payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ROC و UOC-MP از روایت اصلی تبلیغات کرملین حمایت کردند که در دونباس هیچ نیروی روسی وجود ندارد بلکه فقط شورشیان محلی وجود دارد؛ بنابراین آنها جنگ روسیه و اوکراین را به یک جنگ داخلی داخلی تقلیل دادند. در ۲۲ دسامبر ۲۰۱۸، رئیس‌جمهور پترو پوروشنکو قانونی را امضا کرد که به موجب آن UOC-MP ملزم به نشان دادن وابستگی خود به ROC بود.
لئونه لئونی (؛ حوالی ۱۵۰۹–۲۲ ژوئن ۱۵۹۰) مجسمه‌ساز، نشان‌ساز و زرگر بود. وی را برترین نشان‌ساز در میان ۵۰۰ هنرمند این رشته می‌دانند. وی بشتر با برنز کار می‌کرد، اما آثاری بر روی مرمر گچی و گوهرسنگ هم دارد. پسر او پومپئو لئونی (حوالی ۱۵۳۳–۱۶۰۸) هم یک پیکرتراش بود که پدرش را در تکمیل مجسمه‌های عظیم‌الجثهٔ برنزی در ال اسکوریال کمک کرد. پومپئو، همچنین طراحی‌ها و دست‌نوشته‌های لئوناردو داوینچی را جمع‌آوری کرد که به‌صورت قوانین آتلانتیک منتشر شد و امروزه در کتابخانه آمبروزیانا میلان نگهداری می‌شود.
در آمریکای شمالی، سوسیس ایتالیایی ("salsiccia" در ایتالیایی) اغلب به نوعی از سوسیس خوک اشاره دارد. سوسیس اغلب به دلیل چاشنی شدن با رازیانه به عنوان چاشنی اولیه مورد توجه قرار می‌گیرد. با این حال، در ایتالیا طیف گسترده‌ای از سوسیس‌ها ساخته می‌شود که بسیاری از آنها کاملاً با محصول فوق متفاوت هستند. رایج‌ترین گونه‌هایی که به عنوان «سوسیس ایتالیایی» در سوپرمارکت‌ها به بازار عرضه می‌شوند، گرم، شیرین، و ملایم هستند. تفاوت اصلی بین تند و ملایم اضافه کردن فلفل قرمز تند به مخلوط ادویه اولی است. تفاوت بین ملایم و
تند به مخلوط ادویه اولی است. تفاوت بین ملایم و شیرین اضافه کردن ریحان شیرین در بعدی است. در استرالیا، انواع ملایم "salsiccia fresca" (به معنای واقعی کلمه به معنای "سوسیس تازه") که عمدتاً با رازیانه چاشنی شده است به عنوان "سوسیس ایتالیایی" فروخته می‌شود. تاریخچه. در ابتدا به عنوان لوکانیکا شناخته می‌شد، اولین شواهد مربوط به سوسیس به قرن اول قبل از میلاد برمی گردد، زمانی که مورخ رومی، مارکو ترنزیو وارونه، پر کردن گوشت ادویه دار و نمکی در روده خوک را چنین توصیف کرد: «آنها لوکانیکا را گوشت چرخ کرده‌ای می‌نامند
کرد: «آنها لوکانیکا را گوشت چرخ کرده‌ای می‌نامند که در یک محفظه پر شده است، زیرا سربازان ما طرز تهیه آن را یادگرفته اند.» تأیید تولد در باسیلیکاتا نیز نوشته‌های سیسرو و مارسیال است که از لوکانیا به عنوان زادگاه سوسیس یاد می‌کند.
در ۱۴ ژانویه ۲۰۲۲، یک حمله سایبری بیش از ده‌ها تارنمای دولتی اوکراین را در طول بحران ۲۰۲۱–۲۰۲۲ روسیه و اوکراین را از شبکه اینترنت پایین آورد. به گفته مقام‌های اوکراینی، حدود ۷۰ تارنمای دولتی از جمله وزارت امور خارجه، کابینه وزیران و شورای امنیت و دفاع مورد یورش قرار گرفتند. بیشتر تارنماها ظرف چند ساعت پس از حمله بازسازی شدند. یک ماه بعد، در ۱۴ فوریه، یک حمله سایبری دیگر چندین خدماتی دولتی و بانکی را از کار انداخت. واکنش‌ها به یورش ژانویه. روسیه. روسیه اتهامات اوکراین مبنی بر ارتباط این کشور با حملات سایبری
اوکراین مبنی بر ارتباط این کشور با حملات سایبری را رد کرد. اوکراین. نهادهای دولتی اوکراین، مانند مرکز ارتباطات راهبردی و امنیت اطلاعات و وزارت امور خارجه، با اشاره به اینکه این نخستین بار نیست که روسیه به اوکراین حمله می‌کند، بیان کردند که فدراسیون روسیه عامل این حمله بوده‌است. اتحادیه اروپا. جوزپ بورل، نماینده عالی اتحادیه اروپا دربارهٔ منبع این حمله گفت: «به خوبی می‌توان با یک احتمال مشخص و با یک حاشیه خطا کم تصور کرد که این حمله از کجا می‌تواند رخ دهد.» ناتو. ینس استولتنبرگ دبیرکل ناتو اعلام کرد که این
ناتو. ینس استولتنبرگ دبیرکل ناتو اعلام کرد که این سازمان هماهنگی خود را با اوکراین در زمینه دفاع سایبری در برابر حملات سایبری احتمالی بیشتر افزایش خواهد داد. ناتو بعداً اعلام کرد که توافقنامه ای را امضا خواهد کرد که به اوکراین اجازه دسترسی به پلت فرم اشتراک گذاری اطلاعات بدافزار خود را می‌دهد.
آنتونی فارار-هاکلی (; – ) افسر ارتش بریتانیا و مورخ نظامی بود که در تعدادی از درگیری‌های بریتانیا جنگید. او چندین فرماندهی ارشد را بر عهده داشت و در نهایت به عنوان فرمانده کل نیروهای متفقین ناتو در شمال اروپا خدمت کرد. در طول چهار دهه زندگی نظامی خود، او صریح صحبت می‌کرد و چه قبل و چه بعد از بازنشستگی‌اش در سال ۱۹۸۲، درباره درگیری‌هایی که تجربه کرده بود و جنگ جهانی دوم نوشت.
ایولین فنشاو (؛ ۲۵ مه ۱۸۹۵ – ۱۴ مارس ۱۹۷۹) نظامی اهل بریتانیا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون شوالیه (عنوان) شده‌است. او افسر ارتش بریتانیا و مدیر سازمان بین‌المللی پناهندگان در منطقه تحت سلطه بریتانیا در آلمان از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۲ بود.
ادموند فانینگ (؛ ۲۴ آوریل ۱۷۳۹ – ) نظامی و سیاست‌مدار اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. او مدیر و افسر نظامی استعماری متولد آمریکا بود. او در نیویورک متولد شد و در دهه ۱۷۶۰ در کارولینای شمالی وکیل و سیاستمدار شد. او ابتدا به عنوان کانون نفرت از قانون‌گذاران به شهرت رسید و رهبری شبه‌نظامیان ضد قانون‌گذاران را در جنگ قانون‌گذاری بر عهده داشت. هنگامی که جنگ انقلاب آمریکا آغاز شد، او از خانه‌اش در نیویورک رانده شد و به ارتش بریتانیا پیوست و سایر وفاداران به بریتانیا را جذب کرد. او در طول مبارزات
به بریتانیا را جذب کرد. او در طول مبارزات انتخاباتی در نیوانگلند و جنوب خدمت کرد. در پایان جنگ در سال ۱۷۸۳، او به یک وفادار به امپراتوری متحد تبدیل شد و در نوا اسکوشیا ساکن شد. فنینگ مدت کوتاهی پس از ورودش به عنوان معاون فرماندار نوا اسکوشیا منصوب شد و به نظارت بر اسکان مجدد سایر پناهندگان وفادار به بریتانیا در این استان کمک کرد. در سال ۱۷۸۶، او به عنوان معاون فرماندار جزیره سنت جان منصوب شد که در دوران تصدی او به جزیره پرنس ادوارد تغییر نام داد. او تا سال ۱۸۱۳ در این سمت خدمت کرد. او به لندن بازنشسته شد و
در این سمت خدمت کرد. او به لندن بازنشسته شد و در سال ۱۸۱۸ در آنجا درگذشت.
جان اِوِتْس (؛ ۳۰ ژوئن ۱۸۹۱ – ۲۱ دسامبر ۱۹۸۸) نظامی اهل بریتانیا بود. جان فولرتون ایوتس، متولد ۱۸۹۱ در ناینی تال، بنگال غربی، هند، در کالج لنسینگ و کالج نظامی سلطنتی سندهرست تحصیل کرد. پس از ترک سندهرست، ایوتس در ۱۹ سپتامبر ۱۹۱۱ به عنوان ستوان دوم به کامرونینز (تفنگداران اسکاتلندی) منصوب شد. در میان فارغ التحصیلان او، سه افسر ژنرال آینده، کنت اندرسون، اریک نارس و مونتاگو استاپفورد، حضور داشتند. ایوتس که در ۱ ژوئیه ۱۹۱۳ به درجه ستوان ارتقا یافت، در طول جنگ جهانی اول در جبهه غرب جنگید. در ۱۰ اوت ۱۹۱۵ به درجه
اول در جبهه غرب جنگید. در ۱۰ اوت ۱۹۱۵ به درجه موقت کاپیتانی و در ۱ اکتبر ۱۹۱۵ به درجه کاپیتانی ارتقا یافت، در ژانویه ۱۹۱۸ نشان صلیب نظامی را دریافت کرد و در گزارش‌های مربوط به خدمت در سپاه مسلسل از او نام برده شد. او که از آوریل ۱۹۱۷ به عنوان سرگرد تیپ در تیپ ۲۶، بخشی از لشکر ۱۵ (اسکاتلند)، از تشکیلات ارتش کیچنر، خدمت می‌کرد، جنگ را با درجه سرگردی موقت به پایان رساند و در ۹ فوریه ۱۹۱۶ به این درجه ارتقا یافت. اوتس پس از جنگ به یگان کامرونی‌ها بازگشت و از سال ۱۹۲۲ تا ۱۹۲۳ برای تحصیل در کالج ستاد، کمبرلی، به
۱۹۲۲ تا ۱۹۲۳ برای تحصیل در کالج ستاد، کمبرلی، به انگلستان بازگشت. چندین دانشجوی دیگر مانند چارلز فولبروک-لگات، توماس هاتون، کیث سیمونز و جرالد اسمال‌وود، به درجه افسری رسیدند. او از سال ۱۹۲۵ تا ۱۹۲۸ به ارتش عراق منتقل شد و از سال ۱۹۳۲ معاون دستیار آجودان کل در دفتر جنگ بود. در سال ۱۹۳۴ از کامرونی‌ها به تفنگداران سلطنتی اولستر منتقل شد و از سال ۱۹۳۴ فرمانده گردان اول هنگ جدید خود بود. او به عنوان افسر ستاد کل درجه ۱ به فلسطین اعزام شد و از ۲۳ سپتامبر ۱۹۳۶ که به سرتیپ ارتقا یافت، فرماندهی تیپ ۱۶ پیاده‌نظام
به سرتیپ ارتقا یافت، فرماندهی تیپ ۱۶ پیاده‌نظام را بر عهده داشت و در بیشتر دوران شورش اعراب، فرماندهی آن را بر عهده داشت. اوتس مسئول سازماندهی نیروهای بریتانیایی برای محافظت از شهرک‌های کشاورزی دورافتاده یهودیان بود که تحت محاصره شبه‌نظامیان عرب قرار داشتند. در آن زمان، او فرماندهی نیروهای بریتانیایی را در طول نبردی که به نبرد عنابتا علیه شورشیان عرب معروف است، بر عهده داشت. او اندکی پس از این به عنوان شهردار نابلس منصوب شد. او به دلیل محبوبیتش هم در بین غیرنظامیان عرب و هم در بین جوامع یهودی که وظیفه
غیرنظامیان عرب و هم در بین جوامع یهودی که وظیفه محافظت از آنها را بر عهده داشت، نادر بود. هر دو گروه «او را منصف می‌دانستند». با این حال، او شخصاً با آرمان‌های مهاجران یهودی همدل بود و از این واقعیت که آنها مورد حمله قرار می‌گرفتند، «بسیار دلسرد» می‌شد. به خاطر خدماتش در آنجا، در گزارش‌های آوریل ۱۹۳۹ از او نام برده شد و در آوریل ۱۹۳۸ به عنوان فرمانده نشان امپراتوری بریتانیا منصوب شد. در طول جنگ جهانی دوم، اوتس از سال ۱۹۳۹ سرتیپ ستاد کل فرماندهی شمالی در هند بود و سپس از سال ۱۹۴۰ فرماندهی ناحیه غربی (مستقل)
بود و سپس از سال ۱۹۴۰ فرماندهی ناحیه غربی (مستقل) در هند را بر عهده داشت. او از سال ۱۹۴۱ افسر کل فرمانده لشکر ۶ پیاده در شمال آفریقا بود. اوتس در عملیات هاسکی، حمله متفقین به سیسیل، در سال ۱۹۴۳ خدمت کرد و در نبرد سنتوریپ حضور داشت. او از سال ۱۹۴۳ معاون رئیس ستاد کل امپراتوری بود و از سال ۱۹۴۴ مشاور ارشد نظامی وزیر تدارکات بود. او در سال ۱۹۴۶ بازنشسته شد.
جیمز اورارد (؛ زادهٔ ) نظامی اهل بریتانیا است. اورارد که در مدرسه آپینگهام تحصیل کرده بود، در ژوئن ۱۹۸۳ به تیپ ۱۷/۲۱ زرهی اعزام شد. در سال ۱۹۹۵، به عنوان رئیس ستاد تیپ ۴ زرهی، به ستاد نیروهای حفاظت سازمان ملل متحد، بخش جنوب غربی، و متعاقباً به عنوان بخشی از عنصر اصلی بریتانیا در نیروی اجرایی ناتو در بوسنی اعزام شد. سپس در سال ۱۹۹۹، دستیار نظامی فرمانده نیروی کوزوو شد. او در سپتامبر ۲۰۰۰ به عنوان فرمانده تیپ ۲۰ زرهی ملکه منصوب شد و به عنوان بخشی از نیروی حافظ صلح سازمان ملل متحد در قبرس مستقر شد. در دسامبر
صلح سازمان ملل متحد در قبرس مستقر شد. در دسامبر ۲۰۰۵، او فرمانده تیپ ۲۰ زرهی شد که در آن سمت به بصره در عراق اعزام شد و در آنجا تلاش کرد تا فساد را هدف قرار دهد. این تیپ در نوامبر ۲۰۰۶ بصره را ترک کرد و به خانه خود در پادربورن در آلمان بازگشت. او در سال ۲۰۰۷ به عنوان مدیر تعهدات در فرماندهی زمینی، در سال ۲۰۰۹ به عنوان افسر کل فرمانده لشکر سوم (بریتانیا) و در آوریل ۲۰۱۱ به عنوان معاون رئیس ستاد کل منصوب شد. او در مارس ۲۰۱۳ به عنوان معاون رئیس ستاد دفاع (استراتژی و عملیات نظامی) و در سپتامبر ۲۰۱۴ به عنوان
و عملیات نظامی) و در سپتامبر ۲۰۱۴ به عنوان فرمانده نیروهای زمینی منصوب شد (پستی که در نوامبر ۲۰۱۵ به فرمانده ارتش میدانی تغییر نام داد). در مارس ۲۰۱۷ به عنوان معاون فرمانده عالی متفقین ناتو در اروپا منصوب شد و به درجه ژنرالی ارتقا یافت. اورارد در ۲۳ سپتامبر ۲۰۲۰ از ارتش بریتانیا بازنشسته شد.
لوئیس پوگ ایوانز (; – ) نظامی اهل بریتانیا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون صلیب ویکتوریا شده‌است. او افسر ارتش بریتانیا و دریافت‌کننده صلیب ویکتوریا بود، بالاترین نشان شجاعت در مواجهه با دشمن که می‌تواند به نیروهای بریتانیا و کشورهای مشترک‌المنافع اعطا شود.
جفری چارلز ایوانز (; – ) نظامی اهل بریتانیا بود. او یک افسر ارشد ارتش بریتانیا در طول جنگ جهانی دوم و دوران پس از جنگ بود. او هم به عنوان افسر ستاد و هم در میدان نبرد بسیار مورد احترام بود و این افتخار را داشت که در سه نوبت جداگانه نشان خدمات برجسته را دریافت کند.
باسیل اوگستر (; – ) نظامی اهل بریتانیا بود. باسیل اسکار پاول اوگستر، سرباز بریتانیایی با اصالت سوئیسی، در کالج بومونت تحصیل کرد. در سال ۱۹۳۵ به گارد ایرلندی پیوست. او در طول جنگ جهانی دوم در هنگ خود خدمت کرد و در سال ۱۹۴۰ در نبرد نارویک در نروژ جنگید. او در سال ۱۹۴۵ و بار دیگر در سال ۱۹۴۷ فرمانده گردان سوم گارد ایرلندی و از سال ۱۹۵۱ تا ۱۹۵۴ فرمانده گردان اول گارد ایرلندی بود. اوگستر از سال ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۲ به عنوان فرمانده تیپ سوم پیاده‌نظام در قبرس خدمت کرد و سپس از سال ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۵ افسر کل فرمانده لشکر چهارم
از سال ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۵ افسر کل فرمانده لشکر چهارم در آلمان بود. او سپس به عنوان سرلشکر فرمانده تیپ خانگی و افسر کل فرمانده ناحیه لندن از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۶۸ و فرمانده نیروهای بریتانیایی در هنگ کنگ از سال ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۰ منصوب شد. در سال ۱۹۶۶، به اوگستر نشان افتخار بزرگ اتریش با نشان طلا و ستاره اهدا شد. او سپس از سال ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۲ افسر کل فرماندهی فرماندهی جنوبی بود. او از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۴ به عنوان فرمانده کل نیروهای زمینی بریتانیا خدمت کرد و در نهایت بازنشسته شد.
چارلز هی، بیستمین ارل ارول (; – ) نظامی و سیاست‌مدار اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. هی در ۷ ژوئیه ۱۸۶۹ به درجه ستوان دومی در گارد سلطنتی سواره نظام منصوب شد. او در ۱۹ اوت ۱۸۷۱ به درجه ستوان، در ۱۱ سپتامبر ۱۸۷۵ به درجه سروانی، در ۱ ژوئیه ۱۸۸۱ به درجه سرگردی، در ۲۴ سپتامبر ۱۸۸۷ به درجه سرهنگ دومی و در ۱۸ ژانویه ۱۸۹۵ به درجه سرهنگی ارتقا یافت. پس از وقوع جنگ دوم بوئر در اواخر سال ۱۸۹۹، او داوطلب خدمت فعال شد و در ارتش سلطنتی یئومانری به خدمت گرفته شد. او در نبرد پاردبرگ (فوریه ۱۹۰۰) شرکت کرد و
شد. او در نبرد پاردبرگ (فوریه ۱۹۰۰) شرکت کرد و پس از آن مسئول اسرای ارتش پیت کرونژ بود.[۳] در اوایل مارس ۱۹۰۰، او فرماندهی یک تیپ یئومانری در نیروی زمینی آفریقای جنوبی را با درجه سرتیپ بر عهده گرفت. سال بعد، در ژوئن ۱۹۰۱، به عنوان معاون آجودان کل منصوب شد. او بعدها به درجه سرلشکر افتخاری در ارتش بریتانیا و سرهنگ دومی فرمانده گارد سواره نظام سلطنتی رسید. او بین سال‌های ۱۹۱۵ تا ۱۹۱۶ به عنوان افسر کل فرمانده لشکر ۶۵ (دومین لشکر دشت) خدمت کرد.
توماس ارل (؛ ۱۶۵۰ – ) فرد نظامی اهل پادشاهی انگلستان بود. او ژنرال ارتش انگلیس و پس از آن، ارتش بریتانیا بود. او همچنین یک سیاستمدار ویگ بود که از سال ۱۶۷۸ تا ۱۷۱۸ در مجلس عوام انگلستان و بریتانیای کبیر عضویت داشت. او فرماندار پورتسموث و سپهبد ارتش بود.
راجر الیوت (; ۱۶۶۵ – ) نظامی اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود. او یکی از اولین فرمانداران بریتانیایی جبل الطارق بود. پسرش گرانویل الیوت، عضوی از خانواده الیوت، اولین کنت الیوت شد و برادرزاده‌اش جورج آگوستوس الیوت نیز فرماندار و مدافع برجسته جبل الطارق شد.
جان الی (; – ) نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. او یک افسر بریتانیایی بود که به عنوان سرباز ساده به سواره‌نظام پیوست و به درجه افسری رسید. او در طول جنگ‌های انقلاب فرانسه و جنگ‌های ناپلئونی جنگید و بعدها به عنوان آخرین فرماندار گالوی و نماینده پارلمان از ویندزور خدمت کرد.
توماس هاوارد، دومین ارل افینگهام (؛ ۱۷۱۴ – ۱۹ نوامبر ۱۷۶۳) فرمانده نظامی و سیاستمدار اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود. او افسر ارتش بریتانیا و پسر فرانسیس هاوارد، ارل اول افینگهام بود. لرد هاوارد در ۱۹ فوریه ۱۷۳۴ به عنوان معاون ستوان غرب یورکشایر منصوب شد. در ۷ ژانویه ۱۷۳۹، او به عنوان راهنما در گروه دوم گارد سواره نظام، که پدرش در آن زمان کاپیتان و سرهنگ بود، منصوب شد. او در ۱۰ مه ۱۷۴۰ به درجه ستوان یکم و کاپیتان ارتقا یافت. پس از مرگ پدرش در فوریه ۱۷۴۳، او به عنوان ارل افینگهام و متعاقباً به عنوان معاون
به عنوان ارل افینگهام و متعاقباً به عنوان معاون مارشال ارل جانشین پدرش شد. در ۱۱ آوریل ۱۷۴۳، افینگهام به درجه ستوان یکم و سرهنگ دوم در گروه دوم گارد سواره نظام ارتقا یافت. افینگهام (همان‌طور که اکنون شناخته می‌شد) در ۱۴ فوریه ۱۷۴۵ با الیزابت بکفورد، دختر پیتر بکفورد و خواهر سیاستمدار ویلیام بکفورد، ازدواج کرد. افینگهام در ۲۰ اوت ۱۷۴۹ به عنوان دستیار پادشاه جورج دوم منصوب شد. او در ۲ دسامبر ۱۷۵۴ به عنوان سرهنگ هنگ ۳۴ پیاده‌نظام منصوب شد. او در ۱۵ ژانویه ۱۷۵۸ به درجه سرلشکری و در ۲۲ فوریه ۱۷۶۰ به درجه سپهبدی
به درجه سرلشکری و در ۲۲ فوریه ۱۷۶۰ به درجه سپهبدی ارتقا یافت. جورج دوم در ۲۵ اکتبر ۱۷۶۰ درگذشت. کمتر از یک هفته بعد، در ۳۰ اکتبر ۱۷۶۰، افینگهام از هنگ ۳۴ ام جدا شد تا کاپیتان و سرهنگ گارد سواره نظام اول شود. در اوایل سلطنت پادشاه جدید، افینگهام، که به دلیل پروتستان بودن و عضویت در خانواده هاوارد، سمت معاون ارل مارشال را بر عهده داشت، مسئولیت سازماندهی تاجگذاری جورج سوم و شارلوت را بر عهده گرفت. به هر حال، این رویداد به خوبی سازماندهی نشده بود. هنگامی که پادشاه به افینگهام اعتراض کرد، او اذعان کرد که «برخی
به افینگهام اعتراض کرد، او اذعان کرد که «برخی سهل‌انگاری‌ها» صورت گرفته است، اما اطمینان حاصل خواهد کرد که تاجگذاری بعدی به درستی برگزار شود (البته زمانی که پادشاه مرده بود). پادشاه جورج، که در آن زمان بیست و دو ساله بود (در حالی که افینگهام چهل و هفت ساله بود)، از پاسخ او بسیار سرگرم شد و افینگهام را مجبور کرد که آن را چندین بار تکرار کند. افینگهام نتوانست به قول خود به پادشاه عمل کند. او دو سال پس از تاجگذاری جورج سوم درگذشت. پسر ارشدش، توماس، جانشین او در اشرافیت شد.
فرانسیس هاوارد، ارل اول افینگهام (؛ ۲۰ اکتبر ۱۶۸۳ – ۱۲ فوریه ۱۷۴۳) نظامی و سیاست‌مدار اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود. او یک اشراف‌زاده انگلیسی و افسر ارتش بود. فرانسیس پسر دوم فرانسیس هاوارد، پنجمین بارون هاوارد افینگهام بود. در ۲۶ ژوئیه ۱۷۲۲، او به عنوان کاپیتان و سرهنگ دوم در هنگ سوم گارد پیاده منصوب شد. هاوارد در سال ۱۷۲۵، با مرگ برادر بزرگترش توماس هاوارد، جانشین بارون هاوارد افینگهام شد. او به ترقی در ارتش ادامه داد و در ۱۵ ژوئیه ۱۷۳۱ به عنوان ستوان و سرهنگ دوم در گروه اول گارد سواره نظام منصوب شد. او
دوم در گروه اول گارد سواره نظام منصوب شد. او در ۸ دسامبر همان سال به عنوان ارل افینگهام منصوب شد و در ۱۳ دسامبر به عنوان معاون ارل مارشال منصوب شد. سال بعد، در ۲۲ ژوئیه ۱۷۳۲، او به درجه سرهنگی یک هنگ پیاده‌نظام رسید که تا سال ۱۷۳۷ در آن سمت باقی ماند. در ۲۱ ژوئن ۱۷۳۷، او با درجه سرهنگی سواره نظام، کاپیتان و سرهنگ دومین گروهان گارد نارنجک‌انداز سواره نظام شد و در ۲ ژوئیه ۱۷۳۹ به درجه سرتیپ ارتقا یافت. در ۲۲ دسامبر ۱۷۴۰، او کاپیتان و سرهنگ چهارمین گروهان گارد سواره نظام شد. او در فوریه ۱۷۴۳ درگذشت و پسر
گارد سواره نظام شد. او در فوریه ۱۷۴۳ درگذشت و پسر بزرگش توماس (پسر همسر اولش دایانا) که در آن زمان افسر گارد نارنجک‌انداز سواره نظام بود، جانشین او شد.
برایان داتون (؛ ۱ مارس ۱۹۴۳ – ) نظامی اهل بریتانیا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است. او افسر سابق ارتش بریتانیا است که از سال ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۷ به عنوان آخرین فرمانده نیروهای بریتانیایی در هنگ کنگ خدمت کرد. وی از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۸ مدیر کل بنیاد لئونارد چشایر بود؛ در این دوره، این موسسه خیریه نام خود را به موسسه معلولین لئونارد چشایر تغییر داد.
هنری ماریون دوراند (; – ) نظامی و سیاست‌مدار اهل بریتانیا بود. دیورند در سال ۱۸۲۹ به سمت هند حرکت کرد. در کشتی با همسفرش الکساندر داف دوست شد، اما کشتی در جزیره داسن غرق شد و دوستان از هم جدا شدند. با ورودش به هند در ماه مه ۱۸۳۰، او ابتدا به عنوان ستوان دوم در مهندسان بنگال خدمت کرد. تا سال ۱۸۳۸ او عمدتاً در استان‌های شمال غربی خدمت کرد و از سال ۱۸۳۴ سرپرست کانال فیروزشاه بود. در سال ۱۸۳۸، ستوان دیورند از سمت مدنی پردرآمد خود استعفا داد تا در بخش مهندسی نیروی اعزامی به افغانستان خدمت کند. او در طول جنگ اول
اعزامی به افغانستان خدمت کند. او در طول جنگ اول انگلیس و افغانستان با افتخار خدمت کرد، اما در اعتراض به واگذاری کل بالاحصار به افغان‌ها، از سمت خود استعفا داد و به هند بازگشت. دیورند پس از بازگشت، به انگلستان فرستاده شد و در آنجا با لرد النبورو آشنا شد. به او سمت دستیاری در اردوگاه النبورو پیشنهاد شد و با ورود النبورو به هند، سمت پردرآمد منشی خصوصی او به او داده شد. در ژوئن ۱۸۴۳، دوراند به درجه کاپیتانی ارتقا یافت و در همان سال با مری، دختر سرلشکر سر جان مک‌کاسکیل، ازدواج کرد. در دسامبر ۱۸۴۳، او در طول
مک‌کاسکیل، ازدواج کرد. در دسامبر ۱۸۴۳، او در طول لشکرکشی گوالیور به النبورو کمک کرد و در پایان آن، نشان ستاره برنزی مهاراجپوره به او اعطا شد. هنگامی که النبورو در سال ۱۸۴۴ توسط شرکت هند شرقی برکنار شد، دوراند سمت منشی خصوصی خود را از دست داد و بعداً به عنوان کمیسر تناسریم منصوب شد تا اینکه در سال ۱۸۴۶ از این سمت برکنار شد. دوراند سپس برای اعتراض به برکناری خود به مدیران شرکت هند شرقی به لندن رفت و با دستوری مبنی بر بازگرداندن او به سمتی معادل به هند بازگشت. با این حال، این دستور توسط ارل دالهوزی نادیده
با این حال، این دستور توسط ارل دالهوزی نادیده گرفته شد و دوراند به خدمت سربازی بازگشت. در طول جنگ دوم آنگلو-سیک‌ها، دوراند شاهد نبرد چیلیانوالا و نبرد گجرات بود. او به لشکر سوم تحت فرماندهی سرتیپ کالین کمپبل پیوست که بعدها اشاره کرد دوراند به او «کمک‌های ارزشمندی» کرده و «گرم‌ترین قدردانی‌ها» از او شایسته است. به خاطر خدمت جنگی‌اش، به درجه سرگردی ارتقا یافت و به عنوان نماینده سیاسی، یک نقش مدنی، در گوالیور منصوب شد. از گوالیور به بوپال منتقل شد و در سال ۱۸۵۳ ساکن ناگپور شد. در طول این سال‌ها، او به‌طور
۱۸۵۳ ساکن ناگپور شد. در طول این سال‌ها، او به‌طور منظم در نشریه کلکته ریویو در مورد تاریخ و جامعه هند مطلب می‌نوشت. در سال ۱۸۵۳، دوراند به انگلستان رفت و پس از سه سال مرخصی، در سال ۱۸۵۶ به عنوان سرهنگ دوم به هند بازگشت.
جیمز سایم درو (; – ) نظامی اهل بریتانیا بود. او یک افسر ارتش بریتانیا بود که در هر دو جنگ جهانی خدمت کرد. او به عنوان دستیار پادشاه خدمت کرد، فرماندهی لشکر ۵۲ پیاده (لاولند) را بر عهده داشت، سرهنگ کامرون هایلندرز متعلق به ملکه بود و مدیر کل گارد داخلی و ارتش منطقه‌ای شد.
هیو داونی، هشتمین ویسکونت داون (; – ) نظامی و سیاست‌مدار اهل جمهوری ایرلند بود. لرد داون افسری در هنگ دوم گارد نجات بود که در ۲۵ ژوئن ۱۸۷۳ به درجه سروانی ارتقا یافت. او در جنگ آنگلو-زولو در سال ۱۸۷۹ جنگید و در گزارش‌های خبری از او نام برده شده است. او بین سال‌های ۱۸۸۷ تا ۱۸۹۲ سرهنگ دوم هنگ دهم هوسارها بود. از سال ۱۸۹۹ تا مارس ۱۹۰۰ به عنوان افسر ستاد در جنگ دوم بوئر در آفریقای جنوبی خدمت کرد، جایی که به او مأموریت داده شد تا وابستگان نظامی نماینده قدرت‌های خارجی را همراهی کند. نام او دو بار در گزارش‌ها ذکر
را همراهی کند. نام او دو بار در گزارش‌ها ذکر شده است، در گزارشی به تاریخ ۳۱ مارس ۱۹۰۰، فرمانده کل قوا، لرد رابرتز، اظهار داشت که او «وظایف خود را با درایت و احتیاط انجام داده است». سپس به فرماندهی تیپی از نیروهای سلطنتی منصوب شد. پس از بازگشت به بریتانیا، لرد داون در مارس ۱۹۰۱ توسط پادشاه ادوارد هفتم برای شرکت در یک مأموریت دیپلماتیک ویژه جهت اعلام الحاق پادشاه به دولت‌های بلژیک، باواریا، ایتالیا، وورتمبرگ و هلند فراخوانده شد. در ژوئیه ۱۹۰۱ او به درجه موقت سرتیپ ستاد ارتقا یافت تا فرماندهی تیپ سواره‌نظام
سرتیپ ستاد ارتقا یافت تا فرماندهی تیپ سواره‌نظام در کوراگ را بر عهده بگیرد، جایی که آموزش برای جنگ در آفریقای جنوبی انجام می‌شد. در دسامبر ۱۹۰۱، او در حالی که در این سمت مشغول به کار بود، درجه محلی سرلشکر را دریافت کرد. او در ۳۰ ژوئیه ۱۹۰۲ از ارتش بازنشسته شد و درجه افتخاری سرلشکر به او اعطا شد. لرد داون نویسنده گزارشی در سال ۱۹۰۲ برای بررسی عملکرد اداره بازسازی ارتش بریتانیا در آفریقای جنوبی، استرالیا و نیوزیلند بود. این گزارش که به ویژه از تأمین اسب در طول جنگ قبلی در آفریقای جنوبی انتقاد می‌کرد، به
طول جنگ قبلی در آفریقای جنوبی انتقاد می‌کرد، به همراه گزارش‌های دیگری از این دست در یک کتاب آبی دولتی منتشر شد. در اوایل سال ۱۹۰۳، لرد داون به عنوان فرستاده ویژه از طرف پادشاه منصوب شد تا به ایران سفر کند و نشان نشان گارتر را به شاه اهدا کند.
ارنست داون (؛ ۱۹۰۲ – ۱۹۸۰) نظامی اهل بریتانیا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان امپراتوری بریتانیا و نشان حمام شده‌است. ارنست داون در فوریه ۱۹۲۳ به عنوان ستوان دوم به هنگ دورست اعزام شد. داون در جنگ جهانی دوم خدمت کرد و در سال ۱۹۴۰ در یک دوره کوتاه در کالج ستاد، کامبرلی، به عنوان فرمانده تیپ دوم چتربازی منصوب شد و سپس در سال ۱۹۴۲ در شمال آفریقا خدمت کرد. او به عنوان افسر کل فرمانده لشکر اول هوابرد، جانشین سرلشکر جورج هاپکینسون شد که در سپتامبر ۱۹۴۳، در مراحل اولیه حمله متفقین به ایتالیا، در نبرد کشته شده
اولیه حمله متفقین به ایتالیا، در نبرد کشته شده بود. او سپس افسر کل فرمانده لشکر نهم هوابرد هند بود که خود در سال ۱۹۴۴ به لشکر ۴۴ هوابرد هند و در سال ۱۹۴۵ به افسر کل فرمانده لشکر دوم هوابرد هند تبدیل شد. پس از جنگ، در ۲۶ سپتامبر ۱۹۴۶، داون به عنوان فرمانده لشکر چهارم پیاده در یونان منصوب شد. در سال ۱۹۴۷، پس از انحلال لشکر، او به عنوان فرمانده کل نیروهای بریتانیایی در یونان منصوب شد. سپس در سال ۱۹۴۸، رئیس هیئت نظامی بریتانیا در یونان شد. با بازگشت به بریتانیا، در سال ۱۹۵۰ به عنوان افسر فرماندهی ناحیه غرب
در سال ۱۹۵۰ به عنوان افسر فرماندهی ناحیه غرب میانه و لشکر ۵۳ پیاده (ولز) و در سال ۱۹۵۲ به عنوان رئیس فرماندهی جنوبی منصوب شد، پستی که در سال ۱۹۵۵ از آن بازنشسته شد. داون همچنین از سال ۱۹۵۵ تا ۱۹۵۷ فرمانده یگان پیاده‌نظام سبک کینگز شروپ‌شایر بود.
چارلز ویتینگهام هورسلی داگلاس (; – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است. او افسر ارتش بریتانیا بود که در جنگ دوم انگلیس و افغانستان، جنگ اول بوئر، لشکرکشی سوآکین، جنگ دوم بوئر و جنگ جهانی اول خدمت کرد. او در طول سه ماه اول جنگ جهانی اول رئیس ستاد کل امپراتوری بود، اما بر اثر فشار و کار زیاد درگذشت، بدون اینکه تأثیر معناداری بر نتیجه جنگ داشته باشد.
ویلیام دیمولین (؛ ۱۸۹۷ – ۲۴ نوامبر ۱۹۶۵) نظامی اهل بریتانیا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده‌است. او افسر ارشد ارتش بریتانیا بود که در طول جنگ‌های جهانی اول و دوم خدمت کرد.
هری دیمولین (؛ ۱۹۰۳ – ۱۵ نوامبر ۱۹۷۲) نظامی اهل بریتانیا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان امپراتوری بریتانیا، و نشان امپراتوری بریتانیا، شده‌است. او در طول جنگ جهانی دوم افسر توپخانه سلطنتی و در زمان وضعیت اضطراری مالایا، افسر پلیس در مالایا بود.
الکساندر دیکسون (؛ ۳ ژوئن ۱۷۷۷ – ۲۲ آوریل ۱۸۴۰) نظامی اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است. او افسر ارتش بریتانیا بود که در توپخانه خدمت می‌کرد. او در نبردهای بسیاری در طول جنگ‌های ناپلئونی جنگید. آرتور ولزلی، اولین دوک ولینگتون، بالاترین نظر را در مورد توانایی‌های او داشت و او را در بخش پایانی جنگ شبه جزیره، فرمانده مؤثر توپخانه ارتش خود قرار داد.
نهنگ نگری یا تماشای نهنگ تمرین مشاهده نهنگ‌ها و دلفین‌ها (سیستوسان) در زیستگاه طبیعی‌شان است. تماشای نهنگ بیشتر یک فعالیت تفریحی است (نگاه کنید به پرنده‌نگری)، اما می‌تواند اهداف علمی و/یا آموزشی نیز داشته باشد. مطالعه‌ای که در سال ۲۰۰۹ برای صندوق بین‌المللی رفاه حیوانات تهیه شد، تخمین زد که ۱۳ میلیون نفر در سال ۲۰۰۸ در سراسر جهان به تماشای نهنگ رفتند. تماشای نهنگ با استخدام حدود ۱۳۰۰۰ کارگر، سالانه ۲٫۱ میلیارد دلار درآمد گردشگری در سراسر جهان ایجاد می‌کند.
عوامل گوناگون اجتماعی، فرهنگی، قومی و زبانی در آغاز ناآرامی‌ها در شرق و جنوب اوکراین و جنگ روسیه و اوکراین پس از انقلاب اوکراین دست داشتند. پس از استقلال اوکراین از اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱، شکاف‌های تاریخی و فرهنگی و ساختار ضعیف دولتی مانع گسترش هویت ملی اوکراینی یکتا شدند. در شرق و جنوب اوکراین، روسی‌سازی و استقرار قومی روس در طول سده‌ها فرمانروایی روس‌ها باعث شد که زبان روسی حتی در میان اوکراینی‌ها هم برتری پیدا کند. از زمان تبعید تاتارهای بومی کریمه توسط ژوزف استالین، دبیرکل شوروی پس از جنگ جهانی
توسط ژوزف استالین، دبیرکل شوروی پس از جنگ جهانی دوم، روس‌ها در کریمه اکثریت جمعیت را تشکیل می‌دهند. این در تضاد با غرب و مرکز اوکراین است که از نظر تاریخی توسط قدرت‌های گوناگونی مانند کشورهای مشترک المنافع لهستان-لیتوانی و امپراتوری اتریش اداره می‌شدند. در این مناطق هویت قومی، ملی و زبانی اوکراینی دست نخورده باقی مانده‌است. تنش بین این دو سنت تاریخی و فرهنگی رقیب و هماورد به درگیری سیاسی و اجتماعی در طول یورومیدان تبدیل شد که زمانی آغاز شد که ویکتور یانوکوویچ رئیس‌جمهور آن زمان اوکراین از امضای توافقنامه