payamvha/North_RAG huggingface dataset:
که سیاست خارجی آلمان توسط ملاحظات سیاسی داخلی هدایت می‌شود، و آغاز جنگ در سال ۱۹۳۹ را به بهترین شکل به عنوان «نوع وحشیانه امپریالیسم اجتماعی» می‌شناخت. میسون استدلال کرد، «آلمان نازی همیشه در برخی از زمان‌ها متمایل به گسترش یک جنگ بزرگ بود.» با این حال، میسون استدلال کرد که زمان وقوع چنین جنگی توسط فشارهای سیاسی داخلی، به ویژه در رابطه با اقتصاد در حال شکست، تعیین می‌شود و هیچ ارتباطی با آنچه هیتلر می‌خواست ندارد. میسون معتقد بود که از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۴۱، وضعیت اقتصاد آلمان، نه «اراده» یا «نیت هیتلر»
وضعیت اقتصاد آلمان، نه «اراده» یا «نیت هیتلر» مهم‌ترین عامل تعیین‌کننده در تصمیمات سیاست خارجی آلمان بود. علل تقریبی. دیکتاتوری نازی. اطلاعات بیشتر: آلمان نازی و حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان هیتلر و نازی‌هایش در سال‌های ۱۹۳۳–۱۹۳۴ کنترل کامل آلمان را در طی به قدرت رسیدن هیتلر به دست گرفتند، و آن را به یک دیکتاتوری با دیدگاهی بسیار خصمانه نسبت به معاهده ورسای و یهودیان تبدیل کردند. آلمان بحران بیکاری خود را با هزینه‌های نظامی سنگین حل کرد. تاکتیک‌های دیپلماتیک هیتلر این بود که خواسته‌های به ظاهر
دیپلماتیک هیتلر این بود که خواسته‌های به ظاهر معقول و منطقی مطرح کند و در صورت برآورده نشدن آنها به جنگ تهدید کند. پس از اعطای امتیازات، آنها را پذیرفت و به خواسته جدیدی پرداخت. هنگامی که مخالفان سعی کردند او راضی کنند، او دستاوردهای ارائه شده را پذیرفت و به سمت هدف بعدی رفت. این استراتژی تهاجمی با خروج آلمان از جامعه ملل (۱۹۳۳)، رد معاهده ورسای، شروع به تسلیح مجدد با توافق‌نامه دریایی انگلیس و آلمان (۱۹۳۵)، بازپس‌گیری سار (۱۹۳۵) عمل کرد. راینلند را مجدداً نظامی کرد (۱۹۳۶)، اتحاد (نیروهای محور) با ایتالیای
کرد (۱۹۳۶)، اتحاد (نیروهای محور) با ایتالیای موسولینی تشکیل داد (۱۹۳۶)، ارسال کمک‌های نظامی گسترده به فرانکو در جنگ داخلی اسپانیا (۱۹۳۶–۱۹۳۹)، تصرف اتریش (۱۹۳۸)، تصرف چکسلواکی پس از مماشات بریتانیا و فرانسه و توافقنامه مونیخ ۱۹۳۸، در اوت ۱۹۳۹ با روسیه استالین پیمان صلح منعقد کرد و سرانجام در سپتامبر ۱۹۳۹ به لهستان حمله کرد. نظامی‌سازی مجدد راینلند. آلمان با نقض معاهده ورسای و روح پیمان لوکارنو و جبهه استرسا، در ۷ مارس ۱۹۳۶، با انتقال نیروهای آلمانی به قسمتی از آلمان غربی که طبق معاهده ورسای، اجازه ورود به
از آلمان غربی که طبق معاهده ورسای، اجازه ورود به آنها را نداشتند، راینلند را مجدداً نظامی کرد. نه فرانسه و نه بریتانیا آمادگی جنگ پیشگیرانه را برای توقف نقض معاهده ورسای را نداشتند و این اقدام آلمان هیچ عواقبی در پی نداشت. تهاجم ایتالیا به اتیوپی. اطلاعات بیشتر: حمله ایتالیا به اتیوپی پس از کنفرانس جبهه استرسا و حتی به عنوان واکنشی به توافق‌نامه دریایی انگلیس و آلمان، دیکتاتور ایتالیایی بنیتو موسولینی تلاش کرد تا امپراتوری ایتالیا را گسترش دهد. در آفریقا با حمله به امپراتوری اتیوپی که همچنین به عنوان
با حمله به امپراتوری اتیوپی که همچنین به عنوان «امپراتوری حبشه» شناخته می‌شود. جامعه ملل ایتالیا را متجاوز اعلام کرد و تحریم‌هایی را بر فروش نفت اعمال کرد که ناکارآمد بود. ایتالیا در ۷ مه اتیوپی را ضمیمه کرد و اتیوپی، اریتره و سومالی‌لند را در یک مستعمره واحد به نام آفریقای شرقی ایتالیا ادغام کرد. در ۳۰ ژوئن ۱۹۳۶، امپراتور اتیوپی، هایله سلاسی در مقابل جامعه ملل سخنرانی هیجان‌انگیزی ایراد کرد و اقدامات ایتالیا را محکوم کرد. او هشدار داد: «امروز ما هستیم، فردا شما خواهید بود». در نتیجه محکومیت ایتالیا توسط
شما خواهید بود». در نتیجه محکومیت ایتالیا توسط اتحادیه، موسولینی خروج این کشور از جامعه ملل را اعلام کرد. جنگ داخلی اسپانیا. اطلاعات بیشتر: جنگ داخلی اسپانیا بین سال‌های ۱۹۳۶ و ۱۹۳۹، آلمان و ایتالیا از ملی‌گرایان به رهبری ژنرال فرانسیسکو فرانکو در اسپانیا حمایت کردند و اتحاد جماهیر شوروی از دولت منتخب دموکراتیک موجود، جمهوری دوم اسپانیا به رهبری مانوئل آزانیا هر دو طرف سلاح‌ها و تاکتیک‌های جدیدی را آزمایش کردند. جامعه ملل هرگز درگیر این موضوع نشد و قدرت‌های بزرگ آن زمان بی‌طرف ماندند و با موفقیت اندکی سعی
بزرگ آن زمان بی‌طرف ماندند و با موفقیت اندکی سعی کردند ارسال سلاح به اسپانیا را متوقف کنند. ناسیونالیست‌ها در نهایت در سال ۱۹۳۹ جمهوری خواهان را شکست دادند. اسپانیا برای پیوستن به نیروهای محور مذاکره کرد اما در طول جنگ جهانی دوم بی‌طرف ماند و با هر دو طرف تجارت کرد. همچنین یک واحد داوطلب (لشکر آبی) را برای کمک به آلمانی‌ها در برابر شوروی فرستاد. جنگ داخلی اسپانیا در دهه‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ به عنوان مقدمه‌ای برای جنگ جهانی دوم در نظر گرفته می‌شد که تا حدودی با تبدیل آن به یک رقابت ضدفاشیستی پس از ۱۹۴۱ اتفاق
تبدیل آن به یک رقابت ضدفاشیستی پس از ۱۹۴۱ اتفاق افتاد، اما هیچ شباهتی به جنگی که در سال ۱۹۳۹ آغاز شد و نقش مهمی در ایجاد آن نداشت. جنگ دوم چین و ژاپن. اطلاعات بیشتر: جنگ دوم چین و ژاپن در سال ۱۹۳۱، ژاپن از ضعف چین در دوره جنگسالاران استفاده کرد و حادثه موکدن را در سال ۱۹۳۱ ساخت تا دولت دست نشانده مانچوکوئو را در منچوری، با امپراتور پویی که آخرین امپراتور چین بود، ایجاد کند. در سال ۱۹۳۷، حادثه پل مارکو پولو باعث جنگ دوم چین و ژاپن شد. این تهاجم با بمباران بسیاری از شهرها مانند نبرد شانگهای، نانجینگ و
بسیاری از شهرها مانند نبرد شانگهای، نانجینگ و گوانگ‌ژو آغاز شد. آخرین حمله، که در ۲۲ و ۲۳ سپتامبر ۱۹۳۷ آغاز شد، اعتراضات گسترده‌ای را به دنبال داشت که با قطعنامه کمیته مشورتی خاور دور جامعه ملل به اوج خود رسید. نیروی زمینی امپراتوری ژاپن پایتخت چین نانجینگ را تصرف کرد و جنایات جنگی در کشتار نانجینگ انجام داد. جنگ تعداد زیادی از سربازان چینی را محدود کرد و بنابراین ژاپن سه کشور دست نشانده‌چینی مختلف را برای جلب حمایت چین ایجاد کرد. آنشلوس، پیوستن اتریش به آلمان. الحاق ۱۹۳۸ پیوستن اتریش به آلمان توسط تهدید
الحاق ۱۹۳۸ پیوستن اتریش به آلمان توسط تهدید زور اتریش به آلمان بود. از نظر تاریخی، پان‌ژرمنیسم ایده ایجاد آلمان بزرگ بود تا همه قوم آلمانی‌ها را در یک دولت ملی بگنجاند و هم در اتریش و هم در آلمان محبوب بود. برنامه ناسیونال سوسیالیست این ایده را در یکی از نکات خود گنجانده‌است: «ما خواستار اتحاد همه آلمانی‌ها در آلمان بزرگ بر اساس حق مردم برای تعیین سرنوشت هستیم.» جبهه استرسا در سال ۱۹۳۵ بین بریتانیا، فرانسه و ایتالیا استقلال اتریش را تضمین کرده بود، اما پس از ایجاد جبهه استرسا، موسولینی بسیار کمتر علاقه‌ای
ایجاد جبهه استرسا، موسولینی بسیار کمتر علاقه‌ای به حفظ استقلال خود داشت. دولت اتریش تا جایی که امکان داشت مقاومت کرد اما هیچ حمایت خارجی نداشت و سرانجام تسلیم خواسته‌های هیتلر شد. هیچ جنگی رخ نداد، بیشتر اتریشی‌ها از الحاق حمایت کردند و اتریش به‌طور کامل به عنوان بخشی از آلمان جذب شد. قدرت‌های خارجی هیچ کاری نکردند، و ایتالیا دلیل کمی برای ادامه مخالفت با آلمان نداشت و اگر چیزی هم داشت، به نازی‌ها نزدیک‌تر شد. توافق مونیخ. اطلاعات بیشتر: توافق‌نامه مونیخ و مماشات سودتنلند منطقه ای عمدتاً آلمانی در چکسلواکی
سودتنلند منطقه ای عمدتاً آلمانی در چکسلواکی در امتداد مرز با آلمان بود. بیش از سه میلیون آلمانی قومی داشت که تقریباً یک چهارم جمعیت کشور را تشکیل می‌دادند. در پیمان ورسای، این منطقه برخلاف میل اکثر مردم محلی به چکسلواکی داده شد. تصمیم برای نادیده گرفتن حق تعیین سرنوشت خود بر اساس قصد فرانسه برای تضعیف آلمان بود. بخش اعظم سودتنلند صنعتی شده بود. چکسلواکی دارای یک ارتش مدرن متشکل از ۳۸ لشکر بود که توسط یک صنعت تسلیحاتی مشهور اشکودا (شرکت خوشه‌ای) و اتحاد نظامی با فرانسه و اتحاد جماهیر شوروی پشتیبانی می‌شد.
با فرانسه و اتحاد جماهیر شوروی پشتیبانی می‌شد. با این حال، استراتژی دفاعی آن در برابر آلمان مبتنی بر کوه‌های سودتنلند بود. هیتلر برای الحاق سودتنلند به آلمان فشار آورد و از گروه‌های جدایی طلب آلمانی در منطقه حمایت کرد. وحشیگری و آزار و شکنجه ادعایی چکسلواکی در پراگ به تحریک گرایش‌های ناسیونالیستی کمک کرد، همان‌طور که مطبوعات نازی این کار را کردند. پس از آنشلوس، تمام احزاب آلمان به جز حزب سوسیال دمکرات آلمان با حزب آلمانی سودتنلند (SdP) ادغام شدند. فعالیت‌های شبه نظامی و خشونت افراط گرایان در این دوره به
شبه نظامی و خشونت افراط گرایان در این دوره به اوج خود رسید و دولت چکسلواکی برای حفظ نظم در بخش‌هایی از سودتنلند حکومت نظامی اعلام کرد. این فقط وضعیت را پیچیده کرد، به خصوص که ناسیونالیسم اسلواکی از سوء ظن نسبت به پراگ و تشویق آلمان در حال افزایش بود. آلمان با استناد به نیاز به حفاظت از آلمانی‌ها در چکسلواکی، درخواست الحاق فوری سودتنلند را کرد. در توافقنامه مونیخ در ۳۰ سپتامبر ۱۹۳۸، نخست وزیران بریتانیا، فرانسه و ایتالیا با دادن آنچه که هیتلر می‌خواست به امید اینکه آخرین خواسته‌اش باشد، از او راضی کردند.
اینکه آخرین خواسته‌اش باشد، از او راضی کردند. قدرت‌ها به آلمان اجازه دادند تا نیروهای خود را به این منطقه منتقل کند و آن را «به خاطر صلح» در رایش بگنجاند. در ازای آن، هیتلر قول داد که آلمان دیگر ادعای ارضی در اروپا نخواهد داشت. چکسلواکی اجازه شرکت در کنفرانس را نداشت. هنگامی که مذاکره کنندگان فرانسوی و بریتانیایی به نمایندگان چکسلواکی در مورد این توافق‌نامه اطلاع دادند و اینکه اگر چکسلواکی آن را نپذیرد، فرانسه و انگلیس چکسلواکی را مسئول جنگ می‌دانند و بی‌طرف می‌مانند، رئیس‌جمهور چکسلواکی، ادوارد بنش تسلیم
می‌مانند، رئیس‌جمهور چکسلواکی، ادوارد بنش تسلیم شد و آلمان بدون مخالفت سودتنلند را گرفت. سیاست‌های چمبرلین بیش از ۷۰ سال است که موضوع بحث‌های شدید دانشگاهیان، سیاستمداران و دیپلمات‌ها بوده‌است. ارزیابی‌های مورخان از محکومیت اجازه دادن به آلمان هیتلری برای قوی‌تر شدن بیش از حد تا این قضاوت که آلمان آنقدر قوی بود که ممکن است در یک جنگ پیروز شود و بنابراین به تعویق انداختن یک رویارویی به نفع کشور بود، متغیر بوده‌است. اشغال چکسلواکی و استقلال اسلواکی. اطلاعات بیشتر: بوهم و موراویا و جمهوری اسلواکی (۱۹۳۹-۱۹۴۵)
بوهم و موراویا و جمهوری اسلواکی (۱۹۳۹-۱۹۴۵) ماه مارس ۱۹۳۹، با زیر پا گذاشتن پیمان مونیخ، نیروهای آلمانی به چکسلواکی حمله کردند. با اعلام استقلال اسلواکی، چکسلواکی به عنوان یک کشور از بین رفت. این تحولات به سیاست مماشات فرانسه و بریتانیا پایان داد. تهاجم ایتالیا به آلبانی. اطلاعات بیشتر: حمله ایتالیا به آلبانی پس از اشغال چکسلواکی توسط آلمان، موسولینی نگران تبدیل شدن ایتالیا به عضو درجه دوم نیروهای محور بود. ایتالیا روز ۲۵ مارس ۱۹۳۹ با صدور ضرب‌الاجلی خواهان الحاق آلبانی به این کشور شد. پادشاه زوگ یکم،
الحاق آلبانی به این کشور شد. پادشاه زوگ یکم، پادشاه آلبانی از پذیرش پول در ازای اجازه به تصرف کامل ایتالیا و استعمار آلبانی امتناع کرد. روز ۷ آوریل ۱۹۳۹، نیروهای ایتالیایی به آلبانی حمله کردند. پس از یک کارزار سه روزه در مواجهه مقاومت حداقلی آلبانی به اشغال ایتالیا درآمد. جنگ مرزی شوروی و ژاپن. در سال ۱۹۳۹، ژاپنی‌ها پس از نبرد دریاچه غازان در سال ۱۹۳۸، از منچوری به سمت غرب به جمهوری خلق مغولستان حمله کردند. آنها به‌طور قاطع توسط واحدهای شوروی، تحت فرماندهی ژنرال گئورگی ژوکوف مورد حمله قرار گرفتند. پس از
ژنرال گئورگی ژوکوف مورد حمله قرار گرفتند. پس از نبرد، اتحاد جماهیر شوروی و ژاپن تا سال ۱۹۴۵ در صلح بودند. ژاپن برای گسترش امپراتوری خود به سمت مناطق جنوبی نگاه می‌کرد، که منجر به درگیری با ایالات متحده بر سر فیلیپین و کنترل خطوط کشتیرانی به هند شرقی هلند شد. اتحاد جماهیر شوروی روی مرزهای غربی خود متمرکز شد اما ۱ تا ۱٫۵ میلیون سرباز برای محافظت از مرز خود با ژاپن باقی گذاشت. بحران دانتسیش. اطلاعات بیشتر: ایالت آزاد دانتسیش (بین جنگ) و گذرگاه لهستان پس از پایان کار چکسلواکی ثابت شد که آلمان قابل اعتماد نیست،
کار چکسلواکی ثابت شد که آلمان قابل اعتماد نیست، بریتانیا و فرانسه تصمیم به تغییر استراتژی گرفتند. آنها تصمیم گرفتند که هرگونه توسعه یکجانبه آلمان با زور پاسخ داده شود. هدف طبیعی بعدی برای توسعه آلمان، لهستان بود، که دسترسی این کشور به دریای بالتیک (گذرگاه لهستان) توسط معاهده ورسای از پروس باختری خارج شده بود، که پروس خاوری را به منطقه ای درون‌بوم و برون‌بوم تبدیل کرد. بندر اصلی منطقه، گدانسک، تحت نفوذ لهستانی که توسط جامعه ملل تضمین شده بود، به یک ایالت آزاد دانتسیش تبدیل شده بود، یادآوری آشکار به
آزاد دانتسیش تبدیل شده بود، یادآوری آشکار به ملی‌گرایان آلمانی از شهر آزاد ناپلئونی که پس از پیروزی کوبنده امپراتور فرانسه ناپلئون بناپارت بر پروس در سال ۱۸۰۷ تأسیس شد. پس از به دست گرفتن قدرت، دولت نازی تلاش‌هایی برای برقراری روابط دوستانه با لهستان انجام داد که منجر به امضای پیمان عدم تجاوز ده ساله با رژیم یوزف پیلسودسکی در سال ۱۹۳۴ شد. در سال ۱۹۳۸، لهستان با الحاق زائولزی در تجزیه چکسلواکی شرکت کرد. در سال ۱۹۳۹، هیتلر ادعای فراسرزمینی رایشس‌اتوبان برلین-کونیگسبرگ و تغییر وضعیت دانتسیش را در ازای وعده
و تغییر وضعیت دانتسیش را در ازای وعده قلمرو در همسایگان لهستان و تمدید ۲۵ ساله پیمان عدم تجاوز کرد. لهستان به دلیل ترس از دست دادن دسترسی واقعی خود به دریای بالتیک، انقیاد به عنوان یک کشور وابسته یا دولت متکی و خواسته‌های بیشتر آلمان در آینده، از موافقت با آلمان خودداری کرد. در اوت ۱۹۳۹، هیتلر یک اولتیماتوم در مورد وضعیت دانتسیش به لهستان داد. اتحاد لهستان با متفقین. اطلاعات بیشتر: اتحاد نظامی انگلیس-لهستان و اتحاد فرانسه-لهستان (۱۹۲۱) در پی اشغال چکسلواکی توسط آلمان و افزایش امکان وقوع جنگ، بریتانیا روز
توسط آلمان و افزایش امکان وقوع جنگ، بریتانیا روز ۳۱ مارس ۱۹۳۹ استقلال لهستان را تضمین و روز ۴ آوریل پیمانی نیز برای همکاری با فرانسه منعقد کرد. ادعاهای هیتلر در تابستان ۱۹۳۹ در مورد دانتسیش و گذرگاه لهستان، یک بحران بین‌المللی دیگر را برانگیخت. در ۲۵ اوت، بریتانیا پیمان دفاع مشترک لهستان و بریتانیا را امضا کرد. پیمان مولوتف-ریبنتروپ. اطلاعات بیشتر: پیمان مولوتوف-ریبنتروپ، تهاجم شوروی به لهستان، اشغال بیسارابیا و بوکوفینای شمالی توسط شوروی، جنگ زمستان به‌طور اسمی، پیمان مولوتوف-ریبنتروپ یک معاهده عدم تعرض
اسمی، پیمان مولوتوف-ریبنتروپ یک معاهده عدم تعرض بین آلمان و اتحاد جماهیر شوروی و در ۲۳ اوت ۱۹۳۹ در مسکو توسط وزیر خارجه شوروی، ویاچسلاو مولوتف و وزیر خارجه آلمان، یواخیم فن ریبنتروپ امضا شد. در سال ۱۹۳۹، نه آلمان و نه اتحاد جماهیر شوروی آماده جنگ با یکدیگر نبودند. اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۲۰ قلمرو خود را در لهستان از دست داده بود. اگرچه به‌طور رسمی «پیمان عدم تجاوز» نامیده می‌شد، اما این پیمان شامل یک پروتکل محرمانه بود که در آن کشورهای مستقل فنلاند، استونی، لتونی، لیتوانی، لهستان و رومانی به منطقه نفوذ
لتونی، لیتوانی، لهستان و رومانی به منطقه نفوذ بین هر دو طرف تقسیم می‌شدند. پروتکل محرمانه صراحتاً «بازآرایی‌های ارضی و سیاسی» در آن مناطق را فرض می‌کرد. تمامی کشورهای مذکور توسط اتحاد جماهیر شوروی، آلمان یا هر دو مورد تهاجم، اشغال یا مجبور به واگذاری بخشی از خاک خود شدند. فنلاند و رومانی استقلال خود را حفظ کردند، اما مجبور به واگذاری بخش‌هایی از خاک خود شدند. درگیری بین اتحاد جماهیر شوروی و فنلاند تأثیر زیادی در ارزیابی توانایی‌های نظامی سابق توسط آلمان نازی داشت. اعلامیه‌های جنگ. حمله به لهستان. اطلاعات
داشت. اعلامیه‌های جنگ. حمله به لهستان. اطلاعات بیشتر: تهاجم آلمان به لهستان بین سال‌های ۱۹۱۹ و ۱۹۳۹، لهستان سیاست ایجاد توازن بین اتحاد جماهیر شوروی و آلمان نازی را در پیش گرفته بود و با هر دوی آنها پیمان عدم تجاوز را امضا کرد. در اوایل سال ۱۹۳۹، آلمان خواستار پیوستن لهستان به پیمان ضد کمینترن به عنوان دولت اقماری (کشور تابع) آلمان شد. لهستان از ترس از دست دادن استقلال از این اقدام خودداری کرد. هیتلر در ۲۳ مه ۱۹۳۹ به ژنرال‌های خود اعتراف کرد که دلیل او برای حمله به لهستان دانتسیش نبوده‌است: «مسئله گدانسک
حمله به لهستان دانتسیش نبوده‌است: «مسئله گدانسک (دانتسیش) موضوع مورد بحث نیست. مسئله گسترش فضای زندگی ما (سیاست لبنسراوم) در شرق است…». برای بازدارندگی هیتلر، بریتانیا و فرانسه اعلام کردند که تهاجم به معنای جنگ است و سعی کردند اتحاد جماهیر شوروی را متقاعد کنند که به این بازدارندگی بپیوندد. شوروی، با این حال، کنترل کشورهای بالتیک و بخشی از لهستان را با اتحاد با آلمان توسط پیمان مخفی پیمان مولوتوف-ریبنتروپ در اوت ۱۹۳۹ به دست آورد. تلاش لندن برای بازدارندگی با شکست مواجه شد، اما هیتلر انتظار جنگ گسترده‌تری را
شکست مواجه شد، اما هیتلر انتظار جنگ گسترده‌تری را نداشت. آلمان در ۱ سپتامبر ۱۹۳۹ به لهستان حمله کرد و درخواست بریتانیا و فرانسه برای عقب‌نشینی لهستان را رد کرد، که نتیجه آن اعلان جنگ در ۳ سپتامبر ۱۹۳۹ مطابق با معاهدات دفاعی با لهستان بود که آنها امضا کرده بودند و علناً اعلام جنگ کردند. با این حال، نه فرانسه و نه بریتانیا کمک نظامی قابل توجهی به لهستان ارائه نکردند، مگر عملیات کوچکی که به عنوان «حمله سار» شناخته می‌شود. از ۱ سپتامبر ۱۹۳۹ لهستان از ترس تکرار سناریوی بسیج جنگ از ۱۹۱۴ فقط تا حدی بسیج شده بود،
سناریوی بسیج جنگ از ۱۹۱۴ فقط تا حدی بسیج شده بود، که عمدتاً نتیجه فشار سفیران بریتانیا و فرانسه بر دولت لهستان بود. ورماخت از نظر تعداد تانک‌ها و هواپیماها و پیشرفت فنی تجهیزاتش نیز از برتری برخوردار بود. در ۱۷ سپتامبر ۱۹۳۹، ارتش سرخ از شرق وارد لهستان شد و فرماندهی لهستان تصمیم گرفت دفاع از به اصطلاح «سر پل رومانیایی» را رها کند و تمام نیروهای خود را به کشورهای همسایه تخلیه کند. آخرین واحد بزرگتر از نیروهای لهستانی در ۶ اکتبر ۱۹۳۹ در نزدیکی کوک تسلیم شد، اما برخی از واحدها مستقیماً به نبرد پارتیزانی ملحق
برخی از واحدها مستقیماً به نبرد پارتیزانی ملحق شدند. تا بهار سال ۱۹۴۰، مقاومت واحدهای نامنظم در منطقه کوه‌های استان اشوی‌داشکسیه در مرکز لهستان ادامه داشت، اما مبارزه این یگان‌ها منجر به سرکوب گسترده مردم غیرنظامی منطقه‌ای شد که در آن فعالیت می‌کردند. تهاجم به اتحاد جماهیر شوروی. اطلاعات بیشتر: عملیات بارباروسا و مناقشه طرح‌های تهاجمی شوروی آلمان در ژوئن ۱۹۴۱ به اتحاد جماهیر شوروی حمله کرد. هیتلر معتقد بود که اتحاد جماهیر شوروی را می‌توان در یک حمله سریع و بی‌امان شکست داد و از وضعیت ناآماده شوروی بهره
و بی‌امان شکست داد و از وضعیت ناآماده شوروی بهره برد. هیتلر امیدوار بود که موفقیت در آنجا بریتانیا را به پای میز مذاکره بکشاند و جنگ در کل به پایان برسد. حملات به پرل هاربر، فیلیپین، مالایا بریتانیا، سنگاپور و هنگ کنگ. اطلاعات بیشتر: حوادث منتهی به حمله به پرل هاربر دولت ایالات متحده و عموم مردم به‌طور کلی از چین حمایت می‌کردند، با سیاست‌های استعماری اروپا و ژاپن را مخالفت کرده و به اصطلاح سیاست درهای باز را ترویج می‌کردند. بسیاری از آمریکایی‌ها به ژاپنی‌ها به عنوان نژادی تهاجمی و/یا پست می‌نگریستند. دولت
به عنوان نژادی تهاجمی و/یا پست می‌نگریستند. دولت ملی جمهوری چین چیانگ کای‌شک روابط دوستانه‌ای با ایالات متحده داشت که با تهاجم ژاپن به چین در سال ۱۹۳۷ مخالفت کرد و آن را نقض حقوق بین‌الملل و حاکمیت جمهوری چین (۱۹۴۹–۱۹۱۲) می‌دانست. ایالات متحده در طول جنگ خود علیه ژاپن به دولت ملی‌گرای چین کمک‌های دیپلماتیک، اقتصادی و نظامی پیشنهاد کرد. اصطکاک دیپلماتیک بین ایالات متحده و ژاپن در حوادثی مانند حادثه پانای در سال ۱۹۳۷ و حادثه آلیسون در سال ۱۹۳۸ ظاهر شد. در واکنش به فشار ژاپن بر مقامات فرانسوی هندوچین فرانسه
به فشار ژاپن بر مقامات فرانسوی هندوچین فرانسه برای توقف تجارت با چین، ایالات متحده در ژوئیه ۱۹۴۰ شروع به محدود کردن تجارت با ژاپن کرد. پایان تمام محموله‌های نفت در سال ۱۹۴۱ تعیین‌کننده بود زیرا آمریکایی‌ها، بریتانیایی‌ها و هلندی‌ها تقریباً تمام نفت ژاپن را تأمین می‌کردند. در سپتامبر ۱۹۴۰، ژاپنی‌ها به هندوچین فرانسوی ویشی حمله کردند و تونکین را اشغال کردند تا از واردات اسلحه و سوخت چین از طریق هندوچین فرانسه در امتداد راه‌آهن چین و ویتنام از بندر هایفونگ از طریق هانوی به کون‌مینگ در یون‌نان جلوگیری کنند.
طریق هانوی به کون‌مینگ در یون‌نان جلوگیری کنند. ایالات متحده تصمیم گرفت که ژاپنی‌ها اکنون بیش از حد پیش رفته‌اند و تصمیم گرفت که به زور آنها را به عقب برگرداند. در سال‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۴۱، آمریکایی‌ها و چینی‌ها تصمیم گرفتند اسکادران داوطلبی متشکل از هواپیماها و خلبانان آمریکایی برای حمله به ژاپنی‌ها از پایگاه‌های چینی سازماندهی کنند. این واحد که با نام ببرهای پرنده شناخته می‌شود، توسط کلر لی چنولت فرماندهی می‌شد. اولین نبرد آن دو هفته پس از حمله به پرل هاربر انجام شد. تایلند با استفاده از این موقعیت، جنگ
انجام شد. تایلند با استفاده از این موقعیت، جنگ فرانسه و تایلند را در اکتبر ۱۹۴۰ به راه انداخت. ژاپن به عنوان میانجی در جنگ در ماه مه ۱۹۴۱ وارد عمل شد و به متحد خود اجازه داد تا استان‌های مرزی کامبوج و لائوس را اشغال کند. در ژوئیه ۱۹۴۱، زمانی که عملیات بارباروسا عملاً تهدید شوروی را خنثی کرده بود، جناح نظامی ژاپن که از «استراتژی توسعه از جانب جنوب» حمایت می‌کرد، اشغال بقیه هندوچین فرانسه را تحت فشار قرار داد. ایالات متحده در ۱۸ اوت ۱۹۴۱ با تحمیل یک تحریم کامل بر کلیه تجارت بین ایالات متحده به ژاپن و خواستار
بر کلیه تجارت بین ایالات متحده به ژاپن و خواستار خروج تمام نیروهای ژاپن از چین و هندوچین شد. ژاپن برای ۸۰ درصد نفت خود به ایالات متحده وابسته بود، که منجر به یک بحران اقتصادی و نظامی برای ژاپن شد، زیرا این کشور نمی‌توانست به تلاش‌های جنگی علیه چین بدون دسترسی به نفت و فرآورده‌های نفتی ادامه دهد. در ۷ دسامبر ۱۹۴۱، بدون اعلان جنگ، نیروی دریایی امپراتوری ژاپن به پرل هاربر با هدف انهدام ناوگان اقیانوس آرام ایالات متحده در لنگر حمله کرد. در همین حال، دیگر نیروهای ژاپنی در جنگ اقیانوس آرام به مشترک‌المنافع
ژاپنی در جنگ اقیانوس آرام به مشترک‌المنافع فیلیپین و امپراتوری بریتانیا در مالایای بریتانیا، سنگاپور و هنگ کنگ حمله کردند. روز بعد، یک اعلامیه رسمی جنگ ژاپن علیه ایالات متحده و امپراتوری بریتانیا در صفحه اول تمام نسخه‌های عصر روزنامه‌های ژاپن چاپ شد. اختلاف ساعت بین‌المللی باعث شد که این اعلامیه بین نیمه شب تا ۳ بامداد در ۸ دسامبر در آمریکای شمالی و حدود ساعت ۸ صبح روز ۸ دسامبر در بریتانیا اعلام شود. کانادا در شامگاه ۷ دسامبر به ژاپن اعلام جنگ کرد و روز بعد اعلامیه سلطنتی این اعلامیه را تأیید کرد. بریتانیا
اعلامیه سلطنتی این اعلامیه را تأیید کرد. بریتانیا در صبح روز ۸ دسامبر به ژاپن اعلام جنگ کرد و به‌طور خاص حملات به مالایا، سنگاپور و هنگ کنگ را به عنوان علت اعلام کرد، اما هر گونه ذکری از پرل هاربر را حذف کرد. ایالات متحده در بعدازظهر ۸ دسامبر، نه ساعت پس از بریتانیا، به ژاپن اعلام جنگ کرد و تنها «اقدامات جنگی غیرقابل تحریک علیه دولت و مردم ایالات متحده آمریکا» را علت آن اعلام کرد. چهار روز بعد، زمانی که در ۱۱ دسامبر ۱۹۴۱، آلمان نازی و ایتالیا فاشیست به ایالات متحده اعلام جنگ کردند، ایالات متحده وارد جنگ
متحده اعلام جنگ کردند، ایالات متحده وارد جنگ اروپا شد. هیتلر تصمیم گرفت اعلام کند که پیمان سه‌جانبه آلمان را موظف می‌کند که از اعلام جنگ ژاپن پیروی کند، اگرچه ناوشکن‌های آمریکایی که کاروان‌ها و او-بوت‌های آلمانی را اسکورت می‌کردند عملاً در نبرد اقیانوس اطلس (۱۹۳۹–۱۹۴۵) در حال جنگ بودند. اعلان جنگ عملاً به احساسات انزواطلبانه ایالات متحده پایان داد و این کشور بلافاصله معامله به مثل کرد و بنابراین رسماً وارد جنگ در اروپا شد.
بستگان سببی یک فیلم کمدی و اکشن آمریکایی محصول سال ۱۹۷۹ با بازی آلن آرکین و پیتر فالک، نویسندگی اندرو برگمن و کارگردانی آرتور هیلر است. داستان. دکتر دندانپزشک، شلدون کورنپت، برای انجام آمادگی ها برای عروسی دخترش با وینس ریکاردو که پدر داماد است ملاقات می‌کند. وینس، فردی دیوانه که ادعای مأمور دولت بودن را می‌کند، در سدد بر می آید که شلدون را به مجموعه ای از تعقیب و گریز ها و حوادث ناگواری از نیویورک تا آمریکای مرکزی بکشاند...
جام ملت‌های زنان آسیا ۲۰۱۸ نوزدهمین دوره رقابت‌های فوتبال جام ملت‌های زنان آسیا بود که توسط ای‌اف‌سی و به میزبانی کشور اردن برگزار شد.
جام ملت‌های زنان آسیا ۲۰۲۶ بیست و یکمین دوره رقابت‌های فوتبال جام ملت‌های زنان آسیا است که توسط ای‌اف‌سی و به میزبانی کشور استرالیا برگزار خواهد شد.
جام ملت‌های زنان آسیا ۲۰۱۴ هجدهمین دوره رقابت‌های فوتبال جام ملت‌های زنان آسیا بود که توسط ای‌اف‌سی و به میزبانی کشور ویتنام برگزار شد.
جام ملت‌های زنان آسیا ۲۰۱۰ هفدهمین دوره رقابت‌های فوتبال جام ملت‌های زنان آسیا بود که توسط ای‌اف‌سی و به میزبانی کشور چین برگزار شد.
جام ملت‌های زنان آسیا ۲۰۰۸ شانزدهمین دوره رقابت‌های فوتبال جام ملت‌های زنان آسیا بود که توسط ای‌اف‌سی و به میزبانی کشور ویتنام برگزار شد.
جام ملت‌های زنان آسیا ۲۰۰۶ پانزدهمین دوره رقابت‌های فوتبال جام ملت‌های زنان آسیا بود که توسط ای‌اف‌سی و به میزبانی کشور استرالیا برگزار شد.
جام ملت‌های زنان آسیا ۲۰۰۳ چهاردهمین دوره رقابت‌های فوتبال جام ملت‌های زنان آسیا بود که توسط ای‌اف‌سی و به میزبانی کشور تایلند برگزار شد.
جام ملت‌های زنان آسیا ۲۰۰۱ سیزدهمین دوره رقابت‌های فوتبال جام ملت‌های زنان آسیا بود که توسط ای‌اف‌سی و به میزبانی کشور تایوان برگزار شد.
جام ملت‌های زنان آسیا ۱۹۹۹ دوازدهمین دوره رقابت‌های فوتبال جام ملت‌های زنان آسیا بود که توسط ای‌اف‌سی و به میزبانی کشور فیلیپین برگزار شد.
جام ملت‌های زنان آسیا ۱۹۹۷ یازدهمین دوره رقابت‌های فوتبال جام ملت‌های زنان آسیا بود که توسط ای‌اف‌سی و به میزبانی کشور چین برگزار شد.
جام ملت‌های زنان آسیا ۱۹۹۵ دهمین دوره رقابت‌های فوتبال جام ملت‌های زنان آسیا بود که توسط ای‌اف‌سی و به میزبانی کشور مالزی برگزار شد.
جام ملت‌های زنان آسیا ۱۹۹۳ نهمین دوره رقابت‌های فوتبال جام ملت‌های زنان آسیا بود که توسط ای‌اف‌سی و به میزبانی کشور مالزی برگزار شد.
جام ملت‌های زنان آسیا ۱۹۹۱ هشتمین دوره رقابت‌های فوتبال جام ملت‌های زنان آسیا بود که توسط ای‌اف‌سی و به میزبانی کشور ژاپن برگزار شد.
جام ملت‌های زنان آسیا ۱۹۸۹ هفتمین دوره رقابت‌های فوتبال جام ملت‌های زنان آسیا بود که توسط ای‌اف‌سی و به میزبانی کشور هنگ کنگ برگزار شد.
جام ملت‌های زنان آسیا ۱۹۸۶ ششمین دوره رقابت‌های فوتبال جام ملت‌های زنان آسیا بود که توسط ای‌اف‌سی و به میزبانی کشور هنگ کنگ برگزار شد.
جام ملت‌های زنان آسیا ۱۹۸۳ پنجمین دوره رقابت‌های فوتبال جام ملت‌های زنان آسیا بود که توسط ای‌اف‌سی و به میزبانی کشور تایلند برگزار شد.
جام ملت‌های زنان آسیا ۱۹۸۱ چهارمین دوره رقابت‌های فوتبال جام ملت‌های زنان آسیا بود که توسط ای‌اف‌سی و به میزبانی کشور هنگ کنگ برگزار شد.
جام ملت‌های زنان آسیا ۱۹۷۷ دومین دوره رقابت‌های فوتبال جام ملت‌های زنان آسیا بود که توسط ای‌اف‌سی و به میزبانی کشور چین تایپه برگزار شد.
جام ملت‌های زنان آسیا ۱۹۷۵ نخستین دوره رقابت‌های فوتبال جام ملت‌های زنان آسیا بود که توسط ای‌اف‌سی و به میزبانی کشور هنگ کنگ برگزار شد.
جام ملت‌های زنان آسیا ۱۹۸۰ سومین دوره رقابت‌های فوتبال جام ملت‌های زنان آسیا بود که توسط ای‌اف‌سی و به میزبانی کشور هند برگزار شد.
ایکاریس یک شخصیت خیالی در کتاب‌های کامیک آمریکایی منتشر شده توسط مارول کامیکس است. این شخصیت توسط جک کربی خلق شده‌است؛ که برای اولین بار در شمارهٔ ۱ از "جاودانگان" (ژوئیه ۱۹۷۶) حضور پیدا کرد. او یکی از اعضای اترنالز، نژادی جاودانه باستانی و بسیار قدرتمند متشکل از ابرقهرمانان در مارول کامیکس به‌شمار می‌رود. ایکاریس ۲۰٬۰۰۰ سال پیش در پولوریا، منطقه‌ای در سیبری کنونی به دنیا آمد. او پسر ویراکو و تولاین است و نامش برگفته از شخصیت افسانه‌ای در اساطیر یونانی ایکاروس می‌باشد. در دنیای سینمایی مارول، ریچارد مدن
می‌باشد. در دنیای سینمایی مارول، ریچارد مدن هنرپیشه اسکاتلندی در فیلم "اترنالز" (۲۰۲۱) وظیفه بازی در این نقش را بر عهده دارد.
مارگارت مک میلان (; زاده ) تاریخ‌نگار، و استاد دانشگاه اهل کانادا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان افسری کانادا و جایزه ادبی ساموئل جانسون شده‌است.