payamvha/North_RAG huggingface dataset:
استرالیایی مسابقه کارت زرد به مدافع ازبک داد؛ در ادامه اما داور به سراغ VAR رفت تا شاید نظرش برای رنگ کارت تغییر کند اما این اتفاق رخ نداد. زهرا علیزاده توانست با یک ضربه چیپ گل دوم را برای شهرداری سیرجان در دقیقه 69 به ثمر رساند. از زمانی که فوتبال زنان ایران راه‌اندازی شده است، هیچ تیمی از ایران در هیچ رده‌ای نتوانسته بود تیمی از ازبکستان را شکست دهد. در آغاز دومین دوره رقابت‌های آزمایشی جام باشگاه‌های فوتبال زنان آسیا، تیم فوتبال زنان شهرداری سیرجان از ساعت 17:30 به وقت تهران مقابل گوکولام کرالا هند
ساعت 17:30 به وقت تهران مقابل گوکولام کرالا هند رفت؛ گوکولام قهرمان فصل گذشته لیگ هند است. در این بازی عارفه سید کاظمی، ملیکا متولی، حدیث بساط شیر، فاطمه امینه برازجانی، زینب عباسپور، سهیلا نظام آبادی (کاپیتان)، رقیه جلال نسب، فاطمه مخدومی (از دقیقه 85: فهیمه ارزانی)، زهرا علیزاده (از دقیقه 65: هستی فروزنده)، افسانه چترنور و شبنم بهشت بازی کردند. نیمه اول با پرسینگ شدید بازیکنان گوکولام آغاز شد و توپی از خط دروازه‌ها عبور نکرد و دو تیم با تساوی بدون گل به رختکن رفتند. نیمه دوم متعادل آغاز شد تا اینکه روی
رختکن رفتند. نیمه دوم متعادل آغاز شد تا اینکه روی یک ضدحمله، زهرا علیزاده در موقعیت تک به تک با گلر هندی‌ها قرار گرفت اما خروج خطرناک دروازه‌بان هند باعث مصدومیت برخورد استوک با سر علیزاده شد و مصدومیت شدیدی برای وینگر ایرانی به وجود آمد. علیزاده به بیمارستان منتقل شد؛ داور مسابقه هم بعد از بازیینی صحنه از طریق VAR و بررسی طولانی‌مدت، با کارت زرد مدافع گوکولام را جریمه کرد و هم‌چنین دروازه‌بان هندی‌ها را هم از زمین بازی اخراج کرد. روی ضربه ایستگاهی به دست آمده افسانه چترنور توانست دروازه گوکولام را باز
آمده افسانه چترنور توانست دروازه گوکولام را باز کند. کنفدراسیون فوتبال آسیا (ای‌اف‌سی) پس از برتری تیم فوتبال زنان شهرداری سیرجان برابر گوکولام هند نوشت: نماینده ایران امید قهرمانی جام باشگاه‌های فوتبال زنان آسیا شد.
باشگاه فوتبال زنان زارع باتری کردستان یک باشگاه فوتبال زنان در ایران است. این باشگاه در لیگ برتر زنان ایران، لیگ برتر کوثر حضور دارد. ۸ بازیکن این باشگاه در تیم ملی فوتبال زنان ایران بازی می‌کنند. جستارهای وابسته. فوتبال زنان در ایران
باشگاه فوتبال زنان ذوب آهن یک باشگاه فوتبال زنان در ایران است. این باشگاه در لیگ برتر زنان ایران، لیگ برتر کوثر حضور دارد. جستارهای وابسته. فوتبال زنان در ایران
باشگاه فوتبال زنان هیئت فوتبال البرز یک باشگاه فوتبال زنان در ایران است. این باشگاه در لیگ برتر زنان ایران، لیگ برتر کوثر حضور دارد. جستارهای وابسته. فوتبال زنان در ایران
باشگاه فوتبال زنان قشقایی شیراز یک باشگاه فوتبال زنان در ایران است. این باشگاه در لیگ برتر زنان ایران، لیگ برتر کوثر حضور دارد. جستارهای وابسته. فوتبال زنان در ایران
باشگاه فوتبال زنان سپاهان یک باشگاه فوتبال در ایران است. این باشگاه در لیگ برتر کوثر حضور دارد. پیشینه. باشکاه فوتبال زنان سپاهان در سال ۱۳۹۶ با خرید امتیاز تیم زنان باشگاه فوتبال آینده‌سازان میهن در لیگ برتر فوتبال زنان ایران به رقابت پرداخت. این باشگاه، تاکنون دوبار نایب‌قهرمان این لیگ شده است. نتایج در فصل ۰۴–۱۴۰۳. ترکیب تیم. در این فصل، بازیکنان زیر تحت هدایت بیان محمودی لباس سپاهان را به تن کردند.
کنوانسیون قانون اساسی (که به نام‌های کنوانسیون فدرال کنوانسیون فیلادلفیا یا کنوانسیون بزرگ در فیلادلفیا نیز شناخته می‌شود) از ۲۵ مه تا ۱۷ سپتامبر ۱۷۸۷، در خانه ایالتی پنسیلوانیا (در حال حاضر به نام تالار استقلال) در فیلادلفیا برگزار شد. اگرچه کنوانسیون برای تجدید نظر در ایالت‌ها و اولین سیستم حکومتی تحت مواد کنفدراسیون در نظر گرفته شده بود، اما از آغاز هدف آن از نظر برخی مثل جیمز مدیسون از ویرجینیا و الکساندر همیلتون از نیویورک، ایجاد یک دولت جدید مستقل بود تا اصلاح دولت موجود. جرج واشینگتن از ویرجینیا،
تا اصلاح دولت موجود. جرج واشینگتن از ویرجینیا، فرمانده سابق ارتش قاره‌ای در اواخر جنگ انقلاب آمریکا (۱۷۸۳–۱۷۷۵) و طرفدار ایجاد یک دولت قوی ملی، به عنوان رئیس کنوانسیون انتخاب شد. نتیجه کنوانسیون ایجاد قانون اساسی ایالات متحده آمریکا بود و این کنوانسیون را در زمره مهمترین وقایع تاریخ آمریکا قرار دارد. در آن زمان، این کنوانسیون به عنوان «کنوانسیون قانون اساسی» یاد نمی‌شد و اکثر نمایندگان با هدف تهیه پیش نویس قانون اساسی جدید وارد این کنوانسیون نشدند. بسیاری تصور می‌کردند که هدف کنوانسیون بحث و پیش نویس
تصور می‌کردند که هدف کنوانسیون بحث و پیش نویس اصلاحات مربوط به مواد کنفدراسیون بود. با این وجود، پس از آغاز کنوانسیون، اکثر نمایندگان - گرچه نه همه - در شرایط کلی به توافق رسیدند که هدف یک سیستم جدید حکومتی باشد، نه صرفاً یک نسخه اصلاح شده از مواد کنفدراسیون. چندین طرح کلی مطرح و مورد بحث قرار گرفت، از جمله مهم‌ترین آنها طرح ویرجینیا جیمز مدیسون و طرح نیوجرسی ویلیام پترسون بود. طرح ویرجینیا به عنوان اساس دولت جدید انتخاب شد. در حالی که مفهوم دولت فدرال با سه قوه (مقننه، مجریه و قضایی) و نقش عمومی هر قوه
سه قوه (مقننه، مجریه و قضایی) و نقش عمومی هر قوه مورد مناقشه قرار نگرفت، وجود چندین موضوع باعث شد تا پیشرفت کنوانسیون به تأخیر بیفتند. مشاجره برانگیزترین اختلافات پیرامون ترکیب و انتخاب مجلس سنا به عنوان دو مجلس عالی قانونگذاری در کنگره بود. بیشتر وقت کنگره صرف تصمیم‌گیری دربارهٔ این مسائل بود: آیا «نمایندگی متناسب» باید توسط جغرافیای یک کشور یا توسط جمعیت آن تعریف شود، و آیا برده‌ها باید شمارش شوند؛ آیا قدرت اجرایی بین سه نفر تقسیم شود یا اینکه قدرت در اختیار یک رئیس اجرایی باشد که رئیس‌جمهور خوانده شود؛
یک رئیس اجرایی باشد که رئیس‌جمهور خوانده شود؛ چگونه یک رئیس‌جمهور انتخاب می‌شود، برای چه دوره ای، و اینکه آیا هر رئیس‌جمهور به یک دوره خاص محدود می‌شود. و به چه جرایمی باید استیضاح شود؛ ماهیت بند برده فراری، و اینکه آیا اجازه لغو تجارت برده وجود دارد؛ و اینکه آیا قضات باید توسط قوه مقننه یا مجریه انتخاب شوند. پیشرفت تا اواسط ژوئیه کند بود. اگرچه طی هفته‌های بعدی اصلاحات بیشتری انجام شد، اما اکثر پیش نویس‌های موجود همچنان پابرجا بود و می‌توان آنها را در نسخه نهایی قانون اساسی یافت. پس از حل چندین مسئله
نسخه نهایی قانون اساسی یافت. پس از حل چندین مسئله دیگر، یک نسخه نهایی از قانون اساسی در اوایل سپتامبر تهیه شد. پیش نویس توسط نمایندگان به رأی گذاشته شد و توسط ۳۹ نفر از ۵۵ نماینده در ۱۷ سپتامبر ۱۷۸۷ امضا شد. سپس قانون اساسی پیشنهادی تکمیل شد و جهت بحث و تصویب در اختیار عموم قرار گرفت.
مدولاتور آراف (یا مدولاتور فرکانس رادیویی) دستگاه الکترونیکی است که ورودی آن یک سیگنال باندپایه است که برای مدولاتور یک منبع فرکانس رادیویی استفاده می‌شود. مدولاتورهای آراف برای تبدیل سیگنال‌های ادواتی مانند پخش‌کننده‌های رسانه، VCRها و کنسول‌های بازی به قالب قابل استفاده توسط دستگاه طراحی شده برای دریافت ورودی آراف مدوله شده مانند گیرنده رادیو یا تلویزیون استفاده می‌شوند.
راز قصر وحشت ، یک رمان کارآگاهی آمریکایی است که توسط رابرت آرتور جونیور نوشته شده‌است این نخستین کتاب از مجموعه " سه کارآگاه " است. سینمایی. فیلمی براساس این کتاب در ۱۹ مارس ۲۰۱۰ توسط دیزنی اکس‌دی پخش شد.
اخلاق هکرها یک فلسفه و مجموعه‌ای از ارزش‌های اخلاقی است که در فرهنگ هکر رایج است. متخصصان اخلاق هکری اعتقاد دارند که به‌اشتراک‌گذاشتن اطلاعات و داده‌ها با دیگران امری اخلاقی است. اخلاق هکرها به مفهوم آزادی اطلاعات و همچنین تئوری‌های سیاسی ضد استبداد‌، لیبرالیسم، آنارشیسم و آزادیخواهی وابسته است. با اینکه برخی از اصول اخلاقی هکر در متون دیگری مانند "Computer Lib / Dream Machines" (1974) توسط تد نلسون شرح داده شده‌است، اصطلاح "اخلاق هکر" به طور کلی به روزنامه نگار استیون لوی نسبت داده می‌شود، که به نظر می رسد
استیون لوی نسبت داده می‌شود، که به نظر می رسد اولین کسی است که هم فلسفه و هم بنیان‌گذاران فلسفه در کتاب 1984 خود با عنوان "هکرها: قهرمانان انقلاب رایانه‌ای." تاریخچه. اخلاق هکری در موسسۀ فناوری ماساچوست در دهۀ 1950-1960 بنا شده‌است. در این موسسه واژه «هکر» برای توصیف شوخی‌های دانشگاهی به‌کار می‌رفت که دانشجویان MIT معمولا اختراع می‌کردند و به‌طور جامع‌تر برای توصیف پروژۀ انجام شده یا محصول ساخته‌شده‌ای به کار می‌رود که هدفی سازنده را برآورده می‌کند اما صرفا برای مشارکت رضایت‌بخش نیست. [5] MIT در سال 1959
برای مشارکت رضایت‌بخش نیست. [5] MIT در سال 1959 کامپیوتر قدیمی IBM 704 را در اتاق دستگاه‌های حسابرسی الکترونیک (EAM) قرار داد. نقطه‌ی شروع هکرهای اولیه از این اتاق بود، چرا که دانشجویان MIT عضو باشگاه خط‌ آخن مدل فناوری پس از چند ساعت به طور پنهانی وارد اتاق EAM شدند تا برای برنامه‌نویسی 30-تون، کامپیوتری با ارتفاع 9-فوت (2.7 متر)، تلاش کنند. با اینکه، اجزای اخلاق هکری به‌ طور آزاد بحث و بررسی نشده‌اند؛ اما اخلاق هکری به عنوان «روش جدید زندگی، با فلسفه، اخلاق و رویا» توصیف می‌شود. اجزای اخلاق هکری به‌ صورت
و رویا» توصیف می‌شود. اجزای اخلاق هکری به‌ صورت ضمنی پذیرفته شده و در سکوت توافق شده‌اند. [6] در اوایل دهه 1980 کسانی که موافق هک هستند استفاده از نرم افزار رایگان را توسعه دادند. استیون لوی، موسس آن، ریچارد استالمن را «آخرین هکر واقعی» می‌نامد. ریچارد استالمن می‌گوید: اخلاق هکری به احساس درست و غلط، و به عقاید اخلاقی این دسته از افراد اشاره دارد – که دانش باید با افراد دیگری که از آن سود می‌برند به‌اشتراک گذاشته شود، و منابع مهم باید به جای تلف شدن به کار روند. [8] و به‌طور دقیق‌تر بیان می‌دارد که هک (که
روند. [8] و به‌طور دقیق‌تر بیان می‌دارد که هک (که استالمن آن را زیرکی بازیگوشانه تعریف می‌کند) و اخلاق دو مسالۀ مجزا هستند: هک کردن در اصل امری اخلاقی نیست. کسی که کار هک انجام میدهد حتما تعهد اخلاقی به رفتار مناسب با دیگر افراد ندارد. برخی از هکرها به اخلاق اهمیت می‌دهند -برای مثال، من این کار را می‌کنم- اما این بخشی از هکر بودن نیست، بلکه خصوصیتی مجزا است. اخلاق هکر. همانطور که لوی در پیش‌گفتار کتاب هکرها جمع‌بندی کرده‌است، برخی اصول اخلاق هکری شامل موارد زیر هستند: [10] علاوه بر این اصول، لوی همچنین
زیر هستند: [10] علاوه بر این اصول، لوی همچنین باورها و اخلاق هکری خاص‌تری را در فصل 2 از کتاب اخلاق هکری توصیف کرده‌است: [11] اخلاقی که وی در فصل 2 توصیف کرده‌است، شامل موارد زیر هستند: از روزهای آغازین محاسبات مدرن تا دهه 1970 ، استفاده از رایانه برای کاربران رایانه بسیار رایج بود که با اخلاق اشتراك و همکاری آزاد فراهم می شود. نرم افزار، از جمله کد منبع، معمولاً توسط افرادی که از رایانه استفاده می‌کردند به اشتراک گذاشته می‌شد. اکثر شرکت ها مدل تجاری مبتنی بر فروش سخت‌افزار داشتند و نرم افزار مربوطه را به
بر فروش سخت‌افزار داشتند و نرم افزار مربوطه را به صورت رایگان ارائه یا بسته‌بندی می کردند. طبق گفته‌های لوی، به اشتراک‌گذاری در فرهنگ هکرهای غیر شرکتی یک امر عادی بود و انتظار می‌رفت. اصل اشتراک از جو آزاد و دسترسی غیررسمی به منابع در MIT نشأت گرفته‌است. در روزهای ابتدایی رایانه و برنامه‌نویسی، هکرهای MIT برنامه‌ای را توسعه می‌دهند و آن را با سایر کاربران رایانه به اشتراک می‌گذارند. اگر هک به ویژه خوب تشخیص داده شود، ممکن است برنامه روی صفحه‌ای در نزدیکی یکی از رایانه‌ها نصب شود. برنامه‌های دیگری که
یکی از رایانه‌ها نصب شود. برنامه‌های دیگری که می‌توانستند بر اساس آن ساخته شوند و آن را بهبود بخشند، در نوارها ذخیره شدند و به یک کشوی برنامه اضافه شدند، به راحتی برای همه هکرهای دیگر قابل دسترسی است. در هر زمان، یک هکر دیگر ممکن است به کشو دسترسی پیدا کند، برنامه را انتخاب کند و شروع به افزودن به آن یا "بهتر کردن آن" برای بهتر شدن آن کند. بامینگ به روند خلاصه‌سازی کد اشاره کرد تا در دستورالعمل‌های کمتری بتوان کارهای بیشتری انجام داد و حافظه ارزشمند را برای پیشرفت‌های بعدی ذخیره کرد. در نسل دوم هکرها،
برای پیشرفت‌های بعدی ذخیره کرد. در نسل دوم هکرها، اشتراک‌گذاری علاوه بر اشتراک با هکرهای دیگر، در مورد اشتراک‌گذاری با عموم مردم نیز بود. سازمان خاصی از هکرها که به فکر اشتراک رایانه با عموم مردم بود، گروهی به نام Community Memory بود. این گروه از هکرها و ایده‌آلیست‌ها کامپیوترها را در مکان‌های عمومی قرار می دهند تا هرکسی از آنها استفاده کند. اولین رایانه عمومی در خارج از Leopold's Records در برکلی، کالیفرنیا قرار گرفت. اشتراک دیگر منابع زمانی اتفاق افتاد که باب آلبرشت منابع قابل توجهی را برای یک سازمان
که باب آلبرشت منابع قابل توجهی را برای یک سازمان غیر‌انتفاعی به نام شرکت رایانه مردم (PCC) فراهم کرد. PCC یک مرکز رایانه‌ای را باز کرد که در آن هر کسی می توانست هر ساعت پنجاه سنت از رایانه‌ها در آنجا استفاده کند. این شیوه اشتراک‌گذاری نسل دوم در نبردهای نرم‌افزار آزاد و آزاد نقش داشت. در حقیقت، هنگامی که نسخه BASIC بیل گیتس برای Altair در میان جامعه هکرها به اشتراک گذاشته شد، گیتس ادعا کرد که مبلغ قابل توجهی را از دست داده‌است زیرا تعداد کمی از کاربران هزینه این نرم افزار را پرداخت کرده اند. در نتیجه، گیتس
این نرم افزار را پرداخت کرده اند. در نتیجه، گیتس نامه سرگشاده‌ای به علاقمندان نوشت. این نامه توسط چندین مجله و خبرنامه رایانه‌ای منتشر شده‌است که مهم‌ترین آنها مربوط به باشگاه کامپیوتر Homebrew است که قسمت عمده اشتراک آن در آنجا رخ داده‌است. از آنجا که قوانین کپی رایت و حق ثبت اختراع توانایی اشتراک نرم‌افزار را محدود می‌کند، مخالفت با حق ثبت اختراع نرم‌افزار در جامعه هکرها و نرم افزارهای رایگان گسترده‌است. بسیاری از اصول و اصول اخلاقی هکرها به یک هدف مشترک کمک می کنند: Hands-On Imperative. همانطور که لوی
کمک می کنند: Hands-On Imperative. همانطور که لوی در فصل 2 توضیح داد، "هکرها معتقدند که میتوان در مورد سیستم ها - در مورد جهان - از جدا کردن چیزها، دیدن نحوه کار آن‌ها و استفاده از این دانش برای ایجاد چیزهای جدید و جالب‌تر، درس‌های اساسی آموخت." استفاده از دستورالعمل Hands-On به دسترسی آزاد، اطلاعات آزاد و اشتراک دانش نیاز دارد. از نظر یک هکر واقعی، اگر Hands-On Imperative محدود شود، در این صورت اهداف غیرقانونی ساختن آن را توجیه می‌کند تا بتوان "پیشرفت‌هایی را ایجاد کرد". وقتی این اصول وجود نداشته باشد،
را ایجاد کرد". وقتی این اصول وجود نداشته باشد، هکرها تمایل دارند که پیرامون آن‌ها کار کنند. به عنوان مثال، وقتی رایانه‌های موجود در MIT توسط قفل‌های فیزیکی یا برنامه‌های ورود به سیستم محافظت می‌شوند، هکرهای آنجا برای دسترسی به ماشین‌آلات به طور سیستماتیک در اطراف آن‌ها کار می کردند. هکرها "یک نابینایی عمدی" را در جستجوی کمال تصور کردند. این رفتار ماهیتی مخرب نداشت: هکرهای MIT به دنبال آسیب رساندن به سیستم‌ها یا کاربران آن‌ها نبودند. این کاملاً در تضاد با تصویر مدرن و تشویق شده رسانه‌ای از هکرهایی است که
تصویر مدرن و تشویق شده رسانه‌ای از هکرهایی است که برای سرقت اطلاعات یا تکمیل تخلفات سایبری، سیستم‌های ایمنی را شکن می‌زنند. جامعه و همکاری. در طول نوشتن درباره هکرها و روند کار آنها، ارزش مشترک جامعه و همکاری وجود دارد. به عنوان مثال، در Levy's "Hackers"، هر نسل از هکرها دارای جوامع مستقر در جغرافیایی بودند که در آن همکاری و اشتراک اتفاق افتاده بود. برای هکرهای MIT، این آزمایشگاه‌ها محل‌کار رایانه‌ها بودند. برای هکرهای سخت‌افزاری (نسل دوم) و هکرهای بازی (نسل سوم) منطقه جغرافیایی در سیلیکون ولی متمرکز بود
سوم) منطقه جغرافیایی در سیلیکون ولی متمرکز بود که در آن باشگاه کامپیوتر Homebrew و شرکت رایانه‌ای مردم به هکرها کمک کردند شبکه شوند، همکاری کنند و کارهای خود را به اشتراک بگذارند. مفهوم جامعه و همکاری امروزه نیز مطرح است، اگرچه هکرها دیگر محدود به همکاری در مناطق جغرافیایی نیستند. اکنون همکاری از طریق اینترنت صورت می‌گیرد. اریک ریموند این تغییر مفهومی را در "کلیسای جامع و بازار" شناسایی و توضیح می‌دهد:قبل از اینترنت ارزان، جوامعی از لحاظ جغرافیایی جمع‌وجور وجود داشت که فرهنگ برنامه‌نویسی وینبرگ را تشویق
وجود داشت که فرهنگ برنامه‌نویسی وینبرگ را تشویق می‌کرد، و یک توسعه‌دهنده می‌توانست بسیاری از کیبیتزرها و توسعه‌دهندگان ماهر را به راحتی جذب کند. آزمایشگاه‌های بل ، آزمایشگاه‌های MIT AI و LCS ، UC Berkeley: این‌ها خانه نوآوری‌هایی شدند که افسانه‌ای هستند و هنوز هم قدرتمند هستند.ریموند همچنین خاطر نشان می‌کند که موفقیت لینوکس همزمان با دسترسی گسترده به شبکه جهانی وب بود. ارزش جامعه هنوز هم در عمل بالا است و امروزه استفاده می‌شود. لوی چندین "هکر واقعی" را شناسایی می‌کند که تأثیر قابل‌توجهی در اخلاق هکرها
شناسایی می‌کند که تأثیر قابل‌توجهی در اخلاق هکرها دارند. برخی از "هکرهای واقعی" معروف عبارتند از: لوی همچنین "هکرهای سخت افزاری" ("نسل دوم"، بیشتر در سیلیکون ولی) و "هکرهای بازی" (یا "نسل سوم") را شناسایی کرد. طبق گفته لوی، هر سه نسل از هکرها اصول اخلاقی هکرها را در بر می‌گیرند. برخی از هکرهای "نسل دوم" لوی عبارتند از: پزشکان اخلاقی هکر "نسل سوم" لوی عبارتند از:
آکسیون آنتی‌فاشیستی یا Antifaschistische Aktion () یک سازمان ضد فاشیستی شبه‌نظامی در جمهوری وایمار بود که توسط اعضای حزب کمونیست آلمان (KPD) که از سال ۱۹۳۲ تا ۱۹۳۳ فعالیت داشت، ایجاد شد. این گروه درطول مبارزات انتخابانی حزب کمونیست آلمان در جریان انتخابات فدرال آلمان در سال ۱۹۳۲ شروع به فعالیت کرد و توسط این حزب به عنوان "جبهه متحد سرخ تحت رهبری تنها حزب ضد فاشیست، حزب کمونیست آلمان" توصیف می‌شد. در دوران پس از جنگ، این سازمان الهام‌بخش گروه‌ها و سازمان‌های جدیدتری همانند آنتیفا شد، که بسیاری از آنها از
جدیدتری همانند آنتیفا شد، که بسیاری از آنها از نمادهای "آکسیون آنتی‌فاشیستی"، به ویژه پرچم و نسخه اصلاح شده آرم آن استفاده می‌کنند. در طول جنگ سرد، "Antifaschistische Aktion" هم در آلمان شرقی و هم در آلمان غربی فعالیت داشت. در آلمان شرقی، حزب کمونیست جمهوری دموکراتیک آلمان (KPD) میراث دار این جنبش بود که بعد از جنگ با نام حزب اتحاد سوسیالیست آلمان حزب حاکم در آلمان شرقی شد. در آلمان غربی، نمادهای آن ابتدا توسط مائوئیست‌ها و بعدها در دهه هفتاد توسط اتونومیست‌ها بکار رفت. پیش‌زمینه. از اواخر دهه ۱۹۲۰ و اوایل
بکار رفت. پیش‌زمینه. از اواخر دهه ۱۹۲۰ و اوایل دهه ۱۹۳۰ تنش‌ها عمدتاً بین حزب کمونیست آلمان (KPD) از یک طرف، حزب نازی در طرف دیگر و همچنین با ائتلافی از احزاب حاکم، عمدتاً سوسیال دموکرات‌ها و لیبرال‌ها افزایش پیدا کرده بود. این حزب‌ها،‌ بزرگ‌ترین حزب‌های آلمان در آن دهه بودند. در آن دوره برلین محل درگیری‌های متداوم و در اغلب موارد بسیار خشونت‌آمیز بود. کمونیست‌ها و نازی‌ها صریحاً درصدد براندازی دموکراسی لیبرال جمهوری وایمار بودند در حالی که سوسیال دموکرات‌ها و لیبرال‌ها به شدت از جمهوری و قانون اساسی آن
و لیبرال‌ها به شدت از جمهوری و قانون اساسی آن دفاع می‌کردند. برای تقویت مواضع خود در مبارزه، هر سه جناح به سازماندهی گروه‌های شبه نظامی وابسته به خود پرداختند. حزب کمونیست آلمان تحت رهبری ارنست تلمان به یک حزب استالینی تبدیل شده بود که به شدت به دولت شوروی وفادار بود. از سال ۱۹۲۸، حزب کمونیست تا حد زیادی توسط دولت شوروی از طریق کمینترن کنترل و تأمین می‌شد. تا سال ۱۹۲۸، این حزب یک سیاست متحد را در همکاری با احزاب سوسیالیست و سایر گروه‌های طبقه کارگر در مبارزه با فاشیسم دنبال می‌کرد. در همین دوره، در سال
با فاشیسم دنبال می‌کرد. در همین دوره، در سال ۱۹۲۴، "لیگ مبارزان جبهه سرخ" ("Roter Frontkämpferbund")، سازمان شبه نظامی و تبلیغاتی حزب کمونیست آلمان و اولین جبهه ضد فاشیست تشکیل شد این گروه در بسیاری از موارد با پلیس وارد درگیری می‌شد. با این حال، پس از چرخش ناگهانی کمینترن به سمت چپ در دوره سوم خود از ۱۹۲۸، حزب کمونیست آلمان، حزب سوسیال دموکرات (SPD) را به عنوان دشمن اصلی خود در نظر گرفت و این موضع را اتخاذ کرد که حزب سوسیال دموکرات حزب اصلی فاشیست در آلمان است. این بر اساس نظریه سوسیال فاشیسم بود که توسط
است. این بر اساس نظریه سوسیال فاشیسم بود که توسط ژوزف استالین اعلام شده بود و در اواخر دهه ۱۹۲۰ و اوایل دهه ۱۹۳۰ توسط کمینترن پشتیبانی می‌شد، که معتقد بود سوسیال دموکراسی نوعی فاشیسم است. در نتیجه، حزب کمونیست آلمان معتقد بود که این حزب «تنها حزب ضد فاشیست» در آلمان است و اظهار داشت که "مبارزه با فاشیسم به همان معنی جنگ با حزب سوسیال دموکرات و به همان معنی جنگ با هیتلر و برونینگ است." اصطلاح فاشیسم در ابتدا از دیدگاه حزب کمونیست آلمان و اتحاد شوروی بیشتر از اینکه به حزب نازی یا حزب فاشیست ایتالیا مربوط
از اینکه به حزب نازی یا حزب فاشیست ایتالیا مربوط باشد، وابستگی معنایی به آخرین مراحل سرمایه‌داری داشت و طیف معنایی وسیعی را در بر می‌گرفت. در سال ۱۹۲۹، جبهه سرخ پس از تشدید درگیری‌ها در تجمع در اول ماه مه در برلین، که به کشته شدن ۳۳ غیرنظامی توسط پلیس برلین انجامید، تحت عنوان گروهی افراطی ممنوع شد. ۱ ماه مه ۱۹۲۹ خونین‌ترین روز جهانی کارگر در تاریخ آلمان است. در سال ۱۹۳۰، حزب کمونیست آلمان عملاً جانشین خود را تأسیس کرد، که با عنوان اتحاد مبارزاتی علیه فاشیسم شناخته می‌شد. در اواخر سال ۱۹۳۱، "واحدهای محلی
شناخته می‌شد. در اواخر سال ۱۹۳۱، "واحدهای محلی Roter Massenselbstschutz" (دفاع از خود برای توده سرخ) توسط اعضای اتحادیه مبارزاتی، به عنوان ساختارهایی خودمختار و سازمان یافته زیر نظر - اما خارج از سازمان رسمی - حزب کمونیست آلمان به عنوان بخشی از سیاست یکپارچه حزب برای همکاری با سایر گروه‌های طبقه کارگر یا به تعبیر حزب برای شکست دادن فاشیسم بکار گرفته شدند. حزب کمونیست آلمان در دوره سوم فعالیت خود استراتژی مبهمی را در قبال حزب نازی اعمال می‌کرد. از یک سو کمونیست‌ها حزب نازی رو بعنوان حزبی فاشیست در نظر
کمونیست‌ها حزب نازی رو بعنوان حزبی فاشیست در نظر می‌گرفتند و از سویی دیگر با استفاده از شعارهای ملی‌گرایانه سعی در جذب اشتراسریست‌ها داشتند. اشتراسریست‌ها ملی‌گرایانی افراطی و از گروه‌های نازی بودند که با هر گونه مالکیت خصوصی مخالف بودند تظاهرکنندگان حزب کمونیست گاهی به‌طور مشترک با تظاهرکنندگان نازی بر ضد حزب سوسیال دموکرات آلمان شعار می‌دادند. در سال ۱۹۳۱ حزب کمونیست آلمان در تلاشی ناموفق سعی کرد با همکاری حزب نازی (که در آن زمان آنان‌ را رفقای طبقه کارگر می‌نامیدند) حزب سوسیال دموکرات را از طریق یک
می‌نامیدند) حزب سوسیال دموکرات را از طریق یک همه‌پرسی سرنگون کند شکل‌گیری "آکسیون آنتی‌فاشیستی" در سال ۱۹۳۲ نشانگر تغییر در جهت‌گیری کمونیست‌های آلمان از سیاست‌های دوره سوم بود، زیرا کمونیست‌های سرانجام به این نتیجه رسیده بودند که باید فاشیسم نازی را به عنوان تهدید جدی‌تری بشناسند. (دو پرچم قرمز بر روی آرم آکسیون آنتی‌فاشیست در آن دوره، نماد کمونیست‌ها در اتحاد با سوسیالیست‌ها بود)، که به اتخاذ سیاست جبهه مردمی اتحاد ضد فاشیست با گروه‌های غیر کمونیست در سالهای ۱۹۳۴ و ۱۹۳۵ منتهی شد. در اقدامی متقابل، در
سالهای ۱۹۳۴ و ۱۹۳۵ منتهی شد. در اقدامی متقابل، در اکتبر ۱۹۳۱ ائتلافی از احزاب راست‌گرا و راست افراطی، جبهه هارتسبورگ را تأسیس کردند که مخالف دولت هاینریش برونینگ از حزب مرکزی آلمان بود. در پاسخ، حزب سوسیال دموکرات و گروه‌های وابسته یه آن، جبهه آهنین را تأسیس کردند که می‌خواست از لیبرال دموکراسی و قانون اساسی جمهوری وایمار دفاع کند. در این هنگام "آکسیون آنتی‌فاشیستی" تا حدی در واکنش به تأسیس جبهه آهنین از سوی حزب سوسیال دموکرات تأسیس شد که حزب کمونیست آن را «سازمان ترور سوسیالیست فاشیست» می‌خواند. با این
«سازمان ترور سوسیالیست فاشیست» می‌خواند. با این حال، از اواسط دهه ۱۹۳۰، اصطلاح آنتی‌فاشیست وارد کلمات کاربردی شوروی، کمینترن و حزب کمونیست آلمان شد، زیرا در آن زمان به کمونیست‌هایی که به رقبای سوسیال دموکرات خود حمله می‌کردند گفته شده بود که راه خود را تغییر دهند و با آنها علیه خطر فاشیسم همکاری کنند. استقرار. پس از درگیری در پارلمان ایالتی پروس بین اعضای حزب نازی و حزب کمونیست که منجر به مجروحیت شدید هشت نفر شد، حزب کمونیست تحت رهبری تلمان نسبت به تأسیس جبهه هارتسبورگ و جبهه آهنین واکنش نشان داد و خواستار
هارتسبورگ و جبهه آهنین واکنش نشان داد و خواستار اتحاد نیروهای وابسته به خود شد. جبهه ای که اندکی پس از آن به "Antifaschistische Aktion یا آکسیون آنتی‌فاشیستی" تغییر نام دادند. حزب کمونیست رسماً تأسیس آکسیون آنتی‌فاشیستی "را" در روزنامه حزب "Die Rote Fahne" ("پرچم سرخ") در ۲۶ مه ۱۹۳۲ اعلام کرد. سازمان جدید بر اساس یک جبهه کمونیستی بنا شده بود، اما همچنان بخشی جدایی ناپذیر از حزب کمونیست بود. حزب کمونیست آکسیون آنتی‌فاشیستی را "جبهه متحد سرخ تحت رهبری تنها حزب ضد فاشیسم، حزب کمونیست" توصیف کرد. این سازمان
حزب ضد فاشیسم، حزب کمونیست" توصیف کرد. این سازمان اولین تجمع خود را در ۱۰ ژوئیه ۱۹۳۲ در برلین پایتخت جمهوری وایمار برگزار کرد. آرم دو پرچم آن، توسط اعضای انجمن انقلابی هنرمندان تجسمی، ماکس گبهارد و ماکس کایلزون همچنان به عنوان نماد ضد فاشیسم باقی مانده‌است. تخمین اینکه چه تعداد از افراد عضو "آکسیون آنتی‌فاشیستی" بودند، دشوار است زیرا این آکسیون هیچ مکانیزمی برای عضوگیری نداشت. واحدهای دفاع شخصی برای توده سرخ (RMSS) جذب "آکسیون شدند" و هسته‌های کمیته‌های اتحادیه آنتی‌فاشیستی را تشکیل دادند، که به صورت محلی
آنتی‌فاشیستی را تشکیل دادند، که به صورت محلی سازمان یافته بودند. "واحدهای دفاع از خود و آکسیون آنتی‌فاشیست" در کنار مبارزات خیابانی سیاسی، از بازوهای شبه‌نظامی خود برای ایجاد یک شبکه جامع دفاع شخصی برای گروه‌هایی استفاده کردند که تحت حمله نازی‌ها قرار داشتند، گروه‌هایی همانند حمایت از مستاجرین ("Mieterschutz") یکی از این گروه‌ها بود که نازی‌ها سعی فراوانی در خلع ید از آنان داشتند. حزب کمونیست آلمان با ایجاد "آکسیون آنتی‌فاشیست" نه تنها می‌خواست یک جنبش داخل حزبی تحت سلطه خود ایجاد کند، بلکه آنها همچنین
حزبی تحت سلطه خود ایجاد کند، بلکه آنها همچنین به‌طور خاص انتخابات رایشتاگ در ۳۱ ژوئیه ۱۹۳۲ را هدف قرار دادند. مبارزات انتخاباتی برای انتخابات ژوئیه به عنوان خشن‌ترین مبارزات انتخاباتی در تاریخ آلمان شناخته می‌شود. درگیری‌های فراوانی بین اعضا و طرفداران حزب کمونیست با نازی‌ها صورت گرفت. پس از انحلال اجباری حزب کمونیست در پی به قدرت رسیدن هیتلر در سال ۱۹۳۳ آکسیون آنتی‌فاشیست به‌صورت زیرزمینی به فعالیت خود ادامه داد. میراث. در دوران پس از جنگ، "آکسیون آنتی‌فاشیست" از جنبش‌ها، گروه‌ها و افراد مختلف در آلمان و
از جنبش‌ها، گروه‌ها و افراد مختلف در آلمان و همچنین سایر کشورها الهام گرفته‌است که نمادها و برخی از تاکتیک‌های مبارزاتی آنان را به‌طور گسترده‌ای پذیرفته‌ است. گروه‌های ضد فاشیسم مدرن که به عنوان آنتیفا گسترده شناخته می‌شوند، هیچ ارتباط مستقیمی از نظر سازمانی با آکسیون آنتی‌فاشیستی ندارند. گروه‌هایی که از اواخر جنگ جهانی دوم با نام آکسیون آنتی‌فاشیستی یا "کمیته‌های آنتی‌فاشیستی نام گرفتند"، همه به‌طور "خلاصه آنتیفا نامیده می‌شود و" به‌طور خودجوش در آلمان در سال ۱۹۴۴ مجدداً ظهور کردند، که عمدتاً شامل
در سال ۱۹۴۴ مجدداً ظهور کردند، که عمدتاً شامل پیشکسوتان از احزاب کمونیست و سوسیال دموکرات آلمان در دوران پیش از جنگ بودند در این جنبش، همچنین برخی دیگر از اعضای احزاب سیاسی دموکراتیک و مسیحیانی که مخالف رژیم نازی بودند نیز شرکت داشتند. در سال ۱۹۴۵، کمیته ضد فاشیست در شهر اولبرنهاو شامل سه کمونیست و سه سوسیال دموکرات" بود در حالی که کمیته ضد فاشیست در لایپزیگ ۹ عضو داشت، از جمله سه عضو لیبرال و مسیحی مترقی. در کشورهایی مانند آمریکا، انگلیس و فرانسه بعد از تابستان ۱۹۴۵ و پیروزی متفقین، گروه‌های وابسته به
تابستان ۱۹۴۵ و پیروزی متفقین، گروه‌های وابسته به آنتیفا به دلیل سیاست‌های ضدکمونیستی این کشورها و همچنین اختلاف‌نظر و تفرقه در درون احزاب کمونیست و سوسیالیست به حاشیه رانده شدند. در آلمان شرقی بعد از جنگ، گروه‌های آنتیفا جذب دولت جدید شدند. در ۱۱ ژوئیه ۱۹۴۵، شوروی اجازه تشکیل جبهه متحد احزاب ضد فاشیست-دموکرات در آلمان شرقی که شامل نمایندگانی از "حزب کمونیست (KPD)، سوسیال دموکرات (SPD)، اتحادیه دموکراتیک مسیحی (CDU) و حزب لیبرال دموکرات (LDP) بود را صادر کرد. "