payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ایدگار اس. برایتمن در کتاب خود فلسفهٔ دین که در ۱۹۴۰ میلادی چاپ گردید از متناهی‌گرایی خداباوری دفاع نمود. برایتمن اظهار داشت که متناهی‌گرایی خداباوری با افلاطون شروع گردیده‌است، وی این نظریه را در طول تاریخ به مرقیون، مانی، آیین مانوی، پیر بل، جان استوارت میل، اچ.جی. ولز و دیگران پی‌گیری نموده‌است. برایتمن مفهوم خدای متناهی را انکشاف داد تا مسئله شر را حل نماید. او بر این نظر بود که خدا یک روح شخصی نامتناهی اما قدرت محدود است. روفوس براو جونیور یک پروفیسور تفکر مسیحی استدلال نموده‌است که برایتمن از سایر
تفکر مسیحی استدلال نموده‌است که برایتمن از سایر متناهی‌گراها متفاوت بود، چون وی بر این نظر بود که خدا از جوانب مختلف نامتناهی است. این نظر با نظریه‌های افلاطون و اچ. جی ولز در مخالفت قرار داشت. براو تذکر داد که برایتمن خدا را به‌عنوان یک «خدای متناهی-نامتناهی» تعریف کرد. تعداد اندکی از آزاد اندیشان تاریخی و خردگراها از یک خدای متناهی بر خلاف خدای ادیان ابراهیمی طرف‌داری نمودند. اچ.جی. ولز از در کتاب خود خدا، سلطان نامرئی از یک خدای متناهی طرف‌داری کرد. برایتمن پیشنهاد نمود که ولز «نخستین نویسنده مدرن بود
پیشنهاد نمود که ولز «نخستین نویسنده مدرن بود که یک کتاب مکمل را به مفهوم متناهی بودن خدا اختصاص داد». ولز خدای خود را از هر لحاظ از خدای انجیلی متمایز نمود. دوره اخیر. خاخام محافظه کار هارولد کوشنر در کتاب خود با عنوان: «"زمانی که اتفاقات بد بر آدم‌های خوب می‌افتد"»، که در ۱۹۸۱ میلادی چاپ گردید از متناهی‌گرایی خداباور دفاع کرد. فیلسوف فرانک بی. دیلی در سال ۲۰۰۰ بیان داشت که متناهی‌گرایی خداباور به ندرت در ادبیات فلسفی مدرن بحث می‌شود.
مارک یور (؛ – ) ریاضی‌دان فرانسوی بود که برای کارهایش روی فرایندهای تصادفی به ویژه ویژگی‌های نیمه‌مارتینگیل‌ها، حرکت براونی و دیگر فرایندهای لوی فرایندهای بسل و کاربردهای آنها در ریاضیات مالی شهرت داشت. او در تاریخ ۹ ژانویه ۲۰۱۴ در سن ۶۴ سالگی درگذشت.
غلامعلی حیدری سودجانی (زادۀ ۱۳۴۲ در سودجان) نظامی و سیاستمدار ایرانی است که از سال ۱۴۰۰ تا ۱۶ آبان ۱۴۰۳ به عنوان استاندار چهارمحال و بختیاری فعالیت می کرد. وی پس از کسب رأی اعتماد هیئت وزیران دولت سیزدهم در ۳۰ آبان ۱۴۰۰ به عنوان بیست و سومین استاندار استان چهارمحال و بختیاری منصوب شد. سوابق کاری. حیدری پیش از این معاونت امور استانهای سازمان پدافند غیر عامل کشور را بر عهده داشت. او فرماندهی سپاه استان‌های اصفهان و چهارمحال و بختیاری را نیز در کارنامه خود دارد.
پادشاهی کنگو ( یا "Wene wa Kongo;" ) پادشاهی‌ای واقع در آفریقای مرکزی در شمال آنگولای امروزی، بخش غربی جمهوری دموکراتیک کنگو، جمهوری کنگو و همچنین جنوبی‌ترین بخش گابن بود. در بیشترین حد خود از اقیانوس اطلس در غرب به رودخانه کوانگو در شرق و از رودخانه کنگو در شمال به رودخانه کوانزا در جنوب می‌رسید. پادشاهی شامل چندین استان تحت حکومت مستقیم "منیکونگو (به‌معنای ارباب یا حکمران پادشاهی کنگو)" بود. البته حوزه نفوذ آن به پادشاهی‌های همسایه از جمله نگویو، کاگونگو، لوآنگو، اندونگا نیز گسترش یافته بود. از سال ۱۳۹۰
لوآنگو، اندونگا نیز گسترش یافته بود. از سال ۱۳۹۰ تا ۱۸۵۷ میلادی به صورت ایالتی مستقل وجود داشت. و از ۱۸۵۷ تا ۱۹۱۴ نیز به عنوان دولت خراجگزار پادشاهی پرتغال عمل می‌کرد. در سال ۱۹۱۴ پرتغال پس از سرکوب یک شورش در کنگو عنوان‌داری آن حکومت را رها کرد. عنوان شاه کنگو بین سال‌های ۱۹۱۵ تا ۱۹۷۵ بازگردانی شد اما فقط در قالب مقام افتخاری و بدون قدرت واقعی. قلمروهای باقی مانده از پادشاهی به ترتیب با ادغام با آنگولا و تحت الحمایه کابیندا مستعمره شدند. فرقه امروزی بوندوی کنگو از احیای پادشاهی از طریق جدایی از آنگولا،
کنگو از احیای پادشاهی از طریق جدایی از آنگولا، جمهوری کنگو، جمهوری دموکراتیک کنگو و گابن حمایت می‌کند.
جوی آدامز (Joey Adams) (اسم هنگام تولد: جوزف آبرامویتز؛ ۶ ژانویه ۱۹۱۱ – ۲ دسامبر ۱۹۹۹) یک کمدین، هنرپیشه نمایش‌های چندگانه، گرداننده رادیویی، اجرا کننده در کلوب شبانه و نویسنده بود، کسی که در سال ۱۹۷۷ میلادی در کلوب New York Friars معرفی شد و کتاب Borscht Belt را در سال ۱۹۷۳ میلادی نوشت. اوان زندگی. آدامز «در براونزویل، دهکده یهودی نشین در زمان تولد او، بزرگ شد». آدامز پس از فارغ‌التحصیلی از مدرسه محلی دولتی، متوسطه و عالی، به کالج شهری نیویورک رفت اما قبل از فراغت آنجا را ترک کرد. او یک خواهر و سه برادر
از فراغت آنجا را ترک کرد. او یک خواهر و سه برادر داشت. پدرش ناتان آبرامویتز خیاط بود که بعداً به برانکس نقل مکان کرد. حرفه و زندگی متأهلی. او نامش را در سال ۱۹۳۰ میلادی به جوی آدامز تغییر داد و در سال ۱۹۵۲ میلادی با همسر دومش، سیندی آدامز، ازدواج کرد. جوی (کسی که «همسر اولش خواهر همسر والتر وینچل بود») برای چندین سال ستون "مختص خنده" را در نیویورک پست نوشت، همان روزنامه ایکه سیندی متولد ۱۹۳۰ در آن شهرت خود را به عنوان یک ستون نویس جامعه/ شایعات تثبیت کرد. آدامز برای بیشتر از ۷۰ سال حرفه اش را پیش برد و
آدامز برای بیشتر از ۷۰ سال حرفه اش را پیش برد و اجراهایی را در کلوب‌های شبانه و نمایشات هنری انجام داد. او برای مدتی برنامه رادیویی خودش را میزبانی کرده و ۲۳ کتاب، از جمله «"از خنده تا ثروت، کتاب جوک جویی آدامز"»، «"کالری‌هایت را با خنده بریز دور"»، «"در جاده با عمو سام"»، و «"دائره المعارف شوخ‌طبعی"»،، نوشت. کتاب «"کتاب نقل‌وقول‌های ییل"»، او را اولین کسی معرفی کرد که می‌گوید: «با چنین دوستانی، کی به دشمن نیاز دارد؟». او همچنین در سال ۱۹۵۱ میلادی یک برنامه آزمایشی بازی فروخته نشده به نام «"جفت خود را
آزمایشی بازی فروخته نشده به نام «"جفت خود را بسنج"» را بر اساس برنامه رادیویی دهه ۱۹۵۰ با همان نام (که آن هم با میزبانی آدامز بود) میزبانی کرد. او طی سال‌ها، حضورهای تلویزیونی زیادی، از جمله در «"نمایش اد سولیوان"»، برنامه‌های تلویزیونی هاوارد استرن دهه ۱۹۹۰، و «"خط من چیه؟"» داشت و در فیلم‌های «"آواز در تاریکی"» (۱۹۵۶) میلادی، که در آن تولیدکننده اجرائی نیز بود، «"نگران نباش، براش یک عنوان انتخاب می‌کنیم"» (۱۹۹۶)، و «"طعمه خاموش"» (۱۹۹۷) حضور یافت. برای چندین سال او یک برنامه رادیویی را در WEVD در نیویورک
سال او یک برنامه رادیویی را در WEVD در نیویورک میزبانی کرد. افتخارات. آدامز، که بعداً به عنوان رئیس AGVA معرفی شد، در سال ۱۹۶۳ میلادی، در تأمین مالی و سازماندهی یک برنامه متنوع تلویزیونی در ۵ آگست در برمنگهام، آلاباما کمک کرد، تا برای راهپیمایی ۲۸ آگست در واشینگتن برای کار و آزادی، کمک‌های مالی جمع‌آوری کند. آدامز صحنه را با سخنرانان و اجرا کنندگان متعددی از جمله مارتین لوتر کینگ جونیور، ری چارلز، دیک گریگوری، نینا سایمون، جو لوئیس، جانی ماتیس، جیمز بالدوین و شیرلز به اشتراک گذاشت. آدامز برای کارهای مدنی
و شیرلز به اشتراک گذاشت. آدامز برای کارهای مدنی اش، توسط رئسای جمهور و دولتمردان ایالات مورد تقدیر قرار گرفته و از دانشگاه شهر خود alma mater، دانشگاه کلمبیا، دانشگاه لانگ آیلند و دانشگاه نیویارک، دوکتورای افتخاری در کمیدی دریافت نمود. او در کلوب New York Friars فعالیت داشت و رئیس انجمن هنرمندان متنوع آمریکا AVGA بود. او توسط شهردار رابرت اف واگنر جونیور با تقلید از ذهنیت مدنی فیوریلو لاگاردیا، بخاطر تلاش‌هایش در مبارزه با بزهکاری نوجوانان از طرف صندوق جوانان AGVA، به عنوان کمیسار جوانان برای شهر نیویارک
AGVA، به عنوان کمیسار جوانان برای شهر نیویارک گماشته شد. فرماندار نلسون راکفلر نیز او را تشویق کرد تا برنامه اش را در سراسر ایالت پخش کند و نهایتاً به سمت غربی کالیفرنیا نقل مکان کرد. مرگ. آدامز در ۲ دسمبر ۱۹۹۹ در شفاخانه سنت وینسنت در منهاتن، به عمر ۸۸ سالگی به اثر ایست قلبی درگذشت. مرثیه‌های او را همسرش و شهردار رودی جولیانی انجام دادند. مراسم در کلیسای یادبود ریورساید برگزار شد. همسرش جسد او را سوزاند.
جمهوری‌خواهی کلاسیک (به )، که به نام‌های جمهوری‌خواهی مدنی یا اومانیسم مدنی نیز شناخته می‌شود، نوعی از جمهوری‌خواهی است که در زمان رنسانس با الهام از اشکال و نوشته‌های حکومتی دوران باستان کلاسیک، خصوصاً نویسندگان کلاسیکی چون ارسطو، پولیبیوس و سیسرون توسعه یافت. جمهوری‌خواهی کلاسیک بر حول مفاهیمی مثل جامعه مدنی، «فضیلت مدنی» و «حکومت مختلط» ساخته شده است. توسعه. در خود دوره کلاسیک واژه جمهوری‌خواهی وجود نداشت، اما اصطلاح لاتینی res publica، که به‌صورت تحت اللفظی به «امر عمومی» یا «امور عمومی» ترجمه می‌شود،
به «امر عمومی» یا «امور عمومی» ترجمه می‌شود، استفاده می‌شد. تعدادی از نظریه‌پردازان هم‌مانند ارسطو، پولیبیوس، و سیسرون بودند که در این دوره در مورد فلسفه سیاسی می‌نوشتند و ایده‌هایشان هسته اساسی جمهوری‌خواهی کلاسیک را شکل داد. ایدئولوژی جمهوری‌خواهی در جریان رنسانس ایتالیایی، خصوصاً در فلورانس شکوفا شد، به گونه‌ای که تعدادی از نویسندگان به دوره کلاسیک نظر انداخته و از نمونه‌های آن برای تدوین نظریه‌های درباره آرمان حکومتداری استفاده نمودند. نیکولو ماکیاولی (1469-1527 میلادی) در تأملات بعدی‌اش، از اولین
(1469-1527 میلادی) در تأملات بعدی‌اش، از اولین کسانی بود که جمهوری‌خواهی کلاسیک را دوباره معرفی کرد. استدلال می‌شود که ماکیاولی یک جمهوری‌خواه کلاسیک نبوده است چون او اکثراً روابط سیاسی قرون وسطی را توضیح می‌داد. در واقع، ابداع، افزودن یا دگرگونی جمهوری‌خواهی کلاسیک توسط ماکیاولی به احتمال زیاد نقطه عطف و طلوع جمهوری‌خواهی مدرن بود؛ نوع خاص جمهوری‌خواهی ماکیاولی توسط جمعی از پژوهشگران «جمهوری‌خواهی درنده» خوانده شده است. به هرحال، جمهوری‌خواهی کلاسیک در حقیقت به فلسفه‌ی اشاره می‌کند که اساساً در عصر مدرن
به فلسفه‌ی اشاره می‌کند که اساساً در عصر مدرن اولیه توسعه یافته و توسط بیشتر دانش‌مندان گیج‌کننده خوانده شده است؛ بنابراین، برخی حالا از اصطلاح جمهوری‌خواهی مدرن اولیه برای پوشانیدن این شاخه از تفکر سیاسی استفاده می‌کنند. مطمئناً مباحثه مفهومی، تاریخی و فلسفی ادامه دارد. یکی از انواع جمهوری‌خواهی کلاسیک به نام «اومانیسم مدنی» شناخته می‌شود، اصطلاحی که اولین بار توسط هانس بارون، پژوهشپر آلمانی اواخر قرون وسطی و اوایل تاریخ مدرن ایتالیایی به کار رفت. اگرچه در موارد خاص و نزد پژوهشگران خاص تفکیک ظریفی بین این
موارد خاص و نزد پژوهشگران خاص تفکیک ظریفی بین این دو وجود دارد، اما هر دو در تمام کاربردها و اهداف می‌توانند به‌جای یکدیگر به کار بروند. اومانیسم مدنی گسترده نسبتاً وسیع‌تر دارد و بر نقش مرکزی فضیلت مدنی در تحفظ کلاسیک آرمان رومی/ فلورانسی آزادی‌خواهی سیاسی متمرکز است. شارحان اصلی این مفهوم دوگانه عبارت اند از: هانا آرنت، جی جی ای پوکوک، کونتین سکینر و فیلیپ پیتیت. هرچند توماس پانگل (شاگرد لیو ستراوس) صحت بازسازی «اومانیسم مدنی» را مورد انتقاد قرار داده و آن را تحریف جمهوری‌خواهی کلاسیک در یک سو و دانش
و آن را تحریف جمهوری‌خواهی کلاسیک در یک سو و دانش سیاسی ماکیاولی از سوی دیگر می‌خواند. پانگل می‌نویسد: «پوکوک و آرنت (دومی با خودآگاهی بیشتر) امپریالیسم، بی رحمی، سلسله مراتب متخاصم و عقل‌گرایی منجمد که واقعاً از ویژگی‌های ماکیاولی هستند را مخفی می‌کنند؛ و بر این عناصر یک حجاب نرم برابری طلبی و «اومانیسم مدنی را می‌کشند». به گفته بارون، برجسته‌ترین متخصص توسعه جمهوری‌خواهی کلاسیک برای چندین سال، این ایدئولوژی محصول جنگ دراز مدت فلورانس و میلان است. حاکمیت فلورانس در دست نخبه‌گان تجاری آن بوده و میلان نظام
در دست نخبه‌گان تجاری آن بوده و میلان نظام شاهی داشت که توسط اشراف زمین‌دار کنترل می‌شد. فلورانسی‌ها اظهار داشتند که نوع حکومت آن‌ها از این جهت برتر بود که بیشتر به جمهوری یونانی‌ها و رومی‌ها شباهت داشت. علاوه بر این، لیوناردو برونی (1370-1444 میلادی) بر اساس اظهارات تاسیتوس در مقدمه Histories اظهار داشت که دولت جمهوری مردان بهتری می‌سازد، در حالی‌که نظام شاهی با فضیلت انسانی خصومت دارد (رجوع کنید به مطالعات تاسیت). به گفته بارون، آرمان فلورانسبه ایدئولوژی اومانیسم مدنی توسعه یافته است. بعد از توماس هوبس،
اومانیسم مدنی توسعه یافته است. بعد از توماس هوبس، در هسته جمهوری‌خواهی مفهوم قرارداد اجتماعی وجود دارد. اگرچه جمهوری‌خواهی مدرن، نظام شاهی (موروثی یا خودکامه) را به نفع حاکمیت توسط مردم رد می‌کند، جمهوری‌خواهی کلاسیک نظام شاهی را به عنوان یک نوع دولت در میان دیگران می‌داند. جمهوری‌خواهی کلاسیک به هدف مقابله با همه انواع استبداد، اعم از نظام سلطنتی، اشرافی یا دموکراتیک (استبداد اکثریت) پیشکش گردید. خود این تصورات که چه چیزی تشکیل دهنده ایده‌آل جمهوری تا جمهوری‌خواهی کلاسیک است، به دیدگاه شخصی افراد بستگی
کلاسیک است، به دیدگاه شخصی افراد بستگی دارد. با این حال، ایده‌آل‌ترین جمهوری نوع نظام مختلط است که بر مبنای تعقیب مدنیت ایجاد گردد. دیدگاه جمهوری‌خواهی کلاسیک درباره آزادی و این‌که چه‌گونه از دیدگاهی که بعداً توسط لیبرالیسم توسعه یافت تفاوت دارد، از همه بیشتر بحث‌برانگیز است. پیش از این، بیشتر دانش‌مندان موضع آیزایا برلین را پذیرفتند که جمهوری‌خواهی بیشتر به‌سوی آزادی مثبت تمایل دارد تا آزادی منفی که مشخصه لیبرالیسم است. در سال‌های اخیر این تیزس به چالش کشیده شده است و فیلیپ پیتیت استدلال می‌کند که اساس
شده است و فیلیپ پیتیت استدلال می‌کند که اساس آزادی جمهوری‌خواهی را «عدم تسلط» شکل می‌دهد در حالی‌که آزادی لیبرال بر مبنای «عدم مداخله» بنا شده است. دیدگاه دیگر این است که لیبرالیسم آزادی را پیش اجتماعی می‌داند در حالی‌که جمهوری‌خواهی کلاسیک، آزادی واقعی را محصول اجتماع تلقی می‌کند. از آن‌جایی که آزادی یک بخش مهم تفکر جمهوری‌خواهی است، بیشتر متفکرین جمهوری‌خواه جذب نظریه لیبرالیسم کلاسیک شده‌اند. جمهوری‌خواهی کلاسیک در کلاسیک‌گرایی و در جریان روشن‌گری بسیار معروف شده و بعد از هوبس از طریق جان لاک،
بسیار معروف شده و بعد از هوبس از طریق جان لاک، گیامباتیستا ویکو، مونتسکیو، روسو، تا زمان کانت، نقش مرکزی را در نظریه‌های فلسفه سیاسی بازی کرد. برخی از مورخین دیده اند که نظریه‌های جمهوری‌خواهی کلاسیک بر افکار اولیه سیاسی آمریکایی تأثیر گذاشته است.
"پیراهن و تنبان (گویش محلی: پیران تُنبان یا پیران تُمبان)" نوعی از لباس مردانه است که به صورت سنتی توسط مردان افغانستان و پاکستان پوشیده می‌شود. طراحی. سنتی. پیراهن/ پیران. پیراهن (بخش بالایی) شل و پهن است و آستین‌های آن شل و گشاد است. پیراهن‌های سنتی با توجه به مناطق مختلف افغانستان متفاوت هستند، برخی از آنها در زانو ختم می‌شوند و برخی دیگر در نیمه راه بین ساق پا و پاها (که در این صورت شکاف‌های کوچکی ایجاد می‌شود). پیراهن سنتی همچنین دکمه‌هایی بر روی هر دو شانه دارد، بی‌یقه است و به سست ایجاد شده. پیراهن
شانه دارد، بی‌یقه است و به سست ایجاد شده. پیراهن سنتی همچنین گشاد است اما بخش کمر آن به بدن نزدیک است و پس از آن شل و کامل به سمت زانو می‌افتد. تنبان/ تونبان. "تنبان" ("شلوار") شل و معلق پوشیده می‌شود. برخی از نسخه‌های "تنبان" چین‌های زیادی در قسمت پایین پاها زیر زانو تا مچ پا و قسمت بالایی دارند. "تنبان" بنابراین از مواد زیادی استفاده می‌کند تا در اطراف کمر جمع شود و در اطراف پاها قرار گیرد. نسخه مدرن. "پیران تونبان" مدرن برخی از ویژگی‌های سنتی را حفظ کرده اما شبیه به برش مستقیم شلوار قمیض است. برخی از
اما شبیه به برش مستقیم شلوار قمیض است. برخی از سبک‌ها نیز دکمه‌های بازی در جلو دارند. "پیران تونبان" مدرن از شکاف‌های جانبی استفاده می‌کند. با این حال، بر خلاف برش مستقیم کامیز، دو طرف از پیراهن مانند یک قوس بریده می‌شوند. "تونبان" می‌تواند پهنای تقریباً یک متری دارد. کالای پتانی. یک نسخه از "پیران تنبان" شناخته شده به عنوان «"کالای کابلی"» یا «کالای پتانی» در سال‌های اخیر بسیار محبوب شده‌است. کالای پاتانی یقه و آستین‌های سردست دارند. کالای قندهاری. "پیراهن تونبان" محبوب دوزی‌شده برای مردان نوعی است که در
تونبان" محبوب دوزی‌شده برای مردان نوعی است که در قندهار پوشیده می‌شود. پیراهن در طراحی سنتی دوزی‌شده‌است و "تنبان" به صورت ساده است. اعتقاد بر این است که این سبک شیک‌ترین برای مد مدرن است. "پیراهن" مردان تحت الگوهای هندسی متنوع دوزی می‌شوند.
تیرگی لایه نازکی از خوردگی است که بر روی مس، برنج، آلومینیوم، منیزیم، نئودیمیم و سایر فلزات مشابه ایجاد می‌شود، در این فرایند خارجی‌ترین لایه فلز تحت یک واکنش شیمیایی قرار می‌گیرد. تیرگی همیشه تنها ناشی از اثرات اکسیژن موجود در هوا نیست. به عنوان مثال، نقره برای تیرگی سولفید هیدروژن نیاز دارد، اگرچه ممکن است به مرور زمان با اکسیژن هم کدر و دچار تیرگی شود. تیرگی اغلب به صورت یک لایه یا روکش مات، خاکستری یا سیاه روی فلز ظاهر می‌شود. تیرگی یک پدیده سطحی است که برخلاف زنگ‌زدگی خودمحدودشونده است. فقط چند لایه
برخلاف زنگ‌زدگی خودمحدودشونده است. فقط چند لایه بالایی فلز واکنش می‌دهند و این لایه مهروموم شده کدر از لایه‌های زیرین در برابر واکنش محافظت می‌کند. تیرگی در واقع فلز زیرین را در استفاده در فضای باز حفظ می‌کند و این شکل تیرگی پتینه نام دارد. تشکیل پتینه در کاربردهایی مانند سقف مسی، مجسمه‌ها و یراق‌آلات مسی، برنزی و برنجی در فضای باز ضروری است. پتینه نامی است که برای تیرگی فلزات بر پایه مس گفته می‌شود، در حالی که تونینگ اصطلاحی برای نوعی از تیرگی است که روی سکه‌ها ایجاد می‌شود. علم شیمی. تیرگی محصول یک واکنش
ایجاد می‌شود. علم شیمی. تیرگی محصول یک واکنش شیمیایی بین یک فلز و یک ترکیب غیرفلزی به‌ویژه اکسیژن و دی‌اکسید گوگرد است. معمولاً محصول اکسیداسیون، یک اکسید فلزی یا گاهی اوقات سولفید یک فلز است. اکسید فلز گاهی با آب واکنش می‌دهد و هیدروکسید و دی‌اکسید کربن برای ساخت کربنات می‌سازد. که یک تغییر شیمیایی است. روش‌های مختلفی هم برای جلوگیری از تیرگی فلزات وجود دارد. چه فلزهایی دچار خوردگی می‌شوند. طلای ۲۴ عیار (طلای خالص که با فلزات دیگر مخلوط نشده‌است) و پلاتین دچار تیرگی نمی‌شوند. اما تقریباً تمام فلزات دیگر
دچار تیرگی نمی‌شوند. اما تقریباً تمام فلزات دیگر از جمله طلای کمتر از ۲۴ عیار، نقره، مس، برنج، آلومینیوم و منیزیم دچار تیرگی و خراب می‌شوند. تیرگی جواهرات. درست است که جواهرات طلا و پلاتین تیره و کدر نمی‌شوند، اما گران‌تر نیز هستند. آبکاری طلا یا رودیوم روی نقره یکی از گزینه‌های جلوگیری از تیرگی است. همچنین مواد شیمیایی جلوگیری کننده از تیرگی فلز وجود دارند که می‌توان آن‌ها را برای مدتی در فلز به کار برد. درحالی‌که این گزینه‌ها مانع از تیرگی می‌شوند، اما به‌طور دائم از آن جلوگیری نمی‌کنند. در ادامه مفصل
به‌طور دائم از آن جلوگیری نمی‌کنند. در ادامه مفصل دربارهٔ پیش‌گیری و حذف تیرگی توضیح خواهیم داد. آبکاری و مواد شیمیایی فرسوده می‌شوند و درنهایت فلز زیرین درمعرض عوامل ایجاد تیرگی قرار می‌گیرند. کاربرد اکسیدکننده‌ها. عوامل اکسیدکننده کاربردهای تجاری و صنعتی بی‌شمای دارند. تعدادی از این کاربردها در زیر ذکرشده است: پیش‌گیری و حذف. استفاده از یک لایه نازک پولیش می‌تواند تا حدی از ایجاد تیرگی روی این فلزات جلوگیری کند. تیرگی را می‌توان با استفاده از پشم، فولاد، کاغذ سنباده، جوش‌شیرین یا یک فویل با مالش یا صیقل
کاغذ سنباده، جوش‌شیرین یا یک فویل با مالش یا صیقل دادن حذف کرد. اشیاء زیبا (مانند نقره) ممکن است تیرگی الکتروشیمیایی معکوسی (غیرمخرب) با قرارگرفتن بر روی یک تکه فویل آلومینیوم در یک قابلمه آب جوش و با مقدار کمی از نمک یا جوش‌شیرین داشته باشند. هنگامی که جواهرات از فلزاتی ساخته می‌شوند که می‌توانند تیره شوند، باید مراقب نحوه نگهداری آن‌ها باشید تا از تماس با ماده‌ای که می‌تواند باعث تیره شدن آن شود، جلوگیری کنید. قراردادن یک قطعه در معرض هوا به دلیل قرارگرفتن در معرض اکسیژن باعث تیرگی می‌شود، بنابراین این
در معرض اکسیژن باعث تیرگی می‌شود، بنابراین این قطعات باید در یک جعبه یا کیسه نگهداری شوند. مطمئن شوید که گزینه ذخیره‌سازی شما برای این منظور طراحی‌شده‌است و از گوگرد در پارچه، چسب، کاغذ یا نخ استفاده نمی‌شود، زیرا ترکیبات گوگرد باعث ایجاد تیرگی می‌شوند. پارچه ضدلک برای ساخت کیسه‌ها و ردیف‌کردن جعبه‌های جواهرات استفاده می‌شود. نوارهای ضدلک را می‌توان به فضای ذخیره‌سازی شما اضافه کرد تا حفاظت از تیرگی در فلزات را افزایش دهند. پارچه‌ها و کاغذهای ضدلک، هر دو حاوی موادی هستند که ترکیب مولد تیرگی را قبل از تماس
موادی هستند که ترکیب مولد تیرگی را قبل از تماس با فلز جذب می‌کنند. این فرایند از ایجاد تیرگی جلوگیری می‌کند اما تیرگی موجود را از بین نمی‌برد. فایده تیرگی و اکسیدشدن آهن در پژوهشی جالب. زنگ‌زدن آهن همیشه یک فرایند مخرب در صنعت بوده‌است. اما یافته‌های اخیر محققان نشان می‌دهد که می‌توان از اکسیدشدن آهن، استفاده‌های مفیدی هم کرد. پژوهشگران به مشاهده نانوذرات آهن با قدرت تفکیک اتمی پرداختند و تبدیل آن به اکسید آهن (نه آن آهن زنگ‌زده بلکه شکل دیگری از اکسیدآهن) را مطالعه کردند و دریافتند که می‌توان از این
را مطالعه کردند و دریافتند که می‌توان از این فرایند برای تولید نوع جدیدی از کاتالیستها استفاده کرد. آندرو کابوت از مؤسسه کاتالونیا معتقد است که این اولین باری است که فرایند اکسیداسیون با این جزئیات مورد مطالعه قرار گرفته‌است. زمانی که فلز اکسید می‌شود، اتم‌های اکسیژن به آن متصل می‌شوند و فلز زنگ می‌زند. اما آهن می‌تواند به اشکال مختلفی اکسید شود که برخی از آنها مفید هستند. یوگانگ سان و همکارانش از دانشگاه تمپل اقدام به تولید نانوذرات اکسید آهن توخالی کردند که می‌تواند به‌عنوان کاتالیست برای تسریع فرآیندهای
می‌تواند به‌عنوان کاتالیست برای تسریع فرآیندهای شیمیایی یا در رهاسازی دارو مورداستفاده قرارگیرد. اما تولید این نانوورق‌ها از نانوذرات طلا، نیازمند کنترل دقیق فرایند اکسیداسیون است. اگر اتم‌های اکسیژن برای واردشدن به ساختار نانوذرات آهن سریع‌تر از اتم‌های آهن که درحال خارج‌شدن هستند عمل‌کنند، نانوذره ایجادشده شبیه به توپ جامد و سخت می‌شود. اگر خروج آهن سریع‌تر از ورود اکسیژن باشد، ساختار کروی توخالی ایجاد می‌شود؛ چیزی که محققان این پروژه به‌دنبال آن هستند. کنترل این فرایند بسیار دشوار است چرا که دقیقاً مشخص
این فرایند بسیار دشوار است چرا که دقیقاً مشخص نیست که این پوسته‌ها در مقیاس اتمی چگونه شکل می‌گیرند. تا پیش از این، مشاهده این فرایند انجام نشده‌بود؛ چرا که روش‌های میکروسکپی بسیار قوی تنها قادر به تصویربرداری دو بعدی بوده‌اند. محققان برای حل این مشکل از شلیک اشعه ایکس استفاده کردند. آنها پرتوهای اشعه ایکس که از نانوذرات اکسیدشده بازگشتند را اندازه‌گیری کرده و از مدل‌های کامپیوتری برای شبیه‌سازی چگونگی حرکت اتم‌ها و انجام واکنش شیمیایی استفاده کردند. نتایج نشان‌داد که با اکسیدشدن نانوذرات، حفره‌های کوچکی
نشان‌داد که با اکسیدشدن نانوذرات، حفره‌های کوچکی توسعه‌یافته و باهم ترکیب‌شده و در نهایت یک حفره توخالی با پوسته اکسید آهن شکل می‌گیرد.
انسان‌گرایی رنسانس (به )، احیای مطالعات اروپای دوران قدیم بود، نخست در ایتالیا و سپس در سراسر اروپای غربی در قرون چهاردهم، پانزدهم و شانزدهم میلادی. در جریان این دوره اصطلاح "انسان‌گرا" (به ایتالیایی: umanista) به استادان و شاگردان علوم انسانی گفته می‌شد، که معروف به studia humanitatis بود و شامل دستور زبان، بلاغت، تاریخ، شعر و فلسفه اخلاق می‌گردید. اصطلاح انسان‌گرایی بعد از قرن نوزدهم میلادی رایج شد و به جای اصل آن یعنی «علوم انسانی» به‌کار رفت و چندی بعد پس‌نام "انسان‌گرایی رنسانس" به آن اضافه شد تا این
پس‌نام "انسان‌گرایی رنسانس" به آن اضافه شد تا این حوزه از پیشرفت‌های پسین در عرصه علوم انسانی مجزا گردد. در جریان دوره رنسانس بیشتر انسان‌گراها مسیحی بودند، از این‌رو دغدغه آن‌ها «خالص سازی و تجدید مسیحیت» بود، نه این‌که انسان‌گرایی را از مسیحیت جدا سازند. رؤیای آن‌ها این بود تا مسیحیت را به «منبع اصلی خود» و به سادگی عهد جدید بازگردانند و پیچیدگی‌های الهیات قرون وسطایی را از میان بردارند. برخلاف آن، امروزه اصطلاح انسان‌گرایی دلالت بر «یک دید جهانی دارد که هستی یا ارتباط خدا را رد می‌کند، یا دیدی که متعهد
هستی یا ارتباط خدا را رد می‌کند، یا دیدی که متعهد به دورنمای کاملاً سکولار است». انسان‌گرایی رنسانس پاسخی بود به آنچه که بعدها «مورخین ویگی» آن را «فضل‌فروشی تنگ‌نظرانه» فلسفه مدرسی قرون وسطایی عنوان کردند. انسان‌گراها تلاش نمودند تا شهروندی بسازند که قادر باشد به‌طور شیوا و واضح صحبت کند و بنویسد و در نتیجه این توانایی را به‌دست بیاورد تا در زندگی مدنی اجتماع‌های خود سهیم شده و دیگران را در راستای انجام اعمال فضیلت‌مند و مصلحت‌آمیز قانع بسازد. در حالی‌که انسان‌گرایی توسط یک گروه نخبه کوچک که به کتاب و
انسان‌گرایی توسط یک گروه نخبه کوچک که به کتاب و تعلیم دسترسی داشتند ایجاد شده بود، اما هدف آن تبدیل شدن به نوعی از فرهنگ بود تا روی تمام جامعه تأثیر بگذارد. انسان‌گرایی برنامهٔ بود برای احیای میراث فرهنگ، میراث سواد و فلسفه اخلاقی اروپای عصر باستان. مراکز مهم انسان‌گرایی در شهرهای فلورانس، ناپل، رم، ونیز، جنوآ، منتووا، فرارا و اوربینو تأسیس شده بود. تعریف. در یک تعریف کلی، پروژه انسان‌گراهای رنسانس ایتالیای در قرن چهاردهم و پانزدهم میلادی studia humanitatis بود: مطالعه علوم انسانی. این پروژه به دنبال
بود: مطالعه علوم انسانی. این پروژه به دنبال بازیابی فرهنگ یونان و روم باستان از طریق ادبیات و فلسفه خود بود تا با استفاده از این احیای فرهنگ عصر باستان، طبقه حاکم را با رویه‌های اخلاقی باستان سرشار نماید. پروژهٔ که جیمز هانکنز آن را یک «سیاست فضیلت» می‌نامد. اما این‌که این مطالعه علوم انسانی شامل چه بحث‌های بود یک موضوع مورد بحث است. از نظر یکی از پژوهشگران این جنبش: انسان‌گرایی اولیه ایتالیایی، که در بیشتر ابعاد خود به سنت‌های مرتبط به دستور زبان و بلاغت سده‌های میانه ادامه داد، نه تنها این‌که به تریوییم
میانه ادامه داد، نه تنها این‌که به تریوییم کهنه یک نام جدید و جاطلبانه تر بخشید (Studia humanitatis) بلکه در واقع محدوده، محتوا و اهمیت آن را در نصاب تعلیمی مکاتب و دانشگاه‌ها و در محصولات ادبی گسترده خود، افزایش داد. مطالعات علوم انسانی منطق را مستثنی نمود، اما آن‌ها نه تنها تاریخ، زبان یونانی و فلسفه اخلاق را در دستور زبان و بلاغت اضافه نمودند بلکه شعر را، که زمانی بخش مهمی از دستور زبان و بلاغت بود، به‌عنوان مهم‌ترین عضو گروه کلی تلقی کردند. با این حال، بنجامین جِی. کول هنگام تحقیق نمودن این تعریف در
بنجامین جِی. کول هنگام تحقیق نمودن این تعریف در مقاله خود تحت عنوان «مفهوم متغیر مطالعات علوم انسانی در دوره عصر رنسانس اولیه» به معانی گوناگونی که این اصطلاح در طول دوره خود داشته‌است می‌پردازد: در حدود اواسط قرن چهارم میلادی زمانی‌که این اصطلاح برای نخستین بار در میان روشن‌فکران ایتالیایی به‌کار برده شد، اشاره به یک متن بسیار مشخص داشت: تحسین کردن رویه‌های فرهنگی و اخلاقی که در رساله دفاع از آرکیاس اثر سیسرون (۶۲ قبل از میلاد) ذکر شده بود. کولوتشیو سالوتاتی انسان‌گرای اهل توسکان در دهه ۷۰ قرن چهاردهم
انسان‌گرای اهل توسکان در دهه ۷۰ قرن چهاردهم میلادی این اصطلاح را به شهرت رساند و آن را برای اشاره به فرهنگ و آموزش به عنوان راهنمای زندگی اخلاقی، با تمرکز بر بلاغت و خطابه، به‌کار برد. پس از گذشت چندین سال، وی این اصطلاح را به‌طور مشخص برای تحسین ادبی هم عصران خود استفاده کرد، اما بعدتر مطالعات علوم انسانی را به عنوان وسیلهٔ برای ویراستاری و بازگرداندن متون باستانی و حتی درک دست‌نوشته‌ها و سایر ادبیات الهی می‌دانست. اما بعد از آغاز کواتروچنتو (قرن پانزدهم میلادی) بود که مطالعات علوم انسانی به یک رشته
میلادی) بود که مطالعات علوم انسانی به یک رشته آکادمیک مشخص نسبت داده شد، زمانی‌که پیر پاولو ورگیریو در اثر خود تحت عنوان ingenuis moribus روی اهمیت بلاغت، تاریخ و فلسفه اخلاقی به عنوان وسیلهٔ برای بهبود اخلاقی تأکید نمود. در نیمه قرن پانزدهم، این اصطلاح بیشتر به‌طور رسمی مورد پذیرش قرار گرفته بود، چون این اصطلاح در شهرهای بولونا و پاودا برای ارجاع به رشته‌های دانشگاهی که این اصول و هم‌چنین شعر لاتین در آن تدریس می‌شد به‌کار می‌رفت، قبل از این‌که به سمت شمال و در سراسر ایتالیا گسترش یابد. اما نخستین باری که