payamvha/North_RAG huggingface dataset:
یک مراسم یادبود تولد در ۲۲ فوریه ۱۸۰۰، ستایش کند. رئیس‌جمهور، جان آدامز در ۲۸ فوریه ۱۸۰۱، جانسون را به عنوان قاضی ارشد منطقه کلمبیا منصوب کرد؛ او برای این پُست تأیید شد، اما این انتصاب را نپذیرفت. اواخر عمر، وفات و میراث. دخترش آن، در ۱۷۸۸ با جان کالین گراهام ازدواج کرد. جانسون در سال‌های آخر عمرش، در خانهٔ آن‌ها که در فردریک، مریلند ساخته بودند، زندگی می‌کرد. این خانه که رز هیل مانور نام دارد، امروزه به یک پارک در شهرستان تبدیل شده و بازدید از آن برای عموم آزاد است. دبیرستان فرماندار توماس جانسون، در نیمی
آزاد است. دبیرستان فرماندار توماس جانسون، در نیمی از رز هیل مانور قرار گرفته‌است. او در ۲۶ اکتبر ۱۸۱۹ در رز هیل فوت کرد. در ابتدا در حیاط کلیسای آل سنتس به خاک سپرده شد. بقایای جسد او برداشته شد و مجدد در قبرستان کوه الیوت در فردریک به خاک سپرده شد. جانسون یکی از اولین سرمایه‌گذاران در شرکت ا لینوی-واباش بود که در ایلینویز، زمین‌های وسیعی را به‌طور مستقیم از چندین قبیله سرخ‌پوست، به دست آورده بودند. کمی پس از مرگ او در ۱۸۱۹، پسرش جاشوا جانسون و نوه‌اش توماس گراهام از ویلیام ام اینتاش در پرونده مهم دادگاه
گراهام از ویلیام ام اینتاش در پرونده مهم دادگاه عالی به نام جانسون علیه ام اینتاش، شکایت کردند. این پرونده، یکی از مهم‌ترین تصمیمات مربوط به مالکیت در تاریخ آمریکا باقی مانده‌است و مشخص کرد که فقط دولت فدرال می‌تواند زمین‌های سرخ‌پوستان را به دست بیاورد، در نتیجه، نوادگان جانسون نتوانستند، مالکیت خوبی بر آن املاک داشته باشند. سایر مدارسی که به نام توماس جانسون نام‌گذاری شده‌اند عبارت از: مدرسه راهنمایی فرماندار توماس جانسون در فردریکِ مریلند، مدرسه راهنمایی توماس جانسون در لانهامِ مریلند و مدرسه ابتدایی
توماس جانسون در لانهامِ مریلند و مدرسه ابتدایی توماس جانسون در بالتیمورِ مریلند. در ۱۹۷۸ پل فرماندار توماس جانسون برای جلوگیری از ترافیک، باز شد. این پل از رودخانه پاتسنت عبور می‌کند و ارتباط کالورت را به شهرستان‌های سنت مری برقرار می‌کند. از آنجاییکه جانسون یک برده‌دار بود، نام‌گذاری مدارس به نام او، بحث‌برانگیز شد.
پربن فیلیپسن (; – ) تهیه‌کننده فیلم و کارآفرین اهل دانمارک بود، که در سال ۱۹۴۵ شرکت کنستانتین فیلم را تأسیس کرد. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "همه اینها به‌علاوه ایسلند" اشاره نمود.
توماس من رندولف (Thomas Mann Randolph) (زادهٔ ۱ اکتبر ۱۷۶۸ – درگذشتهٔ ۲۰ ژوئن ۱۸۲۸)، مزرعه‌دار، سرباز و سیاستمدار آمریکایی اهل ویرجینیا بود. او به عنوان عضو مجمع عمومی ویرجینیا، نماینده در کنگره ایالات متحده و همچنین به عنوان بیست و یکمین فرماندار ویرجینیا از سال ۱۸۱۹ الی ۱۸۲۲ خدمت کرد. او با مارتا جفرسون، بزرگ‌ترین دختر توماس جفرسون، سومین رئیس‌جمهور ایالات متحده ازدواج کرد. آنها یازده فرزند داشتند که دوران کودکی را به سلامتی طی کردند. رندولف در بزرگ‌سالی دچار اعتیاد به الکل شد و مدتی قبل از مرگش، از همسرش
اعتیاد به الکل شد و مدتی قبل از مرگش، از همسرش جدا شد. زندگی شخصی. اوایل زندگی و تحصیلات. توماس من رندولف در ۱ اکتبر ۱۷۶۸ در تاکاهو در مستعمره ویرجینیا به‌دنیا آمد. توماس اولین پسر توماس من رندولف پدر و آنه کری رندولف دختر آرچیبالد کری بود. خواهرهایش او عبارت بودند از: مری رندولف، نویسنده کتاب «کدبانوی ویرجینا»؛ آنه کری («نانسی») رندولف، همسر گاورنر موریس و خواهر کوچکترش، ویرجینیا رندولف کری، نویسنده «نوشته‌هایی پیرامون شخصیت زن». ویلیام رندولف، مهاجری اهل جزیره ترکیه، از اجداد وی بود. اجداد پدرش ریچارد
جزیره ترکیه، از اجداد وی بود. اجداد پدرش ریچارد رندولف (پدربزرگ آنه کری) و توماس رندولف اهل تاکاهو بودند. رندولف‌ها جزو اولین خانواده‌های ویرجینیا بودند. رندولف از سوی مادرش یکی از نوادگان پوکاهانتس بود. همان‌طور که در میان بسیاری از خانواده‌های کشاورز رایج بود، رندولف تحصیلات اولیه خود را نزد مادر و معلمان خصوصی سپری کرد. او از سال ۱۷۸۵ الی ۱۷۸۸ در کالج ویلیام و مری در ویلیامزبورگ ویرجینیا و دانشگاه ادینبورگ اسکاتلند تحصیل کرد. اگرچه او فارغ‌التحصیل نشد، اما همچنان تحصیلاتش را به صورت خودآموز ادامه داد و
همچنان تحصیلاتش را به صورت خودآموز ادامه داد و به یک گیاه‌شناس برجسته تبدیل شد. در سال ۱۷۹۴، رندولف به عضویت انجمن فلسفه آمریکا انتخاب شد. توماس من رندولف پدر، زمینی را در وارینا برای رندولف خریداری کرد که او نیز آن را به مزرعه‌ای سودآور تبدیل کرد. ازدواج و فرزندان. در ۲۳ فوریه ۱۷۹۰، رندولف با مارتا جفرسون، دختر توماس جفرسون و همسرش مارتا ویلز اسکلتون جفرسون ازدواج کرد. خانواده‌های جفرسون و رندولف اجداد مشترک داشتند؛ آنها نوه‌های برادرانشان بودند. توماس جفرسون از فرزندان برادرزاده رندولف بود. پدر رندولف
از فرزندان برادرزاده رندولف بود. پدر رندولف بخشی از دوران کودکی‌اش را با جفرسون در تاکاهو گذرانده بود. آنها در شهرستان آلبمارل زمین‌هایی کنار یکدیگر داشتند. توماس و مارتا رندولف اغلب در مانتیسلو می‌ماندند و هنگامی که توماس جفرسون حضور نداشت، تجارت شان را مدیریت می‌کرد. به پیشنهاد پدرهمسرش، رندولف فرمانده شبه‌نظامیان ویرجینیا و قاضی حل اختلاف محلی شد. این مردان علایق و دیدگاه‌های مشترکی داشتند. رندولف‌ها دوازده فرزند داشتند: مارتا و توماس رندولف از نوامبر ۱۷۹۷ تا تابستان ۱۷۹۹ در بلمونت زندگی کردند. بلمونت
تا تابستان ۱۷۹۹ در بلمونت زندگی کردند. بلمونت متعلق به جان هاروی پدر بود که دوست جفرسون و پدراندر توماس من رندولف پدر بود که گابریلا هاروی را به عنوان همسر دوم خود انتخاب کرده بود. آنها تصمیم گرفته بودند تا سکونت‌گاه اصلی‌شان در شهرستان آلبمارل باشد و در عین حال املاک وارینا را هم حفظ کنند. در ژانویه ۱۸۰۰، خانواده رندولف‌ها به سمت ادج هیل (نزدیک شادول) نقل مکان کردند. پس از بازنشستگی پدرش، مارتا و فرزندانشان از سال شامل دوره‌ای که رندولف فرماندار بود، در مانتیسلو زندگی می‌کردند. اختلاف خانوادگی و از دست
مانتیسلو زندگی می‌کردند. اختلاف خانوادگی و از دست دادن ادج هیل. مادرش آنه کری رندولف در سال ۱۷۸۹ درگذشت. در اواخر سال ۱۷۹۰، توماس رندولف پدر در ۵۰ سالگی با گابریلا هاروی که هفده ساله و دختر جان هاروی بود، ازدواج کرد. آنها دو فرزندان داشتند، یک دختر که در کودکی درگذشت و یک پسر که نامش را توماس من رندولف (۱۷۹۲–۱۸۴۸) گذاشتند، گویی که «اولین پسرش را از ازدواج قبلی‌اش حذف می‌کرد». پدر رندولف در سال ۱۷۹۳ درگذشت و نابرادریش توکاهو ارث برد. رندولف به عنوان مجری وصیت‌نامه انتخاب شد، اما در کمال بهت و حیرت او،
وصیت‌نامه انتخاب شد، اما در کمال بهت و حیرت او، سرپرستی کودکان خردسال به او اعطا نشد. پس از جنگ ۱۸۱۲، رندولف دچار مشکلات مالی و شخصی شد. او وارث بدهی شد. به علاوه، او به دلیل محصولات نامرغوب و قیمت پایین تنباکو عایدی چندانی نداشت. جفرسون دیگر به دنبال مشورت از او نبود و بیشتر به توماس پسر رندولف تکیه کرد. پسران او توماس و جورج بسیار به پدربزرگش جفرسون نزدیک بودند که شاید این امر در بروز اختلاف میان پدرشان و پدربزرگش نقش داشته‌است. رندولف به دلیل فقدان عقل سلیم و ناتوانی در کنترل خشم و به خاطر اعتیادش به
سلیم و ناتوانی در کنترل خشم و به خاطر اعتیادش به الکل نتوانست توانایی‌های بالقوه خود را شکوفا کند. رابطه او با مارتا و فرزندانشان به دلیل مشکلات مالی و رفتارهای توهین‌آمیز او دچار مشکل شده بود. رندولف مزارع وارینا را در سال ۱۸۲۵ به اکین خوش‌مشرب یا ایکن پطرزبورگی فروخت. مزارع ادج هیل، همراه با محصولات، ساختمان‌ها، حیوانات و بردگان آن، در سال ۱۸۲۵ ضبط رهن شد و عایدی حاصل از فروش محصولات نیز نتوانست تمام قرض‌های خانواده را بازپرداخت کند. خریداری که در طی حراجی ضبط رهن، این ملک را در ژانویه ۱۸۲۶ به تملک
حراجی ضبط رهن، این ملک را در ژانویه ۱۸۲۶ به تملک درآورد، پسر ارشد رندولف، توماس جفرسون رندولف بود. رندولف دیگر مالک زمین نبود که این امر بر توانایی او برای رأی دادن و تصدی سمت تأثیر گذاشت. خانواده‌اش به جای ادج هیل، انرژی خود را بر روی حفظ مانتیسلو که آن نیز در خطر مالی قرار داشت، متمرکز کرده بودند و این موضوع او را خفه‌تر کرد. هر چه بیشتر او خفه می‌شد، خانواده‌اش بیش از او فاصله می‌گرفتند.
آزادبک حسن‌بکوویچ عُمَربکف () (زادهٔ ۱۹۸۲) سرهنگ دوم ارتش روسیه است. او بر اساس گزارش‌ها ریاست تیپ ۶۴ تفنگ موتوری جداگانه را در تهاجم به اوکرایت بر عهده دارد، واحدی که مظنون به ارتکاب جنایات جنگی در کشتار بوچا اوکراین است. عمربکف توسط رسانه‌ها "قصاب بوچا" لقب گرفته‌است. اوموربکوف اصالتاً بوریات (اقلیت مغول روسیه) است. در نوامبر ۲۰۲۱، او از کلیسای ارتدکس روسیه برکت دینی دریافت کرده بود. عمربکف پس از آن که وب‌سایت روزنامه‌نگاری شهروندی اوکراینی اینفورم‌ناپالم (InformNapalm) اقدامات این افسر را افشا کرد و
(InformNapalm) اقدامات این افسر را افشا کرد و بسیاری از اطلاعات شخصی او را در معرض دید عموم قرار داد، برای عموم شناخته شد. به گزارش اینفورم‌ناپالم عمربک‌اف یک سرهنگ ۴۰ ساله است که در نبرد بوچا نیروهای روسی را رهبری می‌کرد. "ایندیپندنت" گفت که قادر به تأیید یا تأیید این ادعاها نیست. رئیس‌جمهور اوکراین ولودیمیر زلنسکی در ۴ آوریل ۲۰۲۲ از بوچا بازدید کرد. او سپس در مورد جنایات جنگی که گفته می‌شود توسط نیروهای روسی مرتکب شده‌اند صحبت کرد. ظاهراً نیروهای تحت فرمان عمربکف غیرنظامیان غیرمسلح را به قتل رساندند و به
عمربکف غیرنظامیان غیرمسلح را به قتل رساندند و به زنان و کودکان تجاوز کردند. پس از خروج نیروهای روسی از شهر، گورهای دسته‌جمعی کشف شد. زلنسکی سپس خواستار تشکیل دادگاهی به سبک نورنبرگ شد تا جنایات جنگی روسیه را بررسی و محاکمه کند. عمربکف از ۲۱ آوریل ۲۰۲۲ تحت تحریم‌های بریتانیا قرار گرفت.
مرکز اسناد حزب نازی در شهر مونیخ ()، موزه‌ای است در شهر مونیخ آلمان که به تاریخچه و پیامدهای روی کار آمدن رژیم نازی در آلمان و نقش مونیخ به عنوان "پایتخت جنبش" () می‌پردازد. تاسیس. در سال ۲۰۰۵ دولت ایالت بایرن اعلام کرد که موزه در مکانی که پیشتر ساختمان براون هاوس (مرکز اصلی حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان) در آن قرار داشت ساخته خواهد شد. ساخت ساختمان در مارس سال ۲۰۱۲ آغاز شد و موزه در ماه می ۲۰۱۵ افتتاح شد.
توماس مک‌کین (Thomas McKean) (۱۹ مارس ۱۷۳۴، ۲۴ ژوئن ۱۸۱۷)، وکیل، سیاستمدار و از پدران بنیان‌گذار ایالات متحده آمریکا بود. وی در زمان انقلاب آمریکا در جایگاه نماینده ایالت دلاوِر در کنگره قاره‌ای حضور یافت و اساسنامه انجمن قاره‌ای، اعلامیه استقلال آمریکا و اصول کنفدراسیون به امضاء وی رسید. مک‌کین مدتی در مقام رئیس کنگره خدمت کرد. او همچنین در مقاطع زمانی مختلف به عضویت فدرالیست و دموکرات-جمهوری‌خواه درآمد. توماس مک‌کین به عنوان فرماندار ایالت دلاوِر، رئیس دادگستری پنسیلوانیا و فرماندار این ایالت نیز مشغول به
پنسیلوانیا و فرماندار این ایالت نیز مشغول به کار بوده‌است. در واقع او به سبب در اختیار داشتن طیف وسیعی از مناصب دولتی بسیار شناخته شده‌است. اوایل زندگی و خانواده. توماس مک‌کین در سال ۱۷۳۴ به واسطه پدر و مادرش، ویلیام مک‌کین و لِتی‌تیا فینی تابعیت پنسیلوانیا را به دست آورد. پدرش در نیولاندن میخانه‌دار بود؛ والدینش هردو از پروتستان‌های ایرلندی‌تبار بودند که در دوران کودکی از شهر کوچک بالی‌مانی واقع در ناحیه انتریم ایرلند به ایالت پنسیلوانیا آمده بودند. نخستین همسرش مری بوردِن بود. آنها در سال ۱۷۶۳ با یکدیگر
همسرش مری بوردِن بود. آنها در سال ۱۷۶۳ با یکدیگر ازدواج کردند و در خیابان ۲۲ نیوکاسل واقع در ایالت دلاور سکونت گزیدند. آنها شش فرزند داشتند؛ جوزف، رابرت، الیزابت، لتی‌تیا، مری و مری. مری بوردن مک‌کین در سال ۱۷۷۳ از دنیا رفت و در کلیسای اسقفی امانوئل شهر نیوکاسل به خاک سپرده شد. لتی‌تیا مک‌کین با جورج بوکان ازدواج کرد، او مادر دریاسالار فرانکلین بوکانان بود. سارا آرمیتاژ همسر دوم توماس مک‌کین بود. این دو در سال ۱۷۷۴ ازدواج کردند، در شمال شرق خیابان سوم و خیابان پاین در شهر فیلادلفیا در پنسیلوانیا زندگی
خیابان پاین در شهر فیلادلفیا در پنسیلوانیا زندگی می‌کردند و صاحب چهار فرزند به نام‌های سارا، توماس، سوفیا و ماریا نیز شدند. این خانواده در کلیسای پرزبیتری نیوکاسل و همچنین نخستین کلیسای پرزبیتری فیلادلفیا عضویت داشتند. سارا، دختر مک‌کین با یک دیپلمات اسپانیایی به نام کارلوس مارتینز دی ایروخو، اولین مارکی کاسا ایروخو وصلت کرد؛ پسر آنها مارتینز دی ایروخو مک‌کین بعدها نخست‌وزیر اسپانیا شد. انقلاب آمریکا. با اینکه مک‌کین بیشتر در فیلادلفیا اقامت داشت ولی همچنان یکی از رهبران پرنفوذ استقلال آمریکا در دلاورِ
یکی از رهبران پرنفوذ استقلال آمریکا در دلاورِ به‌شمار می‌رفت. در کنار رید و سزار رودنی، او نیز یکی از نمایندگان دلاورِ در نخستین کنگره قاره‌ای در سال ۱۷۷۴ و دومین دوره این کنگره در سال‌های ۱۷۷۵ و ۱۷۷۶ بود. مک‌کین با حمایت صریحش از استقلال ایالات متحده، یکی از صداهای تأثیرگذاری بود که دیگران را متقاعد می‌ساخت به جدایی آمریکا از بریتانیای کبیر رأی دهند. در ژوئن ۱۷۷۶ و هنگامی که کنگره بحث در خصوص قطعنامه استقلال را آغاز کرد، رودنی غایب بود. رید با استقلال به مخالفت پرداخت، بنابراین در هیئت نمایندگان دلاورِ و
پرداخت، بنابراین در هیئت نمایندگان دلاورِ و میان مک‌کین و او شکافی به وجود آمد که مانع از رأی مثبت به استقلال کشور می‌شد. مک‌کین از رودنی که در این جلسه حضور نداشت درخواست کرد تا خودش را شبانه از شهر دلاورِ به آنجا برساند و این نتیجه را تغییر بدهد. پس از اینکه در تاریخ ۲ ژوئیه رأی‌گیری به نفع استقلال انجام شد، مک‌کین در جلسه مربوط به تنظیم متن اعلامیه رسمی استقلال نیز شرکت کرد که در ۴ ژوئیه به تصویب رسید. چند روز پس از انجام رأی‌گیری، وی کنگره را ترک کرد تا در مقام سرهنگ، فرماندهی گردان چهارم همیاران
تا در مقام سرهنگ، فرماندهی گردان چهارم همیاران پنسیلوانیا را بر عهده بگیرد؛ این گردان یک گروه شبه‌نظامی بود که در سال ۱۷۴۷ توسط بنجامین فرانکلین پایه‌گذاری شده بود. آنها برای دفاع از نیویورک در شهر پرث امبوی ایالت نیوجرسی به ارتشبد جورج واشینگتن ملحق شدند؛ بنابراین هنگامی که در تاریخ ۲ اوت ۱۷۷۶، بیشتر امضاءکنندگان امضاء خود را ذیل اعلامیه استقلال مرقوم کردند، مک‌کین در جای دیگری حضور داشت و در دسترس نبود. در نسخه چاپی اعلامیه استقلال آمریکا که در تاریخ ۱۴ ژانویه ۱۷۷۷ سندیت یافت اثری از امضاء وی دیده
۱۴ ژانویه ۱۷۷۷ سندیت یافت اثری از امضاء وی دیده نمی‌شود. از این رو گمان می‌رود که توماس مک‌کین بعد از این تاریخ و احتمالاً در حدود سال ۱۷۸۱ این اعلامیه را امضاء کرده باشد. مجلس شورای ایالتی دلاورِ در دوره ۱۷۷۶–۱۷۷۷ در واکنشی محافظه‌کارانه علیه حامیان استقلال آمریکا، از انتخاب دوباره مک‌کین و رودنی در کنگره قاره‌ای اکتبر ۱۷۷۶ امتناع کرد. با این حال پس از نبرد برندی‌وین و اشغال بخش‌هایی از آمریکا از سوی بریتانیا، نظرات به نحوی تغییر کرد که مک‌کین مجدداً در اکتبر ۱۷۷۷ توسط مجلس شورای ایالتی دلاورِ به کنگره
اکتبر ۱۷۷۷ توسط مجلس شورای ایالتی دلاورِ به کنگره فراخوانده شد. درست در همین زمان، او همواره از سوی نیروهای انگلیسی تحت تعقیب بود. به‌طوری که طی سال‌های آتی ناگزیر شد پنج مرتبه محل اقامت خانواده‌اش را تغییر دهد. تا تاریخ ۱ فوریه ۱۷۸۳ وی به‌طور مستمر در خدمت کنگره بود. او همچنین در تنظیم پیش‌نویس اصول کنفدراسیون مساعدت داشت و در۱ مارس ۱۷۸۱ به تصویب آنها رأی داد. هنگامی که وضعیت نامساعد جسمی ساموئل هانتینگتون او را ناچار ساخت که در ژوئن ۱۷۸۱ از سمت ریاست کنگره استعفا دهد، مک‌کین به عنوان جانشین او انتخاب شد
استعفا دهد، مک‌کین به عنوان جانشین او انتخاب شد و از ۱۰ ژوئن تا ۴ نوامبر ۱۷۸۱ در این جایگاه خدمت کرد. البته این سمت عمدتاً تشریفاتی و عملاً فاقد هر نوع قدرت و اعتباری بود، ولی این مسئولیت مک‌کین را ملزم می‌ساخت تا حجم زیادی از مکاتبات را انجام دهد و اسناد رسمی را امضاء کند. طی دوره‌ای که تصدی این سمت بر عهده او بود، لرد کورن‌والیس ارتشبد ارتش بریتانیا در یورک‌تاون خود را تسلیم کرد و بدین‌ترتیب جنگ خاتمه یافت. مرگ و میراث. مک‌کین در سال ۱۷۸۵ عضو انجمن سین‌سیناتی پنسیلوانیا بود و بعدها نائب‌رئیس آن شد. در
پنسیلوانیا بود و بعدها نائب‌رئیس آن شد. در سال ۱۷۸۱ کالج پرینستون مدرک دکترای تخصصی حقوق را به وی اعطا کرد. در سال ۱۷۸۲ نیز کالج دارتموث مدرک افتخاری مشابهی را به مک‌کین داد و دانشگاه پنسیلونیا مدرک کارشناسی را در سال ۱۷۶۳ و مدرک دکترای تخصصی حقوق را در سال ۱۷۸۵ به او اهدا نمود. توماس مک‌کین در سال ۱۷۹۰ با همکاری استاد جان ویلسون اقدام به انتشار «تفسیرهایی بر قانون اساسی ایالات متحده آمریکا» کرد. مک کین در فیلادلفیا درگذشت و دراولین گورستان پرزبیتری کلیسای این شهر به خاک سپرده شد. در سال ۱۸۴۳ پیکر او به
این شهر به خاک سپرده شد. در سال ۱۸۴۳ پیکر او به قبرستان لورل هیل منتقل گشت. علاوه بر ناحیه مک‌کین در پنسیلوانیا، مدرسه توماس مک‌کین در نیوکاسل، خیابان مک‌کین در فیلادلفیا و خوابگاه مک‌کین هال در دانشگاه دلاورِ همگی به افتخار او نام‌گذاری شده‌اند. در دانشگاه ایالتی پنسیلوانیا نیز یک خوابگاه محصلی و یک جاده به نامش وجود دارد. نکته جالب توجه این است که حتی نام خیابان «کیپ» در بروکلین شهر نیویورک نیز حاصل اقدامی اشتباه برای نام‌گذاری خیابانی به نام او است. در واقع بسیاری از خیابان‌های بروکلین به افتخار
در واقع بسیاری از خیابان‌های بروکلین به افتخار امضاءکنندگان اعلامیه استقلال نام‌گذاری شده‌اند و «خیابان کیپ» نیز نتیجه آن است که برنامه‌ریزان این طرح موفق نشدند نام و امضاء او را به درستی بخوانند. براساس برخی گزارش‌ها، حرف آغازین نام مک‌کین یعنی «م» با حرفی که میان نام و نام خانوادگی قرار می‌گیرد، اشتباه گرفته شده‌است و نوع نگارش مک‌کین باعث شد که حرف «ن» به‌اشتباه «پ» خوانده شود. قد مک‌کین بیش از ۱۸۰ سانتی‌متر بود و معمولاً کلاه سه گوش بزرگی به سر می‌گذاشت و عصایی با سر طلایی به دست می‌گرفت. او مردی با
و عصایی با سر طلایی به دست می‌گرفت. او مردی با خلق‌وخوی تند و شخصیتی سرسخت بود، «با صورتی لاغر، بینی عقابی و چشمانی نافذ». جان آدامز او را اینگونه توصیف می‌کرد: «برای من مسجل شده بود که او یکی از سه مردی است که در کنگره قاره‌ای پیش از سایر افرادی که در آنجا حضور داشتند به وضوح نتیجه کارها را می‌دید». به هرحال توماس مک‌کین به عنوان رئیس دادگستری و فرماندار پنسیلوانیا اغلب کانون توجه و بحث بود.
ماتئوس ریس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل برزیل است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به سائو پائولو و اسپورتینگ لیسبون اشاره کرد.
دان‌خوری پرنده (bird feeder)، میز غذای پرنده (bird table)، یا سینی خوراکی (tray feeder)، ابزارهایی هستند که در فضای باز برای تأمین خوراک پرندگان (تغذیه پرندگان) قرار می‌گیرند. موفقیت یک دان‌خوری پرنده در جذب پرندگان به محل قرارگیری آن و انواع غذاهای ارائه شده بستگی دارد، زیرا گونه‌های مختلف ترجیح متفاوتی دارند. بیشتر دان‌خوری‌های پرندگان دانه یا غذای پرندگان مانند ارزن، آفتابگردان (روغنی و آجیلی)، گلرنگ، دانه نایجر و دانه کلزا را برای پرندگان دانه‌خوار فراهم می‌کنند. دان‌خوری پرنده، اغلب برای پرنده‌نگری
می‌کنند. دان‌خوری پرنده، اغلب برای پرنده‌نگری استفاده می‌شود و بسیاری از مردم وب‌بینها را بر روی دان‌خوری‌هایی که پرندگان اغلب در آنجا جمع می‌شوند، آموزش دیده نگه می‌دارند و برخی حتی در نزدیکی دان‌خوری پرنده زندگی می‌کنند.
برونو وینیسیوس سوزا راموس که به برونو تاباتا (؛ زادهٔ ) مشهور است، بازیکن فوتبال اهل برزیل است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اتلتیکو مینیرو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۳ سال برزیل بازی کرده‌است. دوران حرفه‌ای. اتلتیکو مینیرو. تاباتا در سال ۲۰۱۴، به تیم جوانان اتلتیکو مینرو پیوست. وی قبل از پیوستن به تیم جوانان اتلتیکو مینیرو، بازی در باشگاه‌های محلی Aciaria FC و Usipa را آغاز کرده‌بود. پورتیموننزه. او در سال ۲۰۱۶ با پورتیموننزه پرتغال قرارداد امضا کرد و
سال ۲۰۱۶ با پورتیموننزه پرتغال قرارداد امضا کرد و اولین بازی حرفه‌ای خود را برای این تیم، در سگوندا لیگا مقابل باشگاه فوتبال اسپورتینگ سی‌پی بی در ۶ اوت ۲۰۱۶ انجام داد. اسپورتینگ. در ۲۹ سپتامبر ۲۰۲۰، تاباتا با قراردادی پنج ساله به باشگاه فوتبال اسپورتینگ پیوست.
نونس کار خود را با Ericeirense شروع کرد و سپس به تیم LigaPro Estoril رفت . نونس در طول دوران حضورش در این باشگاه، بیشتر در تیم ذخیره بازی می کرد ، قبل از اینکه در ژانویه 2019 به تیم اسپورتینگ سی پی در لیگ برتر رفت . در حالی که بخشی از تیمی بود که در سال 2021 موفق به کسب دبل شد . در ماه آگوست، نونس با تیم لیگ برتری ولورهمپتون واندررزقرارداد امضا کرد. برای انتقال رکورد باشگاهی به ارزش 45 میلیون یورو (38 میلیون پوند)، قبل از انتقال به تیم همکار لیگ برتری منچسترسیتی در فصل بعد. نونس که تا 12 سالگی در برزیل به
در فصل بعد. نونس که تا 12 سالگی در برزیل به دنیا آمد و بزرگ شد، تصمیم گرفت برای تیم ملی پرتغال بازی کند و اولین بازی ملی بزرگسالان خود را در سال 2021 انجام داد و در جام جهانی فوتبال 2022 و یوفا یورو 2024 نماینده این تیم بود. تیم ملی. او توسط تیته، سرمربی تیم ملی برزیل به عنوان یکی از ۹ جایگزین بازیکنان مستقر در بریتانیا، برای سه بازی مقدماتی جام جهانی ۲۰۲۲ برابر شیلی، آرژانتین و پرو دعوت شد. او دعوت را رد کرد، زیرا به دلیل واکسینه نبودن کامل در مقابل کووید-۱۹، باید در هنگام بازگشت قرنطینه می‌شد. نونز که در
باید در هنگام بازگشت قرنطینه می‌شد. نونز که در برزیل متولد شد و تا ۱۲ سالگی در آن کشور رشد کرد، پس از دعوت شدن به تیم ملی پرتغال از سوی فرناندو سانتوس، تصمیم گرفت برای تیم ملی فوتبال پرتغال بازی کند و اولین بازی ملی خود را در سال ۲۰۲۱ مقابل قطر در یک بازی دوستانه انجام داد. او اولین گل ملی خود را در ۲۲ مارس ۲۰۲۲ بعد در جریان پیروزی ۳ بر ۱ مقابل ترکیه در مرحله نیمه‌نهایی پلی آف مقدماتی جام‌جهانی ۲۰۲۲، به ثمر رساند.
دیوید میلچ (؛ زادهٔ ) فیلم‌نامه‌نویس و تهیه‌کننده تلویزیونی اهل ایالات متحده آمریکا است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "فاک" اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه ادگار و جایزه انجمن نویسندگان آمریکا شده‌است.
مانوئل اوگارته (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه است که برای باشگاه فوتبال منچستریونایتد بازی می‌کند. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال اروگوئه، زیر ۲۳ سال اروگوئه و بزرگسالان اروگوئه بازی کرده است. او اولین بازی برای تیم بزرگسالان را در سال ۲۰۲۱ انجام داد. او تیم ملی اروگوئه را در کوپا آمریکا ۲۰۲۴ همراهی کرد و در تیم منتخب تورنمنت قرار گرفت. دوران باشگاهی. فنیکس. اوگارته فوتبال خود را در رده‌های جوانان قبل از پیوستن به تیم جوانان فنیکس از باشگاه محلی سیتی پارک آغاز کرد، و در سن ۱۵ سالگی توسط
محلی سیتی پارک آغاز کرد، و در سن ۱۵ سالگی توسط سرمربی روزاریو مارتینز به تیم بزرگسالان راه پیدا کرد. مدت کوتاهی بعد، او برای شرکت در کوپا سودامریکانا ۲۰۱۶ جز فهرست ۳۰ نفره قرار گرفت. اوگارته اولین بازی حرفه ای خود را در ۴ دسامبر ۲۰۱۶ انجام داد و در دقیقه ۸۳ جایگزین آگوستین کانوبیو در برد ۴–۱ مقابل دانوبیو شد. با انجام این کار، او جوانترین بازیکن در قرن ۲۱ شد که به‌طور حرفه ای در اروگوئه بازی می‌کند (۱۵ سال و ۲۳۳ روز). اوگارته در ابتدا به عنوان مهاجم بازی می‌کرد، قبل از اینکه تبدیل به هافبک شود. تحت هدایت
قبل از اینکه تبدیل به هافبک شود. تحت هدایت خوان رامون کاراسکو، به اوگارته فرصت داده شد شد تا منظم‌تر بازی کند، او در سن ۱۸ سالگی کاپیتان باشگاه شد و اولین گل خود را در ۱۰ مارس ۲۰۱۹ در برد ۲–۰ مقابل راسینگ کلاب به ثمر رساند، همان‌طور که او ۱۴ بازی در لیگ برتر اروگوئه انجام داد. در ۲۹ اکتبر ۲۰۲۰، اوگارته در بازی اول کوپا سودامریکانا ۲۰۲۰ پاس گل لوچیانو نکوسور در برد ۳–۱ مقابل هواچیپتا را ارسال کرد. او در مجموع ۵۷ بازی برای این باشگاه انجام داد و یک گل به ثمر رساند. فامالیکائو. در ۲۹ دسامبر ۲۰۲۰، اوگارته
ثمر رساند. فامالیکائو. در ۲۹ دسامبر ۲۰۲۰، اوگارته قراردادی پنج ساله با باشگاه پرتغالی فامالیکائو به مبلغ ۳میلیون یورو را امضا کرد. او اولین بازی خود را در ۱۷ ژانویه ۲۰۲۱ در پیروزی ۲–۰ مقابل سانتا کلارا انجام داد. در ۲۱ فوریه، او اولین گل خود را برای باشگاه در پیروزی ۱–۰ مقابل ریو آوه به ثمر رساند. علیرغم اینکه اوگارته در ابتدا بازیکن ثابت نبود، در نهایت در تیم تحت هدایت ایوو ویرا جایگاهی به دست آورد، زیرا تطبیق پذیری او به او اجازه داد تا در پست‌های مختلف در خط میانی بازی کند. اسپورتینگ. در ۹ اوت ۲۰۲۱،
در خط میانی بازی کند. اسپورتینگ. در ۹ اوت ۲۰۲۱، اوگارته قراردادی پنج ساله با اسپورتینگ به مبلغ ۶٫۵ میلیون یورو امضا کرد. در ۱۴ اوت، او اولین بازی خود را برای این باشگاه انجام داد و در دقیقه ۹۲ در پیروزی ۲–۱ خارج از خانه مقابل براگا، جایگزین ژوائو پالینیا شد. اوگارته اولین گل خود را برای اسپورتینگ در ۲ ژانویه ۲۰۲۲ در پیروزی ۲–۱ مقابل باشگاه سابقش فامالیکائو به ثمر رساند. اوگارته که در ابتدا به عنوان ذخیره ژائو پاالهینیا به تیم پیوست، پس از مصدومیت او در ۳ دسامبر در پیروزی ۳–۱ مقابل بنفیکا در دربی لیسبون،
دسامبر در پیروزی ۳–۱ مقابل بنفیکا در دربی لیسبون، جایگزین پالینیا شد. بازی‌های چشمگیر و سازگاری سریع او با تیم باعث تمجید او از سوی مربی اش شد، او شروع به بازی منظم‌تر کرد و موقعیت اصلی پالینیا را تهدید کرد. در مرحله گروهی لیگ قهرمانان اروپا فصل ۲۳–۲۰۲۲، اوگارته با ۳۴ تکل و قطع توپ، از جمله ۱۲ تکل در برد ۳–۰ خارج از خانه مقابل آینتراخت فرانکفورت، بیشترین تکل و قطع توپ را داشت. پاریسن ژرمن. در ۱۵ ژوئن ۲۰۲۳، در مصاحبه ای با روزنامه پرتغالی رکورد، اوگارته تأیید کرد که به تیم پاری سن ژرمن خواهد پیوست. در ۷
کرد که به تیم پاری سن ژرمن خواهد پیوست. در ۷ ژوئیه ۲۰۲۳، پاریسن ژرمن رسماً اعلام کرد که او با قراردادی پنج ساله تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۸ به باشگاه پیوسته است و مبلغ انتقال ۶۰ میلیون یورو گزارش شد. او اولین بازی خود را در ۱۲ اگوست در در تساوی ۰–۰ مقابل لوریان در پارک دو پرنس انجام داد. در اوت ۲۰۲۳، اوگارته یکی از سه نامزد دریافت جایزه بهترین بازیکن ماه لیگ بود. او در چهار بازی اول خود در لیگ ۱، ۴۱ بازپس‌گیری توپ را ثبت که بیشترین تعداد در لیگ ۱ است. تنها بازیکنی که آمار بهتری از اوگارته را پس از چهار بازی اول فصل
آمار بهتری از اوگارته را پس از چهار بازی اول فصل لیگ ۱ از فصل ۰۷–۲۰۰۶ ثبت کرد، هافبک سابق پاریسن ژرمن، تیاگو موتا با ۴۷ بازپس‌گیری توپ بود. با این حال، پس از دو ماه اول فصل، اوگارته به تدریج جایگاه خود را به عنوان بازیکن ثابت از دست داد. در رسانه‌ها گزارش شد که سرمربی لوئیز انریکه فکر می‌کرد که تاکتیک‌های او با سبک بازی اوگارته مطابقت ندارد. اوگارته مکرراً به عنوان یک بازیکن تعویضی برای بقیه فصل ظاهر می‌شد. او همراه پاری سن ژرمن با قهرمانی در لیگ ۱، جام حذفی و سوپرجام سه‌گانه داخلی را تکمیل کرد. منچستر
حذفی و سوپرجام سه‌گانه داخلی را تکمیل کرد. منچستر یونایتد. اوگارته در ۳۰ اوت ۲۰۲۴ به تیم منچستریونایتد پیوست و قراردادی پنج ساله با امکان تمدید یک ساله امضا کرد. مبلغ انتقال ۴۲ میلیون پوند گزارش شده است که با افزودنی‌های اضافی به ۵۰٫۵ میلیون پوند افزایش می‌یابد.او اولین بازی خود برای منچستریونایتد را در تاریخ ۱۴ سپتامبر در پیروزی ۳-۰ مقابل ساوتهمپتون انجام داد. در ۲۲ قوریه ۲۰۲۵، اوگارته اولین گل خود برای یونایتد را در مقابل اورتون در گودیسون پارک به ثمر رساند تا به تیمش در کسب تساوی ۲-۲ کمک کند. تیم ملی.
تا به تیمش در کسب تساوی ۲-۲ کمک کند. تیم ملی. جوانان. در ۲۹ دسامبر ۲۰۱۹، گوستاوو فریرا، سرمربی تیم ملی فوتبال زیر ۲۳ سال اروگوئه، اوگارته را در فهرست نهایی ۲۳ نفره برای مسابقات مقدماتی المپیک ۲۰۲۰ قرار داد.او ۵ بازی در این تورنمنت را انجام داد و گل تساوی ۱-۱ تیمش در برابر برزیل را به ثمر رساند تا به مقام سوم دست پیدا کند. بزرگسالان. در ۵ مارس ۲۰۲۱، اوگارته در فهرست مقدماتی ۳۵ نفره تیم بزرگسالان اروگوئه برای مسابقات مقدماتی جام جهانی فوتبال ۲۰۲۲، مقابل آرژانتین و بولیوی قرار گرفت.با این حال، کونمبول آن