payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ویرجینیا، از مری (مونرو) و جان بلیر، متولد شد. وی در یک خانواده معروف ویرجینیا به‌دنیا آمده بود. پدر وی در شورای فرماندار ویرجینیا و (چهار مرتبه) به عنوان سرپرست-فرماندار سلطنتی خدمت کرد. عموی بزرگ وی جیمز بلیر، بنیان‌گذار و نخستین رئیس کالج ویلیام و مری بود. بلیر در کالج ویلیام و مری آموزش دیده و مدرک لیسانس علوم مقدماتی (بی‌ای) خود را در ۱۷۵۴ میلادی کسب کرد. او در ۱۷۵۵ میلادی به لندن رفت تا در میدل تیمپل در رشته حقوق آموزش ببیند. حرفه. او که برای کار در رشته حقوق به خانه بازگشته بود به سرعت به‌سوی زندگی
حقوق به خانه بازگشته بود به سرعت به‌سوی زندگی عمومی کشانده شد، حرفه عمومی خود را چندی پس از پایان جنگ فرانسه و هندی‌ها، با انتخاب شدن به کرسی اختصاصی برای کالج ویلیام و مری در مجلس ایالتی ویرجینیا (۱۷۶۶ – ۱۷۷۰ میلادی) آغاز کرد. وی چندی بعد به عنوان منشی شورای فرماندار که به عنوان مجلس اعلای قوه مقننه استعماری عمل می‌کرد، خدمت کرد (۱۷۷۰ – ۱۷۷۵ میلادی). بلیر در اوایل به جناح میانه‌رو آرمان میهن‌دوستی ملحق شد. وی با قطعنامه‌های افراطی پاتریک هنری در اعتراض به قانون تمبر مخالف بود، اما الغای مجلس ایالتی
به قانون تمبر مخالف بود، اما الغای مجلس ایالتی ویرجینیا توسط پارلمان بریتانیا دیدگاه وی را به‌طور بنیادین تغییر داد. در واکنش به یک سری مالیاتی که پارلمان برای مستعمرات وضع کرد، بلیر در ۱۷۷۰ و بار دیگر در ۱۷۷۴ میلادی به جورج واشینگتن و دیگران پیوست تا موافقتنامه‌های عدم-واردات را ترتیب نماید، چیزی که شدیداً از حامیان آنها درخواست نمود تا واردات کالاهای بریتانیایی را تا زمانی که این مالیات لغو می‌شوند، متوقف نمایند. وی در ۱۷۷۵ میلادی با پیوستن به آنهای که خواستار ایجاد کنگره قاره‌ای و حمایت از مردمان بوستون
ایجاد کنگره قاره‌ای و حمایت از مردمان بوستون بودند که به‌خاطر اعمال پارلمان بریتانیا به مشکلات اقتصادی مواجه شده بودند، به تصویب مصوبه‌های تحمل‌ناپذیر از سوی پارلمان بریتانیا واکنش نشان داد. زمانی که انقلاب آمریکا آغاز شد، بلیر به‌طور عمیقی در حکومت ایالت خود دخیل شد. وی در چندین کنوانسیون که قانون اساسی ویرجینیا (۱۷۷۶) را ترتیب داد خدمت نموده و سمت‌های مهمی را در چندین کمیته داشت، از جمله عضویت در کمیته ۲۸ که اعلامیه حقوق ویرجینیا و برنامه حکومت را ساخت. وی همچنین در شورای پرایوی که گرو مشورتی بزرگ
وی همچنین در شورای پرایوی که گرو مشورتی بزرگ فرماندار پاتریک هنری بود، خدمت کرد (۱۷۷۶ – ۱۷۷۸ میلادی). قوه مقننه وی را در ۱۷۷۸ میلادی به عنوان قاضی دادگاه عمومی و پس از مد کوتاهی به عنوان رئیس دادگاه انتخاب کرد. وی به عنوان عضو دادگاه عالی انصاف ویرجینیا نیز انتخاب گردید (۱۷۸۰ میلادی). این انتصاب‌ها در بخش قضایی، به‌طور خودکار بلیر را بیکی از اعضای نخستین دادگاه استیناف ویرجینیا مبدل کرد. هنگام حضور در دادگاه استیناف ویرجینیا، بلیر در پرونده مشترک‌المنافع ویرجنیا در مقابل کاتون ات ال. (۱۷۸۲ میلادی شرکت
ویرجنیا در مقابل کاتون ات ال. (۱۷۸۲ میلادی شرکت نمود)، پروندهٔ که موجب ایجاد این رویه قضایی شد که دادگاه می‌توانند قوانین را مخالف با قانون اساسی بپندارند. این تصمیم پیش‌درآمدی بود در تصمیم دیوان عالی ایالات متحده در پرونده موربری در مقابل مدیسون. قوه مقننه با تقدیر از اعتبار بلیر به عنوان یک حقوق‌دان، وی را در ۱۷۸۶ میلادی به عنوان خلف توماس جفرسون در کمیته بازنگری قوانین ویرجینیا گماشت. سال بعدی، او به عنوان نماینده ویرجینیا در کنوانسیون قانون اساسی انتخاب شد. رئیس‌جمهوری جورج واشینگتن در ۲۴ سپتامبر ۱۷۸۹
شد. رئیس‌جمهوری جورج واشینگتن در ۲۴ سپتامبر ۱۷۸۹ بلیر را در یکی از پنج سمت قاضی دستیار در دادگاه عالی ایالات متحده که تازه تأسیس شده بود، نامزد کرد. دو روز بعد، وی از سوی مجلس سنای ایالات متحده تأیید شد. بلیر از ۲ فوریه ۱۷۹۰ تا ۲۵ اکتبر ۱۷۹۵ در دادگاه عالی ایالات متحده خدمت کرد. تعداد پرونده‌ها در دوران خدمت بلیر خیلی اندک بود و در جریان شش سال تنها در مورد ۱۳ پرونده تصمیم گرفته شد. با این حال، بلیر در پرونده مهم دادگاه عالی، چیزهولم در مقابل جورجیا، شرکت نمود که نخستین پرونده دارای اهمیت و تأثیر در دیوان
که نخستین پرونده دارای اهمیت و تأثیر در دیوان عالی ایالات متحده پنداشته می‌شود. زندگی شخصی. وی با جین بالفور بلیر ازدواج کرد. او به تاریخ ۳۱ اوت ۱۸۰۰ در واشینگتن درگذشت. وی در حیاط کلیسای اسقفی بروتون در ویلیامزبرگ به خاک سپرده شد. بلیر یک فراماسون بود. او در لژ بزرگ ویرجینیا که جدیداً در ۱۷۷۸ میلادی ایجاد شده بود به عنوان استاد اعظم (گرند ماستر) فراماسون‌های ویرجینیا انتخاب شد. جاده بلیر در مدیسن، ویسکانسین به افتخار او نام‌گذاری شده‌است.
عروسک آراسته من یا جیگر خوش‌پوش من یا مای دِرِس آپ دارلینگ (به ژاپنی: 着せ替え人形|ビスク・ドールは恋をする,، هپبورن: Sono Bisuku Dōru wa Koi o Suru که ترجمه تحت الفظی آن می‌شود «آن عروسک بیسکویی (یک نوع عروسک اروپایی) می‌تواند عاشق شود») یک مجموعه مانگای ژاپنی است که توسط شینیچی فوکودا نوشته و تصویر سازی شده‌است. در ژانویه ۲۰۱۸ پخش سریال در "یانگ گان‌گان" از اسکوئر انیکس آغاز شد و از مارس ۲۰۲۲ در ۱۲ جلد گردآوری شده‌است. یک مجموعه تلویزیونی انیمیشن اقتباسی توسط کلوورورکس از ژانویه تا مارس ۲۰۲۲ پخش شد. داستان. واکانا گوجو
ژانویه تا مارس ۲۰۲۲ پخش شد. داستان. واکانا گوجو دانش آموز سال اول دبیرستان است که آرزو دارد یک صنعتگر عروسک هینا شود. یک روز در ترم اول تحصیلی، همکلاسی محبوبش، مارین کیتاگاوا، او را در حال ساخت لباس عروسک در اتاق خیاطی مدرسه می‌بیند. مارین که مدتی می‌خواهد کاسپلی کند و مهارت واکانا را در خیاطی دیده‌است، از او می‌خواهد تا لباس شخصیت از یک بازی ویدیویی را بسازد که او آن را دوست دارد. با وجود اینکه واکانا تجربه ای در ساخت لباس در مقیاس انسانی ندارد، اما با اصرار مارین انگیزه گرفته و موافقت می‌کند که برای او
مارین انگیزه گرفته و موافقت می‌کند که برای او لباس بسازد.
سرهنگ جان چیزل (John Chiswell) (زادهٔ حدود ۱۷۱۰ میلادی، وفات بر اثر خودکشی در ۱۴ اکتبر ۱۷۶۶) مزرعه‌دار برجسته، عضو مجلس ایالتی ویرجینیا در دوران استعمار و دلال زمین در مستعمره ویرجینیا بود. اوایل زندگی و ازدواج. والدین وی چارلز چیزل (متولد حدود ۱۶۷۸ میلادی) و استر (دابنی؟) چیزل بودند. چارلز چیزل زمانی منشی محکمه عمومی ویرجینیا بود. جان در ۱۹ مه ۱۷۳۶ با الیزابت راندولف، دختر ویلیام راندولف، ازدواج نمود و آنها چهار فرزند داشتند: الیزابت چیزل، متولد ۲۴ مه ۱۷۳۷؛ سوسانا راندولف چیزل، متولد ۱۷۴۰ میلادی در
۱۷۳۷؛ سوسانا راندولف چیزل، متولد ۱۷۴۰ میلادی در ویلیامزبرگ، ویرجینیا؛ مری چیزل، متولد حدود ۱۷۴۸ میلادی در شهرستان هانوفر، ویرجینیا؛ و لوسی چیزل متولد ۳ اوت ۱۷۵۲. خانم وی در ۱۷۷۶ میلادی درگذشت: «خانم الیزابت چیزل، بیوه فقید سرهنگ جان چیزل، در خانه ویلیام نیلسون در شهرستان کارولین درگذشت. او به عمر ۵۴ سالگی وفات کرد و یک زن بسیار خوش طینت بود: مستمند هیچگاه از درب منزل وی دست خالی برنمی‌گشت». حرفه. در ۱۷۵۲ میلادی، وی در نزدیکی فردریکزبرگ، ویرجینیا یک کوره آهنگری داشت. حدود سال ۱۷۵۶ میلادی، جان چیزل
کوره آهنگری داشت. حدود سال ۱۷۵۶ میلادی، جان چیزل برآمدگی‌های سرب را در شهرستان وایده، ویرجینیا کشف کرد. این معدن توسط شرکت معدن سرب استخراج می‌گردید، شرکت که بعدها در رسوایی دولتی جان رابنسون دخیل بود. پس از اینکه ویرجینیا استقلال خود را اعلام کرد، معادن توسط حکومت ایالتی استخراج می‌شد و ویرجینیا به یکی از تأمین‌کنندگان مهم سرب در راستای آرمان میهن‌دوستی مبدل شد. این معادن به حدی بزرگ بودند که به یک مرزنشان و بخشی از یک پیمان در ۱۷۶۸ میلادی مبدل شده و مرز میان بریتانیای کبیر و آمریکایی‌های بومی را در
مرز میان بریتانیای کبیر و آمریکایی‌های بومی را در معاهده هارد لیبر و معاهده فورت استانویکس تعیین نمود. «.. پیمانی در فورت استانویکس، جان استوارت به نمایندگی از بریتانیایی کبیر پیمان هارد لیبر، کارولینای جنوبی، ۱۴ اکتبر، را با قبیله چروکی مذاکره نمود که طبق آن خط مرزی از رشته‌کوه‌های تریون به‌طور مستقیم تا معدن سرهنگ چیزل (حالا ویتوایل، ویرجینیا) ادامه یافته و از آنجا در یک خط مستقیم تا دهانه گریت کاناوها ادامه می‌یابد». زندگی سیاسی. جان چیزل از ۱۷۴۴ تا ۱۷۵۵ میلادی به عنوان نماینده شهرستان هانوفر در مجلس
میلادی به عنوان نماینده شهرستان هانوفر در مجلس استعماری ویرجینیا خدمت نموده و پس از نقل مکان به شهرستان ویلیامزبرگ، وی از ۱۷۵۶ تا ۱۷۵۸ میلادی از این شهرستان در مجلس ایالتی نمایندگی کرد. و از طریق روابط خانوادگی و روابطی که پس از ازدواج کسب کرد، با طیفی از زمین‌داران و طبقه اجتماعی بالا ی ویرجینیا روابط نزدیک داشت. قلعه چیزل. قلعهٔ در ۱۷۵۸ میلادی توسط ویلیام بیرد تأسیس گردیده و به افتخار سرهنگ جان چیزل نام‌گذاری شد. از این قلعه در جریان جنگ فرانسه و هندی‌ها استفاده گردید، اما بعدتر متروک شد. قلعه چیزل حالا
استفاده گردید، اما بعدتر متروک شد. قلعه چیزل حالا در دفتر ملی اماکن تاریخی ثبت شده‌است. رسوایی قتل. در ۳ ژوئن ۱۷۶۶، سرهنگ چیزل، «در اوایل صبح» با یک «... آقای اسکاتلندی» به‌نام رابرت روتلیج که بازرگانی از شهرستان پرنس ادوارد بود در یک می‌خانه در شهرستان کامبرلند، ویرجینیا که حالا شهرستان پوهاتان، ویرجینیا است، مشاجره نمود. براساس چندین شاهد عینی، سرهنگ چیزل که یک لویالیست بود، روتلیج را «یک یاغی فراری، یک شرور که به هدف فریب دادن و گول‌زدن مردان از ملک خود آنها به ویرجینیا آمده‌است و یک آدم پرزبیتاری» خطاب
به ویرجینیا آمده‌است و یک آدم پرزبیتاری» خطاب نمود، هر دو مرد خشمگین شدند و زمانی که چیزل از حمله به آقای روتلیج توسط یک «جام بومبو» یا شمعدان ناامید شد، درخواست کرد تا شمشیر وی را بی‌آورند و تقاضا نمود تا آقای روتلیج اتاق را ترک کند. هنگامی که وی از ترک اتاق ابا ورزید، چیزل با فرو بردن شمشیرش در قلب روتلیج، او را به قتل رساند. به‌خاطر قتل روتلیج، یک قاضی صلح فرمان داد تا وی تا زمان محکمه در زندان شهرستان محبوس گردد. او بعدتر به زندان عمومی در ویلیامزبرگ انتقال داده شد. با این حال، سه قاضی محکمه عمومی
انتقال داده شد. با این حال، سه قاضی محکمه عمومی ویلیامز برگ، ویلیام بیرد سوم ال وست‌آور، جان بلیر سینیور و پرسلی تورنتون در حومه شهر باهم ملاقات نموده و یک جلسه دادگاهی کوتاه برگزار کردند. نتیجه دادگاه این بود که به چیزل اجازه داده شود تا یک وثیقه کوچک ۲٬۰۰۰ پوند بگذارد. در قرن هجدهم میلادی، وثیقه برای آزادی زندانی که محکوم به جرم قتل است تا آن زمان کما بیش شنیده نشده بود. با این وجود، چیزل آزاد گردیده و اجازه دریافت کرد تا به خانه خود بازگردد. بلافاصله پس از این رویداد، داد و بیداد مردم در رابطه با
پس از این رویداد، داد و بیداد مردم در رابطه با موجودیت جانب‌گرایی و برخورد ویژه بلند شد. حداقل یکی از قاضی‌ها، ویلیام برید، در واقع دوست چیزل و شریک تجاری وی در معادن سرب بود. زمانی که رسوایی قتل رابرت روتلیج با دستان جان چیزل افشا شد، اهالی ویرجینیا هنوز رسوایی دیگر داماد فقید جان چیزل به‌نام جان رابینسون که رئیس مجلس ایالتی ویرجینیا در دوران استعمار و خزانه دار ویرجینیا بود، را فراموش نکرده بودند. زمانی که رابینسون در مه ۱۷۶۶ درگذشت، پی برده شد که او وجوه عامه را اختلاس نموده بود و ملک وی بیش از
او وجوه عامه را اختلاس نموده بود و ملک وی بیش از ۱٬۰۰۰٬۰۰۰ پوند به مشترک‌المنافع ویرجینیا بدهکار بود. خودکشی. تصور براین است که جان چیزل در ۱۴ اکتبر ۱۷۶۶ خودکشی نمود. جسد وی در ۱۵ اکتبر در خانه‌اش در ویلیامزبرگ، ویرجینیا کشف شد. پزشک قانونی اظهار داشت که مرگ وی ناشی از حمله عصبی بود. چون به‌طور قطع معلوم نبود که وی مرتکب خودکشی شده‌است یا خیر، اجازه دفن جسد وی در قبر مشخص شده در حوزه کلیسایی بروتون داده نشد. از اینرو، جسد وی به خانه‌اش در اسکاچ‌تاون (مزرعه) انتقال داده شد. زمانی که قطار حامل تابوت وی از
انتقال داده شد. زمانی که قطار حامل تابوت وی از راه رسید، اعضای خانواده مقتول رابرت روتلیج در آنجا حاضر بودند و تقاضای باز شدن تابوت را نمودند تا مطمئن شوند که وی درگذشته است و مرگ وی صحنه سازی نشده‌است. مقبره وی بی‌نشان است.
اوریا فارست (Uriah Forrest) (۱۷۵۶–۶ ژوئیه ۱۸۰۵ میلادی)، از دولتمردان و رهبران نظامی آمریکایی اهل مریلند بود. فارست در شهرستان سنت ماری در استان مریلند نزدیک لئوناردتاون بدنیا آمد. در اوان کودکیش تنها تحصیلات محدودی در مدرسه دریافت نمود. در خانواده‌ای که او متولد شد سه برادر دیگر داشت و از نسل مستقیم شخصی بود که در ۱۶۰۸ میلادی به جیمزتاون ویرجینیا آمد. جنگ انقلابی. او در نقش‌های مختلفی در خط مریلند خدمت نمود. از ۱۴ ژانویه ۱۷۷۶ میلادی تا ژوئیه ۱۷۷۶ میلادی به عنوان ستوان یکم در دسته مستقل مریلند متعلق به جان
عنوان ستوان یکم در دسته مستقل مریلند متعلق به جان گانبی خدمت نمود. وقتی این دوره اتمام یافت، در گردان سوم اردوی فلایینگ مریلند کاپیتان شد، اودر این موقعیت تا دسامبر ۱۷۷۶ میلادی بود، زمانی که به سرگردی ارتقاء یافت و به سومین هنگ مریلند منتقل شد. او در پی تغییر موقعیت‌های نظامی در نبرد لانگ آیلند نجنگید. برعکس، هنگ اول مریلند که تحت فرماندهی ویلیام اسمالوود («گردان اسمالوود») قرار داشت و سایر واحدهای نظامی که تحت فرماندهی ژنرال جورج واشینگتن قرار داشتند در نبرد شرکت کردند. واحد او تا آوریل ۱۷۷۷ میلادی مجدداً
شرکت کردند. واحد او تا آوریل ۱۷۷۷ میلادی مجدداً تغییر کرد، هنگامی که به سرهنگ دومی ارتقاء پیدا کرده و در «گردان اسمالوود» تا اوت ۱۷۷۹ میلادی خدمت نمود. او در نبرد جرمن‌تاون زخمی شد و در آن یکی از اندام خود را از دست داد. در اوت ۱۷۷۹ میلادی، او واحد اسمالوود را ترک گفته و به عنوان سرهنگ دوم به عنوان بخشی از هنگ هفتم مریلند خدمت نمود. او این موقعیت را تا ۲۳ فوریه ۱۷۸۱ میلادی حفظ کرده و سپس استعفا نمود. او طی خدمت نظامیش جهت دفاع از جزیره سنت جورج در شهرستان سنت ماری در ژوئیه ۱۷۷۶ میلادی و در سایر نبردهای
سنت ماری در ژوئیه ۱۷۷۶ میلادی و در سایر نبردهای عمده در طول جنگ، همچون نبرد براندی‌وین جنگید. او در هنگ‌های مختلف قبل از استعفا به عنوان حسابرس کل در ارتش قاره‌ای طی ۱۹ فوریه ۱۷۸۱ میلادی خدمت نمود. سیاست‌های ایالتی. در ۱۷۸۰ میلادی، لایحه‌ای در هر دو خانه نمایندگان و سنای مجمع کل مریلند گذرانده شد که مرتبط با حراج اموال وفادارماندگان در ایالت بود. فارست یکی از سه مأمور عالی‌رتبه‌ای ای بود که چنین اموالی را حراج می‌کرد، سایر این مأموران ویلیام پاکا و کلمنت هالیدی بودند. او در فوریه ۱۷۸۱ میلادی برای آن منصب
بودند. او در فوریه ۱۷۸۱ میلادی برای آن منصب صلاحیت یافت و در ژوئیه نیز استعفا داد. بعد از جنگ او از شهرستان سنت ماری به لندن سفر کرد و در آنجا تا ۱۷۸۶ میلادی اقامت گزید و سپس به جورج‌تاون بازگشت. او در ۱۷۸۳ میلادی به مریلند بازگشت تا تجارت صادرات در جورج‌تاون را برقرار سازد. درن تجارت شرکای او بنجامین استودرت و جان مورداک بودند و سپس به لندن بازگشت. او «شریک مقیم فارست، استادرت و مورداک» بود. در ۱۸۷۴ میلادی، فارست به عنوان عضو اصلی «جامعه سینسیناتی» در ایالت مریلند پذیرفته شد. هنگامی که از بنیان آن اطلاع
مریلند پذیرفته شد. هنگامی که از بنیان آن اطلاع یافت گفت: من نمی‌توانم احساساتم را در رابطه با قرائت اساسنامه جامعه سینسیناتی که برای اولین بار امروز صورت پذیرفت بیان کنم… گرچه که در میان شما که با ۳۰۰۰ مایل اقیانوس از هم جدا شده‌اید و برده تجارت هستید، کسی نیست که احساس علاقه بیشتری نسبت به من برای آن تعداد شجاعانی که تا آخرین لحظات دوام آوردند داشته باشد. فارست در دوره‌های مختلفی در خانه نمایندگان مریلند انتخاب شد و خدمت کرد: ۱۷۸۱ تا ۱۷۸۳ میلادی، ۱۷۸۶ تا ۱۷۸۷ و ۱۷۸۷ تا ۱۷۹۰ میلادی. همچنین عضوی از سنای
۱۷۸۷ و ۱۷۸۷ تا ۱۷۹۰ میلادی. همچنین عضوی از سنای مریلند از ۱۷۹۶ تا ۱۸۰۰ و قاضی دادگاه ایالتی از ۱۷۹۹ تا ۱۸۰۰ میلادی بود. او در اکثر دهه ۱۷۸۰ میلادی نماینده شهرستان سنت مری و سپس نماینده شهرستان مونتگومری در آنجا بود. در سنای مریلند نیز از سواحل غربی مریلند نمایندگی نمود. همچنین او به عنوان مراقبت کنندهٔ اموال و پول‌های منطقه کلیسایی سنت اندروز در شهرستان سنت مری (۱۷۸۲–۱۷۸۳ میلادی) و دادگستر در شهرستان مونتگومری (۱۷۹۹–۱۸۰۰) بود. او صاحب پنج برده سیاه در ۱۷۹۰ بود که تا ۱۸۰۱ میلادی به نه برده افزایش یافت. در
بود که تا ۱۸۰۱ میلادی به نه برده افزایش یافت. در ۱۸۰۰ میلادی به دلیل خدمات نظامیش، حکم زمینی به او تعلق گرفت. با این حال هیچ‌گاه آن زمین را اشغال نکرد و خالی ماند. سیاست فدرال. فارست در سیاست با نمایندگی مریلند در کنگره قاره‌ای در ۱۷۸۷ میلادی نیز فعال بود. توماس جفرسون بعداً طی نامه‌ای از پاریس در ۳۱ دسامبر به او گفت که تنظیم‌کنندگان اساسنامه را تأیید می‌کند، اما دغدغه‌هایی نیز در رابطه با کشت «بذرهای خطر» داشت، چرا که فکر می‌کرد حکام بعد از او «به اندازه آنها صادق» خواهند بود. فارست بعداً همان سال سناتور
صادق» خواهند بود. فارست بعداً همان سال سناتور ایالات متحده شد. تمام افرادی که نامزد شدند همچون او بعداً فدرالیست شدند. او از چارلز کارول در دومین و سومین رأی شماری با فاصله تعداد معدودی رأی باخت. در ۱۷۹۲ میلادی برای خانه نمایندگان ایالات متحده در حوزه سوم مریلند به عنوان «کاندیدای طرفدار مدیریت» شرکت کرد. این فدرافیست در مقابل ویلیام دورسی ضد فدرال با اختلاف ۶۶۹ میلادی برنده شد. اکثر آرای او از افراد شهرستان مونتگومری مریلند می‌آمد که تقریباً صد تا بیش از شهرستان فردریک مریلند بود، شهرستان‌هایی که بخش‌هایی
فردریک مریلند بود، شهرستان‌هایی که بخش‌هایی از ناحیه سوم را تشکیل می‌دادند. او از مارس ۱۷۹۳ تا نوامبر ۱۷۹۴ میلادی به عنوان نماینده خدمت کرده و سپس استعفا داد. طی دوران خود در این صمت، ۷۹٫۶ درصد از آرای حضور و غیابی را از دست داد که «بسیار بدتر از میانه ۱۳ درصدی سوابق ثبت شده کل دوران نمایندگانی است که در ژوئن ۱۷۹۴ میلادی خدمت می‌کنند». او با باقیماندن به عنوان «دوست و میزبان جورج واشینگتن،» نقش خویش را در حزب فدرالیست و سیاست ملی مستحکم ساخت. با این حال هنوز هم توماس جفرسون که بعداً دموکرات-جمهوری‌خواه شد
هم توماس جفرسون که بعداً دموکرات-جمهوری‌خواه شد را برای شامی در ۱۷۹۰ میلادی در سفرش برای دیدن «آبشارهای کوچک رودخانه پوتوماک» میزبانی کرد. فارست در ۱۷۹۵ میلادی به عنوان یک تیمسار سرتیپ از تیپ چهارم شبه‌نظامیان مریلند مأموریت یافت و از ۱۷۹۵ تا ۱۸۰۱ میلادی نیز سرلشکر بخش اول شبه‌نظامیان مریلند شد. این مسئله مانع از عدم درگیریش در سیاست ملی شد. در دسامبر ۱۷۹۷ میلادی به جیمز مک‌هنری مکاتبه کرد و موفقیت‌هایش را در منتخب کردن جیمز لوید برای سنای ایالات متحده خاطرنشان ساخت، عملی که خلأ ناشی از استعفای جان هنری را
ساخت، عملی که خلأ ناشی از استعفای جان هنری را پر کرد. درگیری در تأسیس واشینگتن DC. او در ۱۳ اکتبر ۱۷۹۰ میلادی، یکی از «مالکین اصلی» زمینی بود که برای شهر واشینگتن گرفته شده بود. از آنجا که جورج‌تاون یک بندرگاه بود، پیشنهاد تاجران جورج‌تاون پیشرو پذیرفته شد که می‌گفتند: «شهر فدرال پیشنهاد شده بر زمین مقابل جورج‌تاون در طرف مقابل راک کریک باشد». فارست سندی را امضا کرد که می‌گفت: ما امضاء کنندگان در اینجا توافق داریم بر … فروش و واگذاری اسناد رسمی کافی که در هر صورت باید تحت هدایت ژنرال واشینگتن یا هر فرد
هر صورت باید تحت هدایت ژنرال واشینگتن یا هر فرد دیگری که تحت نظر او کنش می‌کند قرار گیرد و بر این اساس اوست که باید تعیین کند که این اسناد منطقی و دقیق هستند یا خیر و در رابطه با زمین‌هایی که ما در حومه جورج‌تاون تحت تملک داریم، برای استفاده در «شهر فدرال»، با این فرض که در حومه مذکور به یک میزان باید تأمین شود، تصمیم‌گیری نماید. همان‌طور که باب آرنبک نوشته‌است، فارست از مالکین بزرگ زمین شد که به خریداری زمین در منطقه می‌پرداخت و به دلال دیگر، جیمز گرینلیف و در نهایت به دولت می‌فروخت. تمامی دلالان شامل
و در نهایت به دولت می‌فروخت. تمامی دلالان شامل بنجامین استادرت، رابرت موریس و جان نیکولسون از آن توافقنامه سلامت بیرون آمدند و با فارست علیه سایر صاحبان زمین توطئه می‌چیدند. در نهایت ۱۵ صاحب زمین با واشینگتن در رابطه با «دادن زمین به دولت برای ایجاد پایتخت جدید فدرال، یعنی واشینگتن» مذاکره کرده و در ۱۷۹۲ میلادی، فارست و جیمز ویلیام زمینی را خریدند که نشنال مال از ایالت مریلند شده و سپس آن را به دولت فدرال فروختند. بعداً در ۱۷۹۱ میلادی، فارست به عنوان شهردار شهرک جورج که اکنون به جورج‌تاون شناخته می‌شود
شهرک جورج که اکنون به جورج‌تاون شناخته می‌شود خدمت کرد، هنگامی که جورج واشینگتن با صاحبان زمین در خانه‌اش ملاقات کرد تا در رابطه با خرید زمین مورد نیاز جهت ساخت پایتخت جدید مذاکره کند. این ملاقات در ۲۹ مارس توسط صاحبان زمین جورج‌تاون، کارلسبرگ همچون واشینگتن برگزار شد که در آن موافقت کردند تا «نصف زمین‌هایشان در ناحیه فدرال ده مایل مربعی که به تازگی طراحی شده بود فروخته و از این رو پایتخت جدیدی را برای ایالات متحده آمریکا ایجاد نموده» و پیر لوفان هم بعدها نقشه شهر واشینگتن را ترتیب نمود. نینیان بیل در ۱۷۹۶
شهر واشینگتن را ترتیب نمود. نینیان بیل در ۱۷۹۶ میلادی، «سراشیبی که مشرف بر پایتخت جدید بود را به پیتر کازاناو فروخت»، سپس کازاناو را طی دو ماه به اوریا فارست فروخت «که آن را سال بعد به ایزاک پولوک فروخت». فرد اخیر نیز سپس «آن را به ساموئل جکسونی که برش زیادی داشت معامله کرد» و سپس جوزف نورس که ثبت‌کننده در خزانه‌داری ایالات متحده بود، تحت شش اداره ریاست جمهوری «آن مسکن معمولی را به عنوان یکی از دو جناح متقارن عمارت پالادین فدرال تغییر کاربری داد و آن را بلوو (Bellevue) نامید». همچنین فارست در ایجاد «شرکت
(Bellevue) نامید». همچنین فارست در ایجاد «شرکت پل جرج‌تاون، بانک کلمبیا و شرکت بیمه متقابل جورج‌تاون» نقش کلیدی داشت. زندگی شخصی. در ۱۱ اکتبر ۱۷۸۹ میلادی در سن ۴۳ سالگی، فارست با ربکای زمین‌دار که از یک خانواده ثروتمند بود ازدواج کرد. خانواده ربکا عمیقاً درگیر سیاست ایالت بود و خود ربکا در کشتزار ساترلی بدنیا آمد. آنها هفت فرزند داشتند. اواخر زندگی. در ۱۷۹۰ میلادی، خانواده فارست کنار بنجامین استودرت، از دوستان فارست زندگی می‌کردند که شریک تجاری او و اهل مریلندر جنوبی بود. فارست در ۱۷۹۴ میلادی، فارست
مریلندر جنوبی بود. فارست در ۱۷۹۴ میلادی، فارست خانه‌ای نزدیک واشینگتن DC ساخت که به آن روزدیل می‌گفت. این خانه شباهت نزدیکی به سبک معماری ماونت ورمون داشت که توسط ساختمان‌های سنگی که در دهه ۱۷۴۰ میلادی ساخته‌شده بودند احاطه شده بود. این خانه که قاب بزرگی داشت در چهارک شمالغربی واشینگتن DC واقع شده بود. در سال‌های بعد این خانه را «قدیمی‌ترین خانه‌های واشینگتن» در نظر می‌گرفتند. این خانه برای خانواده و خصوصاً ربکا و فرزندانشان آرامش‌بخش بوده و «از زندگی شهری بسیار شلوغ جورج‌تاون» و «جنگ قریب‌الوقوع» نجات
بسیار شلوغ جورج‌تاون» و «جنگ قریب‌الوقوع» نجات می‌داد. طی آن سالیان، این خانه و زمین‌هایش به عنوان «مرکز بحث‌های سیاسی و تفریحات اجتماعی» عمل کرده به طوری که «جشن شام بزرگی برای رئیس‌جمهور آدامز» در ۱۸۰۰ میلادی در آنجا میزبانی شد. در مجموع، فارست چندین نامه به واشینگتن، جفرسون، آدامز، بنجامین فرانکلین و الکساندر هملیتون بین سال‌های ۱۷۸۰ و ۱۸۰۴ میلادی تبادل نمود. فارست در ۱۷۹۶ میلادی «روزدیل» را به رهن گذاشت تا وام‌هایی برای ایالت مریلند بدست آورده و اقتصاد ناحیه را تقویتت کند، اما در ۱۸۰۲ میلادی دچار
ناحیه را تقویتت کند، اما در ۱۸۰۲ میلادی دچار ورشکستگی شد و چنین شد که باجناقش فیلیپ بارتون کی رهن را پذیرفت. سپس «کی» استفاده مادام العمری فارست از املاک را تأیید نمود. همچنین فارست اواخر عمرش در یک موقعیت دولتی محلی خدمت نمود. از ۱۸۰۰ تا زمان مرگش در ۱۸۰۵ میلادی به عنوان متصدی دفتری دادگاه مداری ناحیه کلمبیا خدمت نمود. فارست در ۶ ژوئیه ۱۸۰۵ میلادی در سالن پذیرایی خانه کشاورزی روزدیل فوت کرد و در زمین خاکسپاری پرسبیترین در واشینگتن DC به خاک سپرده شد. بقایای او بعدها نبش قبر شده و مجدد در قبرستان تپه لوت
او بعدها نبش قبر شده و مجدد در قبرستان تپه لوت به خاک سپرده شد. فارست در زمان مرگش آنگونه که توسط بایگانی‌گر اکنون بازنشسته شدهٔ «بایگانی‌های ایالت مریلند»، ادوارد سی. پاپنفیوز خاطرنشان گشته، صاحب حدود «۱۶۸۰ جریب فرنگی در شهرستان‌های آلگانی، سنت ماری و مونتگومری و ناحیه کلمبیا به علاوه حدود ۱۵۰ تا در ناحیه کلمبیا» بوده‌است. میراث. پس از مرگش، ملک او «دچار بلای بدهی شده بود» و تقریباً به «بدهی‌ها و مرافعات» باخت، اما برای سال‌های مدیدی در خانواده باقی ماند. قبل از مرگش در ۵ سپتامبر ۱۸۴۳ میلادی در «روزندیل»،
از مرگش در ۵ سپتامبر ۱۸۴۳ میلادی در «روزندیل»، ربکا برای مستمری بیوگان از طریق دولت فدرال برای خدمات نظامی شوهرش تشکیل پرونده داد. در تشکیل پرونده او در سپتامبر ۱۸۳۸ میلادی به عنوان مقیم جورج‌تاون توصیف شد که با فارست در ۱۷۸۹ میلادی ازدواج کرد و گفته شده که فارست در نبرد برندی‌واین جنگیده‌است. جدا از پول مستمری که به ربکا به میزان ۶ هزار دلار در سال اختصاص یافت، نسل او در سال‌های متمادی پس از آن به دنبال همان رویه بوده و می‌خواستند از حرفه نظامی فارست آگاهی بیشتری پیدا کنند. اسناد مستمری ربکا بعدها مبدل شد
بیشتری پیدا کنند. اسناد مستمری ربکا بعدها مبدل شد به «اسناد ربکا فارست (بیوه اوریا فارست)، ۱۸۳۸–۱۸۴۳» که در جامعه تاریخی واشینگتن DC نگهداری می‌شود. اوایل قرن ۱۹ میلادی، خانه او شرف بر رودخانه پوتوماک بود که فارست از حدود ۱۷۹۰ تا ۱۷۹۴ میلادی زیست و سپس به خانه ویلیام ماربری تبدیل شد که به دلیل پرونده دادگاه عالی او با عنوان «ماربری در مقابل مدیسون» شناخته می‌شود. این خانه در دسامبر ۱۹۹۲ میلادی مبدل به سفارت اوکراین در واشینگتن DC شد. بعدها، نوه دختری او به نام آلیس گرین نیز در روزندیل زندگی کرد. او با «دان
آلیس گرین نیز در روزندیل زندگی کرد. او با «دان آنجل ماریا دو ایتوربید ایی هوارت» ازدواج کرد که «شاهزاده امپراطوری مکزیک و دانشجوی دانشگاه جورج‌تاون بوده» و پسری به نام دان آگوستین، شاهزاده ایتوربید داشت که از نسل امپراطوری ماکسیمیلیان اول اهل مکزیک و شاهزاده امپراطوری اول و دوم مکزیک بود که فارست پدر پدربزرگش بود. ملک او بعدها مبدل به مرکز منابع طبیعی روزندیل شد. اخیراً طرفداران حق آرای ناحیه کلمبیا، به نمایندگی فارست از مریلند در خانه نمایندگان ایالات متحده ارجاع داده‌اند، چرا که او در مرزهای واشینگتن DC
ارجاع داده‌اند، چرا که او در مرزهای واشینگتن DC زندگی کرده‌است. سی.ام. مایو در ۲۰۱۰ میلادی رومان تاریخی-تخیلی نوشت با عنوان «آخرین شاهزاده امپراطوری مکزیک» که براساس «داستان واقعی کودک نوپای نیم-آمریکایی آگوستین دو ایتوربید ایی گرین نوشته شده بود که نوه نوه پسری فرماندار اسبق مریلند، جورج پلتر و نوه پسری قهرمان جنگ انقلابی ژنرال اوریا فارست بود».
واژه‌نامه اصطلاحات کاربردی در رشته ورزشی شمشیربازی، در سه شاخه (سابر، فلوره، اپه) آ-ا. آبستِین: زمانی که داور نمی‌تواند دربارهٔ «هیت» اطمینان دهد. آبسنس آو بلِید: معمولاً با پایین نگه‌داشتن تیغه اسلحه و عدم «بیت» به تیغه حریف فاصله خود را حفظ کرده و شرایط را برای «کانتر اتک» یا «کانتر ریپوست» حریف می‌بندد. آرم پروتکتور، پلاسترون: از پوشش‌های محافظتی، محافظ زیر بازو بیشتر در تمرینات. آن-بلاک: خارج‌شدن بازیکن یا حریف از حالت بلاک. آنگارد، انگارد: «گارد» گرفتن (بگیرید). آنگارد پوزیشن: پوزیشن ابتدایی با فرم
(بگیرید). آنگارد پوزیشن: پوزیشن ابتدایی با فرم پاها به صورت O یا n کج. اپل: حرکت کلاسیک کوبیدن محکم پای جلو یا پشت برای ترازگیری یا ایجاد ترس برای کنار کشیدن حریف. اِپه: اسلحه یا یکی ار رشته‌های ورزشی شمشیربازی. اتک: تهاجم، حمله. ادونس: حرکت یک الی سه مرتبه‌ای رو به جلو در حالت مشابه «آنگارد پوزیشن». ادونس لانژ: یک مرتبه از ادونس و یک مرتبه از «لانژ» به سمت جلو با هدف حمله (اتک) یا «ریپوست». استاپ، اَقه، هالت!: توقف!، متوقف کردن بازی توسط داور. استاپ تیپ، پوینت اَقه: سَری سه‌سر اسلحه در بازی‌های کلاسیک