payamvha/North_RAG huggingface dataset:
خود ادامه می‌داد و جوایز مختلفی دریافت می‌کرد، در سال ۲۰۱۲ به علت مشکلات قلبی درگذشت. زندگی شخصی. اسکلارک دو پسر به نام‌های گریگوری و دیوید فیرودر و همچنین سه ازدواج در طول زندگی حرفه‌ای خود داشت. مادرش نگهداری از کودکان را برعهده داست تا اسکلارک بتواند فعالیت حرفه ای خود را ادامه دهد. پس از اینکه در یکی از ازدواج‌هایش با نام نورما مریک فیرودر شناخته شد، در سال ۱۹۶۷ نام خانوادگی خود را به اسکلارک تغییر داد، زمانی که با رولف اسکلارک فارغ‌التحصیل باهاوس، معمار گروئن، که در شرکت گرون با او آشنا شد، ازدواج
گروئن، که در شرکت گرون با او آشنا شد، ازدواج کرد. رولف اسکلارک در سال ۱۹۸۴ درگذشت و نرما چند سال بعد با دکتر کورنلیوس ولش ازدواج کرد. افتخارات و جوایز. به افتخار او، دانشگاه هاوارد جایزهٔ بورسیهٔ معماری "Norma Merrick Sklarek" را ارائه می‌دهد. اسکلارک در زمانی که درَ رکت گرون کار می‌کرد، با سزار پلی در تعدادی پروژه همکاری کرد اما نامش فقط در طرّاحی سفارت ایالات متحده در ژاپن ثبت شده‌است.
بابک دولتی (زادهٔ دی ۱۳۵۳) شاعر، ترانه‌سرا و نویسندهٔ اهل ایران است. او آثار خود را به دو زبان کُردی و فارسی می‌نویسد و نخستین مجموعهٔ رباعی کردی جنوبی (باشور) را سروده و منتشر کرده‌است. زندگی‌نامه. بابک دولتی، دی سال ۱۳۵۳ در کرمانشاه متولد شد. او تحصیلات دانشگاهی خود را در رشتهٔ زبان و ادبیات فارسی ادامه داد و با دریافت مدرک کارشناسی ارشد در این رشته فارغ‌التحصیل شد. بابک دولتی از سال ۱۳۷۲ فعالیت‌های حرفه‌ای خود را در حیطهٔ شعر آغاز کرد و ضمنِ تدریس ادبیات فارسی در دبیرستان‌ها به غزلسرایی مشغول شد. او در
فارسی در دبیرستان‌ها به غزلسرایی مشغول شد. او در سال ۱۳۸۴ نخستین کتاب شعر خود را در قالب غزل، با عنوان "دست‌نوشته‌های یک سنگ" منتشر کرد. وی که مدیریت برخی از انجمن‌های مرتبط با شعر و ادبیات را بر عهده داشته، در زمینهٔ روزنامه‌نگاری نیز به فعالیت پرداخته و در این زمینه، مقام دوم غرب کشور را کسب کرده‌است. او همچنین در سال ۱۴۰۰ به عنوان یکی از برگزیدگان، جایزهٔ کتاب سال استان کرمانشاه را برای نوشتن کتابِ "خه‌و" دریافت کرد. بیژن ارژن معتقد است بابک دولتی در کتاب "خه‌و" با معرفی وزن‌های جدید توانسته «یک زبان را
"خه‌و" با معرفی وزن‌های جدید توانسته «یک زبان را از سینه‌کش ادبیات شفاهی، تا قله‌های ادبیات مکتوب بالا بکشد.» همچنین ظاهر سارایی از شاعران و منتقدان کُرد، کتاب "خه‌و" را مجموعه‌ای در شمار مجموعه‌های طراز اول شعر کُردی دانسته و معتقد است این کتاب و کتابِ "خان"، اثر دیگر بابک دولتی، «مرزهای زبان و بلاغت و زیبایی‌شناسی شعر کُردی جنوبی را جابه‌جا کرده و بر بالندگی و غنای آن افزوده‌است.» فعالیت‌های ادبی و هنری. از جمله فعالیت‌های بابک دولتی، به موارد زیر می‌توان اشاره کرد: داوری جشنوارهٔ بین‌المللی شعر فجر،
اشاره کرد: داوری جشنوارهٔ بین‌المللی شعر فجر، دبیری همایش غزلسرایان کرمانشاه، داوری در جشنواره‌های مختلف مرتبط با شعر، روزنامه‌نگاری، نقد و ترجمه در حیطهٔ شعر و ادبیات، ترانه‌سرایی
اسکوتاریوس، یک گلادیاتور سادهٔ رومی با سپری بسیار بزرگ بود که بدان سپر سامنیت هم می‌گفتند، که نام خود را از یکی از دیگر انواع دیگر گلادیاتورها معروف به گلادیاتور سامنیت گرفته‌است. در زبان لاتین، به سپر سکوتوم می‌گفتند، جایی که نام اسکوتاریوس از آن می‌آید. اسکوتاری‌ها به دلیل داشتن سپری بلند، اغلب زرهی برای پوشاندن ساق پا، به ویژه برای ساق پای راست بر تن می‌کردند. این زره معمولاً از زرهی که شوالیه‌های پارمولاری (یکی از چند انواع گلادیاتورها) بر تن می‌کردند کوچک‌تر بود، چرا که سپرشان نسبت به سپر اسکوتاری‌ها
بود، چرا که سپرشان نسبت به سپر اسکوتاری‌ها کوچک‌تر، و با این حال نسبتاً سپری با اندازه‌ای بزرگ بود. همچنان اسکوتاری‌ها معمولاً شمشیرهایی کوچک‌تری حمل می‌کرده و کلاه‌خود گیره‌ای بر سر می‌کردند. از اسکوتاری و پارمولاری توسط مارکوس آئورلیوس در "تاملات" به عنوان دو جناح در نبرد گلادیاتورها که هم مردم عادی و هم سایر گلادیاتورها از آنها پشتیبانی می‌کردند یاد شده‌است. از یک اسکوتاری می‌توان به نگهبانی که دارای سپر است هم یاد کرد، همچون فردی که در گذشته سپر می‌ساخته‌است.
بورلی لرین گرین (؛ ۴ اکتبر ۱۹۱۵ – ۲۲ اوت ۱۹۵۷) معمار آمریکایی بود. به گفتهٔ درک اسپرلوک ویلسون، سردبیر معماری، او «نخستین زن آفریقایی-آمریکایی است که مجوز معماری در ایالات متحدهٔ دریافت کرده‌است.» نام او در سال ۱۹۴۲ به عنوان یک معمار در ایلینوی ثبت شده‌است. زندگی‌نامه. بورلی لرین گرین در ۴ اکتبر ۱۹۱۵ از وکیلی به نام جیمز ای. گرین و همسرش ورا اهل شیکاگو، ایلینوی متولد شد. این خانواده اصالت آفریقایی-آمریکایی داشتند. او هیچ برادر و خواهری نداشت. او در دانشگاه ادغام نژادی ایلینوی در اربانا-شمپین (UIUC) تحصیل
ادغام نژادی ایلینوی در اربانا-شمپین (UIUC) تحصیل کرد و در سال ۱۹۳۶ با مدرک کارشناسی در مهندسی ساختمان فارغ‌التحصیل شد و نخستین زن آفریقایی-آمریکایی شد که این مدرک را از دانشگاه کسب کرد. یک سال بعد او مدرک کارشناسی ارشد در رشتهٔ برنامه‌ریزی شهری و مسکن دریافت کرد. او همچنین در باشگاه نمایشی "Cenacle" عضو بود و عضو انجمن مهندسان عمران آمریکا هم بود. تعهدات مدنی گرین پس از پایان دوره کارشناسی ارشد خود در سال ۱۹۳۷ گسترش یافت. در آن سال، گرین بخشی از یک کمیته آفریقایی آمریکایی بود که برای خرید یک آمبولانس برای
آمریکایی بود که برای خرید یک آمبولانس برای تیپ بین‌المللی که با جمهوری اسپانیا در جنگ داخلی اسپانیا می‌جنگید، پول جمع‌آوری کرد. سال بعد، او کلوپ دختران ساوث ساید را رهبری کرد، که کار آگاه‌رسانی و یافتن راه‌حال‌هایی برای رسیدگی به «غفلت محسوس از نیاز دختران سیاهپوست در تمام سنین» در دوران رکود بزرگ بود. پس از فارغ‌التحصیلی، او به شیکاگو بازگشت و در سال ۱۹۳۸ در ادارهٔ مسکن استخدام شد. او نخستین معمار زن آفریقایی-آمریکایی با مجوز در ایالات متحده شد که در ۲۸ دسامبر ۱۹۴۲ در ایالت ایلینوی ثبت نام کرد. گرین
۲۸ دسامبر ۱۹۴۲ در ایالت ایلینوی ثبت نام کرد. گرین همچنین برای نخستین دفتر معماری به رهبری یک آمریکایی آفریقایی‌تبار در مرکز شهر شیکاگو کار کرد. علیرغم دست‌آوردهایش، غلبه بر موانع نژادی برای یافتن کار در شهر دشوار بود. جریان اصلی مطبوعات شیکاگو عموما! او و دیگران معماران سیاه‌پوست را نادیده می‌گرفتند. گزارشی روزنامه‌ای در سال ۱۹۴۵ در مورد پروژه توسعه شرکت بیمه عمر متروپولیتن در شهر استیوزنت باعث شد که گرین به شهر نیویورک نقل مکان کند. او درخواست خود را برای شرکت در طرّاحی ارائه داد که با این که در
را برای شرکت در طرّاحی ارائه داد که با این که در برنامه‌ریزی اولیهٔ کارفرما در بارهٔ جداسازی نژادی، امّا برای طرّاحی استخدام شد. تنها پس از چند روز، او پروژه را رها کرد تا بورسیهٔ تحصیلی در مقطع کارشناسی ارشد معماری در دانشگاه کلمبیا را بپذیرد. او در سال ۱۹۴۵ مدرک معماری گرفت و در شرکت ایزادر رزفیلد مشغول به کار شد. شرکت رزفیلد در درجهٔ اول تأسیسات درمانی را طراحی می‌کرد. گرین تا سال ۱۹۵۵ در دفتر رزفیلد باقی ماند، اما با ادوارد دورل استون در حداقل دو پروژه در اوایل دهه ۱۹۵۰ همکاری کرد. در سال ۱۹۵۱، او
در اوایل دهه ۱۹۵۰ همکاری کرد. در سال ۱۹۵۱، او درگیر پروژهٔ ساخت تئاتر در دانشگاه آرکانزاس شد و در سال ۱۹۵۲، به برنامه‌ریزی مجتمع هنری در کالج سارا لارنس کمک کرد. پس از سال ۱۹۵۵، او با مارسل برور کار کرد و در طراحی مقر سازمان ملل متحد، یونسکو، در پاریس و برخی از ساختمان‌های پردیس دانشگاه هایتس دانشگاه نیویورک همکاری کرد، اگرچه هر دوی این پروژه‌ها پس از مرگ گرین تکمیل شدند. مرگ. او در ۲۲ اوت ۱۹۵۷ در شهر نیویورک به‌طور ناگهانی درگذشت. مراسم یادبود او در خانه تشییع جنازه یونیتی در منهتن، یکی از ساختمان‌هایی که
جنازه یونیتی در منهتن، یکی از ساختمان‌هایی که خود او طراحی کرده بود، برگزار شد. افراد سرشناسی همچون بیلی استریهورن، لنا هورن و همسرش، لنی هیتون در این مرسام شرکت داشتند، پس از آن چند روز بعد، جسد او به شیکاگو منتقل شد و در آنجا به خاک سپرده شد. آثار. این فهرست تنها بخشی از آثار او است و فقط شامل آنهایی است که نام او رسماً به عنوان طرّاح در آنها ذکر شده‌است:
نهاد عکاسی نیویورک (به انگلیسی: The New York Institute of Photography یا NYIP) یک آموزشگاه آنلاین انتفاعی مستقر در حاشیهٔ شهر نیویورک است که دوره‌های گوناگون عکاسی را به دانشجویان سراسر جهان ارائه می‌دهد. این نهاد در حال حاضر ده دوره در زمینه عکاسی ارائه می‌دهد. تاریخچه. بر اساس بروشورهای اولیه، نهاد عکاسی نیویورک در سال ۱۹۱۰ توسط امیل برونل تأسیس شد. در آن زمان او نام آموزشگاه را آموزشگاه عکاسی E. Brunel گذاشت. امیل مجسمه‌ساز/هنرمند/عکاس بود که بیشتر به خاطر پرتره‌های افراد مشهور شهرت داشت. NYIP در سال
خاطر پرتره‌های افراد مشهور شهرت داشت. NYIP در سال ۱۹۱۵ به‌طور رسمی به عنوان یک تجارت در دوره عالی ایالت نیویورک ثبت شد. در روزهای نخست، NYIP یک آموزشگاه شبانه‌روزی بود که دفترهایی در منهتن، بروکلین و شیکاگو داشت. استادها همیشه عکاسان حرفه‌ای بودند. دفاتر منهتن، جایی که مسیر اصلی در ابتدا گسترش یافته بود، ۱٬۴۰۰ متر مربع فضا را پوشش می‌داد. یک دوره مطالعه خانگی در دهه ۱۹۴۰ اضافه شد اما به اندازه سخنرانی‌های حضوری محبوبیت نداشت. NYIP برای نخستین بار زمانی که شورای ملی مطالعه خانگی کلاس افتتاحیه خود را در سال
ملی مطالعه خانگی کلاس افتتاحیه خود را در سال ۱۹۵۶ اعلام کرد، اعتبار آموزشی دریافت کرد. در همان زمان، شرکت به‌دست هارولد دکف، چاپگری که شرکت انتشارات تریبون را بنیانگذاری کرد، خریداری شد. در سال ۱۹۷۱، اندکی پس از مرگ هارولد دکف، NYIP ورشکست شد. ماروین دکف، پسر هارولد، حقوق ادامه کار را خرید. در سال ۱۹۷۶، او این تجارت را به دان شف فروخت. ماروین و دان با هم کار کردند تا تجارت را از پایه بازسازی کنند. آنها مطالب آموزشی را بازنویسی کردند، آغاز به آزمایش انواع گوناگون تبلیغات کردند و روی گسترش دوره‌های مطالعه
گوناگون تبلیغات کردند و روی گسترش دوره‌های مطالعه خانگی کار کردند. علاوه بر دوره‌ها، نهاد عکاسی نیویورک تعدادی کتاب در زمینه‌های گوناگون عکاسی، از جمله "کارگردانی تصاویر متحرک" و "عکاسی متحرک" چاپ کرده‌است. این بخش‌ها در کانادا و بریتانیا نیز وجود دارد. در سال ۲۰۱۲، نهاد عکاسی نیویورک اعلام کرد که با آموزش از راه دور روسیه همکاری می‌کند تا نسخه‌ای به زبان روسی از دوره کامل عکاسی حرفه‌ای خود را ایجاد کند. اعتبارسنجی. نهاد عکاسی نیویورک دارای اعتبار ملی برای ارائه آموزش از راه دور توسط گروه اعتباربخشی آموزش
ارائه آموزش از راه دور توسط گروه اعتباربخشی آموزش از راه دور است. افزون بر این، از آنجایی که آموزشگاه در نیویورک است، مجوز آن توسط بخش آموزش و پرورش ایالت نیویورک صادر شده‌است. The Better Business Bureau به نهاد عکاسی نیویورک امتیاز A می‌دهد.
در اساطیر لیتوانیایی، آیتواراس یک روح طبیعت است. این موجود همچنین با نام‌های دیگری مانند آتواراس، داماویکاس، پوکیس، اسپاریژیوس، کوکلیکاس، گوسینیلیس، ژالتوکشاس و اسپیروکاس شناخته می‌شود و با پوکیس لتونیایی یکسان است. یک آیتواراس شبیه یک مرغ سیاه یا سفید با یک دم آتشین شبیه شهاب‌واره است. گفته می‌شود یک آیتواراس از تخم یک مرغ ۹ تا ۱۵ ساله زاده می‌شود. اگر یک آیتواراس بمیرد، به جرقه تبدیل می‌شود. در بسیاری از موارد، گفته شده‌است که این موجود لیتوانیایی یک پرنده با ظاهر بیرونی اژدها است. یک آیتواراس در یک خانه
با ظاهر بیرونی اژدها است. یک آیتواراس در یک خانه زندگی می‌کند و معمولاً از آن خارج نمی‌شود. آیتواراس برای ساکنان خانه هم خوش‌شناسی و هم بدشانسی می‌آورد.
دومینیکا جزیره‌ای در دریای کارائیب است که در نیمه راه بین جزایر فرانسوی گوادلوپ (در شمال) و مارتینیک (در جنوب) واقع شده‌است. دومینیکا به دلیل گیاهان و جانوران دیدنی، سرسبز و متنوع که توسط یک مجموعه از پارک‌های طبیعی گسترده محافظت می‌شود، به عنوان «جزیره طبیعت کارائیب» شناخته می‌شود. این جزیره چهارمین جزیره بزرگ در شرق کارائیب با جمعیتی عمدتاً آفریقایی‌تبار است. پست‌ترین نقطه کشور در سطح دریا در امتداد ساحل است و بالاترین آن مورن دیابلوتینز (۱٬۴۴۷ متر (۴٬۷۴۷ فوت)) است). ساحل منتهی الیه جنوب غربی جزیره شامل
فوت)) است). ساحل منتهی الیه جنوب غربی جزیره شامل یک دهانه بزرگ زیردریایی فرو ریخته‌است. بخش‌هایی از لبه آشکار این دهانه، نوک جنوب غربی جزیره در اسکاتز هد را تشکیل می‌دهد. منابع طبیعی شامل کشاورزی، نیروی برق‌آبی و الوار می‌باشد. از نظر جغرافیایی، دومینیکا از بسیاری جهات متمایز است. این کشور یکی از ناهموارترین مناظر در دریای کارائیب را دارد که توسط جنگل بارانی چندلایه و عمدتاً بهره‌برداری‌نشده پوشیده شده‌است. دومینیکا همچنین یکی از پرباران‌ترین سرزمین‌های زمین است و رواناب‌های آن رودخانه‌های آبشاری و
زمین است و رواناب‌های آن رودخانه‌های آبشاری و استخرهای طبیعی تشکیل می‌دهد. این جزیره که زیستگاه گونه‌های کمیاب حیات وحش است، نمونه‌ای از جزایر حفاظت‌شده استوایی زیبا و دست‌نخورده‌است. بر اساس یک باور رایج در جزایر هند غربی، دومینیکا تنها قلمرو بر جدید است که کریستف کلمب اگر آن را امروزه می‌دید می‌توانست آن را بازشناسد. دومینیکا بزرگترین و شمالی‌ترین جزایر بادگیر است. این جزیره از شرق با اقیانوس اطلس و از غرب با دریای کارائیب رو به رو است. نزدیکترین همسایگان آن جزایر فرانسوی گوادلوپ در حدود ۴۸ کیلومتر (۳۰
آن جزایر فرانسوی گوادلوپ در حدود ۴۸ کیلومتر (۳۰ مایل) در سمت شمال، و مارتینیک، حدود ۴۰ کیلومتر (۲۵ مایل) در سمت جنوب هستند. دومینیکا به شکل مستطیل و کمی کوچکتر از شهر نیویورک است. این جزیره ۷۵۰ کیلومتر مربع (۲۹۰ مایل مربع) مساحت و ۴۷ کیلومتر (۲۹ مایل) طول و ۲۹ کیلومتر (۱۸ مایل) عرض دارد. روسو، پایتخت و بندر اصلی کشور، در موقعیت مطلوبی در ساحل جنوب غربی پناه گرفته‌است. نام خلیج‌ها از نوک شمالی جزیره در جهت عقربه‌های ساعت به شرح زیر است: خلیج آگوچا، خلیج ساندویچ، خلیج گراند باپتیست، خلیج پتی باپتیست، خلیج لا
خلیج گراند باپتیست، خلیج پتی باپتیست، خلیج لا تیل، خلیج خشن، خلیج ماریگوت، خلیج استراحت واکر، خلیج سوفیا، خلیج لندن دری، خلیج منگو، خلیج میدل، خلیج پانتو هول، خلیج پتی سوفریر سوفریر، خلیج، خلیج وودبریج، خلیج پرنس روپرت، خلیج داگلاس. آب و هوا. آب و هوای این جزیره گرمسیری است که توسط بادهای بسامان شمال شرقی و بارندگی شدید تعدیل می‌شود. دومینیکا دارای آب و هوای جنگل‌های بارانی استوایی و در برخی مناطق نزدیک به آب و هوای گرمسیری موسمی است با دمای مشخصاً گرم و بارندگی شدید. گرما و رطوبت بیش از حد توسط جریان
و بارندگی شدید. گرما و رطوبت بیش از حد توسط جریان پیوسته بادهای بسامان شمال شرقی که به‌طور دوره ای در طول تابستان نیمکره شمالی به طوفان تبدیل می‌شوند تا حدودی کاهش می‌یابد. شیب‌های تند داخلی نیز دما و باد را تغییر می‌دهد. به دلیل تأثیرات تعدیل کننده اقیانوس‌های اطراف، محدوده تغییرات دمایی اندک است. میانگین دمای روز معمولاً از ۲۶ درجه سلسیوس (۷۸٫۸ درجه فارنهایت) در ژانویه تا ۳۲ درجه سلسیوس (۸۹٫۶ درجه فارنهایت) در ژوئن متغیر است. محدوده روزانه دما معمولاً در بیشتر نقاط بیشتر از ۳ درجه سلسیوس تغییر ندارد، اما
نقاط بیشتر از ۳ درجه سلسیوس تغییر ندارد، اما کاهش دما به ۱۳ درجه سلسیوس در بلندترین قله‌ها غیر معمول نیست. بیشتر منابع آب کافی جزیره توسط بادهای بسامان (بادهای تجاری) تأمین می‌شود. اگرچه مقدار آن با موقعیت مکانی متفاوت است، بارندگی در طول سال امکان‌پذیر است و بیشترین تعداد بارش ماهانه از ژوئن تا اکتبر ثبت شده‌است. میانگین بارندگی سالانه در امتداد ساحل شرقی بادگیر اغلب بیش از ۵٬۰۰۰ میلیمتر (۱۹۶٫۹ اینچ) است، و دامنه‌های باران‌گیر کوه‌ها تا ۹٬۰۰۰ میلیمتر (۳۵۴٫۳ اینچ) دریافت می‌کنند که از بالاترین میزان انباشت
اینچ) دریافت می‌کنند که از بالاترین میزان انباشت بارش در جهان است. با این حال، مجموع بارش در کرانه غربی بادگیر، تنها حدود ۱٬۸۰۰ میلیمتر (۷۰٫۹ اینچ) در سال است. درجه رطوبت ارتباط نزدیکی با الگوهای بارندگی دارد که بیشترین مقدار آن در شیب‌های بادگیر و کمترین آن در مناطق حفاظت‌شده رخ می‌دهد. رطوبت نسبی بین ۷۰ تا ۹۰ درصد در روزو ثبت شده‌است. طوفان‌ها و بادهای شدید که به احتمال زیاد در مرطوب‌ترین ماه‌ها رخ می‌دهد، گاهی ویرانگر هستند. جدیدترین طوفان قابل توجه طوفان ویرانگر ماریا در سال ۲۰۱۷ بود در ۱۷ اوت ۲۰۰۷،
ویرانگر ماریا در سال ۲۰۱۷ بود در ۱۷ اوت ۲۰۰۷، طوفان دین، که در آن زمان رده ۱ بود، به جزیره برخورد کرد. یک مادر و پسر هفت‌ساله‌اش بر اثر رانش زمین ناشی از بارش شدید باران به خانه‌شان جان باختند. در یک حادثه دیگر دو نفر بر اثر سقوط یک درخت بر روی خانه‌شان مجروح شدند. نخست‌وزیر روزولت اسکریت برآورد کرد که ۱۰۰ تا ۱۲۵ خانه آسیب دیده‌است و بخش کشاورزی به ویژه محصول موز آسیب زیادی دیده‌است. پیش از آن طوفان‌های دیوید و فردریک در اوت ۱۹۷۹ و آلن در اوت ۱۹۸۰ رخ داده بود. طوفان‌های سال ۱۹۷۹ بیش از ۴۰ کشته، ۲۵۰۰ مجروح،
طوفان‌های سال ۱۹۷۹ بیش از ۴۰ کشته، ۲۵۰۰ مجروح، و ویران شدن گسترده مسکن و فرآورده‌های کشاورزی را به همراه داشت. بسیاری از کالاهای کشاورزی در طوفان ۱۹۸۰ از بین رفتند و حدود ۲۵ درصد از محصول موز در سال ۱۹۸۴ توسط بادهای شدید از بین رفت. در زیر داده‌های آب و هوای روزو، پایتخت واقع در سمت غربی دومینیکا که تا حدی از بادهای بسامان توسط کوه‌ها محافظت شده‌است، آورده شده‌است. زمین‌شناسی. دومینیکا واپسین جزیره‌ای بود که در دریای کارائیب شکل گرفت. این جزیره در حدود ۲۶ میلیون سال پیش در اثر فعالیت آتشفشانی ایجاد شد.
میلیون سال پیش در اثر فعالیت آتشفشانی ایجاد شد. دومینیکا روی دو صفحه زمین‌ساختی متضاد قرار گرفته‌است. این توضیح می‌دهد که چرا جزیره ای به این کوچکی دارای کوه‌هایی به ارتفاع ۵٬۰۰۰ فوت (۱٬۵۲۴ متر) است. از نظر زمین‌شناسی، دومینیکا بخشی از قوس آتشفشانی ناهموار آنتیل کوچک است. ستون فقرات مرکزی کشور، یک محور شمال غربی-جنوب شرقی از دامنه‌های آتشفشانی تند و دره‌های عمیق است که معمولاً از ارتفاع ۳۰۰ تا ۱٬۴۰۰ متر (۹۸۴ تا ۴٬۵۹۳ فوت)) بالاتر از سطح دریا متغیرند. چندین رشته کوه با گرایش شرق به غرب به دشت ساحلی باریک
رشته کوه با گرایش شرق به غرب به دشت ساحلی باریک امتداد می‌یابند. ساحل جزیره پوشیده از صخره‌های دریایی است. بلندترین قله جزیره، مورن دیابلوتینز با ۱٬۴۴۷ متر (۴٬۷۴۷ فوت) است؛ مورن تروآ پیتونز، با ارتفاع ۱٬۴۲۳ متر (۴٬۶۶۹ فوت)، بیشتر در جنوب قرار دارد و محل پارک ملی است. نمای داخلهٔ جزیره دارای کوه‌های ناهموار با منشأ آتشفشانی است. آتشفشان هنوز در این جزیره کاملاً مشهود است، محبوب‌ترین نمونه‌ها دریاچه جوشان دومینیکا و «دره ویران» است. دریاچه جوشان (دومین دریاچه جوشان بزرگ جهان) درون یک دهانه قرار دارد و توسط
جوشان بزرگ جهان) درون یک دهانه قرار دارد و توسط یک آبشار تغذیه می‌شود - باور بر این است که جوشش آن ناشی از گرمای یک محفظه ماگما در زیر دریاچه است. درهٔ ویران یک دره گوگردی از دودکش‌های آتشفشانی و چشمه‌های آب گرم است که مانع از رشد قابل توجه گیاهان می‌شود - در تضاد کامل با جنگل‌های بارانی اطراف. دهانه آتشفشانی که امروزه از نظر فنی غیرفعال است، آخرین بار در سال ۱۸۸۰ فوران کرد. منطقه ای که در ۴ ژانویه ۱۸۸۰ منفجر شد «دقیقاً ۹ مایل مربع» گزارش شد. سطح ناهموار دومینیکا با گذشته آتشفشانی آن تعریف شده‌است.
دومینیکا با گذشته آتشفشانی آن تعریف شده‌است. سازندهای سنگی عمدتاً آندزیت و ریولیت آتشفشانی هستند، با تخته سنگ‌های افتاده و برآمدگی‌های لبه‌تیز بر روی پایه‌های شیب‌دار. خاک‌های رسی و شنی با رنگ روشن تا تیره که از سنگ‌ها و پوشش گیاهی تجزیه‌شده به دست می‌آیند، عموماً حاصلخیز و متخلخل هستند. با این حال، تنها چند دره داخلی و نوار ساحلی به اندازه کافی مسطح هستند تا پیامدهای انباشتگی خاک حاصل شود. اگرچه تعداد زیادی تکانهٔ لرزه‌ای خفیف در سال ۱۹۸۶ ثبت شد، فوران‌های آتشفشانی هزاران سال پیش متوقف شد. چشمه‌های گوگردی
آتشفشانی هزاران سال پیش متوقف شد. چشمه‌های گوگردی و منافذ بخار که عمدتاً در بخش‌های مرکزی و جنوبی جزیره متمرکز شده‌اند، همچنان فعال هستند. یکی از بزرگترین چشمه‌ها، همان دریاچه جوشان است که در پارک ملی قرار دارد. دومینیکا سرشار از آب است با رودهای مرتفعی با جریان سریع که به دره‌های عمیق می‌ریزند و استخرهای طبیعی و دریاچه‌های دهانه را تشکیل می‌دهند. رودها قابل کشتیرانی نیستند، اما بسیاری از آنها منابع انرژی برق آبی هستند. آبشار ترافالگار، واقع در نزدیکی پارک ملی، یکی از دیدنی‌ترین مکان‌های جزیره است. این
ملی، یکی از دیدنی‌ترین مکان‌های جزیره است. این آبشار شامل آبشارهای دوقلویی است که به نام‌های مادر و پدر شناخته می‌شوند. در پایه هر آبشار استخرهای طبیعی وجود دارد. رودخانه‌های اصلی که به سمت غرب جریان دارند، لایو و روزو هستند، و اصلی‌ترین رودخانه‌ای که به سمت شرق زهکشی می‌کند، تولامان نام دارد. بزرگترین دریاچه دهانه‌ای به نام بوری در پارک ملی قرار دارد. در جزیره مجموعاً ۳۶۵ آبراه و ۸۳ آبراه «مهم» وجود دارد که شامل رودخانه‌ها و نهرها نیز می‌شود. تاریخ طبیعی. ۱۷۲ گونه پرنده شامل چهار گونه مرغ مگس، باز
طبیعی. ۱۷۲ گونه پرنده شامل چهار گونه مرغ مگس، باز بال‌پهن، حواصیل شب تاج‌زرد و لرزانک قهوه‌ای وجود دارد. برخی از گیاهان و حیواناتی که تصور می‌شود در جزایر اطراف منقرض شده‌اند، هنوز در جنگل‌های دومینیکا یافت می‌شوند. طوطی آمازون شاهانه پرنده ملی دومینیکا است و بومی جنگل‌های کوهستانی آن است. سواحل دریای کارائیب جزیره دومینیکا محل زندگی بسیاری از گونه‌های دریایی است. مهم‌تر از همه، گروه کوچکی از نهنگ‌های عنبر در طول سال در این منطقه زندگی می‌کنند. اینها جانورانی خجالتی هستند، اما اگر در یک روز آرام بیرون
خجالتی هستند، اما اگر در یک روز آرام بیرون بروید، بخت زیادی برای دیدن آنها وجود دارد. سایر گونه‌های دریایی که معمولاً در این منطقه دیده می‌شوند عبارتند از: نهنگ خلبان، دلفین فریزر، دلفین خال‌دار گرمسیری و دلفین پوزه‌بطری معمولی. حیواناتی که کمتر دیده می‌شوند عبارتند از: نهنگ غازنوک، نهنگ دندان‌کلفت، نهنگ عنبر ریزقد، نهنگ عنبر کوتوله، دلفین یونس، دلفین معمولی، نهنگ گوژپشت و نهنگ براید. این امر دومینیکا را به مقصدی برای گردشگران علاقه‌مند به تماشای نهنگ تبدیل کرده‌است.
تالاب قره‌گل نام تالابی در ۴۰ کیلومتری بوکان واقع در استان آذربایجان غربی است. این تالاب در نزدیکی روستای قره‌گل شهرستان بوکان قرار گرفته‌است و از سیمینه رود تغذیه و آبگیری می‌شود. تالاب قره‌گل انواع پرندگان مهاجر و بومی مانند غاز خاکستری، پلیکان، فلامینگو، چنگر، مرغابی کله سبز، کاکایی صورتی و کاکایی خاکستری و پرستوی دریایی را جذب می‌کند. این تالاب با ۳۰۰ هکتار وسعت در حاشیه محور مهاباد - بوکان واقع شده‌است.
زنان اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی نقش بسیار مهمی در جنگ کبیر میهنی ایفا نمودند. بسیاری از آن‌ها در بخش‌های صنعتی، حمل و نقل، کشاورزی و دیگر نقش‌های مدنی جایگزین مردان شدند تا آن‌ها بتوانند برای جنگ اعزام شوند اما افزون بر این بسیاری از زنان وارد ارتش شدند که بیشترشان در بخش پزشکی خدمت کردند. تخمین زده می‌شود که ۸۰۰ هزار زن طی جنگ جهانی دوم در ارتش شوروی خدمت کرده باشند که تقریباً ۵ درصد کل نیروی نظامی شوروی را شامل می‌شود. تعداد زنان حاضر در ارتش شوروی طی سال‌های ۱۹۴۳، ۱۹۴۴٬۱۹۴۵ میلادی به ترتیب
شوروی طی سال‌های ۱۹۴۳، ۱۹۴۴٬۱۹۴۵ میلادی به ترتیب ۳۴۸۳۰۹٬۴۷۳۰۴۰، ۴۶۳۵۰۳ نفر بوده‌است. در بخش پزشکی ارتش سرخ نیز ۴۰ درصد امدادگران، ۴۳ درصد جراحان، ۴۶ درصد پزشکان، ۵۷ درصد دستیاران پزشکی و ۱۰۰ درصد پرستاران را زنان تشکیل می‌دادند. نزدیک به ۲۰۰ هزار زن به دریافت نشان نائل آمدند که ۸۹ نفر از آن‌ها بالاترین نشان شوروی یعنی نشان قهرمان اتحاد شوروی را کسب کردند. این افراد شامل تک‌تیراندازان، خلبانان، مسلسل‌چیان، خدمه تانک، پارتیزان‌ها و غیره بودند. هنگامی که آلمان تهاجم خود را در ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱ آغاز نمود صدها هزار
تهاجم خود را در ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱ آغاز نمود صدها هزار زن برای جنگ داوطلب شدند اما دولت آن‌ها را رد کرد. با افزایش تلفات شوروی در عملیات بارباروسا این تفکر به آرامی تغییر کرد و حضور زنان در میدان جنگ مورد پذیرش قرار گرفت. حضور در نیروی هوایی. حضور زنان در نیروی هوایی شوروی با مارینا راسکووا، هوانورد مشهور شوروی که «آملیا ارهارت روسیه» خوانده می‌شد. راسکووا که از دهه ۱۹۳۰ در عرصه هوانوردی شوروی حضور داشت در سال ۱۹۳۳ نخستین زن هدایتگر در نیروی هوایی شوروی شد. در آغاز جنگ جهانی دوم علاوه بر راسکووا تعدادی زن خلبان
جنگ جهانی دوم علاوه بر راسکووا تعدادی زن خلبان دیگر نیز در شوروی وجود داشتند و بسیاری هم فوراً برای آموزش و جنگ داوطلب شدند، اما با وجود آنکه از نظر قانونی منعی برای حضور زنان در درگیری‌ها در نیروی هوایی شوروی وجود نداشت از سپردن نقش رزمی به ایشان امتناع می‌شد. این قضیه ادامه داشت تا آنکه راسکووا از طریق ارتباط شخصی خودش با شخص ژوزف استالین فرماندهان نظامی را راضی به ایجاد سه هنگ رزمی برای زنان نمود. به این ترتیب شوروی مبدل به نخستین کشوری شد که به زنان اجازه حضور در رزم هوایی را می‌داد. در این هنگ‌ها نه
حضور در رزم هوایی را می‌داد. در این هنگ‌ها نه تنها خلبانان که بقیه نیروها اعم از مهندسان و نیروهای پشتیبانی را نیز زنان تشکیل می‌دادند با این وجود در عمل تنها هنگ ۵۸۸ کاملاً از زنان تشکیل یافت. این هنگ‌ها در مجموع ۳۰ هزار سورتی رزمی انجام دادند که دو تکخال و بیست قهرمان شوروی از آن بیرون آمد. سه هنگ تشکیل شده به شرح زیر بودند: پیاده‌نظام. در ارتش سرخ زنان در واحدهای گوناگون پیاده‌نظام حضور داشتند اما معروف‌ترین حضور آن‌ها در نقش تک‌تیرانداز بود. طی سال‌های ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۵ در مجموع ۲۴۸۴ تک‌تیرانداز زن در شوروی
تا ۱۹۴۵ در مجموع ۲۴۸۴ تک‌تیرانداز زن در شوروی خدمت کردند که ۵۰۰ تن از آنان پس از پایان جنگ زنده ماندند. تخمین زده می‌شود زنان تک‌تیرانداز شوروی مجموعاً ۱۱ هزار نفر را کشته باشند. معروف‌ترین این تک‌تیراندازان لیودمیلا پاولچنکو و رزا شانینا بودند. زنان در نقش پزشک و ارتباطات نظامی حضور گسترده‌ای داشتند و تعداد کمتری از آنان به عنوان مسلسل‌چی، کمیسار سیاسی، خدمه تانک و دیگر شاخه‌ها حضور داشتند. مانشوک مامتووا زن از قزاقستان بود که مسلسل‌چی شد و اولین زن آسیایی در شوروی است که نشان قهرمان شوروی را دریافت نمود.
در شوروی است که نشان قهرمان شوروی را دریافت نمود. ماریا اوکتیابرسکایا و الکساندرا ساموسنکو راننده تانک بودند. تاتیانا کوسترینا هنگام مرگش در سال ۱۹۴۳ میلادی فرمانده گردان بود و تا آن زمان بیش از ۱۲۰ نفر را کشته بود. تیپ ۱ مستقل تفنگداران داوطلب زن تا پیش از انحلالش در سال ۱۹۴۴ از هزاران زن تشکیل می‌شد. خدمه بسیاری از واحدهای ضدهوایی استالینگراد را زنان تشکیل می‌دادند و بعضی از آن‌ها مانند هنگ ۱۰۷۷ ضدهوایی وارد عملیات زمینی نیز شدند. تلفات بالای مردان باعث شده بود استالین اجازه استفاده از زنان در خط دوم
شده بود استالین اجازه استفاده از زنان در خط دوم دفاع مانند واحدهای ضدهوایی یا پزشکی را بدهد و به این ترتیب راه برای ورود آرام زنان به عرصه جنگ باز شد. برای مثال ۴۳ درصد پزشکان را زنان تشکیل می‌دادند که گاهی برای عقب کشیدن زخمی‌ها از میدان جنگ باید اسلحه حمل می‌کردند. از طریق همین موقعیت‌های کوچک زنان در ارتش اعتبار پیدا کردند و در پایان جنگ به ۵۰۰ هزار نفر رسیدند. پارتیزان‌ها. تعداد بسیاری از پارتیزان‌های شوروی را زنان تشکیل می‌دادند. یکی از معروف‌ترین آن‌ها زویا کوسمودمیانسکایا دختر مدرسه‌ای ۱۸ ساله از
زویا کوسمودمیانسکایا دختر مدرسه‌ای ۱۸ ساله از مسکو بود که داوطلب خدمت در واحدهای پارتیزانی شد. نازی‌ها او را دستگیر کردند اما علی‌رغم شکنجه‌های وحشتناک او از دادن اطلاعات به آن‌ها امتناع نمود و در ۲۹ نوامبر ۱۹۴۱ اعدام شد. زویا نخستین زنی شد که در زمان جنگ نشان قهرمان شوروی را به او دادند. جوانترین زنی که نشان قهرمان شوروی را به او دادند. زینایوا پارتنوا بود که سال ۱۹۴۲ وقتی ۱۵ سال داشت به واحدهای پارتیزانی پیوست. او اسلحه‌ها را پنهان می‌نمود و خرابکاری می‌کرد. او در ژانویه ۱۹۴۴ دستگیر و هنگام تلاش برای
او در ژانویه ۱۹۴۴ دستگیر و هنگام تلاش برای فرار کشته شد. در سال ۱۹۵۸ نشان قهرمان شوروی به او اعطا شد و یادمانی از او را در مینسک ساختند.