payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اسکوییک. کاهلر همچنین در سال ۱۹۹۶ بخشی از تیم نرم‌افزار منبع باز اسکوییک مرکزی حمایت شده توسط جامعه شد که همچنین انگالز، جان مالونی، اسکات والاس و اندریس راب را شامل می‌شد. این نرم‌افزار اساساً در لابراتوار تحقیقی اپل از اسمال‌تاک-۸۰ توسعه یافته و بعداً در مهندسی والت دیسنی ادامه پیدا کرد. اسکوییک به عنوان یک زبان باز و بسیار قابل حمل توسعه داده شد که کاملاً در اسمال‌تاک نوشته شده و شامل سیستم EToys بود که به کودکان اجازه می‌داد عمل‌کرد نرم‌افزار را ببینند. استفاده از فناوری اسمال‌تاک به اسکوییک اجازه
استفاده از فناوری اسمال‌تاک به اسکوییک اجازه می‌دهد تا به آسانی اشکال‌زدایی، تجزیه و تحلیل و تغییر یابد. کاهلر اعتبار نوشتن کود سیستم رنگ آمیزی، paintbox اسکوییک و سایر نسخه‌های آزمایشی EToys این پلتفورم را از خود کرد. زندگی شخصی. در سال ۱۹۸۲، کاهلر با کارول ناسبی ازدواج کرد، کسی که برای چندین سال در اپل کار نمود، اولین رهنمای مالکان ماکنتاش را نوشت، سیستم کمکی هایپرکارت را برای نسخه ۱٫۰ ساخت و کتاب HyperCard Power را نوشت. در سال ۱۹۹۱ میلادی خانمش به دلیل اختلالات دیابت نوع ۱ در گذشت. کاهلر در سال ۱۹۹۸
اختلالات دیابت نوع ۱ در گذشت. کاهلر در سال ۱۹۹۸ میلادی با همسر دومش سینتیا ازدواج کرد. او قبلاً برای ۲۵ سال استاد کودکستان بود و هنرمندی بود که آویزهای شیشه‌ای ذوب شده را برای گردن‌بندها و دست‌بندها می‌ساخت. آن‌ها در لاس ویگاس، نیوادا زندگی می‌کردند و سه فرزند داشنتد. در سال ۲۰۲۰، همسرش به دلیل سرطان درگذشت.
سوسیالیسم صنفی یک جنبش سیاسی طرفدار ادارهٔ کارگری صنعت به میانجی صنف‌های کارگری «در ارتباط قراردادی ضمنی با عموم جامعه است». این جنبش در پادشاهی متحده آغاز شد و بیشترین تأثیر را در ربع اول قرن بیستم داشت. سوسیالیسم صنفی با ج. د. اچ. کول شناخته می‌شود و تحت تأثیر ایده‌های ویلیام موریس است.
دانیال جرارد موریسون (Daniel Gerard Morrison) (متولد ۹ ژانویه ۱۹۵۳)، عضو سابق ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند (IRA)، نویسنده و فعال ایرلندی است که در جریان کشمکش‌های عمومی در ایرلند شمالی نقش مهمی را در راستای چالش‌های این کشور ایفا نمود. موریسون به عنوان یک جمهوری‌خواه ایرلندی، همچنین مدیر نشریات سابق حزب شین فین و سردبیر مجله "جمهوری‌خواه نیوز" (Republican News) و "هفته‌نامه جمهوری" (An Phoblacht) بود. او به عنوان دبیر گروه بابی ساندز تراست نیز اجراء وظیفه کرد و اکنون رئیس فستیوال اجتماعی (Féile an Phobail)،
و اکنون رئیس فستیوال اجتماعی (Féile an Phobail)، بزرگ‌ترین فسیتوال هنرهای اجتماعی در ایرلند است. زندگی‌نامه. اوایل زندگی. موریسون در ۹ ژانویه ۱۹۵۳ در شهر اندرسون تاون، بلفاست، از شهرهای به شدت ملت‌گرا ایرلند، در خانواده دانیال و سوزان موریسون چشم به جهان گشود. پدرش به عنوان نقاش در شرکت کشتی سازی هارلند و ولف در بلفاست شرقی کار می‌کرد. موریسون‌ها از خانواده‌ای به شدت جمهوری‌خواه بودند که از اساساً جاده مسیرین در بلفاست غربی منشأ گرفته‌اند. برادر او به‌خاطر دخیل بودن در مبارزات شمالی ارتش موقت ایرلند در سال
بودن در مبارزات شمالی ارتش موقت ایرلند در سال ۱۹۴۰ زندانی شد؛ هری وایت، برادر او از داوطلبان برجسته ارتش موقت ایرلند و از نسل قبلی این خانواده بود. موریسون در سال ۱۹۶۶ به حزب شین فین پیوست و در راستای سازمان‌دهی پنجاهمین سال‌یاد «قیام عید پاک» (Easter Rising) در بلفاست کمک و همکاری نمود. در آن زمان، او سپس تذکر داد «تا آنجاییکه ما نگران بودیم، به‌صورت مطلق چانسی برای ظهور دوباره ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند وجود نداشت. آن‌ها مواردی بودند که در کتاب‌های تاریخ وجود داشتند». ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند
تاریخ وجود داشتند». ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند شمالی. پس از آشوب‌های سال ۱۹۶۹ در ایرلند شمالی که در آن مناطق نشنلست بلفاست مورد حمله قرار گرفت و سوزانده شد، موریسون به ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند که تازه تأسیس شده بود، پیوست. او معتقد بود که «ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند عمداً به نابودی کشانیده شده بود تا این‌که اوت ۱۹۶۹ فرا رسید، دفاع از [مناطق نشنلست] اندک بود یا هیچ دفاعی وجود نداشت…[بنابرین] یک دوره جدیدی ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند رقم خورده بود تا اطمینان حاصل شود که نشنلست‌ها دوباره هرگز بدون
تا اطمینان حاصل شود که نشنلست‌ها دوباره هرگز بدون دفاع رها نخواهند شد». بعد از آن، او مشغول فعالیت‌های مخفی حزب جمهوری‌خواه شد ولی در اواخر ۱۹۷۱ به تحصیلات خود در کالج مطالعات بازرگانی بلفاست ادامه داد و در آنجا به عنوان ویرایش‌گر مجله دانشجویان کار می‌کرد. موریسون در سال ۱۹۷۲ به دلیل فعالیت‌های نظامی و سیاسی‌اش زندانی شد. فعالیت سیاسی. استعداد و توانایی موریسون در زمینه نویسندگی و کار نشراتی به سرعت در میان جنبش جمهوری‌خواه پخش و شناسایی شد. پس از این‌که او در سال ۱۹۷۵ از زندان آزاد گردید، بیلی مک‌کی مسؤل
در سال ۱۹۷۵ از زندان آزاد گردید، بیلی مک‌کی مسؤل ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند در بلفاست، او را به عنوان سردبیر مجله «جمهوری‌خواه نیوز» تعیین نمود. او در این مجله، بسیاری سیاست‌های دیرینه جنبش، مشخصاً برنامه «ایرلند جدید» را مورد انتقاد قرار داد که از ایرلند فدرال متحد با خودمختاری اولستر حمایت می‌کرد. در آن زمان، او با جمعی از جمهوری‌خواهان جوان و چپ‌گرایی بلفاست به رهبری جری آدامز یک‌دست شد که می‌خواستند استراتژی، تکتیک‌ها و رهبری ارتش موقت ایرلند و حزب شن فین را تغییر دهند. موریسون به‌صورت اخص اعتقاد
شن فین را تغییر دهند. موریسون به‌صورت اخص اعتقاد داشت که آتش‌بس سال ۱۹۷۵ ارتش موقت جمهوری‌خوا ایرلند «فاجعه» بود؛ به ویژه، منتقد قتل سایر جمهوری‌خواهان و غیرنظامیان پروتستانت از سوی ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند بود. نویسندگی. موریسون پس از سال ۱۹۸۹ چندین رمان و نمایش‌نامه را دربارهٔ موضوعات مرتبط با جمهوری‌خواهی و حوادث تاریخ معاصر بلفاست منتشر کرده‌است. آخرین نمایش‌نامه او تحت نام «مرد عوضی» در سال ۲۰۰۵ به نمایش گذاشته شد. این فیلم بر اساس کتاب او با همین نام در سال ۱۹۹۷ ساخته شد که روایت‌گر زندگی یک مرد
نام در سال ۱۹۹۷ ساخته شد که روایت‌گر زندگی یک مرد ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند است که همکارانش بر او شک می‌کنند که او برای پلیس کار می‌کند. نخستین رمان او، بلفاست غربی، را این‌گونه توصیف کرده‌اند: دلیل به تصویر کشیدن صادقانه‌اش از درگیری که به‌صورت گسترده از سوی افراد خارج از این درگیری و اندک از سوی افراد دخیل در درگیری نوشته شده‌است، حایز اهمیت می‌باشد… این احتمالاً نخستین‌بار است که یک جمهوری‌خواه ایرلندی معاصر تلاش می‌کند تا آنچه را که جامعه‌اش تحت ظلم و استبداد بریتانیا سپری کرده‌است در قالب رومان نقل
استبداد بریتانیا سپری کرده‌است در قالب رومان نقل کند. دومین کتاب او تحت نام «در پشت پرستو» روایت‌گر روابط همجنس‌گرایی، ضرر و تابوی ماحول این‌چنین روابط در جریان تنش‌ها در ایرلند شمالی و رفتار پلیس سلطنتی با هم‌جنس‌گراهای مرد می‌باشد. آخرین اثر اصلی او تحت نام «ستون‌های شورشی» در سال ۲۰۰۴ منتشر شد و پس از آن اثر دیگری او به‌نام «اعتصاب غذایی» به نشر رسید که شامل همکاری‌ها، اشعار و داستان‌های از کریستی مور و اولیک اکارنر توأم با دیدگاه جهانی دربارهٔ اعتصاب غذایی یک مرد ایرانی بود که در بلانکیت (The Blanket)
یک مرد ایرانی بود که در بلانکیت (The Blanket) منتشر شد. منتقد مجله بلفاست تلگراف (The Belfast Telegraph) در سومین کتاب‌اش نوشت که کتاب مرد عوضی (۱۹۹۷) «باید یکی از مهم‌ترین کتاب‌ها در زمینه مشکلات در نظر گرفته شود» از سوی هم مجله ساندی تایمز (Sunday Times) آن را «اثری قدرت‌مند و پیچیده‌ای داستان سرایی (storytelling) نامید. این کتاب در اثر «همدم آکسفورد در ادبیات ایرلند» (Oxford Companion to Irish Literature) نیز مورد بحث قرار گرفته و آن را «یادگار قدرت‌مندی از خیانت، فریب و گناه» خوانده‌است. این کتاب در
از خیانت، فریب و گناه» خوانده‌است. این کتاب در نمایش‌نامه‌ای به تصویر کشیده شده‌است که در سال ۲۰۰۵ در لندن تولید شد. چهارمین کتاب او تحت عنوان پس دیوارها فروریختند: مجله زندان(۱۹۹۹) در مجله ایرلند تایمز (Irish Times) به عنوان سند انسانی قابل توجه توصیف شده و با کتاب بورستل بای ('Borstal Boy) اثری از برندان بین مقایسه شد. در مطلب دیگری در همین مجله آن را یکی از مهم‌ترین کتاب‌های نوشته شده در درگیری ایرلند شمالی… روایتی کاملاً انسانی از زندگی در زندان خواند. مجله آبزرور (The Observer) نوشت که در ایرلند شمالی
آبزرور (The Observer) نوشت که در ایرلند شمالی پسا آتش‌بس… تفکری جدیدی از سوی کسانی ظهور کرد که در جنگ جمهوری‌خواهان دخیل بودند. گروه بابی سندز تراست. گروه بابی سندز تراست پس از اعتصاب غذایی سال ۱۹۸۱ ساخته شد که در آن ۱۰ زندانی جمهوری‌خواه به دلیل اعتصاب غذایی علیه حکومت بریتانیا جان خود را از دست دادند. شرکت حقوقی مدین و فینوکین برای این نهاد فعالیت می‌کند که اعضای اساسی آن جری آدامز، دنی موریسون، تام هارتلی، تام کاهیل (متوفی)، ماری موری (متوفی) و دنی دیوانی بودند. مدتی هم دو خواهر بابی هریک؛ مارسیلا و
بودند. مدتی هم دو خواهر بابی هریک؛ مارسیلا و برنادت اعضای نهاد تراست بودند. اعضای فعلی آن، جری آدامز، دنی موریسون، تام هارتلی، جیم گیبنی، برندان بیک مک‌فارلین، سیله داراگ، کارال نی چولین و پیتر مدین هستند.
ادوارد هنری پالمر (۱۸۴۰–۱۸۸۲) شرق‌شناس اهل انگلستان و استاد دانشگاه کمبریج در زبان و ادبیات عرب بود. زندگی. وی در گرین استریت کمبریج به دنیا آمد. در کودکی یتیم شد و در نهایت فقر زندگی می‌کرد و به کار در دکانی در لندن اشتغال داشت. عمه او وسایل تحصیلش را در مدرسه پرس اسکول فراهم ساخت. زبان‌های عربی فارسی، اردو، عبری، یونانی، لاتینی، ایتالیایی و سانسکریت را آموخت. دست به ترجمه اشعار انگلیسی به عربی زد ، فصل مربوط به تاریخ اسلام را از کتاب «تاریخ انحطاط و سقوط امپراتوری رم» (ادوارد گیبون) به فارسی ترجمه کرد.
امپراتوری رم» (ادوارد گیبون) به فارسی ترجمه کرد. همچنین از مثنوی مولوی قطعاتی به انگلیس ترجمه کرد. در ۱۸۶۷ رساله ای عرفانی بر مبنای مقصد الاقصی عزیز الدین نسفی نوشت. به ایتالیا و فرانسه سفر کرد و اطلاعات وسیعی به دست آورد و از آنجا که شوق عجیبی به خاورشناسی و به خصوص خاورمیانه داشت، در ۱۸۶۷ به عنوان وابسته فرهنگی و مترجم فارسی سفارت بریتانیا به تهران آمد. در سال ۱۸۶۹ صندوق وارسی فلسطین او را به خاور نزدیک فرستاد و سال بعد راهی صحرای سینا شد و از شهرهای قدیمی و آثار باستانی آن دیدن نمود و پس از دیدار با
و آثار باستانی آن دیدن نمود و پس از دیدار با آرمینیوس وامبری نتیجه مطالعات خود را در کتابی به نام “صحرای خروج” انتشار داد. با سفر مجدد به آنجا در آداب و رسوم و لباس و زبان و لهجه بدویان صحرا به مطالعات عمیقی پرداخت. در این موقع او از نظر زبان دانی واطلاع از ادبیات و قواعد عربی آوازه یافته بود و آن را به شیوایی حرف می‌زد و مانند نویسندگان عرب با قلمی توانا می‌نوشت و شعر می‌گفت. پالمر در سال ۱۸۷۱ به مقام استادی زبان و ادبیات عربی در دانشگاه کمبریج منصوب شد و شاگردان متعددی در این زمینه تربیت کرد و در عین حال
متعددی در این زمینه تربیت کرد و در عین حال زبان‌های دیگر را هم تدریس می‌کرد. وی در سفر اول ناصر الدین شاه به لندن مترجم فارسی او بود و یکسال بعد در ۱۸۷۴ کتابی بنام ناصرالدین شاه در لندن در مورد این سفر نوشت. مرگ. در ۱۸۸۲ که انقلاب اعرابی پاشا بر ضد انگلستان در مصر به وقوع پیوست، به عنوان رئیس مترجمان نیروهای نظامی انگلیس به مصر رفت که به کشته شدنش انجامید. منابع. یزدان‌پرست، حمید؛ (۱۳۸۸) نامه ایران: مجموعه مقاله‌ها، سروده‌ها و مطالب ایران‌شناسی، تهران، اطلاعات، چاپ نخست.
نیروی زمینی صربستان () شاخه زمینی نیروهای مسلح صربستان است، که در سال ۱۸۰۸ تأسیس شد.
حوادث ذیل به ترتیب ماه‌ ها در سال ۲۰۱۵ در افغانستان به‌ وقوع پیوست.
درب زبیده، که منسوب به زبیده بنت جعفر، همسر خلیفه عباسی هارون الرشید است، راهی‌ست که از کوفه آغاز می‌شود و در مکه به پایان می‌رسد. این جاده یکی از مهم‌ترین راه‌های زیارتی و تجاری در دوران اسلامی به‌شمار می‌رود. این جاده پس از فتح عراق و گسترش اسلام در شام به کار برده شد و استفاده از آن تا حد زیادی منظم و مقرون به صرفه شد، زیرا مراکز آبی و محل‌های چرا و معدن واقع در آن به ایستگاه‌های اصلی تبدیل شدند. این جاده در عصر عباسیان به عنوان حلقه ارتباطی مهم بین بغداد و سایر نقاط شبه جزیره عربستان تبدیل شد و خلفای
و سایر نقاط شبه جزیره عربستان تبدیل شد و خلفای عباسی از این جاده مراقبت کردند و فواید و امکانات متعددی از جمله ساختن حوضچه‌های آب و حفاری برای آن فراهم کردند. همچنین برای تعریض جاده تلاش کردند تا زائران، مسافران و حیوانات از آن استفاده کنند. منابع تاریخی و جغرافیایی و آثار باقیمانده حاکی از آن است که مسیر این جاده به گونه‌ای عملی و مجزا مهندسی شده‌است که در کنار ایستگاه‌ها، خانه‌ها و استراحتگاه‌ها ساخته شده و کف آن در مناطق شنی و گل‌آلود با سنگ‌فرش شده‌است. علاوه بر آن که از مزایا و امکانات لازم از قبیل
علاوه بر آن که از مزایا و امکانات لازم از قبیل چاه و حوض و سد برخوردار بوده، بر روی آن تابلوها و چراغ‌ها و مشعل‌ها و اجاق‌هایی نصب شده‌است که مسیر را نشان می‌دهد تا مسافران را راهنمایی کند. از آغاز خلافت عباسی، خلیفه سفاح در سال ۱۳۴ هجری قمری/۷۵۱ م دستور داد که در کنار جاده کوفه به مکه، فرسنگ‌ها و پرچم‌هایی برپا شود. خلیفه منصور دستور ساخت دژها و مخازن آب در چند نقطه از جاده را صادر کرد، در حالی که خلیفه مهدی دستور ساخت کاخ‌هایی در راه مکه را صادر کرد و خلیفه هارون الرشید نیز دستور ساخت چاه آب را داد.
خلیفه هارون الرشید نیز دستور ساخت چاه آب را داد. تعداد ایستگاه‌های اصلی این جاده بیست و هفت ایستگاه و میانگین فاصله هر ایستگاه حدود ۵۰ کیلومتر است.
جزایر فراسان () گروه کوچکی از جزایر مرجانی در حدود ۴۰ کیلومتری ساحل جیزان در دریای سرخ، متعلق به عربستان سعودی هستند. طبیعت. پناهگاه دریایی جزیره فرسان یک منطقه حفاظت‌شده‌است. این جزیره محل زندگی غزال عربی و در زمستان پرندگان مهاجر از اروپا است. حیوانات اقیانوسی شامل سفره‌ماهی دیو، کوسه‌نهنگ، و چند گونه لاک‌پشت دریایی در معرض خطر و به‌ویژه لاک‌پشت سبز دریایی، لاک‌پشت پوزه‌عقابی و فیل دریایی و چند گونه دلفین و نهنگ است. اقتصاد. پس از اینکه یک مهندس فرانسوی در سال ۱۹۱۲ نشت نفت در جزایر را بررسی کرد، امتیازی
سال ۱۹۱۲ نشت نفت در جزایر را بررسی کرد، امتیازی ۷۵ ساله به میدان‌های نفتی دریای سرخ اعطا شد. در آن زمان، جزایر فرسان یک صنعت ماهی‌گیری کوچک داشت.
باز-عقاب سیاه ، همچنین به عنوان باز-عقاب خودکامه شناخته می‌شود، یک گونه عقاب است که از مرکز مکزیک تا آمریکای مرکزی در جنوب برزیل تا کلمبیا، شرق پرو و شمال آرژانتین یافت می‌شود. دو زیرگونه شناخته‌شده وجود دارد، ، که در جنوب شرق برزیل و شمال شرق آرژانتین یافت می‌شود و کمی کوچک‌تر ، که می‌توان آن را در جاهای دیگر در سراسر محدوده این گونه یافت. زیستگاه‌های ترجیحی آن شامل جنگل‌های مرطوب و نمناک و نزدیک رودخانه‌ها و چندین نوع جنگل است. این گونه نامعمول تا نسبتاً رایج در اکثر محدوده آن است. نزدیک‌ترین خویشاوند آن
در اکثر محدوده آن است. نزدیک‌ترین خویشاوند آن بازعقاب زیبا است که از نظر اندازه، ظاهر و رفتار مشابه است اما در ارتفاعات پایین زندگی می‌کند.
جوزفین برنادت مک‌آلیسکی (Josephine Bernadette McAliskey) (نام هنگام تولد، دولین؛ متولد ۲۳ آوریل ۱۹۴۷)، که معمولاً با نام‌های برنادت دولین یا برنادت مک‌الیسکی نیز شناخته می‌شود، یک رهبر حقوق مدنی و سیاست‌مدار پیشین اهل ایرلند است. وی از ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۴ میلادی به عنوان نماینده مجلس عوام از حوزه انتخابیه مید اولستر در ایرلند شمالی خدمت نمود. آغاز فعالیت سیاسی. دولین در یک خانواده کاتولیک در شهرک کوکزتاون در شهرستان تایرون چشم به جهان گشود و سومین فرزند از شش فرزند خانواده بود، پدرش جان جیمز و مادرش الیزابت برنادت
خانواده بود، پدرش جان جیمز و مادرش الیزابت برنادت دولین بودند. پدر وی را با بیان ایده‌آل‌های جمهوری‌خواه ایرلندی بزرگ نموده و زمانی که برنادت تنها نُه سال داشت، وفات کرد. پس از فوت او، خانواده مجبور بود برای بقا به برنامه‌های رفاهی متکی شود، تجربهٔ که عمیقاً برنادت را متأثر کرد. مادر برنادت زمانی که وی نزده ساله بود درگذشت و او مجبور بود هم برادران و خواهران خود را بزرگ کند و هم به دانشگاه برود. وی عضو آکادمی دخترانه سنت پاتریک در دانگنون شد. زمانی که در ۱۹۶۸ میلادی در دانشگاه کوئینز بلفاست درس می‌خواند،
میلادی در دانشگاه کوئینز بلفاست درس می‌خواند، وی در سازمان حقوق مدنی به‌نام دموکراسی مردم (People's Democracy) که دانشجویان ان را رهبری می‌نمود، یک سِمت برجسته را برعهده گرفت. متعاقب آن، دولین از دانشگاه اخراج شد. او در انتخابات سراسری ۱۹۶۹ ایرلند شمالی در مقابل جیمز کیکستر-کلارک خود را نامزد کرد، اما نتوانست موفق شود. پس از این‌که جورج فوریست نمایندهٔ مید اولستر درگذشت، وی در انتخابات میان دورهٔ از تکت انتخاباتی «اتحاد» خود را نام‌زد نمود، او توانست نام‌زد حزب اتحادگرای اولستر که بیوه فوریست به‌نام آنا
حزب اتحادگرای اولستر که بیوه فوریست به‌نام آنا بود را شکست دهد و به مجلس نمایندگان بریتانیا راه یابد. او که ۲۱ سال سن داشت، جوان‌ترین نماینده مجلس نمایندگان بریتانیا در آن زمان محسوب می‌گردید و تا قبل از این‌که در انتخابات سراسری می ۲۰۱۵، مهایری بلاک ۲۰ ساله این افتخار را به‌دست‌آورد، وی جوان‌ترین زن نماینده در تاریخ مجلس نمایندگان بریتانیا بود. شعار دولین هنگام انتخابات این بود، «من کرسی ام را می‌گیریم و برای حق شما مبارزه می‌کنم – این شعار، اشاره به طرد تاکتیک‌های سنتی جمهوری‌خواهی ایرلند مبنی بر پرهیز
تاکتیک‌های سنتی جمهوری‌خواهی ایرلند مبنی بر پرهیز از پذیرفتن کرسی حتی پس از برنده شدن در انتخابات، داشت. در ۲۲ آوریل ۱۹۶۹، یک روز قبل از زاد روزاش در ۲۲ سالگی، وی سوگند وفاداری خود را یاد نموده و یک ساعت بعد نخستین نطق‌اش را ارایه نمود. درگیری‌ها. نبرد باگساید. پس از درگیری در اطراف محل مسکونی در جنگ باگساید در ماه اوت، وی در دسامبر ۱۹۶۹ متهم به تحریک شورش گردیده و محکوم به حبس کوتاه مدت گردید. پس از این‌که وی در انتخابات سراسری ۱۹۷۰ مجدداً به عنوان نمایند مجلس انتخاب گردید، دولین اعلام نمود که وی به عنوان
انتخاب گردید، دولین اعلام نمود که وی به عنوان یک سوسیالیست مستقل در مجلس نمایندگان عمل خواهد کرد. سفر به ایالات متحده. تقریباً بلافاصله پس از جنگ بلاگساید، دولین در اوت 1969 میلادی به ایالات متحده سفر کرد، سفری که توجه قابل ملاحظه رسانه‌ها را به خود جلب نمود. وی با اعضای حزب پلنگ سیاه در واتس، لس آنجلس ملاقات نموده و حمایت خود را از آن‌ها اعلام نمود. وی همچنین در برنامه تلویزیونی جانی کارسون (The Johnny Carson Show) حضور یافت. وی در برخی سخنرانی‌های خود در ایالات متحده، مشقت‌های آفریقایی-آمریکایی‌ها در
در ایالات متحده، مشقت‌های آفریقایی-آمریکایی‌ها در ایالات متحده برای به‌دست آوردن حقوق مدنی را با مشقت‌های کاتولیک‌ها در ایرلند شمالی مقایسه نمود که برخی اوقات باعث ناخوشنودی مخاطبان وی می‌گردید. در جریان رخدادی در فیلادلفیا، او یک آواز خوان آفریقایی-آمریکایی را مجبور نمود تا آهنگ «ما باید غالب شویم» را به مخاطبین ایرلندی-آمریکایی بخواند، اما بیشتر مخاطبین حتی نخواستند این آهنگ را بشنوند. در دیترویت، او از رفتن به صحنه خودداری کرد، مگر این‌که آفریقایی-آمریکایی‌های که اجازه رفتن به این رخداد را نداشتند،
که اجازه رفتن به این رخداد را نداشتند، اجازه داده شوند. در شهر نیویورک، شهردار جان لیندسی محفلی را ترتیب داد تا یک کلید شهر نیویورک را به دولین تقدیم نماید. دولین که از عناصر محافظه‌کار در اجتماع آمریکایی-ایرلندی‌ها خشمگین شده بود، سفر را متوقف نموده و به ایرلند شمالی برگشت، چون وی باور داشت که آزادی نیویورک باید به فقرای آمریکایی داده شود، وی ایمان مک‌کان را فرستاد تا این کلید را به نمایندگی از وی به نماینده شعبه هارلم حزب پلنگ سیاه تقدیم نماید. یکشنبه خونین. با این‌که دولین شاهد کشتار یکشنبه خونین در شهر
با این‌که دولین شاهد کشتار یکشنبه خونین در شهر دری در ۱۹۷۲ میلادی بود، اما هم‌واره درخواست وی مبنی بر صحبت در مجلس عوام توسط رئیس مجلس، سلوین لوید رد می‌گردید، علی‌رغم این واقعیت که در جلسه پارلمانی فرمان داده شده بود که هر عضوی از پارلمان که شاهد هرگونه رویدادی مورد بحث بوده‌است، این فرصت به وی داده خواهد شد تا در مورد آن رویداد در مجلس عوام صحبت نماید. یک روز بعد از یکشنبه خونین، پس از این‌که وزیر کشور محافظه‌کار بریتانیا به‌نام ریجینالد ماودلینگ به‌طور نادرست در مجلس نمایندگان بیان داشت که هنگ چتر برای
در مجلس نمایندگان بیان داشت که هنگ چتر برای دفاع از خود در روز یکشنبه خونین شروع به تیراندازی نمودند، دولین وی را با سیلی بر رویش زد. سیزده سال بعد، نخست‌وزیر پیشین بریتانیا، ادوارد هیت این رویداد را به‌خاطر آورد: «من بسیار به‌خوبی به‌خاطر دارم که یک خانم محترم از کرسی‌های مقابل به سرعت آمد و آقای ماودلینگ را زد. من آن رویداد را بسیار به‌طور روشن به یاد دارم، چون من فکر کردم که او قرار است من را بزند. اما او نتوانست به من برسد و مجبور شد تا سیلی را بر ماودلینگ بزند». دولین در ۱۹۷۲ میلادی در برنامه
بر ماودلینگ بزند». دولین در ۱۹۷۲ میلادی در برنامه تلویزیونی فایرینگ لاین ظاهر شد تا پیرامون این رویداد در ایرلند شمالی بحث نماید. حزب سوسیالیست جمهوری‌خواه ایرلند. دولین در همکاری با سیاموس کوستیلو در ۱۹۷۴ میلادی توانست حزب سوسیالیست جمهوری‌خواه ایرلند (IRSP) را تأسیس نماید. این انشعاب یک جدایی انقلابی از حزب رسمی شین فین بود و همچنین بعد از ظهرِ همان صبح که این حزب تأسیس گردیده بود، کوستیلو ارتش ملی آزادی‌بخش ایرلند (INLA) را با انشعابی از ارتش رسمی جمهوری‌خواه ایرلند تشکیل داد. دولین به ارتش آزدی‌بخش ملی
ایرلند تشکیل داد. دولین به ارتش آزدی‌بخش ملی ایرلند ملحق نشد و هنگامی که وی در کمیته اجرایی ملی این حزب در ۱۹۷۵ میلادی خدمت می‌کرد، پس از این‌که پیشنهادی مبنی بر این‌که INLA بخشی از کمیته اجرایی این حزب شود، رد گردید. وی از سمت خود استعفا داد. او در ۱۹۷۷ میلادی به حزب مستقل سوسیالیست پیوست، اما این حزب یک سال بعد ممنوع اعلام گردید. حمایت از زندانیان. دولین با حمایت از اعتراض‌های جل‌پوشی و اعتراض‌های کثیف در زندان لانگ کیش، به عنوان یک نام‌زد مستقل از حوزه انتخابیه ایرلند شمالی در انتخابات سراسری ۱۹۷۹
انتخابیه ایرلند شمالی در انتخابات سراسری ۱۹۷۹ پارلمان اروپا شرکت نمود و برندهٔ ۵٫۹ درصد آرا شد. وی یکی از سخن‌گویان پیشتاز در پیکار بلاک اچ را نابود کنید بود و از اعتصاب‌های غذا در سال‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۸۱ حمایت نمود. جراحت در تیر باران وفاداران. در ۱۶ ژانویه ۱۹۸۱ میلادی، دولین و شوهر وی پس از این‌که اعضای جنگ‌جویان آزادی اولستر که نام مستعار برای انجمن دفاعی اولستر (UDA) بود، به خانه وی در نزدیکی کالیسلند در شهرستان تایرون حمله نمودند، مجروح گردیدند. افراد مسلح نُه گلوله به دولین در مقابل چشمان فرزندان وی،
نُه گلوله به دولین در مقابل چشمان فرزندان وی، شلیک نمودند. سربازان بریتانیایی در آن زمان از خانه مک‌الیسکی محافظت می‌نمودند، اما آن‌ها نتوانستند از این تلاشِ ترور جلوگیری نمایند. ادعا می‌شود که فرمان ترور دولین از طرف مقامات بریتانیایی داده شده بود و این مقامات در این رویداد دست داشتند. یک گزمه گردان سوم، تیپ چتر وارد خانه وی شدند و برای نیم ساعت منتظر ماندند. دولین ادعا نموده‌است که آن‌ها منتظر بودند تا این زوج بمیرد. گروهی از سربازان دیگر به محل رویداد رسیدند و وی را با چرخ بال به یک بیمارستان نزدیک
رسیدند و وی را با چرخ بال به یک بیمارستان نزدیک انتقال دادند. شبه نظامیان خطوط تلفن را تخریب نموده بودند و زمانی که سربازان تازه رسیده به زوج مجروح شده کمک‌های اولیه را فراهم می‌کردند، یک سرباز به خانه همسایه رفته و یک ماشین را مصادره نمود تا به خانه یکی از اعضای شورا رفته و از طریق تلفن درخواست کمک نماید. این زوج توسط چرخبال به بیمارستانی در نزدیکی دانگنون برای دریافت مراقبت‌های عاجل منتقل گردیده و پس از آن به بیمارستان ماسگریو پارک، شعبه نظامی، در بلفاست انتقال داده شد تا تحت مراقبت‌های ویژه پزشکی قرار
انتقال داده شد تا تحت مراقبت‌های ویژه پزشکی قرار گیرند. مهاجمین – ریل سمالوودز، تام گراهام (۳۸) که هر دو از شهر لیسبورن بودند و اندرو واتسون (۲۵) از سیمور هیل، دونموری – توسط گزمه ارتش دستگیر گردیده و به زندان افکنده شدند. هر سه مهاجم عضو انجمن دفاعی اولستر از حوزه جنوبی بلفاست بودند. سمالوودز راننده ماشین وی در حال فرار بود. انتخابات دایل ایرین. وی دو بار در فوریه و نوامبر ۱۹۸۲ میلادی برای انتخاب شدن از حوزه انتخابیه دوبلین شمالی-مرکزی در مجلس نمایندگان ایرلند (دایل ایرین) خود را نام‌زد نمود، اما موفق
ایرلند (دایل ایرین) خود را نام‌زد نمود، اما موفق نشد. ممنوعیت ورود به ایالات متحده. در ۲۰۰۳ میلادی، وی از ورود به ایالات متحده ممنوع گردیده و با استناد بر این‌که وزارت خارجه ایالات متحده اظهار داشت که وی «تهدید جدی به امنیت ایالات متحده» وارد می‌کند، از آن کشور اخراج گردید – ظاهراً این کار به محکومیت وی برای برانگیختن شورش ۱۹۶۹ مرتبط بود. هرچند وی اعتراض نمود که او هیچ‌گونه ارتباطی با تروریست‌ها ندارد و این‌که در گذشته چندین بار به او اجازه داده شده بود تا به ایالات متحده سفر نماید. برنامه توانمند سازی
تا به ایالات متحده سفر نماید. برنامه توانمند سازی تایرون جنوبی. مک‌الیسکی رئیس اجرایی برنامه توان‌مندسازی تایرون جنوبی (STEP) بوده او در تأسیس این برنامه در ۱۹۹۷ میلادی دخیل بود. برنامه توان‌مندسازی تایرونی جنوبی انواع گوناگونی خدمات و دادخواهی‌ها را در زمینه‌های پیشرفت اجتماع، آموزش، حمایت و مشاوره به مهاجرین، امور مرتبط با سیاست و بنگاه‌های اجتماعی ارایه می‌نماید. خاک‌سپاری دومینیک مک‌گلینچی. در ۱۹۹۴ میلادی، مک‌الیسکی در مراسم خاک‌سپاری ریس ستاد پیشین ارتش ملی آزادی‌بخش ایرلند، دومینیک مک‌گلینچی شرکت
ارتش ملی آزادی‌بخش ایرلند، دومینیک مک‌گلینچی شرکت نمود. ارتش ملی آزادی‌بخش ایرلند، بخش مسلح حزب سوسیالیست جمهوری‌خواه ایرلند بود که مک‌الیسکی در پایه‌گذاری آن همکاری نموده بود. در جریان مراسم خاک‌سپاری، وی پوشش‌های رسانه‌ای پسین که مک‌گلینچی را متهم به قاچاق مواد مخدر و تبهکاری می‌نمودند متهم نموده و در مورد خبرنگارانی که مسئول این پوشش‌های خبری بود، گفت که آن‌ها «سگ‌های بد اصل هستند. دعا می‌کنم که تمامی آن‌ها در جهنم بپوسند. آن‌ها شخصیت مک‌گلینچی را از وی ربودند و آن‌ها برای این کار مورد داوری قرار خواهند
و آن‌ها برای این کار مورد داوری قرار خواهند گرفت. او در میان تمامی جمهوری‌خواهان، بهترین آن‌ها بود. او هرگز به آرمانی که باور داشت بی‌حرمتی نکرد. نبرد وی با سربازان مسلح و پلیس این دولت بود». زندگی شخصی. در ۱۹۷۱ میلادی، زمانی که وی هنوز ازدواج نکرده بود، دختری به‌نام رایشین به‌دنیا آورد که به قیمت از دست دادن یک اندازه حمایت سیاسی برای وی تمام شد. وی در ۲۶ مین سال‌روز تولدش در ۲۳ آوریل ۱۹۷۳ با مایکل مک‌الیسکی ازدواج کرد. در ۱۲ می ۲۰۰۷، وی سخنران دعوت شده در حزب سیاسی جمهوری‌خواه سوسیالیست به‌نام ایریگی
در حزب سیاسی جمهوری‌خواه سوسیالیست به‌نام ایریگی (Éirígí)، در نخستین مراسم یادبود سالانه از جیمز کانلی در آبور هیل، دوبلین بود. وی با کارگران مهاجر برای بهبود وضعیت زندگی آن‌ها در ایرلند شمالی همکاری می‌کند. در فرهنگ مردمی. در ۱۹۶۹ میلادی، کارگردان و تولیدکننده جان گلدسکمیدت یک فیلم مستند تحت عنوان برنادت دولین برای شبکه تلویزیونی ای تی وی ساخت، این فیلم مستند در شبکه تلویزیونی بریتانیایی به‌نام آی تی وی و در برنامه ۶۰ دقیقه شبکه تلویزیونی آمریکایی سی بی اس نیز به نمایش گذاشته شد که شامل برخی تصاویر دولین
نیز به نمایش گذاشته شد که شامل برخی تصاویر دولین در جریان جنگ باگساید نیز بود. فیلم مستند دیگر تحت عنوان برنادت: یادداشت‌های در مورد یک سفر سیاسی به کارگردانی برنامه‌ساز ایرلندی به‌نام لیلا دولان نیز ساخته شد و در ۲۰۱۱ میلادی منشر گردید. در جشنواره فیلم کن ۲۰۰۸ اعلام گردید که یک فیلم از زندگی‌نامه‌ای از دولین ساخته خواهد شد، اما وی اظهار داشت که «مفهوم کلی این فیلم برای من تنفر آور بود» و این فیلم ساخته نشد. مک‌الیسکی و تعرض وی به وزیر کشور بریتانیا به‌نام ریجینالد ماودلینگ پس از کشتار یکشنبه خونین، به
ریجینالد ماودلینگ پس از کشتار یکشنبه خونین، به موضوعی آهنگی در آلبوم موسیقی ۱۹۹۰ به‌نام سیلی! توسط گروه موسیقی پاپ به‌نام چومباوامبا که یک گروه آنارشیست بود، مبدل شد.