payamvha/North_RAG huggingface dataset:
که در اصطلاح نیروی دریایی به معنای نارضایتی یا ناسازگاری شخصی بود. پیش از شروع سال ۱۸۳۰، رابرت مرخصی با حقوق انتظار خدمت گرفت و در سخنرانی‌های تاریخ طبیعی رابرت جیم‌سان در دانشگاه ادینبورگ شرکت کرد. این سخنرانی‌ها توسط نیروی دریایی حمایت می‌شد و مک‌کورمیک احساس نمود که «فقط اسکاتلندی‌ها فرصت این را دارند که رئیس بخش ما شوند». مک‌کورمیک همچنین در کلاس‌های خدمات پزشکی، مامایی، گیاه‌شناسی و شیمی شرکت کرد و رشتهٔ جراحی را از جان لزارز آموخت. در می ۱۸۳۱، مک‌کورمیک به لندن بازگشت، جاییکه فرانسیس بوفورت به دنبال
به لندن بازگشت، جاییکه فرانسیس بوفورت به دنبال پرسنل مناسب برای سفری اکتشافی به آمریکای جنوبی بود. مک‌کورمیک واجد شرایط به نظر می‌رسید و به عنوان جراح برای دومین سفر کشتی اچ‌ام‌اس بیگل، تحت فرماندهی کاپیتان رابرت فیتزروی استخدام شد. مک‌کورمیک تصور می‌کرد که این موقعیت می‌تواند، فرصتی به عنوان یک طبیعت‌شناس در اختیار او قرار دهد، به‌طوری که جیمسون در نوامبر به او نامه نوشت و توصیه‌های دقیق و مفصلی به او کرد که چطور از «فرصت‌های بی‌شماری» که این «سفر اکتشافی» برای «پیشرفت تاریخ طبیعی» فراهم می‌کند، نهایت
برای «پیشرفت تاریخ طبیعی» فراهم می‌کند، نهایت استفاده را نماید. مک‌کورمیک کاملاً انتظار داشت که مجموعه‌ای بزرگ از تاریخ طبیعی با ارزش اجتماعی قابل توجه‌ای را گردآوری کند و به عنوان یک طبیعت‌شناس کاوشگر مشهور شود. در حالی که آماده‌سازی تدارکات کشتی بیگل تا اواخر اکتبر ادامه داشت، مک‌کورمیک با چارلز داروین ملاقات کرد که در کشتی جایگاهی غیررسمی به عنوان یک طبیعت‌شناس-سرمایه‌گذار به او داده شده بود که می‌توانست، همسفر کاپیتان فیتزروی شود. داروین به استاد دانشگاه خود، جان استیونز هنسلو دربارهٔ مک‌کورمیک نوشت:
خود، جان استیونز هنسلو دربارهٔ مک‌کورمیک نوشت: «دوستم آقای دکتر، آدم احمقی است، اما ما خیلی دوستانه پیش می‌رویم، در حال حاضر او در رنج و عذاب به سر می‌برد که آیا کابینش را خاکستری کند یا سفید. به غیر از این موضوع، چیز دیگری از او نمی‌شنوم». زمانی که سفر شروع شد، اولین ورود آنها به خشکی در ژانویهٔ ۱۸۳۲ به جزیرهٔ سانتیاگو در جزایر کیپ ورد بود. مک‌کورمیک و داروین با هم به دور و اطراف جزیره رفتند و داروین که تحت تأثیر ایده‌های چارلز لایل در زمین‌شناسی بود، شیوه و روش مک‌کورمیک را قدیمی می‌پنداشت. «او فیلسوفی
و روش مک‌کورمیک را قدیمی می‌پنداشت. «او فیلسوفی نسبتاً با سبک قدیمی و از مُد افتاده بود؛ در جزیرهٔ سانتیاگو به نقل از خودش، او دو هفتهٔ اول را به اظهارات کلی پرداخت و در طول دو هفتهٔ آخر، اطلاعات خاصی را جمع‌آوری کرد». زمانی که فیتزروی، بدون آنکه به مک‌کورمیک فرصت گردآوری را بدهد، داروین را به خشکی برد، مک‌کورمیک بیش از پیش دلسرد و ناامید شد. آخرین تیرخلاص در ریودوژانیرو در آوریل ۱۸۳۲ زده شد، زمانی که فیتزروی ترتیبی داد که مجموعهٔ داروین بسته‌بندی و به انگلستان فرستاده شود. مک‌کورمیک ترک خدمت کرد و در
انگلستان فرستاده شود. مک‌کورمیک ترک خدمت کرد و در خاطرات خود در سال ۱۸۸۴ خاطرنشان می‌کند، «از آنجاییکه خودم را در موقعیتی اشتباه در یک کشتی کوچک و بسیار آزاردهنده قرار دادم، و توقعاتم از انجام فعالیت‌های تاریخ طبیعی برآورده نشد و همچنین برای رسیدن به ساحل و جمع‌آوری مجموعه مدام با مشکل مواجه شدم، از دریاسالار و فرماندهٔ این ایستگاه اجازهٔ مرخصی گرفتم و قرار شد با کشتی اچ‌ام‌اس تاین به خانه بازگردم». پس از آن مک‌کورمیک میان سال‌های ۱۸۳۹ و ۱۸۴۲ به عنوان جراح در سفر اکتشافی قطب جنوب به فرماندهی جیمز کلارک راس
سفر اکتشافی قطب جنوب به فرماندهی جیمز کلارک راس شرکت کرد. در آخرین سفر، کارهای طبیعت‌شناسی بیشتر توسط جوزف دالتون هوکر انجام شد و مک‌کورمیک به کمک توماس آبرنتی بر زمین‌شناسی و جمع‌آوری پرندگان متمرکز بودند. در ۲۶ اوت ۱۸۴۴، مک‌کورمیک به عضویت کالج سلطنتی جراحان درآمد. مک‌کورمیک همچنین در جست‌وجوی جان فرانکلین، یک گروه تجسس ناموفق را رهبری کرد. در سال ۱۸۸۴، او شرح حالی از زندگی خود با نام سفرهای اکتشافی در دریاهای قطب شمال و قطب جنوب و در سراسر جهان را منتشر کرد. میراث. هوارد ساندرز به یاد رابرت مک‌کورمیک،
کرد. میراث. هوارد ساندرز به یاد رابرت مک‌کورمیک، قاپوی/اسکوای قطب جنوب (پرنده‌ای دریایی) را به نام او نام‌گذاری کرد. مک‌کورمیک این نمونه را در ۱۲ ژانویه ۱۸۴۱ در جزیرهٔ پوزشن، سرزمین ویکتوریا، قطب جنوب شناسایی کرده بود. خلیج مک‌کورمیک در جزیرهٔ دوون، در نزدیک منطقه‌ای که مک‌کورمیک در جستجوی گروه گمشدهٔ فرانکلین بود، به افتخار او نام‌گذاری شده‌است. رابرت پیری، آبدرهٔ مک‌کورمیک در شمال غربی گرینلند را به افتخار او نام‌گذاری کرد.
رابطه یک به یک در تحلیل سامانه‌ها، نوعی از کاردینالیتی است که به رابطه بین دو موجودیت اشاره دارد؛ به‌عنوان مثال A و B که در آن یک عنصر از A ممکن است فقط به یک عنصر از B مرتبط باشد و بالعکس. از نظر ریاضی، یک تناظر دوسویه از A تا B وجود دارد. برای مثال؛ A را مجموعه همه انسان‌ها و B را مجموعه تمام مغزهای آنها در نظر بگیرید. هر شخص از A می تواند و باید فقط یک مغز از B داشته باشد و هر مغز انسانی در B می تواند و باید فقط متعلق به یک فرد باشد که در A موجود است. در یک پایگاه داده رابطه‌ای، رابطه یک به یک زمانی وجود
پایگاه داده رابطه‌ای، رابطه یک به یک زمانی وجود دارد که یک ردیف در یک جدول ممکن است تنها با یک ردیف در جدول دیگر مرتبط شود و بالعکس. توجه به این نکته مهم است که یک رابطه یک به یک ویژگی داده‌ها نیست، بلکه بیشتر مربوط به خود رابطه است. لیسی از مادران و فرزندانشان ممکن است به طور اتفاقی مادران دارای یک فرزند را توصیف کند، در این صورت یک ردیف از جدول مادران تنها به یک ردیف از جدول کودکان اشاره دارد و بالعکس، اما خود این رابطه یک به یک نیست؛ زیرا مادران ممکن است بیش از یک فرزند داشته باشند، بنابراین یک رابطه یک
بیش از یک فرزند داشته باشند، بنابراین یک رابطه یک به چند شکل می گیرد.
سالومون آگوست آندره (Salomon August Andrée) (متولد ۱۸ اکتبر ۱۸۵۴ در گراننا، اسملاند – درگذشت اکتبر ۱۸۹۷ در کویتویای شمالگان نروژ)، که اغلب او را به‌نام اِس. اِی آندره (S. A. Andrée) می‌شناختند، یک مهندس، فیزیک‌دان، هوانورد و کاوشگر قطب اهل سوئد بود. آندره در حین تلاش برای رهبری یک سفر برای رسیدن به قطب شمال جغرافیایی با بالون هیدروژنی درگذشت. سفر بالون در رسیدن به قطب ناموفق بود و منجر به کشته شدن هر سه نفر از شرکت‌کنندگان آن شد. اوایل زندگی و تأثیرات. آندره در شهر کوچکی به نام گراننا در سوئد به دنیا آمد.
در شهر کوچکی به نام گراننا در سوئد به دنیا آمد. او با مادرش، به‌خصوص پس از مرگ پدرش در سال ۱۸۷۰، رابطه بسیار نزدیکی داشت. آندره پس از تحصیل در مؤسسه سلطنتی فناوری در استکهلم، سال ۱۸۷۴ در رشته مهندسی مکانیک فارغ‌التحصیل شد. وی در سال ۱۸۷۶ به نمایشگاه سده در فیلادلفیا رفت و در آنجا به عنوان خدمتگار در غرفه سوئدی مشغول به کار شد. آندره در طول سفر خود به ایالات متحده کتابی در مورد بادهای تجارتی خواند و با هوانورد آمریکایی، جان وایز، ملاقات کرد. این آشنایی‌ها زمینه علاقه همیشگی او به سفر با بالون را فراهم کرد.
علاقه همیشگی او به سفر با بالون را فراهم کرد. آندره به سوئدی بازگشت و یک مغازه ماشین فروشی افتتاح نمود و الی سال ۱۸۸۰ در آنجا کار کرد. وی در این حرفه موفق نبود و به زودی پشت شغل دیگری رفت. از سال ۱۸۸۰ الی ۱۸۸۲، او معاون مؤسسه سلطنتی فناوری بود و در ۱۸۸۲–۱۸۸۳ در یک سفر علمی سوئدیی به اسپیتسبرگ شرکت کرد. این سفر به رهبری نیلز اکهلم صورت گرفت و آندره مسئول مشاهدات مربوط به تولید برق از باد بود. آندره از سال ۱۸۸۵ الی پایان عمرش در اداره ثبت اختراعات سوئدی کار می‌کرد. او همچنین از سال ۱۸۹۱ الی ۱۸۹۴ یکی از اعضای
او همچنین از سال ۱۸۹۱ الی ۱۸۹۴ یکی از اعضای لیبرال شورای شهر استکهلم بود. آندره به عنوان یک دانشمند، در مورد الکتریسیته هوا، هدایت گرما و اختراعات مجلات علمی منتشر کرد. او که دوست صمیمی یوناس پاتریک لیونگستروم بود، سهم مهمی در آموزش پسران او، بیرگر و فردریک لیونگستروم داشت. نگاه او به زندگی بر اساس علوم طبیعی بود و هیچ علاقه‌ای به هنر یا ادبیات نداشت. آندره به توسعه صنعتی و تکنیکی معتقد بود و تأکید می‌کرد که حقوق زنان در نتیجه پیشرفت تکنیکی به‌دست می‌آید. سفر اکتشافی به قطب شمال. پروژه اکتشاف قطبی او که از
اکتشافی به قطب شمال. پروژه اکتشاف قطبی او که از سوی آکادمی سلطنتی علوم سوئدی و افرادی مانند پادشاه اسکار دوم و آلفرد نوبل حمایت و تأمین مالی می‌شد، مورد توجه بسیاری قرار گرفت و به عنوان یک طرح جسورانه و میهن پرستانه معرفی شد. به منظور شروع سفر قطب شمال، اولین تلاش برای هوا کردن بالون اورنن (عقاب) در تابستان ۱۸۹۶ در جزیره دانِس واقع در غرب مجمع الجزایر سوالبارد انجام شد. اما بادها مانع شروع سفر شدند. آندره در ۱۱ ژوئیه ۱۸۹۷ مجدداً تلاش کرد تا بالون را هوا کند. او همراه با مهندس کنوت فرنکل و عکاسی به‌نام نیلز
او همراه با مهندس کنوت فرنکل و عکاسی به‌نام نیلز استریندبرگ (نوه برادر آگوست استریندبرگ، نمایش‌نامه‌نویس) بالون را هوا کردند و این بالون به مدت ۶۵ ساعت حرکت کرد. با این حال، این پرواز از نوع هدایت شده نبود. در هنگام بلند شدن، از مجموع سه طناب لغزشی متصل به محفظه بالون، دو طناب پاره شدند. قرار بود این طناب‌ها روی یخ قلاب شوند و لذا به عنوان نوعی سکان عمل کنند (این مورد توسط خدمه زمینی مشاهده شد). آنها ده ساعت پس از بلند شدن، در بادهای شدید ناشی از طوفانی که در ناحیه در جریان بود، گرفتار شدند. وزش بادهای
که در ناحیه در جریان بود، گرفتار شدند. وزش بادهای شدید ادامه پیدا کرد و همراه با باران، باعث ایجاد یخ روی بالون شد و از ادامه پرواز جلوگیری کرد. به احتمال زیاد آندره قبل از پایان پرواز، فهمیده بود که هرگز به قطب نزدیک نخواهند شد. به همین دلایل، آنها به اجبار روی یخ فرود آمدند. این یک فرود نیمه کنترل شده بود و به سقوط منجر نشد. آنها ۲۹۵ مایل (۴۷۵ کیلومتر) را طی کرده بودند و در توده یخ گرفتار شده بودند. این سفر برای حرکت روی یخ (سه سورتمه و یک قایق) تجهیز شده و تدارکات برای سه ماه در نظر گرفته شده بودند.
شده و تدارکات برای سه ماه در نظر گرفته شده بودند. همچنین سه منبع در شمال سوالبارد و یکی در سرزمین فرانتس یوزف وجود داشت. آنها به سمت شرق و سرزمین فرانتس یوزف حرکت کردند، اما پس از یک هفته به دلیل جریاناتی که توده یخ را به حرکت درآورده بود، به سمت غرب حرکت کردند. آنها سپس به سمت شمال سوالبارد تغییر جهت دادند. سرعت حرکت آنها به‌خاطر رانش یخ و سطح ناهموار یخ‌ها کم شد. این سه نفر مجبور بودند خودشان سورتمه‌ها را بکشند و علی‌رغم ذخایر غذایی خوب که شکار خرس‌های قطبی هم به ذخایر غذایشان اضافه شده بود، تلاش‌ها برای
هم به ذخایر غذایشان اضافه شده بود، تلاش‌ها برای حرکت روی یخ ناهموار و متحرک، آنها را خسته کرد. آنها در اوایل اکتبر، پس از بیش از دو ماه حرکت روی یخ، به خشکی رسیدند و درست در شرق سوالبارد وارد کویتویا (جزیره سفید) شدند. احتمالاً آنها دو هفته پس از فرود، در آنجا تلف شدند. اکثر نویسندگان مدرن موافقند که نیلز استریندبرگ یک هفته پس از رسیدن درگذشته است: او را در میان صخره‌ها دفن کردند (اگرچه هیچ نشانی روی قبر او گذاشته نشد) و جسد دو مرد دیگر نیز بعدتر در خیمه پیدا شد. ثبت خاطرات و مشاهدات تنها چند روز پس از
پیدا شد. ثبت خاطرات و مشاهدات تنها چند روز پس از رسیدن آنها به کویتویا متوقف می‌شود. تا آن زمان این سه نفر حتی در شرایط سخت نیز مشاهدات خود را ثبت می‌کردند؛ لذا به نظر می‌رسد که پس از چند روز اتفاق مهمی رخ داده و این احتمال وجود دارد که استریندبرگ در این زمان فوت کرده باشد. علت مرگ وی مشخص نشده‌است. بسیار بعید است که او خودکشی کرده باشد (این کار با تریاک امکان‌پذیر بود). تا آن زمان بدون شک هر سه متوجه شده بودند که زنده نخواهند ماند. صرف نظر از هر احساسی که استریندبرگ به نتیجه این سفر داشته، تقریباً مشخص
استریندبرگ به نتیجه این سفر داشته، تقریباً مشخص است که او گزینه خودکشی را خیانت به همسفران خود می‌دانست. یادداشت‌های خاطرات سفر نشان می‌دهد که هر سه مرد در طول سفر بر روی یخ دریا، گاهی اوقات دچار مشکلات گوارشی، بیماری و خستگی می‌شدند. علت نهایی مرگ، احتمالاً مربوط به خوردن گوشت خرس قطبی است که حاوی انگل تریچینلا می‌باشد. انگل تریچینلا در بقایای جسد یک خرس قطبی که در محل توسط دکتر دانمارکی، ارنست تراید، مورد بررسی قرار گرفت، یافت شد. این نتیجه‌گیری در کتابی به‌نام «مردگان در جزیره سفید» در سال ۱۹۵۲ منتشر
به‌نام «مردگان در جزیره سفید» در سال ۱۹۵۲ منتشر شد. شکی نیست که این سه نفر در طول سفر خود آلوده شده‌اند، اما بازه زمانی دقیق آن مشخص نیست (و این مهم است؛ زیرا انسان معمولاً در صورت زنده ماندن از موج اول عفونت، نسبت به تریکینوز مصونیت پیدا می‌کند). وقتی آنها به جزیره سفید رسیدند، به اسهال مکرر مصاب شده بودند. یک نشانه قابل قبول برای این موضوع این است که برخی از آذوقه‌هایی که آنها به ساحل آورده‌اند (مشخصاً پس از چند روز حرکت به سمت غرب) تخلیه و در نزدیکی آب رها شده و به مکان امن‌تری نزدیک کمپ منتقل نشده‌است.
شده و به مکان امن‌تری نزدیک کمپ منتقل نشده‌است. در مقابل، ویله‌جالموراستفانسون کاشف قطب شمال در کتاب خود به‌نام «اسرار حل‌نشده قطب شمال» این نظریه را مطرح کرد که نیلز استریندبرگ احتمالاً در حین تعقیب یک خرس قطبی به‌خاطر غرق شدن جان خود را از دست داده‌است. وی معتقد است که آندره و فرنکل نیز از تجمع مونوکسید کربن ناشی از سوختن اجاق خراب در هنگام پخت و پز در خیمه خود چادر خفگی شده‌اند. برای توضیحِ تجمع گاز متصاعد شده از اجاق خراب، استفانسون به تجربه خود در مورد اجاق‌های خراب اشاره کرد و گفت که برای کار کردن،
اجاق‌های خراب اشاره کرد و گفت که برای کار کردن، باید به‌طور مداوم این اجاق‌ها را پکه کنید. به نظر او آنها امید خود را برای بازگشت از دست نداده بودند، اما اشتباهات زیادی مرتکب شده بودند و اگر در آن زمان از بین نمی‌رفتند، به‌خاطر چیز دیگری جان خود را از دست می‌دادند. عواقب. تا زمان پیدا شدن آخرین محل کمپ آندره در سال ۱۹۳۰، علت ناکام ماندن این سفر موضوع افسانه‌ها و شایعات بود. در سال ۱۸۹۸، یعنی یازده ماه پس از اینکه آندره برای اولین بار جزیره سفید (یا به گفته او ایسلند جدید) را مشاهده کرد، یک تیم کاوش قطبیِ
او ایسلند جدید) را مشاهده کرد، یک تیم کاوش قطبیِ سوئدی به رهبری آ. جی ناترست در فاصله ۱ کیلومتری از کمپ در حال عبور از ساحل بود، اما شرایط آب و هوایی مانع از رسیدن آنها به ساحل شد. در همین زمان آنها متوجه شدند که طوفان شدیدی در حال وقوع است و خطوط هدایتی در حین حرکت گم شده‌است. پیش از سال ۱۹۳۰، کاوشگران باتجربه قطبی حدس می‌زنند که نمی‌توانند این سفر را پیش ببرند و احتمالاً مجبور می‌شوند روی یخ فرود بیایند. سرانجام در سال ۱۹۳۰ بقایای این سه مرد در سفر براتواگ نروژی پیدا شد، اما بقایای انتقال داده شده تنها
نروژی پیدا شد، اما بقایای انتقال داده شده تنها شامل دو جسد است. یک ماه بعد کشتی اِم/کا ایسبیورن که توسط یک روزنامه کرایه شده بود، یافته‌های دیگر از جمله جسد سوم را نیز پیدا کرد. دفترچه یادداشت، دفتر خاطرات، نگاتیوهای عکاسی، قایق و بسیاری از ظروف و اشیاء دیگر کشف شد. بازگرداندن اجساد آندره و همکارانش استریندبرگ و فرنکل به کشور یک رویداد مهم بود. مراسم تشییع جنازه باشکوهی برای این سه کاشف برگزار شد و پادشاه گوستاف پنجم نیز در آن سخنرانی کرد. پیکر هر سه کاشف سوزانده شد و خاکستر آنها در گورستان نورا بگراونینگ
شد و خاکستر آنها در گورستان نورا بگراونینگ اسپلاتسن در استکهلم دفن گردید. ارزیابی‌های مدرن. در اوایل دهه ۱۹۶۰ جایگاه آندره به عنوان یک قهرمان ملی زیر سؤال رفت و دیدگاه سردتر و بدبینانه‌تری نسبت به او حاکم شد. این رویکرد بی شباهت به ارزیابی تغییریافته نسبت به سفر قطب جنوب رابرت فالکون اسکات نیست. ارزیابی‌های مدرن استدلال می‌کنند که این سفر به‌طور قطع محکوم به شکست بوده؛ زیرا آندره آشکارا از کسب اطلاعات دربارهٔ امکان‌پذیر بودن این سفر خودداری کرده‌است (و همچنین آندره تجربه بسیار کمی در پرواز با بالون‌های
آندره تجربه بسیار کمی در پرواز با بالون‌های بزرگ داشته که هیچ‌کدام در شرایط قطب شمال نبوده‌است). آندره در عصر خود با احساسات ملی بازی کرده و باعث شد خودش و دو همراهش به‌سادگی جان خود را از دست بدهند. چندین نویسنده مدرن، به دنبال پرتره آندره پر اولوف ساندمن در رمان نیمه مستند پرواز عقاب (Ingenjör Andrées luftfärd، ۱۹۶۷)، حدس می‌زنند که آندره، در زمان عزیمت به سوالبارد در سال ۱۸۹۷، شرمنده کمپین مالی موفق و احساسات ملی شده بود و دیگر قادر به عقب‌نشینی یا اعتراف به وجود ضعف در برنامه‌ها در مقابل مطبوعات نبود.
به وجود ضعف در برنامه‌ها در مقابل مطبوعات نبود. میراث. کاشف سوئدی قطب شمال، آ. جی ناترست، ناحیه‌ای در گرینلند را به نام او آندره لند نام‌گذاری کرد. جووانی پاسکولی، شاعر ایتالیایی، شعری دربارهٔ سفر و مرگ آندره سروده‌است. کمپوزر آمریکایی، دومینیک آرجنتو، در چرخه شعر The Andrée Expedition که برای باریتون سوئدی هاکان هاگگارد نوشته، از نوشته‌های آندره استفاده کرده‌است. ادوارد گیمونتِ مورخ گفته‌است که کشف بقایای این سفر در سال ۱۹۳۰ بر اچ پی لاوکرافت در نوشتن کتاب «در کوه‌های جنون» تأثیر گذاشت. یان ترول فیلمساز
«در کوه‌های جنون» تأثیر گذاشت. یان ترول فیلمساز سوئدی، در سال ۱۹۸۲ فیلمی را بر اساس کتاب ساندمن به‌نام «پرواز عقاب» کارگردانی کرد. در سال ۲۰۱۰، گروه راک آمریکایی برینز اِسکیپ یک آلبوم مفهومی هفت آهنگی با الهام از ماجراهای آندره با عنوان «سفر: گزارشی از اکسپدیشن قطب شمال اِس. اِی آندره در سال ۱۸۹۷» تهیه کردند. رمان «ستاره استریندبرگ» نوشته یان والنتین نویسنده سوئدی در سال ۲۰۱۰ حول محور داستان این سفر می‌چرخد. بر اساس گزارش‌ها، کاوش‌کنندگان دو اثر باستانی پیدا کردند که دریچه‌ای را به دنیای اموات نورس باز کرد
کردند که دریچه‌ای را به دنیای اموات نورس باز کرد و زنجیره‌ای از رویدادها را آغاز کرد که هر دو جنگ جهانی و عصر مدرن را با اسطوره‌های باستانی نورس مرتبط می‌کرد. در سال ۲۰۱۲، گروه کُر انگلیسی گرینلند آهنگ «ریندیر ۱۸۹۷» را در آلبوم خرد خود به‌نام «اینجا هستیم، مانند ارواح در این اطراف سرگردانیم» قرار دادند و در آن از داستان سفر آندره الهام گرفته‌اند. در سال ۲۰۱۳، شرکت تئاتر بریتانیا/نروژ به‌نام «نیو اینترنشنال اِنکانتر» (NIE) نمایش داستان بالون یخی را با همکاری مشترک «نورث وال آکسفورد» و «کی تئاتر» تولید کرد.
مشترک «نورث وال آکسفورد» و «کی تئاتر» تولید کرد. «نورث نورث نورث» در ۹ می ۲۰۱۳ در تئاتر کی در پیتربورو، در سراسر بریتانیا و به‌طور بین‌المللی به نمایش درآمد. در سال ۲۰۱۳ بئا اوسما نویسنده سوئدی، رمان «Expeditionen: min kärlekshistoria» را منتشر کرد و در آن داستان را به عنوان عشق استریندبرگ به نامزدش، آنا چارلیه، بازگو کرد.
کاظم محمدی (زادهٔ ۱۳۵۲ – درگذشتهٔ ۱۲ مرداد ۱۴۰۰) بازیکن سابق تیم ملی فوتسال ایران بود. او سابقهٔ ۶ دوره قهرمانی بازی‌های آسیایی را در کارنامهٔ ورزشی خود داشت. زندگی‌نامه. کاظم محمدی در سال ۱۳۵۲ در شهر ری متولد شد. او عضو باشگاه دانشگاه آزاد بود و از سال ۱۳۷۷ به تیم ملی دعوت شد و نخستین بازی ملی خود را به همراه تیم ملی فوتسال ایران انجام داد. وی به همراه تیم ملی ایران به ۶ دورهٔ قهرمانی بازی‌های آسیایی رسید. او همچنین سابقهٔ آقای گلی فوتسال آسیا را در سال ۱۹۹۹ و حضور در جام جهانی تایوان را در کارنامهٔ خود
و حضور در جام جهانی تایوان را در کارنامهٔ خود داشت. درگذشت. کاظم محمدی، ۱۲ مرداد سال ۱۴۰۰ به علت ابتلا به بیماری کرونا درگذشت. در پی درگذشت کاظم محمدی، فدراسیون فوتبال در پیامی این اتفاق را به جامعه فوتسال و خانواده‌اش تسلیت گفت. جستارهای وابسته. قربانیان و مبتلایان سرشناس دنیاگیری کووید ۱۹ در ایران
رابطه یک به چند در تحلیل سامانه‌ها، نوعی از کاردینالیتی است که به رابطه بین دو موجودیت اشاره دارد؛ به عنوان A و B که در آن یک عنصر از A ممکن است به بسیاری از عناصر B مرتبط باشد. اما یکی از اعضای B فقط به یک عنصر A مرتبط است. برای مثال، A را به عنوان کتاب و B را به عنوان صفحات در نظر بگیرید. در یک پایگاه داده رابطه‌ای، زمانی که یک ردیف در جدول A ممکن است با ردیف‌های زیادی در جدول B مرتبط شود، رابطه یک به چند وجود دارد، اما یک سطر در جدول B تنها به یک سطر در جدول A مرتبط می‌شود. توجه به این نکته ضروری است که
A مرتبط می‌شود. توجه به این نکته ضروری است که یک رابطه یک به چند ویژگی داده نیست، بلکه خود رابطه است. فهرستی از نویسندگان و کتاب‌های آنها ممکن است کتاب‌هایی را با یک نویسنده توصیف کند، در این صورت یک ردیف از جدول کتاب‌ها تنها به یک ردیف از جدول نویسندگان اشاره دارد، اما خود رابطه یک به چند نیست، زیرا کتاب‌ها ممکن است بیش از یک نویسنده داشته باشند که رابطه‌ای بین چند به چند ایجاد می‌کند. حالت برعکس رابطه یک به چند، رابطه چند به یک است. نمادهای نمودار رابطه–موجودیت. یکی از نمادهایی که در مدل موجودیت–رابطه،
رابطه چند به چند در تحلیل سامانه‌ها نوعی از کاردینالیتی است که به رابطه بین دو موجودیت اشاره دارد؛ مثلاً A و B، که در آن A ممکن است شامل یک نمونه والد باشد که برای آن فرزندان زیادی در B وجود دارد و برعکس. به عنوان مثال، A را به عنوان نویسنده و B را به عنوان کتاب در نظر بگیرید. یک نویسنده می‌تواند چندین کتاب بنویسد و یک کتاب می‌تواند توسط چندین نویسنده نوشته‌شود. در پایگاه داده رابطه‌ای، چنین روابطی معمولاً با استفاده از یک جدول پیوندی پیاده‌سازی می‌شوند، مثلاً AB با دو رابطه یک به چند A -&gt; AB و B -&gt;
AB با دو رابطه یک به چند A -&gt; AB و B -&gt; AB. در این حالت کلید اصلی منطقی برای AB از دو کلید خارجی (یعنی کپی از کلیدهای اولیه A و B) تشکیل می شود. در چارچوب نرم‌افزاری تحت وب مانند کیک پی‌اچ‌پی و روبی آن ریلز، رابطه چند به چند بین انواع موجودیت که با جداول پایگاه داده مدل منطقی نشان داده می‌شوند، گاهی اوقات به عنوان یک رابطه HasAndBelongsToMany (HABTM) نامیده می‌شود.
سالوادور فیدالگو ی لوپگارشیا (Salvador Fidalgo y Lopegarcía) (زادهٔ ۶ اوت ۱۷۵۶- درگذشتهٔ ۲۷ سپتامبر ۱۸۰۳)، کاوشگر اسپانیایی بود. او در قرن ۱۸ یک مأموریت اکتشافی را از اسپانیا تا آلاسکا و شمال غربی آرام فرماندهی کرد. اوایل حرفه. فیدالگو در لا سئو د اورگل در استان لریدا در ناحیه کاتالونیا، اسپانیا در یک خانواده اشرافی ناوارسی زادهٔ شد. او به عنوان کارآموز دریانوردی در کالج دریانوردی کادیس شرکت کرد و به عضویت نیروی دریایی اسپانیا درآمد. در سال ۱۷۷۵ فارغ‌التحصیل شد و عنوان آلفرز دو فراگاتا را کسب کرد. او به
شد و عنوان آلفرز دو فراگاتا را کسب کرد. او به عنوان عضوی در گروه نقشه‌کشی ویسنته توفینیوس انتخاب شد، در دهه ۱۷۸۰ روی پروژه اولین اطلس‌بندر و آب‌های ساحلی اسپانیا کار می‌کردند. در ماموریت‌های مختلفی در مدیترانه حضور داشت و در جنگ ضد بریتانیا و پرتغال شرکت کرد. در سال ۱۷۷۸ به درجهٔ ناوبانی ارتقا پیدا نمود و به پایگاه دریایی اسپانیا در سان بلاس، مکزیک منتقل شد. اسپانیا و شمال غربی آرام. ادعای مالکیت آلاسکا و شمال‌غربی اقیانوس آرام از جانب اسپانیا وحقوق ذکر شده در پیمان توردیسیلاس به فرمان پاپ، به سال ۱۴۹۳
شده در پیمان توردیسیلاس به فرمان پاپ، به سال ۱۴۹۳ برمی‌گردد، این دو سند رسمی به اسپانیا اجازه داد تمام نیمکرهٔ غربی (به جز برزیل) را به‌طور انحصاری تحت استعمار بگیرد، از جمله قراردادهای مهم در آن حق سلطه اختصاصی بر تمام ساحل غربی آمریکای شمالی بود. اولین مأموریت اروپایی برای رسیدن به ساحل غربی آمریکای شمالی به فرماندهی واسکو نونیس د بالبوا انجام شد که در سال ۱۵۱۳ به ساحل پاناما رسید. بالبوا ادعا کرد، اقیانوس آرام و سرزمین‌های اطراف آن ازجمله ساحل غربی آمریکای شمالی تحت مالکیت پادشاهی اسپانیا هستند. این
شمالی تحت مالکیت پادشاهی اسپانیا هستند. این اقدام بالبوا ادعای کنترل انحصاری اسپانیا بر تمام ساحل غربی آمریکای شمالی را مستحکم کرد. هیچ تردیدی در این ادعا نبود و امپراتوری اسپانیا تا ۲۵۰ سال بعد از ادعای بالبوا در سواحل شمالی غربی آمریکای شمالی جستجویی نکرد و مستقر نشد. گرچه در اواخر قرن ۱۸ و با آشنایی امپراتوری روسیه و بریتانیا نسبت به آن مناطق به اندازه کافی در مورد ادعای مالکیت شمال غربی آرام دچار تردید شد و متوجه میزان دست اندازی روس‌ها و بریتانیایی‌ها به آن مناطق شد. مأموریت فیدالگو در ۱۹۷۰. در سال
به آن مناطق شد. مأموریت فیدالگو در ۱۹۷۰. در سال ۱۷۹۰ و با فرمان خوان ویسنته د گومس پادیلا هوراکاسیاس دومین فرماندار رویلیاخیخدو، نایب‌سلطنهٔ اسپانیای جدید، فیدالگو به شمالی‌ترین قسمت اسپانیای جدید، سن لورنزو د نوتکا، جزیره ونکوور امروزی اعزام شد. فیدالگو در می ۱۷۹۰ از نوتکا خارج شد و چند هفته بعد در کوردووا، آلاسکای امروزی لنگر انداخت. در این مأموریت هیچ نشان‌های از حضور روس‌ها نبود و فقط مردم بومی منطقه حضور داشتند. در ژوئن ۱۷۹۰ به اورکا اینلت رسیدند و فیدالگو در یک مراسم رسمی صلیب چوبی بزرگی برافراشت و
در یک مراسم رسمی صلیب چوبی بزرگی برافراشت و دوباره بر سلطنه اسپانیا تأکید کرد و این منطقه را پوئرتو کوردووا نام‌گذاری کرد. فیدالگو مسیر خود در ساحل آلاسکا را ادامه داد و به گراوینا پوینت امروزی رسید و دوباره همان مراسم اعلام سلطهٔ اسپانیا را اجرا کرد. در ۱۵ ژوئن ۱۷۹۰ بندری را کشف کردند و به افتخار آنتونیو والدز وزیر نیروی دریایی اسپانیا بندر والدز نام‌گذاری کردند. این هیئت اعزامی در۴ ژوئیه ۱۷۹۰ در جنوب غربی ساحل کنای که فیدالگو آن را جزیره رویلیاخیخدو نام‌گذاری کرد، اولین بار با روس‌ها رو به‌رو شدند. این
کرد، اولین بار با روس‌ها رو به‌رو شدند. این گروه به‌سوی جزیره کودیاک، محل استقرار روس‌ها در خلیج سه قدیس امروزی پیش‌روی کردند. فیدالگو روس‌ها را در کشتی خود جای داد و در ۵ ژوئیه ۱۷۹۰ نزدیک پایگاه روسی الکساندروسک (خلیج انگلیسی یا نان‌والک، آلایکا) و جنوب غربی انکوریج در شبه جزیره کنای، یک مراسم فرامانروایی دیگر اجرا کرد. فیدالگو این مأموریت را تا ۱۵ نوامبر ۱۷۹۰ با برگشتن در سن بلاس ادامه داد. سالوادور فیدالگو در سال ۱۷۹۲ مأموریت یافت نزدیک نی بی (با اسم اسپانیایی باهیا دی نانوئز گائونا) در جنوب غربی ساحل
باهیا دی نانوئز گائونا) در جنوب غربی ساحل خوان د فوکا، واشینگتن امروزی، یک پایگاه اسپانیایی راه اندازی کند. در ۸ می ۱۷۹۲ به کرووت پرنسسا در سن بلاس رسید. گروه به سرعت زمینی را تبدیل به باغ کردند که یک محوطه با چند گاو، گوسفند، گراز و گوزن و حصاری با یک گروه نظامی کوچک را شامل می‌شد. این مقر در زمان مذاکرات پیمان نوتکا میان اسپانیا و بریتانیا و در آستانه بحران نوتکا احداث شد. نامعلوم بود که مقر اسپانیایی نوتکا به بریتانیایی‌ها تسلیم می‌شود یا نه. وظیفهٔ فیدالگو در نی بی برای آماده‌سازی یک تغییر مکان احتمالی
در نی بی برای آماده‌سازی یک تغییر مکان احتمالی برای مقر جدید نوتکا بود. بعدها در پاییز ۱۷۹۲ نبردی میان ماکاها، بومی‌های نی بی و اسپانیایی‌ها درگرفت. فرماندهٔ فیدالگو، آنتونیوسرانتس کشته شد و فیدالگو برای انتقام دستور حمله به ماکاها را صادر کرد که تلفات زیادی در پی‌داشت. فیدالگو بابت این اقدام از سوی مقامات ارشدش سرزنش شد. مقر نی بی تخلیه و فیدالگو به نوتکا فراخوانده شد. اواخر زندگی. سالوادور فیدالگو در سال ۱۷۹۴ به مقام کاپیتان دی فراگاتا (کاپیتان ناو) ارتقا یافت. در سال ۱۷۹۵ برای تحویل اسناد دیپلماتیک به
یافت. در سال ۱۷۹۵ برای تحویل اسناد دیپلماتیک به فیلیپین رفت. در سال ۱۸۰۱ شورش بومیان آمریکایی در جزیره تیبیرون در خلیج کالیفرنیا را سرکوب کرد. وفات. در ۲۷ سپتامبر ۱۸۰۳ در تاکوبایا، در نزدیکی مکزیکو سیتی از دنیا رفت. میراث. جزیره فیدالگو در نزدیکی پیوجت ساند به افتخار او نام‌گذاری شده‌است.
بلبل نوک‌چنگلی یک گونه از پرندگان آوازخوان از خانواده بلبلان است که در شرق سوماترا و بورنئو یافت می‌شود، جایی که زیستگاه طبیعی آن جنگل‌های دشت نمناک نیمه‌گرمسیری یا گرمسیری و باتلاق‌های نیمه‌گرمسیری یا گرمسیری است. نابودی زیستگاه آن را تهدید می‌کند. نام‌های جایگزین این گونه، شامل «بلبل نوک‌چنگکی بلند» و «بلبل نوک‌بلند» است. در حالی که در حال حاضر در سردهٔ "Setornis" تک‌نماد است، در ابتدا این سرده دارای بلبل پشت‌مویی بود (اکنون "Tricholestes criniger viridis" است).