payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کردند. در سال ۱۹۲۰، بلیس رئیس بخش امور اروپای غربی در وزارت امور خارجه در واشینگتن شد. او همچنین میان سال‌های ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۳ سومین دستیار وزیر امور خارجه، بین سال‌های ۱۹۲۳ تا ۱۹۲۷ فرستادهٔ ایالات متحده به سوئد و بین سال‌های ۱۹۲۷ تا ۱۹۳۳ سفیر ایالات متحده آمریکا در آرژانتین بوده‌است. بلیس پس از اتمام خدمت خود به‌عنوان سفیر آمریکا در آرژانتین از سرویس دیپلماتیک خارجه بازنشسته شد. خدمات جنگ. بلیس پس از ورود ایالات متحده به جنگ جهانی دوم بین سال‌های ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۳، تحت عنوان مشاور به وزارت خارجه بازگشت و در سال
تحت عنوان مشاور به وزارت خارجه بازگشت و در سال ۱۹۴۴ دستیار ویژهٔ وزیر امور خارجهٔ وقت آمریکا یعنی کوردل هال شد. وی همچنین بین سال‌های ۱۹۴۴ تا ۱۹۴۵ دستیار ویژهٔ ادوارد ریلی استتینیوس، وزیر خارجه، بوده‌است. در پایان تابستان و ابتدای پاییز سال ۱۹۴۴، رابرت بلیس در برنامه‌ریزی برگزاری یک‌سری نشست‌های مهم دیپلماتیک در دامبارتن اوکس، نقش به‌سزایی ایفا کرد. این جلسه‌ها که به نام کنفرانس دامبارتن اوکس شناخته می‌شوند، میزبان نمایندگانی از چین، شوروی، بریتانیا و ایالات متحده آمریکا بود. این نمایندگان در مورد
و ایالات متحده آمریکا بود. این نمایندگان در مورد پیشنهادها برای ایجاد سازمانی به‌منظور حفظ صلح و امنیت در جهان مذاکره کردند. خروجی این مذاکرات تصویب منشور سازمان ملل متحد در سال ۱۹۴۵ در سان‌فرانسیسکو بود. بلیس برای دومین‌بار در نوامبر ۱۹۴۵ از فعالیت‌های دولتی بازنشسته شد. جمع‌آوری آثار هنری و دامبارتن اوکس. خانوادهٔ بلیس در سال‌های سکونت خود در پاریس (۱۹۱۲ تا ۱۹۱۹) با دوست دوران کودکی میلدرد بلیس، رویال تایلر که تاریخ-شناس و هنرشناس آمریکایی بود، دوباره ارتباط برقرار کردند. تایلر خانوادهٔ بلیس را با دلالان
برقرار کردند. تایلر خانوادهٔ بلیس را با دلالان هنری سرشناس پاریسی آشنا کرد و آتش علاقهٔ روزافزون آن‌ها را به‌عنوان مجموعه‌داران آثار هنری، به‌ویژه آثار هنری بیزانسی و پیشاکلمبی، شعله‌ور کرد. رابرت بلیس به‌ویژه شیفتهٔ آثار هنری پیشاکلمبی بود و اذعان می‌کرد زمانی که تایلر آن را در مغازه‌ای پاریسی در سال ۱۹۱۲ به او نشان داد، «میکروب جمع‌آوری آثار هنری در خاک حاصل‌خیز ریشه دواند». در سال ۱۹۲۰، خانوادهٔ بلیس خانهٔ خود را در دامبارتن اوکس خریدند. آن‌ها خانه را بازسازی و بزرگ‌تر کردند، به مساحت آن افزودند و چند
و بزرگ‌تر کردند، به مساحت آن افزودند و چند باغ هم‌سطح در ملک ۵۴ هکتاری ساختند. خانوادهٔ بلیس سال‌های متمادی‌ای (۱۹۲۳ تا ۱۹۳۳) را که خانه‌شان در حال بازسازی بود، خارج از کشور زندگی می‌کردند، هرچند از نزدیک بر مراحل ساخت‌وساز نظارت داشتند. آن‌ها همچنین به ساخت مجموعهٔ هنری خود ادامه دادند و پس از بازنشستگی در سال ۱۹۳۳، در دامبارتن اوکس زمینه را برای ساخت یک موزه و مؤسسهٔ پژوهشی فراهم کردند. در سال ۱۹۳۵، رابرت بلیس به‌همراه فردریک سی. والکات (زادهٔ ۱۸۶۹ – درگذشتهٔ ۱۹۴۹)، متولی مؤسسهٔ کارنگی واشینگتن، به مناطق
۱۹۴۹)، متولی مؤسسهٔ کارنگی واشینگتن، به مناطق کوهستانی و استوایی مکزیک، گوآتمالا و هندوراس سفر کرد تا ویرانه‌های تمدن مایا را ببیند. در سال ۱۹۴۰، خانوادهٔ بلیس کتابخانه و مجموعهٔ پژوهشی دامبارتن اوکس را بنا نهادند و آن را وقف و تقدیم به دانشگاه هاروارد کردند. پس از اهدای دامبارتن اوکس به هاروارد، خانوادهٔ بلیس به شهر واشینگتن دی. سی، خیابان بیست‌وهشتم، شمارهٔ ۱۵۳۷ نقل‌مکان کردند. مجموعهٔ آثار هنری پیشاکلمبی رابرت بلیس که در نگارخانهٔ ملی هنر آمریکا در واشینگتن دی.سی. بین سال‌های ۱۹۴۷ تا ۱۹۶۲ به نمایش
واشینگتن دی.سی. بین سال‌های ۱۹۴۷ تا ۱۹۶۲ به نمایش درآمد، در سال ۱۹۶۳ در بخش جدیدی از دامبارتن اوکس که فیلیپ جانسون طراحی کرده بود، نصب شد. سال‌های واپسین زندگی. رابرت بلیس با سازمان‌های فرهنگی و مدنی بسیاری همکاری می‌کرد. او به‌عنوان رئیس افتخاری و متولی فدراسیون هنرهای آمریکا، رئیس انجمن خدمات خارجی آمریکا، نایب‌رئیس کمیسیون هنری مؤسسهٔ اسمیتسونین، نایب‌رئیس هیئت‌مدیرهٔ صندوق ملی حفظ آثار تاریخی، مدیر و معاون اول انجمن عدالت جنایی واشینگتن، عضو آکادمی علوم سیاسی و اجتماعی آمریکا، عضو هیئت ناظران هاروارد،
سیاسی و اجتماعی آمریکا، عضو هیئت ناظران هاروارد، متولی موزهٔ تاریخ طبیعی آمریکا در نیویورک، متولی و عضو کمیتهٔ اجرایی مؤسسهٔ کارنگی، واشینگتن دی. سی، متولی موزهٔ هنرهای بدوی نلسون راکفلر، نیویورک، متولی موزهٔ هنر سانتا باربارا، عضو کمیتهٔ مشورتی هنر بخش روابط فرهنگی وزارت امور خارجه ایالات متحده آمریکا و دفتر هماهنگ‌کنندهٔ امور بین آمریکایی فعالیت می‌کرد. همچنین او مدارک دکترای افتخاری خود را در رشتهٔ حقوق در سال ۱۹۳۳ از دانشگاه میزوری، در سال ۱۹۳۴ از دانشگاه سیراکیوس و در سال ۱۹۵۱ از دانشگاه هاروارد
دانشگاه سیراکیوس و در سال ۱۹۵۱ از دانشگاه هاروارد دریافت کرده‌است. رابرت بلیس یکی از پنج دیپلمات بازنشسته‌ای بود که در سال ۱۹۵۴ نامهٔ اعتراضی نسبت به حمله به جوزف مک‌کارتی در سرویس دیپلماتیک خارجی را امضا کرده بودند. خانوادهٔ بلیس صاحب فرزند نشدند. رابرت وودز بلیس در ۱۹ آوریل سال ۱۹۶۲ در ۸۶ سالگی در واشینگتن دی.سی. چشم از جهان فروبست. آثار. بلیس کتابِ هنر بومی قارهٔ آمریکا را در سال ۱۹۴۷ نوشت و منتشر کرد (سپس در سال ۱۹۵۷، به نام هنر پیشاکلمبی، بازنشر شد).
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;42242919&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-08-01T06:44:34Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Dexbot&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;minor /&gt; &lt;comment&gt; به درخواست از به &lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;42333736&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; سایمون تِروده (زادهٔ ۲ مارس ۱۹۸۸) یک فوتبالیست اهل آلمان است که در پست مهاجم برای باشگاه فوتبال شالکه ۰۴ در
که در پست مهاجم برای باشگاه فوتبال شالکه ۰۴ در بوندسلیگا ۲ بازی می‌کند. از تیم‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال اشتوتگارت اشاره کرد. دوران باشگاهی. شالکه. وی در ۲۹ بازی در فصل ۲۲–۲۰۲۱ برای شالکه ۲۹ گل به ثمر رساند و با ۱۷۱ گل رکوردار گلزنی در بوندس‌لیگا ۲ شد و به همراه این تیم قهرمان بوندس‌لیگا ۲ در فصل ۲۲–۲۰۲۱ شد و به بوندس‌لیگا صعود کرد.
رونالد وین برکل (Ronald Wayne Burkle) (زادهٔ ۱۲ نوامبر ۱۹۵۲)، تاجری آمریکایی و یکی از بنیان‌گذاران و مدیران شرکت یوکایپا است. این شرکت در حوزهٔ سرمایه‌گذاری خصوصی فعال است و به‌طور تخصصی در بخش‌های توزیع، تدارکات، غذا، خرده‌فروشی، کالاهای مصرفی، خدمات، سرگرمی، ورزش و صنایع سبک در ایالات متحده فعالیت می‌کند. یوکایپا مجری ادغام و مالکیت فروشگاه‌ها و سوپرمارکت‌های زنجیره‌ای ازجمله فرد مایر، رالفز و جورگنسن بوده و پیش‌تر در ۳۵ شرکت، ازجمله فروشگاه‌های زنجیره‌ای A&amp;P و هول فودز مارکت، پیش از واگذاری و تملیک
A&amp;P و هول فودز مارکت، پیش از واگذاری و تملیک آن‌ها، سهام‌دار بوده‌است. ارزش دارایی‌های برکل در ۱۲ فوریه ۲۰۱۸، دو میلیارد دلار تخمین زده شد. او در فهرست «ثروتمندترین افراد جهان در سال ۲۰۱۴» مجلهٔ فوربز، در رتبهٔ ۶۳۳ قرار گرفت. برکل فعال برجستهٔ دموکرات و فردی نیکوکار است. اوایل زندگی و تحصیلات. رونالد برکل در ۱۲ نوامبر ۱۹۵۲، در پومونا، ایالت کالیفرنیا چشم به جهان گشود. والدینش بتی و جوزف برکل هستند و یک برادر کوچک‌تر دارد. جوزف تمام روزهای هفته را کار می‌کرد. او مدیر یکی از شعبه‌های فروشکاه زنجیره‌ای
می‌کرد. او مدیر یکی از شعبه‌های فروشکاه زنجیره‌ای برادران استاتر در پومونا بود و پس‌اندازش را در آپارتمان‌سازی سرمایه‌گذاری می‌کرد. برکل برای آن‌که بتواند پدرش را ببیند، در فروشگاه او قفسه‌ها را با نان پُر می‌کرد و چرخ‌دستی‌های خرید را مرتب می‌چید. برکل در ۱۳ سالگی به اتحادیهٔ محلی کارگران متحد غذا و تجارت پیوست. او در ۱۶ سالگی، از دبیرستان فارغ‌التحصیل شد و برای تحصیل در رشتهٔ دندان‌پزشکی به دانشگاه پلی‌تکنیک ایالتی کالیفرنیا، در پومونا رفت. کمتر از دو سال بعد، از آن دانشگاه انصراف داد. برکل در ۲۱ سالگی
بعد، از آن دانشگاه انصراف داد. برکل در ۲۱ سالگی با جانت استیپر، کارمند فروشگاه برادران استاتر و از نوادگان پیشگامان صنعت هوانوردی، برادران رایت، ازدواج کرد. آن‌ها سه فرزند داشتند. برکل در شرکت American Silver و یک شرکت فلزاتی دیگر، ۳۰۰۰ دلار سرمایه‌گذاری کرد و سرمایهٔ خود را به ۳۰۰۰۰ دلار رساند و سپس شروع به سرمایه‌گذاری، خرید و فروش فروشگاه‌های مواد غذایی کرد. او حداقل یک معامله با کمک کارشناس امور مالی، مایکل میلکن، از طریق اوراق قرضهٔ بنجل انجام داده‌است. برکل در فروشگاه برادران استاتر به سمت مدیریت
برکل در فروشگاه برادران استاتر به سمت مدیریت ارتقا یافت و بعدها معاون رئیس شرکت پترولین، شرکت خانوادهٔ استاتر شد. زمانی که برکل ۲۹ سال داشت، شرکت پترولین تصمیم گرفت فروشگاه برادران استاتر را بفروشد. برکل مخفیانه یک خرید اهرمی را با چارلز مانگر، نایب‌رئیس شرکت برکشایر هاتاوی که پذیرفته بود نیمی از سهام را فراهم کند، ترتیب داد. برکل پیشنهاد خود را به هیئت‌مدیرهٔ پترولین ارائه کرد که البته ۲۰ درصد کمتر از ارزش‌گذاری داخلی پترولین بود. هیئت‌مدیره پیشنهاد برکل را رد و او را اخراج کرد. ارزش سهام برکل در آن زمان
رد و او را اخراج کرد. ارزش سهام برکل در آن زمان حدود ۵ میلیون دلار بود و طی پنج سال بعد، او به سرمایه‌گذاری در سهام و نظارت بر املاک اجاره‌ای خانواده‌اش ادامه داد. حرفه. در سال ۱۹۸۶، برکل شرکت‌های یوکایپا را تأسیس کرد که در حوزهٔ سرمایه‌گذاری خصوصی فعال است و در شرکت‌های آمریکایی در زمینهٔ خدمات، ورزش، سرگرمی، تدارکات، غذا، کالاهای مصرفی، صنایع سبک، خرده‌فروشی، تولید و توزیع سرمایه‌گذاری می‌کند. در جریان شورش‌های لس‌آنجلس در سال ۱۹۹۲، برکل از بستن فروشگاه‌های خود در مرکز شهر امتناع ورزید و این اقدام او
خود در مرکز شهر امتناع ورزید و این اقدام او مورد تمجید قرار گرفت. او رئیس هیئت‌مدیره و سهام‌دار عمدهٔ شرکت‌های متعددی بوده‌است، ازجمله شرکت سرگرمی الاینس، شرکت غذایی گلدن‌استیت، فروشگاه‌های زنجیره‌ای دومینیک، فرد مایر، رالفز و فودفورلس. برکل در حال حاضر عضو هیئت‌مدیرهٔ شرکت نفتی اکسیدنتال پترولیوم، شرکت ساختمان‌سازی KB Home و شرکت یاهو است. برکلِ را اغلب به عنوان تاجری می‌بینند که روابط تنگاتنگی با اتحادیه‌های کارگری داشته و برای حل مشکلات کسب‌وکار با اتحادیه‌ها همکاری می‌کند. NHL. برکل مالک بخشی از تیم
همکاری می‌کند. NHL. برکل مالک بخشی از تیم پنگوئن‌های پیتسبورگ در لیگ ملی هاکی است، هرچند میزان سهامش در این تیم مشخص نیست. در سال ۱۹۹۹، او از طریق شراکت با بازیکن سابق تیم، ماریو لمیو، تیم را از ورشکستگی نجات داد. MLS. در ۲۲ ژانویه ۲۰۱۹، برکل به‌عنوان سرمایه‌گذار اصلی باشگاه فوتبال ساکرامنتو ریپابلیک معرفی شد که این باشگاه در آیندهٔ نزدیک حق امتیاز شرکت در لیگ MLS را دارد. سرمایه‌گذاری در فناوری. برکل از طریق صندوق سرمایه‌گذاری خطرپذیر که با اشتون کوچر و گای اوسری بنیان نهاده، در شرکت‌های استارت‌آپ
و گای اوسری بنیان نهاده، در شرکت‌های استارت‌آپ سرمایه‌گذاری کرده‌است. از سال ۲۰۲۰، سبد سرمایه‌گذاری این صندوق شامل پلتفرم سیت‌گیگ، پلتفرم ساندکلود، شرکت اوبر، خرده‌فروشی آنلاین واربی پارکر، سرویس موسیقی اسپاتیفای، شرکت فوراسکوئر و شرکت Airbnb است. سرمایه‌گذاری در رسانه. در ژانویه ۲۰۱۲، برکل در شرکت رزرو کنسرت Artist Group International که موکل‌های آن بیلی جوئل، متالیکا و راد استوارت هستند، سرمایه‌گذاری کرد. در مارس ۲۰۱۳، برکل در شرکت معروف Three Lions Entertainment که بر رویدادهای سرگرمی و بازاریابی
Entertainment که بر رویدادهای سرگرمی و بازاریابی چندبستری متمرکز است، دست به سرمایه‌گذاری زد. در سال ۲۰۱۴، او شرکت Artist Group International را خرید و از طریق آژانس پردایم تلنت، با آژانس‌هایLondon's CODA Music و X-ray Touring ادغام شد. در همان سال، برکل از طریق صندوق یوکایپا، سهام اندکی را در آژانس ایندیپندنت تلنت تصاحب کرد. در سال ۲۰۱۸، شرکت سرمایه‌گذاری یوکایپا، سهام اندکی را در جشنوارهٔ موسیقی اسپانیایی Primavera Sound به دست آورد. در سال ۲۰۲۰، برکل سرمایه‌گذاری کلانی در شرکت دنی ویمر پرزنتس که در
سرمایه‌گذاری کلانی در شرکت دنی ویمر پرزنتس که در زمینهٔ تولیدات جشنوارهٔ موسیقی فعال است، انجام داد. فعالیت‌های سیاسی. برکل میلیون‌ها دلار به حزب دموکرات کمک کرده‌است. او در املاک خود در بورلی هیلز، کالیفرنیا، میزبان مراسم جمع‌آوری کمک‌های مالی به نامزدهای حزب دموکرات بوده و حدود ۱۰۰ میلیون دلار جمع‌آوری نموده‌است. برکل میزبان جمع‌آوری کمک‌های مالی برای بیل و هیلاری کلینتون، جان کری، کوری بوکر، تری مک‌آلیف، آرنولد شوارتزنگر، فرماندار سابق جمهوری‌خواه کالیفرنیا و خیلی‌های دیگر بوده‌است. در ژانویه ۲۰۱۱، او
و خیلی‌های دیگر بوده‌است. در ژانویه ۲۰۱۱، او میزبان جمع‌آوری کمک مالی برای حمایت از لغو رأی‌گیری برای ممنوعیت ازدواج همجنس‌گرایان در کالیفرنیا بود. در سال ۲۰۰۴، برکل به راه‌اندازی شبکهٔ تلویزیونی ال گور کمک کرد که البته در ژانویه ۲۰۱۳ به کانال خبری الجزیره مستقر در قطر فروخته شد. در دوران ریاست‌جمهوری بیل کلینتون، برکل در زمینهٔ جمع‌آوری کمک‌های مالی فعال بود و آن‌ها دوستانی صمیمی شدند. برکل در سال ۲۰۰۲، کلینتون را به‌عنوان مشاور ارشد در دو صندوق سرمایه‌گذاری داخلی یوکایپا استخدام کرد. کلینتون در صندوق
داخلی یوکایپا استخدام کرد. کلینتون در صندوق جهانی یوکایپا که متمرکز بر شرکت‌های خارجی بود، سرمایه‌گذاری کرد. در مصاحبه‌ای با وال استریت ژورنال، هیلاری کلینتون، سناتور آمریکا در آن زمان، ابراز نگرانی کرد که چنین سرمایه‌گذاری‌هایی ممکن است از سوی دولت‌های خارجی به‌عنوان «آلت دست سیاست خارجه» به کار برود. در سال ۲۰۰۹، بیل کلینتون به‌دلیل تضاد منافع به ارتباط خود با یوکایپا پایان داد. پس از «ماه‌ها» مذاکرات، آن دو نفر در مورد پرداخت مبلغ نهایی بابت خدمات مشاورهٔ کلینتون که حدود ۲۰ میلیون دلار تخمین زده می‌شد،
کلینتون که حدود ۲۰ میلیون دلار تخمین زده می‌شد، به توافق نرسیدند و کلینتون از مبلغ پرداختی صرف‌نظر کرد. جوایز و قدردانی. افتخارات و جوایز برکل عبارت از: جایزهٔ «رفتار نیک» جیمی استوارت عضو پیشاهنگ لس‌آنجلس، ایالت کالیفرنیا، جایزهٔ پروژهٔ ایدز لس‌آنجلس و تعهد به زندگی، و جایزهٔ ویتنی یانگ مربوط به حقوق مدنی لس‌آنجلس. برکل افتخارات و جوایز متعددی را از حزب کارگر دریافت کرده‌است، ازجمله جایزهٔ خدمات اجتماعی Murray Green Meany Kirkland از فدراسیون کارگران آمریکا و جایزهٔ مرد سال از فدراسیون کارگران لس‌آنجلس.
و جایزهٔ مرد سال از فدراسیون کارگران لس‌آنجلس. بشردوستی. در سال ۱۹۹۷، برکل ۱۵ میلیون دلار برای ساخت تالار کنسرت والت دیزنی اهدا کرد. بنیاد رونالد وین برکل. برکل بنیان‌گذار و رئیس بنیاد رونالد وین برکل است. رسالت بنیاد «تأثیرگذاری مثبت بر مردم سراسر جهان و جوامع آن‌ها» است که این هدف را با حمایت از برنامه‌هایی محقق می‌کند که باعث «تقویت روابط بین‌الملل، حمایت از حقوق کارگر، توانمندسازی جوامع محروم، پرورش هنر و معماری، ترغیب کودکان به آموزش و پژوهش‌های علمی» می‌شود. زندگی شخصی. برکل طرفدار معماری سبک تاریخی
می‌شود. زندگی شخصی. برکل طرفدار معماری سبک تاریخی است. در سال ۲۰۱۱، او خانهٔ نیمه‌بازسازی‌شدهٔ انیس هاوس، مکانی تاریخی در لس‌آنجلس با طراحی فرانک لوید رایت، را خرید. در سال ۲۰۱۹، برکل خانه را به مبلغ ۱۸ میلیون دلار فروخت. برکل مالک عمارت گرین‌آکرز است که متعلق به هارولد لوید بوده‌است. برکل صاحب دو ملک از کمدین آمریکایی-انگلیسی باب هوپ است. در سال ۲۰۱۶، او خانهٔ باب هوپ در پالم اسپرینگز، با طراحی جان لاتنر، را به مبلغ ۱۳ میلیون دلار خرید. سپس در سال ۲۰۱۷، خانهٔ باب هوپ در تولوکا لیک در کالیفرنیا را به مبلغ
باب هوپ در تولوکا لیک در کالیفرنیا را به مبلغ ۱۵ میلیون دلار خرید. ریچارد فینکلهور در دههٔ ۱۹۳۰ این خانه را طراحی و در دههٔ ۱۹۵۰ جان الگین وولف آن را کامل کرد. در دسامبر ۲۰۱۳، برکل مدال طلای جسی اونز در بازی‌های المپیک ۱۹۳۶ برلین را به قیمت ۱٫۴ میلیون دلار خرید. او همچنین مالک جایزهٔ نوبل ادبیات ویلیام فاکنر است. برکل صاحب عمارتی به سبک مدیترانه‌ای و مشرف به ساحل بلک است. این عمارت در زمینی به مساحت شش آکر در منطقهٔ لا جولا در سن‌دیگو، کالیفرنیا قرار دارد. او این بنا را در ۵ فوریه ۱۹۹۹ به مبلغ ۱۵٫۳ میلیون
او این بنا را در ۵ فوریه ۱۹۹۹ به مبلغ ۱۵٫۳ میلیون دلار خرید که ارزیابی مالیاتی آن در حال حاضر ۳۴ میلیون دلار است. برکل با نواک جوکوویچ، تنیسور برجستهٔ جهان، در زمینهٔ بازاریابی استراتژیک و اقدامات خیرخواهانه همکاری کرده‌است. در دسامبر ۲۰۱۸، دولت صربستان در مونتانا کنسولگری دایر کرد و برکل به‌عنوان کنسول افتخاری صربستان در ایالات متحده معرفی شد. به همین دلیل، او برای شهروندی صربستان درخواست داد و به‌طور رسمی در ۲۵ نوامبر ۲۰۱۹ به تابعیت صربستان درآمد. طبق فهرست مجلهٔ فوربز، برکل پس از فیلیپ زپتر و میروسلاو
مجلهٔ فوربز، برکل پس از فیلیپ زپتر و میروسلاو میشکوویچ، سومین میلیاردر صربستانی است. در ۶ ژانویه ۲۰۲۰، جسد پسرش، اندرو، در خانه‌اش در بورلی هیلز پیدا شد. در دسامبر ۲۰۲۰، برکل که دوست خانوادگی مایکل جکسون بود، ملک سابق جکسون به نام مزرعهٔ نورلند را به قیمت ۲۲ میلیون دلار به‌دلیل «فرصت سرمایه‌گذاری» خرید.
دی‌اف‌اس‌کی سی-سری مجموعه‌ای از مینی‌کامیون‌ها و مینی‌ون‌های تولید شده توسط خودروساز چینی دی‌اف‌اس‌کی موتورز است. مدل‌های مینی‌ون برای اولین بار در سال ۲۰۰۹ رونمایی شدند. در ایران این خودرو با نام اینرودز سی۳۵ توسط گروه بهمن در حال تولید است. بررسی اجمالی. مدل‌های سری سی در مقایسه با مدل‌های سری کی و سری وی با فاصله بین دو محور بیشتر و جادارتر هستند. قیمت این خودروها از ۴۶٫۹۰۰ یوان تا ۵۹٫۸۰۰ یوان متغیر است. طراحی وانت‌های سی۳۵، سی۳۶، سی۳۷ بحث‌برانگیزتر از کامیون‌های پیکاپ است، زیرا نمای جلو و گرافیک
از کامیون‌های پیکاپ است، زیرا نمای جلو و گرافیک شیشه‌های جانبی شباهت زیادی به نسل سوم فیس‌لیفت فورد ترانزیت دارند.
گروه موسیقی زمستان‌های خام (Negu Gorriak) یک گروه موسیقی آلترناتیو اسپانیایی بود که در سال ۱۹۹۰ در استان گیپوسکوا (منطقه خودموختار باسک) تأسیس شد. تاثیر او در توسعه راک هم در منطقه خودموختار باسک و هم در بقیه اسپانیا و فرانسه بسیار زیاد بوده‌است. آنها به عنوان یکی از "مهم‌ترین گروه‌های راک اسپانیایی دهه نود توصیف شده‌اند.
ساموئل استبینز بولز (Samuel Stebbins Bowles) (زادهٔ ۱ ژوئن ۱۹۳۹)، اقتصاددان آمریکایی و استاد بازنشسته افتخاری در دانشگاه ماساچوست در امهرست است، جاییکه او به تدریس اقتصاد خرد و نظریه نهادها ادامه می‌دهد. کار او بیشتر متعلق به سنت تفکر اقتصادی نئو-مارکسی (بعضاً از آن به پسا-مارکسی نیز یاد می‌گردد) است. با این حال، نگرش او نسبت به مسائل اقتصادی یک نگرش التقاط‌گرای بوده و برگرفته شده از مکاتب فکری متنوع، از جمله آنچه او و دیگران به آن اقتصاد پسا ولراسی می‌گویند، می‌باشد. زندگی‌نامه. بولز، پسر سفیر ایالات متحده
می‌باشد. زندگی‌نامه. بولز، پسر سفیر ایالات متحده و فرماندار ایالت کنِتیکت چیستر بولز، در ۱۹۶۰ میلادی با دریافت مدرک BA از دانشگاه ییل فارغ‌التحصیل گردید، او در این جریان، یکی از بنیان‌گذاران گروه هم‌خوانان روسی ییل (Yale Russian Chorus) بوده و در سفرهای اولیه این گروه به اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی شرکت کرد. متعاقب آن، او مدرک دکترای تخصصی خود را در ۱۹۶۵ میلادی در رشته اقتصاد با تکمیل رساله‌ای تحت عنوان تخصیص مؤثر منابع در آموزش: یک مدل برنامه‌ریزی با کاربرد در نیجریه شمالی، از دانشگاه هاروارد کسب کرد.
در نیجریه شمالی، از دانشگاه هاروارد کسب کرد. دانشکده اقتصاد دانشگاه ماساچوست در امهرست، جاییکه بولز تا ۲۰۰۱ میلادی تدریس می‌کرد، در ۱۹۷۳ میلادی او و هربرت جینتیس، استیفن رزنیک، ریچارد دی. وولف و ریچارد ادوارد را به عنوان بخشی از یک «بسته بنیادی» استخدام نمود. اکنون بولز استاد اقتصاد در دانشگاه سیه‌نا در ایتالیا و همچنین استاد پژوهشی آرتور اشپیگل و رئیس برنامه علوم رفتاری در مؤسسه سنتا فه در سنتا فه، نیومکزیکو است. افزون بر آن‌ها، بولز همواره به تدریس برنامه‌های آموزشی اقتصاد خرد در سطح فوق لیسانس در
برنامه‌های آموزشی اقتصاد خرد در سطح فوق لیسانس در دانشگاه ماساچوست در امهرست ادامه می‌دهد. بولز در ۲۰۰۶ میلادی جایزه لئونتیف را برای دستاوردهای چشم‌گیر خود در حوزه نظریه اقتصادی از جانب مؤسسه توسعه جهانی و محیط‌زیست به‌دستاورد. در ۲۰۲۰ میلادی او عضو منتخب فرهنگستان هنر و علوم آمریکا بود. کارها. بولز آن عده از نظریات اقتصادی را که می‌گویند بازار آزاد و نابرابری اقتصادی کارایی را به حداکثر می‌رساند، به چالش کشیده و استدلال نموده‌است که مشوق‌های مالی بر مبنای منفعت-شخصی می‌تواند رفتاری را ایجاد نماید که
منفعت-شخصی می‌تواند رفتاری را ایجاد نماید که ناکافی بوده و به جنبه اخلاقی جامعه لطمه وارد نماید. او همچنین مدعی شده‌است که اقتصادهای دارای نابرابری کمتر مانند کشورهای آسیایی، نسبت به اقتصادهای که نابرابری بیشتر دارند مانند کشورهای آمریکای لاتین، عملکرد بهتری داشته‌اند. کارهای علمی و حوزه‌های مورد علاقه. در وبسایت خود در مؤسسه سنتا فه، او دو حوزه علمی اصلی مورد علاقه خود را بیان می‌کند که نخستین آن، «تکامل موازی رجحان‌ها، مؤسسات و رفتار، با تأکید بر مدل‌سازی و مطالعه تجربی تکامل فرهنگی، اهمیت و تکامل
و مطالعه تجربی تکامل فرهنگی، اهمیت و تکامل انگیزه‌های غیرخودبینانه در تشریح رفتار و اعمال این مطالعات بر حوزه‌های سیاست‌گذاری مانند حقوق مالکیت فکری، اقتصادِ آموزش و تدبیرهای سیاسی دولت در برنامه‌های توزیع مجدد»؛ و دومین حوزه مورد علاقه وی شامل «علت‌ها و پیامدهای نابرابری اقتصادی، با تأکید بر رابطه میان نابرابری‌ها در ثروت، قراردادهای غیرکامل و مدیریت معاملات اقتصادی در بنگاه‌ها، بازارها، خانواده‌ها و اجتماع‌ها» است. بولز با همکار سابق خود هربرت جینتیس (یکی دیگر از اساتید بازنشسته افتخاری دانشگاه ماساچوست
دیگر از اساتید بازنشسته افتخاری دانشگاه ماساچوست در امهرست) به‌طور مکرر همکاری دارد و مارتین لوتر کینگ جونیور از هر دو ی آن‌ها تقاضا نمود تا در مورد زمینه راه‌پیمایی ۱۹۶۸ مردمان فقیر، مقاله‌ای بنویسند. به علاوه، او در شبکه پژوهشی رجهان‌های مک‌آرتور، شبکه پژوهشی مک‌آرتور در مورد تأثیرات نابرابری بر عملکرد اقتصادی و برنامه علوم رفتاری مؤسسه سانتا فی کار نموده و مورد حمایت آن‌ها قرار دارد. بولز یکی از بنیان‌گذاران ابتکار اصلاحات برنامه درسی اقتصاد تحت عنوان پروژه CORE (CORE Project) بود، پروژه‌ای که به دنبال
CORE (CORE Project) بود، پروژه‌ای که به دنبال تجدید برنامه درسی لیسانس اقتصاد و شامل نمودن موضوعاتی چون ایثار، نابرابری و اقتصاد محیط زیست بود. او عضو هیئت رهبری این گروه است. این گروه یک کتاب‌درسی تحت عنوان اقتصاد را منتشر نمود که به‌طور رایگان و باز برای همه در اینترنت در دسترس بوده و بولز یکی از نویسندگان آن است. بولز نویسنده مقالات و کتاب‌های علمی متعددی است، از جمله گونه‌های تعاونی. بده و بستان انسان و تکامل آن (۲۰۱۱ میلادی) و مدرسه در آمریکای کاپیتالیست که برای بار نخست در ۱۹۷۶ میلادی منتشر گردید.
که برای بار نخست در ۱۹۷۶ میلادی منتشر گردید. خودخواهی در مقابل ایثار. بولز به تازگی روش ایجاد انگیزش در میان مردم از طریق خودخواهی و اشتیاق برای به حداکثر رساندن درآمد خود و مقایسه آن با ایثار و اشتیاق برای انجام یک کار خوب و تحسین شدن توسط دیگران، را مورد مطالعه قرار داده‌است. مردم نه تنها برای منافع مادی، بلکه برای «ساختن یک فرد متین، آزاد و نجیب از خود» کار می‌کنند. مطالعات رفتاری پیشنهاد می‌نمایند که «اگر مشوق‌های اقتصادی این علامت را برسانند که خودخواهی یک واکنش مناسب است، این مشوق‌ها نتیجه برعکس
یک واکنش مناسب است، این مشوق‌ها نتیجه برعکس خواهند داشت» و «آن ارزش‌های اخلاقی که باعث می‌شوند تا مردم با ایثار عمل نمایند، را تضعیف خواهند کرد». بولز مثالی از مرکز مراقبت روزانه کودکان در حیفا را می‌دهد، جاییکه جریمه‌ای برای آن عده از والدینی که دیرتر برای برداشتن کودکانشان از این مرکز می‌آمدند، وضع شده بود. والدین به‌جای این‌که از دیر آمدن خودداری نمایند، با دوچند کردن این زمان دیر رسیدن خود، واکنش نشان دادند. پس از ۱۲ هفته، این جریمه لغو شد، اما از زمان تأخیری کاسته نشد. از نظر بولز، این مثال یک «تشریک
تأخیری کاسته نشد. از نظر بولز، این مثال یک «تشریک مساعی منفی» میان مشوق‌های اقتصادی و رفتار اخلاقی را به‌خوبی تشریح می‌نماید، او همچنین افزود: «به نظر می‌رسد که این جریمه حس والدین مبنی بر مکلفیت اخلاقی آن‌ها برای خودداری از معذب کردن استادان را تضعیف نموده‌است و باعث شده‌است تا آن‌ها تأخیری را فقط به عنوان یک کالای دیگر که می‌توانند آن را خریداری کنند، بپندارند». بولز به پژوهش‌های انجام شده توسط ارنست فهر و دیگران مراجعه نموده و ادعا می‌نماید که مطالعات رفتاری که تأمین داوطلبانه کالاهای عمومی را مدل‌سازی
که تأمین داوطلبانه کالاهای عمومی را مدل‌سازی می‌کنند، نشان می‌دهند که «یک بخش قابل‌ملاحظه بیشتر جمعیت‌ها از قواعد اخلاقی پیروی می‌نمایند، آماده اهدا به دیگران هستند و آن‌های را که معیارهای رفتار مناسب را نقض می‌کنند، حتی به قیمت هزینه خودشان، مجازات می‌کنند و هیچ گونه پاداش مادی انتظار ندارند». نقاشی دیواری دیه‌گو ریورا از کارگران کارخانه منتاژ فوردز ریور روگ، نشان دهنده این است که بر اساس نظریه بولز، سازمان‌ها «با متوسل شدن به انگیزش‌های تحسین-دیگران مانند اشتیاق برای انجام یک کار به بهترین شکل و یک حس
اشتیاق برای انجام یک کار به بهترین شکل و یک حس تعاون دوجانبه در میان اعضای یک بنگاه» اعضای خود را انگیزش می‌دهند. در بیشتر موارد، «مشوق‌ها باعث تضعیف انگیزه‌های اخلاقی می‌شوند» چون این مشوق‌ها «ممکن است یک مشکل تصمیم‌گیری را ساخته و سپس منفعت شخصی را به عنوان یک رفتار مناسب پیشنهاد نمایند». تنها بکارگیری اصطلاحات بازار اعمالی را توجیه می‌کنند که در غیر آن صورت غیرقابل توجیه هستند. ساختارهای اقتصادی جوامع ارزش‌های مختلفی به افراد می‌دهند. در یک بازی که افراد می‌توانستند تصمیم بگیرند تا چه اندازه از یک منبع
می‌توانستند تصمیم بگیرند تا چه اندازه از یک منبع عمومی («جنگل») استخراج نمایند، استخراجی که منفعت گروه را به حداکثر می‌رساند به مراتب نسبت به استخراجی که منفعت شخصی را به حداکثر می‌رساند، کم بود. هر گاه به بازیگران در یک بازی آموزش داده شود تا خودخواهانه عمل نمایند، حتی آن‌ها هنگام بازی کردن در یک بازی دیگر که فاقد این چنین انگیزه برای عملکرد خودخواهانه است، نیز به عملکرد خودخواهانه خود ادامه می‌دهند. در یک مدل «کنترل‌کننده» که طی آن افراد برای «استثمار بیش از حد» جریمه می‌شدند، رفتار آن‌ها کاملاً مبتنی بر
از حد» جریمه می‌شدند، رفتار آن‌ها کاملاً مبتنی بر منفعت شخصی آن‌ها بود. در یک جامعه، «اگر مشوق‌های مربوطه به افراد خودخواه این اجازه را بدهند تا افراد مشتاق حمایت از حقوق مدنی را استثمار نمایند، پس احتمال پیروی از افراد مدنی بسیار پایین خواهد بود». مطالعه‌ای از ۱۵ جامعه کوچک نشان می‌دهد که «افرادی منتسب به جوامع دارای بازار منسجم، دارای ذهن عادلانه تر بودند»، آن‌ها پیشنهادهای سخاوت‌مندانه‌تری پیشنهاد می‌کردند و ترجیح می‌دادند تا یک پیشکش غیرعادلانه را، حتی اگر هیچ چیزی در مقابل آن به‌دست نمی‌آوردند، رد
اگر هیچ چیزی در مقابل آن به‌دست نمی‌آوردند، رد نمایند. در این جوامع، «افراد در انجام مبادله‌های که به‌طور متقابل سودمند است با بیگانگان دخیل هستند که نشان دهنده مدل‌های موفق رفتار بود و باعث می‌شود تا سایر افراد از آن‌ها تقلید نمایند». نابرابری در مقابل موفقیت اقتصادی. بولز می‌پرسد که «چه رابطه‌ای میان نابرابری و موفقیت اقتصادی ملت‌ها، بنگاه‌ها و جوامع محلی وجود دارد؟» بولز و چند پژوهش‌گر دیگر در دانشگاه کالیفرنیا در برکلی، دو نظریه که بیشتر اقتصاددان از مدت‌های طولانی به آن باورمند هستند را به چالش
از مدت‌های طولانی به آن باورمند هستند را به چالش کشیدند، یکی این‌که نابرابری با موفقیت اقتصادی یک ملت به‌طور دست به دست حرکت می‌کند و دوم این‌که کاهش نابرابری‌های اقتصادی، اثرگذاری را به‌طور اجتناب‌ناپذیر کاهش می‌دهد. به عنوان مثال، او نوشت که «کشورهای آسیای شرقی که دارای سطح نسبتاً هم‌سان توزیع درآمد هستند نسبت به کشورهای آمریکای لاتین که توزیع درآمد در آن‌ها کمتر برابر است، عملکرد به مراتب بهتری داشته‌اند. سرمایه‌گذاری در تغذیه، سلامت و آموزش کودکان فقیر نه تنها باعث ایجاد فرصت‌های اقتصادی بیشتر شده‌است،