payamvha/North_RAG huggingface dataset:
چارلز ادوارد وب جونز (; – ) سیاست‌مدار اهل بریتانیا بود. او افسر ارشد ارتش بریتانیا بود. او به عنوان سرگروهبان کل و نماینده نظامی بریتانیا در سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) خدمت کرد. او در سال ۱۹۹۵ از ارتش بازنشسته شد و به عنوان جنتلمن آشر بلک راد (یا به اختصار بلک راد) در مجلس اعیان پارلمان بریتانیا مشغول به کار شد و تا سال ۲۰۰۱ در این سمت خدمت کرد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام، نشان سلطنتی ویکتوریایی و نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است.
آلن جولی (؛ ۱۲ نوامبر ۱۹۱۰ – ۱۵ سپتامبر ۱۹۷۷) نظامی اهل بریتانیا بود. او افسر ارشد ارتش بریتانیا بود که از سال ۱۹۶۶ تا ۱۹۶۹ به عنوان سرتیپ ستاد کل نیروها خدمت کرد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است.
الکساندر کالین جانستون (; – ) بازیکن کریکت، چوگان‌باز، و بازیکن فوتبال اهل بریتانیا بود. جانستون از کالج نظامی سلطنتی در سندهرست فارغ‌التحصیل شد و وارد هنگ ووسترشر شد. پس از سه سال مأموریت در هنگ نیجریه شمالی، به انگلستان بازگشت و مأموریت دیگری در سرویس سیگنال ارتش دریافت کرد. او در طول جنگ جهانی اول با افتخار خدمت کرد و فرماندهی گردان دهم هنگ چشایر و بعداً تیپ ۱۲۶ پیاده‌نظام را بر عهده داشت. فرماندهی تیپ ۱۲۶ او را به جوان‌ترین ژنرال ارتش بریتانیا تبدیل کرد. او در طول جنگ چندین بار زخمی شد و به خاطر شجاعت
او در طول جنگ چندین بار زخمی شد و به خاطر شجاعت جوایزی دریافت کرد، که مهم‌ترین آنها نشان خدمات ممتاز با نشان مدال و صلیب نظامی بود. خدمت نظامی او پس از جنگ نیز ادامه یافت، البته به دلیل جراحات جنگی‌اش در نقشی غیررزمی. جانستون که به شدت درگیر آموزش ارتش بود، در سال ۱۹۳۷ بازنشسته شد، اما در طول جنگ جهانی دوم از بازنشستگی خارج شد تا در اداره اطلاعات سیاسی وزارت امور خارجه فعالیت کند. جانستون به عنوان یک کریکت‌باز درجه یک، بیشتر با همپشایر در ارتباط بود، جایی که بین سال‌های ۱۹۰۲ تا ۱۹۱۹ در مسابقات قهرمانی
که بین سال‌های ۱۹۰۲ تا ۱۹۱۹ در مسابقات قهرمانی شهرستان برای آنها کریکت بازی کرد. او که پیش از جنگ جهانی اول یک ضربه‌زن پرکار بود، در سال ۱۹۱۲ در میانگین ضربه‌زنی ملی، پس از سی.بی. فرای، در جایگاه دوم قرار گرفت و با اختلاف کمی از بازی در کریکت تست برای انگلیس در آن سال بازماند. جانستون ۱۰۸ بازی درجه یک برای همپشایر انجام داد، ۵۴۴۲ ران به ثمر رساند و ده سنچری (امتیاز سنچری) کسب کرد. او همچنین در سطح درجه یک برای باشگاه کریکت مریلبون، جنتلمن و تیم کریکت ارتش بریتانیا بازی کرد.
تونی جیپس (؛ زادهٔ ) نظامی اهل بریتانیا است. او افسر سابق ارتش بریتانیا است که در جریان شورش ظفار، فرماندهی هنگ ۲۳ خدمات ویژه هوایی را بر عهده داشت. وی برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده‌است.
پل ژاک () نظامی اهل بریتانیا است. او افسر ارشد ارتش بریتانیا است که به عنوان رئیس تجهیزات (زمین) و سرتیپ ستاد کل نیروها خدمت کرده است. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است.
کلیسای انتصابی () یا کلیسای افتخاری، کلیساهایی در شهر رم هستند به یکی از روحانیون مسیحیت اختصاص داده می‌شود که به مقام کاردینالی رسیده باشند. این کلیساها، کلیساهای کاتولیک در حوزه قضایی اسقف‌نشین رم هستند، و نشانهٔ نوعی «انتصاب افتخاری» است که نمادی از رابطهٔ میان کاردینال‌ها با پاپ محسوب می‌شود (که در واقع اسقف شهر رم است). بر پایهٔ مجموعه قوانین کلیسا در سال ۱۹۸۳، یک کاردینال ممکن است از طریق مشاوره یا حمایت معنوی به کلیسای انتصابی خود کمک کند، اگرچه «او هیچ قدرت حکمرانی بر آن ندارد و نباید نحت هیچ
«او هیچ قدرت حکمرانی بر آن ندارد و نباید نحت هیچ شرایطی، در امور مربوط به اداره خیر و صلاح کلیسا، یا نظم‌وانضباط آن، یا خدماتش به جامعه مداخله کند.» کلیساها دارای دو رتبه‌بندی هستند: عنوانی (افتخاری) و شَمّاسی (دیکونی). عنوانی‌ها، کلیساهایی هستند که به یک کشیش کاردینال (رتبهٔ دوم مجمع کاردینال‌ها) اختصاص داده می‌شود، در حالی که کلیساهای شماسی معمولاً به یک دیکون کاردینال (عضو رده سوم یا پائین‌ترین عضو مجمع کاردینال‌ها) اختصاص می‌یابد. هرگاه «کشیش کاردینال» یا «دیکون کاردینال» به مقام و رتبهٔ اسقف کاردینال
یا «دیکون کاردینال» به مقام و رتبهٔ اسقف کاردینال منصوب شوند، (عضو رده اول یا بالاترین مقام در مجمع کاردینال‌ها)، او را از کلیسای انتصابی خود به یک جایگاه خالی در ناحیهٔ پیراشهری تحت سرپرستی اسقف (اسقف‌نشین در حومهٔ رم) منتقل می‌کنند. به پاتریارک‌های کلیسای کاتولیک شرقی که به مقام «اسقف کاردینال» برسند، عناوین انتصابی در اسقف‌نشین‌های پیراشهری اختصاص داده نمی‌شود. یک کاردینال ممکن است از شورای کلیسایی تقاضا کند که او را به کلیسای انتصابی دیگری منتقل کنند. علاوه بر این، هنگامی که یک «دیکون کاردینال» به مقام
بر این، هنگامی که یک «دیکون کاردینال» به مقام «کشیش کاردینال» ترفیع می‌یابد (معمولاً پس از ده سال)، ممکن است درخواست کند که مقام دیکونی خود را تنها «برای این مورد خاص» (تنها برای این دفعه) ارتقا دهند (Pro hac vice). یا اینکه او را به‌طور دائمی از مقام دیکونی فعلی به یک جایگاه خالی پیراشهری انتقال دهند. سایر کلیساهای رم نیز می‌توانند جایگاه انتصابی (افتخاری) دریافت کنند. گاهی اوقات، ممکن است مسئولیت و تکفل یک کلیسای انتصابی به‌طور موقت به کاردینالی که به یک کلیسا یا اسقف‌نشین پیراشهری منتقل شده‌است، به
یک کلیسا یا اسقف‌نشین پیراشهری منتقل شده‌است، به امانت سپرده شود.
حسین قربان‌زاده (زاده ۱۳۵۸ در مشهد) روزنامه‌نگار و سیاستمدار اصول‌گرای ایرانی و عضو هیات بررسی و تطبیق مصوبات دولت با قوانین است و همچنین در حال حاضر به عنوان عضو هیئت مدیره شرکت صنایع پتروشیمی خلیج‌فارس فعالیت میکند. وی پیش تر جانشین وزیر امور اقتصادی و دارایی از ۳۱ تیر ۱۴۰۲ تا ۳۱ مرداد ۱۴۰۳، رئیس کل سازمان خصوصی‌سازی و دبیرکل جمعیت پیشرفت و عدالت ایران اسلامی بوده‌است. وی همچنین مدیر مسئول "همشهری" و روزنامه محلی "تهران امروز" بود.
بنیاد سیگنال، با نام رسمی بنیاد فناوری سیگنال، یک سازمان غیرانتفاعی آمریکایی است که در سال ۲۰۱۸ توسط ماکسی مارلینسپایک و برایان اکتون تأسیس شد. مأموریت آن «توسعهٔ فناوری حریم خصوصی متن‌باز است که از آزادی بیان محافظت می‌کند و ارتباطات جهانی امن را امکان‌پذیر می‌کند.» این بنیاد نام مشترکی با برنامهٔ پیام‌رسانی سیگنال دارد. تاریخچه. در ۲۱ فوریه ۲۰۱۸، ماکسی مارلینسپایک و برایان اکتون، یکی از بنیانگذاران واتساپ، تشکیل بنیاد سیگنال، یک سازمان غیرانتفاعی 501(c)(۳) را اعلام کردند. این بنیاد با وام اولیه ۵۰ میلیون
را اعلام کردند. این بنیاد با وام اولیه ۵۰ میلیون دلاری اکتون، که شرکت مادر واتس‌اپ یعنی فیس‌بوک را در سپتامبر ۲۰۱۷ ترک کرده بود، آغاز شد. بنیاد آزادی مطبوعات قبلاً به عنوان حامی مالی پروژه سیگنال فعالیت می‌کرد و در حالی که وضعیت غیرانتفاعی بنیاد در حال تعلیق بود به پذیرش کمک‌های مالی از طرف این پروژه ادامه می‌داد. تا پایان سال ۲۰۱۸، وام به ۱۰۵٬۰۰۰٬۴۰۰ دلار افزایش یافت که قرار است در ۲۸ فوریه ۲۰۶۸ بازپرداخت شود. وام بدون وثیقه و با سود ۰ درصد است. اشخاص. از اکتبر ۲۰۲۰، هیئت مدیره بنیاد سیگنال دارای سه عضو
اکتبر ۲۰۲۰، هیئت مدیره بنیاد سیگنال دارای سه عضو است: Signal Messenger LLC. Signal Messenger LLC همزمان با بنیاد فناوری سیگنال تأسیس شد و به عنوان زیرمجموعهٔ آن فعالیت می‌کند. این شرکت مسئول توسعهٔ برنامهٔ پیام‌رسانی سیگنال و پروتکل سیگنال است. ماکسی مارلینسپایک به عنوان اولین مدیرعامل پیام‌رسان سیگنال تا زمان کناره‌گیری‌اش در ۱۰ ژانویه ۲۰۲۲، فعالیت داشت. برایان اکتون داوطلب شده است تا به عنوان مدیرعامل موقت تا زمانی که سازمان در جستجوی یک مدیر عامل جدید است، خدمت کند.
جورج فلچر مور (George Fletcher Moore) (زادهٔ ۱۰ دسامبر ۱۷۹۸ – درگذشتهٔ ۳۰ دسامبر ۱۸۸۶)، یکی از ساکنین اولیه معروف در استرالیای غربی مستعمراتی و «یکی از شخصیت‌های کلیدی در میان نخستین گروه نخبه حاکم بر استرالیای غربی» بود (کامیرون، ۲۰۰۰). او چندین سفر اکتشافی را راه‌اندازی نمود؛ یکی از نخستین اسناد موجود در مورد زبان بومیان جزیره استرالیا در منطقه پرت را منتشر کرد؛ و نویسنده «"خاطرات ده سال زندگی پرماجرای یک ساکن اولیه در استرالیای غربی"» بود. اوایل زندگی. مور در ۱۷ دسامبر ۱۷۹۸ در باندز گلین، دونیمانا،
مور در ۱۷ دسامبر ۱۷۹۸ در باندز گلین، دونیمانا، شهرستان تایرون در ایرلند به‌دنیا آمد. او آموزش‌های خود را در کالج فویل در شهر دری و در کالج ترینیتی در شهر دوبلین به اتمام رسانید. او در ۱۸۲۰ میلادی از رشته حقوق فارغ‌التحصیل شد و شش سال بعدی را در بخش قضایی ایرلند سپری کرد، اما چون پیشرفت چندانی در این حوزه نمی‌دید، تصمیم گرفت تا پیشه قضایی را در مستعمرات ادامه دهد. پس از اعلام یک پست خالی در مستعمره جدیدالتاسیس، سوان ریور کالونی، مور از اداره مستعمرات درخواست اطلاعات نمود، اما به او گفته شد که این چنین
اطلاعات نمود، اما به او گفته شد که این چنین انتصاب‌ها مسئولیت حاکم استرالیای غربی، سِر جیمز استرلینگ است و هیچ ضمانتی از جانب اداره مستعمرات نمی‌تواند، ارایه گردد. با این وجود، اداره مستعمرات به وی گفت، در صورتیکه بخواهد به آنجا مهاجرت نماید، این اداره می‌تواند یک معرفی‌نامه به وی بدهد. در استرالیا. مور با کشتی کلیوپاترا مرز دوبلین را به مقصد استرالیای غربی ترک نموده و در ۳۰ اکتبر ۱۸۳۰ به سوان ریور کالونی رسید. پس از رسیدن به آنجا، او دریافت که ویلیام مکی دسامبر گذشته به عنوان رئیس دادگاه‌های ابتدائی و
دسامبر گذشته به عنوان رئیس دادگاه‌های ابتدائی و سه‌ماهه گماشته شده‌است و او بلافاصله درک نمود که این کار شانس مور برای استخدام در بخش قضا را کاملاً از بین می‌برد. بنابرین او توجه خود را به مشکلات به‌دست آوردن زمین اعطایی و ساخت یک مزرعه متمرکز نمود. در اواخر نوامبر، مور مدعی شد که مالک یک قطعه زمین بسیار بزرگ در آوون والی است، هرچند او تا آن زمان زمین را ندیده بود، اما رابرت دیل که در ماه ژوئیه به اکتشاف این منطقه پرداخته بود، از آن بسیار توصیف نموده بود. مور نصف زمین اعطایی ویلیام لمب در سوان علیا را نیز
نصف زمین اعطایی ویلیام لمب در سوان علیا را نیز به‌دست آورده و توافق نمود که اقدامات لازم برای به‌دست آوردن مالکیت کامل را انجام دهد. در سپتامبر ۱۸۳۱، رابرت دیل گروه بزرگی را برای ساختن جاده از گیلدفورد به آوون والی رهبری کرد. مور که مشتاق دیدار زمین اعطایی خود برای نخستین بار بود، به این دسته ملحق شد. پس از رسیدن در منطقه مطلوب که حالا شهر یورک است، مور و دیل یک قسمت اعظم رود آوون را اکتشاف نموده و حدس آنها در رابطه با اینکه رودهای آوون و سوان در واقع یک رود بود، درست از آب درآمد. اطلاعاتی که مور از این
رود بود، درست از آب درآمد. اطلاعاتی که مور از این سفر اکتشافی به‌دست‌آورد، به او در امر تغییر موقعیت زمین اعطایی خود به ناحیه‌ای که چراگاه به مراتب بهتر داشت، کمک کرد. در فوریه ۱۸۳۲، مور در نهایت به سمت قضایی که آرزوی آنرا داشت دست یافته و به عنوان عضو کمیسیون دادگاه مدنی گماشته شد. با داشتن زمین خوب و حقوق منظم، مور به سرعت جایگاه خود را به عنوان یک مزرعه‌دار پیش‌تاز محکم کرد. تا ۱۸۳۳ میلادی، او یکی از بزرگترین رمه‌های گوسفند در منطقه را داشت. مور از سایر هم‌عصریان خود متفاوت بوده و توانست یک رابطه
سایر هم‌عصریان خود متفاوت بوده و توانست یک رابطه دوستانه و دوامدار با مردمان استرالیایی بومی ساکن در منطقه ایجاد نماید. هرچه بیشتر او در مورد فرهنگ آنها می‌آموخت، اشتیاق او عمیق‌تر می‌شد و او از نظر علمی علاقه‌مند به زبان و رسومات آنها شد. در میانه سال ۱۸۳۳، مور نخستین گزارش در مورد رسومات بومیان استرالیایی را در روزنامه پرت منتشر نمود. او برای غرامت پرداختن به مردمان بومی در مقابل از دست دادن زمین شان دادخواهی نموده و همچنین ایده مسیحی‌سازی آنها را ترویج کرد. او برای مدتی از رابرت لیون در راستای یادگیری
کرد. او برای مدتی از رابرت لیون در راستای یادگیری زبان آنها حمایت مالی نمود، اما بعداً او را رها کرد تا خودش بی‌آموزد. در میان سال‌های ۱۸۳۴ و ۱۸۳۶، مور چندین بار به اکتشاف رفت. در ژانویه ۱۸۳۴، او مناطق بالایی رود سوان را اکتشاف نموده و در نهایت این باور را تأیید نمود که رود آوون و سوان در واقع یک رود است. در آوریل ۱۸۳۵، او زمین‌های شبانی بیشتر را در نزدیک رود گاربان اکتشاف نمود، که متعاقباً به نام رود مور تغییر نام داده شد. در مارس ۱۸۳۶، او زمینی میان رود مور و انتهای شمال رود آوون را اکتشاف نمود. در اکتبر
و انتهای شمال رود آوون را اکتشاف نمود. در اکتبر ۱۸۳۶، او به گروهی تحت رهبری جان سیپتیموس رو پیوست، که هدف آنها اکتشاف زمین به امید یافتن دریای داخلی بود، اما در عوض آنها زمین بسیار لم‌یزرع را دریافتند. در ۱۸۳۴ میلادی، مجموعه‌ای از نامه‌های مور که به خانواده خود در انگلستان نوشته بود، تحت عنوان گزیده‌ای از نامه‌ها و خاطرات ارباب جورج فلچر مور، که حالا مسئول یک اداره قضایی در زیستگاه سوان ریور است، منتشر گردید. این نشریه به درخواست پدر مور، ژوزف مور صورت گرفته بود و ممکن است جورج فلچر مور تا مدتی پس از نشر،
بود و ممکن است جورج فلچر مور تا مدتی پس از نشر، از آن بی‌خبر بوده باشد. در ژوئیه همان سال، سمت مور به مک‌کی واگذار شده و در عوض مور به عنوان دادستان کل استرالیایی غربی گماشته شد. مور در اوایل از انتصاب مجددش بسیار خشمگین بود، چون با تغییر حرفه از قاضی به وکیل، وضعیت اجتماعی او نیز تغییر می‌کرد. با این حال، سمت جدید وی به او این امکان را می‌داد تا در شورای قانون‌گذاری مستعمره یک کرسی داشته باشد و از این‌رو این سمت دارای تأثیرگذاری بسیار بود. مور بیشتر سیاست‌های فرماندار استرلینگ را نمی‌پسندید و در رابطه با
فرماندار استرلینگ را نمی‌پسندید و در رابطه با بسیاری موارد با او مخالفت می‌کرد. به‌ویژه، از مارس ۱۸۳۵ به بعد، او همواره با پیشنهاد استرلینگ مبنی بر افزایش تعداد نیروی پلیس برای محافظت در مقابل حملات مردمان بومی، مخالف می‌کرد. در اوایل ۱۸۳۹ میلادی، جان هوت به عنوان فرماندار انتخاب گردید. او نیز همانند مور به زبان‌های مردمان بومی استرالیا علاقه‌مند بود و مدت کوتاهی پس از در دست گرفتن فرمانداری، آنها هر دو پروژه‌ای را برای ایجاد یک واژه‌نامه زبان بومی استرالیا آغاز کردند. تا اوت ۱۸۴۰، یک قسمت اعظم این
آغاز کردند. تا اوت ۱۸۴۰، یک قسمت اعظم این واژه‌نامه تکمیل شده بود. مور در مارس ۱۸۴۱، یک مرخصی دوامدار گرفته و برای دو سال به لندن بازگشت. واژه‌نامه مور در ۱۸۴۲ میلادی تحت عنوان واژه‌نامه توصیفی زبان‌های معمول در میان مردمان بومی استرالیای غربی، به چاپ رسید. مور در ۱۸۴۳ میلادی به استرالیای غربی بازگشت و در این زمان مستعمره سوان ریور با کسادی شدید اقتصادی مواجه بود. طی چند سال بعدی، او به‌طور جدی با یک سری تدابیری که به هدف کاهش اثرات کسادی اقتصادی بر زمین‌داران پیشتاز پیشنهاد شده بود، مخالفت ورزید. مور ادعا
پیشتاز پیشنهاد شده بود، مخالفت ورزید. مور ادعا نمود که مدیریت غلط بیشتر زمین‌داران بزرگ بود که آنها را به این بدبختی اقتصادی رسانده بود. این سخنان تند او باعث شد تا او دشمنان تأثیرگذار زیادی پیدا نموده و به سرعت از شهرت او کاسته شود. نظریات او هم در شورای قانون‌گذاری و هم در رسانه‌ها باعث جلب تمسخر نسبت به وی شد، اما او به عنوان یک فرد تأثیرگذار باقی ماند چون اعتماد فرمانداران، جان هوت و اندرو کلارک را با خود داشت. در ۲۹ اکتبر ۱۸۴۶، مور با فانی که ختری ناتنی فرماندار کلارک بود ازدواج کرد. در ماه‌های اخیر
فرماندار کلارک بود ازدواج کرد. در ماه‌های اخیر ۱۸۴۶، هم فرماندار و هم مسئول مستعمرات، پیتر برون شدیداً بیمار بودند. داماد فرماندار که مور بود، یکی از معدود افرادی بود که پزشکان فرماندار به او اجازه دیدار با فرماندار را داده بودند. به‌خاطر مزیتی که داشت، مور در نوامبر ۱۸۴۶ به عنوان سرپرست مستعمرات گماشته شد. برون در همان ماه و کلارک در فوریه ۱۸۴۷ درگذشتند، اما مور به سمت خود به عنوان سرپرست مستعمره تا انتصاب ریچارت مادین در مارس ۱۸۴۸، ادامه داد. هنگامی که فریدریک اروین به عنوان سرپرست-فرماندار خدمت می‌کرد،
اروین به عنوان سرپرست-فرماندار خدمت می‌کرد، محبوبیت مور بیشتر کاسته شد. حکومت اروین و مور بسیار نامحبوب بود؛ باتی (۱۹۲۴ میلادی) می‌نویسد «هر اقدام دولتی با دیده شک نگرسته می‌شد. … سال‌های مدید رکود اقتصادی و مشکلات مستعمره نشینان را بدبین کرده بود و… آنها حکومت آن زمان را مقصر وضعیت خود می‌دانستند». انتصاب‌های جدید مادین و فرماندر جدید، چارلز فتزجیرالد، دست مور را از تأثیرگذاری در حکومت جدید کاملاً کوتاه ساخت. اواخر زندگی و مرگ. در اوایل ۱۸۵۲ میلادی، مور مرخصی گرفت و به ایرلند بازگشت. دلیل او برای مرخصی
مرخصی گرفت و به ایرلند بازگشت. دلیل او برای مرخصی این بود که از پدر بیمارش دیدن نماید، اما کامیرون (۲۰۰۰) می‌نویسد که دلیل اصلی او نگرانی‌اش در مورد وضعیت سلامت روانی همسرش بود. وضعیت او در ایرلند بدتر شد و نمی‌خواست تا دوباره به استرالیای غربی بازگردد. مور مجبور کرده شد تا از کرسی خود استعفا دهد؛ درخواستی او برای دریافت حقوق بازنشستگی نیز رد شد. فانی مور در ۱۸۶۳ میلادی وفات کرد، اما بازهم مور به استرالیای غربی بازنگشت. در حدود سال ۱۸۷۸ میلادی، ویراستار روزنامه ویست استرالیان، سِر توماس کوکبورن کامپ‌بیل
ویست استرالیان، سِر توماس کوکبورن کامپ‌بیل اجازه خواست تا نامه‌های مور را به‌طور سریالی منتشر نماید، که این اجازه به وی اعطاء گردید. نامه‌ها وی در سال‌های ۱۸۸۱ و ۱۸۸۲ میلادی در روزنامه ویست استرالیان منتشر شد. پس از دیدن نسخه چاپی نامه‌های خود، مور تصمیم گرفت تا آنها را در قالب یک کتاب به نشر برساند. این نامه‌ها در ۱۸۸۴ میلادی تحت عنوان، خاطرات ده سال زندگی پرماجرای یک ساکن اولیه در استرالیای غربی به چاپ رسید. مور به تاریخ ۳۰ دسامبر ۱۸۸۶، در آپارتمان خود در لندن درگذشت. استاناج (۱۹۷۸ میلادی) نوشت که او
در لندن درگذشت. استاناج (۱۹۷۸ میلادی) نوشت که او «ظاهراً بدون هیچ دوست» وفات کرد و کامیرون (۲۰۰۰) نوشت که مرگ او «پایان اندوهناک به یک حرفه مستعمراتی ارزشمند» بود.
سورژیک () به دامنه‌ای از گویش‌های اجتماعی مختلط زبان‌های اوکراینی و روسی گفته می‌شود که در مناطق خاصی از اوکراین و پیرامون آن گفتگو می‌شوند. هیچ مجموعه‌ای از ویژگی‌های محتدکننده میان این گویش‌ها وجود ندارد. به گفته برخی از نویسندگان، این اصطلاح برای «هنجارشکنی، عدم اطاعت یا عدم آگاهی از قوانین زبان‌های معیار اوکراینی و روسی» استفاده می‌شود. سورژیک یک واژه اوکراینی است که می‌تواند به هر زبان ترکیبی و نه لزوماً اوکراینی یا روسی اشاره کند. این واژه هنگامی که توسط غیراوکراینی‌زبانان اوکراین استفاده می‌شود،
توسط غیراوکراینی‌زبانان اوکراین استفاده می‌شود، بیشتر برای اشاره به ترکیبی از زبان اوکراینی با زبانی دیگر، نه لزوماً روسی، استفاده می‌شود. هنگامی که این کلمه در روسیه استفاده می‌شود تقریباً همیشه به ترکیب زبان اوکراینی و روسی اشاره دارد.
تراسیانکا به زبانی مختلط از عناصر و ساختارهای بلاروسی و روسی اطلاق می‌شود که در بلاروس و مناطق پیرامونی رایج است. پدیده‌ای مشابه در اوکراین به صورت ترکیبی از اوکراینی و روسی وجود دارد که سورژیک نامیده می‌شود.
زبان پولسیایی غربی (захыднёполіськая мова) یک زبان اسلاوی شرقی است که در جنوب غرب بلاروس، شمال غرب اوکراین و مناطق مجاور در لهستان رایج است. در مورد اینکه پولسیایی غربی گویش بلاروسی یا اوکراینی یا یک ریززبان جداگانه است، در میان پژوهشگران اختلاف نظر وجود دارد. واژگان پولسیایی غربی ۵۰ درصد منحصر به فرد، ۴۰ درصد اوکراینی، ۵ درصد بلاروسی و ۵ درصد لهستانی برآورد شده‌است. الفبا. نیکولای شلیاگوویچ در سال ۱۹۹۰ الفبای ویژهٔ پولسیایی غربی را معرفی کرد.
ریچارد ام. المن (زاده ۲۳ آوریل ۱۹۳۴ – درگذشته ۳۱ دسامبر ۱۹۹۷) رمان‌نویس، شاعر، روزنامه‌نگار و معلم آمریکایی بود. او در بروکلین، نیویورک به دنیا آمد و والدین او مهاجرینی ییدیش زبان بودند که در اواخر قرن بیستم از مناطق هم‌مرز روسیه و لهستان به ایالات متحده مهاجرت کرده بودند. وی در سن ۶۳ سالگی در تاریخ ۳۱ دسامبر ۱۹۹۷ درگذشت. از وی، مجموعه بسیاری از آثار منتشر شده مشتمل بر ۱۶ رمان، یک سری از داستان‌های کوتاه، پنج مجموعه از داستان‌های برابر نهاد، ۴ کتاب شعر بر جای مانده‌است. وی داستان زندگی خود را در کتابی با
جای مانده‌است. وی داستان زندگی خود را در کتابی با نام «زندگی من تا به امروز» منتشر نموده‌است.
جرج کنان (George Kennan) (زادهٔ ۱۶ فوریه ۱۸۴۵ – درگذشتهٔ ۱۰ می ۱۹۲۴)، اکتشاف‌گر اهل ایالات متحده بود که برای سفرهای خود به شبه‌جزیره کامچاتکا و مناطق قفقاز در امپراتوری روسیه شناخته می‌شد. او پسر عموی (با دو نسل تفاوت) دیپلمات و مورخ آمریکایی جرج اف. کنان بود و آنها همچنین در همان روز به‌دنیا آمدند. اوایل زندگی. جرج کنان در نورواک، اوهایو به دنیا آمد و از ایام بسیار جوانی شیفته سفر کردن بود. با این حال، وضعیت مالی خانواده او را وادار کرد تا از ۱۲ سالگی کار را در دفتر تلگراف شرکت خط آهن کلیولند و تولیدو آغاز
در دفتر تلگراف شرکت خط آهن کلیولند و تولیدو آغاز نماید. حرفه. در ۱۸۶۴ میلادی، او در شرکت تلگراف روسی-آمریکایی مشغول کار شد تا مسیر یک خط تلگراف زمینی پیشنهاد شده که از سیبری و تنگه بیرنگ عبور می‌کرد را نقشه‌برداری نماید. او که دو سال را در بیابان‌های کامچاتکا گذرانده بود، از طریق سن پیتزبورگ به اوهایو بازگشت و چندی بعد به‌خاطر نطق‌های علمی، مقالات و کتاب‌های که در مورد سفرش نوشت، مشهور شد. در کتاب خود تحت عنوان زندگی خیمه‌نشینی در سیبری، کنان اطلاعات مهمی مرتبط با فرهنگ‌شناسی، تاریخ و توصیف‌های گروه‌های
مرتبط با فرهنگ‌شناسی، تاریخ و توصیف‌های گروه‌های مردمان بومی در سیبری ارایه نمود که هنوز هم برای پژوهشگران مهم است. این کتاب حاوی داستان‌های در مورد اقوام کوراکس (نوشتار جدید: کوریاکس)، کامچاتدال (اتیلمن‌ها)، چوکچی‌ها، یوکاگیرها، چووان‌ها، یاقوت‌ها و گاکوت‌ها ارایه نمود. در جریان سال ۱۸۷۰ میلادی، او در سن پیتزبورگ بازگشت تا به داغستان که شمالی نقطه در منطقه قفقاز بوده و تنها ۱۰ سال پیش به امپراتوری شوروی ضمیمه شود بود، سفر نماید. با سفر به داغستان، او به نخستین آمریکایی مبدل شد که به فلات‌های این منطقه سفر
آمریکایی مبدل شد که به فلات‌های این منطقه سفر نموده و یک منطقه دور دست که متشکل از جمعیت‌های چوپان، سیم‌گر و قالین باف و سایر صنعت‌گران مسلمان است را بررسی می‌نماید. او به سفر به سمت شمال منطقه قفقاز ادامه داده و قبل از اینکه در ۱۸۷۱ میلادی به آمریکا بازگردد، بار دیگر در ساماشکی و گروزنی توقف کرد. این سفرها به وی اعتبار یک «متخصص» امور روسیه را بخشید. متعاقب آن در ۱۸۷۸ میلادی، کنان در آسوشیتد پرس مقیم واشینگتن دی.سی. مشغول کار شد و در جریان حرفه خود به عنوان گزارشگر جنگ به بیشتر مناطق درگیر جنگ در جهان سفر
گزارشگر جنگ به بیشتر مناطق درگیر جنگ در جهان سفر کرد. در این زمان او با نشریه‌های چون مجله سنچوری، ماه‌نامه آتلانتیک، مجله مک‌کلور (یک مجله ماکریکر)، نشنال جئوگرافیک و اوتلوک نیز همکاری داشت. در می ۱۸۸۵ میلادی، او یک سفر طولانی دیگر را نیز در روسیه آغاز کرد، اما این بار از اروپا به سمت سیبری. او دید مثبتی نسبت به حکومت روسیه تزار و سیاست‌های حکومت‌داری آن داشت که به صراحت آنها را بیان می‌کرد و سفر او از سوی حکومت روسیه تأیید شد. با این حال زمانی که او در جریان سفر خود با دیگراندشان تبعید شده، به‌ویژه با
جریان سفر خود با دیگراندشان تبعید شده، به‌ویژه با نیکولای میخائیلویچ یادرینتسف (۱۸۴۲ – ۱۸۹۴) ملاقات نمود، نظر کنان پیرامون نظام امپراتوری روسیه تغییر کرد. او به‌طور قوی تحت تأثیر کاترین برشکوسکی قرار گرفت، بشکوسکی یک توده‌گرا و «مادربزرگ انقلاب روسیه» بود. خانم بشکوسکی یک محفل بدرود در روستای کوچک ترانسبایکال برگزار کرده بود و در جریان آن گفته بود، «ما در تبعید می‌میریم و نوه‌های ما نیز در تبعید می‌میرند، اما در نهایت چیزی از آن برون خواهد شد». او در جریان سفر خود با لئونید کراسین که در آن زمان نوجوان بود
سفر خود با لئونید کراسین که در آن زمان نوجوان بود نیز ملاقات کرد. پس از بازگشت به ایالات متحده در اوت ۱۸۸۶ میلادی، او به یک منتقد سرسخت دیکتاتوری روسیه مبدل شده و به آبستن سازی آرمان دموکراسی شوروی آغاز کرد. کنان بیست سال بعدی زندگی خود را وقف ترویج آرمان انقلاب روسی نمود که بیش از طریق سخنرانی علمی بود. کنان یکی از پربارترین سخنرانان اواخر قرن نوزدهم میلادی بود. در جریان دهه ۱۸۹۰ میلادی، او برای حدود یک میلیون نفر سخنرانی کرد، از جمله حضور پیاپی شامگاهی (به‌جز از یک‌شنبه‌ها) در جریان ۱۸۹۰–۱۸۹۱ میلادی جهت
از یک‌شنبه‌ها) در جریان ۱۸۹۰–۱۸۹۱ میلادی جهت سخنرانی برای جمعیتی حدود ۲۰۰۰ نفر. گزارش‌های وی از وضعیت سیبری به‌طور مسلسل توسط مجله سنچوری به چاپ می‌رسید و او در ۱۸۹۱ میلادی یک کتاب دو جلدی تحت عنوان سیبری و نظام تبعید به چاپ رساند. این کتاب که حاوی مصاحبه‌های دست اول، ارقام و نقاشی‌های از هنرمند جرج آلبرت فراست بود، تأثیر قدرت‌مندی روی نگرش مردم عامه آمریکا داشت. کنان با برخی مهاجرینی که در تبعید به سر می‌بردند، مانند پتر کروپوتکین و سرگی کروچینسکی نیز دوست شد. او به یکی از شناخته‌شده‌ترین عضو انجمن دوستان
شد. او به یکی از شناخته‌شده‌ترین عضو انجمن دوستان آزادی روسیه که مارک تواین و جولیا وارد هوی نیز عضو آن بود، مبدل شده و همچنین در راستای بنیان‌گذاری نخستین ژورنال انگلیسی-زبان مخالف روسیه تزار، روسیه آزاد همکاری نمود. در ۱۹۰۱ میلادی، حکومت روسیه با ممنوع کردن ورود وی به روسیه، پاسخ داد. کنان تمامی وقت خود را تنها وقف مسائل مرتبط با روسیه نکرده بود، به عنوان یک گزارشگر جنگ، او همچنین در مورد سیاست‌های ایالات متحد، جنگ آمریکا و اسپانیا، ترور رئیس‌جمهوری ویلیام مک‌کینلی و جنگ روسیه و ژاپن و همچنین جنگ جهانی
مک‌کینلی و جنگ روسیه و ژاپن و همچنین جنگ جهانی اول و انقلاب روسیه گزارش می‌داد. او کتابی تحت عنوان برنامه‌های شرق دور ائی. اچ هاریمان (۱۹۱۷، انتشارات کونتری لایف پریس) منتشر کرد که تلاش‌های هاریمان برای اجاره کردن خط آهن منچوری شرقی از ژاپن را بررسی می‌نماید و کتابی همچنین تحت عنوان شیکاگو و پرونده آلتون: یک معامله غلط درک شده (۱۹۱۶ میلادی، انتشارات کونتری لایف پریس) نوشت و در آن از خریداری خط آهن شیکاگو و آلتون توسط هریمان که بنابر انگیزه‌های سیاسی توسط ICC و تیدی روزولت مورد انتقاد قرار گرفته بود، دفاع
و تیدی روزولت مورد انتقاد قرار گرفته بود، دفاع کرد. کنان شدیداً با انقلاب اکتبر مخالفت می‌کرد، چون او احساس می‌نمود که بلشویک‌ها «برای حل موفقیت‌آمیزی مشکلات مدیدی که پس از سرنگونی تزار به‌میان آمده بود دارای دانش، تجربه و تحصیلات کافی نبودند». رئیس‌جمهوری وودرو ویلسون گزارش کنان را در ۱۹۱۸ میلادی مورد مطالعه و ارزش قرار داده و از بلشویک‌ها انتقاد کرد، اما در نهایت این کنان بود که از اداره ویلسون برای کمرویی بیش از حد در مداخله علیه بلشویسم انتقاد کرد. کنان آخرین نقد خود از بلشویسم را در یک روزنامه محلی،
آخرین نقد خود از بلشویسم را در یک روزنامه محلی، مدینا تریبیون در ژوئیه ۱۹۲۳ میلادی نوشت: مرگ. کنان به تاریخ ۱۰ می ۱۹۲۴ در خانه خود در مدینا، نیویورک وفات کرد و در قبرستان بوکسوود به خاک سپرده شد.
تا سال ۱۹۹۱، اوکراین بخشی از اتحاد جماهیر شوروی بود و سلاح‌های هسته‌ای شوروی را در قلمرو خود داشت. در ۱ دسامبر سال ۱۹۹۱، اوکراین که دومین جمهوری قدرتمند اتحاد جماهیر شوروی بود با اکثریت قاطع رای به استقلال داد که این کار، تنها شانس باقی‌مانده برای حفظ اتحاد جماهیر شوروی-حتی در مقیاسی محدود- را ازبین برد. بیش از ۹۰ درصد رای‌دهندگان حمایت خود را از اعلام استقلال اوکراین ابراز و رئیس پارلمان، لئونید کراوچوک را به عنوان اولین رئیس‌جمهور کشور انتخاب کردند. رهبران بلاروس، روسیه و اوکراین در نشست‌هایی که در برست
بلاروس، روسیه و اوکراین در نشست‌هایی که در برست (۸ دسامبر) و در آلما آتا (۲۱ دسامبر) برگزار شد، رسماً اتحاد جماهیر شوروی را منحل کردند و کشورهای مشترک المنافع را تشکیل دادند. پس از انحلال اتحاد جماهیر شوروی، اوکراین حدود یک سوم زرادخانه هسته‌ای شوروی (که در آن زمان سومین زرادخانه بزرگ جهان به‌شمار می‌آمد) و همچنین ابزارهای قابل توجهی برای طراحی و تولید آن را در اختیار داشت. به‌طور کلی حدود ۱۷۰۰ کلاهک در خاک اوکراین باقی مانده بود که شامل ۱۳۰ موشک بالستیک قاره‌پیمای یوآر-۱۰۰ اِن با شش کلاهک، ۴۶ موشک آر