payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دهندگان برای عملکرد و مطالبات دولت، مالیات پرداخت می‌کنند، در اعمال دولت خود شریک می‌شوند و بنابراین باید اقدامات دولت را مورد بررسی قرار دهند. در صورتی که دولت شدیداً غیراخلاقی عمل می‌کند از پرداخت مالیات امتناع ورزند، در جنگ مقاومت مالیاتی که توسط کوئیکرهای آمریکایی از دوران استعمال اعمال می‌شد، کلیدی است. همچنین یک مبنای مهم فلسفی را برای سایر مخالفان مذهبی و سکولار مالیات جنگ آمریکایی تا امروز شکل می‌دهد. مخالفان مالیات جنگ در ایالات متحده این ایده را مطرح کردند که مخالفت با خدمت سربازی از مالیات نظامی
کردند که مخالفت با خدمت سربازی از مالیات نظامی باید یک حق محافظت شده قانون باشد: یعنی مالیه دهندگانی که از لحاظ اخلاقی با ایفای نقش در جنگ مخالف هستند، نباید مجبور شوند تا جنگ را تأمین مالی نمایند، درست همانگونه که دولت‌ها اجازه می‌دهند چنین افرادی از خدمت سربازی اجتناب ورزند. این نظریه توسط افرادی گسترش یافته‌است، که با سایر جوانب بودجه دولتی مخالف هستند. برخی از آن‌ها به این دلیل که بخشی از هزینه‌های بهداشتی دولت به مؤسساتی می‌رود تا سقط جنین را فراهم کنند، از پرداخت مالیات خودداری کرده‌اند. تعدادی از
از پرداخت مالیات خودداری کرده‌اند. تعدادی از آمیش‌ها به دلایل وجدانی از پرداخت مالیات به برنامه‌های بیمه اجتماعی دولت اجتناب ورزیده‌اند. مالیات به عنوان دزدی. این نظریه که مالیات از نظر اخلاقی از دزدی قابل تمایز نیست، یکی از عناصر اصلی تفکر آنارشیستی و (اغلب) آزادی‌خواهانه آمریکایی است. فیلسوف آنارشیست آمریکایی لیساندر اسپونر این موضوع را چنین بیان می‌کند: پلتفورم اصلی حزب لیبرتارین ایالات متحده (۱۹۷۲ میلادی) موافقت کرد، که مالیات همیشه نقض حقوق افراد بوده‌است: از آن‌جایی که ما معتقدیم هرشخص حق دارد، ثمره
از آن‌جایی که ما معتقدیم هرشخص حق دارد، ثمره کار خود را بردارد. با تمام فعالیت‌های دولتی که شامل جمع‌آوری اجباری پول یا کالا از شهروندان با نقض حقوق فردی آن‌ها است، مخالفیم. مخصوصاً، ما نهایتاً لغو تمام مالیات را حمایت می‌کنیم. ما از یک سیستم هزینه‌های داوطلبانه برای خدمات ارائه شده به عنوان روشی برای تأمین مالی دولت در یک جامعه آزاد حمایت می‌کنیم.
مکالمات، با نامِ پیشینِ بشنو از نی: مکالمات با اکبر رادی، کتابی است که به کوششِ ملک ابراهیم امیری از گفتگوهای سالِ ۱۳۶۸اَش با اکبر رادی فراهم و به سالِ ۱۳۷۰ منتشر شد. این نخستین کتابِ گفتگوهای رادی بوده است. متن. "بشنو از نی: مکالمات با اکبر رادی" در سالِ ۱۳۷۹ با عنوانِ "مکالمات" منتشر شد. متنِ این چاپ را رادی بازنوشت و در جاهایی تفاوت‌های عمده‌ای با چاپِ نخست دارد.
لامپ پرتو ایکس یک لامپ خلاء است که نیروی الکتریکی وارد شده را به پرتو ایکس تبدیل می‌کند. وجود چنین منبع قابل کنترلی از پرتو ایکس زمینه رادیوگرافی و تصویربرداری از اجسام تا حدی مات را ایجاد می‌کند. بر خلاف سایر پرتوهای یونیزه، پرتو ایکس تنها تا زمانی تولید می‌شود که انرژی الکتریکی به لامپ پرتو ایکس وارد شود. لامپ‌های پرتو ایکس همچنین در دستگاه‌های سی تی اسکن، اسکنر وسایل داخل چمدان در فرودگاه، تجزیه و تحلیل مواد و برای بازرسی‌های صنعتی استفاده می‌شود. افزایش تقاضا برای سیستم‌های اسکن و آنژیوگرافی توموگرافی
تقاضا برای سیستم‌های اسکن و آنژیوگرافی توموگرافی کامپیوتری با کارایی بالایی که داشت، باعث شد تا لامپ‌های پرتو ایکس در علم پزشکی توسعه یابند. تاریخچه. لامپ‌های پرتو ایکس از لامپ‌های آزمایشی کروکس تکامل یافته‌اند، پرتو ایکس برای اولین بار در ۸ نوامبر ۱۸۹۵ توسط فیزیکدان آلمانی ویلهلم کنراد رونتگن کشف شد. این نسل اول از "کاتد سرد" یا "لامپ‌های پرتو ایکس کروکس" تا سال ۱۹۲۰ مورد استفاده قرار می‌گرفت. ویلیام کولیج در سال ۱۹۱۳ تغییراتی را لامپ کروکس ایجاد کرد. لامپ کولیج که به آن لامپ کاتد گرم نیز می‌گویند،
لامپ کولیج که به آن لامپ کاتد گرم نیز می‌گویند، استفاده وسیعی در صنایع مختلف دارد. تا اواخر دهه ۱۹۸۰ میلادی، ژنراتورهای پرتو ایکس صرفاً منبع تغذیه متغیر جریان متناوب به جریان مستقیم با ولتاژ بالا بودند. در اواخر دهه ۱۹۸۰ میلادی یک روش کنترلی متفاوت به نام تعویض با سرعت بالا، در حال ظهور بود. به دنبال این فناوری الکترونیکی تعویض جریان امکان کنترل دقیق تر پرتو ایکس را فراهم آورد و نتایج آزمایشات با دقت بیشتری به دست می‌آمد و در معرض پرتو ایکس قرار گرفتن را کاهش داد. فیزیک. در هر لامپ خلاء، یک کاتد وجود دارد
داد. فیزیک. در هر لامپ خلاء، یک کاتد وجود دارد که الکترون‌ها را به داخل محیط خلاء می‌تاباند و یک آند الکترون‌ها را جمع‌آوری می‌کند، بنابراین جریان الکتریکی که به عنوان پرتو نیز شناخته می‌شود از داخل لامپ عبور می‌کند. منبع برقی با ولتاژ بالا، در حدود ۳۰ تا ۱۵۰ کیلو ولت به دو سر کاتد و آند لامپ، به منظور شتاب دادن به الکترون‌ها، متصل می‌شود که به آن ولتاژ لامپ نیز می‌گویند. در نظر داشته باشید که طیف پرتو ایکس به عوامل مختلفی همچون جنس آند و ولتاژ شتاب‌دهنده بستگی دارد. الکترون‌های کاتد با ماده آند که معمولاً
دارد. الکترون‌های کاتد با ماده آند که معمولاً تنگستن، مولیبدن یا مس هستند برخورد می‌کنند و به دیگر الکترون‌ها، یون‌ها و هسته‌های درون ماده آند شتاب می‌دهند. حدود ۱ درصد از انرژی تولید شده، معمولاً عمود بر مسیر پرتو الکترونی، به صورت پرتو ایکس تابیده می‌شود و باقی انرژی به صورت گرما آزاد می‌شود. با گذشت زمان، تنگستن از هدف بر روی سطح داخلی شیشه، ته‌نشین می‌شود. این فرایند به آرامی لامپ را تیره می‌کند و کیفیت پرتو پرتو ایکس را کاهش می‌دهد. تنگستن تبخیر شده متراکم می‌شود و بنابراین به عنوان یک فیلتر اضافی عمل
می‌شود و بنابراین به عنوان یک فیلتر اضافی عمل می‌کند و توانایی لامپ‌ها برای تابش گرما را کاهش می‌دهد. در نهایت، رسوب تنگستن ممکن است به اندازه کافی رسانا شود که در ولتاژهای بالا، قوس ایجاد کند. قوس ابتدا از کاتد به رسوب تنگستن و سپس به آند خواهد پرید. این قوس‌بندی باعث ایجاد اثری به نام «جلوگیری» در شیشه داخلی لامپ پرتو ایکس می‌شود. با گذشت زمان، لامپ حتی در ولتاژهای پایین نیز ناپایدار می‌باشد و نیاز به تعویض دارد. در این مرحله، لامپ شیشه‌ای از سیستم اصلی لامپ پرتو ایکس خارج می‌شود و با یک لامپ شیشه‌ای
لامپ پرتو ایکس خارج می‌شود و با یک لامپ شیشه‌ای جدید جایگزین می‌شود. همچنین لامپ‌های قدیمی به شرکت مربوطه ارسال می‌شود و آن را با یک لامپ پرتو ایکس جدید جایگزین می‌کند. اثر تولید فوتون پرتو ایکس به‌طور کلی تابش ترمزی نامیده می‌شود، یک انقباض برمسن در زبان آلمانی به معنی به ترمز، و "استرالونگ" معنی تابش می‌باشد. محدوده انرژی فوتونیک گسیل شده توسط سیستم را می‌توان با تغییر ولتاژ اعمال شده و نصب فیلترهای آلومینیومی با ضخامت‌های مختلف تنظیم کرد. فیلترهای آلومینیومی در مسیر پرتو ایکس برای حذف تابش‌های «نرم»
در مسیر پرتو ایکس برای حذف تابش‌های «نرم» (غیر نافذ) نصب می‌شوند. تعداد فوتون‌های پرتو ایکس گسیل شده یا دوز، با کنترل جریان جاری و زمان نوردهی تنظیم می‌شود. گرما آزاد شده. گرما در نقطه کانونی آند تولید می‌شود. از آنجایی که کسری کوچک (کمتر یا مساوی ۱٪) از انرژی الکترون به پرتو ایکس تبدیل می‌شود، می‌توان آن را در محاسبات گرمایی نادیده گرفت. مقدار گرمای تولید شده (بر حسب ژول) در نقطه کانونی برابر است با: واحد حرارت (HU) در گذشته به عنوان جایگزین واحد ژول مورد استفاده قرار می‌گرفت. این واحد هنگامی که لامپ پرتو
قرار می‌گرفت. این واحد هنگامی که لامپ پرتو ایکس به یک منبع تغذیه تک فاز متصل شود، واحدی مناسب است. با یکسوسازی تمام موج یک موج سینوسی، formula_6 ، بنابراین واحد حرارت: انواع. لامپ کروکس (لامپ کاتد سرد). لامپ‌های کروکس الکترون‌های مورد نیاز برای ایجاد پرتوهای ایکس را با یونیزاسیون هوای باقی‌مانده به جای یک رشته گرم شده، در لامپ تولید می‌کنند، بنابراین هوای داخل لامپ تا حدی اما نه به‌طور کامل تخلیه می‌شود. این لامپ شامل یک لامپ شیشه ای با حدود ۶-۱۰ تا ۸-۱۰×۵ فشار اتمسفر از هوا (۰٫۱ تا ۰٫۰۰۵ پاسکال) است. آنها
اتمسفر از هوا (۰٫۱ تا ۰٫۰۰۵ پاسکال) است. آنها یک صفحه کاتد آلومینیومی دارند که در یک سر لامپ و یک هدف آند پلاتین در انتهای دیگر دارد. سطح آند به گونه ای زاویه دار می‌باشد که پرتو ایکس از کناره لامپ تابش کند. کاتد مقعر بود به طوری که الکترون‌ها روی یک نقطه کوچک (~۱ میلی‌متر) روی آند متمرکز شدند، تقریباً یک منبع نقطه‌ای از پرتو ایکس، که منجر به وجود آمدن تصاویر واضح‌تر می‌شود. این لامپ دارای یک الکترود سوم بوده، یک آنتی کاتد که به آند متصل است. این خروجی پرتو ایکس را بهبود بخشید، اما روشی که با آن به این امر
ایکس را بهبود بخشید، اما روشی که با آن به این امر دست یافته شد، مشخص نیست. چیدمانی رایج‌تر به گونه‌ای است که از آنتی‌کاتد صفحه مسی (از نظر ساختاری مشابه کاتد) در راستای آند استفاده می‌شود، به طوری که آند بین کاتد و آنتی کاتد قرار داشت. برای عمل کردن، یک ولتاژ جریان مستقیم از چند کیلو ولت تا ۱۰۰ کیلو ولت بین آندها و کاتد اعمال می‌شود که معمولاً توسط یک سیم پیچ القایی یا برای لامپ‌های بزرگتر، یک ماشین الکترواستاتیک ایجاد می‌شود. لامپ‌های کروکس غیرقابل اعتماد بودند. با گذشت زمان، هوای باقی مانده توسط
اعتماد بودند. با گذشت زمان، هوای باقی مانده توسط دیواره‌های لامپ جذب می‌شد و فشار را کاهش می‌داد. این اتفاق باعث افزایش ولتاژ در لامپ شده و پرتو ایکس سخت‌تر تولید می‌شد تا اینکه در نهایت لامپ از کار می‌افتاد. برای جلوگیری از این امر، از دستگاه‌های 'نرم‌کننده' استفاده شد (تصویر را ببینید). یک لامپ کوچک متصل به کناره لامپ اصلی حاوی یک آستین میکا یا ماده شیمیایی است که هنگام گرم شدن مقدار کمی گاز آزاد کرده و فشار صحیح را بازیابی می‌کند. پوشش شیشه‌ای لامپ در هنگام استفاده به دلیل پرتو‌ایکس که بر ساختار آن
هنگام استفاده به دلیل پرتو‌ایکس که بر ساختار آن تأثیر می‌گذارد و سیاه می‌شود. لامپ کولیج (لامپ کاتد داغ). در لامپ کولیج، الکترون‌ها با اثر حرارتی از یک رشته تنگستن گرم شده توسط جریان الکتریکی، تولید می‌شوند. رشته‌ها از کاتد لامپ است. پتانسیل ولتاژ بالا بین کاتد و آند است، بنابراین الکترون‌ها شتاب می‌گیرند و سپس به آند برخورد می‌کنند. دو طرح در این موضوع وجود دارد: لامپ‌های پنجره انتهایی و لامپ‌های پنجره جانبی. لامپ‌های پنجره انتهایی معمولاً دارای «هدف انتقال» هستند و به اندازه کافی نازک است تا به پرتو ایکس
هستند و به اندازه کافی نازک است تا به پرتو ایکس اجازه عبور از هدف را بدهد (پرتو‌های ایکس در همان جهتی که الکترون‌ها حرکت می‌کنند گسیل می‌شوند). در یک نوع پرکاربرد از لامپ‌های پنجره انتهایی، رشته در اطراف آند قرار دارد (حلقه‌ای یا حلقه‌ای شکل) و الکترون‌ها دارای یک مسیر منحنی (نیم‌دایره) هستند. آنچه در مورد لامپ‌های پنجره جانبی خاص می‌باشد این است که از یک لنز الکترواستاتیک برای متمرکز کردن پرتو بر روی یک نقطه بسیار کوچک روی آند استفاده می‌شود. در حقیقت آند برای دفع گرما و سایش ناشی از این رگبار متمرکز
آند برای دفع گرما و سایش ناشی از این رگبار متمرکز الکترون‌ها طراحی شده‌است. آند دقیقاً در زاویه ۱ تا ۲۰ درجه عمود بر جریان الکترونی قرار دارد تا امکان خروج برخی از فوتون‌های پرتو ایکس را که عمود بر جهت جریان الکترونی گسیل می‌شوند را فراهم کند. آند معمولاً از تنگستن یا مولیبدن ساخته می‌شود. این لامپ دارای پنجره‌ای است که برای فرار فوتون‌های پرتو ایکس تولید شده، طراحی شده‌است. قدرت یک لامپ کولیج معمولاً بین ۰٫۱ تا ۱۸ کیلو وات است. لامپ آند دوار. مقدار قابل توجهی گرما در نقطه کانونی (منطقه‌ای که پرتوهای
توجهی گرما در نقطه کانونی (منطقه‌ای که پرتوهای الکترونی که از کاتد می‌آیند به آن برخورد می‌کنند) یک آند ساکن تولید می‌شود. در عوض، یک آند چرخان به پرتو الکترونی اجازه می‌دهد تا ناحیه بزرگ‌تری از آند را جمع‌آوری کند، بنابراین، مزیت شدت بیشتر تابش‌های گسیل شده، همراه با کاهش آسیب به آند در مقایسه با حالت ساکن آن، از بین می‌رود. دمای نقطه کانونی می‌تواند به در طول یک نوردهی برسد و مجموعه آند می‌تواند به به دنبال یک سری از نوردهی‌های بزرگ برسد. آندهای معمولی یک هدف تنگستن-رنیم بر روی یک هسته مولیبدن هستند که
هدف تنگستن-رنیم بر روی یک هسته مولیبدن هستند که با گرافیت پشتیبان آن هستند. رنیم باعث انعطاف‌پذیری تنگستن و مقاومت در برابر سایش ناشی از برخورد پرتوهای الکترونی می‌شود. مولیبدن گرما را از هدف هدایت می‌کند. گرافیت ذخیره حرارتی را برای آند فراهم می‌کند و جرم دوار آند را به حداقل می‌رساند. لامپ پرتو ایکس میکروفوکوس. برخی از آزمایشات پرتو ایکس (مانند آزمایش‌های غیرمخرب و میکروتوموگرافی سه بعدی) به تصاویر با وضوح بسیار بالا نیاز دارند و بنابراین به لامپ‌های پرتو ایکس نیاز دارند که بتوانند اندازه‌های کانونی
پرتو ایکس نیاز دارند که بتوانند اندازه‌های کانونی بسیار کوچک، معمولاً با قطر زیر ۵۰ میکرومتر را ایجاد کنند. این لامپ‌ها را لامپ‌های میکروفوکوس پرتو ایکس می‌نامند. دو نوع اصلی لامپ‌های پرتو ایکس میکروفوکوس وجود دارد: لامپ‌های آند جامد و لامپ‌های آند جت فلزی. لامپ‌های پرتو ایکس آند جامد میکروفوکوس در اصل بسیار شبیه به لامپ کولیج هستند، اما با این تمایز مهم که دقت شده‌است تا بتوان پرتو الکترونی را در نقطه‌ای بسیار کوچک روی آند متمرکز کرد. بسیاری از منابع میکروفوکوس پرتو ایکس با نقاط فوکوس در محدوده ۵ تا ۲۰
پرتو ایکس با نقاط فوکوس در محدوده ۵ تا ۲۰ میکرومتر کار می‌کنند. اما در موارد بسیاری نقاط کوچکتر از ۱ میکرومتر ممکن است تولید شود. نقطه ضعف اصلی لامپ‌های پرتو ایکس آند جامد میکروفوکوس، قدرت بسیار کم آنهاست. برای جلوگیری از ذوب شدن آند، چگالی توان پرتو الکترون باید کمتر از مقدار حداکثر باشد. این مقدار بسته به ماده آند در محدوده ۰٫۴ تا ۰٫۸ W/μm است. این بدان معنی است که یک منبع میکروفوکوس آند جامد با ۱۰ میکرومتر فوکوس پرتوالکترونی می‌تواند با توانی در محدوده ۴ تا ۸ وات کار کند. در لامپ‌های پرتو ایکس
محدوده ۴ تا ۸ وات کار کند. در لامپ‌های پرتو ایکس میکروفوکوس فلز جت آند، آند فلز جامد با جت فلز مایع جایگزین می‌شود که به عنوان هدف پرتو الکترونی عمل می‌کند. مزیت آند فلزی جت این است که حداکثر چگالی توان پرتو الکترون به‌طور قابل توجهی افزایش می‌یابد. مقادیر در محدوده ۳ تا ۶ W/μm برای مواد آند مختلف (گالیوم و قلع) گزارش شده‌است. در مورد فوکوس پرتو الکترونی ۱۰ میکرومتر، منبع پرتوایکس میکروفوکوس آند فلزی جت ممکن است در محدوده ۳۰ تا ۶۰ وات کار کند. مزیت اصلی افزایش سطح چگالی توان برای لامپ پرتو ایکس جت فلزی،
سطح چگالی توان برای لامپ پرتو ایکس جت فلزی، امکان کارکردن با یک نقطه کانونی کوچکتر مثلاً حدود ۵ میکرومتر است، برای افزایش وضوح تصویر و در عین حال گرفتن سریعتر تصویر، زیرا قدرت بالاتر (۱۵–۳۰ وات) نسبت به لامپ‌های آند جامد با نقاط کانونی ۱۰ میکرومتر است. خطرات تولید پرتو ایکس از لامپ‌های خلاء. هر لامپ خلاء که با چندین هزار ولت یا بیشتر کار می‌کند می‌تواند پرتو ایکس را به عنوان یک محصول جانبی ناخواسته تولید کند بنابراین باید مسائل ایمنی را افزایش داد. هر چه ولتاژ بالاتر باشد، تشعشع حاصله نفوذ بیشتری دارد و
ولتاژ بالاتر باشد، تشعشع حاصله نفوذ بیشتری دارد و خطر بیشتری دارد. نمایشگرهای CRT که زمانی در تلویزیون‌های رنگی و نمایشگرهای رایانه رایج بودند، بسته به اندازه ۳–۴۰ کیلوات که آنها را به نگرانی اصلی در میان لوازم خانگی تبدیل می‌کرد. از لحاظ تاریخی، نگرانی کمتر بر روی لامپ پرتو کاتدی متمرکز شده‌است، زیرا پوشش شیشه ای ضخیم آن به چندین پوند سرب برای محافظت آغشته شده‌است نسبت به یکسوسازهای ولتاژ بالا (HV) و لامپ‌های تثبیت‌کننده ولتاژ در تلویزیون‌های قبلی. در اواخر دهه ۱۹۶۰ مشخص شد که نقص در مدار تغذیه HV برخی از
دهه ۱۹۶۰ مشخص شد که نقص در مدار تغذیه HV برخی از تلویزیون‌های جنرال الکتریک می‌تواند ولتاژ بیش از حد بر روی لامپ تثبیت‌کننده ایجادکند و باعث انتشار پرتو ایکس شود. مدل‌ها فراخوان شدند و رسوایی متعاقب آن باعث شد آژانس آمریکایی مسئول تنظیم این خطر و مرکز دستگاه‌ها و سلامت رادیولوژیک سازمان غذا و دارو (FDA)، از تمامی شرکت‌های تولیدکننده تلویزیون بخواهد مدارهایی برای جلوگیری از ولتاژ بیش از حد بر روی تلویزیون‌ها نصب کنند. خطر مرتبط با ولتاژ بیش از حد با ظهور تلویزیون‌های تمام حالت جامد که هیچ لامپ ای به جز
تلویزیون‌های تمام حالت جامد که هیچ لامپ ای به جز سی‌آرتی ندارند، از بین رفت. از سال ۱۹۶۹، FDA تابش پرتو ایکس تلویزیون را به ۰٫۵ میلی‌رونتگن در ساعت محدود کرده‌است. تغییر فناوری صفحات نمایش از سی‌آرتی به سایر فناوری‌های صفحه نمایش که در دهه ۱۹۹۰ شروع شد، باعث شد تا در هیچ لامپ خلاء انتشار پرتو ایکس درتلویزیون‌ها وجود نداشته باشد.
زبان قبچاقی مملوک از گونه‌های تاریخی زبان‌های موسوم به زبان‌های قبچاقی بود که در دوران فرمانروایی ممالیک بر مصر و شام استفاده می‌شد. از آنجایی که بیشتر سلاطین مملوک تنها ترکی می‌دانستند، چندین واژه‌نامه مختلف برای برقراری ارتباط بین مردم عرب‌زبان ساکن در قلمروی تحت حکومت ممالیک و طبقه حاکم ترک‌زبان نوشته شد. از زبان قبچاقی مملوک به‌عنوان یک زبان ادبی نیز استفاده می‌شد و چندین اثر از عربی و فارسی توسط ممالیک به این زبان ترجمه شد. این زبان را با خط عربی می‌نوشتند. قبچاقی مملوک پس از روی‌کارآمدن ممالیک برجی
قبچاقی مملوک پس از روی‌کارآمدن ممالیک برجی جایگاهش را از دست داد و با ترکی اوغوز جایگزین شد.
تخریب پلیمر عبارت است از کاهش خواص فیزیکی یک پلیمر، مانند استحکام که در اثر تغییر در ترکیب شیمیایی آن ایجاد می‌شود. پلیمرها و به‌ویژه پلاستیک‌ها در تمام مراحل چرخه عمر محصول خود، از جمله در هنگام تولید، استفاده، دفع در محیط زیست و بازیافت، در معرض تخریب قرار می‌گیرند. نرخ این تخریب به‌طور قابل توجهی متفاوت است. تجزیه زیستی می‌تواند چندین دهه طول بکشد، در حالی که برخی از فرآیندهای صنعتی می‌توانند یک پلیمر را در چند ساعت به‌طور کامل تجزیه کنند. فن آوری‌هایی برای افزایش یا جلوگیری از تخریب توسعه یافته‌اند. به
افزایش یا جلوگیری از تخریب توسعه یافته‌اند. به عنوان مثال، تثبیت کننده‌های پلیمری اطمینان حاصل می‌کنند که اقلام پلاستیکی با خواص مطلوب تولید شوند، طول عمر مفید آنها را افزایش یابد و بازیافت آنها تسهیل شود. برعکس، افزودنی‌های زیست تخریب‌پذیر با افزایش زیست تخریب‌پذیری، تخریب زباله‌های پلاستیکی را تسریع می‌کنند. برخی از حالت‌های بازیافت پلاستیک می‌تواند شامل تجزیه کامل پلیمر به مونومر یا سایر مواد شیمیایی باشد. به‌طور کلی گرما، نور، هوا و آب مهمترین عوامل در تخریب پلیمرهای پلاستیکی هستند. بیشتر تغییرات
در تخریب پلیمرهای پلاستیکی هستند. بیشتر تغییرات شیمیایی اکسیداسیون و بریدگی زنجیره است که منجر به کاهش وزن مولکولی و درجه پلیمریزاسیون پلیمر می‌شوند. این تغییرات بر خواص فیزیکی مانند استحکام، چکش خواری، شاخص جریان مذاب، ظاهر و رنگ تأثیر می‌گذارد. این تغییرات خواص اغلب «سالخوردگی» نامیده می‌شود. حساسیت. پلاستیک‌ها بسیار متنوع‌اند؛ با این حال چندین نوع پلیمر کالایی بر تولید جهانی غالب هستند: پلی اتیلن (PE)، پلی پروپیلن (PP)، پلی وینیل کلراید (PVC)، پلی اتیلن ترفتالات (PET, PETE)، پلی استایرن (PS)، پلی کربنات
(PET, PETE)، پلی استایرن (PS)، پلی کربنات (PC)، و پلی (متیل متاکریلات) (PMMA). تخریب این مواد از اهمیت بالایی برخوردار است زیرا بیشترین زباله‌های پلاستیکی را تشکیل می‌دهند. این پلاستیک‌ها همه ترموپلاستیک هستند و احتمال در معرض تخریب قرار گرفتن آن‌ها از ترموست‌ها بیشتر است، همان‌طور که اتصال عرضی بیشتری دارند. بیشتر آن‌ها (PP, PE, PVC, PS و PMMA) پلیمرهای افزودنی با زنجیره اصلی تمام کربنی هستند که در برابر اکثر انواع تخریب مقاوم‌تر هستند. PET و PC پلیمرهای تراکمی حاوی گروه‌های کربونیل هستند که نسبت به
تراکمی حاوی گروه‌های کربونیل هستند که نسبت به هیدرولیز و حمله UV حساس‌تر هستند. تخریب در حین پردازش. پلیمرهای ترموپلاستیک (چه بکر و چه بازیافتی) باید تا زمانی که مذاب شوند حرارت داده شوند تا به شکل نهایی خود درآیند و دمای فرآوری آن بین ۱۵۰ تا ۳۲۰ درجه سانتیگراد (۳۰۰ تا ۶۰۰ درجه فارنهایت) با توجه به نوع پلیمر باشد. پلیمرها در این شرایط اکسید می‌شوند، حتی در غیاب هوا، این دماها برای ایجاد تخریب حرارتی در برخی مواد کافی است. پلیمر مذاب همچنین تنش برشی قابل توجهی را در حین اکستروژن و قالب‌گیری تجربه می‌کند که
را در حین اکستروژن و قالب‌گیری تجربه می‌کند که برای چفت شدن زنجیره‌های پلیمری کافی است. بر خلاف بسیاری از اشکال دیگر تخریب، اثرات فرآوری مذاب به جای لایه‌های سطحی، کل پلیمر را تخریب می‌کند. این تخریب، نقاط ضعف شیمیایی را به پلیمر وارد می‌کند، به‌ویژه به شکل هیدروپراکسیدها، که به مکان‌هایی برای تخریب بیشتر در طول عمر جسم تبدیل می‌شوند. پلیمرها اغلب در معرض بیش از یک بار فرآوری مذاب قرار می‌گیرند که می‌تواند به‌طور تجمعی باعث تخریب شود. پلاستیک بکر معمولاً برای معرفی مواد افزودنی مانند رنگ‌ها، رنگدانه‌ها و
معرفی مواد افزودنی مانند رنگ‌ها، رنگدانه‌ها و تثبیت‌کننده‌ها تحت ترکیب (مستربچینگ) قرار می‌گیرد. مواد گلوله شده تهیه شده نیز ممکن است از قبل در کوره خشک شوند تا رطوبت کمیاب قبل از ذوب نهایی و قالب‌گیری در اقلام پلاستیکی از بین برود. پلاستیکی که با ذوب مجدد ساده بازیافت می‌شود (بازیافت مکانیکی) معمولاً تخریب بیشتری نسبت به مواد تازه نشان می‌دهد و در نتیجه ممکن است خواص ضعیف تری داشته باشد. اکسیداسیون حرارتی. اگرچه سطح اکسیژن در داخل تجهیزات پردازش معمولاً پایین است، نمی‌توان آن را به‌طور کامل کنار گذاشت، و
است، نمی‌توان آن را به‌طور کامل کنار گذاشت، و اکسیداسیون حرارتی معمولاً سریعتر از تخریبی که منحصراً حرارتی است (یعنی بدون هوا) انجام می‌شود. واکنش‌ها از مکانیسم عمومی خوداکسیداسیون پیروی می‌کنند که منجر به تشکیل پراکسیدهای آلی و کربونیل‌ها می‌شود. افزودن آنتی‌اکسیدان‌ها ممکن است چنین فرآیندهایی را مهار کند. تخریب حرارتی. حرارت دادن پلیمرها تا دمای کافی بالا می‌تواند باعث تغییرات شیمیایی مخرب حتی در غیاب اکسیژن شود. این تغییرات معمولاً با بریدگی زنجیره شروع می‌شوند و رادیکال‌های آزاد تولید می‌کنند که در
می‌شوند و رادیکال‌های آزاد تولید می‌کنند که در درجه اول در عدم تناسب و اتصالات عرضی دخالت دارنند. پی وی سی حساس‌ترین پلیمر رایج از نظر حرارتی است که تخریب عمده آن در دماهای بالاتر از رخ می‌دهد؛ پلیمرهای دیگر در دماهای بالاتر تجزیه می‌شوند. تخریب حرارتی مکانیکی. پلیمرهای مذاب، سیالات غیر نیوتنی با ویسکوزیته بالا هستند و برهمکنش بین تخریب حرارتی و مکانیکی آنها می‌تواند پیچیده باشد. در دماهای پایین، پلیمر مذاب چسبناک تر است و بیشتر در معرض تخریب مکانیکی از طریق تنش برشی است. در دماهای بالاتر ویسکوزیته کاهش
تنش برشی است. در دماهای بالاتر ویسکوزیته کاهش می‌یابد اما تخریب حرارتی افزایش می‌یابد. اصطکاک در نقاط پرشور نیز می‌تواند باعث گرمایش موضعی شود که منجر به تخریب حرارتی اضافی می‌شود. تخریب مکانیکی را می‌توان با افزودن روان‌کننده‌ها کاهش داد که به آنها کمک پردازش یا کمک جریان نیز می‌گویند. اینها می‌توانند اصطکاک را در برابر ماشین آلات پردازش و همچنین بین زنجیره‌های پلیمری کاهش دهند و در نتیجه ویسکوزیته مذاب را کاهش دهند. روان‌کننده‌های رایج موم‌هایی با وزن مولکولی بالا (موم پارافین، استرهای موم و غیره) یا
مولکولی بالا (موم پارافین، استرهای موم و غیره) یا استئارات فلزی (به عنوان مثال استئارات روی) هستند. تخریب در حین خدمت. بیشتر اقلام پلاستیکی مانند مواد بسته‌بندی به‌طور مختصر و تنها یک بار استفاده می‌شوند. این مواد به ندرت در طول عمر خود تخریب پلیمر را تجربه می‌کنند. سایر اقلام تنها با تخریب تدریجی محیط طبیعی مواجه می‌شوند. با این حال، برخی از اقلام پلاستیکی می‌توانند عمر طولانی در محیط‌های تهاجمی داشته باشند، به ویژه در محیط‌هایی که در معرض گرما یا حملات شیمیایی طولانی مدت هستند. تخریب پلیمر می‌تواند در
شیمیایی طولانی مدت هستند. تخریب پلیمر می‌تواند در این موارد قابل توجه باشد و در عمل، اغلب تنها با استفاده از تثبیت کننده‌های پلیمری پیشرفته مهار می‌شود. گرما، نور، هوا و آب رایج‌ترین راه‌های تخریب هستند، اما روش‌های دیگری نیز برای تخریب وجود دارد. الکترونیک. پلاستیک‌ها به‌طور گسترده در ساخت اقلام الکتریکی مانند برد مدار و کابل‌های برق استفاده می‌شوند. این کاربردها می‌توانند خشن باشند و پلاستیک را در معرض ترکیبی از حملات حرارتی، شیمیایی و الکتروشیمیایی قرار دهند. بسیاری از اقلام الکتریکی مانند
قرار دهند. بسیاری از اقلام الکتریکی مانند ترانسفورماتورها، ریزپردازنده‌ها یا کابل‌های ولتاژ بالا برای سال‌ها یا حتی دهه‌ها در دماهای بالا کار می‌کنند که منجر به اکسیداسیون حرارتی در سطح پایین اما مداوم می‌شود. این می‌تواند با تماس مستقیم با فلزات تشدید شود، که می‌تواند باعث تشکیل رادیکال‌های آزاد شود، به عنوان مثال، واکنش فنتون روی هیدروپراکسیدها. ولتاژهای بالا همچنین می‌توانند به مواد عایق مانند دی الکتریک آسیب برسانند، که از طریق درختان الکتریکی ناشی از تنش در اثر میدان الکتریکی طولانی مدت تخریب می‌شود.
جان توماس آلدردایس، (به انگلیسی: John Thomas Alderdice) زاده ۲۸ مارس ۱۹۵۵؛ شناخته شده با عناوین: بارون آلدردایس یا لرد آلدردایس، یک روانپزشک و سیاستمدار اهل ایرلند شمالی است. لرد آلدردایس، از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۴ میلادی رئیس مجلس ایرلند شمالی و رهبر حزب اتحاد ایرلند شمالی بوده‌است. وی از سال ۱۹۹۶ به عنوان یک لیبرال دموکرات، در مجلس اعیان بریتانیا حضور داشته‌است. مطالعات علمی وی، بیشتر روی رفتار خودآزاری بوده‌است. زندگی شخصی. جان توماس آلدردایس، در تاریخ ۲۸ مارس ۱۹۵۵ در بالی‌منا، ایرلند شمالی به دنیا آمد. در سال
در بالی‌منا، ایرلند شمالی به دنیا آمد. در سال ۱۹۷۸ وی از دانشگاه کوئینز بلفاست در رشته پزشکی فارغ‌التحصیل شد. وی در سال ۱۹۷۷ میلادی با زنی ازدواج کرد که ثمره آن ۲ پسر و یک دختر بوده‌است. آلدردایس، از سال ۱۹۸۸ تا زمان بازنشستگی در سال ۲۰۱۰ میلادی، همزمان و در کنار فعالیت سیاسی، به عنوان روانپزشک مشاور در سرویس سلامت همگانی بریتانیا مشغول خدمت بوده‌است. همچنین وی از سال ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۹ یک سری سخنرانی در دانشکده پزشکی دانشگاه کوئینز بلفاست، به انجام آورده‌است. مطالعات علمی وی، بیشتر روی رفتار خودآزاری بوده‌است.
علمی وی، بیشتر روی رفتار خودآزاری بوده‌است. سابقه سیاسی در ایرلند شمالی. حزب اتحاد در سال ۱۹۷۰ به عنوان جایگزینی برای سیاست‌های فرقه‌گرایی تشکیل شد. آلدردایس، بین سال‌های ۱۹۸۴ تا ۱۹۹۸ در کمیته اجرایی حزب فعالیت داشت. وی سپس بین سال‌های ۱۹۸۵ تا ۱۹۸۷ میلادی به ریاست کمیته سیاست گذاری حزب اتحاد ارتقاء یافت و سرانجام در سال ۱۹۸۷ میلادی، درانتخابات عمومی آن سال به عنوان رهبر حزب اتحاد انتخاب شد.آلدردایس، در سال‌های ۱۹۸۷ و ۱۹۹۲ به نمایندگی از حزب اتحاد در مبارزات انتخابی حوزه بلفاست شرقی شرکت داشت. در سال ۱۹۸۷
انتخابی حوزه بلفاست شرقی شرکت داشت. در سال ۱۹۸۷ وی ۳۲٫۱٪ از آرای اخذ شده را به خود اختصاص داد که تا آن زمان بالاترین آرای کسب شده حزب اتحاد، برای یک نماینده بود. لرد آلدردایس، از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۴ میلادی رئیس مجلس ایرلند شمالی و رهبر حزب اتحاد ایرلند شمالی بوده‌است. وی از سال ۱۹۹۶ به عنوان یک لیبرال دموکرات، در مجلس اعیان بریتانیا حضور داشته‌است.
لوفوترلویر () (PF-07304814) یک داروی ضد ویروسی است که توسط شرکت فایزر ساخته شده است که به عنوان یک بازدارنده پروتئاز 3CL عمل می کند. این یک پیش‌دارو با گروه فسفات است که در درون بدن برای تولید عامل فعال PF-00835231 جدا می‌شود لوفوترلویر در آزمایش‌های بالینی انسانی برای درمان کووید ۱۹ است و فعالیت خوبی در برابر کووید ۱۹ از جمله چندین گونه گوناگون نشان می‌دهد، اما برخلاف داروی مرتبط PF-07321332 از راه خوراکی فعال نیست و باید از راه انفوزیون داخل وریدی تجویز شود. به طور کلی کاندیدای کمتر مورد علاقه برای توسعه
به طور کلی کاندیدای کمتر مورد علاقه برای توسعه بالینی بوده است.
تاریباویرین () تاریباویرین (rINN؛ همچنین با نام ویرامیدین، با کد ICN 3142 شناخته می‌شود) یک داروی ضد ویروسی در آزمایش‌های انسانی فاز ۳ است، اما هنوز برای استفاده دارویی تایید نشده‌است. این یک پیش‌داروی ریباویرین است که در برابر شماری از ویروس‌های دی‌ان‌ای و آران‌ای فعال است. تاریباویرین نسبت به ریباویرین هدف‌گیری کبدی بهتری دارد و به دلیل نفوذ و ذخیره کمتر در گلبول‌های قرمز، عمر کوتاه‌تری در بدن دارد. انتظار می‌رود که در نهایت داروی انتخابی برای سندرم‌های هپاتیت ویروسی باشد که ریباویرین در آنها فعال است.