payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و ترانه‌سرا، هانس وادر، هم سن و سال خود آشنا شد. در سال ۱۹۶۷ او برای آلمان در جشنواره Knokke در بلژیک نامزد شد. این منجر به اولین قرارداد فرانسوی او شد. در سال ۱۹۶۷، راینهارد می برای مدتی به همراه هانس وادر در آلمان تور برگزار کرد و با او در کلوپ‌ها و صحنه‌های تئاتر اجرا کرد. از آنجایی که در آن زمان رپرتوار هر دو نوازنده برای یک کنسرت کامل بسیار کم بود، آنها با برنامه مشترک قطعات آلمانی و فرانسوی خود به اجرای برنامه پرداختند. با این حال، پس از اجرای موفقیت‌آمیز ویژه ای در سالن اصلی دانشگاه هامبورگ، می
ویژه ای در سالن اصلی دانشگاه هامبورگ، می تصمیم گرفت اجراهای مشترک را ادامه ندهد. همچنین در سال ۱۹۶۷ با اینترکورد در آلمان قراردادی ضبط کرد. در ابتدا، طبق گفته "اشپیگل"، «مطمئناً به نظر می‌رسید که حرفه این خواننده و ترانه‌سرا از نظر تجاری در حاشیه به پایان می‌رسد. از آنجا که پسر کارمند دولت از طریق میخانه‌های دانشجویی، بارهای زیرزمینی و سالن‌های ورزشی استانی - بدون هیچ پاسخ قابل توجهی، به گردش درآمد. برای سال‌ها، کسب‌وکار سرگرمی آلمان به سختی متوجه او می‌شد یا در بهترین حالت او را مسخره می‌کرد: «می یک خرچنگ
در بهترین حالت او را مسخره می‌کرد: «می یک خرچنگ است». محبوبیت اندکی از طریق شرکت گاه به گاه رادیو و تلویزیون به دست آورد، تا سال ۱۹۷۱ بود که ال پی دوگانه "راینهارد می او را زنده آورد" (۲۵۰۰۰۰ نسخه تا اکتبر ۱۹۷۱ فروخته شد) و آهنگ "Der Mörder ist immer der." موفقیت "گارتنر" برای مخاطبان انبوه بدست آورد. می در سال ۱۹۶۷ با کریستین فرانسوی ازدواج کرد. و در سال ۱۹۷۶ طلاق گرفت. می از سال ۱۹۷۷ با همسرش هلا ازدواج کرده و در برلین-فروناو زندگی می‌کند. پسران فردریک (۱۹۷۶) و ماکسیمیلیان (1982-2014) و دخترشان
فردریک (۱۹۷۶) و ماکسیمیلیان (1982-2014) و دخترشان ویکتوریا-لویز می (۱۹۸۵)، که آهنگی را روی سی‌دی‌های "Mr. Lee" و "Das Haus an der" Ampel می‌خواند و در توری به همین نام در سال ۲۰۱۷/۲۰۱۸ به عنوان عکاس بازی کرد. پسرش فردریک به عنوان خلبان کار می‌کند. ماکسیمیلیان پسر می در ماه می ۲۰۱۴ پس از یک کما که حدود پنج سال به طول کشید و ناشی از پنومونی تأخیری و آریتمی قلبی بود، درگذشت. او ۳۲ سال داشت. نام مستعار. او نام مستعار "می فردریک می" را از نسخه فرانسوی نام میانی خود فردریش گرفته‌است. او این نام را را به دلایل
خود فردریش گرفته‌است. او این نام را را به دلایل آوایی انتخاب کرد، زیرا به نظر او نام کوچک فرانسوی "Renaud"، که مطابق با آلمانی "Reinhard" است، منجر به تلفظ نامطلوب فرانسوی می‌شد. صدای "رنو" مانند "رنو" و به عنوان نام کامل "Renaud Mey" شبیه به "renommée" است. نام مستعار دیگر "آلفونسو یوندارچک" بود که تحت آن آهنگ "Gute Nacht,Freunde" را برای دو نفر Inga &amp;amp; Wolf نوشت. آنها قرار بود در مسابقه آواز یوروویژن ۱۹۷۲ شرکت کنند. در دور مقدماتی آلمان در ۱۹. فوریه ۱۹۷۲، این آهنگ در رتبه چهارم قرار گرفت. می قبلاً
۱۹۷۲، این آهنگ در رتبه چهارم قرار گرفت. می قبلاً از این نام در آهنگ "Ankomme Freitag den 13" در آلبومی با این نام استفاده کرده بود، که در آن تأیید می‌کند که «قطعاً آلفونس یوندراشک نیست». در اثر می نیز از او یاد شده‌است: در "Zwei Hühner auf dem Weg nach" die Vorgestern، "آلفونس یوندراشک" به عنوان نویسنده نمایشنامه ای به همین نام آورده شده‌است. یکی از اولین نام‌های مستعار "راینر می" است که تحت آن نمایشنامه "Geh und Fang den Wind" را در سال ۱۹۶۵ منتشر کرد، تفسیری به زبان آلمانی از موفقیت Donovan "Catch The
به زبان آلمانی از موفقیت Donovan "Catch The Wind" (متن آلمانی: Joe Menke). این نام مستعار ناخواسته ایجاد شد - تهیه‌کننده نام را اشتباه نوشته بود.
شار یک منطقهٔ مسکونی در قزاقستان است که در شهرستان جارما واقع شده‌است. شار ۸٬۱۵۶ نفر جمعیت دارد.
هاردو آسمه (; – ) جغرافی‌دان، سیاستمدار و شهردار تالین اهل استونی بود.
هارولد کارینگتون (؛ ۷ نوامبر ۱۸۸۲ – ۵ سپتامبر ۱۹۶۴) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است. هارولد کارینگتون در سال ۱۹۰۱ به توپخانه سلطنتی صحرایی مأمور شد؛ او در جنگ دوم بوئر بین سال‌های ۱۹۰۱ تا ۱۹۰۲ خدمت کرد و سپس در سال ۱۹۰۸ به توپخانه سلطنتی سواره نظام منتقل شد. او در طول جنگ جهانی اول خدمت کرد و در سال ۱۹۱۶ نشان خدمات ممتاز را دریافت کرد. کارینگتون پس از جنگ در ارتش باقی ماند و در سال ۱۹۲۰ در کالج ستاد، کمبرلی، تحصیل کرد. سپس به عنوان افسر ستاد کل در لشکر ۴ پیاده مشغول به
به عنوان افسر ستاد کل در لشکر ۴ پیاده مشغول به کار شد و سپس در سال ۱۹۳۲ به فرماندهی توپخانه سلطنتی این لشکر منصوب شد. در سال ۱۹۳۶، او به عنوان سرلشکر، فرماندهی توپخانه سلطنتی در ستاد ارتش در هند را بر عهده گرفت. در سال ۱۹۳۹ او معاون آجودان کل در وزارت جنگ شد و در سال ۱۹۴۰ به عنوان افسر کل فرمانده کل اسکاتلند و فرماندار قلعه ادینبورگ منصوب شد: او در مراسم سال نو ۱۹۴۱ به عنوان فرمانده شوالیه نشان حمام منصوب شد، و سپس در اواخر همان سال بازنشسته شد. کارینگتون همچنین از سال ۱۹۴۰ تا ۱۹۵۰ سرهنگ فرمانده توپخانه
همچنین از سال ۱۹۴۰ تا ۱۹۵۰ سرهنگ فرمانده توپخانه سلطنتی بود.
هنری لوترل، دومین ارل کارهمپتون (؛ ۷ اوت ۱۷۴۳ – ) یک افسر ارتش و سیاستمدار بریتانیایی بود که هم در زندگی عمومی و هم در زندگی خصوصی رسوایی به بار آورد. همکارانش در مجلس عوام بریتانیا او را طرد کردند، چرا که معتقد بودند در انتخابات ۱۷۶۹ او نقش پنهانی در رد کرسی‌اش به انتخاب مردمی، جان ویلکس اصلاح‌طلب، ایفا کرده است. در سال ۱۷۸۸ او علناً در دوبلین به تجاوز به یک دختر دوازده ساله متهم شد. ده سال بعد، فرماندهی او در سرکوب شورش ایرلندی‌ها در سال ۱۷۹۸ توسط افسران دیگر به دلیل وحشیگری آن، و به ویژه علیه زنان، مورد
به دلیل وحشیگری آن، و به ویژه علیه زنان، مورد انتقاد قرار گرفت. سال‌های آخر حضور او در پارلمان با مخالفت او با آزادی کاتولیک‌ها و اصلاحات پارلمانی مشخص شد.
نیکلاس کاپلین (؛ زادهٔ ۴ دسامبر ۱۹۵۸) فرد نظامی اهل بریتانیا است. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده است. کاپلین که در مدرسه گرامر پول و دانشگاه ساری (لیسانس اقتصاد) تحصیل کرده است، در سال ۱۹۸۰ به نیروی هوایی ارتش پیوست و به اسکادران ۶۶۱ پیوست. او به عنوان یک افسر جوان در ایرلند شمالی خدمت کرد. کاپلین که به سرهنگ دومی ارتقا یافت، در سال ۱۹۹۵ عضو کادر فرماندهی در کالج ستاد، کمبرلی، و در سال ۱۹۹۷ فرمانده هنگ سوم نیروی هوایی ارتش در واتیشام شد، که در آن زمان هنگ او درگیر عملیات در بوسنی و هرزگوین بود. او در
هنگ او درگیر عملیات در بوسنی و هرزگوین بود. او در ژانویه ۲۰۰۰ معاون فرمانده و رئیس ستاد نیروی مشترک هلیکوپتر (ایرلند شمالی) و در سال ۲۰۰۱ فرمانده دانشکده هوانوردی ارتش در میدل والوپ شد و پس از ارتقاء به درجه سرتیپ، در ژانویه ۲۰۰۳ معاون فرمانده و رئیس ستاد فرماندهی مشترک هلیکوپتر شد. او در ژانویه ۲۰۰۶ فرمانده گروه آموزش جمعی، در مارس ۲۰۰۸ هماهنگ‌کننده سپاه حفاظت کوزوو و در اوت ۲۰۰۹ افسر کل فرمانده فرماندهی پشتیبانی بریتانیا (آلمان) شد. او در اکتبر ۲۰۱۲ به عنوان مربی ارشد ارتش در کالج سلطنتی مطالعات دفاعی
عنوان مربی ارشد ارتش در کالج سلطنتی مطالعات دفاعی منصوب شد.
جان وان کمبل (؛ تلفظ نام‌خانوادگی: ؛ – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب ویکتوریا شده‌است. او یک افسر ارشد ارتش بریتانیا و دریافت‌کننده صلیب ویکتوریا بود، بالاترین نشان شجاعت در مواجهه با دشمن که می‌تواند به نیروهای بریتانیا و کشورهای مشترک‌المنافع اعطا شود.
جان کایلو (؛ ۵ فوریه ۱۷۲۶ – ۱۸۱۲) فرد نظامی اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود. کایلو در سال ۱۷۴۳ به هنگ اونسلو پیوست. در سال ۱۷۴۶، در جریان قیام جاکوبیت‌ها، او در نبرد فالکرک و نبرد کالودن شرکت کرد. در سال ۱۷۵۲ به درجه کاپیتانی در ارتش مدرس رسید. در طول جنگ هفت ساله، او درگیر درگیری‌هایی با فرانسوی‌ها بود. در سال ۱۷۵۹ او به فرماندهی ارتش بنگال منصوب شد. ادموند برک بعدها ادعا کرد که در جریان جنگ بنگال، کایلو سه مهر رسمی بر روی سندی زده بود که نشان دهنده قصد کشتن علی گوهر، ولیعهد مغول، بود، ادعاهایی که کایلو به
علی گوهر، ولیعهد مغول، بود، ادعاهایی که کایلو به شدت آن را رد کرد. او متعاقباً فرمانده ارتش مدرس شد و در این سمت، با ناظم علی قراردادی را امضا کرد که در ازای اشغال مناطق شمالی توسط شرکت هند شرقی، حمایت نظامی ناظم علی را تضمین می‌کرد. گفته می‌شود که او «به عنوان مذاکره‌کننده پیمان ۱۷۶۷ با نظام حیدرآباد، ۶۰،۰۰۰ بتکده ساخته است.» در سال ۱۷۷۵ او به آستون روانت در آکسفوردشایر نقل مکان کرد و در دسامبر ۱۸۱۲ درگذشت.
رالف برتون (; ۱۷۵۴ - ۱۷۶۸) افسر ارتش بریتانیا بود. دوران نظامی برتون در دومین گروهان گارد سواره نظام آغاز شد، جایی که او به درجه سرگردی رسید و تحت فرماندهی جورج آگوستوس الیوت، مدافع جبل الطارق، خدمت کرد. در سال ۱۷۵۴، برتون به عنوان سرهنگ دوم هنگ ۴۸ پیاده نظام منصوب شد که در تصرف کبک در سال ۱۷۵۹ و مارتینیک و هاوانا در سال ۱۷۶۲ نقش داشت. در سال ۱۷۶۰، ژنرال جفری امهرست، فرماندار کل آمریکای شمالی بریتانیا، او را به عنوان فرماندار ستوان ناحیه تروا ریویر منصوب کرد، در حالی که فرانسه جدید تحت حکومت نظامی بریتانیا
در حالی که فرانسه جدید تحت حکومت نظامی بریتانیا باقی ماند. در ۳۱ ژانویه ۱۷۶۱، برتون هنگ ۹۵ پیاده نظام را در کارولینای جنوبی از چندین گروهان مستقل تشکیل داد. این هنگ با موفقیت علیه چروکی‌ها جنگید. سپس به باربادوس منتقل شد. از آنجا در تصرف مارتینیک، اشغال گرنادا و محاصره هاوانا (۱۷۶۲) شرکت کرد. این هنگ در ۷ مارس ۱۷۶۳ در انگلستان منحل شد. پس از بازگشت حکومت غیرنظامیان تحت فرمان فرماندار تازه منصوب شده، ژنرال جیمز موری، برتون به عنوان سرتیپ (فرمانده) ارتش در استان جدید بریتانیایی کبک منصوب شد. او همچنین به
استان جدید بریتانیایی کبک منصوب شد. او همچنین به عنوان سرهنگ سوم (باف‌ها) منصوب شد. پس از درگیری مداوم با فرماندار موری، او و برتون در سال ۱۷۶۶ به بریتانیا فراخوانده شدند. با وجود اینکه برتون چهره‌ای تأثیرگذار در تاریخ نظامی و ژئوپلیتیک کانادا بود، اطلاعات کمی در مورد زندگی او در خارج از ارتش وجود دارد. به نظر می‌رسد او دوست صمیمی جان کالکرافت بوده و چند ماه قبل از مرگش به عنوان نماینده ورهام، یک بخش کوچک تحت کنترل کالکرافت، به پارلمان انتخاب شد. او در سال ۱۷۶۸ درگذشت. در وصیت‌نامه‌ای که در سال ۱۷۶۷ نوشته
۱۷۶۸ درگذشت. در وصیت‌نامه‌ای که در سال ۱۷۶۷ نوشته شده، به ملکی در یورکشایر انگلستان و یک خانه شهری در لندن اشاره شده است. او دو بار ازدواج کرد: در سال ۱۷۵۰ با الیزابت سنت لژه (درگذشته ۱۷۵۳)، خواهر آنتونی سنت لژه که مسابقه اسب‌دوانی معروف به نام او نامگذاری شده است، و سپس حدود سال ۱۷۶۳ با مارگریت لیدیوس. او از ازدواج دوم خود صاحب یک پسر و یک دختر شد. دختری به نام مری، وارث نهایی او، با ژنرال ناپیر کریستی ازدواج کرد که نام خانوادگی برتون را برای خود برگزید. یادبودی از رالف برتون در کلیسای سنت مری، کاتینگهام،
از رالف برتون در کلیسای سنت مری، کاتینگهام، ایست رایدینگ یورکشایر قرار دارد.
ادموند برتون (؛ زادهٔ ) فرد نظامی اهل بریتانیا است. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان امپراتوری بریتانیا شده است. برتون که در کالج چلتنهام و ترینیتی هال، کمبریج تحصیل کرده بود، در سال ۱۹۶۳ به توپخانه سلطنتی پیوست. او به عنوان افسر فرمانده هنگ ۲۷ ارتش سلطنتی خدمت کرد و سپس در سال ۱۹۸۷ فرمانده توپخانه سلطنتی لشکر زرهی اول (بریتانیا) شد. او در سال ۱۹۹۰ وابسته نظامی در واشینگتن دی سی، در سال ۱۹۹۱ فرمانده کالج علوم نظامی سلطنتی و در سال ۱۹۹۴ معاون رئیس ستاد دفاع در امور عملیاتی (زمینی) شد. او در سال ۱۹۹۷ معاون رئیس
عملیاتی (زمینی) شد. او در سال ۱۹۹۷ معاون رئیس ستاد دفاع (سیستم‌ها) شد و در سال ۲۰۰۰ بازنشسته شد.
ادوارد لاوسون، چهارمین بارون برنهام (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی و نشان حمام شده‌است. او مدیر اجرایی یک روزنامه بریتانیایی و افسر ارتش منطقه‌ای بود که در هر دو جنگ جهانی با افتخار خدمت کرد.
موزه خانگی صمد وورغون () موزه‌ای اختصاص یافته به یاد صمد وورغون، شاعر،نمایشنامه نویس و دانشمند برجسته آذربایجانی و دارنده دو جایزه دولتی است. این اولین موزه یادبود در آذربایجان به حساب می‌ آید که به جاودانه‌سازی یاد و خاطره نویسندگان و آهنگ‌سازان بنیان‌گذاری شده‌اند. اطلاعات کلی. موزه خانگی صمد وورغون با تصمیم دولت وقت در سال ۱۹۷۴ ایجاد و ۶ اکبتر سال ۱۹۷۵ باز شد. موزه در منزلی ۶ اتاقه در یک ساختمان متعلق به قرن ۱۹ قرار دارد. صمد وورغون در دو سال آخر عمر خود در این خانه زندگی کرده و به فعالیت پرداخته‌است. از
این خانه زندگی کرده و به فعالیت پرداخته‌است. از ابتدای تأسیس تا به حال بر کلیت اشیاء نمایشی موزه افزوده شده‌است، و همچنین نمایشگاه‌های جدیدی ایجاد و پژوهش‌هایی در خصوص فعالیت‌های این شاعر انجام گرفته‌است. در نتیجه، وسایل شخصی باقی مانده از صمد وورغون نظیر عکس‌های اصلی، نقاشی‌ها، دست نوشته‌ها، آثار تحقیقاتی، هدایا، مجلات سال‌های قدیم و تعداد کثیری از اشیاء نمایشی را بیش از پیش افزوده شده است. در حال حاضر، مجموع اشیاء نمایشی در موزه بالغ بر ۱۶٫۰۰۰ است. بخش موسوم به خانه شعر در روستای یوخاری سالاحلی، از توابع
به خانه شعر در روستای یوخاری سالاحلی، از توابع شهرستان قزاق جمهوری آذربایجان، قرار گرفته‌است، که صمد وورغون در آن به دنیا آمده‌است. موزه سه اتاق دارد که اتاق‌های کار، نشیمن و خواب نام گرفته‌اند و به‌طور دست نخورده نگه داشته می‌شوند. در سه اتاق دیگر نمایشگاهی به یاد صمد وورغون به راه انداخته شده‌است، که زندگی و فعالیت‌های اجتماعی وی را به نمایش می‌گذارد. قسمت دیگر دفتر شاعر نامیده می‌شود. همه چیز ساده و معمولی است، میز تحریر، صندلی‌ها، کمد‌ها و کتب. روی میز تحریر آخرین دست نوشته‌های شاعر، سیگارهایش، عکس
تحریر آخرین دست نوشته‌های شاعر، سیگارهایش، عکس گرفته شده‌اش توسط همسر خود و شال ارغوانی رنگ داخل یک سبد کوچک وجود دارد. از دیگر وسایل موجود روی میز می‌شود به آثار «واقف»، «فرهاد و شیرین»، «انسان» و «آیگون»، و نیز مقالات و سخنرانی‌هایی که روزگاری ایراد نموده بود، اشاره کرد. اتاق نشیمن شاعر به شکلی مورد نگهداری واقع شده‌است که خود وی طراحی کرده بود. صمد وورغون نه تنها شاعری بزرگ بود، بلکه یک مرد روشنفکر و مهمان‌نواز هم بود. غالباً رفقای شاعر، نویسندگان، آهنگ‌سازان، بازیگران، کشاورزان و دوست‌دارانش در این
بازیگران، کشاورزان و دوست‌دارانش در این اتاق گرد هم می‌آمده‌اند. یک پیانو نیز در این اتاق قرار دارد. عزیر حاجی‌بیگف، مؤسس اپرای ملی آذربایجانی، قارا قارایف، فکرت امیروف، سعید رستموف و سایر آهنگ‌سازان آثار خود را اینجا نواخته‌اند. یک تک‌چهره صمد وورغون نیز جزوی از جمله اشیاء نمایشی در این اتاق است که در سال ۱۹۴۴ از سوی میکاییل عبدالله‌اوف کشیده شده و شاعر را در محوطه باغی جلوه می‌دهد. یک ساعت هم در اتاق هست. هنگامی که صمد وورغون در ۲۷ ماه مه سال ۱۹۵۶ دار فانی را وداع گفت همسرش خانم «خاور» این ساعت را از کار
را وداع گفت همسرش خانم «خاور» این ساعت را از کار انداخت. آخرین نمایشگاه اتاق خواب است، که اینجا هم همه چیز به طرز دست‌نخورده‌ای محفوظ است. اینجا یک ماسک مرگ شاعر هم موجودیت دارد. مضافاً، میز تحریر، ویولن، پیانو و دیگر وسایل شخصی واقف صمداوغلو، پسر شاعر، نیز در جمع اشیاء نمایشی این موزه هستند.
چارلز برنت (؛ ۳۰ اکتبر ۱۸۴۳ – ۱۹۱۵) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان سلطنتی ویکتوریایی شده است. او برنت در سنت کیلدا، ویکتوریا، پسر جان الکساندر برنت متولد شد. او در سال ۱۸۶۱ به هنگ پانزدهم اعزام شد. او در جنگ سوم انگلیس و آشانتی از سال ۱۸۷۳ تا ۱۸۷۴ شرکت کرد، سپس در کالج نظامی سلطنتی سندهرست تحصیل کرد و فارغ‌التحصیل شد. او سپس در جنگ دوم انگلیس و افغانستان از سال ۱۸۷۸ تا ۱۸۸۰ به‌طور فعال خدمت کرد. برنت در سال ۱۸۸۰ به عنوان معاون آجودان کل در
کرد. برنت در سال ۱۸۸۰ به عنوان معاون آجودان کل در بمبئی و در سال ۱۸۸۷ به عنوان فرمانده تفنگداران سلطنتی ایرلند منصوب شد. او در سال ۱۸۹۳ به عنوان معاون آجودان کل در آلدرشات ارتقا یافت. او در سال ۱۸۹۵ به درجه سرلشکری ارتقا یافت و در سال ۱۸۹۶ به عنوان افسر کل فرماندهی منطقه شرقی منصوب شد و سپس در سال ۱۸۹۸ به هند بریتانیا اعزام شد و تا سال ۱۹۰۰ فرمانده منطقه پونا بود. او در مراسم بزرگداشت تولد ۱۹۰۰، مدال قیصر هند را دریافت کرد. در سال ۱۹۰۵ به درجه سپهبدی ارتقا یافت. در طول جنگ روسیه و ژاپن از فوریه تا سپتامبر
یافت. در طول جنگ روسیه و ژاپن از فوریه تا سپتامبر ۱۹۰۵، او ناظر ارشد نظامی بریتانیا بود که در ارتش امپراتوری ژاپن در منچوری مستقر بود. او از سال ۱۹۰۷ تا ۱۹۱۰ به عنوان افسر کل فرمانده کل فرماندهی غرب خدمت کرد. او در سال ۱۹۱۰ بازنشسته شد.
اوون تودور برن (; – ) نظامی و زندگی‌نامه‌نویس اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی یک سرلشکر بریتانیایی بود که به خاطر مجموعه کتاب‌های «کلاید و استراترن برای حاکمان هند» که در سال ۱۸۹۱ منتشر شد، شناخته می‌شود.[1] او در ۱۲ آوریل ۱۸۳۷ در پلیموث متولد شد و یازدهمین فرزند از نوزده فرزند کشیش هنری توماس برن (۱۷۹۹-۱۸۶۵)، فوق لیسانس، از کالج ترینیتی، کمبریج، از همسرش نایتلی گودمن (۱۸۰۵-۱۸۷۸)، دختر کاپیتان ماریوت، گارد سواره نظام سلطنتی بود. برن در سال ۱۸۵۵ در سن ۱۸ سالگی به هنگ بیستم پیاده نظام
سال ۱۸۵۵ در سن ۱۸ سالگی به هنگ بیستم پیاده نظام (دوونشایر شرقی) اعزام شد. او در جنگ کریمه (۱۸۵۴-۱۸۵۶) خدمت کرد و در ۱۵ عملیات در طول سرکوب شورش هند (۱۸۵۷-۱۸۵۹)، از جمله محاصره و تصرف لکهنو، شرکت داشت. در سال ۱۸۶۱، او منشی نظامی سر هیو رز (بعدها لرد استراتنایرن)، فرمانده کل قوا در هند، شد و از سال ۱۸۶۸ تا ۱۸۷۲ منشی خصوصی ارل مایو، نایب‌السلطنه هند، بود. از سال ۱۸۷۶ تا ۱۸۷۷، او منشی خصوصی نایب‌السلطنه دیگر هند، لرد لیتون، بود. برن از سال ۱۸۸۷ تا ۱۸۹۷ عضو شورای هند بود. او در سال ۱۸۸۹ به درجه سرلشکری ارتقا
هند بود. او در سال ۱۸۸۹ به درجه سرلشکری ارتقا یافت و در سال ۱۸۹۶ به عنوان فرمانده بزرگ شوالیه نشان امپراتوری هند منصوب شد. برن پس از یک بیماری طولانی در خانه‌اش در خیابان ساترلند، مایدا ویل، در ۳ فوریه ۱۹۰۹ درگذشت. او با افتخارات نظامی در کلیسای کریستچرچ، همپشایر به خاک سپرده شد.
شان برلی (؛ زادهٔ ) فرد نظامی اهل بریتانیا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است. او یک افسر ارتش بریتانیا است که به عنوان وزیر نظامی خدمت کرده است.
دیوید باردن (؛ زادهٔ ) فرد نظامی اهل بریتانیا است. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام، نشان سلطنتی ویکتوریایی و نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است. او افسر سابق ارتش بریتانیا است که از سال ۱۹۹۷ تا ۱۹۹۹ به عنوان وزیر دفاع بریتانیا و رئیس کل کلیسای وست‌مینستر خدمت کرده است.
کیت برچ (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است. او افسر ارشد ارتش بریتانیا بود. آگهی ترحیم او در روزنامه تایمز، او را به عنوان «سربازی که با اراده‌ای راسخ و مصمم در هنگ کنگ، عدن، قبرس و آلمان فرماندهی می‌کرد» توصیف کرد.
جیمز باکنال (؛ زادهٔ ) فرد نظامی اهل بریتانیا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است. او هم‌اکنون به‌عنوان فرمانده گارد کلداستریم فعالیت می‌کند. او افسر بازنشسته ارتش بریتانیا و فرمانده سابق سپاه واکنش سریع متفقین است.
روی بوچر (؛ ۳۱ اوت ۱۸۹۵ – ۵ ژانویه ۱۹۸۰) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده‌است. وی یک افسر ارتش هند بریتانیا بود که دومین فرمانده کل ارتش هند و آخرین غیر هندی بود که پس از تجزیه هند، بالاترین مقام ارتش هند را به دست آورد.
رابرت براونریگ (؛ ۱۷۵۴ - ۱۸۳۳) نظامی و سیاست‌مدار اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود. او برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است. وی یک دولتمرد و سرباز بریتانیایی متولد ایرلند بود. او آخرین بخش سریلانکا را تحت حکومت بریتانیا درآورد.
نویل براونجان (; – ) یک افسر ارشد ارتش بریتانیا بود که از سال ۱۹۵۶ تا زمان بازنشستگی‌اش در سال ۱۹۵۸ به عنوان سرگروهبان کل نیروها خدمت کرد. براون‌جان، فارغ‌التحصیل کالج مالورن و آکادمی نظامی سلطنتی وولیچ، در آوریل ۱۹۱۵ به عضویت مهندسان سلطنتی درآمد و در جنگ جهانی اول در فرانسه و فلسطین خدمت کرد و در سال ۱۹۱۷ نشان صلیب نظامی دریافت کرد. او از سال ۱۹۳۱ تا ۱۹۳۲ در کالج ستاد، کمبرلی، تحصیل کرد. در طول جنگ جهانی دوم به درجه سرلشکری رسید و معاون رئیس ستاد و مسئول تدارکات ژنرال دوایت آیزنهاور و معاون سرگروهبان کل
تدارکات ژنرال دوایت آیزنهاور و معاون سرگروهبان کل در خاورمیانه بود. پس از جنگ، او مسئولیت اداره ارتش بریتانیا در راین را بر عهده گرفت و سپس در سال ۱۹۴۷ به کمیسیون کنترل (بخش بریتانیا) برای آلمان پیوست. او در سال ۱۹۴۹ معاون سرگروهبان کل در وزارت جنگ و در سال ۱۹۵۰ معاون رئیس ستاد کل امپراتوری شد. او از سال ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۵ افسر ارشد ستاد در وزارت دفاع بود و در آن زمان سرگروهبان کل نیروها شد.
آرتور کابرال (زاده ۲۵ آوریل ۱۹۹۸) یک بازیکن فوتبال اهل برزیل است که برای باشگاه ورزشی بنفیکا در پست مهاجم بازی می‌کند.
کهنه‌سرباز () یک فیلم اکشن کمدی محصول کره جنوبی سال ۲۰۱۵ به کارگردانی ریو سونگ-وان است. این فیلم تعداد ۱۳٫۴ میلیون بلیت فروخته‌است. "کهنه‌سرباز" همچنین برندهٔ جایزهٔ کاسا آسیا در جشنواره فیلم سیتخس شده‌است. دنباله. ریو سونگ-وان و کمپانی تولیدی فیلم‌میکر آراَندکِی موافقت خود را برای ساخت یک دنباله تأیید کردند که قرار بود در عرض دو یا سه سال پس از اعلامیه به سینماها راه یابد.
ولدیمیر سیچینسکی (زاده ۲۴ ژوئن ۱۸۹۴ – ۲۵ ژوئن ۱۹۶۲) یک معمار، گرافیست و مورخ هنر اوکراینی مهاجر بود. ولودیمیر سیچینسکی در خانواده ایوتیم سیتسینسکی در کامیانتس-پودیلسکی، پودولیا گوبرنیا، روسیه، که در اوکراین امروزی است، به دنیا آمد. او در سال ۱۹۱۲ از دانشکده فنی کامیانتس فارغ‌التحصیل شد و سپس تحصیلات خود را در مؤسسه مهندسین عمران سنت پترزبورگ (۱۹۱۲–۱۹۱۷) و در دانشگاه چارلز در پراگ (۱۹۲۴–۱۹۲۷) ادامه داد. در طول دوره موقت بین سن پترزبورگ و پراگ، او در ورزشگاه کامیانتس (۱۹۱۸–۱۹۱۹) تدریس کرد، به سازماندهی مؤسسه
(۱۹۱۸–۱۹۱۹) تدریس کرد، به سازماندهی مؤسسه معماری در کیف (۱۹۱۸–۱۹۱۹) کمک کرد و به عنوان مدیر بخش ساخت و ساز استان پودولیا خدمت کرد. پس از فرار از حکومت شوروی به لویو، او در آنجا در ژیمنازیوم آکادمیک تدریس کرد (۱۹۲۱–۱۹۲۳) و سپس به پراگ نقل مکان کرد. در پراگ، او در مقطع دکترا کار کرد، در مدرسه هنر «استودیو» تدریس کرد (۱۹۲۳–۱۹۴۵)، و به عنوان مدرس تاریخ هنر در مؤسسه عالی آموزشی اوکراین (۱۹۲۳–۱۹۳۳) خدمت کرد. او دکترای خود را دریافت کرد. و در ۵ اکتبر ۱۹۲۷ به درجه استادی ارتقا یافت. او همچنین از سال ۱۹۲۷ ریاست
استادی ارتقا یافت. او همچنین از سال ۱۹۲۷ ریاست کمیسیون کتاب‌شناسی و کتاب‌شناختی انجمن کتاب‌شناسان اوکراین در پراگ را بر عهده داشت و به عنوان رئیس انجمن (۱۹۳۴–۱۹۴۳) خدمت کرد. او در سال ۱۹۳۰ انجمن هنرمندان مستقل اوکراینی را در لویو تأسیس کرد. از سال ۱۹۳۰ او همچنین عضو کامل انجمن علمی شوچنکو در لویو بود. سیچینسکی در ۲۵ ژانویه ۱۹۴۰ به عنوان استادیار تاریخ هنر در دانشگاه آزاد اوکراین منصوب شد و سپس در ۲۲ مارس ۱۹۴۲ به عنوان دانشیار ارتقا یافت. از سال ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۵ توسط گشتاپو در پراگ و برلین زندانی و شکنجه شد. او
توسط گشتاپو در پراگ و برلین زندانی و شکنجه شد. او که پناهنده پس از جنگ در آلمان بود، در سال ۱۹۴۹ به ایالات متحده مهاجرت کرد و در آنجا به تدریس در مؤسسه فنی اوکراین در شهر نیویورک ادامه داد. او در ۲۵ ژوئن ۱۹۶۲ در پاترسون، نیوجرسی در سن ۶۸ سالگی درگذشت. سیچینسکی بیش از ۵۰۰ مقاله، کتاب و نقد منتشر کرد. او نویسنده آثاری در مورد هنر اوکراین، فرهنگ، معماری، حکاکی و چاپ، صنعت و منابع خارجی در مورد تاریخ اوکراین است.
انتقام یک فیلم اکشن و دلهره‌آور محصول سال ۲۰۰۹ سینمای هنگ کنگ و فرانسه به کارگردانی جانی تو و نویسندگی وای کافای است. جانی هالیدی، آنتونی وانگ، لام کا تونگ، لام سوئت، سیمون یام و سیلوی تستود در این فیلم ایفای نقش می‌کنند. این فیلم داستان فرانسیس کاستلو، آشپز فرانسوی و قاتل سابق را روایت می‌کند که دختر، داماد و نوه‌هایش توسط گروهی از تروریست‌های تثلیث چینی مورد حمله قرار می‌گیرند. کاستلو برای گرفتن انتقام به ماکائو سفر می‌کند تا انتقام مرگ خانواده‌اش را بگیرد. این فیلم به بررسی مضامین ترور، خشونت و تأثیر
این فیلم به بررسی مضامین ترور، خشونت و تأثیر سه‌گانه در جامعه مدرن می‌پردازد. تولید. تصویربرداری اصلی فیلم از ۱۵ نوامبر ۲۰۰۸ تا ۳۱ ژانویه ۲۰۰۹ در هنگ کنگ و ماکائو انجام شد. در حالی که داستان در ماکائو جریان دارد، چندین صحنه در هنگ کنگ فیلمبرداری شده‌است. بازسازی. فیلم تالیوودی، "آفتاب‌پرست" (۲۰۱۱) به‌طور غیررسمی بر اساس این فیلم ساخته شده‌است.
ایسولد اوگاتوتیر () کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس و تهیه‌کننده فیلم است. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "و طبیعی نفس بکش" اشاره نمود.
اوست لوگا (، روشن شد "دهان لوگا", Votian: "Laugasuu", lit. "دهان لوگا"، ) یک شهرک و ایستگاه راه‌آهن در بخش کینگیسپسکی در استان لنینگراد، روسیه، در نزدیکی مرز استونی است که در مجاورت رودخانه لوگا واقع شده‌است. امکانات بندری. لوست لوگا محل یک ترمینال مهم زغال‌سنگ و کود است که با هزینه ۲٫۱ میلیارد دلاری ساخته شده. کار ساخت ر سال ۱۹۹۷ آغاز شد و تا حدی برای جلوگیری از حمل و نقل محموله‌های خشک از طریق کشورهای بالتیک با اصرار رئیس‌جمهور ولادیمیر پوتین، تسریع شد. این کانال ۳۷۰۰ متری، عمیق است و می‌تواند کشتی‌هایی
کانال ۳۷۰۰ متری، عمیق است و می‌تواند کشتی‌هایی با ظرفیت ۱۵۰۰۰۰ تن و بیشتر را در خود جای دهد. در ماه مه ۲۰۰۸، پوتین تأیید کرد که اوست لوگا نقطه نهایی خط لوله دوم بالتیک در نظر گرفته شده، یک مسیر حمل و نقل نفتی که بلاروس را دور می‌زند.
داروهای ترومبولیتیک (به انگلیسی: &lt;bdi&gt;thrombolytic drug&lt;/bdi&gt;) در داروشناسی به گروهی از داروهای تجریه کننده لخته خون در عروق گفته می‌شود. این داروها در درمان از انواع بیماری‌های انعقادی قلبی-عروقی استفاده می‌شود از جمله آن‌ها می‌توان به STEMI، سکته مغزی، موارد شدید ترمبوآمبولی وریدی (PTE و DVT) اشاره کرد. اغلب این داروها فیبرین (یکی از اجزای اصلی تشکیل لخته‌های خون) را هدف قرار می‌دهند فلذا فیبرینولیتیک نامیده می‌شوند. داروهای شناخته شده. تمام داروهای ترومبولیتیک تأیید شده در حال حاضر بیولوژیک
ترومبولیتیک تأیید شده در حال حاضر بیولوژیک هستند، یا از گونه‌های استرپتوکوک مشتق شده‌اند، یا اخیراً از بیوتکنولوژی نوترکیب استفاده می‌کنند که به موجب آن tPA با استفاده از کشت سلولی تولید می‌شود و منجر به ایجاد یک فعال‌کننده پلاسمینوژن بافت نوترکیب یا rtPA می‌شود. برخی از داروهای این گروه شامل این موارد است:
زن مبارز (؛ ) یک کمدی-درام ایسلندی-اوکراینی به کارگردانی بندیکت ارلینگسون است که در سال ۲۰۱۸ منتشر شد. این فیلم در جشنواره فیلم کن ۲۰۱۸ به‌نمایش درآمد و نمایندهٔ ایسلند جهت رقابت برای جایزه اسکار بهترین فیلم بین‌المللی در نود و یکمین دوره جوایز اسکار بود که فهرست نهایی برگزیدگان راه نیافت. این فیلم همچنین در جشنوارهٔ فیلم فجر نیز اکران شد.
بوریتو صبحانه، که گاهی به عنوان ساندویچ صبحانه در خارج از جنوب غربی آمریکا شناخته می‌شود، نوعی صبحانه آمریکایی است که از اقلام صبحانه پیچیده شده در داخل یک تورتیلای آردی بوریتو تشکیل شده‌است. این سبک در چندین غذای منطقه‌ای آمریکایی ابداع و رایج شد، که مهم‌ترین آن‌ها در غذاهای نیومکزیکو سرچشمه می‌گیرد و فراتر از غذاهای جنوب غربی ایالات متحده و همسایه تکس مکس گسترش یافته‌است. بوریتوهای صبحانه به سبک جنوب غربی ممکن است شامل هر ترکیبی از تخم مرغ، سیب زمینی، پنیر، فلفل (معمولاً چیلی نیومکزیکو، هالاپینو، یا