payamvha/North_RAG huggingface dataset:
رئیس‌جمهور آن زمان اوکراین از امضای توافقنامه ارتباط با اتحادیه اروپا در ۲۱ نوامبر ۲۰۱۳ خودداری کرد. پشتیبانی از روابط نزدیکتر با اروپا، در غرب و مرکز اوکراین قوی بود، در حالی که بسیاری در شرق و جنوب اوکراین به‌طور سنتی طرفدار روابط قوی تر با روسیه بودند. رئیس‌جمهور یانوکوویچ که بیشتر پشتیبانی خود را از مناطق شرقی به دست آورده بود، در فوریه ۲۰۱۴ از سمت خود کنار رفت. برکناری او با اعتراضاتی در شرق و جنوب اوکراین همراه شد که تأکید زیادی بر اهمیت روابط تاریخی با روسیه، زبان روسی و ضدیت با جنبش یورومیدان داشت.
روسیه، زبان روسی و ضدیت با جنبش یورومیدان داشت. کریمه. دوره امپراتوری. پس از جنگ روسیه و ترکیه ۱۷۶۸–۱۷۷۴، خانات کریمه، وابسته به امپراتوری عثمانی، که در سال ۱۴۴۱ تشکیل شده بودند، با معاهده کوچوک کاینارکا در سال ۱۷۷۴ مستقل شدند. در سال ۱۷۸۳ به عنوان " استان تائوریدا " توسط امپراتوری روسیه ضمیمه روسیه شدند. جمعیت‌شناسی کریمه در سده‌های پس از الحاق، دستخوش تغییرات شگرفی شد. پیش از الحاق کریمه به روسیه، کریمه بیشتر محل زندگی تاتارهای کریمه، مردمی ترک که عمدتاً مسلمان بودند، بود. علاوه بر این، این شبه‌جزیره
مسلمان بودند، بود. علاوه بر این، این شبه‌جزیره توسط یونانی‌های پونتیک (اوروم‌ها) و ارمنی‌ها که بیشتر مسیحی بودند نیز پر شده بود. در آستانه الحاق و بلافاصله پس از آن، روسیه همه مسیحیان را ابتدا تشویق کرد و بعداً به آنها دستور داد تا از کریمه خارج شوند و آنها را در ساحل شمالی دریای آزوف، بین ماریوپل و نخجوان-آن-دون، اسکان داد. امپراتور کاترین کبیر بسیاری از زمین‌هایی را که ضمیمه شده بودند به مشاوران و دوستان خود بخشید. ساکنان بومی این سرزمین‌ها اغلب به بیرون رانده می‌شدند که باعث مهاجرت گسترده تاتارها به
رانده می‌شدند که باعث مهاجرت گسترده تاتارها به آناتولی تحت کنترل عثمانی شد. شهرک‌نشینان روسی برای استعمار سرزمین‌هایی که زمانی توسط تاتارهای فراری اشغال شده بود آورده شدند. تا سال ۱۹۰۳، ۴۰ درصد از جمعیت کریمه، به استثنای شهرهای سواستوپل و ینی-کاله، پیروان مذهب ارتدکس روسیه بودند. ۴۴٫۶٪ آنها مسلمان بودند. در این چارچوب «مسلمان» بودن مترادف با قومیت تاتار کریمه است. روس‌ها اکثریت جمعیت دو شهر محروم و جداگانه را تشکیل می‌دادند. در طول این زمان و دقیقاً پیش از آن، کریمه به عنوان "قلب رمانتیسیسم روسی " در نظر
آن، کریمه به عنوان "قلب رمانتیسیسم روسی " در نظر گرفته می‌شد. دوره شوروی. کریمه از سال ۱۹۲۱ تا ۱۹۴۴ در داخل جمهوری سوسیالیستی فدراتیو شوروی روسیه (SFSR) تحت عنوان جمهوری سوسیالیستی خودمختار شوروی کریمه (ASSR) خودمختاری داشت. بر اساس سرشماری شوروی در سال ۱۹۲۶، ۴۲٫۲٪ از جمعیت ASSR کریمه روسی، ۲۵٪ تاتار کریمه، ۱۰٫۸٪ اوکراینی، ۷٪ یهودی و ۱۵٪ از سایر اقوام بودند. رهبر شوروی، جوزف استالین ، کل جمعیت تاتارهای کریمه را از کریمه تبعید کرد و خودمختاری کریمه را در سال ۱۹۴۴ لغو کرد. در آن زمان تاتارهای کریمه حدود یک
۱۹۴۴ لغو کرد. در آن زمان تاتارهای کریمه حدود یک پنجم جمعیت کریمه را تشکیل می‌دادند و تعداد آنها حدود ۱۸۳۱۵۵ نفر بود. بیشتر آنها به بیابان‌های آسیای مرکزی تحت کنترل شوروی فرستاده شدند. حدود ۴۵ درصد از اخراج شدگان در جریان اخراج جان خود را از دست دادند. پس از این رویدادها، برای اولین بار در تاریخ، روس‌ها اکثریت جمعیت کریمه را تشکیل می‌دادند. نیکیتا خروشچف، دبیر نخست شوروی، کریمه را در سال ۱۹۵۴ از اتحاد جماهیر شوروی روسیه به اتحاد جماهیر شوروی اوکراین منتقل کرد. خودمختاری کریمه در سال ۱۹۹۱ پس از همه‌پرسی،
کرد. خودمختاری کریمه در سال ۱۹۹۱ پس از همه‌پرسی، درست پیش از انحلال اتحاد جماهیر شوروی، دوباره برقرار شد. دوره اوکراین. استقلال اوکراین با همه‌پرسی که در ۱ دسامبر ۱۹۹۱ برگزار شد تأیید شد. در این همه‌پرسی ۵۴ درصد از رای‌دهندگان کریمه از استقلال از اتحاد جماهیر شوروی پشتیبانی کردند. به دنبال آن رای پارلمان کریمه در سال ۱۹۹۲ به برگزاری رفراندوم استقلال از اوکراین، منجر به یک بحران دو ساله بر سر وضعیت کریمه شد. در همان زمان، شورای عالی روسیه به لغو واگذاری کریمه به اوکراین رای داد. در ژوئن همان سال، دولت
کریمه به اوکراین رای داد. در ژوئن همان سال، دولت اوکراین در کیف به کریمه خودمختاری زیادی داد و آن راجمهوری خودمختار کریمه در داخل اوکراین نامید. با وجود این، جنگ بین دولت کریمه، دولت روسیه و دولت اوکراین ادامه یافت. در سال ۱۹۹۴، یوری مشکوف ملی‌گرای روسی در انتخابات ریاست‌جمهوری کریمه در سال ۱۹۹۴ پیروز شد و همه‌پرسی مصوب قبلی دربارهٔ وضعیت کریمه را اجرا کرد. ۱٫۳ میلیون نفر در این همه‌پرسی رای دادند، ۷۸٫۴٪ از آنها از خودمختاری بیشتر از اوکراین حمایت کردند، در حالی که ۸۲٫۸٪ از اجازه دادن تابعیت دوگانه روسیه و
حالی که ۸۲٫۸٪ از اجازه دادن تابعیت دوگانه روسیه و اوکراین حمایت کردند. بعداً در همان سال، وضعیت کریمه به عنوان بخشی از اوکراین توسط روسیه به رسمیت شناخته شد و روسیه متعهد شد که تمامیت ارضی اوکراین را در یادداشت بوداپست حفظ کند. این معاهده توسط ایالات متحده آمریکا، انگلستان و فرانسه نیز امضا شد. اوکراین قانون اساسی کریمه را لغو کرد و در سال ۱۹۹۵ ریاست جمهوری کریمه را نیز لغو کرد. کریمه در سال ۱۹۹۸ قانون اساسی جدیدی را دریافت کرد که به نسبت قانون قبلی خودمختاری کمتری داشت. مقامات کریمه بعداً به دنبال
خودمختاری کمتری داشت. مقامات کریمه بعداً به دنبال بازگرداندن اختیارات قانون اساسی قبلی رفتند. در طول دهه ۱۹۹۰، بسیاری از تبعیدشدگان تاتار کریمه و فرزندان آنها به کریمه بازگشتند. یکی از تنش‌های اصلی در روابط روسیه و اوکراین پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، وضعیت ناوگان دریای سیاه بود که در سواستوپل مستقر بوده و هست. بر اساس معاهده تقسیم روسیه و اوکراین در سال ۱۹۹۷، که مالکیت پایگاه‌ها و کشتی‌های نظامی در کریمه را تعیین کرد، روسیه مجاز به داشتن حداکثر ۲۵۰۰۰ سرباز، ۲۴ سامانه توپخانه (با کالیبر کمتر از ۱۰۰
سرباز، ۲۴ سامانه توپخانه (با کالیبر کمتر از ۱۰۰ میلی‌متر)، ۱۳۲ خودروی زرهی و ۲۲ هواپیمای نظامی در کریمه بود. این معاهده در سال ۲۰۱۰ توسط رئیس‌جمهور اوکراین ویکتور یانوکوویچ تمدید شد. بر اساس این قرارداد جدید، به روسیه حق داده شد تا ناوگان دریای سیاه را تا سال ۲۰۴۲ در کریمه مستقر کند. ساکنان شهر فئودوسیا در کریمه در ژوئن ۲۰۰۶ در اعتراض به پهلوگیری کشتی "Advantage" نیروی دریایی ایالات متحده تظاهرات کردند. معترضان تابلوهایی با شعارهای ضد ناتو حمل می‌کردند و حضور نیروهای وابسته به ناتو را «تجاوز» می‌دانستند.
نیروهای وابسته به ناتو را «تجاوز» می‌دانستند. برخی از مفسران در اوکراین اعتراضات را «دست‌اندازی روسیه» خواندند. در انتخابات پارلمان کریمه در سال ۲۰۱۰، حزب مناطق بیشترین سهم را به خود اختصاص داد، در حالی که حزب کمونیست اوکراین که رتبه دوم را کسب کرد، سهم بسیار کمتری را به خود اختصاص داد. هر دوی این احزاب سیاسی بعداً هدف جنبش یورومیدان شدند. یوری الکساندرویچ مشکوف، رئیس‌جمهور سابق کریمه در ژوئیه ۲۰۱۱ خواستار برگزاری همه‌پرسی برای بازگرداندن قانون اساسی کریمه در سال ۱۹۹۲ شد. در نتیجه یک دادگاه محلی در کریمه
در سال ۱۹۹۲ شد. در نتیجه یک دادگاه محلی در کریمه مشکوف را به مدت پنج سال از اوکراین اخراج کرد. جمعیت‌شناسی معاصر. بر پایه سرشماری اوکراین در سال ۲۰۰۱، روس‌ها ۵۸٫۵ درصد از جمعیت کریمه را تشکیل می‌دهند. دو گروه قومی بعدی اوکراینی‌ها که ۲۴ درصد و تاتارهای کریمه که ۱۰٫۲ درصد را تشکیل می‌دادند بودند. دیگر اقلیت‌های قومی که در کریمه حضور دارند شامل بلاروس‌ها و ارمنی‌ها هستند. ۷۷ درصد از جمعیت کریمه زبان مادری خود را روسی، ۱۱٫۴ درصد تاتاری کریمه و ۱۰٫۱ درصد اوکراینی گزارش کردند. دونباس. دوره امپراتوری. دونباس ( ;
گزارش کردند. دونباس. دوره امپراتوری. دونباس ( ; )، یا حوضه دونتس، منطقه ای است که امروزه از استان‌های دونتسک و لوهانسک اوکراین تشکیل شده‌است. قبلاً برای " مزارع وحشی " () شناخته می‌شد. منطقه ای که اکنون دونباس نامیده می‌شود تا میانه سده ۱۸، زمانی که امپراتوری روسیه به رهبری امپراتور کاترین دوم، "هتمانات" و هتمانات را فتح کرد تا حد زیادی تحت کنترل هتمانات قزاق اوکراین و خانات کریمه ترک بود. روسیه نام این سرزمین‌ها را «روسیه جدید» (، "نووروسیا") گذاشت. با وقوع انقلاب صنعتی در سراسر اروپا، منابع عظیم زغال سنگ
انقلاب صنعتی در سراسر اروپا، منابع عظیم زغال سنگ دونباس در میانه سده نوزدهم مورد بهره‌برداری قرار گرفت. این امر منجر به رونق جمعیت در منطقه شد که عمدتاً مهاجران روسی بودند. در سال ۱۸۵۸، جمعیت منطقه ۷۰۰۷۶۷ نفر بود که تا سال ۱۸۹۷ به ۱۴۵۳۱۰۹ نفر رسید. بر اساس سرشماری امپراتوری روسیه در سال ۱۸۹۷، اوکراینی‌ها ۵۲٫۴ درصد از جمعیت منطقه را تشکیل می‌دادند، در حالی که روس‌ها ۲۸٫۷ درصد را تشکیل می‌دادند. یونانی‌ها، آلمانی‌ها، یهودی‌ها و تاتارها نیز در دونباس، به‌ویژه در ناحیه ماریوپل، که ۳۶٫۷ درصد از جمعیت آن را
در ناحیه ماریوپل، که ۳۶٫۷ درصد از جمعیت آن را تشکیل می‌دهند، حضور چشمگیری داشتند. با وجود این، روس‌ها اکثریت نیروی کار صنعتی را تشکیل می‌دادند. اوکراینی‌ها بر مناطق روستایی تسلط داشتند، اما شهرها بیشتر تنها توسط روس‌هایی که به دنبال کار در صنایع سنگین منطقه آمده بودند، مسکونی شده بودند. آن دسته از اوکراینی‌های قومی که برای کار به شهرها نقل مکان کردند، به سرعت در طبقه کارگر روسی زبان جذب شدند. دوره شوروی. اوکراینی‌های دونباس تحت تأثیر قحطی هولودومور در سال‌های ۱۹۳۲–۱۹۳۳ و سیاست روسی‌سازی ژوزف استالین قرار
۱۹۳۲–۱۹۳۳ و سیاست روسی‌سازی ژوزف استالین قرار گرفتند. از آنجایی که اکثر اوکراینی‌ها کشاورزان و دهقانان روستایی بودند (که توسط رژیم شوروی " کولاک " نامیده می‌شد)، بیشترین قحطی را متحمل شدند. بر اساس گزارش انجمن اوکراینی‌ها در بریتانیای کبیر، جمعیت منطقه ای که اکنون استان لوهانسک است در نتیجه قحطی ۲۵ درصد کاهش یافت و منطقه ای که اکنون استان دونتسک است، ۱۵ تا ۲۰ درصد کاهش به خود دید. بر اساس یک تخمین، ۸۱٫۳٪ از کسانی که در طول قحطی در SSR اوکراین جان باختند، اوکراینی نژاد بودند، در حالی که تنها ۴٫۵٪ از نژاد
اوکراینی نژاد بودند، در حالی که تنها ۴٫۵٪ از نژاد روسیه بودند. در طول بازسازی دونباس پس از جنگ جهانی دوم، بسیاری از کارگران روسی برای سکونت مجدد در منطقه وارد شدند و تعادل جمعیت را بیشتر تغییر داد. در سال ۱۹۲۶، ۶۳۹۰۰۰ نفر روس در دونباس ساکن بودند. تا سال ۱۹۵۹، جمعیت قومی روسیه بیش از دو برابر شد و به ۲٫۵۵ میلیون نفر رسید. روسی‌سازی با اصلاحات آموزشی شوروی در سال‌های ۱۹۵۸–۱۹۵۹، که منجر به حذف تقریباً تمام آموزش‌های زبان اوکراینی در دونباس شد، بیشتر پیشرفت کرد. در زمان سرشماری شوروی در سال ۱۹۸۹، ۴۵ درصد از
در زمان سرشماری شوروی در سال ۱۹۸۹، ۴۵ درصد از جمعیت دونباس قومیت خود را روس گزارش کردند. دوره اوکراین. پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱، ساکنان دونباس بر خلاف بقیه اوکراین، عموماً طرفدار روابط قوی تر با روسیه بودند. . به دنبال اعتصاب معدنچیان در سال ۱۹۹۳ در منطقه که خواستار یک اوکراین فدرال و خودمختاری اقتصادی برای دونباس بودند، یک همه‌پرسی در سال ۱۹۹۴ در مورد مسائل گوناگون قانون اساسی در استان‌های دونتسک و لوهانسک، همزمان با نخستین انتخابات پارلمانی در اوکراین مستقل برگزار شد. رای‌دهندگان و
در اوکراین مستقل برگزار شد. رای‌دهندگان و سیاستمداران دونباس تا زمان انقلاب نارنجی ۲۰۰۴ نفوذ گسترده‌ای بر سیاست اوکراین داشتند. ویکتور یانوکوویچ، نخست‌وزیر وقت، که هدف انقلابی داشت، اهل دونباس است و بیشترین حمایت خود را نیز در آنجا پیدا کرده‌است. در اوج انقلاب، سیاستمداران منطقه ای طرفدار یانوکوویچ در دونباس خواستار برگزاری همه‌پرسی در مورد ایجاد " جمهوری خودمختار اوکراین در جنوب شرقی " یا جدایی از اوکراین شدند. این اتفاق نیفتاد و حزب مناطق یانوکوویچ در انتخابات پارلمانی اوکراین در سال ۲۰۰۶ پیروز شد. او
پارلمانی اوکراین در سال ۲۰۰۶ پیروز شد. او بعداً در سال ۲۰۱۰ به عنوان رئیس‌جمهور انتخاب شد. دولت او به رهبری نخست‌وزیر میکولا آزاروف، قانون بحث‌برانگیز زبان منطقه ای را در سال ۲۰۱۲ اجرا کرد. این قانون به زبانی وضعیت «زبان منطقه ای» را می‌دهد که در آن درصد نمایندگان گروه قومی آن بیش از ۱۰٪ از کل جمعیت یک منطقه اداری تعریف شده باشد. وضعیت زبان منطقه ای اجازه استفاده از زبان‌های اقلیت را در دادگاه‌ها، مدارس و سایر موسسات دولتی در این مناطق اوکراین می‌دهد. این بدان معناست که زبان روسی برای اولین بار از زمان
بدان معناست که زبان روسی برای اولین بار از زمان استقلال اوکراین در دونباس به رسمیت شناخته شد. این قانون در ۲۸ فوریه ۲۰۱۸ توسط دادگاه قانون اساسی اوکراین خلاف قانون اساسی اعلام شد و در سال ۲۰۱۹ با قانون جدیدی جایگزین شد که هدف آن تقویت استفاده از زبان اوکراینی بود. جمعیت‌شناسی معاصر. بر اساس سرشماری اوکراین در سال ۲۰۰۱، ۵۷٫۲٪ از جمعیت دونباس را اوکراینی‌ها، ۳۸٫۵٪ روس‌ها، و ۴٫۳٪ سایر گروه‌های قومی، عمدتاً یونانی (۱٫۱٪) و بلاروس (۰٫۹٪) تشکیل می‌داد. ۷۲٫۸٪ از جمعیت گزارش کردند که زبان مادری آنها روسی است.
از جمعیت گزارش کردند که زبان مادری آنها روسی است. زبان‌های دیگر که عمدتاً توسط گروه‌های قومی اقلیت صحبت می‌شود، ۱٫۱ درصد از جمعیت را تشکیل می‌دهند. در میان این گروه‌ها، تنها روماها گزارش شده‌اند که از زبان روسی در زندگی روزمره استفاده نمی‌کنند و به جای آن از زبان رومی استفاده می‌کنند. استان خارکف. خارکف که پیشتر یک منطقه کم جمعیت بود، تعداد زیادی از مهاجران اوکراینی را برای اولین بار در زمان قیام خلمنتسکی ۱۶۴۸–۵۷ در خود جای داد. این مهاجران از جنگ بین قزاق‌های اوکراینی و کشورهای مشترک المنافع
جنگ بین قزاق‌های اوکراینی و کشورهای مشترک المنافع لهستان-لیتوانی در نزدیکی رودخانه دنیپر فرار کرده بودند. منطقه ای که در آن ساکن شدند «اسلوبودا اوکراین» نام داشت (، "اسلوبودسکایا اوکراین"). در طول سده‌های بعد، موج‌های متعدد مهاجرت به اسلوبودا اوکراین، هم اوکراینی‌های قومی و هم روس‌های قومی را به همراه داشت. پیش از سده نوزدهم، تعداد کمی از روس‌ها در این منطقه ساکن شدند. آنها تمایل داشتند در شهرها زندگی کنند، در حالی که مناطق روستایی تحت تسلط اوکراینی‌ها بود. این منطقه یک دولت خودمختار قزاق داشت تا اینکه در
این منطقه یک دولت خودمختار قزاق داشت تا اینکه در سال ۱۷۶۵ توسط کاترین کبیر خودمختاری لغو شد. در سال ۱۸۳۲، شکاف شهری و روستایی به شدت ریشه دوانید: ۵۰٪ از بازرگانان را روس‌ها، و ۴۵٪ از صاحبان کارخانه‌ها روس بودند. در راستای این روسی شدن فزاینده، نام اسلوبودا اوکراین با فرمانداری خارکف در سال ۱۸۳۵ جایگزین شد. در سرشماری امپراتوری ۱۸۹۷ نشان داده شده‌است که زبان مادری ۸۰٫۶٪ از جمعیت استان خارکف اوکراینی بوده، در حالی که زبان روسی به عنوان زبان مادری تنها ۱۷٫۷٪ از جمعیت بوده‌اند. شهر خارکف در سال ۱۹۲۲ پایتخت
از جمعیت بوده‌اند. شهر خارکف در سال ۱۹۲۲ پایتخت اتحاد جماهیر شوروی اوکراین شد. در طول قحطی هولودومور ۱۹۳۲–۱۹۳۳، حومه منطقه خارکف که اکثریت جمعیت اوکراینی داشت ویران شد. در همان زمان، شهر خارکف به شدت صنعتی شد و جمعیت روسی آن رونق گرفت. تا زمان سرشماری شوروی در سال ۱۹۸۹، ۳۳٫۲ درصد از جمعیت استان خارکف را روسی می‌دانستند و ۴۸٫۱ درصد از جمعیت گزارش کردند که زبان مادری آنها روسی است. جمعیت‌شناسی معاصر. بر اساس سرشماری اوکراین در سال ۲۰۰۱، اوکراینی‌های قومی ۷۰٫۷ درصد از جمعیت استان خارکف را تشکیل می‌دهند، در
درصد از جمعیت استان خارکف را تشکیل می‌دهند، در حالی که روس‌ها ۲۵٫۶ درصد را تشکیل می‌دهند. سایر اقلیت‌های قومی ثبت شده در استان خارکف شامل ارامنه، یهودیان و بلاروس‌ها هستند. ۵۳٫۸ درصد از جمعیت گزارش کردند که زبان مادری آنها اوکراینی است، در حالی که ۴۴٫۳ درصد گزارش کردند که زبان آن روسی است. استان اودسا. در سال ۱۵۹۳، امپراتوری عثمانی منطقه ای را که اکنون استان اودسا نامیده می‌شود، فتح کرد و آن را به نام اوزو ایالت، که به‌طور غیررسمی به عنوان "خان اوکراین" شناخته می‌شود، ادغام کرد. پس از جنگ روسیه و ترکیه
شناخته می‌شود، ادغام کرد. پس از جنگ روسیه و ترکیه ۱۷۸۷–۱۷۹۲، یدیسان، تقریباً مطابق با شهر مدرن اودسا، توسط امپراتوری عثمانی در معاهده یاسی به عنوان بخشی از امپراتوری روسیه به رسمیت شناخته شد. بر اساس نخستین سرشماری امپراتوری روسیه در منطقه یدیسان، که در سال ۱۷۹۳ پس از اخراج تاتارهای نوگای انجام شد، چهل و نه روستا از شصت و هفت روستای بین رودخانه دنیستر و رودخانه بوگ جنوبی از نظر قومی رومانیایی بودند (که مولداویایی نیز نامیده می‌شوند). متعاقباً، روس‌های قومی منطقه را مستعمره کردند و شهرها و بندرهای جدید
منطقه را مستعمره کردند و شهرها و بندرهای جدید بسیاری را تأسیس کردند. در سال ۱۸۱۹، شهر اودسا به یک بندر آزاد تبدیل شد. جمعیت بسیار متنوعی در آن زندگی می‌کردند و بازرگانان دریای سیاه به آنجا رفت و آمد می‌کردند. در کمتر از یک سده، شهر اودسا از یک قلعه کوچک به بزرگترین شهر در منطقه روسیه نو تبدیل شد. در زمان سرشماری امپراتوری سال ۱۸۹۷، جمعیت تقریبی استان اودسا نوین ۱٬۱۱۵٬۹۴۹ نفر بود. بر پایه آن سرشماری، ۳۳٫۹ درصد از جمعیت را اوکراینی، ۲۶٫۷ درصد روسی، ۱۶٫۱ درصد یهودی، ۹٫۲ درصد مولداوی، ۸٫۶ درصد آلمانی، ۲ درصد
یهودی، ۹٫۲ درصد مولداوی، ۸٫۶ درصد آلمانی، ۲ درصد لهستانی و ۱٫۶ درصد بلغاری تشکیل می‌داد. این اعداد نشان می‌دهد که تنوع قومیتی در منطقه بسیار زیاد بوده و هیچ گروهی اکثریت مطلق را نداشته‌است. در دوره اولیه اتحاد جماهیر شوروی اوکراین، استان اودسا از بخش‌هایی از استان خرسون سابق تشکیل می‌شد. این منطقه جدید پایه منطقه نوین اودسا را تشکیل داد. در طول دوران بین دو جنگ، بودجاک بخشی از پادشاهی رومانی بود. قحطی ۱۹۳۲–۱۹۳۳ هولودومور تأثیر جمعیتی عمیقی بر منطقه داشت. جمعیت آن ۱۵ تا ۲۰ درصد کاهش یافت. حدود یک دهه بعد،
آن ۱۵ تا ۲۰ درصد کاهش یافت. حدود یک دهه بعد، اشغال اوکراین توسط نازی‌ها در طول جنگ جهانی دوم تأثیر مخربی بر جمعیت یهودیان سابق منطقه داشت. همچنین در طول جنگ، بودجاک با تنوع قومیتی به عنوان استان ازمیل به SSR اوکراین ضمیمه شد و در سال ۱۹۵۴ در استان اودسا ادغام شد. در زمان سرشماری شوروی در سال ۱۹۸۹، ۲۷٫۴٪ از جمعیت استان اودسا خود را قومی روسی معرفی می‌کردند، در حالی که ۵۵٫۲٪ خود را اوکراینی قومی معرفی می‌کردند. بقیه را بیشتر مولداوی‌ها، بلغاری‌ها و گاگائوزها تشکیل می‌دادند.
شاکه و خان‌منصور "("به زبان‌ کردی کلهری: شاکه و خان مه‌سۊر) از معروفترین شاعران کرد هستند. خان منصور خان از اهالی شهرستان ایوان، استان ایلام ایل کلهر بود و شاکه اهل بخش بولی در ایل بولی بود.از آن‌ها دیوانی به زبان کردی کلهری باقی مانده‌است. زندگی. طبق آنچه که به صورت سینه به سینه منتقل شده‌است، خان منصور در حدود سال ۱۱۰۵ ه‍.ق در منطقه جوی زر ایوان به دنیا آمده و نژاد او از ایل کلهر بوده‌است. او خان منطقه ایوان و مناطق همجوار (کلهر-مانشت و تیلاور) در زمان حکومت نادر شاه افشار بوده‌است. خان منصور مردی خوش
حکومت نادر شاه افشار بوده‌است. خان منصور مردی خوش سیما، شکیل و نیرومند، اهل سیاحت و شکار و می‌گویند باسواد بوده‌است. در مورد زمان تولد شاکه به وفور از حدس و گمان استفاده می‌شود. اکثر صاحبنظران می‌گویند که شاکه، ده پانزده سالی از خان منصور کوچکتر بود پس با این اوصاف وی باید متولد سال‌های حدود۱۱۱۵ تا ۱۱۲۰ ه‍.ق باشد. محل تولد او در روستای پاقلعه در ایل بولی است. خان منصور جوانی خوش سیما، خوش ذوق و خوش سخن بوده است. طبیعت زیبای منطقه، شکار و خوش گذرانی به وی طبعی لطیف و کلامی موزون داده بود. در کتاب «دیوان
طبعی لطیف و کلامی موزون داده بود. در کتاب «دیوان اشعار و زندگینامه شاکه و خان منصور» نوشته «علی محمد سهراب نژاد» داستان آشنایی شاکه و خان منصور بدین شرح است: دم غروبی که شاکه برای فروش نمک به منطقه محل اسکان خان و اطرافیانش می آید و بساط معامله وسود وسودا را پهن می کند، مشتریان زیادی از زنان و زیبارویان ایوانی و کلهر را دور خود جمع می کند، زنان ودختران بطور عادی وبی پرده با شاکه روبه رو می شدند و با او به جدال و معامله و بگو مگو می پردازند وشاکه با کمال بشارت وخوش برخوردی با آنها رو به رومی شود، خان این
وخوش برخوردی با آنها رو به رومی شود، خان این منظره را می بیند و می گوید درویشی او از خانی من بهتر است (در این هنگام خان منصور با مصرع شعری باب صحبت را با شاکه باز می کند و شاکه نیز با مصرع شعری جواب او را می دهد) خان منصور طبع لطیف شاکه را می پسندد او را به میهمانی خود می پذیرد، ملاقات شاکه وخان منصور نقطه شروع زندگی این دو شاعر است در شعر گفتن چنان ذوقشان در هم آمیخته گشته که هر مصراع را که خان منصور می گفته مصراع بعد را شاکه فی البداهه جواب می داده است. شجره‌نامهٔ شاکه و خان‌منصور. استاد محیی‌الدین صالحی
شاکه و خان‌منصور. استاد محیی‌الدین صالحی در کتاب سرود بادیه تولد خان‌منصور را ۱۱۰۵ هجری قمری ثبت نموده‌است. وی پسر میرمیدان پسر منصورخان اول پسر محمدجعفر گپو (دو پسر به نام‌های منصورخان و شهبازخان داشته‌است؛ منصوربیگ یا شهباز بیگ) که نویسنده شرفنامه هم به این اسامی (منصورخان و شهبازخان) اشاره نموده‌است. محمدجعفر گپو پسر محمدحسن‌خان پسر اسدخان می‌باشد که بعدها ایل و طایفهٔ «مه‌سۊری کلهر» را به خود اختصاص داده‌اند و از ایل کلهر و حاکم منطقهٔ ایوان در اواخر دوران صفویه و حکومت نادرشاه بوده‌است. شاکه اهل طایفه
صفویه و حکومت نادرشاه بوده‌است. شاکه اهل طایفه پاقلعه ایل بولی بوده است. این دو شاعر در شعر گفتن چنان ذوقشان در هم آمیخته می‌شود که هر مصراع را که خان منصور می‌گفته مصراع بعد را شاکه فی البداهه جواب می‌داده‌است. تاکنون ۶۲۰ بیت از اشعار این دو شاعر توسط محققین و شاعران کورد به صورت سینه به سینه جمع‌آوری شده‌است که در ادبیات جهان این شکل از شعر گفتن وجود نداشته‌است. شاکه و خان منصور از منظر پژوهشگران. میر جلال الدین کزازی در همایش ملی مانگ و مانشت در شهرستان ایوان با بیان اینکه ویژگی همسرایی اشعار «شاکه» و
ایوان با بیان اینکه ویژگی همسرایی اشعار «شاکه» و «خان منصور» در ادبیات ایران کم‌نظیر است و نمونه‌های بسیار کمی با این بلاغت و مهارت در اشعار شاعران این سرزمین وجود دارد، افزود: پیوند این دو شاعر شگفت‌انگیز و بی نظیر است و شاید بتوان آنرا با پیوند «مولانا» و «شمس» سنجید اما هرگز مولانا و شمس بدان سان که این دو بودند، همسرایی نکرده‌اند. استاد دانشگاه تهران با اشاره به اینکه شهرستان ایوان امروز سر به کیوان می‌ساید چراکه وقت آن رسیده که یکی از فرزندان خود را به نام «خان منصور» گرامی بدارد، اظهارداشت: هیچ
را به نام «خان منصور» گرامی بدارد، اظهارداشت: هیچ سخنورانی در ایران وجود نداشته که مانند «شاکه و خان منصور» اینچنین پیوند تنگاتنگ داشته باشند و دیوانی که آمیزه ای از سخنان هر دو سخنور باشد در ادبیات ایران به ندرت یافت می‌شود. میر جلال الدین کزازی با بیان اینکه «خان منصور» ماهی بوده که از پس مانشت بردمیده و یار یکدل او «شاکه» به پرتو این ماه می‌ماند، خاطرنشان ساخت: در شهر باستانی ایوان مایه شگفتی نیست که مردانی همچون شاکه و خان منصور در دامان ادب خود پرورده باشد چراکه این دیار مملو از انسان‌های فرهیخته و
باشد چراکه این دیار مملو از انسان‌های فرهیخته و ادیب بوده‌است. وی به نام تاریخی شهر ایوان در زمان هخامنشی با واژه‌های هخامنشی «آپادانا» یا «یاوانا» اشاره کرد و بیان داشت: برای شناخت بیشتر این دو شاعر توانمند انجام کارهای پژوهشی و تحقیقاتی در خصوص ویژگی‌های اشعار آنان لازم است. علیرضا خانی شاعر و نویسنده ایوانی که در زمینه اشعار این دو شاعر تحقیق و پژوهش‌های متعددی انجام داده و توانسته کتاب (شنهٔ وای شه مال) یعنی نسیم باد شمال که جزو جدیدترین اثر پژوهشی در رابطه با اشعار شاکه و خان منصور است را به همراه
رابطه با اشعار شاکه و خان منصور است را به همراه بهناز دلشاد توسط نشر باشور به چاپ برساند. کتاب که حاصل پژوهشی دانشگاهی است دارای سپاس نامه، مقدمه، مختصری از تاریخ کرد، کلهر و ایوان، مختصری در باب تقسیمات رایج زبان‌شناسی راجع به زبان کردی، مبحثی در باب زندگی‌نامه هر دو شاعرمورد بحث و مطلبی در باب ویژگی‌های سبکی این دو سراینده است که با توجه به وجه پژوهشی کتاب لازم بود مستقلا و با مباحثی طولانی‌تر به آن پرداخته می‌شد. نمونهٔ اشعار. که‌ل ره‌م قه‌تاران. خان‌منصور به شاکه می‌گوید: که‌ل ره م قه‌تاران! که‌ل ره‌م
به شاکه می‌گوید: که‌ل ره م قه‌تاران! که‌ل ره‌م قه‌تاران سوو بچیم وه سه‌یر که‌ل ره‌م قه‌تاران گه‌ل گه‌ل و تیپ تیپ، سوو سدای یاران چو قورازهٔ قاز ئامین وه یاران پرسام ئهٔ چنار غه‌ریب شاران! جاگهٔ عیش ونوش! گوزه‌رگای یاران پرسام ئهٔ چنار! شه‌م شه‌مال له‌رز تو له هه‌وای کی ئی قه‌ور بوده به‌رز پرسام ئهٔ چنار پهٔ کی زه‌رده‌نی؟ مه‌ر چو من هجران شه‌خسی که‌رده‌نی؟ ئه‌وسا توله‌ی بوم که‌فتم له داران سه‌وز کردم له به‌ین شیش مه‌غاران گه‌ل گه‌ل نازاران هاتن وه پاگه م ته‌مه‌نگا کردن هه‍ر سوو له ساگه‌م قی‍قه‌ی نازاران
ته‌مه‌نگا کردن هه‍ر سوو له ساگه‌م قی‍قه‌ی نازاران مه‌نیشت ئه‌و شاخم منیش له‌و بووته‌و به رز بو ده‌ماخم له‌به‌س ته‌مه‌نگای زنج و خال کردم یه‌سه لەو بووته‌و زه‌عیف و زه‌ردم شوکرانه. شوکرانه‌م پێد بوو بیناێ بان سه‌ر کووره گڵاڵان لافاو گرته وه‌ر شوکرانه‌م پێد بوو که‌س سڕ نه‌زانا سفێد په‌ڕ له رۆ سه‌رزه‌مین شانا شوکرانه‌م پێد بوو هه‌ر وه‌خت مه‌ێلت هه‌س وه بێ نم سه‌ونز که‌ێ گوڵان که‌ڵ مه‌س شوکرانه‌م پێد بوو ساێه‌قه‌ێ نه‌سیم سه‌ر تیه‌تان کردێه وه تڵا و وه سیم شوکرانه‌م پێد بوو ئاو شه‌و ماسن ئاقاێ عزرائیل به‌نی
پێد بوو ئاو شه‌و ماسن ئاقاێ عزرائیل به‌نی ئایه‌م تاسن شوکرانه‌م پێد بوو ئه‌ێ بارلاهی زه‌مین یه‌خ به‌ساس تا گاه ماهی ماهی‌ها وه بان گورده‌ێ نه‌هه‌نگێ نه‌هه‌نگ‌ها وه بان به‌ربه‌ر سه‌نگێ ئه‌و سه‌نگه ه‌ا بان تێخ فه‌ره‌نگێ په‌ێوه‌سه له بان زوان له‌نگێ وه شه‌و مه‌سازوو میل سووهان ساو وه رووژ مه‌تکێ قه‌تره قه‌تره‌ێ ئاو فه‌سڵ نه‌و به‌هار. فه‌سڵ نه‌و به‌هار چۊ کیه‌نی نۊره‌ ئه‌ێ نۊره‌ له‌ تێوڵ موفڵسان دۊره‌ وه‌هار وه‌و خه‌ێمه‌ێ ره‌نگاێ ره‌نگه‌وه‌ هه‌ر مه‌لێ سازێ گرت وه‌ چه‌نگه‌وه‌ وه‌هار هاتگه‌ چۊ حاکم نوو سیا
گرت وه‌ چه‌نگه‌وه‌ وه‌هار هاتگه‌ چۊ حاکم نوو سیا دره‌ختان کرد وه‌ سه‌وزه‌ چوو بوڵبوڵ له‌ چه‌مه‌ن، که‌و له‌ نساران ئه‌و یه‌ک مه‌چڕن ڕه‌وزه‌ێ وه‌هاران ڕه‌نگ ڕه‌نگ مه‌گره‌وسێ هه‌ر سوو له‌ کاوان وێنه‌ێ عه‌رووسێ بەیوو وە (مه‌چوو وه‌) باوان شاکه‌ سه‌ر تیه‌تان وه‌ خەێمه‌ێ گوڵ بوو تڵه‌سم تووفان زه‌لان باتڵ بوو دوواێ ره‌نگاێ ره‌نگ وه‌هار هاسڵ بوو نازاری له‌ێلم چمان له‌ دڵ بوو در سوگ خان منصور. شاکه در سوگ خان منصور گفته‌است: مانێشت پووشاگە بەرگێ لە مەچیر ئەڕا خان مەسۊر نیەچوو وە نەچیر بانکوڵ پووشاگە بەرگێ لە دوار
نیەچوو وە نەچیر بانکوڵ پووشاگە بەرگێ لە دوار ئەڕا خان مەسۊر نیەچوو وە شکار محبوبت عام در بین مردم. اشعار شاکه و خان منصور سخت مورد توجه مردم بوده است و " گورانی‌"، خوانان و "هوره چڕان‌" غرب کشور، اشعارشان را به مناسبت‌های مختلف می‌خواندند. صوت جمیل شعر شاکه و خان منصور از تنگنای ایوان و حلقهٔ تنگ ایل کلهر گذشته، ایلام ، کرمانشاه ، کردستان ، لرستان و کردستان عراق خاصه خانقین و مندلی را درنوردیده است و البته طبیعی است که شعرهایی از این دست که از صدها صافی ذوق و ضمیر می‌گذرند، به مرورزمان از اصالتشان کاسته
و ضمیر می‌گذرند، به مرورزمان از اصالتشان کاسته شده و به رنگ راویان درآمده باشد.
اوستفولد انرژی () شرکت دولتی خدمات برق نروژی است، که در سال ۱۹۰۰ تأسیس شد. اوستفولد انرژی یک تولید کننده انرژی نروژی در زمینه های تجاری انرژی آبی، باد و گرما است.
نور لاینز () شرکت کشتیرانی نروژی است، که در سال ۱۹۷۷ تأسیس شد. شرکت نور لاینز یک شرکت کشتیرانی و لجستیک خطوط دریایی کوتاه مستقر در نروژ است. این شرکت علاوه بر تخلیه بخش‌های باری شرکت کوستال اکسپرس، ۱۱ کشتی را اداره می‌کند. این شرکت علاوه بر سواحل نروژ، از طریق شرکت تابعه بالتیک لاین به دانمارک و فنلاند نیز فعالیت دارد. این شرکت همچنین حمل و نقل کامیونی و ریلی را مدیریت می‌کند. این شرکت متعلق به شرکت دت استاوانگرسکه دامپسکیس سلسکپ و گروه هورتیگروتن است و قبلاً با نام نور-کارگو شناخته می‌شد.