payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مجموعهٔ دست‌نویس و بایگانی‌شده و نسخه‌های مهمی از عکس‌ها، آثار هنری، نقشه‌ها و چیزهای گذرای ایرلندی را در خود جای داده که آن را به بزرگ‌ترین و جامع‌ترین مجموعه از اسناد پژوهشی ایرلندی در خارج از این کشور تبدیل کرده‌است. دارایی‌های این کتابخانه شامل بیش از ۳۰۰۰۰۰ کتاب و ۱۷ میلیون نسخهٔ خطی و صنایع‌دستی کمیاب است. این کتابخانه بزرگ‌ترین مجموعه از کتاب‌ها و دست‌نوشته‌های کمیاب ایرلندی را در نیمکرهٔ غربی دارد. دکتر رابرت کی. اونیل اولین کتابدار آنجا بود و طی ۲۶ سال فعالیت خود شماری از مهم‌ترین مجموعه کتاب‌ها و
سال فعالیت خود شماری از مهم‌ترین مجموعه کتاب‌ها و بایگانی‌های مربوط به چهار نویسندهٔ ایرلندی را که تاکنون برندهٔ جایزهٔ نوبل ادبیات شده‌اند، گردآوری کرده‌است: ویلیام باتلر ییتس (۱۹۲۳)، جورج برنارد شاو (۱۹۲۵)، ساموئل بکت (۱۹۶۹) و شیموس هینی (۱۹۹۵). بقیهٔ دارایی‌های بی‌نظیر شامل بایگانی‌های بابی هانوی، عکاس خبری ایرلند شمالی است که مشتمل بر بیش از ۷۵۰۰۰ تصویر می‌شود؛ تصاویری از درگیری‌های شبه‌نظامیان و زندگی روزمره در دهه‌های «درگیری‌های ایرلند شمالی» و نیز تعدادی از پرتیراژترین عکس‌های شیموس هینی و دیگر
تعدادی از پرتیراژترین عکس‌های شیموس هینی و دیگر اسطوره‌های فرهنگی ایرلند. بازدید تحقیقاتی در برنامه مطالعاتی ایرلند. برایان از طریق بنیاد برنز، برنامهٔ پژوهشگر مهمان برنز در برنامه مطالعات ایرلندی (Burns Visiting Scholar in Irish Studies) را در سال ۱۹۹۱ برپا کرد. این برنامه سرمایه‌گذاری مشترک میان کتابخانه‌های دانشگاه کالج بوستون و مرکز برنامه‌های ایرلندی است. کتابخانهٔ برنز در هر سال تحصیلی، پذیرای اساتید، نویسندگان یا هنرمندان برجسته‌ای است که نقشی مهم در حیات فرهنگی و فکری ایرلند داشته‌اند. این برنامه
حیات فرهنگی و فکری ایرلند داشته‌اند. این برنامه از زمان شروع، میزبان دانشمندان ایرلندی و بریتانیایی، ازجمله دو مدیر اسبق کتابخانهٔ ملی ایرلند، مورخان، زبدگان علوم سیاسی، متخصصان فرهنگ قرون وسطا، منتقدان ادبی و ویراستاران، متخصصان و شاعران زبان ایرلندی و یک نوازنده و موسیقی‌دان بوده‌است. این دانش‌پژوهان برای فعالیت‌های‌شان کمک مالی دریافت کرده و در پیشبرد پیوندهای فرهنگی ایرلندی-آمریکایی سهیم بوده‌اند. جرالد داو، دانش‌پژوه برنز در سال ۲۰۰۵–۲۰۰۴ می‌گوید: «مطالعات ایرلندی، هاله‌ای خاص از دانش فرهنگی و ادبی
ایرلندی، هاله‌ای خاص از دانش فرهنگی و ادبی است.» کولمن اوکلابیگ، راهب بندکتین و دانش‌پژوه برنز در سال ۲۰۱۶، از فرهنگ ایرلند قرون وسطایی برای پژوهش دربارهٔ تأثیر مذهب بر جنبه‌های زندگی در میان مردم عادی بهره می‌برد. مارگارت کلهر، دانش‌پژوه برنز در سال ۲۰۰۳–۲۰۰۲، با استاد فیلیپ اولری از کالج بوستون در زمینهٔ بررسی پیشینهٔ کمبریج در ادبیات ایرلندی همکاری کرد که اولین تاریخ جامع ادبیات ایرلندی بوده که به هر دو زبان ایرلندی و انگلیسی نوشته شده‌است. این دو جلد کتاب پانزده قرن دستاورد ادبی، از اولین متون لاتین
کتاب پانزده قرن دستاورد ادبی، از اولین متون لاتین قرون وسطایی تا اواخر قرن بیستم، را دربرمی‌گیرد و منبعی مهم در پژوهش‌های ایرلندی به‌شمار می‌رود. مجموعه آثار هنری ایرلندی. بیشتر مجموعهٔ آثار هنری برایان، به‌جز چند استثنا، آثاری را شامل می‌شود که پس از قحطی بزرگ ایرلند پدید آمده‌اند. این مجموعه در موزه‌ها و مؤسسات فرهنگی مختلف در سراسر ایالات متحده و ایرلند به نمایش گذاشته شده‌است، ازجمله در موزهٔ هنر مک مولن، کالج بوستون، گالری هیو لین دوبلین، مرکز هنر بریتانیا در ییل در شهر نیوهیون، ایالت کنتیکت، مرکز
در ییل در شهر نیوهیون، ایالت کنتیکت، مرکز کندی در واشینگتن دی. سی و موزهٔ هنر فینیکس در آریزونا. در سال ۲۰۱۴، این مجموعه در سرکنسولگری ایرلند در نیویورک، در نمایشگاهی با میزبانی شرکت Turlough McConnell Communications به نمایش گذاشته شد. کیت رابینسون هدف برنز از جمع‌آوری آثار هنری ایرلندی را چنین توصیف می‌کند: «روشی برای مشارکت در توسعهٔ فرهنگی کشور آبا و اجدادی‌اش و تصحیح این تصور که ما ملتی [ایرلند] بدون ذوق و استعداد هنری بوده‌ایم». این مجموعه شامل نقاشی‌ها و مجسمه‌هایی از هنرمندانی نظیر اف.جی. دیویس،
و مجسمه‌هایی از هنرمندانی نظیر اف.جی. دیویس، ارسکین نیکول، موریس مک‌گونیکال، والتر چتوود آیکن، رودریک اوکانر، هنری رابرتسون کریگ، سر جان لاوری، فرانک مک کلوی، لئو ویلان، جک باتلر ییتس و روآن گیلسپی است.
داگلاس جیمز بِرْگِم (Douglas James Burgum) (زادهٔ اول اوت ۱۹۵۶)، کارآفرین و سیاستمدار آمریکایی است که از سال ۲۰۲۵ به عنوان پنجاه و‌ پنجمین وزیر‌ کشور ایالات متحده آمریکا خدمت می‌کند. وی‌ پیشتر از سال ۲۰۱۶ تا ۲۰۲۴ به‌عنوان سی‌وسومین فرماندار داکوتای شمالی فعالیت کرد و یکی از اعضای حزب جمهوری‌خواه است. در سال ۱۹۸۳، برگم به شرکت نرم‌افزاری گریت پلیِنز پیوست و در سال ۱۹۸۴ به ریاست آنجا رسید. در سال ۲۰۰۱، او شرکت را به مبلغ ۱٫۱ میلیارد دلار به مایکروسافت فروخت. در مایکروسافت، او رئیس بخش مشاورهٔ تجاری این شرکت
در مایکروسافت، او رئیس بخش مشاورهٔ تجاری این شرکت شد. در سال ۲۰۱۲، برگم به‌عنوان رئیس هیئت‌مدیرهٔ شرکت اتلاسیان فعالیت نمود. همچنین از سال ۲۰۰۷، او عضو هیئت‌مدیرهٔ شرکت "ساکسس فکتورز" و از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۲، به ریاست آنجا رسید. برگم بنیان‌گذار شرکت "کیلبورن گروپ"، شرکت توسعهٔ املاک در فارگو و همچنین یکی از بنیان‌گذاران شرکت آرتور ونچرز است. در سال ۲۰۱۶، برگم اعلام کرد که قصد نامزدی برای تصدی منصب فرمانداری داکوتای شمالی به‌عنوان یک جمهوری‌خواه دارد. او که هیچ سابقهٔ رسمی در سیاست نداشت و به‌رغم این‌که در
هیچ سابقهٔ رسمی در سیاست نداشت و به‌رغم این‌که در اجلاس حزب در آوریل، حمایت حزب ایالتی را به دادستان باسابقه، وین استنجم، واگذار کرد، بااین‌حال در انتخابات مقدماتی، استنجم را شکست داد و نامزد جمهوری‌خواهان شد. داگ در انتخابات عمومی نوامبر با ماروین نلسون از حزب دموکرات و مارتی ریسکه از حزب آزادی‌خواه رقابت کرد و با کسب بیش از ۷۵ درصد آرا پیروز شد. در سال ۲۰۲۰، برگم با کسب ۶۶ درصد آرا دوباره انتخاب شد. اوایل زندگی و تحصیلات. برگم در اول اوت ۱۹۵۶ در آرتور، ایالت داکوتای شمالی، جاییکه پدربزرگش در سال ۱۹۰۶ یک
داکوتای شمالی، جاییکه پدربزرگش در سال ۱۹۰۶ یک سیلو برپا کرده بود، چشم به جهان گشود. او پسر کاترین (کیلبورن) و جوزف بوید برگم است. او در سال ۱۹۷۸، مدرک کارشناسی خود را از دانشگاه ایالتی داکوتای شمالی دریافت کرد. زمانی که برگم سال آخر دانشگاه بود، برای ادامهٔ تحصیل به مدرسه عالی کسب‌وکار استنفورددرخواست داد. او همچنین کسب‌وکار تمیزکاری دودکش را راه‌اندازی کرد. او بعدها خاطرنشان کرد «داستانی دربارهٔ شغل من، تمیزکاری دودکش، در روزنامه منتشر شد. عکسی از من چاپ شده بود که در هوای یخبندان فارگو، روی دودکشی یخ‌زده
بود که در هوای یخبندان فارگو، روی دودکشی یخ‌زده نشسته‌ام. خبرگزاری آسوشیتدپرس آن را منتشر کرد. بعدها به من گفتند که در دفتر پذیرش استنفورد جنجال زیادی به پا کرده‌است: آهای، یک دودکش‌پاکن از داکوتای شمالی درخواست داده‌است». برگم برای تحصیل در رشتهٔ کسب و کار در استنفورد پذیرفته شد. او در آنجا با استیو بالمر آشنا شد که بعدها به مدیرعاملی مایکروسافت رسید. برگم در آخرین سال تحصیلی خود در استنفورد، «کل سه ماههٔ آخر سال تحصیلی را روی یک پروژه با بالمر گذراند». در سال ۱۹۸۰، او موفق به اخذ مدرک کارشناسی ارشد
در سال ۱۹۸۰، او موفق به اخذ مدرک کارشناسی ارشد مدیریت کسب‌وکار از مدرسه کسب و کار دانشگاه استنفورد شد. در سال ۲۰۰۰، برگم دکترای افتخاری از ایالت داکوتای شمالی و در سال ۲۰۰۶، دکترای افتخاری از دانشگاه مری دریافت نمود. حرفهٔ مدیریت. اوایل حرفه. برگم پس از فارغ‌التحصیلی از استنفورد، به شیکاگو رفت تا به‌عنوان مشاور در شرکت مک‌کینزی اند کامپنی، فعالیت کند. سپس او با وثیقه‌گذاشتن زمین زراعی، ۲۵۰۰۰۰ دلار گرفت تا سرمایهٔ اولیه برای نرم‌افزار حسابداری در شرکت نرم‌افزاری گریت پلینز در فارگو، ایالت داکوتای شمالی را
گریت پلینز در فارگو، ایالت داکوتای شمالی را فراهم کند. برگم در سال ۱۹۸۳ به این شرکت پیوست و در سال ۱۹۸۴ به کمک سرمایه‌گذاری از سوی اعضای خانواده‌اش، باقی سهام شرکت را خرید و ریاست آنجا را عهده‌دار شد. شرکت نرم‌افزاری گریت پلینز. در دههٔ ۱۹۸۰، مجلهٔ فورچون بارها شرکت نرم‌افزاری گریت پلینز را در میان ۱۰۰ شرکت برتر برای فعالیت در ایالات متحده قرار داد. برگم تا سال ۱۹۸۹، کارمندان شرکت را به حدود ۲۵۰ نفر و فروش سالانهٔ آن را به حدود ۳۰۰ میلیون دلار رساند. در سال ۱۹۹۷، او با کمک اینترنت، شرکت را فراتر از داکوتای
۱۹۹۷، او با کمک اینترنت، شرکت را فراتر از داکوتای شمالی توسعه بخشید و به عرضهٔ عمومی رساند. در سال ۲۰۰۱، برگم شرکت را به قیمت ۱٫۱ میلیارد دلار به مایکروسافت فروخت. برگم بیان کرده‌است که علت تأسیس شرکت در فارگو، مجاورت آن با دانشگاه ایالتی داکوتای شمالی بوده و او می‌توانسته دانشجویان مهندسی آنجا را استخدام کند. مایکروسافت. پس از فروش شرکت، برگم به‌عنوان معاون ارشد در گروه مشاورهٔ تجاری مایکروسافت منصوب شد که این شعبه به‌دلیل ادغام شرکت نرم‌افزاری گریت پلینز در شرکت مایکروسافت به وجود آمد. او تا سال ۲۰۰۷ در
در شرکت مایکروسافت به وجود آمد. او تا سال ۲۰۰۷ در مایکروسافت ماند و در دوران تصدی خود، مسئول اولویت‌بندی برنامه‌های سازمانیِ مایکروسافت بود. ساتیا نادلا، مدیرعامل کنونی مایکروسافت، با تمجید از برگم ، او را «الهام‌بخش خود در درک روح ما یکروسافت» دانسته‌است. فعالیت در هیئت‌مدیره. برگم عضو هیئت مشاوران دانشکدهٔ بازرگانی استنفورد بود. او در دههٔ ۲۰۰۰، عضو هیئت‌مدیرهٔ شرکت ساکسس فکتورز و از سال ۲۰۰۷ تا زمان واگذاری آن به شرکت SAP در سال ۲۰۱۱، ریاست آنجا را برعهده داشت. در سال ۲۰۱۲، برگم اولین رئیس هیئت‌مدیرهٔ
داشت. در سال ۲۰۱۲، برگم اولین رئیس هیئت‌مدیرهٔ شرکت اتلاسیان شد، پس از آن‌که اعضای اولیهٔ هیئت‌مدیره که شامل سه نفر بودند، افزایش یافتند (هیچ‌کدام از آن‌ها به‌عنوان رئیس رسمی فعالیت نکرد) در سال‌های ۲۰۱۱ و ۲۰۱۴، دو بار و به‌مدت چند ماه، مدیرعامل موقت شرکت اینتلجنت این‌سایتس شد، شرکتی که از سال ۲۰۰۸ در آنجا به‌عنوان رئیس اجرایی هیئت‌مدیره فعالیت کرده‌است. در آن سال، برگم همچنین به عضویت هیئت‌مدیرهٔ شرکت آوالارا درآمد. شرکت‌های سرمایه‌گذاری. برگم بنیان‌گذار شرکت توسعهٔ املاک کیلبورن گروپ در فارگو است. در سال
توسعهٔ املاک کیلبورن گروپ در فارگو است. در سال ۲۰۱۳، او تصمیم گرفت که مرتفع‌ترین ساختمان با ۲۳ طبقه و کاربری چندمنظوره به نام بلوک ۹ یا دیار داکوتا را در فارگو بسازد. این شرکت همچنین حامی احداث یک مرکز همایش در مرکز فارگو بوده‌است. این شرکت بسیاری از املاک فارگو ازجمله کلیسای سنت مارک لوتران و دبیرستان نمونهٔ وودرو ویلسون را خرید و بازسازی کرد. برگم یکی از بنیان‌گذاران شرکت آرتور ونچرز، یک شرکت سرمایه‌گذاری خطرپذیر بود. چندین شرکت که او در آن‌ها سرمایه‌گذاری کرده‌است، در فارگو واقع شده‌اند. بشردوستی. برگم
کرده‌است، در فارگو واقع شده‌اند. بشردوستی. برگم حامی اهداف نیکوکارانه ازجمله موزهٔ هنر پلینز است. در سال ۲۰۰۱، او مدرسه‌ای بازسازی‌شده که در سال ۲۰۰۰ خریده بود، به دانشگاه ایالتی داکوتای شمالی اهدا کرد. اسم ساختمان را تالار رنسانس گذاشتند و به دپارتمان هنرهای تجسمی دانشگاه، زیرمجموعهٔ اصلی دپارتمان معماری و معماری محوطه‌سازی و دفتر دانشگاه ترای‌ـ کالج تبدیل شد. در سال ۲۰۰۸، برگم صندوق خانوادهٔ دوگ برگم را راه‌اندازی کرد که هدف آن انجام فعالیت‌های نیکوکارانه در حوزهٔ جوانان، آموزش و بهداشت است. فرماندار
در حوزهٔ جوانان، آموزش و بهداشت است. فرماندار داکوتای شمالی. انتخابات ۲۰۱۶. در سال ۲۰۱۶، برگم اعلام کرد که قصد نامزدی برای تصدی منصب فرمانداری داکوتای شمالی به‌عنوان یک جمهوری‌خواه دارد. او که هیچ سابقهٔ رسمی در سیاست نداشت و به‌رغم این‌که در اجلاس حزب در آوریل، حمایت حزب ایالتی را به دادستان باسابقه، وین استنجم، واگذار کرد، بااین‌حال در انتخابات مقدماتی، استنجم را شکست داد و نامزد جمهوری‌خواهان شد. برگم در انتخابات عمومی نوامبر با ماروین نلسون از حزب دموکرات و مارتی ریسکه از حزب آزادی‌خواه رقابت کرد و با
و مارتی ریسکه از حزب آزادی‌خواه رقابت کرد و با کسب بیش از ۷۵ درصد آرا پیروز شد. انتخابات ۲۰۲۰. برگم دوباره در سال ۲۰۲۰ نامزد شد. او با کسب بیش از ۶۵ درصد آرا توانست بر شلی لنز، دام‌پزشک، پیروز شود. دورهٔ تصدی. در ۱۵ دسامبر ۲۰۱۶، برگم به‌عنوان سی‌وسومین فرماندار داکوتای شمالی در کنار معاون خود، برنت سانفورد، سی‌وهشتمین معاون فرماندار داکوتای شمالی، سوگند یاد کرد. در ۱۲ نوامبر۲۰۲۱، برگم قانونی را به تصویب رساند که نظریهٔ انتقادی نژاد را از برنامه‌های درسی مدارس دولتی حذف می‌کرد. برگم که در میان جمهوری‌خواهان
دولتی حذف می‌کرد. برگم که در میان جمهوری‌خواهان منحصربه‌فرد است، هدفی را برای ایالت داکوتای شمالی تعیین کرده مبنی بر این‌که تا سال ۲۰۳۰ به شرایط کربن خنثی دست یابد. او می‌خواهد این هدف را در حین حفظ صنعت سوخت فسیلی، از طریق استفاده از فناوری جذب و ذخیرهٔ کربن برای کنترل و جداسازی دی‌اکسید کربن موجود در سازندهای زمین‌شناختی ایالت داکوتای شمالی دنبال کند. برگم حامی استفاده از دی‌اکسید کربن برای ازدیاد برداشت از مخازن نفتی است، فرایندی که در آن برای افزایش تولید، به میادین نفتی تخلیه‌شده، دی‌اکسید کربن تزریق
به میادین نفتی تخلیه‌شده، دی‌اکسید کربن تزریق می‌شود. او همچنین حامی شیوه‌های کشاورزی است که کربن را در خاک ذخیره می‌کنند. بر اساس اظهاراتی که برگم در نشست سالانهٔ شورای نفت داکوتای شمالی اعلام کرد، انتشار این خبر منجر به سرمایه‌گذاری ۲۵ میلیارد دلاری در بخش خصوصی شد. مواضع سیاسی. برگم از طرح دسترسی خط لولهٔ نفتی داکوتا حمایت می‌کند. در ژوئیه ۲۰۲۰، برگم خط مشی حزب جمهوری‌خواه را دربارهٔ مسائل دگرباشان «تفرقه‌انگیز و نفاق‌افکن» نامید. زندگی شخصی. در سال ۱۹۹۱، برگم با همسر اول خود، کارن استوکر، ازدواج کرد.
برگم با همسر اول خود، کارن استوکر، ازدواج کرد. آن‌ها سه فرزند دارند و در سال ۲۰۰۳ از هم جدا شدند. در سال ۲۰۱۶، برگم با کاترین هلگاس پیوند زناشویی بست.
ادموند بیلینگز (Edmund Billings) (زادهٔ ۱۴ ژانویه ۱۸۶۸ – درگذشتهٔ ۷ فوریه ۱۹۲۹)، سرمایه‌گذار، بانکدار، جامعه‌شناس، نوع‌دوست و مقام دولتی آمریکایی متولد کانادا بود که در چندین کمیتهٔ امداد فعالیت کرد و در جنگ جهانی اول، مأمور وصول گمرکات بندر بوستون بود. اوایل زندگی. بیلینگز در ۱۴ ژانویه ۱۸۶۸ در سینت جورج، نیوبرانزویک چشم به جهان گشود. پدرش ادموند و مادرش الیزابت (ساترلند) بیلینگز بود. بیلینگز پنج‌ساله بود که خانواده‌اش به بوستون نقل‌مکان کردند. او در مدرسهٔ بریمر و دبیرستان شبانه تحصیل کرد و در کلاس‌های
بریمر و دبیرستان شبانه تحصیل کرد و در کلاس‌های شبانه در دانشگاه هاروارد حاضر شد. بیلینگز پیش از شروع فعالیت در امور خیریه در نقش پیام‌رسان برای وسترن یونیون و منشی در فروشگاه هنری کار می‌کرد. او در اول اکتبر ۱۸۹۶ با الیزابت چایلد از استمفورد، کنتیکت ازدواج کرد. آن‌ها دو فرزند به نام‌های ادموند جونیور و کاترین داشتند. امور خیریه. بیلینگز در بیست‌ویک سالگی به‌عنوان سرپرست مؤسسهٔ بزرگداشت ولز برگزیده شد. او بعدها در سمت خزانه‌دار در آن مؤسسه فعالیت کرد. پس از مرگ بنیان‌گذار آن، رابرت تریت پین در سال ۱۹۱۰،
از مرگ بنیان‌گذار آن، رابرت تریت پین در سال ۱۹۱۰، بیلینگز به ریاست این مؤسسه رسید. او این سمت را تا زمان ترک این مؤسسه در سال ۱۹۲۲ عهده‌دار بود. بیلینگز همچنین به‌عنوان سرپرست مؤسسهٔ مردم فعالیت کرد. بیلینگز یکی از اعضای کمیتهٔ امداد بود که به قربانیان زلزلهٔ ۱۹۰۶ سان‌فرانسیسکو، آتش‌سوزی بزرگ چلسی در سال ۱۹۰۸، آتش‌سوزی بزرگ سالم در سال ۱۹۱۴، زلزلهٔ سال ۱۹۰۸ مسینا و انفجار هالیفاکس یاری رساند. بیلینگز در جنگ جهانی اول، در جایگاه یکی از اعضای کمیتهٔ بحران بخش بوستون صلیب سرخ آمریکا فعالیت کرد. او به پاس
بخش بوستون صلیب سرخ آمریکا فعالیت کرد. او به پاس خدماتش پس از زلزلهٔ مسینا، به حضور پادشاه ویکتور امانوئل سوم شرفیاب شد، مدالی از سوی دولت ایتالیا به وی اعطا شد و به افتخارش، اولین خیابانی را که پس از زلزله در مسینا ساختند به نام او مزیّن شد. پس از بازگشت بیلینگز، آمریکایی‌های ایتالیایی‌تبار در بوستون مدالی به او اهدا کردند. در سال ۱۹۱۱، بیلینگز به پایه‌گذاری دانشگاه بوستون کمک کرد که یک باشگاه اجتماعی با تمرکز بر «شهر بوستون و مشکلات رشد آن» بود. او از سخنرانان افتتاحیهٔ کمیتهٔ اجرایی باشگاه بود. بیلینگز
افتتاحیهٔ کمیتهٔ اجرایی باشگاه بود. بیلینگز همچنین پایه‌گذار انجمن دولت خوب بوستون و انجمن مدارس دولتی بود. بیلینگز همچنین مدیر انجمن کمک به کودکان، از متولیان اتحادیهٔ آموزشی و صنعتی زنان و از اعضای انجمن ورزشی بوستون، باشگاه تبادل ملی، لیگ ملی شهری و آکادمی علوم سیاسی و اجتماعی آمریکا بود. حرفه تجاری. بیلینگز در شرکت لی هیگینسون، یک بانک سرمایه‌گذاری در بوستون، کار کرد. در سال ۱۹۱۱، او به ریاست شرکت پول ریور تراست انتخاب شد. بیلینگز همچنین به‌عنوان مدیر شرکت دولتی استریت تراست، بانک پس‌انداز خانگی، انجمن
دولتی استریت تراست، بانک پس‌انداز خانگی، انجمن ساختمان کارگران و رئیس و مدیر انجمن وام کارگران فعالیت کرد. خدمات دولتی و فعالیت سیاسی. در جنگ اسپانیا و آمریکا، بیلینگز به‌عنوان ستوان دوم در هنگ ۵ موقت ماساچوست خدمت کرد. بیلینگز در چند کارزار سیاسی شهرداری در بوستون مشارکت داشت. در سال ۱۹۰۹، او به‌عنوان مدیر کارزار انتخاباتی ناموفق جیمز جی. استرو برای تصدی منصب شهرداری بوستون فعالیت کرد. مأمور وصول گمرک. در ۸ اکتبر ۱۹۱۳، رئیس‌جمهور وودرو ویلسون، بیلینگز را به‌عنوان مأمور وصول عوارض گمرک بندر بوستون گماشت.
به‌عنوان مأمور وصول عوارض گمرک بندر بوستون گماشت. در ۲۳ ژانویه ۱۹۱۵، بیلینگز و سایر مقامات گمرک به برج جدید گمرک نقل‌مکان کردند که پس از چهار سال و نیم و با صَرف هزینه‌ای بالغ بر ۱٫۸ میلیون دلار تکمیل شده بود. در سپتامبر ۱۹۱۵، پس از این‌که مردی با پریدن از عرشهٔ دیدبانی برج گمرک خودکشی کرد، بیلینگز دستور داد تا زمان نصب حفاظ، بالکن در معرض دید عموم قرار بگیرد. در ظهر ۶ آوریل ۱۹۱۶، بیلینگز ساعت برج گمرک را نصب کرد. قبل از مشارکت ایالات متحده در جنگ جهانی اول، بیلینگز تلاش می‌کرد که بی‌طرفی این کشور را حفظ
بیلینگز تلاش می‌کرد که بی‌طرفی این کشور را حفظ کند. در مارس ۱۹۱۵، او یک سیگنال رمز برای کشتی‌های خارجی که بندر بوستون را به مقصد اروپا ترک می‌کردند، ایجاد کرد. در ۵ فوریه ۱۹۱۷، بنا به دستور ارسالی از واشینگتن، بیلینگز محافظانی را برای ممانعت از خروج خدمهٔ یک کشتی اتریشی و پنج کشتی آلمانی در بندر مستقر کرد. روز بعد، او کنفرانسی با ناخداهای کشتی‌ها داشت که به‌موجب آن توافق شد تا ناخداها و افسران اول پنج کشتی از شش کشتی اجازه داشته باشند آزادانه حرکت کنند، اما به‌طور منظم به کشتی‌های خود گزارش دهند. خدمه در
به‌طور منظم به کشتی‌های خود گزارش دهند. خدمه در صورت دریافت مجوز از افسر مهاجرت، اجازهٔ خروج داشتند. ساعت ۱۱ شب نیز برای خدمهٔ کشتی مقررات منع رفت و آمد برقرار شد. در ۶ آوریل ۱۹۱۷، بیلینگز با پیش‌بینی اعلام جنگ از سوی کنگره علیه آلمان، دستور توقیف پنج کشتی آلمانی (آمریکا، سینسیناتی، ویتکیند، کلن و اوکنفلز) را صادر کرد. در سال ۱۹۱۸، بیلینگز حقوق کارکنان بندر را که کمترین دستمزد دریافت می‌کردند، افزایش داد. در همان سال، ویلسون دوباره او را به همان سمت منصوب کرد. در سال ۱۹۲۱، بیلینگز از مقام خود به‌عنوان
کرد. در سال ۱۹۲۱، بیلینگز از مقام خود به‌عنوان مأمور وصول گمرک استعفا داد تا به کسب‌وکار بیمه بپردازد. فعالیت در کمیته. قبل از اعتصاب پلیس بوستون در سال ۱۹۱۹، شهردار اندرو جیمز پیترز، بیلینگز را برای فعالیت در کمیتهٔ شهروندان منصوب کرد تا مراقب باشد که در صورت اعتصاب از مردم محافظت می‌شود. در سال ۱۹۲۱، پیترز او را به ریاست کمیسیون حمل‌ونقل بوستون گماشت. در سال ۱۹۲۷، شهردار بوستون مالکوم نیکولز، بیلینگز و همسرش را برای فعالیت در کمیته‌ای برای کمک به او در جشن روز لیندبرگ برگزید. در همان سال، چارلز اچ. مک
جشن روز لیندبرگ برگزید. در همان سال، چارلز اچ. مک گلو، رئیس دموکرات ایالتی، بیلینگز را برای خدمت در کمیته‌ای منصوب کرد که بر اقداماتی مذبوهانه برای آوردن کنوانسیون ملی دموکرات‌های ۱۹۲۸ به بوستون فعالیت می‌کرد. اواخر زندگی و درگذشت. از سال ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۸، بیلینگز معاون و خزانه‌دار شرکت جان پاولدینگ مید بود؛ این شرکت در حوزهٔ بیمه فعالیت می‌کرد. او سپس به شرکت فیلد اَند کوولز پیوست که یک شرکت بیمهٔ دیگر بود. در سال ۱۹۲۳، به آپارتمان بیلینگز دستبرد زدند و جواهراتی به ارزش ۲۰۰ دلار از آنجا به سرقت رفت. در سال
به ارزش ۲۰۰ دلار از آنجا به سرقت رفت. در سال ۱۹۲۹، بیلینگز به تأسیس انجمن حوضهٔ رودخانهٔ چارلز کمک کرد و به ریاست این انجمن انتخاب شد. این انجمن برای مخالفت با ساخت جاده در امتداد سمت بوستون از حوضهٔ رودخانهٔ چارلز و نیز حمایت از بهبود امکانات تفریحی در آن حوضه ایجاد شده بود. در ۴ فوریه ۱۹۲۹، بیلینگز در دفتر خود بیمار شد. او بعدها دچار حملهٔ قلبی و نیز به ذات‌الریه مبتلا شد. بیلینگز سه روز بعد، در اقامتگاه خود در فَنوِی در خلیج بک بوستون، چشم از جهان فروبست.
راینالد گوتز (؛ زادهٔ ) نویسنده، پزشک، تاریخ‌نگار، و مؤلف (پدیدآور) اهل آلمان است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه گئورگ بوشنر شده‌است.
رابرت مناس (; – ) نویسنده اهل اتریش بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه کتاب آلمان، جایزه فریدریش هولدرلین، و جایزه هاینریش مان شده‌است.
کاترین اشمت (؛ زادهٔ ) نویسنده، دانشمند علوم اجتماعی، شاعر، و روزنامه‌نگار اهل آلمان است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه کتاب آلمان شده‌است.
کریستیان کراخت (؛ زادهٔ ) رمان‌نویس اهل سوئیس است.نویسنده و روزنامه‌نگار است؛در سانن متولد شد و پدرش نماینده‌ی ارشد شرکت انتشاراتی ‌‌اکسل اسپینگر در دهه ۱۹۶۰ بود.دوران جوانی و تحصیلات‌اش را در آلمان،آمریکا،کانادا و جنوب‌ فرانسه گذارند. او تجربیات سفرهای‌آسیایی‌اش را در سفر‌نامه‌‌هایی در هفته‌نامه (welt am sonntag)‌‌ نوشته‌است..او با رمان(feserland) کم‌کم به شخصی ماهر در ادبیات پاپ شناخته‌شد،در این کتاب کریستین، صحنه‌های مهمانی و مواد‌مخدر آلمان را به تصویر میکشد.کراخت به سنت شیک پوشی علاقه دارد،و به فلوبر
میکشد.کراخت به سنت شیک پوشی علاقه دارد،و به فلوبر استناد میکند؛ او به خوانندگان آثارش اهمیت داده و درک و استدلال اخلاقی آثارش را به خوانندگان واگذار میکند.از آثار دیگر این رمان‌نویس سوئیسی میتوان به (Metan) اشاره کرد که با همکاری اینگونیرمان نوشته‌شد‌،کتاب (im sonneenschein und im Schatten) توصیفی از دوره پس از جنگ‌جهانی اول به صورت خیالی است، اثری دیگر‌ که مورد بازبینی مثبت قرار گرفت و از او در برابر دروازه‌بان بودن جناح راست،دفاع کرد(lmperium) است.از افتخارات او میتوان به جایزه اکسل اسپینگر در سال
افتخارات او میتوان به جایزه اکسل اسپینگر در سال ۱۹۹۲،جایزه ادبیات ویلهم در سال ۲۰۱۲ و جایزه ادبی هرمان هسه در سال ۲۰۱۶ اشاره‌کرد. نخستین اثری که از او به فارسی ترجمه شده است، رمان 1979 است. این رمان با قلم محمد همتی از زبان آلمانی به فارسی برگردانده شده است. این ترجمه در سال ۱۴۰۳ در نشر فرهنگ نشر نو منتشر شده شده است. نیمی از این رمان در ایران در آستانهٔ انقلاب اسلامی و نیمی دیگر در تبت تحت حکومت چین کمونیست می‌گذرد.
دیتمار دات (؛ زادهٔ ) مؤلف، روزنامه‌نگار و مترجم اهل آلمان است. زندگی. آثار ادبی. اولین آثار ادبی دات توسط ناشران مستقل در اواسط دههٔ ۱۹۹۰منتشر شد. از سال ۲۰۰۵ بعضی از آثار او توسط انتشارات سورکمپ فرلاگ منتشر شده‌است. رمان او با نام «الغای گونه‌ها» در سال ۲۰۰۸ در فهرست نهایی جایزهٔ سال آلمان قرار گرفت. نگرش‌های سیاسی اجتماعی. دات نمایندهٔ تفکر کمونیستی-مارکسیستی ست. در سال ۲۰۰۹ در گفتگویی که در روزنامه اشپیگل داشت وقتی از او پرسیده شد که آیا موافق الغای سیستم سرمایه‌داری ست، او پاسخ داد: کاملا! او همچنین در
سرمایه‌داری ست، او پاسخ داد: کاملا! او همچنین در رمان‌هایش ارجاعاتی به آثار مارکسیستی می‌دهد، مثل در رمان «تا ابد در عسل» ارجاعات روشنی به کتاب «چه باید کرد» لنین می‌دهد.
پائولینا کرومبیگل (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آلمان است. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال Germany women's national under-16 football team, Germany women's national under-17 football team, Germany women's national under-19 football team، و زنان آلمان بازی کرده‌است.
سیدنی لومان (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آلمان است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال زنان بایرن مونیخ اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال Germany women's national under-15 football team, Germany women's national under-16 football team, Germany women's national under-17 football team, Germany women's national under-19 football team، و زنان آلمان بازی کرده‌است.
سیوکه نوشکن (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آلمان است. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال Germany women's national under-15 football team, Germany women's national under-16 football team, Germany women's national under-17 football team, Germany women's national under-19 football team, Germany women's national under-20 football team، و زنان آلمان بازی کرده‌است.
نیکول آنیومی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آلمان است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اس‌جی‌اس اسن اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال Germany women's national under-15 football team, Germany women's national under-16 football team, Germany women's national under-17 football team, Germany women's national under-19 football team، و زنان آلمان بازی کرده‌است.
فابین دونگوس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آلمان است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال هوفنهایم (زنان) اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال تیم ملی فوتبال زیر 16 سال زنان آلمان، تیم ملی فوتبال زیر 17 سال زنان آلمان، تیم ملی فوتبال زیر 19 سال زنان آلمان و زنان آلمان بازی کرده‌است.
جانا فلدکمپ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آلمان است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اس‌جی‌اس اسن اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال Germany women's national under-15 football team, Germany women's national under-16 football team, Germany women's national under-17 football team, Germany women's national under-19 football team, Germany women's national under-20 football team، و زنان آلمان بازی کرده‌است.
ماکسیمیلیان رال (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آلمان است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زنان آلمان بازی کرده‌است.
سوفیا کلاینهرن (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آلمان است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آینتراخت فرانکفورت (زنان) اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال Germany women's national under-15 football team, Germany women's national under-16 football team, Germany women's national under-17 football team, Germany women's national under-19 football team, Germany women's national under-20 football team، و زنان آلمان بازی کرده‌است.
مدار فرمان الکتریکی بخشی از مدار که وظیفه کنترل و ارسال فرمان را دارد مدار فرمان (Control Circuit) نامیده می‌شود. اجزاء مدار فرمان. برخی از تجهیزات مدار فرمان شامل: نقشه مدار فرمان. در طراحی مدار فرمان از علایم‌هایی استفاده می‌کنیم که از مهم‌ترین المان‌ها می‌توان به سوییچ و کنتاکت، شستی و کویل اشاره کرد. کنتاکت یا اتصال. این نماد برای نشان‌دادن مسیر باز یا بسته جریان استفاده می‌شود. کنتاکت NO. به این معناست که این مسیر در مدار به‌صورت عادی باز می‌باشد و اجازه نمی‌دهد که جریان از این مسیر عبور کند، این وضعیت
نمی‌دهد که جریان از این مسیر عبور کند، این وضعیت حالت پیش فرض این کنتاکت بوده‌است و تا وقتی که توسط ما این وضعیت تغییر پیدا نکند هیچ جریانی از آن مسیر عبور نخواهد کرد. کنتاکت NC. در مقابل حالت کنتاکت NO قرار می‌گیرد یعنی در این موقعیت ما به‌صورت پیش‌فرض اجازه می‌دهیم جریان از این بخش به‌خصوص مدار عبور کند و تا زمانی که توسط ما این وضعیت تغییر پیدا نکند همچنان مسیر جریان متصل خواهد ماند. نمونه مدار فرمان. مدار فرمان ستاره مثلث. یکی از رایج‌ترین روش کنترل موتور جهت کاهش جریان مورد نیاز برای راه‌اندازی