payamvha/North_RAG huggingface dataset:
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;timestamp&gt;2022-02-10T21:32:26Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Mha12213&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;Mha12213 صفحهٔ اعتز مظفر حسین را به اتزاز حسین منتقل کرد: گذاشتن نام مستعار و تصحیح براساس نام این صفحه در دیگر زبان ها&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;34111098&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt;
آبتیموس () با نام تجاری Riquent یک داروی سرکوب کننده سیستم ایمنی است. این دارو یک ماده بیولوژیکی مصنوعی به نام تولروژن است. این از چهار الیگودئوکسی ریبونوکلئوتید دو رشته‌ای ساخته شده است که به یک پلتفرم حامل متصل هستند و برای مسدود کردن آنتی‌بادی‌های DNA دو رشته‌ای سلول B خاص طراحی شده‌اند. همچنین ممکن است آنتی‌بادی‌های ضد dsDNA را با هم پیچیده کند، بنابراین آنها را غیرفعال می‌کند. به این ترتیب آبتیموس قرار بود به درمان لوپوس اریتماتوز سیستمیک و به ویژه نفریت لوپوس کمک کند. این دارو توسط La Jolla
ویژه نفریت لوپوس کمک کند. این دارو توسط La Jolla Pharmaceutical ساخته شد، که در میانه‌های دهه ۲۰۰۰ میلادی برای مجوزهای بازاریابی درخواست داد، اما این دارو هرگز در ایالات متحده یا اروپا به بازار عرضه نشد.
ستاره نوع بی رشتهٔ اصلی () یا (B V) یک ستارهٔ رشتهٔ اصلی (هیدروژن سوز) از نوع طیفی B و کلاس درخشندگی V است. جرم این گونه از ستارگان از ۲ تا ۱۶ برابر خورشید و دمای سطح آن ها بین ۱۰۰۰۰ تا ۳۰۰۰۰ کلوین است. ستاره‌های نوع B بسیار درخشان و آبی‌رنگ هستند. طیف آنها دارای هلیوم خنثی است که در زیر کلاس B2 برجسته تر است و خطوط هیدروژن متوسطی دارد. به عنوان مثال می‌توان به قلب‌الاسد و راس‌الغول اشاره کرد. این دسته از ستارگان با [[کاتالوگ ستارگان درخشان]] توالی طیف‌های ستاره‌ای هاروارد]] معرفی و در کاتالوگ نورسنجی تجدید
هاروارد]] معرفی و در کاتالوگ نورسنجی تجدید نظر شده هاروارد منتشر شد. تعریف ستارگان نوع B وجود خطوط هلیوم غیریونیزه با عدم وجود هلیوم یونیزه منفرد در بخش آبی-بنفش طیف بود. همه طبقات طیفی، از جمله نوع B، با یک پسوند عددی تقسیم شدند که نشان‌دهندهٔ درجه نزدیک شدن آنها به طبقه‌بندی بعدی است؛ بنابراین B2 1/5 مسیر از نوع B (یا B0) تا نوع A است.[۵][۶]
همگام‌سازی در مطالعه کرونوبیولوژی، زمانی رخ می‌دهد که رویدادهای فیزیولوژیکی یا رفتاری ریتمیک، خود را با نوسانات محیطی مطابقت دهند. چنین چیزی به معنای تعامل بین ریتم‌های شبانه‌روزی و محیط است. یک نمونه اصلی از آن، ریتم‌های شبانه‌روزی است که توسط چرخه روزانه روشنایی و تاریکی تنظیم می‌شود که تعیین‌کننده آن هم گردش زمین است. قرار گرفتن در معرض برخی از محرک‌های محیطی نیز باعث تغییر ناگهانی فاز در زمان این ریتم‌ها می‌شود. همگام‌سازی به ارگانیسم‌ها کمک می‌کند تا یک رابطه تطبیقی با محیط را حفظ کنند و همچنین از
یک رابطه تطبیقی با محیط را حفظ کنند و همچنین از تغییر ریتم فری‌رانینگ نیز جلوگیری می‌کند. تصور می‌شود که این رابطه پایدار به دست آمده، عملکرد اصلی همگام‌ساز باشد.
خواب ریتمِ آزاد یا خواب بی‌چرخه (Free-running sleep) یک الگوی خواب است که نه با چرخه ۲۴ ساعته شبانه‌روز در طبیعت و نه با هیچ چرخه مصنوعی تنظیم (همگام‌سازی) نشده‌است. این اختلال گونه‌ای از اختلال خواب خواب و بیداری غیر ۲۴ ساعته می‌باشد، همچنین ممکن است به صورت مصنوعی به عنوان بخشی از یک آزمایش برای مطالعه ریتم‌های شبانه‌روزی و سایر ریتم‌های طبیعی در زیست‌شناسی ایجاد گردیده باشد. افراد مورد مطالعه اغلب با یک پروتکل روشنایی پایدار از همه نشانه‌های زمانی محافظت می‌شوند. همچنین، ممکن است مقدار محدودی غذا در
می‌شوند. همچنین، ممکن است مقدار محدودی غذا در فواصل زمانی کوتاه در دسترس باشد تا از اضافه کردن زمان صرف غذا جلوگیری شود؛ بنابراین سوژه‌ها مجبور می‌شوند با «ساعت شبانه‌روزی» درونی خود زندگی کنند. در انسان. خواب و بیداری غیر ۲۴ ساعته که به آن "اختلال ریتم آزاد" (FRD) یا "غیر ۲۴ ساعته (Non-24)" نیز گفته می‌شود، یکی از اختلالات ریتم شبانه‌روزی خواب در انسان است. بیش از نیمی از افراد کاملاً نابینا و تعداد کمتری از افراد بینا را نیز تحت تأثیر قرار می‌دهد. در بین افراد نابینا، علت بروز اختلال ناتوانی در ثبت و در
افراد نابینا، علت بروز اختلال ناتوانی در ثبت و در نتیجه جذب نشانه‌های روشنایی است. بسیاری از افراد نابینایی که به چرخه ۲۴ ساعته روشنایی/تاریکی وارد می‌شوند، چشم‌هایی با شبکیه‌های فعال از جمله سلول‌های حساس به نور غیربصری، ipRGCs دارند. این سلول‌های گانگلیونی که حاوی ملانوپسین هستند، سیگنال‌های خود را از طریق مجرای رتینوهیپوتالاموس (که از عصب بینایی منشعب می‌شوند) به «ساعت شبانه‌روزی» می‌رسانند و شبکیه را به غده صنوبری متصل می‌کنند. در بین افراد بینا، Non-24 معمولاً برای اولین بار در نوجوانی یا اوایل دهه
معمولاً برای اولین بار در نوجوانی یا اوایل دهه بیست ظاهر می‌شود. مانند اختلال فاز خواب تأخیری (DSPS یا DSPD)، در غیاب آسیب عصبی ناشی از تروما یا سکته، چنین کیس‌هایی تقریباً هرگز پس از ۳۰ سالگی ظاهر نمی‌گردد. اختلال غیر ۲۴ ساعته در مردان بینا بیشتر از زنان بینا تأثیر می‌گذارد. یک چهارم افراد بینای غیر ۲۴ ساعته نیز یک بیماری روانپزشکی مرتبط دارند و یک چهارم آنها قبلاً علائم اختلال تأخیر در فاز خواب را نشان داده‌اند.
(فراخواندن سنت متی) نقاشی از کاراواجواست که لحظه‌ای را به تصویر می‌کشد که در آن عیسی مسیح به متی الهام می‌کند تا از او پیروی کند. در ۱۵۹۹-۱۶۰۰ برای کلیسای کونتارلی در کلیسای جماعت فرانسوی، در رم تکمیل شد، جایی که باقی مانده است. این نقاشی در کنار دو نقاشی دیگر از متیو اثر کاراواجو، شهادت سنت متی (که تقریباً همزمان با "فراخوان" نقاشی شده است) و "الهام" تماس در مقابل "شهادت سنت متی" آویزان است. در حالی که احتمالاً "شهادت" اولین موردی بود که شروع شد، "فراخوان"، طبق گزارش، اولین موردی بود که تکمیل شد. کمیسیون
طبق گزارش، اولین موردی بود که تکمیل شد. کمیسیون این دو نقاشی جانبی - "فراخوان" و "شهادت" - به تاریخ ژوئیه ۱۵۹۹ است و پرداخت نهایی در ژوئیه ۱۶۰۰ انجام شد. بین این دو، در محراب، "الهام سنت متی" (۱۶۰۲) قرار دارد. موضوع. این نقاشی داستان انجیل متی (متی ۹:۹) را به تصویر می‌کشد: «عیسی مردی به نام متی را در محل کار خود دید و به او گفت: «به دنبال من بیا» و متی برخاست و به دنبال او رفت.» کاراواجو متیو باجگیر را به تصویر می کشد که با چهار مرد دیگر پشت میز نشسته است. عیسی مسیح و سنت پیتر وارد اتاق شده‌اند و عیسی به
عیسی مسیح و سنت پیتر وارد اتاق شده‌اند و عیسی به متی اشاره می‌کند. پرتوی از نور چهرهٔ مردانی را که پشت میز هستند و به عیسی مسیح نگاه می‌کنند، روشن می کند. هویت سنت متی. بحث بر سر اینکه کدام مرد در تصویر سنت متی است وجود دارد؛ زیرا ژست غافلگیرکننده مرد ریشو پشت میز را می‌توان به دو صورت خواند. اکثر نویسندگان در "فراخوان" ، سنت متی را مرد ریشدار فرض می‌کنند و او را به سمت خود نشانه می‌گیرند که انگار از من می‌پرسد؟ در پاسخ به احضار مسیح. این نظریه زمانی تقویت می‌شود که یکی از دو اثر دیگر این مجموعه، "یعنی
می‌شود که یکی از دو اثر دیگر این مجموعه، "یعنی الهام سنت متی" و "شهادت سنت متی" را در نظر بگیرد. مرد ریشداری که نقش سنت متی را دارد در هر سه اثر ظاهر می‌شود و او به‌طور واضح نقش متی مقدس را هم در «الهام» و هم در «شهادت» بازی می‌کند. یک تفسیر جدیدتر پیشنهاد می کند که مرد ریشو در واقع به مرد جوان انتهای میز اشاره می‌کند که سرش به زمین افتاده است. در این قرائت مرد ریشو از او می پرسد؟ در پاسخ به احضار مسیح و نقاشی لحظه‌ای را به تصویر می‌کشد که بلافاصله قبل از اینکه متی جوان سر خود را برای دیدن مسیح بلند کند.
اینکه متی جوان سر خود را برای دیدن مسیح بلند کند. نویسندگان دیگر این نقاشی را عمداً مبهم توصیف می‌کنند.
مطالعات جنین در رحم دو طرح مشروح رنگی توسط لئوناردو داوینچی است که در حدود سال ۱۵۱۰ ساخته شده‌است. مطالعات به درستی جنین انسان را در موقعیت مناسب خود در داخل رحم تشریح شده به تصویر می‌کشد. لئوناردو رحم را با یک اتاق به تصویر می‌کشد، برخلاف نظریه‌هایی که رحم دارای اتاق‌های زیادی است که بسیاری معتقد بودند در مورد دوقلوها، جنین‌ها را به بخش‌های جداگانه تقسیم می‌کنند. لئوناردو همچنین شریان رحمی و سیستم عروقی دهانه رحم و واژن را به درستی ترسیم کرد. آماده‌سازی و مطالعات و عملیات. لئوناردو با کمک آناتومیست
و مطالعات و عملیات. لئوناردو با کمک آناتومیست مارکانتونیو دلا توره، جنین‌شناسی انسان را مطالعه کرد و جنین را در یک جسد دید. مطالعه اول با ابعاد ۳۰٫۵×۲۲ سانتی‌متر، جنین را در حالت بریچ در داخل رحم تشریح شده نشان می‌دهد. لئوناردو به اشتباه لپه‌هایی را در دیواره‌های عروقی رحم انسان که قبلاً در رحم گاو پیدا کرده بود به تصویر کشید. مطالعه دیگر با ابعاد ۳۰٫۳×۲۲ سانتی‌متر، اندام تناسلی خارجی زن، چینش فرضی عضلات شکم در سمت راست بالا و جنین را از زوایای مختلف نشان می‌دهد. لوح بالای صفحه حاوی کتیبه ایتالیایی است: "
لوح بالای صفحه حاوی کتیبه ایتالیایی است: " لئوناردو این نظریه را مطرح کرد که بند ناف مسئول خروج ادرار جنین به خارج از رحم است. منشأ. این طراحی‌ها در ابتدا به فرانچسکو ملزی واگذار شد. در ج. ۱۵۸۲–۱۵۹۰ آنها توسط پمپئو لئونی از وارثان او خریداری شدند و تا سال ۱۶۳۰ آنها به توماس هاوارد، دومین ارل آروندل تعلق داشتند. از سال ۱۶۹۰ مطالعات در مجموعه سلطنتی انگلستان نگهداری می‌شود.
سنت مدونای که مدونا دی سان سیستو نیز نامیده می‌شود، نقاشی رنگ روغن اثر رافائل هنرمند ایتالیایی است. این نقاشی در سال ۱۵۱۲ توسط پاپ ژولیوس دوم برای کلیسای سن سیستو، پیاچنزا سفارش داده شده و احتمالاً در سال ۱۵۱۲ اجرا "شده‌ است." ۱۵۱۳–۱۵۱۴. این بوم یکی از آخرین مدونایی بود که توسط رافائل کشیده شد. جورجیو وازاری آن را «یک کار واقعاً کمیاب و خارق‌العاده» نامید. این نقاشی از سال ۱۷۵۴ به درسدن منتقل شد و به دلیل تأثیر آن در صحنه هنر آلمان و روسیه به خوبی شناخته شده‌است. پس از جنگ جهانی دوم، برای یک دهه به مسکو
شده‌است. پس از جنگ جهانی دوم، برای یک دهه به مسکو منتقل شد و سپس به آلمان بازگردانده شد. و درحال حاضر در المان است ترکیب بندی. ابعاد نقاشی رنگ روغن روی بوم ۲۶۵ است سانتی‌متر در ۱۹۶ سانتی‌متر. در این نقاشی، مدونا، کودک مسیح را در دست دارد و سنت سیکستوس و سنت باربارا در کنار آن قرار دارند، روی ابرها در مقابل ده‌ها پوتی مبهم ایستاده‌است، در حالی که دو پوتی بالدار متمایز روی آرنج‌های خود در زیر او قرار گرفته‌اند. این نقاشی به سفارش پاپ ژولیوس دوم به افتخار عموی فقیدش، پاپ سیکستوس چهارم، به عنوان محراب کلیسای
فقیدش، پاپ سیکستوس چهارم، به عنوان محراب کلیسای بازیلیکای صومعه بندیکتین در پیاچنزا، که خانواده روور با آن زندگی طولانی داشتند، ساخته شد. -رابطه ایستاده کمیسیون موظف بود که این نقاشی هر دو قدیس سیکستوس و باربارا را به تصویر بکشد. افسانه‌ها حاکی از آن است که زمانی که آنتونیو داکورگیو برای اولین بار به این قطعه نگاه کرد، الهام گرفت که گریه کند: "و، من یک نقاش هستم!"
علی خیرالدین (متولد ۱۳۴۳_سمنان) پژوهشگر ایرانی و استاد ممتاز مهندسی عمران در دانشگاه سمنان است. وی دارنده نشان عالی دانش و به عنوان چهره ماندگار در سال ۱۴۰۳ معرفی گردید. او برای آثارش در زمینهٔ سازه های بتن آرمه، سازه‌های مرکب، طراحی و تحلیل ساختمان‌های بلند، بتن الیافی، مقاوم سازی و بهسازی لرزه ای، انهدام پیش‌رونده و شبکه‌های عصبی شناخته‌شده است. خیرالدین در سال های ۲۰۲۱ و ۲۰۲۲، از دانشمندان برتر ۲ درصد پراستناد بود. زندگی. خیرالدین دوره‌های کارشناسی و کارشناسی ارشد را در دانشگاه علم و صنعت ایران و دورهٔ
ارشد را در دانشگاه علم و صنعت ایران و دورهٔ دکتری را در دانشگاه مک‌گیل گذراند. او از سال ۱۳۸۵ تا ۱۳۹۳ رئیس دانشگاه سمنان بود و در سال ۱۳۹۸ به‌عنوان نخستین استاد ممتاز دانشگاه سمنان معرفی شد. خیرالدین همچنین استاد مدعو دانشگاه تگزاس در آرلینگتون و دانشگاه کالیفرنیا در برکلی (۲۰۱۵) بوده‌است. خیرالدین در مهرماه ۱۴۰۰ از سوی محمدعلی زلفی‌گل به‌عنوان مشاور وزیر علوم در امور علمی، تحقیقاتی و فناوری و در آذرماه به‌عنوان اولین معاون فناوری و نوآوری وزارت علوم منصوب شد و در فروردین 1402 از این سمت استعفا داد. در
شد و در فروردین 1402 از این سمت استعفا داد. در خرداد ماه ۱۴۰۳ طی آئینی که با حضور وزیر علوم، تحقیقات و فناوری در دانشگاه تهران برگزار شد، نشان عالی دانش به ۱۱ استاد برجسته دارای مرجعیت علمی کشور اعطا شد که عضو هیات علمی دانشگاه سمنان نیز موفق شد در جمع یازده استاد برجسته ایران قرار گیرد. پروفسور خیرالدین در حالی موفق به کسب نشان عالی دانش شد که 10 استاد دیگر دارنده این نشان از دانشگاه های استان تهران بودند و دکتر علی خیرالدین تنها استاد کسب کننده این نشان از دانشگاه های غیر از تهران بود.
غلامحسین مجذوبی (متولد ۳۱ شهریور ۱۳۳۶) پژوهشگر ایرانی و استاد مهندسی مکانیک دانشگاه بوعلی سینا است. او از ۱۴۰۳ سرپرستی این دانشگاه را بر عهده دارد. مجذوبی در سال ۱۳۹۹ به‌عنوان اولین استاد ممتاز دانشگاه بوعلی سینا معرفی شد.
محرم حبیب نژاد کورایم. محرم حبیب‌نژاد کورایم (متولد ۱۳۴۰) پژوهشگر ایرانی و استاد مهندسی مکانیک دانشگاه علم و صنعت ایران است. او در سال ۱۳۹۸ به‌عنوان استاد ممتاز گروه مهندسی مکانیک در دانشگاه علم و صنعت ایران معرفی شد. زندگی. محرم حبیب نژاد کورایم در ماه سال ۱۳۴۰ در شهرستان , استان , در خانواده ای فرهنگی زاده شد. دیپلم خود را در سال ۱۳۵۵ اخذ نمود و در همان سال در آزمون سراسری دانشگاه ها در رشته مهندسی مکانیک با گرایش طراحی کاربردی در دانشگاه امیرکبیر پذیرفته شد. دوره کارشناسی را در شهریور ۱۳۶۵ به اتمام رساند
دوره کارشناسی را در شهریور ۱۳۶۵ به اتمام رساند و در مهرماه همان سال به عنوان نفر اول در دوره کارشناسی ارشد همان رشته در همان دانشگاه پذیرفته شد و دوره مذکور را با رتبه ممتاز در تیرماه ۱۳۶۷ به پایان رساند. در سال ۱۳۶۸ برای ادامه تحصیلات آکادمیک خود به استرالیا رفت و در دانشگاه ولگنگ در رشته مهندسی مکانیک و گرایش روباتیک مشغول به تحصیل شد و پس از اتمام تحصیلات در مقطع دکتری تخصصی در سال 1373 فارغ التحصیل شد. سوابق. سوابق ایشان قابل ارایه در دو دسته بندی زیر می باشد:
مویسکا () مردمان بومی کلمبیا و متعلق به دوران فرهنگ پیشاکلمبی کشور کلمبیا هستند. مویسکاها تا پیش استعمار توسط اسپانیاییها تشکیل‌دهندهٔ اتحادیه‌ای به نام اتحادیه مویسکا بودند. این اتحادیه متشکل از دو ایل بزرگ با نامهای (به مرکزیت باکاتا)(خود متشکل از ۵ طایفهٔ‌ زیرمجموعه) و (به مرکزیت هونسا)(خود متشکل از ۳ طایفهٔ‌ زیرمجموعه)، دو «کاسیکه‌نشین» (خان‌نشین) مقدس (خان‌نشین‌هایی که نقش و اهمیت مذهبی آنها پررنگ‌تر از نقش و اهمیت سیاسی‌شان بود) شامل تونداما و ایراکا (سوگاموسو)، تعدادی طایفهٔ مستقل بود. این مردمان
(سوگاموسو)، تعدادی طایفهٔ مستقل بود. این مردمان متکلم به زبانی از خانواده زبان چیب‌چان بوده‌اند که به آن "مویسکا" گفته‌ می‌شوند. مقام خان‌نشینی در مویسکا، موروثی بوده، اما نه از پدر به پسر. بلکه رسم مویسکا این بوده که مقام خان‌نشینی از خان به مسن‌ترین خواهرزادهٔ وی به ارث می رسیده. خان‌های طوایف تابعه البته، حق نظر و رای سمبولیک نیز در انتخاب خان جدید داشته‌اند.
تاگوهی مانوئلی توماسیان (؛ ؛ زادهٔ ) سیاست‌مدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۲۰۱۹ تا کنون نمایندگی دوره‌های هفتم و هشتم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده دارد. زندگی‌نامه. وی در ۱۴ اوت ۱۹۸۲ در واردنیس به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان فارغ‌التحصیل گشت.
نائیرا زهرابیان (؛ ؛ زادهٔ ) سیاست‌مدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۲۰۰۸ تا تاریخ ۲۰۲۱ نمایندگی دوره‌های چهارم تا هفتم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی‌نامه. وی در ۸ مه ۱۹۶۵ در ایروان به دنیا آمد. ساموئل مکرتچیان شوهر وی بود.
تاگوهی آراراتی قازاریان (؛ ؛ زادهٔ ) سیاست‌مدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۲۰۱۹ تا تاریخ ۲۰۲۱ نمایندگی دوره هفتم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی‌نامه. وی در ۱۶ مارس ۱۹۹۱ در آرشالویس به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان فارغ‌التحصیل گشت.
گایانه آبراهامیان (؛ زادهٔ ) روزنامه‌نگار و سیاست‌مدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۰ نمایندگی دوره هفتم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی‌نامه. وی در ۲ ژوئیه ۱۹۷۹ در ایروان به دنیا آمد و از آکادمی دولتی هنرهای زیبای ارمنستان و مرکز بین‌المللی روزنامه‌نگاران فارغ‌التحصیل گشت. وی متأهل و ضاحب دو فرزند می‌باشد.
آرپینه داوویان (؛ ؛ زادهٔ ۲۸ اوت ۱۹۸۵) روان‌شناس، سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۲۰۱۹ تا تاریخ ۲۰۲۱ نمایندگی دوره هفتم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی‌نامه. وی در ۲۸ اوت ۱۹۸۵ در استپاناوان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی وانادزور فارغ‌التحصیل گشت.
فتح اتحادیه مویسکا توسط اسپانیا () فتح کشور مویسکا توسط اسپانیایی‌ها است که از ۱۵۳۷ تا ۱۵۴۰ به طول انجامید. این ملت و کشور در فلات کوندینامارکا در شمال رشته کوه آند، در کلمبیای امروزی واقع شده بود. پایتخت این کشور و مقر خان اصلی آن، شهر باکاتا، پس از فتح آنان، مبدل به شهر مدرن بوگوتا، پایتخت و بزرگترین شهر کلمبیا شد. مویسکاها تا پیش استعمار توسط اسپانیاییها تشکیل‌دهندهٔ اتحادیه‌ای به نام اتحادیه مویسکا بودند. این اتحادیه متشکل از دو ایل بزرگ با نامهای (به مرکزیت باکاتا)(خود متشکل از ۵ طایفهٔ‌ زیرمجموعه) و
باکاتا)(خود متشکل از ۵ طایفهٔ‌ زیرمجموعه) و (به مرکزیت هونسا)(خود متشکل از ۳ طایفهٔ‌ زیرمجموعه)، دو «کاسیکه‌نشین» (خان‌نشین) مقدس (خان‌نشین‌هایی که نقش و اهمیت مذهبی آنها پررنگ‌تر از نقش و اهمیت سیاسی‌شان بود) شامل تونداما و ایراکا (سوگاموسو)، تعدادی طایفهٔ مستقل بود.
اسپنسر کوهن فیلم‌نامه‌نویس، تهیه‌کننده اجرایی و کارگردان موزیک ویدیو آمریکایی است که بیشتر به‌خاطر آثارش در فیلم‌های "انقراض" (۲۰۱۸) و "سقوط ماه" (۲۰۲۲) شهرت دارد. در آگوست ۲۰۲۱، کوهن با نوشتن فیلمنامه و داستان برای فیلم "بی‌مصرف‌ها ۴" (۲۰۲۳) و فیلمنامه فیلم "دور" (۲۰۲۴) به شهرت بیشتری دست یافت.
گاری آب‌تنی وسیله ای بود که از سده هجدهم تا اوایل سده بیستم رایج بود و به مردم اجازه می داد لباس های معمولی خود را عوض کنند، لباس شنا بپوشند. گاری‌ها مسقف و دیوارکشی شده بودند که به داخل دریا می‌رفتند. برخی دیوارهای چوبی یکپارچه داشتند، برخی دیگر دیوارهای برزنتی بر روی یک قاب چوبی، و معمولاً دیوارهایی در کناره‌ها و درهای پرده‌دار در هر انتها داشتند. استفاده از گاری‌های آب‌تنی به عنوان بخشی از آداب آب‌تنی کردن در دریا باید توسط مردان و زنانی که مایل به رفتار محترمانه هستند رعایت شود. به‌ویژه در بریتانیا،
محترمانه هستند رعایت شود. به‌ویژه در بریتانیا، معمولاً مردان و زنان از هم جدا می‌شدند، به طوری که افراد جنس مخالف نباید آنها را در لباس‌های شنای خود ببینند، لباس‌هایی که (اگرچه طبق معیارهای امروزی بسیار متواضعانه) لباس مناسبی برای دیده شدن در انظار عمومی محسوب نمی‌شد. کاربرد. والی چمبرلین اولتون گاری‌های آب‌تنی مورد استفاده در مارگیت و کنت در سال ۱۸۰۵ این چنین توصیف می‌کند: مردم در حالی که گاری در ساحل بود با لباس خیابانی وارد اتاق کوچک گاری می‌شدند. در گاری لباس خود را عوض ‌می‌کردند، اگرچه مردان تا دهه
لباس خود را عوض ‌می‌کردند، اگرچه مردان تا دهه ۱۸۶۰ اجازه داشتند برهنه آب‌تنی کنند، لباس های خیابانی خود را در یک گنجه بلند قرار می دادند که در آن خشک می ماندند. گمان می‌رود که همه گاری‌های آب‌تنی دارای پنجره‌های کوچک بودند، اما یکی از نویسندگان در "گاردین منچستر" در ۲۶ مه ۱۹۰۶ آنها را "کم نور" می‌دانست و شگفت‌زده بود که چرا گاری‌های آب‌تنی با نورگیر بهبود نمی‌یابند. سپس گاری چرخانده می‌شود یا به درون آب می‌رود. رایج‌ترین گاری‌ها چرخ‌های پهن بزرگی داشتند و توسط یک اسب یا یک جفت اسب با راننده به درون آب
و توسط یک اسب یا یک جفت اسب با راننده به درون آب می‌رفتند و بیرون می‌آمدند. گاری‌هایی که توسط نیروی انسانی جابجا می‌شدند، کمتر رایج بود. برخی از استراحتگاه‌ها ریل های چوبی به داخل آب داشتند تا چرخ‌ها روی آن بچرخند. شماری از گاری‌ها را با کابل‌هایی توسط یک موتور بخار به حرکت در می‌آوردند. همین که گاری به درون آب رفت سرنشینان از پله‌های رو به دریا پیاده شدند. بسیاری از گاری‌ها در‌ پشتی هم داشتند. آنهایی که فقط یک در دارند به دریا باز می گردند یا باید به اطراف بازگردند. ضروری تلقی می‌شد که گاری هرگونه دید را
بازگردند. ضروری تلقی می‌شد که گاری هرگونه دید را از ساحل مسدود کند. برخی از گاری‌ها مجهز به یک چادر برزنتی بودند که از در رو به دریا پایین می‌آمد، که گاهی اوقات می‌توانست به سمت آب پایین بیاید و حریم خصوصی بیشتری به شناگر می‌داد. برخی از استراحتگاه‌ها یک غواص داشتند، یک فرد نیرومند همجنس که به شناگر در داخل و بیرون از دریا کمک می‌کرد. گفته می‌شود که برخی از غواص‌ها شناگرها را به داخل آب هل می‌دهند، سپس آنها را بیرون می‌کشند، که بخشی از این تجربه محسوب می‌شود. گاری‌های آب‌تنی اغلب پرچم کوچکی دارند که
می‌شود. گاری‌های آب‌تنی اغلب پرچم کوچکی دارند که می‌تواند توسط شناگر به‌عنوان سیگنالی برای راننده مبنی بر آمادگی برای بازگشت به ساحل بلند شود. تاریخچه. طبق برخی منابع، گاری‌ آب‌تنی در سال ۱۷۵۰ در مارگیت و کنت ساخته شد. این نسخه احتمالاً برای پنهان کردن کاربر تا زمانی که با قرار گرفتن در آب مخفی می شود، ساخته شده است، زیرا لباس‌های شنا هنوز رایج نشده‌ بودند و بیشتر مردم در آن زمان برهنه شنا می‌کردند. «آقای بنجامین بیل کویکر، مخترع گاری‌ آب‌تنی بود. ساختار آنها ساده است، اما کاملا مناسب است. و با استفاده از
ساده است، اما کاملا مناسب است. و با استفاده از چتر، می توان از آب‌تنی به گونه ای خصوصی لذت برد که با سخت ترین ظرافت سازگار باشد.» در کتابخانه عمومی اسکاربورو، حکاکی از جان سترینگتون به تاریخ ۱۷۳۶ وجود دارد که نشان می‌دهد مردم در حال آب‌تنی کردن هستند و به نظر همگان نخستین مدرک برای گاری‌های آب‌تنی است، با این حال دوون ادعا می‌کند که این یک سال پیش از آن در سال ۱۷۳۵ بود. گاری‌های آب‌تنی در بریتانیا و بخش‌هایی از امپراتوری بریتانیا با جمعیت بریتانیایی رایج‌تر بود، اما در فرانسه، آلمان، ایالات متحده، مکزیک و
بود، اما در فرانسه، آلمان، ایالات متحده، مکزیک و سایر کشورها نیز استفاده می‌شد. جداسازی قانونی مناطق شنا در بریتانیا در سال ۱۹۰۱ پایان یافت و گاری‌ آب‌تنی به سرعت کاهش یافت. در آغاز دهه ۱۹۲۰، گاری‌های آب‌تنی تقریباً منقرض شده بودند، حتی در سواحل که از مشتریان مسن‌تر پذیرایی می‌کردند. گاری‌های آب‌تنی تا سال ۱۸۹۰ در سواحل انگلیسی مورد استفاده فعال باقی ماندند، زمانی که آنها آغاز به پارک کردن در ساحل کردند. سپس برای چند سال به عنوان رختکن ثابت مورد استفاده قرار گرفتند. بیشتر آنها تا سال ۱۹۱۴ در بریتانیا
قرار گرفتند. بیشتر آنها تا سال ۱۹۱۴ در بریتانیا ناپدید شدند.
بمب‌گذاری در مرکز تجارت جهانی در سال ۱۹۹۳ یک حمله تروریستی به مرکز تجارت جهانی در شهر نیویورک بود که در ۲۶ فوریهٔ ۱۹۹۳ با انفجار یک خودروی انفجاری در زیر برج شمالی این مرکز انجام شد. برای این بمب‌گذاری، نیترات اوره -گاز هیدروژن توسط بمب‌گذارها در نظر گرفته شده بود تا پس از انفجار، با برخورد برج شمالی (برج ۱)، به برج جنوبی (برج ۲) هر دو برج، تخریب شده و ده‌ها هزار نفر کشته شوند. این حمله موفق به انجام این کار نشد، اما شش نفر از جمله یک زن باردار کشته و بیش از هزار نفر مجروح شدند. در آن روز حدود ۵۰٬۰۰۰ نفر از
هزار نفر مجروح شدند. در آن روز حدود ۵۰٬۰۰۰ نفر از این ساختمان‌ها به‌طور اضطراری تخلیه شدند. این حمله توسط گروهی از تروریست‌ها از جمله رمزی یوسف، محمود ابوحلیمه، محمد سلامه، نضال ع. ایاد، عبدالرحمن یاسین و احمد عجاج طراحی شده بود. آن‌ها از خالد شیخ محمد، عموی رمزی یوسف، کمک مالی دریافت کرده بودند. در مارس ۱۹۹۴، چهار نفر به جرم انجام این بمب‌گذاری محکوم شدند: ابوحلیمه، عجاج، ایاد و سلامه. این اتهامات شامل توطئه، تخریب اموال با مواد منفجره و حمل‌ونقل بین‌ایالتی مواد منفجره بود. در نوامبر ۱۹۹۷، دو نفر دیگر در
مواد منفجره بود. در نوامبر ۱۹۹۷، دو نفر دیگر در این رابطه، محکوم شدند: رمزی یوسف، سازمان‌دهندهٔ بمب‌گذاری‌ها، و ایاد اسماعیل، که خودروی حامل بمب را رانده بود. برنامه‌ریزی و سازماندهی. پیش از انجام عملیات، در سال ۱۹۹۱ برای برنامه‌ریزی یک حمله بمب‌گذاری در ایالات متحده، رمزی یوسف مدتی را در یک اردوگاه آموزشی القاعده در افغانستان گذراند. عموی یوسف، خالد شیخ محمد، که بعدها معمار اصلی حملات ۱۱ سپتامبر در نظر گرفته شد، از طریق تلفن به او مشاوره و راهنمایی می‌داد و همکارش محمد سلامه را به مبلغ ۶۶۰ دلار کمک مالی
و همکارش محمد سلامه را به مبلغ ۶۶۰ دلار کمک مالی کرد. یوسف در ۱ سپتامبر ۱۹۹۲ به‌طور غیرقانونی وارد ایالات متحده شد و با احمد عجاج از مبدأ پاکستان، سوار هواپیما شد. هر دو در این پرواز در صندلی‌هایی جدا نشستند و طوری رفتار کردند که انگار به‌طور جداگانه سفر می‌کنند. عجاج تلاش کرد با یک پاسپورت سوئدی جعلی وارد آمریکا شود و گرچه آن را تغییر داده بودند، باعث ایجاد سوءظن در بین مقامات INS در فرودگاه بین‌المللی جان اف کندی شد. هنگامی که مقامات در فرودگاه، عجاج را تحت بازرسی ثانویه قرار دادند، دستورالعمل‌های ساخت
تحت بازرسی ثانویه قرار دادند، دستورالعمل‌های ساخت بمب و سایر مواد را در چمدان او کشف کرده و او را دستگیر کردند. نام ابوبرا، نام مستعار محمد جمال خلیفه، در کتابچه‌ها آمده بود. یوسف اما با گذرنامه جعلی عراقی با درخواست پناهندگی سیاسی، اجازه ورود به ایالات متحده را گرفت و تاریخ یک جلسهٔ رسیدگی به او داده شد. یوسف در جرسی سیتی، نیوجرسی اقامت گزید، به نیویورک و نیوجرسی سفر کرد و از طریق تلفن همراه با شیخ عمر عبدالرحمن، روحانی مسلمان نابینای جنجالی، تماس گرفت. یوسف پس از معرفی شدن به همدستانش توسط عبدالرحمن در
پس از معرفی شدن به همدستانش توسط عبدالرحمن در مسجد الفاروق بروکلین، شروع به جمع‌آوری . نیترات اوره، تقویت‌شده با گاز هیدروژن برای بمب‌گذاری در برج‌های تجارت جهانی کرد. او هنگام مجروح شدن در یک تصادف اتومبیل، از اتاق بیمارستان خود مواد شیمیایی مورد نظرش را سفارش داد. بر اساس متن محاکمه، یوسف امیدوار بود که با برخورد برج ۱ به برج ۲ هر دو برج تخریب شده و ساکنان هر دو ساختمان را که یوسف، حدود ۲۵۰٬۰۰۰ نفر تخمین زده بود، در انتقام از حمایت ایالات متحده از اسرائیل، از بین ببرد. به گفته روزنامه‌نگار «استیو کول»،
از بین ببرد. به گفته روزنامه‌نگار «استیو کول»، یوسف درست پیش از حمله، نامه‌هایی را به روزنامه‌های مختلف نیویورک ارسال کرده و در آن‌ها مدعی بود که به «ارتش آزادی، گردان پنجم» تعلق دارد. در این نامه‌ها سه خواسته مطرح شده بود: پایان تمامی کمک‌های ایالات متحده به اسرائیل، پایان دادن به روابط دیپلماتیک ایالات متحده با اسرائیل و تعهد ایالات متحده برای پایان دادن به مداخله «در تمامی امور داخلی کشورهای خاورمیانه» یوسف در نامه‌های خود اعتراف کرده بود که بمب‌گذاری در مرکز تجارت جهانی یک اقدام تروریستی است اما توجیه
مرکز تجارت جهانی یک اقدام تروریستی است اما توجیه او این بود که «تروریسمی که اسرائیل انجام می‌دهد (که آمریکا از آن حمایت می‌کند) باید با تروریسم مشابهی مواجه شود.» یوسف هیچ توجیه مذهبی برای بمب‌گذاری ارائه نکرد و وقتی در مورد عقاید دینی‌اش از او سؤال شد، طفره رفت. حمله. در روز جمعه، ۲۶ فوریه ۱۹۹۳، رمزی یوسف و یک دوست اردنی‌اش، ایاد اسماعیل، با یک وَن زَردرنگ رایدر به منهتن جنوبی رفتند و حوالی ظهر به پارکینگ عمومی در زیر مرکز تجارت جهانی رفته و این خودروی انفجاری را در جایگاه B-2 پارک کردند. یوسف، فیوز ۲۰
را در جایگاه B-2 پارک کردند. یوسف، فیوز ۲۰ فوتی را آتش زد و فرار کرد. دوازده دقیقه بعد، در ساعت ۱۲:۱۷:۳۷ بعدازظهر، بمب در پارکینگ زیرزمین منفجر شد و فشار تخمینی معادل ۱۵۰٬۰۰۰ پوند بر اینچ مربع ایجاد کرد. گزارش‌های خبری اولیه، پیش از آن‌که مشخص شود بُمبی در زیرزمین منفجر شده، حاکی از آن بود که احتمالاً یک ترانسفورماتور اصلی در زیرزمین، منفجر شده‌است. انفجار بمب، فوراً خطوط اصلی برق مرکز تجارت جهانی را قطع کرد و سیستم روشنایی اضطراری را از کار انداخت. این بمب باعث شد تا دود به طبقهٔ ۹۳ هر دو برج از جمله از