payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کرامر به ترتیب به کار او در نقدهای "نیویورک تایمز" دربارهٔ این دو نمایش اشاره کردند. در سال ۱۹۷۴، موزه ویتنی او را در نمایشگاه «انتزاع مداوم در هنر آمریکایی» گنجاند. اولین نمایش انفرادی او در گالری رزا آسمان در خیابان ۵۷ در سال ۱۹۷۵ دنبال شد. در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰، نلسون در موزه‌ها، دانشگاه‌ها و گالری‌های همیلتون و مایکل کلاین در نیویورک به نمایش گذاشت. او در سال ۱۹۹۶ به فیلادلفیا نقل مکان کرد تا در مدرسه هنر تایلر به تدریس ادامه دهد. نلسون به‌طور فعال در نیویورک، در چیم و بخوانید و گالری توماس اربن، که
نیویورک، در چیم و بخوانید و گالری توماس اربن، که از سال ۲۰۰۶ او را نمایندگی می‌کند، به نمایش خود ادامه داده. کار اولیه: ۱۹۶۰–۱۹۹۰. هنر اولیه نلسون انتزاع هندسی مبتنی بر شبکه را از طریق حالت‌های شهودی و سیستماتیک ساخت تصویری بررسی کرد. منتقدان آن را به دلیل درک سبک، رنگ ظریف، و قرابت با هنر اگنس مارتین و السورث کلی مورد توجه قرار دادند.
مدیحه عمر (۱۹۰۸ – ۲۰۰۵ در حلب) ()) یک هنرمند عراقی بود که به ترکیب خوشنویسی با هنر انتزاعی شهرت داشت. عموماً او را اولین هنرمند عرب می‌دانند که این کار را انجام داده‌است. بنابراین، او را پیشرو جنبش حروفیه می‌دانند. همچنین عمر اولین زنی بود که از دولت عراق برای تحصیل در اروپا بورسیه تحصیلی دریافت کرد. امروز نوه او دارا کیتانی مجموعه املاک او را مدیریت می‌کند. زندگی و شغل. مدیحه عمر در حلب، امپراتوری عثمانی، سوریه کنونی به دنیا آمد. پدرش چرکس و مادرش سوری بود. نسب دوگانه در امپراتوری چندفرهنگی ترکیه معمول
نسب دوگانه در امپراتوری چندفرهنگی ترکیه معمول بود. با این حال، خانواده اش زمانی که او دختر جوانی بود به عراق نقل مکان کردند. عمر به مدرسه سلطانیه در استانبول رفت و در آنجا از علی رضا به خاطر مهارت‌هایش در نقاشی ستایش کرد. او سپس در دهه ۱۹۳۰ به عنوان معلم در کالج آموزشی ماریا گری در لندن آموزش دید و در سال ۱۹۳۳ با درجه یک درجه ممتاز در رشته هنر و صنایع دستی فارغ‌التحصیل شد. او سپس در آکادمی هنرهای زیبای بغداد به تدریس نقاشی پرداخت و قبل از ترک آنجا در سال ۱۹۴۲ رئیس بخش و تابعیت عراقی گرفت. او ابتدا در دهه
رئیس بخش و تابعیت عراقی گرفت. او ابتدا در دهه ۱۹۴۰ شروع به کشف ایده ادغام حروف عربی در نقاشی کرد و در سال ۱۹۴۹، با تشویق مورخ هنر، ریچارد اتینگهاوزن، مجموعه ای از ۲۲ نقاشی با الهام از هوروفیست‌ها را در کتابخانه عمومی جورج تاون در واشینگتن به نمایش گذاشت. به همین دلیل، او عموماً به عنوان اولین هنرمند عرب در دوران مدرن که حروف عربی را در هنر خود گنجانده‌است، و اولین هنرمندی که چنین آثاری را به نمایش گذاشته‌است شناخته می‌شود. تحصیلات. او در دانشگاه جورج واشینگتن تحصیل کرد. سپس در مدرسه هنر کورکوران در رشته
تحصیل کرد. سپس در مدرسه هنر کورکوران در رشته هنرهای زیبا تحصیل کرد، در سال ۱۹۵۲ فارغ‌التحصیل شد و در سال ۱۹۵۹ مدرک MFA را دریافت کرد.
آلیشیا لوئیزا لتیتیا بویل "RBA, RHA, RUA" (۱ اوت ۱۹۰۸–۱۱ ژانویه ۱۹۹۷) یک هنرمند آبستره دریایی و منظره ایرلندی بود. سنین جوانی و تحصیل. آلیشیا بویل در ۱ اوت ۱۹۰۸ در خانواده برودنل پی بویل، مهندس و همسرش برنی در بانکوک، سیام متولد شد. بویل دو برادر داشت. او در لیماوادی در ایرلند شمالی بزرگ شد و در سن ده سالگی به همراه خانواده اش به لندن، انگلستان نقل مکان کرد. بویل در دو سالگی به وبا مبتلا شد. بویل از پنج سالگی شروع به نقاشی کرد. والدینش او را تشویق کردند که در اطراف لیماوادی و ماگیلیگان نقاشی کند. مادرش
که در اطراف لیماوادی و ماگیلیگان نقاشی کند. مادرش همچنین او را با آثار نمایشنامه نویسانی مانند ویلیام شکسپیر، سین اوکیسی و جرج برنارد شاو آشنا کرد. آنها با هم در تئاتر و نمایشگاه‌های هنری شرکت کردند. وقتی مادرش فوت کرد و پدرش دوباره ازدواج کرد، بویل احساس کرد که نمی‌تواند در خانه خانواده بماند و آنجا را ترک کرد تا در تختخواب زندگی کند. بویل در سن هفده سالگی در یک دوره تربیت معلم در مدرسه آموزش هنر کلافام ثبت نام کرد و در آنجا به مدت چهار سال تحصیل کرد. بویل از سال ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۴ به مدرسه طراحی و نقاشی بیام
از سال ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۴ به مدرسه طراحی و نقاشی بیام شاو رفت و در آنجا طراحی، نقاشی و تزئینات دیواری زیر نظر ارنست جکسون آموخت. بویل یک دانش آموز برنده جایزه بود که در حین تحصیل در بیام دو بورسیه تحصیلی گرفت. حرفه. کارهای اولیه بویل تحت تأثیر ماتیس، پیکاسو، گویا و هوکوسای بود. بویل پس از تماشای آثار هوکوسای در موزه بریتانیا و همچنین با حضور در نمایشگاه چینی در آکادمی سلطنتی هنر، شروع به طراحی با قلم و جوهر کرد. او به خوشنویسی علاقه‌مند شد و قلاب‌های خود را آماده کرد، تمرینی که قرار بود در طول زندگی خود ادامه
کرد، تمرینی که قرار بود در طول زندگی خود ادامه دهد. در سال ۱۹۳۲ نقاشی بویل به "نام همسر لوت در" نمایشگاه سالانه آکادمی سلطنتی هنر به نمایش گذاشته شد. او دو سال بعد برنده یک کمیسیون برای ساختن نقاشی دیواری برای خانه پرستار در بیمارستان کودکان بیمار گریت اورموند استریت شد که دیگر موجود نیست. در سال ۱۹۳۹ بویل به عنوان یک هنرمند دعوت شده در مدرسه هنرهای زیبا به میکونوس در جزایر دریای اژه سفر کرد. آثار حاصل در نمایشگاهی در آتن به نمایش گذاشته شد که هزینه یک اکسپدیشن نقاشی دوماهه به ایتالیا را پیش از بازگشت او
نقاشی دوماهه به ایتالیا را پیش از بازگشت او به انگلستان قبل از شروع جنگ جهانی دوم تأمین کرد. یکی از مهم‌ترین نقاشی‌های اولیه او، نقد فاشیسم "با" عنوان "ماشین‌های یادگیری" در سال ۱۹۸۳. بویل در ژانویه ۱۹۴۰ به عنوان معلم پاره وقت در دبیرستان دخترانه نورث همپتون منصوب شد. در این مدت بویل صحنه‌هایی را برای باله‌ها و نمایشنامه‌های تولستوی، شاو و شکسپیر طراحی کرد او بعداً پستی را در کالج هنر نورث همپتون به دست آورد که در آن بازیگر جاناتان آدامز در میان بسیاری از دانشجویانش قرار گرفت. بویل بعداً به عنوان یک مدرس
دانشجویانش قرار گرفت. بویل بعداً به عنوان یک مدرس مدعو در کالج وست ساسکس و مدرسه هنر فارنهام مشغول به کار شد. بویل در سال ۱۹۴۴ شروع به نمایشگاه در گالری لستر لندن کرد. او قرار بود بیش از ربع قرن سالانه در نمایشگاه به نمایش بگذارد. بویل اولین نمایشگاه انفرادی خود را در گالری پیتر جونز لندن در سال ۱۹۴۵ برگزار کرد که به او این فرصت را داد که ساعات تدریس خود را کاهش دهد. با نزدیک شدن به دهه پایانی، بویل پس از بازدید از دونگال و کانمارا از سرزمین مادری خود الهام گرفت، زمانی که شروع به به تصویر کشیدن سوژه‌ها و
گرفت، زمانی که شروع به به تصویر کشیدن سوژه‌ها و صحنه‌های ایرلندی کرد. دومین شاهکار این دوران، "اسب سفید" از ملاقات تصادفی با مردم محلی در سال ۱۹۴۹ الهام گرفته. شورای تشویق برای موسیقی و هنر (CEMA) این نقاشی را در سال ۱۹۵۰ خریداری کرد، و در نمایشگاهی از خریدهای CEMA در گالری در سال ۱۹۵۴ به نمایش درآمد. مجموعه ۲۴ عکس شامل آثاری از رومئو توگود، کالین میدلتون و سیدنی اسمیت و دیگران است. نقاشی‌های روایی او در این دوره از مردم و داستان‌های عامیانه‌ای که در سفرهایش جمع‌آوری می‌کرد الهام می‌گرفت و او را به تصویر
جمع‌آوری می‌کرد الهام می‌گرفت و او را به تصویر کشیدن کشاورزان و بافندگان و تولید نقاشی‌هایی سوق داد که شهرت هنری او را در اولستر تثبیت کرد. الهامات ادبی او در این زمان مارسل پروست، گارسیا لورکا، و بعدها فرانک اوکانر، فلان اوبراین و سیموس هینی بودند. در سال ۱۹۴۹ او یک نمایش یک زن در گالری لجر لندن و دیگری در همان مکان در سال ۱۹۵۱ برگزار کرد. بویل به عضویت گروه منطقه ای هنرمندان و طراحان میدلند درآمد که با آنها در پاییز ۱۹۴۸ به نمایش گذاشت و همچنین در سال ۱۹۴۹ بویل با یک نمایشگاه انفرادی در گالری CEMA در
۱۹۴۹ بویل با یک نمایشگاه انفرادی در گالری CEMA در بهار ۱۹۵۰ در اولستر به نمایش گذاشت. جایی که او "خروس قرمز و قرمز" را که در سال گذشته در گالری لجر مورد تحسین منتقدان قرار گرفت را به نمایش گذاشت. گالری شهرداری بلفاست در روز افتتاحیه نمایشگاه سال ۱۹۵۰ "، Washers سیب زمینی، Connemara" را خریداری کرد. بویل بار دیگر با CEMA در سال ۱۹۵۲ و بار دیگر در گالری شهرداری بلفاست در سال 1959 داده شد. کمیته شورای هنر اسکاتلند از نمایشگاه نقاشی معاصر اولستر در ادینبورگ استقبال کرد که بویل در آن در کنار جورج کمبل، جرارد
کرد که بویل در آن در کنار جورج کمبل، جرارد دیلون، پل نیچه و نویل جانسون حضور داشت. پیشگفتار کاتالوگ توسط شاعر، منتقد و متصدی، جان هویت نوشته شده‌است. بویل در سال ۱۹۵۸ نمایشگاهی از آبرنگ‌ها را در گالری واکر لندن ارائه کرد. او در سال ۱۹۵۸ به عضویت انجمن سلطنتی هنرمندان بریتانیا انتخاب شد. بین سال‌های ۱۹۵۸ و ۱۹۶۲ بویل در مجموع بیست و شش اثر را با انجمن سلطنتی هنرمندان بریتانیا به نمایش گذاشت. کمیته شورای هنر اسکاتلند از نمایشگاهی از نقاشی معاصر اولستر در ادینبورگ استقبال کرد که بویل در آن در کنار جورج کمبل،
استقبال کرد که بویل در آن در کنار جورج کمبل، جرارد دیلون، پل نیچه و نویل جانسون حضور داشت. پیشگفتار کاتالوگ توسط شاعر، منتقد و متصدی، جان هویت نوشته شده‌است. بویل در سال ۱۹۵۸ نمایشگاهی از آبرنگ‌ها را در گالری واکر لندن ارائه کرد. او در سال ۱۹۵۸ به عضویت انجمن سلطنتی هنرمندان بریتانیا انتخاب شد. بین سال‌های ۱۹۵۸ و ۱۹۶۲ بویل در مجموع بیست و شش اثر را با انجمن سلطنتی هنرمندان بریتانیا به نمایش گذاشت. مرگ و میراث. آلیشیا بویل در ژانویه ۱۹۹۷ در دوبلین، ایرلند درگذشت. دارایی بویل بعداً ۴۰۷۴۷۰ پوند ارزش گذاری شد.
دارایی بویل بعداً ۴۰۷۴۷۰ پوند ارزش گذاری شد. بویل از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۹۶ یکصد و بیست و پنج کتاب طراحی و شش روغن را به مجموعه ملی ایرلند به ارث برد. بویل زندگی و کار خود را در سال ۱۹۸۸ خلاصه کرد، زمانی که به نایل مک موناگل گفت: «این سفری از طریق خط و رنگ بوده‌است.» آثار او در مجموعه‌های عمومی متعددی از جمله نقاشی‌ها در بیمارستان‌ها، موزه و گالری هنر نورث همپتون، گالری و موزه هنر هربرت، گالری هنری ابوت هال، گالری هنر کرافورد، خدمات مدنی ایرلند شمالی، موزه اولستر، موزه قلعه ناتینگهام، موزه ملی نگهداری می‌شوند.
موزه قلعه ناتینگهام، موزه ملی نگهداری می‌شوند. گالری ایرلند و مجموعه ملی خود پرتره ایرلند.
جست‌وجوی بی‌پایان (یک زندگینامه معنوی خودنوشت) نام کتابی از فیلسوف شهیر اتریشی کارل پوپر است. این کتاب توسط رحمت‌اله جباری ترجمه و در شرکت سهامی انتشار چاپ شده‌است. در بخشی از این کتاب آمده‌است: «پدر و مادرم هر دو یهودی‌زاده بودند ولی پیش از تولد فرزندانشان غسل تعمید کردند و به مذهب پروتستان کلیسای لوتر گرویدند. پدرم پس از تأمل بسیار متعاقب شده بود که زندگی در میان جامعه‌ای که اکثریت قاطع آن مسیحی هستند، به ناگزیر ایجاب می‌کند که کم‌ترین آزار و آزردگی ممکن در زندگی ما و دیگران پدید آید. از این‌رو ادغام شدن
زندگی ما و دیگران پدید آید. از این‌رو ادغام شدن و همگونی با این جامعه مسیحی ضرورت دارد. با این حال این هم‌گونی به معنی ناراضی کردن یهودیانی بود که سازمان یافته بودند. هم چنین بدین معنی بود که والدین مرا به عنوان انسان‌های ترسو و بزدل محکوم کنند. و بگویند که از یهودی‌ستیزی بیم دارند. همه اینها قابل درک بود، ولی پاسخش این بود که یهودی‌ستیزی زشت و زننده است و یهودیان و غیریهودیان باید به‌طور یکسان از آن بترسند. و وظیفه مردم یهودی‌تبار این است که به بهترین کارها دست یازند، تا دیگران را به یهودی‌ستیزی تحریک
دست یازند، تا دیگران را به یهودی‌ستیزی تحریک ننمایند. به علاوه بسیاری از یهودیان در جمعیت مسیحی ادغام شده بودند. و این ادغام و هم‌گونی، کارآیی داشت.»
زنان در آلبانی زنان ساکن آلبانی یا اهل آلبانی هستند. اولین انجمن زنان در آلبانی در سال ۱۹۰۹ تأسیس شد. زنان آلبانیایی از منطقه شمال غگ در یک جامعه محافظه کار و مردسالار زندگی می‌کنند. در چنین جامعه‌ای سنتی، زنان نقش‌های فرعی را در جوامع غگی دارند که معتقد به «تسلط مردانه» هستند. این علیرغم ورود دموکراسی و پذیرش اقتصاد بازار آزاد در آلبانی، پس از دوره تحت حاکمیت حزب کمونیست کارگر است. فرهنگ گگ آلبانیایی بر اساس قانون ۵۰۰ ساله Lekë Dukagjini است، یک آیین‌نامه سنتی رفتاری غگ، که در آن نقش اصلی زنان مراقبت از
سنتی رفتاری غگ، که در آن نقش اصلی زنان مراقبت از کودکان و مراقبت از خانه است. تاریخ. اجازه حمل اسلحه. طبق یک ستون به تاریخ سال ۱۸۷۷ از مجله The Literary world، زنان در آلبانی اجازه حمل اسلحه داشتند. موقعیت اجتماعی در جامعه سنتی غگ. ادیت دورهام در سال ۱۹۲۸ اشاره کرد که زنان روستایی آلبانیایی در حفظ سنت‌هایی مانند انتقام‌خوانی، مشابه زنان در یونان باستان، محافظه‌کارتر بودند. قبل از جنگ جهانی دوم، رایج بود که برخی از زنان آلبانیایی غگ به «کنیز زندگی» مردان ساکن در مناطق کوهستانی تبدیل شوند. اهمیتی که مردان غگ
در مناطق کوهستانی تبدیل شوند. اهمیتی که مردان غگ برای ازدواج با زنان باکره قائل شده‌اند باعث شده‌است که زنان برای بازگرداندن باکرگی خود پول پرداخت کنند. با وجود خطر ابتلا به عفونت‌ها و التهابات، زنان غگ که از نظر جنسی فعال هستند، در حال انجام عمل جراحی مخفیانه «۲۰ دقیقه ای ساده زنان» برای «باکره شدن دوباره» در شهرهای غگ هستند. همان کلینیک‌ها گزارش می‌دهند که برخی از تازه عروس‌ها توسط شوهرانشان آورده می‌شوند تا باکرگی خود را تأیید کنند زیرا در شب عروسی خود خونریزی نداشته‌اند. از زنان انتظار می‌رود که به
خونریزی نداشته‌اند. از زنان انتظار می‌رود که به شوهران خود وفادار باشند، اما زنان آلبانیایی متأهل دارایی همسران مرد آنها محسوب می‌شوند. با توجه به اهمیت بیشتر به داشتن پسر نسبت به فرزند دختر، رسم بر این است که زنان باردار آلبانیایی با عبارت «"të lindtë një djalë"» به معنای «ایشالا پسر باشد» مورد استقبال قرار می‌گیرند. موقعیت اجتماعی در جامعه سنتی لاب. لاب‌های لابریا جامعه ای پدرسالار بودند. در میان مونته نگروها، زنان در لابریا مجبور به انجام تمام کارهای سخت و طاقت فرسا بودند. باکره‌های سوگندخورده غگ. در
و طاقت فرسا بودند. باکره‌های سوگندخورده غگ. در گذشته، خانواده‌هایی که پدرسالار نداشتند، زنان مجرد آلبانیایی می‌توانستند با «سوگند باکرگی» نقش مرد سرپرست خانواده را بر عهده بگیرند، نقشی که شامل حق زندگی مانند یک مرد می‌شود. حمل اسلحه، داشتن دارایی، امکان حرکت آزادانه، لباس پوشیدن مانند مردان، داشتن نام مردانه در صورت تمایل، ادعای خودمختاری، اجتناب از ازدواج‌های تعیین شده، و در جمع مردان و در عین حال که مانند مردان با آنها رفتار می‌شود. آماده کردن گوشت. زنان در آلبانی مرکزی، به ویژه زنان در البسان و نواحی
در آلبانی مرکزی، به ویژه زنان در البسان و نواحی مجاور، به پختن بالاکومه با طعم شیرین در طول Dita e Veres، یک جشن سالانه بهاری که در ۱۴ مارس جشن گرفته می‌شود، معروف هستند. از سوی دیگر، زنان مسلمان آلبانیایی، به ویژه زنان فرقه بکتاشیه اسلامی، پودینگ معروف به آشوره را از موادی مانند گندم ترک‌خورده، شکر، میوه‌های خشک، آجیل خرد شده و دارچین، پس از روز دهم ماتم، یک دوره زمانی روزه داری می‌پزند. حقوق زنان در سیاستهای آلبانی. در قرن نوزدهم، سامی فراشری برای اولین بار ایده آموزش برای زنان را با این استدلال بیان کرد
ایده آموزش برای زنان را با این استدلال بیان کرد که اگر جامعه را با داشتن زنان تحصیل کرده برای آموزش فرزندانشان تقویت می‌کند. در اواخر قرن نوزدهم، برخی از زنان نخبه شهری که در اروپای غربی تحصیل کرده بودند، نیاز به آموزش بیشتر برای زنان در آلبانی را دیدند. در سال ۱۸۹۱ اولین دبیرستان دخترانه در کورچه توسط سواستی قیریازی و پراشقوی قیریازی تأسیس شد و در سال ۱۹۰۹ اولین سازمان زنان در آلبانی به نام ستاره صبح (Yll'i Mengesit) را با هدف بالا بردن حقوق زنان توسط آنها تأسیس کردند. سطح تحصیلات خود را بالا ببرند. جنبش
تأسیس کردند. سطح تحصیلات خود را بالا ببرند. جنبش زنان در آلبانی با جنگ جهانی اول قطع شد، اما زمانی که آلبانی پس از جنگ به یک کشور مستقل تبدیل شد، دوباره آغاز شد. خواهران قیریازی سازمان Perlindja را در کورچه تأسیس کردند که روزنامه Mbleta را منتشر می‌کرد. در سال ۱۹۲۰، Marie Çoba سازمان محلی زنان Gruaja Shqiptare را در شکدر تأسیس کرد، که پس از آن چندین سازمان محلی دیگر با همین نام در Korçë، Vlorë و Tirana دنبال شد. در سال ۱۹۲۰، Urani Rumbo و دیگران Lidhja e Gruas (اتحادیه زنان) را در جیروکاستر، یکی از
e Gruas (اتحادیه زنان) را در جیروکاستر، یکی از مهم‌ترین سازمان‌های فمینیستی که آزادی زنان آلبانیایی و حق تحصیل را ترویج می‌کرد، تأسیس کردند. آنها با انتشار بیانیه ای در روزنامه دریتا به تبعیض علیه زنان و شرایط اجتماعی اعتراض کردند. در سال ۱۹۲۳ رامبو همچنین بخشی از کارزاری بود که به دختران اجازه می‌داد در لیسیوم «پسران» جیروکاستر شرکت کنند. جنبش زنان آلبانی توسط زنان نخبه شهری تحصیل کرده که از فمینیسم دولتی ترکیه تحت رهبری کمال آتاتورک الهام گرفته بودند حمایت می‌شد. در طول سلطنت زوگ اول آلبانی (۱۹۲۸–۱۹۳۹)،
می‌شد. در طول سلطنت زوگ اول آلبانی (۱۹۲۸–۱۹۳۹)، حقوق زنان توسط دولت تحت سازمان دولتی ملی Gruaja Shiqiptare حمایت می‌شد، که سیاست مترقی را ترویج می‌کرد و حق تحصیل و زندگی حرفه ای و ممنوعیت را برای زنان تضمین می‌کرد. گوشه نشینی زنان در حرمسرا و پشت حجاب؛ حقوق برابر ارث، طلاق، و ممنوعیت ازدواج‌های ترتیبی و اجباری و نیز تعدد زوجات. با این حال، در عمل این سیاست مترقی فقط مربوط به نخبگان شهرهای جهان وطنی بود و تأثیر کمی در زندگی اکثریت زنان آلبانی داشت. حق رای محدودی برای زنان در سال ۱۹۲۰ اعطا شد و زنان در سال
برای زنان در سال ۱۹۲۰ اعطا شد و زنان در سال ۱۹۴۵ از حق رای کامل برخوردار شدند. در دولت کمونیستی آلبانی، ایدئولوژی رسمی برابری جنسیتی ترویج شد. در اولین انتخابات دموکراتیک پس از سقوط کمونیسم، تعداد نمایندگان زن در پارلمان از ۷۵ نماینده در آخرین پارلمان آلبانی کمونیستی به ۹ نفر کاهش یافت. در یک دوره پرتلاطم پس از ۱۹۹۱ موقعیت زنان بدتر شد. در بین آلبانیایی‌ها تعصبات مذهبی وجود دارد که در مورد مسلمانان گاهی اوقات به این معنی است که زنان به نقش سنتی مادر و خانه‌دار عقب رانده می‌شوند. تا سال ۲۰۱۳، زنان ۲۲٫۹ درصد
عقب رانده می‌شوند. تا سال ۲۰۱۳، زنان ۲۲٫۹ درصد از مجلس را تشکیل می‌دادند. ازدواج، باروری و زندگی خانوادگی. نرخ باروری کل ۱٫۵ فرزند متولد شده به ازای هر زن (تخمین سال ۲۰۱۵) است که کمتر از نرخ جایگزینی ۲٫۱ است. میزان شیوع پیشگیری از بارداری بسیار بالا است: ۶۹٫۳٪ (۲۰۰۸/۰۹). اکثر زنان آلبانیایی خانواده خود را در اوایل و اواسط دهه بیست شروع می‌کنند: تا سال ۲۰۱۱، میانگین سنی در اولین ازدواج برای زنان ۲۳٫۶ و برای مردان ۲۹٫۳ بود. در برخی از مناطق روستایی آلبانی، ازدواج‌ها هنوز ترتیب داده می‌شود، و جامعه به شدت
ازدواج‌ها هنوز ترتیب داده می‌شود، و جامعه به شدت مردسالار و سنتی است که تحت تأثیر مجموعه سنتی ارزش‌های کانون قرار دارد. شهرنشینی آلبانی در مقایسه با سایر کشورهای اروپایی پایین است: ۵۷٫۴٪ از کل جمعیت (۲۰۱۵). اگرچه ازدواج اجباری عموماً مورد تأیید جامعه نیست، اما "پدیده ای شناخته شده در کشور، به ویژه در مناطق روستایی و دورافتاده" است و دختران و زنان در این مناطق "بسیار به دلیل ذهنیت مردسالارانه و پدرسالارانه یا فقر مجبور به ازدواج می‌شوند. سقط جنین در آلبانی در ۷ دسامبر ۱۹۹۵ به‌طور کامل قانونی شد. سقط جنین در
۷ دسامبر ۱۹۹۵ به‌طور کامل قانونی شد. سقط جنین در صورت تقاضا تا هفته دوازدهم بارداری قابل انجام است. زنان باید به مدت یک هفته قبل از عمل تحت مشاوره قرار گیرند و بیمارستان‌هایی که سقط جنین انجام می‌دهند، اجازه ندارند اطلاعاتی را در مورد زنانی که تحت درمان قرار داده‌اند، در اختیار عموم بگذارند. در زمان حکومت انور خوجه، آلبانی کمونیستی سیاست ناتالیستی داشت که زنان را به سقط جنین غیرقانونی یا وادار کردن آنها به خودی سوق می‌داد. در نهایت این کشور دارای دومین نرخ مرگ و میر مادران در تمام اروپا بود و تخمین زده شد
مرگ و میر مادران در تمام اروپا بود و تخمین زده شد که ۵۰ درصد از تمام بارداری‌ها به سقط جنین ختم می‌شود. اشتغال. در دوران کمونیست، زنان به صورت گسترده وارد مشاغل دستمزدی شدند. دوره گذار در آلبانی با تغییرات سریع اقتصادی و بی‌ثباتی مشخص شده‌است. بازار کار با بسیاری از مشکلاتی که در اکثر اقتصادهای در حال گذار مشترک است، مانند از دست دادن مشاغل در بسیاری از بخش‌ها، که به اندازه کافی با بخش‌های نوظهور جبران نشد، مواجه است. در سال ۲۰۱۱، نرخ اشتغال برای زنان جوان ۵۱٫۸ درصد بود، در حالی که برای مردان جوان ۶۵٫۶
۵۱٫۸ درصد بود، در حالی که برای مردان جوان ۶۵٫۶ درصد بود. تحصیل. در اواخر سال ۱۹۴۶، حدود ۸۵ درصد مردم بی سواد بودند، عمدتاً به این دلیل که مدارسی که به زبان آلبانیایی استفاده می‌کردند، قبل از استقلال در سال ۱۹۱۲، عملاً در این کشور وجود نداشتند. تا اواسط قرن نوزدهم، حاکمان عثمانی این را ممنوع کرده بودند. استفاده از زبان آلبانیایی در مدارس رژیم کمونیستی اولویت بالایی به آموزش می‌داد که شامل الفبای جمعیت و همچنین ترویج ایدئولوژی سوسیالیستی در مدارس می‌شد. در سال ۲۰۱۵، نرخ باسوادی زنان فقط اندکی کمتر از مردان
۲۰۱۵، نرخ باسوادی زنان فقط اندکی کمتر از مردان بود: ۹۶٫۹ درصد زن در مقایسه با ۹۸٫۴ درصد مرد. خشونت علیه زنان. در سال‌های اخیر، آلبانی اقداماتی را برای رسیدگی به موضوع خشونت علیه زنان انجام داده‌است. این شامل تصویب قانون شماره ۹۶۶۹/۲۰۰۶ (قانون اقدامات علیه خشونت در روابط خانوادگی) و تصویب کنوانسیون استانبول بود.
در مواد منفجره، ابزار آتش‌بازی یا مهمات نظامی، فیوز، فتیله یا فیتیله، بخشی از دستگاه است که فرایند انفجار را آغاز می‌کند. در کاربرد عمومی، از این کلمه به‌صورت کلی استفاده می‌شود. با این حال، در بررسی ریزبینانه (به ویژه در زمینهٔ نظامی)، اصطلاح "فیوز" یک وسیله سادهٔ آغازگر انفجار را توصیف می‌کند، مانند سیم روی یک فشفشه یا یک دستگاه احتراق پیچیده‌تر که دارای اجزای مکانیکی یا الکترونیکی است، مانند فیوز مجاورتی برای گلوله توپخانه M107، فیوز مغناطیسی یا صوتی روی مین دریایی، فیوز نارنجک‌دار فنری، چاشنی مدادی یا
مین دریایی، فیوز نارنجک‌دار فنری، چاشنی مدادی یا دستگاه ضد جابجایی، استفاده می‌شود. تاریخچه. شواهد مستند نشان می‌دهند که فیوزها برای اولین بار توسط چینی‌های سلسلهٔ سونگ بین قرن‌های دهم و دوازدهم مورد استفاده قرار گرفتند. پس از اختراع باروت توسط چینی‌ها، آنها شروع به بهره از خواص انفجاری آن برای استفاده در فناوری نظامی کردند. تا سال ۱۰۴۴ از باروت در نارنجک‌های ساده، بمب‌ها و شعله‌افکن‌ها استفاده می‌کردند.
پسامتیک یکم (مصر باستان: ), که آشوری‌ها آن را «پیشمیلکی» می‌شناسند. ( )، فرزند نخو یکم و دومین فرعون از دودمان بیست و ششم مصر بود که در سال‌های ۶۶۴–۶۱۰ پیش از میلاد بر مصر حکومت کرد. پس زمینه. در سال ۶۷۱ پیش از میلاد، اسرحدون پادشاه آشوری به مصر حمله کرد. این تهاجم علیه حاکمان کوشی دودمان بیست و پنجم مصر بود که کنترل مصر علیا را در دست داشتند و نه بر علیه حاکمان بومی مصر. آشوریان حکومتی وابسته را در مصر ایجاد کردند، دوازده پادشاهی مصری که در دلتای نیل را تشکیل دادند تنها گذاشتند و با نخو یکم، حاکم شهر سائیس
دادند تنها گذاشتند و با نخو یکم، حاکم شهر سائیس که قدرتمندترین پادشاهان دلتا بود، و همچنین با پاکرورو، فرمانروای مهم نوم Per-Sopdu ائتلاف کردند. در سال ۶۶۵ پیش از میلاد، پادشاه کوشی تانتامانی بار دیگر به مصر سفلی حمله کرد و نخو یکم و پاکرورو در برابر حمله کوشی مقاومت کردند. نخو یکم در نبرد جان باخت و پسرش پسامتیک یکم به سوریه گریخت، در حالی که پاکرورو در جریان مذاکرات صلح با تانتامانی در ممفیس سخنگوی پادشاهان دلتا شد. سال بعد، در سال ۶۶۴ پیش از میلاد، آشوریان به فرماندهی پسر اسرحدون، آشوربانیپال دوباره به
به فرماندهی پسر اسرحدون، آشوربانیپال دوباره به مصر حمله کردند و ارتش آشور، تِب را غارت کرد و تانتامانی را از مصر بیرون کرد. پسر نخو یکم، پسامتیک یکم، با این نیروی مهاجم به مصر بازگشت، توسط آشوریان به عنوان فرمانروای سائیس و ممفیس منصوب شد و با آشوری‌ها قرارداد ادو، نوعی رابطه برتر و فرودست منعقد کرد. اما متأسفانه هیچ‌یک از منابع آشوری جزئیات این ترتیبات را شرح نداده است. حکومت. پسامتیک یکم در دو سال اول سلطنت خود، مطابق با ترتیبی که آشوریان در مصر به اجرا درآوردند، به عنوان یکی از بسیاری از پادشاهان دست
درآوردند، به عنوان یکی از بسیاری از پادشاهان دست نشانده دودکارشی مصر حکومت کرد. به گفته هرودوت، در این دوره، پسامتیک ناخواسته پیشگویی را توسط یک هاتف انجام داد که پادشاهی تمام مصر را به هر کسی که از یک ظرف برنزی بریزد وعده داده بود، پس از آن سایر پادشاهان Docecarchy او را از ممفیس تعقیب کردند. که در پی آن، او حکومت را از دست داد و مجبور شد به باتلاق‌های دلتای نیل فرار کند. پس از متواری شدن از ممفیس، پسامتیک یکم پیشگویی مشابه دیگری از الهه وادجت، بوتو دریافت کرد، که به او وعده حکومت بر تمام مصر را داد اگر
کرد، که به او وعده حکومت بر تمام مصر را داد اگر مردان برنزی از دریا را به کار گیرد. در آغاز سال ۶۶۲ پیش از میلاد، پسامتیک با ژیگس، پادشاه پادشاهی آناتولی لیدی که به مصر مزدورانی از کاریایی‌ها و ایونیایی فرستاد، ارتباط برقرار کرد. مزدورانی که پسامتیک یکم برای فتح مجدد ممفیس و شکست سایر پادشاهان دودکارکی، که برخی از آنها به لیبی گریختند، استفاده کرد. اعراب از شبه‌جزیره سینا نیز ممکن است در این لشکرکشی‌های نظامی به پسامتیک کمک کرده باشند. پسامتیک یکم پس از حذف همه رقبای خود، این مزدوران را دوباره سازماندهی
همه رقبای خود، این مزدوران را دوباره سازماندهی کرد و آنها را در پادگان‌های کلیدی در Daphnae در شرق و الفانتین در جنوب قرار داد تا از حمله احتمالی کوشی‌ها جلوگیری و تجارت را کنترل کند. این کمک نظامی از لیدی تا سال ۶۵۸ پیش از میلاد ادامه داشت و در آن زمان ژیگس با تهاجم قریب‌الوقوع کیمریان مواجه شد. در چهارمین سال سلطنت پسامتیک یکم، او اتحادی را با خانواده قدرتمند اربابان کشتیرانی از هراکلئوپولیس امضا کرد و تا هشتمین سال سلطنت خود در سال ۶۵۷ پیش از میلاد، کنترل کامل دلتا را در دست داشت. با وجود نگرش منفی
کنترل کامل دلتا را در دست داشت. با وجود نگرش منفی آشوری‌ها نسبت به اقدامات ژیگس و پسامتیک، تفسیرهای جنگ‌های پسامتیک یکم به عنوان اتحاد بین سائیس و لیدی علیه آشور نادرست به نظر می‌رسد.آشوری‌ها پس از بیرون راندن دشمنان سائیس یعنی حاکمان کوشی از کشور، سائیس را در مصر برتری داده بودند، اما پسامتیک یکم و آشوربانیپال با یکدیگر پیمانی امضا کرده بودند و هیچ خصومتی بین آنها وجود نداشت؛ بنابراین پسامتیک یکم و آشوربانیپال از زمانی که اولی با حمایت نظامی آشور به قدرت رسید متحد باقی ماندند. مشارکت قبایل عرب شبه جزیره
رسید متحد باقی ماندند. مشارکت قبایل عرب شبه جزیره سینا که طرفدار و پیرو آشور بودند، بیشتر بر عدم دشمنی بین سائیس و آشور در این دوره گواهی می‌دهد، و سکوت منابع آشوری در مورد گسترش پسامتیک یکم نشان می‌دهد که هیچ خصومتی، چه آشکار و چه پنهانی، میان آشور و سائیس در طول اتحاد وجود نداشته است. به همین ترتیب، حمایت نظامی ژیگس از پسامتیک یکم علیه آشور نبود و در اسناد آشوری به عنوان دشمن آشور یا متحد با کشورهای دیگر علیه آشور ذکر نشده است. مخالفت آشورها از حمایت ژیگس از پسامتیک یکم عمدتاً به دلیل امتناع ژیگس از
ژیگس از پسامتیک یکم عمدتاً به دلیل امتناع ژیگس از تشکیل اتحاد با آشور و انجام این اقدامات مستقل از آشور بود، که آشوری‌ها آن را به‌عنوان اقدامی خودخواهانه تعبیر می‌کردند تا خود حمایت. . لشکرکشی‌های پسامتیک یکم علیه قدرت آشور نبود و به نظر می‌رسد که فقط علیه پادشاهان رقیب دلتا انجام شده است و مخالفت آشوربانیپال از اقدامات او نه به دلیل ادعای پادشاهی او بر مصر، بلکه به دلیل لغو این قانون ادو بود. توافق بین دو پادشاه، و همچنین با حذف سایر پادشاهان متحد آشور، به ویژه پاکرورو از پرسوپدو و ساررو-لو-داری، توسط
به ویژه پاکرورو از پرسوپدو و ساررو-لو-داری، توسط پسامتیک یکم، از آنجایی که آشوربانیپال می‌دانست که برای حفظ قدرت آشور در مصر باید به آن پادشاهان تکیه کند. در نهمین سال سلطنت پسامتیک یکم، در سال ۶۵۶ پیش از میلاد، او لشکری به شهر تبس فرستاد که همسر خدا آمون، شپنوپت دوم، دختر فرعون کوشی سابق بعنخی، تا دخترش نیتوکریس دوم را به عنوان وارث خود در به اصطلاح به فرزندی قبول کند. این با تأیید اشراف تبس و حمایت ضمنی منتوامهات که چهارمین کاهن آمون و شهردار تبس بود، به پایان رسید. پسامتیک یکم تمام مصر را تحت حکومت خود