payamvha/North_RAG huggingface dataset:
۱۶ شهریور ۱۳۹۷ بازداشت و در شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران محاکمه شد. محکومیت. غلامحسین اسماعیلی سخنگوی وقت قوه قضائیه در اردیبهشت ۱۳۹۸ از محکومیت این شهروند دو تابعیتی به ده سال حبس به اتهام «جاسوسی برای یک دولت خارجی» خبر داد. سخنگوی وقت قوه قضائیه گفت: ارس امیری مسئول میز ایران در شورای فرهنگی انگلیس موسوم به بریتیش کانسل (BC) بود و با سرویس جاسوسی انگلیس همکاری داشت و مسئول طراحی و مدیریت و برنامه‌ریزی پروژه‌های استحاله و نفوذ فرهنگی بود. حکم زندان ارس امیری چندماه بعد از دادگاه تجدیدنظر مورد رسیدگی مجدد
چندماه بعد از دادگاه تجدیدنظر مورد رسیدگی مجدد قرار گرفت و حکم ده سال زندان او تأیید شد. نامه از زندان به ابراهیم رئیسی. ارس امیری در تیر ۱۳۹۸ پس از محکومیتش به زندان در نامه‌ای به ریاست وقت قوه قضائیه ابراهیم رئیسی گفت فقط به دلیل رد پیشنهاد همکاری مأموران وزارت اطلاعات بازداشت و به ده سال زندان محکوم و در هتل استقلال تهران بازجویی شده‌است. او افزود به مدت ۶۹ روز در سلول انفرادی بند ۲۰۹ زندان اوین با اتهام اقدام علیه امنیت ملی از طریق اجتماع و تبانی و پس از آن با اتهام عضویت در گروه غیرقانونی مواجه شده و
آن با اتهام عضویت در گروه غیرقانونی مواجه شده و بازجویی‌ها جز مدت کوتاهی، صبح و عصر پیوسته ادامه داشته‌است و با عدم همکاری با وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی با این توجیه که احتمال فرار من از کشور وجود دارد، با تشدید قرار وثیقه به قرار بازداشت از شعبه اول دادسرای اوین مستقیماً به بند عمومی زندان اوین فرستاده شده‌است. امیری در نامه خود به رییسی ضمن اشاره به رشته تحصیلی خود گفته بود مأموران اطلاعات گفتند مسئله شخص او نیست بلکه بریتیش کانسیل است. مرخصی و آزادی از زندان. اولین بار فروردین ۱۳۹۹ با شیوع ویروس کرونا
زندان. اولین بار فروردین ۱۳۹۹ با شیوع ویروس کرونا در چند زندان ایران به همراه تعداد دیگری از زندانیان سیاسی به مرخصی رفت و مدتی بعد به زندان بازگشت. تیر ۱۴۰۰ در پی پذیرش اعاده دادرسی در دیوان عالی کشور، به قید وثیقه از زندان اوین آزاد شد و گفته شد پرونده او پس از ارجاع به شعبه هم‌عرض مجدداً رسیدگی خواهد شد. یکماه بعد وکیل این شهروند دو تابعیتی خبر از صدور حکم تبرئه برای امیری داد و او به زندان برنخواهد گشت.
آلکس کاتالان () فیلم‌بردار اهل اسپانیا است. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "کامینو"، "۱۸۹۸، آخرین مردان ما در فیلیپین"، "اتاق در رم"، "واحد ۷" و "لجن‌زار" اشاره نمود.
کارولین دروا (؛ زادهٔ ) بازیکن راگبی ۷ نفره زن اهل فرانسه است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده‌است.
آن-سسیل کیوفانی (؛ زادهٔ ) بازیکن راگبی ۷ نفره زن اهل فرانسه است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده‌است.
کورالی برتران (؛ زادهٔ ) بازیکن راگبی ۷ نفره زن اهل فرانسه است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده‌است.
لینا گرن (؛ زادهٔ ) بازیکن راگبی ۷ نفره زن اهل فرانسه است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده‌است.
کامی گرسینو (؛ زادهٔ ) بازیکن راگبی ۷ نفره زن اهل فرانسه است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده‌است.
شانون ایزار (؛ زادهٔ ) بازیکن راگبی ۷ نفره زن اهل فرانسه است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده‌است.
سالوادور کالوو (؛ زادهٔ ۱۹۷۰ میلادی) کارگردان فیلم و تلویزیون اهل اسپانیاست. وی دانش‌آموختهٔ رشتهٔ روزنامه‌نگاری در دانشگاه کمپلوتنسه مادرید است. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "آنچه چشمانش پنهان می‌کرد"، "انگیزه‌های شخصی"، "قصه‌ای برایم بگو"، "۱۸۹۸، آخرین مردان ما در فیلیپین" و "آدو" اشاره نمود.
کلوئی ژاکه (؛ زادهٔ ) بازیکن راگبی ۷ نفره زن اهل فرانسه است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده‌است.
کارلا نیسن (؛ زادهٔ ) بازیکن راگبی ۷ نفره زن اهل فرانسه است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بازی کرده‌است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده‌است.
اُومبو،(به نروژی و انگلیسی: Ombo) یک جزیره در بوکنافیورد در استان روگالاند و در محدودهٔ شهرداری استاوانگر، در کشور نروژ است. این جزیره، بزرگ‌ترین جزیره در ریفیلکه و دومین جزیره بزرگ استان روگالاند، از نظر مساحت است. مساحت جزیرهٔ اُومبو، تقریباً ۵۸ کیلومتر مربع و جمعیت آن در سال ۲۰۲۱ میلادی تنها ۲۲۶ نفر بوده‌است. اُومبو در شمال شرقی استخر بیرونی و وسیع آبدرهٔ بوکنافیورد، واقع شده‌است. جزیرهٔ اُومبو دارای جنگل طبیعی درخت کاج است. جغرافیای محیط. کل جزیره، متعلق به رشته کوه کالدونین است. این صخره ای است، به
به رشته کوه کالدونین است. این صخره ای است، به ویژه در شرق، جایی که گنیس‌های تا حدی دگرگون شده، در عصر پرکامبرین، بستر زیرین را تشکیل می‌دهند. در اینجا ،(تپهٔ باند: Bandåsen) با ۵۱۳ متر، ارتفاع از سطح دریا، که بلندترین ارتفاع موجود، در جزایر واقع در استان روگالاند است؛ قرار دارد. یک کمربند عریض، از جنس سنگهای دگرگون شده خفیف، با لایه‌های قابل تمایز و شکننده، در وسط جزیره، که از شمال به جنوب کشیده شده، اصل بستر سنگی جزیره را تشکیل می‌دهد. در اینجا و در جنوب غربی جزیره، طبیعت، سازگاری بیشتری به نمایش
جنوب غربی جزیره، طبیعت، سازگاری بیشتری به نمایش گذاشته‌است. بخش عمده کشت زمین و سکونت در جزیره، در این مناطق واقع شده‌است. در شمال غربی و نیز در بخش شرقی جزیره سنگ بستر عمدتاً از جنس گنیس است. وضعیت اداری جزیره. جزیرهٔ اُومبو، از نظر تعلق اداری، گذشتهٔ پر تغییر و تحولی را پشت سر گذاشته‌است. از سال ۱۸۳۷ یعنی، زمان اجرای قانون خودگردانی شهرداری‌ها در نروژ، که ادارهٔ جزیره، بین چند شهرداری مختلف تقسیم شده بود؛ تا سال ۲۰۲۰ میلادی، این تقسیمات بارها تغییر کرده و از یک شهرداری به شهرداری دیگری منتقل شده‌است. تا
از یک شهرداری به شهرداری دیگری منتقل شده‌است. تا اینکه نهایتاً این شهرداری‌ها، همگی، در شهرداری استاوانگر ادغام شدند. نام. نام جزیره (اومبو: Ombo) از کلمه نروژی باستان (Umbar) گرفته شده‌است. معنای این کلمه قابل تفسیر است. اما به احتمال زیاد، معنی «اطراف» یا «حدود» می‌دهد؛ و می‌تواند اشاره ای به شکل گرد جزیره، داشته باشد.
سرافین اوکمبا (؛ زادهٔ ) بازیکن راگبی ۷ نفره زن اهل فرانسه است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده‌است.
کلوئی پل (؛ زادهٔ ) بازیکن راگبی ۷ نفره زن اهل فرانسه است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده‌است.
ژاد اولوتول (؛ زادهٔ ) بازیکن راگبی ۷ نفره زن اهل فرانسه است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده‌است.
لاونا کاوورو (؛ زادهٔ ) بازیکن راگبی ۷ نفره زن اهل فیجی است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده‌است.
رایجیلی داوئوا (؛ زادهٔ ) بازیکن راگبی ۷ نفره زن اهل فیجی است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده‌است.
سسنیلی دونو (؛ زادهٔ ) بازیکن راگبی ۷ نفره زن اهل فیجی است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده‌است.
لایسانا لیکوسوا (؛ زادهٔ ) بازیکن راگبی ۷ نفره زن اهل فیجی است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده‌است.
روسیلا ناگاساو (؛ زادهٔ ) بازیکن راگبی ۷ نفره اهل فیجی است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده‌است.
آنا نایماسی (؛ زادهٔ ) بازیکن راگبی ۷ نفره اهل فیجی است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده‌است.
آلووسی ناکوسی (؛ زادهٔ ) بازیکن راگبی ۷ نفره زن اهل فیجی است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده‌است.
روئلا رادینیاوونی (؛ زادهٔ ) بازیکن راگبی ۱۵ نفره زن اهل فیجی است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده است.
وینیانا ریوای (؛ زادهٔ ) بازیکن راگبی ۷ نفره زن اهل فیجی است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده‌است.
آنا ماریا روکیسا (؛ زادهٔ ) بازیکن راگبی ۷ نفره زن اهل فیجی است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده‌است.
واسیتی سولیکوویتی (؛ زادهٔ ) بازیکن راگبی ۷ نفره زن اهل فیجی است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده‌است.
لاونیا تینای (؛ زادهٔ ) بازیکن راگبی ۷ نفره اهل فیجی است.
ریپی اولونیساو (؛ زادهٔ )) بازیکن راگبی ۷ نفره زن اهل فیجی است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده‌است.
آریل تورس (; ) کاراته‌کا اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. وی در مسابقات بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، یک مدال نقره و ۳ مدال برنز شده‌است.
استانیسلاو هورونا (؛ ) کاراته‌کا اهل اوکراین است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال طلا، ۲ مدال نقره، ۵ مدال برنز شده‌است.
آمالیا شارویان (؛ زادهٔ ) ورزشکار دو و میدانی زن اهل ارمنستان است که در دو ۴۰۰ متر و دو ۴۰۰ متر بامانع به رقابت پرداخت. وی یه نمایندگی از کشور ارمنستان در سه دوره مسابقات جهانی دو ومیدانی بیرون سالن و دو دوره مسابقات جهانی دو و میدانی داخل سالن رقابت نمود. Personal bests. Outdoor Indoor
سون منگیا (؛ زادهٔ ) قایقران کانو زن اهل چین است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۴ مدال طلا شده‌است.
شو شیشیائو (؛ زادهٔ ) قایقران کانو زن اهل چین است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا شده‌است.
کیتی وینسنت (؛ زادهٔ ) قایقران کانو زن اهل کانادا است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۱ مدال برنز شده‌است.
آناستازیا چتوریکووا (؛ زادهٔ ) قایقران کانو اهل اوکراین است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده‌است.
در ریاضیات، توسیع گالوا (Galois Extension)، توسیع میدانیِ جبری formula_1 است که نرمال و جداپذیر باشد؛ یا به‌طور معادل، formula_1 جبری است و میدانی که توسط گروه خودریختی formula_3 ثابت بماند، دقیقاً میدان پایه‌ای formula_4 است. اهمیت گالوا بودن یک توسیع این است که آن توسیع دارای گروه گالوا بوده و از قضیه بنیادین نظریه گالوا تبعیت می‌نماید. نتیجه‌ای از امیل آرتین به ما امکان می‌دهد تا توسیع‌های گالوایی بدین شکل بسازیم: اگر formula_5 میدان دلخواهی باشد و formula_6 گروه متناهی از خودریختی‌های formula_5 با میدان
گروه متناهی از خودریختی‌های formula_5 با میدان ثابت formula_4 باشد، آنگاه formula_1 توسیع گالوایی می‌باشد.
محمدرضا دامغانی (زاده ۲۶ خرداد ۱۳۴۶ در تهران) پدر و مادرش اهل کاشان هستند بازیکن سابق و مربی فعلی والیبال اهل ایران است. دامغانی در دو دوره به عنوان کمک مربی در تیم‌های زیر ۲۱ سال و زیر ۲۳ سال ایران فعالیت داشته و سرمربی تیم‌های متحد قزوین، پرسپولیس، فولاد سیرجان، صنایع اردکان و آلومینیوم هرمزگان بوده‌است.
ادوارد لئون کورتس (؛ زاده ۶ اوت ۱۸۸۲ - درگذشته ۲۶ نوامبر ۱۹۶۹) نقاش فرانسوی با نسب فرانسوی و اسپانیایی بود. او به دلیل نقاشی مناظر شهری در شرایط متنوع آب و هوایی، به «Le Poète Parisien de la Peinture» یا «شاعر پاریسی نقاشی» معروف است. زندگی شخصی. کورتس در ۶ اوت ۱۸۸۲ در لنیی سور مرن، در حدود بیست مایلی شرق پاریس متولد شد. در شناسنامه نام او را «ادوارد لئون کورتس» ثبت کرده‌اند، اما در شش هفتگی اش، او را با نام «هِنری لئون کورتس» غسل تعمید دادند. او چندین سال از نام «هِنری» برای نقاشی‌های اولیهٔ خود استفاده
از نام «هِنری» برای نقاشی‌های اولیهٔ خود استفاده می‌کرد (هنری، هنری ادوارد یا ادوارد اچ)، اما پس از مرگ پدرش در سال ۱۹۰۸، کورتس به استفاده از نام «ادوارد» روی آورد. پس از سال ۱۹۱۰، کورتس نقاشی‌های خود را به نام ادوارد کورتس، اد کورتس یا E. Cortès امضا کرد. پدرش، آنتونیو کورتس، نقاش دربار سلطنتی اسپانیا بود. در سال ۱۸۵۵، آنتونیو که برای شرکت در یک نمایشگاه بین‌المللی به پاریس سفر کرده بود، به شدت به مردم آنجا و حومه‌های شهر علاقه‌مند شده و تصمیم گرفت که ساکن پاریس شود. آنتونیو در این شهر با همسر اول خود،
پاریس شود. آنتونیو در این شهر با همسر اول خود، آنجلین سسیل برگر ازدواج کرد. آنها صاحب یک پسر به نام آندره شدند که در پاریس متولد شد. اندکی پس از تولد پسرشان در سال ۱۸۶۶، آنتونیو و خانوادهٔ جوانش پاریس را ترک کردند تا در لنیی سور مرن، یک روستای کوچک در شرق پاریس مستقر شوند. در سال ۱۸۷۰ در اوج جنگ فرانسه و پروس که همزمان با مرگ آنجلین بود، آنتونیو و پسرش برای فرار از خطرات جنگ به شهر بازگشتند. در سال ۱۸۷۲، آنتونیو با خیاط اهل لنیی سور مرن، لئونتین آگوستین فراپارت ازدواج کرد. آنها صاحب دو فرزند با نام ژان و
ازدواج کرد. آنها صاحب دو فرزند با نام ژان و ادوارد شدند. هر سه فرزند حرفهٔ پدر خود را دنبال کردند. آندره نقاش ماهر اسب بود. خواهر کوچکترش ژان، مانند پدرش، مزرعه و گله گوسفند را نقاشی می‌کرد. اما ادوارد، استعداد هنری فوق‌العاده ای از خود نشان داد. کورتس تا ۱۳ سالگی در یک مدرسهٔ ابتدایی خصوصی تحصیل کرد. پس از ترک مدرسه، او خود را در سرشماری محلی، به عنوان «هنرمند-نقاش» و ملیت خود را به عنوان ادای احترام به پدرش، اسپانیایی ذکر کرد. در سال ۱۹۱۴، ادوارد کورتس با فرناند جویوز ازدواج کرد و در سال ۱۹۱۶ از او صاحب
فرناند جویوز ازدواج کرد و در سال ۱۹۱۶ از او صاحب یک دختر به نام ژاکلین سیمون شد. تصویر یک زن با فرزند که در بعضی از کارهایش تکرار می‌شدند، احتمالاً به جویوز و ژاکلین اشاره دارند. اگرچه کورتس صلح طلب بود، اما وقتی جنگ به روستای محل تولدش نزدیک شد، مجبور شد در سن ۳۲ سالگی به عضویت هنگ پیاده‌نظام فرانسه در آید. زمانی که به خط مقدم اعزام شد، با سرنیزه زخمی و به بیمارستان نظامی منتقل شد و جایزه Croix de Guerre را دریافت کرد. پس از بهبودی، وی دوباره مأموریت پیدا کرد تا از استعداد هنری خود برای ترسیم موقعیت‌های
کرد تا از استعداد هنری خود برای ترسیم موقعیت‌های دشمن استفاده کند. بعدها بخاطر اعتقادات شخصی اش، از دریافت جایزهٔ لژیون دونور خودداری کرد. ادوارد در سال ۱۹۱۹ از سربازی خارج شد. همسرش فرناند در سال ۱۹۱۸ درگذشت. یکسال بعد، ادوارد با خواهر شوهرش، لوسین جویوز ازدواج کرد. کورتس در کنار دوستان نزدیکش، زندگی ساده ای داشت. وی در ۲۶ نوامبر ۱۹۶۹ در لنیی سور مرن درگذشت و خیابانی به افتخار وی نامگذاری شد. تاریخچه نقاشی. ادوارد در ۱۷ سالگی تحصیلات خود را در مدرسه هنرهای زیبا در پاریس آغاز کرد. اولین نمایشگاه او در سال
زیبا در پاریس آغاز کرد. اولین نمایشگاه او در سال ۱۹۰۱ باعث شد تا بلافاصله مورد توجه قرار گرفته و به رسمیت شناخته شود. کورتس همواره بر استقلال خود تأکید داشت. یک بار، در پاسخ به روزنامه‌نگاری که از او پرسید «آیا شاگرد لوئیجی لوئر هستید یا خیر؟»، او به شکل نامفهومی پاسخ داد: «Non, seul élève de moi-même.» («نه، فقط دانش آموز خودم هستم.») آثار او برای اولین بار در سال ۱۹۴۵ در آمریکای شمالی به نمایش گذاشته شدند که برای ادوارد کورتس موفقیت‌های زیادی به ارمغان آورد. در آخرین سال زندگی خود، جایزه معتبر آنتوان
آورد. در آخرین سال زندگی خود، جایزه معتبر آنتوان کوئینسون را از سالن دو وینسنز دریافت کرد.
محمود چایچی (زاده ۱۲ شهریور ۱۳۲۹ در تبریز) بازیکن سابق والیبال اهل ایران است.چایچی که عضویت در تیم ملی را در کارنامه خود دارد در رده باشگاهی نیز در تیم دخانیت بازی می‌کرد. وی که در سابق عضو هیئت مدیره باشگاه پیشکسوتان ورزش ایران بود در حال حاضر رئیس کمیته پیشکسوتان فدراسیون والیبال است.
شام آخر () یک فیلم مستند جنگی دربارهٔ مسیحیان سوریه، به کارگردانی و نویسندگی محمد فانع‌فرد می‌باشد که محصول سال ۲۰۱۷ است. داستان و توضیحات. مسیحیان سوریه اقلیتی در سوریه که حضورشان قدمت چند هزار ساله دارد و با ورود اسلام سالیان سال همزیستی مسالمت‌آمیزی هم داشته‌اند، اما حالا دستخوش وحشیانه‌ترین رفتارها از جانب عده‌ای شده‌اند که آن‌ها نیز خود را مسلمان می‌خوانند. پس از شروع اختلافات و درگیری‌ها در سوریه آتش جنگ، پیروان این دین را نیز در برمی گیرد و صلح و آرامش از زندگی ایشان می‌رود. جرمانا محله‌ای است
و آرامش از زندگی ایشان می‌رود. جرمانا محله‌ای است مسیحی‌نشین در دمشق که مردمانش دوشادوش بقیه اقوام و مسلمانان به دفاع از کشورشان پرداخته‌اند، اما در این میان معلول، روستایی که در ۶۰ کیلومتری جنوب دمشق واقع شده، داستان‌هایی شنیدنی دارد. این روستا یکی از چهار روستایی است که همچنان به زبان آرامی در آن صحبت می‌شود. این روستا با قدمتی ۷ هزار ساله، نمونه‌ای مثال‌زدنی از همزیستی مسلمان و مسیحی بوده که حالا مسیحیانش حرف‌هایی برای گفتن دارند. روستایی با معماری بسیار زیبا و خانه‌هایی غار مانند در دل کوه و دِیر قدیسه
زیبا و خانه‌هایی غار مانند در دل کوه و دِیر قدیسه تقلا که هر ساله زیارتگاه مردمان بیشماری است. این روستا در جریان درگیری‌ها مورد هجوم نیروهای جبهه النصره قرار می‌گیرد و آنان پس از به آتش‌کشیدن روستا، ۱۲ راهبه را از دیر قدیسه تقلا ربوده و به جایی ناشناخته برده و… حضور در جشنواره‌ها. مستند «شام آخر» تاکنون موفق شده جایزه‌های مختلفی را دریافت کند.
رقص در ایران، پیشینه‌ای طولانی دارد. رقص و موسیقی همواره برای شادی و خوشی در بزم‌ها و انگیزش حس‌های رزمی و شهوانی در میان ایرانیان در همهٔ دوران، رواج داشته‌است. رقص در این کشور در جشن‌های مناسبات تقویمی، ملی، سیاسی، مذهبی و کشاورزی و در مراسم طایفه‌ای و همچنین در مراسم‌های دیگری چون ختنه و عروسی انجام می‌شود. پیشینهٔ رقص در ایران، به هزارهٔ پنجم و ششم پیش از میلاد می‌رسد. ایران، یکی از امپراتوری‌های باستانی بود که به گسترش رقص پرداخت. در ایران باستان، رقص در دربار پادشاهان ماد در نوشتار تاریخی یونانی گزارش
دربار پادشاهان ماد در نوشتار تاریخی یونانی گزارش شده‌است. نخستین اشاره به رقص نزد پارسیان نیز در کتاب‌هایی از گزنفون، تاریخ‌نگار اهل یونان بود. در دوره شاهنشاهی هخامنشی رقص، آواز و موسیقی برای دلخوشی و شادی در بزم‌های طبقه‌های گوناگون مردم ایران وجود داشته‌است و در این دوران افزون بر آموزش خواندن، اصول رقص نیز در ایران آموزش داده می‌شده‌است. پس از یورش اسکندر به ایران تمدن یونانی در سراسر سرزمین‌های هخامنشی گسترش یافت و بر رقص در شاهنشاهی نیز اثر گذاشت. ساسانیان به موسیقی و همراهان آن بسیار احترام
ساسانیان به موسیقی و همراهان آن بسیار احترام می‌گذاشتند. شاهان این دوره به موسیقی علاقه داشتند که باعث توجه به رقص نیز شد. نقش‌های دیواری قرن ششم از پنجکنت شواهدی از نمود تشریفاتی رقص در شرق ایران ارائه می‌دهند. ممنوعیت مذهبی رقص در ایران با گسترش اسلام به وجود آمد و با رخدادهای تاریخی گوناگون تحریک گردید. در دورهٔ صفوی، حرام بودن موسیقی، این هنر را از پیشرفت بازمی‌داشته‌است اما به شکل محدود گاه موسیقی و رقص مورد توجه قرار می‌گرفتند. در دوران قاجار و صفویه، به پسربچه‌ها پوشاک دخترانه پوشانده می‌شد و از
به پسربچه‌ها پوشاک دخترانه پوشانده می‌شد و از آن‌ها برای رقص و آواز بهره می‌بردند. در اوایل دورهٔ پهلوی گونه‌ای از رقص ایرانی پدیدار شد و با توسعهٔ سینمای تجاری ایران، فراگیر شد تا زمینهٔ ساخت ژانرهای گوناگونی همانند روحوضی، مطربی، بابا کرم، تهرونی و شاطری را فراهم آورد. در طول دههٔ ۱۹۶۰ اقدامات جدی پژوهشی رقص در ایران انجام شد. سازمان معتبر بالهٔ ملی ایران در سال ۱۹۶۷ در تالار رودکی گشایش یافت. تهران میزبان تولیدات سطح بالایی شد و با کسب جایگاه معتبر بین‌المللی، کم‌کم هنرمندان سرشناس خارجی برای اجرا به
کم‌کم هنرمندان سرشناس خارجی برای اجرا به ایران می‌آمدند. رقص حرفه‌ای در این کشور در دوران پادشاهی محمدرضاشاه احترام و محبوبیت خود را بازیابی کرد. اجراهای رقص غیر سنتی بر پایهٔ نمونه‌های اروپایی در سالن‌های نمایش این دوره ارائه می‌شد. جدا از رقص‌های غیر بومی، برنامه‌ها برای رقص بومی ایرانی و سنتی نیز بسیار بودند و رقص سنتی نیز احیا گردید. سیستم نوین آموزشی ساخته‌شدهٔ این دوره، به‌خدمت رقص ایران درآمد و انواع سازمان‌ها و گروه‌های دولتی و خصوصی رقص ایجاد شدند. زیرساخت نوین این دوره در کنار پژوهش‌ها، توانست
زیرساخت نوین این دوره در کنار پژوهش‌ها، توانست دوره‌ای موفق را برای رقص ایرانی رقم زند. پس از انقلاب ۱۳۵۷، حکومت جدید رقص را در ردهٔ هنرهای ممنوعه گذاشت اما رقص‌های محلی گاه به مناسبت‌های گوناگون، شانس تنفس داشتند. اعلام جرم ضد رقصنده، دستگیری آموزش‌دهندگان رقص، شلاق‌زنی و ممنوعیت نمایش رقص، در این دوره تبدیل به محل کشمکش گردید. انقلاب اسلامی ۱۳۵۷ پایان دوران موفق رقص و باله در ایران بود. به قدرت رسیدن حکومت اسلامی، حاصل چندین دهه تلاش ایران در رقص را از میان برد و کارکنان این بخش را از این کشور فراری داد
برد و کارکنان این بخش را از این کشور فراری داد یا باعث دست کشیدنشان از کار شد. نام. "رقص" واژه‌ای عربی برای اشاره به این هنر در ایران است و کم‌کم توانست جای خود را به انحصار در زبان فارسی باز کند. واژهٔ فارسی رقص، "پایکوبی"، "وشت"، "رامشگری"، کاربرد همگانی‌اش را از دست داده‌است. پیشینه. نخستین رقص‌ها. نمایش در شکل رقص، خنیاگری، بازی یا آیین و ابزارهای نمایشی چون سیماچه، پوشاک مبدل جانوران یا گیاهان، سازهایی برای آفرینش ریتم و دیگر موارد، دست کم از هزاره ششم پ. م در ایران شناخته شده و مورد بهره‌برداری
ششم پ. م در ایران شناخته شده و مورد بهره‌برداری بوده‌اند. نمونه‌های پرشماری از نقش‌های رقصندگان را می‌توان بر روی آثار یافت‌شده از تپه‌های باستانی این کشور همانند تپه سبز، جعفرآباد، چغامیش، تل جری، چشمه علی، اسماعیل‌آباد، تل باکون، سیلک، موسیان، تپه یحیی، شهداد، شوش و… یافت. قدیمی‌ترین اثری که چگونگی و گسترش رقص در ایران را آشکار می‌سازد، نگارهٔ ساده و سیاه روی کاسهٔ گلی پخته‌ای است که از تپه خزینهٔ شوش به دست آمده‌است. این کاسه، تنها پیکر شش رقصنده را در دو دستهٔ سه‌تایی نشان می‌دهد. قدمت آن به ۴۵۰۰ تا
دو دستهٔ سه‌تایی نشان می‌دهد. قدمت آن به ۴۵۰۰ تا ۵۰۰۰ سال پیش از میلاد می‌رسد. با وجود چنین سندهایی، پیشینهٔ رقص در ایران، به هزارهٔ پنجم و ششم پیش از میلاد می‌رسد. اثرهایی دیگر در نزدیکی تخت جمشید نیز به رقص اشاره داشته‌اند. از سال‌های پایانی هزارهٔ پنجم و آغاز هزارهٔ چهارم پیش از میلاد نیز یک سفال در تپه سیلک، نزدیک کاشان، یافت شد که چهار زن را در هنگام رقص دسته‌بند (با گرفتن دست هم) نشان می‌دهد؛ این رقص، به شکل احتمالی وابسته با باورهای دینی آن دوره دانسته شده‌است. گونه‌ای رقص جنگی مردانه در سفالی در
شده‌است. گونه‌ای رقص جنگی مردانه در سفالی در تپه‌حصار دامغان (سمنان) یافت شده‌است که به ۴۵۰۰ تا ۳۸۰۰ پیش از میلاد می‌رسد و مردانی برهنه را به نمایش کشیده‌است. گونه‌ای رقص دسته‌بند دایره‌وار زنان از ۴۵۰۰ تا ۳۵۰۰ پیش از میلاد نیز در نهاوند پیدا شده‌است که موزه لوور آن را در اختیار دارد. از رقص ۵۰۰۰ تا ۳۶۰۰ پیش از میلاد یک تکه سفال دیگر که چند رقصنده را نشان می‌دهد در چشمه‌علی یافت شده و نگهداری‌اش نیز با موزه لوور بوده‌است. گونه‌ای نوآوری در رقص در تکه سفال دیگری از سیلک (مرکز ایران) که از ۳۶۰۰ سال پیش از
دیگری از سیلک (مرکز ایران) که از ۳۶۰۰ سال پیش از میلاد دانسته شده، آشکار گردیده‌است؛ سازندگان حلقهٔ رقص روی این سفال، به آشکارا چیزی را در دست دارند که برخی آن را پارچه دانسته‌اند. به دست داشتن پارچه در رقص، در دوران نوین ایران نیز دیده شده‌است. تاریخچه اولین رقص در ایران. اولین رقص تحقیق شده در تاریخ ایران مربوط به رقص پرستش میترا ( کیش میترا ) است که در آن گاو نر قربانی می‌شد. این فرقه بعداٌ در امپراتوری روم بسیار مورد توجه قرار گرفت. این رقص برای نشاط و سرزندگی و شادابی در زندگی بود. رقص پارسی توسط مورخ
و شادابی در زندگی بود. رقص پارسی توسط مورخ یونانی هرودوت هالیکارناسوس در کتاب خود که در آن شرح تاریخ امپراتوری‌های آسیا و جنگ‌های ایرانی تا سال 478 قیل میلاد است تحقیق و نوشته است. ایران باستان توسط قدرت‌های خارجی ابتدا یونانیان، سپس عرب‌ها، سپس مغول‌ها اشغال شد و به ترتیب در کدام یک از این دوره‌ها دچار بی‌ثباتی سیاسی و جنگ‌های داخلی شده است و در طول این تغییرات سنت‌های رقص آهسته و آرام آرام از بین رفتند. مردم فلات ایران رقص را در قالب موسیقی، بازی، نمایش و آیین‌های مذهبی می‌شناسند و حداقل از هزاره 6، قبل
آیین‌های مذهبی می‌شناسند و حداقل از هزاره 6، قبل از میلاد از ابزارهایی مانند ماسک، لباس حیوانات یا گیاهان و آلات موسیقی برای ریتم استفاده می‌کردند. اشکال ترکیبی رقص، بازی و نمایش را در جشن‌ها، عزاداری وپرستش اجرا می‌کردند. آثاری با تصاویر رقصنده‌ها در اماکن باستانی پیش از تاریخ ایران مانند: تپه سبز، جعفرآباد، تپه چغامیش، تل جاری، چشمه علی، اسماعیل آباد، تل باکون، تپه سیلک، تپه موسیان، تپه یحیی، شهداد، تپه گیاهان، کل فرح، شوش، کوک تپه ، گورستان‌های لرستان و … وجود دارند. ایران باستان. از رقص در دوران
و … وجود دارند. ایران باستان. از رقص در دوران پادشاهی ماد و شاهنشاهی هخامنشی و اشکانی، داده‌های کمی در دسترس است که ممکن است به دلیل یک دگرگونی فرهنگی پس از ورود آریایی‌ها باشد. دست کم در روزگار هخامنشیان و اشکانیان، نمونه‌هایی از رقص آیینی دینی (مهری) دیده شده‌است. رقص و موسیقی همواره برای شادی و خوشی در بزم‌ها و انگیزش حس‌های رزمی و شهوانی در میان ایرانیان در همهٔ دوران، رواج داشته‌است و در داستان‌ها و روایت‌های این دوره‌ها نیز اشاره‌هایی به چنین کاربردهایی در رقص، انجام شده‌است. پادشاهی ماد. رقص در
در رقص، انجام شده‌است. پادشاهی ماد. رقص در دربار پادشاهان ماد در نوشتار تاریخی یونانی گزارش شده‌است و به پایکوبی شاه در کنار نزدیکان اشاره‌هایی وجود دارد. در دربار آنان، رقص‌های تفریحی و شادی‌انگیز به اجرا درمی‌آمدند و می‌توان نتیجه گرفت که در میان مردم نیز گسترش داشته‌است. داده‌های رقص از این دوره با توجه به میزان پژوهش‌ها تاکنون، بسیار ناچیز است. شاهنشاهی هخامنشی. نخستین اشاره به رقص نزد پارسیان، در کتاب‌هایی از گزنفون، تاریخ‌نگار اهل یونان بود. در جشن مهر رقصی توسط ایرانیان برگزار می‌شده‌است و در این
مهر رقصی توسط ایرانیان برگزار می‌شده‌است و در این دوران افزون بر آموزش خواندن، اصول رقص نیز در ایران آموزش داده می‌شده‌است؛ چیزی که نشانی از اهمیت رقص نزد مردم این دوره دارد. در "تاریخ شاهنشاهی هخامنشی" نوشته آلبرت اومستد آمده‌است که «سالی یک بار در جشن مهرگان، فرمانروای هخامنشی مجبور بود با هوم سکرآور مست شود و رقص پارسیانه کند که بازمانده‌ای از رقص جنگی روزگار پیشین بود». رقص پارسیانه گونه‌ای رقص باوری دینی و رزمی بود. مهرگان از جشن‌های برجستهٔ آن دوره بود که میزبان رقص شاهان نیز می‌شد. در مجموع، با توجه
که میزبان رقص شاهان نیز می‌شد. در مجموع، با توجه به نوشتار تاریخی موجود، در دوره شاهنشاهی هخامنشی رقص، آواز و موسیقی برای دلخوشی و شادی در بزم‌های طبقه‌های گوناگون مردم ایران وجود داشته‌است اما این سندها ناکافی هستند و دربارهٔ چگونگی رقص‌ها و جزئیات حرکت‌ها، داده‌ای ارائه نمی‌دهند. در کل، هنر هخامنشی ناب‌ترین شکل هنر خاورمیانهٔ باستان و اوج آن بوده‌است. پذیرش فرهنگ یونانی و پدیداری شاهنشاهی اشکانی. پس از یورش اسکندر به ایران و ورود فرهنگ یونانی به شاهنشاهی و با پاگیری فرمانروایی‌های سلوکی و اشکانی، در
و با پاگیری فرمانروایی‌های سلوکی و اشکانی، در زندگی مردم، باورها و آیین‌های آنان دگرگونی‌هایی رخ داد. مهمترین میراث پیروزی‌های نظامی و سیاسی اسکندر در زمینهٔ فرهنگی بود؛ تمدن یونانی با او و جانشینانش در سراسر سرزمین هخامنشی گسترش یافت. با وجود اینکه برخی عناصر بومی نیز توسط فاتحان پذیرفته شد، اما پذیرش جنبه‌های گوناگون تمدن یونان توسط بومیان قابل توجه بود. در میان ایرانیان شهرنشین کم‌کم یونانی‌گری رواج یافت و بزم‌ها و مهمانی‌هایشان به مانند رومی‌ها و یونانیان گردید. رقص‌هایی جدید وارد شد؛ در این بزم‌های به