payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بودند. ورماخت در نهایت با تحمل تلفات سنگین قادر گشت بخشی از قوای خود را به سمت غرب از محاصره خارج کند. پیش‌زمینه. مجموعه عملیات‌های متوالی ارتش سرخ در سال ۱۹۴۳ مظهر بلوغ دکترین نظامی شوروی بودند. هر یک از این عملیات‌ها ضربه سختی بر پیکر ورماخت با مشکلات بی‌پایان در زمینه منابع، نیروی انسانی و سوخت، وارد آورد. تمرکز حملات ارتش سرخ در این عملیات‌ها بر نواحی جنوبی بود. تمام شش ارتش تانک شوروی در این قسمت عمل می‌کردند. ارتش سرخ در اوکراین برتری عددی سه به یک داشت. شوروی با عملیات‌های فریب اغلب برتری عددی بسیار
شوروی با عملیات‌های فریب اغلب برتری عددی بسیار بیشتری همچون ده به یک در برخی نقاط خاص رخنه ایجاد کرده بود. پیشروی ارتش سرخ در جنوب تا پایان ماه دسامبر سال ۱۹۴۳ موجب پس‌گرفته شدن کی‌یف و ایجاد یک برآمدگی در خط مقدم شوروی تا غرب ژیتومیر گشت. ارتش چهارم زرهی در جناح شمالی گروه ارتش جنوب ورماخت با توانی فرسوده قادر به مقاومت در برابر این حملات نبود. جبهه یکم اوکراین شوروی تحت امر ارتشبد نیکولای واتوتین با نفوذ صد کیلومتری در عرض یک هفته اتصال گروه ارتش‌های جنوب و مرکز ورماخت را قطع کرد. افزایش کیفیات رزمی ارتش
و مرکز ورماخت را قطع کرد. افزایش کیفیات رزمی ارتش سرخ در تمامی سطوح عیان و مفهوم عملیات در عمق آن با اتکا به شبکه تدارکاتی به شدت بهبود یافته، مؤثر واقع شده بود. بدین ترتیب خط مقدم گروه ارتش جنوب ورماخت در اوکراین به هیچ وجه خطی شمال-جنوب که بهترین زاویه جهت حفظ شدن توسط نیروهای محدود و تضعیف‌شده آلمانی به حساب می‌آمد، نبود و این یگان خطی کم و بیش مورب را حفظ کرده بود؛ چرا که ورماخت سعی داشت بلندترین خط ممکن را نگاه دارد. در این شرایط، درحالیکه ورماخت با تحمل تلفات سنگین نبردهای گذشته، با نیروی اندک در
تحمل تلفات سنگین نبردهای گذشته، با نیروی اندک در اختیارش قادر به حفظ این موقعیت نبود و گروه ارتش جنوب آن در خطر افتادن در محاصره با چرخش نیروهای ارتش سرخ به سمت جنوب، بین آن‌ها و دریای سیاه یا کوه‌های کارپات قرار داشت، برخی از جمله فیلدمارشال اریش فن مانشتاین، فرمانده گروه ارتش جنوب، مایل به رها کردن مواضع رود دنیپر و عقب نشستن به خطی کوتاه‌تر بودند. ورماخت از این طریق می‌توانست لشکرهایی را آزاد کند و در جایگاه ذخیره قرار دهد تا به کمک آن‌ها حفره‌های ایجاد شده در سایر قسمت‌های خط مقدم را پر کند یا در زمانی
در سایر قسمت‌های خط مقدم را پر کند یا در زمانی مناسب دست به ضد حملات بزند. به هر صورت چنین طرحی که به از دست رفتن اراضی زیادی می‌انجامید، خوشایند فرماندهی عالی آلمان نبود؛ چرا که از منظر راهبردی تصور می‌شد هر چه خط مقدم در قسمت جنوبی به مرز رومانی نزدیک‌تر شود احتمال خروج این کشور که همراهی عمده‌ای با آلمان داشت، از جنگ بیشتر می‌گردد. از این رو نیروهای آلمانی در خم رود دنیپر در جنوب برآمدگی ارتش سرخ، فرمان به حفظ مواضع پیشین خود به هر قیمتی گرفتند. تعدادی از یگان‌های ارتش یکم زرهی ورماخت حتی همچنان از طریق
یگان‌های ارتش یکم زرهی ورماخت حتی همچنان از طریق گذرگاه کم‌عمق اما ظاهراً غیرقابل دفاع و از نظر عملیاتی بی‌ارزشی در نیکوپول، آن سوی دنیپر حضور داشتند. انبر شمالی محاصره. ارتشبد واتوتین ارتش‌های سوم تانک محافظ و یکم تانک خود را وارد شکافی که توسط ارتش‌های تفنگ‌دار آن در جناح شمالی گروه ارتش جنوب ورماخت ایجاد شده بود، کرد. این نیروها با چرخش به طرف جنوب، در پشت سر گروه ارتش جنوب ورماخت، رو به وینیتسا آوردند. سپاه ۴۲ در جناح راست ارتش چهارم زرهی ورماخت از ۲۶ دسامبر زیر حملات مداوم نیروهای ارتش سرخ به سمت جنوب
زیر حملات مداوم نیروهای ارتش سرخ به سمت جنوب قرار داشت. در جنوب این سپاه، سپاه ۱۱ از ارتش هشتم ورماخت نیز در تمامی خط مقدم خود درگیر رزم دفاعی سنگین بود. هر دو سپاه ورماخت موظف به حفظ خطوط مقدم خود در مقابل نیروهای قدرتمندتر دشمن، به منظور تأمین پایگاهی مناسب برای ضد حمله احتمالی ورماخت از همان موضع، بودند. در شمال سپاه ۴۲ ورماخت، سپاه ۷ از ارتش چهارم زرهی ورماخت در برابر جناح جنوبی برآمدگی حاصل از رخنه ارتش سرخ قرار داشت. این سپاه از روز ۲۰ دسامبر در حال تهاجم به سمت غرب علیه پیشروی ارتش سرخ به سمت جنوب،
به سمت غرب علیه پیشروی ارتش سرخ به سمت جنوب، بود اما به نتایج قابل توجهی نرسید. شرایط دو سپاه ۴۲ و ۱۱ ورماخت که عناصر پیشین آن‌ها در کرانه رود دنیپر در حال مبارزه بودند و جناحین بیرونی طولانی آن‌ها به شکل ناکافی محافظت شده بود، موجب پدیداری امکان اقدام ارتش سرخ برای به محاصره درآوردن و انهدام هر دو سپاه گشت. فرمانده سپاه ۴۲ از میانه ماه دسامبر خواهان دریافت مجوز عقب‌نشینی به پشت رود روس بود. در این صورت این سپاه به جای دفاع از خط مقدمی به طول ۱۲۰ کیلومتر با دو لشکر، می‌توانست در مواضع دفاعی کوتاه‌تر پشت یک
دو لشکر، می‌توانست در مواضع دفاعی کوتاه‌تر پشت یک مانع طبیعی مستقر شود. به هر صورت با این درخواست مخالف شد. سپاه ۴۲ ورماخت در طول ماه دسامبر خود مقداری تمهیدات احتیاطی صورت داد. دو قسمت مواضع دفاعی پشت خط مقدم در شمال رود روس در شرق بوگوسلاو مهیا گردید. تمامی ذخایر غذای حاکمیت غیرنظامی آلمان در حوزه سپاه ۴۲، نیز به سمت جنوب رود روس تخلیه شد. حملات پیاده‌نظام شوروی با پشتیبانی تانک‌ها علیه مواضع سپاه ۴۲ ورماخت تا اواخر ماه ژانویه سال ۱۹۴۴ ادامه داشت. از میانه ماه ژانویه سال ۱۹۴۴، حملات ارتش سرخ به وضوح بر
ماه ژانویه سال ۱۹۴۴، حملات ارتش سرخ به وضوح بر جناح چپ سپاه ۴۲ ورماخت، محل اتصال آن به سپاه ۷ ورماخت، متمرکز گشت. سپاه ۴۲ ورماخت بیشتر حملات ارتش سرخ را تا روز ۲۴ ژانویه سال ۱۹۴۴ دفع کرد. این درگیری‌ها با وارد آوردن تلفات و فرسودگی جسمانی، توان رزمی نیروهای آلمانی را هر چه بیشتر تحلیل برد. فرماندهان آلمانی جهت پوشش دادن به رخنه‌های پدید آمده، با باز کردن برخی قسمت‌ها که کمتر تحت فشار بودند، مداوما یگان‌ها را جابه‌جا و به نقاط در خطر منتقل می‌کردند. بجز حوالی رود روس، مابقی اراضی در این ناحیه تقریباً کاملا
رود روس، مابقی اراضی در این ناحیه تقریباً کاملا مسطح بود و عوارض جغرافیایی اندکی مناسب دفاع دربرداشت. روز ۲۵ ژانویه ارتش سرخ حمله گسترده‌ای از شمال به جنوب علیه سپاه ۷ ورماخت آغاز کرد که موجب عقب‌نشینی لشکر جناح راست آن به سمت جنوب شرقی و جنوب شد. بدین ترتیب تا پایان همان روز جاده‌هایی که به جناح چپ و پشت سر سپاه ۴۲ ورماخت منتهی می‌گشت، در مقابل ارتش سرخ باز شدند. نیروهای شوروی از طریق این جاده‌ها از راه مدوین، در جهت غرب به شرق، به سمت بوگوسلاو و استبلف پیشروی کردند. حملات ارتش سرخ در روز ۲۵ ژانویه و
پیشروی کردند. حملات ارتش سرخ در روز ۲۵ ژانویه و روزهای پس از آن با ایجاد یک رخنه عمیق، سپاه‌های ۴۲ و ۷ ارتش چهارم زرهی ورماخت را از یکدیگر جدا کرد. این شرایط سپاه ۴۲ ورماخت را واداشت خط مقدم جدیدی در طول خط بوگوسلاو–استبلف از شمال به جنوب ایجاد کند. در ابتدا، برای مدت کوتاهی، به نظر می‌رسید سپاه ۷ ورماخت قادر به بستن شکاف و بازیابی شرایط خواهد بود اما پس از چند روز نیروهای شوروی موفق به تعریض رخنه خود شدند و مشخص گشت سپاه ۷ ورماخت با سرعت در حال عقب‌نشینی به سمت جنوب غربی است. در این حال پدیداری یکباره
به سمت جنوب غربی است. در این حال پدیداری یکباره ارتش جدید ششم تانک محافظ شوروی در شمال غربی مواضع آلمانی‌ها موجب غافلگیری آن‌ها شد. در این قسمت واتوتین از روز ۲۶ ژانویه اقدام به تهاجم کرد که رخنه در دفاع ورماخت برای او دشوار بود. انبر جنوبی محاصره. کونف، فرمانده جبهه دوم اوکراین شوروی، از روز ۱۹ ژانویه در یک عملیات خدعه، سعی در نشان دادن این داشت که ارتش پنجم تانک محافظ در حال متمرکز شدن در جنگل‌های غرب کیروفوگراد است. درحالیکه این ارتش به شکل مخفیانه ۱۰۰ کیلومتر به سمت شمال حرکت کرد تا آماده به محاصره
کیلومتر به سمت شمال حرکت کرد تا آماده به محاصره درآوردن برآمدگی خط مقدم آلمانی‌ها شود. علاوه بر مواضع ساختگی، تحرکات خودروها و ارتباطات رادیویی دروغین برای القای حضور ارتش پنجم تانک محافظ، نیروهای تفنگ‌دار شوروی در ناحیه خدعه نیز یک حمله محدود صورت دادند تا تصور آماده‌سازی برای ورود نیروهای متحرک به میدان در آلمانی‌ها پدید آید. ارتش هشتم ورماخت از روز ۲۱ ژانویه متوجه فریب دشمن شد اما آلمانی‌ها فرصت اندکی برای برقراری دفاع قدرتمند یافتند. ارتش سرخ در جناح راست و قسمت مرکزی سپاه ۱۱ ارتش هشتم ورماخت رخنه‌هایی
و قسمت مرکزی سپاه ۱۱ ارتش هشتم ورماخت رخنه‌هایی صورت داد. سپاه ۱۱ ورماخت جهت اجتناب از افتادن در محاصره و یک‌پارچه نگاه داشتن خط مقدم خود، جناح راست و مرکزی خود را به سمت غرب و شمال غربی عقب کشید. روز ۲۵ ژانویه ارتش پنجم تانک محافظ شوروی، با تعقیب‌شدت توسط سپاه ۵ سواره‌نظام محافظ شوروی، از بین ارتش‌های چهارم محافظ و پنجاه و سوم شوروی عبور کرد و به طمت غرب یورش برد تا به تهاجم واتوتین از شمال متصل گردد. در این زمان نیروهای آلمانی در شرق برآمدگی خط مقدم ارتش سرخ، برای نخستین بار فرمان به آماده‌سازی جهت خروج
سرخ، برای نخستین بار فرمان به آماده‌سازی جهت خروج در حال مبارزه از محاصره در حال شکل گرفتن، دریافت کردند. خروج به سمت غرب به وضوح غیرممکن بود؛ بنابراین جنوب غربی یا جنوب تنها جهت‌های ممکن بدین منظور به حساب می‌آمدند. ارتش سرخ روز ۲۸ ژانویه تنها مسیرهای تدارکاتی سپاه‌های ۴۲ و ۱۱ ورماخت از طریق شپولا و زونیگورودکا، را قطع کرد. فن مانشتاین برای نجات نیروهای درون حلقه و بازیابی شرایط تا جای ممکن، روز ۱ فوریه اقدام به ضد حمله کرد. از ۹ لشکر زرهی پیش‌بینی شده برای این ضد حمله صرفاً چهار لشکر سوم، یازدهم، چهاردهم
این ضد حمله صرفاً چهار لشکر سوم، یازدهم، چهاردهم و شانزدهم زرهی با مجموعاً تنها ۵۸ تانک و توپ تهاجمی و حدود ۳۸۰۰ نفر نیروی پیاده‌نظام، قادر به مشارکت در آن شدند. به هر صورت، در چند روز آغازین ماه فوریه، رخنه دیگری توسط نیروهای شوروی موجب چرخش جناح راست سپاه ۷ ورماخت و عدم امکان حفظ مواضع در آن شد. با عقب‌نشینی بخش مرکزی آن به سمت غرب و جناح راست آن به سمت شمال غربی، تمام سپاه ۷ ورماخت در حال دور شدن از یگان‌های مجاور آن در جنوب شرقی بود. در این ناحیه نیز خط مقدم ورماخت دیگر ممتد نبود و خروج از محاصره از آن
مقدم ورماخت دیگر ممتد نبود و خروج از محاصره از آن جهت هم دیگر امکان نداشت. تا روز ۳ فوریه با اتصال ارتش‌های ششم تانک محافظ و پنجم تانک محافظ شوروی، لایه بیرونی تشکیل گردید و دو سپاه ۴۲ و ۱۱ ورماخت متشکل از ۶ لشکر تضعیف‌شده از جمله لشکر پنجم زرهی اس‌اس "وایکینگ" مجموعاً با حدود ۵۴ هزار نفر نیرو، کاملاً به محاصره افتادند. ارتش‌های چهارم محافظ، بیست و هفتم و پنجاه و دوم شوروی لایه درونی حول آلمانی‌ها را ایجاد کردند. اقدام نیروهای آلمانی برای خروج از محاصره. سپاه ۴۲ ورماخت با تمرکز بر حرکت به سمت جنوب، وادار
۴۲ ورماخت با تمرکز بر حرکت به سمت جنوب، وادار به تضعیف خطوط مقدم شمالی و غربی خود شد؛ این مسئله موجب عقب‌نشینی آهسته این قسمت‌ها گشت. این تحولات در کنار عقب‌نشینی سپاه ۱۱ ورماخت، باعث کاهش تدریجی مساحت ناحیه تحت محاصره و متمرکز شدن هر چه بیشتر نیروهای داخل آن گردید. در جریان چند هفته رزم دفاعی، نیروهای داخل محاصره با از دست دادن روزانه حدود ۳۰۰ نفر، تلفات زیادی دادند و به وضوح به تنهایی توانایی شکستن حلقه محاصره را نداشتند؛ از این رو، کاملاً عیان بود که نیرویی خارج از منطقه تحت محاصره می‌بایست در این امر
خارج از منطقه تحت محاصره می‌بایست در این امر به آن‌ها یاری می‌رساند. بر این اساس، به یگان‌های داخل محاصره اطلاع داده شد سپاه ۳ زرهی ورماخت که در ۴۰ کیلومتری جنوب غربی این ناحیه قرار داشت، حمله‌ای به سمت مورنتسی صورت خواهد داد تا موضع نجات پیشینی برقرار سازد. جز چهار لشکر زرهی یکم، شانزدهم و هفدهم پیاده‌نظام و یکم زرهی اس‌اس "لایب‌اشتاندارته اس‌اس آدولف هیتلر"، «برگ برنده» سپاه ۳ زرهی ورماخت در هنگ زرهی سنگین "بِکه" با ۳۴ تانک تیگر و ۴۶ تانک پنتر، بود که عملکرد درخشانی در شکستن محاصره اومان داشت و توانست در
درخشانی در شکستن محاصره اومان داشت و توانست در عرض یک هفته با از دست دادن تنها ۴ تانک خود، ۲۶۸ تانک دشمن را از بین ببرد. همزمان، سپاه زرهی ۴۸ ورماخت، در فاصله مشابهی در جنوب، نیز می‌بایست حمله‌ای به جانب شمال به طرف اولشانا به انجام می‌رساند. روز ۶ فوریه، در پیامی از جانب ارتش هشتم ورماخت، موعد آغاز عملیات خروج و نجات روز ۱۰ فوریه تعیین گردید. در اثر آغاز یک‌باره فصل گل‌آلود شدن راه‌ها ("راسپوتیتسا")، به درخواست نیروهای در محاصره جهت تکمیل آماده‌سازی، این تاریخ تقریباً یک هفته به تعویق افتاد. گِل راه‌ها
تاریخ تقریباً یک هفته به تعویق افتاد. گِل راه‌ها اثر بسیار بدی بر ظرفیت نیروی‌های زرهی ورماخت گذاشت؛ به وجهی یک تانک پنتر با مصرف تمام ۷۳۰ لیتر سوخت خود تنها قادر به پوشش مسافت ۳٫۵ کیلومتری بود. جهت ایجاد یگانگی فرماندهی در درون منطقه تحت محاصره، دو سپاه محاصره‌شده ورماخت تحت امر سپهبد ویلهلم اشتمرمان، فرمانده سپاه ۱۱ ورماخت، قرار گرفتند و گروه "اشتمرمان" نامیده شدند. تعدادی از افسران ورماخت توسط هواگرد ترابری که قادر به فرود درون منطقه تحت محاصره شده بود، از آن خارج شدند. طبق اعلام "لوفت‌وافه"، بین ۹ تا
از آن خارج شدند. طبق اعلام "لوفت‌وافه"، بین ۹ تا ۱۴ فوریه روزانه تا ۱۸۵ تن تدارکات به محاصره‌شدگان ارسال گردید. شرایط جوی زمستانی موجب توقف این تدارکات‌رسانی شد. در همین حال، ارتش دوم هوایی شوروی به منظور انهدام مدافعان پیش از رسیدن کمک برای آن‌ها، برای از بین بردن پناهگاه نیروهای آلمانی، نواحی مسکونی را با بمب‌های آتش‌زا بمباران می‌کرد. حملات مداوم نیروهای شوروی از جنوب شرقی به سمت کورسون و شندروفکا و از غرب به سمت استبلف، ناحیه تحت محاصره را در خطر تقسیم شدن قرار داده بود. با وجود این که تمامی این حملات
شدن قرار داده بود. با وجود این که تمامی این حملات دفع شدند اما میزان نیروهای در دسترس برای عملیات خروج از محاصره را هر چه بیشتر کاهش دادند و تأثیر خسارت‌باری بر روحیه آن‌ها گذاشتند. روز ۹ فوریه نماینده‌ای از جانب ارتش سرخ نزد آلمانی‌های در محاصره فرستاده شد تا از آن بخواهد تسلیم شوند. با وجود برخورد و پذیرایی مناسب از این نماینده، هیچ پاسخی به خواسته او داده نشد. سپهبد والتر فون زایدلیتس-کورتسباخ که پیش از این خود در استالینگراد تسلیم دشمن شده بود و با آن همکاری سیاسی می‌کرد، با نوشتن نامه‌ای مفصل از
آن همکاری سیاسی می‌کرد، با نوشتن نامه‌ای مفصل از فرماندهان نیروهای در محاصره خواست خود و نیروهایشان را تسلیم کنند. به این درخواست هم پاسخی نگرفت. عملیات نجات ورماخت از روز ۱۱ فوریه با ۱۴۹ تانک و توپ تهاجمی آغاز شد. گل‌آلود بودن راه‌ها، مسائل تدارکاتی از جمله کمبود سوخت و دفاع شوروی، مشکلات فراوانی برای آلمانی‌ها در فاصله ۳۰ کیلومتری بین گذرگاه رود گنیلوی تیکیک و ناحیه تحت محاصره ایجاد کرد. در این درگیری‌ها هر دو طرف متحمل تلفات سنگین شدند. تنها در روز ۱۳ فوریه آلمانی‌ها حدود ۱۰۰ تانک و توپ خودکششی شوروی را
آلمانی‌ها حدود ۱۰۰ تانک و توپ خودکششی شوروی را منهدم نمودند. تا روز ۱۵ فوریه از توان لشکر یکم زرهی اس‌اس تنها سه تانک و یک توپ تهاجمی باقی ماند. روز ۱۴ فوریه عناصر سپاه ۴۲ ورماخت موفق به تصرف خیلکی و کوماروفکا، در ۳ تا ۵ کیلومتری غرب شندروفکا، شدند تا نقطه مناسبی برای رخنه نهایی و شکستن محاصره به دست آورند. به هر صورت کوچک‌تر شدن ناحیه تحت محاصره تمامی آن را در برد توپخانه شوروی قرار داده بود و تراکم بالای نیروهای ورماخت در آن برای آلمانی‌ها بسیار خطر آفرین بود. به هر حال، کولاک زمستانی و شرایط بد راه‌ها
بود. به هر حال، کولاک زمستانی و شرایط بد راه‌ها عملیات قوای ارتش سرخ را نیز با اختلال مواجه می‌ساخت و امکان بهره‌گیری کامل از مزیت توپخانه را از آن‌ها می‌گرفت. نیروهای در محاصره که در سه ستون در جهت جنوب غربی عمل می‌کردند، موظف بودند خود را به موضع نجات پیشین در لیسیانکا و اوکتیابر در ۲۰ کیلومتری جنوب شرقی شندروفکا برسانند. روز ۱۵ فوریه به نیروهای درون محاصره و لشکر یکم زرهی که نقش سرنیزه سپاه ۳ زرهی ورماخت را بر عهده داشت، اعلام شد تخلیه منطقه شب ۱۶/۱۷ فوریه صورت خواهد گرفت. همان روز گردان ۱ هنگ ۱ زرهی و
صورت خواهد گرفت. همان روز گردان ۱ هنگ ۱ زرهی و گردان ۲ هنگ ۱۱۳ پنتسرگرندیر ورماخت، با وجود دفاع شدید شوروی، وارد لیسیانکا شدند. یگان‌های ورماخت تا این زمان بسیار تضعیف شده بودند. در گروهان‌های گردان ۲ هنگ ۱۱۳ پنتسرگرندیر تنها ۱۰ تا ۱۲ نفر و برای گردان ۱ هنگ ۱ زرهی ورماخت تنها ۱۲ تانک پنتر وجود داشت. نیروهای درون محاصره پس از از بین بردن تسلیحات سنگین خود، ساعت ۱۱ روز ۱۶ فوریه رو به غرب حرکت کردند تا از محاصره خارج شوند. صبح روز ۱۷ فوریه تپه ۲۳۹ به کمک هنگ زرهی سنگین "بکه" با تنها ۶ تانک تیگر و ۸ تانک پنتر
سنگین "بکه" با تنها ۶ تانک تیگر و ۸ تانک پنتر عملیاتی، توسط آلمانی‌ها تسخیر و اتصال با نیروهای درون محاصره برقرار گشت. در نهایت بیش از ۳۶ هزار نفر از نیروهای آلمانی موفق به گریز از حلقه محاصره شدند. به هر صورت، خود اشتمرمان در جریان درگیری‌ها کشته شد. در جهت تقدیر از اقدامات او در این زمینه، پس از مرگ برگ‌های بلوط به نشان صلیب شوالیه صلیب آهنین او افزوده گشت. تلفات و پیامدها. در جریان این عملیات ۵۵۹ تن از نیروهای سپاه ۳ زرهی ورماخت کشته، ۳۴۷ نفر مفقود و ۲۲۵۲ مجروح شدند و ۱۵۶ تانک آن‌ها از بین رفت. در طرف
مجروح شدند و ۱۵۶ تانک آن‌ها از بین رفت. در طرف مقابل، شوروی ۸۰ هزار نفر و ۶۰۶ تانک را از دست داد. شوروی مدعی شد در این نبرد محاصره‌ای ۵۵ هزار کشته و زخمی بر آلمانی‌ها تحمیل نموده و ۱۸ هزار نفر را به اسارت گرفته‌است. ژوزف استالین، رهبر شوروی پس از این نبرد کونف را به درجه مارشال اتحاد جماهیر شوروی ترفیع داد و پاول روتمیستروف، فرمانده ارتش پنجم تانک محافظ، را به نخستین مارشال نیروهای تانک بدل ساخت. ارتشبد واتوتین نیز ممکن بود بتواند چنین ترفیعی دریافت کند اما روز ۲۹ فوریه در کمین نیروهای تجزیه‌طلب اوکراینی
روز ۲۹ فوریه در کمین نیروهای تجزیه‌طلب اوکراینی به شکل مرگباری مجروح شد و روز ۱۵ آوریل جان باخت.
یوگنی اوسینوفسکی (؛ زادهٔ ) سیاست‌مدار اهل استونی است. وی از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۸ وزیر امور اجتماعی و از سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۵ وزیر آموزش و تحقیقات بوده‌است.
داگْبِلادهِ (نروژی: Dagbladet) به معنی: (برگ روز)، یک روزنامهٔ نروژی است.این روزنامه در سال ۱۸۶۹م، در کریستیانیا بنیانگذاری شده؛ و اولین شماره آن، در تاریخ دوم ژانویهٔ ۱۸۶۹م، در پایتخت نروژ منتشر شده‌است.داگْبِلادهِ، یکی از ۲ روزنامه، در نروژ است، که به صورت تک فروشی، در سراسر کشور نامبرده، عرضه می‌شود. این روزنامه به عنوان یک نهاد رادیکال لیبرال و با این حال، بدون وابستگی به حزب ونستره، که نمایندهٔ سیاسی قشر لیبرال در نروژ بود، آغاز به فعالیت کرد و در صف مقدم خواستاران نوآوری قرار داشت. داگْبِلادهِ به
مقدم خواستاران نوآوری قرار داشت. داگْبِلادهِ به داشتن قلمی بی پروا و گستاخ معروف؛ و به صورت سنتی، بلندگوی موجهای رادیکال، در فضای فرهنگی و هنری نروژ بوده‌است.
ملک عزالدین حسین سوم خورشیدی شانزدهمین حاکم دودمان اتابکان لر کوچک و فرزند شجاع‌الدین محمود است. او پس از مرگ پدرش بر لر کوچک حکومت کرد. او با دودمان‌های آل مظفر و آل جلایر روابط دوستانه‌ای داشت. حکومت. دایره المعارف بزرگ اسلامی درباره او مینویسد: «ملك عزالدین كه ۱۲ سال بیش نداشت به حكومت نشست. وی به همراهی وزیر با تدبیر خود، خواجه محمود بن محمد چاغری به اصلاح خرابیهای مملكت همت گماشت. ملك عزالدین در دوران فرمانروایی با همسایگان خود، سلاطین آل مظفر و جلایری روابط دوستانه‌ای داشت و یكی از دختران خود را به
روابط دوستانه‌ای داشت و یكی از دختران خود را به شاه شجاع و دیگری را به سلطان احمد بن اویس به زنی داد.» روابط با تیموریان. در حمله اول تیمور گورکانی به ایران در ۷۸۸ قمری، او به بهانه اینکه ملک عزالدین به کارون‌های حجاج تاخته است، به لرستان حمله کرد. تیمور به لرستان تسلط پیدا کرد و ملک عزالدین حسین را به سمرقند تبعید نمود. پس از چند سال اما ملک عزالدین حسین توانست نظر تیمور را جلب کند و با شرایطی جدید به کار خود ادامه دهد. معینی نطنزی در کتاب منتخب التواریخ مینویسد:در شرایط جدید چنین مقرر شده بود که نهاوند،
شرایط جدید چنین مقرر شده بود که نهاوند، اسدآباد و خرم آباد را باسقاقان جغتای اداره کند و اجرای امور دیوانی برعهدۀ اتابک ملک عزالدین باشد. وی موظف بود مالیات مقرر سالیانه را از احشام اخذ کرده و به نمایندگان حکومت تیموری تحویل دهد. —معینی نطنزی، منتخب التواریخبا این حال در حمله دوم تیمور گورکانی به عراق عجم در سال ۷۹۵ لرستان تا حد بسیاری ویران گشت و باعث شد که قبائل لر به راحتی به دستورات تیمور تن ندهند. همین امر باعث شد میان مامور مالیاتی تیمور و ملک عزالدین اختلافاتی به وجود بیاید و مامور مالیاتی تیمور با
اختلافاتی به وجود بیاید و مامور مالیاتی تیمور با عزالدین حسین سوم رفتار تحقیرآمیزی داشته باشد. مرگ و جانشینی. شرف خان بدلیسی در کتاب شرفنامه مینویسد: «سیدی احمد در یک شب بصورت ناگهانی بر سر چادر محصل مالیات ها رفت تا وی را بدین سبب [رفتار توهین آمیز با عزالدین حسین سوم] تنبیه کند. اما محصل فهمید و دست به سلاح شد. سیدی احمد ناتوان از مقابله با وی و اطرافیانش از معرکه گریخت. در حالی که پدرش در نزد آنان باقی مانده بود. مأمور مذکور چند کس از اطرافیان اتابک را کشت و از سر خشم وی را نیز سیاست کرد و دستور داد تا
و از سر خشم وی را نیز سیاست کرد و دستور داد تا پوست وی را بکنند و پر از کاه کرده و به سلطانیه ببرند. در آنجا نیز به همان شکل او را آویختند.» پس از مرگ عزالدین حسین سوم فرزندش سیدی احمد به کوه‌ها گریخت و بعد از مرگ تیمور به لرستان مسلط گشت.
دُنیز گلازر (زادهٔ ۳۰ نوامبر ۱۹۲۰ در آراس و درگذشته ۶ ژوئن ۱۹۸۳در پاریس) مجری تلویزیون و تهیه‌کننده زن فرانسوی است. زندگی‌نامه. دُنیز گلازر در یک خانوادهٔ بزاز یهودی در شهر آراس به دنیا آمد. پدرش روژه گلازر که در جنگ جهانی اول به شدت مجروح شده بود، دارندهٔ نشان افتخار صلیب نظامی ۱۹۱۴-۱۹۱۸ (فرانسه) بود. دنیز در جنگ جهانی دوم به دلیل یهودی بودن به شهر کلرمون-فران پناهنده شد و به «شبکهٔ جنبش ملی علیه نژادپرستی» (MNCR) پیوست. در پایان جنگ به حرفهٔ روزنامه‌نگاری رو آورد. در ۱۹۴۸ پس از آشنایی با بوریس ویان و ژاک
رو آورد. در ۱۹۴۸ پس از آشنایی با بوریس ویان و ژاک کانتی وارد فعالیت‌های رادیو و تلویزیونی شد. دنیز گلازر در ۱۹۵۹ مجری برنامهٔ تلویزیونی مشهور "دیسکوراما" () شد که اختصاص به معرفی خوانندگان، آهنگسازان و هنرپیشه‌های تئاتر و سینما داشت. خیلی از چهره‌های سرشناس فرانسه نظیر باربارا (خواننده)، سرژ گنزبور، ژاک برل، ژرژ موستاکی و ماکسیم لو فورستیه شهرت خود را مدیون دعوت دنیز گلازر و حضور در برنامهٔ "دیسکوراما" وی هستند. او در ۷ ژوئن ۱۹۸۳ بر اثر سرطان ریه در پاریس درگذشت و در گورستان یهودیان سَن‌روش (Cimetière
درگذشت و در گورستان یهودیان سَن‌روش (Cimetière Saint-Roch) واقع در شهر والانسین به خاک سپرده شد. در ۲۰۱۴، خیابانی در همین شهر به یاد او نامگذاری شده‌است. کلمب اشنک در سال ۲۰۱۰، با انتشار رمان خواندنی "زن سلبریتی" ("Une Femme célèbre") نام او را دوباره در اذهان عمومی زنده کرد. این کتاب که «جایزهٔ ادبی آنا دو نوآی» (Prix Anna-de-Noailles) را برای نویسنده به همراه آورد و به فروش خیلی بالایی دست یافت، در واقع گوشه‌هایی از زندگی پر فراز و نشیب دنیز گلازر را شرح می‌دهد.
"در جنگل شهرها ("به آلمانی: "Im Dickicht der Städte"، که در فارسی در جنگل شهر برگردان شده‌است) نمایشنامه‌ای از نمایشنامه‌نویس نوگرای آلمانی، برتولت برشت است. این نمایش که بین سال‌های ۱۹۲۱ و ۱۹۲۴ نوشته شده‌است، نخستین بار با نام در جنگل ("Im Dickicht") و در ۹ مه ۱۹۲۳ در رزیدنتزتئاتر(Residenztheater) در مونیخ به روی صحنه رفت. کارگردان نمایش، اریش انگل و طراح صحنه کاسپار نهر بودند. از بازیگران این نمایش می‌توان به اتو ورنیک در نقش شلینک دلال چوب، اروین فابر در نقش جورج گارگا و ماریا کوپنهوفر در نقش خواهرش مری
نقش جورج گارگا و ماریا کوپنهوفر در نقش خواهرش مری اشاره کرد. "در جنگل" در تئاتر دویچس ماکس راینهارت در برلین، جایی که برشت به عنوان نمایشنامه‌نویس مشغول به کار بود، ساخته شد. نمایش در ۲۹ اکتبر ۱۹۲۴ با همان کارگردان و طراح صحنه، اما در نسخه‌ای کوتاه با پیش‌گفتاری نو (که پایین‌تر آورده شده‌است) و با نام جنگل: زوال یک خانواده ("Dickicht: Untergang einer Familie") به روی صحنه رفت. فریتز کورتنر در نقش شلینک و والتر فرانک نقش جورج را بازی کردند و فرانزیسکا کینز، پل بیلد، ماتیاس ویمن و گردا مولر نیز از بازیگران
پل بیلد، ماتیاس ویمن و گردا مولر نیز از بازیگران آن بودند. بر پایه گفته ویلت و مانهایم نمایش «موفقیت‌آمیز نبود». برشت نمایشنامه را تقریباً تا به شکل نهایی خود - که اکنون با نام در جنگل شهرها ("Im Dickicht der Städte)" و عنوان فرعی «مبارزه بین دو مرد در شهر بزرگ شیکاگو» منتشر شده‌است - بازبینی کرد و در سال ۱۹۲۷، در تئاتر Hessisches Landestheater در دارمشتات به کارگردانی کارل ایبرت به روی صحنه برد. برشت در پیش‌درآمد نمایشنامه به بیننده/خواننده خود می‌گوید: نمایش نخست توسط نازی‌ها قطع شد. "در جنگل شهرها" در ۹
نخست توسط نازی‌ها قطع شد. "در جنگل شهرها" در ۹ مه ۱۹۲۳ در تئاتر رسیدنتز (Residenztheater) مونیخ با بازی اروین فابر و اتو ورنیکه در نقش‌های اصلی گارگا و شلینک به نمایش درآمد. نمایش نخست چندین بار توسط نازی‌ها، با سر و صدا، سوت و پرتاب بمب‌های بدبو به سمت بازیگران روی صحنه قطع شد که باعث مشکل‌هایی برای موزیکال‌های برشت در دوران جمهوری وایمار شد. نمایش توسط اریش انگل کارگردانی شد - که نخستین همکاری برشت با او بود و سرآغاز پیوند طولانی با برشت که تا زمان مرگ برشت در سال ۱۹۵۶ ادامه داشت، داشت. برگردان فارسی. در
در سال ۱۹۵۶ ادامه داشت، داشت. برگردان فارسی. در جنگل شهر نخستین بار توسط محمود حسینی‌زاد در مجموعه‌ای که شامل دو نمایش‌نامه دیگر برشت (بعل و آوای طبل در شب) نیز بود به فارسی برگردان شد و توسط انتشارات خوارزمی منتشر شد. ساخته‌های برجسته. کارگردان پرآوازه آلمانی پیتر اشتاین در سال ۱۹۶۸، زمانی که دستیار کارگردان بود، و پیش از اینکه چند سال بعد نمایش بسیار تأثیرگذار Schaubühne am Halleschen Ufer را در برلین غربی کار کند، یک روگرفت (نسخه) برجسته از "در جنگل شهرها" را در کامرسپیله مونیخ کارگردانی کرد. دیتر لیزر
را در کامرسپیله مونیخ کارگردانی کرد. دیتر لیزر که برای مخاطبان انگلیسی زبان به خاطر بازی در نقش دکتر جوزف هیتر در "فیلم هزارپا" (۲۰۱۰) شناخته می‌شود، اولین فیلم خود را در نقش کولی کاوچ بازی کرد. آل پاچینو در سال ۱۹۷۹ در یک اثر موقتی در تئاتر سیرکل این د اسکوئر در شهر نیویورک به کارگردانی کارگردان برجسته رومانیایی لیویو سیولئی بازی کرد. جودیت مالینا یک تئاتر زنده از این نمایش را در نیویورک کارگردانی کرد که در ۱۶ دسامبر ۱۹۶۰ افتتاح شد. در اکتبر ۱۹۹۱، روث برگهاوس این نمایش را در هامبورگ به عنوان بخشی از
برگهاوس این نمایش را در هامبورگ به عنوان بخشی از مجموعه ای از «متن‌های در پیوند»، (که شامل "مرگ دانتون" اثر بوشنر نیز می‌شد) کارگردانی کرد.
طفولیت ماکسیم گورکی () فیلمی در سبک زندگینامه ای و محصول سال ۱۹۳۸ است که بر اساس اولین قسمت از زندگی‌نامه سه قسمتی ماکسیم گورکی، نویسنده روسی و شوروی، کودکی من (منتشر شده ۱۹۱۳–۱۹۱۴) است. این فیلم سال‌های اولیه زندگی الکسی پیشکوف، معروف به ماکسیم گورکی، نویسندهٔ مشهور شوروی را نشان می‌دهد و مخاطب را با سرگذشت الکسی در خانه پدربزرگ و مادربزرگ مادری‌اش در شهر نیژنی نووگورود آشنا می‌کند. الکسی با اعضای خانواده، کارگران کارخانه رنگ‌سازی پدربزرگش و کودکان یتیم محلی ارتباط برقرار می‌کند که همگی بر او تأثیر
محلی ارتباط برقرار می‌کند که همگی بر او تأثیر می‌گذارند. این فیلم در سال ۱۹۳۹ و به دنبال آن دو فیلم قسمت‌های دوم و سوم زندگی‌نامه او را پوشش می‌دهند:
همیلتون هیوم (Hamilton Hume) (زادهٔ ۱۹ ژوئن ۱۷۹۷ -درگذشتهٔ ۱۹ آوریل ۱۸۷۳)، اولین کاشف ایالت‌های استرالیای کنونی از جمله نیو ساوت ولز و ویکتوریا بود. در سال ۱۸۲۴، هیوم به همراه ویلیام هاول، در قالب یک هیئت اعزامی به سفری اکتشافی رفت که مسیر خشکی (زمینی) از سیدنی به پورت فیلیپ (نزدیک ملبورن) را طی کردند. او به همراه استوارت از اولین اروپایی‌هایی بودند که در سفر اکتشافی خود در سال ۱۸۲۸، رودخانه دارلینگ را کشف کردند. پس‌زمینه. هیوم در ۱۹ ژوئن ۱۷۹۷ در سون هیلز، در مجاورت پاراماتا، سکونتگاهی نزدیک (اکنون حومه)