payamvha/North_RAG huggingface dataset:
زندگی و تحصیلات. گرین در ۱۲ مه ۱۷۳۷ میلادی در اوکوپساتوکست، روستایی در حومه شهرک وارویک، رود آیلند بدنیا آمد. او فرزند جاج فیلیپ گرین و الیزابت (ویکس) گرین بود. در ۶ مه ۱۷۵۷ میلادی، گرین با دخترعموی سومش آنا لیپیت، متولد ۱۵ نوامبر ۱۷۳۵ میلادی، دختر جرمیا لیپیت و ولثیان گرین ازدواج کرد. هردو والدین آنا لیپیت از نسل یک خانواده مستعمراتی برجسته رود آیلندی بودند. جرمیا از ژوئن ۱۷۴۲ میلادی تا زمان مرگش در ۱۷۷۶ میلادی، بجز سال ۱۷۷۵ منشی شهرکی وارویک بود. او به مدت چهار سال قائم مقام مجمع عمومی و پنج سال نیز
مدت چهار سال قائم مقام مجمع عمومی و پنج سال نیز دستیار بود. گرین و آنا نه فرزند داشتند. هنگامی که پدر گرین در ۱۷۶۱ میلادی فوت کرد، گرین ملک آسیاب خانوادگی را به ارث برده و این تجارت را تا زمانی که در ارتش قاره‌ای افسر شد اداره نمود. او از ۱۷۷۲ تا ۱۷۷۴ میلادی در قوه مقننه رود آیلند خدمت نمود. گرین به عنوان ناوبان یکم «کنتیش گاردز» در ۱۷۷۴ میلادی انتخاب شد. حرفه. راهپیمایی به سمت شمال در انقلاب. در ۳ مه ۱۷۷۵ میلادی، او توسط قوه مقننه رود آیلند به عنوان سرگرد در هنگ وارنوم گماشته شد. به او فرمان یک گروهان
در هنگ وارنوم گماشته شد. به او فرمان یک گروهان داده شده بود و به سمت کمبریج، ماساچوست راهپیمایی کرده و بخشی از ارتش رصد در حمایت از شورش علیه حکومت بریتانیا شد. در سپتامبر ۱۷۷۵ میلادی، جرج واشینگتن سرگرد گرین را مسئول نبرد کمبریج تحت فرمان سرهنگ بندیکت آرنولد نمود. نبرد گرین بخشی از سفر اکتشافاتی آرنولد از طریق مین امروزین بود تا بدین طریق بر پادگان بریتانیا در کبک حمله نمایند. طی هجمه‌ای بر این شهر در ۳۱ دسامبر ۱۷۷۵ میلادی، گرین یکی از اعزام نیروها را رهبری کرده و پس از جراحت آرنولد، گرین توسط
را رهبری کرده و پس از جراحت آرنولد، گرین توسط بریتانیایی‌ها به اسارت گرفته شد. او پس از هشت ماه حبس در اوت ۱۷۷۶ میلادی معاوضه شد. نیوجرسی. در ژوئن ۱۷۷۶ میلادی، گرین در هنگ نهم قاره‌ای تحت فرمان سرهنگ جیمز ام. وارنوم، در بخشی که تحت فرمان پسرعموی سومش سرتیپ ناتانیل گرین بود به سرگردی ارتقاء یافت (در ژانویهٔ ۱۷۷۷ میلادی، هنگ قاره‌ای نهم به «اولین هنگ رود آیلند» تغییر نام یافت). در ۲۷ فوریه ۱۷۷۷ میلادی، گرین به سرهنگی ارتقاء یافت و به عنوان فرمانده هنگ، پس از ارتقاء وارنوم به درجه تیمسار سرتیپ، گماشته شد.
از ارتقاء وارنوم به درجه تیمسار سرتیپ، گماشته شد. گرین در اکتبر مسئول فورت مرسر، نیوجرسی در رود دلاور نزدیک شهرستان گلاستر در شهرک وودبری، در بخشی از محله شهرکی دپتفورد (پارک ملی نیوجرسی کنونی) در جنوب فیلادلفیا و ترنتون بود.
یک گشاینده گفت‌وگو مقدمه‌ای است که برای شروع یک گفت‌وگو استفاده می‌شود. گشاینده‌های گفتگو اغلب موضوع مربیان و سمینارهای پیرامون دوست‌یابی و/یا ملاقات با مردم هستند. هر موقعیت ممکن است نیاز به گشاینده متفاوتی داشته باشد (برای نمونه گشایش گفت‌وگو با یک غریبه در خیابان برای آشنایی؛ با گشاینده در یک اجتماع ساختاریافته‌تر و با حضور افراد با علایق مشابه می‌تواند متفاوت باشد). یک گشاینده اغلب به شکل سؤالی باز طرح می‌شود چراکه می‌تواند سبب پاسخی تشریحی و گفتگوهای بیشتر و همچنین ایجاد موضوع برای ادامه گفتگو در آینده
و همچنین ایجاد موضوع برای ادامه گفتگو در آینده شود (مثلاً "احوال ماندریل شما چطور است؟"). یک سؤال بسته (مثلا «امروز هوا خوب است، اینطور نیست؟») به‌طور بالقوه کم‌اثر است زیرا می‌توان با یک «مم-هم» ساده به آن پاسخ داد، که اساساً یک بن‌بست مکالمه‌ای محسوب می‌شود و آغازکننده مکالمه را ملزم می‌کند از ابتدا شروع کند. "نحوه شروع مکالمه" یادآور می‌شود که در گشاینده‌های مکالمه، «در واقع فقط دو موضوع وجود دارد که می‌توان از بین آنها انتخاب کرد – موقعیت [یا] فرد مقابل. ثانیاً، تنها دو راه برای شروع گفتگو وجود دارد:
ثانیاً، تنها دو راه برای شروع گفتگو وجود دارد: بیان یک واقعیت [یا] پرسیدن یک سؤال/نظر». بر این اساس، گشاینده‌ها اغلب به شرایط موجود برمیگردند، به عنوان مثال "سیگار داری؟"، "وای، شما در حال خواندن "جنایت و مکافات" هستید، این یکی از کتاب‌های مورد علاقه من است. . "، "من دامن تو را دوست دارم، از کجا آوردیش؟" و غیره.. . بسیاری از مکان‌ها، مانند رویدادهای تنیس انفرادی و غیره برای "گشاینده‌های مبتنی بر شرایط محیطی" طراحی شده‌اند. برخی افراد تکه‌هایی از مکالمه را برای این منظور نگه می‌دارند. جودی رینگر در "باید با
این منظور نگه می‌دارند. جودی رینگر در "باید با هم صحبت کنیم" می‌گوید": یک چک لیست گام به گام برای مکالمات دشوار" یادآور می‌شود که مجموعه کاملاً متفاوتی از گشاینده‌ها می‌تواند برای مکالمات حساس استفاده شود، به عنوان مثال در مورد عملکرد یک کارمند، هدف اصلی آن است تا از قرار دادن شخص در حالت دفاعی اجتناب شود. گشاینده‌ها درواقع می‌خواهند این منظور را برسانند که: «من موضوعی دارم که می‌خواهم پیرامونش با شما بحث کنم که فکر می‌کنم به ما کمک می‌کند تا به طور مؤثرتری با هم کار کنیم». گشاینده گفت‌وگو در مدیریت فروش.
با هم کار کنیم». گشاینده گفت‌وگو در مدیریت فروش. در مدیریت فروش، گشاینده‌های مکالمه اغلب برای بررسی موضوع جهت کسب اطلاعات استفاده می‌شوند. موضوعاتی چون «زمین امن» مانند «آب و هوا» یا «سفر شما برای رسیدن به اینجا چگونه بود». سپس می‌توان از این اطلاعات برای مقابله با مخالفت‌ها استفاده کرد. این نوع گشاینده اغلب به عنوان گفتگویی کوتاه شناخته می‌شود که برای ایجاد احساس راحتی در هر دو طرف استفاده می‌گردد.
کریستوفر گریناپ (Christopher Greenup) (حدود ۱۷۵۰ تا ۲۷ آوریل ۱۸۱۸ میلادی)، سیاستمدار آمریکایی بود که به عنوان نماینده ایالات متحده و سومین فرماندار کنتاکی بود. در مورد سال‌های اولیه زندگی او اطلاعات کمی در دسترس است؛ اولین موارد ثبت‌شدهٔ قابل اعتماد در مورد او، اسنادی است که خدماتش را در جنگ انقلابی را ثبت کرده، در حالیکه به عنوان رسدبان یکم (ناوبان یکم) در ارتش قاره‌ای و سرهنگ در شبه‌نظامیان ویرجینیا خدمت می‌کرد. گریناپ پس از خدماتش در جنگ، به آرامسازی مناطق فرا-آپالاشی ویرجینیا کمک کرد. او در سیاست درگیر
فرا-آپالاشی ویرجینیا کمک کرد. او در سیاست درگیر شده و نقش فعالی را در سه تا از ده قراردادهای ایالتی ایفا کرد که در آن جدا شدن کنتاکی از ویرجینیا در ۱۷۹۲ میلادی تثبیت شد. او یکی از اولین نمایندگان ایالتی بود و در مجمع عمومی کنتاکی قبل از انتخاب شدنش به عنوان فرماندار خدمت کرد، در رقابتی که به دلیل معروفیت بالایش بدون معارض برنده شد. دوره گریناپ در این سمت با اتهاماتی مبنی بر شراکت او در «تئوری توطئه بر» جهت تطبیق کنتاکی با اسپانیا قبل از جدایی کنتاکی از ویرجینیا خدشه دار شده بود، اما او قویاً و به‌طور
ویرجینیا خدشه دار شده بود، اما او قویاً و به‌طور موفقیت‌آمیزی این اتهامات را رد کرد. پس از دورهٔ تصدی‌اش به عنوان فرماندار، در حوضه‌های سیاسی فعالیت کمتری داشت. در ۲۷ آوریل ۱۸۱۸ میلادی فوت کرد. شهرستان گریناپ، کنتاکی و مرکز آن شهرستان هردو به افتخار او نامگذاری شده‌اند. اوان زندگی در ویرجینیا. کریستوفر گریناپ به احتمال زیاد در شهرستان فرفکس در مستعمرات ویرجینیا حول ۱۷۵۰ میلادی بدنیا آمد. والدین او جان و الیزابت (ویتن) گریناپ بودند. تحصیلات ابتدایی او در مدارس محلی این ناحیه بودند. او نقشه‌برداری و حقوق را
محلی این ناحیه بودند. او نقشه‌برداری و حقوق را تحت تدریس سرهنگ چارلز بینز در شهرستان شهر چارلز ویرجینیا فرا گرفت. طی جنگ انقلابی آمریکا در هنگ قاره‌ای افزوده به عنوان ناوبان یکم (رسدبان یکم) خدمت کرد و ممکن است در براندی‌وین و جرمن‌تاون عملیاتی را دیده باشد. او از مأموریتش طی اردوکشی دره فورج در ۱۷۷۸ میلادی انصراف داد، اما بعدها به عنوان سرهنگ در قالب شبه‌نظامیان ویرجینیا خدمت نمود. گریناپ در ۱۷۸۱ میلادی کمک کرد تا ناحیه‌ای که اکنون به شهرستان لینکلن کنتاکی شناخته می‌شود را آرام سازد، جایی که به عنوان
شناخته می‌شود را آرام سازد، جایی که به عنوان نقشه‌بردار و دلال زمین فعالیت نمود. او در ۱۷۸۲ میلادی جهت انجام امور حقوقی در دادگاه شهرستان پذیرفته شد. پس از ایجاد شهرستان کنتاکی در ۱۷۸۳ میلادی در ویرجینیا در هیئت وکلای دادگاه بخش هارودسبورگ پذیرفته شد و از ۱۷۸۵ تا ۱۷۹۲ میلادی به عنوان کارمند دفتری خدمت نمود. او در ۱۷۸۳ میلادی به یکی از متولیان اصلی «مدرسه علوم دینی ترانسیلوانیا» (بعدها به «دانشگاه ترانسیلوانیا» تبدیل شد) مبدل شد. او دو دسته زمین در لکسینگتون خرید و به عنوان دبیر متولیان شهر خدمت نمود.
خرید و به عنوان دبیر متولیان شهر خدمت نمود. گریناپ در ۱۷۸۵ میلادی به عنوان نماینده شهرستان فیت برای یک دوره در خانه نمایندگان ویرجینیا انتخاب شد. او طی دوره خدمتش به همراه بنجامین لوگان و جیمز گارارد مسئول یک کمیته جهت توصیه در رابطه با تقسیم‌بندی بیشتر ناحیه‌ای شد که بعدها به آن کنتاکی گفتند. همچنین این کمیته مسئول بازبینی کنش‌ها و نقشه‌برداری خشکی و آب در آن ناحیه بود. این کمیته در نهایت ایجاد سه شهرستان جدید به نام‌های بوربون، مدیسون و مرسر را توصیه کرد. هنگامی که شهرستان مرسر اواخر همان سال ایجاد شد،
هنگامی که شهرستان مرسر اواخر همان سال ایجاد شد، گریناپ در آنجا به عنوان یک قاضی انتخاب شد. در ۱۷۸۶ میلادی، گریناپ به عنوان متصدی در هیئت اعضامی علیه شاونیز در شهرستان اوهایو خدمت کرد. طی این زمان گریناپ به پیشه حقوق در شهرستان فایت ادامه داد و چندین مورد دیگر از علاقه‌مندی‌هایش را نیز دنبال کرد. او عضو مؤسس باشگاه سیاسی دانویل بود و در ۱۷۸۷ میلادی به جامعه کنتاکی برای ترویج دانش مفید پیوست. فرمانداران آینده کنتاکی چون ایساک شلبی و جیمز گارارد و همچنین قاضی دیوان عالی آینده، توماس تاد نیز از اعضای این جامعه
عالی آینده، توماس تاد نیز از اعضای این جامعه بودند. در ۱۷۸۹ میلادی او به سازماندهی جامعه صنعتگران کنتاکی پیوست. بعدها او در شرکت رودخانه کنتاکی مشغول به کار شد که خود را وقف ارتقاء زیرساخت‌های رودخانه کنتاکی کرده بودند. در ۹ ژوئیه ۱۷۸۷، گریناپ طی بازگشت مختصری به ویرجینیا با مری کاترین («کتی») پاپ اهل شهرستان هانوفر ویرجینیا ازدواج کرد. این زوج دو فرزند داشتند، نانسی و ویلیام. حرفه سیاسی در کنتاکی. گریناپ به عنوان دبیر اولین عهدنامه ایالتی کنتاکی در دنویل طی ۱۷۸۴ میلادی خدمت کرد. او به عنوان نماینده دومین
۱۷۸۴ میلادی خدمت کرد. او به عنوان نماینده دومین و ششمین عهدنامه‌های ایالتی به ترتیب در ۱۷۸۵ و ۱۷۸۸ میلادی انتخاب شد و متولی شهر دنویل در ۱۷۸۷ میلادی بود. اچ.ئی. اورمن، زندگی‌نامه‌نویس همکار نماینده‌اش جیمز گارارد خاطرنشان کرد که با وجود پس زمینهٔ قانونی فوق‌العاده و تجربه قانونگذاری گریناپ، نقص در مهارت‌های سخنرانی‌اش او را از ایفای نقش رهبری در معاهدات بازداشت. هنگامی که کنتاکی در ۱۹۷۲ میلادی به اتحادیه پیوست، گریناپ به فرانکفورت نقل مکان کرد و در آنجا به دلیل تلاش‌هایی که برای ایالت کرد، به عنوان
به دلیل تلاش‌هایی که برای ایالت کرد، به عنوان گزینش‌گر سناتورها و فرمانداران ایالت انتخاب شد. همچنین او در اولین سنای کنتاکی خدمت نمود. سپس در سمت «استماع و قطع» دادگاه قرار گرفت، اما بلافاصله از پذیرش کرسی در مجلس نمایندگان ایالات متحده انصراف داد. او یکی از دو نماینده اول خانه نمایندگان بود و به مدت سه دوره پیاپی انتخاب شد و از ۹ نوامبر ۱۷۹۲ تا ۳ مارس ۱۷۹۷ میلادی خدمت نمود. در ۱۷۹۸ میلادی در مجلس نمایندگان کنتاکی انتخاب شد و از شهرستان مرسر نمایندگی کرد. همچنین او به عنوان دبیر سنای ایالتی از ۱۷۹۹ تا
همچنین او به عنوان دبیر سنای ایالتی از ۱۷۹۹ تا ۱۸۰۲ میلادی خدمت نمود. گریناپ کاندیدای فرماندار کنتاکی در ۱۸۰۰ میلادی بود، اما برنده دوم پس از جیمز گارارد در یک رقابت چهار نفره بود که شامل بنجامین لوگان و توماس تاد نیز می‌شد. گریناپ اکثریت آرا را در پانزده شهرستان جمع‌وری کرد که تنها یکی کمتر از گارارد بود، اما گارارد از حمایت قوی در شهرستان‌های پرجمعیت کنتاکی مرکزی نفع برده و ۸۳۹۰ رأی دریافت کرد، در مقایسه با ۶۷۴۶ رأی گریناپ و ۳۹۹۶ رأی لوگان و ۲۱۶۶ رأی تاد. گارارد، گریناپ را به عنوان قاضی دادگاه مداری در
گارارد، گریناپ را به عنوان قاضی دادگاه مداری در ۱۸۰۲ تعیین کرد. پس از این که سنای کنتاکی از تأیید دبیر ایالتی گارارد، هری تولمین به عنوان ثبت کنندهٔ دفتر سرزمینی خودداری نمود، گارارد گریناپ را نامزد کرد. با این حال گریناپ تمایل داشت تا در یک دور دیگر فرمانداری شرکت کرده و به درخواست او گارارد چند روز بعد از نامزدی عقب‌نشینی نمود. گریناپ از قضاوت مداری خود در ۵ ژوئن ۱۸۰۴ میلادی انصراف داد تا در یک دور دیگر فرمانداری شرکت کند. او که شدیداً معروف بود بلامعارض در این رقابت تاخت و به عنوان فرماندار از ۴ سپتامبر
این رقابت تاخت و به عنوان فرماندار از ۴ سپتامبر ۱۸۰۴ میلادی تا ۱ سپتامبر ۱۸۰۸ میلادی خدمت نمود. طی مدیریت گریناپ، ایالت برای «بانک کنتاکی» و «شرکت کانال اوهایو» مجوز صادر نموده و گریناپ هدایتگر بانک کنتاکی در ۱۸۰۷ میلادی شد. با این حال او با وجود معروفیتش قادر نبود تا عمدهٔ دستورالعمل پیشنهادیش را به جریان بیندازد. این دستورالعمل شامل ارائه تحصیلات عمومی و اصلاح شبه‌نظامیان، دادگاه‌ها، سامانه درآمدی و سامانه کیفری بود. یکی از روزنامه‌های متعصب فرانکفورتی دلالت بر این داشت که گریناپ در تئوری توطئهٔ بر نقش
بر این داشت که گریناپ در تئوری توطئهٔ بر نقش داشته‌است، اما او موفق شد از خودش دفاع کرده و سابقه خود را حفظ کند. گریناپ از شبه‌نظامیان کنتاکی در طول رود اوهایو استفاده کرد تا از ایالت در مقابل هرگونه تهدید احتمالی ناشی از توطئهٔ بر دفاع کند، اما این تهدید تا ۱۸۰۷ میلادی به‌طور وسیع ناپدید شد. گریناپ پس از دوره تصدی خود به عنوان فرماندار، به عنوان گزینشگر ریاست جمهوری در صورت نامزدهای حزبی جیمز مدیسون و جورج کلینتون انتخاب شد. در ۱۸۱۲ میلادی، او قاضی صلح شهرستان فرانکلین شد. در اوت ۱۸۱۲ میلادی، دبیر ایالتی
فرانکلین شد. در اوت ۱۸۱۲ میلادی، دبیر ایالتی کنتاکی، مارتین دی. هاردین به فرماندار ایساک شلبی توصیه نمود که گریناپ به عنوان دستیار دبیر ایالتی گماشته شود. شلبی قرار ملاقات را تعیین کرده و هنگامی که هاردین در ۱۵ دسامبر ۱۸۱۲ میلادی انصراف داد، شلبی گریناپ را به عنوان جایگزین خود نامزد کرد. سنای کنتاکی این نامزدی را در ۳ فوریه ۱۸۱۳ میلادی تأیید کرده و گریناپ تا زمان استعفایش در ۱۳ مارس ۱۸۱۳ میلادی در این سمت خدمت نمود.
زبان بازی، پیک-آپ لاین چت-آپ لاین یک گشاینده گفت‌وگو با هدف روی‌هم ریختن با یک فرد برای دیداری عاشقانه یا قرار گذاشتن است. زبان بازی بیانگر شیوه‌ای شوخ‌طبعانه برای آشکارسازی علاقه عاطفی قلمداد می‌شود. زبان بازی می‌تواند در برگیرنده یک گفتگوی ساده مانند معرفی و ارائه اطلاعات در مورد خود یا پرسیدن از شخص مورد نظر در مورد علایقش یا علایق مشترکشان، باشد، یا ممکن است به عنوان تلاشی جدی‌تر در غالب چاپلوسی یا شوخ‌طبعی به کار برده شود. به تازه‌کارها توصیه می‌شود از اصطلاحات استاندارد و دمده‌شده (مخصوصاً آن‌هایی که
اصطلاحات استاندارد و دمده‌شده (مخصوصاً آن‌هایی که شبیه موسیقی کانتری است) اجتناب نموده و در صورت امکان، گشاینده‌هایشان را پرسشگرانه مطرح کنند.
هانسی هینترسر (؛ زادهٔ ) اسکی‌باز آلپاین اهل اتریش بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده‌است.
ژاک فریتاگ (؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۴) ورزشکار پرش ارتفاع اهل آفریقای جنوبی بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال طلا شد.فریتاگ در ژوئیهٔ ۲۰۲۴، در سن ۴۲ سالگی، به قتل رسید.
تکه‌انداختن، نِگینگ (برگرفته از فعل "neg"، به معنای "بازخورد منفی")یک کنش دستکاری عاطفی است که به موجب آن فرد به‌گونه‌ای عامدانه، تمجیدی دوپهلو [که یک سوی آن بیشتر از تمجید دارای تحقیر است] از فرد مقابلش می‌کند یا از کسی دیگر به‌گونه‌ای عشوه‌آمیز تعریف و تمجید می‌نماید تا اعتمادبه‌نفس فرد حاضر را خُرد کند. این اصطلاح توسط آرتیست‌های مخ‌زنی ساخته و پرداخته شد. تکه‌انداختن اغلب به‌عنوان یک خوارسازی سرراست و نه به‌عنوان یک پیک-آپ لاین، در نظر گرفته می‌شود، اما طرفداران این تکنیک تأکید می‌کنند که این شیوه
اما طرفداران این تکنیک تأکید می‌کنند که این شیوه اهانت‌آمیز نیست. اریک فون مارکوویک، که معمولاً به عنوان رواج‌دهنده تکه‌اندازی شناخته می‌شود، فرق آن با توهین را اینگونه توضیح می‌دهد: «تکه توهین نیست، بلکه قضاوتی ارزشی–اجتماعی با بار منفی است که منتقل می‌شود. عین این می‌ماند که دستمال کاغذی را بیرون کشیدی و بینی‌ات را فین کردی. هیچ‌چیز توهین‌آمیزی به صرف فین‌کردن بینی وجود ندارد. شما صریحاً او را طرد نکردید. اما درعین‌حال، او احساس خواهد کرد که شما حتی سعی نمی‌کنید او را تحت‌تأثیر قرار دهید. این او را
سعی نمی‌کنید او را تحت‌تأثیر قرار دهید. این او را کنجکاو و شما را به یک چالش تبدیل می‌کند." نیل استراوس در کتاب قواعد بازی تأکید می‌کند که هدف اولیه این تکنیک، درقعرگذاشتن زنان نیست، بلکه شیوه‌ای است برای مردی که خود را در اندازه آن زن نمی‌بیند. با این حساب، او از تکه‌انداختن‌ها به عنوان «کاهنده [جذابیت زن]» یاد می‌کند، اگرچه تکنیک توصیف‌شده در کتاب به‌طور قابل‌تشخیصی مشابه تکنیک فون مارکویک است. استراوس به‌اندازه مارکویک تصریح می‌کند که نباید از تکه‌انداختن برای توهین استفاده شود: «کاهنده هرگز نباید
برای توهین استفاده شود: «کاهنده هرگز نباید خصمانه، انتقادی، قضاوت‌گرانه یا تحقیرآمیز باشد. بین معاشقه و آزردن مرزی وجود دارد. کاستن از جذابیت طرف مقابل به معنای بدی‌کردن و توهین نیست.» این اصطلاح در رسانه‌های اجتماعی و رسانه‌های جریان اصلی فراگیر شده‌است. بر اساس گزارش گاردین، نقطه‌مقابل تکه‌انداختن، "پوزینگ" است که به‌موجب آن شخص برای جلب محبت طرف مقابل از او تعریف می‌کند. با این حال، "پوز"ینگ می‌تواند به انتقال HIV نیز اشاره داشته‌باشد.
گیر موئن (؛ زادهٔ ۲۶ ژوئن ۱۹۶۹) دونده اهل نروژ بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۳ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده‌است.
برحسب قانون انحلال تدریجی ایالتی ثبت نمود. برادران آهن‌آلات را از پدرشان در ۱۷۵۴ میلادی به ارث بردند و کورتیس (بزرگترین برادر) دو سوم سود و پیتر یک سومش را به ارث برد. برادران در حدود ۱۷۶۵ میلادی، عملیات آهن‌کاری‌ها را را تصاحب کرده و آن را با موفقیت توسعه دادند. کورتیس کوره کورنوال را که آهن خام تولید می‌کرد را عملیاتی کرده و پیتر نیز که تجربه آهن‌کاری بیشتری داشت، «هوپول فورگس» در «همر کریک» که شمش آهن با ارزش‌تری تولید می‌کرد را راه اندازی کرد. در ۱۷۷۳ میلادی، کورتیس مالیات‌های ۱۰۰۰ جریب فرنگی (۴
۱۷۷۳ میلادی، کورتیس مالیات‌های ۱۰۰۰ جریب فرنگی (۴ کیلومتر مربع) را در موقعیت کوره پرداخت کرده و پیتر نیز مالیات‌های ۵۰۰ جریب فرنگی (دو کیلومتر مربع) را در موقعیت ریختگری‌ها پرداخت نمود که انعکاس‌دهندهٔ وسعت عملیات و مالکیت متناسب با آن بود. آن‌ها تجارت را حین و پس از انقلاب عملیاتی کردند و تا زمان مرگشان (پیتر در ۱۷۸۶ و کورتیس در ۱۷۸۹ میلادی) کاملاً کامیاب شدند. بیشتر آهن‌کاری‌های کورنوال از دست خانواده طی دوره ۱۷۸۲ تا ۱۸۰۲ میلادی خارج گشته و به دست رابرت کولمن رسید که مبدل به اولین میلیونر پنسیلوانیا گشت.
رسید که مبدل به اولین میلیونر پنسیلوانیا گشت. اما بخشی که شامل حقوق دسترسی به کانه‌ها بود در وراثت پیتر جونیور باقی ماند، او نیز بر آن افزود تا اینکه جزو تولیدکنندگان عمده آهن از کوه هوپ استیت در اواسط قرن نوزدهم میلادی شد. وطن‌پرستی. کورتیس گراب یکی از رادیکالان رک‌گو و از حامیان اولیهٔ انقلاب بود. این برادران از مشارکت‌کنندگان اصلی جنگ انقلابی بود و آهن‌کاری‌هایشان توپ‌ها، مهمات، گلوله و طشت نمک (که از آن برای تولید نمک از آب دریا استفاده می‌شد) برای نیروهای مستعمراتی را تأمین می‌کرد. جرج واشینگتن شخصاً
مستعمراتی را تأمین می‌کرد. جرج واشینگتن شخصاً از کورنوال ملاقات کرده تا از تجهیزات تحقیقات به عمل آورد. هردو برادران به عنوان شبه‌نظامیان سرهنگ انتخاب شدند، واحد کورتیس دومین گردان لانکاستر و پیتر جونیور هشتمین گردان لانکاستر بودند که هردو مسئول اردوی فلایینگ شدند. کورتیس در ۱۷۷۵، ۱۷۷۷، ۱۷۷۸ و ۱۷۸۲ میلادی برای مجلس پنسیلوانیا انتخاب شد. یکی از حکایات جالب کمی بینش نسبت به آن دوره‌ها را ارائه می‌دهد. یکی از نقش‌های کورتیس طی جنگ سرکشی از ۳۴۰ زندانی جنگی مزدور بود که در اوت ۱۷۷۷ میلادی به کورنوال آورده شده
بود که در اوت ۱۷۷۷ میلادی به کورنوال آورده شده بود تا به تخفیف مشکل کمبود کارگر ناشی از جنگ کمک کند. «مزدوران» در مکان ملاقات محلی به نام «جماعت موراویایی» در رابطه با مخالفت‌های پیشوایان روحانی (شبان‌ها) سکونت یافتند. متأسفانه، آنها رفتار نادرستی نداشتند و موجب مشکلات جدی چون آسیب به اموال کلیسا شدند. بعداً پیشوای روحانی به کورتیس گفت که «آنها به‌طور مفرط مست کردند و سپس زنان و بعد از آن هم مردان که از برخیشان طرفداری کرده و در نهایت درگیری عمومیت یافت». همه زندگی یک سرهنگ مرتبط با جنگ علیه بریتانیاییان
همه زندگی یک سرهنگ مرتبط با جنگ علیه بریتانیاییان نبود! حرفه تجاری. پیتر و برادرش در حدود ۱۷۶۵ میلادی بر عملیات آهنکاری تسلط یافتند و پیتر «ریخته‌گری‌های هوپول» و کورتیس نیز کوره کورنوال را مدیریت کرد. آنها آهن آلات را طی انقلاب با موفقیت عملیاتی کردند. با این حال آنها افراد پیچیده‌ای بودند که اموراتشان به شدت بهم بافته شده و به‌طور فزاینده‌ای سوزاننده شده بود. عداوت‌های ادامه‌دار و پیچیدگی‌های قانونی منجر به تکه-تکه شدن مالکیت آهن‌الات و نهایتاً خروج مالکیت آن از دست خانواده گراب به دستان رابرت کولمن شد
آن از دست خانواده گراب به دستان رابرت کولمن شد که از آن جهت ساخت آینده خویش استفاده نمود. هردو گرابز و کولمنز از نیروی کار بردگان آفریقایی-آمریکایی در عملیاتشان استفاده نمودند. درگیری‌ها بین برادران در ۱۷۸۳ میلادی به نقطه بحرانی رسید، هنگامی که کورتیس تصمیم گرفت تا با عمو/عمه/خاله زاده بیست ساله خود آن گراب، نوه دختری عموی برادران، ناتانیل گراب ازدواج کند. بزرگترین پسر کورتیس پیتر سوم دغدغه‌مند وراثتش شد و تقاضای حل آن را کرد. کورتیس بخشی از سودهای آهن‌آلاتش را به پسرش منتقل کرد که متأسفانه نیازمند نیازمند
را به پسرش منتقل کرد که متأسفانه نیازمند نیازمند بخشی از دارایی‌های قانونی بود که قبلاً به صورت غیررسمی به اشتراک گذاشته شده بودند. یکی از چیزهایی که در دارایی‌های جدید پیتر سوم گنجانده شده بود، یک سوم سود ریخته‌گری‌های هوپول در «همر کریک» بود. پیتر که ریخته‌گری‌ها را اداره می‌کرد ترسید و با خرید زمین در یک مکان که به آن «ماونت هوپ» می‌گفت واکنش نشان داد تا با این کار کوره خودش را در رقابت با برادرش ساخته و لذا دچار بدهکاری شد. این عداوت تشدید شده و پیتر سوم نگران تجارت شده و منافعش را به رابرت کولمن،
سوم نگران تجارت شده و منافعش را به رابرت کولمن، دوستی که برای برادران کار می‌کرد و در آن زمان نیز آهنساز بود داد. کورتیس به این رقابت از سوی برادرش واکنش نشان داده و با کولمن متحد شده و تاکتیک‌های مختلفی را امتحان کرد تا برادرش را از تجارت خارج کند. پیتر که در محاصره فشارها قرار گرفته بود شوریده حال گردیده و در ۱۷۶۸ میلادی خودکشی کرد. آهنکاری‌ها توسط دادگاه در میان کورتیس، املاک پیتر و کولمن تقسیم شد. کولمن نیز بعداً ریخته‌گری‌های هوپول از پیتر را بدست آورد. با مرگ کورتیس در ۱۷۸۹ میلادی، املاک او به ورثه
با مرگ کورتیس در ۱۷۸۹ میلادی، املاک او به ورثه اش رسید که در درجه اول به پسرش کورتیس جونیور رسید. اما او تنها ۱۷ سال داشت و در وضعیت سلامتی خوبی نبود. او در ۱۷۹۰ میلادی مرد و میراثش را برای اعضای خانواده گذاشت که هیچ‌کدام قادر به گرداندن آهن‌آلات نبودند. کولمن آهن آلات را تا ۱۷۹۸ میلادی برای خانواده مدیریت کرد و در آن زمان بود که آن‌ها با فروشش موافقت کردند. رابرت کولمن با تملک‌های قبلی صاحب اکثر مالمیک سابق گراب شد که به اموال خود افزوده و آن را گسترش داد تا مبدل به اولین میلیونر پنسیلوانیا شد. اموالی که
تا مبدل به اولین میلیونر پنسیلوانیا شد. اموالی که در املاک پیتر باقی مانده بودند نیز در نهایت توسط پسر دومش هنری بیتس گراب گسترش یافت و خانواده اش نیز به بزرگترین تولیدکننده آهن در اواسط قرن نوزدهم میلادی شد که مرکز عملیاتشان در «ماونت هوپ استیت» بود. زندگی شخصی. کورتیس از بین برادران جزو جمع دوست ترینشان بود و برخی مواقع نیز زندگی غیر عرفی داشت. او با آن فیو در ۱۷۵۴ میلادی ازدواج کرد و در ۱۷۵۷ نیز صاحب پسری به نام پیتر گراب سوم شدند. اما ازدواجشان طبق نظر کورتیس نبود و به مدت کوتاهی پس از آن به قصد اروپا
کورتیس نبود و به مدت کوتاهی پس از آن به قصد اروپا آنجا را ترک کرده و خانواده اش را رها کرد. چنین تاکتیکی در آمریکای مستعمراتی نامرسوم نبود، جایی که طلاق عملاً غیرممکن بود. آن که باور داشت کورتیس مرده‌است مجدداً با «آرکیبالد مک‌نیل» در ۱۷۶۳ میلادی ازدواج کرده و صاحب یک فرزود شد. اما کورتیس برگشت و در نهایت می‌خواست تا وضعیت را اصلاح کرده و از مجلس استانی خواست تا ازدواج را منحل کرده و به او امکان ازدواج مجدد دهند. هیچ‌کس تا به حال اجازه طلاق برای ازدواج مجدد را در آنجا نگرفته بود؛ اما کورتیس پافشاری کرده و
را در آنجا نگرفته بود؛ اما کورتیس پافشاری کرده و با عمل قانونی مجلس در ۱۷۶۹ میلادی مجوز طلاق گرفت. تمامی کنش‌هایی که توسط قانونگذاران مستعمراتی صورت می‌پذیرفت باید توسط هیئت تجارت بریتانیایی بازنگری می‌شد و تصور می‌شد که طبیعت بی‌سابقهٔ این کنش ممکن است توسط قدرت‌هایی که پارلمان در اختیار دارد مورد حمله قرار گیرد. طلاق کورتیس مجوز نهایی شدن گرفت، اما در ۱۷۷۲ میلادی فرمانداران مستعمراتی بدین سو هدایت شدند که که هیچگونه عمل طلاق بیشتری را که توسط قانونگذاران مستعمراتی ارسال می‌شد را دیگر نپذیرند. این رویداد
مستعمراتی ارسال می‌شد را دیگر نپذیرند. این رویداد مثالی از کنش‌های بریتانیاییان بود که توسط ساکنین مستعمرات تجربه شده و در نهایت تمایل آن‌ها برای استقلال را تقویت کرد. بعد از طلاق، کورتیس با «الیزابت کارپنتر» ازدواج کرد و صاحب دو فرزند کورتیس جونیور در ۱۷۷۲ و الیزابت در حدود ۱۷۷۵ میلادی شد. به نظر می‌رسد که الیزابت کارپنتر زمانی پس از تولد دخترشان مرده‌است، چرا که از بایگانی‌های تاریخی ناپدید شده‌است. کورتیس در ۱۷۸۳ میلادی تصمیم گرفت تا با عمو/عمه/خاله زاده بیست ساله‌اش ازدواج کند که یقیناً منجر به بحران
بیست ساله‌اش ازدواج کند که یقیناً منجر به بحران توصیف شده در بالا شد. کورتیس و آن سه فرزند به نام‌های ساموئل، مارتا و جولیانا قبل از مرگ کورتیس در ۱۷۸۹ میلادی در سن ۶۹ سالگی شد. کورتیس در قبرستان «کلیسای اصلاح‌یافته تابور» به خاک سپرده شد که بعدها از قبرستان هبرون قدیم در لبنان برداشته شد.
ایگنیسیوس گایسا (؛ زادهٔ ) ورزشکار پرش طول اهل غنا-هلند است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۴ مدال طلا، ۳ مدال نقره، ۳ مدال برنز شده‌است.
کریستین امرتیل (؛ زادهٔ ۱۸ اوت ۱۹۷۹) دونده سرعت زن اهل باهاما بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۵ مدال طلا، ۶ مدال نقره، ۴ مدال برنز شده‌است.
آلین فرانسیک (؛ زادهٔ ۷ ژوئن ۱۹۷۶) دونده سرعت اهل گرنادا بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۲ مدال نقره شده‌است.
یوری کریمارنکو (؛ زادهٔ ) ورزشکار پرش ارتفاع اهل اوکراین است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال برنز شده‌است.
دوایت توماس (; ) دونده سرعت اهل جامائیکا بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۹ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده‌است.
لزلی ژون (؛ زادهٔ ) دونده سرعت اهل فرانسه است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۴ مدال طلا، ۲ مدال برنز شده‌است.
ادوارد هامالاینن (؛ زادهٔ ۲۱ ژانویه ۱۹۶۹) ورزشکار دهگانه و هفت‌گانه اهل فنلاند بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۴ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده‌است.
نیکولتا گراسو (؛ زادهٔ ) پرتاب‌گر دیسک زن اهل رومانی بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۲ مدال نقره و ۶ مدال برنز شده‌است.
جیمز فینلی (James Finley) (4 فوریه ۱۷۲۵–۶ ژانویه ۱۷۹۵)، از کاهنان آمریکایی پرسبیترینی و سیاستمداری بود که از ساکنین پیشتاز پنسیلوانیای غربی بود. او یا همسرش صاحب خانه‌ای بود که در آن توماس جفرسون اولین تلاش‌هایش برای پیش نویس اعلامیه استقلال ایالات متحده را صورت داد. اوان زندگی. جیمز فینلی در ۴ فوریه ۱۷۲۵ میلادی در شهرستان آرمای ایرلند بدنیا آمد. او پسر مایکل فینلی و آن دختر ساموئل اونیل بود. او در سن نه سالگی به آمریکا مهاجرت کرد و زیر نظر ساموئل بلیر در آکادمی فگز منور مطالعه نمود که در تاونشیپ لندندری،