payamvha/North_RAG huggingface dataset:
میهمان شرکت کرد، او بنیانگذار سازمان غیرانتفاعی ابتکارات برای چین است که مستقر در ایالات متحده می‌باشد و برای انتقال مسالمت‌آمیز به دموکراسی در چین فعالیت می‌کند. او همچنین بنیاد چین را در قرن بیست و یکم تأسیس نمود. در طول ۲۰۱۶، او کنفرانس بین ادیان اقلیت‌های قومی و مذهبی چین را در دارمشالای هند، که محل اقامت دالایی لاما و مقر اداره مرکزی تبت (دولت تبت در تبعید) است، ترتیب داده است. این کنفرانس نمایندگانی از اویغورها، مغول‌ها، مسیحیان، فالون دافا و مردم تایوان، هنگ کنگ و ماکائو را گرد هم آورده است. در ژوئن
هنگ کنگ و ماکائو را گرد هم آورده است. در ژوئن ۲۰۱۶، یانگ رویدادی را در واشینگتن، دی.سی. برای بزرگداشت بیست و هفتمین سالگرد سرکوب میدان تیان‌آن‌من در چین ترتیب داد. سیستم‌های فنی آن هک شد، به طوری که برخی از شرکت‌کنندگان در کشورهای دیگر نمی‌توانستند به‌طور کامل ارتباط برقرار کنند. در مارس ۲۰۱۸، یانگ از سوی گروه مدافع سازمان دیده‌بان سازمان ملل در شورای حقوق بشر سازمان ملل دعوت شد تا سخنرانی کند، اما دیپلمات چینی چن چنگ بارها در تلاشی ناموفق برای توقف سخنرانی، صحبت وی را قطع کرد. در آنجا، حق حزب کمونیست چین
صحبت وی را قطع کرد. در آنجا، حق حزب کمونیست چین برای نمایندگی چین در سازمان ملل متحد و همچنین نقض حقوق بشر در این کشور مورد تردید قرار گرفت. در سال ۲۰۲۰، یانگ برای شهروندی ایالات متحده درخواست داد اما به دلیل عضویت سابقش در حزب کمونیست چین رد شد. در پاسخ، یانگ از دولت فدرال شکایت کرد، دولت فدرال موافقت کرد که وی واجد شرایط درخواست مجدد برای شهروندی در چهار سال آینده شود.
پریانتا کومارا که با نام پریانتا دیوادانا نیز شناخته می‌شود، در ۳ دسامبر ۲۰۲۱ در سیالکوت، پنجاب، پاکستان که توسط گروهی از مسلمانان خشگمین به قتل رسید. او تا سرحد مرگ مورد ضرب و شتم قرار گرفت و سپس توسط گروهی از کارگران کارخانه به اتهام اهانت به مقدسات سوزانده شد. حزب راست افراطی اسلامی تحریک لبیک پاکستان مسئول و مسئول مرگ پریانتا کومارا شناخته شد. این شهروند سریلانکایی که به مدت هفت سال در پاکستان زندگی کرده بود، مورد شکنجه، آزار و اذیت قرار گرفت و سپس کشته شد و بعداً توسط گروهی خشن در سیالکوت به آتش کشیده
شد و بعداً توسط گروهی خشن در سیالکوت به آتش کشیده شد. این مرد به دلیل برداشتن پوستری که حاوی کلماتی از کتاب مقدس اسلامی قرآن بود، به طرز فجیعی به قتل رسید. مشخص شد که این مرد ظاهراً پوستر را به دلیل معلق بودن کار بازسازی ساختمان برداشته بود و به اشتباه توسط گروهی از اوباش به توهین به مقدسات متهم شد. این مرد تا حد مرگ مورد ضرب و شتم قرار گرفت و لباس‌هایش نیز توسط آشوبگران پاره شد و سپس او را روی زمین انداختند. چندین ویدئو در رسانه‌های اجتماعی پخش شد که در آنها صدها هزار مرد را می‌توان دید که در محل اطراف
آنها صدها هزار مرد را می‌توان دید که در محل اطراف جسد مدیر جمع شده‌اند و طبق گزارش‌ها شعارهای TLP سر داده‌اند. زمینه. پریانتا دیوادانا که اهل کندی در سریلانکا بود، حدود هفت سال به عنوان مدیر کل صنایع راجکو، یک کارخانه پوشاک در سیالکوت، خدمت کرده بود. او از دانشگاه پرادنیا در کندی فارغ‌التحصیل شده بود و از پیشینه خانوادگی فقیری برخوردار بود. دولت پاکستان در ابتدا تحریک لبیک پاکستان را به عنوان یک سازمان ستیزه‌جو معرفی و آن را ممنوع کرده بود. با این حال، دولت پس از امضای قراردادی محرمانه با این سازمان، تصمیم
پس از امضای قراردادی محرمانه با این سازمان، تصمیم به لغو ممنوعیت تحریک لبیک پاکستان گرفت که پس از آن، رئیس آن سعد رضوی و سایر فعالان متهم به آتش‌سوزی و تروریسم از زندان آزاد شدند. گسترش حادثه. فرهان ادریس به عنوان مقصر اصلی که یکی از مغز متفکران این حادثه بود شناسایی شد و بیش از ۱۰۰ نفر توسط پلیس دستگیر شدند. مشخص شد که همه آنها که دستگیر شدند با TLP ارتباط داشتند. واکنش‌ها. عمران خان، نخست‌وزیر پاکستان در توییتی با ابراز ناباوری و خشم خود نوشت: حمله به کارخانه ای در سیالکوت و زنده سوزاندن یک مدیر
به کارخانه ای در سیالکوت و زنده سوزاندن یک مدیر سریلانکایی روز شرم‌آور پاکستان است. من بر تحقیقات نظارت می‌کنم که اشتباهی صورت نگیرد، همه مسئولین به شدت مجازات خواهند شد. دستگیری‌هایی در حال انجام است». در ۴ دسامبر ۲۰۲۱، هم دولت سریلانکا و هم حزب مخالف این حادثه نژادپرستانه را محکوم کردند و خواستار اقدام فوری برای مجازات عاملان شدند. پارلمان سریلانکا از مقامات پاکستان خواست تا از حقوق کارگران مهاجر سریلانکا در پاکستان محافظت کنند.
نیلس آدولف رترستوُل زاده ۳ اکتبر ۱۹۲۴ و در گذشته به تاریخ ۹ فوریه ۲۰۰۸ در سن ۸۳ سالگی، یک روانپزشک نروژی بود.نیلس رترستوُل، بیشتر به خاطر مطالعاتش در مورد رفتارهای خودکشی و اختلالات روانی شناخته شده‌است. از وی تعدادی کتاب‌های علمی به زبان مردمی منتشر شده‌است. پیشینه. نیلس رترستوُل، پس از تحصیل در رشته پزشکی در دانشگاه اسلو، در سال ۱۹۵۰ میلادی فارغ‌التحصیل شد. وی سپس بعد از ادامه تحصیل در دانشگاه برگن، و بیمارستان‌های وابسته، در سال ۱۹۶۶ در رشته روانپزشکی، تخصص یافت.نیلس رترستوُل، در سال ۱۹۶۶ به استادی در
تخصص یافت.نیلس رترستوُل، در سال ۱۹۶۶ به استادی در رشته روانپزشکی در دانشگاه برگن منصوب شد. بین سالهای ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۳ وی ریاست بیمارستان وابسته به دانشگاه اسلو را بر عهده داشت.نیلس رترستوُل، بیشتر به خاطر مطالعاتش در مورد رفتارهای خودکشی و اختلالات روانی شناخته شده‌است. از وی در مجموع ۵۰ کتاب علمی به زبان مردمی منتشر شده‌است. وی در سال ۱۹۸۴ به دریافت نشان سنت اولاف مفتخر شد.
کریستوفر کلیویس (Christopher Clavius) (متولد ۲۵ مارس ۱۵۳۸ – درگذشت ۶ فوریه ۱۶۱۲) ریاضی‌دان و منجم از آلمان و یک یسوعی بود. وی یکی از اعضای کمیسیون واتیکان بود که تقویم پیشنهادی اختراع شده توسط آلویسیوس لیلیوس را که به تقویم گریگوری معروف است، پذیرفت. بعدتر کلیویس شامل تصدیق مؤکد کار لیلیوس، دربارهٔ تقویم اصلاح‌شده دفاعیه‌ها و توضیحاتی نوشت. در سال‌های پایانی، شاید او یکی از محترم‌ترین منجمین اروپا بود و کتاب‌هایش برای آموزش نجوم برای بیش از پنجاه سال، حتی خارج از اروپا مورد استفاده واقع شد. اوان زندگی.
خارج از اروپا مورد استفاده واقع شد. اوان زندگی. به‌جز این‌که کلیویس در سال ۱۵۳۸ یا ۱۵۳۷ در بامبرگ به دنیا آمده، اطلاعات زیادی در مورد سال‌های اولیه زندگی او در دست نیست. نام او نیز با قطعیت مشخص نبوده و به نظر محققان احتمالاً کریستف کلاو (با C) یا کلاو (با K) می‌باشد. هم‌چنین عدهٔ معتقدند که نام او، کلیویس، ممکن است لاتین‌شده نام اصلی جرمن‌اش باشد و احتمالاً نام او Schlüssel (در زبان آلمان به معنای «کلید» است و در لاتین clavis گفته می‌شود) باشد. در سال ۱۵۵۵ کلیویس به نظام یسوعیان پیوست. او در پرتغال در
کلیویس به نظام یسوعیان پیوست. او در پرتغال در دانشگاه کویمبرا تحصیل کرد، جایی که احتمالاً وی به نوعی با ریاضی‌دان معروف «پدرو نونس» (پتروس نونیوس) ارتباط داشته‌است. کلاویس بعدتر به ایتالیا رفت و در دانشگاه یسوعی رومانو در رم به تحصیل در رشته الهیات مشغول شد. وی در سال ۱۵۷۹ مأمور شد تا مبنای یک تقویم اصلاح‌شده را محاسبه کند. این تقویم روند وقت‌گیری را که در آن تعطیلات کلیسا نسبت به فصل‌های سال تغییر می‌کرد را متوقف می‌نمود. او با استفاده از «جداول پروس» اراسموس راینهولد و با اتکا بر آثار آلویسیوس لیلیوس،
راینهولد و با اتکا بر آثار آلویسیوس لیلیوس، اصلاحات تقویمی را پیشنهاد کرد. در سال ۱۵۸۲ این اصلاحات به دستور پاپ گریگوری سیزدهم در کشورهای کاتولیک به تصویب رسید و اکنون به عنوان تقویم میلادی در سراسر جهان مورد استفاده قرار می‌گیرد. در نظام یسوعی، کلیویس تقریباً به تنهایی مسؤل تنظیم یک برنامه درسی دقیق ریاضیات در عصری بود، که ریاضیات اغلب توسط فیلسوفان و هم‌چنین یسوعیان همکار مانند «بنیتو پریرا» مورد تمسخر قرار می‌گرفت. در منطق، قانون کلیویس (استنباط صدق یک قضیه از ناهماهنگی نفی آن) به نام او نام‌گذاری
یک قضیه از ناهماهنگی نفی آن) به نام او نام‌گذاری شده‌است. در سال ۱۵۹۳ کلیویس از ممیز اعشاری در جداول گونیومتری اسطرلابیم خود استفاده کرد. وی یکی از اولین افرادی بود، که در غرب از ممیز اعشاری به این روش استفاده کرد. نجوم. به عنوان یک منجم، کلیویس کاملاً به مدل زمین‌مرکزی منظومه شمسی پایبند بود؛ مدلی که که در آن تمام آسمان‌ها به دور زمین می‌چرخند. وی گرچه با مدل خورشیدمرکزی کوپرنیک مخالف بود، اما مشکلات مدل بطلمیوسی را تشخیص داد. گالیله برای کلیویس احترام زیادی قائل بود و در سال ۱۶۱۱ با او ملاقات کرد. آن‌ها
قائل بود و در سال ۱۶۱۱ با او ملاقات کرد. آن‌ها در مورد مشاهدات جدیدی که با تلسکوپ انجام می‌شد، بحث کردند. تا آن زمان کلیویس اکتشافات جدید را معتبر می‌دانست، اگرچه او در مورد وجود کوه روی ماه تردید داشت. بعدها یک دهانه بزرگ در ماه به اسم او نام‌گذاری شد.
تان یونشیان (به ; ۱۴۶۱–۱۵۵۴) یک پزشک در دوران سلسله مینگ در چین بود. زندگی‌نامه. مادربزرگِ یونشیان، دخترِ یک پزشک بود. یکی از دلایلی که پدربزرگ یونشیان با مادربزرگش ازدواج کرد این بود که خودش پزشکی را یاد بگیرد. دو نفر از پسران پدربزرگ و مادربزرگش توانستند امتحانات جینشی (نوعی امتحانات سلطنتی) را پشت سر بگذارند و به مقام رسمی برسند. یکی از این پسران پدر یونشیان بود. با توجه به علاقه پدربزرگ و مادربزرگش به او، (که شواهد نشان می‌دهد این علاقه به‌علت هوش و ذکاوت یونشیان بوده‌است)، پدربزرگ و مادربزرگش دانش
ذکاوت یونشیان بوده‌است)، پدربزرگ و مادربزرگش دانش پزشکی خود را به وی آموختند. تان یونشیان بعداً ازدواج کرد، چهار فرزند بزرگ کرد و زنان را درمان می‌کرد. یونشیان عمر طولانی‌تری نسبت به اطرافیانش داشت و در سن ۹۳ سالگی درگذشت. فعالیت پزشکی. کارِ تان یونشیان، معالجه زنان بود. او در ابتدا با راهنمایی مادربزرگش برای تأیید تشخیص خود، درمان فرزندانش را شروع کرد. سوابق کتاب تان مواردی از سی و یک بیمار را نشان می‌دهد که او تحت درمان قرار داده‌است. زنانی که او با آنها کار می‌کرد معمولاً به جای بیماری‌های موقت، امراض
کار می‌کرد معمولاً به جای بیماری‌های موقت، امراض مزمن داشتند. در دوران سلسله مینگ، بسیاری از زنان «مشکلات زنانه» مانند بی‌نظمی قاعدگی، سقط‌های مکرر، نازایی و افسردگی پس از زایمان داشتند. سایر بیماران بیماری‌هایی داشتند که هر دو جنس ممکن است دچار آن شوند، مانند سرفه، بی‌خوابی، بثورات پوستی، تورم، اسهال یا حالت تهوع. یونشیان، مانند سایر پزشکان باسواد، اغلب برای بیماران خود داروهای گیاهی تجویز می‌کرد. وی همچنین عمل موکسیبوشن را انجام می‌داد. این عمل، شبیه طب سوزنی بود. این فرایند، گردش خون چی را تحریک می‌کرد.
بود. این فرایند، گردش خون چی را تحریک می‌کرد. از آنجایی که پزشک معالج در این روش مجبور بود بیمار را به صورت فیزیکی لمس کند، پزشکان مرد قادر به انجام این درمان بر روی زنان نبودند. یونشیان این عمل را روی بسیاری از زنان شاغل انجام داد. گزارش‌های مختلف که از نتیجه‌گیری‌های یونشیان باقیمانده است، نشان می‌دهد که این زنان چگونه غالباً بیش از حد کار می‌کنند و در نتیجه علائم مختلفی از بیماری در آنها مشاهده می‌شود. اگرچه تان یونشیان توانست در زمینه زنان، اطفال و زنان و زایمان فعالیت کند، تجربه او در زمینه‌های دیگر
و زایمان فعالیت کند، تجربه او در زمینه‌های دیگر محدود بود. تان فقط توانست در این کشور در میان دوستان یا آشنایان خود طبابت کند. حتی پس از تکمیل کتاب «گفته‌های یک پزشک زن»، نتوانست آن را منتشر کند. در واقع، او مجبور شد از پسرش بخواهد که بلوک‌های چاپ را برای او برش دهد.
سر آلفرد گیلبرت (؛ ۱۲ اوت ۱۸۵۴ – ۴ نوامبر ۱۹۳۴) مجسمه‌ساز انگلیسی بود. او در لندن متولد شد و مجسمه‌سازی را زیرنظر ژوزف ادگار بوم، متیو نوبل، ادوارد لانتری و پیر-ژول کاولیر آموخت. اولین اثر مهمِ او "بوسهٔ پیروزی" نام داشت و به دنبالش سه‌گانهٔ "تسلیح پرسئوس"، "ایکاروس" و "کمدی و تراژدی". خلاق‌ترین سال‌های حرفه‌ای او از دههٔ ۱۸۸۰ تا اواخر دههٔ ۱۸۹۰ بود؛ همان سال‌هایی که آثارِ مشهورِ یادبود جوبیلی طلایی ملکه ویکتوریا و آب‌نمای یادوارهٔ شافتسبوری را خلق کرد. گیلبرت علاوه بر مجسمه‌سازی، تکنیک‌های دیگری همچون
گیلبرت علاوه بر مجسمه‌سازی، تکنیک‌های دیگری همچون زرگری و کوبش‌کاری را نیز مورد بررسی قرار داد. او نقاشی‌هایی با آبرنگ می‌کشید و تصویرگری کتاب انجام می‌داد. او در سال ۱۸۹۲ به عضویت آکادمی سلطنتی هنر درآمد. با این حال، زندگی شخصی او شروع به از هم گسیختگی کرد زیرا مأموریت‌های زیادی برعهده گرفت و بدهکار شد. در همان زمان بود که سلامت روانی همسرش نیز رو به وخامت گذاشت. گیلبرت در سال ۱۸۹۲ کمیسیونی سلطنتی برای مقبرهٔ شاهزاده آلبرت ویکتور دریافت کرد اما نتوانست آن را به پایان برساند و شکایت‌های سایر مشتریان ناراضی
به پایان برساند و شکایت‌های سایر مشتریان ناراضی آغاز شد. گیلبرت در اواخر دههٔ ۱۹۰۰ مجبور شد خود را ورشکسته اعلام کند و از آکادمی سلطنتی استعفا دهد. او با شرمندگی به بروخه نقل مکان کرد و از همسرش جدا شد. او بعدها دوباره ازدواج کرد و وارد دوره‌ای شد که آثار هنری کمی خلق کرد. با این حال در دههٔ ۱۹۲۰، حرفهٔ او با کمک روزنامه‌نگاری به نام ایزابل مک‌آلیستر بازسازی شد. او به انگلستان بازگشت و سرانجام مقبرهٔ شاهزاده آلبرت ویکتور را تکمیل کرد و مأموریت‌های جدیدی مانند یادبود ملکه الکساندرا را برعهده گرفت. گیلبرت در
یادبود ملکه الکساندرا را برعهده گرفت. گیلبرت در سال ۱۹۳۲ به‌عنوان یکی از اعضای آکادمی سلطنتی برگزیده شد و عنوان شوالیه را به او اعطا کردند. او در سال ۱۹۳۴ در سن ۸۰ سالگی درگذشت. گیلبرت الهام‌بخش اصلی جنبش مجسمه‌سازی نوین بود و در قرن بیست و یکم، از او به عنوان یکی از برجسته‌ترین مجسمه‌سازان عصر ویکتوریا یاد می‌شود. اوایل زندگی. آلفرد گیلبرت ۱۲ اوت ۱۸۵۴ در شمارهٔ ۱۳ خیابان برنرز که در نزدیکی خیابان آکسفورد در مرکز لندن بود متولد شد. او فرزند ارشد شارلوت کول و آلفرد گیلبرت بود که هر دوی آن‌ها موسیقی‌دان
کول و آلفرد گیلبرت بود که هر دوی آن‌ها موسیقی‌دان بودند. خیابان برنرز در آن زمان منطقه‌ای محبوب بین هنرمندان و موسیقی‌دانان بود. مغازه‌هایی در این خیابان وجود داشت که شیشه‌های رنگی، کنده‌کاری، چاپ و آثار هنری برنزی می‌فروختند؛ فورد مادوکس براون و ادوارد هاجز بیلی استودیوهایی در همان حوالی داشتند و آکادمی لی (که جیمز ماتیوس لی اداره می‌کرد) در همان نزدیکی قرار داشت که بعدها به مدرسهٔ هنر توماس جی. هیثرلی تبدیل شد. گیلبرت برای اولین بار در سال ۱۸۶۳ برای چند ماه در آکادمی ویلیام کمهد که یک مدرسهٔ نیروی دریایی
در آکادمی ویلیام کمهد که یک مدرسهٔ نیروی دریایی در نزدیکی پورتسموث بود شرکت کرد. او بعدها به مدرسهٔ مرسرز در سیتی لندن و سپس به مدرسهٔ آلدنهم در هرتفوردشر، جایی که پدرش موسیقی تدریس می‌کرد، رفت. گیلبرت بعداً اظهار داشت: «من همیشه از مدرسه متنفر بودم.» او بیشتر از وقت گذرانی با پدربزرگ پدری‌اش لذت می‌برد. پدربزرگ پدری‌اش به او یاد می‌داد که چگونه چوب‌کاری کند. گیلبرت در آلدنهم، شروع به ساختن تک‌چهره‌هایی از همکلاسی‌های خود با خاکی کرد که از گودال‌ها می‌گرفت و مدیر مدرسه، آلفرد لیمن او را تشویق می‌کرد تا
و مدیر مدرسه، آلفرد لیمن او را تشویق می‌کرد تا جایی که گیلبرت در سال ۱۸۷۲ یک تک‌چهرهٔ تمام قدِ نشسته از او ساخت. پدر گیلبرت او را مجبور کرد تا جراح شود؛ بنابراین او برای کالج سلطنتی جراحان درخواست داد و در سال ۱۸۷۲ پذیرفته شد. او سپس برای بورسیهٔ تحصیلی به بیمارستان میدلسکس رفت و به‌عنوان جراح مشغول به کار شد و زمانی که رد شد، این موضوع به او اجازه داد تا علاقهٔ واقعی خود به مجسمه‌سازی را دنبال کند. نخست از سال ۱۸۷۲ تا ۱۸۷۳ در مدرسهٔ هنر توماس جی. هیثرلی تحصیل کرد و سپس از ۱۸۷۳ تا ۱۸۷۵ به مدرسه‌های آکادمی
کرد و سپس از ۱۸۷۳ تا ۱۸۷۵ به مدرسه‌های آکادمی سلطنتی رفت. فرانک دیکسی، جانستون فوربز-رابرتسون، جان ماکالان سوان، هامو تورنیکرافت و جان ویلیام واترهاوس از جمله هم‌شاگردانش بودند. او که مشتاق یادگیری بود، در استودیوهای ژوزف بوم، متیو نوبل و ویلیام گیبس راجرز نیز کار کرد. گیلبرت وام‌دار بوم و دستیارش، ادوارد لانتری به عنوان معلم‌های واقعی خود است. گیلبرت سپس به پاریس سفر کرد تا در مدرسهٔ هنرهای زیبا زیر نظر پیر-ژول کاولیر تحصیل کند. او عاشق دختر عموی خود، آلیس جین گیلبرت شده بود و برای ازدواج با هم فرار
آلیس جین گیلبرت شده بود و برای ازدواج با هم فرار کردند. آن‌ها در پاریس، ابتدا در هتل آرتزیان در میدان مادلین و سپس در شمارهٔ ۱۷ خیابان هومبولت زندگی کردند. گیلبرت در آوریل ۱۸۷۸ به انگلستان بازگشت تا در بستر مرگ برادر کوچکترش گوردون باشد که در سن ۲۰ سالگی، تسلیم بیماری سل شد. در اواخر همان سال، گیلبرت با همسر و دو فرزندِ خردسالش به رم نقل مکان کرد. آن‌ها در شمارهٔ ۶۳ ویکولو دمیراکولی زندگی می‌کردند و با مشکلات مالی مواجه بودند زیرا گیلبرت منتظر بود تا به او کمیسیون پرداخت شود و در عین حال مجبور به پرداخت
کمیسیون پرداخت شود و در عین حال مجبور به پرداخت اجاره بها بود. گیلبرت در سال ۱۸۸۱ زمان خود را بین یک فضای استودیویی جدید در شمارهٔ ۱۸ ویا سن باسیلیو در رم و کاپری تقسیم می‌کرد. او در سال ۱۸۸۴ به انگلستان بازگشت. حرفه. نخستین آثار. اولین اثر مهم گیلبرت، "بوسهٔ پیروزی" (۱۸۸۱–۱۸۸۷) بود که یک سرباز رومی را در حال مرگ در آغوش پیروزی به تصویر می‌کشید. او با خانواده‌اش به رم نقل مکان کرد تا مجسمه‌ای از سنگ مرمر بسازد که مورد توجه مجسمه‌سازان مشهور رنسانس مانند چلینی، دوناتلو، جیامبولونیا و وروکیو قرار گرفت.
چلینی، دوناتلو، جیامبولونیا و وروکیو قرار گرفت. گیلبرت ساخت "تسلیح پرسئوس" (۱۸۸۲) را با بازدید از فلورانس الهام گرفت و این مجسمه را تحت تأثیر "داوود" دوناتلو و "پرسئوس با سر مدوسا" چلینی ساخت. این اولین مجسمهٔ گیلبرت بود که از برنز ساخته شد. این اثر مورد تحسین قرار گرفت و فردریک لیتون را به سفارش "ایکاروس" (۱۸۸۴) سوق داد که در سال ۱۸۸۴ به همراه "مطالعهٔ سر" (۸۳–۱۸۸۲) در آکادمی سلطنتی به نمایش گذاشته شد. گیلبرت همچنین "صندلی طلسم‌شده" (حدود ۱۸۸۵) را ساخت تا دوباره آن را نابود کند. بارونس فون فاهنبرگ، گیلبرت
آن را نابود کند. بارونس فون فاهنبرگ، گیلبرت را مأمور کرد تا آرامگاهی را در اسپا، بلژیک طراحی کند اما او بدون امضای توافقنامهٔ نهایی درگذشت و باعث شد که او برای غرامت شکایت کند. گیلبرت بعداً به ژوزف هاتون گفت که مجسمه‌های برنزی "تسلیح پرسئوس"، "ایکاروس" و "کمدی و تراژدی" (۹۲–۱۸۹۱) سه‌گانه‌ای را تشکیل می‌دهند که به زندگی خودِ او اشاره می‌کند. "تسلیح پرسئوس" تأثیر زیادی بر نسل جدیدی از هنرمندان داشت و به الهام‌بخشی خاص برای جنبش مجسمه‌سازی نوین تبدیل شد زیرا روش ریخته‌گری (لاست واکس) برای اجتماع انگلیسی جدید
ریخته‌گری (لاست واکس) برای اجتماع انگلیسی جدید بود و بلندیِ ۲۹ اینچی آن نوآورانه. این مجسمه، بزرگتر از یک مجسمهٔ تزئینی بود که ممکن است اتاق نشیمن را تزئین کند اما کوچکتر از یک مجسمهٔ معمولی بود. دورهٔ خلاقیت. گیلبرت پس از بازگشت به انگلستان، استودیویی را در مجتمعی در نزدیکی جادهٔ فولام گرفت و در آنجا با توماس استیرلینگ لی و ادوارد اونسلو فورد، یک کارخانهٔ ذوب ساخت. کار مهمِ بعدیِ او دوباره از نظر اندازه یک نوآوری بود: بنای یادبود فاست (۸۷–۱۸۸۵)، مجسمهٔ نیم‌تنهٔ برنزی از هنری فاستِ سیاستمدار را در بالای
برنزی از هنری فاستِ سیاستمدار را در بالای هفت مجسمهٔ کوچک با جزئیاتِ حدوداً پانزده اینچی نشان می‌داد که به‌طور جداگانه نمایانگر فضایل فاست بودند. این یادبود هنگامی که در ۲۹ ژانویهٔ ۱۸۸۷ در کلیسای وست‌مینستر رونمایی شد، مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. در آن زمان به گیلبرت مأموریت داده شد که یادبودی دیگر، این بار برای جوبیلی طلایی ملکه ویکتوریا که قرار بود در سالنی بزرگ در قصر وینچستر برگزار شود تهیه کند. گیلبرت از اواخر دههٔ ۱۸۸۰ تا اواخر دههٔ ۱۸۹۰ در خلاق‌ترین دورهٔ حرفه‌ای خود قرار داشت. او به زرگری و
دورهٔ حرفه‌ای خود قرار داشت. او به زرگری و کوبش‌کاری مشغول شد و یک جابشقابی (۱۸۹۰–۱۸۸۷) که افسران ارتش بریتانیا به ملکه ویکتوریا دادند و یک زنجیر برای شهردار پرستون (۱۸۸۸–۱۸۹۲) ساخت. گیلبرت مدال‌هایی مانند تک‌چهرهٔ برنز متیو ریدلی کوربت (۱۸۸۱) و مدال برنزی ضرب‌شده به مناسبت پنجاه سالگیِ اتحادیهٔ هنر لندن (۱۸۸۷) تولید کرد. او همچنین قاشق، فنجان، ظروف و جواهرات خلق کرد. بسیاری از طرح‌های او را می‌توان در مجموعه‌ای در قصر لوپم دید. ماریون اسپیلمن، منتقد هنر معاصر در سال ۱۹۰۱ نوشت: «ذوق و سلیقهٔ او آن قدر خالص
در سال ۱۹۰۱ نوشت: «ذوق و سلیقهٔ او آن قدر خالص است، نبوغش آن قدر درست است که ممکن است بدون خطر، در جایی که مرد دیگری شورش می‌کند و غمگین می‌شود، کاملاً به خیال خود رها شود.» اثر قابل توجه بعدی گیلبرت آب‌نمای یادوارهٔ شافتسبوری (۱۸۸۶–۱۸۹۳) بود. آنتونی اشلی-کوپر، هفتمین اِرل شافتسبوری، انسان‌دوستی بود که در سال ۱۸۸۵ درگذشت و به‌سرعت تصمیم گرفته شد که زندگی او را با دو بنای یادبود، یکی در کلیسای وست‌مینستر و دیگری در کمبریج سرکس، در ابتدای خیابان شافتسبوری (که همزمان به نام او نامگذاری شد) گرامی بدارند. این
همزمان به نام او نامگذاری شد) گرامی بدارند. این بنای یادبود در سال ۱۸۸۶ به بهره‌برداری رسید و به‌طور رسمی در پیکدیلی سرکس شهر لندن در سال ۱۸۹۳ افتتاح شد. گیلبرت کمیسیون را با تضمین اینکه به او مفرغ موردنیاز برای ذوب و استفادهٔ مجدد داده می‌شود پذیرفته بود اما دولت آن را به او نداد. او پیشتر قالب‌ها را تهیه کرده بود بنابراین مجبور شد برای استفاده در عوض مس بخرد که این امر ضربهٔ مالی قابل توجهی را به او وارد کرد. برای آب‌نما باید ۳٬۰۰۰ پوند (معادل حدود ۳۲۹٬۲۰۷ پوند در سال ۲۰۱۹) هزینه می‌شد و در نهایت این رقم
پوند در سال ۲۰۱۹) هزینه می‌شد و در نهایت این رقم به ۷٬۰۰۰ پوند (معادل حدود ۷۶۸٬۱۵۰ پوند در سال ۲۰۱۹) رسید که گیلبرت مجبور شد تفاوت را جبران کند. تنها به این دلیل بود که او تکنیک‌های مختلفی را آزمایش می‌کرد که توانست آلومینیوم قالب‌گیری کند. ماده‌ای جدید در آن زمان که او برای ساختن تندیس آنتروس که در بالای مجسمه قرار داشت استفاده کرد. معمولاً اعتقاد بر این است که تندیس اروس را به تصویر می‌کشد، اما آنتروس در واقع برادر او است، انتقام جوی عشق نافرجام. این آب‌نما اکنون به خوبی مورد توجه قرار می‌گیرد و به عنوان
اکنون به خوبی مورد توجه قرار می‌گیرد و به عنوان یک گنجینهٔ ملی دیده می‌شود اما در آن زمان بحث‌برانگیز و نظرات در مورد ارزش آن متفاوت بود. رسانه‌های جریان اصلی از طراحی این آب‌نما انتقاد کردند که باعث خیس شدن دختران گل می‌شد و هولیگانیسم به این معنی بود که باید یک سال از آن محافظت شود. هشت فنجان نوشیدنی روی زنجیر برای عابران پیاده جهت رفع تشنگی در نظر گرفته شده بود و گیلبرت اظهار داشت که تنها یک روز پس از باز شدن، دو فنجان از آن باقی مانده بود. او به «تجربهٔ دردناکی که شاهد شکست مطلق قصد و طراحی» خود بود
دردناکی که شاهد شکست مطلق قصد و طراحی» خود بود اشاره کرد. زندگی شخصی. گیلبرت و دخترعمویش، آلیس جین گیلبرت (۱۹۱۶–۱۸۴۷) در ۳ ژانویه ۱۸۷۶، با هدف ازدواج به پاریس فرار کردند و همان روز بود که با هم ازدواج کردند. آن‌ها پنج فرزند داشتند؛ جورج (متولد ۹ مه ۱۸۷۶)، ماری (متولد ۱۸۷۷)، فرانسیس (متولد ۱۸۷۷)، آلفردو (متولد ۱۸۸۰) و شارلوت امیلی (متولد ۱۸۸۱). شارلوت بعدها با نام کاپرینا فاهی به یکی از طرفداران برجستهٔ حق رأی زنان تبدیل شد. آلیس، همسر گیلبرت بلافاصله پس از افتتاح رسمی آب‌نمای یادبود شافتسبوری در سال ۱۸۹۳،
افتتاح رسمی آب‌نمای یادبود شافتسبوری در سال ۱۸۹۳، دچار اختلال شد و مدتی را در آسایشگاه روانی گذراند. خانواده دوباره در سال ۱۹۰۱ انگلستان را ترک کردند و در بروخه ساکن شدند. این ازدواج در سال ۱۹۰۴ به هم خورد و آلیس دوباره در بیمارستان بستری شد. او در سال ۱۹۱۶ درگذشت. گیلبرت بار دیگر در سال ۱۹۱۸ با خانه‌دار خود استفانی کواگبر ازدواج کرد. او در آن زمان پیشتر مسئولیت کمک به تربیت هفت فرزند او را از ازدواج قبلی برعهده گرفته بود. آن‌ها در سال ۱۹۲۶ به زندگی مشترک خود پایان دادند؛ کواگبر در بلژیک ماند و گیلبرت
خود پایان دادند؛ کواگبر در بلژیک ماند و گیلبرت دوباره به انگلستان نقل مکان کرد. با این حال، گیلبرت تا زمان مرگش چک‌های ماهیانهٔ او را برای حمایت از خانواده می‌فرستاد. گیلبرت در پایان زندگی خود با جورجینا بکت ترل رابطهٔ عاشقانه داشت. مرگ و میراث. گیلبرت در ۴ نوامبر ۱۹۳۴ در خانهٔ سالمندان کرامول شهر لندن درگذشت. او مدت‌ها بیمار بود و از خوردن غذا امتناع می‌کرد. پس از مرگ، جسدش سوزانده شد. گیلبرت در زمان مرگ یکی از شناخته‌شده‌ترین چهره‌های جامعهٔ انگلیس به‌شمار می‌رفت و قرار بود فیلمی دربارهٔ او بسازند. سپس
می‌رفت و قرار بود فیلمی دربارهٔ او بسازند. سپس برای دهه‌ها مورد بی‌توجهی قرار گرفت، تا اینکه منتقدی به نام ریچارد دورمنت، زندگی‌نامه‌ای از گیلبرت را در سال ۱۹۸۵ منتشر کرد که پس از آن در سال ۱۹۸۶ در آکادمی سلطنتی هنرها مروری به گذشته انجام شد. گیلبرت اکنون به عنوان یکی از برجسته‌ترین مجسمه‌سازان عصر ویکتوریا در نظر گرفته می‌شود. در سال ۲۰۱۷، سردیس ملکه ویکتوریا اثر گیلبرت به ارزش ۱٫۲ میلیون پوند مشمول ممنوعیت صادرات شد و در ساتبیز به موزه‌ای در نیویورک فروخته شد. در نهایت، موزهٔ فیتزویلیام در کمبریج
فروخته شد. در نهایت، موزهٔ فیتزویلیام در کمبریج بودجه‌ای را برای پرداخت ۱٫۰۱ میلیون پوند برای نگهداری مجسمه در بریتانیا جمع‌آوری کرد. این اثر هنری هر سه معیار کمیتهٔ بررسی صادرات آثار هنری را برآورده می‌کرد؛ از اهمیت هنری ملی و ارزش زیبایی‌شناختی برجسته برخوردار بود و برای مطالعهٔ مجسمه‌سازی حیاتی بود. این مبلغ از طریق کمک‌های مالی و کمک مالی ۲۶۷٫۶۰۰ پوندی از صندوق یادبود میراث ملی (ان‌اچ‌ام‌اف) جمع‌آوری شد.
زائده هرمی استخوان کامی () زائده‌ای است که از محل اتصال بخش‌های افقی و عمودی استخوان کامی (پالاتین) به سمت خلف و خارج برآمده شده‌است. استخوان‌های کامی که در تشکیل قسمت خلفی کام سخت شرکت دارند، بسیار نازک هستند، جز در قسمت خارجی که زوائد هرمی ضخیمی برای اتصال به زوائد بالی (رجلی، تریگوئید) استخوان پروانه‌ای (اسفنوئید) دارند.
آلفرد پرینگشایم (Christopher Clavius) (2 سپتامبر ۱۸۵۰–۲۵ ژوئن ۱۹۴۱)، ریاضی‌دان آلمانی و حامی هنر بود. او در اوهلاو، سیلیسیای پروسی (اکنون اوواوا، لهستان) به دنیا آمد و در شهر زوریخِ سوئیس در گذشت. خانواده و حرفه آکادمیک. پرینگشایم متعلق به یک خانواده یهودی، تجارت پیشه و بسیار ثروتمند سیلزیایی بود. او اولین و یگانه فرزند رودلف پرینگشایم (۱۸۲۱–۱۹۰۱)، کارآفرین در راه‌آهن سیلزی علیا و صاحب معدن ذغال‌سنگ و همسرش پائولا (با نام تولد: دویچمن) (۱۸۲۷–۱۹۰۹) بود. او خواهر جوانتری به نام مارتا داشت. پرینگشایم وارد
خواهر جوانتری به نام مارتا داشت. پرینگشایم وارد جیمنیزیوم ماریاماگدالنا در برسلاو شد و در رشته موسیقی و ریاضیات به تحصیل پرداخت. در سال ۱۸۶۸ ریاضیات و فیزیک را در برلین و در دانشگاه روپرشت کارل در هایدلبرگ فرا گرفت. سپس در سال ۱۸۷۲ دکترای خود را در بخش ریاضیات به‌دست‌آورد و تحت نظر لئو کونیگزبرگر آموزش دید. پرینگشایم در سال ۱۸۷۵ از شهر برلین، جایی که پدر و مادراش در آن زندگی می‌کردند، به مونیخ رفت تا رتبه شایستگی خود را کسب کند. دو سال بعد او کارش را به عنوان استاد در دانشگاه لودویگ ماکسیمیلیان مونیخ آغاز
استاد در دانشگاه لودویگ ماکسیمیلیان مونیخ آغاز کرد. پرینگشایم نخست به عنوان دانش‌یار (associate professor) ریاضیات و سپس استاد (پروفسور) دراین دانشگاه گماشته شد. او سرانجام در سال ۱۹۲۲ به عنوان استاد برجسته بازنشسته شد. پرینگشایم در سال ۱۸۹۸ عضو آکادمی علوم باواریا شد و در این مقام تا سال ۱۹۳۸ باقی‌ماند. این چهره علمی و آکادمیک، هم‌چنین عضو متناظر آکادمی علوم گوتینگن بود. علاوه بر این، عضویت آکادمی لئوپلدینه، قدیمی‌ترین آکادمی علوم طبیعی آلمان، را نیز به‌دست‌آورد. پرینگشایم خود را تبعه آلمان می‌دانست که از
پرینگشایم خود را تبعه آلمان می‌دانست که از «عقیده موزائیک» (که معنی محافظه‌کار یا یهودیت ارتدکسی را افاده می‌کند) پیروی نمی‌کرد و مکرراً از انجام غسل تعمید خودداری می‌کرد. پرینگشایم در سال ۱۸۷۸ با جیرترود هیدویگ انا دوهم (۱۸۵۵–۱۹۴۲) بازیگر برلینی که مادرش نیز از چهره‌های معروف در عرصه دافع از حقوق زنان برلین بود (۱۸۳۱–۱۹۱۹)، ازدواج کرد. ثمره ازدواج آن‌ها پنج فرزند بود؛ اریش (متولد ۱۸۷۹)، پیتر (متولد ۱۸۸۱)، هاینز (متولد ۱۸۸۲) و دوگانگی (متولد ۱۸۸۳)؛ کلاوس و کتارینا که بنام کاتیا معروف بودند. فرزند اولی او،