payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شامپاین» یاد می‌گردد، هرچند او گفته‌است که ۹۵ درصد کارهایش بر مبنای همکاری حقوقی انجام می‌شود. بمب‌گذاری لوکه‌بی. منسفیلد که علیه اتکای بیش از حد بر علم قانونی برای مجرم شناختن هشدار می‌داد، در یک قسمت برنامه تلویزیونی فرانت لاین اسکاتلند تحت عنوان «سکوت در مورد لاکه‌بی» که از تلویزیون بی‌بی‌سی اسکاتلند در ۱۴ اکتبر ۱۹۹۷ پخش گردید، گفت که تنها می‌خواهد روی یک نکته تأکید نماید: علم قانونی تغییرناپذیر نیست. آن‌ها روی میزهای سنگی نوشته نشده‌اند و بزرگ‌ترین اشتباهی که یک فرد –مردم عام، تخصص یا هر کسی
اشتباهی که یک فرد –مردم عام، تخصص یا هر کسی دیگری–می‌تواند انجام دهد، باورکردن به این است که علم قانونی به نحوی فراتر از عیب‌جویی است: این‌طور نیست! بیشتر بزرگ‌ترین نارسایی‌های عدالت در انگلستان از پرونده‌هایی سرچشمه می‌گیرد که در آن علم قانونی نادرست ثابت شده‌است. و لحظه‌ای که یک دانشمند علم قانونی یا هر کسی دیگری می‌گوید: «من مطمئن هستم که این دو مورد باهم جور در می‌آیند»، من نگران می‌شوم. زندگی شخصی. منسفیلد سه بار ازدواج کرده‌است. او با میلیان بوردیس ۱۹ ساله ازدواج کرده بود و حاصل ازدواج آن‌ها پنج
۱۹ ساله ازدواج کرده بود و حاصل ازدواج آن‌ها پنج فرزند بود (جاناتن، آنا، لوئیس، لئو و کییران)، پس از آن با هنرمند/فیلم‌ساز ۳۰ ساله به‌نام یویتی وانسون ازدواج کرده و باهم یک فرزند (فرید) داشتند، این زوج در ۲۰۱۴ از هم جدا شدند. او از ۲۰۱۵ به بعد با همسر فعلی خود، یویتی گریین‌وی است. دختر وی، آنا در می ۲۰۱۵ خودکشی کرد. دیدگاه‌های سیاسی. در نوامبر ۲۰۱۹، منسفیلد همراه با برخی شخصیت‌های مشهور دیگر، نامه‌ای به حمایت از رهبر حزب کارگر جرمی کوربین امضاء نموده و او را به عنوان «فانوسی از امید در مشقت علیه ملی‌گرایی
به عنوان «فانوسی از امید در مشقت علیه ملی‌گرایی راست-تندرو، بی‌گانه هراسی و نژادپرستی در حال ظهور در بسیاری از نقاط دنیای دموکراتیک» توصیف نمود، او همچنین از کوربین در انتخابات سراسری ۲۰۱۹ انگلستان پشتیبانی کرد. در دسامبر ۲۰۱۹، او همراه با ۴۲ شخصیت پیشتاز فرهنگی، نامه‌ای را امضاء نموده و از حزب کارگر به رهبری جرمی کوربین در انتخابات سراسری ۲۰۱۹ پشتیبانی نمود. در این نامه بیان شده بود که «مانفیست انتخاباتی کارگر تحت رهبری کوربین، یک طرح تغییردهنده را پیشنهاد می‌کند که به نیازهای مردم و سیاره نسبت به سود
می‌کند که به نیازهای مردم و سیاره نسبت به سود شخصی که به نفع افراد محدود است، اولویت می‌دهد». کارهای خیریه. منسفیلد یکی از اهداکنندگان به سازمان رفاه حیوانات به‌نام ویوا! (Viva!) (صدای بین‌المللی گیاه‌خواران حیوانات) بوده و پرورش حیوانات برای اهداف غذایی را به عنوان «نسل‌کشی» قلم‌داد می‌کند. او همچنین یکی از اهداکنندگان به مرکز مشاوره و وکالت هاستنگز است، این مرکز یک نهاد خیریه است که برای ساکنین هاستنگز در ساسکس شرقی و مناطق پیرامون آن خدمات رفاهی و وکالت رایگاه فراهم می‌کند. او یکی از بنیان‌گذاران و عضو
رایگاه فراهم می‌کند. او یکی از بنیان‌گذاران و عضو هیئت امنای نهاد خیریه به‌نام سکوت خودکشی (SOS) است. او همچنین یک فعال زیست‌محیطی و حقوق حیوانات است و اخیراً اظهار داشته‌است که گوشت در آینده ممنوع خواهد شد و نیز باید قانونی برای جرم‌انگاری زیست‌بوم کشی یا تخریب محیط‌زیست در نتیجه دامداری شدید، وجود داشته باشد.
موشه کاپلینسکی (؛ زادهٔ ) سرلشکر بازنشسته نیروهای دفاعی اسرائیل است، که در فاصله سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۷ به‌عنوان جانشین رئیس ستاد کل نیروهای دفاعی اسرائیل فعالیت می‌کرد. کاپلینسکی دانش‌آموخته کارشناسی اقتصاد از دانشگاه برایلان و کارشناسی ارشد مدیریت از دانشگاه تل‌آویو است، همچنین آموزش‌دیده دوره پیشرفته پیاده‌نظام نیروی زمینی آمریکا در فورت بنینگ می‌باشد. او فعالیت نظامی را از سال ۱۹۷۶ در نیروی زمینی اسرائیل آغاز کرد، در فاصله سال‌های ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۷ فرماندهی تیپ ۱ گولانی را برعهده داشت، از ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۱ به‌عنوان
۱ گولانی را برعهده داشت، از ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۱ به‌عنوان فرمانده لشکر ۹۱ گالیل فعالیت می‌کرد، از ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۲ منشی نظامی نخست‌وزیر اسرائیل بود و در فاصله سال‌های ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۵ فرماندهی مرکزی اسرائیل را برعهده داشت.
پرده‌نشینی یا پرده‌کردن کردار دینی و اجتماعی گوشه‌نشینی زنان است که در میان برخی از جوامع مسلمان و هندو به دو صورت رایج است: تفکیک جنسی مردان و زنان و الزام زنان به پوشاندن بدن خود به گونه‌ای که پوست خود را بپوشاند و پیکر خود را پنهان کند. به زنان در پرده، پرده‌نشین گویند. اعمالی که تحرک و رفتار زنان را محدود می‌کرد از زمان‌های قدیم در هند وجود داشت و با ورود اسلام تشدید شد. در قرن نوزدهم پرده‌کردن در میان نخبگان هندو مرسوم شد. پرده‌کردن به‌طور سنتی از سوی زنان طبقه پایین‌تر رعایت نمی‌شد. تفکیک فیزیکی در
زنان طبقه پایین‌تر رعایت نمی‌شد. تفکیک فیزیکی در ساختمان‌ها با استفاده از دیوارها و پرده‌ها انجام می‌شود. کناره‌گیری یک زن از پرده معمولاً فعالیت‌های شخصی، اجتماعی و اقتصادی او را در خارج از خانه محدود می‌کند. لباس معمولی پرده‌کردن برقع یا چادری است که ممکن است شامل یشمک، حجابی برای پوشاندن صورت باشد. چشم‌ها ممکن است در معرض دید قرار بگیرند. پرده‌کردن در زمان طالبان در افغانستان به شدت رعایت می‌شود، زیرا زنان باید در همه زمان‌هایی که در انظار عمومی هستند، پرده کامل را رعایت کنند. فقط اعضای مرد نزدیک
پرده کامل را رعایت کنند. فقط اعضای مرد نزدیک خانواده و سایر زنان مجاز به دیدن آنها در خارج از پرده هستند. در جوامع دیگر، پرده‌کردن اغلب فقط در زمان‌های خاصی از اهمیت مذهبی انجام می‌شود. زنان هندوی متأهل در بخش‌هایی از شمال هند، پرده را می‌گذرانند و برخی از زنان در حضور مردان مسن‌تر در کنار همسرانشان، غونغات می‌پوشند. برخی از زنان مسلمان با پوشیدن برقع، پرده را برگزار می‌کنند. دوپاتا حجابی است که زنان مسلمان و هندو اغلب هنگام ورود به عبادتگاه مذهبی از آن استفاده می‌کنند. این رسم توسط زنان هندو در جاهای دیگر
می‌کنند. این رسم توسط زنان هندو در جاهای دیگر هند رعایت نمی‌شود. در آیین اسلام. در تاریخ اسلام، آیه ۵۳ احزاب دربارهٔ زنان پیامبر اسلام به‌واسطهٔ روایات و احادیث مرتبط، دست‌آویزی برای پرده‌نشینی همهٔ زنان بوده است؛ به گونه‌ای که علاوه بر تمام بدن زن، صدای او نیز عورت شمرده می‌شد. در نتیجه زنان جز در موارد استثنایی همچون بیماری و گواهی دادن در دادگاه، حتی اجازهٔ بیرون رفتن از خانه را نیز نداشتند. روی هم رفته، محور اصلی بحث فقها نه پوشش، بلکه خانه‌نشینی زنان بوده و به همین دلیل در کتب فقهی، پوشش زنان در ذیل
بوده و به همین دلیل در کتب فقهی، پوشش زنان در ذیل مباحث نماز و نکاح مطرح شده است. بعضی از محققان بر این باورند که پرده‌نشینی و غلظت حجاب در اسلام حاصل این انگارهٔ پذیرفته‌شده در تمدن‌های بزرگ آن عصر است که پوشش هرچه بیشترِ تن را نماد برتری اجتماعی و فرهنگی و مالی می‌دانستند. به‌ویژه در آیین‌های زرتشتی و یهودی برای پنهان‌سازی و نگهبانی از زنان و حتی تشخص و برتری دادن زنان همدین خود بر دیگران می‌کوشیدند چنان‌که پلوتارْک (زادهٔ ۴۶ میلادی) در روایت گریز تِمیستوکلِس در شمایل زنی ایرانی، به آیین ایرانیان در دور
در شمایل زنی ایرانی، به آیین ایرانیان در دور نگه داشتن زنان از چشم دیگران اشاره کرده است. حجاب (پرده). تا پیش از عصر اخیر، حجاب عمدتاً در معنای قرآنی آن یعنی پرده به کار می‌رفت که هفت بار در قرآن آمده است: عارفان نیز حجاب را در معنای پرده به کار می‌بردند: و علی‌الخصوص فقیهان برای پوشش اسلامی از کلمهٔ «سِتر» و اصطلاحات «سَترِ صَلاتی» و «سَتر غیرِصلاتی» بهره می‌بردند و تا دورهٔ معاصر، واژهٔ حجاب برای زنان در اشاره به پرده‌نشینی استعمال می‌شد. متاع (بهره). واژهٔ "متاع" به معنی "بهره" است و در این آیه به بهرهٔ
"متاع" به معنی "بهره" است و در این آیه به بهرهٔ جنسی در قالب «درخواست جنس و کالا» یا بهرهٔ کلامی در قالب «گفت‌وگو و پرسش» از زنان محمد تفسیر شده است. مخاطب آیات. چنان‌که از ظاهر آیات پیداست مخاطب این عبارات، مردان مهمان در خانهٔ محمد است. فقهای معاصر در ایران معمولاً از پرده‌نشینی زنان عدول کرده و تفسیری محدود از آن ارائه کرده‌اند. در تفسیر نمونه اثر مکارم شیرازی آمده است: علل تشریع پرده‌نشینی. برای واژهٔ نکاح هر دو معنای آمیزش جنسی و آمیزش عاطفی ذکر شده است. شیخ طَبرِسی (زادهٔ ۴۵۴ه‍.ش/۱۰۷۵م) در تفسیر
است. شیخ طَبرِسی (زادهٔ ۴۵۴ه‍.ش/۱۰۷۵م) در تفسیر مجمع‌البیان چنین می‌نویسد: دربارهٔ شیوهٔ برخورد بعضی از مسلمانان با زنان پیامبر اسلام و سبب پرده‌نشینی همسران وی، در آیات و روایات دیگر اشاراتی شده است. در مورد آیهٔ ماقبل ("[ای پیامبر] از این پس زنانِ [دیگر] برای تو حلال نیست، و نه اینکه آنان را با همسرانی بَدَل سِتانی گرچه زیباییِ آنان تو را به شگفت آوَرَد؛ مگر آنچه دستت دارا شد [برده یا زیردست]…") روایتی بدین شرح آورده‌اند که مسلمانی به خانهٔ پیامبر آمده و بدون اجازه در حُجرهٔ عایشه داخل گردید و سپس خطاب
بدون اجازه در حُجرهٔ عایشه داخل گردید و سپس خطاب به محمد، خواستار نکاح بَدَل و مبادلهٔ عایشه با زن خود برای آمیزش جنسی شد. پیامبر رنجید و گفت این عمل حرام شده است. ابوالفتوح رازی (زادهٔ ۴۵۶ه‍.ش/۱۰۷۷م) در باب این مسئله می‌نویسد: در آیین هندو. ریشه‌های پیش از اسلام. با ورود اسلام به هند، پرده‌کردن به یک رسم مرسوم جوامع هندو و نخبگان طبقه بالا در سراسر هند تبدیل شد. اگرچه پرده معمولاً با اسلام مرتبط است، بسیاری از محققان استدلال می‌کنند که حجاب و منزوی کردن زنان پیش از اسلام معمول بود. این اعمال معمولاً در
زنان پیش از اسلام معمول بود. این اعمال معمولاً در میان گروه‌های مختلف در خاورمیانه مانند جوامع دروزی، مسیحی و یهودی یافت می‌شد. به عنوان مثال، روبنده در عربستان قبل از اسلام وجود داشت و تحرک زنان طبقات بالا در امپراتوری‌های بابل، ایران و بیزانس قبل از ظهور اسلام محدود بود. مورخان معتقدند که پرده‌کردن توسط مسلمانان در طول گسترش امپراتوری عربی به عراق امروزی در قرن هفتم پس از میلاد بدست آمد و اسلام صرفاً اهمیت مذهبی را به اعمال محلی موجود در آن زمان اضافه کرد. تاریخ پس از اسلام. فرمانروایی مسلمانان شمال هند
تاریخ پس از اسلام. فرمانروایی مسلمانان شمال هند در طول امپراتوری مغول بر هندوئیسم تأثیر گذاشت و پرده‌کردن به طبقات بالای هندو در شمال هند گسترش یافت. گسترش پرده در خارج از جامعه مسلمانان را می‌توان به گرایش طبقات مرفه به بازتاب رویه‌های اجتماعی اشراف نسبت داد. زنان فقیر پرده را رعایت نمی‌کردند. زنان طبقه پایین در روستاهای کوچک اغلب در مزارع کار می‌کردند و بنابراین نمی‌توانستند کار خود را کنار بگذارند. در طول دوره استعمار بریتانیا در هند، رعایت پرده در میان اقلیت مسلمان بسیار رایج بود و به شدت رعایت می‌شد.
اقلیت مسلمان بسیار رایج بود و به شدت رعایت می‌شد. در دوران معاصر، حجاب و منزوی کردن زنان هنوز در کشورهای عمدتاً اسلامی، جوامع و کشورهای جنوب آسیا وجود دارد. با این حال، این عمل یکپارچه نیست. پرده‌کردن بسته به منطقه، زمان، وضعیت اجتماعی-اقتصادی و فرهنگ محلی اَشکال و اهمیت متفاوتی دارد. این امر معمولاً در برخی از جوامع مسلمان در افغانستان و پاکستان همراه با عربستان سعودی مرتبط است. پرده‌کردن اخیراً در شمال نیجریه، به ویژه در مناطقی که تحت تأثیر قیام بوکوحرام قرار گرفته‌اند، پذیرفته شده است. همچنین توسط قبایل
گرفته‌اند، پذیرفته شده است. همچنین توسط قبایل راجپوت هند و پاکستان به عنوان یک عمل اجتماعی بدون توجه به مذهب مشاهده می‌شود. نقدها. پرده‌نشینی به عنوان محافظت. برخی از محققان استدلال می‌کنند که پرده‌کردن در اصل برای محافظت از زنان در برابر آزار و اذیت و دیده شدن به عنوان اشیای جنسی طراحی شده است. در دوران معاصر، برخی از مردان و زنان هنوز پرده را به عنوان راهی برای محافظت از ایمنی زنان در حین حرکت در حوزه عمومی تفسیر می‌کنند. رعایت پرده نیز به عنوان راهی برای حفظ شرافت و رفتار با فضیلت زنان تلقی می‌شود. با
حفظ شرافت و رفتار با فضیلت زنان تلقی می‌شود. با این حال، منتقدان خاطرنشان می‌کنند که این دیدگاه باعث سرزنش قربانی شده و مسئولیت جلوگیری از تجاوز جنسی را بر عهده زنان تا خود مجرمان می‌گذارد. پرده به مثابه ستم. پرده‌کردن بارها به‌واسطهٔ سرکوب زنان از طریق محدود کردن خودمختاری آنان، آزادی حرکت و دسترسی به منابعی مانند آموزش، اشتغال و مشارکت سیاسی مورد انتقاد قرار گرفته است. برخی از پژوهشگران مانند پی سینگ و روی، پرده‌کردن را نوعی تسلط مردانه در حوزه عمومی و «کسوف هویت و فردیت زن مسلمان» تفسیر می‌کنند. به گفته
هویت و فردیت زن مسلمان» تفسیر می‌کنند. به گفته محققانی مانند الیزابت وایت، «پرده‌کردن تطبیق و وسیله‌ای برای تداوم تفاوت‌های درک‌شده بین جنسیت‌ها است: مرد متکی به خود و پرخاشگر، زن ضعیف، غیرمسئول و نیازمند حمایت». جرالدین بوکز می‌نویسد: «در هر دو مورد [جدایی فضایی و حجاب]، از زنان انتظار می‌رود که آسایش و آزادی خود را یا برای سرکوب یا برای تحریک میل جنسی مردانه فدای الزامات جنسیت مردانه کنند». هنگامی که پرده‌کردن در قوانین نهادینه می‌شود، فرصت، استقلال و اختیار را در زندگی خصوصی و عمومی محدود می‌کند. نتیجهٔ
را در زندگی خصوصی و عمومی محدود می‌کند. نتیجهٔ آن سیاست‌هایی است که همان هنجارهای فرهنگی را تقویت می‌کند تا تحرک زنان را در حوزهٔ عمومی محدود کند و تفکیک جنسیتی و نهادینه‌کردن تفاوت‌های جنسیتی در آن ترویج داده می‌شود. گاهی اوقات واکنش‌ها به پیروی از پرده‌کردن می‌تواند خشن باشد. برای مثال، در سال ۲۰۰۱ در سرینگر هند، چهار زن جوان مسلمان به دلیل عدم حجاب در انظار عمومی قربانی اسیدپاشی شدند. تهدیدها و حملات مشابهی در پاکستان و کشمیر رخ داده است. پرده به عنوان توانمندسازی. احیای پرده در دوران مدرن گاهی اوقات به
احیای پرده در دوران مدرن گاهی اوقات به عنوان بیانیه‌ای برای روابط جنسی مترقی تلقی می‌شود. برخی از زنان به عنوان نمادی برای محافظت و آزادی تحرک، روبند و پوشش سر می‌پوشند. آنها پرده‌کردن را ابزاری توانمند می‌دانند تا از حقوق خود برای دسترسی به فضای عمومی برای آموزش و استقلال اقتصادی استفاده کنند. به عنوان مثال، در روستاهای بنگلادش، زنانی که برقع می‌پوشند از مشارکت اجتماعی و دیده شدن بالاتری برخوردار بودند که به‌طور کلی به افزایش موقعیت زنان کمک می‌کند. در فرهنگ و رسانه. کتاب‌ها. «زنان منزوی» انتقادی از سیستم
و رسانه. کتاب‌ها. «زنان منزوی» انتقادی از سیستم پرده‌کردن توسط اولین فمینیست مسلمان و اصلاح طلب اجتماعی بنگالی، رقیه سخاوت حسین (۱۸۸۰–۱۹۳۲) است. "رویای سلطانه" یک داستان آرمان‌شهر فمینیستی در سال ۱۹۰۵ است که توسط رقیه سخاوت حسین نوشته شده است و یک آرمان‌شهر فمینیستی (به نام لیدی‌لند) را در آیینه‌ای از رویه سنتی "پرده‌کردن" به تصویر می‌کشد که در آن زنان همه چیز را اداره می‌کنند و مردان منزوی هستند. کلیشه‌های سنتی مانند «مردها مغزهای بزرگ‌تری دارند» و زنان «به‌طور طبیعی ضعیف هستند» در "رویای سلطانه" با منطقی
طبیعی ضعیف هستند» در "رویای سلطانه" با منطقی مانند «فیل هم مغز بزرگ‌تر و سنگین‌تری دارد» و «شیر از مرد قوی‌تر است» مقابله می‌کند، اما هیچ‌کدام از آنها بر مردان مسلط نیستند.
بازندگان قهرمان () یک فیلم سرقت آرژانتینی به کارگردانی سباستیان بورنستین است که در سال ۲۰۱۹ منتشر شد. "بازندگان قهرمان" در ۱۵ اوت ۲۰۱۹ در آرژانتین اکران شد و اولین نمایش بین‌المللی خود را در بخش نمایش‌های ویژهٔ جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو برگزار کرد. این فیلم به خاطر بازی‌هایش مورد تحسین قرار گرفت و منتقدان آن را با "چگونه یک‌میلیون بدزدیم" (۱۹۶۶) و "یازده یار اوشن" (۲۰۰۱) مقایسه کردند. فیلم به عنوان نماینده آرژانتین برای بهترین فیلم بلند بین‌المللی در نود و دومین دوره جوایز اسکار انتخاب شد، اما نامزد
نود و دومین دوره جوایز اسکار انتخاب شد، اما نامزد نشد.
مارکو آنتونیو کاپونی (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل آرژانتین است. وی از سال ۲۰۰۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "پاتاگونیا"، "دانش‌آموختگان" و "بازندگان قهرمان" اشاره کرد.
سباستیان بورنستین (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم و فیلم‌نامه‌نویس اهل آرژانتین است. وی از سال ۱۹۹۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "بازندگان قهرمان" و "یک داستان چینی" اشاره نمود.
کارلوس بلوسو (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل آرژانتین است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "دختر مقدس"، "زنان قاتل" و "بازندگان قهرمان" اشاره کرد.
دانیل آرائوس (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل آرژانتین است. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "بازندگان قهرمان" اشاره نمود.
ورونیکا ئیناس (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل آرژانتین است. وی از سال ۱۹۸۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "طاعون"، "پائولینا" و "بازندگان قهرمان" اشاره کرد.
لوئیس براندونی (؛ زادهٔ ) بازیگر و سیاستمدار اهل آرژانتین است. وی از سال ۱۹۶۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "آتش‌بس" و "بازندگان قهرمان" اشاره کرد.
سانتیاگو میتره (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم و فیلم‌نامه‌نویس اهل آرژانتین است. از فیلم‌هایی که وی کارگردانی کرده است، می‌توان به "فیل سفید"، "کارانچو"، "پائولینا" و "اجلاس سران" اشاره کرد.
خاویر خولیا () فیلم‌بردار، عکاس، نقاش و تدوین‌گر اهل آرژانتین است. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "گرفتن قاتل"، "متبارک با آتش" و "اجلاس سران" اشاره نمود.
رادیو تبریز (شبکهٔ استانی صدای آذربایجان شرقی) به عنوان دومین رادیو ایران به لحاظ قدمت، یکی از رادیوهای سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران و زیرمجموعهٔ صدا و سیمای آذربایجان شرقی است. این رادیو در شهر تبریز، بلوار ۲۹ بهمن، خیابان جام جم، صدا و سیمای آذربایجان شرقی و به صورت ۲۴ ساعته فعالیت می‌کند. رادیو تبریز در سال ۱۳۲۵ خورشیدی تأسیس شده و از سال ۱۳۷۶ خورشیدی تحت عنوان «شبکهٔ استانی صدای مرکز آذربایجان شرقی» فعالیت می‌کند. مجموع تعهدات این رادیو در سال ۱۳۸۶ خورشیدی، ۴۱۸۰ ساعت برنامه بوده‌است و در سال
۱۳۸۶ خورشیدی، ۴۱۸۰ ساعت برنامه بوده‌است و در سال ۱۳۹۶ خورشیدی به لحاظ میزان تولیدات، رتبهٔ دوم را در سطح کشور به خود اختصاص داد. تاریخچه. رادیو تبریز به عنوان دومین رادیو ایران و اولین رادیو محلی کشور در تاریخ ۱۸ فروردین ۱۳۲۵ خورشیدی در راستای اصلاحات فرقه دموکرات آذربایجان، ابتدا با عنوان «صدای حکومت ملی آذربایجان» (آذربایجان ملی حکومتی‌نین سسی) فعالیت خود را آغاز کرد. گسترهٔ پخش این رادیو، منطقهٔ آذربایجان شامل مناطق در تصرف حکومت خودمختار آذربایجان و جمهوری مهاباد بود. رادیو تبریز در ابتدای تأسیس خود به
مهاباد بود. رادیو تبریز در ابتدای تأسیس خود به عنوان ابزاری جهت جنگ تبلیغاتی علیه حکومت مرکزی ایران مورد استفاده قرار می‌گرفت. از طرفی اکثریت مردم در آن دوره بی‌سواد بودند و اجازهٔ رسمی شدن زبان ترکی آذربایجانی به حکومت محلی داده نمی‌شد و این رادیو ابزاری مناسب جهت نفوذ به افکار عمومی مردم ترک‌زبان آذربایجان محسوب می‌شد. در دورهٔ حکومت خودمختار آذربایجان و به دستور سید جعفر پیشه‌وری در خیابان‌های ارومیه بلندگو نصب شده بود تا مردم از تبلیغات رادیو تبریز در راستای اهداف فرقهٔ دموکرات آذربایجان آگاه شوند.
راستای اهداف فرقهٔ دموکرات آذربایجان آگاه شوند. همچنین جمهوری مهاباد نیز در این زمینه وابسته به حکومت خودمختار آذربایجان بود و صدای رادیو تبریز در مهاباد نیز پخش می‌گردید. در راستای همین تبلیغات، در جریان اعزام نیرو توسط حکومت مرکزی جهت بازپس‌گیری آذربایجان، رادیو تبریز علیه دولت احمد قوام تبلیغات پخش می‌کرد و پیاپی اعلام می‌نمود: «ما تا آخرین نفس خواهیم جنگید؛ مرگ هست، اما بازگشت نیست». تا جایی که شخص پیشه‌وری نیز در این رادیو حاضر شده و شروع به توهین علیه نخست‌وزیر وقت ایران کرد. در کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲
نخست‌وزیر وقت ایران کرد. در کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ خورشیدی، ساعت ۱۳:۵۵ به وقت گرینویچ، گویندهٔ رادیو تبریز بیان داشت این رادیو در اختیار نیروهای طرفدار محمدرضا پهلوی است. سپس رادیو تبریز شروع به پخش برنامه‌های رادیو تهران (که آن هم در سال ۱۲:۰۳ خبر عزل محمد مصدق را داده بود) روی موج خودش کرد. طی روزهای بعدی، موسیقی‌هایی میهن‌پرستانه و بیانیه‌های رسمی اعلام سیاست‌های جدید از رادیو پخش شد. رادیو تبریز تا پایان دورهٔ پهلوی مهم‌ترین و پرمخاطب‌ترین مرکز رادیویی استانی ایران بود که علاوه بر منطقهٔ آذربایجان، در
استانی ایران بود که علاوه بر منطقهٔ آذربایجان، در دیگر استان‌های ایران و نیز در کشورهای قفقاز مخاطبانی داشته‌است. اما این رادیو از اواسط دههٔ ۱۳۶۰ خورشیدی با افول تدریجی مواجه شد؛ از عوامل اصلی این افول، قطع همکاری با هنرمندان، موسیقی‌دانان، نخبگان و استادان دانشگاه و نیز کاهش درصد برنامه‌ها به زبان ترکی آذربایجانی عنوان شده‌است. خسرو معتضد در برنامه‌ای که از رادیو ایران پخش شد و به اولین‌های رادیو اختصاص داشت، شکل‌گیری رادیو تبریز را به لحاظ تاریخی مورد بررسی قرار داد. برنامه‌ها. برخی از برنامه‌های تولیدی
قرار داد. برنامه‌ها. برخی از برنامه‌های تولیدی رادیو تبریز به شرح زیر است:
خوان لیرادو (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل آرژانتین است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "دانش‌آموختگان"، "مارادونا، دست خدا"، "متبارک با آتش" و "نیمه تاریک قلب" اشاره کرد.
نیکلاس گلدبارت () کارگردان فیلم و تدوین‌گر اهل آرژانتین است. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "قعر دریا" و "اجلاس سران" اشاره نمود.
دومینیک اشناپر (زاده ۹ نوامبر ۱۹۳۴) جامعه‌شناس و دانشمند علوم سیاسی فرانسه است. زندگی‌نامه. دومینیک اشناپر دختر ریمون آرون (۱۴ مارس ۱۹۰۵–۱۷ اکتبر ۱۹۸۳) روشنفکر، نویسنده و جامعه‌شناس فرانسوی، و سوزان آرون و همسر آنتوان اشناپر (۱۰ جولای ۱۹۳۳–۲۹ اگوست ۲۰۰۴) بود و از وی سه فرزند دارد: لور، آلن و پائولین. شغل. دومینیک اشناپر پژوهشگر و استاد جامعه‌شناسی است. مطالعات او عمدتاً در حوزه جامعه‌شناسی تاریخی است. پژوهش‌هایش از اقلیت‌ها و مسایل مربوط به کار و بیکاری گرفته تا موارد دیگری همچون جامعه‌شناسی شهری و از دهه
تا موارد دیگری همچون جامعه‌شناسی شهری و از دهه ۱۹۹۰ نیز مفاهیم شهروندی و ملت‌ها را شامل می‌شود. عضویت در شورای قانون اساسی. دومینیک اشناپر از ۱۲ مارس ۲۰۰۱ تا تا ۱۲ مارس ۲۰۱۰ عضو شورای قانون اساسی فرانسه بود. جستارهای وابسته. رمون آرون
چرخه هیاهوی گارتنر نموداری است که روند بلوغ، پذیرش و کاربرد عمومی فناوریهای مشخص را در گذر زمان نشان می‌دهد. این نمودار توسط مؤسسه تحقیقاتی و مشاوره‌ای فناوری اطلاعات طراحی، استفاده و برند شده‌است. این «چرخه هیاهو» مدعی است که بلوغ فناوری‌های نوظهور دارای پنج مرحله مختلف است. این مدل کامل نیست و تحقیقات نشان می‌دهد که بهبودهایی بر آن می‌توان متصور شد. «چرخه هیاهو» مبتنی بر همان مدل اثر دانینگ کروگر با در نظر گرفتن «اعتماد به نفس افراد» در برابر «بینش فن آوری» است. پنج مرحله. هر «چرخه هیاهو» به پنج مرحله
است. پنج مرحله. هر «چرخه هیاهو» به پنج مرحله کلیدی تقسیم می‌شود.
گیلوخیپا (؛ ) یا در زبان هوری کیلو-هیپا ("Kilu-Hepa")، یا در زبان مصری باستان کیرگیپا ("Kirgipa") شاهدخت پادشاهی میتانی بود. او دختر شوت‌تارنای دوم پادشاه میتانی و خواهر ﺗﻮﺷﺮﺍﺗﺎ بود. گیلوخیپا به دلایل سیاسی، به مصر فرستاده شد تا با آمنهوتپ سوم ازدواج کند. فرعون مصری به مناسبت ازدواجش با گیلوخیپا در دهمین سال سلطنت خود (حدود ۱۳۷۸ تا ۱۳۷۶ ق. م) شماره ویژه ای از اسکراب‌های یادبود تهیه کرد، جایی که او در آن ثبت کرد که شاهدخت توسط ۳۱۷ بانوی منتظر، و زنانی از اهل بیت کاخ سلطنتی پادشاه میتانی اسکورت شد.
کیهان برزگر اندیشمند روابط بین‌الملل و استراتژیست سیاسی است. وی استاد تمام و مدیر گروه علوم سیاسی و روابط بین‌الملل دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات تهران است. برزگر برای آثارش در زمینه سیاست خارجی ایران شناخته شده‌ است. فعالیت‌ها. برزگر استاد روابط بین‌الملل در واحد علوم و تحقیقات دانشگاه آزاد اسلامی و مدیر گروه علوم سیاسی و روابط بین‌الملل در این دانشگاه از سال ۱۳۹۲ است. وی تحصیلات خود را تا مقطع دکتری در ایران به پایان رساند و در طی سال‌های ۱۳۸۰–۱۳۸۲ برای دوره فوق دکتری به مدرسه اقتصاد و سیاست
برای دوره فوق دکتری به مدرسه اقتصاد و سیاست لندن (انگلستان) رفت. بین سال‌های ۱۳۸۶–۱۳۸۸ به عنوان پژوهشگر و استاد مهمان و مقیم به مدرسه حکومت کندی دانشگاه هاروارد (آمریکا) دعوت شد و این عنوان را تا سال ۱۳۹۰ به عنوان پژوهشگر غیرمقیم حفظ کرد. از سال ۱۳۹۰ تا ۱۳۹۳ هم به عنوان پژوهشگر غیر مقیم در «برنامه امنیت بین‌المللی دانشگاه ام.آی. تی» (آمریکا) مشارکت داشت. برزگر در کنفرانس‌های بین‌المللی، سمینارهای اندیشکده‌ها و دانشگاه‌های جهان مشارکت و سخنرانی کرده‌است. او در فصلنامه‌ها و مجلات پژوهشی بین‌المللی (همچون
او در فصلنامه‌ها و مجلات پژوهشی بین‌المللی (همچون فارن آفرز، واشینگتن کوآرترلی، میدل ایست پالسی، نیوزویک، بولتن دانشمندان اتمی، مجله سیاست جهانی و غیره) و در قالب فصول کتب تدوینی انگلیسی منتشر شده‌است. برزگر همچنین برخی مقالات علمی خود را در فصلنامه‌ها و رسانه‌های داخلی همچون مطالعات راهبردی، رهیافت‌های سیاسی و بین‌المللی، پژوهش‌های سیاسی-بین‌المللی، سیاست جهانی، مطالعات اورآسیای مرکزی، فصلنامه سیاست خارجی و غیره منتشر کرده و ستون‌نویسِ حوزه سیاست خارجی در روزنامه‌ها و وب‌سایت‌های فارسی و انگلیسی (همچون
روزنامه‌ها و وب‌سایت‌های فارسی و انگلیسی (همچون تابناک، خبرانلاین، فارس نیوز، روزنامه‌های شرق، اعتماد، ایران، خراسان، دنیای اقتصاد، المانیتور، شورای اتلانتیک، میدل ایست آی، فارن افرز، فارن پالسی و غیره) است. او همچنین سردبیر چندین مجله علمی و سیاسی-تحلیلی (از جمله مجله انگلیسی دیسکورس)، مجله حقوق و سیاست واحد علوم و تحقیقات (۱۳۸۲–۱۳۸۴)، مجله دیپلمات و غیره، عضو و بنیانگذار انجمن‌های علمی (همچون انجمن‌های علوم سیاسی و انجمن ایرانی روابط بین‌الملل)، رئیس شورای علمی و سیاستگذاری (همچون فصلنامه مطالعات
شورای علمی و سیاستگذاری (همچون فصلنامه مطالعات خاورمیانه و فصلنامه مطالعات منطقه‌ای) و عضو هیئت تحریریه چندین فصلنامه علمی داخلی و بین‌المللی بوده‌است. برزگر بعد از بازگشت از دانشگاه هاروارد، ریاست مرکز مطالعات استراتژیک خاورمیانه را به مدت ۱۰ سال (تا پائیز ۱۳۹۸) بر عهده داشت. از مهمترین اقدامات وی در این مدت ریاست، راه‌اندازی دوره‌های آموزشی-پژوهشی پیشا و پسادکتری بود که بر مبنای آن بسیاری از دانش‌آموختگان رشته‌های علوم سیاسی و روابط بین‌الملل به سمت پژوهش‌های کاربردی با تمرکز بر رویکردهای ملی سوق یافته
کاربردی با تمرکز بر رویکردهای ملی سوق یافته که بسیاری از آنها اکنون اعضای هیئت علمی دانشگاه‌های ایرانی، به ویژه در واحدهای مختلف دانشگاه آزاد اسلامی هستند. وی تاکنون ۹ کتاب تألیف و مقالات متعدد علمی به زبان فارسی و انگلیسی در موضوعات مطالعات سیاست خارجی ایران، مطالعات منطقه‌ای و استراتژیک در حوزه رشته روابط بین‌الملل منتشر کرده‌است. آخرین کتاب‌های او «سیاست منطقه‌ای ایران در بستر زمان» (انتشارات مرکز مطالعات خاورمیانه، تابستان ۱۳۹۸) و «سیاست خارجی ایران در خاورمیانه» (انتشارات وزارت امور خارجه: بهار ۱۳۹۵
خاورمیانه» (انتشارات وزارت امور خارجه: بهار ۱۳۹۵ چاپ سوم) هستند. برزگر از طرفداران رویکرد «خاص‌گرایی» و «منطقه‌گرایی» در روابط بین‌الملل است و موفقیت سیاست خارجی ایران و ملاک توسعه و پیشرفت کشور را در قالب ادغام سیاسی-امنیتی و اقتصادی در حوزه همسایگی و در منطقه بزرگتر غرب آسیا و تمرکز بر رویکرد «چندجانبه گرایی منطقه ای»، با تکیه بر گفتمان «تعامل فعال و متوازن» در عرصه منطقه‌ای و جهانی می‌داند. راهبرد «ایران قوی از درون» از سوی برزگر در مقاله‌ای با عنوان «رویکرد سیاست خارجی ایران در توازن قوای منطقه‌ای» در
سیاست خارجی ایران در توازن قوای منطقه‌ای» در فصلنامه مطالعات راهبردی (زمستان ۱۳۹۷) منتشر شد. برزگر هم‌اکنون مشاور ارشد دانشگاهی دفتر مطالعات سیاسی و بین‌المللی وزارت امورخارجه است.