payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و فداکار» یاد کرد. نقدهای او توسط مالتوس، دیوید ریکاردو و جی اس میل، کسانی که نوشته‌های او را «مطلوب و غالباً فصیح» یاد می‌کردند، مورد توجه قرار گرفت. زمانی که توماس کارلیل جوانی در ادنبرگ بود، مقاله سیسموندی در مورد «اقتصاد سیاسی» را برای دایرةالمعارف ادنبرگ دیوید بریوستر ترجمه کرد. سیسموندی متعاقباً بر دیدگاه‌های کارلیل در مورد «علم ملالت انگیز» اثر گذاشت. تاریخ‌های ایتالیای سیسموندی توسط لارد بایرون، پرسی بایش شیلی و ستندال مطالعه شده و مورد احترام قرار گرفت. سیسموندی بر متفکرین سوسیالیست زیادی از جمله
گرفت. سیسموندی بر متفکرین سوسیالیست زیادی از جمله کارل مارکس، روزا لوکزمبورگ و رابرت اوون اثر گذاشت. مارکس فکر می‌کرد که سیسموندی نقد «علم بورژوازی اقتصاد» را مجسم کرده‌است. مارکس در یادداشت‌هایش، جوانب مختلف تجزیه و تحلیل او را برگزید. مارکس به‌صورت خاص مشتاق این جمله سیسموندی بود که «پرولتاریای رومی تقریباً به‌صورت ویژه به هزینه جامعه زنده بود. تقریباً می‌توان گفت که جامعه مدرن، با سهمی که از پاداش کارگرانش کسر می‌کند، به قیمت پرولتاریا زندگی می‌کند». هنریک گراسمن استلال می‌کند که سیسموندی، مخصوصاً با
گراسمن استلال می‌کند که سیسموندی، مخصوصاً با شناسایی تضاد بین ارزش استفاده و ارزش مبادله به عنوان اساسات سرمایه‌داری، یک متودولوژیست چشم‌گیر و سلف نظری مارکس است. در سال ۱۸۹۷ میلادی، ولادیمیر لنین با مقاله‌ای بر کار سیسموندی خط بطلان کشید. لنین گفت: مشارکت کننده در روسکوی بوگاتسو (Russkoye Bogatstvo) در همان ابتدا بیان می‌کند که هیچ نویسنده‌ای برابر سیسموندی «به این اندازه به اشتباه ستایش نشده‌است»، کسی که به ادعای او «به‌طور ناعادلانه» اکنون به عنوان یک مرتجع و بعداً به عنوان یک آرمان شهر معرفی شده‌است.
و بعداً به عنوان یک آرمان شهر معرفی شده‌است. کاملاً متضاد این موضوع صادق است. دقیقاً این ارزیابی از سیسمونی کاملاً درست می‌باشد. در سال ۱۹۱۳ میلادی، روزا لوکزمبورگ در The Accumulation of Capital نقدی بر سیسموندی نوشت.
باسیل کینگزلی مارتین (Basil Kingsley Martin) (زادهٔ ۲۸ ژوئیه ۱۸۹۷ – درگذشتهٔ ۱۶ فوریهٔ ۱۹۶۹)، معروف به کینگزلی مارتین (Kingsley Martin)، یک روزنامه‌نگار اهل بریتانیا بود که از ۱۹۳۰ تا ۱۹۶۰ میلادی به عنوان ویراستار در مجله چپ‌گرای سیاسی به‌نام "نیو استیتسمن" کار می‌کرد. اوایل زندگی. او فرزند (دیوید) باسیل مارتین (۱۸۵۸–۱۹۴۰ میلادی)، مسئول کلیسای کنگره گرایان و الیس چارلوتی توربیروایل، دختر توماس چارلز توربیوایل اهل ایزلینگتون، بود و در ۲۸ ژوئیه ۱۸۹۷ در جاده انگیستری، شهر هرفورد متولد شد؛ ایرین بارکلی خواهر
انگیستری، شهر هرفورد متولد شد؛ ایرین بارکلی خواهر بزرگ‌تر وی بود. پدر وی از ۱۸۹۳ به بعد مسئول نمازخانه کلیسای آیین بروک بود؛ این کلیسا که در جاده آیین، هرفورد قرار دارد، حالا به‌نام کلیسای متحد ریفورم شده یاد می‌گردد. باسیل مارتین پایبند به اصول سوسیالیستی و صلح‌جویی بوده و یک فرد مشهور پنداشته نمی‌شد. مارتین در مدرسه روزانه برای پسران، مدرسه کاتیدرال هرفورد درس می‌خواند اما خوشحال نبود. خانواده وی بعداً در ۱۹۱۳ میلادی به فینچلی، لندن نقل مکان نمودند. باسیل مارتین در کلیسای یونیتاری فینچلی مشغول کار شد،
مارتین در کلیسای یونیتاری فینچلی مشغول کار شد، اما صلح‌جویی وی تا حدی باعث منزوی شدن وی گردید. مارتین مستقیماً به لندن نرفت. او نخست به دلیل وضعیت پزشکی که داشت، از طریق کشتی به آفریقای جنوبی فرستاده شد. او برای مدتی با دایی خود به‌نام فرانک توربروایل در مزرعه‌ای در نزدیکی گراهامس‌تاون که حالا معروف به مکهاندا است، در کیپ شرقی ماند و در ژانویه ۱۹۱۴ دوباره به نزد خانواده خود آمد. مخالف با خدمت سربازی. مارتین به مدرسه میل هیل که رئیس آن جان مکلوری نام داشت، رفت. او وارد دوره آمادگی دانشگاه شد: در «دوره
رفت. او وارد دوره آمادگی دانشگاه شد: در «دوره آمادگی کلاسیک»، او به مطالعه رشته سنتی زبان لاتین و یونانی پرداخت. هنگام آغاز جنگ جهانی اول، ۱۷ سال داشت و در وضعیت پزشکی خوب نبود. وی به سپاه آموزش افسران (OTC) مدرسه ملحق نشد؛ اما دوست نزدیک وی، توماس اپلیبی که یک سال از وی بزرگ‌تر بود و در این دوره آموزشی شرکت کرده بود، به خدمت اجباری سربازی سوق داده شده و در ۱۹۱۶ میلادی تنها چند روز پس از رسیدن در فرانسه، کشته شد. با تجربه گرفتن از مخالفت پدرش با جنگ دوم بریتانیا و بوئر که او را در خطر حملات خشونت‌آمیز قرار
و بوئر که او را در خطر حملات خشونت‌آمیز قرار داده بود، مارتین رویهٔ عدم مقاومت را در پیش گرفته و خود را مخالف با خدمت سربازی اعلام کرد. در ۱۸ سالگی، او ملزم گردید تا نزد محکمه مخالفان با خدمت سربازی حضور یابد. مارتین نامه‌ای از رئیس سپاه آموزش افسران (OTC) مدرسه را به عنوان مدرک پیشکش نموده و پدر وی نیز در محکمه صحبت کرد. او از خدمت در ارتش معاف گردید. با این همه، پسران دیگر در مدرسه، بودن مارتین در مدرسه را برای وی غیرقابل تحمل ساختند. او تصمیم گرفت تا به واحد آمبولانس دوستان بپیوندد. او برای دریافت
به واحد آمبولانس دوستان بپیوندد. او برای دریافت آموزش‌های اولیه به جوردانز، باکینگهام‌شر فرستاده شد. پس از آن وی یک دوره اضافی را در بیمارستان ستار اند گارتر در ریچموند سپری کرد. از ژانویهٔ ۱۹۱۷ وی به عنوان کمک بهیار در بیمارستان افکولم در بیرمنگام کار کرد و بار دیگر به نزد محکمه مراجعه نموده و به‌طور مشروط از خدمت اجباری سربازی معاف گردید. در ماه ژوئن، او همراه با واحد آمبولانس در شمال فرانسه کار می‌کرد. دوره پسا جنگ. در ۱۹۱۹ میلادی، مارتین در مدرسه تابستانی سوسیالیست شرکت کرد، جای که وی به سوسیالیسم صنفی
سوسیالیست شرکت کرد، جای که وی به سوسیالیسم صنفی که جی.دی.اچ. کول و همسر وی مارگاریت تشریح می‌کرد، علاقه‌مند شد. در خزان همان سال، وی وارد کالج مجدلیه در دانشگاه کمبریج شد. وی در دو بخش امتحان نهایی تاریخ در دانشگاه، مدرک دو رشته‌ای به‌دست‌آورد، از این‌رو کالج یک بورسیه خداحافظی که شامل دیدار یک ساله از دانشگاه پرینستون می‌شد را به وی اعطاء کرد. او به اتحادیه کنترل دموکراتیک پیوست: او یک جلسه برای احیای این اتحادیه در ۱۹۲۱ برگزار کرد و نورمن آنجل در آن سخنرانی می‌کرد، اما توسط دانشجویان مختل گردید. براساس
می‌کرد، اما توسط دانشجویان مختل گردید. براساس گفته سی.اچ. رولف، مارتین در این دوره به شدت تحت تأثیر گلدزورثی لوز دیکنسون قرار داشت. او در فوریه ۱۹۲۲ در یک کنفرانس سوسیالیست در دونسفورت شرکت کرد. سایر افراد حاضر در این کنفرانس شامل افراد ذیل بود: برتراند راسل، بئاترس وب سلطه‌جو، سدنی وب، باربارا دریک، هگ دالتون، اریک بلیر (قبل از این‌که جرج اورول شود)، هارولد لسکی، باربارا ووتون و الین پوور. او از دالتون که در انتخابات میان دوره‌ای مارس ۱۹۲۲ کمبریج از حزب کارگر خود را نام‌زد نموده بود، حمایت کرد. در ۱۹۲۴
کارگر خود را نام‌زد نموده بود، حمایت کرد. در ۱۹۲۴ میلادی، شغلی برای مارتین به عنوان استاد در مدرسه اقتصاد لندن تحت نظر لاسکی، پیشنهاد گردید. او برای سه سال در آنجا ماند و بعداً در منچیستر گاردین به عنوان سرمقاله نویس کار کرد. او مدرسه اقتصاد لندن را قسماً به‌خاطر اختلاف نظری که با ویلیام بوریج، رئیس این مدرسه پیدا کرد، ترک نمود. ویراستار در نیو استیتسمن. مارتین در آغاز سال ۱۹۳۱ میلادی، ویراستار روزنامه نیو استیتسمن شد. او تا هنگام بازنشستگی در ۱۹۶۰ میلادی، در روزنامه استیتسمن باقی ماند. تیراژ و تأثیر. طول
در روزنامه استیتسمن باقی ماند. تیراژ و تأثیر. طول سی سالی که مارتین در روزنامه استیتسمن به عنوان ویراستار کار می‌کرد، تیراژ این روزنامه از ۱۴٬۰۰۰ به ۸۰٬۰۰۰ رسید. پس از ادغام دَ نیشن و آتینئوم در ۱۹۳۱ میلادی به این روزنامه، نام آن به نیو استیتسمن و نیشن تغییر داده شد. این ادغام، برای انتصاب مارتین حیاتی بود: وی بر آرنولد راونتری که بزرگ‌ترین پشتیبان این روزنامه چپِ‌میانه جدید بود تأثیر فراوان گذاشته و راونتری تأکید داشت تا مارتین به عنوان رئیس این روزنامه گماشته شود. در ۱۹۳۴ میلادی، او روزنامه ویک-ایند
گماشته شود. در ۱۹۳۴ میلادی، او روزنامه ویک-ایند ریویو را از طریق دفترهای جریالد بیری از مالک آن ساموئل کورتالد خریداری نموده و حدود چهار هزار خواننده دیگر به‌دست‌آورد. این مجله به یک مجله بسیار تأثیرگذار بر سیاست‌های چپی و بیشتر چپ‌گرایانه حزب کارگر مبدل شد. خط سیاسی. مارتین پس از آنشلوس ۱۹۳۸ نوشت: «امروز اگر آقای چمبرلین پیش‌قدم می‌شد و برای ما می‌گفت که سیاست وی در واقع نه تنها یک سیاست تجرید بلکه سیاست کوچک سازی انگلستان است که طبق آن از امپراطوری باید دست برداشته شود، چون توان دفاع از آن وجود ندارد و
دست برداشته شود، چون توان دفاع از آن وجود ندارد و این‌که بخش دفاعی ارتش باید رها گردد، چون جنگ باعث می‌شود تا تمدن بشری به‌طور کامل از بین برود، ما از طرف خود از ته دل او را حمایت می‌کردیم». مارتین بعداً این موضع خود را رها کرد. مارتین و استیتسمن برای پیروی از یک واکنش غیرعادی نسبت به رژیم استالین در اتحاد شوروی مورد انتقاد قرار گرفتند. دوست مارتین، جان مینارد کینز، شکایت کرد که در رابطه به استالینِ روسیه، مارتین «شاید یک اندازه بیشتر پُر از حسن نیت بود. در صورتی که شکی ایجاد شود، این شک در صورت امکان
در صورتی که شکی ایجاد شود، این شک در صورت امکان بلعیده می‌شود». مارتین یک گزارش خصمانه در مورد لئون تروتسکی تحت عنوان «تروتسکی در مکسیکو» برای روزنامه نیو استیتسمن نوشت و همچنین به این روزنامه اجازه نداد تا کتاب ضد-استالینی تروتسکی، به انقلاب خیانت شد، را بررسی نماید. پس از پیمان هیتلر و استالین، او از اتحاد جماهیر شوروی دلسرد شده و این پیمان را مورد نقد قرار داد؛ در پاسخ، روزنامه حزب کمونیست، دیلی ورکر یک سرمقاله نوشته و طی آن به مارتین حمله کرد. او از سیاست تقاضای تسلیمی بی‌قید و شرط از آلمان نازی، حمایت
تقاضای تسلیمی بی‌قید و شرط از آلمان نازی، حمایت می‌کرد. پس از شرکت در کنگره جهانی اندیش‌مندان برای صلح در ۱۹۴۸ میلادی در وروتسواف، لهستان که از طرف شوروی حمایت مالی شده بود، مارتین یک گزارش خصمانه نسبت به این کنگره تحت عنوان «کفتارها و دیگر خزنده گان» نوشت. مناقشه با اورول. سردبیری مارتین با نویسنده جورج اورول، منتج به چیزی شد که دی.جی. تایلر آن را «عداوت تیتانیک» خواند. اورول که پس از مبارزه در جنگ داخلی اسپانیا به انگلستان برگشته بود، با مارتین به تماس شده و به او گزارشی از جنگ را پیشکش کرد؛ اما مارتین
و به او گزارشی از جنگ را پیشکش کرد؛ اما مارتین مقالهٔ نخست اورول، «چشم دید در اسپانیا» را به این دلیل رد کرد که، این مقاله ممکن است جمهوری-خواهان اسپانیایی را تضعیف نماید. برای جبران این کار، مارتین سپس به اورول این فرصت را پیشنهاد کرد تا کتاب رزمگاه اسپانیا از فرانس بورکنائو را نقد ادبی نماید. با این وجود، مارتین و ویراستار ادبی ریموند مورتایمر نقد ادبی این کتاب را نیز رد کردند، چون از نظر آن‌ها «این نقد بسیار آشتی ناپذیر بوده و تلویحاً این معنی را می‌رساند که تمامی گزارش‌گران اسپانیای ما اشتباه می‌کنند»؛
که تمامی گزارش‌گران اسپانیای ما اشتباه می‌کنند»؛ این‌که این نقد بیش از ان یک نقد ادبی باشد، بیان مجدد نظریات خود اورول است. مورتایمر چندی بعد به اورول نامه‌ای نوشته و از وی برای رد مقاله‌اش در مورد اسپانیا عذرخواهی کرد، او بیان داشت که نظریات در مورد «عقاید پذیرفته شده استالینی در این‌جا هیچ بهای ندارد». اورول به نوشتن به نیو استیتسمن ادامه داد، اما هنگام روزنامه‌نگاری خود «اظهارهای جریحه‌دار کننده» در مورد این مجله نوشت که این مجله «تحت تأثیر مستقیم کمونیست قرار دارد» و این‌که خوانندگان آن «ستایش‌گران
قرار دارد» و این‌که خوانندگان آن «ستایش‌گران استالین» هستند. فهرست مسافران همراه اورول که در ۱۹۴۹ میلادی به شعبه پژوهش اطلاعات، یکی از شاخه‌های سازمان اطلاعات انگلستان سپرده شد، شامل نام مارتین بود. زندگی شخصی و دیدگاه‌ها. مارتین در ۱۹۲۶ میلادی با اولگا والترز، دختر دکتر فریدریک روفیناچت والترز، یک طبیب و افسر بهداشتی که رئیس آسایشگاهی در تونگهام بود، ازدواج کرد؛ آن‌ها در ۱۹۴۰ میلادی از هم طلاق گرفتند. مارتین با فعال مدنی، دوروتی وودمن وارد یک رابطه عاشقانه شد. آن‌ها تا آخر عمر مارتین باهم ماندند، اما هرگز
شد. آن‌ها تا آخر عمر مارتین باهم ماندند، اما هرگز ازدواج نکردند. آن‌ها در گروه‌های فشار، مانند اتحادیه کنترل دموکراتیک و پیکار برای خلع سلاح هسته‌ای باهم کار کردند.
مارتین میهان (Martin Meehan) (۱۹۴۵ – ۳ نوامبر ۲۰۰۷)، سیاست‌مدار حزب شین فین و داوطلب سابق ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند (IRA) بود. او نخستین فردی بود که به دلیل عضویت در ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند محکوم شد و در جریان تنش‌های این کشور، ۱۸ سال را در زندان سپری کرد. پس‌زمینه و فعالیت اولیه در IRA. میهان در سال ۱۹۴۵ در منطقه آردوین بلفاست، ایرلند شمالی به دنیا آمد. پدرش در دهه ۱۹۴۰ به دلیل فعالیت در ارتش جمهوری‌خواه ایرلند زندانی شد، ولی یکی از پدربزرگ‌هایش در نبرد سم (Battle of the Somme) در جنگ جهانی اول در
نبرد سم (Battle of the Somme) در جنگ جهانی اول در ارتش بریتانیا کشته شد. میهان به عمر ۱۵ سالگی مدرسه را ترک کرد و در لنگرگاه شهر بلفاست آغاز به کار نمود و در ۱۹۶۶ به عضویت ارتش جمهوری‌خواه ایرلند درآمد. او توسط بیلی مک‌میلین سوگند یاد کرد و پیوستنش را در این سازمان به عنوان «یک مناسبت بزرگ، مانند پیوستن به مقام کشیش» توصیف کرد. او پس از اینکه یکی از اعضای پلیس سلطنتی اولستر را در جریان راه‌پیمایی حقوق مدنی در دری مورد حمله قرار داد، برای نخستین بار دستگیر شد. مک‌میلین در جریان شورش‌های اوت ۱۹۶۹ در شهر
شد. مک‌میلین در جریان شورش‌های اوت ۱۹۶۹ در شهر بلفاست، یکی از معدود اعضای ارتش جمهوری‌خواه ایرلند بود که کوشید از مناطق کاتولیک‌نشین در برابر حملات وفادارماندگان اولستر (Ulster loyalists) دفاع کند. او در نتیجه شکست سازمان در راستای حفاظت لازم از مناطق کاتولیک نشین استعفاء داد. میهان در ۲۲ اوت ۱۹۶۹ به‌خاطر رفتارهای آشوب‌گرایانه‌اش دستگیر شد و قبل از زندانی شدن شدیداً مورد ضرب و شتم قرار گرفت. این ضرب و شتم به حدی شدید بود که بر او آخرین مناسک (last rites) را برگزار نمودند؛ در نخستین مراسم از چهار مراسم‌اش
برگزار نمودند؛ در نخستین مراسم از چهار مراسم‌اش آخرین مناسک را انجام دادند. او پس از سپری کردن دو ماه در زندان آزاد شد. پس از آزادی، بیلی مک‌کی او را بازنشسته کرد تا دوباره به ارتش جمهوری‌خواه ایرلند بپیوندد. میهان پس از کناره‌گیری از ارتش رسمی جمهوری‌خواه ایرلند در ژانویه ۱۹۷۰ به ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند پیوست. او در اواسط ۱۹۷۰ یکی از رهبران ارشد ارتش جمهوری‌خواه ایرلند در منطقه آردوین شد. پس از برگزاری تظاهرات از سوی «سفارش نارنجی» (Orange Order) شورش در ۲۷ ژوئن ۱۹۷۰ در سراسر بلفاست شعله‌ور شد و
شورش در ۲۷ ژوئن ۱۹۷۰ در سراسر بلفاست شعله‌ور شد و درگیری مسلحانه در منطقه آردوین آغاز گردید. میهان گفت: میهان به‌خاطر قتل سربازان اسکاتلندی در سال ۱۹۷۱ تحت تحقیق قرار گرفت ولی هرگز متهم نشد. در ۶ هفته پس از آغاز عملیات دیمتریوس (Operation Demetrius) در اوت ۱۹۷۱، ۶ سرباز هنگ گرین هواردز از سوی ارتش جمهوری‌خواه ایرلند در شمال بلفاست کشته شدند. پس از این واقعه، میهان یکی از افراد مهم تحت تعقیب اعضای ارتش جمهوری‌خواه ایرلند در این منطقه بود. هنگامی‌که او بازداشت شد، از سوی سربازان شدیداً مورد ضرب و شتم قرار
شد، از سوی سربازان شدیداً مورد ضرب و شتم قرار گرفت و پشتش ۴۷ کوک زده شد. میهان طبق قانون اختیارات ویژه بدون اتهام در زندان جاده کرملین زندانی گردید. در ۲ دسامبر ۱۹۷۱ او و دو زندانی دیگر ارتش جمهوری‌خواه ایرلند از جمله جو بی اوهاگان از زندان فرار کردند. آن‌ها خود را با روغن مسکه چرب کرده بودند تا گرم شوند. قبل از بالاشدن به دیوارهای زندان با استفاده از تناب‌های ساخته شده از تارپتوها و لحاف‌ها، مدت شش و نیم ساعت خود را در داخل منهول (چاهک) پنهان کردند. میهان از راه مرز به دانداک در جمهوری ایرلند فرار کرد و
از راه مرز به دانداک در جمهوری ایرلند فرار کرد و در ۲۷ ژانویه سال ۱۹۷۲ پس از درگیری مسلحانه میان ارتش جمهوری‌خواه ایرلند و سربازان گارد سلطنتی اسکاتلندی دراگون (Royal Scots Dragoon Guards) سرانجام همراه با هفت عضوی دیگری ارتش جمهوری‌خواه ایرلند از سوی پلیس (گاردا) دستگیر شد. میهان در آن زمان خطاب به گزارشگران گفت «ما آن‌ها را زمین‌گیر کردیم. می‌توانستید صدای آن‌ها را از فرسنگ‌ها دور بشنوید». علی‌رغم شلیک ۴۵۰۰ گلوله، تنها تلفات این جنگ خوک یک دهقان بود؛ خوکی که برنده جایزه شده بود. اعضای ارتش جمهوری‌خواه
که برنده جایزه شده بود. اعضای ارتش جمهوری‌خواه ایرلند به دلیل حمل سلاح ضد تانک، یک میل کارابین و هفت میل تفنگ دستگیر شدند ولی در دادگاه که در ماه بعد برگزار شده بود، به‌خاطر نبود شواهد و مدارک برائت حاصل کردند. میهان به ایرلند شمالی برگشت؛ منطقه‌ای که در ۹ اوت ۱۹۷۲ در آن دستگیر شده بود. او به دلیل فرار از توقیف قانونی متهم شناخته شد و در محاکمه‌اش به‌صورت با موفقیت استدلال کرد که طبق قانون اختیارات ویژه، یک سرباز بریتانیا صلاحیت دستگیری را ندارد و به همین دلیل او حق قانونی دارد تا فرار کند. به‌خاطر بازداشت
او حق قانونی دارد تا فرار کند. به‌خاطر بازداشت غیرقانونی به مدت ۲۳ روز، ۸۰۰پوند به عنوان غرامت برایش پرداخت شد. پس از آن دولت نیز مجبور شد قانون اختیارات ویژه را تعدیل کند تا بتواند بازداشت سایر افراد را طبق قانون مشروع سازد. هنگامی‌که او به عنوان نخستین عضو ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند بازداشت شد، به ۲۳ سال زندان محکوم به مجازات گردید. او در زندان لانگ کیش زندانی شد و در ۴ اکتبر ۱۹۷۴ از زندان آزاد شد. پس از آن‌که او از زندان رها شد بی‌درنگ بدون هیچ محاکمه‌ای دوباره به زندان افتاد و در ۵ دسامبر ۱۹۷۵ او
دوباره به زندان افتاد و در ۵ دسامبر ۱۹۷۵ او آخرین زندانی بود که پس از لغو حبس آزاد گردید. حرفه سیاست‌مداری. میهان پس از این‌که از زندان آزاد شد به یکی از اعضای برجسته و مهمی حزب شین فین مبدل شد و در سمت اجرائیوی ملی یا شورای عالی (Ard Chomhairle) حزب ایفای وظیفه کرد. او همچنین رئیس سازمان «آزادی» بود؛ سازمانی که برای آزادی زندانیان شبه‌نظامی مبارزه می‌کرد. او در ۱۹۹۶ یکی از نامزدان ناموفق در انتخابات مجمع ایرلند شمالی در انتریم شرقی بود. میهان در انتخابات سال ۱۹۹۸ برای راه‌یابی به مجلس ایرلند شمالی در
سال ۱۹۹۸ برای راه‌یابی به مجلس ایرلند شمالی در انتریم جنوبی خودش را نامزد کرد و ۳۲۲۶ رأی به‌دست‌آورد. علاوه براین، او برای رسیدن به عضویت مجلس عوام بریتانیا در انتخابات سال ۲۰۰۰ و انتخابات عمومی ۲۰۰۱ انگلستان از حوزه انتخاباتی انتریم جنوبی شرکت کرد که هر دوبار شکست خورد. مرگ. میهان در ۳ نوامبر ۲۰۰۷ پس از حمله قلبی در خانه‌اش درگذشت. جری کیلی، عضو حزب شین فین اظهار داشت که او «شوکه و غمگین شده‌است» و میهان «تمام زندگی‌اش را وقف خدمت برای هم آرمان‌هایش در جمهوری‌خواهی و هم برای مردم کرد». او در قبرستان
جمهوری‌خواهی و هم برای مردم کرد». او در قبرستان میل‌تاون در ۶ نوامبر ۲۰۰۷ به خاک سپرده شد؛ جری آدامز، مارتین مک‌گینس و شین کیلی تابوت او را حمل کردند.
استیو بیل (Steve Bell) (زادهٔ ۲۶ فوریه ۱۹۵۱)، یک کارتونیست مطبوعاتی اهل انگلستان است که کارهای وی در روزنامه "گاردین" و سایر روزنامه‌ها منتشر می‌شود. او برای داشتن نظریات چپ‌گرا معروف است. دوران کودکی. بیل که متولد والتامستو در شهر لندن و بزرگ شدهٔ اسلاو بود، با خانواده خود در ۱۹۶۸ میلادی به یورک‌شر شمالی نقل مکان نمود، جای که به عنوان یک هنرمند در کالج هنرهای تیسیدی آموزش دید. وی در ۱۹۷۴ میلادی در رشته فیلم‌سازی و هنر از دانشگاه لیدز فارغ‌التحصیل گردیده و در ۱۹۷۵ میلادی به عنوان استاد هنر در کالج سنت لوک،
۱۹۷۵ میلادی به عنوان استاد هنر در کالج سنت لوک، اکستر (حالا معروف به کمپس سنت لوک در دانشگاه اکستر) آموزش دید. او برای مدت یک سال به تدریس هنر در بیرمنگام مشغول گردید و پس از آن از شغل خود در ۱۹۷۷ میلادی استعفا داد، تا به عنوان یک کارتونیست آزاد کار نماید. کارتونیست. هنگامی که هنوز مشغول تدریس بود، بیل برخی کارهای بدون مزد را برای مجله بیرمنگم برادساید انجام می‌داد و کارتون تولید می‌کرد، از جمله داستان مصور مکسویلِ جهش‌یافته که هر بار با نوشیدن یک مقدار اندک نوشیدنی ایل، به یک شخص متفاوت مبدل می‌گردید. وی
نوشیدنی ایل، به یک شخص متفاوت مبدل می‌گردید. وی در دانشگاه با یک دانشجوی دیگر به‌نام کیپر ویلیامز که نیز یک کارتونیست آزاد بود، دوست شده بود. بیل روش وی را تعقیب نموده و از برخی آشنایان وی استفاده کرد، هرچند کارهای بیل چندین بار توسط مجله بیانو رد گردید، اما او توانست برای یک قسمت سال ۱۹۷۸ میلادی با ادامه دادن به داستان مصور دیک دوبی، مرد عقب و جلو برای مجله ووپی! کار دارای مزد خود را حفظ نماید. وی به‌طور مکرر تلاش کرد تا کاری در مجله مشهور لندن به‌نام تایم اوت بی‌آبد. زمانی که دوره نخست‌وزیری مارگارت تاچر
اوت بی‌آبد. زمانی که دوره نخست‌وزیری مارگارت تاچر در می ۱۹۷۹ آغاز گردید، ویراستار اخبار این روزنامه به‌نام دونکان کمپ‌بیل از بیل دعوت کرد تا در مورد حکومت جدید داستان‌های مصور بسازد. داستان مصور مزرعه مگی با شخصیت‌های حیوانی از ۱۹۷۹ تا می ۱۹۸۱ در مجله تایم اوت به چاپ رسید و بعداً از اکتبر ۱۹۸۱ در مجله سیتی لیمتس منتشر شد. بیل در جریان ۱۹۸۰ و ۱۹۸۱، یک داستان مصور دیگر به‌نام خدای متعال (Lord God Almighty) برای مجله د لیولَر تولید کرد. وی در ۱۹۸۰ میلادی، آهنگ ایوان با جی.آی. جو آشنا می‌شود که شعر داخل آلبوم
ایوان با جی.آی. جو آشنا می‌شود که شعر داخل آلبوم سه‌گانه ساندینیستا! از گروه دَ کلش بود، را با استفاده از کارتون تفسیر کرد. بهترین کار شناخته شده وی، احتمالاً داستان مصور وی تحت عنوان اگر… است که از ۱۹۸۱ تا ۲۰۲۱ میلادی در روزنامه گاردین به چاپ می‌رسید و خود وی نیز از میانه‌دهه ۱۹۹۰ میلادی به عنوان کارتونیست اصلی این روزنامه کار می‌کند. مجموعه‌های از کارتون‌های وی به نشر رسید، وی همچنین در همکاری با سایر نویسندگان، کتاب‌های نیز به چاپ رسانده‌است. او در همکاری با باب گادفری، فیلم‌های متحرک (animated films)
با باب گادفری، فیلم‌های متحرک (animated films) کوتاه ساخته‌است، از جمله کارتون‌های کوتاه زنده تحت عنوان، مارگارت تاچر – من کجا هستم؟ برای تلویزیون چینل ۴ در ۱۹۹۹ میلادی برای گرامی‌داشت از ۲۰مین سال‌گرد به قدرت رسیدن تاچر. وی همچنین در یک برنامه رادیوی برای بحث در مورد زندگی کاریکاتوریست قرن هجدهم به‌نام جیمز گیلری، ظاهر شده‌است. او در اوایل حرفه خود، داستان مصور گریملینز که در مجله کمدی انگلیسی به‌نام جک‌پات منتشر می‌گردید، را نوشت و نقاشی کرد. تقلیدهای هنری بیل شامل تقلیدهای ذیل است: خواب منطق هیولا بار
بیل شامل تقلیدهای ذیل است: خواب منطق هیولا بار می‌آورد اثر گویا (در یک کارتون سرمقاله‌ای در مورد حزب استقلال پادشاهی متحد)؛ دروازه کاله اثر ویلیام هوگارت در مورد تحریم صادرات گوشت از انگلستان پس از شیوع بیماری برفکی و بیماری جنون گاوی؛ و – قبل از انتخابات سراسری ۲۰۰۵، زمانی که برای مدت کوتاه به نظر می‌رسید که حزب لیبرال دموکرات امکان دارد به‌طور جدی حزب کارگر را تهدید نماید – تمرر جنگ‌جو اثر ویلیام ترنر که در آن چارلز کنیدی سر زنده به عنوان یک کشتی یدک‌کش تونی بلیر مخروبه را با تار می‌کشد. بیل یک روز پس از
بلیر مخروبه را با تار می‌کشد. بیل یک روز پس از مرگ مارگارت تاچر، در ۹ آوریل ۲۰۱۳، از تصویری که توسط گوستاو دوره نقاشی شده و در آن فاریناتا را در شعر اول دانته نشان می‌دهد، برای کارتون خود استفاده نمود، در این کارتون وی روی تاچر یک حباب صحبت مانده که در آن نوشته‌است «چرا این چاه هنوز باز است» ؟این گفته اشاره به بسته‌شدن معادن زغال سنگ پس از اعتصاب معدنچیان در ۱۹۸۴–۱۹۸۵ میلادی دارد. کارتون‌های بیل معمولاً حاوی کاریکاتورهای گروتسک (عجیب و غریب) می‌باشد که بعضاً باعث بروز مناقشه و بعضاً هم مورد تحسین منتقدان
باعث بروز مناقشه و بعضاً هم مورد تحسین منتقدان واقع می‌شود. در جریان درگیری ۲۰۱۲ میان اسرائیل و غزه، روزنامه گاردین یک کارتون از بیل را منتشر کرد. که در آن نخست‌وزیر اسرائیل، بنیامین نتانیاهو به عنوان یک عروسک گردان نشان داده شده بود که ویلیام هیگ و تونی بلیر را کنترل می‌کرد. دیو ریچ که برای تراست امنیت اجتماعی (Community Security Trust) وبلاگ می‌نویسد، بیان داشت که این تصویر با تصاویری که در نشریه‌های نازی و سایر نشریه‌های ضد یهود منتشر می‌گردید، قابل مقایسه است. اگرچه بیل از کارتون خود دفاع کرد، اما
مقایسه است. اگرچه بیل از کارتون خود دفاع کرد، اما ویراستار خوانندگان این روزنامه به‌نام کریس الیوت در مقاله‌ای در ۲۵ نوامبر اظهار داشت که: «هرچند خبرنگاران و کارتونیست‌ها باید آزاد باشند تا نظر خود را در مورد فرصت طلب و مکار بودن نتانیاهو بیان نمایند، اما از نظر من آن‌ها نباید از زبان – شامل زبان دیداری – کلیشه‌ای ضد یهود استفاده کنند. کمیسیون شکایات رسانه‌ای انگلستان، ۲۲ شکایت دریافت کرد، اما این کمیسیون در ۱۹ دسامبر بیان داشت که قادر نیست موضوع را بیشتر پی‌گیری نماید. چندی قبل از انتخابات سراسری ۲۰۱۵
پی‌گیری نماید. چندی قبل از انتخابات سراسری ۲۰۱۵ بریتانیا، خشم شدید در توئیتر در مورد یک داستان کارتون اگر… به‌میان آمد، در این کارتون نشان داده شده بود که رهبر حزب ملی اسکاتلند (SNP) به‌نام نیکولا استورجن هرگونه مصالحه در مورد «خواسته اصلی» خود که عبارت از «زنای با محرم و رقص محلی اسکاتلندی» بود را رد می‌کند. توئیت‌های بی‌شماری به بیل برچسب نژادپرستی زدند، در حالی‌که برخی‌های دیگر گفتند که این کارتون نسبت به سایر کارتون‌های که وی سیاست‌مداران را در آن به تمسخر می‌گیرد، خشم‌آور تر نیست. حدود بیش از ۳۰۰
تمسخر می‌گیرد، خشم‌آور تر نیست. حدود بیش از ۳۰۰ شکایت به روزنامه گاردین رسید و نزدیک به ۱٬۰۰۰ نظریه (کامنت) در زیر کارتون آنلاین نوشته شد که اغلب منفی بودند. کامنت‌ها بیشتر به نقل قولی منتسب به سر آرنولد باکس بود که گفته بود دوست اسکاتلندی‌اش به وی بیان نمود که «شما باید در یک مقطع هر چیزی را یک‌بار تجربه کنید، به‌جز از زنای با محرم و رقص محلی اسکاتلند». در جریان همه‌پرسی استقلال اسکاتلند در ۲۰۱۴، داستان کارتون بیل پیکار «بلی» استورجن را به نمایش کشید که در آن گفته شده بود «نه به نه گفتن… و بلی به بلی
در آن گفته شده بود «نه به نه گفتن… و بلی به بلی گفتن؛ ملی‌گرایی، سوسیالیسم: آن‌ها بسیار خوب باهم کنار می‌آیند!!». در ژوئیه ۲۰۱۹، پس از این‌که یک کارتون اگر… وی توسط گاردین به نشر نرسیده بود، بیل یک ایمیل قهرآمیز به این روزنامه فرستاد. در این کارتون معاون رهبری حزب کارگر به‌نام تام واتسون به دلیل این‌که از رویه ضد یهودگرایی در حزب کارگر نقد می‌کرد، به عنوان «جنرال یابنده ضد یهود» به تصویر کشیده شده بود. در ژوئن ۲۰۲۰، هنگامی‌که وزیر کشور، پریتی پتل تجربه‌های خود از نژادپرستی را در مجلس اعیان فهرست می‌کرد، به
از نژادپرستی را در مجلس اعیان فهرست می‌کرد، به یک کارتون از بیل که در گاردین منتشر شده بود و در آن وی به عنوان «یک گاو چاق با حلقه‌ای در بینی‌اش» به تصویر کشیده شده بود، اشاره نموده و بیان داشت که «این کارتون نه تنها نژادپرستانه است، بلکه هم از نظر فرهنگی و هم از نظر دینی، توهین‌آمیز است». در ۱۵ ژوئیه ۲۰۲۰، گاردین اعلام نمود که به دلیل ضرر منتظره ناشی از پاندمی ویروس کرونا، این روزنامه برنامه دارد تا برخی کارکنان را برکنار نماید. گروه مطبوعات (Media) گفت که «ما در جریان مشاوره‌های جمعی با کارکنان خود و
که «ما در جریان مشاوره‌های جمعی با کارکنان خود و نمایندگان اتحادیه‌های تجاری، روی تمامی پیشنهادهای خود، از جمله شرایط اخراج کارکنان، بحث خواهیم کرد». شبکه‌های اجتماعی آنلاین از جمله توئیتر، بدون دریافت تأییدی از روزنامه گاردین یا خود بیل، این شایعه را پخش کردند که قرارداد سالانه بیل (که قرار بود در ۲۰۲۱ خاتمه یابد) تجدید نخواهد شد. بیل به روزنامه پریس گزیتی انگلستان گفت که قرارداد سالانه کار آزاد وی همیشه یک فرایند مورد مذاکره بوده‌است. از مدتی بدین‌سو، وی با سردبیر، کترین وایرن، در مورد کاهش حجم کاری خود
با سردبیر، کترین وایرن، در مورد کاهش حجم کاری خود در حال صحبت بوده‌است و «با تاسف که پس از ۳۹ و نیم سال، این احتمالاً پایان داستان مصور «اگر…» است که من به شدت از انجام آن لذت می‌بردم، اما انجام این کار دیگر برای مرد کهن‌سالی مثل من بسیار کار دشوار است، به ویژه با رنگ پردازی کامل. من واقعاً امیدوارم تا بعد از ماه آوریل سال آینده دوباره روی کارتون‌های سرمقاله‌ای کار کنم». کمیسیون برابری و حقوق بشر در اکتبر ۲۰۲۰، حزب کارگر را در رابطه به چگونگی برخورد آن با ضدیهودی‌گرایی متهم به شکستن قوانین برابری نمود.