payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و حفظ اتصال با یگان‌های همسایه، منتقد بودند. تحرک پایین‌تر ایتالیایی‌ها غالباً به دلیل کمبود ادوات ترابری و سوخت بود. فرمانده سپاه این کاستی‌ها را با بنیتو موسولینی، نخست‌وزیر ایتالیا، هنگام سرکشی او در روز ۲۸ اوت از خط مقدم مطرح کرد اما پاسخ درخوری دریافت ننمود. سپاه ایتالیایی اوایل ماه سپتامبر از گذر ورماخت از رود دنیپر و متعاقباً با آتش توپخانه از دفاع از سر پل ایجاد شده بر آن در نزدیکی دنیپروپتروفسک پشتیبانی کرد. با وجود تمایل به آن، از این سپاه در یورش گروه زرهی ۱ از این سر پل به سمت شمال برای محاصره
گروه زرهی ۱ از این سر پل به سمت شمال برای محاصره نیروهای دشمن در شرق کی‌یف استفاده نشد. به هر صورت با گذر از دو سر پل مختلف، سه لشکر سپاه با اجرای یک حرکت گازانبری نیروهای دشمن را در پتریکوفکا به محاصره انداختند. با وجود اراضی نامناسب، کمبود خودرو، میدان‌های پرتراکم مین شوروی و ضد حملات شدید، ایتالیایی‌ها حدود ۷ هزار نفر از سربازان ارتش سرخ را در عرض چهار روز، ۲۷ تا ۳۰ سپتامبر، به اسارت گرفتند؛ در مقابل تلفات سپاه شامل ۵۲ کشته و ۱۴۲ زخمی بود. اوایل ماه اکتبر سپاه ایتالیایی در یورش سیصد کیلومتری گروه ارتش
سپاه ایتالیایی در یورش سیصد کیلومتری گروه ارتش جنوب ورماخت به ناحیه صنعتی دونباس مشارکت داشت. این سپاه در جریان نبرد دریای آزوف از جناح چپ گروه زرهی ۱ محافظت می‌کرد. با وجود مقاومت شدید دشمن، ادامه شرایط بد تدارکاتی و همچنین وضعیت نامناسب جاده‌ها که باعث کاهش سرعت و تحرک می‌شد، نیروهای سپاه در همکاری با لشکر صدونودوهشتم پیاده‌نظام ورماخت، روزهای ۱۰ و ۱۱ اکتبر سر پل شوروی در پاولوگراد را به تصرف خود درآوردند. در جریان این حمله تا روز ۱۵ اکتبر، هفت تن نیروهای سپاه کشته و ۷۷ تن دیگر زخمی شدند؛ در عوض ۵۳۱ تن
سپاه کشته و ۷۷ تن دیگر زخمی شدند؛ در عوض ۵۳۱ تن از قوای دشمن را به اسارت درآمدند. اواخر ماه اکتبر به دستور ارتشبد ایوالت فون کلایست، فرمانده گروه زرهی ۱ ورماخت، سپاه ایتالیایی مأمور به تصرف شهرهای استالینو، گورلوفکو و ریکوفو در مجاورت رود دونتس شد و توانست به خوبی از پس از اجرای آن برآید. چند ضدحمله متعاقب ارتش سرخ در ناحیه دونباس تقریباً بدون پشتیبانی توپخانه که در راه‌های گل‌آلود در اراضی پشت سر باقی مانده بود، دفع شد. در این هنگام نیروها فرسوده شده بودند و فرماندهی سپاه خواهان مدتی توقف جهت استراحت و
و فرماندهی سپاه خواهان مدتی توقف جهت استراحت و سازمان‌‌دهی مجدد برای بود؛ با این حال آلمانی‌ها اصرار بر ادامه تهاجم داشتند. به هر صورت از روز ۱۵ نوامبر این مهلت استراحت به سپاه تخصیص یافت تا مواضع دفاعی و شرایط یگان‌های تدارکات و توپخانه خود را بهبود ببخشد. با فرا رسیدن زمستان، سپاه در حوالی استالینو مستقر بود. فرماندهان. در ابتدا قرار بود فرانچسکو زینگالس فرماندهی سپاه را عهده‌دار باشد. با ابتلای زینگالس به یک بیماری سخت، جووانی مسه که انتظار می‌رفت فرمانده یکی از لشکرهای زرهی ایتالیا در شمال آفریقا شود،
یکی از لشکرهای زرهی ایتالیا در شمال آفریقا شود، به این جایگاه منصوب شد.
لشکرکشی قفقاز نامی است که به مجموعه‌ای از درگیری‌های مسلحانه بین امپراتوری‌های عثمانی و روسیه اطلاق می‌شود؛ مجموعه‌ای از درگیری‌ها که بعدها شامل جمهوری خلق آذربایجان، ارمنستان، دیکتاتوری خزر مرکزی و بریتانیا شد و به عنوان بخشی از جبهه خاورمیانه در طول جنگ جهانی اول به‌شمار می‌آمد. لشکرکشی قفقاز از قفقاز تا شرق آناتولی گسترش یافت و تا ترابزون، بیتلیس، موش و وان رسید. این جنگ سراسری با حملات هم‌زمان نیروی دریایی روسیه در منطقه دریای سیاه متعلق به امپراتوری عثمانی همراه بود. در ۲۳ فوریه ۱۹۱۷، با وقوع انقلاب
همراه بود. در ۲۳ فوریه ۱۹۱۷، با وقوع انقلاب روسیه پیشروی روسیه در مناطق اطراف متوقف شد و سپس ارتش متلاشی شده قفقاز روسیه با نیروهای دولت تازه‌ تأسیس ارمنی، متشکل از نیروهای داوطلب پیشین ارمنی و سربازان نامنظم ارمنی جایگزین شد. در سال ۱۹۱۸، منطقه همچنین شاهد استقرار دیکتاتوری خزر مرکزی، جمهوری ارمنستان کوهستانی و یکی از نیروهای متفقین به نام دانسترفورس بود که متشکل از نیروهای زبده از جبهه‌های بین‌النهرین و غرب بود. امپراتوری عثمانی و امپراتوری آلمان درپی ورود هیئت اعزامی آلمان به قفقاز که هدف اصلی آن تأمین
هیئت اعزامی آلمان به قفقاز که هدف اصلی آن تأمین نفت بود، درگیری خطرناکی در باتومی داشتند. در ۳ مارس ۱۹۱۸ درگیری نظامی بین امپراتوری عثمانی و روسیه با پیمان صلح برست لیتوفسک به پایان رسید و در ۴ ژوئن ۱۹۱۸ امپراتوری عثمانی معاهده باتومی را با ارمنستان امضا کرد. با این حال، درگیری مسلحانه با ادامه نبرد امپراتوری عثمانی با دیکتاتوری خزر مرکزی، جمهوری ارمنستان کوهستانی و دانسترفورسِ امپراتوری بریتانیا گسترش یافت تا اینکه پیمان متارکه مودروس در ۳۰ اکتبر ۱۹۱۸ امضا شد. ۱۹۱۴: شکست عثمانی. هدف اصلی جنگ دولت عثمانی،
شد. ۱۹۱۴: شکست عثمانی. هدف اصلی جنگ دولت عثمانی، فتح مجدد سرزمین‌های سابق خود در آناتولی شرقی بود که در نتیجه جنگ روسیه و ترکیه از ۱۸۷۷ تا ۱۸۷۸ از دست داده بود. وزیر جنگ، انور پاشا، توصیه متحدان آلمانی خود را نادیده گرفت و در عرض یک ماه پس از اعلان جنگ، به این منطقه حمله کرد. او خود فرماندهی ارتش سوم را بر عهده گرفت و دستور حمله به نیروهای روسی را صادر کرد. انور پاشا ارتش بزرگی داشت (برآوردها از ۱۰۰۰۰۰ تا ۱۹۰۰۰۰ نفر را شامل می‌شود)، اما آنها از تجهیزات ضعیفی برخوردار بودند، به‌ویژه برای شرایط زمستانی که به
برخوردار بودند، به‌ویژه برای شرایط زمستانی که به زودی به آن دچار شدند. ارتش روسیه در ابتدا بسیار نیرومند بود و با حدود صد هزار نفر سرباز اسماً توسط فرماندار کل قفقاز ایلاریون ورونتسوف-داشکوف فرماندهی می‌شد. فرمانده واقعی رئیس ستاد وی ژنرال نیکولای یودنیچ بود که بهترین ژنرال روسیه در طول جنگ جهانی اول محسوب می‌شود. با شکست در نبرد تاننبرگ و نبرد اول دریاچه‌های مازوری، روس‌ها تصمیم گرفتند که تقریباً نیمی از ارتش خود را در جبهه پروس مستقر کنند و تنها ۶۰ هزار نفر برای مقابله با ارتش عثمانی باقی ماند. فرماندار
برای مقابله با ارتش عثمانی باقی ماند. فرماندار کل، ورونتسوف، می‌خواست در رابطه با پیشروی سپاه سوم ترکیه، نیروهای خود را به قارص نزدیک تر کند. اما یودنیچ تمایل ورونتسوف را برای عقب‌نشینی نادیده گرفت و در عوض در کنار ساریکامیس ماند تا از آن دفاع کند. نبرد ساریکامیس سپس بین ۲۹ دسامبر ۱۹۱۴ و ۴ ژانویه ۱۹۱۵ انجام شد که در آن ترک‌ها شکست بزرگی را متحمل شدند. ارتش ترکیه تا مواضع اولیه خود عقب‌نشینی کرد و بین ۶۰۰۰۰ تا ۱۷۵۰۰۰ سرباز از دست داد. انور پاشا متعاقباً از فرماندهی استعفا داد و علناً ارامنه را مسئول شکست
فرماندهی استعفا داد و علناً ارامنه را مسئول شکست خود دانست. او سپس به عنوان وزیر جنگ دستور داد تا همه سربازان ارمنی ارتش عثمانی را خلع سلاح و بی‌کار کرده و به اردوگاه‌های کار اجباری بفرستند. تقریباً همه این سربازان در آن اردوگاه جان باختند و این به عنوان گامی اولیه در مسیر نسل‌کشی ارامنه توسط ترک‌های عثمانی بود. همزمان با پیشروی ارتش انورپاشا به سمت قارص، سپاه کوچکی از ارتش عثمانی از وان وارد ایران وارد شد. این نیرو با مقاومت کمی روبرو شد و برای مدت کوتاهی شهر تبریز را اشغال کرد. با این حال، هم روس‌ها و هم
تبریز را اشغال کرد. با این حال، هم روس‌ها و هم انگلیسی‌ها واحدهایی را برای بیرون راندن نیروهای عثمانی از کشور به شمال ایران فرستادند، پس از آن عثمانی‌ها نیز به دلیل شکست در ساریکامیس به مواضع اصلی خود عقب‌نشینی کردند. ۱۹۱۵: رفت و برگشت. ژنرال نیکولای یودنیچ به دلیل پیروزی خود مورد ستایش قرار گرفت و به فرماندهی تمام نیروهای روسیه در قفقاز ارتقا یافت. سپس حمله ای را در خاک ترکیه آغاز کرد و به سمت دریاچه وان در ارمنستان عثمانی پیشروی کرد. این منطقه ای بود که بسیاری از ارامنه مسیحی در آن زندگی می‌کردند،
که بسیاری از ارامنه مسیحی در آن زندگی می‌کردند، بنابراین روس‌ها به کمک محلی برای ارتش خود امیدوار بودند. هنگامی که نیروهای روسی وارد منطقه شدند، در ۲۰ آوریل ۱۹۱۵ قیامی در وان علیه ترکها برپا شد. ارامنه در وان یک ماه در مقابل نیروهای عثمانی ایستادگی کردند. روس‌ها وان را در مه ۱۹۱۵ تصرف کردند. در آن زمان، ژنرال یودنیچ فکر می‌کرد که نیروهای عثمانی در منطقه ضعیف هستند و فقط از سه تا چهار لشکر تشکیل شده‌اند. در واقع، فرمانده عثمانی، پاشا عبدالکریم، هشت لشکر با مقدار زیادی نیروی کمکی در ذخیره داشت. ژنرال روس،
مقدار زیادی نیروی کمکی در ذخیره داشت. ژنرال روس، اوگانوفسکی، فرماندهی بود بدون چالاکی لازم و واحدهای کوچکی از نیروهای خود را به جهات مختلف فرستاد. در ماه ژوئیه، پاشا کریم در منطقه دریاچه وان ضد حمله‌ای انجام داد و روسها را در نبرد ملازگرد شکست داد. اینها، تحت فرماندهی ژنرال اوگانوفسکی، که به زودی جایگزین شد، از شرق قره‌کلسیا (آگری) به سمت بایبورد عقب‌نشینی کردند. ژنرال یودنیچ به سرعت یک نیروی متحرک متشکل از ۲۲۰۰۰ مرد که اکثراً قزاق بودند به فرماندهی ژنرال باراتوف جمع‌آوری کرد و منتظر بودند تا ارتش عثمانی
باراتوف جمع‌آوری کرد و منتظر بودند تا ارتش عثمانی در کمین قرار گیرد. ارتش کوچک باراتوف در اوایل ماه اوت در چند نقطه به ارتش عثمانی حمله کرد. عثمانی‌ها به سمت جنوب عقب‌نشینی کردند و حدود ۶۰۰۰ اسیر جنگی روسی علاوه بر مقدار زیادی آذوقه باقی گذاشتند. این درگیری به نام نبرد قره‌کلیسا معروف شد. در همین حال، شورشیان ارمنی در نبرد وان شکست خورده بودند، اما به دلیل شکست در نبرد قره‌کلیسا، روس‌ها برای دومین بار وان را تصرف کردند. در ۲۴ سپتامبر دوک اعظم نیکلاس نیکولایویچ، پس از برکناری از سمت خود به عنوان فرمانده کل
پس از برکناری از سمت خود به عنوان فرمانده کل ارتش روسیه، به عنوان فرمانده کل نیروهای روسیه در ارمنستان و ایران منصوب شد. پس از انجام این کار، دوک بزرگ هدایت جنگ را به دست ژنرال یودنیچ سپرد. لازم است ذکر شود که در بحبوحه تهاجم روسیه به ارمنستان، طلعت پاشا وزیر کشور عثمانی خواستار اخراج اجباری تمامی ارامنه از منطقه و جنوب آن شد. این جبهه سپس از اکتبر تا پایان سال ۱۹۱۵ ساکت بود. ۱۹۱۶: پیروزی روسیه. در زمستان، این منطقه معمولاً برای جنگ چندان مناسب نیست. سرمای شدید و جاده‌های بد نقش مهمی در انهدام لشکر سوم
شدید و جاده‌های بد نقش مهمی در انهدام لشکر سوم انور پاشا در سال قبل داشت. با این حال، ژنرال روس یودنیچ آن را فرصتی برای حمله غافلگیرانه به عثمانی می‌دانست. در اوایل ژانویه ۱۹۱۶، ارتش او مخفیانه زمستانگاه خود را ترک کرد و به سمت قلعه عثمانی در ارزروم حرکت کرد. روسها موفق شدند یک حمله غافلگیر کننده کامل ترتیب دهند و یک لشکر عثمانی را که در نبرد کوپروکوی از ۱۶ تا ۱۹ ژانویه در زمستانگاه خود به‌سر می‌برد، نابود کنند. در حالی که ارتش روسیه با اسلحه‌های سنگین خود به سمت ارزروم پیش می‌رفت، یکی دیگر از نیروهای روسی
سمت ارزروم پیش می‌رفت، یکی دیگر از نیروهای روسی در ۱۴ فوریه با یک حمله غیرمنتظره از شمال، لشکر دوم عثمانی را در نزدیکی شهر تفتا منهدم کرد. فرمانده عثمانی کریم پاشا یا برای محاصره آماده نبود یا به احتمال زیاد آنقدر مضطرب شده بود که به جای دفاع از قلعه، با ارتش خود در ۱۵ فوریه عقب‌نشینی کرد. ارتش روسیه در ۱۶ فوریه بدون هیچ مانعی به سمت ارزروم حرکت کرد. ارتش قفقاز ژنرال یودنیچ از ارزروم در دو جهت حرکت کرد. بخشی روانه سمت شمال شده و شهر بندری باستانی ترابزون را در آوریل به تصرف درآورد، و بخشی دیگر به سمت جنوب
در آوریل به تصرف درآورد، و بخشی دیگر به سمت جنوب حرکت کرده موش و بیتلیس را تسخیر کرد و ارتش بی روحیه عثمانی را از محل راند. قشون عثمانی زیر نظر رهبری جدید، وهیب پاشا قرار گرفت و او دستور بازپس‌گیری ترابزون را صادر کرد. سپس یک نیروی نظامی جمع‌آوری شد و افراد آن در امتداد ساحل به سمت منطقه در ماه ژوئن رژه رفتند. با این حال، روس‌ها در آن زمان کنترل دریای سیاه را در دست داشتند. ناوگان دریای سیاه با انجام بمباران‌های دریایی توانست پیشروی عثمانی‌ها را به میزان قابل توجهی کُند کند. ژنرال یودنیچ سپس با حمله به
قابل توجهی کُند کند. ژنرال یودنیچ سپس با حمله به ارزنجان که به نبرد ارزنجان معروف است، ضد حمله ای را آغاز کرد. در ۲ ژوئیه، ارزنجان تسخیر شد و ارتش عثمانی در امتداد ساحل به سمت راست چرخید تا سعی کند خطوط مقدم خود را تثبیت کند. تنها نقطه امید برای عثمانی‌ها بازپس‌گیری مُسج و بیتلیس توسط ژنرال مصطفی کمال در اوت ۱۹۱۶ بود. با این حال، در پایان پاییز، سربازان او نیز توسط روس‌ها از این مکان‌ها رانده شدند. در سمت شرقی دریاچه وان، نبرد در تمام تابستان ادامه یافت، اما برای هیچ‌یک از طرف‌ها فایده ای نداشت. ۱۹۱۷: از
برای هیچ‌یک از طرف‌ها فایده ای نداشت. ۱۹۱۷: از جبهه شرق خبری نیست. روس‌ها در سال ۱۹۱۷ برای حمله مجدد به مواضع عثمانی برنامه‌ریزی کردند، اما هرج و مرج ناشی از انقلاب روسیه باعث توقف تمام عملیات روسیه شد. دولت موقت روسیه، دوک اعظم را از سمت خود برکنار کرد و ژنرال یودنیچ را به منصبی غیر مهم در آسیای مرکزی منتقل کرد و در نتیجه او از ارتش استعفا داد. عثمانی‌ها تحت فشار شدید انگلیسی‌ها در بین‌النهرین و فلسطین، بیشتر نیروهای خود را بیرون کشیده و به جنوب فرستادند. در طول باقیمانده سال ۱۹۱۷، ارتش روسیه رفته رفته
در طول باقیمانده سال ۱۹۱۷، ارتش روسیه رفته رفته متلاشی شد تا اینکه هیچ نیروی نظامی واقعاً مؤثری باقی نماند. ۱۹۱۸: پیروزی عثمانی. در اوایل سال ۱۹۱۸، کمی بیش از چند هزار داوطلب و حدود ۲۰۰ افسر از ارتش روسیه در قفقاز باقی مانده بودند. سال قبل، ۵۰۰۰۰۰ سرباز وجود داشت، اما این زمان گذشته بود و مرزهای جنوبی روسیه تا حد زیادی محافظت نمی‌شد. پس از یک سال عدم تحرک، عثمانی‌ها فرصت را مغتنم شمرده دست به حمله زدند. در اواخر ژانویه ۱۹۱۸، ارتش عثمانی لشکرکشی خود را آغاز کرد. تنها مخالفتی که آنها در انجام این کار با آن
کرد. تنها مخالفتی که آنها در انجام این کار با آن مواجه شدند از سوی شبه نظامیان نیمه سازمان یافته جمهوری دموکراتیک ارمنستان بود. ارتش عثمانی از فوریه تا مارس ترابزون، ارزروم، قارص، وان و باتومی را بدون مشکل زیاد تصرف کرد. در بحبوحه این حمله، دولت جدید بلشویکی جمهوری فدراتیو سوسیالیستی روسیه شوروی در ۳ مارس ۱۹۱۸ پیمان صلح برست-لیتوفسک را امضا کرد که به موجب آن کمونیست‌ها به ابتکار طلعت پاشا از تمام سرزمین‌های تسخیر شده در جنگ روسیه و ترکیه بین سال‌های ۱۸۷۷ تا ۱۸۷۸ چشم پوشی کردند. آنها این جنگ را نمی‌خواستند
۱۸۷۸ چشم پوشی کردند. آنها این جنگ را نمی‌خواستند و دستشان بامبارزه داخلی پر بود. اما انور پاشا اهداف بزرگتری از بازپس‌گیری مناطق از دست رفته ۴۰ سال قبل داشت. موفقیت ناگهانی سربازان او، در مواجهه با مخالفت اندک، رویای پان ترکی او را در مورد یک «امپراتوری ترک» که بر تمام آسیای مرکزی حکومت کند، زنده کرد و سپس دستور تشکیل ارتش جدیدی را داد که فقط از مسلمانان تشکیل می‌شد و اردوی اسلام قفقاز نام گرفت. این ارتش مسلمان متشکل از ۱۴۰۰۰ تا ۲۵۰۰۰ مرد بود که اکثراً از ترک‌زبان بودند. در ژوئیه انور به این ارتش دستور داد
بودند. در ژوئیه انور به این ارتش دستور داد تا با هدف تصرف شهر بندری باکو در دریای خزر وارد ارمنستان روسیه شود. آلمانی‌ها به هیچ وجه با این حمله موافق نبودند و تمام جنوب روسیه را منطقه ای می‌دانستند که حق تسخیر آن را داشتند. ارتش آلمان به اعتبار خود چندین پیروزی در برابر روس‌ها داشت، در حالی که عثمانی‌ها تا حد زیادی در جنگ با روس‌ها شکست خورده بودند. در اوایل ماه مه ۱۹۱۸، ارتش عثمانی به جمهوری دموکراتیک مستقل ارمنستان که به تازگی اعلام وجود کرده بود حمله کرد؛ در جنگی که به عنوان جنگ ارمنستان-ترکیه شناخته
در جنگی که به عنوان جنگ ارمنستان-ترکیه شناخته می‌شود. ارمنیان موفق شدند عثمانی‌ها را در نبرد سردارآباد شکست دهند، اما ارتش عثمانی در نبرد بعدی پیروز شد و ارتش ارمنستان را متفرق کرد. در ماه مه ۱۹۱۸ این جمهوری مجبور به تسلیم شد. جمهوری دموکراتیک گرجستان از تهاجم ارتش پیروز عثمانی می‌ترسید و از آلمان امپراتوری درخواست کمک نظامی کرد. دولت آلمان که مشتاق جلوگیری از به دست آوردن قلمرو بیشتر توسط ارتش عثمانی بود، واحدهای نظامی را به احتمال زیاد تحت فرماندهی ژنرال فردریش کرس فون کرسنشتاین به گرجستان فرستاد. با این
کرس فون کرسنشتاین به گرجستان فرستاد. با این حال، «اردوی اسلام قفقاز» از گرجستان گریخت و لشکر خود را راهی جمهوری دموکراتیک آذربایجان کرد. در سپتامبر ۱۹۱۸ آنها باکو را از بریتانیا گرفتند و حداقل ۲۵۰۰۰ ارمنی را در آنجا کشتند. در پایان جنگ، ترک‌ها سرزمین‌های فلسطین، سوریه و بین‌النهرین را از دست دادند، اما تمام سرزمین‌هایی متصرفه روس‌ها در آناتولی شرقی را پس گرفتند. نتایج. فعالیت‌های عثمانی‌ها علیه جمهوری ارمنستان در نتیجه امضای آتش‌بس مودروس پایان یافت. دو سال پس از این آتش‌بس، در ۱۰ اوت ۱۹۲۰، معاهده سور بین
پس از این آتش‌بس، در ۱۰ اوت ۱۹۲۰، معاهده سور بین متفقین و متحدانشان و امپراتوری عثمانی منعقد شد. این معاهده ارمنستان (و کردستان) را به رسمیت شناخت، اما به دلیل جنگ استقلال ترکیه و ناسیونالیسم مصطفی کمال (آتاتورک) هرگز اجرا نشد. علیرغم اینکه امپراتوری عثمانی اساساً در جنگ شکست خورد، ولی مجلس کبیر ملی ترکیه به رهبری مصطفی کمال و روسیه بلشویکی با امضای عهدنامه صلح قارص که در سال ۱۹۲۱ منعقد شد، بخش زیادی از این سرزمین را پس گرفت.
دی. پی. (؛ سرواژهٔ Deserter Pursuit) یک مجموعهٔ تلویزیونی کره جنوبی کارگردانی شده توسط هان جون-هی، و فیلم‌نامه‌نویسی کیم بو-تونگ و هان بر پایهٔ وب‌تون لژین "دی. پی روز سگی" اثر کیم است. در این مجموعه جونگ هه این، کو کیو-هوان، کیم سونگ کیون و سون سوک-کو به ایفای نقش می‌پردازند. این مجموعه در ۲۷ اوت ۲۰۲۱ در ۶ قسمت توسط نتفلیکس پخش شد. در ۱۴ دسامبر ۲۰۲۱، فصل دوم این مجموعه تایید شد.
کیم ره وون (؛ زادهٔ ۱۹ مارس ۱۹۸۱) بازیگر اهل کره جنوبی است. او در ابتدا به خاطر حضور در مجموعهٔ کمدی رمانتیک "گربه‌های روی پشت بام" به شهرت رسید و از آن زمان در فیلم‌های "عروس کوچک من" (۲۰۰۴)، "گل‌آفتاب‌گردان" (۲۰۰۶)، "زندان" (۲۰۱۷) و مجموعه‌های تلویزیونی "داستان عشق در هاروارد" (۲۰۰۴)، "قول هزار روزه" (۲۰۱۱)، "پانچ" (۲۰۱۴–۲۰۱۵)، "پزشکان" (۲۰۱۶)، "" (۲۰۱۸) و "نیروهای امداد" (۲۰۲۲) ایفای نقش کرده‌است. سریال مورد علاقه بیشتر طرفداران وی سریال پزشکان در سال 2016 است هر چند که تمام سریال های زیبا کیدراما در سال
است هر چند که تمام سریال های زیبا کیدراما در سال 2016 (به نسبت ساهای دیگر)ساخته شده است. حرفه. کیم ره وون در ابتدا می‌خواست که بازیکن حرفه‌ای بسکتبال شود اما وقتی تاندوم مچ پایش آسیب دید، به این رؤیای کودکی‌اش پایان داد، و او به بازیگری روی آورد و در دانشگاه چونگ-آنگ در رشتهٔ تئاتر و فیلم تحصیل کرد. او حرفهٔ بازیگری خود را در سال ۱۹۹۷ در دوران دبیرستان و در درام نوجوانانهٔ «"مرا"» در نقش یک تازه‌کار باشگاه پخش آغاز کرد. به دنبال آن در درام نوجوانانهٔ دیگر با نام "مدرسه ۲" (۱۹۹۹) و فیلم سن بلوغ "شکوفهٔ آلو"
نام "مدرسه ۲" (۱۹۹۹) و فیلم سن بلوغ "شکوفهٔ آلو" (۲۰۰۰) بازی کرد.
دیکتاتوری خزر مرکزی (به روسی: Диктатура Центрокаспия, "Diktatura Tsentrokaspija") یک دولت ضد شوروی تحت حمایت بریتانیا بود که در طول جنگ داخلی روسیه در باکو، پایتخت کنونی جمهوری آذربایجان، در اول اوت ۱۹۱۸ تأسیس شد. نام این دولت از واژه روسی "Tsentrokaspi" مخفف " کمیته مرکزی ناوگان نظامی خزر" گرفته شده‌است (Центральный комитет Каспийской военной флотилии)؛ ناوگانی که از روسیه تزاری در این منطقه به‌جا مانده بود. ایجاد. پس از سقوط امپراطوری تزاری در پی انقلاب اکتبر ۱۹۱۷، قفقاز در خلأ قدرت قرار گرفت و نهادهای
اکتبر ۱۹۱۷، قفقاز در خلأ قدرت قرار گرفت و نهادهای حکومتی در هرکدام از شهرها و روستاهای تابعه تحت تسلط گروه‌های مختلف محلی درآمد اما تشتت سیاسی موجود در شهر باکو باعث می‌شد که هیچ یک از گروه‌ها و جریان‌های سیاسی شهر نتواند قدرت را به طور مطلق قبضه کند لذا این جریان‌ها به تشکیل یک شورای موقت متشکل از نمایندگان همه گروه‌ها تا زمان تعیین نظام جدید رضایت دادند. نمایندگان این شورا موسوم به کمون باکو که با برگزاری یک انتخابات عمومی انتخاب شده بودند عموما از بلشویک‌ها بوده و سیاست‌های آنان به توسعه و تحکیم قدرت
بوده و سیاست‌های آنان به توسعه و تحکیم قدرت بلشویک‌ها می‌انجامید و این مسئله نارضایتی گروه‌های ناهمسو با آنان را برمی‌انگیخت. علی‌رغم انعقاد عهدنامه برست-لیتوفسک،گروه‌های طرفدار رژیم تزاری در قفقاز همچنان بر ادامه جنگ با عثمانی پافشاری می‌کردند و از سویی عثمانیان نیز با استفاده از فضای جنگ داخلی روسیه در پی تسلط بر قفقاز برآمده و یورشی جدید به قفقاز تدارک دیدند که دامنه آن شهر باکو نیز رسید.با نزدیک شدن نیروهای عثمانی،شورای بلشویکی باکو به شدت تحت فشار قرار گرفت و نهایتا گروه‌های ناهمسو متشکل از روس‌های
گرفت و نهایتا گروه‌های ناهمسو متشکل از روس‌های سفید،داشناک‌ها،منشویک‌ها و سوسیالیست‌های انقلابی در ۲۶ ژوئیه ۱۹۱۸ کمون باکو را برکنار کرده و برای دفاع از شهر اعلان وضعیت فوق‌العاده نمودند که به موجب آن هرگونه فعالیت سیاسی تا اطلاع ثانوی ممنوع اعلام شد. رژیم جدید برای دفاع از شهر از بقایای نیروهای روسیه در ایران و همچنین از قوای بریتانیا تحت فرماندهی ژنرال دنسترویل درخواست کمک کرد اما قوای مزبور نتوانست کاری از پیش ببرد و باکو در ۱۵ سپتامبر ۱۹۱۸ به دست عثمانیان افتاد.
سون سه-بین (، زادهٔ ۲۷ مه ۱۹۸۹) بازیگر اهل کره جنوبی است. زندگی‌نامه. سون‌سه-بین حرفهٔ بازیگری خود را در تلویزیون تحت نام لی یو-نا در مجموعهٔ تلویزیونی سال ۲۰۰۴ اس‌بی‌اس، "معلم روستای جزیره" آغاز کرد. با این حال، آغاز رسمی حرفهٔ او در مجموعهٔ تلویزیونی سال ۲۰۱۰ اس‌بی‌اس، "سه خواهر" بود. او سپس نقش‌های کوچک در مجموعهٔ تلویزیونی "قهوه‌خانه" و فیلم‌های تو "حیوان خانگی منی" و "شهر در شکوفه" ایفا کرد. در سال ۲۰۱۲، او نام خود را از لی یو-نا به سون سه-بین تغییر داد و در فیلم "چاینا بلو" با نام جدید خود حضور پیدا
و در فیلم "چاینا بلو" با نام جدید خود حضور پیدا کرد. به دنبال آن در مجموعه‌های تلویزیونی سال ۲۰۱۳ اس‌بی‌اس، "اتاق دو زن" و "دختری که خوب بزرگ شده" ایفای نقش کرد و حرفهٔ خود را به عنوان بازیگر تثبیت کرد و او یک قرارداد با دیورگل انترتینمنت در سال ۲۰۱۴ امضا کرد. درسال ۲۰۱۵، سون سه-بین در یک آگهی تلویزیونی Clarisonic حضور پیدا کرد. در سال ۲۰۱۶، سون سه-بین با وای‌جی‌کی‌پلاس یک قرارداد به عنوان مدل ویژه امضا کرد، و در استیج هفتهٔ مد سئول اس/اس ۲۰۱۸ برای برند مون جونگ-ووک، ناین‌تین‌ایتی، کالکشن به عنوان مدل شرکت
جونگ-ووک، ناین‌تین‌ایتی، کالکشن به عنوان مدل شرکت کرد. در سال ۲۰۱۹، او با Wooridle Company قرارداد امضا کرد. در طی هفتهٔ مد سئول اس/اس ۲۰۲۰، سون سه-بین به عنوان مدل مراسم افتتاحیهٔ کالکشن ناین‌تین‌ایتی حضور پیدا کرد.
کانگ اون-تاک (؛ زادهٔ شین سول-گی در ۱۶ اوت ۱۹۸۲) بازیگر اهل کره جنوبی است. او به خاطر نقش‌های اصلی‌اش در مجموعه‌های تلویزیونی ' (۲۰۱۴) و ' (۲۰۱۴–۲۰۱۵) شناخته می‌شود.
پلی‌رادیکولوپاتی سندرم سیستم عصبی محیطی غیرشایع است که در نتیجه شرایط مختلف ایجاد می‌شود. علائم بالینی این سندرم متغیر است، اما معمولاً هنگام آسیب به چندین ریشه عصبی به وجود و باعث ایجاد علائم و نشانه‌های عصبی مانند درد مزمن، ضعف و از دست دادن حواس می‌شود. پلی رادیکولوپاتی ممکن است شامل ضعف بدنی متقارن یا نامتقارنِ دیستال و پروگزیمال با درجۀ متغیری از از دست دادن حس و کاهش یا از بین رفتن رفلکس همراه باشد. شایع‌ترین علت پلی رادیکولوپاتی حاد، پلی رادیکولوپاتی دِمیلینه کننده التهابی حاد است (همچنین به عنوان
دِمیلینه کننده التهابی حاد است (همچنین به عنوان سندرم گیلن باره شناخته می‌شود). با این حال، سایر علل التهابی، عفونی یا نئوپلاستیک می‌توانند با ویژگی‌های مشابه ظاهر شوند. پلی رادیکولوپاتی‌های مزمن شامل پلی رادیکولوپاتی دمیلینه کننده التهابی مزمن و همچنین سندرم‌های مرتبط با پاراپروتئین و سایر علل التهابی و عفونی است. ارزیابی با استفاده از ترکیبی از مطالعات سرولوژیک، تست الکترودیاگنوستیک و ارزیابی CSF می‌تواند به شناسایی علت زمینه ای و اجرای درمان مناسب کمک کند. پلی رادیکولوپاتی با پلکسوپاتی متفاوت بوده زیرا
پلی رادیکولوپاتی با پلکسوپاتی متفاوت بوده زیرا در پلی رادیکولوپاتی، درگیری در چندین ریشه عصبی است و معمولاً به صورت دو طرفه رخ می‌دهد (پلکسوپاتی یک ضایعه دیستال نزدیک به منشأ اعصاب محیطی فردی است). ارزیابی الکترودیاگنوستیک در هر هر دو پلی رادیکولوپاتی و پلکسوپاتی می‌تواند نه تنها برای درک آناتومیک ضایعه، بلکه برای پیش‌آگهی و تصمیمات مدیریتی نیز مهم باشد. ممکن است این سندرم نتیجه یک بیماری خودایمنی ایجاد شده باشد، به این معنی که سیستم ایمنی به بخش‌هایی از سیستم عصبی بدن حمله و آن‌ها را تخریب می‌کند (نمونه
عصبی بدن حمله و آن‌ها را تخریب می‌کند (نمونه شایع ای مسئله بیماری ام اس است). تشخیص افتراقی. از آنجایی که پلی رادیکولوپاتی چندین ریشه عصبی را تحت تأثیر قرار می‌دهد، می‌تواند شرایطی مانند پلی‌نوروپاتی، پلکسوپاتی و مونو نوروپاتی مالتیپلکس را تقلید و تشخیص را بسیار چالش‌برانگیز کند. اغلب علائم عینی مانند ضعف، از دست دادن حس و تغییر رفلکس در مقایسه با شکایت از درد و پارستزی خفیف هستند. اگرچه قطعاً استثنائاتی برای این قاعده وجود دارد، اما ظرافت یافته‌های به دست آمده از معاینه فیزیکی عصب حرکتی و حسی-جانبی و آسیب
از معاینه فیزیکی عصب حرکتی و حسی-جانبی و آسیب ناقص ریشه عصبی، باعث جداسازی پلی رادیکولوپاتی از دیگر تشخیص‌های افتراقی می‌شود. درمان. تحقیقات نشان داده‌است که درمان با یک دوره انفوزیون داخل ایمونوگلوبولین وریدی (IVIG) یک درمان بالقوه و مؤثر برای پلی رادیکولوپاتی محسوب می‌شود. (گزارش‌ها نشان می‌دهد، باعث بهبودی طولانی مدت در یک مورد مرتبط با لوپوس سیستمیک (لوپوس اریتماتوز سیستمیک) شده‌است). اپیدمیولوژی. پلی رادیکولوپاتی می‌تواند در هر زمانی از زندگی و در هر فرد مرد، زن، جوان یا پیر رخ دهد. این سندرم نادر است
مرد، زن، جوان یا پیر رخ دهد. این سندرم نادر است و در ۱ نفر از هر ۱۰۰۰۰۰ نفر یافت می‌شود. ذکر شده‌است که تقریباً ۵۰ درصد موارد AIDP به دنبال عفونت ویروسی یا باکتریایی رخ می‌دهد.
براش ترکشن (به ) یک شرکت مهندسی بریتانیایی است، که در سال ۱۸۶۵ تأسیس شد.
همچون زندگی (به انگلیسی: Life Like) فیلمی در ژانر درام، تریلر و علمی تخیلی به کارگردانی و نویسندگی جاش یانوویچ محصول سال ۲۰۱۹ کشور ایالات متحده آمریکا است. از بازیگرانی که در این فیلم به ایفای نقش پرداخته‌اند، می‌توان از استیون استریت، ادیسن تیملین، درو وان اکر و جیمز دارسی نام برد. این اثر، اولین فیلم بلند جاش یانوویچ می‌باشد؛ که توسط شرکت لاینزگیت فیلمز در تاریخ ۱۴ می ۲۰۱۹ اکران گردید؛ و توانست در مجموع فروش جهانی به رقم ۱٬۵۰۰٬۰۰۰دلار دست پیدا کند. داستان. «جِیمز» در صندوق سرمایه‌گذاری کار می‌کند، که
«جِیمز» در صندوق سرمایه‌گذاری کار می‌کند، که قبلاً توسط پدرش اداره می‌شده‌است. جیمز پس از مرگ پدرش، مدیرعامل شرکت و مالک ثروت آن می‌گردد. جیمز و همسرش «سُوفی» از شهر دور می‌شوند و به عمارت جدید خود در حومه شهر می‌روند. سوفی کار نمی‌کند و بیشتر وقت را در خانه می‌گذراند. او از اینکه جیمز پیش‌خدمت، خدمتکار و آشپز دارد، احساس خوبی ندارد؛ و با دادن دو سال دستمزد، آنها را برای دیدن اقوام و فرزندانشان، آزاد می‌گذارد. جیمز و سوفی با «جولیان» آشنا می‌شوند؛ مردی که ربات‌هایی با هوش مصنوعی می‌فروشد؛ تا از آنها به
ربات‌هایی با هوش مصنوعی می‌فروشد؛ تا از آنها به عنوان خدمتکار خانگی استفاده شود. سوفی که نسبت به خرید ربات‌های دختر و زیبا، احساس معذب‌شدن در خانه را دارد؛ از بین انتخاب‌هایی که پیش‌رو دارد؛ و پس از مشورت با جمیز، یک اَندروید مرد به نام «هِنری» را می‌پسندد؛ که با وظیفه‌شناسی، دستورات آنها را در خانه انجام می‌دهد. اما یک روز هنری هنگامی که به وظایفش در خانه، مشغول است؛ سوفی را برهنه هنگام خارج شدن از حمام به نظاره می‌نشیند؛ سوفی که از حضور هنری در خانه، مُردد شده‌است؛ داستان را با جمیز درمیان می‌گذارد؛ اما