payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شد. نظام انتخاباتی. رئیس‌جمهور کاستاریکا با استفاده از نظام اصلاح شده دو مرحله‌ای انتخاب می‌شود که در آن نامزد بایستی حداقل ۴۰ درصد آرا را برای پیروزی در دور اول کسب کند. اگر هیچ نامزدی در دور اول برنده نشود، دور دوم بین دو نامزدی که بیشترین تعداد آرا را دارند برگزار می‌شود. ۵۷ عضو مجلس قانونگذاری با استفاده از لیست بسته و نمایندگی تناسبی انتخاب می‌شوند. این انتخابات از طریق رای‌گیری گسترده از هفت حوزه انتخابیه باقیمانده برگزار می‌شود. از ۵۷ کرسی بین چهار تا ۱۹ کرسی بر اساس هفت استان کشور انتخاب می‌شوند،
تا ۱۹ کرسی بر اساس هفت استان کشور انتخاب می‌شوند، فهرست‌های احزاب باید به تناوب بین نامزدهای مرد و زن جایگزین شود و احزاب نیز باید سه یا چهار فهرست از هفت فهرست منطقه‌ای خود را به رهبری یک نامزد زن اختصاص داده باشند. تاریخچه. در انتخابات قبلی، دور دوم انتخابات برگزار شد، زیرا هیچ‌یک از احزاب سیاسی ۴۰ درصد آرا را به دست نیاوردند. این تنها سومین بار در تاریخ بود که دور دوم برگزار می‌شد. دو نامزدی که بیشترین حمایت را داشتند عبارت بودند از معاون وقت، روزنامه‌نگار، واعظ، و خواننده موسیقی مسیحی، فابریسیو
واعظ، و خواننده موسیقی مسیحی، فابریسیو آلوارادو مونوز از حزب محافظه‌کار احیای ملی، و وزیر سابق کار، روزنامه‌نگار و نویسنده، کارلوس آلوارادو کوسادا از حزب حاکم کنش شهروندان. . این انتخابات با مسائل اجتماعی و مذهبی مشخص شد که شامل موضوعاتی مانند ازدواج همجنس‌گرایان، دولت سکولار و آموزش جنسی می‌شد. کارلوس آلوارادو در دور دوم با اختلاف زیادی برنده شد. قانون اساسی کاستاریکا رئیس‌جمهور فعلی جمهوری را از خدمت در دوره‌های متوالی منع می‌کند، و باعث می‌شود رئیس‌جمهور فعلی، کارلوس آلوارادو، واجد شرایط نامزدی در سال
فعلی، کارلوس آلوارادو، واجد شرایط نامزدی در سال ۲۰۲۲ نباشد. علاوه بر این، وزرای دولت و مدیران یا مدیران مؤسسات مستقل باید دوازده ماه قبل از تاریخ انتخابات استعفا دهند. اگر بخواهند برای ریاست جمهوری یا معاونت ریاست جمهوری نامزد شوند، انتخابات برگزار می‌شود. نامزدها. نامزدهای ریاست جمهوری. دادگاه عالی انتخابات بیست و پنج حزب و نامزدهای معرفی شده آنها را برای ریاست جمهوری تأیید کرد، روند انتشار آرا در دسامبر ۲۰۲۱ با نامزدهای جدول زیر آغاز شد.
پنج مرد از ادو یک فیلم جیدایگکی به کارگردانی ایتو دایسوکه است که در سال ۱۹۵۱ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به ایچیکاوا اوتائمون و ایسوزو یامادا اشاره کرد. خلاصه داستان. در طول قرن هفدهم، گروه‌های هاتاموتو، سامورایی‌های دست نشانده شوگونات توکوگاوا، در پایتخت جدید ادو ویرانی ایجاد می‌کردند. مخالف آنها بانزویی چوبی بود که تنها هدفش نجات ادو از هاتاموتو بود؛ زیرا رفتار خشونت‌آمیز آنها تهدیدی جهت متلاشی کردن ساختار جامعه محسوب می‌شد.
«هر دقیقه یک احمق به دنیا می‌آید» عبارتی است که به فینیاس تیلور بارنوم، یک شومن آمریکایی در اواسط قرن نوزدهم منتسب است، اگرچه هیچ مدرکی وجود ندارد که او واقعاً این عبارت را گفته باشد. این عبارت در ابتدا در میان قماربازان و فریبکاران استفاده می‌شد. انتساب به بارنوم. آرتور اچ ساکسون، زندگی‌نامه‌نویس بارنوم، سعی کرد زمانی را که بارنوم این عبارت را به زبان آورده بود، ردیابی کند، اما نتوانست آن را تأیید کند. به گفته ساکسون، «هیچ گزارش معاصری در مورد آن وجود ندارد، یا حتی هیچ پیشنهادی مبنی بر اینکه کلمه «احمق» در
یا حتی هیچ پیشنهادی مبنی بر اینکه کلمه «احمق» در زمان او به معنای تحقیرآمیز استفاده می‌شد، وجود ندارد. بارنوم آن گونه نبود که حامیانش را تحقیر کند.» برخی منابع ادعا می‌کنند که این عبارت به احتمال زیاد از فریبکار معروف جوزف ("جو یقه کاغذی") بسیمر است، و منابع دیگر می‌گویند که در واقع توسط دیوید هانوم با اشاره به نقش بارنوم در حقه غول کاردیف بیان شده است. هانوم غول «اصلی» را به نمایش می‌گذاشت و از بارنوم به دلیل نمایش یک نسخه و ادعای اصلی بودن آن شکایت کرد. شکایتی که البته موفق نبود. مردم دسته دسته برای دیدن
که البته موفق نبود. مردم دسته دسته برای دیدن نمایش بارنوم پول پرداخت می‌کردند، حتی پس از اینکه تقلبی بودن هر دوی آنها ثابت شد. یک رقیب سیرک بارنوم، آدام فوروپا ، در یک مصاحبه روزنامه در تلاش برای بی اعتبار کردن او، این نقل قول را به بارنوم نسبت داد. منبع دیگری، مایکل کاسیوس مک‌دونالد ، مالک سالنِ شیکاگو در اواخر دهه ۱۸۶۰ را به‌عنوان مبتکر این سخن گفت. طبق کتاب "Gem of the Prairie: Chicago Underworld" (1940) نوشته هربرت آسبری ، مک دونالد در حال تجهیز قمارخانه خود معروف به "فروشگاه" بود که شریک زندگی او نسبت
خود معروف به "فروشگاه" بود که شریک زندگی او نسبت به تعداد زیاد چرخ رولت و میزهای فارو که در حال نصب بودند و توانایی آنها برای جذب مشتری نگرانی کرد. ظاهراً مک‌دونالد می‌گوید: "نگران نباش، هر دقیقه یک احمق به دنیا می‌آید." تاریخچه. در ابتدا این عبارت در میان قماربازان رواج داشت. در رمان "چهل و دومین موازی" اثر جان دوس پاسوس، این نقل قول به مارک تواین نسبت داده شده است.
فرحان جاسم محمد (؛ زادهٔ ۱۹۵۷) کشتی‌گیر اهل عراق است. او به نمایندگی از کشورش در رقابت‌های المپیک تابستانی ۱۹۸۸ شرکت کرد. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۲ مدال نقره شده‌است.
ادوارد میچوت (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال پاری سن ژرمن اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال France national under-16 football team، زیر ۱۷ سال فرانسه، و زیر ۱۹ سال فرانسه بازی کرده‌است.
ژاوی سیمونز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل هلند است که در تاتنهام هاتسپر در لیگ جزیره بازی میکند سیمونز در تیم ملی فوتبال زیر ۱۷ سال هلند، زیر ۱۸ سال هلند، و زیر ۱۹ سال هلند و همچنین در جام جهانی۲۰۲۲ بازی کرده است. او محصول آکادمی بارسلونا می‌باشد.
رینیلدو ایسنارد مانداوا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل موزامبیک است که در پست مدافع کناری برای تیم ساندرلند بازی می‌کند. وی همچنین در تیم ملی فوتبال موزامبیک بازی کرده‌است.
بنجامین آندره (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آژاکسیو، باشگاه فوتبال رن، و باشگاه فوتبال لیل اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال فرانسه بازی کرده‌است.
غول کاردیف یکی از معروفترین حقه‌ها در تاریخ آمریکا است. ارتفاع آن و ظاهراً شبیه «مردی متحجر» بود که در ۱۶ اکتبر ۱۸۶۹، توسط کارگران حفر چاه در کاردیف، نیویورک کشف شد. این مجسمه و یک کپی دیگری که توسط فینیاس تیلور بارنوم ساخته شده بود، هنوز در حال نمایش هستند. نسخه اصلی در حال حاضر در موزه کشاورزان در کوپرستون، نیویورک به نمایش گذاشته شده‌است. ساختن و کشف. این غول ساخته یک تنباکوفروش نیویورکی به نام جورج هال بود. او ملحد بود و پس از بحثی در مورد کتاب مقدس تصمیم به ساختن این غول گرفت. در کتاب مقدس در سفر
تصمیم به ساختن این غول گرفت. در کتاب مقدس در سفر پیدایش ۶:۴ به موجودات غول‌پیکری که زمانی روی زمین ساکن اشاره شده‌است. هال در ابتدا چند نفر را استخدام کرد تا برایش یک بلوک سنگی از معدن سنگ گچ در فورت دوج، آیووا به طول استخراج کنند. او به آنها گفته بود که این سنگ را برای بنای یادبود آبراهام لینکلن در نیویورک نیاز دارد. سپس او این بلوک سنگی را به شیکاگو فرستاد و در آنجا یک سنگ‌تراش آلمانی را استخدام کرد تا آن را شبیه یک مرد بتراشد و او را به مخفی کاری سوگند یاد داد. آنها با کمک اسید و لکه گذاری کاری کردند که
داد. آنها با کمک اسید و لکه گذاری کاری کردند که تا این غول قدیمی و فرسوده به نظر برسد. در نوامبر ۱۹۸۶، هال غول را با راه‌آهن به مزرعه پسر عمویش، ویلیام نیول، منتقل کرد. تا آن زمان، او برای این جعل خرج کرده بود. نزدیک به یک سال بعد، نیوول دو نفر را به ظاهر برای حفر چاه استخدام می‌کند و آنها در ۱۶ اکتبر ۱۸۶۹ غول را پیدا می‌کنند. یکی از این مردان فریاد می‌زد: "یک سرخپوست پیر اینجا دفن شده‌است!" نمایش غول. نیوول بر فراز غول چادری برپا می‌کند از مردمی که خواهان دیدن غول بودند نفری دریافت می‌کند. او دو روز بعد
دیدن غول بودند نفری دریافت می‌کند. او دو روز بعد قیمت را دو برابر می‌کند. این بار مردم بیشتری برای دیدن غول هجوم می‌آورند. در نهایت، هال سهم خود را به به یک سندیکای پنج نفره می‌فروشد و آنها هم غول را برای نمایش به نیویورک منتقل می‌کنند. غول چنان جمعیتی را جذب کرد که فینیاس تیلور بارنوم ۵۰۰۰۰ دلار برای خریدن غول پیشنهاد می‌کند. وقتی سندیکا این پیشنهاد را رد می‌کند، او یک نمونه ای جعلی و دقیقاً مشابه از مجسمه می‌سازد و اعلام می‌دارد که غول اصل این است و غول کاردیف جعلی است. این امر باعث می‌شود که سندیکا از
کاردیف جعلی است. این امر باعث می‌شود که سندیکا از بارنوم شکایت کند. در ۱۰ دسامبر ۱۸۶۹، هال همه داستان را برای خبرنگاران افشا می‌کند، و در ۲ فوریه ۱۸۷۰، هر دو غول به عنوان جعل در دادگاه معرفی می‌شوند. قاضی همچنین حکم می‌دهد که نمی‌توان از بارنوم به دلیل جعلی خواندن یک غول جعلی شکایت کرد.
بارتولینا سیسا (؛ ۱۷۵۰ – ) یک زن آیمارایی و قهرمان بومی بود که شورش‌های متعددی را علیه امپراتوری اسپانیا در چارکاس، که در آن زمان بخشی از نایب‌الملک‌نشین پرو و بولیوی کنونی بود، رهبری کرد. او در کنار همسرش، رهبر سرخ‌پوستان بومی توپاک کاتاری، در سازماندهی اردوگاه‌های نظامی بومی‌ها که لاپاز را به محاصره درآورده بودند، شرکت داشت. بارتولینا عاقبت مورد خیانت قرار گرفت و به مقامات اسپانیایی تحویل داده شد که آنها نیز بعداً او را اعدام کردند. زندگی‌نامه. بارتولینا سیسا در حدود سال ۱۷۵۰ در جامعه بومی کاراکوتو،
سیسا در حدود سال ۱۷۵۰ در جامعه بومی کاراکوتو، روستایی در رئال اودینسیا چارکاس در نایب‌الملک‌نشین پرو به دنیا آمد. پدر و مادرش خوزه سیسا و جوزفا وارگاس بودند. او هنوز کودک خردسالی بود که خانواده‌اش به سیکا سیکا نقل مکان کردند. محاصره لاپاز. بارتولینا سیسا، همسرش و دیگر رهبران بومی مانند خوزه گابریل کوندورکانکی، که بعدها به عنوان توپاک آماروی دوم معروف شد، و برادران داماسیو و توماس کاتاری در جهت هدف ایدئال خود، که توانمند ساختن بومیان بود، به هم پیوستند. آنها موفق شدند حدود ۱۵۰۰۰۰ بومی، عمدتاً کچوا و آیمارا
موفق شدند حدود ۱۵۰۰۰۰ بومی، عمدتاً کچوا و آیمارا را حول آرمان خود جمع کنند. در ۱۳ مارس ۱۷۸۱ سیسا و توپاک کاتاری شهر لاپاز، پایتخت آن زمان چارکاس و مقر استعمار رئال اودینسیا، را با نیرویی متشکل از ۲۰۰۰۰ نفر محاصره کردند و بعداً ۸۰۰۰۰ نفر دیگر به آنها ملحق شدند. این شهر در دره‌ای محصور با دسترسی محدود واقع شده است و محاصره توانست تمام رفت و آمدها به شهر را به‌طور کامل مسدود کند. در این مدت، سیسا در همه گذرگاه‌های کوهستانی که به شهر منتهی می‌شد اردوگاه‌های نظامی برپا کرد و به عنوان فرماندهی اصلی نیروهای بومی
برپا کرد و به عنوان فرماندهی اصلی نیروهای بومی عمل می‌کرد. در ۲۱ مه، یک نیروی نظامی اسپانیایی تلاش کرد تا محاصره را عقب زده و سیسا را دستگیر کند، اما موفق نشد. کاتاری و سیسا اردوگاهی را در ال آلتو برپا کردند و ارتش آنها به مدت ۱۸۴ روز، از مارس تا ژوئن و از اوت تا اکتبر، محاصره را حفظ کرد. سیسا یکی از فرماندهان محاصره بود و پس از دستگیری کاتاری در آوریل نقش مهمی را ایفا کرد. دستگیری و اعدام. پس از تقریباً ۱۹۰ روز، سرانجام محاصره، با ورود نیروهای تقویتی اسپانیایی که از لیما، لاپلاتا و بوئنوس آیرس آمدند،
که از لیما، لاپلاتا و بوئنوس آیرس آمدند، شکسته شد. نیروهای اسپانیایی از دیگر جوامع بومی که مخالف کاتاری بودند کمک دریافت کردند و این در نهایت به دستگیری او انجامید. آنها در سپتامبر ۱۷۸۲ به دار آویخته شدند.
اوا دل واکیا بولز (Eva del Vakia Bowles) (زادهٔ ۱۸۷۵ – درگذشتهٔ ۱۹۴۳)، معلم آمریکایی و بنیان‌گذار انجمن مسیحی زنان جوان در نیویورک بود. وقتی او در انجمن مسیحی زنان جوان مجزای نیویورک در هارلم فعالیت خود را آغاز کرد، نخستین زن سیاه‌پوستی بود که دبیرکل سازمان بوده است. بولز به‌مدت هجده سال شعبه‌های انجمن مسیحی زنان جوان را سازمان‌دهی می‌کرد و خدمات این انجمن را به‌نفع اعضای جامعه توسعه می‌داد. رئیس‌جمهور فقید، تئودور روزولت، از او به‌دلیل فعالیت‌هایش در انجمن مسیحی زنان جوان مجزای نیویورک طی جنگ جهانی اول،
مسیحی زنان جوان مجزای نیویورک طی جنگ جهانی اول، تقدیر نمود. اوایل زندگی. اوا دل واکیا بولز در ۲۴ ژانویه ۱۸۷۵ در آلبانی، اوهایو چشم به جهان گشود. او فرزند مری جین (نی پورتر) و جان هاوکزبولز بود. پدرش اولین مدیر سیاه‌پوست مدرسه در ماریتا، اوهایو بود و بعدها به‌عنوان یکی از نخستین کارمندان سیاه‌پوست پست‌خانهٔ راه‌آهن در اوهایو فعالیت کرد. پدربزرگ پدری او، جان راندولف بولز، کشیش باپتیست بود و به‌عنوان روحانی پنجاه‌وپنجمین هنگ پیاده‌نظام ماساچوست در جنگ داخلی آمریکا خدمت می‌کرد. بولز پس از تحصیل در مدارس عمومی
خدمت می‌کرد. بولز پس از تحصیل در مدارس عمومی در آلبانی برای تکمیل تحصیلات به کالج کسب‌وکار بلیس در کلمبوس رفت و در همان زمان در کلاس‌های تابستانی دانشگاه ایالتی اوهایو شرکت کرد. حرفه. بولز حرفهٔ خود را به‌عنوان استاد در چند کالج مربوط به سیاه‌پوستان آغاز کرد: مدرسهٔ عادی چندلر در لکسینگتون، کنتاکی، کالج سنت آگوستین در رالی، کارولینای شمالی و مدرسه سنت پل در لارنس ویل، ویرجینیا. در سال ۱۹۰۵، هنگامی که او به تدریس در ویرجینیا مشغول بود، ادی ویتز هانتون که همسرش ویلیام دبیر انجمن مسیحی مردان جوان در هارلم
همسرش ویلیام دبیر انجمن مسیحی مردان جوان در هارلم بود، به بولز نزدیک شد. هانتون او را برای رهبری پروژهٔ خواهری در انجمن مسیحی زنان جوان نیویورک استخدام کرد تا نیازهای زنان جوان را پیگیری کند. وقتی بولز در آن سال در آنجا مشغول به فعالیت شد، نخستین زن سیاه‌پوستی بود، که به‌عنوان دبیر انجمن مسیحی زنان جوان تا آن روزگار در ایالات متحده استخدام شده بود. در سال ۱۹۰۸، او در رشتهٔ مددکاری اجتماعی در دانشگاه کلمبیا در دانشکدهٔ بشردوستی تحصیل نمود. بولز پس از گذراندن دورهٔ تحصیلات خود میان سال‌های ۱۹۰۸ تا ۱۹۱۲،
دورهٔ تحصیلات خود میان سال‌های ۱۹۰۸ تا ۱۹۱۲، به‌عنوان مددکار اجتماعی در خیریه‌های مرتبط کلمبوس، اوهایو فعالیت کرد. در سال ۱۹۱۳، او به نیویورک بازگشت تا به‌عنوان دبیر هیئت ملی کمیتهٔ فرعی انجمن مسیحی زنان جوان مربوط به کار رنگین‌پوستان فعالیت کند. بولز مسئولیت افزایش خدمات به زنان سیاه‌پوست را برعهده گرفت. با وجود تفکیک شعبه‌ها، او پیشنهاد داد که هر شهر فقط یک انجمن مسیحی زنان جوان داشته باشد، زیرا معمولاً شعبه‌های سفیدپوستان امکانات و بودجهٔ بهتری داشتند. بولز شعبه‌های سیاه‌پوستان را وابسته به مدیریت زنان
شعبه‌های سیاه‌پوستان را وابسته به مدیریت زنان سفیدپوست و آنان را از بسیاری امکانات محروم کرد. بولز معتقد بود که این ساختار به زنان هر دو نژاد فرصت می‌دهد تا در کنار هم فعالیت کنند. انجمن مسیحی زنان جوان در جنگ جهانی اول بودجه‌ای برای گسترش بیشتر خدمات در جوامع سیاه‌پوست و مراکز مشاغل صنعتی دایر و همچنین تجهیزات صنایع شیمیایی فراهم کرد. آن‌ها همچنین پانزده غذاخوری افتتاح کردند و تسهیلاتی برای سرگرمی سربازان و خانواده-های‌شان تدارک دیدند. فرایند استخدامی بولز چنان موفقیت‌آمیز بود که او تعداد کارکنان
بولز چنان موفقیت‌آمیز بود که او تعداد کارکنان سیاه‌پوست را از یک نفر به بیش از شصت نفر رساند. رئیس‌جمهور فقید، تئودور روزولت، به‌دلیل تلاش‌های بولز از بودجهٔ جایزهٔ نوبل خود، ۴۰۰۰ دلار و امکان سکونت به وی اعطا کرد. بولز همچنان هیئت ملی را در تنگنا قرار داد تا نمایندگی‌های بیشتری در سطوح محلی و ملی به زنان سیاه‌پوست تخصیص دهند. در سال ۱۹۲۴، آن‌ها اولین نمایندگی را در هیئت ملی به دست آوردند و بولز در افزایش کارکنان سیاه‌پوست مرکز اصلی به نُه نفر به‌علاوهٔ سه کارمند میدانی، بسیار موفق بود. او به سراسر کشور
کارمند میدانی، بسیار موفق بود. او به سراسر کشور سفر کرد و شعبه‌های بیشتری از انجمن مسیحی زنان جوان گشود و نیز تلاش بسیاری برای گسترش شعبه‌ها در آفریقا و کشورهای حوزهٔ کارائیب انجام داد. در سال ۱۹۳۲، بولز سرخورده از برنامه‌های اصلاح سازمانی، از انجمن مسیحی زنان جوان استعفا داد. او در آن زمان به‌عنوان دبیر انجمن ملی بازرگانی رنگین‌پوستان و رئیس امداد زنان مربوط به اتحادیهٔ ملی کسب‌وکار رنگین‌پوستان نیز مشغول به فعالیت شد. هنگامی که بولز از انجمن مسیحی زنان جوان کناره‌گیری کرد، به‌عنوان کارمند به دفتر مشترک
کناره‌گیری کرد، به‌عنوان کارمند به دفتر مشترک انجمن ملی بازرگانی و اتحادیهٔ ملی کسب‌وکار پیوست تا به فرصت‌های اقتصادی سیاه‌پوستان کمک کند. در سال ۱۹۴۳، در آغاز جنگ جهانی دوم، بولز به‌عنوان مدیر اجرایی دفاع شخصی مناطق هارلم و ریورساید نیویورک برگزیده شد. مرگ و میراث. بولز در ۱۴ ژوئن ۱۹۴۳ در بیمارستان عمومی ریچموند در ریچموند، ویرجینیا، درحالی‌که برای دیدار خواهرزاده‌اش رفته بود، چشم از جهان فروبست. آرشیوهای انجمن مسیحی زنان جوان شامل مدارکی دال بر تلاش‌های بولز برای توسعهٔ انجمن مسیحی زنان جوان در جوامع
بولز برای توسعهٔ انجمن مسیحی زنان جوان در جوامع آفریقایی ـ آمریکایی و نیز در جنگ جهانی اول است.
فرانکلین «فرانک» جی.بی. استیلول (Franklin "Frank" J.B. Stilwell) (زادهٔ ۱۹۴۴ میلادی)، متخصص اقتصاد سیاسی و استاد بازنشسته افتخاری استرالیایی است. او، در همکاری با ایوان جونز، گاوان بوتلر، مارگاریت پاور، دیبیش بهاتاچاریا، گیلوم سپمسون-لی و تید ویل‌رایت، برای تأسیس یک دپارتمان مستقل اقتصاد سیاسی در دانشگاه سیدنی، معروف است. حوزه‌های پژوهشی مورد علاقه وی شامل نظریات اقتصاد سیاسی، نابرابری، شهرنشینی، توسعه منطقه‌ای، سیاست اقتصادی استرالیا و ماهیت کارِ مزدی است. کتاب‌های درسی که او در رابطه با موضوع اقتصاد سیاسی
درسی که او در رابطه با موضوع اقتصاد سیاسی نوشته است به عنوان مواد درسی استاندارد برای تمامی دانشجویانی که در استرالیا حوزه اقتصاد سیاسی را می‌آموزند، تدریس می‌گردد. دستاورد استیلول در حوزه اقتصاد دگراندیشانه، او را به یکی از شخصیت‌های برجسته چپِ-نو در استرالیا مبدل کرده است. اوایل زندگی. استیلول در ۱۹۴۴ میلادی در شهر لندن به دنیا آمد. مادر وی معلم مدرسه ابتدایی کودکان بود و پدرش به عنوان منشی در اداره گمرکات و مالیات تولیدی (HM Customs and Excise) کار می‌کرد. پدر وی از سیاست‌های محلی لذت می‌برد و پس از
پدر وی از سیاست‌های محلی لذت می‌برد و پس از این‌که خانواده به همپشر نقل مکان کردند تا به محل کار وی که در نزدیکی اسکله‌های ساوت‌همپتون بود نزدیک باشند، چندی بعد او شهردار ایست‌لی شد. آن‌گونه که استیلول در یک مصاحبه خود با "سیدنی مورنینگ هرالد" گفت: «[پدر من] در اوایل مستقل بود… اما بعدتر به عنوان عضو شورای محافظه کار به حزب محافظه کار پیوست. او پس از آن به عضویت این حزب درآمد که محافظه‌کارها تهدید نمودند که کسی دیگری را به عنوان نامزد در سمت او معرفی نمایند … او تا آخر واقع‌گرایانه عمل می‌کرد». استیلول
… او تا آخر واقع‌گرایانه عمل می‌کرد». استیلول مدرک لیسانس خود را در علوم اجتماعی از دانشگاه ساوت‌همپتون و مدرک دکترای را در رشته اقتصاد از دانشگاه ریدینگ کسب کرد. او در دانشگاه ریدینگ استاد دانشگاه شد و برای دو سال در آنجا تدریس کرد تا این‌که به استرالیا مهاجرت نموده و به عنوان استاد اقتصاد در دانشگاه سیدنی تدریس نمود. مشاجرات در دانشکده اقتصاد دانشگاه سیدنی. استیلول در ۱۹۷۰ میلادی وارد دانشکده اقتصاد دانشگاه سیدنی شد، دانشکدهٔ که روی روش‌های کمی و کیفی تدریس اقتصاد عمیقاً در میان خود اختلاف نظر داشت.
تدریس اقتصاد عمیقاً در میان خود اختلاف نظر داشت. ریشه‌های این مشاجره‌ها به ظهور جنبش‌های اجتماعی جدید در اواخر دهه ۱۹۶۰ و اوایل دهه ۱۹۷۰ میلادی برمی‌گشت، به‌ویژه: مبارزات ضد خدمت اجباری سربازی پیرامون جنگ ویتنام، جنبش زنان، تظاهرات ضد-آپارتاید و ضد-اسپرنگباک و اعتراض‌های حقوق سیاه‌پوستان. بیشتر دانشجویان برای تغییر اجتماعی پیشرونده به‌طور مشتاقانه مبارزه می‌کردند. در حوزه سیاست، حکومت انتخابی ۱۹۷۲ حزب کارگر استرالیا به رهبری گاف ویتلم، یک روش بدیل را برای مدیریت اقتصادی استرالیا در آینده باز نمودند. بحران
اقتصادی استرالیا در آینده باز نمودند. بحران رکود تورمی و فراهم نمودن آموزش دانشگاهی به‌طور رایگان در استرالیا نیز به‌طور چشمگیری بر فرهنگ سیاسی آن دوره تأثیر گذاشته بود. سنت‌های دگراندیشی آکادمیک در سایر مکان‌ها، از جمله پاریس و برکلی، نیز در حال داغ شدن و به چالش کشیدن سلسله مراتب آکادمیک بود؛ سیستم چپ-نو ظهور کرد تا سلطه ارتدکس-مارکسیسم را به چالش بکشد. در سیدنی که یک منطقه محلی محسوب می‌گردد، جنبش تحریم‌های سبز (Green bans) ظرفیت خود برای جذب بازیگران مختلف، از فعالین اجتماعی و اتحادیه‌های کارگری گرفته
از فعالین اجتماعی و اتحادیه‌های کارگری گرفته تا ائتلاف میان آن‌ها و به چالش کشیدن ساختارهای حاکم قدرت، را به نمایش گذاشت. در همین چارچوب تغییر اقتصادی، اجتماعی و سیاسی بود که جنبشی برای به چالش کشیدن بنیادی روش‌های متعارف آموزش اقتصادی، شکل گرفت. برنامه درسی اقتصاد در جریان دهه ۱۹۶۰ میلادی در دانشگاه سیدنی به‌طور غالب ترکیبی از اقتصاد خرد، اقتصاد کلان (متأثر از جان مینارد کینز) و مطالعه مؤسسات اقتصادی استرالیایی و بین‌المللی بود. کولین سیمکین و وارین هوگان در سال‌های ۱۹۶۸ و ۱۹۶۹ میلادی به عنوان استاد در
در سال‌های ۱۹۶۸ و ۱۹۶۹ میلادی به عنوان استاد در دانشکده اقتصاد دانشگاه سیدنی گماشته شدند تا برنامه درسی را «مدرنیته» نموده و رشته‌های آموزشی را بیشتر به‌سوی نظریه نئوکلاسیکی و ریاضی سوق دهند. این دو استاد توسط معاون دانشگاه استاد بروس ویلیام، کسی که قبلاً به عنوان استاد اقتصاد در دانشگاه منچستر در انگلستان تدریس می‌کرد، انتخاب گردیده بودند. آن‌ها شخصیت‌های اصلی بودند که برای رفتن به‌سوی اصلاحاتی که ریاضی و نظریه نیوکلاسیکی در آن غالب بود، تلاش می‌کردند. بسیاری از دانشجویان و کارکنان علمی با این اصلاحات
بسیاری از دانشجویان و کارکنان علمی با این اصلاحات مقاومت نشان دادند. دانشیار تید ویل‌رایت در ۱۹۷۰ میلادی نامهٔ به معاون رئیس دانشگاه نوشته و طی آن تقاضای یک بررسی رسمی از دانشکده را ارایه کرد. چندین تن از اعضای دانشکده که توسط هوگان و سیمکین استخدام شده بودند، متعاقباً با ویل‌رایت یکجا شدند، از جمله: دیبیش بهاتاچاریا، گاوان بوتلر، فرانک استیلول و ایوان جونز. دانشجویان شکایت نمودند که مضامین اقتصادی آن‌ها بیشتر نظری بوده و درست تدریس نمی‌شدند. خصومت آن‌ها زمانی چند برابر شد که پل ساموئلسون، احتمالاً
زمانی چند برابر شد که پل ساموئلسون، احتمالاً تاثیرگذارترین اقتصاددان آن دوره، به سیدنی آمد: سخنرانی علمی عمومی وی در دانشگاه روی یک موضوع اقتصاد ریاضی بود که با نگرانی اکثریت شاگردان مواجه شده و تا زمانی که او سخنرانی علمی خود را به پایان رساند، کلاس آموزشی تقریباً خالی شده بود. یک کنفرانس اقتصادی رادیکال در ۱۹۷۳ میلادی توسط سه تن از دانشجویان – استیو کین، ریچارد فیلدز و گریگ کاف – برگزار گردید. همزمان، اختلاف عقیده میان دانشجویان و استادان در دانشکده فلسفه دانشگاه سیدنی نیز فوران کرده بود، چون اساتید با
دانشگاه سیدنی نیز فوران کرده بود، چون اساتید با معرفی کلاس‌های فمینیسم و فلسفه مارکسیستی (در سال قبل) مخالفت نموده بودند. دانشجویان اقتصاد (که توسط استیلول تدریس می‌شدند) به حمایت از اعتراضی که کارکنان و دانشجویان ناراضی دانشکده فلسفه آغاز کرده بودند، رأی دادند. در حدود ۲۰۰ دانشجوی اقتصاد در «روز اعتراض» در ۲۵ ژوئیه ۱۹۷۳ شرکت نموده و تقاضا نمودند تا رشته‌های آموزشی اقتصاد به‌طور اساسی تغییر داده شود. اعتراض‌های بسیاری به ادامه آن انجام شد. در جلساتی که میان دانشجویان و کارکنان ناراضی برگزار شد، تصمیم‌های
دانشجویان و کارکنان ناراضی برگزار شد، تصمیم‌های پیرامون برنامه درسی که آن‌ها می‌خواستند اتخاذ گردید که شامل یک ساختار کثرت‌گرا و ترکیبی از انواع بینش‌ها از تفکر اقتصادی دگراندیش بود. پروفسور هوگان و سیمکین، طبق پیش‌بینی، این برنامه درسی را رد نمودند. دانشکده اقتصاد با برگزاری یک بررسی رسمی به این مسئله واکنش نشان داده و پات میل که دانشیار در دانشکده حسابداری بود، ریاست این بررسی را بر عهده گرفت. کمیته میلز نتیجه‌گیری نمود که تأسیس یک دانشکده اقتصاد سیاسی بهترین راه‌حل خواهد بود، چون اساتید در دانشکده
بهترین راه‌حل خواهد بود، چون اساتید در دانشکده اقتصاد به پیشنهادهای دانشجویان و کارکنان پیرامون تغییرات در برنامه درسی، وقع نمی‌گذاشتند. دانشکده اقتصاد در ۱۹ آوریل ۱۹۷۴ تصمیم گرفت تا نتیجه‌گیری کمیته میلز را تأیید نماید. دانشجوی دانشکده حقوق، مالکوم ترنبول به‌طور داوطلبانه تلاش نمود تا در این مشاجره «میانجی‌گری» نموده و وحدت را در دانشکده اقتصاد حفظ نماید، اما هیچ ثمری در پی نداشت. شورای نمایندگان دانشجویان (SRC) در ۱۹۷۶ میلادی که یکی دیگر از دانشجویان دانشکده حقوق، دیوید پاچ رئیس آن بود، از طرح رشته
دانشکده حقوق، دیوید پاچ رئیس آن بود، از طرح رشته آموزشی جداگانه اقتصاد سیاسی و ایجاد یک دانشکده اقتصاد سیاسی جدید حمایت نمودند. هیئت استادان دانشگاه که تلاش می‌نمودند تا به این کشمکش در محیط دانشگاه پایان دهند، به‌طور رسمی ایجاد یک رشته آموزشی جدید اقتصاد سیاسی را پذیرفتند و تصمیم گرفتند تا از ۱۹۷۵ میلادی آغاز گردد، اما معاون دانشگاه، بروس ویلیام ایجاد یک دانشکده مجزا را رد کرد. این عدم موافقت میان تقاضای‌های عمومی و به‌کارگیری قدرت اجرائی، مبانی یک نزاع دوامدار را فراهم می‌کرد. کلاس‌های سال اول و دوم
دوامدار را فراهم می‌کرد. کلاس‌های سال اول و دوم برنامه فوق لیسانس رشته اقتصاد سیاسی بیشتر مورد پسند مردم واقع شد. در آوریل ۱۹۷۵، استاد جوان رابینسون از دانشگاه کمبریج در انگلستان، از دانشگاه سیدنی دیدار نموده و در کلاس درسی والاس سخنرانی کرد، او اظهار داشت که اقتصاد سیاسی یک مبنای بهتری برای مطالعه مسائل اقتصادی است. نخستین کنفرانس ملی اقتصاد سیاسی که در ۱۹۷۶ میلادی در این دانشگاه برگزار شد، ۱۵۰۰ نفر را از سراسر استرالیا به‌سوی خود جلب کرد. بیشتر شرکت‌کنندگان از برکناری ویتلم نیز خشمگین بودند. با این حال،
از برکناری ویتلم نیز خشمگین بودند. با این حال، تنش‌ها در میان دانشکده اقتصاد روی موضوعاتی مانند استخدام کادر علمی دانشکده و مخالفت با توسعه بیشتر برنامه درسی همواره ادامه داشت. در ۱۹۸۲/۸۳ میلادی، اقتصاددانان سیاسی هراس داشتند که رشته آموزشی اقتصاد سیاسی که هنوز نوپا بود از دست خواهد رفت، چون اساتید دانشکده اقتصاد و حامیان آن‌ها یک فرایند «تغییر ساختار مدرک تحصیلی» را آغاز کرده بودند. در واکنش به آن، شورای نمایندگان دانشجویان (SRC) یک رأی‌گیری برای تصمیم‌گیری در مورد موضوع ادغام اجباری راه اندازی نمودند که
در مورد موضوع ادغام اجباری راه اندازی نمودند که طی آن هشتاد درصد از دانشجویان دانشکده اقتصاد به نفع حفظ دو جریان مجزا رأی دادند. دانشجویان اعتراض‌های بیشتری را در زمستان سال ۱۹۸۳ میلادی سازماندهی کردند. در ۸ ژوئن، برخی دانشجویان یک ماشین بدون انجن را به محوطه دانشگاه آورده و روی چمن در صحن اصلی دانشگاه گذاشتند. این ماشین که به‌وسیله یک بنر با متن «دانشکده اقتصاد سیاسی» مزین شده بود، به عنوان مرکزی برای تبادل اطلاعات میان جنبش اعتراضی استفاده می‌گردید. این خودرو برای سه هفته در آنجا باقی ماند و به‌طور
این خودرو برای سه هفته در آنجا باقی ماند و به‌طور شبانه‌روزی دانشجویان اقتصاد سیاسی مانند استیفین ین، ماریا باراک و پل پورتئوس، از آن محافظت می‌نمودند. در ۱۵ ژوئن، دانشجویان وارد برج ساعت در صحن اصلی دانشگاه شده و آنجا را تصرف کردند. براساس تخمین مسئولین دانشگاه، ۹۶ دلار خسارت به عقربه‌های ساعت وارد شده بود. پس از آن در ۲۰ ژوئن، فعالین دانشجو درب ورودی اتاق هیئت استادان دانشگاه را مسدود نمودند، جاییکه جلسه‌ای برای تصمیم‌گیری در مورد این‌که دانشگاه چه کاری در رابطه با تغییر ساختار در دانشکده اقتصاد انجام
در رابطه با تغییر ساختار در دانشکده اقتصاد انجام دهد، تنظیم شده بود. پس از این‌که دانشجویان متقاعد شدند تا از درب دروازه دور شوند و جلسه نیم ساعت به تأخیر آغاز گردید، تعدادی از معترضین از سمت بیرون به بام این اتاق بالا رفته و همواره به مختل نمودن کار جلسه ادامه دادند. مسئولین دانشگاه اقدام انضباطی را بر علیه شش تن از دانشجویان معترض در پیش گرفتند: دیوید ری، آدام روریس، تونی ویست‌مور، دانیل لوسکومب، کریس گریشن و انتونی البانیس. تغییر ساختار در مدرک تحصیلی این دانشکده باعث ایجاد وضعیتی شد که از ۱۹۸۷ میلادی