payamvha/North_RAG huggingface dataset:
فهرست کشورهای غیردوست فهرستی از کشورها است که دولت روسیه منتشر می‌کند و می‌گوید این کشورها «اقدامات غیردوستانه علیه روسیه، شرکت‌ها و شهروندان روسی انجام می‌دهند». کشورهایی که در این فهرست قرار دارند، مشمول محدودیت‌های خاصی در روابط خود با روسیه هستند؛ از جمله محدودیت‌های تجاری و ارزی، و محدودیت‌های پرسنلی در نمایندگی‌های دیپلماتیک خود در روسیه. اولین بار فهرست کشورهای غیردوست در میِ ۲۰۲۱ منتشر شد که شامل آمریکا و جمهوری چک بود. در پی حمله روسیه به اوکراین در ۲۴ فوریه ۲۰۲۲ و اعمال تحریم‌های بین‌المللی علیه
۲۴ فوریه ۲۰۲۲ و اعمال تحریم‌های بین‌المللی علیه روسیه، این فهرست به ۴۹ کشور گسترش یافته‌است. همه کشورهای عضو گروه هفت و همه اعضای اتحادیه اروپا در این فهرست قرار دارند. در حال حاضر ترکیه تنها عضو ناتو است که در فهرست نیست. فهرست کشورها و مناطق. استونی در آوریل ۲۰۲۱ در این فهرست قرار گرفت و جمهوری چک و آمریکا در می ۲۰۲۱ اضافه شدند، در حالی که بقیه کشورها از مارس ۲۰۲۲ به بعد افزوده شدند. پیش‌زمینه. در ژوئن ۲۰۱۸، ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه، قانونی را امضا کرد که به دولت این امکان را می‌دهد تا اقدامات
کرد که به دولت این امکان را می‌دهد تا اقدامات متقابلی را علیه کشورهایی که به انجام اقدامات «غیردوستانه» علیه روسیه متهم شده‌اند، اعمال کند. اقدامات متقابل یادشده شامل محدودیت‌های صادرات و واردات، تعلیق یا خاتمه همکاری‌های بین‌المللی، یا خصوصی‌سازی دارایی‌های دولت غیردوست بود. در بیانیه‌ای دربارهٔ تصویب این قانون که توسط رسانه‌های دولتی روسیه منتشر شد، به‌طور مشخص از آمریکا به عنوان هدف قانون نام برده شد. در آوریل ۲۰۲۱، ماریا زاخارووا، سخنگوی وزارت خارجه روسیه اعلام کرد که روسیه «فهرستی از کشورهای غیردوست»
اعلام کرد که روسیه «فهرستی از کشورهای غیردوست» منتشر خواهد کرد که شامل آمریکا می‌شود. پیش‌نویس‌های اولیه این فهرست فاش شد که تا ده کشور را شامل می‌شد، اما فهرست نهایی صادر شده توسط روسیه تنها شامل آمریکا و جمهوری چک بود. با انتشار این فهرست، دولت روسیه سفارت چک را به استخدام حداکثر ۱۹ تبعه روسیه محدود کرد و سفارت آمریکا را از استخدام کارمندان بومی منع کرد. روابط روسیه با این دو کشور در آن زمان هم در سطح پایینی قرار داشت. آمریکا و روسیه اخیراً برخی از دیپلمات‌های یکدیگر را اخراج کرده بودند و آمریکا در تلافی
یکدیگر را اخراج کرده بودند و آمریکا در تلافی حملات سایبری و دخالت ادعایی در انتخابات آمریکا توسط روسیه، تحریم‌هایی را علیه روسیه اعمال کرد. همچنین، جمهوری چک افسران اطلاعاتی روسیه را متهم کرد که در دو انفجار انبار مهمات سال ۲۰۱۴ در خاک چک دست داشته‌اند. گسترش فهرست در ۲۰۲۲. در فوریه ۲۰۲۲، پس از این‌که روسیه تهاجم تمام‌عیار خود به اوکراین را آغاز کرد، کشورهای متعددی شروع به اعمال تحریم‌های اقتصادی علیه روسیه در برابر این تهاجم با هدف فلج کردن اقتصاد روسیه کردند، و میکرونزی هم تصمیم به قطع روابط دیپلماتیک با
و میکرونزی هم تصمیم به قطع روابط دیپلماتیک با روسیه گرفت. در پاسخ، روسیه فهرست کشورهای غیردوست را تا ۴۸ کشور افزایش داد که شامل کشورهایی که تحریم‌هایی اعمال کرده بودند یا روابط دیپلماتیک خود را قطع کرده بودند، می‌شد. در ۲۲ ژوئیه ۲۰۲۲، روسیه، کشورهای کرواسی، دانمارک، یونان، اسلواکی و اسلوونی را مستقلاً و جدا از اتحادیه اروپا به فهرست افزود. میخائیل میشوستین، نخست‌وزیر روسیه اظهار داشت که این فهرست اکنون از کشورهایی تشکیل شده‌است که «اقداماتی غیردوستانه با روسیه و به‌ویژه علیه نمایندگی‌های دیپلماتیک و کنسولی
و به‌ویژه علیه نمایندگی‌های دیپلماتیک و کنسولی روسیه در خارج از کشور اتخاذ کرده‌اند.» سفارت دانمارک در روسیه به ۲۰، سفارت یونان به ۳۴ و سفارت اسلواکی به ۱۶ کارمند محدود شده‌اند. علاوه بر این، سفارت‌های کرواسی و اسلوونی «نمی‌توانند کارمندانی را برای ماموریت‌های دیپلماتیک و دفاتر کنسولی خود استخدام کنند.» در ۲۴ ژوئیه ۲۰۲۲، روسیه، باهاما و وابسته‌های تاج‌وتخت بریتانیا در گرنزی و جزیره من را به فهرست افزود. در ۳۰ اکتبر ۲۰۲۲، روسیه ۱۱ قلمرو بریتانیا را به فهرست کشورهای غیردوست اضافه کرد. در وب‌سایت کابینه روسیه
غیردوست اضافه کرد. در وب‌سایت کابینه روسیه آمده‌است: «یازده قلمرو فرادریایی دیگر بریتانیا که از تحریم‌های اعمال شده توسط بریتانیا علیه روسیه حمایت می‌کنند، به فهرست اضافه شده‌اند. این مناطق عبارتند از: برمودا، قلمرو جنوبگان بریتانیا، قلمرو اقیانوس هند بریتانیا، جزایر کیمن، جزایر فالکلند، مونتسرات، جزایر پیت‌کرن، سنت هلن، اسنشن و جزایر تریستان دا کونا، جزایر جورجیای جنوبی و ساندویچ جنوبی، آکراتاری و داکیلیا، جزایر تورکس و کایکوس.» در کنار سه قلمرو تحت کنترل بریتانیا - جزیره آنگویلا، جزایر ویرجین بریتانیا و
بریتانیا - جزیره آنگویلا، جزایر ویرجین بریتانیا و جبل‌الطارق - اینها تمام ۱۴ قلمرو فرادریایی بریتانیا در این فهرست هستند.
سرنوشت تغییر یافته یک بازی ویدئویی در سبک ماجراجویی گرافیکی است که ابتدا در سال ۱۹۹۰ میلادی توسط کمپانی اکولید برای سیستم عامل داس و یک سال بعد (۱۹۹۱) برای کامپیوترهای خانگی آمیگا تولید و منتشرگردید. این بازی توسط "مایکل برلین" و برپایه رابط کاربری متنی طراحی گردید. در سال ۲۰۰۰ نیز یک نسخه برای ویندوز و توسط شرکت "زیگورات اینتراکتیو" بر روی استیم منتشر شد. داستان بازی. گیمر در این بازی نقش شخصیتی به نام P.J. Barrett را بازی می‌کند که دارای زندگی متوسط و معمولی است. بر اثر یک اتفاق غیرمنتظره او یک دستگاه
است. بر اثر یک اتفاق غیرمنتظره او یک دستگاه تلویزیون خریداری می‌کند که متعلق به یک جنگجوی بربر بوده‌است. با روشن کردن دستگاه تلویزیون او به طرز جادویی به درون آن کشیده و به دنیای دیگری بر روی سیاره Daltere فرستاده می‌شود. در این سیاره یک بیگانه با نام Helmar اقدام به دزدیدن "جواهر نور" کرده‌است و همین باعث درخطر افتادن این سیاره شده‌است. قهرمان بازی مأمور می‌شود این آشفتگی را سروسامان بخشیده و از نابودی کهکشان جلوگیری نماید. گیم‌پلی. بازی "سرنوشت تغییریافته" یک بازی ماجراجویی برپایه رابط کاربری متنی
یک بازی ماجراجویی برپایه رابط کاربری متنی می‌باشد که توسط "مایکل برلین" طراحی گردید. در این بازی گیمر می‌تواند با دادن دستورات ساده متن اقدام به هدایت قهرمان و پیشبرد داستان بازی نماید. علاوه بر دستورات متنی، گیمر می‌تواند با استفاده از کلیک نمودن ماوس بر روی صفحه گرافیکی بازی، اقدام به کنترل قهرمان بازی نماید که این قابلیت باعث می‌شود این عنوان جزو آثار "ماجراجویی اشاره و کلیک" قرار بگیرد. در این بازی باید با حل معماهای پراکنده شده در محیط‌های مختلف، نسبت به پیشبرد داستان بازی اقدام کرد. بازتاب‌ها.
نسبت به پیشبرد داستان بازی اقدام کرد. بازتاب‌ها. نویسنده ماهنامه کامپیوتر گیمینگ ورلد بازی را تلفیقی از حس‌های گوناگون تعبیر کرد و گرافیک بازی را مناسب دانست، اما الگوریتم استفاده شده برای مسیریابی قهرمان بازی را بسیار اذیت کننده و عجیب نامید. با اینحال همچنان این عنوان را به دلیل استفاده از تم علمی تخیلی سیاره بیگانه‌ها، معماهای سخت ولی منطقی و حس طنز نهفته در داستان، یک اثر خوب و ارزشمند برای بازی کردن دانست. مجله AllGame هم این بازی را مشابه عناوینی همچون King's Quest و Space Quest دانست که البته جذابیت
King's Quest و Space Quest دانست که البته جذابیت آن‌ها را ندارد. مجله "آمیگا فورمت" نیز نسخه آمیگای این بازی را دارای گیم‌پلی کند و خسته‌کننده دانست که بارگذاری طولانی آن از روی فلاپی‌دیسک‌های آمیگا، وضع را خسته‌کننده‌تر می‌کند. ماهنامه آلمانی "آمیگا جوکر" نیز ضمن تحسین گرافیک بازی، به شدت از کند بودن بازی و تعویض‌های مکرر فلاپی دیسک در هنگام بارگذاری انتقاد کرده و انجام بازی را بدون داشتن دیسک سخت آزاردهنده دانست.
«بوگس» یک فرمانده رسمی و نظامی پارسی بود که به عنوان فرماندار («هیپارکوس») ایون در تراکیه (ساتراپی اسکودرا هخامنشی) در دوران حکومت خشایارشای یکم (۴۸۶–۴۶۵ پ. م) خدمت می‌کرد. به گفته هرودوت، به دنبال شکست‌های ایرانیان در نبرد پلاته و نبرد میکال، بوگس از ترک ایون خودداری کرد که در سال ۴۷۶/۵ پ. م، توسط آتنی‌ها به رهبری کیمون (پسر میلتیاد) محاصره شد. هنگامی که شاید می‌توانست شهر را تسلیم کند و با خیال راحت بیرون بیاید، بوگس تصمیم گرفت تا آخرین لحظه مقاومت کند، زیرا می‌خواست از ذلت اسیر شدن به دست دشمن پرهیز کند.
می‌خواست از ذلت اسیر شدن به دست دشمن پرهیز کند. هنگامی که آذوقه شهر در طول محاصره طولانی مدت به پایان رسید، بوگس آتش بزرگی برپا کرد، همسر، فرزندان، صیغه‌ها و خدمتکاران خود را کشت و آنها را در آتش انداخت. او سپس تمام قطعات نقره و طلا را که در شهر ذخیره شده بود جمع‌آوری کرد و آنها را به رود استروما انداخت. سپس خود را در آتش انداخت. بوگس به خاطر شجاعت و وفاداری‌اش توسط خشایارشا یکم مورد احترام قرار گرفت، و حتی خود هرودوت نیز با آن موافق بود . هنگامی که هرودوت تاریخ خود را در نیمه دوم قرن پنجم پیش از میلاد
تاریخ خود را در نیمه دوم قرن پنجم پیش از میلاد نوشت، بوگس هنوز توسط ایرانیان به دلیل اعمالش مورد ستایش قرار می‌گرفت. فرزندان بوگس که در قلمروی شاهنشاهی هخامنشی جان سالم به در بردند نیز توسط خشایارشا بسیار مورد احترام قرار گرفتند.
جزایر سلیمان کشوری در جنوب غرب اقیانوس آرام است که در شرق پاپوآ گینه نو قرار دارد. کشور جزایر سلیمان جزوی از ملانزی به‌شمار می‌آید. این کشور نزدیک به ۱۹۰۰ کیلومتری شمال شرق استرالیا و حدود ۴۸۵ کیلومتری شرق پاپوآ گینه نو واقع شده‌است. این کشور به هفت استان و یک شهر تقسیم می‌شود. مساحت این جزایر در مجموع ۲۸۸۹۶ کیلومتر مربع است، قابل مقایسه با مساحت آلبانی یا کمی کوچکتر از ایالت مریلند ایالات متحده. این مجمع الجزایر ۶۴۲۰۰۰ نفر جمعیت دارد (در سال ۲۰۱۵)، پایتخت و بزرگترین شهر هونیارا در جزیره گوادال‌کانال واقع
و بزرگترین شهر هونیارا در جزیره گوادال‌کانال واقع است. این جزایر دارای آب و هوای موسمی استوایی است که در طول سال بسیار مرطوب است، میانگین دما در ۲۷ درجه سانتی‌گراد است. منابع طبیعی جزایر سلیمان عبارتند از منابع فلزی شامل طلا، سرب، نیکل و روی. منابع دیگر عبارتند از بوکسیت و فسفات. جزایر سلیمان طوفان‌های استوایی، زمین‌لرزه و سونامی را تجربه می‌کنند. فعالیت فوران مکرری در آتشفشان تیناکولا وجود دارد. مسائل زیست‌محیطی جزایر سلیمان شامل جنگل‌زدایی و فرسایش خاک است. بسیاری از صخره‌های مرجانی در این منطقه در حال
بسیاری از صخره‌های مرجانی در این منطقه در حال مرگ هستند. جغرافیای فیزیکی. جزایر سلیمان دو زنجیره موازی از جزایر آتشفشانی و جزایر مرجانی کوچک در جنوب غربی اقیانوس آرام هستند. این کشور عمدتاً کوهستانی و پوشیده از جنگل است، اگرچه دارای دشت‌های وسیعی است. نزدیکترین همسایگان جزایر سلیمان وانواتو در جنوب شرقی و پاپوآ گینه نو در غرب هستند. این کشور بیشتر زنجیره سلیمان‌ها را شامل می‌شود - به استثنای بوکا و بوگنویل، دو جزیره در انتهای شمال غربی این زنجیره که از نظر جغرافیایی به زنجیره سلبمان تعلق دارند اما از تظر
جغرافیایی به زنجیره سلبمان تعلق دارند اما از تظر سیاسی منطقه خودمختاری در پاپوآ گینه نو را تشکیل می‌دهند. جزایر سلیمان به‌صورت مجمع‌الجزایری است که از قله‌های آشکار یک زنجیره کوه زیرآبی تشکیل شده‌است. این زنجیره از جزیره بوگنویل در پاپوآ گینه نو تا جزایر شمالی وانواتو امتداد دارد. کشور جزایر سلیمان جزایر مرکزی این زنجیره را پوشش می‌دهد. تقریباً تمام جزایر بزرگ‌تر منشأ آتشفشانی دارند و پوشیده از جنگل‌های بارانی مرطوب و رشته‌کوه‌هایی هستند که با دره‌های باریک قطع شده‌اند. بیشتر جزایر کوچکتر جزایر مرجانی
قطع شده‌اند. بیشتر جزایر کوچکتر جزایر مرجانی کم‌ارتفاع هستند. جزایر سلیمان در منطقه انتقالی در امتداد لبه صفحات زمین‌ساختی اقیانوس آرام و استرالیا قرار دارد. زمین‌لرزه و فعالیت‌های آتشفشانی در منطقه رایج است. هیچ دریاچه بزرگی در جزایر سلیمان وجود ندارد. چندین دریاچه کوچک از جمله دریاچه ته نگانو در این جزایر وجود دارد. رودخانه‌های کوتاه، باریک و سخت‌گذر جزایر سلیمان فقط با قایق‌رانی قابل تردد هستند. آبشار ماتانیکو در جنوب غربی پایتخت هونیارا در گوادال‌کانال واقع شده‌است. دو سوی این آبشار به داخل غاری پر از
واقع شده‌است. دو سوی این آبشار به داخل غاری پر از چکیده‌سنگ می‌ریزند. جزایر. جزایر اصلی این گروه بزرگ و ناهموار هستند و در کوه پوپوماناسو در گوادال‌کانال به ارتفاع ۲۳۳۰ متر می‌رسند. این جزایر در دو زنجیره موازی که جهت شمال غربی-جنوب شرقی دارند جای گرفته‌اند: زنجیره جنوبی شامل ولا لاولا، جزایر جورجیا جدید، ساوو و گوادالکانال است. زنجیره شمالی نیز شامل مالائیتا، شواسول و سانتا ایزابل است. زنجیره‌ها در سان کریستوبال (جزیره ماکیرا) به هم می‌رسند. جزایر سانتا کروز گروهی از جزایر کوچک هستند که در ۵۵۵ کیلومتری
کروز گروهی از جزایر کوچک هستند که در ۵۵۵ کیلومتری شرق گوادالکانال واقع شده‌اند. بزرگترین جزیره این گروه نندو است (که به آن جزیره ندنی یا جزیره سانتا کروز نیز می‌گویند). از نظر زمین‌شناسی، جزایر سلیمان بخشی از قوس آتشفشانی است که از ایرلند نو در پاپوآ گینه نو تا وانواتو امتداد دارد. بخش عمده کشور جزایر سلیمان متشکل از جزیره‌های آتشفشانی کوهستانی مجمع الجزایر سلیمان است که شامل جزیره شواسول، جزایر شورتلند، جزایر جورجیای نو، جزیره سانتا ایزابل، جزایر راسل، جزایر نگگلا، تولاگی، مالائیتا، ماراماسیک، اولاوا،
جزایر نگگلا، تولاگی، مالائیتا، ماراماسیک، اولاوا، اواراها (سانتا آنا)، ماکیرا (سان کریستوبال)، و جزیره اصلی گوادال‌کانال می‌شوند. جزایر سلیمان همچنین شامل آب‌سنگ‌های کم‌ارتفاعی مانند سیکایانا، جزیره رنل بلونا، جزایر سانتا کروز و مناطق دورافتاده کوچک، تیکوپیا، آنوتا و فاتوتاکا است. آتشفشان‌هایی با درجات مختلف فعالیت در برخی از جزایر بزرگتر قرار دارند، در حالی که بسیاری از جزایر کوچکتر به صورت آبسنگ‌های حلقوی هستند که پوشیده از شن و درختان نخل است. بررسی اولیه تنوع زیستی دریایی در جزایر سلیمان که در سال ۲۰۰۴
تنوع زیستی دریایی در جزایر سلیمان که در سال ۲۰۰۴ انجام شد، ۴۷۴ گونه مرجان دریایی را در سلیمان یافت به اضافه ۹ گونه که می‌توانند برای علم جدید باشند. این دومین تنوع مرجانی در جهان است که پس از جزایر راجه آمپات در شرق اندونزی در رتبه دوم قرار دارد. آب و هوا. جزایر سلیمان دارای آب و هوای موسمی گرمسیری با دمای بسیار کمی است. نوامبر تا مارس گرم‌ترین دوره است، در حالی که از آوریل تا اکتبر خنک‌تر و خشک‌تر است. به‌طور معمول، دمای روز بین ۲۵ درجه سانتی‌گراد تا ۳۲ درجه سانتی‌گراد و دمای شب از ۳ تا ۵ درجه سانتی‌گراد
سانتی‌گراد و دمای شب از ۳ تا ۵ درجه سانتی‌گراد متغیر است. بادهای موسمی شمال غربی، که هوای گرمتر و مرطوب‌تری را به همراه دارد، از نوامبر تا مارس ادامه دارد. طوفان‌ها اغلب از دریای مرجان و منطقه سلیمان شروع می‌شوند، اما اغلب از خود جزایر دور می‌شوند. میانگین بارندگی سالانه ۳۰۵ سانتی‌متر است. میانگین رطوبت نزدیک به ۸۰ درصد است. در جزایری که دارای ارتفاعات اندرونی هستند، بارندگی در دامنه‌های در معرض باد بیشتر و در دامنه‌های محافظت‌شده کمتر است. به‌طور خاص، در جزیره گوادال‌کانال، آتشفشان‌هایی مانند کوه
در جزیره گوادال‌کانال، آتشفشان‌هایی مانند کوه پوپوماناسو با ارتفاع ۲۳۳۵ متر وجود دارد که در طول فصل سردتر از دامنه‌های شمالی در برابر بادهای بسامان محافظت می‌کند؛ بنابراین، در هونیارا، در سمت شمالی، کمتر از ۱۵۰ میلی‌متر (۶ اینچ) باران از ماه مه تا اکتبر می‌بارد. در اینجا، میزان بارندگی از ۲۲۰۰ میلی‌متر (۸۷ اینچ) در سال بیشتر نیست که حداکثر آن در ماه مارس است که معمولاً مرطوب‌ترین ماه در تمام جزایر است. یکی دیگر از جزیره‌های کوهستانی کولومبانگارا است که در آن کوه وو با ارتفاع ۱۷۶۸ متر (۵۸۰۱ فوت) قرار دارد:
کوه وو با ارتفاع ۱۷۶۸ متر (۵۸۰۱ فوت) قرار دارد: در اینجا نیز تفاوتی در دوره بادهای بسامان (تجاری) وجود دارد، بین سمت شمالی که بیشتر پناه گرفته‌است و سمت جنوبی که بیشتر در معرض خطر است. بادهایی که قادر به ایجاد ابرهای بارانی هستند.
سازگاری‌های ضدشکار و سازگاری‌های ضدشکارگر ، سازوکارهایی هستند که از طریق فرگشت ایجاد شده‌اند و به جانوران طعمه در مبارزه مداوم با شکارگران کمک می‌کنند. در سرتاسر قلمرو جانوران، سازگاری‌هایی برای هر مرحله از این مبارزه، یعنی پرهیز از شناسایی شدن، جلوگیری از مورد حمله قرار گرفتن، تشخیص شکارگر و پرهیز از گرفتار شدن و مبارزه برای خورده نشدن، فرگشت یافته‌است. نخستین خط دفاعی عبارت است از پرهیز از این که جانوران شکارگر آنها را شناسایی کند. این کار از طریق سازوکارهایی مانند همرنگی (استتار)، تقلید، انتخاب ناهمگونی،
مانند همرنگی (استتار)، تقلید، انتخاب ناهمگونی، زندگی در زیر زمین، یا شب‌زی بودن صورت می‌پذیرد. از سوی دیگر، جانوران طعمه ممکن است شکارگر را از شکار منصرف کنند، مثلاً با وانمود کردن به داشتنِ دفاعی قوی در رنگ هشدار، تقلید از جانورانی که دارای چنین دفاعی هستند، گیج کردن مهاجم، علامت دادن به شکارگر که تعقیب طعمه ارزشی ندارد، انحراف حواس با استفاده از ساختارهای دفاعی مانند خارها یا زندگی گروهی. اعضای گروه‌ها با وجود افزایش آشکار بودن یک گروه، از طریق بهبود هوشیاری، سردرگمی شکارگر و افزایش احتمال حمله شکارگر به
سردرگمی شکارگر و افزایش احتمال حمله شکارگر به افراد دیگر، خود را کمتر در معرض خطر شکار قرار می‌دهند. برخی از طعمه‌ها، توانایی ترساندن شکارگر را، چه به روش شیمیایی و چه به روش دفاع گروهی، یا با دفع مواد آزاردهنده دارند. برخی از جانوران نیز توانایی رهایی سریع با فرار یا مانور فوق‌العاده را دارند. در نهایت، برخی گونه‌ها زمانی که گیر می‌افتند، می‌توانند حتی با خودبُریِ بخش‌های خاصی از بدنشان فرار کنند؛ مثلاً خرچنگ‌ها می‌توانند پنجه‌شان را قطع کنند و مارمولک‌ها می‌توانند دم خود را بیندازند تا حواس شکارگران را
می‌توانند دم خود را بیندازند تا حواس شکارگران را آن‌قدر پرت کند که به طعمه اجازه فرار بدهد. تاریخچه. ارسطو (حدود ۳۵۰ سال پیش از میلاد) مشاهدات خود را از رفتار ضدشکار سرپایان از جمله استفاده از جوهر برای پرت کردن حواس، استتار و علامت دادن را در کتاب "تاریخ حیوانات" ثبت کرده‌است. در سال ۱۹۴۰، هیو بی. کات یک مطالعه جامع دربارهٔ استتار، تقلید و رنگ هشدار به نام "رنگ‌آمیزی سازگاری در جانوران" نوشت. در سدهٔ بیست‌ویکم، سازگاری با زندگی در شهر به‌طور قابل توجهی واکنش‌های ضدشکار جانورانی مانند موش و کبوتر را کاهش
ضدشکار جانورانی مانند موش و کبوتر را کاهش داده‌است. تغییرهای مشابهی در جانوران اسیر و اهلی دیده می‌شود. فرگشت هم‌زمان و چندجانبه شکار و شکارگر. سازگاری ضدشکار، سازوکاری است که از طریق فرگشت ایجاد شده‌است تا به جانداران شکارشونده در مبارزه مداوم با شکارگران کمک کند. هر نوع رفتار ضدشکار در گونه شکار یا شکارگر، در طول زمان اصلاح و تکمیل می‌شود. نوع و جمعیت شکار می‌تواند بر نوع و جمعیت گونه شکارگر نیز تأثیر بگذارد. شکارگران می‌توانند به تراکم طعمه پاسخ دهند که در این صورت، تنظیم‌کننده جمعیت آنها هستند. آنها
در این صورت، تنظیم‌کننده جمعیت آنها هستند. آنها نسبت به طعمه دارای دو نوع پاسخ عددی و کارکردی هستند. تغییرات فرگشتی با گذشت زمان و در درازمدت چه در جاندار طعمه و چه در شکارگر صورت می‌پذیرد و حتی می‌تواند بر ریخت‌شناسی، برازش و فیزیولوژی هر دو تأثیر بگذارد. سازگاری‌های تدریجی و حذف افراد ضعیف از جمعیت، سبب تقویت افرادی از گونه شکار می‌شود که هم دارای ریخت‌شناسی سازگار با فرگشت ضدشکار هستند و هم از مسابقه فرگشت شکارگر بازنمی‌مانند. با ادامه نسل افراد برجای‌مانده، به‌تدریج افراد دارای ژن‌های سازگار با فرگشت
به‌تدریج افراد دارای ژن‌های سازگار با فرگشت ضدشکار، ژن‌های سازگار با شرایط بوم‌شناسی رفتاری شکارگر و زیستگاه به نسل‌های بعدی منتقل می‌شوند. بررسی اجمالی. دستیابی شکارگر به منبع غذایی (شکار) چهار مرحله دارد: شناسایی، حمله، گرفتن و مصرف. در فرایند سازگاری ضدشکار، برای این که شانس بقای طعمه به حداکثر برسند، ممکن است هر یک از این چهار مرحله، برای رویارویی با شکارگر تکامل یافته باشد؛ یعنی «پرهیز از شناسایی شدن»، «پرهیز از مورد حمله قرار گرفتن»، «تشخیص شکارگر و پرهیز از گرفتار شدن» و «مبارزه برای خورده نشدن»
و پرهیز از گرفتار شدن» و «مبارزه برای خورده نشدن» است. نخستین خط دفاعی شامل فرار از تشخیص از طریق سازوکارهایی مانند استتار، نقاب‌سازی، انتخاب ناهمگون‌سازی، زندگی زیرزمینی و شب‌گردی است. از سوی دیگر، یک جانور طعمه ممکن است با ترساندن مهاجم، با تبلیغ وجود دفاع‌های قوی، با تقلید از جانور مجهز به چنین دفاعی، با ترساندن مهاجم، شکارگران را از تعقیب منصرف کند یا ممکن است با پرت کردن حواس آن‌ها به طور پیشدستانه از حمله اجتناب شود. همچنین با ساختن ساختارهای دفاعی مانند زندگی گروهی خطر شکار شدن کاهش پیدا می‌کند.
مانند زندگی گروهی خطر شکار شدن کاهش پیدا می‌کند. برخی از گونه‌های شکارشونده می‌توانند با استفاده از مواد شیمیایی، دفاع مشترک، دفع مواد سمی و غیره با شکارگران مقابله کنند. در نهایت، برخی از گونه‌ها می‌توانند در صورت گرفتار شدن، قسمت‌های خاصی از بدن را برای فرار قربانی کنند؛ مثلاً خرچنگ‌ها می‌توانند چنگال‌های خود را از دست بدهند و مارمولک‌ها می‌توانند دم خود را بریزند، که اغلب حواس شکارگران را به اندازه کافی برای فرار طعمه پرت می‌کند. پرهیز از شناسایی. برای اینکه شکارگر بتواند یک وعده غذایی بالقوه را پیدا
اینکه شکارگر بتواند یک وعده غذایی بالقوه را پیدا کند، ابتدا باید یک جاندار زنده را به عنوان طعمه شناسایی کند. با این حال، طعمه ممکن است ویژگی‌های سازگاری زیادی داشته باشد که چنین کاری را دشوار کند. پرهیز از دیده شدن. جانوران ممکن است با زندگی دور از دید شکارگران، خواه در غارها، گودال‌ها یا با شب‌گردی، از تبدیل شدن خود به یک طعمه جلوگیری کنند. شب‌گردی یک رفتار جانوری است که با فعالیت در طول شب و خوابیدن در روز شناخته می‌شود. شب‌گردی نوعی رفتار پرهیز از شناسایی‌شدن به نام دیدگریزی است که توسط برخی از جانوران
به نام دیدگریزی است که توسط برخی از جانوران برای جلوگیری از شکار شدن برگزیده می‌شود. خطر شکار مدت‌هاست که در شکل‌دادن به تصمیم‌های رفتاری حیاتی شناخته شده‌است. به عنوان مثال، خطر شکار شدن در تعیین زمان آشکار شدن پس از غروب در خفاش‌های پژواک‌گیر از اهمیت بالایی برخوردار است. اگرچه فعالیت زودهنگام برای پیدا کردن غذا در زمان‌های روشن‌تر امکان جستجوی آسان‌تر غذا را فراهم می‌کند، اما این کار همچنین سبب به خطر افتادن بیشتر برای باز خفاشی‌ها و شاهین خفاشی‌ها می‌شود. این کار سبب زمان آشکار شدن هنگام عصر می‌شود که
این کار سبب زمان آشکار شدن هنگام عصر می‌شود که سازش بین خواسته‌های متضاد است. سازگاری شبانه دیگری را می‌توان در خرموش کانگورویی‌ها دید. آنها در زیستگاه‌های نسبتاً باز به جستجوی غذا می‌پردازند و فعالیت خود را متناسب با نور ماه تنظیم می‌کنند؛ در زمانی که ماه کامل است، آنها به سمت مناطقی با پوشش نسبتاً متراکم گیاهی می‌روند تا روشنایی اضافی را جبران کنند. استتار. استتار سازوکاری است که در آن موجود زنده با استفاده از مواد، رنگ، نور یا ترکیبی از آنها سعی می‌کند خود را پنهان کند تا شکارگر احتمالی او را نبیند یا
خود را پنهان کند تا شکارگر احتمالی او را نبیند یا شناسایی نکند. این پدیده در هم جانوران خشکی و هم دریایی رایج است. استتار را می‌توان به روش‌های مختلف انجام داد؛ مثلاً همانندی با محیط پیرامون، رنگ‌آمیزی گیج‌کننده، از بین بردن سایه با ضدسایه یا جبران روشنایی، خودآرایی، رفتار پنهانی یا الگوهای تغییرپذیر پوست و رنگ. جانورانی مانند مارمولک شاخدار دم‌تخت در آمریکای شمالی فرگشت یافته‌اند تا سایه خود را از بین ببرند و با زمین ترکیب شوند. بدن این مارمولک‌ها پهن است و طرفین آنها به سمت لبه نازک است. این شکل بدنی،
و طرفین آنها به سمت لبه نازک است. این شکل بدنی، همراه با پولک‌های سفید که در امتداد کناره‌های آنها قرار دارد، به مارمولک‌ها اجازه می‌دهد تا به‌طور مؤثر سایه‌های خود را پنهان کنند. افزون بر این، این مارمولک‌ها با فشردن بدن خود به زمین، سایه‌های باقی‌مانده را نیز پنهان می‌کنند. نقاب‌سازی. جانوران می‌توانند با نقاب‌سازی و تغییر ظاهر خود به شکل اجسام غیرقابل خوردن از معرض دید پنهان شوند. برای مثال، شب‌زی‌ها، پرندگانی از آمریکای جنوبی، معمولاً وقتی روی درختی می‌نشینند، به طرز متقاعدکننده‌ای شبیه کنده شکسته یک
به طرز متقاعدکننده‌ای شبیه کنده شکسته یک شاخه هستند، در حالی که یک پروانه، از جنس بلوط‌برگی‌ها، دقیقاً شبیه یک برگ خشکیده‌است. انتخاب ناهمگون‌سازی. راه دیگر برای قرار نگرفتن در معرض دید عموم این است که جانور، متفاوت از دیگر اعضای گونه خود به نظر برسد. شکارگرانی مانند چرخ‌ریسک، به‌طور انتخابی انواعی از حشرات فراوان را شکار می‌کنند و انواع کمتر فراوان موجود را نادیده می‌گیرند و به این ترتیب، یک تصویر جستجوی طعمه مخصوص به خود را دارند. این یک سازوکار برای انتخاب وابسته به فراوانی منفی به نام گزینش کمیابی
انتخاب وابسته به فراوانی منفی به نام گزینش کمیابی ایجاد می‌کند. گزینش کمیابی بقای تک‌تک جانورانی را توصیف می‌کند که (از طریق جهش) با گونه‌های خود متفاوت هستند، به این دلیل که یک شکارگر نمی‌تواند به درستی آنها را شناسایی کند، احتمال نادیده گرفتن توسط شکارگران آنها بیشتر می‌شود. در گزینش کمیابی، شکل‌های رایج یک گونه بیشتر از شکل‌های کمیاب‌تر طعمه می‌شوند و به شکل‌های نادر در جمعیت، یک موقعیت مناسب‌تر برای انتخاب طبیعی می‌دهند. پرهیز از مورد حمله قرار گرفتن. بسیاری از گونه‌ها از استراتژی‌های رفتاری برای
بسیاری از گونه‌ها از استراتژی‌های رفتاری برای جلوگیری از شکارگران استفاده می‌کنند. هراسان‌سازی شکارگر. بسیاری از جانوران با دفاع ضعیف، از جمله شب‌پره‌ها، پروانه، آخوندکان، چوبکان و سرپایان مانند اختاپوس، از الگوهای تهدید کردن یا رفتار ترسناک، مانند نمایش ناگهانی چشم دروغین استفاده می‌کنند تا شکارگر را بترسانند یا حواس او را یک لحظه پرت کنند و فرصتی برای فرار پیدا کنند. برخلاف رنگ هشدار که یک پیام صادقانه است، رفتار ترسناک اساساً بلوف است و سم یا دیگر مکانیسم‌های دفاعی در کار نیست. علامت‌های بازدارنده
دفاعی در کار نیست. علامت‌های بازدارنده تعقیب. سیگنال‌های بازدارنده تعقیب، سیگنال‌های رفتاری هستند که موجود شکارشونده از آنها استفاده می‌کند تا شکارگر را از تعقیب منصرف کند. به عنوان مثال، جهیدن آهو. تصور می‌شود که جست و خیز کردن آهو با پاهای سفت و کمر کمانی‌شده، به شکارگران نشان می‌دهد که آهو آمادگی جسمانی بالایی دارد و می‌تواند از چنگ شکارگر بگریزد. در نتیجه، شکارگر ممکن است تصمیم به انتخاب طعمه دیگری بگیرد که آمادگی جسمانی کمتری دارد و احتمال فرار کردنش کمتر است. گوزن دم‌سفید و دیگر پستانداران طعمه با
کمتر است. گوزن دم‌سفید و دیگر پستانداران طعمه با علامت‌های آشکار (اغلب سیاه و سفید) دم در هنگام هشدار حالت پرچم دارند و به شکارگر اطلاع می‌دهند که شناسایی شده‌است. نداهای هشداردهنده پرندگانی مانند جیجاق اوراسیایی، به‌طور مشابه نظریه علامت‌دهی است که هم برای شکارگر و هم برای شکار مفید است: شکارگر آگاه می‌شود که شناسایی شده‌است و ممکن است با صرفنظر کردن از تعقیب، در وقت و انرژی خود نیز صرفه‌جویی کند، در حالی که طعمه از حمله محافظت می‌شود. مرده‌نمایی. یکی دیگر از سیگنال‌های بازدارنده تعقیب، مرده‌نمایی است.
از سیگنال‌های بازدارنده تعقیب، مرده‌نمایی است. مرده‌نمایی، نوعی بلوف است که در آن جانور از بدن مرده خود تقلید می‌کند تا شکارگرانی را که به دنبال طعمه زنده هستند، فریب دهد. شکارگر هم گاهی از همین تکنیک استفاده می‌کند تا طعمه به او نزدیک شود. ضربان قلب حنایی‌های گوزن دم‌سفید در پاسخ به نزدیک شدن شکارگران، کاهش می‌یابد. این پاسخ که به آن «هشدار برادی‌کاردی» می‌گویند، سبب می‌شود تا ضربان قلب حنایی از ۱۵۵ به ۳۸ ضربه در دقیقه کاهش یابد. این افت ضربان قلب می‌تواند تا دو دقیقه طول بکشد و سبب شود که بچه حنایی ضربان
تا دو دقیقه طول بکشد و سبب شود که بچه حنایی ضربان تنفس ضعیف و کاهش حرکت را تجربه کند که به آن بی‌حرکتی تونیک می‌گویند. بی‌حرکتی تونیک یک واکنش انعکاسی است که سبب می‌شود بچه حنایی وارد وضعیت پایین بدنی شود تا موقعیت یک جسد را شبیه‌سازی می‌کند. با کشف حنایی، شکارگر علاقه خود را به طعمه «مرده» از دست می‌دهد. دیگر علائم برادی‌کاردی زنگ خطر مانند ترشح بزاق، ادرار و مدفوع نیز می‌تواند سبب از دست رفتن علاقه شکارگر شود. حواس‌پرتی. نرم‌تنان دریایی مانند خرگوش دریایی، سپیداج، ماهی مرکب و هشت‌پا با پرت کردن حواس