payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از اینکه سونی تصمیم بگیرد که این دو شخصیت را به فیلم‌های خودشان تقسیم کند و سپس تصمیم دیگری گرفته شد تا به آنها بگوید. داستان با یک سریال محدود بالقوه که او پیشنهاد کرد می‌تواند در دیزنی + منتشر شود. پرینس-بایتوود اظهار داشت که ترجیح او این است که هر دو شخصیت را در یک فیلم سینمایی قرار دهد و او همچنان امیدوار بود که بتواند روزی آن فیلم را بسازد. Prince-Bythewood در ژوئیه ۲۰۲۰ اظهار داشت که پس از اکران "The Old Guard در" آن ماه "به بحث با سونی در مورد Silver &amp; Black بازخواهد گشت." او اضافه کرد که
Silver &amp; Black بازخواهد گشت." او اضافه کرد که می‌خواهد این فیلم از دیگر فیلم‌های مارول «خارج‌کننده‌تر» باشد و گفت: «این یک سؤال بود که تا کجا می‌توانم آن را در دنیای مارول پیش ببرم». او همچنین احساس می‌کرد که در طول کار بر روی فیلمنامه، دلیلی ارگانیک برای حضور Black Cat و Silver Sable در فیلمی طراحی کرده‌اند و می‌خواست این دو شخصیت را در کنار هم نگه دارد. پرنس-بایتوود در مورد تأثیر فیلم‌های موفق "مرد عنکبوتی" بر این پروژه گفت: "یک سوال وجود دارد که آیا واقعاً می‌توانید این فیلم‌ها را با مرد عنکبوتی که
واقعاً می‌توانید این فیلم‌ها را با مرد عنکبوتی که در آنها نباشد داشته باشید؟"
تسریع شناختی یا CA رهیافتی برای آموزش است که توسط مایکل شیر و فیلیپ ایدی در سال ۱۹۸۱ در دانشگاه کینگز لندن به هدف پرورش دادن توان تفکر دانشجویان توسعه یافت. این رویکرد بر اساس کاری از ژان پیاژه و لو ویگوتسکی و به شیوه ساختارگرایی طراحی شده. زمینه تئوری. مطابق پیاژه CA طبقاتی را در توسعه فکری شناسایی می‌کند. در مدرسه مهمترین آن انتقال از تفکر بر اساس شواهد عینی که با حقایق و تعاریف سر و کار دارند به تفکر انتزاعی که با هر تفکر که مستلزم فرایند ذهنی است می‌باشد. مطابق ویگوتسکی CA مفهوم ناحیه توسعه مبدأئی که به
مطابق ویگوتسکی CA مفهوم ناحیه توسعه مبدأئی که به معنی تفاوت بین آنچه یادگیرنده با کمک و بدون کمک می‌تواند یاد بگیرد را دارد. روش CA احتیاج به یک میانجی دارد تا با پرسش سوالاتی منجر به خودشناسی راهنمایی یافته گردد. میانجیگری بین همتاها مؤثر است و باعث ترقی دانش آموزانی که به صورت گروهی روی مسئله کار می‌کنند میشود. ابزار. اولین ابزار آموزش که برای سال‌های هفتم و هشتم نوشته شده تسریع شناختی طی تحصیلات علمی یه CASE نامیده شد. بعد از سه سال میانجیگری در آمورزش علمی در دوازده کلاس نتایج با کلاس‌هایی که به صورت
علمی در دوازده کلاس نتایج با کلاس‌هایی که به صورت عادی تدریس می‌شدند مقایسه شد. آموزنده‌های CASE نه فقط نمرات بهتری در علوم کسب کردند بلکه ریاضیات و زبان انگلیسی هم به همان میزان بهبود نمره داشت. استفاده از رهیافت CA برای آموزش ریاضیات دوره ابتدایی و راهنمایی که به نام CAME شناخته می‌شود نتیجه مشابهی داشت. دیدن چنین انتقال از یادگیری به بقیه موضوعات در تحقیق علمی نادر است. توسعه‌های بعد محدوده فعالیت‌ها را در علوم پایه از پایه اول تا پنجم گسترش داده. تعدادی مقاله در رابطه به CASE و CAME در مجله Times
مقاله در رابطه به CASE و CAME در مجله Times Educational Supplement منتشر شده‌است. نشریه Let’s Think پکیج‌های CA را برای دروس اصلی دوره ابتدایی و راهنمایی تولید می‌کند. ساختار تدریس. CA دسته ای از مهارتها که تفکر انتزاعی را پی بندی می‌کنند اذعان می‌کند و با ساختارگرایی نگرشی که تصور می‌شود و به همان صورت که از طریق حقایق و تعاریف نمی‌توان یادگرفت را به اشتراک می‌گذارد. آموزندگان باید معنی و مفهوم را برای خود بسازند. دروس بر چالشهایی متمرکز است که فقط با ایده انتزاعی قابل یادگیری می‌باشند. موارد اولیه بر
انتزاعی قابل یادگیری می‌باشند. موارد اولیه بر دسته‌بندی، اندازه‌گیری، تناسب، احتمال، متغییرها و اثبات می‌باشد. مدرس زمینه یادگیری مناسب را فراهم می‌سازد و پادرمیانی می‌کند تا آموزنده‌ها را به سمت هدف یادگیری راهنمایی نماید. میانجی سوالاتی بازجویانه می‌پرسد مانند: چی فکر می‌کنی؟ - کدام بیشتر از همه گرم می‌شود؟ - چه اتفاقی دارد برای اتمها می‌افتد؟ که رفته رفته آموزنده‌ها را به جوابشان می‌رساند. میانجی می‌تواند مدارک و سرنخهایی را در اختیار آموزنده قرار دهد تا او را هدایت کند و شانس موفقیت را افزایش دهد.
تا او را هدایت کند و شانس موفقیت را افزایش دهد. دروسی که تفکر انتزاعی را پرورش می‌دهد ساختاری که در ادامه می‌بینید را دارند: چیدن صحنه – چالشها – کار گروهی – تنیجه‌گیری کلی – شناخت فرایند – افزودن اطلاعات جدید به تجربیات گذشته منابع. For CASE For CAME
رابرت گراهام مارشال-اندروز (Robert Graham Marshall-Andrews)، مشاور حقوقی ملکه (QC) (زادهٔ ۱۰ آوریل ۱۹۴۴)، یک وکیل مدافع، مؤلف و سیاست‌مدار بازنشسته اهل انگلستان است که از ۱۹۹۷ تا ۲۰۱۰ میلادی به عنوان نمایندهٔ کارگر پارلمان بریتانیا از حوزه انتخابیه مدوی خدمت می‌کرد. در انتخابات سراسری ۲۰۱۷ او حزب پیشین خود را رها کرده و از حزب مخالف، لیبرال دموکرات‌ها پشتیبانی کرد. اوایل زندگی و حرفه. مارشال-اندروز در مدرسه میل هیل آموزش دیده و متعاقب آن وارد دانشگاه بریستول شد، جای که او حقوق خواند و در خواب‌گاه ویلز زندگی
شد، جای که او حقوق خواند و در خواب‌گاه ویلز زندگی نمود. او به عنوان وکیل مدافع، شدیدترین انواع جرایم و خطرناک‌ترین مجرمین را به دادگاه کشانده و در جعل تجاری تخصص دارد. کتاب راهنمای حقوقی چامبرز او را به عنوان «توان‌مند در امر جلب کردن توجه هیئت ژوری» و «بسیار آماده [...] درخشندگی وی هنگام معرفی ثابت می‌شود» توصیف می‌کند. او عضو انجمن هیئت وکلاء کیفری است، او توسط هیئت وکلاء هان کان فراخوانده شد، جای که او برای پی‌گیری پرونده‌های جدی در آنجا باقی‌ماند. دانشگاه بریستول در ۲۰۱۵ میلادی به او مدرک افتخاری
دانشگاه بریستول در ۲۰۱۵ میلادی به او مدرک افتخاری دکترای حقوق را اعطاء نمود. مارشال-اندروز در ۱۹۷۱ میلادی به حزب کارگر پیوست و در انتخابات اکتبر ۱۹۷۴ از حوزه انتخابیه ریچموند، ساری وارد مبارزات انتخاباتی شد. از او درخواست گردید تا در ۱۹۹۲ میلادی از حوزه انتخابیه مدوی وارد انتخابات شود، اما او این کرسی را به متصدی محافظه کار، دیم پیگی فینر باخت. او عضو انجمن وکلاء دادگستری کارگر به‌نام صلح‌سبز و همچنین عضو سازمان خیریه وودلند تراست است. حرفه پارلمانی. دوره‌های پارلمانی نخست (۱۹۹۷–۲۰۰۵ میلادی). مارشال-اندروز
پارلمانی نخست (۱۹۹۷–۲۰۰۵ میلادی). مارشال-اندروز با برنده شدن در انتخابات سراسری ۱۹۹۷ وارد پارلمان شد. تصور براین بود که او عضو جناح چپ-لیبرال حزب کارگر است، او عضو گروه مبارزه سوسیالیستی بود، اما برخلاف سایر اعضای این گروه او دارای پس‌زمینه اتحادیه-صنفی‌گرایی نبود. او در انتخابات ۲۰۰۱ میلادی مجدداً انتخاب گردیده و مستقیماً به مسائل مهاجرت پرداخت. او به یک رأی‌دهنده گفت، «تفاوت میان من و تو این است که تو یک نژادپرست هستی و من نیستم». «و تو تحت هیچ شرایطی اجازه نداری تا به من رأی بدهی، تو برای من رأی نخواهی
نداری تا به من رأی بدهی، تو برای من رأی نخواهی داد»! پس از این‌که چند مدتی از انتخاب او به عنوان نماینده پارلمان گذشت و او مشغول کمک به ترتیب قانون منع سلاح دستی بود، به یک آزاردهنده کرسی‌های جلوی حکومت در پارلمان مبدل شد. او برای دفعات مدیدی علیه حکومت شورش نمود (از جمله ۲۰ شورش در دوره ۲۰۰۵ پارلمان بود) و بیشتر آن‌ها در مورد مسائل مرتبط با آزادی مدنی بودند. به‌ویژه، او توانست به‌طور موفقیت‌آمیز بر علیه پیشنهادهای مبنی بر محدود سازی حق داشتن دادگاه ژوری و معرفی توقیف اجرائی ۹۰ روزه بدون دادگاه، مقابله
و معرفی توقیف اجرائی ۹۰ روزه بدون دادگاه، مقابله نماید. او یکی از طلیعه‌داران مخالفت با جنگ عراق بود. دوره بعدی (۲۰۰۵ – ۲۰۱۰ میلادی). در جریان شب انتخابات سراسری ۲۰۰۵، مارشال-اندروز در تلویزیون ملی ظاهر شد تا قبل از اعلام رسمی، در مورد شکست پیش‌بینی شده خودش صحبت نماید، او بیان داشت که این خبر تنها خبری خوب خواهد بود که تونی بلیر امشب به‌دست می‌آورد و حملات کوبنده‌ای را بر نخست‌وزیر آغاز کرد. هرچند، او توانست کرسی خود را، با اکثریت باریک و به‌دست آوردن ۲۱۳ رأی بیشتر، حفظ نماید. تمایل شدید وی به شورش، همراه
بیشتر، حفظ نماید. تمایل شدید وی به شورش، همراه با رفتار دوستانه وی نسبت به بیشتر نمایندگان محافظه‌کار پارلمان، باعث شد تا او در میان حزب خودش نا محبوب شود. براساس گزارش روزنامه تایمز، نمایندگان ارشد کارگر تقاضای گرفتن امتیاز حزبی از مارشال-اندروز را نمودند تا عبرتی باشد برای سایر ۴۹ نماینده کارگر پارلمان که بر علیه برنامه‌های حکومت برای توقیف ۹۰ روزه مضنون‌های دهشت‌افگنی، شورش کردند. هنگام وقفه‌ای در گفت‌وگوی قانون دهشت‌افگنی در ۹ نوامبر ۲۰۰۵، مارشال-اندروز در حال صحبت با نمایندگان محافظه‌کار پارلمان شامل
در حال صحبت با نمایندگان محافظه‌کار پارلمان شامل اندرو میچل، گریگ نایت و دامیان گرین در تالار انتظار مجلس عوام دیده شده بود. نماینده کارگر پارلمان، بَری شیرمان او را مورد نکوهش قرار داد. یکی دیگر از نمایندگان کارگر پارلمان، جیم دوود مداخله نموده و در مرحله‌ای تلاش کرد تا مارشال-اندروز را کنترل کند. دوود و چندین مشاهده کننده دیگر می‌گویند که او در مورد دوود گفت، «او یک فگت دیگر است». این رویداد نزدیک به دست به یقه شدن یکدیگر توسط شلاق حزبی، تام واتسون خاموش گردید، اما به‌طور گسترده‌ای گزارش شد.
خاموش گردید، اما به‌طور گسترده‌ای گزارش شد. مارشال-اندروز متعاقباً تأکید کرد که او در واقع «faccio» داد زده بود، faccio یک واژه ایتالیایی به معنی مادونِ نوکر است که گفته می‌شود واژه عامیانه «هم‌جنس‌باز/ fag» از آن مشتق می‌شود. در ۳۱ اکتبر ۲۰۰۶، مارشال-اندروز یکی از ۱۲ نماینده کارگر پارلمان بود که از درخواست پلاید سیمرو و حزب ملی اسکاتلند مبنی بر بررسی‌ای در مورد جنگ عراق، پشتیبانی کرد. علی‌رغم داشتن موضع چپ‌گرایی، او در انتخابات ۲۰۰۷ رهبری حزب کارگر، گوردون براون (به‌جای جان مک‌دونلا) را برای سمت رهبری حزب
براون (به‌جای جان مک‌دونلا) را برای سمت رهبری حزب و پیتر هاین را در همان زمان به عنوان معاون رهبری حزب حمایت کرد. در ۱۵ ژوئن ۲۰۰۸، مارشال-اندروز دوباره علیه وزیر کابینه پیشین کارگر تونی بین، در رابطه به معرفی حد اکثر ۴۲ روز توقیف بدون حکم محکمه برای مضنون‌های دستگیر شده، شورش نموده و از پیکار نماینده محافظه‌کار پارلمان به‌نام دیوید داویس برای کنار رفتن تونی بین از نمایندگی پارلمان و برگزاری یک انتخابات‌میان دوره‌ای در حوزه انتخابیه وی حمایت کرد. این چنین یک اقدام طبیعتاً بر علیه قواعد حزبی است، با این حال
اقدام طبیعتاً بر علیه قواعد حزبی است، با این حال مارشال-اندروز بدین عقیده بود که بیرون کردن وی از شلاق حزب کارگر غیرمحتمل بود، چون حزب احتمالاً نمی‌خواست تا نام‌زدی دیگر بر علیه داویس در انتخابات میان‌دوره ظهور کند. او با این اقدام خود احساس کرد که در رابطه به تدابیری که باعث ایجاد مقاومت قوی در میان نمایندگان کارگر پارلمان و طرف‌داران شد، «صدای یک قسمت قابل ملاحظه حزب کارگر شنیده شد». در دسامبر ۲۰۰۸، مارشال-اندروز به نخستین نماینده کارگر پارلمان مبدل شد که در ملاعام خواستار کناره‌گیری رئیس مجلس، مایکل
که در ملاعام خواستار کناره‌گیری رئیس مجلس، مایکل مارتین در رابطه با پرونده دستگیری دامیان گرین شد. در ۱۷ ژوئیه ۲۰۰۷، او اعلام کرد که در انتخابات بعدی از کرسی خود به عنوان نماینده کارگر پارلمان کنار خواهد رفت و در انتخابات سراسری ۲۰۱۰، مجلس عوام را ترک کرد. مصارف. در ۲۰۰۹ میلادی، دریافته شد که مارشال-اندروز برای هزینه‌های خود در خانه دومی‌اش، ۱۱۸٬۰۰۰ پوند تقاضا نموده‌است. سایر فعالیت‌ها و اواخر زندگی. مارشال-اندروز چندین رمان نوشته‌است، از جمله کاخ فرزانگی (که توسط انتشارات هامیش هیملتون و پنگوئن در ۱۹۸۹
(که توسط انتشارات هامیش هیملتون و پنگوئن در ۱۹۸۹ میلادی به چاپ رسید، این کتاب همچنین در ایالات متحده و فرانسه به چاپ رسیده و در آلمان پُر فروش‌ترین کتاب سال شد) و مرد بدون تقصیر (که توسط انتشارات میتوین در ۲۰۰۲ میلادی به چاپ رسید). در همین اواخر، رمان کاملی و دفتر خاطرات گم‌شده ساموئل پیپیز در ۲۰۱۶ میلادی توسط انتشارات وایت‌فاکس منتشر شد. خاطرات سیاسی وی تحت عنوان خارج از خط حزبی در ۲۰۱۱ میلادی توسط انتشارات پروفایل منتشر گردید. او مقاله‌های در روزنامه‌های ملی (دیلی تلگراف، گاردین، ایندیپندنت، سَندی تایمز)
(دیلی تلگراف، گاردین، ایندیپندنت، سَندی تایمز) و مجله‌های دوره‌ای (نیو استیتس‌مان، مجله پارلمان به‌نام هاوز و تریبیون) نوشته‌است.
فرانسیس آماسا واکر (Francis Amasa Walker) (زادهٔ ۲ ژوئیه ۱۸۴۰ – درگذشتهٔ ۵ ژانویه ۱۸۹۷)، یک اقتصاددان، کارشناس آمار، روزنامه‌نگار، معلم مدرسه، مدیر آکادمیک و افسر در ارتش اتحادیه، اهل آمریکا بود. واکر در یک خانواده بلندآوازه در بوستون متولد شد، فرزند اقتصاددان و سیاست‌مدار آماسا واکر بوده و در ۲۰ سالگی از کالج آمهرست فارغ‌التحصیل گردید. به او مأموریت داده شد تا به تیپ پانزدهم پیاده ماساچوست ملحق شود، او به سرعت ترفیع نموده و به عنوان دستیار ریس کل پرسنل گماشته شد. واکر در کمپین پنین‌سولا مبارزه نموده و در
شد. واکر در کمپین پنین‌سولا مبارزه نموده و در نبرد چنسلورزویل مجروح شد. اما پس از بهبود او در کمپین‌های بریستو، اوورلند و ریچموند-پیتزبورگ شرکت نموده و بعداً توسط نیروهای مؤتلفه دستگیر و در زندان بدنام لیبی محبوس گردید. در ژوئیه ۱۸۶۶ میلادی، او از طرف رئیس‌جمهوری اندرو جانسون برای دریافت درجه نظامی افتخاری سرتیپ داوطلبان ارتش ایالات متحده، نامزد گردیده و توسط مجلس سنای ایالات متحده تأیید گردید، این درجه افتخاری برای وی از ۱۳ مارس ۱۸۶۵ زمانی‌که ۲۴ سال داشت، اعطاء گردید. پس از پایان جنگ، واکر به عنوان کارمند
گردید. پس از پایان جنگ، واکر به عنوان کارمند ویراستاری در انتشارات "اسپرنگ‌فیلد ریپابلیکن" خدمت نموده و بعداً از روابط نظامی و خانوادگی خود استفاده نمود تا از ۱۸۶۹ – ۱۸۷۰ میلادی به عنوان رئیس اداره کل آمار ایالات متحده و بعداً سرپرست سرشماری ۱۸۷۰ ایالات متحده گماشته شود، او طی شغل پسین خود یک کتاب آمار دارای تصویر و جدول را منتشر نموده و برای نخستین‌بار داده‌ها را به‌طور دیداری ارایه کرد، این کتاب وی برنده جایزه نیز شد. پس از آن، وی در ۱۸۷۲ میلادی به عنوان پروفسور اقتصاد سیاسی مکتب علمی شفیلد در دانشگاه
پروفسور اقتصاد سیاسی مکتب علمی شفیلد در دانشگاه ییل پیوست، او پس از کارکردن در سمت‌های رئیس و عضو نمایشگاه ۱۸۷۶ فیلادلفیا، نماینده آمریکا در کنفرانس بین‌المللی پول در ۱۸۷۸ میلادی، رئیس انجمن آمار آمریکا در ۱۸۸۲ میلادی، رئیس افتتاح انجمن اقتصادی آمریکا در ۱۸۸۶ میلادی و نائب‌رئیس آکادمی ملی علوم آمریکا در ۱۸۹۰ میلادی به شهرت جهانی رسید. واکر همچنین سرشماری ۱۸۸۰ ایالات متحده را رهبری کرد که نتیجه آن بیست و دو جلد کتاب سرشماری بوده و واکر را به متخصص برتر آمار در ایالات متحده مبدل کرد. به عنوان یک اقتصاددان،
در ایالات متحده مبدل کرد. به عنوان یک اقتصاددان، واکر از قاعده مزد-وجوه پرده برداشته و وارد یک گفتمان چشم‌گیر علمی روی مسائل زمین، اجاره و مالیات با هنری جرج شد. واکر به طرف‌داری از استفاده از دو فلز به عنوان پشتوانه پولی دفاع نموده و هرچند وی طرف‌دار جنبش سوسیالستی در شرف تکوین نبود، اما او مدعی شد که مکلفیت‌های میان یک کارفرما و یک کارگر وجود دارد. او اثر خود تحت عنوان دوفلزی بین‌المللی را در اوج مبارزات انتخاباتی ریاست جمهوری ۱۸۹۶ زمانی منتشر کرد که مسائل اقتصادی بسیار برجسته بود. واکر نویسنده‌ای پُر
اقتصادی بسیار برجسته بود. واکر نویسنده‌ای پُر بار بوده و ده کتاب پیرامون اقتصاد سیاسی و تاریخ نظامی نوشت. برای قدردانی از کارهای او در نظریه علم اقتصاد که از ۱۹۴۷ میلادی آغاز گردیده بود، انجمن اقتصادی آمریکا پس از آن دستاوردهای عمری یک اقتصاددان را با دادن «مدال فرانسیس ای. واکر» مورد تقدیر قرار داد. واکر ریاست مؤسسه فناوری ماساچوست را در ۱۸۸۱ میلادی پذیرفت، سمتی که او برای پانزده سال تا زمان مرگش در آن باقی ماند. در خلال مدتی که او ریاست این مؤسسه را بر عهده داشت، با تأمین منابع مالی به‌گونه شدید و دریافت
داشت، با تأمین منابع مالی به‌گونه شدید و دریافت کردن کمک‌ها از حکومت ماساچوست، به وضعیت مالی این مؤسسه ثبات بیشتر بخشید، چندین بار برنامه‌های درسی را اصلاح کرد، از ایجاد برنامه‌های آکادمیک جدید نظارت نمود و میزان محوطه بوستون، استادان و ثبت نام شاگردان را گسترش داد. سالن بزرگ‌داشت واکر در مؤسسه فناوری ماساچوست که یک باشگاه دانشجویان پیشین بود و ساختمان‌های اصلی در محوطه چارلز ریور در ۱۹۱۶ میلادی به افتخار او نام‌گذاری شدند. پس‌زمینه. واکر در بوستون، ماساچوست زاده شد، او کوچک‌ترین فرزند هانا (نام خانوادگی
زاده شد، او کوچک‌ترین فرزند هانا (نام خانوادگی هنگام تولد، امبروس) و آماسا، یک اقتصاددان برجسته و سیاست‌مدار عضو دولت، بود. خانواد واکر سه فرزند داشتند، ایما (متولد ۱۸۳۵ میلادی)، رابرت (متولد ۱۸۳۷ میلادی) و فرانسیس. چون همسایه دیوار به دیوار خانواده واکر، الیور وندل هلمز سینیور بود، از این‌رو واکر جونیور و هلمز جونیور در کودکی باهم هم‌بازی بودند و بعداً در اواخر زندگی دوستی خود را تجدید کردند. خانواده واکر از بوستون به بروکفیلد شمالی، ماساچوست نقل مکان نموده و در آنجا به زندگی ادامه دادند. هنگامی که او پسر
و در آنجا به زندگی ادامه دادند. هنگامی که او پسر بچه‌ای بیش نبود، هم مزاج صریح و هم شخصیت پُر جذبه داشت. واکر مدرسه را در سن هفت سالگی آغاز نموده و به آموزش زبان لاتین در مدارس خصوصی و دولتی مختلف در بروکفیلد پرداخت و زمانی که به ۱۲ سالگی رسید به آکادمی لستر فرستاده شد. او دوره آمادگی کالج را تا چهارده سالگی به اتمام رساند، یک سال دیگر را به آموزش زبان یونانی و لاتین تحت نظر لوسی استون، کسی که در آینده طرف‌دار حق رأی و لغو برده‌داری شد، پرداخته و در پانزده سالگی وارد کالج آمهرست شد. هرچند پس از سپری‌نمودن
سالگی وارد کالج آمهرست شد. هرچند پس از سپری‌نمودن یک سال در کالج آمهرست، او تصمیم گرفت تا در دانشگاه هاروارد نام‌نویسی کند، اما پدرش معتقد که پسر وی برای رفتن به یک کالج بزرگ هنوز بسیار جوان است و روی ماندن وی در آرمهست تأکید کرد. هرچند او در کلاس ۱۸۵۹ وارد کالج شده بود، اما به دلیل بیمارشدن در جریان سال اول کالج، واکر یک سال عقب افتاد. او در سال اول کالج عضو انجمن‌های دلتا کاپا (Delta Kappa) و آتنی‌ها (Athenian) بوده و در سال دوم دانشگاه به انجمن آلفا سیگمی فی (Alpha Sigma Phi) پیوست، اما به دلیل
سیگمی فی (Alpha Sigma Phi) پیوست، اما به دلیل «شرورگری» از این انجمن خارج شده و در نهایت به دلتا کاپا اپلیسون (Delta Kappa Epsilon) پیوست. هنگامی که او دانشجو بود، به واکر به‌خاطر ارایه یک نطق طولانی مدت، جایزه رساله سویتسر و جایزه هاردی اعطاء گردید. او در ۱۸۶۰ میلادی به عنوان یک دانشجوی که عضو انجمن فی بتا کاپا بود، با دریافت مدرک لیسانس در حقوق، فارغ‌التحصیل گردید. پس از فارغ‌التحصیل شدن از کالج، او به بنگاه حقوقی چارلز دونز و جرج فریزبی هور در ووستر، ماساچوست پیوست. خدمت نظامی. تیپ ۱۵ام پیاده ماساچوست.
پیوست. خدمت نظامی. تیپ ۱۵ام پیاده ماساچوست. زمانی که تنش‌ها میان شمال و جنوب در زمستان ۱۸۶۰–۱۸۶۱ میلادی بالا گرفت، واکر خود را تجهیز نموده و تمرینات نظامی را در گردان سوم تفنگ‌داران سرگرد دونز در ووستر و نیویورک آغاز کرد. علی‌رغم این‌که برادر بزرگ‌تر وی رابرت در تیپ پیاده ۳۴ام ماساچوست خدمت می‌کرد، اما پدرش به عضو شدن جوان‌ترین پسر خود در اولین موج داوطلبان مخالفت کرد. واکر دوباره به ووستر برگشت، اما او از ویلیام ستشولیر و شهردار جان اندرو درخواست کرد تا به او به عنوان ستوان دوم در فرمان‌دهی ۱۵ام ماساچوست
او به عنوان ستوان دوم در فرمان‌دهی ۱۵ام ماساچوست که تحت فرماندهی دونز بود، مأموریتی بدهند. پس از ۲۱مین زاد روزش و نخستین نبرد بول ران در ژوئیه ۱۸۶۱، واکر رضایت پدرش مبنی در پیوستن به جنگ و همچنین ضمانت دونز مبنی بر دریافت‌کردن مأموریت افسری را به‌دست‌آورد. با این حال، درجه ستوانی که وعده داده شده بود عملی نشده و به‌جای آن دونز درجه نظامی استوار را به او داد، او این درجه را در ۱ اوت ۱۸۶۱، پس از دوخت مجدد لباسی که برای درجه ستوانی سفارش داده بود تا نشان‌دهنده درجه نظامی‌اش باشد، تصاحب کرد. با این حال، در ۱۴
درجه نظامی‌اش باشد، تصاحب کرد. با این حال، در ۱۴ سپتامبر ۱۸۶۱ میلادی واکر با توصیه دونز و تأییدی سرتیپ داریوس ان. کوچ به عنوان دست‌یار ریس کل پرسونل گماشته شده و به درجه نظامی سروان ترفیع داده شد. واکر در جریان زمستان ۱۸۶۱–۱۸۶۲ در واشینگتن دی‌سی ماند و شاهد هیچ نبردی نبود تا این‌که در می ۱۸۶۲ در نبرد ویلیامزبرگ شرکت کرد.
نبرد ویازما–بریانسک به مجموعه درگیری‌های نظامی در ماه اکتبر سال ۱۹۴۱ در نواحی شهرهای ویازما و بریانسک در ۳۵۰ کیلومتری غرب مسکو، پایتخت شوروی، بین ورماخت و ارتش سرخ در جبهه شرقی جنگ جهانی دوم اشاره دارد. تهاجم نیروهای آلمانی با اسم رمز «عملیات "تایفون"»، با هدف محاصره و انهدام مدافعان مسکو و گشودن راه جهت حرکت به سمت پایتخت شوروی، از ۲ اکتبر سال ۱۹۴۱ از سه محور آغاز شد. آلمانی‌ها با غافلگیر کردن طرف مقابل، تا ۱۰ اکتبر در قالب دو ناحیه عمده در اطراف شهرهای ویازما و بریانسک، قریب به یک میلیون نفر از نیروهای سه
و بریانسک، قریب به یک میلیون نفر از نیروهای سه جبهه ارتش سرخ را به محاصره درآوردند. با پاکسازی این دو منطقه تا حدود روز ۲۰ اکتبر، هفت ارتش میدانی شوروی منهدم و حدود ۷۰۰ هزار نفر از نیروهای آن به اسارت آلمانی‌ها درآمدند. ورماخت با کسب این پیروزی بزرگ یک شکاف ۳۰۰ کیلومتری در خطوط دفاعی مدافعان غرب مسکو ایجاد و امکان ادامه پیشروی را فراهم آورد. پیش‌زمینه. عملیات بارباروسا، تهاجم آلمان به شوروی، از ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱ آغاز شد. نیروهای آلمانی با شکست‌دادن دفاع مرزی ارتش سرخ، پیشروی سریعی در عمق خاک شوروی داشتند. تا
سرخ، پیشروی سریعی در عمق خاک شوروی داشتند. تا اوایل ژوئیه ۱۹۴۱، ورماخت سه ارتش میدانی ارتش سرخ را در غرب مینسک محاصره و منهدم کرد و سپس از رودهای دوینا و دنیپر عبور نمود. موفقیت‌های مشابهی نیز در جناحین شمالی و جنوبی برای آلمان به‌دست آمد. در مرحلهٔ دوم عملیات، آلمانی‌ها پس از یک ماه مبارزهٔ سنگین، محاصرهٔ بزرگ دیگری — این بار حوالی اسمولنسک — ایجاد کردند و سه ارتش میدانی دیگر شوروی را از بین بردند. بحث پیرامون چگونگی بهره‌گیری از پیروزی‌های اولیهٔ عملیات و تهاجم به مسکو از ژوئیه ۱۹۴۱ میان رهبران فرماندهی
تهاجم به مسکو از ژوئیه ۱۹۴۱ میان رهبران فرماندهی عالی آلمان در جریان بود. بسیاری از فرماندهان نیروی زمینی، ارتشبد فرانتس هالدر، به‌خصوص رئیس ستاد کل نیروی زمینی، خواهان پیشروی بلافاصلهٔ گروه ارتش مرکز به‌سمت مسکو بودند. چنین تهاجمی مسکو را در معرض تهدید قرار می‌داد، بنابراین بخش اصلی نیروهای ارتش سرخ را وادار به نبرد می‌کرد و امکان انهدام آن‌ها برای آلمانی‌ها فراهم می‌شد. با این حال، با دخالت آدولف هیتلر، پیشوای آلمان، سرانجام تصمیم بر این شد که تمرکز نیروهای زرهی گروه ارتش مرکز بر شهرهای لنینگراد و کی‌یف
زرهی گروه ارتش مرکز بر شهرهای لنینگراد و کی‌یف در جناحین باشد. این تغییر مسیر اگرچه موفقیت‌های بزرگی را در پی داشت، موجب اخلال و تأخیر در حرکت گروه ارتش مرکز به‌سمت مسکو شد. آماده‌سازی و طرح‌ریزی آلمان. درحالی‌که به نظر می‌رسید گروه ارتش شمال و گروه ارتش جنوب به‌کمک گروه ارتش مرکز توان اصلی نیروهای جبهه‌های شمال غربی و جنوب غربی شوروی را از بین برده‌اند، روز ۵ سپتامبر هیتلر با احضار هالدر، برنامه خود برای تهاجم به مسکو را با او در میان گذاشت. هیتلر گفت که این تهاجم می‌بایست در ۸ تا ۱۰ روز آینده آغاز شود.
این تهاجم می‌بایست در ۸ تا ۱۰ روز آینده آغاز شود. هیتلر می‌خواست گروه زرهی ۲ پس از پایان نبردهای اوکراین به‌سمت شرق چرخش کند. پیش از پایان نبرد کی‌یف، روز ۶ سپتامبر هیتلر با صدور فرمان شماره ۳۵ پیشوا مقرر کرد گروه ارتش مرکز در اواخر سپتامبر تهاجم بزرگ دیگری به‌سمت شرق داشته باشد. این فرمان، نیروهای آلمان را موظف می‌کرد تا پیش از رسیدن زمستان، مدافعان مسکو را منهدم کنند و به‌سمت این شهر پیش بروند. بر مبنای این فرمان، گروه ارتش مرکز می‌بایست با تهاجم در جهت عمومی ویازما، «گروه ارتش تیموشنکو» را پیش از
جهت عمومی ویازما، «گروه ارتش تیموشنکو» را پیش از عقب‌نشینی منظم آن به‌سمت مسکو، در شرق اسمولنسک از دو طرف با نیروهای زرهی محاصره و منهدم کند. برای این کار، دو «گروه شوک» می‌بایست تشکیل می‌شد: یک گروه در جناح جنوبی در جنوب شرقی شهر روسلافل که محور تهاجم آن به‌سمت شمال شرقی بود؛ این گروه می‌بایست از نیروهای گروه ارتش مرکز و لشکرهای دوم و پنجم زرهی که جهت اجرای این مأموریت آزاد می‌گشتند، ساخته می‌شد. گروه دیگر در ناحیهٔ ارتش نهم و با محور تهاجم از طریق شهر بلیی بود؛ این گروه می‌بایست تا جای ممکن شامل
شهر بلیی بود؛ این گروه می‌بایست تا جای ممکن شامل آرایش‌های بزرگی از گروه ارتش مرکز می‌شد. ۱۰ سپتامبر، فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان بر مبنای فرمان هیتلر، از جانب خود دستور به «ادامهٔ عملیات‌ها» داد. این فرمان به «انهدام گروه ارتش تیموشنکو» اهمیت کمتری می‌داد و ادامهٔ حرکت به‌سمت مسکو را منوط به «تکمیل محاصره» و «اطمینان از انهدام نیروهای دشمن» می‌دانست. بر این اساس، گروه زرهی ۲ و ارتش دوم ورماخت نیز به‌سمت شمال شرقی یورش می‌بردند و جناح راست آن‌ها شهر اریول را تصرف می‌کرد؛ بنابراین بیشتر نیروهای ارتش دوم
را تصرف می‌کرد؛ بنابراین بیشتر نیروهای ارتش دوم ورماخت از فرایند انهدام محاصرهٔ کی‌یف جدا می‌شدند تا همراه گروه زرهی ۲، محور سوم تهاجم را مستقل از نیروهای محدودهٔ ویازما ایجاد نمایند و از جناح راست مابقی نیروها محافظت کنند. فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان قصد داشت با الحاق گروه‌های زرهی ۳ و ۴، حلقهٔ محاصره را در ویازما ببندد اما فیلدمارشال فون بک ترجیح می‌داد محاصره در گژاتسک، در شرق ویازما، بسته شود. سرانجام توافق بر این شد که دو گروه زرهی حلقهٔ درونی را در ویازما و حلقهٔ بیرونی را در گژاتسک ببندند. پیوست
ویازما و حلقهٔ بیرونی را در گژاتسک ببندند. پیوست شماره ۱ به فرمان فرماندهی عالی نیروی زمینی با تأکید بر نیروهای متحرک، قرارگاه فرماندهی یک سپاه به‌همراه دو لشکر پیاده‌نظام و قرارگاه فرماندهی یک سپاه موتوریزه به‌همراه دو لشکر زرهی و دو لشکر پیاده‌نظام موتوریزه را از گروه ارتش جنوب به گروه زرهی ۲ منتقل کرد. گروه ارتش شمال هم موظف شد قرارگاه فرماندهی گروه زرهی ۴ را به‌همراه قرارگاه فرماندهی سه سپاه، پنج لشکر زرهی و دو لشکر پیاده‌نظام موتوریزه به گروه ارتش مرکز انتقال دهد. دو لشکر زرهی نیز که از آلمان راهی
انتقال دهد. دو لشکر زرهی نیز که از آلمان راهی منطقهٔ عملیاتی بودند، نیز بعدتر به نقطهٔ اصلی تهاجم ملحق می‌شدند. طرح عملیات تایفون. در طرح بازبینی‌شدهٔ ستاد گروه ارتش مرکز با اسم رمز «عملیات "تایفون"»، که ۱۶ سپتامبر صادر گشت، درحالی‌که فرمان هیتلر، دو محور تهاجم با گروه‌های زرهی ۳ و ۴ را در نظر داشت، تهاجم را سه گروه زرهی در سه محور ترتیب می‌دادند. بر پایهٔ این فرمان، علاوه‌بر عملیات گروه زرهی ۳ در جناح شمالی و گروه زرهی ۴ در بخش مرکزی، گروه زرهی ۲ — تحت امر ارتشبد هاینتس گودریان — نیز در جناح جنوبی به طرح
ارتشبد هاینتس گودریان — نیز در جناح جنوبی به طرح عملیاتی افزوده می‌شد و از شوستکا در جنوب غربی با گذر از اریول به‌سمت مسکو پیش می‌رفت. تهاجم گودریان محاصرهٔ عمدهٔ دیگری را علیه نیروهای ارتش سرخ در ناحیهٔ بریانسک ممکن می‌کرد. در صورت موفقیت این عملیات، هر سه جبههٔ ارتش سرخ که از مسکو دفاع می‌کردند، از بین می‌رفتند و این شهر کاملاً بدون دفاع می‌شد. همانند نخستین روز عملیات بارباروسا، گروه‌های زرهی برای هماهنگی بهتر در نقاط نفوذ در دفاع دشمن، به ارتش‌های پیاده‌نظام متصل شدند. بر اساس طرح گروه ارتش مرکز، در
متصل شدند. بر اساس طرح گروه ارتش مرکز، در ابتدا گروه‌های زرهی ۳ و ۴، به‌ترتیب تحت کنترل عملیاتی ارتش‌های نهم و چهارم، می‌بایست نیروهای شوروی را در منطقه ویازما محاصره می‌کردند تا شکافی در جبهه غربی ارتش سرخ ایجاد و بزرگراه اصلی مسکو از نیروهای آن پاکسازی شود. بنابراین در جناح شمالی، ارتش نهم و گروه زرهی ۳ می‌بایست در مواضع دشمن در بین بزرگراه و ناحیه بلیی نفوذ می‌کردند و به‌سمت خط‌آهن ویازما-رژف پیش می‌رفتند. حملهٔ اصلی این جناح متوجه خولم بود. یگان‌های متحرک در جانب شرقی رود دنیپر می‌بایست به‌سمت بزرگراه