payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مرچنت تیلورز بود و ارتباطات مهمی در نظام سلطنتی داشت. در سال ۱۵۵۳ توماس ویندهم اولین مأموریت به غرب آفریقا را هدایت کرد و سه کشتی و ۱۴۰ سرباز را همراه خود برد. یورک یکی از سرمایه‌گذاران این سفر بود و فروبیشر با ظرفیتی ناشناخته همراه این گروه بود. بعد از شکست دادن کشتی‌های پرتغالی در نزدیکی مادیرا موفقیت‌آمیزترین معامله خود را در گلدکوست انجام دادند و لباس‌های انگلیسی را در ازای ۱۵۰ پوند طلا مبادله کردند. با ادامه مسیر به سمت جنوب به بنین رسیدند و مستقیماً با پادشاه اوبا اورهگبوآ مذاکره کردند و ۸۰ تُن کاغذ
پادشاه اوبا اورهگبوآ مذاکره کردند و ۸۰ تُن کاغذ مِلِگتا درخواست کردند. اورهگبوآ بعد از مخالفت‌های اولیه با این معامله موافقت کرد اما در زمانی که کاغذ جمع‌آوری می‌شد، بیماری به گروه انگلیسی نفوذ کرد و بسیاری از آن‌ها از جمله رهبر مأموریت ویندهم کشته شدند. به تعداد کافی دریانورد نداشتند تا تمام گروه را هدایت کنند پس یک کشتی را رها کردند و حتی به خاطر وحشتی که داشتند، تعدادی از اعضای گروه را جا گذاشتند. سفر بازگشت برای خدمه بیمار و اندک بسیار دشوار بود. یک کشتی دیگر از دست رفت و زمانی که تنها کشتی بازمانده به
دیگر از دست رفت و زمانی که تنها کشتی بازمانده به انگلستان رسید تنها ۴۰ نفر از ۱۴۰ خدمه زنده بودند. فروبیشر یکی از بازمانده‌ها بود، شاید این تائیدیه‌ای بر حرف یورک بود که می‌گفت فروبیشر «روح بزرگ و شجاعت زیاد و مقاومت بدنی طبیعی دارد». با وجود از دست رفتن دو کشتی و ۱۰۰ نیرو سفر سال ۱۵۵۳ موفقیت مالی قلمداد شد و سرمایه‌گذارانی مانند یورک در سال ۱۵۵۴ یک سفر تجاری دیگر به گینه پرتغالی را سرمایه‌گذاری کردند. فروبیشر که با اولین تجربه‌اش نترس شده بود در این سفر شرکت کرد و به عنوان کارآموز تجارت زیر نظر نماینده
شرکت کرد و به عنوان کارآموز تجارت زیر نظر نماینده تجاری یورک جان برین کار کرد. در نوامبر ۱۵۵۴ سه کشتی به فرماندهی جان لاک از دارمواث حرکت کردند. احتمالاً اولین آشنایی فروبیشر با خانواده لاک بود، رابطه‌ای که نقش مهمی در آینده-اش داشت. بعد از هفت هفته دریانوردی اولین پهلوگیری آن‌ها نزدیک رود سستوس یعنی لیبریای امروزی بود. مقداری فلفل خردیدند و راهی گلدکوست، یعنی مرکز تجاری طلایِ غرب آفریقا شدند. دولت محلی حاضر نشد با انگلیسی‌ها معامله کند تا اینکه یک گروگان به آن‌ها دادند تا مطمئن شوند مذاکرات صادقانه پیش
به آن‌ها دادند تا مطمئن شوند مذاکرات صادقانه پیش برود. فروبیشر داوطلب شد نقش گروگان را داشته باشد و مذاکرات ادامه یافت. اما قبل از اینکه موفق شوند معامله کنند یک کشتی پرتغالی ظاهر شد و به ناوگان انگلیسی شلیک کرد. گروه انگلیسی فروبیشر را رها کردند و برای تجارت به جای دیگری رفتند و در نهایت با محموله ارزشمندی از طلا، فلفل و عاج به انگلستان برگشتند. اسیرکنندگان آفریقایی فروبیشر را در مکان تجاری مینا به پرتغالی‌ها تسلیم کردند و او در قصر سائو خورخه دا مینا زندانی شد. مقامات پرتغالی بعد از نُه ماه او را به
زندانی شد. مقامات پرتغالی بعد از نُه ماه او را به پرتغال فرستاند و در نهایت در سال ۱۵۵۸ به انگلستان بازگشت. ناخدا و دزد دریایی. شرایط و زمان برگشت فروبیشر از پرتغال نامشخص است. هیچ نشانه تلاش سیاسی یا مالی برای آزادی او موجود نیست، شاید پرتغالی‌ها متوجه شدند اسارت فردی با رده سیاسی پایین دیگر سودی برایشان ندارد. حتماً فروبیشر فوراً بعد از آزادی‌اش به دریا بازگشت. اسنادی نشان می‌دهند در سال ۱۵۵۹ سفری به ساحل باربری داشته تا یک اسیر انگلیسی به اسم آنتونی هموند را آزاد کند. در سپتامبر همان سال یک دزد دریایی
را آزاد کند. در سپتامبر همان سال یک دزد دریایی مشهور، هنری استرانگ‌ویز در دادگاه شهادت داد که فروبیشر در نقشه بی‌نتیجه حمله به قلعه مینای پرتغالی‌ها که خودش در سال ۱۵۵۵ در آن زندانی بود دست داشته‌است. گذر شمال-غرب. در بیشتر مدت قرن شانزدهم امکان وجود یک مسیر شمالی به کاتای و هند شرقی مورد بحث و آزمایش انگلستان بود. سباستین کبوت در سال ۱۵۰۸ یکی از اولین ماموریت‌های خود برای جستجوی مسیر شمال غربی انجام داد. رابرت ترون و راجر بارلو در دهه ۱۵۳۰ مذبوحانه تلاش کردند توجه هنری هشتم را به نقشه‌ای برای دریانوردی
کردند توجه هنری هشتم را به نقشه‌ای برای دریانوردی مستقیم از قطب شمال به چین جلب کنند. در سال ۱۵۵۱ گروهی از بازرگانان انگلیسی (که بعدها به اسم شرکت ماسکاوی معروف شدند) برای جستجوی مسیر از شمال شرقی به کاتای تشکیل شد. گروه موفق به پیدا کردن مسیر نشد اما رابطه تجاری طولانی مدتی با روسیه برقرار کرد. همفری گیلبرت در دهه ۱۵۶۰ حامی تأثیرگذاری برای پیدا کردن مسیر شمال-غرب بود و مقاله پر جزئیاتی در حمایت از این ایده نوشت. گرچه فروبیشر اوایل دهه ۱۵۶۰ تمایل خود را برای پیدا کردن مسیر شمال-غرب ابراز کرد، سال‌ها بعد
پیدا کردن مسیر شمال-غرب ابراز کرد، سال‌ها بعد دست به اقدامی برای عملی کردن این ایده زد. فروبیشر در سال ۱۵۷۴ از شورای خصوصی درخواست اجازه و حمایت مالی برای انجام مأموریتی جهت پیدا کردن مسیر شمال-غرب به دریای جنوبی (اقیانوس آرام) و بعد از آن کاتای کرد. بعضی از نمایندگان از پیشنهاد او خوشحال شدند اما او را به شرکت ماسکاوی ارجاع دادند، ماسکاوی کنسرسیوم بازرگانان انگلیسی بود که قبلاً چند گروه را برای پیدا کردن مسیر شمال-شرق به حوزه سواحل قطبی نروژ و روسیه اعزام کردند و حقوق انحصاری مسیرهای دریای شمالی به شرق را
و حقوق انحصاری مسیرهای دریای شمالی به شرق را در اختیار داشتند. سفر دریایی اول. فروبیشر در سال ۱۵۷۶ شرکت ماسکاوی را متقاعد کرد به وی مجوز مأموریت بدهند. در ۲۶ ژوئن ناوگان کوچک با کمک سرپرست شرکت مایکل لاک (که پدر پُر نفوذ وی ویلیام لاک مجوز تولید انحصاری پارچه داشت و لباس‌های فاخری برای هنری هشتم آماده می‌کرد)، به جزایر شت‌لند رسیدند و برای تعمیر نشتی اتاقک مایکل و سطل‌های آب توقف کردند. جزیره برچ در هجدهم اوت رویت شد و به افتخار نجار کشتی که آن را کشف کرده بود نام‌گذاری شد، در این قسمت مأموریت با بومیان رو
نام‌گذاری شد، در این قسمت مأموریت با بومیان رو به رو شدند. و از یکی از آن‌ها خواستند گروهشان را در این منطقه هدایت کند. فروبیشر پنج نفر از افرادش را با قایقی اعزام کرد تا آن بومی را به ساحل برسانند و به آن‌ها هشدار داد بیش از حد به هیچ‌کدام آن‌ها نزدیک نشوند. گرچه خدمه قایق سرپیچی کردند و پنج نفر از افراد فروبیشر اسیر شدند. سفر دریایی دوم. در سال ۱۵۷۷ مأموریت بزرگتری نسبت به قبلی انجام شد. ملکه کشتی سلطنتی نیروی دریاییِ ۲۰۰ تنی ایچ‌ام‌اس اِید را به شرکت کاتای امانت داد (جیمز مک‌درموا نویسنده زندگی‌نامه
کاتای امانت داد (جیمز مک‌درموا نویسنده زندگی‌نامه فروبیشر می‌گوید ملکه کشتی را به شرکت فروخت) و هزار پوند در این مأموریت سرمایه‌گذاری کرد. فروبیشر قبل از ۳۰ مارس از ملکه خواسته بود به عنوان دریادار عالی آب‌های شمال غربی و فرماندار تمام زمین‌های کشف شده منصوب کند و بتواند پنج درصد از سود تجارت را دریافت کند. کالی‌چائو هنگام رسیدن به انگلستان به‌خاطر زخمی در حال مرگ بود، دنده‌اش هنگام اسیر شدن به‌طور غیرعمدی شکست و در نهایت ریه‌اش را شکاف داد. اسم این فرد بومی کالیچو، آرناک یا ناتاک گزارش شده‌است. فروبیشر در
کالیچو، آرناک یا ناتاک گزارش شده‌است. فروبیشر در وینزدور مورد استقبال و تشکر ملکه قرار گرفت. همه چیز آماده شده بود و هزینه قابل توجهی برای بردن این کشتی قیمتی (حدود ۲۰۰ تنی) به خانه صرف شد. این مسئله زمان زیادی طول کشید و باعث تنش میان گروه‌های ذینفع شد. اواخر زندگی. فروبیشر در سال ۱۵۹۰ از روستای آلتوفتس دیدن کرد و به عنوان مهمان افتخاری در منزل ثروت‌مندان و اشراف یورکشایر به عنوان میهمان مورد استقبال قرار گرفت. او توجه ویژه‌ای به دوروتی ونت‌وورث، دختر توماس، اولین بارون ونت‌وورث داشت (۱۵۴۳ الی ژانویه
توماس، اولین بارون ونت‌وورث داشت (۱۵۴۳ الی ژانویه ۱۶۰۱)، او به تازگی همسرش پل ویتی‌پول از ایپسوییچ را از دست داده بود و مدتی قبل از اکتبر همسر دوم فروبیشر شد. او در نوامبر ۱۵۹۱ ملک اجاره‌ای ویت‌وود در یورکشایر را به مبلغی نامشخص و همچنین فینینگلی گرینج در ناتینگهام‌شایر که متعلق به مترسی پریوری بود به مبلغ ۹۴۹ پوند خریداری کرد. فروبیشر ویت‌وود را محل اصلی زندگی خود قرار داد و موقعیت جدیدش به عنوان مالک زمین را مناسب تشخیص داد اما لذت چندانی در زندگی روستایی حس نکرد. سال بعد فروبیشر مسئول یک ناوگان انگلیسی
حس نکرد. سال بعد فروبیشر مسئول یک ناوگان انگلیسی شد که برای مسدود کردن ساحل اسپانیا و دیدار با ناوگان جواهرات اسپانیایی اعزام شده بودند. تجهیزات این ناوگان به وسیله سرمایه‌گذارانی از جمله ملکه، ارل کامبرلند، سر والتر رالی و برادرش جان هاوکینز فراهم شد. ناوگان به دو واحد تقسیم شده بود، اسکادران فروبیشر که در آب‌های ساحلی پرتغال نزدیک برلینگز گشت می‌زدند، در حالی که اسکادران سر جان برو و جان نورتون منطقه آزورز رو پوشش می‌دادند و جایزه بزرگی را به دست آوردند، کشتی مادر خداوند و فروبیشر از شنیدن این خبر بسیار
کشتی مادر خداوند و فروبیشر از شنیدن این خبر بسیار ناراحت شد. فروبیشر در سپتامبر ۱۵۹۴ گروهی از کشتی‌ها را هدایت می‌کرد که مورالیکس را محاصره و وادار به تسلیم کردند. ماه بعد با گروهی دیگر برست را محاصره و تسلیم کرد و هنگام محاصره قلعه کروزون، قلعه تصرف شده اسپانیایی‌ها از ناحیه ران تیر خورد. جراحی که گلوله را بیرون آورد بانداژ را در بدنش جا گذاشت و چند روز بعد در ۲۲ نوامبر عفونتی شدید باعث مرگش در پلی‌موث شد. قلبش در کلیسای سن اندروز، پلی‌موث دفن شد و جسدش به لندن منتقل شد و در گایلز ویت‌ات کریپل‌گیت
جسدش به لندن منتقل شد و در گایلز ویت‌ات کریپل‌گیت خاکسپاری شد. بریتانیا. ناوشکن رده پارکر در روند ساخت ایچ‌ام‌اس فروبیشر نام‌گذاری شد اما در سال ۱۹۱۵ موقع آغاز به کار ایچ‌ام‌اس پارکر نام‌گذاری شد. در سال ۱۹۲۱ از رده خارج شد. کروزر کلاس هاوکینز ایچ‌ام‌اس فروبیشر نیروی دریایی به احترام او نام‌گذاری شد. در سال ۱۹۱۵ ساخته و در سال ۱۹۴۹ از رده خارج شد. لوکوموتیو بخار اس‌آر لورد نلسون به احترام او نام‌گذاری شد. فروبیشر کرسنت بخشی از باربیکن استیت در لندن به افتخار فروبیشر نام‌گذاری شده‌است. یک پنجره با شیشه‌های
فروبیشر نام‌گذاری شده‌است. یک پنجره با شیشه‌های رنگی به یاد او در کلیسای آل سینتس، نورمنتون در نزدیکی محل تولدش در آلتوفتس وست یورکشایر نصب شده‌است. مهد کودک مارتین فروبیشر در آلتفتس به افتخار او نام‌گذاری شده‌است. یکی از چهار ساختمان مدرسه اسپراتن هال در نورث-همپتون‌شایر به افتخار او نام‌گذاری شده‌است. پرتره‌ای از او در ایستگاه قطار نورمنتون موجود است. کانادا. فروبیشر بی در نوناووت به افتخار او نام‌گذاری شده‌است. اسم سابق مرکز نوناووت، ایکالویت از سال ۱۹۴۲ تا ۱۹۸۷ فروبیشر بی بود. فرودگاه شهر از ۱۹۴۲ تا
تا ۱۹۸۷ فروبیشر بی بود. فرودگاه شهر از ۱۹۴۲ تا ۱۹۶۳ فروبیشر بی ایر بیس نام داشت و از سال ۱۹۶۳ تا ۱۹۸۷ فروبیشر بی‌نام داست و بعد از به فرودگاه ایکالویت نام‌گذاری شد. یک نمونه از شکرگزاری بعد از پهلو گرفتن ناوگان فروبیشر در نیوفاندلند جشن گرفته می‌شود چون بعد از یک تلاش نافرجام برای پیدا کردن مسیر شمال-غرب رخ داده بود. جاده‌های زیادی به اسم فروبیشر هستند:
تیموکلیا () زنی است که پلوتارک داستان او را در کتاب زندگی اسکندر و به صورت مفصل‌تر در کتاب «در فضائل زنان» ذکر کرده‌است. بر اساس گفته‌های پلوتارک هنگامی که سربازان طی لشکرکشی اسکندر به بالکان شهر تبای را در سال ۳۳۵ پیش از میلاد تصرف کردند سربازان تراکی به غارت شهر مشغول شدند و یکی از افسران ایشان به تیموکلیا تجاوز نمود. پس از تجاوز مرد تراکی از تموکلیا می‌خواهد تا اگر پولی را پنهان کرده‌است به او بدهد، تیموکلیا نیز می‌گوید مقداری پول در چاه آب واقع در باغچه خانه پنهان کرده و سرباز را به آنجا می‌برد. در آنجا
پنهان کرده و سرباز را به آنجا می‌برد. در آنجا هنگامی که سرباز مشغول وارسی چاه می‌شود تموکلیا او را به داخل چاه هل داده و با انداختن سنگ‌های بزرگ به درون چاه هلاکش می‌کند. پس از این اتفاق سربازان تراکی تیموکلیا را دستگیر کرده و به نزد اسکندر می‌برند. در آنجا تیموکلیا با افتخار خود را معرفی کرده و می‌گوید آخرین فرمانده فالانژ مقدس تب که «برای آزادی یونان» طی نبرد خایرونیا پدر اسکندر فیلیپ دوم مقدونی را در ۳۳۸ میلادی شکست داده برادر اوست. اسکندر که از حرف‌های زن متأثر می‌شود دستور می‌دهد تا او و فرزندانش را
زن متأثر می‌شود دستور می‌دهد تا او و فرزندانش را رها کنند و بابت کشتن افسر تراکی مجازات نشود. کتاب در فضائل زنان نیز داستانی مشابه را نقل می‌کند به جز آنکه در آنجا افسر تراکی به طمع وجود ثروت وارد چاه خشک می‌شود و هنگامی که به پایین چاه می‌رسد تیموکلیا با انداختن سنگ او را می‌کشد. در پایان هم اسکندر او را مجازات نمی‌کند اما او رها نمی‌کند. بلکه به سربازان خویش دستور می‌دهد تا از این خانواده و دیگر خاندان‌های مشهور شهر حفاظت کنند تا دیگر کسی به ایشان آزار نرساند. منبع این داستان آنچنان که پلوتارک ذکر
نرساند. منبع این داستان آنچنان که پلوتارک ذکر کرده‌است اریستوبولوس است که به خوبی اسکندر را می‌شناخت. تبای در دومین سال سلطنت اسکندر طی جنگ سخت فتح شد زیرا این شهر رهبر شهرهای یونانی بود که پس از ترور فیلیپ شورش کرده بودند. تخمین زده می‌شود در فتح شهر ۶ هزار نفر از مردم آن کشته و ۳۰ هزار به اسیری رفتند، شهر هم آنچنان نابود شد که بازسازی آن دهه‌ها طول کشید. تنها فرمان عفو دیگری که از اسکندر ثبت شده مبنی بر اذیت نکردن خانه و نوادگان شاعر معروف پیندار می‌باشد. در هنر. تیموکلیا موضوعی نادر در هنر پس از عصر
در هنر. تیموکلیا موضوعی نادر در هنر پس از عصر روشنگری بود و هیچگاه به موضوعی رایج در طیف وقایع کلاسیک و انجیلی که خشونت زنان علیه مردان را نشان می‌دادند و به قدرت زنان معروف بودند تبدیل نشد. اما از آنجایی که هنرمندان در دربار می‌خواستند اسکندر را به عنوان مصداق پادشاه واقعی نشان دهند و در زندگی اسکندر تیموکلیا هم حضور داشت شاهد آثار کمی در مورد این موضوع هستیم. در بیشتر آثار صحنه آوردن تیموکلیا به نزد اسکندر ترسیم شده است. دیوارنگاره‌های کاخ فونتن‌بلو اثر فرانچسکو پریماتیچو که در سال ۱۵۰۴ ترسیم شده‌اند از
پریماتیچو که در سال ۱۵۰۴ ترسیم شده‌اند از این نوع هستند. این دیوارنگاره‌ها که در اتاق آن ده‌پیسلو دلی، معشوقه فرانسوای یکم نقاشی شده است داستان زندگی اسکندر را با توجه کمتر به بخش نظامی آن نشان می‌دهد. در داستان زندگی اسکندر وقایع نامدارتری از مواجه اسکندر با اسیران زن مانند داستان آوردن خانواده داریوش به نزد اسکندر وجود دارد که داستان تموکلیا را به حاشیه می‌برند. مشهورترین تصویر از تیموکلیا نقاشی دومنیکینو در سال ۱۶۱۵ است که ابتدا در دست گنجینه‌داران فرانسوی بود و سپس به موزه لوور رسید. در این تصویر
فرانسوی بود و سپس به موزه لوور رسید. در این تصویر برخلاف بسیاری از نقاشی‌ها دیگر تمام خانواده تیموکلیا دیده می‌شوند. یک نقاشی بسیار خاص دیگر هم نقاشی است که در آن تیموکلیا در حال انداختن سرباز تراکی درون چاه است که ابتدا در یک کتاب تاریخ آلمانی رسم شد و سپس الیزابتا سیرانی آن را در تابلو رنگ روغن کشید.
سنت محافل ادبی زنان در جهان عرب به دوران جاهلیت بازمی‌گردد، زمانی که شخصیت برجسته ادبی الخنساء در بازار عکاظ در مکه می‌ایستاد و شعر خود را می‌خواند و دیدگاه‌های خود را در مورد دانش دیگران بیان می‌کرد. . از این رو، فرهنگ نقد ادبی در میان زنان عرب پدید آمد و در زمان امویان، سکینه بنت الحسین اولین سالن ادبی را در خانه خود تأسیس کرد. این سنت در اواخر قرن نوزدهم در نتیجه تغییرات اجتماعی، سیاسی و اقتصادی گسترده در امپراتوری عثمانی و افزایش نفوذ سیاسی و فرهنگی اروپا در منطقه احیا شد. پیشگامان اولیه سالن عرب، زنانی
در منطقه احیا شد. پیشگامان اولیه سالن عرب، زنانی از خانواده‌های ثروتمند در سوریه و مصر بودند که تحت تأثیر تعامل با زنان اروپایی در طول مدتی که برای تحصیل در خارج از کشور سپری می‌کردند و در سالن‌های پاریس رفت و آمد می‌کردند یا در مدارسی که توسط مبلغان اروپایی یا آمریکایی اداره می‌شدند، بازگشتند. شب‌های محفلی که توسط زنان اداره می‌شد، اما زنان و مردان در آن شرکت می‌کردند، فرصتی بی‌نظیر برای گفتگو دربارهٔ گرایش‌های اجتماعی، سیاسی و ادبی روز فراهم کرد. اگرچه این سنت تا حدودی پس از جنگ جهانی دوم از بین رفت، اما
سنت تا حدودی پس از جنگ جهانی دوم از بین رفت، اما میراث ماندگاری در فرهنگ ادبی و مسائل زنان در سراسر جهان عرب به جا گذاشت. پیشینه جوامع ادبی قرن نوزدهم. زنان و آموزش. در سطح اجتماعی، ورود مبلغان مسیحی با حمایت دولت‌های اروپایی و آمریکایی منجر به ایجاد یک سیستم آموزشی رسمی برای دختران شد، دخترانی که تا این دوره تحصیلات کمی یا اصلاً آموزش دیده بودند. در ابتدا، این به شکل مؤسسات خصوصی بود که خانواده‌های ثروتمند و عمدتاً مسیحی را جذب می‌کردند. با این حال، از آنجایی که این مدارس از نظر اجتماعی مقرون به صرفه تر
که این مدارس از نظر اجتماعی مقرون به صرفه تر شدند، این ایده به طبقات متوسط سرایت کرد و سرانجام به فقرا رسید؛ بنابراین، یک هنجار جدید به‌طور فزاینده ای رایج می‌شد. این ایده که دختران باید آموزش ببینند تا زمینه ازدواج بهتری برای آنها فراهم شود، و مهمتر از آن، ابزارهای کافی برای آموزش فرزندانشان برای آنها فراهم شود. در این برهه از زمان، دامنه موضوعات ارائه شده به زنان محدود بود. با این حال، زنان از این فرصت‌ها برای یادگیری استفاده کردند و انگیزه و اراده قابل تحسینی از خود نشان دادند. نمونه بارز کمک مبلغان
تحسینی از خود نشان دادند. نمونه بارز کمک مبلغان غربی در افزایش فرصت‌های آموزشی برای زنان، کار دانیل و ابی ماریا بلیس، زوج آمریکایی بود که در سال ۱۸۶۶ به بیروت نقل مکان کردند و متعاقباً دانشکده پروتستان سوریه (که بعداً به دانشگاه آمریکایی تبدیل شد) راه اندازی کردند. بیروت. با روی کار آمدن عثمانی در منطقه و اهتمام آنان به عدم نفوذ مذهبی و فرهنگی در کشور اسلامی، نسبت به مدارس مسیحی سیاست‌های جدیدی اتخاذ شد و اصلاحاتی در این مورد انجام شد. به گفته مورخ عرب، یوجین روگان، اصلاحات ارائه شده توسط سلطنت تأثیر
یوجین روگان، اصلاحات ارائه شده توسط سلطنت تأثیر چندانی بر رعایا نداشت. با این حال، در دهه‌های ۱۸۵۰ و ۱۸۶۰، ثمرات اصلاحات در زندگی روزمره قابل مشاهده بود. سومین (و مسلماً مهم‌ترین) جریانی که به وجود و بهبود آموزش زنان در قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم انجامید، استعمار اروپا و میراث آن بود. زنان و حوزه عمومی. در آغاز قرن نوزدهم، حرمسرا همچنان در بسیاری از جوامع عرب به عنوان یک فرهنگ وجود داشت. زنان طبقات متوسط و بالا محدود به حوزه خانگی بودند، و اکثریت قریب به اتفاق در زندگی عمومی نادیده و ناشنیده باقی ماندند.
در زندگی عمومی نادیده و ناشنیده باقی ماندند. ضرورت به اعضای زن طبقات فرودست و روستایی «آزادی» بیشتری می‌داد، زیرا به آنها نیاز بود تا برای حمایت از خانواده خود، زمین کار کنند. مسائل مربوط به زنان در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم با تلاش افرادی مانند قاسم امین (۱۸۶۳–۱۹۰۸) رو به تعالی گذاشت و با مسائلی چون بی عدالتی خواندن گوشه‌گیری زنان حمایت‌هایی از زنان صورت گرفت. محفل و انجمن‌های ادبی. محفل مراش (حلب). محفل مریانا مراش، اولین محفل در جنبش احیای قرن نوزدهم بود که در خانه مشترک او با همسرش در حلب اجرا
بود که در خانه مشترک او با همسرش در حلب اجرا می‌شد. گردهمایی معمولی یک قلمرو خصوصی را ارائه می‌کرد که در آن مهمانان زن و مرد می‌توانستند با هم ترکیب شوند، با هم ارتباط برقرار کنند، و دربارهٔ موضوعات مد روز بحث کنند. مراش اغلب با آواز خواندن و نواختن پیانو از مهمانانش پذیرایی می‌کرد. محفل نازلی فاضل (قاهره). نازلی فاضل یکی از اولین زنانی بود که سنت محفل ادبی را احیا کرد و سهم بی‌اندازه‌ای در راه آزادی زنان در جهان عرب داشت. او در اواخر قرن نوزدهم شروع به دعوت مهمانان به محفل خود در قاهره کرد. محفل او مانند
مهمانان به محفل خود در قاهره کرد. محفل او مانند محفل ماریانا مراش، با نواختن پیانو همراه بود. مردانی که به سالن او رفت و آمد می‌کردند در جامعه مصر و عرب برجسته بودند. از جمله دولتمردان، دیپلمات‌ها، روزنامه نگاران و شخصیت‌های ادبی. طلوع سوریه (بیروت). در سال ۱۸۸۰، نویسنده لبنانی مریم نمر مکاریوس، انجمن ادبی طلوع سوریه را در بیروت تأسیس کرد. انجمن بیداری زنان عرب (بیروت). این انجمن ادبی توسط زنان مسلمان در بیروت در سال ۱۹۱۴ تأسیس شد. محفل کیتی آنتونیوس (اورشلیم). کیتی آنتونیوس محفلی را در خانه مشترکش با همسر
کیتی آنتونیوس محفلی را در خانه مشترکش با همسر ناسیونالش داشت در محله شیخ جراح قدس برگزار می‌کرد. این محفل به خبرنگاران محلی، مقامات، افسران، سیاستمداران و دیپلمات‌های اروپایی فرصتی برای شبکه سازی و بحث در مورد موضوعات ادبی، اجتماعی و سیاسی می‌داد. محفل می زیاده (قاهره). اندکی قبل از شروع جنگ جهانی اول، می زیاده میزبان مردان و زنان سرشناس از محافل فکری، ادبی و سیاسی در سراسر جهان عرب شد. جلسات این محفل در خانه خانوادگی او برگزار می‌شد. محفل هدا شعراوی (قاهره / بیروت). محفل هدا شعراوی، فقط به صورت پراکنده
/ بیروت). محفل هدا شعراوی، فقط به صورت پراکنده برگزار می‌شد، اما بسیاری از شخصیت‌های سیاسی و روشنفکران مشهور در آن حضور داشتند. از جمله مهمانان این محفل احمد شوقی، جبرئیل تقلا و محمد حسین هیکل بودند. او عاشق موسیقی بود و اغلب تا شب در محفلش پیانو می‌نواخت. شعراوی هر سال یک جایزه ادبی می‌داد و همچنین نویسندگان جوان را به محفل خود با فرستادن آنها برای تحصیل به اروپا با هزینه شخصی تشویق می‌کرد. باشگاه ادبی زنان (دمشق). باشگاه ادبی زنان دمشق توسط مری عجمی در حدود سال ۱۹۲۰ تأسیس شد و هدف آن تقویت پیوند بین زنان
سال ۱۹۲۰ تأسیس شد و هدف آن تقویت پیوند بین زنان بود. محفل سکینه (دمشق). ثریا الحافظ، معلم مدرسه و فمینیست محبوب سوری در یک شب از شبهای سال ۱۹۵۳ محفلی در خانه خود در دمشق راه اندازی کرد. این محفل به افتخار سکینه بنت الحسین، اولین زن عرب که میزبان یک محفل بود، نامگذاری شد.
طایفه شهران طایفه‌ای از قبایل شبه جزیره عربستان است که در جنوب غربی پادشاهی عربستان سعودی و بین کوه‌های حجاز و جنوب نجد، شهران یکی از قدیمی‌ترین طوایف خثام است. دودمان. شهران بن افراس بن حلف بن خثم بن انمار بن ارش بن عمرو بن الغوث بن نبات بن مالک بن زید بن کحلان بن سبا، و این نظر ابن الکلبی، خلیفه بن خیاط، آل یعقوبی، ابن عساکر است. ابن حزم و ابوالمنذر السحری و اکثر نسب شناسان.
جورج دیکی (زاده ۱۲ اوت ۱۹۲۶ - درگذشته ۲۴ مارس ۲۰۲۰) استاد برجستۀ فلسفه در دانشگاه ایلینوی در شیکاگو بود. او متخصص زیبایی‌شناسی, فلسفۀ هنر, و نظریه‌های ذوق قرن هجدهم بود . تحصیلات و سوابق شغلی. جورج دیکی پیش از تحصیلات کالج به مدت دو سال از ١٩٤٤ تا ١٩٤٦ در سپاه تفنگداران دریایی آمریکا خدمت کرد. او مدرک کارشناسی خود را از دانشگاه ایالتی فلوریدا در سال ۱۹۴۹ و دکترای خود را از دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس در سال ۱۹۵۹ دریافت کرد. او کار تدریس فلسفه را از سال ١٩٥٦ در دانشگاه ایالتی واشینگتن آغاز کرد و پس از آن مدت
دانشگاه ایالتی واشینگتن آغاز کرد و پس از آن مدت کوتاهی نیز در دانشگاه هیوستن درس داد، تا سرانجام در سال ۱۹۶۵ به دعوت فیلسوف و منطق‌دان آمریکایی، روث بارکن مارکِس، به دانشگاه ایلینوی در شیکاگو (که در آن زمان حلقۀ شیکاگو خوانده می‌شد) رفت و تا زمان بازنشستگی در سال ۱۹۹۵ به تدریس فلسفه و زیبایی‌شناسی پرداخت. دیکی در طول ایام تحصیل و فعالیت خود بارها شایستۀ دریافت پژوهانه‌های معتبر علمی شناخته شده است؛ از جمله دریافت پژوهانۀ موقوفه ملی علوم انسانی (دو بار)؛ کمک‌هزینه گوگنهایم (۱۹۷۸)؛ و مؤسسۀ مطالعات پیشرفتۀ
گوگنهایم (۱۹۷۸)؛ و مؤسسۀ مطالعات پیشرفتۀ علوم انسانی در ادینبرا. دیکی طی سالهای (۱۹۹۰-۱۹۹۱) ریاست انجمن فلسفه ایلینوی را بر عهده داشته؛ و دو دوره عضو هیئت امنا (١٩٦٧-١٩٦٩ و مجدداً ١٩٩٥-١٩٩٧)، نایب‌رئیس (١٩٩١-١٩٩٢)، و رئیس انجمن آمریکایی زیبایی‌شناسی (۱۹۹۳-۱۹۹۴) بوده است. همسر دیکی، سوزان کانینگهم، استاد بازنشستۀ فلسفه دانشگاه لویولا در شیکاگو است. نظریات و آثار. دیکی فیلسوفی تحلیلی، و صاحب آرایی مهم و تأثیرگذار در فلسفۀ هنر بود. او واضع نظریه نهادی هنر است که موافقان و مخالفان بسیاری برانگیخته است. بعضی از
موافقان و مخالفان بسیاری برانگیخته است. بعضی از موافقان نظریۀ او را با تغییراتی پذیرفته‌اند. یکی از مهم‌ترین آثار او، "قرن ذوق" (۱۹۹۶)، پژوهشی است در مورد رویکردهای تنی چند از مهم‌ترین فیلسوفان قرن هجدهم در مورد نظریۀ ذوق. دیکی بخش عمده‌ای از این کتاب را به دفاع از نظریۀ ذوقِ دیوید هیوم در برابر آرای ایمانوئل کانت اختصاص داده است. مروری بر این اثر را می‌توان در "The Philosophical Review" ، 107:3 (ژوئیه، ۱۹۹۸) یافت.
نویل بولور-لیتون (; – ۹ فوریه ۱۹۵۱) افسر نظامی و بازیکن ژو دو پوم اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (شوالیه) شده‌است.
اداره پلیس پارادایس () یک پویانمایی بزرگسالان و کمدی موقعیت انیمیشنی آمریکایی ساخته وکو اگویین و راجر بلک که برای اولین بار ۳۱ اوت ۲۰۱۸ در شبکه اینترنتی نتفلیکس به نمایش درآمد. از ستارگان این انیمیشن می‌توان به دینا اسنایدر، دیوید هرمان، تام کنی، سارا چالک و کایل کینین اشاره کرد. در ۳۰ اکتبر ۲۰۱۸، اعلام شد که نتفلیکس سریال را برای فصل دوم تمدید کرده‌است. فصل سوم نیز در تاریخ ۱۲ مارس ۲۰۲۱ منتشر شد. فصل چهارم هم منتشر شده ۸ قسمت هستش.
هیلدا کمبل وان (به انگلیسی:Hilda Campbell Vaughan؛ تلفظ: ؛ با نام متأهلی مورگان، ۱۲ ژوئن ۱۸۹۲–۴ نوامبر ۱۹۸۵) رمان‌نویس و داستان‌نویس ولزی بود که به زبان انگلیسی می‌نوشت. ده رمان متنوع او، که بیشتر در زادگاهش رادنورشایر اتفاق می‌افتد، به جوامع روستایی و قهرمانان مربوط می‌شود. زندگی. سال‌های اول. وان در بیلث ولز، پویس در خانواده‌ای مرفه، به‌عنوان کوچک‌ترین دختر هیو وان وان و ایوا (با "نام خانوادگی" کمبل) به دنیا آمد. پدرش یک وکیل موفق بود و مناصب دولتی مختلفی را در رادنورشایر داشت. او از نوادگان شاعر قرن
را در رادنورشایر داشت. او از نوادگان شاعر قرن هفدهم هنری وان بود. وان به‌طور خصوصی تحصیل کرد و تا آغاز جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۴ میلادی در خانه ماند و پس از آن در بیمارستان صلیب سرخ و برای ارتش زنان در برکونشر و رادنورشایر خدمت کرد. کار او باعث شد با زنانی که در مزارع محلی زندگی می‌کردند ارتباط برقرار کند و همین امر تأثیری بر نوشته‌هایش بگذارد. در پایان جنگ او خانه را به مقصد لندن ترک کرد. او کمی بعد با مورگان ازدواج کرد و صاحب فرزند شد. اولین نوشته‌های اصلی. به توصیه شوهرش، وان تصمیم گرفت که رمان "مهاجم"
به توصیه شوهرش، وان تصمیم گرفت که رمان "مهاجم" را به عنوان اولین رمانش منتشر نکند. در عوض، او "نبرد برای ضعیفان" (۱۹۲۵) را انتخاب کرد که نسخه خطی آن را مورگان به‌طور گسترده ویرایش کرده بود. این زوج که هر دو نویسنده بودند، یکدیگر را در مورد مسائل ادبی راهنمایی و نصیحت می‌کردند. در سال ۱۹۲۶، وان دومین فرزند این زوج به نام راجر را به دنیا آورد که کتابدار کتابخانه مجلس اعیان شد. موفقیت اولین رمان او در آن سال با انتشار رمان "اینجا عاشقان هستند" تکرار شد. زمانی که "«مهاجم"» سرانجام در سال ۱۹۲۸ منتشر شد، با
که "«مهاجم"» سرانجام در سال ۱۹۲۸ منتشر شد، با استقبال خوبی نیز مواجه شد. دو رمان بعدی "او، خانه پدرش" (۱۹۳۰) و "سرباز و نجیب‌زاده" (۱۹۳۲) نیز مورد تحسین منتقدان قرار گرفتند. رمان دوم، احتمالاً موفق‌ترین رمان او، دراماتیزه شد و در همان سال در تئاتر وودویل لندن به نمایش درآمد. سالهای پایانی و مرگ. دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ دوران ناامیدی بود، که در آن وان بی‌ثمر به دنبال انتشار مجدد آثار قبلی بود. در سال ۱۹۵۷ او به همراه چارلز از هند غربی دیدن کرد، زیرا تصور می‌کرد آب و هوا ممکن است برای سلامت بیمار او مفید باشد.
آب و هوا ممکن است برای سلامت بیمار او مفید باشد. با این حال، این دیدار بی‌نتیجه ماند و او سال بعد درگذشت. وان که سلامت خودش را نیز تحت تأثیر قرار داده بود، دیگر هیچ رمانی منتشر نکرد و فقط نوشته‌هایی را برای بقیه عمرش منتشر کرد. آخرین قطعه او مقدمه ای بر "قرن"‌های توماس تراهرن بود که در سال ۱۹۶۰ منتشر شد و در آن شرحی از ایمان مذهبی خود را با عباراتی ارائه می‌دهد که به عنوان «شبه عرفانی» توصیف می‌شود. در سال ۱۹۶۳ او به عنوان عضو انجمن سلطنتی ادبیات انتخاب شد. هیلدا وان در ۴ نوامبر ۱۹۸۵ در خانه سالمندان در