payamvha/North_RAG huggingface dataset:
یهودی در استرالیا در ملبورن پیشگام بودند. در سال ۱۸۹۵، اولین روزنامه یهودی سیدنی، به نام "استاندارد عبری استرالیا"، منتشر شد و پیشگام "اخبار یهودیان استرالیا است". در پایان سده نوزدهم و آغاز سده ۲۰، در حالیکه استرالیا مستعمرات خود را به یک کشور مستقل واحد متحد می‌کرد، موج جدیدی از مهاجرت یهودیان آغاز شد. پناهندگان یهودی از روسیه و لهستان در دهه ۱۸۹۰ با فرار از کشتار در سرزمینهای اصلی خود شروع به ورود کردند. این موج مهاجرت منجر به اختلاف در جوامع یهودی شهری شد. بیشتر یهودیان در سیدنی از اروپای غربی و مرکزی
شد. بیشتر یهودیان در سیدنی از اروپای غربی و مرکزی بودند و عمدتاً سکولار بودند. در همین حال، مهاجران یهودی از اروپای شرقی در ملبورن اقامت گزیدند و بسیار ارتدکس بودند. علاوه بر این، هزاران یهودی بسیار چشم‌انداز از آفریقای جنوبی مهاجرت کرده و در پرت اقامت گزیدند. قرن بیستم. تخمین زده می‌شود که تا سال ۱۹۰۱ بیش از ۱۵۰۰۰ یهودی در استرالیا زندگی می‌کردند. هنگامی که استرالیا در سال ۱۹۰۱ به عنوان یک کشور مستقل تأسیس شد، برخی از بنیانگذاران آن یهودی بودند. از همان ابتدا، یهودیان به عنوان شهروندان برابر با آزادی
ابتدا، یهودیان به عنوان شهروندان برابر با آزادی مشارکت در زندگی اقتصادی و فرهنگی رفتار می‌شدند و نقش مهمی در پیشرفت آنها داشتند. یهود ستیزی، که در اروپای معاصر رایج بود، در استرالیا بسیار نادر بود. در دوران جنگ جهانی اول، موج دیگری از مهاجران یهودی آمد و هنگامی که نازی‌ها قدرت را در آلمان در سال ۱۹۳۳ به دست گرفتند، بسیاری از یهودیان آلمان به استرالیا آمدند. دولت استرالیا در ابتدا در اجازه ورود بسیاری از یهودیانی که می‌خواستند بیایند مردد بود، اما در سال ۱۹۳۸، ۱۵۰۰۰ ویزا برای «قربانیان ظلم» اختصاص داد. پیش
۱۵۰۰۰ ویزا برای «قربانیان ظلم» اختصاص داد. پیش از پایان جنگ جهانی دوم، حدود ۷۰۰۰ یهودی قادر به گرفتن ویزا بودند. پس از جنگ جهانی دوم، استرالیا سیاست مهاجرتی قبلی خود را که متمرکز بر انگلیس است رها کرد و اجازه مهاجرت تعداد زیادی از مردم از قاره اروپا را داد. تعداد زیادی از یهودیان اروپا، بازماندگان هولوکاست، از اردوگاه‌های آوارگان وارد کشور شدند، اما شیوع یهودستیزی وجود داشت. به عنوان مثال، اتحادیه خدمات برگشتی و گروه‌های دیگر کارتون‌هایی را برای تشویق دولت و وزیر مهاجرت آرتور آ. کالول برای جلوگیری از ورود
و وزیر مهاجرت آرتور آ. کالول برای جلوگیری از ورود مهاجران یهودی منتشر کردند. از سال ۱۹۳۸ تا ۱۹۶۱ جمعیت یهودیان تقریباً از جمعیت ۱۹۳۳ به ۶۱۰۰۰ یهودی ساکن استرالیا افزایش یافت و سه برابر شد. سازمانها در طول جنگ سعی داشتند کودکانی را که تحت تأثیر جنگ قرار گرفته‌اند بیاورند و آنها را اسکان دهند اما فقط پس از پایان جنگ توانستند. دو سازمان کمک کننده به مهاجرت، به ویژه کودکان یتیم "، طرح Save the Children و طرح" "نگهبان رفاه یهودی" بودند که در سالهای پس از جنگ بیش از ۳۱۷ کودک یهودی یتیم را از اروپا آوردند. دختران
از ۳۱۷ کودک یهودی یتیم را از اروپا آوردند. دختران آورده شده را در یتیم خانه‌ها قرار دادند، در حالی که پسران را در خوابگاه‌ها قرار دادند، جایی که آنها با دیگر بازماندگان هولوکاست زندگی می‌کردند. در سال ۱۹۴۰ شد ۲۵۰۰ پناهنده پناهنده آلمانی و اتریشی از جمله ۱۷۵۰ پناهندگان یهودی، شناخته شده به عنوان پناهنده، شد همه بلافاصله به اردوگاه در استرالیا ارسال می‌شوند. تعداد زیادی از مهاجران تازه‌وارد یهودیان ناظر بودند و حضور در مدارس روزانه به‌طور مرتب افزایش می‌یافت. جامعه جدید سفاردی نیز در دوره پس از جنگ ظهور کرد.
جامعه جدید سفاردی نیز در دوره پس از جنگ ظهور کرد. پیش از این، به دلیل سیاست استرالیای سفید در استرالیا ، یهودیان میزرایی به‌طور کلی اجازه ورود نداشتند. با این حال، به دنبال بحران سوئز در سال ۱۹۵۶، تعدادی از یهودیان مصر اجازه ورود پیدا کردند. طی سالهای بعد، اقداماتی از سوی جوامع یهودی باعث شد تا دولت مواضع قبلی خود را در مورد ورود یهودیان میزراهی کنار بگذارد. در سال ۱۹۶۹، هنگامی که یهودیان عراق مورد آزار و اذیت قرار می‌گرفتند، دولت به یهودیان عراقی که موفق به رسیدن به استرالیا شدند، پناهندگی اعطا کرد. تاریخ
رسیدن به استرالیا شدند، پناهندگی اعطا کرد. تاریخ معاصر. "JewishCare" از بزرگترین و قدیمی‌ترین سازمان‌های کمک یهودی استرالیا است که در سال ۱۹۳۵ به عنوان انجمن رفاه یهودیان استرالیا برای کمک به مهاجرت یهودیان از آلمان نازی آغاز به کار کرد. این کشور همچنان در امر کمک به مهاجران و ارائه سایر خدمات رفاهی فعالیت می‌کند. موزه یهودیان استرالیای جامعه یهودیان در سال ۱۹۸۲ در ملبورن و موزه یهودیان سیدنی در سال ۱۹۹۲ برای بزرگداشت هولوکاست و همچنین «به چالش کشیدن دیدگاه بازدید کنندگان از دموکراسی، اخلاق، عدالت اجتماعی
بازدید کنندگان از دموکراسی، اخلاق، عدالت اجتماعی و حقوق بشر» افتتاح شد. در سال ۲۰۱۰، هنگامی که ۲۴۰ استرالیایی به اسرائیل نقل مکان کردند، در مقایسه با ۱۶۵ مورد در سال ۲۰۰۹، مهاجرت از استرالیا به اسرائیل افزایش یافت. در ۲۷ نوامبر ۲۰۱۶، گزارش سالانه شورای اجرایی یهودیان استرالیا (ECAJ) در مورد یهودستیزی در استرالیا، گزارش داد که در دوره ۱۲ ماهه منتهی به ۳۰ سپتامبر ۲۰۱۶، ۱۰٪ افزایش در حوادث ضدیهودی در استرالیا شامل تهدید یا اعمال خشونت نسبت به سال گذشته هنر و فرهنگ. کمک‌های بسیاری از یهودیان به هنرهای تجسمی
فرهنگ. کمک‌های بسیاری از یهودیان به هنرهای تجسمی استرالیا صورت گرفته‌است. ژرژ مورا، متولد گونتر موراوسکی در سال ۱۹۱۳ در لایپزیگ، آلمان، از میراث یهودی / لهستانی، در سال ۱۹۳۰ از آلمان به پاریس فرار کرد، سپس در سال ۱۹۴۹ به ملبورن رفت. او گالری تولارنو را در بوهمیان سنت کیلدا در ملبورن تأسیس کرد. این مکان محلی برای نمایشگاه‌های هنر آوانگارد مدرنیست استرالیایی شد. همسرش، میرکا مورا، به یک هنرمند برجسته تبدیل شد. هنرمند طرح لودویگ هرشفلد مک فارغ‌التحصیل و استاد از باوهاوس به عنوان یک «بیگانه دشمن» در یک کشتی به
باوهاوس به عنوان یک «بیگانه دشمن» در یک کشتی به استرالیا تبعید شد. وی در معرفی اصول باهاوس در برنامه‌های درسی هنرهای تجسمی و طراحی در استرالیا تأثیرگذار بود. یهود ستیزی. از روزهای استقرار اروپاییان در استرالیا، یهودیان از برابری رسمی در برابر قانون برخوردار بوده‌اند و مشمول ناتوانی‌های مدنی یا سایر اشکال ضد یهود با حمایت دولت نبوده‌اند که آنها را از مشارکت کامل در زندگی عمومی کنار بگذارد. یهودیان در علوم، هنر و ادبیات و در دولت دوران استعمار و مشترک‌المنافع همکاری فعال داشته‌اند و تعدادی از آنها به مقامات
همکاری فعال داشته‌اند و تعدادی از آنها به مقامات برجسته دولتی از جمله چندین فرماندار کل رسیده‌اند. با وجود این اخلاق مدارا، استرالیا در زمان جنگ جهانی دوم، پیشنهاد اسکان مجدد پناهندگان یهودی را رد کرد. مهاجرت یهودیان پس از جنگ در زمانی اتفاق افتاد که یهودی‌ستیزی کاملاً شیوع داشت و لیگ خدمات برگشتی کارتون‌هایی را برای تشویق دولت و وزیر مهاجرت آرتور آ. کالول برای جلوگیری از مهاجران یهودی منتشر کرد. با افزایش تنش در خاورمیانه، با افزایش اقدامات احتیاطی امنیتی، حملات به املاک و موسسات یهودی افزایش یافت. در سال
حملات به املاک و موسسات یهودی افزایش یافت. در سال ۱۹۷۵، اسناد ASIO نشان داد که تروریست‌های فلسطینی قصد داشتند شخصیت‌های برجسته یهودی از جمله مایکل الیزور سفیر اسرائیل و ایسی لیبلر و «سخنگویان رژیم صهیونیستی» ایسی لیبلر و سام لیپسکی را بکشند. نخست‌وزیر سابق باب هاوک، «یکی از سرسخت‌ترین حامیان اسرائیل» نیز برای حمله در نظر گرفته شد. موارد زیادی از فعالیت‌های ضدیهودی در محوطه‌های دانشگاه وجود داشته‌است. به عنوان مثال، مواد ضدیهودی در پنج دانشگاه در مارس ۲۰۱۷ پیدا شده‌است. تعدادی از سازمان‌ها فعالیت‌های
۲۰۱۷ پیدا شده‌است. تعدادی از سازمان‌ها فعالیت‌های ضدیهودی را دنبال می‌کنند، از جمله شورای اجرایی یهودیان استرالیا که گزارش سالانه ای را برای همه فعالیت‌های ضدیهودی گزارش شده منتشر می‌کند، کمیسیون ضد افترا در ملبورن و واحد ضد افترا در سیدنی. این حوادث شامل حمله به کنیسه‌ها و سخنرانی‌های مختلف با محتوای ضد یهود است. در سال ۱۴۰۳ خورشیدی چند رویداد یهودستیزانه در استرالیا رخ داد که از جمله آن‌ها می‌توان به حمله‌ی آتش‌سوزی عمدی به کنیسه «عادس اسرائیل» (Adass Israel Synagogue) در ملبورن در ۱۶ آذر ۱۴۰۳ که خسارات
Synagogue) در ملبورن در ۱۶ آذر ۱۴۰۳ که خسارات سنگینی بر جای گذاشت، و آتش‌زدن رستوران یهودی «لوییس کانتیننتال کیچن» (Lewis’s Continental Kitchen) در بوندایِ سیدنی در مهر همان سال اشاره کرد. تحقیقات سازمان اطلاعات امنیت استرالیا (ASIO) نشان داد که دولت ایران پشت هر دو حمله قرار داشته‌است. در پی این یافته‌ها، نخست‌وزیر استرالیا، آنتونی آلبانیزی، در سال ۱۴۰۴ خورشیدی این اقدامات را به‌عنوان «اقدام تجاوزکارانه‌ی خطرناک از سوی یک دولت خارجی» محکوم کرد و دستور اخراج سفیر ایران را ظرف هفت روز صادر نمود؛ اقدامی که
سفیر ایران را ظرف هفت روز صادر نمود؛ اقدامی که از زمان جنگ جهانی دوم سابقه نداشته‌است. همچنین دولت او اعلام کرد که در نظر دارد سپاه پاسداران انقلاب اسلامی را در فهرست سازمان‌های تروریستی قرار دهد. کنیسه‌ها و تعلقات مذهبی. تا دهه ۱۹۳۰، همه کنیسه‌های استرالیا به‌طور نامی ارتدکس بودند و اکثر رهبران رهبر خاخام پادشاهی انگلستان را تأیید می‌کردند. تا به امروز اکثر قریب به اتفاق کنیسه‌های استرالیا ارتدکس هستند. با این حال، طیف گسترده‌ای از جماعت ارتدوکس، شامل جوامع میزراچی و خبد نیز هستند. همچنین جماعات سفاردی
میزراچی و خبد نیز هستند. همچنین جماعات سفاردی نیز وجود دارد. تلاشهای کوتاهی برای تأسیس مجامع اصلاحات از اوایل دهه ۱۸۹۰ صورت گرفته بود. با این حال، به رهبری آدا فیلیپس، یک اجتماع پایدار لیبرال، معبد بت اسرائیل در ملبورن تأسیس شد. متعاقباً، یک کنیسه دیگر مرتبط با جنبش اصلاحات، معبد امانوئل، در سیدنی در سال ۱۹۳۸ تأسیس شد. به دنبال این دو اجتماع، تعداد دیگری از کنیسه‌های لیبرال در شهرهای دیگر تأسیس شده‌است.
فهرستی از بازیکنان تیم‌های حاضر در رقابت‌های جام ملت‌های اروپا ۲۰۰۴، که در پرتغال برگزار می‌شود، در این صفحه آمده است. مسابقات در روز ۱۲ ژوئن آغاز شده و پایان آن برای ۴ ژوئیه۲۰۰۴ خاتمه یافت. هر تیم می‌بایست ۲۳ بازیکن که سه تا از آن‌ها دروازه‌بان هستند، تا ۲ ژوئن معرفی می‌کرد. اگر یکی از بازیکنان به شدت مجروح می‌شد، تیمش می‌توانست برای پیش‌گیری از حضور این بازیکن مصدوم در یورو، تا پیش از شروع مسابقات او را با یک بازیکن دیگر جایگزین می کرد. گروه A. یونان. مربی: اتو ریهاگل پرتغال. مربی: فیلیپه اسکولاری روسیه.
اتو ریهاگل پرتغال. مربی: فیلیپه اسکولاری روسیه. مربی: گئورگی یارتسف اسپانیا. Manager: ایناکی سائز گروه B. کرواسی. مربی: اتو باریچ انگلیس. مربی: سون یوران اریکسون فرانسه. مربی: ژاک سانتینی سوئیس. مربی: کوبی کون گروه C. بلغارستان. مربی: پلامن مارکوف دانمارک. مربی: مورتن اولسن ایتالیا. مربی: جووانی تراپاتونی سوئد. مربیان: لارس لاگربک و تامی سادربرگ گروه D. جمهوری چک. مربی: کارل بروکنر آلمان. مربی: رودی فولر لتونی. مربی: Aleksandrs Starkovs هلند. مربی: دیک آتفوکات
گئورگیس گئورگیادیس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل یونان است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال نیوکاسل یونایتد، باشگاه فوتبال پائوک، باشگاه فوتبال ایراکلیس ۱۹۰۸، باشگاه فوتبال المپیاکوس، و باشگاه فوتبال پاناتینایکوس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یونان بازی کرده‌است.
واسیلیوس تسیارتاس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل یونان است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کلن، باشگاه فوتبال سویا، و باشگاه فوتبال آ. ا. ک آتن اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال یونان و یونان بازی کرده‌است.
ولادیسلاو رادیموف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل روسیه است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال دینامو مسکو، باشگاه فوتبال لفسکی صوفیه، باشگاه فوتبال زنیت سن پترزبورگ، باشگاه فوتبال زسکا مسکو، باشگاه فوتبال رئال ساراگوسا، و باشگاه فوتبال کریلیا سووتوف سامارا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال روسیه بازی کرده‌است.
خوزه موریرا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال سوانزی سیتی، باشگاه فوتبال اومانیا، باشگاه ورزشی اولیاننسه، و باشگاه فوتبال بنفیکا اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال تیم ملی فوتبال زیر 16 سال پرتغال، زیر ۱۷ سال پرتغال، زیر ۱۸ سال پرتغال، زیر ۲۰ سال پرتغال، زیر ۲۱ سال پرتغال، زیر ۲۳ سال پرتغال، تیم ملی فوتبال پرتغال B، و پرتغال بازی کرده‌است.
سرگئی اووچینیکوف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال دینامو مسکو، باشگاه فوتبال پورتو، باشگاه فوتبال لوکوموتیو مسکو، باشگاه فوتبال زسکا مسکو، و باشگاه فوتبال بنفیکا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال روسیه بازی کرده‌است.
مرکز اطلاع‌رسانی فلسطین () وبگاه خبری فلسطینی است که در ۱ دسامبر ۱۹۹۷ به زبان عربی برپا شد و وبگاه آن به زبان انگلیسی در ۱ ژانویه ۱۹۹۸ راه‌افتاد. ۶ زبان دیگر شامل زبان فارسی دیرتر افزوده شد. این وبگاه در فلسطین پربازدید است و ادعا می‌کند با هدف ارتقای آگاهی دربارۀ فلسطین و فلسطینی‌ها است. گردانندگان وبگاه ادعا کرده‌اند که اخبار آنها واقعی و به‌طرفداری از فلسطین است. به‌گفته دو کارشناس اسرائیلی، تومر موزس و گابریل ویمان، مرکز اطلاع‌رسانی فلسطین، وب‌سایت اصلی در پروپاگاندای برخط حماس متشکل از بیست وب‌سایت
در پروپاگاندای برخط حماس متشکل از بیست وب‌سایت است. آنها اشاره می‌کنند که محتوا و پوشش خبری این وبگاه بیشتر به‌سمت ایدئولوژی و پیشینۀ حماس است. مسدود شدن. در ژوئن ۲۰۱۷، تشکیلات خودگردان فلسطین چندین رسانه اینترنتی از جمله مرکز اطلاع‌رسانی فلسطین را مسدود کرد. رزق الغرابلی، مدیر دفتر این مرکز گفته‌است: وبگاه مرکز فلسطین مسدود شد و یکی از اولین وبگاه‌هایی بود که با دستور، مسدودسازی شد (در ۱۵ ژوئن رخ داد). در آن زمان نام ۱۱ وبگاه مسدودشده ذکر شد. در اکتبر ۲۰۱۹، صفحه فیس‌بوک مرکز با نزدیک‌به ۵ میلیون
۲۰۱۹، صفحه فیس‌بوک مرکز با نزدیک‌به ۵ میلیون دنبال‌کننده، حذف شد و اعتراضاتی را با هشتگ «FBblocksPalestine» برانگیخت. زبان‌ها. وبگاه مرکز اطلاع‌رسانی فلسطین به ۸ زبان در دسترس است؛
سرگئی اووچینیکوف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل روسیه است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کراسنودار-۲۰۰۰، باشگاه فوتبال اسپارتاک نعلچیک، باشگاه فوتبال گورنیاک اوچالی، باشگاه فوتبال زسکا خاباروفسک، باشگاه فوتبال اولیس، باشگاه فوتبال ماشوک-کی‌ام‌وی پیتیگورسک، باشگاه فوتبال لوکوموتیو مسکو، و باشگاه فوتبال لوچ ولادی‌وستوک اشاره کرد.
رولان گوسف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ترکمنستان است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان دوستی شده‌است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آرسنال کی‌یف، باشگاه فوتبال دینامو مسکو، باشگاه فوتبال دنیپرو، و باشگاه فوتبال زسکا مسکو اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال روسیه و روسیه بازی کرده‌است.
اوگنی آلدونین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل روسیه است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان دوستی شده‌است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ولگا نیژنی نووگورود، باشگاه فوتبال روتور ولگوگراد، باشگاه فوتبال موردوویا سارانسک، و باشگاه فوتبال زسکا مسکو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال روسیه بازی کرده‌است.
دمیتری ویازمیکین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل روسیه است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال تورپدو مسکو، باشگاه فوتبال شینیک یاروسلاول، باشگاه فوتبال سویوز-گازپروم ایژوسک، باشگاه فوتبال الیستا، باشگاه فوتبال لوکوموتیو نیژنی نووگورود، باشگاه فوتبال اسپارتاک ولادی‌قفقاز، و باشگاه فوتبال سوکول ساراتوف اشاره کرد.
مرات یاکین (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و سرمربی فوتبال ترک‌تبار اهل سوئیس است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال کایزرسلاوترن، باشگاه فوتبال فنرباغچه، باشگاه فوتبال بازل، باشگاه فوتبال اشتوتگارت، و باشگاه فوتبال گراس‌هاپر زوریخ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سوئیس مربیگری می‌کند.
برونو برنر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سوئیس است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال رئال اویدو، باشگاه فوتبال لستر سیتی، باشگاه فوتبال فرایبورگ، باشگاه فوتبال بازل، باشگاه فوتبال بلکبرن روورز، و باشگاه فوتبال گراس‌هاپر زوریخ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سوئیس بازی کرده‌است.
دیمیتار ایوانکوف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بلغارستان است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال لفسکی صوفیه، باشگاه فوتبال قیصریه‌اسپور، باشگاه فوتبال آنورتوسیس فاماگوستا، و باشگاه فوتبال بورسااسپور اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بلغارستان بازی کرده‌است.
زوران یانکوویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بلغارستان است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اتنیکوس اچنا، باشگاه فوتبال وویوودینا، باشگاه فوتبال لیتکس لووچ، و باشگاه فوتبال دالیان هایچانگ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بلغارستان بازی کرده‌است.
ولادیمیر مانچف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بلغارستان است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال هبار پازارجیک، باشگاه فوتبال لوانته، باشگاه فوتبال رئال وایادولید، باشگاه فوتبال سلتاویگو، باشگاه فوتبال زسکا صوفیه، باشگاه فوتبال لیل، و باشگاه فوتبال لوکوموتیو صوفیه اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بلغارستان بازی کرده‌است. و همچنین می‌توان از باشگاه هایی که در آن مربی گری کرده می‌توان به باشگاه فوتبال زسکا صوفیه اشاره کرد.
گئورگی چیلیکوف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بلغارستان است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی ناسیونال، باشگاه فوتبال دالیان هایچانگ، باشگاه فوتبال لفسکی صوفیه، باشگاه فوتبال توبول، باشگاه فوتبال زسکا صوفیه، و باشگاه فوتبال لودوگورتس رازگراد اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بلغارستان بازی کرده‌است.
ولیزار دیمیتروف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بلغارستان است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال لوکوموتیو صوفیه، باشگاه فوتبال زسکا صوفیه، و باشگاه فوتبال متالورگ دونتسک اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بلغارستان بازی کرده‌است.
استویان کولف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بلغارستان است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال زسکا صوفیه اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بلغارستان بازی کرده‌است.
اتحاد دموکراتیک فلسطین ( "الاتحاد AL-Dimuqrati AL-Filastini)،" به‌طور کلی به عنوان فدا (شناخته شده به ) یک حزب سیاسی کوچک فلسطینی است که در سازمان آزادی‌بخش فلسطین و سازمان ملی فلسطین فعال است. تاریخچه. فدا به عنوان یک انشعاب از ظهور جبهه دموکراتیک برای آزادی فلسطین به علت اختلافات در اوایل دهه ۱۹۹۰ در مورد سیاست به سمت اردن، از روند صلح اسلو و انتفاضه اول. در سپتامبر ۱۹۹۱، حزب برنامه سیاسی خود را تصویب کرد. در آوریل ۱۹۹۳، نام اتحادیه دموکراتیک فلسطین - فدا را تصویب کرد. سازمان. جناح جوانان فدا به عنوان
را تصویب کرد. سازمان. جناح جوانان فدا به عنوان شناخته شده استقلال اتحادیه جوانان ()؛ همچنین گروه‌های کارگری و زنان وجود دارد. بر خلاف جبهه آزادی‌بخش و چندین سازمان فلسطینی، فدا هیچ جناح مسلحی ندارد. عقاید و ایدئولوژی. شعار فدا آزادی، استقلال، بازگشت، دموکراسی و سوسیالیسم است. این حزب خود را به عنوان یک حزب سوسیالیست مترقی، سکولار و دموکراتیک نشان می‌دهد و از واژگان مارکسیستی، سوسیالیسم علمی حمایت می‌کند. فدا موضع معتدل تری نسبت به سازمان آزادی‌بخش (به رهبری نایف هواتمه و مستقر در دمشق، سوریه) در قبال
رهبری نایف هواتمه و مستقر در دمشق، سوریه) در قبال درگیری اسرائیل و فلسطین اتخاذ کرد و سعی کرده‌است خود را به عنوان یک گزینه دموکراتیک چپ در سیاست فلسطین تثبیت کند. این چاره دو کشوری بر اساس مرزهای سال ۱۹۶۷ و با بیت‌المقدس شرقی به عنوان پایتخت یک کشور مستقل فلسطین حمایت می‌کند. یک رهبر برجسته اتحاد دموکراتیک، ممدو نوفال، در سال ۲۰۰۲ درخواست متوقف کردن حمله انتحاری امضا کرد. این حزب دو کنفرانس ملی برگزار کرده‌بود، اولین کنفرانس در اریحا در سال ۱۹۹۵ و دومی نیز در سال ۲۰۰۰ بوده‌اند. رهبری فدا. یاسر عبد ربه، یک
در سال ۲۰۰۰ بوده‌اند. رهبری فدا. یاسر عبد ربه، یک طرفدار صلح متوسط، که پس از به نمایندگی از سازمان در سازمان آزادی‌بخش فلسطین به همراهی مشاورش یاسر عرفات این حزب را تأسیس کردند. در سال ۲۰۰۲ وی پس از اختلافات داخلی از حزب استعفا داد. زهرا کمال، فعال حقوق زنان، در یک انتخابات داخلی به جای وی به عنوان وزیر در تشکیلات خودگردان فلسطینی انتخاب شده بود، اما عبد ربه از کناره‌گیری خودداری کرد و در عوض حزب را ترک کرد. وی سپس توانست به عنوان مستقل و با حمایت عرفات در کابینه باقی بماند اما صالح رأفت، دبیرکل فعلی، در
کابینه باقی بماند اما صالح رأفت، دبیرکل فعلی، در اتحاد دموکراتیک جایگزین وی شد. زاهیرا کمال در فدا باقی مانده‌است، اما خارج از دولت است. از دیگر رهبران مهم اتحاد دموکراتیک می‌توان به عزمی شععیبی و ممدو نوفال اشاره کرد. مشارکت در انتخابات. اتحادیه دموکراتیک فلسطین دارای ۲۱ عضو در مجلس ملی فلسطین است. آنها در آخرین انتخابات در سال ۱۹۸۸ به عنوان نمایندگان جبهه دمورکراتیک برای آزادی فلسطین انتخاب شدند یا به عنوان نمایندگان شاخه‌های مختلف منصوب شدند. از آن زمان تاکنون هیچ انتخابات جدیدی برگزار نشده‌است. فدا در
تاکنون هیچ انتخابات جدیدی برگزار نشده‌است. فدا در انتخابات شورای قانونگذاری فلسطین در سال ۱۹۹۶ شرکت کرد و با حمایت فتح موفق شد یک کرسی را بدست آورد که در اختیار عزمی شععیبی بود. آش شعیبی برای کنترل بیشتر پارلمان بر قدرت اجرایی و شفافیت بیشتر در تشکیلات خودگردان ملی فلسطین در حال فعالیت است. در انتخابات مجلس فلسطین (۲۰۰۶)، فدا جبهه دمکراتیک برای آزادی فلسطین و حزب خلق فلسطین بخشی از لیست مشترک‌البدیل (جایگزین) بود. این لیست ۲٫۸٪ آرا عمومی را بدست آورد و دو کرسی از ۱۳۲ کرسی شورا را بدست آورد. فدا در لیست
کرسی از ۱۳۲ کرسی شورا را بدست آورد. فدا در لیست قانونگذاری مشترک با حزب خلق فلسطین به نام «چپ متحد» در انتخابات قانونگذاری فلسطین در سال ۲۰۲۱ شرکت خواهد کرد. این لیست توسط فدوا خادر، عضو دفتر سیاسی حزب خلق رهبری می‌شود.
ژورانگ یا ژرانگ () و &lt;/() مریخ‌نوردی است که بخشی از مأموریت بین سیاره‌ای چین "تیان‌ون ۱" به مریخ را تشکیل می‌دهد. سطح‌نشین حامل این مریخ‌نورد در ۱۴ مه ۲۰۲۱ بر سطح مریخ فرود آمد.این موفقیت چین را به سومین کشوری تبدیل کرد که پس از اتحاد جماهیر شوروی و ایالات متحده با موفقیت فرود نرم بر روی مریخ فرود آمد و از سطح مریخ ارتباط برقرار کرد.
مصری‌های استرالیا شهروندان استرالیایی و ساکنان دائمی استرالیا از نژاد مصری هستند. طبق سرشماری سال ۲۰۱۱ استرالیا، ۳۶٬۵۳۲ شهروند استرالیایی دارای اقامت دائم اعلام کردند که در مصر متولد شده‌اند، در حالی که بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۶، حداقل ۳۱٬۷۸۶ نفر دیگر اعلام کردند که آنها از نژاد مصری کامل یا جزئی هستند. سرشماری سال ۲۰۰۶ نشان می‌دهد که اکثر استرالیایی‌های متولد مصر در سیدنی (۱۶٬۲۳۸) یا ملبورن (۱۱٬۱۵۶) واقع شده‌اند و جوامع کوچکتر در پرت (۱٬۴۰۷)، آدلاید (۹۸۲) و بریزبن (۸۹۷) واقع شده‌اند. بیشتر مصری‌های استرالیا
(۸۹۷) واقع شده‌اند. بیشتر مصری‌های استرالیا مسیحی هستند، که در تضاد با وابستگی مذهبی بیشتر مردم مصری کنونی در مصر امروز به اسلام است. سده‌ها آزار و اذیت قبطی‌ها و گرواندن مردم مصر به اسلام باعث شده‌است که مصر امروزه یک کشور مسلمان شود، اگرچه کلیسای بومی مسیحی مصر اقلیت قابل توجهی را در طول تاریخ خود، تا به امروز حفظ کرده‌است. مسیحیان قسمت بزرگی از گسترش مصری‌ها را چه در استرالیا و چه در جاهای دیگر تشکیل می‌دهند. آئین اکثریت مصر پیش از معرفی اسلام از عربستان، مسیحیت بود و قبل از ورود مسیحیت به مصر دین
مسیحیت بود و قبل از ورود مسیحیت به مصر دین اکثریت مذهب مصر باستان بود. حدود ۱۹٬۹۲۸ شهروند و ساکن استرالیا در سرشماری سال ۲۰۰۶ عضویت کلیسای ارتدکس قبطی را اعلام کردند. با این حال، بیشتر مسیحیان مصر ممکن است به راحتی خود را «مسیحی» معرفی کنند بدون اینکه فرقه قبطی را مشخص کنند، در حالی که سایر مسیحیان مصر ممکن است به فرقه‌های مختلف دیگری تعلق داشته باشند، یا متولد شده یا تغییر مذهب دهند. در سال ۲۰۰۳، اما در پارلمان نیو ساوت ولز ادعا شد که در واقع ۷۰٬۰۰۰ قبطی فقط در نیو ساوت ولز وجود دارد. ۱٬۸۹۰ نفر دیگر در
فقط در نیو ساوت ولز وجود دارد. ۱٬۸۹۰ نفر دیگر در سرشماری سال ۲۰۰۶ خود را از نژاد "قبطی " اعلام کردند. اصطلاح قبطی معمولاً به پیروان مسیحیت قبطی اشاره دارد، اما وقتی به عنوان اصطلاحی به قومیت اشاره می‌شود به معنای "مصری" است (تقریباً همیشه در متن مصریان مسیحی قبطی). ۱۸۹۰ شخصی که نسب خود را "قبطی" توصیف کرده‌اند، به احتمال زیاد مصری‌های استرالیا هستند. قبط به عنوان یک اصطلاح نام‌شناسی از نظر ریشه‌شناسی از یونانی "Aiguptious" به معنای واقعی کلمه به معنای "مصری" از کلمه مصری متأخر "Gyptios"، از طریق عربی
"مصری" از کلمه مصری متأخر "Gyptios"، از طریق عربی کلاسیک "Qubt"، به انگلیسی "Copt" گرفته شده‌است. این واژه معمولاً به مصریان مسیحی قبطی اشاره دارد، اگرچه مواردی وجود داشته‌است که مصریان مسلمان از خود به عنوان "قبطی" یاد می‌کنند تا بر خاستگاه اجدادی غیرعربی مصری‌ها به‌طور کلی تأکید کنند. تاریخ. اولین تاریخچه مهاجران کوتاه مدت مصری در استرالیا به دوره سال ۱۸۶۰ تا سال ۱۹۰۰ برمی گردد که گروه‌های کوچکی از مهمانداران عمدتاً مسلمان در فواصل سه ساله به استرالیا و خارج از آن منتقل می‌شدند تا با حمل کالا و حمل و نقل
از آن منتقل می‌شدند تا با حمل کالا و حمل و نقل کالا به صنعت دامداری داخلی استرالیای جنوبی خدمات دهند. بسته‌های پشمی قطارهای شتری که معمولاً «افغان» یا «غان» خوانده می‌شدند، علی‌رغم اینکه منشأ آنها اغلب از هند بریتانیایی و حتی برخی از آنها از افغانستان و مصر و ترکیه بودند. مهاجرت دائمی از مصر در اواخر دهه ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ آغاز شد، به همین دلیل برای اقلیت‌های غیر قومی مصری که از حرکت رو به رشد ملی‌گرایی عرب در مصر فرار کردند که شاهد سرنگونی سلطنت مصر و متعاقب آن بحران سوئز بود ،. در کل تعداد، مسیحیان مصر بزرگترین
سوئز بود ،. در کل تعداد، مسیحیان مصر بزرگترین گروه مهاجران بودند که مصر را به مقصد کشورهای دیگر از جمله استرالیا ترک کردند. مسیحیان از نظر نسبت جامعه اصلی خود در مصر دومین بزرگترین‌ها بودند. یهودیان مصر، به عنوان نسبت جامعه اصلی خود در مصر، بزرگترین جامعه مهاجر بودند که مصر را ترک کردند (از نظر تعداد دومین آنها بزرگترین بودند). تعداد یهودیان در مصر در سال ۱۹۴۸ حدود ۷۵۰۰۰ نفر بود و پس از تأسیس دولت اسرائیل در همان سال، تقریباً کل جمعیت در سالهای بعدی در هنگام مهاجرت یهودیان از سرزمین‌های عربی ترک شدند، و
مهاجرت یهودیان از سرزمین‌های عربی ترک شدند، و بیشتر در اسرائیل، ایالات متحده آمریکا، اروپا، آمریکای لاتین ساکن شدند و حدود ۲٬۰۰۰ نفر در استرالیا اقامت گزیدند. جمعیت یهودیان مصر در استرالیا به ویژه در آدلاید، استرالیای جنوبی متمرکز شده‌اند. به‌طور رسمی، امروز فقط ۶ یهودی در مصر باقی مانده‌است.
ریحان عرباجولو (؛ زادهٔ۱۹۸۰) وزنه‌بردار اهل ترکیه است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال نقره، ۳ مدال برنز شده‌است.
این عشق بود؟ (؛ ) یک مجموعه تلویزیونی کره جنوبی سال ۲۰۲۰ با بازی سونگ جی-هیو، سون هو جون، سونگ جونگ هو، کیم مین-جون، کو جا-سونگ و کیم دا سوم است. این سریال از ۸ ژوئیه تا ۲ سپتامبر ۲۰۲۰ از جی‌تی‌بی‌سی برای ۱۶ قسمت پخش شد. هر قسمت پس از پخش تلویزیونی، در نتفلیکس کره جنوبی و بین‌المللی منتشر شد. خلاصهٔ داستان. نو ئه جونگ (سونگ جی-هیو) یک مادر تنها با غریزه قوی بقا که ۱۴ سال است که مجرد است. ناگهان، چهار مرد که به روش‌های مختلف او را مجذوب خود می‌کنند در زندگی او ظاهر می‌شوند. او قبل از بارداری با سه تن از این