payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و دیگر خصوصی نیست. کاربران می‌توانند تنظیمات حریم خصوصی حساب‌های خود را روشن کنند. با این حال، این کار تضمینی بر اینکه اطلاعات در دسترس کسانی فراتر از مخاطبان مورد نظر آنها نباشد، نخواهد بود. تصاویر و پست‌ها را می‌توان ذخیره کرد و ممکن است پست‌ها واقعاً هرگز حذف نشوند. در سال ۲۰۱۳، مرکز تحقیقات پیو دریافت که «۶۰٪ از کاربران نوجوان فیس بوک پروفایل خصوصی دارند.» این ثابت می‌کند که حریم خصوصی قطعاً چیزی است که مردم هنوز آرزو دارند آن را بدست آورند. زندگی یک شخص با وجود شبکه‌های اجتماعی بسیار عمومی تر می‌شود.
با وجود شبکه‌های اجتماعی بسیار عمومی تر می‌شود. سایت‌های رسانه‌های اجتماعی به افراد اجازه می‌دهد تا با با استفاده از تعاملات شخصی با افراد بیشتری ارتباط برقرار کنند. افراد می‌توانند با کاربران در سراسر جهان ارتباط برقرار کنند که شاید هرگز فرصتی برای ملاقات حضوری با آنها نداشته باشند. این می‌تواند تأثیرات مثبتی داشته باشد. با این حال، این مسئله نیز نگرانی‌های زیادی در مورد حریم خصوصی ایجاد می‌کند. می‌توان راجع به شخصی، اطلاعاتی را که او مایل به انتشار آن نباشد را منتشر کرد. در کتاب رمان "این مسئله
آن نباشد را منتشر کرد. در کتاب رمان "این مسئله پیچیده‌است"، نویسنده توضیح می‌دهد که برخی از مردم «معتقدند که تمایل به اشتراک در فضاهای عمومی - و قاعدتاً، هر عمل نمایشگرایی و تبلیغات - با میل به حریم خصوصی شخصی سازگار نیست.» وقتی چیزی در اینترنت منتشر شد، برای چندین نفر قابل دسترسی است و حتی می‌تواند فراتر از دوستان یا پیروان فرض شده نیز به اشتراک گذاشته شود. امروزه بسیاری از کارفرمایان قبل از استخدام یک شخص برای یک شغل یا موقعیت، به شبکه‌های اجتماعی فرد نگاه می‌کنند. رسانه‌های اجتماعی به ابزاری تبدیل
نگاه می‌کنند. رسانه‌های اجتماعی به ابزاری تبدیل شده‌اند که افراد برای پی بردن از اطلاعات زندگی اشخاص از آن استفاده می‌کنند. افراد می‌توانند قبل از اینکه حتی یکبار شخصی را ملاقات کنند، براساس آنچه او منتشر کرده، چیزهای زیادی دربارهٔ او بفهمند. توانایی دستیابی به حریم خصوصی روندی بی پایان است. بوید توصیف می‌کند که «دستیابی به حریم خصوصی نیاز به توانایی کنترل وضعیت اجتماعی با استفاده از نشانه‌های پیچیده متن، استطاعت فنی و پویایی اجتماعی دارد.» جامعه به طور مداوم در حال تغییر است؛ بنابراین، توانایی درک شرایط
در حال تغییر است؛ بنابراین، توانایی درک شرایط اجتماعی برای به دست آوردن حریم خصوصی مرتباً تغییر می‌کند. سطوح مختلفی از حریم خصوصی ارائه شده‌است. سایت‌های شبکه‌های اجتماعی در سطوح حریم خصوصی ارائه شده متفاوت هستند. برای برخی از سایت‌های شبکه‌های اجتماعی مانند فیس بوک، ارائهٔ نام‌های واقعی و سایر اطلاعات شخصی توسط سایت مورد نیاز است (در صفحه ای که به عنوان «پروفایل» شناخته می‌شود). این اطلاعات معمولاً شامل تاریخ تولد، آدرس محل سکونت فعلی و شماره تلفن(ها) است. همچنین بعضی از سایت‌ها به کاربران اجازه می‌دهند
همچنین بعضی از سایت‌ها به کاربران اجازه می‌دهند تا اطلاعات بیشتری در مورد خود مانند علاقه‌مندی‌ها، سرگرمی‌ها، کتاب‌ها یا فیلم‌های مورد علاقه و حتی وضعیت روابط خود ارائه دهند. با این حال سایت‌های شبکه اجتماعی دیگری مانند Match.com نیز وجود دارد که بیشتر افراد ترجیح می‌دهند ناشناس باشند؛ بنابراین، پیوند دادن کاربران به هویت واقعی آنها گاهی اوقات دشوار است. با این حال، بعضی اوقات می‌توان افراد را با شناسایی مجدد چهره شناسایی کرد. مطالعاتی روی دو سایت معروف شبکه‌های اجتماعی انجام شده‌است و مشخص شده که با تطبیق
اجتماعی انجام شده‌است و مشخص شده که با تطبیق ۱۵٪ از عکس‌های مشابه و تصاویر پروفایل در سایت‌های مختلف، می‌توان هویت کاربران را تشخیص داد. نگرانی مردم. «با توجه به تحقیقات انجام شده توسط گروه مشاوره بوستون، حفظ حریم خصوصی اطلاعات شخصی برای ۷۶ درصد از کاربران جهان و ۸۳ درصد از کاربران ایالات متحده مهمترین مسئله است.» از هر ۱۰ نفر آمریکایی، ۶ نفرشان (۶۱٪) گفته‌اند که مایلند کارهای بیشتری برای محافظت از حریم خصوصی خود انجام دهند. برای سایتهایی که مردم را ترغیب به افشای اطلاعات شخصی می‌کنند، اشاره شده‌است که
به افشای اطلاعات شخصی می‌کنند، اشاره شده‌است که اکثر کاربران در افشای اطلاعات شخصی خود برای گروه بزرگی از افراد مشکلی ندارند. در سال ۲۰۰۵، تحقیقی روی تحلیل داده‌های ۵۴۰ پروفایل فیس بوک دانشجویان ثبت نام شده در دانشگاه کارنگی ملون انجام شد. مشخص شد که ۸۹٪ از کاربران اسامی اصلی گذاشته‌اند و ۶۱٪ از آنها عکسی از خود برای شناسایی آسان‌تر منتشر کرده‌اند. اکثر کاربران نیز در تنظیم حریم خصوصی خود تغییری ایجاد نکرده‌اند و به تعداد زیادی از کاربران ناشناس اجازه دسترسی به اطلاعات شخصی خود را داده‌اند (تنظیمات پیش فرض
به اطلاعات شخصی خود را داده‌اند (تنظیمات پیش فرض در ابتدا به دوستان، دوستان دوستان و غیر دوستان در همان شبکه اجتماعی اجازه می‌دهد تا دسترسی کامل به پروفایل شخص را داشته باشند). برای کاربران این امکان وجود دارد که اجازهٔ دسترسی به موقعیت مکانی آنها را برای دیگر کاربران غیرفعال کنند تا آنها نتوانند از موقعیت مکانی این افراد از طریق فیس بوک با خبر شوند، اما این کار باید به صورت جداگانه و دستی انجام شود، بنابراین به نظر می‌آید که کاربران زیادی از این گزینه استفاده نمی‌کنند. اکثر کاربران متوجه این نکته نیستند
نمی‌کنند. اکثر کاربران متوجه این نکته نیستند که اگرچه از این ویژگی‌های امنیتی فیس بوک استفاده می‌کنند، پس از هر به روز رسانی، این تنظیمات پیش فرض به حالت اول برمیگردد. همه اینها باعث ایجاد نگرانی‌های زیادی در خصوص انتشار اطلاعات بیش از حد در سایت‌های شبکه‌های اجتماعی است که ممکن است تأثیرات جدی بر حریم خصوصی آنها داشته باشد. فیس بوک به دلیل ضعف در مورد حریم خصوصی کاربران در تنظیمات پیش فرض، مورد انتقاد قرار گرفت.
اتحاد موزه‌های آمریکا (AAM)، سابقاً انجمن موزه‌های آمریکا، یک انجمن غیرانتفاعی است که از زمان تأسیس اش در ۱۹۰۶ موزهها را گرد هم آورده‌است و از این طریق به توسعهٔ استانداردها و بهترین رویکردها، جمع‌آوری و به اشتراک گذاری دانش، و حمایت از مسائل مرتبط با جامعهٔ موزه کمک می‌کند. AAM جهت اطمینان از اینکه موزه‌ها بخش حیاتی از چشم‌انداز آمریکا باقی می‌مانند و برای پیوند دادن مردم با بزرگترین دستاوردهای تجربهٔ بشر، گذشته، حال و آینده تخصیص یافته‌است. در کنفرانس ۲۰۱۴ اتحادیهٔ موزه‌های آمریکا، موسسهٔ خدمات موزه و
اتحادیهٔ موزه‌های آمریکا، موسسهٔ خدمات موزه و کتابخانه اعلام کرد که اکنون حداقل ۳۵٬۰۰۰ موزه در ایالات متحده وجود دارد. تاریخچه. در ۲۱ دسامبر ۱۹۰۵، نشستی با موضوع «هدف از بحث دربارهٔ مطلوبیت تلاش برای ایجاد انجمنی برای موزه‌های آمریکا» در موزهٔ ملی واشینگتن دی سی برگزار شد. ۱۹۰۶: تأسیس ۱۹۱۱: انتشار کتاب راهنمای موزه‌های آمریکای شمالی و جنوبی ۱۹۲۳: تأسیس دفتر مرکزی در واشینگتن دی سی (دفاتری در قلعهٔ اسمیت سونین) ۱۹۲۵: تصویب دستورالعمل‌های اخلاقی برای کارکنان موزه ۱۹۲۵: کمک هزینهٔ ۲۵۰۰ دلاری بنیاد کارنگی برای
۱۹۲۵: کمک هزینهٔ ۲۵۰۰ دلاری بنیاد کارنگی برای پژوهش دربارهٔ فرسایش موزه ۱۹۲۷: انتخاب لارنس ویل کلمن به مدیریت (۵۸–۱۹۲۷) ۱۹۵۸: انتخاب جوزف الن پترسن به مدیریت (۶۷–۱۹۵۸) ۱۹۶۱: انتشار کتاب راهنمای موزه (۴٬۶۰۰ اصل حقوقی) ۱۹۶۴: موزه‌ها مشمول قانون هنرهای ملی و توسعهٔ فرهنگی شدند ۱۹۶۶: تصویب قانون موزهٔ ملی ۱۹۶۸: پیشنهاد توسعهٔ برنامهٔ اعتباربخشی برای کمک به حمایت از موزه‌ها توسط گزارش بلمونت، انتخاب کایرن ام. مک گرث به مدیریت (۷۵–۱۹۶۸) ۱۹۶۹: ایجاد برنامهٔ اعتباربخشی طبق پیشنهادات کمیته ای به ریاست هلمن جی.
طبق پیشنهادات کمیته ای به ریاست هلمن جی. سویینی ۱۹۷۱: موزهٔ عمومی گرند رپیدز و پانزده موزهٔ دیگر اولین تأیید اعتبار را گرفتند (اجرای برنامهٔ اعتباربخشی) ۱۹۷۵: انتخاب ریچارد مک لاناثان به مدیریت (۷۸–۱۹۷۵) ۱۹۷۶: تصویب نظام نامهٔ جدید ۱۹۷۸: انتخاب لارنس ال. رگر به مدیریت (۸۶–۱۹۷۸) ۱۹۸۰: ایجاد برنامهٔ ارزیابی موزه (MAP) طبق پیشنهادات کمیته ای به ریاست ای. الوین گیرهات و با حمایت از طریق توافق نامهٔ همکاری با IMS، مؤسسهٔ خدمات موزه (که بعداً به IMLS، مؤسسهٔ خدمات موزه و کتابخانه تغییر نام یافت) ۱۹۸۶: انتخاب
موزه و کتابخانه تغییر نام یافت) ۱۹۸۶: انتخاب ادوارد اچ. ابل به مدیریت (۲۰۰۶–۱۹۸۶) ۲۰۰۳: راه اندازی درگاه اینترنتی زادگاه دوران نازی (NEPIP) ۲۰۰۶: سال موزه - صدمین سالگرد AAM ۲۰۰۷: انتخاب فورد دابلیو. بل به مدیریت (۱۵–۲۰۰۷) ۲۰۰۹: تصویب نخستین طرح جامع استراتژیک «اسپارک» ۲۰۱۲: تغییر نام به «اتحادیهٔ موزه‌های آمریکا» ۲۰۱۵: انتخاب لارا ال. لوت به مدیریت (-۲۰۱۵) طرح استراتژیک. «اسپارک» اولین طرح جامع استراتژیک در تاریخ اخیر AAM است. این طرح چشم‌انداز موزه‌ها، رشته و AAM را روشن می‌سازد. این مأموریت، تعهد AAM به
و AAM را روشن می‌سازد. این مأموریت، تعهد AAM به رهبری، حمایت، همکاری و خدمت رسانی را برجسته می‌کند.
دریاچهٔ سوها یا سوها گولی از جاذبه‌های گردشگری استان اردبیل است که در بخش ویلکیج شهرستان نمین واقع شده اما روستای سوها جدا از دریاچه سوها می‌باشد که در شهرستان نمین واقع شده است. است و با اردبیل ۳۵ کیلومتر فاصله دارد. دلیل نام‌گذاری دریاچه سوها، وجود چشمه‌ها و آب فراوان در اطراف آن است. این دریاچه یک آبگیر کوچک بر روی سدی به نام سوها در فاصله ۴ کیلومتری شمال شرقی روستایی به همین نام با ۳۵۰ خانوار که به شغل کشاورزی و دامداری مشغول هستند قرار دارد. مردم محلی این ناحیه را سوا هم می‌نامند. روستا سوها در
محلی این ناحیه را سوا هم می‌نامند. روستا سوها در هم‌جواری جنگل فندقلو و چشمه‌های آب طبیعی وجود دارد. سو» در زبان ترکی به معنای «آب» است و سوا یا سوها جمع آب‌ها است توجه دادستان اردبیل به وضعیت دریاچه. موضوع اجرای پارک طبیعی جنگلی در دریاچه سوها توسط بخش خصوصی، سبب شده است تا دادستان استان اردبیل به دلیل حساسیت مردم نسبت به احتمال از بین رفتن بافت گیاهی و طبیعی اردبیل واکنش نشان داده و رصد عملکرد دستگاه‌های اداری اردبیل را زیر نظر داشته باشد تا اطمینان از حفظ محیط زیست و فعال محیط زیست برآورده گردد.
نقش زنان در ناسا و زنانی که با این سازمان مرتبط هستند، در طول زمان متغیر بوده‌است. نخستین نقش‌های آنان به مشاغل پشتیبان و اجرایی محدود می‌شد، اما با پایان یافتن برنامهٔ فضایی، زنان فضانورد نیز پدیدار شدند. یکی از مشکلاتی که ناسا در به‌کار گرفتن زنان و اقلیت‌ها در برنامهٔ فضایی با آن روبرو بود این بود که در طول تاریخ این سازمان، فضانوردان همواره متشکل از مردان سفیدپوست بوده‌اند. مشکل دیگر این بود که ناسا، تا پیش از تصویب لایحه فرصت‌های شغلی برابر از سوی دولت، در جستجوی همکاری با زنان در خارج از زمینه‌هایی
در جستجوی همکاری با زنان در خارج از زمینه‌هایی مشخص نبود. حتی پس از تصویب این قانون نیز تنش‌هایی میان مردان و زنان در محیط کار وجود داشت و بسیاری از مردان از این که مجبور بودند خود را با زنان وفق دهند، مانند استفاده از سرویس‌های بهداشتی مشترک در ساختمان‌ها و فضاپیماها، رضایت نداشتند. تاریخچه. دهه ۱۹۶۰. زنان در ابتدا به‌عنوان نیروی پشتیبان و در مقام‌های اجرایی، منشی، پزشک، روانشناس و بعدها به‌عنوان مهندس در ناسا کار می‌کردند. در دههٔ ۱۹۶۰ میلادی، ناسا آغاز به استخدام زنان و اقلیت‌ها برای به‌کارگیری در
به استخدام زنان و اقلیت‌ها برای به‌کارگیری در برنامهٔ فضای کرد. در پایان دههٔ ۱۹۶۰ این سازمان هزاران زن را به استخدام خود درآورده بود. برخی از این افراد مانند ماری شپ برتون، گلوریا بی مارتینز (نخستین زن اسپانیایی که به استخدام ناسا درآمد)، کتی آزگود و شرلی هانت در بخش رایانه مشغول به کار بودند و زنان دیگری نظیر سو اروین، لویس رندزدل و مورین باون به‌عنوان منشی اعضای مختلف تیم‌های مأموریت و کنترل پرواز کار می‌کردند. دانا اولری نخستین زن مهندسی بود که در آزمایشگاه پیش‌رانش جت ناسا مشغول به کار شد. اگرچه که او
پیش‌رانش جت ناسا مشغول به کار شد. اگرچه که او در این آزمایشگاه یک مهندس خرد محسوب می‌شد، اما برای بیش از هفت سال هیچ مهندس زن دیگری به‌جز اولری وارد بخش آزمایشگاه پیش‌رانش جت ناسا نشد. دانا شرلی یکی دیگر از زنانی بود که به‌عنوان یک مهندس مأموریتی در دههٔ ۱۹۶۰ در آزمایشگاه پیش‌رانش جت مشغول به کار شد. علاوه بر شرلی، کارولین هانتون نیز یکی دیگر از زنان شاغل در ناسا و یکی از پیشگامان پژوهش در زمینهٔ متابولیسم و سایر سامانه‌های بدن فضانوردان بود. مارگارت همیلتون در این دهه به‌عنوان برنامه‌نویس ارشد رایانهٔ
در این دهه به‌عنوان برنامه‌نویس ارشد رایانهٔ راهنما در برنامه فضایی آپولو در ناسا مشغول به کار بود و جوری سالیوان نیز مهندس ارشد زیست‌پزشکی در مأموریت آپولو ۱۱ بود. با این حال، همگان با این پدیده موافق نبودند. جرج لو، مدیر پروازهای سرنشین‌دار ناسا در سال ۱۹۶۲ به کنگره گفته‌بود که کار کردن با زنان کار او را با تأخیر مواجه می‌کند و با این کار به مبارزه علیه زنان پرداخته‌بود. در عین حال و در همان سال، جان اف. کندی حکم ریاست‌جمهوری در مورد وضعیت زنان را به منظور تشویق برابری جنسیتی در محیط کار، امضا کرد. این
تشویق برابری جنسیتی در محیط کار، امضا کرد. این موضوع متعاقباً باعث شد تا جیمز وب، یکی از مدیران ناسا بخشنامهٔ سیاستی سراسری را تدوین کند که در آن اعلام شده‌بود که ناسا برای تمامی افرادی که خواستار همکاری با این سازمان هستند، فرصت‌هایی برابر ارائه می‌دهد. با این وجود، در سال‌های ۱۹۶۳ و ۱۹۶۵ تا ۶۷ هیچ زنی برای پیوستن به گروه فضانوردان انتخاب نشد. دهه ۱۹۷۰. دههٔ ۱۹۷۰ سکوی پرشی بود که زنان را به فضانورد شدن نزدیک‌تر کرد. همزمان، ارتش ایالات متحده نیز پذیرش زنان برای آموزش‌های خلبانی را آغاز کرد که در نهایت
برای آموزش‌های خلبانی را آغاز کرد که در نهایت منجر به پدیداری زنان فضانورد شد. در سال ۱۹۷۷ روند استخدام در ناسا، به‌واسطهٔ کمک‌های نیچل نیوکلز به‌شدت اوج گرفت. بخشی از مزیت‌های استخدام نیکولز این بود که او قبلاً در مجموعه تلویزیونی پیشتازان فضا در نقش ستوان اوهورا حضور یافته بود و این موضوع الهام‌بهش دختران جوان برای تبدیل‌شدن به یک فضانورد در ناسا در آینده بود. یکی از این دختران، می جمیسون بود. او نخستین زن فضانورد سیاه‌پوست در سال ۱۹۹۲ بود. دیگر شخصیت مهم در دههٔ ۱۹۷۰، کارولین هانتون بود که به‌منظور خدمت
در دههٔ ۱۹۷۰، کارولین هانتون بود که به‌منظور خدمت در کمیتهٔ انتخاب فضانورد ناسا، از فضانورد شدن صرف نظر کرد. ناسا، هانتون را به نقاط مختلف ایالات متحده اعزام کرد تا زنان را به درخواست برای فضانوردی یا ورود به حیطهٔ استم تشویق کند. در سال ۱۹۷۹، کاترین دی سولیوان با یک هواپیمای دبلیوبی-۵۷اف ناسا تا ارتفاع ۶۳٬۳۰۰ پایی پرواز کرد و رکورد غیررسمی جدیدی را برای بیشترین ارتفاع ثبت‌شده توسط زنان آمریکایی ثبت کرد. دهه ۱۹۸۰. در ۱۸ ژوئن ۱۹۸۳، سالی راید به‌عنوان نخستین زن فضانورد آمریکایی که به فضا سفر می‌کرد،
نخستین زن فضانورد آمریکایی که به فضا سفر می‌کرد، تاریخ‌ساز شد. حدود بیش از یک سال بعد، جودیت رزنیک موفق شد با شاتل فضایی دیسکاوری به فضا پرواز کند و به دومین زن فضانورد آمریکایی در فضا تبدیل شود. الن اوچوآ در سال ۱۹۸۸ به‌عنوان نخستین زن فضانورد اسپانیایی به ناسا پیوست. اوچوآ به چندین مأموریت اعزام شد که مأموریت فضاپیمای دیسکاوری، آتلانتیس، در مجموع چهار پرواز و حدود ۱٬۰۰۰ ساعت حضور در فضا می‌شد. شنن لوسید نیز در سال ۱۹۸۵ نخستین پرواز فضایی خود را تجربه کرد و در پایان دوران فعالیت خود مجموعاً ۱۸۸ روز را در
و در پایان دوران فعالیت خود مجموعاً ۱۸۸ روز را در فضا سپری کرده‌بود. لوسید با ثبت بیشترین روزهای حضور در فضا تا پیش از سال ۲۰۰۲، رکوردی را، هم برای مردان و هم برای زنان در آمریکا به نام خود به ثبت رساند. دهه ۱۹۹۰. در دههٔ ۱۹۹۰ ناسا در حال انجام تحقیقات زیادی پیرامون بدن زنان و تأثیرات فضا بر بدن آن‌ها بود. کارولین هانتون در یک سخنرانی در سال ۱۹۹۴ در دومین مراسم رسمی سالانه سلامت زنان و فضا، پیرامون این کار شناخته‌نشدهٔ ناسا به روشنگری پرداخت. در ۳ فوریهٔ ۱۹۹۵، آیلین کالینز به نخستین زنی بدل شد که هدایت یک
آیلین کالینز به نخستین زنی بدل شد که هدایت یک فضاپیما را بر عهده می‌گرفت. همزمان شنن لوسید نیز به پنج مأموریت فضایی اعزام شد و به‌عنوان دانشمند ارشد برای ناسا در واشینگتن، دی.سی. به کار مشغول شد. دهه ۲۰۰۰. با آغاز سال ۲۰۰۰ تعداد زنان در مأموریت‌های مداری ناسا رو به افزایش گذاشت. بیشتر مناصبی که به زنان داده می‌شد شامل بازرسان کمکی و دانشمندان کمکی می‌شد. در دههٔ ۲۰۰۰، درصد زنان منتخب از زیر ۱۰٪ تا پیش از دههٔ ۱۹۹۰، به حدود ۳۰٪ از زنان رسید که عمدتاً شامل به‌کارگیری آنان به‌عنوان بازرسان کمکی می‌شد. برای
به‌کارگیری آنان به‌عنوان بازرسان کمکی می‌شد. برای مثال، پاملا ملروی با شاتل‌های دیسکاوری و آتلانتیس به چندین مأموریت در ایستگاه فضایی بین‌المللی اعزام شد. ملروی علاوه بر فضانوردی، یک خلبان کهنه‌کار ارتش نیز بود که بیش از ۵٬۰۰۰ ساعت پرواز را در پروندهٔ خود داشت. در سال ۲۰۰۷، پگی ویتسون به نخستین زنی بدل شد که فرماندهی ایستگاه فضایی بین‌المللی را برعهده می‌گرفت. او در کنار فرماندهی این ایستگاه، چندین آزمایش را نیز در فضا انجام داد که به پیش‌روی فناوری‌های فضایی تا سطحی که امروزه نیز مورد استفاده قرار
فضایی تا سطحی که امروزه نیز مورد استفاده قرار می‌گیرند، منجر شدند. در همان سال باربارا مورگان به نخستین معلم زن در فضا تبدیل شد؛ با این حال، گفته می‌شد که کریستا مک‌اولیف قبلاً به‌عنوان نخستین معلم حاضر در فضا شناخته شده‌است و باربارا مورگان تنها یک جایگزین یا نامزد دوم این عنوان بوده‌است. کریستا مک‌اولیف در سال ۱۹۸۶ در حادثهٔ فضاپیمای چلنجر کشته شد و مورگان نیز تا سال ۲۰۰۷ نتوانست به فضا سفر کند. دهه ۲۰۱۰. سونیتا ویلیامز به‌عنوان زنی شناخته می‌شود که رکوردهای بسیاری را برای زنان به ثبت رسانده‌است. این
بسیاری را برای زنان به ثبت رسانده‌است. این رکوردها شامل در مجموع ۳۲۲ روز حضور درفضا، سپری‌کردن بیش از ۵۰ ساعت در راهپیمایی فضایی و همچنین فعالیت به‌عنوان دومین فرماندهٔ زن ایستگاه فضایی بین‌المللی می‌شوند. زنان در برنامه فضایی. برنامهٔ غیررسمی مرکوری ۱۳ به‌عنوان آغاز به‌کارگیری زنان در برنامه‌های فضایی ایالات متحده شناخته می‌شود که در آن هفت فضانورد منتخب اول همگی مردان سفیدپوست بودند. رندی لاولیس و دان فلیکینگر در فرایند انتخاب فضانوردان نقض داشتند، به‌کار گرفتن زنان در این پروژه را مدنظر قرار دادند.
گرفتن زنان در این پروژه را مدنظر قرار دادند. لاولیس معتقد بود که زنان نیز درست همانند می‌توانند وظایف بزرگ را در فضا برعهده بگیرند. به همین منظور، لاولیس و فلیکینگر در سال ۱۹۶۰ با جری کاب ملاقات کردند. کاب زنی بود که نقش مهمی را در استخدام و آزمودن زنان در ناسا ایفا کرد. برنامهٔ زنان در فضا (۲۰ دسامبر ۱۹۵۹) نسخه‌ای «احیاشده» از برنامهٔ نخستین زنان در فضا بود که در نوامبر ۱۹۵۹ لغو شد. همانند برنامهٔ مشابه برای مردان، این برنامه نیز نیازمند آزمودن نامزدها بود. با این حال، مؤلفه‌هایی که برای این آزمون‌ها
بود. با این حال، مؤلفه‌هایی که برای این آزمون‌ها به‌کار می‌رفتند برای سازگاری با قابلیت‌های زنان، با برنامهٔ مختص مردان متفاوت بود. برای مثال، در مرحلهٔ غربالگری، مردان ملزم به داشتن درجه در پرواز با هواپیماهای جت، رفتن به مدرسهٔ خلبان‌های آزمایشی و داشتن تجربهٔ دست کم ۱٬۵۰۰ ساعت پرواز بودند. از آنجا که زنان از برخی از این فرصت‌ها محروم بودند، غربالگری‌ها بر روی زنانی متمرکز شد که دارای گواهینامه‌های خلبانی تجاری بودند؛ به‌ویژه آن زنانی که سابقهٔ فعالیت به‌عنوان مربی در این دوره را داشتند. جری کاب که
به‌عنوان مربی در این دوره را داشتند. جری کاب که نخستین فردی بود که تحت این آزمون‌ها قرار گرفت، به رهبری گروه زنان کارآموز فضانورد همکار (FLATs یا Fellow Lady Astronaut Trainees) به‌همراه ۱۲ زن دیگر منصوب شد که تعداد اعضای این گروه را به ۱۳ نفر رساند (و از این رو، رسانه‌ها این گروه را مرکوری ۱۳ نامیدند). اگرچه کاب به‌عنوان یکی از مشاوران ناسا تعیین شده‌بود و به انجام آزمون‌ها ادامه می‌داد، اما همچنان زنان برای تبدیل‌شدن به فضانورد آموزش نمی‌دیدند. در طی آزمون‌ها بر روی زنان، برخی دانشمندان معتقد بودند که
بر روی زنان، برخی دانشمندان معتقد بودند که زنان مزیت‌هایی را برای اعزام به فضا به جای مردان از خود نشان داده‌اند. برای مثال، اندام‌های داخلی زنان در زمان مواجهه با تابش‌ها و لرزش‌ها سازگارتر فرض می‌شد. با توجه به اندازهٔ نسبتاً کوچک‌تر بدن زنان، در صورت استفادهٔ آنان از فضاپیماها، هزینهٔ فضاپیماها و پروازها کاهش می‌یافت. با این حال، پس از آن که مشخص شد ناسا هیچ درخواست رسمی برای چنین عملی صادر نکرده‌است، آزمون‌ها بر روی زنان لغو شدند. لاولیس تصمیم گرفت که از ادامهٔ این برنامه صرف نظر کند و با موقعیتی
که از ادامهٔ این برنامه صرف نظر کند و با موقعیتی ناخوشایند در سازمان ناسا روبرو شد. همزمان، جری کاب که به‌عنوان رهبر گروه شناخته شده‌بود و آزمون‌ها بر روی زنان را هدایت می‌کرد، از منصب خود در ناسا عزل شد. امروز در ناسا. از زمان اشتغال سالی راید به‌عنوان اولین زن فضانورد در ناسا، تا سال ۲۰۲۱ تعداد ۴۳ زن آمریکایی موفق شده‌اند تا به فضا سفر کنند. خارج از ایالت متحده نیز ۱۲ زن فضانورد دیگر بوده‌اند که در فضا حضور پیدا کرده‌اند. امروزه، حدود ۱۰ درصد از فضانوردان در ناسا زن هستند.
وسترن استار () شرکت خودروسازی آمریکایی است، که در سال ۱۹۶۷ تأسیس شد و هم‌اکنون زیرمجموعه شرکت دایملر آگ است. تاریخچه. در سال ۱۹۹۱، وسترن استار توسط صاحبان شرکت تابعه وسترن استار استرالیا، تری‌ پی‌بادی و باب شاند خریداری شد. در سال ۲۰۰۲، خط تولید محصولات وسترن استار به کارخانه‌ای در پورتلند، اورگان منتقل شد. در می ۲۰۱۵ کارخانه در کلیولند، کارولینای شمالی، شروع به تولید مدل‌های پیشین خود با نام تجاری ۴۷۰۰ و ۴۹۰۰ و مونتاژ مدل های جدید نیمه تراکتور ۵۷۰۰XE اقدام نمود. سری‌های کنونی. در سال ۲۰۲۲ شرکت وسترن استار
نمود. سری‌های کنونی. در سال ۲۰۲۲ شرکت وسترن استار کامیون‌های سری X را معرفی کرد و جایگزین سری قبلی این شرکت شد که از سال ۱۹۹۸ تا ۱۹۹۹ تولید می‌شدند. کامیون‌های وسترن استار سری X شامل؛ ۴۹X و ۵۷X (بازار ایالات متحده) و همچنین سری ۴۷X و ۴۸X (بازار استرالیا) عرضه شدند. سری‌های پیشین. وسترن استار در گذشته مدل های زیر را ارائه می‌کرد:
در شاهنامه فردوسیاز چندین فرد با نام شاپور یاد می‌شود. سه شاه به نام‌های شاپور اول یا شاپور اردشیر و شاپور دوم یا شاپور ذوالاکتاف و از شاپور سوم یا شاپور شاپور به‌عنوان شاهان ایران در زمان ساسانیان یاد می‌شود. همچنین از شخصیت‌های شاهنامه افراد دیگری نیز به این نام هستند. در شاهنامه فردوسی از پهلوانی به نام شاپور پسر نستوه که یکی از بزرگان و پهلوانان در زمان پادشاهی فریدون تا دوران پادشاهی نوذر بود، یاد می‌شود. شاپور پسر نستوه در انتقام کشته شدن ایرج توسط تور و سلم با قارن پهلوان ایرانی همراه بود. وی در
تور و سلم با قارن پهلوان ایرانی همراه بود. وی در نخستین یورش تورانیان به فرماندهی افراسیاب تا آخرین نفس مبارزه می‌کند و به‌دست سپاه توران کشته می‌شود. از شاپور پسر نستوه با عنوان شمشیر‌زن در شاهنامه یاد می‌شود، که سپاه دشمن در سمت شاپور از هم گسیخته می‌شد. و دیگر در این سه بیت از شاهنامه به جایگاه شاپور به عنوان یکی از بزرگان اشاره شده‌است. کشته شدن شاپور. پس از منوچهرشاه فرزندش نوذر به پادشاهی می‌رسد که نوذر پس از مدتی رفتارش دگرگون می گردد و ستم پیشه می‌کند، با بزرگان و موبدان به بدی برخورد می‌کند و تنها
با بزرگان و موبدان به بدی برخورد می‌کند و تنها می ماند، در کشور شورش‌هایی رخ می‌دهد، تا جایی که ایرانیان به سام نریمان پیشنهاد پادشاهی می‌دهند اما نمی‌پذیرد. خبر آشوب به گوش پشنگ شاه توران‌ می‌رسد پشنگ سپاهی انبوه به فرماندهی افراسیاب به جنگ ایران می‌فرستد. از ایران سپاهی با سپهسالاری قارن به جنگ با سپاه انبوه افراسیاب گسیل می‌شود، اما سپاه ایران بسیار کم تعدادتر از آن است که توانایی مقاومت داشته باشد. قارن برای مقابله با توران شاپور را در سمت چپ سپاه و تلیمان را در سمت راست و خود در قلب سپاه در کنار نوذر
را در سمت راست و خود در قلب سپاه در کنار نوذر می‌ماند. در جنگ شاپور نستوه تا آخرین نفس مبارزه می‌کند و کشته می‌شود.
این نوشتار شامل نظرسنجی‌های انتخابات سیزدهمین دورهٔ ریاست‌جمهوری ایران است که در ۲۸ خرداد ۱۴۰۰ برگزار خواهد شد. نگرش‌های عمومی در نظرسنجی‌ها. اثرگذاری انتخابات. مرکز افکارسنجی دانشجویان ایران (ایسپا) طی یک پیمایش از ۲۵ تا ۲۸ بهمن ۱۳۹۹ با اندازهٔ نمونه ۱٬۵۸۳ نفر به روش مصاحبه تلفنی و با جامعهٔ آماری از شهروندان ۱۸ سال به بالای کل کشور از پاسخگویان پرسیده است: «فکر می‌کنید شرکت مردم در انتخابات تا چه حد می‌تواند در حل مشکلات کنونی کشور مؤثر باشد؟». ۲۸٫۶٪ شهروندان مشارکت در انتخابات را «کاملاً مؤثر است»، ۲۶٫۵٪
مشارکت در انتخابات را «کاملاً مؤثر است»، ۲۶٫۵٪ «تا حدی مؤثر است»، ۱۳٫۳٪ «چندان مؤثر نیست»، و ۲۶٫۷٪ «اصلاً مؤثر نیست» دانسته‌اند بنابراین از کل کسانی که گفته‌اند در انتخابات ۱۴۰۰ شرکت می‌کنند، ۵۵٫۱٪ از پاسخ‌دهندگان، مشارکت مردم را کاملاً یا تا حدی در حل مشکلات کشور مؤثر می‌دانند. گفتمان‌های انتخاباتی. در پیمایش ایسپا از پرسش‌شوندگان خواسته شده‌است که بگویند که به نظر آن‌ها، دولت آینده از میان گزینه‌های «آزادی»، «بهبود روابط با کشورهای خارجی»، «عدالت»، «حمایت از تولید داخلی» و «امنیت در برابر تهاجم خارجی»
از تولید داخلی» و «امنیت در برابر تهاجم خارجی» بهتر است کدام یک را در اولویت کاری خود قرار دهد. هر یک از این گزینه‌ها بازنمای یکی از شیوه‌های محتمل اداره کشور است که دولت آینده می‌تواند در پیش گیرد. ۳۱٫۲٪ از پاسخ‌گویان «عدالت» را برگزیده‌اند، «حمایت از تولید داخلی» و همچنین «بهبود روابط با کشورهای خارجی» هرکدام انتخابِ ۲۰٪ از پاسخ‌گویان بوده است، ۱۰٫۷٪ از پاسخ‌گویان «امنیت در برابر تهاجم خارجی» و ۳٫۵٪ از نیز «آزادی» را انتخاب کرده‌اند. ۱۲٫۶٪ از پاسخ‌گویان نیز گفته‌اند نمی‌دانند دولت باید کدامیک از این
نیز گفته‌اند نمی‌دانند دولت باید کدامیک از این گزینه‌ها را در اولویت قرار دهد و ۲٪ به این پرسش، پاسخی نداده‌اند. ترجیحات ویژگی‌های شخصی رئیس‌جمهور آینده. روزنامهٔ "فرهیختگان" در ۲۲ دی ۱۳۹۹ و بر پایهٔ نتایج یک پیمایش ملی توسط «یکی از مراکز افکارسنجی دانشگاهی نزدیک به اصلاح‌طلبان» نوشته که: «احتمالاً فارغ از پیر یا جوان بودن، نظامی یا غیرنظامی بودن، زن یا مرد بودن و حوزوی یا غیر حوزوی بودن، به کسی رأی خواهند داد که بتواند کارآمدی از خود نشان داده و در عمل، تغییری در وضعیت اقتصادی و معیشت زندگی مردم به‌وجود
در وضعیت اقتصادی و معیشت زندگی مردم به‌وجود بیاورد.» دقیقاً ۵۰٪ پاسخ‌گویان گفته‌اند که برایشان هیچ تفاوتی ندارد رئیس‌جمهور بعدی جوان باشد یا پیر؛ ۳۸٫۸٪ ترجیح می‌دهند یک فرد جوان باشد و ۱۰٫۷٪ نیز پیر بودن را مدنظر قرار داده‌اند. از میان پاسخ‌گویان، ۵۸٫۱٪ گفته‌اند که فرقی نمی‌کند رئیس‌جمهور یک نظامی باشد یا یک غیرنظامی. ۳۱٫۹٪ درصد ترجیح می‌دهند یک غیرنظامی، و ۹٫۵٪ هم یک فرد نظامی را ترجیح می‌دهند. ۶۵٪ از پاسخ‌گویان این نظرسنجی گفته‌اند که دغدغه زن بودن یا مرد بودن رئیس‌جمهور بعدی ایران را ندارند، ۲۵٪
یا مرد بودن رئیس‌جمهور بعدی ایران را ندارند، ۲۵٪ اولویت‌شان با مرد بودن، و ۹٪ نیز با زن بودن رئیس‌جمهور است. ۵۹٫۱٪ از پاسخ‌گویان گفته‌اند که فرقی نمی‌کند رئیس‌جمهور حوزوی باشد یا نباشد، ۳۴٫۹٪ علاقه به ریاست‌جمهوری یک فرد غیر حوزوی و ۴٫۵٪ نیز علاقه‌مند به تکرار ریاست‌جمهوری یک فرد حوزوی هستند. عوامل مؤثر برای مشارکت. به نوشتهٔ روزنامهٔ "فرهیختگان"، از افرادی که گفته بودند احتمالاً در انتخابات شرکت می‌کنند یا برای شرکت در انتخابات مردد هستند، پرسیده شده است که «در چه صورتی، در انتخابات ریاست‌جمهوری سال بعد
که «در چه صورتی، در انتخابات ریاست‌جمهوری سال بعد شرکت می‌کنید؟» ۴۰٫۵٪ پاسخ‌دهندگان گفته‌اند که «بستگی دارد به اینکه چه کسانی در انتخابات کاندیدا شوند» و ۳۸٪ نیز گفته‌اند که «در صورتی که شرایط اقتصادی بهتر شود». صحت و منبع نظرسنجی ها. صحت نظرسنجی ها با توجه به نوع مدلسازی نظرسنجی و مرکز ارایه دهنده آن قابل بررسی است. نظرسنجی دانشگاه تهران. نظرسنجی با انتصاب به دانشگاه تهران در فضای اینترنت پخش شد که برخلاف نظرسنجی های مشابه مشارکت را نزدیک به نصف واجدین شرایط نشان میداد. این نظرسنجی از سوی دانشگاه تهران به