payamvha/North_RAG huggingface dataset:
با عنوان "زن پشت لنز: زندگی و کار فرانسیس بنجامین جانستون" (۱۹۵۲–۱۸۶۴ میلادی) نوشتهٔ بتینا بِرچ که همچنین حاوی نامه‌های "مبادلات نوشتاری عشق-بانو" از بسیاری از افراد آن زمان است. مکاتبات عاشقانه میان زنان مشهور دیگر مانند ویرجینیا وولف و ویتا سکویل-وست، النور روزولت و لورینا هیکوک، ادنا سنت وینسنت میلی و ادیت وین ماتیسون، و مارگارت مید و روث بندیکت. در یکی از نامه‌ها هیویت به جانستون می‌نویسد: "من تعجب می‌کنم که چرا از شما انتظار دارم بهتر از بسیاری از مردم مرا درک کنید - آیا به این دلیل است که شما را خیلی
مرا درک کنید - آیا به این دلیل است که شما را خیلی دوست دارم؟" بر اساس این نامه‌ها، نویسندهٔ زندگی‌نامه، اظهار می‌کند که مکاتبات "سرسختانه لزبینانه... به سختی هنجارگرایانه" بوده‌است. با این حال، برخی از محققان معتقدند که چنین رد و بدل نامه‌های عاشقانه در میان زنان قرن نوزدهم غیرعادی نبوده و آنها را غیر نفسانی می‌دانند. اما بسیاری دیگر احساس می‌کنند که چنین نوشته‌هایی «اگر مخفی شده باشند، سرنخی بزرگ‌تر برای خرده‌فرهنگ لزبین‌ها» هستند. سپس هیویت در سال ۱۹۰۹ میلادی از شوهرش آرتور هیویت، طلاق گرفت و خود را از
از شوهرش آرتور هیویت، طلاق گرفت و خود را از سلطهٔ او رها ساخت و برای کار و زندگی با جانستون به نیویورک نقل مکان کرد. او پس از طلاق به عنوان یک شغل به عکاسی وابسته بود و با فداکاری آن را دنبال می‌کرد و گفته بود: «این جذاب‌ترین هنر است». حرفهٔ عکاسی او «گذر از یک آماتور در قرن ۱۹ به یک حرفه‌ای در قرن ۲۰ میلادی» بود، زمانی که نوآوری قابل توجهی در تجهیزات عکاسی وجود داشت. اگرچه او در سال ۱۹۰۹ میلادی به نیویورک نقل مکان کرد، تنها در سال ۱۹۱۳ میلادی بود که با همکاری جانستون یک شرکت عکاسی با عنوان «استودیو
با همکاری جانستون یک شرکت عکاسی با عنوان «استودیو جانستون-هیویت» در نیویورک، با تخصص در عکاسی معماری و باغ تأسیس کرد. در حالی که جانستون وظیفهٔ اصلی عکاسی برای استودیو را بر عهده داشت، هیویت در استودیو به عنوان دستیار تاریکخانه فعالیت می‌کرد. او در این مرحله به جانستون به عنوان مربی خود وابسته بود. با این حال، شراکت آنها در سال ۱۹۱۷ میلادی به دلایل نامعلومی از هم پاشید. هیویت مهارت حرفه ای خود را در عکاسی خانه و باغ توسعه داد و به‌طور مستقل عمل کرد. در این زمان، او مشتریان خوبی داشت که کمک کردند که به
این زمان، او مشتریان خوبی داشت که کمک کردند که به تنهایی به کسب‌وکار خود بپردازد. او با دفتر خود در شهر نیویورک، عکاس آزاد شد و با گرفتن عکس از عمارت‌ها و باغ‌های افراد ثروتمند ساحل شرقی، وظایف زیادی را انجام داد. برادرزاده‌اش ریچارد آوریل اسمیت نیز در برخی از وظایف با او همکاری داشت. بسیاری از این تصاویر در روزنامه‌ها و مجلات به همراه مقالاتی دربارهٔ عمارت‌ها در نیویورک تایمز، ایونینگ پست، خانهٔ زیبا، و خانه و باغ، و مجلهٔ باغ منتشر شد. در سال ۱۹۱۰ میلادی، هیویت عکس‌هایی از املاک آلبرت بوردمن در
میلادی، هیویت عکس‌هایی از املاک آلبرت بوردمن در ساوت‌همپتون گرفته بود که در سال ۱۹۱۲ میلادی در ساوت‌همپتون تایمز و مجدداً در سال ۱۹۱۶ میلادی منتشر شد که مهارت حرفه‌ای او را در کانون توجه قرار داد. در تمام عکس‌هایی که می‌گرفت، دوربین‌های چوبی سنگین و سه‌پایه‌های چوبی را حمل می‌کرد، برای مشتریان نیز عکس‌های دیگری می‌گرفت که به عنوان بخشی از مقاله به روزنامه‌ها و مجلات ارائه می‌داد. او همچنین مجموعهٔ ارزشمندی از نگاتیوها را با نام مشتریان، معماران، و مکان‌ها ثبت و حفظ کرد. او همچنین برای ساختمان‌های کارر و
ثبت و حفظ کرد. او همچنین برای ساختمان‌های کارر و هستینگز که کار او را به دیگران توصیه کرده بودند، عکس گرفته بود. به قول رابین اس. کارسون، نویسندهٔ کتاب با عنوان: «"فلچر استیل، معمار منظره: شرحی از زندگی باغ‌سازان»"، ("۱۹۷۱–۱۸۸۵")، هیویت «یکی از شناخته شده‌ترین و غنایی‌ترین عکاسان باغ در زمان خود بود.» هیویت برای نمایشگاه پاریس در سال ۱۹۳۰ میلادی عکس‌هایی گرفت که این ملک را مستند کرد، گفته شده‌است که این عکس‌ها «با قطرات نوری که از برگ‌های براق بیدها منعکس می‌شدند، می‌درخشیدند».
لئونید مولودوژانین، معروف به لئو مول، (زاده ۱۵ ژانویه ۱۹۱۵ – درگذشته ۴ ژوئیه ۲۰۰۹) هنرمند نقاش و مجسمه‌ساز و شیشه‌گر اوکراینی کانادایی بود. زندگی‌نامه. لئونید مولودوژانین در پولونهٔ امپراتوری روسیه (اوکراین کنونی) به دنیا آمد. مول هنر سرامیک را در کارگاه سفالگری پدرش فرا گرفت و از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۴۰ در آکادمی امپریال هنر به مطالعه و یادگیری مجسمه‌سازی پرداخت. بعد از تهاجم آلمان به اتحاد جماهیر شوروی، مول به آلمان تبعید شد و در آنجا تحت تأثیر آرنو برکر، مجسمه‌ساز آلمانی قرار گرفت. وی در سال ۱۹۴۵م. به لاهه نقل
آلمانی قرار گرفت. وی در سال ۱۹۴۵م. به لاهه نقل مکان کرد و در دسامبر ۱۹۴۸، او و همسرش، مارگارت (که در سال ۱۹۴۳ با هم ازدواج کردند)، به وینیپگ، منیتوبا در کانادا مهاجرت کردند. او در سال ۱۹۴۹ میلادی اولین نمایشگاه از آثار سرامیکی‌اش را در وینیپگ به نمایش گذاشت. مول به خاطر مجسمه‌هایش در مورد رقصندگان اسکوئر، اسکی بازان، بومیان و حیات وحش شهرت داشت. او همچنین بیش از ۸۰ ویترای روی شیشه رنگی را در کلیسای وینیپیگ تکمیل کرد. بالغ بر سیصد اثر از مول در باغ مجسمه لئو مول به مساحت ۱٫۲ هکتار در پارک آسینیبوئین وینیپگ
مول به مساحت ۱٫۲ هکتار در پارک آسینیبوئین وینیپگ به نمایش گذاشته شده‌است که مجموعه شامل یک گالری، یک کارگاه بازسازی شده و یک نمایشگاه خارجی است. این باغ در ۱۹ ژوئن ۱۹۹۲ میلادی رونمایی شد و از آن موقع تاکنون دو بار توسعه و گسترش یافته‌است. این توسط کمک‌های مالی خصوصی پشتیبانی می‌شود و خود مول شخصاً دویست مجسمه برنزی را به شهر وینیپگ اهدا کرد. این مجسمه‌ها شامل افراد معروف و مذهبی، فیگورهای انسانی و حیات وحش است. مول در چهارم ژوئیه ۲۰۰۹ میلادی در سن ۹۴ سالگی در بیمارستان سنت بانیفیس، وینیپگ، منیتوبا درگذشت.
در بیمارستان سنت بانیفیس، وینیپگ، منیتوبا درگذشت. برخی از آثار. در سال ۲۰۰۲، مجسمه برنزی به یاد ماندنی او به نام لامبرجک (۱۹۹۰)، که در حال حاضر در پارک آسینبوین قرار دارد، بر روی تمبر پستی ۴۸ دلاری در کانادا در مجموعه مجسمه‌سازان نمایش داده شد. مجسمه برنزی کوچک مول از چوب بران (۱۹۷۸) الهام بخش او برای این مجسمه برنزی به یاد ماندنی بود. مول از هنرمندان پرکار به حساب می‌آید و سه نمونه معروف از مجسمه‌های او شامل شمایلی از سه پاپ در واتیکان است. وی همچنین مجسمه تاراس شوچنکو، تصویرگر و نقاش اوکراینی را در ردیف
تاراس شوچنکو، تصویرگر و نقاش اوکراینی را در ردیف سفارت واشینگتن به نمایش گذاشته‌است. افتخارات. در سال ۱۹۸۹ میلادی درجه افسری کانادا به او منصوب شد و همچنین در سال ۲۰۰۰ میلادی نشان منیتوبا به وی اعطا شد. او عضو آکادمی سلطنتی هنر کانادا نیز می‌باشد. او مدارک افتخاری از دانشگاه‌های وینیپیگ، آلبرتا و منیتوبا دریافت کرده‌است. مول همچنین به عنوان آکادمیسین افتخاری در آکادمی پرتره کانادا (هون، سی پی ای) در سال ۲۰۰۰ است. مقاله‌های لئو مول در آرشیو و مجموعه‌های ویژه در دانشگاه مانیتوبا نگهداری می‌شود.
گئورگ هاینریچ فرایهر فون لانگسدورف (Georg Heinrich Freiherr von Langsdorff) (زادهٔ ۸ آوریل ۱۷۷۴ – درگذشتهٔ ۹ ژوئن ۱۸۵۲)، طبیعت‌گرا و کاوشگر آلمانی و همچنین یک دیپلمات روسی بود که بیشتر با نام روسی‌اش، گریگوری ایوانوویچ لانگسدورف (Grigori Ivanovich Langsdorf) شناخته می‌شود. او به عنوان طبیعت‌گرا و پزشک در نخستین سفر جهانی روسیه با کشتی که از ۱۸۰۳ تا ۱۸۰۵ میلادی، شرکت کرد. چندی بعد او به عنوان قنسول عمومی روسیه در ریو دو ژانیرو، برزیل معرفی شد. از آنجا او سفرهای اکتشافی را به میناز ژرایس (۱۸۱۳ تا ۱۸۲۰ میلادی)
اکتشافی را به میناز ژرایس (۱۸۱۳ تا ۱۸۲۰ میلادی) و سفر اکتشافی لانگسدورف به جنگل آمازون را که از ۱۸۲۵ تا ۱۸۲۹ میلادی به طول انجامید، برگزار نمود. زندگی. گئورگ هاینریچ لانگسدورف در آوریل ۱۷۷۴ میلادی در وولشتاین، در ناحیهٔ پالاتینات، امپراتوری مقدس روم به‌دنیا آمد. او در رشته طب و تاریخ طبیعی در دانشگاه گوتینگن، آلمان تحت نظر یوهان فریدریش بلومنباخ آموزش دیده و در ۱۷۹۷ میلادی مدرک دکترای خود را در طب و جراحی کسب کرد. او در همان سال، کریستیان آگست که شاهزاده والدیک و پیرمونت و فیلد مارشال ارتش زمینی پرتغال بود
و پیرمونت و فیلد مارشال ارتش زمینی پرتغال بود را تا لیسبون مشایعت کرد. با این حال، پس از مرگ شاهزاده کریستیان در ۱۷۹۸ میلادی، او یک مطب پزشکی شخصی باز کرد و متعاقب آن سمتی را به عنوان جراح نیروهای انگلیسی در پرتغال پذیرفت. پس از معاهده آمین، او از لندن و پاریس دیدار نموده و به گوتینگن بازگشت. او در ۲۹ ژانویه ۱۸۰۳ به عنوان عضو و پژوهشگر آکادمی علوم امپراتوری روسیه گماشته شد. او درخواست نمود تا به خدمه نخستین سفر جهانی روسیه از کشتی ملحق شود، اما یک نامه رد محترمانه دریافت کرد؛ کشتی‌های این سفر دریایی تنها
محترمانه دریافت کرد؛ کشتی‌های این سفر دریایی تنها طبیعت‌گرا رسمی از کپنهاگ را می‌پذیرفتند. روزی که او نامه را دریافت نمود، گوتینگن را ترک نموده و پس از هفت روز به کپنهاگ رسید، جاییکه کشتی‌های روسی هنوز هم در لنگرگاه بود. او که برای سفیر روسیه در ژاپن نیکولای رزانوف التماس نموده و توسط کاپیتان آدام یوهان فرون کروسنسترن حمایت می‌گردید، اجازه پیوستن او به سفر اکتشافی اعطاء گردید. سفر دریایی روسیه به اطراف دنیا. لانگسدورف، به عنوان طبیعت‌گرا و پزشک در سفر اکتشافی روسیه به رهبری کروسنسترن، از ۱۸۰۳ تا ۱۸۰۵
اکتشافی روسیه به رهبری کروسنسترن، از ۱۸۰۳ تا ۱۸۰۵ میلادی شرکت کرد. در این سفر دریایی، او از فالموث در انگلستان، تنریف در جزایر قناری، جزیره سانتا کاتارینا در برزیل، نوکو هیوا، جزایر هاوایی، کامچاتکا و ژاپن دیدار نمود. زمانی که سفر اکتشافی به کامچاتکا بازگشت نمود، او همراه با سفیر نیکولای رزانوف سفر اکتشافی را ترک نموده و راهی ساحل شمال‌شرقی شمال آمریکا شد. او مناطق آلیوتی، کودیاک و سیتکا را اکتشاف نمود؛ از سان فرانسیسکو توسط کشتی به سیبری بازگشت نمود، از آنجا از طریق زمین به‌سوی سن پترزبورگ حرکت نموده و در
از طریق زمین به‌سوی سن پترزبورگ حرکت نموده و در ۱۸۰۸ میلادی به آنجا رسید. او در جریان سفر خود با مشکلات گوناگونی روبرو شد. به عنوان مثال در برزیل، رطوبت باعث فاسد شدن نمونه‌های گیاهی او شده و مورچه‌ها آمدند و حشراتی را که او گردآوری نموده بود، خوردند. در راه بازگشت به سن پترزبورگ، او بخشی از هرباریوم گیاهی خود را در لنا، میان یاکوتسک و ایرکوتسک، از دست داد. با این حال، او توانست یافته‌های خود را در کتابی تحت عنوان نباتات گردآوری شده در جریان سفر اکتشافی روسیه به اطراف دنیا: سفراکتشافی به رهبری آقای.
روسیه به اطراف دنیا: سفراکتشافی به رهبری آقای. کروسنسترن (Plantes recueilles pendant le voyage des Russes autour du monde: expédition dirigée par M. de Krusenstern) در ۱۸۱۰ میلادی منتشر نماید. برزیل. لانگسدورف در ۱۸۱۳ میلادی به عنوان قنسول عمومی روسیه در ریو دو ژانیرو، برزیل معرفی شد. او یک مزرعه (به‌نام «ماندیوکا» یا مانیوک) را در شمال ریو خریداری نموده و به گردآوری نباتات، حیوانات و مواد معدنی پرداخت. او از طبیعت‌گراان و دانشمندان خارجی مانند یوهان باپتیست فون اشپیکس (۱۷۸۱ – ۱۸۲۶ میلادی) و کارل فردریش
فون اشپیکس (۱۷۸۱ – ۱۸۲۶ میلادی) و کارل فردریش فیلیپ فون مارتیوس (۱۷۹۴ – ۱۸۶۸ میلادی) میزبانی و حمایت نموده و از ۱۸۱۳ تا ۱۸۲۰ میلادی در همراهی با طبیعت‌گرا فرانسوی آگوستین سنت-هیلایر، به اکتشاف گیاهان، جانوران و جغرافیای ولایت میناز ژرایس پرداخت. سفر اکتشافی لانگسدورف. در ۱۸۲۱ میلادی، او به الکساندر یکم، امپراتور روسیه و آکادمی علوم پیشنهاد رهبری یک سفر اکتشافی و علمی بلندپروازانه از سائو پائولو تا پارا، در جنگل‌های آمازون، را از طریق یک مسیر رودخانه‌ای ارایه کرد. در مارس ۱۸۲۲ میلادی، او در مشایعت با
ارایه کرد. در مارس ۱۸۲۲ میلادی، او در مشایعت با دانشمندان ادوارد مینیترایس (۱۸۰۲ – ۱۸۶۱ میلادی)، لدویگ ریدیل (۱۷۶۱ – ۱۸۶۱ میلادی)، کریستیان هسی و نیستر روبتسوف (۱۷۹۹ – ۱۸۷۴ میلادی) که مسئولیت مشاهدات جانورشناختی، گیاه‌شناختی، ستاره‌شناختی و نقشه‌کشی را در جریان این سفر اکشتافی برعهده داشتند، به ریو بازگشت. بارون لانگسدورف، به هدف تصویربرداری و مستندسازی یافته‌های خود، نقاش‌های چون هیرکولوس فلورنس، یوهان موریتز روجنداس و آدرین تاونای را استخدام نمود. مخترع دوچرخه، کارل درایس نیز در این سفر اکتشافی شرکت
دوچرخه، کارل درایس نیز در این سفر اکتشافی شرکت نمود. پس از تدارکات طولانی مدت، سفر اکتشافی لانگسدورف با ۷ قایق و ۴۰ نفر سرنشین پورتو فلیز را از طریق رودخانه تییی‌تی در ۲۲ ژوئن ۱۸۲۶ ترک نموده و در ۳۰ ژانویه ۱۸۲۷ به کویابا در ماتو گروسو رسید. پس از آن، سفر اکتشافی به دو گروه تقسیم شد: گروه اولی با لانگسدورف و فلورنس، توانست پس از پشت سر گذاشتن مشکلات و مشقت‌های فراوان در ۱ ژوئیه ۱۸۲۸ به سانتاری در رود آمازون برسد. بیشتر اعضای این سفر اکتشافی، از جمله بارون لانگسدورف، به بیماری‌های گرمسیری (به احتمال زیاد، تب
به بیماری‌های گرمسیری (به احتمال زیاد، تب زرد) مبتلا شدند. او در ماه می ۱۸۲۸ در رود جوروینا، در نتیجه حملات بیماری تب زرد به زوال عقل مواجه شد. آدرین تاونای در اثر غرق شدن در رود گوآپوره درگذشت و روجنداس قبل از اینکه به رودخانه برسد، سفر اکتشافی را ترک کرد. از این‌رو، تنها فلورنس در تمام این مدت در سفر اکتشافی باقی ماند. دو گروه سفر اکتشافی در شهر بلم دوباره باهم متحد شدند، از طریق کشتی به ریو دی ژانیرو بازگشت نموده و پس از سپری کردن سه سال و طی نمودن ۶٬۰۰۰ کیلومتر از آغاز سفر در ۱۳ مارس ۱۸۲۹ به ریو
۶٬۰۰۰ کیلومتر از آغاز سفر در ۱۳ مارس ۱۸۲۹ به ریو رسیدند. کلکسیون‌های علمی زیادی به موزه کنستکامیرا آورده شد که بعداً مبنای کلکسیون‌های آمریکای جنوبی موزه‌های روسی را شکل داد. هرچند، اسناد غنی علمی این سفر که حاوی مشخصات و اکتشافاتی در حوزه‌های جانورشناسی، گیاه‌شناسی، کانی‌شناسی، پزشکی، زبان‌شناسی و قوم‌نگاری بود و توسط این سفر اکتشافی به سن پیترزبورگ فرستاده شده بود، برای یک قرن منتشر نگردیده و در بایگانی ناپدید شده بود. این اسناد بعداً در ۱۹۳۰ میلادی توسط پژوهشگران شوروی در صندوق بایگانی آکادمی علوم اتحاد
شوروی در صندوق بایگانی آکادمی علوم اتحاد جماهیر شوروی یافت گردید. بنابر سختی‌های سفر، تیم لانگسدورف موفق نشد نمونه‌های زیست‌شناختی زیادی گردآوری نموده یا آنها را به‌طور مفصل مورد مطالعه قرار دهد، از این‌رو بیشتر بررسی‌های آنها در حوزه جغرافیا و قوم‌نگاری می‌شد که حاوی اطلاعات جالبی در مورد مردمان بومی برزیل بود که آنها ملاقات نموده بودند، اما بیشتر آنها بعداً ناپدید گردید. امروزه، یک قسمت بزرگ از این مواد دوباره پیدا شده و حالا در موزه قوم‌شناختی، موزه جانورشناختی و در اتاق‌های مصون آکادمی علوم سن پترزبورگ
و در اتاق‌های مصون آکادمی علوم سن پترزبورگ نگهداری می‌شوند. لانگسدورف مدتی کوتاهی پس از سفر اکتشافی لانگسدورف به آمازون، به اروپا بازگشت نموده و در ۱۸۵۲ میلادی بر اثر تب تیفوس در فرایبورگ، آلمان درگذشت. مطالعهٔ تازه دریافته است که لانگسدورف ۱٬۵۰۰ نواده در برزیل دارد که مشهورترین آنها لوما دی اولیویرا، ملکه کارناوال برزیل، است. میراث. گونهٔ از ماهر زهرآگین آمریکای جنوبی، میکروروس لانگسدورف، به افتخار او نام‌گذاری شده‌است. هنگام مراجعه به یک نام گیاه‌شناسی، کوته‌نوشت نویسنده، لانگسد. (Langsd.)، اشاره به این
نویسنده، لانگسد. (Langsd.)، اشاره به این شخص به عنوان نویسنده دارد. رسانه. یک فیلم مستند با بازیگری آدریانا فلارسن، نواده هیرکولوس فلورنس که در کمپیناس – برزیل زندگی می‌کند، توسط شبکه تلویزیونی دیسکاوری ساخته شده‌است که بخشی از مسیر این سفر اکتشافی را طی می‌کند. این مستند همچنین از کلکسیون‌های موزه لانگسدورف سن پیترزبورگ دیدار نمود. ماوریکیو دیاس کارگردان این مستند بود.
رتافیلا قیروانی () در شهر قیروان (از کوچ‌نشین‌های یونان باستان در شمال آفریقا) که امروزه شحات نامیده می‌شود در سال ۵۰ پیش از میلاد متولد شد. رتافیلا از زنان اشراف قیروان بود و بر اساس گفته‌های پلوتارک در کتابش به نام «در فضائل زنان» "De mulierum virtutes"او بود که حاکم ستمگر قیروان به نام نیکوکراتس را سرنگون کرد. نیکوکراتس پس از کشتن شوهر رتافیلا به نام فائیدیموس او را مجبور به ازدواج با خودش کرده بود. نیکوکراتس حاکمی بسیار ستمگر بود و در دوران او اهالی قیروان تحت آزار و اذیت بودند، اموالشان غصب می‌شد و
تحت آزار و اذیت بودند، اموالشان غصب می‌شد و خانه‌هایشان را تخریب می‌کردند. رتافیلیا که مصمم بود مردم خویش را از ستم این حاکم رها نماید تصمیم گرفت تا نیکوکراتس را مسموم کند. مادر نیکوکراتس به نام کالبیا که به رتافیلا مشکوک شده بود پسر خویش را قانع کرد تا همسرش را شکنجه نماید. رتافیلا از ازدواج اجباری خود با نیکوکراتس صاحب دختری شد که این دختر مادر خویش را قانع ساخت تا برای سرنگونی پدر ستمگرش برادر پدرش یعنی لئاندر را اغوا نماید و رتافیلا توانست لئاندر را برای قتل نیکوکراتس قانع کند. با مرگ نیکوکراتس، برادرش
قتل نیکوکراتس قانع کند. با مرگ نیکوکراتس، برادرش لئاندر به قدرت رسید اما او هم حاکمی ستمگر بود و اکنون رتافیلا نقشه‌ای دیگر برای رهایی مردم خویش از ستم حاکم نیاز داشت. این بار رتافیلا به شاهزاده‌ای لیبیایی به نام آنابوس را رشوه داد تا لئاندر را اسیر نماید، سپس لئاندر را به جنگ با لیبیایی‌ها تشویق نمود. در این جنگ لئاندر شکست خورد و پس از اسارت اعدام شد. با از میان رفتن لئاندر دوران استبداد در قیروان به سر آمد و مردم بسیار از رتافیلا تجلیل نمودند. ایشان از او خواستند تا خود حکومت شهر را در دست بگیرد اما
او خواستند تا خود حکومت شهر را در دست بگیرد اما رتافیلا این خواسته را رد کرد. گفته شده رتافیلا باقی عمر خویش را مشغول زندگی معمولی بود در خانه خود به بافندگی می‌پرداخت. تاریخ‌نگاران بازگشت رتافیلا به زندگی عادی را نشانی از پیوستن او به یک فرقه زنانه در آن دوران می‌دانند. زنی رومی به نام آنتونیا مجسمه‌ای قیروانی داشت که شمایل رتافیلا را تجسم می‌کرد و وجود این مجسمه می‌تواند نشان‌گر عضویت رتافیلا در یک فرقه زنانه باشد یا آنکه مجسمه فقط به خاطر نقش رتافیلا در تاریخ قیروان ساخته شده باشد.
خوان فرناندس (Juan Fernández) (زادهٔ ۱۵۳۶- درگذشتهٔ ۱۶۰۴)، کاوشگر و ناوبر اسپانیایی در نواحی اقیانوس آرام در نایب‌الملک‌نشین پرو و فرماندهی شیلی در سرزمین‌های استعماری غرب آمریکای جنوبی بود. وی به دلیل پیدا کردن مسیر دریایی سریع از کایائو (پرو) به والپارایسو (شیلی) و همچنین به دلیل کشف جزایر خوان فرناندس در ساحل شیلی معروف است. کشف‌ها و فرضیه‌ها. جزایر خوان فرناندس. او در سال ۱۵۷۴ یک مسیر دریایی جدید از کایائو به والپارایسو پیدا کرد، بسیار سریع از مسیر قدیمی و هم‌مرز با کرانه ساحلی بود. با رد شدن از یک مسیر
و هم‌مرز با کرانه ساحلی بود. با رد شدن از یک مسیر فرعی موفق شد از جریان شمالی هامبالت که حرکت کشتی‌ها به سمت جنوب ساحل را کُند می‌کرد، خلاصی یابد. در همین روند جزایر خوان فرناندس را کشف کرد که در غرب والپارایسوی امروزی در جنوب شرقی اقیانوس آرام قرار دارد. همچنین در سال ۱۵۷۴ جزایر سن فلیکس و سن آمبراسیو را کشف کرد. سرعتی که در کشف مسیر داشت به او اجازه داد سفرش را به اتمام برساند و در پرو مورد تفتیش عقاید قرار بگیرد و به همین دلیل به عنوان ال بروجیو دل پاسیفیکو یا «جادوگر اقیانوس آرام» قرار بگیرد. نیوزیلند.
یا «جادوگر اقیانوس آرام» قرار بگیرد. نیوزیلند. مورخان پیشین مانند الکساندر دالریمپل و جیمز برنی ادعا کردند خوان فرناندس اولین اروپایی بود که به نیوزلند رسید. خوان خوفره فرماندار کویو در سال ۱۵۷۵ مأموریت سرزمین‌های ناشناخته جنوبی را با نظارت خوان فرناندس سازماندهی کرد. این مأموریت از سوی فراماندار شیلی بود نه از سوی نایب‌الملک‌نشین پرو. در نتیجه خوفره مسیر رسمی خود را تغییر داد و وانمود کرد ماموریتش تنها دریانوردی به جزایر کشف شده توسط فرناندس در سال ۱۵۷۴ بوده‌است. در واقع مقصد واقعی مأموریت کماکان
۱۵۷۴ بوده‌است. در واقع مقصد واقعی مأموریت کماکان سرزمین‌های ناشناخته جنوبی بود. خوان فرناندس به‌زودی از والپارایسو حرکت کرد. آن‌ها بعد از حرکت به سمت غرب در امتداد مدار ۴۰ درجه جنوبی (که یک ماه به‌طول انجامید) ادامه دادند. در بهار ۱۵۷۶ به جزیره‌ای به این شرح رسیدند «کوهستانی، حاصل‌خیز، با رودهای پرآب، با تمام میوه‌های مورد نیاز برای زندگی و با ساکنین سفیدپوست». بعدها گروه به سمت شیلی بازگشت و خوان فرناندس امیدوار بود کشف خود را به اطلاع مقامات دولتی برساند. اما خوان خوفره نپذیرفت. وی درخواست کرد این کشف
اما خوان خوفره نپذیرفت. وی درخواست کرد این کشف سرّی باقی بماند زیرا نایب‌الملک‌نشین پرو اجازه‌ای برای این مأموریت صادر نکرده بود. بعدها، پس از مرگ خوفره در سال ۱۵۷۸ فرناندس این مسئله را با مقامات در میان گذاشت و سعی کرد آن‌ها را متقاعد کند که باید به جزایر برگردد و ایالتی در آنجا تشکیل دهد. اما نظرش به دلیل عدم توجه اجرا نشد. مدارکی در کتابخانه نیروی دریایی اسپانیا موجود است که این کشف را شرح می‌دهد. کتاب‌شناس شیلیایی، خوزه تروبیو مدینا که یکی از منابع اصلی این ادعا در نوشته‌های آمریکای جنوبی است، در قرن
این ادعا در نوشته‌های آمریکای جنوبی است، در قرن نوزدهم این اسناد را مرور کرد. یک نسخه از اسناد مذکور در پیوست کتاب مدینا گنجانده شده‌است. مسئله اصلی عنوان شده در این سند در مورد دلایل وجود چنین اقلیمی است و آریاس از کشف‌های خوان فرناندس برای تقویت فرضیه‌هایش استفاده کرد. عقیده شخصی مدینا در مورد این موضوع به این ترتیب است که جزایر اکتشافی فرناندس تاهیتی است: مورخان جریان اصلی این ادعاها رو نمی‌پذیرند. جیمز بلیچ استاد تاریخ دانشگاه اوکلند گفت، ادعایی مشابه می‌گوید فرانسوی‌ها و چینی‌ها در سال ۱۶۴۲ قبل از
می‌گوید فرانسوی‌ها و چینی‌ها در سال ۱۶۴۲ قبل از ایبل تاسمان نیوزیلند را کشف کردند. «گمان می‌کنم فرضیه‌هایی از این دست زیاد هستند و احتمال درست بودن آن-ها بسیار کم است». کتاب فیلم‌ساز نیوزلندی وینستون کاویی، به اسم نیوزلند یک معمای تاریخی: در مسیر فاتحان اسپانیایی ۲۰۱۶ و فاتح معما ۲۰۱۵ با حمایت سفارت اسپانیا منتشر شد و ادعا می‌کند جمجمه روامانگا و سنت شفاهی ممکن است این فرضیه را تأیید کند، اما برای اثبات قطعی این فرضیه شواهد بیشتری لازم است.
اسلحه برهنه (به انگلیسی: Naked Weapon) فیلمی در ژانر درام، اکشن و تریلر به کارگردانی چینگ سیاو-تونگ، به نویسندگی و تهیه کنندگی وانگ جینگ محصول سال ۲۰۰۲ کشور هنگ کنگ می‌باشد. از بازیگرانی که در این فیلم به ایفای نقش پرداخته‌اند، می‌توان از آنیا وو، مریت تورسن، مگی کیو، آلمن وونگ پویی-ها، مارک آلدرد و دانیل وو نام برد. این فیلم که به چیک‌لوداک‌گانگ (به مالایی:赤裸特工) نیز شناخته می‌شود، در تاریخ ۱۵ نوامبر ۲۰۰۲ در هنگ کنگ، توسط شرکت مدیا ایشیا منتشر شد. اسلحه برهنه از نظر مضمون مشابه دیگر کار وانگ جینگ به نام
از نظر مضمون مشابه دیگر کار وانگ جینگ به نام قاتل برهنه (۱۹۹۲) است، اگرچه هیچ ارتباطی با هم ندارد. از نکات فیلم، اخراج مارک آلدرد که نقش رئیس مافیا روسی را بازی می‌کرد؛ از شغل خود (به‌عنوان معلم انگلیسی در مدرسه ابتدایی در هنگ کنگ) بود؛ زیرا مدیر مدرسه به نقش او را در این فیلم پِی‌برده بود. اسلحه برهنه در هنگ کنگ و تایوان به نمایش درآمد و در گیشه به مجموع فروش ۷۸٬۳۴۰ دلار دست پیدا کرد. جستارهای وابسته. قاتل برهنه (۱۹۹۲) داستان. فیلم با ترور مردی با هویت نامعلوم آغاز می‌شود. تیمی متشکل از سه افسر سیا، از
آغاز می‌شود. تیمی متشکل از سه افسر سیا، از جمله «جک چن» (دانیل وو) تازه‌کار، یک هتل را تحت نظر دارند؛ که یک قاتل حرفه‌ای به نام «فیونا برچ» (ماریت تورسن)، وارد سویت تحت مراقبت شدید مرد می‌شود؛ و پس از رابطه جنسی، با شکستن ستون فقرات، مرد را کشته و فرار می‌کند. ماشین فیونا مورد اصابت موشک بازوکا قرار می‌گیرد. در حالی که افسران سیا مشغول بیرون آوردن او از ماشین هستند، توسط زنی سوار بر لیموزین به نام «مادلین هو» (آلمن ونگ) با اسم مستعار «مادام اِم»، که رهبر یک سازمان مافیایی است، کشته می‌شوند. جک به عنوان
یک سازمان مافیایی است، کشته می‌شوند. جک به عنوان تنها بازمانده ترور، باقی می‌ماند. با تحقیقات جک مشخص می‌شود، دختران جوان در سراسر جهان، یکی پس از دیگری ناپدید می‌شوند. تعداد آنها به ۴۰ نفر با میانگین سنی ۱۳ سال، می‌رسد. تنها رابطه بین دختران این است که همه آنها در هنرهای رزمی آموزش دیده‌اند. تئوری جک به اثبات می‌رسد؛ دخترانی که توسط مادام ام ربوده شده‌اند، به جزیره ای که ۲۰۰ مایل از نزدیک‌ترین ساحل فاصله دارد، منتقل می‌شوند تا تحت انواع آموزش‌های رزمی، جنگی، پزشکی و مُدلینگ قرار گرفته و تبدیل به قاتلان
پزشکی و مُدلینگ قرار گرفته و تبدیل به قاتلان حرفه ای شوند. دخترانی که سعی در فرار می‌کنند به طرز بی‌رحمانه‌ای کشته می‌شوند. پس از شش سال آموزش سخت، مادام اِم در چالشی بی‌رحمانه ۲ دقیقه وقت تعیین می‌کند؛ که هرکس نزدیکترین دختر به خود را بُکشد و از آنجا بیرون بیاید. ۱۱ دختر با کشتن ۱۰ دختر دیگر از استراحتگاه بیرون می‌آیند. فردای آن‌روز و در چالش بعدی آنها به صورت تصادفی ۱۱ شماره را انتخاب می‌کنند. طبق قانون مبارزه، مبارز شماره ۱، در نبرد تا سرحد مرگ و در قفس با شماره ۲ و نفر برنده آن‌ها، با شماره‌های ۳ و ۴ و
شماره ۲ و نفر برنده آن‌ها، با شماره‌های ۳ و ۴ و برنده مبارزه با شماره‌های ۵ تا ۷ و در نهایت برندهٔ آن‌ها، در نبردی با ۴ نفر بعدی یعنی شماره ۸ تا ۱۱ مبارزه می‌کند. «شارلین» در ۳ نبرد اول با کُشتن دوستانش زنده مانده به مبارزه آخر می‌رسد. بعد از نبردی جانانه مادام اِم با شکستن قواعد بازی، سه نفر باقی مانده یعنی «شارلین چینگ» (مگی کیو)، «کَت» (آنیا وو) و «جینگ» (جوول لی) را «فارغ‌التحصیل» اعلام می‌کند. در جشن گرفته شده، مادام اِم قراردادی با بازنشستگی ۵ ساله و حقوق سالانه ۵ میلیون دلار را به دختران پیشنهاد
و حقوق سالانه ۵ میلیون دلار را به دختران پیشنهاد می‌دهد. سپس دختران از شراب‌هایی که در آن‌ها موادمخدر وجود دارد، می‌نوشند. با اثرگذاری داروها، مادام اِم نگهبانان خود را فرا می‌خواند، تا به دختران تجاوز و بکارت آنها را بردارند. بدین صورت دختران در کنار آموزش‌ها، یادمی‌گیرند از آلت و سلاح زنانه خود، برای ماموریت‌ها استفاده کنند، و بدین گونه به سراسر جهان فرستاده می‌شوند. " "ترورهای زیادی در سراسر جهان اتفاق می‌افتد. این کشتارهای بی عیب و نقص، به صورت سیستماتیک انجام می‌شود. همه قربانیان یا ثروتمند و مشهور یا
انجام می‌شود. همه قربانیان یا ثروتمند و مشهور یا گانگسترهای شناخته شده هستند. ناگهان، همه جا کشتار می‌شود. سازمان سیا تحقیقاتی را با نام پرونده فرشته‌های چینی آغاز کرده‌است."" ژاپن، فیلیپین، استرالیا و اسپانیا جولانگاه ترور و فعالیت‌های فرشتگان چینی می‌شود. جک با استفاده از خون و دی‌ان‌ای به‌جا مانده، به هویت شارلین پی می‌برد. او با صحبت با مادر شارلین، پرده از جنایت‌های شارلین برمی‌دارد. شارلین و گروهش در هنگام ترور یک سفیر در هنگ کنگ با مادر گمشده خود، «فی چینگ» (چنگ پی پی) رودررو می‌شود. جک با تعقیب
«فی چینگ» (چنگ پی پی) رودررو می‌شود. جک با تعقیب شارلین و در سردخانه یک کامیون به او می‌رسد. او که شانس کشتن شارلین را دارد؛ ترجیح می‌دهد که او را دستگیر کند و این‌گونه از خون او می‌گذرد؛ اما شارلین با بی‌هوش کردن او، موفق به فرار می‌شود. جک با این باور که شارلین برای دیدن مادرش برمی گردد، بیرون از خانه فی منتظر می‌ماند. با این حال، جینگ برای کشتن شاهد قتل سفیر که مادر شارلین است؛ سر رسیده و فی را با چاقو زخمی می‌کند. تلاش جک برای دفع جینگ نتیجه‌ای ندارد. شارلین ظاهر شده و جینگ را پس از یک درگیری شدید،
شارلین ظاهر شده و جینگ را پس از یک درگیری شدید، می‌کشد. شارلین و جک، فی را به بیمارستان می‌رسانند. شارلین و کت برای فسخ قرارداد و بازپس‌گیری آزادی خود، مأموریت نهایی را می‌پذیرند. یک رئیس یاکوزا، «ریویچی» (اندرو لین)، با خانم ام قرارداد بسته‌است تا به‌ظاهر یک خائن به نام «کِنجی» را در گروه خود و در حضور او از بین ببرد. مشخص می‌شود که این مأموریت تله ریویچی برای انتقام از مادام اِم و دختران است؛ که شریک او یعنی «کارلوس»، توسط شارلین ترور شده بود. ریویچی، مادام اِم را می‌کشد؛ کَت اسیر شده و شارلین که با دارت