمی‌گردد. امپراتوری روسیه در ابتدا علاقهٔ چندانی به قفقاز شمالی نداشت، جز این‌که به‌عنوان یک مسیر ارتباطی به متحد خود، پادشاهی کارتیل-کاخت (گرجستان شرقی) و دشمنان آن، امپراتوری‌های ایران و عثمانی، برای روسیه دارای اهمیت بود. تنش‌های فزایندهٔ ناشی از فعالیت‌های روسیه در آن منطقه، منجر به قیام چچنی‌ها علیه حضور روسیه در سال ۱۷۸۵ شد و به‌دنبال آن
علیه حضور روسیه در سال ۱۷۸۵ شد و به‌دنبال آن درگیری‌های بیشتر و آغاز جنگ قفقاز در سال ۱۸۱۷ رخ داد. در طول جنگ داخلی روسیه، چچنی‌ها و سایر مردمان قفقاز، تنها برای چند سال پیش از پیوستن به اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۲۱ در استقلال زندگی کردند. در سال ۱۹۴۴ بر اساس اتهاماتی بحث‌برانگیز در مورد همکاری گستردهٔ چچنی‌ها با نیروهای آلمانی، مردم چچن به‌طور گروهی به آسیای مرکزی تبعید شدند. آخرین درگیری عمده بین چچن و دولت روسیه در دههٔ ۱۹۹۰ رخ داد. با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، جدایی‌طلبان چچن نیز در سال ۱۹۹۱ اعلام
شوروی، جدایی‌طلبان چچن نیز در سال ۱۹۹۱ اعلام استقلال کردند. در اواخر سال ۱۹۹۴، جنگ نخست چچن آغاز شد و پس از دو سال جنگ، نیروهای روسیه در دسامبر ۱۹۹۶ از منطقه خارج شدند. در سال ۱۹۹۹، جنگی دوباره شروع شد، که منجر به یک درگیری مسلحانهٔ بزرگ دیگر شد که منجر به تلفات زیادی از هر دو طرف شد. در طول نبرد گروزنی، در پایتخت چچن، تخریب و ویرانی گسترده‌ای صورت گرفت. ارتش روسیه کنترل گروزنی را در اوایل فوریهٔ ۲۰۰۰ به‌دست گرفت و به‌طور رسمی به جنگ پایان داد اما شورش‌ها و خصومت‌ها برای چندین سال ادامه یافت. پایان این
و خصومت‌ها برای چندین سال ادامه یافت. پایان این ستیز، در سال ۲۰۱۷ اعلام شد و چندین دهه درگیری، پایان یافت. ریشه‌ها. قفقاز شمالی، منطقه‌ای کوهستانی است که چچن را در بر می‌گیرد که در مجاورت راه‌های تجاری و ارتباطی مهم بین روسیه و خاورمیانه قرار دارد که هزاران سال است که قدرت‌های مختلف بر سر کنترل آن جنگیده‌اند. ورود روسیه به این منطقه، به‌دنبال تزار ایوان مخوف در سال ۱۵۵۶ با فتح خانات اردوی زرین، خانات قازان و آستاراخان و یک مبارزهٔ طولانی برای کنترل مسیرهای قفقاز شمالی با دیگر قدرت‌های معاصر از جمله ایران،
قفقاز شمالی با دیگر قدرت‌های معاصر از جمله ایران، امپراتوری عثمانی و خانات کریمه آغاز شد. در طول قرن شانزدهم، روسیه تزاری تلاش کرد تا با اتحاد با شاهزادگان محلی مانند تمریوک کاباردیا و شیخ اوکوتسکی در چچن، نفوذ خود را در قفقاز شمالی به‌دست‌آورد. تمریوک، شمال غربی قفقاز را کنترل کرد و با کمک روسیه توانست از تهاجم کریمه جلوگیری کند. شمال شرق قفقاز تا حد زیادی توسط شاهزادگان شمخال، خان‌های آوار و ارباب قدرتمند اوکوتسک (یک فئودالی چچنی) کنترل می‌شد. این شاهزادگان برای تقویت حاکمیت و نفوذ خود اسلحه خریدند و