payamvha/North_RAG huggingface dataset:
میلادی نوشته بود، او گفت: «ما به این مبارزه برای آزادی اجتماعی شرکت، تنها از یک دید اقتصادی نگاه نمی‌کنیم. ما این مبارزه را بخشی از تقلا برای آزادی فردی و آزادی بیان می‌دانیم. هم دولت‌های دیکتاتوری و هم مقابله‌های داخلی بر علیه آزادی اجتماعی شرکت با مقابله بر علیه آزادی شخصی و مقابله و آزادی بیان، یکسان هستند». دیدگاه‌های سیاسی. هنگامی‌که او در ۱۹۳۸ میلادی در حال فراگیری اقتصاد در دانشگاه اسلو بود، او به مباحثه محاسبه اقتصادی علاقه‌مند شده و با طرفداری از مکتب اتریشی به این مباحثه پرداخته و به موضوع رساله
اتریشی به این مباحثه پرداخته و به موضوع رساله دکترای وی مبدل شد («محاسبه در اقتصاد دستوری سوسیالیستی»). با این حال، اعتنایی چندانی به رساله دکترای او نشد و پژوهشگران به عللی چون نظریات سیاسی اساتید وی به‌طور برجسته راگنار فریش که گرایش شدید سوسیالیستی داشت، ارتباط او با حزب کارگر نروژ و جو سیاسی حاکم پسا جنگ جهانی، به عنوان علت‌های احتمالی قدردانی ناچیز از رساله او اشاره می‌کنند. همچنین، در جریان اشغال نروژ توسط آلمان در سال‌های ۱۹۴۰ – ۱۹۴۵ میلادی، هوف برای نظریات سیاسی که داشت به زندان افکنده شد. نشریه
نظریات سیاسی که داشت به زندان افکنده شد. نشریه فارماند توسط حکومت اشغالی ممنوع اعلام گردید و از این‌رو این نشریه از ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۵ میلادی فعالیت نداشت. انجمن مون پلرن. تریگوه هوف یکی از اعضای بنیان‌گذار انجمن مون پلرن بود. به عنوان یک نویسنده، او دستاوردهای در مباحثه محاسبه اقتصادی داشته و کار در این حوزه را با نشر کتاب ۱۹۳۸ خود تحت عنوان Økonomisk kalkulasjon i socialistiske samfund (فارسی: محاسبه اقتصادی در جامعه سوسیالیستی) آغاز کرد.
هارولد بریگوود واکر (; – ) نظامی اهل بریتانیا بود. او افسر ارشد ارتش بریتانیا بود که نیروهای استرالیا و نیوزیلند را در بیشتر جنگ جهانی اول رهبری می‌کرد. او مورد احترام شدید افراد تحت فرماندهی‌اش بود و تنها در سال ۱۹۱۸، زمانی که سیاست حکم می‌کرد که تمام لشکرهای نیروی امپراتوری استرالیا باید توسط استرالیایی‌ها فرماندهی شوند، از سمت خود برکنار شد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
ریچارد فردریک وینسنت، بارون وینسنت کولشیل (; – ) فیلد مارشال ارتش بریتانیا بود. پس از خدمت در ارتش بریتانیا در راین، در طول درگیری اندونزی و مالزی، در تیپ مشترک‌المنافع در مالزی فعالیت کرد. او در طول ناآرامی‌ها، فرماندهی هنگ دوازدهم پدافند هوایی سبک در ایرلند شمالی را بر عهده داشت و به همین دلیل به عنوان همراه نشان خدمات ممتاز منصوب شد و بعداً فرماندهی تیپ نوزدهم قابل پرواز را بر عهده گرفت. اگرچه او هرگز به عنوان یکی از روسای خدمات انفرادی خدمت نکرد، اما در اواخر دهه ۱۹۸۰ معاون رئیس ستاد دفاع و سپس پس از
اواخر دهه ۱۹۸۰ معاون رئیس ستاد دفاع و سپس پس از جنگ خلیج فارس رئیس ستاد دفاع بریتانیا شد. متعاقباً در اواسط دهه ۱۹۹۰ رئیس کمیته نظامی ناتو شد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان امپراتوری بریتانیا و نشان حمام شده‌است.
جان وینسنت (; – ) نظامی اهل جمهوری ایرلند بود. وقتی ایالات متحده در بهار ۱۸۱۳ حمله کرد، فرمانده بریتانیایی شبه جزیره نیاگارا در کانادای علیا بود. او در نبرد فورت جورج شکست خورد، اما توانست دوباره به میدان بازگردد و خطوط جدیدی را در ارتفاعات برلینگتون ایجاد کند. او در طول تابستان و پاییز، رهبری لشکرکشی را بر عهده داشت که در نهایت آمریکایی‌ها را مجبور به ترک منطقه نیاگارا در دسامبر ۱۸۱۳ کرد، که بخش عمده‌ای از آن به دلیل پیروزی او بر آمریکایی‌ها در نبرد استونی کریک بود. به دلیل بیماری، ژنرال فینیاس ریال
کریک بود. به دلیل بیماری، ژنرال فینیاس ریال جایگزین او شد، اگرچه از میان چندین افسر هنگ ۴۹ که در طول جنگ ۱۸۱۲ به فرماندهی عالی رسیدند، وینسنت طولانی‌ترین دوران خدمت را داشت. روایت‌های بریتانیایی و کانادایی از جنگ، تصویری از یک افسر متواضع، محبوب و سخاوتمند را ارائه می‌دهد که هر کمکی از دستش بر می‌آمد به سایر فرماندهان می‌داد. از سال ۱۸۱۴، او سمت تشریفاتی فرماندار ستوان قلعه دامبارتون را بر عهده داشت.
ویکتور گوستاو بلود اول (Victor Gustav Bloede I) (زادهٔ ۱۴ مارس ۱۸۴۹ – درگذشتهٔ ۲۷ مارس ۱۹۳۷)، شیمیدان و تولیدکنندهٔ مواد شیمیایی، رئیس شرکت ویکتور جی. بلود و بازرگان بود. اوایل زندگی و تحصیلات. بلود در سال ۱۸۴۹ در درسدن آلمان چشم به جهان گشود. مادرش، ماری فرانزیسکا یونگنیتس و پدرش، گوستاو بلود بود. گوستاو پزشک و در جریان انقلاب‌های آلمان، عضو شورای شهر درسدن بود. گوستاو به‌ناچار از آلمان فرار کرد، به آنتورپ رفت و در آنجا منتظر ماند تا خانواده‌اش از راه برسند. خانواده (ماری، گوستاو، و سه فرزندشان، گرترود،
خانواده (ماری، گوستاو، و سه فرزندشان، گرترود، کیت و ویکتور) در ۱۴ ژوئیه ۱۸۵۰ با کشتی "جولیا هاوارد" از آنتورپ حرکت کردند و در ۲۱ اوت به نیویورک رسیدند. گوستاو بلود پس از ورود به ایالات متحده در کسوت جراح در جنگ داخلی آمریکا خدمت کرد. پس از جنگ، خانوادهٔ او در بروکلین، نیویورک سکنا گزیدند. خانهٔ فرهنگی بلود به سالنی تبدیل شد که چهره‌های قرن نوزدهمی نظیر توماس بیلی آلدریچ را به خود جذب می‌کرد. ویکتور مجوز تحصیل در مدرسهٔ دولتی را اخذ کرد و در ۱۲ سالگی، با انجام کارهای اداری مخارج تحصیل خود را تأمین می‌کرد.
کارهای اداری مخارج تحصیل خود را تأمین می‌کرد. او درحالی‌که روزها کار می‌کرد، شب‌ها در مؤسسهٔ کوپر (که بیشتر به اتحادیهٔ کوپر معروف است) در نیویورک تحصیل می‌کرد. در آنجا پیتر کوپر راهنمای او بود. مادرش، ماری بلود، منبع اصلی الهام ویکتور بود و او را راهنمایی و تشویق می‌کرد. خانواده‌اش فرهنگی فاخر داشتند. نه‌تنها پدرش، با فعالیت در علوم طبیعی شخصیتی برجسته و متمایز بود، بلکه دو دایی‌اش در ادبیات و سیاست نامی برای خود دست‌وپا کرده بودند. ویکتور نیز مانند پدرش، با تحصیل در مؤسسهٔ کوپر به علوم طبیعی علاقه‌مند
با تحصیل در مؤسسهٔ کوپر به علوم طبیعی علاقه‌مند شد. در سال ۱۸۶۷، ویکتور فارغ‌التحصیل شد و در ۱۸ سالگی مدرک مهندسی دریافت کرد. او همچنین مفتخر به آشنایی با پیتر کوپر، صنعتگر بزرگ، مخترع، نیکوکار و بنیان‌گذار مؤسسه بود. الگوها و آموزه‌های پیتر کوپر در شکل‌گیری شخصیت ویکتور و فعالیت‌های او خیلی تأثیرگذار بود. حرفه. در سال ۱۸۶۸، بلود در شرکت «محصولات شیمیایی» مشغول به فعالیت شد. این شرکت، یک شرکت شیمیایی کوچک در بروکلین، نیویورک، در امتداد کانال خلیج گوانوس بود. او در آنجا به مطالعهٔ ساخت مواد شیمیایی و تهیهٔ
او در آنجا به مطالعهٔ ساخت مواد شیمیایی و تهیهٔ دارو پرداخت. در سال ۱۸۷۳، بلود به پومروی، اوهایو، مرکز تولید نمک در امتداد رودخانهٔ اوهایو رفت. او به شرکت اوکس و راثبون در پارکرسبورگ، ویرجینیای غربی ملحق شد که فعالیتش تولید اسید سولفوریک برای تقطیر برم در منطقه بود. این کارخانه در سمت جنوبی رودخانهٔ لیتل کاناها یکی از شاخه‌های رودخانهٔ اوهایو واقع شده بود. در سال ۱۸۷۵، اوکس از شرکت رفت و بلود منافع او را تصاحب کرد. در آن زمان بود که شرکت، به نام بلود و راثبون شناخته می‌شد. خط تولید به سولفات‌های آهن،
راثبون شناخته می‌شد. خط تولید به سولفات‌های آهن، نیترات آهن، نمک‌های قلع، مواد ثابت‌کننده و سایر مواد شیمیایی مورد استفاده در صنعت نساجی توسعه یافت. آشنایی بلود با صنعت نساجی به ایدهٔ تولید رنگ‌های آنیلین برای افزایش سوددهی انجامید. در آن زمان، بیشتر رنگ‌ها از آلمان وارد می‌شد. تنها دو شرکت تولیدکنندهٔ رنگ در ایالات متحده وجود داشت. بلود تصمیم گرفت آنیلین را با نیترات کردن بنزن برای تشکیل نیتروبنزن و به‌دنبال آن احیا تولید کند. یکی از مشکلاتی که با آن روبه‌رو بود، تصفیهٔ بنزن از روغن‌های قیر سبک بود که
بود، تصفیهٔ بنزن از روغن‌های قیر سبک بود که کارخانه‌های تقطیر قطران زغال‌سنگ و کارخانه‌های گاز در بشکه عرضه می‌کردند. او که ستون تقطیر در اختیار نداشت، از یک پوستهٔ دیگ قدیمیِ متصل به سیم‌پیچ متراکم، استفاده کرد، اما کیفیت بنزن پایین بود. او سپس با کارشناس تقطیر، جیمز آ. موفت، مدیر شعبهٔ شرکت استاندارد اویل پارکرزبورگ در کمدن، رایزنی کرد. موفت متقاعد شد که تولید رنگ می‌تواند سودآور باشد و بنابراین در شرکت بلراد و راثبون سرمایه‌گذاری کرد. برای تولید رنگ، شرکت جداگانه‌ای به نام محصولات آنیلین آمریکایی
شرکت جداگانه‌ای به نام محصولات آنیلین آمریکایی راه‌اندازی شد. پایه‌گذاران شرکت جدید، تجربهٔ اندکی در زمینهٔ ساخت رنگ داشتند، بنابراین به مطالعهٔ متون آلمانی پرداختند. پولی برای خرید تجهیزات جدید باقی نمانده بود، پس به‌ناچار از تجهیزات اسقاطی‌ای استفاده کردند که از ضایعات شرکت استاندارد اویل به دست می‌آوردند. به جای یک نیتراتور چدن سنگین، یک پوستهٔ دیگ قدیمی با ظرفیت ۱۰۰۰ گالن (۳۷۸۵ لیتر) با محوری مرکزی متشکل از پاروهای آهن ورزیده افقی نصب شد. دریچه‌ای که جریان اسید را به داخل نیتراتور تنظیم می‌کرد از طریق
اسید را به داخل نیتراتور تنظیم می‌کرد از طریق یک سیم چند صد فوتی به کار گرفته می‌شد. اپراتور به‌طور دوره‌ای به حد کافی به نیتراتور نزدیک می‌شد تا دماسنج را بخواند و به محل ایمنی بازگردد. خنک‌سازی با جاری‌شدن آب سرد چشمه روی بالا و کناره‌های نیتراتور انجام شد و واکنش در محدودهٔ پنج درجه فارنهایت نگه داشته می‌شد. این رویه منجر به ۷۰۰۰ تا ۸۰۰۰ پوند (۳۱۷۵ تا ۳۶۲۸ کیلوگرم) نیتروبنزن در هر دسته می‌شد. در سال ۱۸۸۳، او در بالتیمور به‌عنوان شیمیدان و تولیدکنندهٔ محصولات شیمیایی بر سر زبان‌ها افتاد و تصمیم گرفت
محصولات شیمیایی بر سر زبان‌ها افتاد و تصمیم گرفت روش‌های متداول در کارخانه‌های شیمیایی را بهبود ببخشد. بلود با تکیه بر مهارت‌های خود، پیشرفت‌های شگرفی در کسب‌وکار مواد شیمیایی به‌ویژه در روش‌های رنگرزی پارچه‌های پنبه‌ای کسب کرد و میان سال‌های ۱۸۹۰ و ۱۸۹۵، ۱۵ یا ۲۰ حق ثبت اختراع را برای فرایندهای شیمیایی خود به دست آورد که یکی از مهمترین آن‌ها فرایندش برای رنگرزی «آفتاب سریع» سایه‌های ماندگار است. در سال ۱۹۰۶، بلود شرکت محصولات آب آوالون و شرکت برقی و تولیدی پاتاپسکورا راه‌اندازی کرد. او هزینهٔ ساخت سد بلود
پاتاپسکورا راه‌اندازی کرد. او هزینهٔ ساخت سد بلود را پرداخت کرد که یک سد برق آبی روی رودخانهٔ پاتاپسکو بود که به‌عنوان نیروگاه تولید برق برای شرکت تولیدی و برق پاتاپسکو عمل می‌کرد. این اقدام، خدمتی برای تأمین برق برای کتونسویل، مریلند و نواحی اطراف آن بود. سد بلود به‌عنوان اولین سد هیدروالکتریک شناخته شده در نوع خود در کشور بود. او همچنین اولین بانک ملی کتونسویل را راه‌اندازی کرد و به‌مدت ۱۰ سال معاون آن بانک بود. بلود در سال ۱۹۰۸ به ریاست این بانک برگزیده شد. او راه‌آهن بالتیمور، کتونسویل و الیکات سیتی
شد. او راه‌آهن بالتیمور، کتونسویل و الیکات سیتی الکتریک را طراحی کرد و به سازماندهی بانک ملی شهر بالتیمور در سال ۱۹۱۰ کمک کرد و یکی از مدیران آن شد. عملکرد بلود در سایر روابط شغلی موجب معروفیتش شد و دیگران را ترغیب کرد تا او در هیئت‌مدیرهٔ شرکتشان حضور داشته باشد. او در خانهٔ خود در کتونسویل، مریلند دیده از جهان فروبست. بشردوستی. درحالی‌که بلود برای اختراعات مختلف مفید و اقتصادی‌اش مدال‌های زیادی دریافت کرد، همچنین نشان داد که به‌طور کلی از نیکوکاران جامعه است. در ۱۰ نوامبر ۱۹۰۸، او ساختمان جدیدی را به
است. در ۱۰ نوامبر ۱۹۰۸، او ساختمان جدیدی را به بیمارستان مسلولین مریلند (یک آسایشگاه سل) اهدا کرد. این مؤسسه که به‌عنوان آسایشگاه ایدوود شناخته می‌شد، در ژوئن ۱۸۹۹ فعالیتش را آغاز کرد و تا ژوئیه ۱۹۶۴ در فضایی به مساحت ۲۳ هکتار (۰۹۳/۰ کیلومتر مربع) در تاوسون، مریلند به کار خود ادامه داد. ساختمان بلود به افتخار مادرش به‌عنوان بیمارستان یادبود ماری بلود برای مسلولین پیشرفته اختصاص داده شد و یکی از چندین ساختمان تشکیل‌دهندهٔ این مرکز بود. دکتر هنری بارتون جیکوبز، با حضور فرماندار مریلند، آستین لین کروترز، کشیش
با حضور فرماندار مریلند، آستین لین کروترز، کشیش اسقف ویلیام پارت، شهردار بالتیمور، جی. بری ماهول و در یک جمع بزرگ ریاست این مرکز را برعهده گرفت. آخرین بقایای این مجتمع بیمارستانی، انباری بود که در اصل بخشی از مزرعهٔ استانزبری بود که قبلاً در آنجا وجود داشت و هنوز هم پابرجاست. بلود تأمین مالی بسیاری از امور خیریه مهم دیگر را تقبل کرد و در شهر زادگاهش در کتونسویل، مریلند بهسازی‌ها و عمران‌های بسیاری را سامان داد. امور علمی. بلود عضو فعال چندین انجمن علمی بود که از آن جمله می‌توان به موارد ذیل اشاره کرد:
بود که از آن جمله می‌توان به موارد ذیل اشاره کرد: اختراعات چشمگیر. چسب روی تمبرها و پاکت‌های پُستی را اختراع کرد. زندگی شخصی و خانوادگی. او در ۵ ژوئن ۱۸۸۳ با الیز شون، دختر کارل شون سینیور اهل تولدو، اوهایو، طراح و معمار کلبه‌های تابستانی در ایدن تراس در کتونسویل، عهد زناشویی بست. پیش از آن، او ساختمان‌های بسیاری را در تولدو طراحی کرده بود و بیش از ۱۵ سال سرپرستی آبراههٔ تولدو را برعهده داشت. بلود با این ازدواج، همراهی همیشگی به دست آورد. آقا و خانم بلود پنج فرزند داشتند: ماری، کارل اس، ایلسه، ویکتور
پنج فرزند داشتند: ماری، کارل اس، ایلسه، ویکتور گوستاو بلود دوم و ویدا. بلود شخصیتی قوی داشت و هوشیار، پیشرو و بصیر بود. او به ورزش جسمی و روحی برای داشتن جسم و روح سالم باور داشت و به دیگران توصیه می‌کرد که از چه روش‌هایی برای دستیابی به موفقیت بهره ببرند. بلود در اوقات فراغت، ماهی‌گیری، قایقرانی و پیاده‌روی می‌کرد. او همچنین از پرتاب حلقه و سایر بازی‌ها با خانواده و دوستان لذت می‌برد و تمرین‌های ذهنی را نیز دوست داشت. به باور بلود، پشتکار، راز موفقیت است. یکی از خواهران او به نام گرترود بلود (زادهٔ ۱۸۴۵ ـ
از خواهران او به نام گرترود بلود (زادهٔ ۱۸۴۵ ـ درگذشتهٔ ۱۹۰۵) شاعری برجسته بود. دو خواهر دیگر بلود، کیت (زادهٔ ۱۸۴۸ ـ درگذشتهٔ ۱۸۹۱؛ با هنرمند، طبیعت‌شناس و معلم آمریکایی ابوت هاندرسون تایر ازدواج کرد) و ایندیانا «ایندی» (زادهٔ ۱۸۵۴ ـ درگذشتهٔ ۱۹۳۶؛ با ساموئل توماس کینگ، پزشک و جراح منطقهٔ نیویورک ازدواج کرد) بودند. نوهٔ او، ویکتور گوستاو بلود سوم (زادهٔ ۱۹۲۰ ـ درگذشتهٔ ۱۹۹۹)، مدیر تبلیغات بنتون و بولز بود.
ادموند شرایبر (; – ) فرمانده نظامی اهل بریتانیا بود. یک افسر ارشد ارتش بریتانیا بود که هم در جنگ جهانی اول و هم در جنگ جهانی دوم حضور داشت. در جنگ جهانی دوم، او فرماندهی لشکر ۴۵ پیاده، سپاه پنجم و ارتش اول بریتانیا را بر عهده داشت. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
جان ادوارد کپر (؛ ۷ دسامبر ۱۸۶۱ – ۲۴ مه ۱۹۵۵) او در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، افسر ارشد ارتش بریتانیا بود که در مرزهای شمال غربی هند بریتانیا، در آفریقای جنوبی و در طول جنگ جهانی اول خدمت کرد و در توسعه تانک نقش مهمی داشت. او برادر بزرگتر سرلشکر تامپسون کاپر بود که در نبرد لوس در اواخر سال ۱۹۱۵ کشته شد. کاپر، یک مهندس باتجربه، در طول سال‌های حضورش در هند در پروژه‌های ساختمانی متعددی مشارکت داشت و پیشگام توسعه کشتی‌های هوایی در بریتانیا بود. او به تأسیس و فرماندهی چندین مرکز آموزش نظامی در بریتانیا
و فرماندهی چندین مرکز آموزش نظامی در بریتانیا کمک کرد، در طول سال‌های ۱۹۱۸ و ۱۹۱۹ در برنامه‌ریزی نظامی در مقیاس بزرگ مشارکت داشت و در تثبیت تانک به عنوان یک ویژگی مهم ارتش بریتانیا نقش محوری داشت. اگرچه کاپر گاهی اوقات به عنوان فردی متکبر و دارای مهارت‌های ارتباطی ضعیف توصیف می‌شد و به دلیل نگرشش نسبت به ایده‌های افسران جوان در سپاه تانک سلطنتی (که بعدها هنگ تانک سلطنتی شد) لقب «عصر حجر» را به دست آورد، با این وجود نقش حیاتی در توسعه و استقرار خودروهای زرهی در ارتش بریتانیا ایفا کرد.
جان لزلی، دهمین ارل روتس (؛ ۱۶۹۸ – ۱۰ دسامبر ۱۷۶۷) نظامی اهل اسکاتلند بود.او افسر ارشد ارتش بریتانیا بود که بین سال‌های ۱۷۵۸ تا ۱۷۶۷ فرمانده کل ارتش سلطنتی ایرلند شد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان گل خار شده‌است.
دنتونز () یک شرکت حقوقی چندملیتی و بزرگ‌ترین شرکت حقوقی جهان از جهت تعداد وکلای دادگستری است. شکل گیری. دنتونز در مارس 2013 از ادغام SNR Denton و فریزر میلنر کاسگرین و سالانز تأسیس شد. نام دنتون در اصل به دنتون هال تعلق داشت، یک شرکت حقوقی مستقر در شهر لندن که توسط ساموئل دنتون در سال 1788 تأسیس شد و در سال 2000 با شرکت وایلد ساپت در همین شهر ادغام شد و Denton Wilde Sapte را تشکیل داد؛ این شرکت سپس با شرکت سوننشاین نث و روزنتال مستقر در شیکاگو ادغام شد از نوامبر 2024، دفتر لندن این شرکت از نظر تعداد وکلا
نوامبر 2024، دفتر لندن این شرکت از نظر تعداد وکلا بزرگترین دفتر دنتون است و دفتر نیویورک پس از آن در رتبه دوم قرار دارد. در آوریل 2023، دنتونز در بیش از 80 کشور فعالیت می‌کرده و بیش از 160 دفتر داشته است. این شرکت دفتر مرکزی ندارد، اگرچه رهبری ارشد شرکت عمدتاً در لندن، نیویورک و واشنگتن مستقر هستند. ساختار دنتونز طبق الگوی سوئیسی است که خود خدمات حقوقی ارائه نمی دهد. ساختار درونی. در مارس 2023، جوزف اندرو از ریاست جهانی دنتون کناره‌گیری کرد، این سمتی بود که او پس از ادغام سه جانبه در سال 2010 در اختیار
که او پس از ادغام سه جانبه در سال 2010 در اختیار داشت. در دسامبر 2023، الیوت پورتنوی ، مدیر اجرایی جهانی از زمان ترکیب سه جانبه در سال 2013، اعلام کرد که قصد دارد از سمت مدیرعاملی جهانی کناره‌گیری کند. او در نوامبر 2024 رسما از سمت خود کناره گیری کرد. کیت بارتون که در سپتامبر 2024 به عنوان مدیر عامل جهانی منتخب به شرکت ملحق شد، در نوامبر 2024 نقش مدیر اجرایی جهانی را بر عهده گرفت. رکوردها. از دسامبر 2023، دنتون موقعیت خود را به عنوان بزرگترین شرکت حقوقی در جهان از نظر تعداد وکلای دادگستری حفظ کرده و این
جهان از نظر تعداد وکلای دادگستری حفظ کرده و این وجه تمایز آن از سال 2015 است. در نسخه 2024 فهرست AmLaw Global 200 دنتونز به عنوان سیزدهمین شرکت حقوقی با درآمد سالانه در سراسر جهان رتبه بندی شده است؛ موقعیتی که پس از رتبه پنجم آن در سال 2023 و رتبه ششم آن در سال 2022 است. شعبه ایران. شرکت دنتونز و شعبهٔ ایران آن به‌ویژه در دورهٔ اجرای برجام و در تعامل شرکت‌هایی همچون توتال، شرکت ملی نفت چین، جنرال موتورز، اکور، ارنست اند یانگ، نامورا با ایران نقش فعالی بازی کرد.
مردی که خدا را ترسیم کرد () یک فیلم درام جنایی رو به اکران به کارگردانی فرانکو نرو با بازی نرو، کوین اسپیسی و فی داناوی است. این اولین نقش اسپیسی پس از انتشار اتهامات علیه او در سال ۲۰۱۷ است. به گزارش "ورایتی"، این فیلم دربارهٔ یک هنرمند نابینا است که می‌تواند مردم را از صدای آنها ترسیم کند و به اشتباه متهم به آزار جنسی یک کودک می‌شود. نرو در نقش یک هنرمند نابینا، اسپیسی در نقش کارآگاه پلیس، و داناوی در نقش معلم خط بریل که دوست قدیمی هنرمند است، در این فیلم نقش‌آفرینی می‌کنند. این فیلم در روسیه در قالب
نقش‌آفرینی می‌کنند. این فیلم در روسیه در قالب ویدئو به‌درخواست در تاریخ ۲۱ نوامبر ۲۰۲۲ منتشر شد و نخستین نمایش ایتالیایی آن در جشنواره فیلم تورین بود. این فیلم قرار است در ۲ مارس ۲۰۲۳ در ایتالیا منتشر شود. تولید. در ۲۳ می ۲۰۲۱، ای‌بی‌سی نیوز گزارش داد که اسپیسی و ونسا ردگریو، همسر نرو، در این فیلم بازی خواهند کرد و به زودی در ایتالیا فیلمبرداری خواهد شد. هنگام انتخاب اسپیسی، نرو به برنامه گفت: «بسیار خوشحالم که کوین موافقت کرد در فیلم من شرکت کند. من او را بازیگر بزرگی می‌دانم و بی صبرانه منتظر شروع فیلم
بازیگر بزرگی می‌دانم و بی صبرانه منتظر شروع فیلم هستم.» بعداً در همان روز، لویی نرو، تهیه‌کننده به "ورایتی" گفت که نقش‌های اسپیسی و ردگریو کوچک هستند، در حالی که نقش شخصیت اصلی را فرانکو نرو بازی می‌کند و ظاهر ردگریو نهایی نشده‌است، اما بستگی به این دارد که آیا او بتواند از انگلیس به ایتالیا سفر کند یا خیر. در ۲۶ می، ردگریو اعلام کرد که این نقش را رد کرده‌است. در ۷ ژوئیه ۲۰۲۱، ورایتی گزارش داد که ردگریو توسط داناوی جایگزین شده‌است و این فیلم در جشنواره کن مارشه دو فیلم فروخته می‌شود. به نقل از لوئیس نرو،
مارشه دو فیلم فروخته می‌شود. به نقل از لوئیس نرو، «ما علاقه زیادی از سوی خریداران در سراسر جهان داریم. جنجال‌های پیرامون این فیلم جذابیت زیادی ایجاد کرده‌است… این از نظر من برای فیلم خوب بود.» فیلمبرداری از ۲۸ مه تا ۳ ژوئیه ۲۰۲۱ در تورین انجام شد. انتشار. این فیلم در روسیه در قالب ویدئو به‌درخواست در تاریخ ۲۱ نوامبر ۲۰۲۲ منتشر شد. نخستین نمایش ایتالیایی آن در تورین همراه با جشنواره فیلم تورین در ۵ دسامبر ۲۰۲۲ بود. این فیلم قرار است در ۲ مارس ۲۰۲۳ در ایتالیا منتشر شود.
یک فیلم ژاپنی به کارگردانی هاجیمه هاشیموتو و با بازی یویا یاگیرا و مین تاناکا است که در ۲۸ مه ۲۰۲۱ اکران شد. یویا یاگیرا نقش جوانی و میانسالی و تاناکا نقش دوران پیری کاتسوشیکا هوکوسای را بازی می‌کند. در ابتدا قرار بود در ۲۹ مه ۲۰۲۰ منتشر شود، در ۲ آوریل ۲۰۲۰، کمیته تولید و توزیع کننده SDP وضعیت آلودگی ویروس کرونای جدید و آژانس دولتی را اعلام کرد. با توجه به این سیاست، اعلام شد که اکران فیلم به سال ۲۰۲۱ موکول شود. سپس، در نوامبر، اعلام شد که در ماه مه ۲۰۲۱ منتشر خواهد شد. در آوریل ۲۰۲۱، اعلام شد که در
منتشر خواهد شد. در آوریل ۲۰۲۱، اعلام شد که در تابستان همان سال در تایوان منتشر خواهد شد. فیلم به سی و سومین جشنواره بین‌المللی فیلم توکیو دعوت شده‌است.
فورموترول که همچنین با عنوان اِفورموترول شناخته می‌شود، یک آگونیست بتا ۲ طولانی‌اثر (LABA) است که به‌عنوان یک گشادکنندهٔ مجاری تنفسی در مدیریت آسم و بیماری مزمن انسدادی ریه (COPD) استفاده می‌شود. فورموترول تا ۱۲ ساعت مدت اثر دارد و در مقایسه با آگونیست‌های کوتاه اثر β 2 مانند سالبوتامول (آلبوترول) که برای ۴ ساعت مؤثر است، مدت اثر طولانی‌تری دارد. داروهای LABA مانند فورموترول به‌عنوان «کنترل‌کنندهٔ علائم» برای تکمیل درمان پیش‌گیرانهٔ کورتیکواستروئیدی استفاده می‌شود. یک آگونیست β 2 کوتاه‌اثر «تسکین‌دهنده»
می‌شود. یک آگونیست β 2 کوتاه‌اثر «تسکین‌دهنده» (مانند سالبوتامول) همچنان مورد نیاز است، زیرا LABAها برای درمان آسم حاد توصیه نمی‌شوند. فورموترول در سال ۱۹۷۲ ثبت اختراع شد و در سال ۱۹۹۸ مورد استفاده پزشکی قرار گرفت. فورموترول همچنین در فرمول‌های ترکیبی بودزونید/فورموترول و مومتازون/فورموترول، به بازار عرضه می‌شود. اثرات جانبی. در نوامبر ۲۰۰۵، سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) یک توصیهٔ بهداشتی منتشر کرد که در آن به مردم هشدار داده بود که استفاده از آگونیست‌های β 2 طولانی‌اثر می‌تواند منجر به بدتر شدن
β 2 طولانی‌اثر می‌تواند منجر به بدتر شدن علائم خس‌خس سینه در برخی از بیماران شود. امروزه، آگونیست‌های بتا 2 طولانی‌اثر موجود، عبارت‌اند از: سالمترول، فورموترول، بامبوترول و سالبوتامول خوراکی با رهش پایدار (تأثیر آهسته و طولانی) ترکیبی از استروئیدهای استنشاقی و گشادکننده‌های برونش طولانی‌اثر در حال گسترش هستند. انواع ترکیبی نیز شامل فلوتیکاسون/سالمترول و بودزونید/فورموترول هستند. مکانیسم عمل. فورموترول استنشاقی مانند سایر آگونیست‌های بتا ۲ عمل می‌کند و با شُل کردن ماهیچه صاف در مجاری تنفسی، باعث اتساع
با شُل کردن ماهیچه صاف در مجاری تنفسی، باعث اتساع نایژه‌ها می‌شود تا تشدید آسم را درمان کند. نام‌های تجاری. این دارو به سه شکل به بازار عرضه می‌شود: افشانهٔ استنشاقی پودر خشک (DPI)، افشانه استنشاقی دوزسنجیده (MDI) و محلول استنشاقی با نام‌های تجاری مختلف از جمله Atock, Atimos/Atimos Modulite, Foradil/Foradile, Fostair, Oxeze/Oxis و پرفورومیست.
صومعه آلاوردی () یک صومعه وابسته به کلیسای ارتدکس گرجی است که در آخمتا، در منطقه کاختی در خاور گرجستان واقع شده‌است. در حالی که بخش‌هایی از صومعه پیشینه‌شان به سده ششم می‌رسد، کلیسای کنونی در سده یازدهم به دست کویریکه سوم کاختی ساخته شد و جایگزین کلیسای پیشین شد. تاریخ. این صومعه به دست راهب آشوری، جوزف (یوسب، آمبا) که از انطاکیه به آلاوردی آمده بود که در آن زمان یک روستای کوچک و مرکز پاگان‌های پیشین مختص ماه بود، بنیان نهاده شد. با بلندی ، کلیسای جامع آلاوردی بلندترین ساختمان مذهبی در گرجستان بود و تا زمان
بلندترین ساختمان مذهبی در گرجستان بود و تا زمان ساخته شدن کلیسای جامع تثلیث تفلیس این مقام را داشت. گمان می‌رود که انبار کلیسا در میان سده‌های ۱۰ و ۱۲ میلادی ساخته شده باشد.
آی‌بی‌ام و هولوکاست: اتحاد استراتژیک میان آلمان نازی و قدرتمندترین شرکت آمریکا () نام کتابی به قلمِ ادوین بلک، روزنامه‌نگار و پژوهشگر تاریخی است که خدمات استراتژیک ارائه‌شده توسط شرکت چندملیتی آمریکاییِ آی‌بی‌ام و شرکت‌های تابعه و زیرمجموعه‌اش در آلمان و اروپا را به دولت نازی آدولف هیتلر، از آغاز رایش سوم در ژانویه ۱۹۳۳ تا آخرین روز رژیم در مه ۱۹۴۵ در پایان جنگ جهانی دوم، بررسی و بازگو می‌کند. ادوین بلک در این کتاب که در سال ۲۰۰۱ منتشر شد و چندین تجدید چاپ مفصل‌تر هم داشت، نقش کلیدی فناوری آی‌بی‌ام را در
مفصل‌تر هم داشت، نقش کلیدی فناوری آی‌بی‌ام را در نسل‌کشی نازی‌ها، با تسهیل تولید و نحوهٔ جدول‌بندی کارت‌های پانج جهت سامان دادن به اطلاعات سرشماری ملی، تدارکات نظامی، آمار گِـتوها، مدیریت حرکت قطارها و اردوگاه‌های کار اجباری نشان داد.
هیپوسمی یا میکروسمی به کاهش توانایی بویایی و تشخیص بوها گفته می‌شود و بیماری مرتبط با آن آنوسمی است که فرد مبتلا هیچ بویی را احساس نمی‌کند. برخی از علل مشکلات بویایی آلرژی، پولیپ بینی، عفونت‌های ویروسی و ضربه به سر هستند. در سال ۲۰۱۲ حدود ۹٫۸ میلیون نفر در سنین ۴۰ سال و بالاتر در ایالات متحده به هیپوسمی و ۳٫۴ میلیون نفر دیگر به آنوسمی-هیپوسمی شدید مبتلا بودند. هیپوسمی در مواردی می‌تواند اولین نشانه بیماری پارکینسون و در کنار اختلالات دیس‌اتونومی، توهمات بینایی و RBD، یکی از علائم اولیه و تقریباً جهانی در
و RBD، یکی از علائم اولیه و تقریباً جهانی در بیماری آلزایمر و زوال عقل با اجسام لویی باشد. میکروسمی مادام العمر نیز می‌تواند هنگام وقوع سندرم کالمن یا اختلال طیف اوتیستیک شکل بگیرد. همراه با سایر اختلالات حسی-شیمیایی (حواسی که از طریق مولکول‌های شیمیایی درک می‌شوند)، هیپوسمی ممکن است یک شاخص کلیدی در ابتلا به COVID-19 باشد. اپیدمیولوژی. نظرسنجی ملی سلامت و تغذیه (NHANES) در سال ۲۰۱۲ داده‌های مربوط به عملکرد حسی-شیمیایی (طعم و بو) را در یک نمونه ملی از افراد غیرنظامی و غربال‌نشده ایالات متحده جمع‌آوری کرد.
غیرنظامی و غربال‌نشده ایالات متحده جمع‌آوری کرد. عملکرد بویایی در افراد ۴۰ ساله و بالاتر با یک تست ۸ موردی شناسایی بو ارزیابی شد. ۸ مورد بویایی شامل بوهای خوراکی (توت فرنگی، شکلات، پیاز، انگور)، بوهای هشدار دهنده (گاز طبیعی، دود) و بوهای خانگی (چرم، صابون) بود و نمره عملکرد بویایی بر اساس تعداد شناسایی صحیح بوها، به هر شرکت کننده داده شد. این آزمون، شیوع آنوسمی-هیپوسمی شدید (نمرات ۰ تا ۳) را ۰٫۳ درصد در سن ۴۰–۴۹ سال و ۱۴٫۱ درصد در افراد بالای ۸۰ سال و شیوع هیپوسمی (نمرات ۴ تا ۵)، که بسیار بالا بود، را ۳٫۷٪
(نمرات ۴ تا ۵)، که بسیار بالا بود، را ۳٫۷٪ در سن ۴۰–۴۹ و ۲۵٫۹٪ در افراد بالای ۸۰ سال نشان داد. داده‌های حسی-شیمیایی دیگری نیز در یک نمونه بزرگتر NHANES در سال ۲۰۱۳–۲۰۱۴ جمع‌آوری شد که شیوع اختلال بویایی (نمرات ۰–۵ از ۸ صحیح) در افراد ۴۰ سال به بالا را ۱۳٫۵ درصد نشان داد. اگر همین شیوع در سال بعدی رخ دهد، تخمین زده می‌شود که ۲۰٫۵ میلیون نفر از افراد ۴۰ سال به بالا به هیپوسمی یا آنوسمی مبتلا می‌شوند. علاوه بر این، ویژگی‌های چندگانه دموگرافیک اجتماعی-اقتصادی و سبک زندگی به عنوان عوامل خطر برای افزایش مبتلایان
سبک زندگی به عنوان عوامل خطر برای افزایش مبتلایان به هیپوسمی مورد ارزیابی قرار گرفت. در تجزیه و تحلیل‌های آماری، بالا بودن سن، جنسیت مذکر، نژاد سیاهپوست یا غیر اسپانیایی، درآمد خانواده پایین، سطح تحصیلات پایین، مصرف زیاد الکل (بیش از ۴ نوشیدنی در روز) و سابقه آسم یا سرطان به‌طور مستقل با شیوع بیشتر اختلال بویایی مرتبط دانسته شدند.
هوگو فوگل (؛ – ) نقاش و استاد دانشگاه اهل آلمان بود. وی بیشتر در زمینهٔ چهره‌نگاری و تقاشی از مناظر تاریخی فعالیت داشت. وی دانش‌آموختهٔ مدرسه هنر دوسلدورف و از شاگردان ویلهلم زون و ادوارد فن گبهارت بود. وی در سال ۱۸۹۳ به پاریس رفت تا به تکمیل تحصیلات خود زیر نظر ژول لوفور بپردازد. وی در طول سال‌های ۱۹۱۵ تا ۱۹۱۷ و جریان جنگ جهانی اول، پاول فن هیندنبورگ را در جبهه شرقی همراهی کرد و نقاش رسمی چهرهٔ او بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال طلا شده‌است.