payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به معرفی یک سیستم پیوند داده (Data Link) با برد گسترده (ERDL) و بال‌های بزرگ‌تر برای گسترش برد از شد. وال‌آی ۲ یک نسخهٔ بسیار بزرگ‌تر بود که بر اساس بمبی به‌وزن ، به‌منظور بهبود عملکرد، در برابر اهداف بزرگ مانند پل‌ها و افزایش برد بیشتر تا ساخته شد. این بمب‌ها، به‌طور گسترده در جنگ‌های بعدی، مورد استفاده قرار گرفتند و تا دهه‌های ۱۹۷۰ و ۸۰ در خدمت باقی ماندند. وال‌آی در دههٔ ۱۹۹۰ از خدمت عملیاتی، خارج شد و عمدتاً با سلاح‌های هدایت لیزری جایگزین شد. خا-۵۹. خا-۵۹ شوروی، یک موشک هوابه‌سطح دوربرد است که دوربین
شوروی، یک موشک هوابه‌سطح دوربرد است که دوربین تلویزیونی خود را پس از فاصله گرفتن از هواپیمای پرتاب‌کننده، روشن می‌کند. حداکثر برد آن است و به‌شکلی مشابه با وال‌آی، عمل می‌کند.
جرم ویریال () در اخترفیزیک ، جرم ویریال، جرم یک سیستم اخترفیزیکی گرانشی است، با فرض اینکه بتوان قضیه ویریال را برای آن اعمال نمود. در زمینه شکل‌گیری و تکامل کهکشان‌ها و هاله‌های ماده تاریک، جرم ویریال به عنوان جرم محصور در شعاع ویریال formula_1 یک سیستم کران دار گرانشی تعریف می‌شود. شعاع ویریال با استفاده از مدل 'بالا کلاه' تعیین می شود. یک چگالی اختلال کروی 'کلاه بالایی' که قرار است به یک کهکشان تبدیل شود، شروع به انبساط می کند، اما انبساط به دلیل فروپاشی جرم تحت گرانش متوقف می شود و معکوس می شود تا زمانی
تحت گرانش متوقف می شود و معکوس می شود تا زمانی که کره به تعادل برسد - در این حالت گفته می شود که چگالی اختلال کروی ویریالی شده است. در این شعاع، کره از قضیه ویریال پیروی می‌کند که می‌گوید انرژی جنبشی متوسط برابر است با منهای یک نیم برابر میانگین انرژی پتانسیل، formula_2، و این شعاع، "شعاع ویریال" را مشخص می‌کند. شعاع ویریال. شعاع ویریال یک سیستم اخترفیزیکی کران دار گرانشی شعاعی است که قضیه ویریال در آن اعمال می‌شود. این تعریف شعاعی است که در آن چگالی برابر است با چگالی بحرانیِ formula_3 کیهان در انتقال به
است با چگالی بحرانیِ formula_3 کیهان در انتقال به سرخ سیستم، ضرب در ثابت فوق چگال formula_4: formula_5 که در اینجاformula_6 چگالی متوسط هاله در آن شعاع، formula_4 یک پارامتر، formula_8 چگالی بحرانی جهان، formula_9 پارامتر هابل و formula_10 شعاع ویریال است.
علی فتحی مولود (زادهٔ ۲۸ اردیبهشت ۱۳۷۹) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست هافبک هجومی برای باشگاه فوتبال پالایش نفت بندرعباس بازی می‌کند. پست اصلی وی در بازی، هافبک هجومی است.فتحی سابقه دعوت و بازی برای تیم ملی فوتبال امید ایران را نیز دارد.
برتا ماریا جولیا لوتز (زادهٔ ۲ اوت ۱۸۹۴ میلادی – درگذشتهٔ ۱۶ سپتامبر ۱۹۷۶ میلادی) جانورشناس، سیاستمدار و دیپلمات برزیلی بود. لوتز هم در جنبش فمینیستی پان آمریکا و هم در جنبش حقوق بشر به یک چهرهٔ برجسته تبدیل شد. او در به دست آوردن حق رأی زنان در برزیل نقش اساسی داشت و به نمایندگی از کشورش در کنفرانس سازمان ملل متحد در سازمان بین‌المللی، نام خود را در منشور سازمان ملل امضا کرد. او علاوه بر کار سیاسی، یک طبیعت‌شناس در موزهٔ ملی برزیل بود که در قورباغه‌های زهرآگین تخصص داشت. چهار گونهٔ قورباغه و دو گونهٔ
زهرآگین تخصص داشت. چهار گونهٔ قورباغه و دو گونهٔ مارمولک به نام او است. سنین جوانی و تحصیلات. برتا لوتز در ۲ اوت ۱۸۹۴ میلادی در سائو پائولو، برزیل به دنیا آمد. او از مادری بریتانیایی و پدری سوئیسی-برزیلی به دنیا آمد. پدر او، (۱۹۴۰–۱۸۵۵ میلادی)، یک پزشک پیشگام و اپیدمیولوژیست بود، و مادرش، امی ماری گرترود فاولر، یک پرستار بریتانیایی بود. در سال‌های نوجوانی، او به حقوق زنان علاقه‌مند شد. برتا لوتز در سال ۱۹۱۸ میلادی از دانشگاه پاریس-سوربن در رشته‌های علوم طبیعی، زیست‌شناسی و جانورشناسی فارغ‌التحصیل شد.
طبیعی، زیست‌شناسی و جانورشناسی فارغ‌التحصیل شد. بلافاصله پس از اخذ مدرک، به برزیل بازگشت. بعداً در دانشگاه فدرال ریودوژانیرو تحصیل کرد و در سال ۱۹۳۳ میلادی با مدرک حقوق فارغ‌التحصیل شد. هنگامی که در اروپا بود، او همچنین با جنبش مبارزاتی حق رأی آشنا شد و از آن الهام گرفت. حرفه. سازمان‌های اولیهٔ زنان برزیل. برتا لوتز پس از هفت سال فعالیت آکادمیک در پاریس در سال ۱۹۱۸ میلادی به برزیل بازگشت. پس از بازگشت او به عنوان مدیر اداری کمیسیون به "لژیون زنان برزیل" پیوست. هدف تأسیس این سازمان که توسط آلیس رگو مونتریو
هدف تأسیس این سازمان که توسط آلیس رگو مونتریو در سال ۱۹۱۹ میلادی تأسیس شد، ارائهٔ خدمات اجتماعی سازمان یافته برای زنان در برزیل بود. پس از به دست آوردن تجربهٔ سازمانی، برتا لوتز با در سال ۱۹۲۰ میلادی یک سازمان جدید به نام "اتحادیه برای رهایی فکری زنان" را تأسیس کرد. این سازمان از گنجاندن زنان در عرصه‌های علمی حمایت می‌کرد. در سال ۱۹۲۲ میلادی، او "فدراسیون برزیل برای پیشرفت زنان" (به اختصار: FBPF) را تأسیس کرد. این سازمان متفاوت بود زیرا شامل زنان از سراسر برزیل بود و یک پلتفرم ملی با تمرکز بر مسائل
سراسر برزیل بود و یک پلتفرم ملی با تمرکز بر مسائل اجتماعی-اقتصادی مؤثر بر زنان ایجاد کرد. پس از مدتی، "اف‌بی‌پی‌اف" تمرکز خود را بر مسائل اجتماعی-اقتصادی گسترش داد تا حق رأی را دربر گیرد. در اولین سال تأسیس "اف‌بی‌پی‌اف"، لوتز و سایر اعضاء، یک کنوانسیون بین‌المللی را برای برگزاری در برزیل ترتیب دادند که با حضور مقامات رسمی داخل برزیل و کشورهای خارجی، از جمله فمینیست‌های برجسته مانند: کری چپمن کت، و روزا مانس برگزار شد. کمپین‌های فمینیستی بین-آمریکایی و حق رأی. "اف‌بی‌پی‌اف" شروع به دفاع از حقوق زنان و
حق رأی. "اف‌بی‌پی‌اف" شروع به دفاع از حقوق زنان و گسترش حق رأی برای زنان در سراسر ایالت‌های آمریکا کرد، کمپین‌هایی که لوتز نیز در آن شرکت داشت. او به عنوان نمایندهٔ در بالتیمور، مریلند در سال ۱۹۲۲ میلادی خدمت کرد و در سال‌های بعد به شرکت در کنفرانس‌های حقوق زنان ادامه داد. در سال ۱۹۲۵ میلادی، او به عنوان رئیس اتحادیهٔ زنان بین-آمریکایی انتخاب شد. مشارکت لوتز در مبارزه برای حق رأی زنان، او را تا پایان سال ۱۹۳۱ میلادی به چهره برجستهٔ برزیلی حقوق زنان تبدیل کرد، زمانی که سرانجام زنان برزیلی حق رأی به دست
کرد، زمانی که سرانجام زنان برزیلی حق رأی به دست آوردند. حمایت لوتز از حقوق زنان به حق رأی ختم نشد و او همچنان نقش برجسته‌ای در کمپین‌های فمینیستی داشت. در سال ۱۹۳۳ میلادی، لوتز پس از اخذ مدرک حقوق از ، چندین پیشنهاد برای برابری جنسیتی در مونته‌ویدئو، اروگوئه ارائه کرد. بارزترین این پیشنهادها فراخوان او از کمیسیون زنان بین-آمریکایی برای تمرکز بر مسائل برابری جنسیتی در محیط کار بود. در سال ۱۹۳۵ میلادی، لوتز تصمیم گرفت برای کسب یک کرسی در کنگرهٔ ملی برزیل نامزد شود و پس از "کاندیدو پسوآ" در جایگاه دوم قرار
شود و پس از "کاندیدو پسوآ" در جایگاه دوم قرار گرفت؛ زمانی که یک سال بعد "پسوآ" درگذشت، جایگزین او شد و این امر لوتز را به یکی از معدود زنان کنگرهٔ برزیل در آن دوره تبدیل کرد. اولین ابتکاری که لوتز در زمان حضور در کنگره ارائه کرد، ایجاد «اساسنامهٔ زنان» بود؛ کمیته‌ای برای تجزیه و تحلیل هر قانون و اساسنامهٔ برزیل برای اطمینان از اینکه هیچ‌یک، حقوق زنان را نقض نمی‌کنند. با این حال، لوتز پس از بازگشت ژتولیو وارگاس به عنوان دیکتاتور در سال ۱۹۳۷ میلادی، که منجر به تعلیق پارلمان و پروژهٔ اساسنامه شد، نتوانست
به تعلیق پارلمان و پروژهٔ اساسنامه شد، نتوانست اقدامات خود را پیش ببرد. لوتز با این وجود به حرفهٔ دیپلماتیک خود ادامه داد. او یکی از چهار زنی بود که منشور سازمان ملل متحد را در کنفرانس زنان بین-آمریکایی که در سال ۱۹۴۵ میلادی در سان فرانسیسکو برگزار شد، امضاء کردند. او همچنین به عنوان معاون کمیسیون زنان بین-آمریکایی از سال ۱۹۵۳ تا ۱۹۵۹ میلادی خدمت کرد. کنفرانس‌های سیاسی. در در سال ۱۹۲۲ میلادی، لوتز از برابری حقوق و فرصت‌های زنان با تمرکز ویژه بر شمول سیاسی دفاع کرد. لوتز در سال ۱۹۳۳ میلادی با مطالعه در مورد
کرد. لوتز در سال ۱۹۳۳ میلادی با مطالعه در مورد وضعیت حقوقی زنان در قارهٔ آمریکا برای کنفرانس بین-آمریکایی مونته‌ویدئو آماده شد و از اینکه ملیت زنان متأهل نباید منوط به تابعیت همسرانشان باشد، دفاع کرد. او همچنین یک معاهدهٔ حقوق برابر را پیشنهاد کرد و کمیسیون زنان بین-آمریکایی را تحت فشار قرار داد تا مجدداً تمرکز کنند و به تجزیه و تحلیل شرایط کار زنان در قارهٔ آمریکا متعهد شوند. در طول کنفرانس سازمان ملل متحد دربارهٔ سازمان بین‌المللی در سال ۱۹۴۵ میلادی در سان فرانسیسکو، لوتز به همراه مینروا برناردینو برای
فرانسیسکو، لوتز به همراه مینروا برناردینو برای گنجاندن کلمهٔ «زنان» در پیش‌گفتار منشور ملل متحد مبارزه کردند. در پیش‌نویس اول کلمهٔ «زنان» ذکر نشده بود، و برخلاف میل "ویرجینیا گیلدرسلیو" نمایندهٔ ایالات متحدهٔ آمریکا و برخی مشاوران زن بریتانیایی، لوتز و دیگر زنان از آمریکای لاتین در بند پایانی اصرار داشتند: «... ایمان به اصول اساسی حقوق بشر، در شأن انسان، در حقوق برابر زن و مرد و ملت‌های کوچک و بزرگ». او همچنین پیشنهاد کرد که سازمان ملل یک کمیسیون ویژه ایجاد کند که هدف آن تجزیه و تحلیل «وضعیت حقوقی زنان»
کند که هدف آن تجزیه و تحلیل «وضعیت حقوقی زنان» در سراسر جهان به منظور درک بهتر نابرابری‌هایی است که آنها با آن مواجه هستند و آمادگی بیشتری برای مبارزه با آنها داشته باشند. او به عنوان برجسته‌ترین و سرسخت‌ترین مدافع برای گنجاندن حقوق زنان در منشور سازمان ملل متحد شناخته می‌شود، و بدون کار او، سازمان ملل متحد احتمالاً مأموریتی برای حمایت از حقوق زنان نخواهد داشت. در سال ۱۹۶۴ میلادی، لوتز ریاست هیئت برزیلی را در چهاردهمین کمیسیون بین-آمریکایی در مونته ویدئو بر عهده داشت. علاوه بر این، در پانزدهمین نشست
بر عهده داشت. علاوه بر این، در پانزدهمین نشست سالانهٔ کمیسیون زنان بین-آمریکایی که در سال ۱۹۷۰ میلادی برگزار شد، او پیشنهاد برگزاری سمیناری را برای رسیدگی به مشکلات خاص زنان بومی ارائه کرد. اگرچه لوتز در این مرحله از زندگی‌اش کمی بیش از هفتاد سال داشت، اما به شرکت در کنفرانس‌ها و تلاش برای گسترش حقوق زنان، از جمله کنفرانس جهانی زنان، ۱۹۷۵ میلادی در مکزیکو سیتی ادامه داد. حرفهٔ علمی. پس از بازگشت به برزیل در سال ۱۹۱۸ میلادی، لوتز خود را وقف مطالعهٔ دوزیستان، به ویژه قورباغه‌های زهرآگین و قورباغه‌های
به ویژه قورباغه‌های زهرآگین و قورباغه‌های خانوادهٔ درختی حقیقی کرد. در سال ۱۹۱۹ میلادی، او توسط موزهٔ ملی ریو دو ژانیرو استخدام شد. او بعداً یک طبیعت‌شناس در بخش گیاه‌شناسی شد. لوتز در طول زندگی خود مطالعات و انتشارات علمی متعددی را منتشر کرد که مهمترین آنها «مشاهدات تاریخچهٔ زندگی قورباغه برزیلی» (۱۹۴۳)، «یک گروه همسرایان قورباغهٔ برجسته در برزیل» (۱۹۴۶)، و «قورباغه‌های جدید از کوه ایتیایا» (۱۹۵۲) بود. در سال ۱۹۵۸ میلادی، او چیزی را توصیف کرد که اکنون به عنوان قورباغهٔ تندرو لوتز شناخته می‌شود
اکنون به عنوان قورباغهٔ تندرو لوتز شناخته می‌شود ("پاراتلماتوبیوس لوتزی"، لوتز و کاروالیو، ۱۹۵۸)، که به افتخار پدرش نامگذاری شده‌است. لوتز به نام دو گونهٔ مارمولک برزیلی: "لیولائموس لوتزاه" و "فیلوپزوس لوتزاه" و همچنین چهار گونهٔ قورباغه: "پریستیمانتیس لوتزاه"، "دندروپسوفوس برتالوتزاه"، "مگائلوزیا لوتزاه"، و "اسکیناکس برتاه" مفتخر است. مجموعه‌های برتا لوتز که در موزهٔ ملی در ریو دو ژانیرو نگهداری می‌شد، در آتش‌سوزی که بیشتر مجموعه‌های موزه را در سپتامبر ۲۰۱۸ میلادی ویران کرد، نابود شدند. مرگ. او در ۱۶
۲۰۱۸ میلادی ویران کرد، نابود شدند. مرگ. او در ۱۶ سپتامبر ۱۹۷۶ میلادی در سن ۸۲ سالگی درگذشت.
مارگارت هیگینز هال (۳ سپتامبر ۱۹۲۰–۳ ژانویه ۱۹۶۶) یک روزنامه‌نگار و خبرنگار جنگی آمریکایی بود. هیگینز اخبار جنگ جهانی دوم، جنگ کره، و جنگ ویتنام را پوشش می‌داد و طی اقداماتی، زمینه دسترسی برابر برای خبرنگاران زن جنگ را فراهم می‌کرد. او یک همکاری طولانی مدت با "نیویورک هرالد تریبون" (۱۹۴۲–۱۹۶۳) و بعداً به عنوان ستون نویس سندیکایی برای "نیوزدی" داشت. او اولین زنی بود که برنده جایزه پولیتزر شد که در سال ۱۹۵۱ برای پوشش او از جنگ کره به وی اعطا شد. سنین جوانی و تحصیل. هیگینز در ۳ سپتامبر ۱۹۲۰ در هنگ کنگ متولد
تحصیل. هیگینز در ۳ سپتامبر ۱۹۲۰ در هنگ کنگ متولد شد، جایی که پدرش، لارنس هیگینز، در یک شرکت حمل و نقل کار می‌کرد. پدرش که یک آمریکایی ایرلندی-آمریکایی بود، با همسر آینده‌اش و مادر هیگینز، مارگاریت دوگدار هیگینز (که تبار اشرافی فرانسوی داشت) در جنگ جهانی اول در پاریس آشنا شد. اندکی پس از آن، آنها به هنگ کنگ نقل مکان کردند. خانواده او سه سال بعد از تولدش، به ایالات متحده آمریکا نقل مکان کردند و در اوکلند ساکن شدند. پدر هیگینز در جریان سقوط بازار سهام در سال ۱۹۲۹ شغل خود را از دست داد. هیگینز در زندگی‌نامه
۱۹۲۹ شغل خود را از دست داد. هیگینز در زندگی‌نامه خود، که در "News a Singular Thing" چاپ شده‌است، این روزها را بدترین روزهای زندگی خود توصیف می‌کند و می‌نویسد: «در آن روز بود که نگرانی‌های برای شغل آینده و چگونگی امرار معاش در ذهنم نقش بست. من آن موقع هشت ساله بودم. مانند میلیون‌ها نفر دیگر که در دهه سی بزرگ شده‌اند، ترس این که مبادا جایی برای من در جامعه نباشد، مرا آزار می‌داد.» کمی بعد پدر هیگینز در یک بانک شغلی پیدا کند و مادرش توانست در ازای شغل معلمی (معلم زبان فرانسه) بورسیه تحصیلی هیگینز برای مدرسه
زبان فرانسه) بورسیه تحصیلی هیگینز برای مدرسه آنا در برکلی را فراهم نماید. دانشگاه کالیفرنیا، برکلی. هیگینز تحصیلات خود را در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی و در پاییز ۱۹۳۷ شروع کرد. پس از فارغ‌التحصیلی از برکلی در سال ۱۹۴۱ با مدرک لیسانس زبان فرانسه، او به قصد پیدا کردن یک شغل مرتبط با روزنامه، راهی نیویورک شد. او قصد داشت یک سال به خود فرصت دهد تا شغلی پیدا کند و اگر موفق نشد، به کالیفرنیا بازگردد تا معلم زبان فرانسه شود. پس از ورود در اواخر تابستان، او برای ادامه تحصیل در مقطع کارشناسی ارشد در دانشکده
برای ادامه تحصیل در مقطع کارشناسی ارشد در دانشکده روزنامه‌نگاری دانشگاه کلمبیا درخواست داد. دانشگاه کلمبیا. او پس از ورود به نیویورک در اوت ۱۹۴۱ وارد دفتر شهر "نیویورک هرالد تریبون" شد. او با سردبیر شهر ملاقات کرد و رزومه خود را به او نشان داد. در حالی که در آن زمان به او پیشنهاد کاری داده نشد، اما سردبیر به او پیشنهاد داد تا ماه دیگر برای پیدا شدن شغلی دیگر مجدد به دفتر مراجعه کند. فعالیت‌های حرفه ای. اروپا: جنگ جهانی دوم. هیگینز که مشتاق تبدیل شدن به خبرنگار جنگ بود، مدیران "نیویورک هرالد تریبیون" را
جنگ بود، مدیران "نیویورک هرالد تریبیون" را متقاعد کرد که او را در سال ۱۹۴۴، پس از دو سال کار برای روزنامه، به اروپا بفرستند. پس از استقرار او در لندن و پاریس، در مارس ۱۹۴۵ به آلمان عازم شد. او شاهد آزادسازی اردوگاه کار اجباری داخائو در آوریل ۱۹۴۵ بود و برای کمک‌هایش در جریان تسلیم شدن توسط محافظان اس اس، نشان مبارزاتی ارتش ایالات متحده را دریافت کرد. او بعداً محاکمه‌های جنگ نورنبرگ و محاصره برلین توسط اتحاد جماهیر شوروی را پوشش خبری داد. در سال ۱۹۴۷، او رئیس دفتر "تریبون" در برلین شد. کشور کره. در سال
رئیس دفتر "تریبون" در برلین شد. کشور کره. در سال ۱۹۵۰، هیگینز به عنوان رئیس دفتر "تریبون در" توکیو منصوب شد و همکارانش در توکیو از او استقبال سردی کردند. او بعداً فهمید که رمانی که اخیراً توسط همکارش در برلین منتشر شده‌است، تصوری خصمانه‌ای از او ایجاد کرده‌است. رمان، "فریاد زدن با لذت"، یک خبرنگار زن در برلین را به تصویر می‌کشد. شایعات در آن زمان بر این نکته دامن می‌زدند که رمان‌نویس، تونی هاوارد، شخصیت اصلی رمانش را بر اساس شخصیت هیگینز ساخته‌است، که باعث ایجاد سوء ظن و خصومت در میان کارکنان توکیو با او
ایجاد سوء ظن و خصومت در میان کارکنان توکیو با او شده‌است. مدت کوتاهی پس از ورود او به ژاپن، جنگ در کره آغاز شد، او به عنوان یکی از اولین خبرنگاران این موضوع را مورد پوشش خبری قرار داد. در ۲۸ ژوئن، هیگینز و سه نفر از همکارانش شاهد بمباران پل هانگانگ بودند و در نتیجه در ساحل شمالی رودخانه هان به دام افتادند. پس از عبور از رودخانه و رساندن خود به مقر ارتش آمریکا در سوون که یک روز به طول انجامید، ژنرال والتون واکر به او دستور داد که سریعاً از کشور خارج شود. استدلال او این بود که زنان به جبهه نبرد تعلق ندارند.
او این بود که زنان به جبهه نبرد تعلق ندارند. ژنرال تأکید کرد که ارتش فرصتی برای فکر برای زنان ندارد و نگران ایجاد اقامتگاه‌های جداگانه برای آنها است. او توانست بعدها با تلاش‌هایی، چنرال را راضی کند تا با حضورش در جنگ موافقت کند. این یک پیشرفت بزرگ برای همه زنان خبرنگار جنگ بود. اخراج اولیه او از کره و عقب‌نشینی بعدی مک آرتور که به هیگینز اجازه داد در جبهه باقی بماند، سرفصل اخبار در ایالات متحده شد و او را به یک چهره مشهور تبدیل کرد. هنگامی که در کره بود، "تریبون" هومر بیگارت را برای پوشش خبری جنگ در کره
"تریبون" هومر بیگارت را برای پوشش خبری جنگ در کره فرستاد و او به هیگینز گفت که به توکیو برگردد. او نپذیرفت و تریبون به او اجازه ماندن داد، که منجر به درگیری رقابتی بین این دو شد که در نهایت منجر به دریافت جایزه پولیتزر برای هیگینز در سال ۱۹۵۱ برای گزارش بین‌المللی شد. پوشش امور جهانی. هیگینز در نتیجه گزارش‌هایش از کره، جایزه یادبود جورج پولک در سال ۱۹۵۰ را از باشگاه مطبوعاتی خارج از کشور دریافت کرد. هیگینز در بقیه عمر خود به پوشش امور خارجی ادامه داد و با رهبران جهان مانند فرانسیسکو فرانکو، نیکیتا خروشچف و
جهان مانند فرانسیسکو فرانکو، نیکیتا خروشچف و جواهر لعل نهرو مصاحبه کرد. در سال ۱۹۵۵، او تأسیس و رئیس دفتر "تریبون" در مسکو شد و اولین خبرنگار آمریکایی بود که پس از مرگ استالین اجازه بازگشت به اتحاد جماهیر شوروی را پیدا کرد. زندگی شخصی. او زمانی که در برکلی بود، با همسر اول خود، استنلی مور، دستیار تدریس در بخش فلسفه آشنا شد. طبق گزارش‌ها آنها جذب یکدیگر شده بودند، اما هیچ رابطه ای در زمانی که در برکلی بودند شکل نگرفت. وقتی هیگینز به نیویورک نقل مکان کرد، دوباره با مور، که در آن زمان استاد فلسفه در هاروارد
با مور، که در آن زمان استاد فلسفه در هاروارد بود، آشنا شد. آنها در سال ۱۹۴۲ ازدواج کردند. کمی بعد او به جنگ جهانی دوم فراخوانده شد و رابطه آنها از هم پاشید و به طلاق در سال ۱۹۴۷ ختم شد. در سال ۱۹۵۲، با ویلیام ایونز هال، ژنرال نیروی هوایی ایالات متحده، ازدواج کرد. دختر اول آنها که در سال ۱۹۵۳ به دنیا آمد، پنج روز پس از زایمان زودرس درگذشت. هیگینز در سال ۱۹۵۸ یک پسر به نام لارنس هیگینز هال و در سال ۱۹۵۹ یک دختر به نام لیندا مارگریت هال به دنیا آورد. در سال ۱۹۶۳، هال از نیروی هوایی بازنشسته شد و برای کار به
هال از نیروی هوایی بازنشسته شد و برای کار به یک شرکت الکترونیکی رفت. مرگ و میراث. هیگینز در نهایت به بیماری مالاریا مبتلا شد و همین بیماری منجر به مرگ او در ۳ ژانویه ۱۹۶۶ در سن ۴۵ سالگی در واشینگتن دی سی شد. او سرانجام در گورستان ملی آرلینگتون به خاک سپرده شد.
تکذبان محرم قیزی اسماعیلوا ( ; 21 دسامبر ۱۹۲۳ – ۲۴ مارس ۲۰۰۸) خواننده آذربایجانی، هنرمند خلق جمهوری آذربایجان، محقق شخصی جمهوری آذربایجان بود. زندگی و شغل. تکذبان اسماعیلوا در ۲۱ دسامبر سال ۱۹۲۳ در شهر باکو متولد شد. در سالهای ۱۹۳۹–۱۹۴۴ او در کالج موسیقی عاصف زیناللی تحصیل کرد و به عنوان خواننده حرفه ای شروع به اجرا کرد. از سال ۱۰۳۰ تا ۱۹۴۶ تکذبان به اجرا در ارکستر فیلارمونیک دولت آذربایجان پرداخت. او در سال ۱۹۴۲ با مظاهر قلی اف ازدواج کرد که با او صاحب یک دختر الهمه شد، اما این زوج زمانی که دخترشان ۵ ساله
الهمه شد، اما این زوج زمانی که دخترشان ۵ ساله بود از هم جدا شدند. اسمایلووا پس از طلاق با حبیب بایراموف نوازنده تار ازدواج کرد. در طول جنگ جهانی دوم، اسماعیلوا به عنوان بخشی از تیپ تبلیغاتی در جبهه کنسرت برگزار کرد. در سال ۱۹۴۴ به عنوان خواننده در کمیته رادیو آذربایجان فعالیت خود را آغاز کرد. در سال‌های ۱۹۴۶–۱۹۴۹، اسماعیلوا تک‌نواز گروه کر کمیته پخش رادیو آذربایجان بود. از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۶، او دوباره سولیست فیلارمونیک دولتی آذربایجان بود. پس از تبدیل بخش کنسرت انجمن فیلارمونیک به سازمان «صحنه دولتی
بخش کنسرت انجمن فیلارمونیک به سازمان «صحنه دولتی آذربایجان» در سال ۱۹۵۶، اسماعیلوا تا سال ۱۹۶۲ در اینجا کار کرد. او از سال ۱۹۶۲ تا ۱۹۷۸ سولیست انجمن فیلارمونیک دولتی آذربایجان بود. از سال ۱۹۸۵، اسماعیلوا شروع به تدریس در ورزشگاه دولتی هنر کرد. اسماعیلوا در سال ۱۹۹۳ عنوان هنرمند خلق جمهوری آذربایجان را دریافت کرد. رپرتوار اسماعیلوا شامل آثار آهنگسازان آذربایجانی، ترانه‌های محلی و مو سیقی مقامی آذربایجان بود. &lt;/ref&gt; بیشتر آثار توکزبان اسماعیلوا در حال حاضر جزو آثار طلایی نگهداری می‌شود. اسماعیلوا در
حاضر جزو آثار طلایی نگهداری می‌شود. اسماعیلوا در طول کار خود در کشورهای خارجی به نمایندگی از آذربایجان در آلمان، لهستان، عراق، ایران، ترکیه، مصر، الجزایر و غیره تور برگزار کرد. اسماعیلوا پس از مرگ همسر دومش حبیب بایراموف در سال ۱۹۹۴ صحنه را ترک کرد و خود را وقف تدریس کرد و از سال ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۴ به عنوان معلم در سالن ورزشی هنر مشغول به کار شد. در سال ۱۹۹۸ به او نشان افتخار جمهوری آذربایجان اعطا شد. تکذبان اسماعیلوا در ۲۴ مارس ۲۰۰۸ در سن ۸۵ سالگی در باکو فوت کرد. در سال ۲۰۱۹، کنسرتی به یاد اسماعیلوا در مرکز
کرد. در سال ۲۰۱۹، کنسرتی به یاد اسماعیلوا در مرکز بین‌المللی موغام به عنوان بخشی از پروژه «خالقان و بازماندگان» برگزار شد. قرار است نقش برجسته ای از اسماعیلوا و همسرش حبیب بایراموف در مقابل خانه آنها نصب شود. منابع. - ТУКЕЗБАН МАГЕРРАМ ГЫЗЫ ИСМАЙЛОВА". azertag.az (in Russian). Retrieved 2020-11-21. - Tükəzban İsmayılova". Metbuat.az (in Azerbaijani). Retrieved 2020-11-21. - Tükəzban İsmayılova". Qadin.net. 2015-05-31. Retrieved 2020-11-21. - Həyat yoldaşının ölümündən sonra səhnədən imtina edən sənətkar".
ölümündən sonra səhnədən imtina edən sənətkar". Kayzen (in Russian). Retrieved 2020-11-21. - Сегодня проводят в последний путь народную артистку Азербайджана Тукезбан Исмайлову". 1news.az (in Russian). Retrieved ۲۰۲۰-۱۱-۲۱. - Yaradanlar və yaşadanlar"da Tükəzban İsmayılova yad olunub". medeniyyet.az. Retrieved 2020-11-21. - İlhamə Quliyeva: "Tükəzban İsmayılova və Həbib Bayramovun xatirəsi mütləq əbədiləşdirilməlidir"". apa.az (in Azerbaijani). Retrieved 2020-11-21.
زباء بنت عمرو، ملکه مشهور تدمر است که در سده سوم میلادی می‌زیسته‌است. داستان انتقال او از قاتل پدرش نقل اکثر تاریخ‌های مطرح قرار گرفته‌است. برخی شخصیت او را آمیخته با افسانه قلمداد کرده‌اند. نام. نام وی در منابع اسلامی زباء، زبای و حتی زینب نیز گزارش شده‌است. زنوبیا دیگر نام اوست. از دیگر نام‌های او در منابع، نائله است که طبری در تاریخش او را به این نام گزارش کرده‌است. فیروزآبادی در "قاموس المحیط" نام او را میسون و ابن نباته در "شرح العیون فی شرح رساله ابن زیدون" نامش را فارعه گزارش می‌کند. زبیدی در "تاج
زیدون" نامش را فارعه گزارش می‌کند. زبیدی در "تاج العروس" او را بارعه و نابله و جاخظ در "المحاسن و الاضداد" او را هند نام برده‌است. نسب. زباء، دختر عمرو بن ظرب بن حسان بن آدینه بن سمیدع بن هوثر است. جد او را هوثر یا هوبر عملیقی یا عملقی و حتی عمیلقی معرفی کرده‌اند. سرگذشت. مورخان بیشتر در خصوص دوران حکومت او انتقام گرفتن از قاتل پدرش سخن به میان آورده‌اند. در این خصوص آورده‌اند که جذیمه الابرش بن مالک بن فهم تنوخی، نخستین پادشاه عرب عراق، در جنگی با عمرو بن ظرب که حاکم شام و جزیره بود، پیروز شد و عمرو را به
که حاکم شام و جزیره بود، پیروز شد و عمرو را به قتل رسانید. زباء دختر عمرو، پس از رسیدن به قدرت نبردی با جذیمه را تدارک دید ولی با سفارش‌های خواهرش از این کار منصرف شد. او قانع شد تا به جای جنگ با قاتل پدر، از حیله و نیرنگ درگرفتن انتقام استفاده کند. در همین راستا، وی نامه‌ای به جذیمه نوشت و به او پیشنهاد ازدواج داد. او از ملحق کردن دو قلمرو ذیل سلطه جذیمه برای جلب جذیمه استفاده کرد. جذیمه نیز این پیشنهاد را پذیرفت و عازم تدمر شد اما سربازان زباء او را محاصره و دستگیر کردند و در نهایت جذیمه به دستور زباء
و دستگیر کردند و در نهایت جذیمه به دستور زباء کشته شد. پس از قتل جذیمه، جانشین اقدام به خون‌خواهی کرد اما به توجه به عدم تسلط بر زباء و استحکامات تدمر، از این کار بازماند. در نهایتی حیله‌ای برای قتل زباء گرفته شد. بر اساس این نقشه، شخصی به نام قصیر را گوش و دماغ بریدند و به تدمر فرستادند. قصیر خود را مورد ظلم واقع شده حاکم شام معرفی کرد که به بهانه دست داشتن در قتل جذیمه، به این وضع افتاده‌است. او از زباء درخواست پناهندگی کرد و زباء نیز موافقت کرد. کمی بعد، قصیر به بهانه کاروان تجاری، هزار شتر را از تدمر
قصیر به بهانه کاروان تجاری، هزار شتر را از تدمر برای تجارت خارج کرد و در بازگشت، به جای کالا در هر شتر، دو جنگجو وارد شهر تدمر کرد. جنگجویان در فرصتی مناسب، از شترها پیاده و به شهر حمله کردند و در نهایت زباء که قصد فرار داشت، در چنگ عمرو یکی از سرداران سپاه دشمن قرار گرفت. زباء سریعاً زهری که به همراه داشت را سر کشید و با جمله معروف «به دست خودم کشته شدم نه تو ای عمرو» به زندگی خود پایان داد. این جمله او، امروزه از ضرب‌المثل‌های عربی است. در منابع. او را زنی با تدبیر و آشنا به چند زبان دانسته‌اند که به
زنی با تدبیر و آشنا به چند زبان دانسته‌اند که به تاریخ مصر علاقه بسیار داشت. آورده‌اند او به قصرش به سبک شاهان ساسانی زیست می‌کرد و جمعی از فیلسوفان را در گرد خود جمع کرده بود. در برخی منابع از مناسبت‌های او با پادشاهی روم یاد شده‌است. برخی شخصیت او را آمیخته واقعیت و افسانه می‌دانند.
این مقاله، فهرست مربیان باشگاه فوتبال تاتنهام هاتسپر و آمار عملکردشان در بازی‌های لیگ، جام‌ها؛ از جمله جام‌های داخلی و اروپایی است که به ترتیب تاریخ انتصاب در جدول زیر فهرست شده‌اند. از نظر کسب جام‌ها و افتخارات، بیل نیکلسون، پرثمرترین دوره را برای تاتنهام رقم زد؛ با قهرمانی لیگ فوتبال در فصل ۶۱–۱۹۶۰، قهرمانی در سه دوره از جام حذفی در سال‌های ۶۱–۱۹۶۰، ۶۲–۱۹۶۱، ۶۷–۱۹۶۶، به دست آوردن دو جام اتحادیه در سال‌های ۷۱–۱۹۷۰ و ۷۳–۱۹۷۲، پیروزی در جام خیریه ی سال‌های ۱۹۶۱، ۱۹۶۲ و یک قهرمانی مشترک در سال ۱۹۶۷ و کسب
۱۹۶۱، ۱۹۶۲ و یک قهرمانی مشترک در سال ۱۹۶۷ و کسب بزرگترین دستاوردهای تاریخ باشگاه، جام در جام اروپا در سال ۶۳–۱۹۶۲ و جام یوفا در فصل ۷۲–۱۹۷۱.
ناحیه بوگورودیتسکی () یک ناحیه اداری (رایون)، یکی از بیست و سه منطقه در استان تولای روسیه است. این ناحیه به عنوان منطقه بخش شهرداری بوگورودیتسکی ثبت شده‌است. مساحت ناحیه بوگورودیتسکی و مرکز اداری آن شهر بوگورودیتسک است.
این مقاله، فهرستی از آمارها و رکوردهای باشگاه فوتبال تاتنهام هاتسپر است. آمار و رکوردها در لیگ برتر. تاتنهام از زمان تأسیس لیگ برتر در فصل ۹۳–۱۹۹۲، عضو ثابت آن بوده‌است. با کسب مقام چهارم در فصل ۱۰–۲۰۰۹، باشگاه برای اولین بار وارد مرحله مقدماتی لیگ قهرمانان اروپا شد. این آغازی برای روند باثبات تاتنهام بود و در یازده فصل متوالی از ۱۰–۲۰۰۹ تا ۲۰–۲۰۱۹، کارش را در جمع ۶ تیم برتر لیگ پایان داد و در چهار فصل متوالی از ۱۶–۲۰۱۵ تا ۱۹–۲۰۱۸، سهمیه لیگ قهرمانان اروپا را کسب کرد. رکورد نقل و انتقالات. بازیکنانی که
را کسب کرد. رکورد نقل و انتقالات. بازیکنانی که نامشان پررنگ شده، هم‌اکنون در عقد قرارداد با باشگاه هستند.
ژاکوب لو مایر (Jacob Le Maire) (زاده حدود ۱۵۸۵ – درگذشت ۲۲ دسامبر ۱۶۱۶)، دریانورد بلژیکی بود که میان سال‌های ۱۶۱۵ تا ۱۶۱۶ زمین را دور زد. تنگهٔ میان تیرا دل فوئگو و ایسلا د لوس استادوس، بدون هیچ جنجالی به افتخار او تنگهٔ لو مایر نام‌گذاری شد. این خود لومر بود که به شورایی در ایندراخت پیشنهاد کرد، که گذرگاه جدید، به‌نام او نام‌گذاری شود و شورا به اتفاق آرا با لومر موافقت کرد. زندگی‌نامه. ژاکوب لو مایر در آنتورپ یا آمستردام چشم به جهان گشود، او یکی از ۲۲ فرزند ماریا والروون از آنتورپ و ایزاک لو مایر (زادهٔ