payamvha/North_RAG huggingface dataset:
استقبال فزاینده ای از برابری جنسیتی وجود دارد و زنانی که شغل پیدا کنند و به دانشگاه بروند آزادی عمل بیشتری دارند. با این حال، در برخی از بخش‌های جامعه، زنان هنوز به عنوان زنان خانه‌دار و مادر تصور می‌شوند که در حقیقت بیکاری زنان بالاتر از میانگین اتحادیه اروپا نیز منعکس می‌شود. باورها در مورد رفتار اجتماعی مناسب زنان به‌طور سنتی تأثیر بسیار شدیدی بر نهادهای دولتی داشته‌است، و مدت‌هاست که بر این باور بوده‌اند که «عزت» زن مهم‌تر از رفاه اوست. تا دهه ۱۹۷۰، از قربانیان تجاوز اغلب انتظار می‌رفتند و مجبور
از قربانیان تجاوز اغلب انتظار می‌رفتند و مجبور می‌شدند با متجاوز خود ازدواج کنند. در سال ۱۹۶۵، فرانکا ویولا، یک دختر ۱۷ ساله اهل سیسیل، با امتناع از ازدواج با مردی که او را ربوده و به او تجاوز کرده بود، هیجانی ایجاد کرد. او با امتناع از این «ازدواج احیا کننده» با مجرم، برخلاف هنجارهای اجتماعی سنتی آن زمان که چنین راه حلی را دیکته می‌کرد، عمل کرد. تا سال ۱۹۸۱، خود قانون جزا با تبرئه متجاوز که با قربانی خود ازدواج کرده بود، از این عمل حمایت می‌کرد. حادثه فرانکا ویولا به فیلمی به نام "زیباترین همسر" تبدیل شد.
ویولا به فیلمی به نام "زیباترین همسر" تبدیل شد. در ۲۰ مارس ۲۰۰۰، زمانی که دادگاه عالی تجدیدنظر (از طریق حکم) در تمام سواحل عمومی و استخرهای شنا در سرتاسر ایتالیا (مگر در مواردی که قوانین آئین‌نامه ای منطقه، استان یا شهرداری طور دیگری مشخص شده باشد) برهنه بودن زنان به‌طور رسمی (در زمینه غیرجنسی) قانونی شد. قانون شماره ۳۵۵۷ مشخص کرد که قرار گرفتن در معرض دید سینه زن برهنه، پس از چندین دهه، یک «رفتار پذیرفته شده عمومی» تلقی می‌شود، و بنابراین، «به لباس اجتماعی وارد می‌شود». در زمان‌های اخیر رسانه‌ها، به ویژه
وارد می‌شود». در زمان‌های اخیر رسانه‌ها، به ویژه برنامه‌های تلویزیونی، به ترویج کلیشه‌های جنسیتی متهم شده‌اند. در سال ۲۰۱۷، یکی از برنامه‌های گفتگوی تلویزیونی دولتی پس از اتهاماتی مبنی بر ترویج دیدگاه‌های تبعیض آمیز نسبت به زنان لغو شد. خشونت علیه زنان. در سال ۲۰۲۰، آمار نشان داد که از هر ۱۰ قتل زنان، ۸ نفر توسط شریک فعلی یا قبلی به قتل رسیده‌اند. یک سوم زنان در معرض خشونت قرار گرفتند. از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۲، ۲۲۰۰ زن کشته شدند و ۷۵ درصد آنها توسط شریک سابق یا فعلی به قتل رسیدند. این نشان دهنده حدود یک قتل در
فعلی به قتل رسیدند. این نشان دهنده حدود یک قتل در هر دو روز بود. یک گزارش سازمان ملل در سال ۲۰۱۲ اشاره کرد که ۹۰ درصد از زنانی که در ایتالیا مورد تجاوز جنسی قرار گرفته‌اند یا مورد آزار قرار گرفته‌اند، این جنایت را به پلیس گزارش نکرده‌اند.
مسابقه آواز یوروویژن ۲۰۲۲ شصت و ششمین دوره مسابقه آواز یوروویژن است. قرار است پس از پیروزی این کشور در مسابقه ۲۰۲۱ با آهنگ «زیتی ا بونی» از مانسکین در تورین ایتالیا برگزار شود. این مسابقه که توسط اتحادیه پخش برنامه‌های اروپایی (EBU) و پخش کننده رادیو تلویزیون ایتالیا (RAI) برگزار می‌شود، در پالا آلپیتور برگزار می‌شود و شامل دو نیمه نهایی در ۱۰ و ۱۲ می و یک فینال در ۱۴ می ۲۰۲۲ خواهد بود. این سه برنامه زنده توسط مجری تلویزیون ایتالیایی الساندرو کاتلان، خواننده لورا پاوسینی و خواننده بریتانیایی لبنانی میکا
لورا پاوسینی و خواننده بریتانیایی لبنانی میکا برگزار خواهد شد. این سومین باری خواهد بود که ایتالیا میزبان این مسابقه است (که قبلاً میزبانی نسخه ۱۹۶۵ در ناپل و نسخه ۱۹۹۱ در رم بوده‌است) و همچنین اولین رویداد EBU است که در این کشور از زمان آخرین دوره مسابقات (۱۹۹۹) Jeux sans Frontières در این کشور برگزار می‌شود. چهل کشور در این مسابقه شرکت خواهند کرد که ارمنستان و مونته‌نگرو پس از غیبت خود در دوره قبلی بازمی‌گردند. روسیه در ابتدا قصد داشت شرکت کند، اما به دلیل تهاجم این کشور به اوکراین کنار گذاشته شد. گروه
تهاجم این کشور به اوکراین کنار گذاشته شد. گروه اوکراینی کالوش در این رقابتها به مقام نخست دست یافتند.
لوکوپلاست‌ها (Leucoplast) دسته‌ای از پلاستیدها و اندامک‌هایی هستند که در سلول‌های گیاهی یافت می‌شوند. آن‌ها برخلاف سایر پلاستیدها مانند کلروپلاست‌ها فاقد رنگدانه هستند. لوکوپلست‌ها بدون رنگدانه‌های فتوسنتزی هستند و در بافت‌های غیر فتوسنتزی گیاهان مانند ریشه، پیاز و دانه قرار دارند. آن‌ها ممکن است برای ذخیرهٔ انبوه نشاسته، لیپید یا پروتئین تخصصی باشند و سپس به ترتیب به عنوان آمیلوپلاست، الایوپلاست یا پروتئینوپلاست (همچنین آلئوروپلاست) شناخته می‌شوند. با این حال، در بسیاری از انواع سلول‌ها، لوکوپلاست‌ها
این حال، در بسیاری از انواع سلول‌ها، لوکوپلاست‌ها عملکرد ذخیره‌سازی عمده ای ندارند و برای ارائهٔ طیف گسترده‌ای از عملکردهای بیوسنتزی ضروری، از جمله سنتز اسیدهای چرب مانند اسید پالمیتیک، بسیاری از اسیدهای آمینه و ترکیبات تتراپیرول عمل می‌کنند. به‌طور کلی، لکوپلاست‌ها بسیار کوچک‌تر از کلروپلاست‌ها هستند و دارای مورفولوژی متغیری هستند که این ویژگی، اغلب با عنوان آمیبوئید توصیف می‌شود. شبکه‌های گسترده‌ای از استرومول‌ها که لکوپلاست‌ها را به هم متصل می‌کنند در سلول‌های اپیدرمی ریشه‌ها، هیپوکتایل‌ها و گلبرگ‌ها و
اپیدرمی ریشه‌ها، هیپوکتایل‌ها و گلبرگ‌ها و در سلول‌های کالوس و کشت سوسپانسیون سلول‌های تنباکو مشاهده شده‌اند. در برخی از انواع سلول‌ها، در مراحل معینی از رشد، لوکوپلاست‌ها در اطراف هسته سلول با استرومول‌هایی که به سمت محیط سلول گسترش می‌یابند، دیده می‌شوند. اتیوپلاست‌ها که کلروپلاست‌های پیش‌دانه‌ای و نابالغ هستند، اما می‌توانند کلروپلاست‌هایی باشند که از نور محروم شده‌اند، فاقد رنگدانهٔ فعال هستند و می‌توان آن‌ها را نوعی لوکوپلاست در نظر گرفت. پس از چند دقیقه قرار گرفتن در معرض نور، اتیوپلاست‌ها شروع به
قرار گرفتن در معرض نور، اتیوپلاست‌ها شروع به تبدیل شدن به کلروپلاست‌های فعال می‌کنند و دیگر لوکوپلاست نیستند. آمیلوپلاست‌ها اندازهٔ بزرگی دارند و نشاسته را ذخیره می‌کنند. پروتئینوپلاست‌ها، پروتئین‌ها را ذخیره می‌کنند و در دانه‌ها (مانند حبوبات) یافت می‌شوند. الایوپلاست‌ها، چربی و روغن را ذخیره می‌کنند و در دانه‌ها یافت می‌شوند که به آن‌ها اولئوزوم نیز می‌گویند.
شکنجه سفید کتابی دو جلدی به نویسندگی نرگس محمدی است که در سال ۱۳۹۸ (۲۰۲۰) توسط نشر باران در سوئد منتشر شد و روایت‌هایی دست اول از وضعیت سلول انفرادی و شکنجه سفید در زندان‌های نظام جمهوری اسلامی ایران ارائه می‌دهد. نرگس محمدی که سال‌ها دور از دو فرزندش در زندان‌های ایران حبس بود و اخیراً دوباره بازداشت شده‌است، این کتاب را به مادرانی تقدیم کرده که در تنهایی و سکوت و انزوا نام فرزندان خردسال‌شان را بر دیوارهای سرد و سخت سلول حک می‌کنند. جلد اول. جلد یک این کتاب با مقدمه‌ای از شیرین عبادی برنده جایزه صلح نوبل
با مقدمه‌ای از شیرین عبادی برنده جایزه صلح نوبل همراه است و داخل زندان تألیف شده‌است و حاوی شهادت‌های فعالان حقوق زنان از جمله نرگس محمدی، آتنا دائمی، نازنین زاغری، هنگامه شهیدی، ریحانه طباطبایی و شکوفه یداللهی است. شهادت‌ها اغلب، در فضای رسانه ای بازتاب نداشته‌اند، یا بعضاً متعلق به زندانیانی هستند که به‌طور کلی از نگاه افکار عمومی به دور بوده‌اند. جلد دوم. جلد دوم کتاب، در ادامه جلد نخست، گفت‌وگو با پانزده فعال سیاسی و اجتماعی است که سال‌ها چنین شکنجه‌هایی را در زندان‌های ایران تحمل کرده‌اند. در میان این
را در زندان‌های ایران تحمل کرده‌اند. در میان این افراد می‌توان به ساسان آقایی، شهناز اکملی، مسعود باستانی، عبدالفتاح سلطانی، محمدعلی عمویی، غنچه قوامی، سعید مدنی و عبدالله مؤمنی اشاره کرد. مستند. فیلم مستندی بر اساس این کتاب و به تهیه‌کنندگی نرگس محمدی در برنامه آپارات تلویزیون فارسی بی‌بی‌سی پخش شده است. این فیلم مانند کتاب، آزار و شکنجه زندانیان سیاسی و عقیدتی از طریق حبس طولانی مدت در سلول انفرادی را روایت می‌کند. وحید زارع‌زاده و گلاره کاکاوند سازندگان این فیلم به دلیل هجوم مأموران امنیتی به
سازندگان این فیلم به دلیل هجوم مأموران امنیتی به خانه‌های‌شان در ایران و ضبط وسایل شخصی‌شان و سپس بازجویی شدن در یکی از ساختمان‌های وزارت اطلاعات مجبور شده‌اند ایران را ترک کنند.
فمینیسم در عربستان سعودی به دوران باستان پادشاهی نبطیان در منطقه و پیش از روم برمی گردد که در آن زنان به عنوان اشخاص حقوقی مستقل بودند. جنبش‌های فمینیستی قرن بیست و یکم در عربستان سعودی شامل جنبش زنان برای آزادی (به عربی: قیادة المرأة فی السعودیة) و کمپین ضد قیمومیت مرد (به عربی: نظام الولایة علی المرأة) است. مادوی الرشید در سال ۲۰۱۹ استدلال کرد که جنبش فمینیستی سعودی «سازمان یافته‌ترین و واضح‌ترین جامعه مدنی» در عربستان سعودی است. زنان در حکومت نبطی‌ها. در سال ۲۰۰۷، هاتون الفاسی، دانشیار تاریخ زنان در
در سال ۲۰۰۷، هاتون الفاسی، دانشیار تاریخ زنان در دانشگاه ملک سعود، تحقیق خود را در مورد وضعیت زنان در پادشاهی عربی پیش از اسلام علی‌الخصوص دروان نبطی‌ها به عنوان کتاب "زنان در عربستان پیش از اسلام: نبطی (به انگلیسی: Women in Pre-Islamic Arabia: Nabataea)" منتشر کرد. . برخی از شواهدی که او استفاده کرد شامل سکه‌ها و کتیبه‌هایی بر روی مقبره‌ها و بناهای تاریخی بود که به زبان یونانی باستان و سامی نوشته شده بود. او دریافت که زنان اشخاص حقوقی مستقلی داشتند و می‌توانستند قراردادهایی را به نام خود امضا کنند، برخلاف
قراردادهایی را به نام خود امضا کنند، برخلاف زنان در عربستان سعودی مدرن که پیش از سال ۲۰۱۱ نیاز به قیومیت یک مرد داشتند. بنابر شواهدی که هاتون به آنها دست یافته بود، قوانین یونان و روم باستان حقوق کمتری نسبت به نبطیه برای زنان قائل بودند. حق رانندگی زنان. تا ژوئن ۲۰۱۸، عربستان سعودی تنها کشوری در جهان بود که رانندگی زنان در آن ممنوع بود. کمپین زنان برای حرکت ( "قیادة العمارة فی السعودیه"، کمپینی بود که توسط زنان سعودی با ادعای حق اجازه دادن به زنان برای رانندگی وسایل نقلیه موتوری در جاده‌های عمومی تأسیس شد.
وسایل نقلیه موتوری در جاده‌های عمومی تأسیس شد. این کمپین در سال ۱۹۹۰ شروع به کار کرد، و طی آن ده‌ها زن در ریاض که رانندگی کردند، دستگیر شدند. در سال ۲۰۱۱، بهار عربی انگیزه برخی از زنان از جمله الحویدر و منال الشریف را برای سازماندهی یک کمپین رانندگی فشرده تر ایجاد کرد و حدود هفتاد مورد رانندگی زنان از ۱۷ ژوئن تا اواخر ژوئن ثبت شد. در اواخر سپتامبر، شیما جستانیا به دلیل رانندگی در جده به ده ضربه شلاق محکوم شد، اما این حکم بعداً لغو شد. دو سال بعد، کمپین دیگری برای سرپیچی از این ممنوعیت به راه افتاد. اکتبر
برای سرپیچی از این ممنوعیت به راه افتاد. اکتبر ۲۰۱۳ به عنوان تاریخ شروع رانندگی زنان. سه روز قبل، سخنگوی وزارت کشور در یک «تجدید صریح و نادر ممنوعیت» هشدار داد که «رانندگی زنان در عربستان ممنوع است و قوانینی علیه متخلفان و کسانی که حمایت کنند اعمال خواهد شد». کارمندان وزارت کشور به رهبران کمپین به صورت جداگانه هشدار دادند که رانندگی زنان در ۲۶ اکتبر در روزی که فراخوان داده شده بود، ممنوع است و در پلیس پایتخت عربستان ایست بازرسی‌هایی برای بررسی رانندگان زن ایجاد شد. در ۲۶ سپتامبر ۲۰۱۷، ملک سلمان دستوری صادر
شد. در ۲۶ سپتامبر ۲۰۱۷، ملک سلمان دستوری صادر کرد که به زنان اجازه رانندگی در عربستان سعودی می‌دهد، با دستورالعمل‌های جدیدی که تا ژوئن ۲۰۱۸ ایجاد و اجرا می‌شود. به زنان دستور داده شد که با رسانه‌ها تماس نگیرند و در ماه مه ۲۰۱۸، چندین نفر از جمله لجین الحثلول، امان النفجان، عایشه المنا، عزیزه الیوسف و مدهة الاجروش بازداشت شدند. این ممنوعیت به‌طور رسمی در ۲۴ ژوئن ۲۰۱۸ لغو شد، در حالی که بسیاری از فعالان حقوق زنان در مرحله اول سرکوب عربستان سعودی علیه فمینیست‌ها در سال‌های ۲۰۱۸–۲۰۱۹ بازداشت بودند. اهمیت جنبش
در سال‌های ۲۰۱۸–۲۰۱۹ بازداشت بودند. اهمیت جنبش فمینیستی سعودی. مادوی الرشید در سال ۲۰۱۹ استدلال کرد که جنبش فمینیستی سعودی «سازمان یافته‌ترین و واضح‌ترین جامعه مدنی» در عربستان سعودی است. او استدلال کرد که جنبش فمینیستی عربستان از حمایت جنبش‌های فمینیستی جهانی برخوردار شد و مفاهیم حقوق بشر را فراتر از برابری بین زن و مرد رایج کرد. او اظهار داشت که زبان حقوق بشر الهام گرفته از فمینیست سعودی «فراتر از کنترل» مقامات سعودی گسترش یافته و به «کابوس رژیم» تبدیل شده‌است. او استدلال کرد که ترس از این گسترش کنترل
شده‌است. او استدلال کرد که ترس از این گسترش کنترل نشده مفاهیم حقوق بشر دلیل سرکوب فمینیست‌ها در سال‌های ۲۰۱۸–۲۰۱۹ عربستان بود.
کوجر، روستایی در دهستان کوهک بخش مهرگان شهرستان سراوان در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۲۰۸ نفر (۵۰ خانوار) بوده‌است.
رشته‌کوه پاروپامیسوس () (به زبان محلی معروف به سلسله سفید کوه) رشته‌کوهی در شمال غربی افغانستان است که در حدود ۳۰۰ مایل (۴۸۰ کیلومتر) بین امتداد غربی هندوکش در شرق امتداد دارد (در نزدیکی چغچران که فیروزکوه نیز نامیده می‌شود) و از کرانه شمالی رودخانه هریرود از طریق هرات به سمت شرق رشته‌کوه‌های البرز در ایران در غرب می‌آید. همه این کوه‌ها بخشی از کمربند آلپاید هستند. معادن ذخایر نقره و سرب در پاروپامیسوس یافت می‌شود. رود مرغاب از آنجا سرچشمه می‌گیرد.
لارس اولای ملینگ (به انگلیسی: Lars Olai Meling)، زاده ۸ مه ۱۸۷۶، در هوگسوند؛ و درگذشته به تاریخ ۱۲ مه ۱۹۵۱ میلادی، در سن ۷۵ سالگی، مالک یک شرکت کشتیرانی و یک سیاستمدار نروژی بود.لارس اولای ملینگ، از اعضای حزب ونستره بود و در چند دوره به عضویت شورای شهرداری هوگسوند، درآمد. وی در سال ۱۹۱۷ میلادی در مقام شهردار هوگسوند، مشغول خدمت شد. وی بین سالهای ۱۹۲۴ تا ۱۹۲۶ میلادی؛ و بین سالهای ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۵ میلادی، وزیر بازرگانی نروژ، در دوره نخست‌وزیری یوهان لودویگ مووینکل، بود. همچنین وی، بین سالهای ۱۹۲۵ تا ۱۹۲۷ میلادی؛
بود. همچنین وی، بین سالهای ۱۹۲۵ تا ۱۹۲۷ میلادی؛ و بین سالهای ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۵ میلادی، عضو مجلس ملی نروژ بود.
قلعه کنت میراسول، همچنین به عنوان قلعه ویکس شناخته می‌شود، قلعه‌ای است که در سال ۱۸۴۵ در شهر ایزابل سگوندا در ویکس، شهری در جزیره پورتوریکو ساخته شده‌است. در سال ۱۹۹۱، این قلعه توسط مؤسسه فرهنگ پورتوریکو بازسازی شد. این سازه موزه هنر و تاریخ ویک و آرشیو تاریخی شهر ویکس را در خود جای داده‌است که مجموعه گسترده‌ای از اسناد مربوط به تاریخ این شهر است. این قلعه در سال ۱۹۷۷ در فهرست ملی اماکن تاریخی ثبت گردید.
بنیتا فون فالکنهاین (۱۴ اوت ۱۹۰۰ در برلین به عنوان بنیتا اورسولا ویلهلمین کاتی فلوری فون زولیکوفر-آلتنکلینگن ; † ۱۸ فوریه ۱۹۳۵ در برلین-پلوتزنزی) یک نجیب‌زاده آلمانی بود که در دوره جمهوری وایمار و آلمان نازی برای سرویس اطلاعاتی لهستان جاسوسی می‌کرد. او در سال ۱۹۳۴ افشا شد و در سال ۱۹۳۵ اعدام شد. پدر و مادر بنیتا ستوان والتر فون زولیکوفر-آلتنکلینگن و همسرش فلورا، نی. مارتینی والدین او در سال ۱۸۹۷ در برلین ازدواج کردند و به استولپ در پومرانیا نقل مکان کردند برای زایمان، مادرش فلورا به خانه والدینش در خیابان
زایمان، مادرش فلورا به خانه والدینش در خیابان ۲۷ گروس فرانکفورتر (امروزه کارل مارکس-آلی 69a) در برلین بازگشت و در آنجا بنیتا را به دنیا آورد. در سال ۱۹۰۹ والدین او در برلین طلاق گرفتند. از سال ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۳ بنیتا با ستوان الف. اکهارت مولر ازدواج کرد. بلافاصله پس از طلاق، او با دی. ریچارد فون فالکنهاین ازدواج کرد. . این ازدواج نیز در سال ۱۹۳۰ به طلاق انجامید. آخرین ازدواج او در سال ۱۹۳۲ در برلین-شارلوتنبورگ با مهندس ارشد ساخت هواپیما جوزف فون برگ بود. بنیتا فون فالکنهاین به دلیل خیانت به اسرار نظامی به جاسوس
فالکنهاین به دلیل خیانت به اسرار نظامی به جاسوس لهستانی ریتمایستر d. R. یرژی سوسنوفسکی در دوره ۱۹۲۶ تا ۱۹۳۴اعدام شد. افسر اطلاعاتی لهستان، سرگرد یرژی سوسنوفسکی، در درجه اول کارمندان زن وزارت رایشسور را برای خدمات جاسوسی از طرف سرویس مخفی لهستان به خدمت گرفت. حلقه جاسوسی لهستان توسط ضد جاسوسی آلمان در فوریه ۱۹۳۴ افشا شد و همه اعضا دستگیر شدند. ازدواج بنیتا با یوزف فون برگ در ۱۹ آوریل به پایان رسید. ازدواج او در اکتبر ۱۹۳۴ در طول بازداشت موقت باطل شد و پس از آن بنیتا نام همسر دومش فالکنهاین را دوباره برگزید.
بنیتا نام همسر دومش فالکنهاین را دوباره برگزید. بنیتا فون فالکنهاین به همراه دوستش رناته فون ناتسمر در ۳ آوریل ۱۹۴۹ به جرم خیانت دستگیر شدند. سنای دادگاه خلق در ۱۶ فوریه ۱۹۳۵ به اعدام محکوم شد و در ۱۸ فوریه توسط جلاد کارل گروپلر در زندان برلین- پلوتزنزی با تبر دستی سر بریده شد. افسر فرمانده آنها، یرژی سوسنوفسکی، به حبس ابد محکوم شد، اما به زودی با چندین مأمور آلمانی که در لهستان افشا شده بودند، مبادله شد. اخیراً، بنیتا فون فالکنهاین در خیابان کلیست 13 زندگی می‌کرد. در آن زمان این خیابان متعلق به
13 زندگی می‌کرد. در آن زمان این خیابان متعلق به شارلوتنبورگ بود، امروز متعلق به شونبرگ است.
رابرت جسی استولر (۱۵ دسامبر ۱۹۲۴ - ۶ سپتامبر ۱۹۹۱)، استاد روان‌پزشکی در دانشکده پزشکی دانشگاه کالیفرنا، لس آنجلس و پژوهشگر این دانشگاه در کلینیک هویت جنسیتی بود. او دوره آموزش روان‌کاوی خود را در موسسه‌ و جامعه‌ی روان‌کاوی لس‌آنجلس بین سال‌های ۱۹۵۳ تا ۱۹۶۱ با تحلیل توسط هانا فنیچل گذراند. استولر برای نظریاتش درباره تحول هویت جنسیتی و پویش‌های مرتبط با برانگیختگی جنسی شناخته می‌شود. او در کتاب جنس و جنسیت (۱۹۶۸) تردیدی را نسبت به باور فروید درباره دوجنس‌گرایی زیست‌شناختی مطرح می‌کند.
حَفْصه بِنْتِ حَمْدون، شاعری اندلیسی است که در سده چهارم هجری قمری می‌زیسته و به غزلسرایی مشهور بوده‌است. از اشعار او چیز زیادی در دسترس نیست و آنچه از شعرش باقی مانده‌است، نشانه استواری و لطافت او در صنعت شعر است. سرگذشت. حفصه دختر حمدون از شاعر اندلسی‌تبار است که در سدهٔ ۴ هجری قمری مصادف با ۱۰ میلادی می‌زیست. تنها اطلاعاتی که از او گزارش شده‌است، زندگی او در خانواده‌ای مرفه در روستای وادی‌الحجاره (اسپانیایی: گواذالاخارا) است و از همین روست که او را به حجاریه نیز نسبت داده‌اند. زرکلی در الاعلام، پس از
حجاریه نیز نسبت داده‌اند. زرکلی در الاعلام، پس از گزارش نام او، با اشاره به اینکه از تاریخ ولادت و مرگ او خبری در دست نیست، به اندلسی بودن او اشاره دارد. او حفصه را زنی ادیب و عالمه معرفی می‌کند. زرکلی همچنین اینکه او به قرن چهارم می‌زیسته است را نیز مورخون مغربی نسبت می‌دهد و گزارش خود را از لسان المیزان ابن حجر می‌آورد. منابعی چون ابن سعید مغربی در "المغرب فی حلی المغرب" و مصطفی شکعه در "الادب الاندلسی،" حفصه را با شاعر مشهور اندلسی که به نام عایشه قرطبیه مشهور است هم‌عصر دانسته‌اند و بر این اساس، دوران
مشهور است هم‌عصر دانسته‌اند و بر این اساس، دوران زندگانی او، زمانی بوده‌است که شعر در میان زنان اندلسی رواج بسیاری داشته‌است. از همین روست که تعداد زنان شاعر در عصر او بسیار گزارش شده‌اند و تعداد بسیاری از آنان در نهضت ادبی اندلس نقش بسزایی داشته‌اند. به عقیده ابن سعید مغربی، توانایی حفصه در بیان احساسات و رویکرد عاشقانه او در سروده‌هایش، باعث ارتباط نزدیک مخاطبانش با شعر او شده‌است. همین امر سبب شد تا مردم سرزمینش به او ببالند. در شعر و ادبیات. بوفلاقه در "الشعرا النسوی الاندلسی" گزارش می‌کند که حفصه را
"الشعرا النسوی الاندلسی" گزارش می‌کند که حفصه را پیشتاز در غزل‌سرایی در میان زنان شاعر اندلس دانسته‌اند که سبب شد تا راه برای سایر زنان شاعر بعد از او هموار شود. از اشعار او چیز زیادی گزارش نشده‌است و تنها ابیات اندکی از او باقی مانده‌است. همین اشعار نشانه استواری او در شعر و لطافت احساسات او در صنعت شعر دارد. برای مثال، شعری که او در ستایش ابن جمیل (یکی از بزرگان زمان خویش) سروده‌است، سرشار از احساساتی چون کرشمه و تکبر زنانه است. او در بخشی از این شعر سروده‌است: در شعر دیگر از او چنین آورده شده‌است: در
در شعر دیگر از او چنین آورده شده‌است: در منابع. از حفصه، در منابع مختلفی به مناسبت گزارش‌هایی وجود دارد. از او در کتاب "تَذْکِرَةُ الْخَواتین" در کنار حکیمه دمشقیه به عنوان شاعران مطرح عرب یاد شده‌است. این قول را ابن انبار نیز در حق او گزارش کرده‌است.
نوبوکو تسوچیورا (؛ ۱۹۰۰–۱۹۹۸) اولین معمار زن در ژاپن بود. او همسر کامکی تسوچیورا، معماربود و تحت نظر فرانک لوید رایت آموزش دید. این زوج با رایت در طراحی هتل ایمپریال، توکیو همکاری کردند. آن دو با رایت به ایالات متحده بازگشتند و به مدت دو سال به عنوان نقشه‌کش برای او کار کردند. پس از بازگشت به ژاپن در سال ۱۹۲۹، آنها شرکت معماری خود را تأسیس کردند. این شرکت علاوه بر طراحی خانه، مبلمان نیز طراحی می‌کرد. با این حال، آثار او همیشه به نام شوهرش ارائه می‌شد، نه نام خودش. در سال ۱۹۳۷، او باشگاه عکس بانوان را تأسیس
خودش. در سال ۱۹۳۷، او باشگاه عکس بانوان را تأسیس کرد. در ژاپن آن زمان عکاسی برای زنان نسبت به معماری فعالیت مناسب تری انگاشته می‌شد. نبوکو اوگاوا و آتسکو تاناکا کتاب "نبو کوچک بزرگ، معمار زن شاگرد فرانک لوید رایت، نوبوکو سوچیورا" را در بارۀ او منتشر کرده‌اند. پس از پایان تحصیلات در دانشگاه و آموختن از رایت در ایالات متحده، طرح‌ها و نقشه‌های ساختمانی آنها در نمایشگاهی در موزه معماری ادو-توکیو در پارک کوگانی در توکیو به نمایش گذاشته شد. بیشتر آثار آنها در سبک رایت بودند. بعدها آنها سبک خود را به سبک جدید
سبک رایت بودند. بعدها آنها سبک خود را به سبک جدید بین‌المللی که از اروپا آمده بود، نزدیک کردند.
پسیفیک پالسیدس فیلمی محصول سال ۱۹۹۰ و به کارگردانی آندژی ژووافسکی است. در این فیلم بازیگرانی همچون سوفی مارسو، تونی بازیل، ویرجینیا کاپرس، برنار ورله و سیدنی لاسیک ایفای نقش کرده‌اند.
معمار ژاپنی بود. او نخستین زنی بود که توانست جایزه مؤسسه معماری ژاپن را کسب کند. حرفه. طرح‌های هایاشی عمدتاً خانه‌های مسکونی در سایت‌های با فضای محدود، همراه از مصالح ساختمانی نوآورانه، بهره‌جویی از فضا و طراحی تمیز بودند. در سال ۱۹۵۸، هایاشی با همکاری هاتسو یامادا و نبوکو ناکاهارا، گروه معماری هایاشی، یامادا، ناکاهارا را تأسیس کرد. او اولین زنی بود که برنده جایزه مؤسسه معماری ژاپن شد. زندگی شخصی. او با معمار شٌجی هایاشی ازدواج کرد.
نبوکو ناکاهارا (، ۵ ژانویه ۱۹۲۹–۵ ژوئیه ۲۰۰۸) معمار ژاپنی بود که پس از جنگ جهانی دوم به شهرت رسید. ناکاهارا یکی از اولین زنانی بود که در ژاپن مجوز فعالیت معماری گرفت. زندگی‌نامه. ناکاهارا در اوراوا، سایتاما در سال ۱۹۲۹ به دنیا آمد. در سال ۱۹۴۵، او در مدرسه ویژه کاسئی گاکوین در رشته اقتصاد خانه تحصیل کرد. پس از فارغ‌التحصیلی، ناکاهارا از رشتهٔ تحصیلی خود ناراضی بود و تصمیم گرفت معماری را دنبال کند. در سال ۱۹۵۱ در مؤسسه فناوری موساشی ثبت نام کرد و در آنجا در رشتهٔ معماری تحصیل کرد. او رئیس UIFA (اتحادیهٔ
در رشتهٔ معماری تحصیل کرد. او رئیس UIFA (اتحادیهٔ بین‌المللی معماران زن) بود. در سپتامبر ۱۹۵۳، ناکاهارا به همراه تعدادی دیگر از معماران زن، PODOKO، انجمن زنان در طراحی را تأسیس کردند. نبوکو ناکاهارا در ۵ ژوئیه ۲۰۰۸ در سن ۷۹ سالگی درگذشت.
سامانهٔ ناوبری اینرسیایی (INS) یک دستگاه ناوبری است که از رایانه، حسگرهای حرکت (شتاب‌سنج) و سنسورهای چرخش (ژیروسکوپ) برای محاسبه مداوم موقعیت، جهت و سرعت (جهت و سرعت حرکت) یک جسم متحرک بدون نیاز به مرجعی خارجی استفاده می‌کند. اغلب حسگرهای اینرسیایی توسط یک ارتفاع‌سنج بارومتریک و گاهی توسط حسگرهای مغناطیسی (مغناطیس‌سنج) و/یا دستگاه‌های اندازه‌گیری سرعت، تکمیل می‌شوند. این سامانه، در رُبات‌های متحرک و در وسایل نقلیه مانند کشتی‌ها، هواپیماها، زیردریایی‌ها، موشک‌های هدایت‌شونده و فضاپیماها استفاده می‌شود. بررسی
هدایت‌شونده و فضاپیماها استفاده می‌شود. بررسی اجمالی. ناوبری اینرسیایی یک تکنیک ناوبری مستقل است که در آن از اندازه‌گیری‌های ارائه‌شده توسط شتاب‌سنج‌ها و ژیروسکوپ‌ها برای ردیابی موقعیت و جهت یک جسم، نسبت به نقطهٔ شروع، جهت و سرعت محاسبه‌شده استفاده می‌شود. دستگاه‌های اندازه‌گیری اینرسی (IMU) معمولاً شامل سه ژیروسکوپ نرخ متعامد و سه شتاب‌سنج متعامد هستند که به ترتیب، سرعت زاویه‌ای و شتاب خطی را اندازه‌گیری می‌کنند. با پردازش سیگنال‌های این دستگاه‌ها می‌توان موقعیت و جهت یک دستگاه را ردیابی کرد. ناوبری
موقعیت و جهت یک دستگاه را ردیابی کرد. ناوبری اینرسیایی در طیف گسترده‌ای از کاربردها از جمله ناوبری هواپیما، موشک‌های تاکتیکی و استراتژیک، فضاپیماها، زیردریایی‌ها و کشتی‌ها استفاده می‌شود. همچنین در برخی از تلفن‌های همراه، با هدف مکان‌یابی و ردیابی، تعبیه شده‌است. پیشرفت‌های اخیر در ساخت سامانه‌های میکروالکترومکانیکی (MEMS) امکان ساخت سیستم‌های ناوبری اینرسیایی کوچک و سبک را فراهم کرده‌است. این پیشرفت‌ها دامنهٔ کاربردهای ممکن را گسترش داده‌است تا زمینه‌هایی مانند ضبط حرکت انسان و حیوانات را در بر بگیرد. یک
مانند ضبط حرکت انسان و حیوانات را در بر بگیرد. یک سیستم ناوبری اینرسیایی، حداقل شامل یک کامپیوتر و یک پلت‌فرم یا ماژول حاوی شتاب‌سنج، ژیروسکوپ یا سایر دستگاه‌های حسگر حرکت است. این سامانه، در ابتدا با موقعیت و سرعت خود از منبع دیگری (اپراتور انسانی، گیرندهٔ ماهواره جی‌پی‌اس و غیره) همراه با جهت اولیه ارائه می‌شود و پس از آن، موقعیت و سرعت به‌روز شدهٔ خود را با یکپارچه‌سازی اطلاعات دریافتی از حسگرهای حرکت محاسبه می‌کند. مزیت یک INS این است که برای تعیین موقعیت، جهت یا سرعت آن پس از مقداردهی اولیه، به هیچ
جهت یا سرعت آن پس از مقداردهی اولیه، به هیچ مرجع خارجی دیگری نیاز ندارد. یک INS می‌تواند تغییر در موقعیت جغرافیایی خود (مثلاً به سمت شرق یا شمال)، تغییر در سرعت (سرعت و جهت حرکت) و تغییر جهت آن (چرخش حول یک محور) را تشخیص دهد. این کار، با اندازه‌گیری شتاب خطی و سرعت زاویه‌ای اِعمال‌شده به سیستم انجام می‌گیرد. این سامانه، از آن‌جایی که به هیچ مرجع خارجی نیاز ندارد (پس از مقداردهی اولیه)، از پارازیت و فریب مصون است. INSها حاوی دستگاه سنجش اینرسی (IMU) هستند که دارای شتاب‌سنج‌های زاویه‌ای و خطی هستند (برای
که دارای شتاب‌سنج‌های زاویه‌ای و خطی هستند (برای تغییر موقعیت). برخی از IMUها شامل یک عنصر ژیروسکوپی (برای حفظ یک مرجع زاویه‌ای مطلق) هستند.
اولکساندر بوندارنکو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال تمپ شپتیفکا، باشگاه فوتبال تورپیدو زاپروژیا، باشگاه فوتبال متالورگ زاپروژیا، باشگاه فوتبال تاوریا سیمفروپول، و باشگاه فوتبال چورنومورتس اودسا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اوکراین بازی کرده‌است.
اولکساندر پالیانیتسا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کریفباس کریفیی ریه، باشگاه فوتبال لاسک، باشگاه فوتبال دنیپرو، باشگاه فوتبال متالیست خارکوف، و باشگاه فوتبال کارپاتی لویو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اوکراین بازی کرده‌است.
اولکساندر پوکلونسکیی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال اوکراین و اوکراین بازی کرده‌است.
اولکساندر چیشوسکی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال متالورگ زاپروژیا، باشگاه فوتبال تاوریا سیمفروپول، باشگاه فوتبال شاختار دونتسک، باشگاه فوتبال اوورلا اوژهورود، و باشگاه فوتبال کارپاتی لویو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اوکراین بازی کرده‌است.
اولکساندر ریبکا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال شاختار دونتسک و باشگاه فوتبال دینامو کی‌یف اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال Ukraine national under-16 football team, Ukraine national under-17 football team, Ukraine national under-18 football team, Ukraine national under-19 football team، زیر ۲۱ سال اوکراین، و اوکراین بازی کرده‌است.
اولکساندر کیریوخین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کریفباس کریفیی ریه، باشگاه فوتبال کریلیا سووتوف سامارا، باشگاه فوتبال چرنومورتس نووراسییسک، باشگاه فوتبال زسکا خاباروفسک، باشگاه فوتبال دینامو کی‌یف، باشگاه فوتبال الیستا، و باشگاه فوتبال زوریا لوهانسک اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اوکراین بازی کرده‌است.