payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سال ۱۹۱۵ ادامه داد و مدتی که در یاکیما بود، به یک حامی محیط زیست مبدل شد. از جمله ستایش‌گران تئودور روزولت بود و مبارزهٔ را آغاز کرد تا کوه ادامز را به «پارک ملی» تبدیل کند. او احساس کرد که زمان مناسب فرار رسیده‌است تا این محل به عنوان پارک ملی به رسمیت شناخته شود، زیرا مستحق آنست. راسک در سال ۱۹۱۹ رساله کوتاهی را تحت نام کوه ادامز – نگهبان سر به فلک کشیده حوضه کلمبیا پایین (Mount Adams–Towering Sentinel of the Lower Columbia Basin) نوشت که در آن خواست خود را برای اعلام شدن پارک ملی یاکیما مطرح کرد. او در
را برای اعلام شدن پارک ملی یاکیما مطرح کرد. او در سال ۱۹۲۰ اعضای مؤسس کلپ کوهنوردی کسکدینز بود که به عنوان رئیس این نهاد تعیین شد. متعاقباً او به عنوان رئیس کمیته رهبری کوهنوردی ایفای وظیفه نمود و با برخی دوستان نزدیک‌اش در جریان تصدی این بست دیدار کرد. در سال ۱۹۲۲، اعضای کسکدینز یک تبر یخ‌شکن سوئیسی را به عنوان هدیهٔ برای رهبری الهام‌بخش و نخستین رئیس کلپ، برای او اهدا کردند. اواخر زندگی. پدر راسک در سال ۱۹۲۳ درگذشت و راسک دو باره به گرنتس پاس رفت. پس از این بازگشت، او دوباره فعالیت وکالت‌ش را شروع کرد.
این بازگشت، او دوباره فعالیت وکالت‌ش را شروع کرد. در سال ۱۹۲۴، او داستان‌های کوهنورد غربی را به رشته تحریر درآورد و تنها کتابی از او بود که منتشر شد. بعد از آن‌که کتابش منتشر شد، راسک کتابِ دیگری را تحت نام «آتش اردوگاه درخت‌زار» نوشت. کلکسیون مقالات و داستان‌های کوتاه او هرگز منتشر شد، به استثنای یک فصل، «داستان شگفت‌آور ابی لنکن» که در سال ۱۹۴۶ در مجله آمریکایی آلپاین منتشر شد. پس از گذشت مدتی در گرنتس پاس، راسک به عنوان قاضی صلح منصوب شد. او به عنوان طرف‌دار منع مسکرات (prohibitionist) شناخته می‌شد و
منع مسکرات (prohibitionist) شناخته می‌شد و کتاب را به سمت پرچون فروشان مشروبات می‌انداخت. افزون بر تصدی بست قاضی صلح، راسک آخر هفته‌ها در معدن لکی اسپات پدرش کار می‌کرد که ۱۴ مایل می‌رفت و برمی‌گشت. راسک در سال ۱۹۳۰ سعی کرد تا سفر کوهنوردی را به کوه سنت الیاس سازمان‌دهی کند؛ ولی هیچ‌کسی قادر نبود او را در این سفر همراهی کند، همین بود که او خود به تنهایی راه سفر را در پیش گرفت. در جریان این سفر، او به سرماخوردگی گرفتار شد که به گفته راسک دچار مشکلات قلبی شد و در ۲ فوریه ۱۹۳۱ بر اثر بیماری قلبی در گرانس پاس،
در ۲ فوریه ۱۹۳۱ بر اثر بیماری قلبی در گرانس پاس، اورگن در گذشت. راسک حدود دو ماه قبل از مرگ‌اش وصیت کرده بود تا برخی اعضای کسکدینز خاکستر جسد او را انتقال دهند و در سنگ‌چینِ در قلهٔ کوه دوست داشتنی او؛ کوه ادامز بگذارند. بعد از آن‌که مرگش فرارسید، کلارنس ترویت و کلارنس استارچر این وصیت راسک را در ۲۷ ژوئیه سال ۱۹۳۱ به‌جا آوردند. این بنای تاریخی کوچک تا اکنون پابرجاست. حرفه کوهنوردی. حرفه کوهنوردی راسک باعث شد تا او سراسر سواحل غربی ایالات متحده را طی کند و این شغل محبوب خود را از سال ۱۸۸۹ الی ۱۹۳۰ ادامه
و این شغل محبوب خود را از سال ۱۸۸۹ الی ۱۹۳۰ ادامه داد. او طی سفرهای متعدداش با افراد زیادی دیدار کرد؛ هرچند برخی محدود آن‌ها دوست نزدیک راسک شدند و از زندگی شخصی او چیزهای را دانستند. آن‌عده افراد معدودی که او را می‌شناختند، راسک را یکی از متخصص‌ترین و شجاع‌ترین کوهنوردان غرب توصیف کردند. او در حالی‌که در شرایط خطرناک و هلاکت‌باری قرار گرفت، در جریان بالا شدن با حوادث اندکی مواجه شد و حتی سایر دوستانش را نیز از چنین شرایطی شدیداً خطرناک حفاظت کرد. راسک همچنین دربارهٔ شغل خود فخرفروشی نمی‌کرد و در واقع صرف
دربارهٔ شغل خود فخرفروشی نمی‌کرد و در واقع صرف جواب‌های حقیقی را دربارهٔ حوادث و چالش‌های کوهنوردی ارائه می‌نمود. او در کار خود راسخ و مستحکم بود و در همان حال درتعامل به دیگران با طبع و خلق خوش رفتار می‌کرد. رکس به دلیل بالا شدن مکرر و کشف نواحی اطراف کوه ادامز، بیشتر معروف و شناخته شد.
سرتیپ فیلومینو دا پایکساو دی جسوس (Filomeno da Paixão de Jesus) (متولد ۲۷ مارس ۱۹۵۳) یک سیاستمدار اهل تیمور شرقی و افسر پیشین در نیروهای دفاعی تیمور شرقی (F-FDTL) بوده‌است. او از ماه ژوئیه ۲۰۱۸ به بعد به عنوان وزیر دفاع در حکومت سوم قانونی تیمور شرقی به رهبری تائور ماتان رواک خدمت می‌کند. از اکتبر ۲۰۱۱ تا ژوئیه ۲۰۱۸، او به عنوان معاون نیروهای دفاعی تیمور شرقی خدمت می‌کرد. دوران کودکی و حرفه. فیلومینو در بوبونارو، در قسمت غربی (جای که بنام لورو مونو یاد می‌گردید) تیمور پرتغالِ آن زمان، زاده شد. او در ۱۹۷۳
تیمور پرتغالِ آن زمان، زاده شد. او در ۱۹۷۳ میلادی، پس از به اتمام رساندن هفت سال آموزش ثانوی، از لیسو دکتر فراسسکو ماکادو فارغ‌التحصیل گردید. از ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۵ میلادی، فیلومینو در اداره مالی استعماری تیمور پرتغال کار کرد. در ۱۹۷۴، وی یکی از اعضای بنیانگذار انجمن اجتماعی دموکراتیک تیمور بود که بعداً در سپتامبر ۱۹۷۵ به فریتلین تغییر نام داده شد. در نوامبر ۱۹۷۵، فریتلین به‌طور یکجانبه استقلال تیمورِ پرتغال را اعلام کرد و کمیته مرکزی آن فیلومینو را در سمت معاون وزیر دادگستری گماشت تا به جستینو موتا کمک کند. حرفه
دادگستری گماشت تا به جستینو موتا کمک کند. حرفه نظامی. پس از یورش نظامی اندونزی به تیمور شرقی در ۱۹۷۵ میلادی، فیلومینو به فالنتیل (FALINTIL) که در آن وقت واحد نظامی فریتلین بود، پیوست. از مارس تا ژوئن ۱۹۷۶، او به عنوان فرمانده دسته و از ژوئن تا سپتامبر ۱۹۷۶ به عنوان فرمانده نظامی شهرداری کوچک لیکویچا خدمت کرد. از سپتامبر تا نوامبر ۱۹۷۶، وی به عنوان شهردار شهرستان لیکویچای آن وقت و از ژانویه تا اکتبر ۱۹۷۷ میلادی به عنوان معاون سیاسی در بخش مرزی شمالی (پرتغالی: Fronteira Norte) خدمت کرد. در اواخر ۱۹۷۷ میلادی،
Fronteira Norte) خدمت کرد. در اواخر ۱۹۷۷ میلادی، فیلومینو به عنوان فرمانده دوم بخش مرزی شمالی گماشته شد. مدت کوتاهی پس از آن، او به فرمانده آن بخش ترفیع داده شد. پس از اینکه اوضاع بسیار بحرانی گردیده و خطر مرگ ناشی از امراض و گرسنگی وجود داشت، او با نیروهای مسلح اندونزی در فاتوبیسی، ارمیرا به تماس شد. در ۷ فوریه ۱۹۷۹، بیشتر رهبران نظامی و غیرنظامی تیمور شرقی، مرز شمالی را به گردان ۵۱۲ اندونزی تسلیم نمودند. در نتیجه دیدار پاپ ژان پل دوم از تیمور شرقی در ۱۹۸۹ میلادی، ارتش اندونزی اخلالگرهای بالقوه را استخدام
میلادی، ارتش اندونزی اخلالگرهای بالقوه را استخدام نمودند تا از تظاهرات‌ها در حمایت از استقلال تیمور شرقی جلوگیری نمایند. یکی از این افراد فیلومینو بود، کسی که در ژوئن ۱۹۹۰ میلادی دستگیر گردیده و سپس به یک پایگاه نظامی در دیلی برده شده بود. در ۱ فوریه ۲۰۰۱، طبق فرایندی که در ۱۹۹۹ میلادی آغاز شده بود، FALANTIL قرار بود به نیروهای دفاعی جمهوری دموکراتیک تیمور شرقی تحت نظارت سازمان ملل متحد، تغییر داده شود. همزمان با آن، فیلومینو به درجه نظامی سرهنگ دوم ترفیع داده شده و به عنوان رئیس لوژستیک گماشته شد. او در
داده شده و به عنوان رئیس لوژستیک گماشته شد. او در فوریه ۲۰۰۴ فرمانده نیروهای دریایی شده و در ۲۰۰۶ به عنوان وزیر دفاع گماشته شد. در سپتامبر ۲۰۰۷، او به سِمت معاون نیروهای دفاعی تعیین گردید، سمتی او تا ۲۰۰۸ میلادی در آن باقی ماند و پس از آن به عنوان رئیس اداره توسعهٔ برنامه‌ریزی برای پروژه «نیروی ۲۰۲۰» گماشته شد. همزمان، فیلومینو در اوایل ۲۰۰۸ میلادی به عنوان فرمانده اول عملیات هیلبور خدمت می‌کرد، عملیات هیلبور یک فرماندهی مشترک نیروهای دفاعی تیمور شرقی و چندین آژانس دیگر بود.
شفیق الوزان (؛ – ) سیاست‌مدار اهل لبنان بود. وی از ۲۵ اکتبر ۱۹۸۰ تا ۳۰ آوریل ۱۹۸۴ نخست‌وزیر این کشور بود. شفیق الوزان در ۸ ژوئیه ۱۹۹۹، در سن ۷۴ سالگی بر اثر سکته قلبی درگذشت.
آرنا راک () که همچنین با نام‌های راک سرود، ای‌او‌آر، راک ملودیک، راک با شکوه، راک استادیوم، راک شرکتی و داد راک نیز شناخته می‌شود، سبکی از موسیقی راک است که در اواسط دهه ۱۹۷۰ ایجاد شد. با محبوبیت فزاینده‌ای گروه‌های هارد راک و آن‌هایی که نوع ملایم‌تر و در عین حال سخت‌تر پاپ راک می‌نوازند، گروه‌ها شروع به ساخت موادی کردند که ذاتاً برای مخاطبان بزرگ طراحی شده بود، و آرنا راک از استفاده آنها از صداهای تجاری‌گرا و سازگار با رادیو توسعه یافت. موسیقی‌هایی که اغلب تولید می‌شوند، شامل آهنگ‌های شاد، دراماتیک و
اغلب تولید می‌شوند، شامل آهنگ‌های شاد، دراماتیک و تصنیف‌های آرام‌تر، تاکید زیادی بر ملودی دارند و اغلب از گروه‌های کر سرود استفاده می‌کنند. سایر ویژگی‌های اصلی شامل جلوه‌های برجسته گیتار و استفاده از سازهای کیبورد است.
کریستوفر دنینگر (Christopher Deninger) (متولد ۸ آوریل ۱۹۵۸) یک ریاضی‌دان آلمانی در دانشگاه مونستر است. وی در تحقیقات خود بر هندسه حسابی، شامل کاربردهای توابع L متمرکز است. حرفه. در سال ۱۹۸۲ دنینگر دکترای خود را زیر نظر کرت مایر از دانشگاه کلن دریافت کرد. وی در سال ۱۹۹۲، پاداش گوتفرید ویلهلم لایب نیتس را به‌طور اشتراکی با مایکل راپوپورت، پیتر اشنایدر و توماس زینک برنده شد. دنینگر در سال ۱۹۹۸ سخنران عمومی در کنگره بین‌المللی ریاضی‌دانان در برلین بود. وی در سال ۲۰۱۲ به عضویت انجمن ریاضی آمریکا درآمد. آثار
سال ۲۰۱۲ به عضویت انجمن ریاضی آمریکا درآمد. آثار ریاضیاتی. دوگانگی آرتین-وردیه. بین سال‌های ۱۹۸۴ و ۱۹۸۷، دنینگر در مجموعهٔ از مقالات، توسیع‌های دوگانگی آرتین-وردیه را مورد مطالعه قرار داد. به‌طور کلی، دوگانگی آرتین-وردیه که نتیجه نظریه میدان رده‌ای است، یک آنالوگ حسابی از دوگانگی پوانکاره می‌باشد. این دوگانگی برای کوهمولوژی شیف در منیفلد فشرده در نظر گرفته شده‌است. در این راستا، (طیف) حلقه اعداد صحیح در یک میدان عددی با منیفلد سه بُعدی مطابقت دارد. دنینگر (۱۹۸۴) به دنبال کار مازور، دوگانگی آرتین-وردیه را
(۱۹۸۴) به دنبال کار مازور، دوگانگی آرتین-وردیه را به میدان‌های توابع توسعه داد. دنینگر بعدتر نتایج حاصل را به زمینه‌های مختلف مانند شیف‌های غیر-تابدار (۱۹۸۶)، سطوح حسابی (۱۹۸۷) و همچنین میدان‌های موضعی با ابعاد بالاتر (با وینگبرگ، ۱۹۸۶) تعمیم داد. ظهور مجتمع‌های موتیویک بلوخ که در مقاله‌های بعدی مورد توجه قرار گرفتند، بر کار چندین نویسنده از جمله گیسر (۲۰۱۰) تأثیر گذاشت. گیسر از مجتمع‌های بلوخ به عنوان مجتمع‌های دوگانه‌ساز نسبت به اسکیم‌هایی با ابعاد بالاتر یاد نمود.
کلیسای سان جیووانی دگلی ارمیتی () یک کلیسا در پالرمو، سیسیل در نزدیکی کاخ سلطنتی پالرمو است. تاریخ. ریشه کلیسا به سده ششم بر می‌گردد. پس از تثبیت شدن سلطه نورمن‌ها در جنوب ایتالیا، در نهایت راجر دوم، حدود سال ۱۱۳۶، کنترل کلیسا را به دستور مونته ورجینه سپرد. این کلیسا در طول سده‌ها اصلاح شد و در حدود سال ۱۸۸۰ برای بازسازی آن به ظاهر اصلی قرون وسطایی آن تلاش‌هایی شد.
کری بست (؛ ـ – ) روزنامه‌نگار کانادایی و فعال اجتماعی بود. کری در نیو گلاسکو، نوا اسکوشیا به دنیا آمد. او دختر جیمز و جورجینا اشه پریو بود. در سال ۱۹۲۵ با آلبرت تی بست ازدواج کرد. آنها با هم صاحب یک پسر شدند که در سال ۱۹۲۶ جیمز کالبرت بست نام داشت. آنها بعداً ۴ فرزند خوانده را قبول کردند. در سال ۱۹۴۳، او با جداسازی نژادی تئاتر روزلند در نیو گلاسکو درگیر شد. او دو بلیط برای صندلی طبقه پایین تئاتر خرید و سعی کرد با پسرش جیمز کالبر بست فیلمی را تماشا کند. هر دو دستگیر شدند و در تلاش برای به چالش کشیدن توجیه
دو دستگیر شدند و در تلاش برای به چالش کشیدن توجیه قانونی جداسازی تئاتر، با اتهامات وارده مبارزه کردند. تلاش آنها ناموفق بود و مجبور شدند به صاحبان روزلند خسارت بپردازند. با این حال، این تجربه به کری بست کمک کرد تا "در" سال ۱۹۴۶ روزنامه "شیپور" یا کلاریون (The Clarion) را تأسیس کند که اولین روزنامه نوا اسکوشیا که متعلق به سیاهپوستان بود. این صدا به صدای مهمی در افشای نژادپرستی و کاوش در زندگی سیاهپوستان نوااسکوشیایی تبدیل شد. در اولین نسخه "کلاریون" "،" او داستان ویولا دزموند را که او هم جداسازی نژادی را در
ویولا دزموند را که او هم جداسازی نژادی را در تئاتر روزلند به چالش کشید و داستانش به یک پرونده مهم حقوق بشری در کانادا تبدیل شد، را بیان کرد. در سال ۱۹۵۲، کری بست یک برنامه رادیویی با "نام The Quiet Corner را شروع کرد" که به مدت ۱۲ سال پخش شد. او از سال ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۵ ستون نویس "The Pictou Advocate"، روزنامه ای مستقر در پیکتو، نوا اسکوشیا بود. پسر او جیمز کالبرت بست، که در تأسیس کلاریون "کمک" کرد"،" تبدیل به یک فعال اتحادیه، کارمند ارشد دولتی و کمیساریای عالی به ترینیداد و توباگو شد. او در سال ۱۹۷۷ زندگی‌نامه
ترینیداد و توباگو شد. او در سال ۱۹۷۷ زندگی‌نامه ای به نام «"آن جاده تنهایی» (That Lonesome Road) منتشر کرد". در سال ۱۹۷۴، او به عضویت نشان کانادا درآمد و در سال ۱۹۷۹ به درجه افسر ارتقا یافت. پس از مرگ در سال ۲۰۰۲ به او نشان نوا اسکوشیا اعطا شد. تمبر پستی یادبود او توسط پست کانادا در ۱ فوریه ۲۰۱۱ منتشر شد، بست در سن ۹۸ سالگی به مرگ طبیعی در زادگاهش نیو گلاسکو درگذشت.
کلیسای کوچک پالاتین () یک عبادتگاه با معماری نورمنی در پالرمو سیسیل است. این ساختمان آمیزه‌ای از سبک‌های معماری بیزانس، نورمن و فاطمی است که وضعیت سه فرهنگ مسلط در سیسیل قرن دوازدهم و دوران پس از فتح توسط راجر اول و رابرت گیسکارد را نشان می‌دهد. این بنا همچنین به عنوان "کلیسای کاخ" یا "قصر کلیسای کوچک" نیز شناخته می‌شود. عمارت توسط راجر دوم سیسیلی در سال ۱۱۳۲ بر روی یک کلیسای کوچک قدیمی‌تر (دخمه فعلی) که در حدود سال ۱۰۸۰ ساخته شده بود، بنا نهاده شد. احداث این ساختمان جدید هشت سال زمان برد.
کلیسای سانتا ماریا دل‌آمریگالیو () که "مارتورانا" نیز نامیده می‌شود، مقر کلیسای سن نیکولو دی گرسی () است. این کلیسا مشرف به میدان بلینی در پالرمو، سیسیل، جنوب ایتالیا قرار دارد. این کلیسا یک کلیسای جامع است که که به یک اسقف‌نشین شامل جوامع ایتالیایی-آلبانیایی ("Arbëreshë") در سیسیل تعلق دارد و بر اساس آیین بیزانسی مراسم عبادت برپا می‌کند. زبان یونانی باستان و زبان آلبانیایی در این مکان رایج است. کلیسا شاهد فرهنگ مذهبی و هنری شرقی است که امروزه در ایتالیا هنوز وجود دارد و بیشتر توسط تبعیدیان آلبانیایی که از
وجود دارد و بیشتر توسط تبعیدیان آلبانیایی که از قرن پانزدهم تحت فشار تُرک‌ها به جنوب ایتالیا و سیسیل پناه بردند، حیات یافته. آزار و اذیت عثمانی در آلبانی و بالکان تأثیر قابل توجهی در نقاشی نمادها، در آیین مذهبی به زبان محلی و در آداب و رسوم سنتی آلبانیایی‌های استان پالرمو به جا گذاشته‌است. این جامعه بخشی از کلیسای کاتولیک هستند، اما از سنت‌های آیینی و معنوی پیروی می‌کنند که عمدتاً در کلیسای ارتدکس شرقی رواج دارد. ویژگی بنای این کلیسا تعدد سبک‌هایی است که با یکدیگر تلفیق شده، زیرا با گذشت قرن‌ها، سلایق
با یکدیگر تلفیق شده، زیرا با گذشت قرن‌ها، سلایق مختلف هنری، معماری و فرهنگی گوناگون این مکان را غنی‌تر کرده‌اند. امروزه، بنای کلیسای سانتا ماریا دل‌آمریگالیو به عنوان یک بنای تاریخی-مذهبی در معرض حفاظت است. معماری. کلیسای اصلی به شکل یک صلیب فشرده مربعی ("پلان صلیبی یونانی") ساخته شده‌است؛ که یک سبک رایج در کلیساهای بیزانسی دوره میانه بوده‌است. در قرن اول بنای اولیه کلیسا در سه مرحله مجزا گسترش یافت. ابتدا از طریق افزودن یک طاق برای نگهداری مقبره‌های جورج انطاکیه و همسرش. بعدی از طریق افزودن صحن. و در
انطاکیه و همسرش. بعدی از طریق افزودن صحن. و در نهایت از طریق ساخت یک برج ناقوس با تراز مرکزی در غرب. برج ناقوس که با سه ردیف طاق و لژ با پنجره‌های جرزدار تزئین شده‌است، هنوز به عنوان ورودی اصلی کلیسا عمل می‌کند. از دیگر افزوده‌های مهم بعدی به کلیسا نمای باروک است که امروزه رو به میدان قرار گرفته. در اواخر قرن نوزدهم، مرمت‌گرانی که دارای تفکر تاریخی بودند، تلاش کردند تا کلیسا را به حالت اولیه خود برگردانند، اگرچه بسیاری از عناصر تغییرات باروک باقی مانده‌است. برخی از عناصر کلیسای اصلی، به ویژه تزئینات بیرونی
برخی از عناصر کلیسای اصلی، به ویژه تزئینات بیرونی آن، تأثیر معماری اسلامی را بر فرهنگ نورمن سیسیل نشان می‌دهد. خط دیواری که دارای کتیبه وقفی است در امتداد بالای دیوارهای بیرونی قرار دارد. اگرچه متن آن به زبان یونانی است، اما شکل معماری آن به معماری اسلامی شمال آفریقا شباهت دارد. طاقچه‌های فرورفته روی دیوارهای بیرونی نیز برگرفته از سنت معماری اسلامی هستند. درون کلیسا، یک سری تیرهای چوبی در پایه گنبد دارای کتیبه‌ای به زبان عربی است. متن آن از دعای مذهبی مسیحی (سرود اپینیکیوس و دکسولوژی بزرگ) گرفته شده‌است.
(سرود اپینیکیوس و دکسولوژی بزرگ) گرفته شده‌است. این کلیسا همچنین دارای یک جفت درهای چوبی حکاکی شده‌است که امروزه در نمای جنوبی الحاقیه غربی نصب شده‌اند که به شدت به سنت‌های هنری فاطمیان شمال آفریقا مرتبط هستند. با توجه به این عناصر «عربی»، مارتورانا با هم عصر پالرمیتی خود، کلیسای پالاتینا، مقایسه شده‌است که ترکیبی مشابه از معماری بیزانسی و اسلامی را به نمایش می‌گذارد.
جیمز مارک بالدوین (زاده: ۱۲ ژانویه ۱۸۶۱ در ایالات متحده آمریکا - درگذشته: ۸ نوامبر ۱۹۳۴در سن ۷۳ سالگی در فرانسه)، یک روان‌شناس و فیلسوف آمریکایی بود. بالدوین در گسترش و تعمیق روان‌شناسی اجتماعی و رشد، به خصوص در ارتباط با نظریه فرگشت، اهمیت زیادی داشته‌است. وی مؤلف آثار ارزشمندی در زمینه روان‌شناسی رشد کودکان است و در تکمیل و گسترش نظریه‌های ژان پیاژه تأثیر مهمی داشته‌است.
اویونبیلگین پورِوباتار (به ) (زادهٔ ۲۳ نوامبر ۱۹۷۳) کشتی‌گیر سابق اهل مغولستان است که در دسته‌های وزنی ۵۸ و ۶۰ کیلوگرم کشتی آزاد رقابت می‌کرد. او برندهٔ دو مدال نقرهٔ مسابقات قهرمانی کشتی جهان (۲۰۰۱، ۲۰۰۲) و نیز مدال‌های نقره (۱۹۹۸) و طلا (۲۰۰۲) از بازی‌های آسیایی است. او همچنین قهرمان مسابقات قهرمانی کشتی آسیا (۱۹۹۷) است. او ملی‌پوش مغولستان در بازی‌های المپیک ۲۰۰۰ سیدنی بود که به دلیل تست مثبت دوپینگ (استفاده از مادهٔ ممنوعه فوروزماید) دیسکالیفه شد و همچنین در المپیک ۲۰۰۴ آتن نیز حضور داشت که به مدالی دست
در المپیک ۲۰۰۴ آتن نیز حضور داشت که به مدالی دست نیافت.
یک ترولو (به شکل جمع: ترولی) یک کلبه خشکه‌چین با معماری بومی در پولیا است که سقف مخروطی دارد. سبک ساخت آنها مختص دره ایتریا در منطقه مورگه در پولیا است. ترولی‌ها عموماً به عنوان پناهگاه‌ها و انبارهای مزرعه‌ای موقت یا به عنوان خانه‌های دائمی توسط مالکان کوچک یا کارگران کشاورزی ساخته می‌شدند. در شهر آلبروبلو در استان باری، کل مناطق حاوی پراکنش متراکم ترولی‌ها هستند. عصر طلایی ترولی‌ها سده نوزدهم بود، به ویژه دهه‌های پایانی آن که با توسعه کشت شراب شناخته می‌شود. پراکندگی. سبک ساخت و ساز ترولی مخصوص دره ایتریا
پراکندگی. سبک ساخت و ساز ترولی مخصوص دره ایتریا در منطقه مورج در منطقه ایتالیایی پولیا است. ترولی را می‌توان در داخل و خارج آلبروبلو و در نواحی اطراف لوکوروتوندو، فاسانو، اوستونی، چیسترنینو، مارتینا فرانکا و چلی مساپیکا یافت. طرح. ترولوها می‌توانند طرحی دایره‌ای یا مربعی به خود بگیرد. ترلو مدور عمدتاً پناهگاهی موقت برای حیوانات و علوفه آنها یا برای خود کشاورز است. ترولوای که بخشی از یک گروه سه، چهار یا پنج‌تایی است از یک طرح مربع‌مانند پیروی می‌کند. ترولوی مربع ممکن است یک آشپزخانه، اتاق خواب، پناهگاه
مربع ممکن است یک آشپزخانه، اتاق خواب، پناهگاه حیوانات، انبار غذا یا ابزار، اجاق گاز یا مخزن باشد. در آلبروبلو، گروه‌بندی ترولوها از دو "ترولی" تجاوز نمی‌کرد، همان‌طور که اسناد رسمی سده نوزدهم نشان می‌دهد.
الیزابت ان گیلمور (Elizabeth Ann Gilmour) (با نام تولد اسمارت؛ متولد ۳ نوامبر ۱۹۸۷) فعال در حوزه امنیت کودکان و گزارشگر تلویزیون ABC نیوز آمریکایی است. هنگامی‌که او ۱۴ سال سن داشت و از خانه‌اش در سالت لیک سیتی توسط برین داوید میچل ربوده شد مورد توجه عام قرار گرفت. میچل و همسرش، وندا برزی، اسمارت را مدت ۹ ماه در اسارت نگه داشتند تا این‌که پلیس او را در سندی، یوتا نجات داد. او پس از آن به عنوان فعال و مدافع حقوق گمشدگان کار کرده‌است؛ زندگی و ربوده‌شدن او موضوع کتاب‌ها و فیلم‌های غیرداستانی گوناگون قرار
موضوع کتاب‌ها و فیلم‌های غیرداستانی گوناگون قرار گرفته‌است. اوایل زندگی. الیزابت ان اسمارت در ۳ نوامبر سال ۱۹۸۷ در سالت لیک‌سی، یوتا در خانواده ادوارد و لویس اسمارت به دنیا آمد. خانواده او با چهار برادر و یک خواهر، بخشی از کلیسای عیسی مسیح قدیسان آخرالزمان بودند. او دومین فرزند بزرگ خانواده‌اش است. اسمارت وارد مدرسه متوسط برایانت شد و سپس در دبیرستان عالی شهر سالت لیک‌سیتی به تحصیل پرداخت. پس از فراغت از مدرسه در دانشگاه بریگام یاگ ثبت نام کرد و در آنجا مدرک لیسانس خود را در رشته موسیقی و نواختن چنگ
مدرک لیسانس خود را در رشته موسیقی و نواختن چنگ به‌دست‌آورد. ربوده‌شدن و نجات. در ۵ ژوئن ۲۰۰۲، اسمارت در سن ۱۴ سالگی با تهدید چاقو از اتاق خوابش در سالت لیک‌سیتی، یوتا ربوده شد. اسمارت ۹ ماه در بند و اسارت بود و هر روز مورد تجاوز جنسی قرار می‌گرفت. ربایندگان او را می‌بستند و در صورت تلاش برای فرار تهدید به مرگ می‌کردند. اسمارت سرانجام، در ۱۲ مارس سال ۲۰۰۳ در جاده عمومی در سندی، یوتا و ۱۸ مایل (۲۹ کیلومتر) دورتر از خانه‌اش توسط افسران پلیس نجات یافت. دو شاهد، برایان دیوید میچل و واندا ایلین برزی را از یک
برایان دیوید میچل و واندا ایلین برزی را از یک برنامه تلویزیونی گمشدگان آمریکا شناسایی کردند. ربوده شدن و نجات یافتن اسمارت به‌طور گسترده منتشر شد و موضوع داغ برنامه‌های تلویزیونی همچون؛ made-for-TV movie، داستان الیزابت اسمارت (The Elizabeth Smart Stor) و من الیزابت اسمارت هستم (I Am Elizabeth Smart) در تلویزیون لایف‌تایم(Lifetime) و کتاب‌های غیرداستان قرار گرفت. دادگاه رباینده. در ۱۶ نوامبر ۲۰۰۹، برزی به دلیل دست داشتن و کمک در ربودن الیزابت اسمارت در اظهارات دادگاه‌اش مجرم شناخته شد. در ۱۹ می سال ۲۰۱۰،
دادگاه‌اش مجرم شناخته شد. در ۱۹ می سال ۲۰۱۰، دیل آ. کیمبال، قاضی فدرال، برزی را به ۱۵ سال زندان فدرال محکوم کرد. در بخشِ از اظهارات/اقرار میان مدافع و دادستان فدرال، برای برزی هفت سال تخفیف داده شد که قبلاً او را سپری نموده بود. دادگاه میچل را به اتهام آدم‌ربایی و تجاوز جنسی مستحق مجازات دانست و او را در دو اتهام مظنون اعلام کرد و در می ۲۰۱۱ در دو دور محاکمه، به زندان فدرالی محکوم گردید. کنشگری و روزنامه‌نگاری. اسمارت در ۸ ماه مارس سال ۲۰۰۶، به کنگره ایالات متحده آمریکا رفت تا از قوانین مجرمان جنسی کودکان
متحده آمریکا رفت تا از قوانین مجرمان جنسی کودکان و سیستم هشدار امبر (وضعیت اضطراری آدم‌ربایی) حمایت کند. او در ۲۶ ژوئیه ۲۰۰۶، پس از امضای قانون آدام والش سخنرانی کرد. در ماه می سال ۲۰۰۸، اسمارت به واشینگتن دی‌سی سفر کرد و در راستای ارائه کتابی تحت نام «تو تنها نیستی» که توسط وزارت دادگستری ایالات متحده منتشر شده بود، کمک کرد. این کتاب شامل نوشته‌های او و چهار نوجوان بازماندگان جنسی بود. در سال ۲۰۰۹، اسمارت دربارهٔ ربوده‌شدن جیسی لی دوگارد نیز اظهار نظر کرد و تأکید نمود که ماندن در گذشته بی‌فایده است. او
و تأکید نمود که ماندن در گذشته بی‌فایده است. او همچنین در ۲۷ اکتبر سال ۲۰۰۹ میلادی، در کنفرانس زنان ۲۰۰۹ که در ایالت کالیفرنیا برگزار شده بود، به میزبانی ماریا شرایور اشتراک نمود و دربارهٔ غلبه بر موانع زندگی سخنرانی کرد. در سال ۲۰۱۱، او بنیاد الیزابت اسمارت را تأسیس نمود که هدف‌اش ایجاد امید، ختم قربانی شدن و استفاده از تجاوز جنسی به‌وسیله جلوگیری، بهبود بخشیدن و حمایت کردن است. اسمارت در ماه مارس سال ۲۰۱۱، یکی از چهار زنی بود که جایزه دیان فون فورستنبرگ را دریافت کرد. در ۷ ژوئیه سال ۲۰۱۱، ای‌بی‌سی نیوز
را دریافت کرد. در ۷ ژوئیه سال ۲۰۱۱، ای‌بی‌سی نیوز (ABC News) اعلام کرد که اسمارت به عنوان گزارش‌گر، عمدتاً در مورد افراد گمشده با این شبکه خبری کار خواهد کرد. در ژوئیه سال ۲۰۱۲، انجمن ملی تیتا فی الفا(Theta Phi Alpha) با اعطای مدال سینا از او قدردانی نمود. این مدال عالی‌ترین افتخاری هست که سازمان برای یک فردی غیرعضو سازمان تفویض می‌کند. مقامات سازمان مزبور آن را افتخار و پاسداری از حامی خود، سنت کاترین سینا نام‌گذاری کردند. در ۱ می سال ۲۰۱۳، اسمارت در سخنرانی خود در کنفرانس قاچاق انسان در دانشگاه
در سخنرانی خود در کنفرانس قاچاق انسان در دانشگاه جانزهاپکنز، نیازمندی بر ارزش شخصی را در مبارزه علیه قاچاق انسان و اهمیت ازبین بردن اسطوره‌های فرهنگی را که از دست دادن ارزش دختران را پس از تجاوز جنسی احاطه نموده‌است، مورد بحث قرار داد. او که پس از ربوده شدن مورد تجاوز جنسی قرار گرفته بود، تأثیر مخرب قرار گرفتن در معرض برنامه‌های جنسی غیرقانون آموزشی را به‌یاد آورد. اوگفت که بسیاری مردم تصریح می‌دارند که یک دختر فعال جنسی مانند یک آدامس جویده شده‌است. «من فکر کردم، اوه خدای من، من آن آدامس جویده شده هستم،
کردم، اوه خدای من، من آن آدامس جویده شده هستم، هیچ‌کسی یک توته ساجق را دوباره نمی‌جود، بلکه آن را دور می‌اندازد». اسمارت گفت: «و به همین سادگی می‌توان احساس کرد که شما دیگر ارزش ندارید، دیگر قیمت خود را از دست داده‌اید». در ادامه او گفت: «چرا حتی ارزش فریاد کشیدن را دارد؟ چرا حتی اگر نجات یافتید تفاوت ایجاد می‌کند؟ زندگی شما هنوز ارزشی ندارد». اسمارت در ادامه سخنرانی‌اش از شنوندگان خواست تا اطفال را دربارهٔ داشتن ارزش شخصی تعلیم دهند و از تلقی‌کردن خود به عنوان قربانی اجتناب کنند. اسمارت در فوریه ۲۰۱۴، در
قربانی اجتناب کنند. اسمارت در فوریه ۲۰۱۴، در مجلس نمایندگان ایالت یوتا به حمایت از HB 286 شهادت داد. این لایحه برای مکاتب یوتا نصاب تعلیمی اختیاری را ایجاد می‌کند تا در مورد جلوگیری از سوءاستفاده جنسی اطفال آموزش فراهم نمایند. در اوایل سال ۲۰۱۵، مجمع عقیده (Faith Counts) اسمارت را در ویدیوی نشان داد که او در آن توضیح می‌دهد چگونه عقیده/دینش او را در جریان مصیبت‌هایش حفاظت نموده و به بهبودی وضعیت‌اش کمک کرده‌است. اسمارت پس از ماه سپتامبر ۲۰۱۶ به عنوان خبرنگار برنامه جنایت واقعی در مجله "Crime Watch Daily"
برنامه جنایت واقعی در مجله "Crime Watch Daily" کار می‌کند. سیاست‌مداران متعدد لایحهٔ را پیشنهاد کردند که تمامی کامپیوترها مکلف اند تا فلتر پورنوگرافی داشته باشند که این لایحه را «قانون الیزابت اسمارت» می‌نامند. هرچند، سخن‌گوی او در ماه مارس ارتباط‌ش را با این پیشنهاد رد کرد. وکیل او نامهٔ توقف و انصراف (cease and desis) را برای سیاست‌مداران ارسال کرد و از آن‌ها خواست تا از نام او استفاده نکنند. نوجوانی. اسمارت در ۱۱ نوامبر ۲۰۰۹، شهر سالت لیک‌ستی را ترک کرد تا به عنوان مبلغ در کلیسای عیسی مسیح قدیسان
کرد تا به عنوان مبلغ در کلیسای عیسی مسیح قدیسان آخرالزمان در پاریس خدمت کند. او سپس در ماه نوامبر سال ۲۰۱۰ به‌صورت مؤقت از وظیفه خود بازگشت تا در محکمه فدرال برایان دیوید میچل شهادت دهد. بعد از محکمه، اسمارت به فرانسه برگشت تا مأموریت خود را تکمیل کند و در اوایل سال ۲۰۱۱ به خانه خود در یوتا آمد. اسمارت هنگامی‌که به عنوان مبلغ کلیسا در پاریس خدمت می‌کرد، با متیو گیلمور اسکاتلندی آشنا شد و پس از یک‌سال آشنایی، در ماه ژانویه سال ۲۰۱۲ باهم نامزاد شدند. سرانجام این دو، در ۱۲ فوریه سال ۲۰۱۲ در یک مراسم خصوصی در
این دو، در ۱۲ فوریه سال ۲۰۱۲ در یک مراسم خصوصی در معبد لای هواوی ازدواج کردند. بعد از آن، الیزابت صاحب سه فرزند شد؛ کلوئه (متولد فوریه ۲۰۱۵)، جیمز (متولد آوریل ۲۰۱۷) و الیویا (متودل نوامبر 2018). آزار جنسی در هواپیما. او هنگامی‌که در سال ۲۰۱۹ با هواپیما شرکت هوایی دلتا سفر می‌کرد، توسط مسافری که در کنارش نشته بود از خواب بیدار شد و او شروع به مالیدن قسمت داخلی ران اسمارت کرد. اسمارت سپس این حادثه را گزارش داد و برنامه دفاع شخصی برای زنان را تحت نام «دفاع اسمارت» برای دختران و زنان آغاز کرد. رسانه. در اکتبر
برای دختران و زنان آغاز کرد. رسانه. در اکتبر سال ۲۰۱۳، "داستان من"، خاطراتی از تجربه‌های اسمارت در همکاری با کریس استوارت نوشته و از سوی انتشارات سنت مارتین منتشر شد. این کتاب که حاوی جزئیات ربوده شدن اسمارت و شکل‌گیری بنیاد الیزابت اسمارت می‌باشد، آگاهی دربارهٔ آدم‌ربایی را بیشتر ارتقا می‌بخشد. اسمارت چنگ را در تلویزیون ملی ایالات متحده آمریکا نواخت. تام اسمارت، عموی الیزابت اسمارت و نویسنده لی بنسون، کتابی را در مورد جست‌جوی اسمارت تحت نام در نگاه ساده: حقیقت شگفت‌آور نهفته در تحقیق اسمارت الیزابت را