payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ناچ کردن، شکاف کاری یا شکاف دهی به فرایند برش فلز به منظور ایجاد شکاف گفته می‌شود که به‌طور مخصوص برای روی میله و لوله مورد استفاده می‌باشد. ایجاد شکاف با استفاده از دو فرایند برش و پرس کاری صورت می‌گیرد. در مرحله اول قطعه مورد نظر که توسط منگنه به دستگاه متصل می‌شود برای برش صحیح و دقیق نگهداشتن ورق و همچنین تنظیم دقیق آن حایز اهمیت است بنابراین وجود نگهدارنده‌های ورق در گیوتین از وسایل ضروری بشمار می‌آید. سپس با انجام عمل برش عمودی رو به پایین همزمان با عمل پرس، شکاف یا سوراخ مورد نظر بدست می‌آید. معمولاً
پرس، شکاف یا سوراخ مورد نظر بدست می‌آید. معمولاً هدف ایجاد شکاف می‌باشد اما گاهی پیش می‌آید که ایجاد شکاف پیش زمینه ای به خاطر سهولت فرایندهای بعدی که قرار است بر روی قطعه پیاده شود، انجام می‌شود. به‌طور مثال ایجاد خم در گوشه اتصال دو لوله به صورت تی شکل تنها با ایجاد شکاف اولیه بر روی لوله‌ها مسیر خواهد بود. شکاف کاری به عبارتی ترکیبی از قیچی کاری و پرسکاری می‌باشد که یکی از فرایندهای مکانیکی برش است. با تفاوت اینکه مصرف انرژی کمتر بوده و برش ایجاد شده به دلیل حرکت عمودی ناشی از وزن قسمت متحرک دستگاه بوده
حرکت عمودی ناشی از وزن قسمت متحرک دستگاه بوده و موجب می‌شود این فرایند کم هزینه باشد. معمولاً کارگاه‌های کوچک‌تر یا ساخت و ساز‌های ساده، انجام شکافکاری و سوراخ کاری به روش برشی عمودی را به پرس منگنه که هزینه بسیار بیشتری دارد را ترجیح می‌دهند و قسمت‌هایی از کار خود را که ابعاد کوچکتری دارد، به کارگاه‌های شکافکاری می‌سپارند. البته باید توجه داشت ایجاد تغییرات بر لوله‌های بسیار بزرگ یا سنگین به روش شکاف کاری یا حتی برش کاری با دستگاه معمولی امکان‌پذیر نیست و این روش‌ها تنها برای قطعات کوچک قابل استفاده است.
این روش‌ها تنها برای قطعات کوچک قابل استفاده است. به همین جهت برای قطعات سنگین و بزرگ باید از برش پلاسما که در آن یک گاز نجیب (در برخی موارد هوای فشرده) با سرعت بالا از نازل دمیده شده و در همان لحظه یک قوس الکتریکی (Electrical ARC) بین گاز در سر نازل با سطح برش ایجاد می‌گردد وگاز به حالت پلاسما می‌رود. پلاسما به اندازه کافی گرم است تا فلز را ذوب کند و برش صورت می‌پذیرد. قابل ذکر است که اولین ابزار پانچ و برش لوله در شیکاگو آمریکا توسط جولیوس وگل اختراع شد که در سال ۱۹۳۸ توانست حق ثبت اختراع خود را دریافت
که در سال ۱۹۳۸ توانست حق ثبت اختراع خود را دریافت کند. دقت عملیات. دقت عمل بریدگی و ایجاد شکاف به‌طور متوسط بسیار مناسب است اما باید توجه داشت نیازمند رسیدگی و بررسی، هنگام خروج از زیر پرس می‌باشد. برای عملیات‌های خم کردن، انجام شکاف اولیه به منظور بهبود خم نهایی بر روی قطعه می‌تواند تأثیر به سزایی داشته باشد و به‌طور معمول این شکاف همیشه پیش نیاز خم می‌باشد. نحوه انجام فرایند ناچ کردن. سرعت عمل برش و ایجاد شکاف بر روی قطعه مورد نظر همواره وابسته و محدود به عملکرد کاربر دستگاه است به دلیل اینکه کاربر یا
به عملکرد کاربر دستگاه است به دلیل اینکه کاربر یا تکنسین دستگاه مسئولیت نگه داشتن قطعه در محل مشخص می‌باشد یا ممکن است باتوجه به ابعاد قطعه جازدن آن در محل مناسب برای پرس نیز جزو وظایف کاربر می‌باشد. بعضی قطعاتی که طول آنها به چندین فوت می‌رسد ممکن است تحت بارگذاری دستی به صورت یک جا و طی یک مرحله ای پرس شوند. در صورتی که قطعات کوچکتر توسط تکنسین جابه‌جا شده تا شکاف و برش‌های مورد نیاز بر روی آنها انجام شود. به‌طور معمول هر قطعه ای قابلیت این را داراست که عملیات شکافکاری بر روی آن صورت گیرد. این فرایند
عملیات شکافکاری بر روی آن صورت گیرد. این فرایند به‌طور متوسط بر روی قطعاتی انجام می‌شود که قابلیت تحمل استفاده از دریل را ندارند همانند فولاد ضدزنگ، تیتانیوم یا الیاژ‌های آلومینیومی که عملیات حرارتی بر رویشان انجام شده‌است. این فرایند به منظور حذف گوشه ای یا قسمت کوچکی و همچنین گاهی حتی برش بدنه آن بر روی قطعه مورد نظر انجام می‌گیرد. انواع ناچ کردن لوله‌ها. ناچ کردن یا شکاف کاری لوله معمولاً قبل از اتصال لوله‌ها به جهت ایجاد سه راهی یا اتصالی تی شکل و موارد مشابه، نهایتاً اتصال لوله‌ها نیز با فرایند جوش
مشابه، نهایتاً اتصال لوله‌ها نیز با فرایند جوش کاری انجام می‌شود. معمولاً لوله‌های مورد استفاده قبل از مونتاژ بریده می‌شوند و شکاف مورد نظر به جهت اتصال روی آنها ایجاد می‌شود. یک نمونه آشنا از این نوع برش در ساخت بدنه اصلی یا قاب دوچرخه است. شکاف کاری انتهایی. برش ایجاد شده به جهت ایجاد زاویه مناسب در انتهای لوله شکافکاری انتهایی نام دارد به عنوان مثال در اشکال نیمه دایره که تنها داری فرورفتگی یا بیرون رفتگی می‌باشند و ظاهر مناسبی ندارند از این برش استفاده می‌کنیم تا خروجی مطلوب برای ساختار تی شکل به وجود
می‌کنیم تا خروجی مطلوب برای ساختار تی شکل به وجود بیاید یا ممکن است با شکاف در محل مناسب یک لچکی مطلوب در لوله مورد نظر برای اتصال میتر، ایجاد کنیم. شکاف کاری جانبی. شکاف کاری جانبی که با نام شکاف افست نیز شناخته می‌شود در دو حالت همانند کنار یک لوله با شکاف لچکی به جهت خم کردن لوله و همچنین برای قطعات دایروی ناقص و نیمه دایروی به جهت اتصال تی شکل مو استفاده می‌شود. شکاف کاری لوله توخالی. در صورتی که لوله نیازمند نوعی برش، توخالی باشد دیگر استفاده از یک پانچ ساده برای ایجاد شکاف در آن امکان‌پذیر نیست زیرا
ساده برای ایجاد شکاف در آن امکان‌پذیر نیست زیرا احتمال لهیدگی باتوجه به ضخامت لوله، بسیار بالاست، زیرا له می‌شود. می‌توان متصور شد با انواع منگنه‌ها و برقراری تعادل کافی در دیواره داخلی لوله امکان برشکاری برقرار است اما قطعات پشتیبانی بسیار زیادی مورد نیاز خواهد بود اگرچه مشت زدن امکان‌پذیر است، اما نیاز به زیراندازهای پشتیبانی و دست زدن به بی‌دست و پا دارد. در مواردی که لوله با فشار پانچ به غیر از برش جانبی کار می‌شود، به‌طور کلی به عنوان "شکاف دهی" توصیف می‌شود. ایمنی فرایند. یک روش دقیق تر و مناسب تر
می‌شود. ایمنی فرایند. یک روش دقیق تر و مناسب تر برای ایجاد شکاف یا شیار مورد نیاز در انتهای لوله استفاده از دستگاه به خصوص برش فرز می‌باشد که با استفاده از مته ای سر تخت برش را بر روی سطح مورد نظر انجام می‌دهد. ابتدا لوله مورد نظر توسط گیره اهنگری، محکم و در جای مشخص خود ثابت شده و سپس با سرعت چرخش پایین فرز موجب برش بر روی سطح مطلوب می‌شود. به‌طور معمول تجهیزات مورد نیاز این روش به میزان قابل توجهی گران‌تر از روش استفاده دستی از اره یا گرد بر می‌باشد زیرا به‌طور مثال تجهیزات به دلیل اتوماتیک بودن شان، به
به‌طور مثال تجهیزات به دلیل اتوماتیک بودن شان، به جهت تأمین ایمنی از کارکرد دستگاه، به زمین متصل می‌شود. این روش بسیار سریع تر بوده و کمترین آسیب را به لوله می‌زند زیرا در روش استفاده از اره، امکان لهیدگی بسیار بیشتر می‌باشد. ناچ کردن لوله جدار نازک. شکاف کاری در لوله‌های جدار نازک می‌تواند توسط قطعات ساینده (همانند سنباده یا فرز که در قسمت قبل توضیح داده شد) صورت گیرد تا ریسک آسیب ناشی از کار با اره در آن وجود نداشته یا حداقل بسیار کم شود. استفاده از ابزارهای ساینده به جهت تولید اشکال پیچیده‌تر از جمله
ساینده به جهت تولید اشکال پیچیده‌تر از جمله ایجاد لچکی در زاویای کوچک می‌تواند به عنوان بهترین روش در نظر گرفته شود. در بعضی مواقع می‌توان از فرز هلیکال برای ایجاد شکاف نیز استفاده نمود. دستگاه سی ان سی، به طراحان کمک می‌کند تا برش و شکاف‌های پیچیده تری را بر روی ورق پیاده نمایند. کاربردها. برای ساخت لوله دایره ای شکل باید ابتدا بر روی لوله اولیه به قطر و ضخامت مورد نظر با استفاده از یک اره دوار، یک سوراخ از که در آن اره سوراخ را به نحوی ایجاد می‌کند تا لوله توخالی، از یک زاویه نیمه عمود بریده شود. این یک
توخالی، از یک زاویه نیمه عمود بریده شود. این یک بریدگی نیم دایره ایجاد می‌کند. با اتصال دو سر این میله که هردو دارای زاویه نیمه عمود ۴۵ درجه می‌باشند، حلقه نهایی به صورت دایره بدست می‌آید. همچنین می‌توان به جای استفاده از پرسهای بزرگ، همانند توضیحات بالا عمل کرد و با یک حرکت ساده به کمک اره، حلقه مورد نظر را در محل کارگاه و در زمان نیاز به راحتی تولید کرد. برای ایجاد لچکی بر روی لوله‌ها به خصوص لوله‌های مربعی، گاهی نیاز است که برش مشخصی در سرتاسر سطح مقطع لوله انجام پذیرد تا بتوان با جوشکاری به شکل مورد
لوله انجام پذیرد تا بتوان با جوشکاری به شکل مورد نظر دست پیدا کرد. در ابعاد کوچکتر همانند تولید بدلیجات یا جواهرات این عمل با دست، قبل از خم کردن و سپس لحیم کردن وجوه مورد نظر انجام می‌شود.
ترابری فضایی عمیق () یا (DST) که از آن به عنوان «وسیلهٔ نقلیه حمل و نقل مریخ» نیز یاد شده، مفهومی از یک تصور کلی فضایی بین سیاره‌ای است که توسط ناسا برای پشتیبانی از مأموریت‌های کاوش علمی به مریخ تا ۱۰۰۰ روز پشتیبانی می‌شود.این کپسول از دو عنصر تشکیل شده‌است: یک کپسول اوریون و یک ماژول مسکونی پیشرانه. تا اواخر سال ۲۰۱۹، DST هنوز مفهومی برای مطالعه است و ناسا به‌طور رسمی این پروژه را در چرخه بودجه سالانه دولت فدرال ایالات متحده پیشنهاد نکرده‌است.رفت و برگشت ترابر DST با استفاده از ایستگاه قضایی دروازه ماه
ترابر DST با استفاده از ایستگاه قضایی دروازه ماه صورت می‌گیرد تا برای مأموریت جدید مریخ از آن استفاده مجدد شود. نگاهی اجمالی بر معماری. سکوی مداری ماه و DST هردو با سیستم استاندارد بین‌المللی اتصال مجهز می‌شوند. فضاپیمای DST خود شامل دو قسمت است: یک کپسول اوریون و یک ماژول مسکونی که هم توسط پیشرانه الکتریکی و هم از پیشرانه شیمیایی رانده می‌شوند.
دیپلماسی عمومی اسرائیل، همچنین شناخته شده به عنوان هاسبارا (، )، به تلاش‌های روابط عمومی برای انتشار اطلاعات مثبت در مورد کشور اسرائیل و اقدامات آن در خارج از کشور اشاره دارد. دولت اسرائیل و حامیان آن این اصطلاح را برای توصیف تلاش‌ها در جهت توضیح سیاست‌های دولت و ترفیع اسرائیل در برابر فشارهای منفی و مقابله با آنچه تلاش‌ها برای مشروعیت‌زدایی از اسرائیل می‌دانند، به کار می‌برند. "هاسبارا" همچنین یک حسن تعبیر برای پروپاگاندا است. واژه‌شناسی. در حالی که "هاسبارا" در واقع به معنای «توضیح» است، اما معنای دقیق آن
در واقع به معنای «توضیح» است، اما معنای دقیق آن در کاربرد فعلی مورد بحث است. گیدئون میر گفته است که هیچ ترجمهٔ «واقعی، دقیق» از کلمهٔ "هاسبارا" به انگلیسی یا هر زبان دیگری وجود ندارد و آن را به مثابه دیپلماسی عمومی تعریف کرده است، اقدامی که همهٔ دولت‌های جهان با افزایش اهمیت روزافزون آن چیزی که جوزف نای استاد دانشگاه هاروارد، قدرت نرم می‌نامید، بر عهده می‌گیرند. گری روزنبلات آن را «حمایت» توصیف می‌کند. به افرادی که در این عمل مشارکت می‌کنند "هاسباریست" گفته شده است. "هاسبارا" به عنوان «پروپاگاندای حامی
شده است. "هاسبارا" به عنوان «پروپاگاندای حامی اسرائیل»، و «اصطلاح جدید کاربر-پسند برای پروپاگاندای اسرائیلی» توصیف شده است اما در حالی که «پروپاگاندا تلاش می‌کند جنبه‌های مثبت یک طرف درگیری را برجسته کند، "هاسبارا" به دنبال این است که اقدامات را فارغ از اینکه آن‌ها موجه هستند یا خیر، توضیح دهد.» جیورا گودمن، تاریخ‌دان، «هاسبارا» را در عمل به معنی «پروپاگاندا» می‌داند و توضیح می‌دهد:اصطلاح «پروپاگاندا» در نیمه اول قرن بیستم معنایی توهین‌آمیز پیدا کرد. بر این اساس، پروپاگاندیست‌های انگلیسی و آمریکایی از
این اساس، پروپاگاندیست‌های انگلیسی و آمریکایی از «اطلاعات» برای توصیف کار خود استفاده می‌کردند و واژه "دارای صدای مثبت هاسبارا" به‌طور کلی در عبری ترجیح داده شده است. «پروپاگاندا»، "ta’amula" در عبری، بیشتر مختص کاری است که مخالفان انجام می‌دهند، اما این اصطلاح غالباً توسط جنبش صهیونیستی برای به تصویر کشیدن تلاش‌های خود برای تأثیرگذاری بر مخاطبان توده‌ای استفاده می‌شود.
پیمان ۱۹۱۰ ژاپن و کره () همچنین به عنوان معاهده الحاق ژاپن - کره، توسط نمایندگان امپراتوری ژاپن و امپراتوری کره در ۲۲ اوت ۱۹۱۰ منعقد شد. این پیمان به دنبال پیمان‌های ۱۹۰۵ ژاپن و کره (که به دنبال آن کره به یک کشور تحت‌الحمایه ژاپن تبدیل شد) و ۱۹۰۷ ژاپن و کره که به موجب آن کره از اداره امور داخلی محروم شد، بود. مفسران ژاپنی پیش‌بینی می‌کردند که کره‌ای‌ها به راحتی با امپراتوری ژاپن سازگار می‌شود.
لایه گذاری پاششی همچنین به عنوان روش خرد کردن در ایجاد اشیا فایبرگلاس با پاشیدن رشته های کوتاه شیشه از یک تفنگ بادی شناخته می شود. این روش اغلب در مواقعی که یک سمت محصول نهایی دیده نمی شود یا مقادیر زیادی از محصول باید ارزان و سریع ، بدون توجه به مقاومت ، ساخته شوند ، مورد استفاده قرار می گیرد. سپرهای کوروت و دینگی های قایقی عموماً به این روش ساخته می شوند. این روش با فرآیند لایه گذاری دستی بسیار متفاوت می باشد. از عوامل بروز تفاوت ، کاربرد الیاف و مواد رزینی در قالب می باشد. پاشش ، یک فرآیند ساخت کامپوزیت
در قالب می باشد. پاشش ، یک فرآیند ساخت کامپوزیت با قالب باز است که در آن رزین و تقویت کننده ها بر روی قالبی که مجددا قابل استفاده می باشد ، پاشیده می شوند. رزین و شیشه ممکن است به صورت "خرد شده" ، جداگانه یا هم زمان با هم ، در یک جریان ترکیبی از تفنگ خردکن اعمال می شوند. کارگران ، لایه چینی پاششی را برای فشرده سازی چند لایه ، گسترده می کنند. سپس ممکن است چوب ، کف یا سایر مواد هسته ای اضافه شود و یک لایه پاششی ثانویه هسته را بین چند لایه ها جاسازی می کند. سپس قطعه بهبود یافته ( از لحاظ چقرمگی و سختی) ، خنک
قطعه بهبود یافته ( از لحاظ چقرمگی و سختی) ، خنک شده و از قالب خارج می شود. کاربردها. کاربردها شامل ساخت قطعات سفارشی در مقدار حجم کم تا متوسط است. وان ها ، استخرها ، بدنه قایق ها ، مخازن ذخیره سازی ، تجهیزات رسیدگی به مجاری و هوا، و اجزای اثاثه ی خانه، از جمله کاربردهای تجاری و بازرگانی این فرآیند است. مواد اولیه. ماده تقویت کننده بنیادی برای این فرآیند ، الیاف شیشه رشته ای است که به طول ۱۰ تا ۴۰ میلی متر خرد می شوند و سپس بر روی قالب اعمال می شود. برای خواص مکانیکی بهبودیافته ، ترکیبی از پارچه و لایه های
مکانیکی بهبودیافته ، ترکیبی از پارچه و لایه های فیبر خرد شده استفاده می شود. متداول ترین نوع ماده ، شیشه ی E است ، اما رشته های کربن و کولار می توانند استفاده شوند. حصیر رشته ای پیوسته ، پارچه و انواع مختلف مواد اصلی هر زمان که لازم باشد با دست جاسازی می شوند. کسر وزنی ماده تقویت کننده در این فرآیند ، به طور معمول ۲۰ تا ۴۰ درصد از وزن کل قطعه می باشد. متداول ترین سیستم رزینی مورد استفاده برای فرآیند لایه گذاری پاششی ،هدف عمومی یا پلی استر DCDP است. پلی استر های ایزوفتالیک و رزین های وینیل استر نیز گاهی
های ایزوفتالیک و رزین های وینیل استر نیز گاهی اوقات استفاده می شوند. رزین های واکنش سریع با فرصت کاربری ۳۰ تا ۴۰ دقیقه عادی هستند. این رزین غالبا حاوی مقدار قابل توجهی پرکننده است. متداولترین مواد پرکننده کربنات کلسیم و تری هیدرات آلومینیوم می باشند . در سیستم های رزینی پر شده ، مواد پرکننده جایگزین برخی از تقویت کننده ها می شوند. ۵ تا ۲۵ درصد ماده پرکننده از طریق وزن استفاده می شود.
گاکوشوئین، گاکوهوجین گاکو شوئین ، یا گاکوشوجو یک مؤسسه آموزشی ژاپنی در توکیو است که در اصل برای آموزش فرزندان اشراف ژاپن تأسیس شده است. مدرسه اصلی از وظیفه اصلی خود که در زمینه آموزش خانواده امپراتوری بود گسترش یافته و از آن زمان به شبکه‌ای از موسسه‌های دیگر تبدیل شده است که آموزش دوره پیش دبستانی را تا سطح عالی در بر می‌گیرد.
قانون خاندان امپراتوری یک اساسنامه در قانون ژاپن حاکم بر خط جانشینی امپراتوری، عضویت در خاندان امپراتوری، و چندین مورد دیگر مربوط به اداره دودمان یاماتو است. در سال ۲۰۱۷، دایت ملی قانون را تغییر داد تا امپراتور ژاپن بتواند ظرف سه سال از قدرت کناره‌گیری کند. با این تغییر، امپراتور آکی‌هیتو در ۳۰ آوریل ۲۰۱۹ استعفا داد.
لوون مناتساکانیان (؛ زادهٔ زادهٔ ) یک سیاستمدار، و نظامی اهل جمهوری آرتساخ است که از تاریخ ۱۵ ژوئن ۲۰۱۵ تا تاریخ ۱۴ دسامبر ۲۰۱۸ سمت وزارت دفاع جمهوری آرتساخ را برعهده داشت. زندگی‌نامه. در ۱۴ سپتامبر ۱۹۶۵ در استپاناکرت به دنیا آمد وی همچنین برنده جوایزی همچون مدال مارشال باقرامیان شده‌است.
سوگی‌یاما هاجیمه ؛ ۱ ژانویه ۱۸۸۰ – ) سیاستمدار رئیس ستاد ارتش در سال ۱۹۴۰، اهل ژاپن بود. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان بادبادک طلایی و نشان خورشید فروزان شده است.
شاهزاده یاسوهیتو آساکا ; – ) پرسنل نظامی، و سیاستمدار اهل امپراتوری ژاپن بود. داماد امپراتور میجی و از وابستگان همسر امپراتور هیروهیتو بود، شاهزاده آساکا فرمانده نیروهای ژاپنی در حمله نهایی به نانجینگ، آن زمان پایتخت جمهوری چین (۱۹۴۹–۱۹۱۲)، در دسامبر ۱۹۳۷ بود. ادعا می‌شود که او مرتکب کشتار نانجینگ در سال ۱۹۳۷ شده، اما هرگز متهم نشده است.
رباط‌های مصنوعی دستگاه‌هایی هستند که برای جایگزینی رباط‌های آسیب دیده استفاده می‌شوند. امروزه بیشترین استفاده از رباط‌های مصنوعی در بازسازی رباط صلیبی قدامی است. اگرچه پیوند خودکار همچنان متداول‌ترین روش بازسازی رباط است، اما مواد و ساختارهای زیادی برای بهینه‌سازی رباط مصنوعی از زمان پیدایش آن در جنگ جهانی اول ساخته شده است. بسیاری از رباط‌های مصنوعی مدرن از پلیمرهای مصنوعی مانند پلی اتیلن ترفتالات ساخته شده‌اند. پوشش‌های مختلفی برای بهبود زیست سازگاری پلیمرهای مصنوعی اضافه شده‌است. رباط‌های مصنوعی اولیه در
مصنوعی اضافه شده‌است. رباط‌های مصنوعی اولیه در دهه ۱۹۸۰ به دلیل خراب شدن مواد بی اثر بودند. در حال حاضر، از رباط مصنوعی Ligament Advanced Reinforcement System (LARS) به‌طور گسترده‌ای در کاربردهای بالینی استفاده شده‌است. مهندسی بافت یک زمینه رو به رشد برای تحقیق است که هدف آن بازسازی و بازیابی عملکرد رباط است. تاریخچه. تحقیقات رباط مصنوعی از دوران جنگ جهانی اول آغاز شد. در اولین مورد مستند رباط مصنوعی در سال ۱۹۱۴، دکتر کرنر از یک رشته از جنس نقره به عنوان پیوند مصنوعی برای بازسازی پارگی یک رباط صلیبی قدامی
مصنوعی برای بازسازی پارگی یک رباط صلیبی قدامی (ACL) استفاده کرد. رباط ساخته شده از ابریشم برای جایگزینی ACL در سال ۱۹۱۸ استفاده شد. در اوایل دهه ۱۹۸۰، پیشرفت فن آوری در شیمی و علوم مواد، باعث توسعه مواد مناسب پزشکی شد. پزشکان از این مواد مصنوعی در کاربردهای بالینی استفاده کرده‌اند. سازمان غذا و دارو (FDA) رباط مصنوعی ساخته شده از Gore-Tex را برای استفاده در بازسازی ACL در سال ۱۹۸۶ تأیید کرد. طراحی رباط‌های مصنوعی در دهه ۱۹۸۰ از دو قسمت عمده تشکیل شده بود: یک کابل یا نوار نسبتاً سفت و سیلندرهای لاستیکی
یک کابل یا نوار نسبتاً سفت و سیلندرهای لاستیکی سیلیکون در یک یا هر دو انتهای آن. کابل یا نوار معمولاً از الیاف پلی اتیلن، نایلون یا کربن ساخته می‌شد. اندازه سیلندر لاستیکی سیلیکون متناسب با بیماران با اندازه‌های مختلف است. از لحاظ تئوری، انعطاف‌پذیری لاستیک سیلیکونی اجازه برخی از تغییر شکل‌ها را تحت اثر بارگذاری‌های نسبتاً کم می‌دهد، و رباط مصنوعی سفت می‌شود تا شکل خود را تحت اثر بارهای بیشتر حفظ کند. عملاً، این طرح هرگز به هدف خود برای تقلید از خاصیت رباط طبیعی نرسید. عملکرد مکانیکی رباط‌های مصنوعی برای
طبیعی نرسید. عملکرد مکانیکی رباط‌های مصنوعی برای کاربردهای بالینی گسترده کافی نبود. در دراز مدت، افت عملکرد، عوارض و شکست رخ داده‌است. زوال مواد باعث بی اثر بودن رباط‌های مصنوعی اولیه شد. مشکلات در ماه‌ها و سال‌های پس از درمان اتفاق می‌افتد. JE Paulos در گزارشی دربارهٔ استفاده از گورتکس در بازسازی ACL اظهار داشت: "نتایج اولیه پروتز گورتکس که برای بازسازی ACL استفاده می‌شود، میزان کم شکست را نشان می‌دهد. متأسفانه، با پیگیری‌های بیشتر، میزان عوارض ما همچنان افزایش می‌یابد. نقص مکانیکی، ریزش و عفونت همچنان رخ
می‌یابد. نقص مکانیکی، ریزش و عفونت همچنان رخ می‌دهد ". در آن زمان، مواد مورد استفاده در رباط‌های مصنوعی نمی‌توانستند عملکرد مکانیکی کافی را حفظ کنند. برای بسیاری از این مواد، عملکرد مکانیکی آنها در طولانی مدت کاهش می‌یابد. طراحی فعلی. کاربرد اصلی رباط‌های مصنوعی مدرن در بازسازی رباط صلیبی قدامی است. بسیاری از رباط‌های مصنوعی بدنبال تقلید یا فراتر رفتن از عملکرد ACL طبیعی هستند. عملکرد مکانیکی یک رباط مصنوعی را می‌توان با مقاومت در برابر سایش، تحمل خستگی خمشی و چرخشی، و جلوگیری از لغزش یا پارگی پیوند مشخص
و چرخشی، و جلوگیری از لغزش یا پارگی پیوند مشخص کرد. سازگاری زیستی برای عملکرد رباط مصنوعی در داخل بدن مهم است. سازگاری زیستی به رشد جدید بافت، مربوط می‌شود مهاجرت فیبروبلاست، روند ادغام ایمپلنت استخوان، کاهش التهاب، جلوگیری از زخم نفوذ بافت، و بهبود آبدوستی است. رشد بافت و مهاجرت فیبروبلاست نشان دهندهٔ بهبود مقاومت مکانیکی رباط مصنوعی است و تجمع استخوان با استخوان اطراف می‌تواند احتمال لغزش پیوند را کاهش دهد. بسیاری از رباط‌های مصنوعی برای به حداقل رساندن التهاب و نفوذ بافت زخم طراحی شده‌اند زیرا می‌توانند
و نفوذ بافت زخم طراحی شده‌اند زیرا می‌توانند از مقاومت مکانیکی جلوگیری کنند و باعث پارگی پیوند می‌شوند. طراح رباط مصنوعی برای بهبود آب دوستی تلاش می‌کند زیرا آبگریزی می‌تواند پاسخ طبیعی میزبان به اجسام خارجی را تحریک کند. Ligament Advanced Reinforcement (LARS) یک رباط مصنوعی پیشرو در جراحی ترمیم ACL است. این رباط‌ها از پلی اتیلن ترفتالات (PET) ساخته شده‌اند. آنها از یک قسمت درون استخوانی و درون مفصلی تشکیل شده‌اند. قسمت درون استخوانی شامل الیاف طولی است که توسط یک ساختار عرضی گره خورده محدود شده‌است. این
توسط یک ساختار عرضی گره خورده محدود شده‌است. این ساختار بافتنی می‌تواند به جلوگیری از تغییر شکل و سایش کمک کند. قسمت داخل مفصلی از الیاف طولی که با زاویه ۹۰ درجه پیچ خورده‌اند ساخته شده‌است. این بخش برای مقاومت در برابر خستگی و تقویت رشد بافت طراحی شده‌است. رباط‌های لیدز کیو از یک ساختار شبکه‌ای پلی استر تشکیل شده‌است که به دنبال تقلید از خواص مکانیکی ACL طبیعی است. متخلخل بودن رباط می‌تواند باعث رشد بافت شود که نشان داده شده‌است که خواص مکانیکی را بهبود می‌بخشد. پیوند مصنوعی PGA Dacron از ۷۵٪ اسید پلی
می‌بخشد. پیوند مصنوعی PGA Dacron از ۷۵٪ اسید پلی گلیکولیک تخریب پذیر قابل تجزیه و ۲۵٪ نخ داکرون دائمی تشکیل شده‌است. رباط مصنوعی Kennedy LAD از روبان‌های پلی پروپیلن ساخته شده‌است. این ماده برای تقویت رشد بافت و انتقال تدریجی بار به رباط جدید طراحی شده‌است. ACL طبیعی انسان دارای استحکام کششی در مقیاس کیلو نیوتون است، و تغییر طول آن در شکست تقریباً ۱۰٪ است. خصوصیات مکانیکی ACL طبیعی در کل جمعیت انسانی متفاوت است. قدرت ACL کودک بیشتر از یک بزرگسال است. رباط‌های مصنوعی PGA Dacron دارای مقاومت کششی نهایی نزدیک
مصنوعی PGA Dacron دارای مقاومت کششی نهایی نزدیک به ۳۵۰۰ نیوتون و تغییر طول نهایی متوسط تقریباً ۲۰٪ هست. رباط‌های کندی LAD دارای مقاومت کششی تقریباً 1500N در آستانهٔ شکست و سختی تقریبی ۵۰ نیوتون بر میلی‌متر هستند. رباط‌های مصنوعی Leeds-Keio دارای مقاومت کششی نهایی نزدیک به 2000N و سفتی حدود ۲۵۰ نیوتون بر میلی‌متر پس از رشد بافت هستند. رباط‌های مصنوعی LARS بسته به میزان الیاف استفاده شده، خواص مکانیکی مختلفی دارند. رباط با سایز بالاتر دارای مقاومت کششی بیشتری خواهد بود. در طول تست، یک رباط LARS اندازه ۶۰
خواهد بود. در طول تست، یک رباط LARS اندازه ۶۰ نمایش گذاشته شد که قدرت کششی نهایی آن 2500N در حالی که یک رباط ۱۲۰ مقاومت کششی 5600N از خود نشان داد بافت‌های رشد کرده نشان داده‌اند که خواص ویسکوالاستیک را افزایش و اصطکاک را کاهش می‌هند. برای بهبود زیست سازگاری، پوشش‌هایی به رباط‌های مصنوعی افزوده شده‌است. پوشش دهی58S وهیدروکسی آپاتیت نشان داده‌اند که باعث بهبود استخوان سازی و فعالیت سلولی در شرایط آزمایشگاهی و در مطالعات حیوانی که با استفاده از روش خیساندن روی رباط‌های PET قرار می‌گیرد. درمانهای سطحی
روی رباط‌های PET قرار می‌گیرد. درمانهای سطحی هیدروکسی پروپیل سلولز نشان داده‌اند که باعث بهبود استخوان سازی برای رباط‌های PET در مطالعات حیوانی شده‌است. PET بدون پوشش آبگریز است، بنابراین پوشش‌ها برای بهبود آب دوستی طراحی شده‌اند. پوشش‌های اسید هیالورونیک می‌تواند آبگریزی را کاهش دهد و نشان داده‌اند که باعث کاهش بافت زخم و التهاب در داخل بدن می‌شود. پوشش‌های کامپوزیتی هیالورونیک اسید و کیتوزان را می‌توان با استفاده از روش لایه به لایه بر روی رباط‌های مصنوعی رسوب داد، و نشان داده‌اند که آن‌ها باعث تشکیل
رسوب داد، و نشان داده‌اند که آن‌ها باعث تشکیل استخوان جدید در محل اتصال رباط در موش‌ها می‌شوند. از کیتوزان برای کاهش آبگریزی و بهبود استخوان سازی و رسوب مواد معدنی استفاده می‌شود، در حالی که اسید هیالورونیک باعث تقسیم و رشد سلول می‌شود. پوشش‌های پلی (سدیم استایرن سولفونات) در مطالعات حیوانی بهبود عملکرد زانو و تقلید از ACL طبیعی نشان داده‌اند. کاربرد بالینی. رباط صلیبی قدامی (ACL) یک ساختار بدنی انسان است که اغلب آسیب می‌بیند و ممکن است بدون درمان پزشکی باعث آسیب‌های ثانویه به زانوها مانند پارگی مینیسک و
آسیب‌های ثانویه به زانوها مانند پارگی مینیسک و تحلیل رفتن غضروف مفصلی بشود. بازسازی ACL یک روش معمول برای آسیب‌دیدگی ACL است که روی ۳۰٪ از بیماران انجام می‌شود، که می‌تواند ثبات ساختار زانو را بازگرداند. در بازسازی‌های سنتی ACL از پیوندهای اتوماگرافت یا آلوگرافت استفاده می‌شود که نیاز به زمان توانبخشی طولانی دارند و در بیشتر موارد در طولانی مدت به باعث بیماری اهدا کننده می‌شوند. علاقه اولیه به رباط‌های مصنوعی منجر به استفاده از بافت غیرانسانی مانند رباط‌های Proplast ساخته شده از تفلون و الیاف کربن و
Proplast ساخته شده از تفلون و الیاف کربن و Polyflex ساخته شده از پلی پروپیلن شد. نتایج مقاومت ضعیف در برابر نیروهای پیچشی را نشان داد. پروتز رباط صلیبی Gore-Tex که در سال ۱۹۸۶ توسط FDA تأیید و بعداً در کلینیک‌ها به تصویب رسید، نرخ پایین شکست مکانیکی اما میزان بالای پارگی در پیگیری را نشان داد. سپس Gore-Tex در عمل جراحی ACL رها شد و سپس رباط لیدز-کیو (LK) به تصویب رسید. در تحقیقات و پیگیری طولانی مدت بعد، رباط LK در ابتدا عملکرد امیدوار کننده ای را نشان داد اما هنوز در ۲ سال نرخ پایداری کم و تغییرات مخرب
اما هنوز در ۲ سال نرخ پایداری کم و تغییرات مخرب آن‌ها در مقایسه با مفصل مخالف آنها در یک دهه زیاد شد. در قرن بیست و یکم، رباط Ligament Advanced Reinforcement (LARS) به محبوب‌ترین رباط مصنوعی در بازار تبدیل شد. رباط‌های LARS نه تنها در ابتدا نتایج رضایت بخشی را ارائه می‌دهند بلکه حداقل طی ۲ سال عملکرد متفاوتی ندارند. رباط‌های LARS در تحقیقات کوتاه مدت ثبات بالاتر و میزان عوارض کمتری را در مقایسه با پیوند اتوگرافت نشان می‌دهند و در یک مطالعه ۹ ساله، رباط LARS بقای ۱۰۰٪ را نشان داده‌است. پیوندهای مصنوعی ACL
بقای ۱۰۰٪ را نشان داده‌است. پیوندهای مصنوعی ACL همیشه دچار خزش، خستگی و شکست می‌شوند، بنابراین تقاضا برای پیوندهای مصنوعی با عرضه کافی، خواص مکانیکی رضایت بخش و میزان عوارض پایین اساساً زیاد است. در حال حاضر، رباط LARS قابل مقایسه با پیوندهای اتوگرافت و سایر پیوندهای مصنوعی است. عوارضی که معمولاً پس از ده سال در رباط‌های مصنوعی رخ می‌دهد، شکستگی، ساییدگی بقایا، سینوویت، بی‌ثباتی مکرر، استئولیز و ورمهای مزمن است. عوارض معمولاً بلافاصله پس از جراحی یا پس از مدت نسبتاً کوتاه ظاهر نمی‌شوند و در چند مورد، پس از
نسبتاً کوتاه ظاهر نمی‌شوند و در چند مورد، پس از ده سال اول شروع به نشان دادن می‌کنند. برای مطالعه عملکرد برخی مواد مصنوعی برای رباط مصنوعی و نظارت بر سلامت بیماران، تحقیقا و پیگیری لازم است. میزان پارگی معمولاً طی ۲ تا ۵ سال ثبت می‌شود. مهندسی بافت. در حالی که آینده رباط‌های مصنوعی نامعلوم است، محققان برجسته مهندسی بافت قصد دارند رباط را برای بازسازی عملکرد طبیعی بازسازی و ترمیم کنند. مهندسی بافت ACL مبتنی بر بهبود رباط طرفی داخلی (MCL) خواهد بود، زیرا ACL به‌طور طبیعی بهبود نمی‌یابد. از سلول دانه ای در
به‌طور طبیعی بهبود نمی‌یابد. از سلول دانه ای در مهندسی بافت برای ترمیم رباط‌های ACL استفاده می‌شود. سلول دانه باید دارای شرایطی از قبیل: به راحتی در دسترس بودن، آمادگی برای تکثیر و کارآمد در تهیه ماتریس خارج سلولی بالغ باشد. سلولهای بنیادی مانند سلولهای بنیادی مزانشیمی مشتق از مغز استخوان، سلولهای بنیادی مشتق از چربی، سلولهای بنیادی اطراف عروقی و فیبروبلاست پوست ختنه گاه انسان معمولاً در مهندسی بافت استفاده می‌شود.