payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سرهی میاکوشکو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اوورلا اوژهورود، باشگاه فوتبال اوبولون-برووار کیف، و باشگاه فوتبال دینامو کی‌یف اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال Ukraine national under-19 football team، زیر ۲۱ سال اوکراین، و اوکراین بازی کرده‌است.
سرهی میزین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کریفباس کریفیی ریه، باشگاه فوتبال دنیپرو، باشگاه فوتبال آرسنال کی‌یف، باشگاه فوتبال متالیست خارکوف، باشگاه فوتبال چورنومورتس اودسا، باشگاه فوتبال دینامو کی‌یف، و باشگاه فوتبال کارپاتی لویو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اوکراین بازی کرده‌است.
سرهی ناهورنیاک (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال متالورگ زاپروژیا، باشگاه فوتبال دنیپرو، باشگاه فوتبال آرسنال کی‌یف، باشگاه فوتبال اسپارتاک مسکو، باشگاه فوتبال گوانگ‌ژو سیتی، باشگاه فوتبال شاختار دونتسک، باشگاه فوتبال جیانگسو، باشگاه فوتبال شاندونگ تایشان، و باشگاه فوتبال فورسکلا پولتاوا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اوکراین بازی کرده‌است.
سرهی والیایف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کریفباس کریفیی ریه، باشگاه فوتبال دنیپرو، باشگاه فوتبال آرسنال کی‌یف، باشگاه فوتبال متالیست خارکوف، و باشگاه فوتبال اوورلا اوژهورود اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اوکراین بازی کرده‌است.
سرهی یسین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال تاوریا سیمفروپول، باشگاه فوتبال اوورلا اوژهورود، باشگاه فوتبال نوبهار نمنگان، و باشگاه فوتبال متالیست خارکوف اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اوکراین بازی کرده‌است.
سویاتوسلاف میخیلیوک (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل اوکراین است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به دیترویت پیستونز و لس آنجلس لیکرز اشاره کرد.
سویاتوسلاو سمنوف (؛ زادهٔ ) ورزشکار ورزش شنا اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال نقره، ۳ مدال برنز شده‌است.
سویتانا پروکوپووا (؛ زادهٔ ) ژیمناست ریتمیک اهل اوکراین است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان شاهدخت اولگا شده‌است.
سیمون ارانوویچ (; – ) کارگردان فیلم، و فیلم‌نامه‌نویس اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه نیکا، جایزه دولتی اتحاد شوروی، و هنرمند مردمی روسیه شده‌است.
سیمون گودزنکو (؛ – ) شاعر، و روزنامه‌نگار اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال دفاع از مسکو و مدال تسخیر بوداپست شده‌است.
صوفیا زنچنکو (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار زن اهل اوکراین است. او مدال برنز وزن ۶۳ کیلوگرم را در بازی‌های المپیک تابستانی جوانان ۲۰۱۴ به دست آورد.
کاترینا ایستومینا (؛ زادهٔ ) ورزشکار ورزش شنا اهل اوکراین است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۶ مدال نقره، ۳ مدال برنز شده‌است.
کاترینا دنیسنکو (؛ زادهٔ ) ورزشکار ورزش شنا اهل اوکراین است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده‌است.
کاترینا دیکیدژی (؛ زادهٔ ) ورزشکار ورزش شنا اهل اوکراین است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا شده‌است.
کاترینا ژیدکوا (؛ زادهٔ ) بازیکن والیبال اهل اوکراین است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به آزرایل باکو اشاره کرد.
کاستانیتن دانکوویچ (؛ – ) رهبر (موسیقی)، آهنگساز، مربی موسیقی، نوازنده پیانو، و سیاستمدار اهل امپراتوری روسیه بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه هنرمند مردمی اتحاد جماهیر شوروی، جایزه ملی شوچنکو، نشان پرچم سرخ کار، و نشان لنین شده‌است.
کوستیلتین بالابانوف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کریفباس کریفیی ریه، باشگاه فوتبال دنیپرو، و باشگاه فوتبال چورنومورتس اودسا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اوکراین بازی کرده‌است.
کیریو فسنکو (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل اوکراین است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به ایندیانا پیسرز و یوتا جاز اشاره کرد.
کیریو کووالچوک (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال دنیپرو، باشگاه فوتبال زیمبرو کیشیناو، باشگاه فوتبال متالیست خارکوف، باشگاه فوتبال تاوریا سیمفروپول، باشگاه فوتبال چورنومورتس اودسا، و باشگاه فوتبال اورداباسی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اوکراین بازی کرده‌است.
گانا ایلیسوتسکا (؛ زادهٔ ) ورزشکار اهل اوکراین است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱۰ مدال طلا، ۲ مدال نقره شده‌است.
گانا خلیستونوا (؛ زادهٔ ) ورزشکار ورزش شنا اهل اوکراین است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۱ مدال برنز شده‌است.
گنیا دسنی (; – ) بازیگر اهل امپراتوری روسیه بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "ویلیام تل"، "پلنگ سیاه" اشاره کرد.
لئونید ویشاسلاوسکی (؛ – ) مترجم، شاعر، منتقد ادبی، و نویسنده اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال دفاع از قفقاز شده‌است.
آرچیبالد منزیس (Archibald Menzies) (زاده ۱۵ مارس ۱۷۵۴ – درگذشت ۱۵ فوریه ۱۸۴۲)، جراح، گیاه‌شناس و طبیعت‌گرای اهل اسکاتلند بود. او سال‌های زیادی را در دریا گذرانده و با نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا، بازرگانان خصوصی و سفر اکتشافی وانکووَر خدمت نمود. بر اساس یادداشت‌ها، او نخستین اروپایی بود که به قله‌کوه آتش‌فشانی هاوایی، ماونا لوا صعود نمود و همچنین نخستین اروپایی بود که درخت معمای میمون را به انگلستان معرفی کرد. زندگی و حرفه. مِنزیس در ایستر استیکس (یا استایکس) در بخش کلیسایی ویم در پرتشر، اسکاتلند به‌دنیا
در بخش کلیسایی ویم در پرتشر، اسکاتلند به‌دنیا آمد. هنگامی که او با برادر بزرگتر خود ویلیام در باغ‌های گیاه‌شناختی شاهی کار می‌کرد، توجه دکتر جان هوپ که استاد گیاه‌شناسی در دانشگاه ادینبرو بود را به خود جلب نموده و هوپ او را تشویق نمود تا در رشته پزشکی در این دانشگاه درس بخواند. پس از کسب مدرک جراحی، مِنزیس به عنوان معاون یک پزشک در کرناروون، ولز خدمت نموده و پس از آن به عنوان معاون جراح به نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا در کشتی HMS "نانساچ" پیوست. هرچند مِنزیس در نبرد سنتیز (۱۲ آوریل ۱۷۸۲) حضور داشت، اما در
در نبرد سنتیز (۱۲ آوریل ۱۷۸۲) حضور داشت، اما در دوره صلح او در ایستگاه هالیفاکس در نوا اسکوشیا خدمت می‌کرد. در ۱۷۸۶ میلادی، مِنزیس به عنوان جراح در کشتی پرنیس آف ولز (تحت فرماندهی کاپیتان جیمز کولنیت) گماشته شد، این کشتی بخشی از سفر دریایی تجارت خز بود که دماغه هورن را دور نموده و به‌سوی قسمت شمالی اقیانوس آرام می‌رفت. این کشتی، در همراهی با کشتی "پرنسس رویال" (تحت فرماندهی کاپیتان دنکن) چندین بار از آمریکای شمالی، چین و هاوایی (جزایر ساندویچ) بازدید نمود؛ در این سفر دریایی، مِنزیس تعداد زیادی گیاهان جدید
در این سفر دریایی، مِنزیس تعداد زیادی گیاهان جدید گردآوری نموده و همچنین اقدامات لازم را انجام داد تا هیچ‌یک از خدمه‌ها بر اثر ابتلا بیماری وفات نکند. منزیس در ۱۷۸۹ میلادی به بریتانیای کبیر برگشت. او در ۱۷۹۰ میلادی به عنوان عضو انجمن لینه‌ای لندن انتخاب شد. در ۱۷۹۰ میلادی، مِنزیس به عنوان طبیعت‌گرا انتخاب شد تا کاپیتان جرج وانکوور را در سفر دریایی اطراف دنیای وی در کشتی اچ‌ام‌اس دیسکاوری همراهی نماید. در ۱۷۹۴ میلادی، هنگامی کشتی دیسکاوری یکی از سه زمستان را در هاوایی سپری می‌کرد، مِنزیس همراه با ستوان ژوزف
در هاوایی سپری می‌کرد، مِنزیس همراه با ستوان ژوزف بنکر و دو مرد دیگر، نخستین صعود ثبت شده به موکائوویویو، بلندترین نقطه کوه ماونا لوا، را به انجام رساندند. مِنزیس با استفاده از یک فشارسنج سیار، ارتفاع این کوه را ۱۳٬۵۶۴ فوت (۴٬۱۳۴ متر) سنجش کرد، در حالیکه امروزه ارتفاع آن ۱۳٬۶۷۹ فوت (۴٬۱۶۹ متر) دانسته می‌شود. چهل سال بعد یک اروپایی دیگر، مرد اسکاتلندی به‌نام دیوید داگلاس در ۲۹ ژانویه ۱۸۳۴ به این قله صعود نمود. در ۱۷۹۵ میلادی، زمانی که مِنزیس با نایب‌السلطنه شیلی غذا میل می‌کرد، دانه‌های کاج شیلی، درخت معمای
غذا میل می‌کرد، دانه‌های کاج شیلی، درخت معمای میمون، به عنوان دسر به وی سرو شد. او توانست چند بذر این درخت را در جیب خود نگهدارد و هنگامی که به اروپا بازمی‌گشت آنها را در کشتی رویانید و با پنج نهال سالم که در انگلستان برای اولین بار دیده می‌شد، به انگلستان بازگشت. کاج شیلی که معروف به معمای میمون بود، به یکی از درختان محبوب باغ‌های رسمی در قرن نوزدهم میلادی مبدل شد. پس از این سفر اکتشافی، مِنزیس در هند غربی با نیروی دریایی خدمت کرد. او در ۱۷۹۹ میلادی مدرک پزشک معالج (M.D.) را از دانشگاه آبردین کسب نمود. پس
معالج (M.D.) را از دانشگاه آبردین کسب نمود. پس از بازنشسته شدن از نیروی دریایی، او به عنوان پزشک و جراح در ناتینگ هیل، لندن مشغول خدمت شد. پس از درگذشت آیلمر بورکی لامبرت، او سرپرست جامعه لینه‌ای لندن شد. همسر مِنزیس در ۱۸۳۶ میلادی وفات کرد. آنها هیچ فرزندی نداشتند. مِنزیس در ۱۵ فوریه ۱۸۴۲ در لندن درگذشت و گورستان کنسال گرین به خاک سپرده شد. میراث. نام مِنزیس از طریق نام‌های علمی چندین گیاهی که او کشف نمود گرامی داشته می‌شود، از جمله مِنزیسیا، گونه‌ای از درختچه در خانواده خلنگیان و صنوبر داگلاس،
از درختچه در خانواده خلنگیان و صنوبر داگلاس، Pseudotsuga menziesii که مرغوب‌ترین درخت تجارتی در مناطق غربی آمریکای شمالی است. پاسیفیک مادرون که یک درخت همیشه‌سبز و بزرگترین نوع خلنگیان است، توسط فریدریش پورش به افتخار او به‌نام Arbutus menziesii نامگذاری شد. چنانچه توسط الکساندر مک‌کینزی در جریان دیدارش از جزیره بنزنس، چندی پس بازدید کشتی وانکوور از آن منطقه، ثبت شده‌است، «جزیره بنزیس» که شکل تغییر یافته زبانی توسط مردمان نوکسالک اهل منطقه بیلا کولای سواحل مرکزی بریتیش کلمبیا است، نیز به افتخار مِنزیس
مرکزی بریتیش کلمبیا است، نیز به افتخار مِنزیس نام‌گذاری شده‌است. کوره راه آیناپو که مِنزیس برای صعود به ماونا لوا از آن استفاده کرد نیز معروف به «کوره راه مِنزیس» است. یکی از خیابان‌های اصلی در حومه مجلس قانون‌گذاری بریتیش کلمبیا در ویکتوریا (بریتیش کلمبیا) نیز به‌نام جاده مِنزیس نام‌گذاری شده‌است. بسیاری از نمونه‌هایی که توسط مِنزیس گردآوری شده بودند در کیو گاردنز لندن غرس شده‌اند. او همچنین ۱۱۲ کلکسیون مجزای صنایع دستی را با خود به لندن آورده بود که حالا در موزه بریتانیا نگهداری می‌شوند. فهرست جامع این
در موزه بریتانیا نگهداری می‌شوند. فهرست جامع این کلکسیون‌ها تا ۱۹۵۱ میلادی به چاپ نرسیده بود. هنگام مراجعه به‌نام گیاه‌شناسی، کوته‌نوشت معیاری مِنزیس (Menzies) اشاره به این شخص به عنوان نویسنده دارد.
لس سردیوک (؛ – ) بازیگر اهل اتحاد جماهیر شوروی بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "تاراس بولبا" اشاره کرد.
لسیا دیچکو (؛ زادهٔ ) آهنگساز، و مربی موسیقی اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه ملی شوچنکو شده‌است.
دمیترو لیپوتسف (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل اوکراین است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال برنز شده‌است.
بنجامین لوئیس اولالی دو بونویل (Benjamin Louis Eulalie de Bonneville) (زادهٔ ۱۴ آوریل ۱۷۹۶ – درگذشتهٔ ۱۲ ژوئن ۱۸۷۸)، افسر ارتش ایالات متحده آمریکا، تاجر خز و کاوشگر در غرب ایالات متحده آمریکا بود. وی به دلیل سفرهایش به سرزمین اورگان و حوضهٔ بزرگ و به‌طور خاص برای بخش‌های درخشانی از مسیر اورگن، شناخته می‌شود. بونویل در طول عمر خود، به‌خاطر یک گزارش از سفرهایش در غرب که توسط واشینگتن اروینگ نوشته شد، مشهور شد. اوایل زندگی. بنجامین در نزدیکی پاریس، کشور فرانسه چشم به جهان گشود. او فرزند ناشر فرانسوی به نام
چشم به جهان گشود. او فرزند ناشر فرانسوی به نام نیکولاس بونویل و همسرش، مارگریت برازیر بود. در سال ۱۸۰۳ و زمانی که بنجامین ۷ سال داشت، به همراه خانواده‌اش به ایالات متحده آمریکا مهاجرت کردند. هزینهٔ سفر آنها توسط توماس پین پرداخت شد. پین در فرانسه همراه با خانوادهٔ بونویل زندگی می‌کرد و پدرخوانده بنجامین و دو برادرش لوئیس و توماس بود. پین در وصیت‌نامه خود بخش عمده‌ای از دارایی خود را به مارگریت واگذار کرد که تا زمان مرگ او در سال ۱۸۰۹ از وی مراقبت می‌کرد. ارثیه‌ای که مارگریت دریافت کرد شامل یک زمین زراعی در
که مارگریت دریافت کرد شامل یک زمین زراعی در نیو راشل، نیویورک به مساحت صد هکتار فرنگی (۴۰٫۵ هکتار) بود که او و فرزندانش در آنجا سکوت داشتند و تحصیل کردند. اوایل حرفه. بونویل در سال ۱۸۱۳ توانست در آکادمی نظامی ایالات متحده آمریکا در وست پوینت، نیویورک پذیرفته شود. او تنها پس از دو سال از این آکادمی فارغ‌التحصیل شد و سپس حکم خدمت در توپ‌خانه سبک را با درجه افتخاری (نظامی) ستوان دوم، دریافت کرد. او سال‌های ابتدایی حرفه‌اش را در نیو انگلند، می‌سی‌سی‌پی و فورت اسمیت در منطقهٔ آرکانزاس خدمت کرد. در سال ۱۸۲۴،
اسمیت در منطقهٔ آرکانزاس خدمت کرد. در سال ۱۸۲۴، بونویل به فورت گیبسن، اکلاهما در منطقهٔ بومیان آمریکایی اعزام شد و به درجهٔ سروان ارتقا یافت. در سفر به فرانسه، او مهمان ژیلبر دو موتیه دو لافایت بود. بونویل برای تحقق خواسته و علاقه‌اش برای جستجو و کشف سرزمین‌های غربی از ارتشبد الکساندر مکمب درخواست مرخصی از ارتش کرد با این هدف که بتواند در میان بومیان آمریکایی سرزمین اورگان که تحت حاکمیت مشترک آمریکا و بریتانیا بود، تحقیق و شناسایی کند. به‌طور قابل ملاحظه‌ای توسط شرکت هادسونز بی هدایت می‌شد. مکمب با درخواست
توسط شرکت هادسونز بی هدایت می‌شد. مکمب با درخواست مرخصی بیست و شش ماههٔ وی از اوت ۱۸۳۱ تا اکتبر ۱۸۳۳، موافقت کرد و به او دستور داد تا تمام اطلاعاتی که ممکن بود برای دولت مفید باشد را جمع‌آوری کرده و همراه خود بیاورد. ازدواج و خانواده. بونویل ازدواج کرد و با همسرش صاحب یک دختر شد. همسر نخست و دخترش هر دو از دنیا رفتند. ولی او تا بعد از بازنشستگی از ارتش در سال ۱۸۶۶ دوباره ازدواج نکرد. بونویل سپس در فورت اسمیت (آرکانزاس) مستقر شد سپس با سو نیس ازدواج کرد. سفر اکتشافی سال ۱۸۳۲. سفری که به عنوان بزرگترین
سفر اکتشافی سال ۱۸۳۲. سفری که به عنوان بزرگترین دستاورد زندگی بونویل شناخته می‌شود در ماه مه سال ۱۸۳۲ آغاز شد. در این سفر بونویل با صد و ده مرد شامل ناتانیل جارویس وایت و ستوان میدانی مایکل سر و جوزف واکر میزوری را ترک کرد. حامی مالی این سفر دریایی، جان جیکوب آستور رقیب شرکت هادسونز بی بود. آنها در اوت به رود گرین (رود کلرادو) رسیده و پست تجارت خز در آنجا ساخته و نام آن را فورت بونویل گذاشتند. مردان کوهستان آن را «فورت بیخود» نامیدند و هیچ وقت برای تجارت استفاده نشد. او همچنین گروهی از مردان به رهبری جو
استفاده نشد. او همچنین گروهی از مردان به رهبری جو واکر را برای کاوش دریاچه نمک یوتا و یافتن راهی زمینی به کالیفرنیا، فرستاد. نظرات زیادی پیرامون انگیزهٔ بونویل برای فرستادن واکر به کالیفرنیا وجود دارد. بعضی مورخین گمان می‌کنند که بونویل قصد داشته تا مقدمات تهاجم احتمالی ارتش ایالات متحده آمریکا به کالیفرنیا که در آن زمان بخشی از مکزیک بود را فراهم کند. در تابستان سال ۱۸۳۳، بونویل با قصد تجارت با شوشونی‌ها به محدودهٔ رودخانهٔ ویند که در وایومینگ امروزی واقع شده، رفت. تلاش برای رسیدن به اورگان. او پس از
شده، رفت. تلاش برای رسیدن به اورگان. او پس از گذران ابتدای زمستان در فورت بونویل، در ژانویه ۱۸۳۴ با هدف رسیدن به دره ویلامت به سمت غرب حرکت کرد. آنها در ۴ مارس ۱۸۳۴، به فورت نز پرکس، پایگاه مرزی شرکت خلیج هادسون در محل تلاقی رودخانه والا والا با کلمبیا رسیدند. فرماندهٔ اچ بی سی فورت، پیر پامبرون از او استقبال کرد ولی حاضر به معامله با وی نشد. در ماه ژوئیه بونویل سفر دیگری به غرب انجام داد و مصمم بود تا با شرکت هادسونز بی معامله کند. او این بار مسیر آسانتری رادر میان کوه‌های آبی دنبال کرد که در این مسیر
رادر میان کوه‌های آبی دنبال کرد که در این مسیر دوباره با ناتانیل وایت ملاقات کرد و در امتداد رود گرند راند اردو زد. در همین زمان او و مردانش برای غذا و تجهیزات درمانده شده بودند. این بار در فورت نز پرکس پمبرن دست رد به درخواست آنها زد. به جای بازگشت سریع به سمت شرق، بونویل و مردانش سفر خود را در کلمبیا به سمت جنوب و فورت ونکوور ادامه دادند. بونویل زمستان ۱۸۳۴–۱۸۳۵ را در کنار شوشونی‌ها در امتداد شمال رودخانهٔ بر گذارند و در آوریل ۱۸۳۵ سفر بازگشت خود به میزوری را آغاز کرد. او در ماه اوت به ایندیپندنس، میزوری
را آغاز کرد. او در ماه اوت به ایندیپندنس، میزوری رسید و متوجه شد که اگرچه نامهٔ درخواست تمدید او رسیده‌است، اما به مکمب تحویل داده نشده‌است. در همین میان، حکم او لغو کند. واشینگتن ایروینگ. بونویل به امید بازیابی حکم کاری خود به شرق سفر کرد. در مسیر خود به سوی واشینگتن دی‌سی در نیویورک توقف کرد و از او توسط دوستش جان جیکوب آستور استفبال شد و پذیرایی به عمل آمد. بونویل زمانی که نزد آستور اقامت داشت، با واشینگتن ایروینگ ملاقات کرد. بونویل، داستان‌هایی برای اروینگ تعریف کرد، داستان‌هایی از سفرها و
برای اروینگ تعریف کرد، داستان‌هایی از سفرها و ماجراجویی‌هایش که او قصد داشت در کتابی که بر روی آن کار می‌کرد، گردآوری کند. یک یا دو ماه بعد اروینگ در واشینگتن که بونویل در آنجا زندگی می‌کرد، او را دوباره ملاقات کرد. بونویل در نوشتن ماجراجویی‌هایش دچار مشکل شده بود. هر دوی آنها توافق کردند که در ازای مبلغ ۱۰۰۰ دلار (۲۳۵۶۷ دلار در سال ۲۰۲۰) بونویل یادداشت‌ها و نقشه‌هایش را در اختیار اروینگ بگذارد تا ایروینگ بتواند از آنها به عنوان پایه سومین کتاب «وسترن» خود استفاده کند. نتیجهٔ این توافق انتشار کتاب
خود استفاده کند. نتیجهٔ این توافق انتشار کتاب ماجراجویی‌های کاپتان بونویل در سال ۱۸۳۷ بود.
دوارتی پاچکو پریرا (Duarte Pacheco Pereira) (حدود ۱۴۶۰ – ۱۵۳۳ میلادی)، کسی که شاعر کاموئس از وی به عنوان آشیل پرتغالی یاد کرده است، ناخدا، سرباز، کاوشگر و نقشه‌نگار پرتغالی بود. او از طریق اقیانوس اطلس مرکزی و غرب دماغه سبز پرتغال و در امتداد ساحل آفریقای غربی به هند سفر کرد. دستاوردهای او در حوزه‌های جنگ استراتژیک، اکتشاف، ریاضیات و ستاره‌شناسی در سطح استثنائی بود. پس‌زمینه. پاچکو پریرا فرزند جاوُو پاچکو ایزابیل پریرا بود. در ایام جوانی، او به عنوان نوچه خصوصی پادشاه پرتغال خدمت کرد. در ۱۴۷۵ میلادی، زمانی
پادشاه پرتغال خدمت کرد. در ۱۴۷۵ میلادی، زمانی که او با کسب افتخارات آموزش‌های خود را تکمیل نمود، خود پادشاه یک بورسیه آموزشی به وی اعطاء کرد. بعدها در ۱۴۸۸ میلادی، او به اکتشاف ساحل غربی آفریقا رفت. اعضای سفر اکتشافی او مریض شده و کشتی خود را از دست دادند. زمانی که بارتولومئو دیاس از سفر اکتشافی دماغه امید نیک بازگشت می‌کرد، زندگی پاچکو پریرا را در جزیره پرنسیپ در خلیج گینه نجات داد. دانشی که او از سفر اکتشافی دیاس و همچنین از سفرهای اکتشافی خودش به‌دست‌آورد، او را به سمت جغرافی‌دان رسمی پادشاه پرتغال
او را به سمت جغرافی‌دان رسمی پادشاه پرتغال رساند. در ۱۹۴۹ میلادی، او پیمان تردسییاس را که از سوی پاپ تأیید شده و دنیای غیر مسیحی را میان پرتغال و اسپانیا تقسیم نمود، امضاء کرد. پاچکو در هند. دوارتی پاچکو پریرا در سال ۱۵۰۳ میلادی به عنوان ناخدای کشتی ایسپیریتو سانتو، یکی از سه کشتی در ناوگان تحت رهبری آلفونسو دو آلبوکرکه، رهسپار هند شد. در ۱۵۰۴ میلادی، او به عنوان مسئول دفاع از کوچین، منطقه تحت‌الحمایه پرتغال در هندوستان، گماشته شد تا با یک سری حملاتی که میان ماه‌های مارس و ژوئیه ۱۵۰۴ از سوی ساموتیری، حاکم
ماه‌های مارس و ژوئیه ۱۵۰۴ از سوی ساموتیری، حاکم کالیکوت انجام می‌شد، مقابله نماید. (به نبرد کوچین (۱۵۰۴ میلادی مراجعه نمایید). او که تنها ۱۵۰ سرباز پرتغالی و تعداد اندکی نیروهای کمکی از مردمان محلی مالابرها در خدمت داشت، تعداد نیروهای کوچین در مقابل ارتش ۶۰٬۰۰۰ نفری ساموتیری، از لحاظ تعداد قوا بیش از حد کم بود. با این همه، دوارتی پایچیکو با موضوع‌گیری ماهرانه، قهرمانی‌های افراد و شانس زیاد توانست در مقابل حملات پنج‌ماهه مقاومت نماید تا اینکه ساموتیری سرافکنده شده و نیروهای خود را در نهایت بازگرداند. فرزند
شده و نیروهای خود را در نهایت بازگرداند. فرزند او لیسوارتی (یا سوسارتی) سهم برازنده‌ای در این جنگ داشت. دوارتی پاچکو یک کمک تسلیحاتی از سوی تریمومپارا راجای کوچین دریافت نمود تا در دفاع از کوچکین از آن استفاده نماید و همچنین هنگام بازگشت به لیسبون در ۱۵۰۵ میلادی، از سوی شاه مانوئل یکم پرتغال با افتخارات و جشن‌های مردمی استقبال گردید. پس از هند. دفتر خاطرات او (۱۵۰۶ میلادی) که در بایگانی ملی پرتغال (تورو دو تومبو) نگهداری می‌شود، احتمالاً نخستین سند اروپایی است که تصدیق می‌نماید، شامپانزه‌ها اسباب ابتدایی
است که تصدیق می‌نماید، شامپانزه‌ها اسباب ابتدایی خود را می‌سازند. دوارتی پاچکو پریرا که از کتاب de situ orbis پمپونیوس ملا الهام گرفته بود، در میان سال‌های ۱۵۰۵ تا ۱۵۰۸ میلادی کتابی را تحت عنوان Esmeraldo de situ orbis نوشت، کتابی که به عنوان یکی از نخستین کارهای علمی بزرگ توصیف گردیده و «در مور آنچه در محیط تازه کشف شده مشاهده و تجربه شده بود، گزارش می‌داد». این کتاب که هرگز تکمیل نشد تا سال ۱۸۲۹ میلادی به چاپ نرسید، احتمالاً به علت اینکه از ارایه اطلاعات در مورد تجارت با ارزش پرتغال در گینه به دیگران
در مورد تجارت با ارزش پرتغال در گینه به دیگران خودداری صورت گیرد. (گمانه‌زنی‌های زیادی در مورد عنوان «esmeraldo» این کتاب وجود دارد. برخی از گمانه‌زنی‌های پیشنهاد شده این است که این نام اشاره به زمرد سبز در دریا دارد؛ اینکه esmeraldo ترکیبی از نام‌های «ایمانوئل» (گرفته شده از نام شاه پرتغال، مانوئل یکم) و «ادواردوس» (گرفته شده از نام دوارتی پاچکو) است؛ اینکه esmeraldo ممکن است نام (یا نام خودمانی) کشتی باشد که دوارتی پاچکو با آن به هند رفته‌است؛ اینکه esmeraldo یک واژه دستبرد شده از واژه اسپانیایی esmerado
یک واژه دستبرد شده از واژه اسپانیایی esmerado (به معنی «راهنما») است؛ اینکه در زبان مالایالم، سنگ زمرد را به‌نام پاکی (pache) یا پاکیک (pachec) می‌گویند و از این‌رو Esmeraldo جناسی از نام خود وی است (بنابرین، نام کتاب در واقع «Pacheco's De Situ Orbis» است). دوارتی پاچکو پریرا احتمالاً یکی از نخستین اروپایی‌های پیشا مدرن بود که رابطه میان جذر و مد و اهلّه‌های ماه را به‌طور علمی مطالعه نموده و به‌طور دقیق زمان‌بندی جذر و مدها را یادداشت می‌کرد، کاری که نقشی مهمی در جریان جنگ کوچین داشت. گفته می‌شود که پاچکو
در جریان جنگ کوچین داشت. گفته می‌شود که پاچکو نخستین کسی بود که رابطه جذر و مد با مهتاب را ملاحظه نموده و قواعدی را برای پیش‌بینی جذر و مد با دیدن به اهلّه‌های قمر ایجاد نمود. او همچنین با استفاده از داده‌های که جمع‌آوری کرده بود مشاهدات ستاره‌شناختی را بهبود بخشید (به‌طور چشم‌گیر، میانگین انحراف روزانه ماه از خورشید) و سنجش‌های دریایی دقیقی را انجام داد تا توسط دریانوردان پرتغالی در آینده مورد استفاده قرار گیرند. در ۱۵۰۸ میلادی، به دوارتی پاچکو از جانب شاه پرتغال وظیفه سپرده شد تا کشتی خصوصی جنگی
جانب شاه پرتغال وظیفه سپرده شد تا کشتی خصوصی جنگی موندراگون-فرانسوی را که میان آزور و ساحل پرتغال فعالیت نموده و به کشتی‌های که از هند پرتغالی می‌آمدند حمله می‌کردند، فراری دهد. دوارتی پاچکو در ۱۵۰۹ میلادی موندراگون را از دماغه فینیستیر دور نموده و پس از شکست دادن، دستگیر نمود. در اواخر زندگی، زمانی که او دور از پایتخت مشغول حکومت در سائو خورخه دا مینا بود، دشمنان‌اش او را در محکمه متهم به دزدی و فساد نمودند. او به پایتخت فراخوانده شده و برای مدت کوتاهی به زندان افکنده شد تا اینکه او پس از رفع اتهامات از
زندان افکنده شد تا اینکه او پس از رفع اتهامات از سوی تخت پادشاهی بی‌گناه اعلام شد. اما تخریب این اتهامات ماندگار بود، چون او حکومت، ثروت و تأثیرگذاری خود را از دست داد. هرچند شاه پرتغال، ژوآئو دوم محافظت خود را بی‌گناه اعلام کرد، اما چندی بعد وفات نموده و شاهی جایگزین وی شده بود که به دوارتی پاچکو ارزشی قایل نبود. دوارتی پاچکو به عنوان نوچه شاه پیشین خدمت نموده بود و برای شاه مانئول نیز یک خدمتگار بالا مقام بود. دوری او از لیسبون و موفقیت‌های که او کسب کرده بود، به این معنی بود که دشمنانی زیادی خارج از
بود، به این معنی بود که دشمنانی زیادی خارج از کشور برای خود ساخته بود و در پایتخت دوستانی معدود داشت تا از او دفاع نمایند. او در یک حالت تنهایی و تهی‌دستی درگذشت. براساس یادداشت یکی از مهم‌ترین زندگی‌نامه‌نگارهای او، مورخ پرتغالی جواکیوم باراداس دی کاروالهو که در دهه ۱۹۶۰ میلادی در برزیل در تبعید زندگی می‌کرد، دوارتی پاچکو یک نابغه و همتراز با لئوناردو داوینچی بود. با پیش‌بینی بیش از دو قرن، این کیهان‌شناس توانست ارزش درجه قوس نصف‌النهار را تنها با حاشیه اشتباه ۴ درصد محاسبه نماید، این درحالیست که میزان
اشتباه ۴ درصد محاسبه نماید، این درحالیست که میزان حاشیه اشتباه در آن زمان میان ۷ و ۱۵ درصد بود. احتمال کشف برزیل. پیشنهادهایی نیز وجود دارد که دوارتی پاچکو پریرا ممکن است سواحل مارانیائو، پارا و جزیره ماراژو و دهانه رود آمازون را در ۱۴۹۸ میلادی کشف نموده باشد، با این حساب اکتشاف او پیش از سفرهای اکتشافی آمریگو وسپوچی در ۱۴۹۹ میلادی، سفر اکتشافی ویسنت یانیز پینزون در ژانویه ۱۵۰۰ میلادی، سفر اکتشافی دیگو دی لیپی در فوریه ۱۵۰۰ میلادی و سفر اکتشافی کابرال در آوریل ۱۵۰۰ انجام شده و در این صورت او نخستین کاوشگر
۱۵۰۰ انجام شده و در این صورت او نخستین کاوشگر اروپایی منطقه‌ای بود که حالا موسوم به برزیل است.
ویلیام ارنست پاول گیلز (William Ernest Powell Giles) (زاده ۲۰ ژوئیه ۱۸۳۵ – درگذشت ۱۳ نوامبر ۱۸۹۷)، معروف به ارنست گیلز، کاوشگری استرالیایی بود که پنج سفر اکتشافی بزرگ را به مناطقی از استرالیای جنوبی و استرالیای غربی رهبری کرد. اوایل زندگی. ارنست گیلز در بریستول، انگلستان چشم به جهان گشود. او پسر ارشد ویلیام گیلز (زادهٔ حدود ۱۷۹۵ – درگذشتهٔ ۲۸ مه ۱۸۶۰)، بازرگان و جین الیزابت گیلز، با نام دوشیزگی پاول (زادهٔ حدود ۱۸۰۴ – درگذشتهٔ ۱۵ مارس ۱۸۷۹) بود. اوضاع خانواده‌شان خوب بود تا زمانی که در تنگنا قرار گرفتند و
خوب بود تا زمانی که در تنگنا قرار گرفتند و به استرالیا مهاجرت کردند. ویلیام گیلز تا سال ۱۸۵۰ در آدلاید شمالی و تا سال ۱۸۵۳ در ملبورن زندگی کرد. ویلیام بعدها به استخدام گمرک اچ. ام در ویکتوریا درآمد و همسرش مدرسهٔ دخترانهٔ موفقی در زمان مستعمره تأسیس کرد. گیلز در مدرسهٔ بیمارستان مسیح در نیوگیت، لندن تحصیل کرد. در سال ۱۸۵۰، در ۱۵ سالگی، به استرالیا مهاجرت کرد و به والدینش در آدلاید پیوست. در سال ۱۸۵۲، گیلز به نواحی زرخیز ویکتوریا رفت، سپس کارمند ادارهٔ پُست در ملبورن و بعدها کارمند دادگاه شهرستان شد. طولی
در ملبورن و بعدها کارمند دادگاه شهرستان شد. طولی نکشید که گیلز از زندگی شهری خسته شد و به کشور قبلی خود بازگشت و به عنوان یک بوشمن تجربیات ارزشمندی را به دست آورد. در سال ۱۸۶۵، او سفری اکتشافی به شمال‌غرب رودخانهٔ دارلینگ در رشته کوه یانکانیا داشت و در آنجا در جستجوی زمین‌هایی بود که قابلیت کشت کنف را داشته باشند، زیرا در آن زمان ماده‌ای ارزشمند برای ساخت طناب بود. سفر اکتشافی. گیلز تا سال ۱۸۷۲، زمانی که با دو مرد دیگر، چمبرز پیلار در قلمرو شمالی را ترک می‌کرد، قصد سفر اکتشافی سازمان یافته‌ای را نداشت و در
قصد سفر اکتشافی سازمان یافته‌ای را نداشت و در ۲۲ اوت، سرزمین‌های ناشناختهٔ زیادی را به سمت شمال‌غرب و غرب طی کرد. آن‌ها طی سفر خود به دریاچهٔ آمادئوس رسیدند که مسیرشان را مسدود کرده بود و از آنجاییکه اسب‌های‌شان ضعیف شده بودند، مجبور شدند به رودخانهٔ فینکه و سپس به شارلوت واترز و آدلاید بازگردند، جاییکه گیلز، در ژانویه ۱۸۷۳ وارد آنجا شد. گیلز این سفر اکتشافی خود را نافرجام تلقی کرد، هرچند با توجه به تعداد و تجهیزات گروهش، عملکرد خوبی به‌شمار می‌رفت. دومین سفر اکتشافی. با کمک‌های مالی دوست گیلز، بارون وون