payamvha/North_RAG huggingface dataset:
می‌شوند در واقع از دوستانش بوده‌اند و شخص زن‌پوش حاضر در ویدئو نوهٔ رکس هریسون است. این ویدئو در مراسم سال ۱۹۹۶ جوایز اِم‌تی‌وی نامزد دریافت جایزهٔ «بهترین موزیک ویدئوی زنانه» بود. نظر منتقدان. استیون توماس ارلواین در آل‌میوزیک طی نقدی بر "قطعه‌هایی از تو"، ضمن توصیف جوئل به‌عنوان خواننده‌ای که صدایی غنی و فریبندگی‌ای معصومانه دارد، اشعار ملایم و ساده و ملودی‌های جذاب ۳ ترانهٔ آلبوم از جمله «چه کسی روحت را نجات خواهد داد» را ستوده است. فهرست قطعه‌های تک‌آهنگ. سی‌دی و کاست نسخهٔ ایالات متحدهٔ آمریکا سی‌دی
سی‌دی و کاست نسخهٔ ایالات متحدهٔ آمریکا سی‌دی نسخهٔ بریتانیا، اروپا و استرالیا کاست نسخهٔ بریتانیا
حافظ محمدوف (; – ) مدیر کارآفرین، و اهالی کسب‌وکار اهل جمهوری آذربایجان است.
الجان رسول‌اف (؛ زادهٔ ) بازیگر، مجری تلویزیون، و شومن اهل جمهوری آذربایجان است.
ذوالفقار بیتانه (۱۳۴۰، فردوس– ۱۳ فروردین ۱۴۰۳، مشهد) نوازنده دوتار و سازنده سازهای سنتی و میراث‌دار موسیقی خراسان بود که از سوی کمیته ثبت ملی میراث فرهنگی ناملموس به عنوان حامل میراث فرهنگی در فهرست گنجینه‌های زنده بشری قرار گرفته بود. او چند روزی بر اثر تصادف در بخش ICU بیمارستان شهید چمران فردوس بستری بود و در ۱۳ فروردین ۱۴۰۳ به دلیل مرگ مغزی در مشهد جان خود را از دست داد. پیکر او ۱۶ فروردین ۱۴۰۳ در آرامستان بهشت اکبر فردوس آرام گرفت. اعضای بدن او به ۴ تن دیگر، جانی دوباره بخشید. زندگی. ذوالفقار بیتانه در
جانی دوباره بخشید. زندگی. ذوالفقار بیتانه در سال ۱۳۴۰ در خانواده‌ای که در طی چند نسل، همگی اهل فرهنگ و موسیقی بودند، در فردوس خراسان جنوبی زاده شد. پدر وی که علی نام داشت، از سازندگان ساز محلی بود و در ساخت دوتار و نی‌لبک الگو و مدل خاص خودش را داشت. ذوالفقار از ۷ سالگی نوازندگی را نزد پدر آموخت و از ۱۰ سالگی کار ساخت دوتار را فرار گرفت. او شوریدگی و نوازندگی را سینه به سینه از پدر به ارث برد. او در زمره استادان به نام موسیقی خراسان جنوبی بود و نام او در صفحه ۲۷۸ اطلس فرهنگی-هنری خراسان ذکر شده است.
در صفحه ۲۷۸ اطلس فرهنگی-هنری خراسان ذکر شده است. ذوالفقار بیتانه انسانی بود بسیار قانع که به جهت رنگین کردن سفره‌اش سال‌هاست برای درآمد، ساز نمی‌زد و حتی به صورت رایگان کلاس‌های موسیقی خود را برگزار می‌کرد. صداقت و پاکی که در نوای ساز او وجود دارد در کمتر نوازنده‌ای از جنوب خراسان سراغ داریم؛ وی صاحب پنجه‌ای پرمایه بود و در موسیقی خراسان به ویژه شرق و جنوب آن جایگاه فنی داشت. پنجه ذوالفقار بیتانه شباهت بسیار زیادی به پنجه ذوالفقار عسگریان داشت. البته نسبت فامیلی با استاد عسگریان و همنشینی با ایشان در این
فامیلی با استاد عسگریان و همنشینی با ایشان در این امر بی‌تاثیر نبوده است. بی‌شک بیتانه از گنجینه‌های خاص موسیقی خراسان به‌شمار می‌رود، چرا که پنجه او حلقه وصل موسیقی شرق و جنوب استان است. همچنان که تسلط وی بر مقام‌های شرق و آگاهی‌اش بر ریتم‌ها و نغمات خراسان از او استادی چیره‌دست و صاحب سبک ساخته بود، فردوس در دوتار دارای سه مقام ویژه به نام‌های دولا، چکه و دوره است که توسط ذوالفقار بیتانه به نسل بعدی منتقل شده است. از میان آثار وی، می‌توان ترانه‌هایی در وصف پیامبر اعظم، امام رضا و چهارده معصوم را نام برد
پیامبر اعظم، امام رضا و چهارده معصوم را نام برد که بر اساس سرمقام‌های خراسانی خودش ساخته است. شوربختانه یا خوشبختانه هم‌نشینی او با اساتید به نام ادبیات و عرفان منطقه از وی شخصیتی خاص ساخته بود؛ به نحوی که حاضر نبود در مسابقات و جشنواره‌های هنری شرکت کند و تمایلی به کسب مقام و جایزه نداشت. او به اصرار هنرمندان، سال ۱۳۷۵ به تهران رفت و تأثیر به انجمن موسیقی را دریافت کرد و در دو سال به خاطر نام شهرستان در چندین مسابقه شرکت کرده و در گروه‌نوازی مقام نخست یا دوم را نیز کسب کرده است. وی در سال‌های ۱۳۷۹ تا ۱۳۸۱
را نیز کسب کرده است. وی در سال‌های ۱۳۷۹ تا ۱۳۸۱ فرصت همنوازی با ارکستر دانشجویی کرمان و اجرا در دانشگاه هنر تهران را به خاطر همین روحیه عرفانی و عزلت‌نشینی‌اش از دست داد. اما دردی که اهالی هنر را رنج می‌دهد، مشاغلی است که این استاد هنرمند برای گذران زندگی به آن‌ها روی آورده. شاید با اندکی توجه مسئولان به این گنجینه‌های هنر، روزگار روی خوش دیگری به استاد بیتانه نشان می‌داد. وی در فروردین ۱۴۰۳، در حادثه رانندگی از ناحیه سر مصدوم شد که پس از عمل جراحی به کما رفت و در بخش ICU بیمارستان شهید چمران فردوس بستری
رفت و در بخش ICU بیمارستان شهید چمران فردوس بستری شد؛ اما تلاش برای بهبودی این هنرمند نتیجه‌بخش نبود و دچار مرگ مغزی شد. در روز یکشنبه ۱۲ فروردین ۱۴۰۳، پیکر وی از بیمارستان شهید دکتر چمران فردوس به بخش مراقبت‌های ویژه بیمارستان پیوند اعضاء منتصریه مشهد منتقل شد و تحت عمل جراحی اهدا عضو قرار گرفت و با اهدای عضو، به چند بیمار جان دوباره بخشید. پیکر وی، در روز ۱۶ فروردین ۱۴۰۳ در شهر فردوس تشییع شده و در قطعه هنرمندان و نام آوران بهشت اکبر فردوس به خاک سپرده شد. تجلیل. ذوالفقار بیتانه در اواخر سال ۱۳۹۸، از سوی
تجلیل. ذوالفقار بیتانه در اواخر سال ۱۳۹۸، از سوی کمیته ثبت ملی میراث فرهنگی ناملموس به عنوان حامل میراث فرهنگی در فهرست گنجینه‌های زنده بشری قرار گرفته است. وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، در تیرماه ۱۴۰۰، از ذوالفقار بیتانه هنرمند دوتار ساز سنتی خراسان جنوبی تقدیر کرد. منابع. اطلس فرهنگی خراسان جنوبی نویسنده بخش موسیقی کاظم ایمان طلب
بوقلمون اهلی ماکیان بزرگ است، یکی از دو گونه در سردهٔ "بوقلمون" و همان گونه به عنوان بوقلمون وحشی است. اگرچه تصور می‌شد که اهلی‌سازی بوقلمون حداقل ۲۰۰۰ سال پیش در میان آمریکای مرکزی رخ داده‌است، تحقیقات اخیر احتمال وقوع دومین رویداد اهلی‌سازی را در منطقه‌ای که اکنون در جنوب غربی ایالات متحده بین سال‌های ۲۰۰ قبل از میلاد تا ۵۰۰ پس از میلاد است، نشان می‌دهد. با این حال، همه نژادهای اصلی بوقلمون اهلی امروزه از بوقلمونی که در مرکز مکزیک پرورش یافته‌است، که متعاقباً توسط اسپانیایی‌ها در قرن شانزدهم به اروپا وارد
توسط اسپانیایی‌ها در قرن شانزدهم به اروپا وارد شد، می‌آیند. بوقلمون اهلی شکل مردم‌پسند از ماکیان است و در سراسر مناطق معتدل جهان پرورش داده می‌شود، تا حدی به این دلیل که کشاورزی صنعتی آن را نسبت به مقدار گوشتی که تولید می‌کند، بسیار ارزان کرده‌است. به بوقلمون‌های ماده اهلی "مرغ" و به جوجه‌های بوقلمون جوجه بوقلمون می‌گویند. در کانادا و ایالات متحده به بوقلمون‌های نر "toms" می‌گویند. در انگلستان و ایرلند آنها "stags" هستند. بیشتر بوقلمون‌های اهلی برای داشتن پرهای سفید پرورش داده می‌شوند، زیرا پرهای سوزنی
پرهای سفید پرورش داده می‌شوند، زیرا پرهای سوزنی آن‌ها هنگام پوشاندن لاشه کمتر دیده می‌شود، اگرچه انواع پرهای قهوه‌ای یا برنزی نیز رشد می‌کنند. برآمدگی گوشتی در بالای نوک نوک‌آویز و برآمدگی که به قسمت زیرین نوک چسبیده‌است به نام غبغبک شناخته می‌شود. نام انگلیسی بوقلمون به دلیل شناسایی اشتباه اولیه پرنده با گونه‌ای غیرمرتبط است که از طریق کشور ترکیه به اروپا وارد شده‌است. نام گونه لاتین به معنی «طاووس مرغ» است. ویژگی. بوقلمون اهلی هشتمین گونه پرنده زنده از نظر حداکثر جرم با ۳۹ کیلوگرم (۸۶ پوند) است.
طومارهای داوز (Dawes Rolls) (یا طومار نهایی شهروندان و آزادشدگان پنج قبیله متمدن یا کمیسیون طومار نهایی داوز) توسط کمیسیون داوز ایالات متحده ایجاد گردید. این کمیسیون در سال ۱۸۹۳ میلادی توسط کنگره ایالات متحده مجاز شد، تا «مصوبه تخصیص عمومی سال ۱۸۸۷» را اجرا کند. به‌طور سنتی، زمین در این جوامع قبیله‌ای به‌صورت اشتراکی مورد استفاده قرار می‌گرفت. با ایجاد کمیسیون داوز، حکم توسط عوامل استعماری به تقسیم زمین به قطعات و ایجاد یک سیستم مالکیت فردی مطابق با قوانین ایالات متحده، نادیده گرفتن معاهده و قوانین قبیله‌ای
متحده، نادیده گرفتن معاهده و قوانین قبیله‌ای منطقه صادر شد. به‌منظور تخصیص زمین‌های اشتراکی، شهروندان پنج قبیله متمدن (چروکی، چیکاسو، چاکتا، کریک و سمینول) باید توسط دولت ایالات متحده سرشماری و ثبت می‌شدند. این شمارش‌ها همچنین شامل آزادگان–برده‌های سابق آفریقایی-آمریکایی که پس از جنگ داخلی آمریکا آزاد شده بودند و فرزندان آن‌ها می‌شد. از این طومار برای تخصیص سهم به رئیس خانواده و ارائه تقسیم عادلانه تمام پول‌های به‌دست آمده از فروش زمین‌های مازاد استفاده می‌شد. این طومار به نام طومارهای داوز شناخته شدند.
این طومار به نام طومارهای داوز شناخته شدند. وقتی خبر پخش شد که مردم می‌توانند زمین بگیرند، بسیاری از افراد غیر بومی در دفاتر ظاهر شدند و ادعای کاذب بومی بودن را کردند. اکثر این مدعیان دروغین ادعا کردند که چروکی هستند. افسانه‌های خانوادگی هنوز هم در مورد «پنهان شدن در تپه‌ها» یا «رد شدن از طومارها» یا «امتناع از ثبت نام» در زمانی که دلیل ثبت نام نشدن آن‌ها این است که متقاضیان بومی آمریکایی نبودند، وجود دارد. سرشماری و ثبت نام. کمیسیون داوز برای به دست آوردن لیست عضویت به سراغ قبایل منفرد رفت، اما برای به
لیست عضویت به سراغ قبایل منفرد رفت، اما برای به دست آوردن چیزی نزدیک به شمارش دقیق، تلاش‌های زیادی انجام شد. در سال ۱۸۹۸ میلادی، کنگره قانون کورتیس را تصویب کرد، که بیان می‌کرد یک طومار جدید گرفته شده و جایگزین همه طومارهای قبلی گردد. مشکلات در شمارش جمعیت شامل مهاجرت‌های اجباری آن دوره و همچنین جنگ داخلی آمریکا بود. علاوه بر این، مسؤلین سرشماری افراد غیربومی ایده کوانتوم خون را معرفی کردند، مفهومی که قبلاً برای جوامع قبیلهٔ بیگانه بود. کسانی که این درصد اصل و نسب را ثبت می‌کردند، تخمینی را براساس ظاهر
اصل و نسب را ثبت می‌کردند، تخمینی را براساس ظاهر فیزیکی و در صورت حضور فرد بر اساس نظر شخصی خود، می‌نوشتند. شهروندان قبیله‌ای تحت طبقه‌های مختلفی فهرست می‌شدند: بیش از ۲۵۰۰۰۰ نفر برای عضویت درخواست دادند و کمیسیون داوز تنها بیش از ۱۰۰۰۰۰ نفر را ثبت نام نمود. اکثر آن‌ها رد شدند چون غیربومیانی بودند که خواستار زمین بودند. اما نتوانستند هیچ ارتباطی را با جامعه بومی موجود ثابت کنند، مانند نام‌بردن از خویشاوندان زنده یا صحبت به زبان بومی. کمیسیون که با مدعی‌های احتمالی بیش از حد مواجه گردید، مجبور شد،
مدعی‌های احتمالی بیش از حد مواجه گردید، مجبور شد، دستورالعمل‌هایی را وضع کند: قانون کنگره در ۲۶ آوریل ۱۹۰۶، طومارها را در ۵ مارس ۱۹۰۷ بست. ۳۱۲ تن دیگر بر اساس قانون مصوب ۱ اوت ۱۹۱۴ ثبت نام گردیدند. در حالی‌که برخی در ابتدا از نام‌گذاری خودداری کردند، تقریباً همه آن‌ها بعداً دستگیر و بر خلاف میل شان ثبت نام گردیدند. ثبت نام موضوع «انتخاب» نبود. امتناع از سرشماری و حتی فرار، به معنای صدور حکم برای دست‌گیری فرد بود. آن‌ها بعداً در روند ثبت نام به‌زور، مورد رفتار خشن قرار گرفته و به‌زور زندانی می‌شدند. هنوز هم
خشن قرار گرفته و به‌زور زندانی می‌شدند. هنوز هم به دلیل بی‌اعتمادی قابل درک به دولت، کسانی بودند که سعی کردند از سرشماری سر باز زنند. از جمله افرادی که مقاومت کردند، ماسکوگی چیتو هارجو (مار دیوانه) و چروکی ردبرد اسمیت بودند. اما هرجو و اسمیت در نهایت مجبور به ثبت نام گردیدند. به گفته استاد چروکی، استیف راسل، برخی از بومی‌ها پنهان شده در تپه‌های کوکسون هرگز ثبت نام نکردند، اما برخی از آن‌ها بعداً دست‌گیر و به‌زور ثبت نام شدند، در حالی که برخی دیگر از سوی افراد جامعه شان ثبت نام گردیدند. علاوه بر این، همه
جامعه شان ثبت نام گردیدند. علاوه بر این، همه افراد در فهرست سرشماری ۱۸۹۶ میلادی بدون اطلاع‌رسانی به طرف‌های ذیدخل ثبت نام شدند. تنها انتخاب واقعی برای اجتناب از سرشماری به‌طور کامل به معنای ترک کامل جامعه بود. از آن‌زمان به بعد، قبایل به عنوان بخشی از فرایند استحقاق عضویت، به طومارهای داوز اتکا کردند و از آن‌ها به‌عنوان سوابق شهروندان در یک زمان خاص استفاده نمودند و از اعضای جدید می‌خواهند که نسب مستقیم شان را از یک شخص یا افراد این طومار ثابت کنند. دادگاه‌ها این قانون را تأیید کرده‌اند، حتی زمانی که ثابت
این قانون را تأیید کرده‌اند، حتی زمانی که ثابت شده‌است که برادر یا خواهر اجدادی در طومار ذکر شده‌است. اما خود جد مستقیم نیست. موضوع دیگری که در طومارهای داوز وجود دارد افرادی هستند که به آن‌ها «سرخ‌پوستان پنج دالری» می‌گویند. برخی از سفیدپوستان به‌منظور دریافت زمین‌های اختصاصی به مقامات دولتی رشوه می‌دادند، اما این امر به آن اندازه که برخی تصور می‌کردند گسترده نبود. گرگوری اسمیترز، دانشیار تاریخ در دانشگاه مشترک المنافع ویرجینیا، اظهار داشت: «این‌ها مردان سفیدپوست فرصت طلبی بودند که می‌خواستند به زمین یا
سفیدپوست فرصت طلبی بودند که می‌خواستند به زمین یا جیره غذایی دسترسی داشته باشند… این‌ها افرادی بودند که از سوء استفاده از کمیسیون داوز-ماموران دولتی خوشحال بودند، برای ۵ دلار، حاضر بودند چشم خود را بر اختلاس و فساد ببندند». برای اقلیت کوچکی که این امر را مدیریت کردند، این ثبت نام تقلبی ممکن است برای سفیدپوستان مزایای بالقوه‌ای برای خود و فرزندان‌شان به هم‌راه داشته باشد، اما همچنین می‌تواند آن‌ها را در معرض حذف، جابه‌جایی یا حبس بیشتر قرار دهد. همچنین در طول این مدت، گسترش زمین‌ها و راه‌های دیگری برای
طول این مدت، گسترش زمین‌ها و راه‌های دیگری برای سفیدپوستان برای گرفتن زمین وجود داشت. اکثر سفیدپوستان در طومارهای داوز به دلیل ازدواج با یکی از اعضای قبیله و داشتن فرزندان سرخ‌پوست شامل افراد طومارهای داوز گردیدند. طومارهای داوز اگرچه ناقص پنداشته می‌شود، هنوز هم برای فرایند شهروندی کشورهای که آن‌ها را در قوانین خود لحاظ می‌کنند، ضروری است. دولت فدرال از آن‌ها برای تعیین وضعیت کوانتومی خون افراد برای گواهی درجه خون سرخ‌پوستان استفاده می‌کند.
کی‌دی‌ئی نئون (به انگلیسی:KDE Neon) یک سیستم عامل بر پایه اوبونتو است که اولین نسخه رسمی‌اش در سال ۲۰۱۷ میلادی منتشر شد. این سیستم عامل به‌طور پیش فرض از دسکتاپ کی‌دی‌ئی پلاسما استفاده می‌کند. هدف اصلی این توزیع فراهم نمودن رابط کاربری کاربر دوستانه ای برای کسانی که از سیستم عاملی مانند ویندوز می‌خواهند به دبیان یا اوبونتو تغییر مسیر دهند می‌باشد.
مهدی کامارا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال سن-اتین اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال پایه و زیر ۱۹ سال فرانسه بازی کرده‌است.
تاریخچه دولت ایالات متحده به شکل‌گیری، رشد، توسعه و تکامل دولت ایالات متحده در تمام مدت، بعد از تأسیس ایالات متحده اشاره دارد که شامل وظایف، ساختار و سیاست دولت در تمامی جوانب از جمله تکامل ساختار دولت، شکل‌گیری نهادها و وزارت‌های جدید، مفروضات، نقش‌ها و فعالیت‌ها، تصویب کدها، مقررات، قوانین و ایجاد نقش‌های کاملاً جدید دولت‌داری در جامعه آمریکا است. تشکیل اولیه دولت ایالات متحده. تاریخی که دولت ایالات متحده تحت قانون اساسی جدید آغاز به‌کار کرد، توسط کنگره ایالات متحده، کنگره کنفدراسیون براساس اصول
کنگره ایالات متحده، کنگره کنفدراسیون براساس اصول کنفدراسیون مشخص شده بود. قطعنامه ۱۳ سپتامبر ۱۷۸۸ آن اعلام داشت که قانون اساسی برحسب نیاز تصویب شده‌است و به تاریخ ۴ مارس ۱۷۸۹ به عنوان تاریخ «آغاز حکومت» بر اساس قانون اساسی جدید تعیین گردید. با این حال، کنگره در ۴ مارس به حد نصاب نرسید، چون تا آن‌زمان تعداد کافی سناتورها و نمایندگان حاضر نشده بودند. زمانی‌که حد نصاب به‌دست آمد، رای‌های انتخاباتی برای رئیس‌جمهور و معاون رئیس‌جمهور در ۶ آوریل شمارش شد. جرج واشینگتن در ۳۰ آوریل ۱۷۸۹ به عنوان اولین رئیس‌جمهور
در ۳۰ آوریل ۱۷۸۹ به عنوان اولین رئیس‌جمهور آغاز به‌کار کرد. قوه قضائیه فدرال، اولین بار توسط مصوبه قضائی ۱۷۸۹ که بعداً در ۲۴ سپتامبر امضا شد و شکل قانون را به‌خود گرفت، سازمان یافت. واشینگتن، جان جی را به عنوان اولین قاضی‌القضات دادگاه عالی معرفی نمود. جی در ۱۹ اکتوبر ۱۷۸۹ تحلیف به‌جا آورد. تاریخچه و ساختار. ادارات اجرایی. در جریان اداره جورج واشینگتن به عنوان اولین رئیس‌جمهور ایالات متحده، کابینه شامل سه مقام بود، که وزارت‌های واقعی کابینه را اداره می‌کردند. توماس جفرسون به عنوان وزیر خارجه، الکساندر
توماس جفرسون به عنوان وزیر خارجه، الکساندر همیلتون به عنوان وزیر خزانه، هنری ناکس به عنوان وزیر جنگ و دادستان کل ادموند راندولف نیز بخشی از کابینه بود. اما در آن‌زمان هیچ وزارتی مربوط به شغل او وجود نداشت. بعدها وزارت عدلیه یک وزارت مجزای دولت گردید. آژانس‌های جدید و وظایف رسمی. دفتر مارشال ایالات متحده توسط اولین کنگره ایجاد شد. این اولین شغل یک مقام فدرال بود، که وظایف و فعالیت‌های دولتی تعمیم یافته منطقهٔ را در سراسر کشور انجام می‌داد. رئیس‌جمهور جورج واشینگتن در ۲۴ سپتامبر ۱۷۸۹ قانون قضایی را امضا کرد.
در ۲۴ سپتامبر ۱۷۸۹ قانون قضایی را امضا کرد. این قانون بیان می‌داشت که شغل اساسی مارشال ایالات متحده، اجرای کلیه حکم‌های قانونی صادر شده برای او تحت اقتدار ایالات متحده بود. قانون، یاد شده مارشال‌ها را به عنوان افسران دادگاه‌ها تعریف کرد که شغل دارند دادگاه‌های فدرال را در امر تنفیذ قانون کمک کنند. مارشال‌های فدرال برای تنفیذ قانون بسیار مشهور هستند، اما این یک بخش کوچک حجم‌کار شان بود. بخش اعظم کار آن‌ها رسیدگی به اوراق رسمی–ارائه‌نامه (مانند احضاریه، ابلاغیه، حکم) و سایر قرایندها صادر شده توسط دادگاه،
حکم) و سایر قرایندها صادر شده توسط دادگاه، دست‌گیری و رسیدگی به همه‌زندانیان فدرال بود. آن‌ها همچنین طبق دستور دادگاه وجوه پرداخت می‌کردند. مارشال‌ها هزینه‌ها و دستمزدهای کارمندان دادگاه، سارنوالان ایالات متحده، هیئت منصفه و شاهدان را پرداخت می‌کردند. آن‌ها اتاق‌های دادگاه و فضای زندان را اجاره می‌کردند و ضابطان، جارچیان و سرای‌داران را استخدام می‌کردند و از حضور زندانیان، هیئت منصفه و حضور به موقع شاهدها اطمینان حاصل می‌کردند. بنابراین مارشال‌ها در محلات خود نماینده محلی دولت فدرال بودند. آن‌ها تا سال
خود نماینده محلی دولت فدرال بودند. آن‌ها تا سال ۱۸۷۰ میلادی سرشماری ملی را انجام می‌دادند، اعلامیه‌های ریاست جمهوری را توزیع می‌کردند، اطلاعات آماری مختلفی را در رابطه با تجارت و تولید جمع‌آوری می‌کردند، اسامی کارمندان دولتی را برای راجستر ملی فراهم می‌کردند. برای فعالیت مؤثر دولت مرکزی سایر کارهای روزمره را انجام می‌دادند. خدمات تنفیذ قوانین عایدات ایالات متحده در ۴ اوت ۱۷۹۰ میلادی توسط قانون کنگره (1 Stat. ۱۷۵) بر اساس توصیه وزیر خزانه آلکستاندر هامیلتون به عنوان نیروی دریایی عایدات تأسیس شد، تا به عنوان
عنوان نیروی دریایی عایدات تأسیس شد، تا به عنوان خدمات اجرای گمرکی نظامی عمل کنند. با گذشت زمان، این خدمات به تدریج به‌صورت داوطلبانه یا توسط قانون که شامل ماموریت‌های که ماهیت نظامی داشتند، مأموریت می‌گرفت. خدمات تنفیذ قوانین عایدات تحت امر وزارت خزانه ایالات متحده عمل می‌نمود. (در ۲۸ ژانویه ۱۹۱۵، این خدمات بر اساس مصوبهٔ از کنگره با خدمات نجات ایالات متحده مدغم شده و گارد ساحلی ایالات متحده را ساخت). قرن نوزدهم. ادارات و آژانس‌های اجرایی. در سال ۱۸۴۹ میلادی، پس از آن‌که رابرت جی واکر وزیر خزانه‌داری،
پس از آن‌که رابرت جی واکر وزیر خزانه‌داری، اظهار داشت که دفاتر متعدد فدرال در وزارت‌های جا داده شده‌اند که مربوط به آن نمی‌شوند، وزارت داخله تأسیس گردید. او بیان داشت که اداره کل زمین با خزانه‌داری ارتباط چندانی ندارد و همچنین دفتر امور هند، بخشی از وزارت جنگ و اداره ثبت اختراع، بخشی از وزارت خارجه را انگشت‌نما ساخت. واکر استدلال نمود که این‌ها و سایر ادارات باید در وزارت جدید داخله یک‌جا ساخته شوند. به دنبال تلاش‌های ناموفق سال‌های ۱۸۳۰ و ۱۸۴۶ میلادی برای ایجاد شغل تمام وقت دادستان کل، در سال ۱۸۶۹ میلادی
ایجاد شغل تمام وقت دادستان کل، در سال ۱۸۶۹ میلادی کمیته قضایی مجلس نمایندگان آمریکا به رهبری نماینده کنگره ویلیام لارنس، پژوهشی را برای ایجاد یک «اداره حقوقی» متشکل از وکلای ادارات مختلف و دادستان‌ها ایالات متحده، به ریاست لوی سارنوال انجام داد. در ۱۹ فبروری ۱۸۶۸ میلادی، لارنس لایحهٔ را به کنگره معرفی کرد تا وزارت عدلیه ایجاد گردد. رئیس‌جمهور اولیسیس اس گرانت لایحه را در ۲۲ جون ۱۸۷۰ میلادی امضا کرده و به قانون مبدل کرد. قرن بیستم. ادارات و نهادهای اجرایی. وزارت تجارت و کار ایالات متحده در ۱۴ فوریه ۱۹۰۳
وزارت تجارت و کار ایالات متحده در ۱۴ فوریه ۱۹۰۳ میلادی ایجاد گردیده و متعاقباً در ۴ مارس ۱۹۱۳ میلادی زمانی‌که ادارات و نهادهای اختصاص یافته به‌کار در وزارت کار منتقل شدند، وزارت تجارت تغییر نام یافت. اداره ثبت و علایم تجارتی ایالات متحده از وزارت داخله به وزارت تجارت منتقل شد. در سال ۱۹۴۰ میلادی، اداره هواشناسی (حالا خدمات ملی هواشناسی) از وزارت زراعت انتقال یافته و اداره هوانوردی ملکی به آن مدغم گردید. معامله جدید. معامله جدید مجموعهٔ از برنامه‌ها، پروژه‌های عام‌المنفعه، اصلاحات مالی و مقرراتی است که توسط
عام‌المنفعه، اصلاحات مالی و مقرراتی است که توسط رئیس‌جمهور فرانکلین دی. روزولت بین سال‌های ۱۹۳۳ و ۱۹۳۶ در ایالات متحده وضع گردید. معامله جدید به نیازها برای تسکین، اصلاحات و بهبودی از رکود بزرگ پاسخ داد. این مجموعه افزایش قابل ملاحظهٔ را در اندازه و تعداد برنامه‌ها و نهادهای فدرال مانند اردوی محافظت از غیرنظامیان (CCC)، اداره امور ساختمانی (CWA)، اداره امنیت زمین (FSA)، قانون بازیابی صنعتی ملی 1933 (NIRA) و اداره امنیت اجتماعی (SSA) به میان آورد. آن‌ها به دهاقین، افراد بیکار، جوانان و کهن‌سالان کمک فراهم
دهاقین، افراد بیکار، جوانان و کهن‌سالان کمک فراهم می‌کردند. معامله جدید شامل محدودیت‌ها و تدابیر محافظتی جدید در صنعت بانک‌داری و تلاش برای تورم مجدد اقتصاد پس از کاهش شدید قیمت‌ها بود. برنامه‌های معامله جدید در جریان اولین دور ریاست جمهوری فرانکلین دی روزولت، هم شامل قوانین تصویب شده توسط کنگره می‌شد و هم فرمان‌های اجرایی رئیس‌جمهور.
مراد داداش‌اف (؛ زادهٔ ) بازیگر، و تهیه‌کننده تلویزیونی اهل جمهوری آذربایجان است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند خلق آذربایجان شده‌است.
سیاوش اصلان (; – ) بازیگر اهل جمهوری آذربایجان بود. وی بین سال‌های ۱۹۵۴ تا ۲۰۱۱ میلادی فعالیت می‌کرد.
فخرالدین مناف‌اف (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند خلق آذربایجان شده‌است.
توران میرزایف (؛ زادهٔ ) ورزشکار وزنه‌برداری اهل جمهوری آذربایجان است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده‌است.
کنترل اجاره در ایالات متحده به قوانین یا فرامینی اشاره دارد که مقدار اجاره خانه‌های مسکونی را به عنوان سقف قیمت، کنترل می‌کنند. میان اقتصاددانان مبنی بر این‌که کنترل اجاره باعث کاهش کیفیت و کمیت واحدهای مسکونی اجاره‌ای می‌گردد، اتفاق نظر وجود دارد. به‌طور ساده‌تر، «کنترل اجاره» چندین نوع کنترل قیمت را توضیح می‌دهد: از سال ۲۰۱۹ میلادی، پنج ایالت (کالیفرنیا، نیویورک، نیوجرسی، [[مریلند، [[اورگن]]) و ناحیه کلمبیا مناطقی دارند، که در آن برخی از انواع کنترل‌های اجاره مسکونی اجرایی می‌شود (برای ساختمان‌های عادی،
مسکونی اجرایی می‌شود (برای ساختمان‌های عادی، به استثنای [[خانه سیار|خانه‌های سیار]]). ۳۷ ایالت یا کنترل اجاره را ممنوع کرده یا از آن جلوگیری می‌کنند و هشت ایالت به شهرهای‌شان اجازه می‌دهند تا کنترل اجاره را اعمال نمایند، اما هیچ شهری ندارند که آن را اجرا کرده باشد. در مناطقی که کنترل اجاره دارند، این کنترل اغلب درصد زیادی از واحدهای اجاره‌ای آن شهر را پوشش می‌دهد: به‌طور مثال، در برخی از بازارهای بزرگ: در شهر [[نیویورک]] در سال ۲۰۱۱ میلادی، ۴۵ درصد واحدهای اجاره‌ای یا دارای «اجاره ثابت» یا «اجاره آن کنترل
اجاره‌ای یا دارای «اجاره ثابت» یا «اجاره آن کنترل شده بود»، (این‌ها در شهر نیویورک دسته‌های حقوقی مختلفی هستند)، در ناحیه کلمبیا در سال ۲۰۱۴ میلادی، چیزی بیشتر از ۵۰ درصد واحدهای اجاره‌ای دارای کنترل اجاره بودند، در [[سانفرانسیسکو]] از سال ۲۰۱۴ میلادی، تقریباً ۷۵ درصد تمام واحدهای اجاره‌ای دارای کنترل اجاره بوند و در [[لس آنجلس]] در سال ۲۰۱۴ میلادی، ۸۰ درصد واحدهای چند خانوار کنترل اجاره داشتند. در سال ۲۰۱۹ میلادی قانون‌گذاران [[اورگن]] لایحه‌ای را تصویب کردند، که این ایالت را اولین ایالتی در سطح کشور ساخت
که این ایالت را اولین ایالتی در سطح کشور ساخت که سیاست کنترل اجاره را در سطح ایالت اتخاذ کرده‌است. این قانون جدید افزایش اجاره سالانه را به تورم اضافه ۷ درصد محدود می‌سازد و شامل برداشتن کنترل (نرخ بازار میان دو اجاره نشین) می‌گردد، ساختمان‌های جدید را برای ۱۵ سال معاف می‌کند و ممانعت فعلی ایالتی بر سیاست‌های محلی کنترل اجاره (ممانعت‌های سطح ایالتی) را پابرجا نگه می‌دارد. تاریخچه. در جریان [[جنگ جهانی اول]] در ایالت متحده، اجاره‌ها از طریق ترکیبی از فشار مردم و تلاش کمیته‌های محلی ضد سودجویانه «کنترل»
مردم و تلاش کمیته‌های محلی ضد سودجویانه «کنترل» می‌شدند. میان سال‌های ۱۹۱۹ و ۱۹۲۴، تعدادی از شهرها و ایالت‌ها قوانین کنترل اجاره و تخلیه را تصویب کردند. کنترل‌های مدرن اجاره اولین بار در واکنش به رکود بزرگ و کاستی‌های دوران [[جنگ جهانی دوم]] به کار گرفته شد. به‌خاطر همین کاستی‌ها و بحران کلی اقتصادی در سطح ملی، دولت فدرال در سال ۱۹۴۲ میلادی خواستار کنترل اضطراری قیمت کالاهای مصرفی و کنترل اجاره شد. با این حال، تمامی ایالت‌ها تصمیم به تطبیق این قوانین کنترل اجاره نگرفتند. در دهه ۱۹۷۰، در جریان رکود اقتصادی،
نگرفتند. در دهه ۱۹۷۰، در جریان رکود اقتصادی، [[ریچارد نیکسون]] به‌طور موقت کنترل‌های ملی دست‌مزد و قیمت را برای مبارزه با تورم فوق‌العاده به اجرا درآورد، اما این کنترل‌ها به مدت طولانی دوام نیاوردند. در سال ۱۹۷۳ میلادی شروع به حذف تدریجی کردند. با این وجود، اجاره نشینان به‌ویژه در برکلی به سازماندهی ادامه داده و اجاره‌ها را به رای L972 در ۶ ژوئن ۱۹۷۳ به ثبات رسانیدند. آن‌ها پیروز شدند و برکلی اولین شهری در کالیفرنیا شد، که پس از جنگ جهانی دوم دارای کنترل اجاره بودند. سایر شهرها در سراسر کشور از آن پیروی
اجاره بودند. سایر شهرها در سراسر کشور از آن پیروی کردند و برخی هنوز پیروی می‌نماید یا در تعدادی از شهرها که جمعیت کثیری اجاره نشینان در آن وجود دارد مانند شهر نیویورک، سانفرانسیسکو، لاس آنجلس، [[واشینگتن، دی.سی.|واشینگتن دی سی]] و [[اوکلند، کالیفرنیا|اوکلند کالیفرنیا]] دوباره معرفی شد. بسیاری از جوامع کوچکتر نیز دارای کنترل اجاره هستند. به ویژه شهرهای کالیفرنیا سانتا مونیکا، برکلی و وست هالیوود–به همراه بسیاری از شهرهای کوچک در نیوجرسی. در اوایل دهه ۱۹۹۰، کنترل اجاره در برخی شهرها، مانند بوستون، کمبریج و
کنترل اجاره در برخی شهرها، مانند بوستون، کمبریج و ماساچوست با همه‌پرسی ایالتی پایان یافت. بر اساس مطالعه‌ای که توسط مرکز املاک MIT انجام شد. وقتی کنترل اجاره در کمبریج به پایان رسید، این شهر افزایش ۲۰ درصدی در توسعه جدید را تجربه کرده و ارزش ملک آن افزایش یافت. تاریخ بیان می‌دهد، که این مقررها دائماً در حال تغییر و تطبیق با موقعیت‌های مانند بلایای طبیعی، بحران‌های اقتصادی و بیماری‌های همه‌گیر هستند. این تغییرات همیشه یک‌سان به نظر نمی‌رسند و در هر ایالت و شهر متفاوت هستند. به عنوان مثال، به دلیل کووید-۱۹،
متفاوت هستند. به عنوان مثال، به دلیل کووید-۱۹، اوکلند، کالیفرنیا یک تواقف را اجرا کردند تا از اخراج‌ها جلوگیری کنند، که در فوریه ۲۰۲۱ به پایان رسید. در ماساچوست توقف اخراج‌ها در ۱۷ اکتبر ۲۰۲۰ به پایان رسید و یک مهلت قانونی CDC وجود داشت که اخراج فیزیکی را، در مواردی که اجاره نشینان به دلیل بیماری یا از دست دادن شغل تا ۳۱ دسامبر ۲۰۲۰ بدهکار اجاره بودند، متوقف کرد. نیویورک. ایالت نیویورک از سال ۱۹۴۳ بدین‌سو طولانی‌ترین تاریخ کنترل اجاره را داشته‌است. شهر نیویورک اکثر واحدهای تحت پوشش کنترل اجاره را دارد.
اکثر واحدهای تحت پوشش کنترل اجاره را دارد. قوانین کنترل اجاره به دلیل عرضه ناکافی «مسکن مناسب و مقرون به صرفه» برای چندین دهه در نیویورک روی کار مانده‌است. بدترشدن بازار اجاره منجر به تصویب قانون تثبیت اجاره در سال ۱۹۶۹ میلادی شد که هدف آن کمک به افزایش تعداد واحدهای اجاره‌ای موجود بود. سیستم فعلی بسیار پیچیده‌است و اکثر اجاره نشینان تحت حمایت سالمندان هستند. ویلیام ای موزس، بنیان‌گذار برنامه بهبود مسکن جامعه، انجمن تجاری که نماینده مالکان بیش از ۴۰۰۰ ساختمان آپارتمان در شهر نیویورک است، در سال ۱۹۸۳ میلادی