payamvha/North_RAG huggingface dataset:
با صلیب‌های شکسته بر روی کلاه ایمنی و وسایل نقلیه خود، حدود ساعت ۱۰:۰۰ به سمت برلین حرکت کرد. یک ساعت پس از آن "گروه Gruppenkommando" از این موضوع مطلع شد و به نوسکه اطلاع داد. دو افسر ژنرال با ارهارت ملاقات کردند و او را متقاعد کردند که به دولت فرصت تسلیم قبل از بازداشت را بدهد، با این فرض که تمام خواسته‌های لوتویتز تا ساعت ۷:۰۰ صبح روز بعد پذیرفته خواهد شد. این قضایا به نوسکه که با ابرت ملاقات داشت گزارش شد. ابرت از کابینه خواست که در ساعت ۴ صبح تشکیل جلسه دهد. ساعت ۱ صبح نوسکه فرماندهان ارشد ارتش را به
دهد. ساعت ۱ صبح نوسکه فرماندهان ارشد ارتش را به دفتر او در بندلربلاک احضار کرد. نوسکه از فرماندهان خواست تا از ساختمان‌های دولتی دفاع کنند. این درخواست او رد شد. همه افسران به جز دو نفر از اجرای دستور تیراندازی به سربازان شورشی خودداری کردند. برخی از افسران پیشنهاد مذاکره کردند، برخی دیگر ادعا کردند که سربازان دستور شلیک را متوجه نخواهند شد، برخی دیگر نیز استدلال می‌کردند که یگان‌های معمولی نمی‌توانند "بریگاد دریایی" نخبه را شکست دهند. زکت در این جلسه در مورد برادری بین نیروهای مسلح صحبت کرد. سخنان او
مورد برادری بین نیروهای مسلح صحبت کرد. سخنان او دقیقاً ثبت نشده‌است، اما گزارش‌ها از این قرارند: «لشکرها به روی لشکر شلیک نمی‌کنند. آقای وزیر شما احتمالاً قصد دارید، نبردی در مقابل دروازه براندنبورگ بین نیروهایی که در کنار یکدیگر علیه یک دشمن مشترک جنگیده‌اند، انجام شود؟ هنگامی که رایشسور به رایشسور شلیک کند، تمام رفاقت در سپاه افسران از بین خواهد رفت. برخی دیگر سخنان زکت را به‌عنوان خلاصه‌تر نقل کرده‌اند: «رایشسور به رایشسور شلیک نمی‌کند!» نوسکه که از وفادار نبودن ارتش به اندازه کافی دلسرد شده بود و در
نبودن ارتش به اندازه کافی دلسرد شده بود و در مورد خودکشی با یکی از دستیاران صحبت کرد، این صحبت‌ها در جلسه ساعت ۴ صبح به کابینه گزارش شد. در جلسه ای آشفته در دفتر صدارت عظمای رایش، کابینه بی دفاع دو تصمیم گرفت: فرار از شهر و صدور فراخوان برای اعتصاب عمومی. این تصمیم‌ها با اتفاق آرا گرفته نشد؛ معاون صدراعظم اویگن شیفر و برخی دیگر از وزرای غیر حزب سوسیال دموکرات از ترک شهر خودداری کردند تا فرصت مذاکره با کودتاگران را حفظ کنند. فقط ابرت و وزرای سوسیال دموکرات فراخوان اعتصاب عمومی را امضا کردند و کمی پس آن در
فراخوان اعتصاب عمومی را امضا کردند و کمی پس آن در ساعت ۶:۱۵ جلسه را ترک کرده و پا به فرار گذاشتند. در عرض ده دقیقه پس از خروج آنان از برلین، "بریگاد دریایی" با فرماندهان کودتا لوتویتز، لودندورف، کاپ و طرفداران آنها وارد برلین شدند. اندکی پس از آن، کودتاچیان دفتر صدارعظمای رایش را به تصرف خود درآوردند. کاپ خود را صدراعظم‌رایش ("Reichskanzler") اعلام کرد و یک دولت موقت تشکیل داد. لوتویتز فرمانده نیروهای مسلح و وزارت دفاع را بعهده گرفت. چندین محافظه‌کار معروف و وزیران خارجه سابق برای تصدی پست‌های دولتی دعوت
و وزیران خارجه سابق برای تصدی پست‌های دولتی دعوت شدند، اما نپذیرفتند. خونریزی در هاربورگ. از ۱ ژانویه نیروهای آهنین فرایکورپس وابسته به رودولف برتولد از نبرد در لیتوانی به آلمان بازگشته بود. مقصد نهایی آن‌ها تسوسن بود، جایی که قرار بود خلع سلاح شوند. در ۱۳ مارس، آنها تا اشتدته پیش رفتند ولی در آنجا متوجه شدند که کودتا در جریان است. برتولد که به دلیل اعتصاب کارگران راه‌آهن نمی‌توانست وارد قطار شود، افرادش را مجبور کرد ایستگاه قطار، شهرداری، تلگراف و اداره پست را اشغال کنند و سپس در همان شب سربازانش را در
پست را اشغال کنند و سپس در همان شب سربازانش را در دبیرستان دخترانه محلی اسکان داد. روز بعد، نیروهای آهنین هدایت قطاری به سمت هاربورگ در هامبورگ را بدست گرفتند. قبل از ورود نیروهای آهنین، مقامات شهر که وابسته به حزب سوسیالیست دموکرات مستقل بودند بی سر و صدا افسر فرمانده "گردان محلی رایشسور را" دستگیر کردند و سربازان را بدون رهبر رها کردند. پس از ورود قطار، مقامات محلی، اعضای "فرایکورپس" را برای سرپناه دادن به مدرسه راهنمایی محلی هدایت کردند. صبح روز بعد در ۱۵ مارس ۱۹۲۰ شهروندان مسلح در اطراف مدرسه محل
در ۱۵ مارس ۱۹۲۰ شهروندان مسلح در اطراف مدرسه محل استقرار نیروهای فرایکورپس تجمع کردند. حوالی ظهر همان روز، یک از افسران فرایکورپس برای متفرق کردن جمعیت با مسلسل به آنان شلیک کرد. با شروع درگیری‌ها ۱۳ غیرنظامی جان باختند. سه تن از سربازان نیروهای آهنین فرایکورپس نیز جان باختند و هشت تن دیگر اسیر و اعدام شدند. در حالی که پلیس و "نیروهای رایشسور" برای مهار شهروندان مسلح وارد صحنه نشده بودند و سربازان فرایکورپس نیز مهمات کافی نداشتند، برتولد متوجه شد که باید برای تسلیم شدن مذاکره کند. او موافقت کرد با شرط عدم
تسلیم شدن مذاکره کند. او موافقت کرد با شرط عدم تعرض، به افراد غیرمسلحش اجازه دهد تا ساعت شش بعدازظهر از مدرسه خارج شوند. در طی این تسلیم، جمعیتی خشمگین از تماشاچیان به نیروهای آهنین حمله کردند و برتولد به قتل رسید. نیروهای آهنین خلع سلاح شده به پایگاه نظامی در همان نزدیکی منتقل شدند. واکنش‌ها. در برلین هیچ مقاومت نظامی در برابر کودتا انجام نشد. سربازان عادی در برلین، "پلیس امنیت"، نیروی دریایی، فرماندهی ارتش در پروس شرقی، پومرانی، براندنبورگ و سلیزی وزیر دفاع جدید و صدراعظم رایش را به رسمیت شناختند.
دفاع جدید و صدراعظم رایش را به رسمیت شناختند. دریاسالار آدولف فون تروتا، فرمانده نیروی دریایی، به محض اطلاع از کودتا به حمایت از کودتاچیان پرداخت. رایشسور در ایالت بایرن دولت ایالتی سوسیال دموکرات را سرنگون و رژیم راستگرای گوستاو ریتر فون کار را جایگزین آن کرد. در بقیه نقاط رایش، فرماندهان نظامی حتی با وجود بی‌طرفی کلامی در مورد کودتا، کم و بیش آشکارا با کودتاگران همدلی می‌کردند. رده‌های بالای بوروکراسی هنوز تحت سلطه کسانی بودند که در زمان امپراتوری به موقعیت‌های خود رسیده بودند و اکثر آنها با کودتا همراه
خود رسیده بودند و اکثر آنها با کودتا همراه بودند. در استان‌های شرقی نیز مسئولین و نهادهای اداریاز کاپ و لوتویتز حمایت کرد. دولت سوسیال دموکرات از برلین به درسدن نقل مکان کرد و امیدوار بود که از ژنرال مایرکر پشتیبانی لازم را دریافت کنند، اما کودتاچیان از برلین به او دستور داده بودند که آنها را به «بازداشت حفاظتی» برساند و بنابراین اعضای دولت به اشتوتگارت رفتند. اعلامیه کابینه در ۱۳ مارس، که از کارگران آلمانی خواسته شده بود از طریق اعتصاب عمومی کودتاچیان را شکست دهند، با موفقیت عظیمی روبرو شد و از حمایت
را شکست دهند، با موفقیت عظیمی روبرو شد و از حمایت گسترده طبقه کارگر برخوردار شد. احزاب متمایل به دولت تحت سلطه سوسیال دموکرات‌ها همانند حزب سوسیال دموکرات مستقل (USPD) و حزب دموکرات، به فراخوان اعتصاب در همان روز پیوستند. حزب کمونیست آلمان (KPD) یک روز بعد به اعتصاب‌کنندگان پیوست. در برلین، اعتصاب در ۱۴ مارس آغاز شد و تا روز بعد در سراسر رایش گسترش یافت. این اعتصاب بزرگترین اعتصاب در تاریخ آلمان بود که در آن دوازده میلیون نفر شرکت کردند. کشور فلج شد و در برلین گاز، آب و برق قطع شد. آدولف هیتلر که با اعضای
گاز، آب و برق قطع شد. آدولف هیتلر که با اعضای همبستگی ملی در تماس بود و خواهان کمک به کودتاچیان بود توسط ارتش از مونیخ به برلین منتقل شد. خلبان پرواز او رابرت فون گرایم بود که بعدها هیتلر او را به عنوان آخرین فرمانده لوفت وافه منصوب کرد. او به اشتباهی در فرودگاهی در خارج برلین فرود آمد و در آنجا با کارگران اعتصابی روبرو شد و بنابراین مجبور به تغییر چهره شد. سرانجام هیتلر توانست به همراه دیتریش اکارت پرواز خود را به برلین ادامه دهد. این دو بعد از ورود به برلین بلافاصله به دفتر صدارت عظمای رایش رفتند تا با
بلافاصله به دفتر صدارت عظمای رایش رفتند تا با ولفگانگ کاپ ملاقات کنند. ایگناز تربیچ لینکلن به ملاقات هیتلر و اکارت رفت و به آنها گفت که کاپ فرار کرده و کودتا شکست خورده‌است. سقوط کودتا. با فلج شدن کشور، کاپ و لوتویتز نتوانستند حکومت کنند. در برلین، ارتباط بین واحدهای نظامی فقط از طریق پیک بود. کارمندان در اعتصاب بود و خبری از روزنامه نبود. اعلامیه‌های درخواست از کارگران برای بازگشت به کار، وعده‌های انتخابات جدید و حتی تهدید به مجازات اعدام برای اعتصاب کنندگان بی‌نتیجه ماند و کودتا در ۱۷ مارس، چهار روز پس
بی‌نتیجه ماند و کودتا در ۱۷ مارس، چهار روز پس از شروع آن، سقوط کرد. کاپ معاون صدراعظم شیفر و اعضای دولت ایالتی پروس را در ۱۳ مارس تحت بازداشت حفاظتی قرار داده بود اما مجبور شد آنان را روز بعد آزاد کند و در ۱۵ مارس مذاکرات آغاز شد. نمایندگان راست دموکراتیک، اسکار هرگت و گوستاو اشترزمان نیز در مذاکرات شرکت کردند. چهار حزب بزرگ راست میانه (حزب دموکراتیک، حزب مرکزی آلمان، حزب خلق آلمان و حزب ملی خلق آلمان) توافق کردند که تهدید اصلی اکنون «بلشویسم» است و آنها باید ارتش افسران را «تحت فرمان خود درآوردند».
باید ارتش افسران را «تحت فرمان خود درآوردند». سرنگونی کاپ و لوتویتز نامطلوب تلقی می‌شد، اما از آنان خواسته شد که به‌طور داوطلبانه استعفا دهند. چهار حزب با حمایت برخی از سوسیال دموکرات‌هایی که در برلین باقی مانده بودند، پیشنهاد کردند که در صورت استعفای کاپ و لوتویتز، انتخابات تازه، تغییر کابینه و عفو برای همه شرکت‌کنندگان در کودتا در نظر گرفته خواهد شد. کودتاچیان فقط پیشنهاد استعفای کاپ را ارائه دادند و لوتویتز سعی کرد یک روز دیگر به عنوان رئیس یک دیکتاتوری نظامی باقی بماند، با این حال فرماندهان نظامی به او
باقی بماند، با این حال فرماندهان نظامی به او پشت کردند. آنها در غیاب ابرت که مسئول امور دولت بود به شیفر پیشنهاد کردند که زکت را به عنوان رئیس رایشسور منصوب کند که شیفر تخت نام ابرت این پیشنهاد را پذیرفت. لوتویتز در روز ۱۸ مارس استعفای خود را ارائه کرد، شیفر از طرف ابرت استعفای او را پذیرفت و حقوق بازنشستگی کاملی را به او اعطا کرد. شیفر همچنین پیشنهاد کرد تا زمانی که مجلس ملی در مورد عفو عمومی تصمیم بگیرد، پابست و لوتویتز باید کشور را ترک کنند و حتی به آنها پاسپورت و پول جعلی پیشنهاد داد. عواقب. لیتون در
پاسپورت و پول جعلی پیشنهاد داد. عواقب. لیتون در سال ۲۰۰۹ نوشت: "در نگاه اول، سقوط "کودتای" کاپ می‌تواند به عنوان یک موفقیت بزرگ برای جمهوری وایمار تلقی شود. جمهوری توانسته بود در شش روز بحران، حمایت مردم برلین را حفظ کند و عملاً در برابر تهدید بزرگ راست افراطی از خود مقاومت نشان دهد.» از جمله نارضایتی‌های کاپ و طرفدارانش علیه دولت این بود که مجلس ملی، که به‌طور موقت انتخاب شده بود فعالیتی شبیه به رایشستاگ داشت و به نظر می‌رسید که این مجمع ممکن است قانون اساسی را برای انتخابات پیش‌رو تغییر دهد و رایشستاگ را
را برای انتخابات پیش‌رو تغییر دهد و رایشستاگ را بجای عموم مردم مسئول انتخاب رئیس‌جمهور رایش کند. بعد از کودتا در نتیجه وعده‌های داده شده به کودتاچیان، مجلس ملی در ماه آوریل منحل شد و تاریخ برگزاری انتخابات عمومی برای اولین دوره رایشستاگ بعد از انقلاب تا ۶ ژوئن عقب انداخته شد تا مردم آلمان بتوانند نظرات خود را در مورد معاهده ورسای در این انتخابات منعکس کنند. هرگونه تلاش برای تغییر روش انتخابات ریاست جمهوری رایش نیز ممنوع شد. در انتخابات رایشستاگ در ۶ ژوئن، تعداد آرای حزب سوسیال دموکرات آلمان و حزب دموکرات
تعداد آرای حزب سوسیال دموکرات آلمان و حزب دموکرات در مقایسه با انتخابات ژانویه ۱۹۱۹ بیش از نصف کاهش یافت، این در حالی بود که آرای حزب راست افراطی ملی خلق آلمان (DNVP) (که رای‌دهندگان آن بعدها سرانجام به سمت حزب نازی رفتند) و حزب چپگرای رادیکال سوسیال دموکرات مستقل به‌طور قابل توجهی افزایش یافت. ائتلاف وایمار اکثریت خود را در پارلمان از دست داد و دیگر هیچگاه نتوانست دولت تشکیل دهد. اثر کودتای کاپ-لوتویتز در سایر نقاط آلمان ماندگاری بیشتری از برلین داشت. در برخی از مناطق کشور، اعتصاب به شورش‌های مسلحانه ختم
از مناطق کشور، اعتصاب به شورش‌های مسلحانه ختم شده بود. این خشونت‌ها بیشتر از جانب فرماندهان نظامی محلی بودند که از دولت جدید حمایت کردند و شورشیان‌ها را دستگیر می‌کردند. در تورینگن و زاکسن، ارتش وارد عمل شد و کارگران را پس از درگیری‌های خونین شکست داد. در روهر، کارگران پیروز شدند و حتی پس از فروپاشی کودتا در برلین عقب ننشستند. در نتیجه آنچه به عنوان قیام روهر شناخته شد، ارتش سرخ روهر که از کارگران انقلابی تشکیل شده بود حملات خود را آغاز کرد. این ارتش در ۱۷ مارس دورتموند، در ۱۸ مارس هام و بوخوم و در ۱۹ مارس
دورتموند، در ۱۸ مارس هام و بوخوم و در ۱۹ مارس اسن را به اشغال خود درآورد و باعث شد که فرماندهان ارتش محلی در مونستر دستور عقب‌نشینی بدهند. منطقه روهر تا ۲۲ مارس تحت کنترل کارگران انقلابی بود. دولت قانونی ابرت در ۲۰ مارس به برلین بازگشت و خواستار پایان اعتصاب عمومی شد. او برای دستیابی به این هدف، امتیازاتی را به اتحادیه‌ها ارائه کرد که برخی از آنها صادقانه به نظر نمی‌رسیدند. اتحادیه‌ها (ADGB , Afa-Bund و DBB) خواستار ایجاد یک دولت جدید متشکل از حزب سوسیال دموکرات و حزب سوسیال دموکرات مستقل به رهبری کارل
دموکرات و حزب سوسیال دموکرات مستقل به رهبری کارل لگین شدند، اما یک دولت جدید مبتنی بر ائتلاف وایمار اکثریت را در مجلس ملی بدست آورد و هرمان مولر جایگزین بائر در مقام صدراعظم رایش شد. پس از آن که اتحادیه‌ها اعتصاب را در ۲۲ مارس به پایان رساندند، دولت سعی کرد با کارگرانی که از زمین گذاشتن سلاح خودداری کردند، مذاکره کند. هنگامی که مذاکرات شکست خورد، شورش در روهر توسط رایشسور و "فریکورپس" در اوایل آوریل ۱۹۲۰ سرکوب شد. صدها نفر کشته شدند، که بسیاری از آنها در اعدام‌های خودسرانه به قتل رسیدند. کشتارها توسط
در اعدام‌های خودسرانه به قتل رسیدند. کشتارها توسط نیروهایی انجام شد که در کودتا نقش داشتند همانند بریگارد دریایی ارهارت. شاید بی‌دلیل نبود که در سال‌های ۱۹۱۸ و ۱۹۱۹ چپ‌گرایان دولت ابرت را متهم می‌کردند که در سمت دشمنان کارگران و جمهوری ایستاده‌است. نوسکه پس از شکست کودتا، کاپ، پابست و ارهارت را به عنوان مسئول معرفی کرد. اکثر کودتاچیان مشمول عفو شدند و در ۲ اوت ۱۹۲۰، رایشستاگ قانونی را تصویب کرد که جنایات ارتکابی در جریان کودتا و متعاقب آن در جریان قیام روهر را تبرئه می‌کرد. از ۷۰۵ پرونده ای که علیه
روهر را تبرئه می‌کرد. از ۷۰۵ پرونده ای که علیه غیرنظامیان مطرح شد، فقط پیگرد قانونی فون یاگو با صدور حکم مجرمانه به پایان رسید. "اعضای فرایکورپس" و رایشسور مشمول قانون نظامی بودند و از ۷۷۵ دادگاه رسیدگی به جرم نظامیان، ۴۸۶ پرونده مختومه اعلام شد. ۴۸ افسر از سمت خود برکنار شدند، ۶ افسر استعفا دادند و بقیه مشمول اقدامات انضباطی خفیف شدند. "بریگاد تفنگداران دریایی ارهارت" در می ۱۹۲۰ منحل شد، اما اکثر اعضای آن اجازه یافتند به رایشسور بپیوندند که در آنجا سمت‌های بالایی را بدست آوردند. دادگاه‌ها نسبت به اعضای
بالایی را بدست آوردند. دادگاه‌ها نسبت به اعضای ارتش سرخ روهر که بسیاری از آنها به حبس‌های طولانی مدت محکوم شدند بسیار سخت‌گیرانه تر برخورد کردند. کاپ در ۱۶ آوریل در سوئد دستگیر شد اما به آلمان برگردانده نشد. او داوطلبانه در آوریل ۱۹۲۲ به آلمان بازگشت و در همان سال در زندان در حالی که منتظر محاکمه بود درگذشت. لوتویتز در سال ۱۹۱۴ در جریان عفو خود به آلمان بازگشت. گوستاو نوسکه در ۲۲ مارس با فشار اتحادیه‌ها مجبور به استعفا شد زیر بسیاری از اعضای حزب سوسیال دموکرات تصور می‌کردند که او در برابر کودتاچیان قاطعیت
تصور می‌کردند که او در برابر کودتاچیان قاطعیت لازم را نداشته اشت. اتو گسلر به عنوان وزیر دفاع جانشین نوسکه شد. ژنرال راینهارت نیز به دلیل اعتراض به برکناری نوسکه استعفا داد. وزیر اعظم سابق عثمانی طلعت پاشا، عامل اصلی نسل‌کشی ارامنه، پس از جنگ در برلین مخفی شده بود و در کنفرانس مطبوعاتی حاضر شد تا از کودتاچیان به دلیل بی‌عرضگی انتقاد کند. بنای یادبود مردگان مارس. بین سالهای ۱۹۲۰ و ۱۹۲۲ بنای یادبودی به افتخار کارگرانی که در پی کودتای کاپ کشته شدند در گورستان مرکزی وایمار برپا شد. این یادبود به سفارش وایمار
مرکزی وایمار برپا شد. این یادبود به سفارش وایمار که مسابقه ای را برای انتخاب یک طرح برگزار کرد، انجام شد. این بنا بر اساس نقشه‌های ارائه شده توسط دفتر معماری والتر گروپیوس ساخته شد. گرچه گروپیوس گفته بود که باوهاوس باید از نظر سیاسی بی‌طرف بماند، اما موافقت کرد که در پایان سال ۱۹۲۰ در مسابقه هنرمندان وایمار شرکت کند. این بنا در فوریه ۱۹۳۶ توسط نازی‌ها ویران شد. آنها از نظر سیاسی به آن اعتراض کردند و آن را نمونه ای از " هنر منحط " دانستند. منابع. منابع
تلبی‌وودین () یک داروی ضد ویروسی است که در درمان عفونت هپاتیت ب به کار می‌رود. این دارو توسط شرکت داروسازی سوئیسی نوارتیس با نام‌های تجاری Sebivo (اتحادیه اروپا) و Tyzeka (ایالات متحده آمریکا) به بازار عرضه می‌شود. کارآزمایی‌های بالینی نشان داده‌اند که این دارو به طور قابل‌توجهی مؤثرتر از لامیوودین یا آدفوویر است و احتمال کمتری ایجاد مقاومت دارد. با این حال، جهش مقاومت به HBV M204I (تغییر از متیونین به ایزولوسین در موقعیت 204 در حوزه رونوشت معکوس پلیمراز هپاتیت ب) یا L180M+M204V با مقاومت به تلبی‌وودین
هپاتیت ب) یا L180M+M204V با مقاومت به تلبی‌وودین مرتبط است. تلبی‌وودین یک آنالوگ بتا-L-نوکلئوزید تیمیدین مصنوعی و ایزومر L تیمیدین است. تلبی‌وودین تکثیر DNA ویروس هپاتیت ب (HBV) را با پایان دادن به زنجیره مختل می کند. با نوکلئوتید طبیعی تنها با توجه به محل قند و بخش های پایه متفاوت است، و مانند دئوکسی نوکلئوزیدهای طبیعی، یک پیکربندی چرخشی در مقابل یک پیکربندی چرخشی راستگرد به خود می‌گیرد. این دارو به صورت خوراکی در دوز ۶۰۰ میلی گرم یک بار در روز با یا بدون غذا مصرف می‌شود. در سال ۲۰۱۶، نوارتیس یک اخطار
غذا مصرف می‌شود. در سال ۲۰۱۶، نوارتیس یک اخطار توقف برای Tyzeka ارسال کرد
تیا لین بالارد (به ؛ زادهٔ ) یک صداپیشه و کارگردان ای‌دی‌آر آمریکایی ملحق با فانیمیشن می‌باشد.
سیلوی لاوفیدوتیر (؛ با نام تولد لوکی) شخصیتی تخیلی است که توسط سوفیا دی مارتینو در دنیای سینمایی مارول به تصویر کشیده شده‌است. این شخصیت تا حدی بر پایهٔ شخصیت‌های لیدی لوکی و سیلوی لوشتون از مارول کامیکس ساخته شده‌است. او یک نسخهٔ جایگزین از لوکی است که به او کمک می‌کند تا اختیارات واریانس زمانی در مجموعهٔ تلویزیونی "لوکی" (۲۰۲۱–اکنون) را نابود کنند. او امیدوار است که واریانس زمانی را نابود کند و به دلیل اقدامات انجام‌شده توسط واریانس زمانی در اوایل زندگی خود، جهان را از خط زمانی مقدس «آزاد» کند. او خود را
جهان را از خط زمانی مقدس «آزاد» کند. او خود را مأمور دنیای خودش تلقی می‌کند. او بعداً مجبور می‌شود تا از سال ۲۰۱۲ با یک نوع دیگر لوکی دوست شود و سپس احساسات عاشقانه‌ای بین آن‌ها شکل می‌گیرد. این شخصیت با وجود تردیدهای اولیه به دلیل سردرگمی در مورد هویتش، در میان منتقدان و طرفداران با استقبال مثبتی روبرو شد.
کلروپنت‌آمین‌کبالت کلرید نمک دی‌کلریدِ کمپلکس شیمیایی [Co(NH۳)۵Cl]۲+ است. این نمک بنفش-قرمز، دیامغناطیس و محلول در آب است. این ترکیب به لحاظ علمی و تاریخی مورد توجه بوده‌است. سنتز و واکنش‌ها. نمک به وسیله یک فرایند دو مرحله‌ای با اکسید کردن محلول کبالت کلرید و آمونیاک شروع می‌شود. سپس این واسطه گرم می‌شود تا کمپلکس با یکی از لیگاندهای کلریدِ کره بیرونی ایجاد شود: دی‌کاتیون [Co(NH۳)۵Cl]۲+ به صورت ایده‌آل تقارن C۴v دارد. در یک محلول آبی، کلروپنتاآمین‌کبالت(III) کلرید، کمپلکس آکوپنت‌آمین را بازآرایی می‌کند. با
کلرید، کمپلکس آکوپنت‌آمین را بازآرایی می‌کند. با سولفوریک اسید غلیظ، کلروپنتاآمین‌کبالت(III) کلرید، کمپلکس هیدروژن سولفات [Co(NH۳)۵OSO۳H]۲+ را تشکیل می‌دهد.
تانک سبک ام‌کی ۸ که با نام هری هاپکینز نیز شناخته می‌شود، یک تانک سبک بریتانیایی بود که در میانه دهه ۱۹۴۰ طراحی و تولید و در جنگ جهانی دوم به کار برده شد. طراحی و توسعه. تانک سبک ام‌کی ۸ در سال ۱۹۴۱ به عنوان نسخه ارتقا یافته تانک سبک ام‌کی ۷ تترارک توسط ویکرز طراحی شد. سه پیش‌نمونه که از شاسی و قطعات مکانیکی ام‌کی ۷ استفاده می‌نمودند اما بدنه و برجک اصلاح‌شده چند وجهی جهت دفع بهتر گلوله‌های دشمن در آن‌ها به کار برده شد، تولید گردید. حداکثر ضخامت زره افزایش یافت و فرمان خودکار هیدرولیکی در آن نصب گشت. جزئیات
و فرمان خودکار هیدرولیکی در آن نصب گشت. جزئیات بسیار دیگری نیز بهبود داده شد. شرکت مترو-کمل تولید این تانک را آغاز و سفارش ۹۹ دستگاه از آن را تا سال ۱۹۴۴ تکمیل نمود. از شاسی ام‌کی ۸ به عنوان پایه توپ خودکششی آلکتو استفاده شد. در این مدل برجک تانک حذف و اتاقک آن اصلاح گردید و یک هویتزر ۹۵ میلی‌متری بر روی آن نصب گشت. تاریخچه عملیاتی. ام‌کی ۸ هیچگاه وارد خدمت نشد چرا که تا سال ۱۹۴۴ نیاز بریتانیا به تانک‌های سبک تنها به عملیات‌های هوابرد محدود گشته و ذخایر "تترارک" بدان منظور کافی بود.
سعادت نامه یا روزنامه غزوات ھندوستان ، کتابی است به زبان فارسی ظاھراً قدیمی ترین متن تاریخی در بیان سوانح بخشی از احوال تیمور ست۔ تاریخ. سعادت نامه یا روزنامه غزوات ھندوستان ظاھراً قدیمی ترین متن تاریخی در بیان سوانح بخشی از احوال تیمور ست۔ کارل استوری، فلیکس تائور و ھانس روبرت رویمر و سعید نفیسی و عباس زریاب و احمد منزوی به این تألیف اشارہ کردہ اند و بنا بر بعضی از آن پژوھشھا نظام الدین شامی اغلب مندوجات این کتاب را در ظفر نامه ٔ خود وارد کردہ و از آنجا به زبدۃ التواریخ حافظ ابرو و کتب دیگر رسیدہ است۔
به زبدۃ التواریخ حافظ ابرو و کتب دیگر رسیدہ است۔ &lt;br&gt;این متن تاریخی مھم، چنانکه نام مصطلح شدہ بر آن گویای مندرجاتش می باشد مربوط می شود به گزارش روزانه از وقایعی که در جنگھای امیر تیمور گورکان در هندوستان روی دادہ بودہ است۔ تیمور در غرّۂ ذیحجه سال ۸۰۰ در حدود کابل (سرحدّ با ھندوستان) بود که قصد بلاد ھندوستان کرد و مآلاً به جنگھایی در آنجا پرداخت که تا اوائل رجب ۸۰۱ دامنه یافت۔ مؤلف کتاب (غیاث الدین علی یزدی) بازگشت او را به کابل ھشتم رجب ۸۰۱ ضبط کردہ است۔ سبب تألیف. مؤلف در خطبه ٔ کتاب نوشته است
است۔ سبب تألیف. مؤلف در خطبه ٔ کتاب نوشته است ’’چون دارالعبادۂ یزد به مَقْدَم عالی یکی از مقربان حضرت و چاکران صادق نیت مشرّف گشت۔ حکم صادر شد که جھت تاریخ بعضی از حروب که بندگی حضرت جھانگشایی را اتفاق افتادہ دیباچه ٔ فارسی نویسد و فتوحات متواتر که از مبدأ عھد باز کرامت شد در فصلی مفرد مجملاً قلمی کردہ بعد ذلک روزنامه ٔ غزوات هندوستان پیش گرفته جنگنامه به عبارتی از تکلف دور و به فھم نزدیک علی التفصیل شرح دھد‘‘۔ بنا بر این کتاب در شھر یزد تألیف شدہ۔ این پدر و پسر از مردم یزد بودہ اند و بطوری که در عبارات
و پسر از مردم یزد بودہ اند و بطوری که در عبارات خطبه و رقم پایانی نسخه ٔ مذکور دیدہ می شود پدر مؤلف ملقب به جمال الاسلام بودہ است۔ او ھمان معین الدین جمال الاسلام است که در تواریخ یزد نامش آمدہ است۔ مؤلف کتاب. مؤلف نام خود را در ضبطه علی بن جمال الاسلام آوردہ است۔ ولی در رقم پایانی نسخه ٔ تاشکند لقبش غیاث الدین به ضبط درآمدہ و نام فرزندش مولانا شھاب الدین محمد منشی ذکر شدہ است۔ زمان تألیف کتاب و نام آن. غیاث الدین علی در دو جای کتاب به سال سی و یکم سلطنت امیر تیمور گورکان اشارت درد و از آنھا می توان زمان
تیمور گورکان اشارت درد و از آنھا می توان زمان تألیف را مشخص کرد۔ یکی این عبارت است در فصل مربوط به فتحھای تیمور که می نویسد: ’’چون خورشید به خنجر و سنان ھمراھی گزید تا دولت بیدار و اقبال پایدار کمر خدمت در میان بست و اقالیم عالم و ممالک جھان در عرض سی و یک سال برو مقرر شد‘‘۔ مورد دیگر این عبارت است: ’’صورت حال آنکه چون در سال سی ویکم از عھد سلطنت و پادشاھی، اقالیم و ممالک آفاق در تصرف بندگی حضرت صاحب قرانی آمدہ بود و به مستقر عزّ و دولت مراجعت فرمود‘‘۔ چون جلوس تیمور در سال ۷۷۱ بودہ است بنا بر این باید
جلوس تیمور در سال ۷۷۱ بودہ است بنا بر این باید آغاز به تألیف کتاب را سال ۸۰۲ دانست، یعنی یک سال بعد از بازگشت تیمور از ھند و دو سالی پیش از اینکه حکم بر نگارش ظفر نامه ٔ نظام الدین شامی رفته باشد۔
حدش روستایی در شهرستان نخل، در استان باطنه جنوبی در پادشاهی عمان است. جمعیت آن بر پایه سرشماری مرکز ملی آمار و اطلاعات دولتی در سال ۲۰۱۰، ۵۷ تن برآورد شده است. کد منطقه ۷۰۳۳۰۳۱۱ است.
ریچارد بی. اوگیلوی (؛ ۲۲ فوریه ۱۹۲۳ – ۱۰ مه ۱۹۸۸ (سن ۶۵)) سیاست‌مدار اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون پرپل هارت شده‌است.
ایمی لی اکتون (Amy Leigh Acton) (نام خانوادگی پدری: استرنز؛ ۱۹۶۵/۱۹۶۶)، یک پزشک و محقق سلامت عمومی اهل آمریکا است. وی از سال ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۰ میلادی به عنوان مسئول اداره بهداشت ایالات اوهایو خدمت نمود. اکتون در واکنش ایالات اوهایو به پاندمی کووید-۱۹ نقش اساسی را ایفا نمود. اوایل زندگی و تحصیلات. اکتون در خانواده استرنز با نام خانوادگی امی استرنز متولد شد، در منطقه شمالی یانگزتاون در ایالت اوهایو بزرگ شد و «در مدت ۱۲ سال در ۱۸ مکان مختلف زندگی کرد، از جمله در زیر یک چادر زمانیکه وی بی‌خانمان بود». وی در مصاحبه
یک چادر زمانیکه وی بی‌خانمان بود». وی در مصاحبه با شبکه WKBN در یانگزتاون گفت که همسایه‌های ناآشنا به وی و برادرش غذای صبح می‌دادند «چون آنها می‌دانستند که ما گرسنه هستیم» و همچنین «از سوی دیگر مردم اجازه نمی‌دادند کودکانشان با ما بازی کند چون ما کثیف بودیم و بوی بد می‌دادیم». وی همچنین در مصاحبهٔ ۲۰۱۹ توصیف کرد که پس از جدا شدن والدینش، زمانیکه با مادر خود زندگی می‌کرد مورد بی‌توجهی و سوء استفاده قرار می‌گرفت. زمانیکه او در کلاس هفتم بود یکجا با پدر خود در یک محیط با ثبات‌تر زندگی می‌کرد و هنگامیکه در
در یک محیط با ثبات‌تر زندگی می‌کرد و هنگامیکه در «دبیرستان عالی آزادی» درس می‌خواند، عضو «جامعه افتخار ملی» و «ملکه هوم‌کامینگ» بود. وی به دانشگاه ایالتی یانگزتاون راه یافت و مدرک دانشگاهی خود را در رشته پزشکی، از «کالج پزشکی دانشگاه‌های شمال شرقی اوهایو» در ۱۹۹۰ میلادی بدست آورده و تلاش کرد تا راهش را به کالج باز کند. وی دوران پزشکی مقیم (رزیدنسی) خود را در طب اطفال و طبابت پیشگیرانه تکمیل نمود. او توانست مدرک ارشد خود را در رشته سلامتی عمومی از دانشگاه ایالتی اوهایو بدست آورد. وی دوره‌های پزشکی مقیم خود
اوهایو بدست آورد. وی دوره‌های پزشکی مقیم خود را در کالج پزشکی آلبرت اینشتین و «بیمارستان اطفال نشن‌واید» به اتمام رسانید. حرفه. اکتون به عنوان دستیار استاد در دانشگاه ایالتی اوهایو، سلامتی عمومی را تدریس کرد. وی به عنوان مدیر کمک‌هزینه تحصیلی در «بنیاد کلمبوس» کار کرد. او رئیس پروژه LOVE بود (عاشق کودکان خود باشیم، به موقع واکسینه کنیم). اکتون در ۲۰۰۸ زمانیکه معروف به «امی بیچ» بود به عنوان داوطلب در ستاد انتخاباتی باراک اوباما کار کرد و یک گروه ایمیلی که آنرا «باکسلی، بلی ما می‌توانیم!» نامید در
که آنرا «باکسلی، بلی ما می‌توانیم!» نامید در my.BarackObama.com ساخت و رویدادهای ستاد انتخاباتی را با استفاده از فیسبوک منتشر کرد. فرماندار اوهایو مایک دواین در فوریه ۲۰۱۹ میلادی وی را به عنوان گزینه آخر کابینه، به عنوان رئیس دپارتمان سلامت انتخاب کرد. فرایند جستجو بسیار طولانی بود چون دی‌واین می‌خواست یک فرد مناسب هنگام بحران مسئولیت را برعهده داشته باشد. اکتون اولین زنی بود که این مسئولیت را بر عهده داشت. متصدیان قبلی یک حقوقدان و یک رئیس بازاریابی بودند؛ دی‌واین بیان کرد که ما باید «در مورد اینکه چه کسی
دی‌واین بیان کرد که ما باید «در مورد اینکه چه کسی را به این ریاست بگماریم مجدد فکر کنیم». پاندمی کووید-۱۹. اکتون در ۲۰۲۰ قبل و در جریان پاندمی کووید-۱۹ به فرماندار مایک دی‌واین در مورد کووید-۱۹ توصیه نمود و دی‌واین نخستین شهردار ایالات متحده بود که مدارس را بست و گردهمایی‌ها را به کمتر از ۱۰۰ نفر محدود نمود، با در نظر داشت این حقیقت که در آن زمان اوهایو تنها سه مورد تأیید شده کووید داشت. اوهایو همچنین نخستین ایالتی بود که می‌خانه‌ها و رستوران‌ها را بست، در حالیکه تنها کمتر از ۴۰ مورد تأیید شده کووید داشت.