payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مستقیم پوتین و الیگارش‌ها برداشتند. در پاسخ به تحریم‌ها، الیگارش‌های هدف شروع به پنهان کردن ثروت کردند تا از مسدود کردن دارایی‌های کشورهای غربی جلوگیری کنند. این تحریم‌ها قصد دارند به‌طور مستقیم طبقه حاکم روسیه را به عنوان پاسخی به جنگ بی‌دلیل آنها با اوکراین تحت تأثیر قرار دهند. اگرچه تحریم‌ها معمولاً بر ثروتمندترین الیگارش‌ها اثر نمی‌گذارند، اما به دلیل قدرت پوتین بر کسانی که تحریم شده‌اند، تأثیر آن بر جنگ ناشناخته است. هدف تحریم‌ها علاوه بر مسدود کردن دارایی‌های خارجی، محدود کردن سفر و قطع روابط تجاری،
خارجی، محدود کردن سفر و قطع روابط تجاری، بر زندگی شخصی تعدادی از الیگارش‌ها از جمله این افراد است: در ۲ مارس ۲۰۲۲، ایالات متحده یک گروه ویژه با نام " Task Force KleptoCapture " را اعلام کرد. این تیم برای هدف قرار دادن الیگارش‌ها تشکیل شده‌است. این سازمان متشکل از مقامات FBI، خدمات مارشال، IRS، بازرسی پستی، تحقیقات امنیت داخلی و سرویس مخفی است. هدف اصلی این کارگروه اعمال تحریم‌های تعیین شده علیه این افراد برای مسدود کردن و مصادره دارایی‌هایی است که دولت آمریکا ادعا می‌کرد حاصل مشارکت غیرقانونی آنها با دولت
ادعا می‌کرد حاصل مشارکت غیرقانونی آنها با دولت روسیه و تهاجم به اوکراین است.
کلیموف آردی-۳۳ (Klimov RD-33) یک موتور جت توربوفن برای جت‌های جنگنده سبک‌وزن است. این موتور، موتور اصلی میگ-۲۹ و جی‌اف-۱۷ تاندر CAC/PAC است. توسعهٔ این موتور از سال ۱۹۶۸ و تولید آن از ۱۹۸۱ آغاز شد. نسل‌های قبلی جنگنده‌های فراصوت روسی مانند میگ-۲۱ و میگ-۲۳ از توربوجت‌ها استفاده می‌کردند، اما جنگنده‌های غربی جدید در آن دوره مانند اف-۱۱۱ آردوارک و اف-۴ مدل‌های کِی و اِم، استفاده از توربوفن‌های دارای قابلیت پس‌سوز را در دههٔ ۱۹۶۰ آغاز کردند که این موتورها کارآمدتر بودند. آردی-۳۳ نخستین موتور توربوفن دارای
بودند. آردی-۳۳ نخستین موتور توربوفن دارای پس‌سوز تولیدشده توسط شرکت کلیموف روسیه در کلاس خود است. انواع. در اوایل دهه ۱۹۷۰، آردی-۳۳ برای جت جنگنده سبک جدید میگ-۲۹ انتخاب شد. گزینه دیگر برای این جنگنده، موتور Tumansky R-67-300 بود. طی سال‌ها توسعه، مدل‌های متعددی از موتور آردی-۳۳ ساخته شد. تعمیر و نگهداری موتورهای آردی-۳۳، از سیستم اطلاعات و عیب‌یابی (IDS) بهره می‌برد. مدل‌های جدید خانوادهٔ آردی-۳۳ شامل سیستم‌های نظارت و کنترل دیجیتال (BARK) است. RD-33. مدل پایه که در سال ۱۹۷۶ برای میگ-۲۹ توسعه یافت. کار
پایه که در سال ۱۹۷۶ برای میگ-۲۹ توسعه یافت. کار توسعه در سال ۱۹۶۸ در دفتر طراحی شرکت کلیموف به‌رهبری سرگئی ایزوتوف آغاز شد. طول عمر عملیاتی کوتاه و دود زیاد، از مشکلات اصلی این موتور بود که در مدل‌های بعدی رفع شد. RD-33B/NB. مدلی بدون پس‌سوز برای انواع هواپیما مانند ایلیوشین-۱۰۲. آردی-۹۳. این مدل، مورد استفاده برای جنگندهٔ جی‌اف-۱۷ تاندر (FC-1) است. مهم‌ترین تفاوت این موتور، تغییر موقعیت گیربکس در امتداد پایین بدنهٔ موتور است. به‌طور خاص برای تأمین قدرت جت‌های جنگنده جی‌اف-۱۷ بلاک III توسعه یافته‌است. یک
جنگنده جی‌اف-۱۷ بلاک III توسعه یافته‌است. یک مدل بدون پس‌سوز که برای پهپاد میکویان اسکت ساخته شد. اِس‌اِم‌آر-۹۵. این مدل، برای ارتقاء جنگنده‌های جت بین‌المللی نسل ۲ و ۳ ساخته شد. گیربکس و لوازم جانبی، در زیر موتور قرار می‌گیرد و بسته به بدنهٔ هواپیما می‌توان طول آن را تغییر داد. این موتور، تست‌ها و آزمایش‌های پروازی خود را روی جنگنده‌های سوپر میراژ اف-۱ و سوپر چیتا دی-۲ نیروی هوایی آفریقای جنوبی پشت سر گذاشت و به بهبود عملکرد پرواز و بازدهی رزمی با ضریب ۱٫۲ تا ۳٫۰ دست یافت. آردی-۳۳ سری ۳. یک مدل اصلاح‌شده
تا ۳٫۰ دست یافت. آردی-۳۳ سری ۳. یک مدل اصلاح‌شده با عمر طولانی‌تر که در نسخه‌های قدیمی یا ارتقا یافتهٔ میگ-۲۹ مانند مدل میگ-۲۹اِم و اِس‌اِم‌تی استفاده می‌شود. یک جفت موتور آردی-۳۳ سری ۳ مجهز به TVN در حال حاضر تحت آزمایش‌های پروازی توسط جنگندهٔ میگ-۲۹اووی‌تی قرار دارد. آردی-۳۳اِم‌کِی. این مدل، آخرین و جدیدترین مدل آردی-۳۳ است و در سال ۲۰۰۱ توسعه یافت. این موتور، برای جنگنده‌های میگ-۲۹کی و میگ-۲۹کِی‌یوبی ساخته شد اما برای میگ-۳۵ نیز به‌کار گرفته شده‌است. این مدل، ۷ درصد نیروی رانش بیشتری ایجاد می‌کند،
این مدل، ۷ درصد نیروی رانش بیشتری ایجاد می‌کند، به‌صورت دیجیتالی کنترل می‌شود و برخلاف موتورهای قبلی، بدون دود است. در این مدل، نیروی رانش پس‌سوز، و وزن خشک است. در این مدل از موادی مدرن استفاده شده که در مجموع باعث کاهش تابش فروسرخ موتور جنگنده شده‌است. عمر سرویس این موتور نیز به ۴۰۰۰ ساعت افزایش یافته‌است. این موتور، توانایی برخاست بدون کمک را برای جنگنده‌های ناوپایه تضمین می‌کند، عملکرد خود را در آب و هوای گرم حفظ می‌کند و در نتیجه، کارایی رزمی آخرین مدل‌های جنگندهٔ میگ-۲۹ را افزایش می‌دهد.
مُهره‌دوزی (به انگلیسی: Bead Embroidery) نوعی منجوق‌دوزی است که از سوزن و نخ برای دوخت مهره‌ها به سطح پارچه، جیر یا چرم استفاده می‌شود. مهره‌دوزی تزیینی است که بخش مهمی از ساختار پارچه را تشکیل نمی‌دهد. از این نظر، مهره‌دوزی با مهره‌بافی، قلاب‌بافی و بافندگی مهره متفاوت است. دانه‌های بافته شده، بافتنی و قلاب بافی ممکن است در طول تولید پارچه، به پیوند زده شوند، در حالی که دانه‌های گلدوزی شده همیشه به پارچه تمام شده اضافه می‌شوند. به طور سنتی از مهره‌دوزی برای پوشاک و منسوجات تزئینی استفاده می‌شده است. ممکن
پوشاک و منسوجات تزئینی استفاده می‌شده است. ممکن است با افزودن تقویت‌کننده‌های ساختاری مانند نوارهای دستبند در جواهرات نیز استفاده شود. سایر لوازم جانبی لباس مانند سگک کمربند و کیف دستی را نیز می‌توان مهره‌دوزی کرد و همینطور اثاث خانه مانند بالش یا جعبه را هم می‌توان با مهره‌دوزی تزئین کرد. هنگامی که با سطوح سخت استفاده می‌شوند، الگوهای مهره با درز یا شکاف، اندازه‌گیری و برنامه‌ریزی می‌شوند و پس از گل‌دوزی با استفاده از چسب یا اپوکسی به آن متصل می‌شوند. تاریخچه. مدت‌ها پیش از آخرین عصر یخبندان بزرگ، مردم از
مدت‌ها پیش از آخرین عصر یخبندان بزرگ، مردم از صدف‌ها، بذرها و هر مادۀ دیگری که می‌توانستند مُهره‌هایی درست می‌کردند. مقبره‌های اور در عراق که قدمت آن به ۲۵۰۰ سال قبل از میلاد مسیح می‌رسد، حاوی مهره‌هایی ساخته شده از سنگ لاجورد است. مهره‌ها به پایه‌ای دوخته شده بودند. هنگامی که باستان‌شناسان تپه‌های مدفن دورۀ نوسنگی را در اروپا کاوش کردند، نقاشی‌هایی از سوزن‌های استخوانی خام را یافتند. طراحی‌ها و نقاشی‌های مکشوفه از دوران مصر باستان نیز لباس‌های گل‌دوزی شده را نشان می‌دهند. پیشینۀ مهره‌دوزی در تاریخ نگارگری
نشان می‌دهند. پیشینۀ مهره‌دوزی در تاریخ نگارگری اروپا نیز به قرون وسطی باز می‌گردد، این امر را می‌توان در آثار هنری که در آن‌ها نقوش کلاه‌ها و لباس‌های مهره‌دوزی شده را نشان می‌دهند، ملاحظه کرد. مهره‌دوزی بومی آمریکا ریشه در ورود استعمارگران اروپایی دارد. الگوهای سنتی بومیان آمریکا پیش‌تر وجود داشته است، اما با ورود اروپایی‌ها، آن‌ها شروع به استفاده و تجارت مهره‌های بذر کردند. با خشونت اروپایی‌ها که آمریکا را تبدیل به مستعمره کردند، مهره‌دوزی راهی برای بومیان آمریکا شد تا هویت فرهنگی خود را حفظ کنند.
بومیان آمریکا شد تا هویت فرهنگی خود را حفظ کنند. بومیان آمریکا از تکنیک‌های متعددی استفاده می‌کردند و هنوز هم این سنن را امروزه ادامه می‌دهند. دوخت پیوت توسط اروپایی‌ها به بومیان آمریکا آموزش داده شد. بافندگی مهره آخرین تکنیکی بود که اختراع شد. در داخل قاره آمریکا، گل‌دوزی مهره برای اولین بار توسط بومیان آمریکای منطقۀ گریت لیکس استفاده شد. مهره‌دوزی بومی آمریکا به عنوان مهره‌دوزی کاربردی نیز شناخته می‌شود. تکنیک. ممکن است از سه روش اصلی برای گل‌دوزی با مهره استفاده شود: مهره‌های منفرد را می‌توان مستقیماً
استفاده شود: مهره‌های منفرد را می‌توان مستقیماً روی پارچه دوخت، یا چندین مهره را می‌توان از طریق سوزن پیش از عبور دادن سوزن از پشت دوخت، یا در غیر این صورت ممکن است یک خط از مهره‌های نخی روی پارچه گذاشته شود و با بخیه‌های کوتاه خوابیده محکم شوند. بسیاری از مردم از یک سوزن و نخ برای کوک‌زدن مهره‌ها به پارچه استفاده می‌کنند، معمولاً یک سوزن ظریف با یک چشم تیز برای تسهیل عبور آسان از سوراخ‌های کوچک انبوه مهره‌ها کفایت می‌کند؛ در تکنیک دوم از یک قلاب ظریف برای ریسه‌زدن نخ به پارچه استفاده می‌شود. در اروپا این
ریسه‌زدن نخ به پارچه استفاده می‌شود. در اروپا این تکنیک به عنوان گل‌دوزی تمبور (Tambour) یا لونویل (Luneville) شناخته می‌شود و معمولاً برای مهره‌کاری لباس‌های اوت کوتور استفاده می‌شود. در هند به این اثر زری (Zari) یا موچی آری (Moochi Aari)، یا فقط آری می‌گویند و در پوشاک و اثاثیه استفاده می‌شود. مشخصه بارز گلدوزی تمبور یا لونویل این است که مهره‌ها در قسمت زیرین پارچه چسبانده می‌شوند و زنجیره در قسمت بالایی پارچه شکل می‌گیرد. در حالی که در کار زری و آری، مهره‌ها به قسمت بالایی پارچه وصل می‌شوند که دوخت
مهره‌ها به قسمت بالایی پارچه وصل می‌شوند که دوخت زنجیره ایجاد می‌شود. در کار زری/آری، نخ از میان هر مهره با ایجاد بخیه‌ها قلاب می‌شود. تسلط بر روش‌های مهره‌زنی تمبور/آری برای کسانی که بیشتر به کار با سوزن نخ‌دار عادت دارند دشوارتر به نظر می‌رسد، اما از نظر سرعت نسبت به دوخت مهره‌ها با سوزن مزیت دارند، زیرا با استفاده از نخ از قرقره و پیوسته بودن آن، سرعت افزایش می‌یابد. نیازی به بستن، بریدن نخ جدید، نخ کشیدن سوزن و بستن آن نیست، ثانیاً با کار تمبور/لونویل، مهره‌ها را پیش از شروع دوخت مستقیماً روی نخ
مهره‌ها را پیش از شروع دوخت مستقیماً روی نخ می‌بندند، بنابراین زمان گذاشتن هر مهره روی سوزن از بین نمی‌رود. چندین نمونه ویدیو در یوتیوب وجود دارد که دوخت زری/آری را نشان می‌دهند، و کتاب‌های متعددی هم در مورد آموزش کار تمبور یا لونویل منتشر شده‌اند. بیشتر مهره‌دوزی بر روی پارچۀ محکم کشیده شده روی یک قاب کار می‌شود، این قاب پارچه را محکم نگه می‌دارد و سطح صافی را برای گل‌دوزی فراهم می‌کند، مهره‌ها می‌توانند وزن قابل توجهی اضافه کنند، بنابراین حمایت از آن مهم است. استفاده از قاب به این معنی است که گل‌دوز هر
است. استفاده از قاب به این معنی است که گل‌دوز هر دو دست خود را برای کار آزاد دارد. در کارهای تمبور یا لونویل، قاب اغلب بین دو میز، بالای میز یا روی نگهدار سه‌پایه و در حالت نشسته روی صندلی استفاده می‌شود. در آثار آری یا زری، قاب اغلب به زمین نزدیک‌تر است و در حالت نشسته روی زمین استفاده می‌شود. فرانسوا لُساژ (François Lesage) در دنیای مد به دلیل گل‌دوزی‌های مهره‌ای که برای بسیاری از طراحان مد معروف کار می کرد، تحسین شده است.
ایمان صفا (زادهٔ ۱ دی ۱۳۶۲) بازیگر کمدی اهل ایران است. زندگی هنری. ایمان صفا فعالیت هنری‌اش را از سال ۱۳۶۸ در تئاتر کودک آغاز کرد و با فیلم کوتاه "فرصت‌های فردا" به کارگردانی منوچهر هادی بازیگری را آغاز و با ایفای نقش کوتاهی در فیلم "قرنطینه" وارد عرصه سینما شد، سپس سال ۱۳۸۷ در مجموعه تلویزیونی "عملیات ۱۲۵" به کارگردانی بهروز افخمی به بازیگری پرداخت. وی با بازی در سریال "نیسان آبی" به کارگردانی منوچهر هادی و با حضور در "جوکر" و "شب‌های مافیا" به شهرت رسید وی در فیلم‌ها و مجموعه‌های تلویزیونی دیگری از جمله
در فیلم‌ها و مجموعه‌های تلویزیونی دیگری از جمله "مهمانان ویژه"، "خوب بد زشت"، "خداحافظ بچه" و "محکومین" به ایفای نقش پرداخت.
کارخانه حوله برق لامع مربوط به دوره پهلوی است و در شهرستان تبریز، بخش مرکزی، خیابان ۱۷ شهریور، خیابان پورشریف، کوچه برق لامع واقع شده و این اثر در تاریخ ۱۳۹۹/۲/۲۰ با شمارهٔ ثبت ۳۲۹۵۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. اساس این کارخانه در سال ۱۳۰۸ هجری خورشیدی توسط حاج جواد برق‌لامع با یک دستگاه چوبی، به نام کارگاه حوله‌بافی جواد تأسیس شد. در ادامه این کارگاه توسعه یافت و محصولات آن در بازار تهران به نام حولهٔ جوادی شهرت یافت. در سال ۱۳۲۸ هجری خورشیدی، اولین صادرات این کارخانه به کشور عراق
خورشیدی، اولین صادرات این کارخانه به کشور عراق انجام شد.
دارکوب خال‌قلبی یک گونه از پرندگان خانوادهٔ دارکوبان است. دارای پرهای سیاه و سفید متضاد، بدنی به‌طور متمایز و سر گوه‌ای شکل بزرگ است که تشخیص آن را آسان می‌کند، در حالی که صدای مکرر آن شناساییش را آسان می‌کند، زیرا در زیر پوست شاخه‌های باریک بیرونی درختان به جستجوی بی‌مهرگان می‌پردازد. آن‌ها به صورت جفتی یا گروه‌های کوچک حرکت می‌کنند و اغلب در دسته‌های مخلوط در حال غذایابی یافت می‌شوند. آن‌ها پراکنش گسترده‌ای در سراسر آسیا دارند و جمعیت آن‌ها در جنگل‌های جنوب غربی و مرکزی هند است که کمی از محدوده آن‌ها در
غربی و مرکزی هند است که کمی از محدوده آن‌ها در هیمالیا و جنوب شرق آسیا جدا شده‌است.
خاخام ریم هاکوهن (عبری: רא"ם הכהן؛ زاده ۱ مارس ۱۹۵۷؛ ۲۵ آدار اول ۵۷۱۷) یک خاخام مذهبی صهیونیست اسرائیلی است. هاکوهن روش یشیوا یشیوات اوتنیل (به همراه خاخام بنیامین کالمانزون) و خاخام شهرک اسرائیلی اوتنیل است. زندگی‌نامه. ریم هاکوهن در ۱ مارس ۱۹۵۷ در اورشلیم به دنیا آمد و از یدایا، یکی از مدیران یشیوات هار اتزیون و پسر متفکر صهیونیست اشموئل هاکوهن وینگارتن، و دینا، رئیس میدرست ایموناو دختر پیشگام صهیونیستی نتان گاردی متولد شد. او به نام پدربزرگش، خاخام آبراهام مردخای نامگذاری شد. او در مرز محله‌های رهاویا و
مردخای نامگذاری شد. او در مرز محله‌های رهاویا و شعاری حسد اورشلیم بزرگ شد. هاکوهن در جوانی خود به‌طور مکرر از خانه خاخام شلومو زالمان اورباخ بازدید می‌کرد. او در دبیرستان شهردار بومی آشیوا زیر نظر خاخام‌ها آری بینا و دیوید فاکس و پس از آن در یشیت هار اتزیون در آلون شووت زیر نظر خاخام‌ها اهارن لیختن اشتاین و یهودا آمیتال تحصیل کرد. او در سپاه زرهی اسرائیل خدمت کرد و تا درجه سرگردی در نیروهای ذخیره ارتقا یافت. هاکوهن نیم خواه را از خاخام لیختنشتاین و خاخام الیزر والدنبرگ (نویسنده رساله هالاچی تزیتز الیزر)
الیزر والدنبرگ (نویسنده رساله هالاچی تزیتز الیزر) دریافت کرد. او همچنین با خاخام شولوم آیزن، یک پوزک در ادها هاچاریدیس، مطالعه کرد. هاکوهن در یشیوات یا اتزیون تحت رهبری خاخام‌هایم دروکمن و در یشیوات شووت یسرائیل در افرات خدمت کرد. در سال ۱۹۹۴، او توسط خاخام‌های بنیامین کالمانزون و امی اولامی دعوت شد تا روش یشیوا در یشیوات اوتنیل باشد. سال، هاکوهن خاخام جامعه شهر اوتنیل شد. در گذشته خاخام هاکوهن با سازمان «حلقه‌های عدالت» کار می‌کرد. در سال ۲۰۰۶، او برای پست خاخام ارشد ارتش اسرائیل نامزد شد. او در هیئت
پست خاخام ارشد ارتش اسرائیل نامزد شد. او در هیئت داوران «کین لچا چاور»، مسابقه تورات که توسط میفال هاپاییس اجرا می‌شود، خدمت می‌کند. خانواده. خاخام هاکوهن و همسرش نوآ ۹ فرزند دارند. پسر او، خاخام آوری هاکوهن، یک رام در یشیوات اوتنیل است. پسر دیگر، سرهنگ دوم یونی هاکوهن، فرمانده گردان ۸۹۰ «افاح» چترباز ارتش اسرائیل است. بزرگترین برادر او سرلشکر گرشون هاکوهن، افسر ارشد ارتش اسرائیل است. برادران دیگر او خاخام الیاشیو هاکوهن، روش یشیوا در یشیوات بیت شموئل در هادره، خاخام آویا هاکوهن، رام در یشیوات تکوا و خاخام
خاخام آویا هاکوهن، رام در یشیوات تکوا و خاخام چاییم هاکوهن، رئیس برنامه پیش از ارتش بیت یاتیر هستند. خاخام آهارون هارل، رئیس دبیرستان لو چاداش یشیوا در شیلو. آراء و فلسفه. به گفته خاخام هاکوهن، یادگیری در بیت میدراش باید با دنیای خارج مرتبط باشد، همان‌طور که قسمت‌های درونی تورات باید به قسمت‌های بیرونی متصل شود. به همین دلیل، تدریس او به منابع مختلفی از منابع علمی و حرفه ای گرفته تا منابع هالاچی و کابالیستی ارجاع می‌دهد. ویژگی فلسفه آموزشی خاخام هاکوهن استقلال متفکرانه است. او به عنوان شاگرد خاخام
استقلال متفکرانه است. او به عنوان شاگرد خاخام لیختنشتاین از روش بریسکر برای یادگیری تلمود استفاده می‌کند. او شاگرد کابالا، به ویژه آموزه‌های رامچال، چاباد (به ویژه بعل هاتانیا) و مناهم آزاریا دا فانو است. آموزه‌های راو کوک نیز در فلسفه او نقش اساسی دارند، به خصوص که توسط خاخام دیوید کوهن تفسیر می‌شوند. هاکوهن فکر می‌کند که اهدای اعضای بدن و داشتن کارت اهدای عضو، الزام‌آور است. او سیگار کشیدن را به عنوان نوعی خودکشی ممنوع می‌کند. او از پیروانش می‌خواهد که از تچلت استفاده کنند. منابع. "תכלת וארגמון". "ערוץ
تچلت استفاده کنند. منابع. "תכלת וארגמון". "ערוץ 7".
یورگن یورگنسن (Jørgen Jørgensen) (نام هنگام تولد: Jürgensen و بعد از ۱۸۱۷ به Jorgenson تغییر کرد) (زادهٔ ۲۹ مارس ۱۷۸۰ – درگذشتهٔ ۲۰ ژانویه ۱۸۴۱)، ماجراجوی دانمارکی در جریان عصر انقلاب بود. کشتی او در جریان عملیات ۲ مارس ۱۸۰۸ توسط نیروهای بریتانیایی دستگیر گردید. در ۱۸۰۹ میلادی، او توسط کشتی به ایسلند رفت، این کشور را از دانمارک مستقل اعلام نموده و خود را حاکم آن تعریف کرد. او با پیروی از مثال‌های ایالات متحده و جمهوری اول فرانسه، تصمیم داشت تا یک جمهوری جدید پایه‌گذاری نماید. او همچنین یک نویسنده پُربار بود
پایه‌گذاری نماید. او همچنین یک نویسنده پُربار بود و نامه‌ها، نوشته‌ها، جزوه‌ها و مقالات زیادی در رابطه با موضوعات مختلف نوشته بود و همچنین برای مدتی به عنوان دستیار گیاه‌شناس مشهور ژورف بنکس و ویلیام جکسون هوکر خدمت می‌کرد. او صدها دست‌خط و نقاشی از خود به‌جا گذاشت که بیشتر آنها در کتابخانه بریتانیا گردآوری شده‌است. مارکوس کلارک، یورگنسن را به عنوان «یک پوینده اقبال و فرد بسیار ماهر – یکی از جذاب‌ترین ستاره‌های انسانی که در تاریخ ثبت شده‌است» توصیف کرد. زندگی‌نامه. یورگنسن دومین فرزند ساعت‌ساز سلطنتی یرگن
یورگنسن دومین فرزند ساعت‌ساز سلطنتی یرگن یرگنسن بود. دو برادر او نیز ساعت‌ساز بودند؛ برادر بزرگتر او، اربان یرگنسن در سطح بین‌المللی معروف بود. یورگنسن در سن ۱۵ سالگی مدرسه را تمام کرد و نزد کاپیتان هنری ماروود که کاپیتان کشتی بریتانیایی انتقال دهنده ذغال سنگ، جایون بود به عنوان شاگرد شروع به خدمت کرد. در ۱۷۹۹ میلادی، او با کشتی به کیپ‌تاون رفت و از آنجا در ۱۸۰۰ میلادی به بندرگاه جکسون که مستعمره جدید بریتانیا بود رفته و از آنجا وارد نیوزیلند شد. در ۱۸۰۱ میلادی او به خدمه کشتی لیدی نیلسون ملحق شد. به عنوان
او به خدمه کشتی لیدی نیلسون ملحق شد. به عنوان عضو خدمه کشتی، یورگنسن هنگام تأسیس نخستین زیستگاه‌های ریزدون کوف و سولیوانز کوف در وان دیمنیز لند حضور داشت و در آن زمان این جزیره به‌نام جزیره تاسمانی نام نهاده شد. از او به عنوان بنیان‌گذار شهر هوبارت تاون که حالا معروف به هوبارت است یادآوری گردیده و هنوز هم در میان مردم محلی یک قهرمان پنداشته می‌شود. او به عنوان یاور ناخدای کشتی شکار نهنگ، الکساندر انتخاب گردیده و از طریق همین کشتی به انگلستان بازگشت نموده و در ژوئن ۱۸۰۶ به گریوزند رسید. در ۱۸۰۷ میلادی،
و در ژوئن ۱۸۰۶ به گریوزند رسید. در ۱۸۰۷ میلادی، هنگامی که یورگنسن از خانواده‌اش دیدار می‌کرد، شاهد جنگ کپنهاگ بود و چندی بعد فرماندهی یک کشتی کوچک دانمارکی، آدمایرال جول به وی داده شد. در ۱۸۰۸ میلادی، او وارد نبرد دریایی با اچ‌ام‌اس سافو شد؛ بریتانیایی‌ها آدمایرال جول را به عنوان یک کشتی جنگی خصوصی دستگیر کردند. در ۱۸۰۹ میلادی، هنگامی که او در آزادی مشروط به‌سر می‌برد، به یک تاجر پیشنهاد نمود که یک مسافرت دریایی به ایسلند می‌تواند بسیار سودآور باشد، چون در آن زمان دانمارک تجارت در ایسلند را در انحصار خود
آن زمان دانمارک تجارت در ایسلند را در انحصار خود داشت و مردم در آنجا با کمبود مواد غذایی دچار بودند. یورگنسن سفر دریایی کلارینس را به عنوان مترجم همراهی کرد. این سفر دریایی موفق به انجام هیچ‌گونه تجارت نشد، چون این کشتی یک کشتی بریتانیایی بود و در آن زمان دانمارک-نروژ و پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند باهم در جنگ بودند. پس از مدت کوتاهی، یورگنسن سوار یک کشتی دیگر شد. پس از اینکه کشتی در ایسلند رسید، خدمه کشتی دریافت که حکومت جدید دانمارکی و نروژی، کونت آف تریمپ، هنوز هم اجازه تجارت را نداده بود.
کونت آف تریمپ، هنوز هم اجازه تجارت را نداده بود. یورگنسن با کمک سایر خدمه‌های کشتی، توانست حاکم ایسلند را دستگیر نموده و خود را به عنوان «حافظ» اعلام نماید، وی همچنین وعده سپرد هر زمان که مردم ایسلند خود توانایی حکومت کردن را به‌دست آوردند، او مجلس قانون‌گذاری ایسلند (آلدینگ) را مجدداً ابقا خواهد کرد. او با الهام‌گیری از جمهوری‌های در حال ظهور در آمریکا و اروپا، می‌خواست تا یک جامعه لیبرال را پایه‌گذاری نماید. با رسیدن اچ‌ام‌اس تالبوت دو ماه بعد، حکومت دانمارکی دوباره بازگردانده شد، یرگون دوباره به
دانمارکی دوباره بازگردانده شد، یرگون دوباره به انگلستان برگردانده شده و توسط هیئت حمل و نقل مورد محاکمه قرار گرفت که طبق آن او به عنوان یک اسیر جنگی به جرم نقض آزادی مشروط مجرم شناخته شد. او در ۱۸۱۱ میلادی از بند آزاد گردید. یورگنسن چند سال بعدی را در لندن گذراند، در آنجا بیش از حد می‌نوشید و بی‌وقفه قمار می‌زد و در نتیجه بدهی قابل‌توجهی برای خود جمع کرد که باعث محکومیت و حبس وی شد. هنگام آزاد شدن از زندان در ۱۸۱۲ میلادی، او به اسپانیا، پرتغال و جبل‌الطارق سفر کرد و هنگام بازگشت به لندن، دوباره از سوی
سفر کرد و هنگام بازگشت به لندن، دوباره از سوی طلب‌کارانش دستگیر گردیده و بار دیگر به زندان افکنده شد. پس از اینکه یورگنسن مکاتبه را با وزارت خارجه بریتانیا آغاز کرد، او در اداره اطلاعات بریتانیا استخدام گردیده و مشغول ترجمه اسناد شد، با نزدیک شدن جنگ ناپلئونی او به عنوان جاسوس به سراسر فرانسه و آلمان سفر کرد. در ۱۸۱۵ میلادی، یورگنسن شاهد نبرد واترلو بود. هرچند او هیچگاه در نبرد شرکت نداشت، اما تا حدی نزدیک به محل نبرد موظف شده بود. پس از بازگشت به انگلستان، یورگنسن شروع به نوشتن گزارش‌ها، مدارک و مقالات
یورگنسن شروع به نوشتن گزارش‌ها، مدارک و مقالات نمود، اما پس از متهم شدن به دزدی در ۱۸۲۰ میلادی او در زندان نیوگیت محبوس شد، چندی بعد از زندان آزاد شده و پس از اینکه نخواست تا بریتانیا را ترک کند (یکی از شروط آزادی مشروط وی بود) دوباره به زندان افکنده شد. حکم اعدام وی بنا بر تلاش‌های یک دوست برجسته‌اش تخفیف داده شد، پس از آن او تنها سه سال دیگر را در زندان نیوگیت سپری کرد و در ۱۸۲۵ میلادی از طریق کشتی وودمان به استرالیا منتقل گردید. پس از گذراندن پنج ماه در دریا، یورگنسن در ۱۸۲۶ میلادی دوباره به تاسمانی
در دریا، یورگنسن در ۱۸۲۶ میلادی دوباره به تاسمانی رسید. در ۱۸۲۷ میلادی، پس از اینکه یورگنسن از جریان سندهای ساختگی خزانه‌داری جلوگیری کرد، گروهی از بازرگانان به رهبری انتونی فین کمپ از فرماندار تاسمانی دادخواست نمودند تا معافیت مشروط به وی اعطاء گردد. یورگنسن چندین سفر اکتشافی در تاسمانی را رهبری نموده و توسط شورای وان دیمنیز لند به عنوان پاسبان انتخاب گردید، او در این سمت خود در جنگ پاکسازی بومیان «سیاه» شرکت نمود. یورگنسن در ۱۸۳۵ میلادی آزادی خود را به‌دست‌آورد، اما به زندگی در تاسمانی ادامه داد. او در
اما به زندگی در تاسمانی ادامه داد. او در ۱۸۳۱ میلادی با یک مجرم ایرلندی، نورا کوربیت، ازدواج کرد و به تاریخ ۲۰ ژانویه ۱۸۴۱ در بیمارستان کولونیل درگذشت. ساکنین ایسلند از یورگنسن به عنوان Jörundur hundadagakonungur («جورگنسن، شاه روزهای سگی») یاد می‌کنند، این اصطلاح به زمانی اشاره دارد که ستاره شباهنگ در آسمان ظاهر می‌شود.
ایندیپندنت یک فیلم دلهره‌آور آمریکایی درحال ساخت در سبک سینمای سیاسی به نویسندگی ایوان پارتر و کارگردانی ایمی رایس است. جودی ترنر اسمیت، برایان کاکس، جان سینا و آن داود در این فیلم به ایفای نقش پرداخته‌اند. این فیلم توسط شرکت رلتیویتی مدیا در سال ۲۰۲۲ اکران شد. تولید. فیلمبرداری اصلی که در ابتدا قرار بود در نوامبر ۲۰۲۱ شروع شود، تأیید شد که ماه بعد در شهر نیویورک در اطراف خیابان ۲۴ و خیابان ۶ آغاز شده‌است. این فیلم در سال ۲۰۲۲ در سینماها اکران شد.
دماسنج فروسرخ () نوعی دماسنج است که دما را با اندازه‌گیری بخشی از تابش گرمایی منتشرشده توسط جسم مورد اندازه‌گیری که گاهی اوقات تابش جسم سیاه نیز نامیده می‌شود، محاسبه می‌کند. گاهی اوقات برای توانایی دستگاه برای اندازه‌گیری دما از فاصله دور، این دماسنج‌ها را به نام دماسنج‌ لیزری (به‌دلیل استفاده از لیزر‌ در اندازه‌گیری دما)، دماسنج غیرتماسی یا تفنگ دمایی نیز می‌نامند. اغلب اوقات با دانستن مقدار انرژی فروسرخ منتشرشده از یک جسم و قابلیت انتشار آن، می‌توان دمای جسم را در بازه‌ای مشخص نسبت به دمای واقعی آن
دمای جسم را در بازه‌ای مشخص نسبت به دمای واقعی آن اندازه‌گیری کرد. دماسنج‌های فروسرخ زیرمجموعه‌ای از وسایلی هستند که به نام "دماسنج‌های تابش گرمایی" شناخته می‌شوند. طراحی دماسنج‌های فروسرخ به‌طور ویژه شامل یک لنز برای متمرکز کردن بخش فروسرخ تابش گرمایی بر روی یک حسگر است که این حسگر می‌تواند با تبدیل نیروی تابشی به یک سیگنال الکتریسیته و پس از کم‌کردن دمای محیط، دمای جسم را در یکاهای دما نشان دهد. با این روش می‌توان دمای اجسام را با فاصله و بدون نیاز به تماس با آن جسم به‌دست آورد. دماسنج غیرتماسی فروسرخ
با آن جسم به‌دست آورد. دماسنج غیرتماسی فروسرخ برای اندازه‌گیری دما در شرایطی که امکان استفاده از ترموکوپل یا دیگر حسگرهای دمایی وجود ندارد یا به دلایل مختلف، اندازه‌گیری‌های آن‌ها دقت کافی را ندارد، به‌کار می‌رود.
خوزه ماریا ناروائز (José María Narváez) (زادهٔ ۱۷۶۸ – درگذشتهٔ ۴ اوت ۱۸۴۰)، افسر نیروی دریایی، کاوشگر و ناوبر اسپانیایی بود که برای کارش در جزایر خلیج و لوئر مین‌لند که بریتیش کلمبیای امروزی را تشکیل می‌دهد، شناخته می‌شود. در ۱۷۹۱ میلادی، او که فرمانده اسکونر "سانتا ساتورنینا" بود، نخستین سفر اکتشافی اروپا از تنگه جورجیا را آغاز نمود و در این جریان در ساحل سن‌شاین بریتیش کلمبیای امروزی نیز توقف نمود. او همچنین به خلیجک بورارد که حالا ونکوور در بریتیش کلمبیا است، وارد شد. اوایل حرفه. ناروائز در ۱۷۶۸ میلادی
است، وارد شد. اوایل حرفه. ناروائز در ۱۷۶۸ میلادی کادیز، در اسپانیا متولد شد. او در ۱۷۸۲ میلادی به عنوان دانشجوی نیروی دریایی وارد آکادمی سلطنتی (دریایی) شد. او پس از یک سال آموزش به دریا رفته و در جنگ دریایی دخیل شد. ناروائز در ۱۷۸۴ میلادی به اسپانیای نو فرستاده شده و نخست در شهر هاوانا توظیف گردید. او برای مدت سه سال در کشتی‌های تأمیناتی در بندرهای وراکروز، نیواورلئان، مانتانزاس، کامپچه، رواتان و تروخیلو خدمت کرد. در نوامبر ۱۷۸۷، او به درجه (ناوبر مجرب دوم – piloto در زبان اسپانیایی معادل ناوبر در فارسی
– piloto در زبان اسپانیایی معادل ناوبر در فارسی است) ترفیع داده شده و مجدداً در سان بلاس توظیف گردید، جاییکه در آن زمان مقر اصلی ناو اسپانیایی در ساحل غربی مکزیک بود. او در اوایل ۱۷۸۸ میلادی وظیفه خود را آغاز کرد. در خلال یک ماه، او به عنوان سکاندار کشتی تحت فرماندهی گونزالو لوپیز دی هارو که فرمانده کشتی سان کارلوس (ال فلیپینو) بود، وارد دریا شد. سفر دریایی ۱۷۸۸ به آلاسکا. برای واکنش نشان دادن به فعالیت‌های روسیه در آلاسکا، حکومت اسپانیا به فرستادن کشتی‌ها برای تحقیقات و تحکیم حاکمیت خود شروع کرد. این
برای تحقیقات و تحکیم حاکمیت خود شروع کرد. این تلاش‌ها به‌طور کامل از بندر سان بلاس انجام می‌شد. در ۱۷۸۸ میلادی دو کشتی به مقصد اکتشاف فرستاده شد، کشتی پرسیسا ریال تحت فرماندهی استیبان خوزه مارتینز و کشتی سان کارلوس (ال فلیپینو) تحت فرماندهی هارو. ناروائز به عنوان راهنمای هارو با کشتی سان کارلوس (ال فلیپینو) وارد دریا شد. کشتی‌ها در ماه می همان سال به دریا راه پرینس ویلیام رسیدند. به زودی پس از آن، شواهدی از فعلیت تجارت خز توسط روسیه کشف شد. در ماه ژوئن، هارو کشتی سان کارلوس (ال فلیپینو) را به غرب جزیره
هارو کشتی سان کارلوس (ال فلیپینو) را به غرب جزیره کودیاک حرکت داد. اسپانیایی‌ها با تعدادی از مردمان بومی که در دوازده کانو آمده بودند، به تجارت پرداختند. مردمان بومی با خود رسیدهای به خط روسی داشتند که ظاهراً رسید پرداخت خریداری بود و هارو آنها را از طریق مبادله به‌دست‌آورد. او می‌خواست تا شواهدی غیرقابل انکار از فعالیت تجاری روسیه در آن منطقه ارایه نماید. هارو در ۳۰ ژوئن ۱۷۸۸ ناروائز را در یک کشتی بزرگ فرستاد تا یک پاسگاه روسی که در خلیج تری سنیتس، جزیره کودیاک بود را بررسی نماید. ناروائز پاسگاه نگهبانی