payamvha/North_RAG huggingface dataset:
زنده می‌ماند و مخفی می‌شود و نقشه‌هایش را مخفیانه عملی می‌کند. ایجاد و طراحی. مادارا از تمایل ماساشی کیشیموتو برای توضیح بیشتر در مورد پایان سریال مانگا ناروتو سرچشمه گرفت. هنگامی که سریال قسمت دوم خود را آغاز کرد که به سادگی به عنوان "Part II" در مانگا و Shippuden در انیمه از آن یاد می‌شود، کیشیموتو احساس کرد که باید یک قوس داستانی ایجاد کند که بر تراژدی جنگ‌ها تأکید کند و به قوس پایانی منجر شود که شامل آن می‌شود. یک جنگ به گفته کیشیموتو، ناروتو و گروهش در کودکی در قسمت اول ضعیف بودند و او می‌خواست آنها
کودکی در قسمت اول ضعیف بودند و او می‌خواست آنها را در قسمت دوم قوی تر کند. به همین دلیل است که او آکاتسوکی‌ها (و بعداً در مادارا) را دشمن آنها معرفی کرد. کیشیموتو در مصاحبه ای اظهار داشت که «پرزرق و برق کردن» تبهکاران یکی از «اصول راهنمایی» است که او دنبال می‌کند. این تمایل او بود که شرورانی با "هاله‌های قدرتمند" خلق کند. مادارا در اواخر مانگا، به عنوان یکی از مغز متفکران منتهی به چهارمین جنگ جهانی شینوبی، در قوس پایانی ظاهر می‌شود. با این وجود، او می‌خواست از او یک آنتاگونیست جذاب بسازد که با ساسوکه
از او یک آنتاگونیست جذاب بسازد که با ساسوکه اوچیها و هیولای دم‌دار معروف به ده دم درگیر شود تا به خط داستانی نتیجه‌گیری مناسبی بدهد. به گفته کیشیموتو، مادارا مانند دیگر شخصیت‌های معرفی شده در این سریال نیست. او مادارا را شخصیتی بدون ضعف خلق کرد. کیشیموتو به‌عنوان یکی از آنتاگونیست‌های داستان، مادارا را به‌عنوان ضد ارزش‌های قهرمان داستان، یک ضدقهرمان کامل طراحی کرد. کیشیموتو همچنین گفت که ناروتو از زمان نبرد خود با ناگاتو همیشه دشمنان خود را بدون اینکه قصد کشتن آنها را داشته باشد با حل و فصل اختلافات با
کشتن آنها را داشته باشد با حل و فصل اختلافات با کلمات شکست می‌داد. ناروتو واقعاً دشمنش را به جای کشتن آنها بخشید، مفهومی که کیشیموتو دوست داشت اما هیچ مانگای شونن دیگری واقعاً از آن پیروی نکرد. کیشیموتو ایده تعامل دو شخصیت و حل و فصل اختلافاتشان را جالب تر و چالش برانگیزتر از کشتن آنها می‌دانست؛ بنابراین از نبرد ناگاتو به بعد، او تصمیم گرفت مادارای زنده شده را معرفی کند تا کسی را داشته باشد که باید شکست بخورد. به گفته کیشیموتو، این یکی از دلایلی بود که او ادو-مادارا را وارد خط داستانی کرد. اما او اعتراف
ادو-مادارا را وارد خط داستانی کرد. اما او اعتراف کرد که این در ابتدا پیچیده بود. با سردرگمی در مورد تفاوت بین دو شخصیت به پایان رسید. صداپیشه ژاپنی نائویا اوچیدا از صداپیشگی شخصیت مادارا لذت می‌برد، به ویژه در آخرین ضبط او که در آن به کازوهیکو اینوئه (کاکاشی هاتاکه) و واتارو تاکاگی (اوبیتو اوچیها) درود فرستاد. نیل کاپلان برای اولین بار در بازی ویدیویی Naruto Shippuden: Ultimate Ninja Storm 3 صداپیشگی مادارا را بر عهده داشت. از آنجایی که خط داستانی بازی مبارزه CyberConnect2 قبل از طرح سریال تلویزیونی بود،
CyberConnect2 قبل از طرح سریال تلویزیونی بود، کارکنان آنها از او خواستند تا مانگای سریال را بخواند تا ایده ای از شخصیت پیدا کند. کاپلان گفت که این کار صدای مادارا را برای اولین بار برای او دشوار کرد. زندگی. مادارا اهل خاندان قدرتمند اوچیها بود. او در سن کودکی با هاشیراما سنجو آشنا و با او دوست شد. بعد از مدت‌ها آن دو تصمیم گرفتند برای مردم جنگ زده و بی دفاع دهکده ای بسازند به نام دهکده برگ. بعد از ساختن کونوها به علت اختلافات پیش آمده میان دو خاندان و مادارا و هاشیراما و پس از کشته شدن هر پنج برادر مادارا
و هاشیراما و پس از کشته شدن هر پنج برادر مادارا در جنگ و تصمیم مادارا برای راه انداختن ماه ابدی بین آن دو مبارزه ای درگرفت و در آن مبارزهٔ طاقت فرسا هاشیراما با اندوه فراوان مادارا را به قتل رساند. اما مادارا با استفاده از مجسمه ده دم خود را زنده نگه داشت و نقشه‌هایش را مخفیانه عملی کرد. توانمندی‌ها. مادارا یک نینجا بسیار قدرتمند است که در رتبه‌بندی قدرت در انیمه ناروتو رتبه سوم را به خود اختصاص داده است. مادارا می‌تواند از مانگکیو شارینگان استفاده کند و با چاکرا پر حجمی که دارا هست می‌تواند با ده هزار
با چاکرا پر حجمی که دارا هست می‌تواند با ده هزار شینوبی همزمان بجنگد توانایی او شامل تمام طبیعت‌های چاکرا است و می‌تواند روباه نه دم را نیز احضار و کنترل کند. او بعدها توانست صاحب رینگان شود که یکی از قویترین چشم‌های موجود در بین نینجاها است. و او توانست نیمی از قدرت دانای شش طریقت را بدست آورد و با ایده های که داشت میخواست جهان شینوبی را تغییر و بازنویسی کند.
مارکوس اورلیو دی پائولو (; – ) بازیکن سابق فوتبال اهل آرژانتین بود. او از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۱ با بارسلونا بازی کرد و گل شماره ۱۰۰۰ را برای بارسلونا در لالیگا به ثمر رساند. او قبل از ورود به اسپانیا برای چاکاریتا جونیورز، ولز سارسفیلد و باشگاه لئون بازی کرد.
پت «بیگ» مک‌گئون (Pat "Beag" McGeown) (۳ سپتامبر ۱۹۵۶ – ۱ اکتبر ۱۹۹۶) داوطلب در ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند (IRA) بود که در اعتصاب غذای سال ۱۹۸۱ ایرلند شرکت کرد. پس‌زمینه و فعالیت در IRA. مک‌گئون در ۳ سپتامبر ۱۹۵۶ در شهر بلفاست، ایرلند شمالی چشم به جهان گشود و در سال ۱۹۷۰ به گروه «فیانا ایرین»، شاخه جوانان ارتش جمهوری‌خواه ایرلند پیوست. او نخستین بار در سن ۱۴ سالگی و دومین بار در سال ۱۹۷۳ دستگیر گردید و تا سال ۱۹۷۴ در زندان لانگ کیش محبوس بود. مک‌گئون بار دیگر در سال ۱۹۷۵ دستگیر شد و به دلیل داشتن مواد
دیگر در سال ۱۹۷۵ دستگیر شد و به دلیل داشتن مواد منفجره، دست داشتن در انفجار هتل اروپا (Europa Hotel) و همچنین عضویت در ارتش جمهوری‌خواه ایرلند متهم گردید. او هنگامی‌که در سال ۱۹۷۶ محاکمه شد، دادگاه او را به دلیل عضویت در ارتش جمهوری‌خواه ایرلند به ۵ سال زندان و به‌خاطر دست داشتن در انفجار و داشتن مواد منفجره به ۲ حبس ۱۵ ساله هم‌زمان، محکوم به مجازات کرد و در زندان لانگ کیش در وضعیت طبقه‌بندی ویژه محبوس گردید. مک‌گئون در سال ۱۹۷۸ همراه با برندان مک‌فارلان و لاری مارلی تلاش کرد، از زندان فرار کند. هر سه نفر
لاری مارلی تلاش کرد، از زندان فرار کند. هر سه نفر وسیله قطع‌کننده سیم داشتند، ملبس با یونیفورم افسران زندان بودند و سلاح‌های چوبی در دست داشتند. این فرار اما ناموفق بود و باعث شد تا ۶ ماه حبس دیگر در قید مک‌گئون علاوه شود وضعیت طبقه‌بندی ویژه زندان را نیز از دست بدهد. اعتراضات در زندان. مک‌گئون به بلاک – H زندان ماز منتقل شد و در آنجا به اعتراضات پتو (blanket protest) و اعتراضات کثیف (dirty protest) پیوست و این معترضین تلاش نمودند وضعیت طبقه‌بندی ویژه برای زندانیان شبه‌نظامی را تأمین نمانید. مک‌گئون در
زندانیان شبه‌نظامی را تأمین نمانید. مک‌گئون در مصاحبه‌ای سال ۱۹۸۵ وضعیت داخل زندان را در جریان اعتراضات کثیف این‌گونه توضیح داد: در اواخر ۱۹۸۰، اعتراضات متشنج شد و ۷ زندانی در اعتصاب غذای ۵۳ روزه شرکت کردند که هدف آن برگردانیدن وضعیت سیاسی از طریق تأمین «۵ تقاضا» بود: قبل از آن‌که یکی از زندانیان بمیرد و بدون این‌که وضعیت سیاسی تأمین گردد، اعتصاب غذای پایان یافت. دومین اعتصاب غذای در اول مارس ۱۹۸۱ به رهبری بابی سندز، فرمانده سابق ارتش جمهوری‌خواه ایرلند در زندان شروع شد. مک‌گیوگ پس از آن در ۹ ژوئیه به این
زندان شروع شد. مک‌گیوگ پس از آن در ۹ ژوئیه به این اعتصاب غذا پیوست که سندز و ۴ زندانی دیگر از اثر گرسنگی جان سپردند. پس از مرگ ۵ زندانی دیگر و بعد از این‌که مک‌گیوگ در ۲۰ اوت و در ۴۲مین روز اعتصابش به کما رفت، خانواده او مداخله پزشکی را اجازه دادند، تاجانش را نجات دهند. آزادی. مک‌گئون در سال ۱۹۸۵ از زندان آزاد شد و نقش فعال خود را در مبارزات ارتش جمهوری‌خواه ایرلند دوباره آغاز کرد و همچنین فعالیت با حزب شین فین، جناح سیاسی جنبش جمهوری‌خواه را شروع کرد. مک‌گئون در سال ۱۹۸۸ به دلیل سازمان‌دهی برای قتل
مک‌گئون در سال ۱۹۸۸ به دلیل سازمان‌دهی برای قتل سرجوخه‌ها متهم شد که در اثر این حادثه دو سرباز لباس شخصی از سوی ارتش جمهوری‌خواه ایرلند کشته شدند. در دادگاه ابتدائیه او، سلیسیتر پت فینوکان استدلال کرد که شواهد و مدارک کافی علیه مک‌گئون وجود ندارد، همین بود که اتهام وارده علیه او در ماه نوامبر ۱۹۸۸ لغو شد. مک‌گئون و فینوکان در مقابل دادگاه جاده کرملین باهم عکس گرفتند که این کار باعث شد تا فینوکان از سوی سازمان دفاعی اولستر در ماه فوریه سال ۱۹۸۹ کشته شود. مک‌گئون علی‌رغم مشکلات قلبی به دلیل شرکت در اعتصاب
علی‌رغم مشکلات قلبی به دلیل شرکت در اعتصاب غذای عضو شورای عالی حزب شین فین و شخص فعال در بخش زندانیان جنگ بود. او در سال ۱۹۹۳ در شورای شهری بلفاست انتخاب گردید. مرگ. مک‌گئون پس از یک حمله قلبی در گذشت و جسدش در ۱ اکتبر ۱۹۹۶ در خانه‌اش پیدا شد. میچل مک‌لافلین گفت که مرگ او «ضایعه بزرگی برای شین فین و مبارزه جمهوری‌خواهان بود». مک‌گئون در قبرستان میل‌تاون شهر بلفاست در ناحیه جمهوری‌خواهان به خاک سپرده شد. از زمان مرگ‌اش غالباً از او به عنوان «یازدهمین اعتصاب کننده غذای» یاد می‌شود. در سال ۱۹۹۸ جایزه تلاش
کننده غذای» یاد می‌شود. در سال ۱۹۹۸ جایزه تلاش جامعه مک‌گئون از سوی جری آدامز، رئیس شین فین راه اندازی شد که آدامز در آن همایش از مک‌گئون به عنوان «مرد متواضع اما خاموش، ولی متعهد کامل به برابری و بهبود معیارات زندگی برای همه مردم شهر» توصیف کرد. در ۲۴ نوامبر ۲۰۰۱، لوحه یادبود از مک‌گئون در مقابل دفتر مرکزی حزب شین فین در جاده فالز نصب و رونمایی شد.
پاتریک «پدی» مک‌گراث (Patrick "Paddy" MacGrath) (۱۸۹۴ – ۶ سپتامبر ۱۹۴۰)، در خانوادهٔ جمهوری‌خواه دیرینه در شهر دوبلین به دنیا آمد و مانند دو برادرش (پیتر پاول و گابریل) در قیام عید پاک ۱۹۱۶ شرکت کرد. او پس از پایان قیام عید پاک اسیر شد و به اردوگاه زندانیان فرنگوک فرستاده شد تا دوره حبسش را در آنجا سپری کند. مک‌گراث در جریان انفجارات/برنامه خرابکاری در انگلستان، عضو ارشد ارتش جمهوری‌خواه ایرلند (IRA)، اعتصاب‌کنندگان غذایی، رئیس عملیاتی و تعلیمی ارتش جمهوری‌خواه ایرلند بود و نخستین نفر از ۶ مردی بود که از
ایرلند بود و نخستین نفر از ۶ مردی بود که از سوی حکومت ایرلند میان سال‌های ۱۹۴۰ الی ۱۹۴۴ اعدام گردید. مک‌گراث پس از مشارکت در قیام عید پاک، در ارتش جمهوری‌خواه ایرلند باقی ماند. او در این سازمان ارتقاء کرد و به رهبر بزرگی سازمان مبدل شد. پس‌زمینه. در ۱۹ فوریه ۱۹۲۰، پدی و گابریل مک‌گراث (عضو برجسته ده تن فوت پایکر، دری ۱۹۱۸) از یک عملیات ارتش جمهوری‌خواه ایرلند درحال بازگشت به سمت خانه خود در راتمینز بودند. پدی طی یک حمله ناموفق برای یافتن مهمات در دوبلین با پلیس به درگیری مسلحانه پرداخت و شدیداً زخمی شد.
پلیس به درگیری مسلحانه پرداخت و شدیداً زخمی شد. جراحت مک‌گراث خیلی شدید بود که انتقال‌اش به دادگاه را ناممکن ساخت و پس از توقیف طولانی در بیمارستان آزاد شد. در این حمله، جان والش اهل گابلی، وکسفورد، افسر محلی ارتش کشته شد و گروهبان دنلیوی، دوست و همراه او زخم برداشت. این حادثه، عملیات مسلحانه پلیس یونیفورم‌دار میتروپولیتان دوبلین و اعمال مقررات قیود شب‌گردی را تا ساعت ۵ صبح متوقف کرد. اعدام سریع مک‌گراث در سال ۱۹۴۰ در حقیقت واکنشی بود، به افزایش فعالیت ارتش جمهوری‌خواه ایرلند و کارزار بمب‌گذاری/ برنامه
جمهوری‌خواه ایرلند و کارزار بمب‌گذاری/ برنامه خرابکاری در انگلستان. میان سال‌های ۱۹۳۹ – ۱۹۴۰، سه لایحه‌ای که اختیارات فوق‌العاده‌ای را برای دولت ایرلند (که قبلاً به دولت آزاد ایرلند شناخته می‌شد) اعطاء کرد، در مجمع عمومی ایرلند تصویب شد. قانون خیانت ۱۹۳۹ (جنایت را به یک جرم بزرگ مبدل کرد) و قوانین جرایم علیه دولت ۱۹۳۹ – ۱۹۹۸ به‌وسیله قانون اختیارات اضطراری ۱۹۳۹ (وضع شده در فوریه ۱۹۴۰) سریعاً رعایت شد که مجازات اعدام را برای افراد مجرم در خیانت، همان‌گونه که در ماده XXXIX قانون اساسی ایرلند تسجیل یافته‌است،
در ماده XXXIX قانون اساسی ایرلند تسجیل یافته‌است، اعمال کرد. این قوانین، مبنای حقوقی را در راستای اعدام مک‌گراث و سایر اعضای ارتش جمهوری‌خواه ایرلند فراهم نمود. در آن زمان، حکومت دی والرا مصمم بود تا بی‌طرفی دولت را در برابر نتیجه تنش‌های نظامی در اروپا حفظ کند. این اعدام‌ها همچنین نمایان‌گر تخطی بنیادی در روابط آشفته حزب حاکم فیانا فیل (Fianna Fáil) با ارتش جمهوری‌خواه ایرلند بود. کاتلین کلارک، شهردار شهر دوبلین، بیوه تام کلارک (برنامه‌ریزی کننده اصلی قیام عید پاک و نخستین امضاءکننده اعلامیه جمهوری
قیام عید پاک و نخستین امضاءکننده اعلامیه جمهوری ایرلند) از جرالد بولاند، وزیر دادگستری – که خود او نیز عضوی سابق ارتش جمهوری‌خواه ایرلند بود – برای تعویق در اجرای حکم اعدام مک‌گراث (ناموفق) استیناف‌خواهی نمود. کلارک پس از اعدام مک‌گراث، دستور داد بیرق ملی در تالار شهر دوبلین نیمه برافراشته شود و پرده‌های تعمیر قصر بسته گردد. کاتلین کلارک در زندگی‌نامه‌اش می‌گوید که «اعدام مک‌گراث از نظر من یک جنایت بود و من باید اعتراض می‌کردم». این اعدام‌ها کلارک را واداشت تا در فرجام از حزب حاکم فیانا فیل کناره‌گیری کند.
تا در فرجام از حزب حاکم فیانا فیل کناره‌گیری کند. دستگیری دوم و اعتصاب غذا. مک‌گراث در ۲۲ اکتبر ۱۹۳۹ دستگیر شد و در همان روز دست به اعتصاب غذا زد. او تعهد نمود که یا آزاد خواهد شد یا در این راه خواهد مُرد. مک‌گراث در ۱۵ نوامبر ۱۹۳۹ به بیمارستان جاده جرویس منتقل شد. پس از ۴۳ روز بدون خوردن و آشامیدن نان و آب در ۴ دسامبر ۱۹۳۹ با کمک یکی از طرف‌داران جمهوری‌خواه که کارمند بیمارستان بود، فرار کرد. سه روز بعد، دولت درخواست عدم تعقیب جزایی را در دادگاه کیفری اختصاصی صادر نمود. سومین دستگیری، محاکمه و اعدام. پدی
صادر نمود. سومین دستگیری، محاکمه و اعدام. پدی مک‌گراث در جریان حملات برنامه خرابکاری (S-Plan) در انگلستان یکی از رهبران کلیدی بود. او افراد ارتش جمهوری‌خواه ایرلند را آموزش می‌داد و در راستای حمایت لوژیستیکی کار می‌کرد. مک‌گراث در ۱۷ اوت ۱۹۴۰ در خانه‌ای در راتگر، دوبلین از سوی کارآگاهان واحد ویژه طی حملات علیه مراکز عمومی ارتش جمهوری‌خواه ایرلند، برای بار سوم دستگیر شد. توماس هارت، داوطلب ارتش جمهوری‌خواه ایرلند نیز در آن حمله دستگیر و متعاقباً همراه با مک‌گراث اعدام گردید. پس از درگیری مسلحانه با واحد
مک‌گراث اعدام گردید. پس از درگیری مسلحانه با واحد ویژه، گاردا سیوچانا (پلیس این کشور) که در اثر آن مک‌کیون، گروهبان کارآگاه و ریچارد هایلند، پلیس کارآگاه به ضرب گلوله از پا درآمدند و مایکل برادی، پلیس کارآگاه نیز زخم برداشت، این دو تن دستگیری شدند. وقتی‌که دو عضو ارتش جمهوری‌خواه ایرلند تلاش کردند فرار کنند، مک‌گراث برای کمک به هارت که مجروح شده بود، برگشت ولی هر دو دستگیر شدند. عضو دیگری ارتش جمهوری‌خواه ایرلند (تام هنت) فرار کرد ولی در نتیجه دستگیر شد و به دلیل قتل متهم شناخته شد اما دادگاه اعدامش را در
دلیل قتل متهم شناخته شد اما دادگاه اعدامش را در صبح روز اجرای حکم، کاهش داد و به زندان کراگ محبوس فرستاده شد. اجندای جلسه در مرکز اصلی ارتش جمهوری‌خواه ایرلند برنامه‌ریزی برای حمایت «طرح کاتلین» بود؛ طرح آلمان نازی برای حمله هجوم بر ایرلند شمالی. هارت، مک‌گراث و هنت از سوی دادگاه نظامی محاکمه شدند؛ محکمه‌ای که طبق قانون قدرت اضطراری سال ۱۹۳۹ تأسیس شده بود. هر سه نفر از سوی شین مک‌براید در دادگاه حاضر شدند و این قانون را در ستره محکمه/دادگاه عالی به چالش کشیدند و خواستار تطبیق حکم «قرار احضار زندانی» شدند و
و خواستار تطبیق حکم «قرار احضار زندانی» شدند و در نهایت در دادگاه عالی ایرلند استیناف خواهی کردند. این استیناف خواهی ناموفق بود (چون در آن زمان حق استیناف خواهی دربارهٔ تصمیم دادگاه نظامی وجود نداشت)، هارت و مک‌گراث در ۶ سپتامبر ۱۹۴۰ به‌وسیله شلیک دسته‌جمعی در زندان مونتجوی شهر دوبلین (۲۲ روز بعد از تیراندازی) اعدام شدند. مک‌گراث در قبری بدون نام و نشان در محوطه زندان به خاک سپرده شد. بقایای او در سال ۱۹۴۸ به خانواده‌اش سپرده شد و در قبرستان گلاسنوین در کنار قبرهای شین مک‌براید و ماود گون دوباره دفن گردید.
اتحاد جماهیر شوروی در جنگ جهانی دوم پس از اینکه بریتانیا، فرانسه و ایتالیا در ۳۰ سپتامبر ۱۹۳۸ توافقنامه مونیخ را با آلمان نازی امضا کردند، که «به‌رغم وجود قرارداد اتحاد ۱۹۲۴ و پیمان نظامی ۱۹۲۵ بین فرانسه و جمهوری چکسلواکی، که به‌عنوان خیانت مونیخ نیز شناخته می‌شود»، تقریباً یک سال بعد، اتحاد جماهیر شوروی در ۲۳ اوت ۱۹۳۹ پیمان عدم تجاوز را با آلمان نازی امضا کرد. علاوه بر شرط عدم تجاوز، این معاهده شامل یک پروتکل مخفی بود که سرزمین‌های رومانی، لهستان، لیتوانی، لتونی و استونی را تقسیم می‌کرد. و فنلاند به «منطقه
و استونی را تقسیم می‌کرد. و فنلاند به «منطقه نفوذ» آلمان و اتحاد جماهیر شوروی تبدیل شدند، که «بازآرایی‌های سیاسی و سرزمینی» احتمالی این کشورها را پیش‌بینی می‌کرد. در اکتبر و نوامبر ۱۹۴۰، مذاکرات محور شوروی و آلمان در مورد پتانسیل پیوستن به نیروهای محور در برلین انجام شد، زیرا هدف ایدئولوژیک هیتلر در مورد طرح جامع برای شرق سیاست لبنسراوم در شرق بود.
کنت پیترو وری (Pietro Verri) (۱۲ دسامبر ۱۷۲۸ – ۲۸ ژوئن ۱۷۹۷)، یک اقتصاددان، مورخ، فیلسوف و نویسنده بود. در میان مهم‌ترین شخصیت‌های قرن هجدهم فرهنگ ایتالیایی، او یکی از پدران روشن‌گری اصلاح طلب لومبارد و مهم‌ترین مرجع پیشا اسمیتی در زمینی ارزانی و فراوانی به حساب می‌آید. اوان زندگی. پیترو وری در یک خانواده نجیب محافظه‌کار، پسر ارشد گابریل وری و باربارا داتی دیلا سوماگلیا در خانه‌ای از آرچینتوها در ۱۹ استامپا در میلان که در آن زمان تحت حاکمیت اتریش بود، متولد شد. او سه برادر داشت: الیساندرو، کارلو و جیوانی.
شد. او سه برادر داشت: الیساندرو، کارلو و جیوانی. بعد از مرگ برادرش، کارلو، او برادرزاده‌اش لویجی کاسلیگلیانو را بزرگ کرد و تأثیرات زیادی بر او برجا گذاشت. او در کالج یسوعی در مونزا، پنج سال (۱۷۴۰–۴۴) در کالج برنابایتس در سان آلیسندرو در میلان و دو سال (۱۷۴۴–۴۵) در روم در کالج نازارینو که توسط اسکولوپی رهبری می‌شد، تحصیل کرد. او تحصیلات قوی دینی فراگرفته و زمانی که به سن بیست سالگی رسید، آغاز به شورش کرد. او به صورت داوطلبانه در جنگ هفت ساله خدمت کرد تا از تصمیم پدرش مبنی بر ثبت نام او در تحصیلات حقوقی فرار
پدرش مبنی بر ثبت نام او در تحصیلات حقوقی فرار کند اما یک سال بعد آن را ترک نمود. در اواسط سپتامبر ۱۷۵۹ او با اقتصاددان هنری لوید دیدار کرده و یک دوستی مادام‌العمر را با او ایجاد نمود. وری به زودی بازنشسته شد که اقتصاد سیاسی باید مرکز تمام منافع جدی اجتماعی و سیاسی باشد. در زندگی ابتدائی‌اش او آثار دستوچس را ترجمه کرده و سال‌نامه‌های طنزی (Borlanda impasticciata, Gran Zoroastro و Mal di Milza) را در مورد جامعه میلان نوشت. گام‌های ابتدائی وری در آموزش علم جامعه مدنی توسط چهار غول روشن‌فکر قرن هجدهم هدایت شده
مدنی توسط چهار غول روشن‌فکر قرن هجدهم هدایت شده بود: مانتسکیو، وولتایر، روسو، دیوید هیوم، ادوارد گیبون و هلویتیوس. این دانشمندان به‌صورت ترکیبی دیدگاه‌های نوظهور او را در رابطه با قانون و جامعه مدنی، اهمیت فهم تاریخی، تمایلات سودگرایانه او و مخصوصاً مسائل اقتصادی وابسته به تجارت، پول، قرضه و مالیات، شکل دادند. در سال ۱۷۶۱ میلادی او با برادرش آلیساندرو با انجمن ادبی، the Società dei Pugni («انجمن مشت‌ها») معرفی شده و از سال ۱۷۶۴ میلادی مجله Il Caffè («قهوه‌خانه») را چاپ کردند. پیترو وری مؤسس، رهبر و مشارکت
را چاپ کردند. پیترو وری مؤسس، رهبر و مشارکت کننده فعال هر دو بود. قهوه‌خانه میان سال‌های ۱۷۶۴ و ۱۷۶۶ میلادی در مجلات متوالی چاپ شد که در دو جلد خلاصه شد. مجله ۱۰ جلد اول مقاله‌ای از پیترو وری داشت که نظریاتش را در مورد روح ادبیات ایتالیایی گنجانیده بود، این‌جا وری گالیلیه-نیوتنیسم را در سطح فلسفی به عنوان قوه‌ای برای نوسازی توصیف کرده و چارچوب جدیدی را، در روحیه‌ای که ما آن را در بالا نیوتنیسم اخلاقی نامیدیم، برای منطق علمی ارائه می‌دهد. مجله او یک مرجع مهم در روشن‌گری میلان شد. شخصیت‌های دیگری که در آن
در روشن‌گری میلان شد. شخصیت‌های دیگری که در آن نوشتند عبارت از برادرش آلیساندرو، فیلسوف مشهور سیزار بیکاریا، آلفونسو لونگو و پیترو سیچی. اقتصاد سیاسی. در سال ۱۷۶۴ میلادی او همچنین وارد اداره عامه شد جاییکه به دلیل رفتارهای اصلاح طلبانه‌اش معروف شده بود: مخصوصاً او ابطال اخذ مالیات از طریق میانجی‌ها را پیشنهاد کرد. پس از یک بیلانس مستند در مورد تجارت ایالت میلان، در سال ۱۷۶۹ وری اثر برجسته‌اش،Elementi del Commercio («عناصر تجارت»)، را منتشر ساخت که از تفسیر وسیع لیبرالیسم در تجارت الهام گرفته بود. متعاقباً
وسیع لیبرالیسم در تجارت الهام گرفته بود. متعاقباً اثر Meditazioni sull'economia politica («تأمل در اقتصاد سیاسی»، ۱۷۷۱) منتشر شد، کتابی که حاوی ۴۰ بخش بود و زمانی که Meditiazioni وری منتشر شد به خوبی استقبال گردید. موفقیت او شایان توجه بود، در یک سال، چنج ویرایش مختلف آن تولید شد. به گفته شومپیتر، وری یکی از اولین اقتصاددانانی بود که موازنه پرداخت‌ها را متوجه شد و شومپیتر می‌افزاید وری مهم‌ترین مرجع پیشا اسمیتی در مورد ارزانی و فراوانی است. کار او به وضوح یکی از چندین نمونه در ادبیات اقتصاد است که در جریان
از چندین نمونه در ادبیات اقتصاد است که در جریان ربع قرن پس از ۱۷۵۰ میلادی ظهور اقتصاد سیاسی به عنوان یک علم جداگانه را نشان می‌دهد. پیترو وری اولین مشارکت سیستماتیک ناشی از دوره روشن‌گری لومباردرا در رشته اقتصاد سیاسی ارائه می‌کند. از نقطه نظری که اقتصاد سیاسی وری بیان می‌کند، ما یک دیدگاه جذاب از مهم‌ترین عناصر و مفاهیم مشخصه روشن‌گری لومبارد در جریان نیمه دوم قرن هجدهم به دست می‌آوریم. Meditiazioni به سه بخش مختلف تقسیم می‌شود. اول، دربرگیرنده پنج بخش اول، اصول کلی این علم را با توضیح توسعه و رشد
بخش اول، اصول کلی این علم را با توضیح توسعه و رشد اقتصادی، دوران، تولید، مبادله، پول و قیمت‌ها، به‌طور کلی بیان می‌کند. این اصول کلی در مورد پول، صنعت، سود و دوران و جمعیت تکمیل و توضیح داده شده‌است. بخش دوم این اصول را در تعدادی از مسائل سیاست در اقتصاد سیاسی به کار می‌برد: توزیع دارایی زمین، اصناف و سایر انواع روش‌های پیش‌گیرانه از طریق امتیاز، کنترل قیمت، کنترل فروش، قوانین هزینه و برخی از مشاهدات مرتبط با جمعیت و زراعت. بخش سوم نظریهٔ مالی را ارائه کرده و سه بخش اخیر به عنوان نوعی خلاصه‌ای پیامدهای
و سه بخش اخیر به عنوان نوعی خلاصه‌ای پیامدهای سیاست مطالب ارائه شده عمل می‌کند. ۵ ویرایش اول Meditiazioni حاوی اصطلاح ریاضیکی نیست اما برخی از پانوشت‌های که در ویرایش ششم اضافه شده‌است اندیشه اقتصادی وری را به شکل ریاضیکی تفسیر می‌کند. هدف از اقتصاد سیاسی افزایش توان، قدرت و رضایت ملی است که از طریق افزایش جمعیت، انگیزه دادن به کارگران، افزایش تولید و موازنه مناسب بین آن و مصرف به‌دست می‌آید. موفقیت در به‌دست آوردن این هدف سیاست می‌تواند توسط حد اقل سه روش مختلف در نبود داده‌های مربوط به درآمد ملی قابل
مختلف در نبود داده‌های مربوط به درآمد ملی قابل اعتماد، قسمی که وری ان را در نقاط مختلف رساله خود نشان می‌دهد، اندازه گردد. این‌ها عبارت از موازنه تجارت که او آن را اندازه‌گیری ناتمام می‌داند؛ سطح نرخ سود که او آن را یک معیار بهتر می‌داند و اندازه و ویژگی‌های جمعیت که او آن را بهترین معیار می‌داند به این دلیل که می‌تواند به صحیح‌ترین شکل اندازه گردد. نظریهٔ اقتصادی وری بر سه موضوع تمرکز دارد: ۱. قیمت ها؛ ۲. موازنه جمعی؛ ۳. توزیع نظریهٔ قیمت‌ها. به گفته وری، قیمت مواد مصرفی مستقیماً به «نیازمندی» و معکوساً
قیمت مواد مصرفی مستقیماً به «نیازمندی» و معکوساً به فراوانی وابسته است. هدف وری از «نیازمندی» خواست تعریف ناشده نیست بلکه تقاضای مؤثر کالاست، یعنی سطح تقاضایی که مطلوبیت مورد نظر هر یک از کالاها بیش از قیمتی باشد که یک فرد آماده پرداخت آن برای به‌دست آوردن آن کالا است. وری با استدلال این‌که تقاضا عرضه را تنظیم می‌کند نه برعکس، بر حاکمیت مصرف‌کننده تأکید می‌کند. در مورد فراوانی، اساساً مربوط به نوع بازار است: زمانی که بازار به رقابت کامل نزدیک می‌شود، فراوانی از همه بیشتر است. موازنه‌ای میان تولید و مصرف.
از همه بیشتر است. موازنه‌ای میان تولید و مصرف. مشکل تعادل میان تولید (به تعبیر وری «بازتولید») و مصرف با بررسی دو مورد متضاد عدم تعادل مورد تجزیه و تحلیل قرار می‌گیرد. مشارکت وری این‌جا شدیداً به فرضیه‌های اساسی نظری نظریهٔ کنش او مرتبط است. این موضوع در مسائل خود نیز بسیار اصیل است. مورد اولی زمانی اتفاق می‌آفتد که مصرف ملی بیش از تولید بوده و موازنه تجارت نامطلوب باشد. برخلاف هیوم، وری به خروج پول و کاهش تورم ناشی از آن توجهی ندارد. علاقه بیشتر معطوف میکانیزم‌های واقعی تعادل مجدد است. دو راه حل ممکن به
واقعی تعادل مجدد است. دو راه حل ممکن به بی‌تعادلی وجود دارد: اول آن منفی است و شامل عامل حرکت (مهاجرت بخشی از قوه کار) می‌شود. زمانی که راه حل دوم رایج شود، شاخه‌های جدید تولیدی در کشور ایجاد می‌گردند: این صنعت‌های جدید از لحاظ کیفیت و قیمت با آن‌های که در خارج قرار دارند و تقاضا به کالاهای وارد شده از آن وجود دارد، به رقابت می‌پردازند. این روند تعویض واردات، موازنه تجارت را تعادل مجدد می‌بخشد. با افزایش سایر بازار داخلی بهبودی در کشور رشد می‌کند. نقش ایده‌ها در این تصویر مرکزی است: یک صنف افراد موجودیت
در این تصویر مرکزی است: یک صنف افراد موجودیت تقاضای ملی برای کالای‌های خاص را می‌دانند و نسبت به رقبای خارجی در شرایط بهتر آن را تولید می‌کنند. در مورد دومی، مصرف کم‌تر از تولید است و موازنه تجارت مطلوب می‌باشد. در واقع، وری خود را درگیر نمایش این می‌سازد که یک موازنه مطلوب تجارت در شرایط خاصی امکان‌پذیر است که تورم یک پیامد الزامی آن نبوده و نهایتاً رشد جنبه واقعی اقتصاد با آن سازگار باشد. تورم صرف در صورتی اتفاق می‌افتد که تقاضای اضافی پولی با سختی‌های طرف عرضه تضاد داشته باشد (در این مورد، پول در دستان
عرضه تضاد داشته باشد (در این مورد، پول در دستان یک تعداد فروشندگان اصلاح ناشده «متوقف می‌شود»). با این حال؟ این مورد در یک ملت «مؤدب» زیاد محتمل نیست. وری این‌جا یک نوع میکانیزم انتقال هیوم-کانتیلون را بدون تورم توصیف می‌کند. پول اضافی که دست به دست می‌شود، صنعت را تحریک کرده و فاکتورهای بیکاری را سر کار می‌آورد. میکانیزم رشد خودپایدار وری مبتنی بر عاید روزافزون، نیازمندی‌های جدید و تولیدات جدید، نتیجه این انگیزه اولی است. این‌جا نیز، روحیه کارآفرینی یک بخش مهم را بازی می‌کند. توزیع. مانند بخش‌های دیگر
بخش مهم را بازی می‌کند. توزیع. مانند بخش‌های دیگر مشارکت اقتصادی او، نظریهٔ توزیع وری نیز از نظریهٔ نیازمندی‌ها و خواست‌ها نشأت می‌کند. وری مانند بیشتر اقتصاددانان آن زمان جامعه‌ای را ترجیح می‌دهد که در آن وزنه‌ای طبقه متوسط بیشتر باشد. اعضای این طبقه به دلیل نیازمندی‌های شان انگیزه می‌گیرند تا سخت کار کرده شرایط زندگی شان را بهتر سازند. نامساوات در ثروت تا جاییکه معتدل و تدریجی باشد، یک انگیزه دیگر است که به همه امید برای برتر ساختن میزان اجتماعی می‌دهد. از سوی دیگر، زمانی که نامساوات بسیار بلند باشد،
از سوی دیگر، زمانی که نامساوات بسیار بلند باشد، جامعه محکوم به فقر و یک وضعیت غیرپویا می‌شود. زمین‌داران ثروت‌مند، توجهی به کالاهایشان نداشته و تشویشی در مورد بهزیستی در آینده ندارند. از سوی دیگر، مردم فقیر، آن‌قدر فقیر هستند که با نیازمندی‌های بلندتر متأثر نمی‌شوند و امید بهتر ساختن شرایط زندگی شان را ندارند. درست مانند وضعیت نام‌تمدن، فقرا نیازمندی‌های اساسی دارند اما تصور و خواسته‌ای در زندگی آن‌ها نقشی ندارد. مساوات مطلق دارایی یک راه حل بهتر نیست. یگانه تأثیر قوانین رومی‌های زمین‌دار و نهادهای مشابه،
تأثیر قوانین رومی‌های زمین‌دار و نهادهای مشابه، از بین بردن امیال و ممانعت از توسعه است. کارهای فلسفی. در سال ۱۷۶۳ میلادی، مطالعات ابتدائی وری Meditiazioni sulla felicita – که معمولاً به عنوان یک رساله فلسفی طبقه‌بندی می‌شود – نوشته شد. وری بخش‌های بنیادی روی‌کردش دربارهٔ زندگی مدنی را بیان می‌کند. پس از آن، زمانی که مقاومت در برابر کارهای اصلاح طلانه او در مدیریت بیشتر می‌شود، وری خود را بیشتر به فلسفه وقف می‌کند. در سال ۱۷۷۳ میلادی او Dell'indole del piacere e del dolore («گفتمان در مورد لذت و درد») و