payamvha/North_RAG huggingface dataset:
فروخته بود، سپس چندین قطعه را در وارنتون (مرکز شهرستان فاکیه) فروخت و یک خانهٔ آجری دو طبقه در خیابان پرنس در اسکندریه اجاره کرد. چارلز و مارگارت لی چهار فرزند داشتند: رابرت ادن لی (۱۸۱۰–۱۸۴۳)، الیزابت گوردون لی (۱۸۹۲–۱۸۱۳)، ویلیس دروری لی (متوفی ۱۸۴۳) و الکساندر لی (۱۸۱۵–۱۸۱۵). حرفه. پس از ورود به ویرجینیا بار، لی در اسکندریه وکالت کرد (در بیشتر مواقع در بخشی از ناحیه کلمبیا وکالت می‌کرد)، همان کاری که برادرانش، ریچارد بلاند لی و ادموند جی لی، عمویش آرتور لی (حداقل از نظر فنی) و پسر عمو/برادر همسرش، لودول
(حداقل از نظر فنی) و پسر عمو/برادر همسرش، لودول لی انجام می‌دادند. علاوه بر وظایف دولتی، لی یک فعالیت حقوقی خصوصی داشت که یکی از مشتریان او جورج واشینگتن بود (از ۱۷۸۵ تا انتصاب او به عنوان دادستان کل در ۱۷۹۵). او همچنین دادستان شهر اسکندریه بود تا اینکه در ۱۷۹۴ از مقام خود استعفا داد و در ۱۸۰۱ یک مقام قضایی محلی را بر عهده گرفت. چارلز لی نیز مانند عموی ملاک خود، ریچارد لی، سمت‌هایی انتصابی را به عنوان؛ (پردرآمدترین) جمع‌کننده مالیات بندر اسکندریه (۱۷۸۹–۱۷۹۳)، افسر نیروی دریایی در پوتوماک جنوبی (۱۷۷۷–۱۷۸۹)،
افسر نیروی دریایی در پوتوماک جنوبی (۱۷۷۷–۱۷۸۹)، منشی شرکت پوتوماک (۱۷۸۵) و کارمند شورای مشترک اسکندریه (۱۷۸۵) برعهده داشت. رأی دهندگان شهرستان فیرفکس سه بار در سال‌های ۱۷۹۳، ۱۷۹۴ و ۱۷۹۵، لی و ساموئل آرل را به عنوان دو نماینده خود در مجلس نمایندگان ویرجینیا انتخاب کردند، (هرچند که آرل در سال آخر درگذشت و الیشا سی دیک جایگزین او شد و در ۱۷۹۶، هر دو توسط چارلز سیمز و آگوستین جی اسمیت جایگزین شدند). رئیس‌جمهور جورج واشینگتن پس از مرگ ویلیام برادفورد در مقامش، لی را به عنوان دادستان کل منصوب کرد. پس از تصویب
لی را به عنوان دادستان کل منصوب کرد. پس از تصویب سنا، لی در ۱۰ دسامبر ۱۷۹۵ به آن مقام رسید و تا زمانی که واشینگتن از سمت خود خارج شد، به خدمت خود ادامه داد. جانشین جورج واشینگتن، رئیس‌جمهور جان آدامز، لی را به‌طور حدودی برای کل دولت خود (تا ۱۹ فوریه ۱۸۰۱) در آن سمت باقی گذاشت. لی پیشنهاد آدامز را برای انتصاب او به عنوان قاضی دادگاه عالی و جانشینی الیور السورث، رد کرد. در ۱۸ فوریه ۱۸۰۱، آدامز، لی را برای مقام یکی از ۱۶ قاضی جدید دادگاه مداری که توسط قانون قضایی ۱۸۰۱ ایجاد شده بود (یک سازماندهی مجدد قضایی که
۱۸۰۱ ایجاد شده بود (یک سازماندهی مجدد قضایی که همچنین قضات دادگاه عالی ایالات متحده را به پنج قاضی کاهش داد و به‌طور موقت، قاضی مداری را حذف کرد) نامزد کرد. اگرچه سنا انتصاب او را در ۳ مارس ۱۸۰۱ تأیید کرد (همراه با «قضات نیمه شب» انتصاب رئیس‌جمهور آدامز در مقامش، پایان یافت)، اما قانون سازماندهی مجدد قضایی در ۸ آوریل ۱۸۰۲ (با قانون قضایی ۱۸۰۲) لغو شد. لی، قبل و در طول خدمت فدرال خود، در اسکندریه زندگی کرد که در آن زمان بخشی از پایتخت بود. او در ۱۷۹۴ به عضویت شورای شهر اسکندریه انتخاب و دوباره نیز انتخاب
شورای شهر اسکندریه انتخاب و دوباره نیز انتخاب شد. او از بازگرداندن بخش جنوبی ناحیه کلمبیا به ویرجینیا حمایت کرد که بالاخره در ۱۸۴۷ اتفاق افتاد. در سال ۱۸۰۴، اعضای شورا، لی را به عنوان شهردار اسکندریه انتخاب کردند، اما او از خدمت در این مقام امتناع کرد؛ بنابراین، الیشا سی دیک به جای او انتخاب شد. سال قبل، برادرش ادموند جی لی، به عنوان بایگان شورا خدمت نمود و ابتدا در ۱۸۰۵ به عنوان نماینده بخش سوم انتخاب شد، سپس رئیس شورا (در ۱۸۱۰) و شهردار (۱۸۱۵) شد. لی، مزارع لیسیلوانیا را از پدرش به ارث برد، هرچند که
مزارع لیسیلوانیا را از پدرش به ارث برد، هرچند که مادرش لوسی، حق داشت تا پایان عمرش در آنجا زندگی کند، (که تا ۱۷۹۲ در آنجا ساکن بود و فوت کرد)، اما برای کاهش مشکلات مالی (به احتمال مربوط به سرمایه‌گذاری با برادرش لایت هورس هری لی)، چارلز لی آن را به پسر عموی خود ویلیام لی، رهن داد. محل سکونت آن در آتش سوخت، در نهایت سطح زمین زیر کشت نیز فروخته شد. پس از دوران دادستانی کل، لی علاوه بر تبدیل شدن به یکی از برجسته‌ترین وکلای حاکم در ویرجینیای شمالی و ناحیه کلمبیا، مسئول بندر ناحیه پوتوماک شد. به عنوان یک وکیل
مسئول بندر ناحیه پوتوماک شد. به عنوان یک وکیل خصوصی، لی وکالت ویلیام ماربری و سایر منصوبان «قاضی نیمه شب» توسط رئیس‌جمهور آدامز در پرونده ماربری وی مدیسون، پرونده تاریخی علیه دولت جفرسون به دلیل انتصابات سیاسی محقق نشده را بر عهده داشت. به‌طور همزمان، لی از هاگ استوارت، در استوارت وی لایرد دفاع کرد. لی همچنین از هارون بور، معاون سابق رئیس‌جمهور در ماجرای معروف خیانت، دفاع کرد. لی همچنین پیشنهاد توماس جفرسون برای انتصابش به عنوان قاضی دادگاه عالی ایالات متحده را نپذیرفت. اکثر اعضای خانوادهٔ لی، مزرعه‌ها را
را نپذیرفت. اکثر اعضای خانوادهٔ لی، مزرعه‌ها را با استفاده از برده‌ها اداره می‌کردند. چارلز لی در ۱۷۸۷ صاحب دو برده در اسکندریه بود. همچنین او با مردی با همین نام رایج، در چندین شهرستان تایدواتر ویرجینیا که اجدادش مزرعه داشتند، برده داشت. وفات و میراث. لی در ۲۴ ژوئن ۱۸۱۵ در شهرستان فاکیه ویرجینیا در سن ۵۷ سالگی درگذشت و در قبرستان وارنتون در وارنتون دفن شد.
کهیرکند یا کهیرکند حاج‌خداداد، روستایی در دهستان وشنام دری بخش مرکزی شهرستان چابهار در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۷۶ نفر (۴۴ خانوار) بوده‌است.
رضا حداد ( – ) کارگردان تئاتر اهل ایران بود. او دانش‌آموختهٔ کارگردانی تئاتر از دانشگاه هنر و معماری تهران بود و فعالیت حرفه‌ای خود را از سال ۱۳۶۵ با کارگردانی تئاتر آغاز کرد. وی سابقه اجراهای بسیاری در خارج از کشور و دریافت جایزه بین‌المللی را داشت. رضا حداد به ساخت آثار پست‌مدرن و به استفاده از المان‌های تصویری افزوده به صحنه برای تاثیر بیشتر روی مخاطب شناخته می‌شد. رضا حداد به انجمن‌های صنفی تئاتر، کمک‌های مالی بسیاری می‌کرد و برای گروه‌های تئاتری و یا انتشار کتاب و همچنین بنیادهای خیریه، تبلیغات رایگان
کتاب و همچنین بنیادهای خیریه، تبلیغات رایگان منتشر می‌کرد. زندگی حرفه‌ای. رضا حداد در سال ۱۳۷۲ برای تحصیل در رشته تئاتر وارد دانشکده هنر و معماری دانشگاه آزاد تهران شد. او نخستین نمایش ورودی‌های سال ۱۳۷۲ را به همراه هم‌کلاسی‌های خود در همان دانشکده به روی صحنه برد. این نمایش، اجرای نمایشنامه معروف "پهلوان اکبر می‌میرد" بهرام بیضایی بود. او نخستین نمایش حرفه‌ای خود را در فاصله کوتاهی پس از فارغ‌التحصیلی در جشنواره تئاتر سال ۱۳۷۶ به عنوان کارگردان در سالن قشقایی تئاتر شهر روی صحنه برد. این نمایش، اجرای
قشقایی تئاتر شهر روی صحنه برد. این نمایش، اجرای نمایشنامه "رستم از شاهنامه رفت" نوشته منیرو روانی‌پور بود. رضا حداد تحصیلات خود را تا کارشناسی ارشد کارگردانی تئاتر ادامه داد. او از دومین اجرای خود از نماتابی استفاده کرد که تا آن زمان در ایران کمتر کسی به آن پرداخته بود. او برای اجرای این تکنیک، ویدئوپروجکشن‌هایی را کشور بلژیک وارد کرد و برای اجرای سه تئاتر "آمدیم، نبودید، رفتیم"، "کابوس‌های خنده‌دار برای شب و چندتایی هم برای روز،" و "کشتن کفتر چاهی" هر سه نوشته محمد چرمشیر از این تکنیک استفاده کرد. استفاده
محمد چرمشیر از این تکنیک استفاده کرد. استفاده از مهناز افشار هم روی صحنه و هم در ویدئوهایی که در این نمایش پروجکشن در نمایش "آمدیم، نبودید، رفتیم" در سال ۱۳۹۱ در تماشاخانه ایرانشهر چنان اثر داشت که پای دیگر بازیگران را نیز به تئاتر باز کرد. رضا حداد در سال ۱۳۸۳ در تالار نوی تئاتر شهر که مختص اجراهای تجربی و مدرن در ایران پس از انقلاب بود کار حرفه‌ای خود در تئاتر تجربی ایران را با نمایشنامه با "دهان‌بند سکوت" از محمد چرمشیر آغاز کرد. رضا حداد در سال ۱۳۸۸ نمایشنامه "مکاشفه در باب یک مهمانی خاموش" به قلم
نمایشنامه "مکاشفه در باب یک مهمانی خاموش" به قلم آتیلا پسیانی را در تماشاخانه ایرانشهر به روی صحنه برد. حداد بنیان‌گذار تماشاخانه آفتاب و دبیر نخستین دوره جشن کارگردان بود. او سرپرست دو گروه تئاتر سایه و گروه تئاتر آفتاب بود و برای مدتی سالن تئاتری را به عنوان سالن تئاتر آفتاب راه انداخت. رضا حداد همیشه با چهره‌های شاخص تئاتر ایران همکاری داشت و بازیگران مطرح تئاتر و سینمای ایران چون پانته‌آ بهرام، لیلی رشیدی، سیامک انصاری، بابک حمیدیان، ستاره پسیانی، فاطمه نقوی، و برزو ارجمند در آثار او به ایفای نقش
فاطمه نقوی، و برزو ارجمند در آثار او به ایفای نقش پرداختند. او همچنین تجربه بازیگری نمایش "باغ مرگ" به کارگردانی سیامک احصایی در سال ۱۳۸۹ را دارد. سرپرستی گروه تئاتر سایه و گروه تئاتر آفتاب از دیگر عناوین حرفه‌ای او بودند. از میان آثار او نمایش‌های "مکاشفه در باب یک مهمانی خاموش" و "آمدیم، نبودید، رفتیم" در قالب فیلم تئاتر روانه بازار شده‌اند. تبلیغات. رضا حداد همچنین عضو هیئت موسس و مدیرعامل هلدینگ گروه ارتباطی شبکه آفتاب یکی از بزرگترین شرکت‌های تبلیغاتی ایران بود. او کار تبلیغات را در سال ۱۳۷۷ به همراه
ایران بود. او کار تبلیغات را در سال ۱۳۷۷ به همراه سه نفر دیگر و در یک اتاق با ساخت برنامه‌های تلویزیونی آغاز کرد. دو سال بعد دو نفر جدا شدند و او به همراه مازیار حبیبی‌نیا با تغییر فعالیت‌های خود، گروه ارتباطات آفتاب را راه‌اندازی کردند و به ساخت تیزرسازی تلویزیونی، تبلیغات شهری از جمله بیلبوردها در سطح شهرهای ایران و تبلیغات بر روی متروها و اتوبوس‌ها روی آوردند. این شرکت، نشریه شبکه آفتاب را منتشر می‌کرد. بااینکه این نشریه از نظر مالی نشریه‌ای وابسته به یک بنگاه تبلیغاتی بود اما همین ویژگی که نشریه، نیازی
بنگاه تبلیغاتی بود اما همین ویژگی که نشریه، نیازی به سودآوری نداشت موجب شد تا نویسندگان آن بتوانند محتوای متفاوتی برای مخاطبان خود تهیه کنند. درگذشت. رضا حداد صبح جمعه ۲۹ اردیبهشت ۱۴۰۲ بدلیل سکته قلبی در منزلش درگذشت. مراسم خاکسپاری پیکر او صبح روز یکشنبه ۳۱ اردیبهشت ۱۴۰۲ با حضور هنرمندان عرصه سینما و تئاتر در محوطه اصلی خانه هنرمندان برگزار شد.
هنری لارنس (Henry Laurens) (زادهٔ ۶ مارس ۱۷۲۴- سبک قدیمی؛ ۲۴ فوریه ۱۷۲۳ – درگذشتهٔ ۸ دسامبر ۱۷۹۲)، از بنیان‌گذاران آمریکا، بازرگان، تاجر برده و برنج‌کار کارولینای جنوبی بود که یک رهبر سیاسی در طول جنگ انقلابی شد. او نمایندهٔ دومین کنگره قاره‌ای بود. لارنس، جانشین جان هنکاک به عنوان رئیس کنگره قاره‌ای شد. وی یکی از امضاءکنندگان اصول کنفدراسیون بود. لارنس از شراکت در بزرگ‌ترین تجارت‌خانه برده در آمریکای شمالی به نام آستین و لارنس، ثروت زیادی به‌دست آورده بود. تنها در دهه ۱۷۵۰، این شرکت واقع در چارلستون، بر
تنها در دهه ۱۷۵۰، این شرکت واقع در چارلستون، بر فروش بیش از ۸۰۰۰ برده آفریقایی نظارت کرده بود. لارنس برای مدتی، به عنوان نائب‌رئیس کارولینای جنوبی و همچنین به عنوان وزیر ایالات متحده در هلند در زمان جنگ انقلابی، خدمت کرد. او در دریا توسط بریتانیایی‌ها اسیر شد و برای چندین سال در برج لندن، زندانی بود. بزرگ‌ترین پسر او، جان لارنس، دستیار شخصی جورج واشینگتن و سرهنگ ارتش قاره‌ای بود. اوایل زندگی و تحصیلات. اجداد لارنس هوگنوت‌هایی (پروتستان‌های فرانسوی پایبند به پروتستانیسم اصلاح شده یا کالوینیستی) بودند که پس
پروتستانیسم اصلاح شده یا کالوینیستی) بودند که پس از لغو فرمان نانت در ۱۶۸۵ از فرانسه فرار کردند. پدربزرگش، آندره لارنس در ۱۶۸۲، زودتر از بقیه، آنجا را ترک و سرانجام راه خود را به سمت آمریکا هموار کرد، ابتدا در شهر نیویورک و سپس در چارلستونِ کارولینای جنوبی، مستقر شد. جان، پسر آندره، با هستر (یا استر) گراست که او هم یک پناهنده سیاسی هوگنوت بود، ازدواج کرد. هنری فرزند سوم آن‌ها و بزرگ‌ترین پسرشان بود. جان لارنس زین‌ساز شد و سرانجام کسب و کارش به بزرگ‌ترین کسب و کار از نوع خودش در سرزمین‌های استعماری، تبدیل
و کار از نوع خودش در سرزمین‌های استعماری، تبدیل شد. در ۱۷۴۴، لارنس به لندن فرستاده شد تا به آموخته‌های تجاری خود بیفزاید. این موضوع، در شرکت ریچارد اوسوالد اتفاق افتاد. پدرش در ۱۷۴۷ فوت کرد و املاک قابل توجهی را در وصیتش به هنری ۲۳ ساله اختصاص داد. ازدواج و خانواده. لارنس با النور بار، دختر یکی از خانواده‌های برنج کار کارولینای جنوبی در ۲۵ ژوئن ۱۷۵۰، ازدواج کرد. آن‌ها ۱۳ فرزند داشتند که خیلی از آن‌ها در نوزادی یا کودکی مُردند. الینور در ۱۷۷۰، یک ماه پس از به دنیا آوردن آخرین فرزندش، فوت کرد. لارنس، ۳
از به دنیا آوردن آخرین فرزندش، فوت کرد. لارنس، ۳ پسرشان را برای تحصیل به انگلستان برد و جان لارنس، بزرگ‌ترین پسرش را تشویق به تحصیل در رشته حقوق کرد. جان لارنس به جای تکمیل تحصیلاتش، در ۱۷۷۶ به منظور خدمت در جنگ انقلابی آمریکا، به ایالات متحده برگشت. حرفه سیاسی. لارنس همانند اکثر مردان توانمند، در زمان خودش، در میان شبه‌نظامیان خدمت می‌کرد. او در مبارزات علیه بومیان چروکی در ۱۷۵۷–۱۷۶۱، در طول جنگ فرانسه و بومیان آمریکا (که به عنوان جنگ هفت ساله نیز شناخته می‌شود) به درجه سرهنگ دومی رسید. لارنس در ۱۷۵۷ برای
به درجه سرهنگ دومی رسید. لارنس در ۱۷۵۷ برای مجلس استعماری انتخاب شده بود. او هر سال مجدد انتخاب می‌شد تا اینکه یک بار وقتی انقلاب، مجلس را با یک مجلس استانی به عنوان یک دولت موقت جایگزین کرد، انتخاب نشد. سال غیبت او در مجلس، ۱۷۷۳ بود زمانی که از انگلستان دیدن کرد تا شرایط آموزش پسرانش را مهیا کند. او در ۱۷۶۴ و ۱۷۶۸ به عضویت شورای مستعمره منصوب شد، اما هر دو بار از پذیرفتن آن امتناع کرد. در ۱۷۷۲، او به انجمن فلسفه آمریکایی فیلادلفیا پیوست و مکاتبات گسترده‌ای با سایر اعضای آن انجام داد. با نزدیک شدن به
با سایر اعضای آن انجام داد. با نزدیک شدن به انقلاب آمریکا، لارنس در ابتدا تمایل داشت از آشتی با پادشاهی بریتانیا حمایت کند. اما با بدتر شدن شرایط، او به‌طور کامل از موضع آمریکا حمایت کرد. هنگامی که کارولینا نسبت به ایجاد یک دولت انقلابی اقدام کرد، لارنس برای کنگره استانی انتخاب شد که اولین بار در ۹ ژانویه ۱۷۷۵ تشکیل شده بود. او از ژوئن تا مارس ۱۷۷۶ رئیس کمیته امنیت و افسر رئیس آن کنگره بود. زمانی که کارولینای جنوبی یک دولت کاملاً مستقل را تشکیل داد، او به عنوان معاون رئیس کارولینای جنوبی از مارس ۱۷۷۶ تا ۲۷
معاون رئیس کارولینای جنوبی از مارس ۱۷۷۶ تا ۲۷ ژوئن ۱۷۷۷ خدمت کرد. لارنس برای اولین بار در ۱۰ ژانویه ۱۷۷۷ به عنوان نماینده کنگره قاره‌ای انتخاب شد و تا ۱۷۸۰ در کنگره خدمت کرد. وی از ۱ نوامبر ۱۷۷۷ تا ۹ دسامبر ۱۷۷۸ رئیس کنگره قاره‌ای بود. در پاییز ۱۷۷۹، کنگره، لارنس را وزیر خود برای هلند معرفی کرد. در اوایل ۱۷۸۰، او این سمت را برعهده گرفت و با موفقیت در مورد حمایت هلندی‌ها از جنگ، مذاکره کرد. اما در سفر بازگشت دریایی خود به آمستردام در پاییز آن سال، ناو بریتانیایی وستال، کشتی او، پاکت قاره‌ای "مرکوری" را در
وستال، کشتی او، پاکت قاره‌ای "مرکوری" را در سواحل نیوفاندلند رهگیری کرد. اگرچه مرسولات او در آب انداخته شد، اما توسط بریتانیایی‌ها از آب گرفته شدند و پیش‌نویس معاهده احتمالی ایالات متحده و هلند را در ۱۷۷۸ توسط ویلیام لی و بانک‌دار آمستردام ژان دو نوفویل در اکس لا شاپل تهیه شده بود، کشف شد. این امر باعث شد بریتانیا به جمهوری هلند اعلان جنگ کند که به عنوان جنگ چهارم انگلیس و هلند شناخته شد. بریتانیایی‌ها لارنس را به خیانت متهم کردند و او را به انگلستان منتقل و در برج لندن زندانی کردند (او تنها آمریکایی است
و در برج لندن زندانی کردند (او تنها آمریکایی است که در برج زندانی شد). زندانی شدن او توسط آمریکایی‌ها مورد اعتراض قرار گرفت. در میدان، اکثر اسیران به عنوان اسیران جنگی در نظر گرفته می‌شدند و در حالی که شرایط، اغلب وحشتناک بود، تبادل اسرا و امتیازات پُستی، پذیرفته شده بود. ریچارد اسوالد، شریک تجاری سابقش و مالک اصلی جزیره بانس و پایگاهی جزیره‌ای برای تجارت برده در رودخانه سیرالئون، در زمان حبس، به لارنس کمک کرد. اسوالد از طرف لارنس با دولت بریتانیا مذاکره کرد. سرانجام در ۳۱ دسامبر ۱۷۸۱ در تبادل با ژنرال لرد
سرانجام در ۳۱ دسامبر ۱۷۸۱ در تبادل با ژنرال لرد کورنوالیس، آزاد شد و سفر خود را به آمستردام تکمیل کرد. او به فعالیت جمع‌آوری کمک‌های مالی برای تلاش‌های آمریکایی پرداخت. بزرگ‌ترین پسر لارنس، سرهنگ جان لارنس در ۱۷۸۲ در نبرد کامبهی ریور، به عنوان یکی از آخرین تلفات جنگ انقلابی، کشته شد. او از نام-نویسی و آزادی بردگان برای جنگ حمایت و به پدرش پیشنهاد کرد که از ۴۰ موردی که می‌خواست به ارث ببرد، شروع کند. او از پدرش خواسته بود تا برده‌های خانواده را آزاد کند، اما اگرچه هنری لارنس درگیر ماجرا شده بود، اما هرگز
اگرچه هنری لارنس درگیر ماجرا شده بود، اما هرگز ۲۶۰ برده خود را آزاد نکرد. در ۱۷۸۳، لارنس به عنوان یکی از مأمورهای هیئت صلح برای مذاکرات منتهی به معاهده پاریس، به پاریس فرستاده شد. در حالی که او معاهده اولیه را امضا نکرد، در رسیدن به توافقات ثانویه‌ای که مسائل مربوط به هلند و اسپانیا را حل می‌کرد، نقش اساسی داشت. ریچارد اسوالد، شریک سابق لارنس در تجارت برده، مذاکره‌کننده اصلی بریتانیا در جریان مذاکرات صلح پاریس بود. لارنس به‌طور کلی در ۱۷۸۴ از زندگی عمومی بازنشسته شد. او به دنبال بازگشت به کنگره قاره‌ای،
بازنشسته شد. او به دنبال بازگشت به کنگره قاره‌ای، کنوانسیون قانون اساسی در ۱۷۸۷ و مجلس استانی بود، اما او از همه این سمت‌ها رد شد. او در کنوانسیون استانی ۱۷۸۸ خدمت کرد، جاییکه به تصویب قانون اساسی ایالات متحده رأی داد. نیروهای بریتانیایی، در طول اشغال چارلستون در جنگ، خانه لارنس در مپکین را به آتش کشیدند. زمانی که لارنس و خانواده‌اش در ۱۷۸۴ بازگشتند، در حالی که خانهٔ بزرگشان بازسازی می‌شد، در یک ساختمان بیرونی زندگی می‌کردند. او باقی‌مانده عمر خود را در این ملک زندگی کرد و برای بازپرداخت ۴۰ هزار پوندی که
ملک زندگی کرد و برای بازپرداخت ۴۰ هزار پوندی که انقلاب برای او هزینه کرده بود، (معادل حدود ۱۵٫۶ میلیون دلار در سال ۲۰۱۹) کار و تلاش کرد. وفات و میراث. لارنس با شروع دهه ۴۰ سالگی از بیماری نقرس رنج می‌برد و این مشکل او را در بقیه عمرش آزار می‌داد. لارنس در ۸ دسامبر ۱۷۹۲ در ملک خود به نام مپکین در کارولینای جنوبی، درگذشت. او در وصیت‌نامه خود درخواست کرد که می‌خواهد، سوزانده شود و خاکسترش در ملکش دفن شود. گزارش شده‌است که او اولین سفیدپوست مُردهٔ سوزانده شده در ایالات متحده بود که به دلیل ترس از زنده به گور
در ایالات متحده بود که به دلیل ترس از زنده به گور شدن آن را انتخاب کرد. پس از آن، املاک او چندین دست جابه‌جا شد. بخش‌های بزرگی از املاک او هنوز وجود دارد و امروزه به عنوان صومعهٔ تراپیست استفاده می‌شود. شهر لارنس در کارولینای جنوبی و شهرستانش، به نام او نام‌گذاری شده‌اند. حومه و روستای لارنس در نیویورک به نام او نام‌گذاری شده‌اند. شهرستان لارنس در جورجیا برای پسرش جان، نام‌گذاری شده‌است. ژنرال لاچلان مک‌اینتاش که به عنوان کارمند لارنس کار می‌کرد و دوست نزدیک او شد، فورت لارنس در اوهایو را به نام او،
نزدیک او شد، فورت لارنس در اوهایو را به نام او، نام‌گذاری کرد.
دمبدف دوستین، روستایی در دهستان وشنام دری بخش مرکزی شهرستان چابهار در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۷۳ نفر (۱۸ خانوار) بوده‌است.
گومازی سنجر، روستایی در دهستان وشنام دری بخش مرکزی شهرستان چابهار در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۶۰ نفر (۳۲ خانوار) بوده‌است.
راک بی‌کلام گونه‌ای از موسیقی راک بدون آواز است. گاهی از آواز به عنوان صدای پس‌ زمینه ملودی برای فضا‌سازی استفاده می‌شود. نمونه‌هایی از راک بی‌کلام را می‌توان تقریباً در هر زیر ژانر راک، اغلب از نوازندگانی که در این سبک تخصص دارند یافت. راک بی‌کلام از اواسط دهه ۱۹۵۰ تا اواسط دهه ۱۹۶۰ با هنرمندانی چون بیل داگت کمبو، فایربالز، شدووز، ونچرز، جانی، هوریکنز و اسپاتنیکس بیشترین محبوبیت را داشت. گروه برادران آلمن، نوازندگان چند ساز بودند. جف بک همچنین دو آلبوم بی کلام را در دهه ۱۹۷۰ ضبط کرد. نوازندگان پروگرسیو راک
را در دهه ۱۹۷۰ ضبط کرد. نوازندگان پروگرسیو راک و آرت راک در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، اجراهای محبوبی از این موسیقی را به نمایش گذاشتند. در طول دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰، ژانر راک بی‌کلام تحت سلطه چندین تک‌نواز گیتار از جمله جو ستریانی، اینگوی مالمستین و استیو وای بود. دهه ۲۰۰۰ جای خود را به سبک جدیدی از نوازندگان داد. به عنوان مثال، جان لوری (با نام مستعار John 5)، یک آلبوم انفرادی بی کلام منتشر کرد. در دهه ۲۰۰۰ نیز این سبک شاهد ظهور موسیقی بی‌کلام توسط گروه‌هایی بود که معمولاً آن ها را پست راک می‌نامند. تاریخ اولیه.
معمولاً آن ها را پست راک می‌نامند. تاریخ اولیه. راک بی کلام در طول دهه اول راک اند رول (اواسط دهه ۱۹۵۰ تا اواسط دهه ۱۹۶۰)، قبل از تهاجم بریتانیا، محبوبیت بیشتری داشت. یکی از راک‌های بی کلام اولیه، «هانکی تونک» از بیل داگت کمبو بود، با ضرب آهنگ ضخیم و نوازندگی ساکسیفون-ارگ. از جمله ارل بوستیک و آرنت کاب از نوازندگان جاز می‌توان به آهنگ‌های موسیقی پاپ اشاره کرد. چندین نوازنده ریتم اند بلوز ساکس آهنگ‌های بیگ جی مک‌نیلی، رد پری‌سوک و لی آلن را اجرا کرده‌اند که آهنگ «راه رفتن با آقای لی» بسیار محبوب بود. در دهه
«راه رفتن با آقای لی» بسیار محبوب بود. در دهه ۱۹۵۰ چندین آهنگ بی‌سابقه بلوز وجود داشت. آلبوم"Juke" از لیدل والتر موفقیت شماره 1 R&amp;B بود. در طول دهه ۷۰، برخی از نوازندگان مانند دنیس کافی، آلبوم «اسکورپیو» (۱۹۷۱)، بوکر تی و ام‌جی‌ها، آلبوم «ملتینگ پات»، گروه باورنکردنی بونگ «آپاچی»، هات باتر «پاپ کورن» (۱۹۷۲)، گروه پاپ کورن سازان «پاپ کورن»(۱۹۷۲) "، میراث ریتم "موضوع از SWAT" (1976)منتشر کردند. . گروه برادران آلمن اغلب یک گروه موسیقی بی کلام در نظر گرفته نمی‌شود، اما آنها سازهای زیادی را می‌نواختند و
نمی‌شود، اما آنها سازهای زیادی را می‌نواختند و قطعات طولانی را در نسخه‌های طولانی‌تر آهنگ‌های خود گنجانده‌اند. یک مثال خوب نسخه ۲۲ دقیقه ای Whipping Post در فیلم "At Fillmore East" LP است. همچنین جف بک در دهه ۱۹۷۰ دو آلبوم کاملاًبی کلام ضبط کرد: "Blow by Blow" و "Wired". هر دوی آنها که در میان مخاطبان اصلی موفق هستند، تأثیرات جاز قوی دارند، دومی دارای نسخه ای از استاندارد جاز چارلز مینگوس «خداحافظ خوک پای کلاه» است. چندین نوازنده پراگرسیو راک و آرت راک در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ اجراهای بی‌نظیری داشتند، اما
دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ اجراهای بی‌نظیری داشتند، اما بسیاری از ساخته‌های آنها دارای آواز نیز بود. در اوایل دهه ۷۰، EL&amp;P موفق به کسب عنوان کاور "Nut Rocker" شد. کینگ کریمسون در اواخر دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ با سازهای انفجاری خود که سبک‌های راک، جاز، کلاسیک و هوی متال را با هم ادغام می‌کرد، طرفداران زیادی پیدا کرد، اگرچه آلبوم‌های آن‌ها شامل آهنگ‌هایی با آواز نیز بود. زمانی که پیتر گابریل گروه را ترک کرد، فیل کالینز، درامر گروه پیشنهاد کرد که به عنوان یکبند بی کلام ادامه یابد، اما سایر اعضا این ایده را دوست نداشتند.
یابد، اما سایر اعضا این ایده را دوست نداشتند. آلن پارسونز پراجکت در هر آلبوم، مخصوصاً در آلبوم اول، قطعات بی کلام داشت. اثر "Tubular Bells" اثر مایک اولدفیلد، یک آلبوم پراگرسیو راک که در سال ۱۹۷۳ منتشر شد، تماماً بی کلام (غیر از کلمات گفتاری مختصر) بود و یکی از پرفروش‌ترین آلبوم‌های بی کلام که تا به اکنون ۱۶ میلیون نسخه فروخته شده‌است. بخشی از آن در موسیقی متن فیلم برنده جایزه اسکارفیلم "جن گیر" استفاده شد. یکی از تحسین‌شده‌ترین آلبوم‌های گروه کمل، اثر "The Snow Goose" کاملاًبی کلام بود. بسیاری از آثار
Snow Goose" کاملاًبی کلام بود. بسیاری از آثار اولیه پینک فلوید عمدتاً قطعات بی کلامی بودند که حاوی جم‌های ساختاری بودند که ژانرهای سایکدلیک راک، پراگرسیو و اسپیس راک را در هم آمیختند. فرانک زاپا به دلیل درهم آمیختن آهنگ‌های راک بی کلام با آهنگ‌های تا حدودی معروف‌ترش در آلبوم‌هایش شناخته می‌شد. جاز راک دهه ۱۹۷۰ اغلب دارای تلاقی سبک قابل توجهی با راک و گروه‌هایی مانند کولوسئوم، سافت مشین ،Nucleus، برند اکس Chicago, Chase, Blood, Sweat &amp; Tears and Affinity بود. موج دوم سرف راک در اواخر دهه ۷۰ با انتشار
بود. موج دوم سرف راک در اواخر دهه ۷۰ با انتشار اولین تک آهنگ Edie &amp; the Hot Rods آغاز شد. دهه ۱۹۸۰. در طول دهه ۱۹۸۰، ژانر راک بی کلام تحت سلطه چندین نوازنده گیتار بود. ینگوی مالمستین، خواننده سوئدی، در سال ۱۹۸۴ با همکاری در گروه محبوب آلکاتراز، و سپس با انتشار اولین آلبوم انفرادی خود یعنی "Rising Force در" اواخر همان سال، نامی برای خود دست و پا کرد که به رتبه ۶۰ در جدول بیلبورد رسید. آلبوم جو ستریانی در سال ۱۹۸۷ به نام "Surfing With The Alien" یک موفقیت غافلگیرکننده بود، که شامل تصنیف بی کلام همیشه
غافلگیرکننده بود، که شامل تصنیف بی کلام همیشه محبوب «همیشه با من، همیشه با تو» بود. دو سال بعد آلبوم بعدی ساتریانی به نام "پرواز در رؤیای آبی" منتشر شد. در سال ۱۹۹۰ استیو وای آلبوم "Passion and Warfare" را منتشر کرد. که تلفیقی از راک، جاز، کلاسیک و تونالیتههای شرقی بود. "این آلبوم" یک پیشرفت فنی در رابطه با آنچه می‌توان در زمینه آهنگسازی گیتار و اجرای فنی به دست آورد، بود. این با آلبوم سه‌گانه، "اسرار عشق بیگانه" و "باغ آتش"، که یک سال بعد منتشر شد، دنبال شد. در سال ۱۹۹۵، مایکل آنجلو باتیو از شهرت Nitro CD
در سال ۱۹۹۵، مایکل آنجلو باتیو از شهرت Nitro CD خود را "بدون مرز" منتشر کرد که کار انفرادی او را آغاز کرد. آلبوم‌های او عمدتاً شامل راک دستگاهی است، اما گهگاه آوازهایی توسط خود و سایر خواننده‌ها به نمایش درآمده است. باتیو تاکنون هشت آلبوم انفرادی منتشر کرده‌است. در طول دهه ۱۹۹۰، موسیقی دستگاهی در میان گروه‌های راک مستقل و با محبوبیت گروه‌های پست راک مانند تورتس، ماگوای و Cul de Sac شکوفا شد. دان کابالرو با مث راک بی کلام خود مورد توجه قرار گرفت. فیلم "Pul Fiction" ساخته کوئنتین تارانتینو ازراک بی کلام در
Fiction" ساخته کوئنتین تارانتینو ازراک بی کلام در موسیقی متن خود بهره برئه است. با ظهور گرانج، راک بی کلام گیتارمحور از نوع محبوب دهه ۱۹۸۰ کمتر مورد استقبال قرار گرفت و هنرمندان کمی بودند که در این سبک به پیشرفت خود ادامه دهند. دهه ۲۰۰۰. در دهه ۲۰۰۰ آلبوم‌های راک دستگاهی منتشر شده‌اند. اکثر نوازندگان گیتار محبوب دهه ۱۹۸۰، کامبک‌های نوآوری شده و با نواهای احیا شده که در نسخه‌های اخیرشان داشته‌اند، عموماً با استقبال خوبی مواجه شده‌اند. هنرمندانی مانند استیو مورس، مارتی فریدمن، پل گیلبرت، ران جارزومبک و جو
مورس، مارتی فریدمن، پل گیلبرت، ران جارزومبک و جو ستریانی به انتشار موسیقی راک بی کلام و تور با موفقیت‌های روزافزون رسیده‌اند. با این حال، شنیدن آهنگ راک بیکلام از رادیو، یا دیدن آن در جداول موسیقی، هنوز بسیار نادر است. لس فرادکین کاتالوگ موسیقی بیتلز را به عنوان راک بی کلام مبتنی بر گیتار در سرویس دانلود موسیقی اپل آیتونز محبوب کرده‌است. دهه ۲۰۰۰ جای خود را به سبک جدیدی از اجرا داد. جان لوری (معروف به جان ۵) پس از جدایی از مرلین منسون در سال ۲۰۰۳، یک آلبوم انفرادی ساز منتشر کرد. آلبوم "سرگیجه"، تلفیقی از
انفرادی ساز منتشر کرد. آلبوم "سرگیجه"، تلفیقی از سبک‌های موسیقی متال، راکابیلی، راک اند رول و بلوگرس تشکیل شده‌است. این آلبوم موفقیت‌آمیز بود و آلبوم پس از آن، "Songs for Sanity"، که شامل حضور مهمان توسط استیو وای و آلبرت لی می‌شود، با موفقیت بیشتری مواجه شد و به یکی از پرفروش‌ترین آلبوم‌های آلبوم Shrapnel تبدیل شد. او این کار را در سال ۲۰۰۷ با فیلم The Devil Knows My Name دنبال کرد که جو ساتریانی، جیم روت و اریک جانسون در آن حضور دارند. دهه ۲۰۰۰ شاهد افزایش محبوبیت گروه‌هایی بود که پست راک نامیده می‌شدند.
محبوبیت گروه‌هایی بود که پست راک نامیده می‌شدند. Constellation Records تعدادی از شناخته شده‌ترین نمونه گروه‌های پست راک بی کلام مانند گادسپید یو! بلک امپروررا منتشر کرده‌است! نمونه‌های دیگری از این دست گروه‌ها عبارتند از Austin TV، ماگوای، راشن سیرکلز، the Cancer Conspiracy the Mercury Program، 65daysofstatic, God Is An Astronaut، و Explosions in the Sky. در لیبل ایندی راک، گروه‌هایی مانند Ratatat و Delicate Steve از بازیگران محبوب راک بی کلام هستند. آلبوم‌های انفرادی گیتاریست عمر رودریگز لوپز به نامهای