payamvha/North_RAG huggingface dataset:
امتداد خط ساحلی ساحل خلیجی به سمت غرب حرکت کنند. آنها قصد داشتند تا به پانوکو و ریودلاس پالماس برسند. زمانی که آنها در نزدیکی جزیره گالوستون تگزاس بودند، گرفتار طوفان شدند. تقریباً ۸۰ مرد از طوفان جان سالم به در بردند که در نتیجهٔ امواج، به جزیره گالوستون کشانده شدند. بعد از سال ۱۵۲۹، آزموری و دو بازمانده دیگر از یک قایق، به بردگی سرخ‌پوستان کواهوئیلتکان درآمدند. سه سال بعد در ۱۵۳۲، آنها یک بازمانده از قایقی دیگر به نام الوار نونیز کابزا د واکا را پیدا کرده و با یکدیگر همسفر شدند. در سال ۱۵۳۴ این چهار مرد
و با یکدیگر همسفر شدند. در سال ۱۵۳۴ این چهار مرد به نام‌های کابزا د واکا، آندرس دورانتس د کارانزا، آلونسو دل کاستیلو مالدونادو و آزموری از اسارت گریختند و به سمت غرب، یعنی به طرف تگزاس امروزی و شمال مکزیک سفر کردند. آنها جزء اولین اروپایی‌ها و آفریقایی بودند که وارد غرب آمریکا شدند. از زمان رسیدن به فلوریدا و بعد از پیاده‌روی حدود ۲۰۰۰ مایل، سرانجام آنها به یک اقامتگاه اسپانیایی در سینالوآ رسیدند و سپس بعد از پیمودن ۱۰۰۰ مایل به سمت جنوب، به مکزیکوسیتی رفتند. در سال ۱۵۴۲ کابزا د واکا کتاب «رلاسیون» را در
در سال ۱۵۴۲ کابزا د واکا کتاب «رلاسیون» را در مورد سفر ۸ ساله‌ای که او و همراهانش از آن جان سالم به در بردند منتشر کرد. این کتاب حاوی اطلاعاتی دربارهٔ آزموری بود و در سال ۱۵۵۵ تجدید چاپ شد. در این کتاب برای اولین بار مردم، حیات وحش، گیاهان و جانوران بومی آمریکای شمالی و گاومیش کوهان‌دار آمریکایی توصیف شده بود. در کتاب رلاسیون، کابزا د واکا اغلب از آزموری به عنوان «سیاه» یاد می‌کند و توضیح می‌دهد که او همیشه از سه بازمانده دیگر جلوتر حرکت می‌کرده‌است، زیرا وی قادر بوده با سرخ‌پوستان بومی ارتباط برقرار کند.
قادر بوده با سرخ‌پوستان بومی ارتباط برقرار کند. در آخرین جمله رلاسیون، کابزا د واکا «سیاه» را که در این سفر همراه‌شان بوده، معرفی می‌کند. در ترجمه مشترک استاد استرلینگ رولنا آدورن (دانشگاه ییل) و محقق چارلز پاتریک پاوتز، این جمله به این صورت ترجمه شده‌است: «چهارمین مرد استوانیکو نام دارد؛ او سیاه‌پوستی عرب زبان و از بومیان آزمور است». استاد مارتین آ فاواتا (دانشگاه تامپا) و خوزه بی فرناندز (دانشگاه فلوریدا مرکزی) در ترجمه مشترک خود، جمله آخر را به این صورت نوشته کرده‌اند: «چهارمی استبانیکو است، او یک عرب
نوشته کرده‌اند: «چهارمی استبانیکو است، او یک عرب سیاه‌پوست و بومی آزمور است». در سال ۱۵۳۹، یعنی سه سال پس از سفر ۸ ساله از فلوریدا به مکزیکوسیتی، نایب‌السلطنه اسپانیای جدید (مکزیک) آزموری را انتخاب کرد تا در سفری به سمت جنوب غربی به رهبری فرای مارکوس دی نیزا، به عنوان رهنمای اصلی خدمت کند. مقصد آنها «هفت شهر سیبولا» بود. مارکوس دی نیزا در رلاسیون خود گزارش داد که در سال ۱۵۳۹ آزموری در شهر زونی هاویکوه کشته شد. سرخ‌پوستانی که مرگ آزموری را به راهب مارکوس دی نیزا گزارش دادند، او را در حالی که کشته شده باشد
نیزا گزارش دادند، او را در حالی که کشته شده باشد ندیدند؛ بلکه فقط تصور کردند که او کشته شده‌است. آزموری اولین فرد غیربومی بود که از سرزمین‌های پوئبلو بازدید کرد. کاشف آمریکای شمالی. در سال ۱۵۲۷ دورانتس، در «سفر پانفیلو د نارواز» برای استعمار فلوریدا و ساحل خلیجی، آزموری را به بردگی گرفت. آنها در فوریه ۱۵۲۸ کوبا را ترک کردند و قصد داشتند دو محل استقرار در مکزیک کنونی در جزیره دلاس پالماس در نزدیکی تامپیکوی امروزی بسازند. کشتی‌های نارواز به دلیل بادهای شدید به سمت فلوریدا کشیده و نهایتاً در آوریل ۱۵۲۸ در
به سمت فلوریدا کشیده و نهایتاً در آوریل ۱۵۲۸ در خلیج بوکا سیگا متوقف شدند. پس از ناکامیابی در یافتن روستاهای دارای طلا در نزدیکی خلیج تامپا امروزی و پس از تحمل حملات متعدد بومیان آمریکایی، نارواز به امید یافتن مکان بهتری برای اسکان در خلیج بزرگی در شمال، نیروهای خود را تقسیم کرد. نارواز به کشتی‌ها دستور داد تا در امتداد ساحل به سمت شمال حرکت کنند. همزمان ۳۰۰ تن از نیروهای او در خشکی حرکت می‌کردند. وی قصد داشت در بندر بزرگ به نیروی زمینی خود بپیوندد. اما هیچ بندر بزرگی در شمال وجود نداشت و کشتی‌ها و نیروهای
بندر بزرگی در شمال وجود نداشت و کشتی‌ها و نیروهای زمینی به یکدیگر نرسیدند. پس از طی ۳۰۰ مایلی به سمت شمال به رودخانه سنت مارکس رسیدند. نارواز تصمیم گرفت که در امتداد ساحل، با کشتی به سمت غرب حرکت کنند تا به پانوکو برسند. حدوداً ۲۵۰ بازمانده اسب‌های خود را ذبح کردند، فلزات افسار و رکاب‌ها را ذوب کردند و پنج قایق ساختند. آنها قصد داشتند با حرکت در امتداد ساحل خلیج مکزیک، به سکونتگاه اصلی اسپانیایی‌ها در پانوکو برسند. این قایق‌ها در سواحل تگزاس غرق شدند و بیشتر سرنشینان در دریا ناپدید شدند. حدود ۸۰ مرد زنده
سرنشینان در دریا ناپدید شدند. حدود ۸۰ مرد زنده مانده و به ساحل رسیدند. اما بیشتر آنها در شش سال بعدی در اسارت بودند و در همان‌جا مردند یا توسط سرخ‌پوستان بومی کشته شدند. در نهایت فقط آزموری، دورانتس، کابزا د واکا و کاستیلو زنده ماندند. این چهار نفر سال‌ها در جزایر حائل تگزاس به عنوان برده خدمت کردند. در سال ۱۵۳۴ چهار بازمانده به داخل آمریکا گریختند و درمانگر معنوی شدند. مردم با این درمانگران با احترام زیادی برخورد می‌کردند، به آنها غذا، سرپناه و تحفه می‌دادند و در روستاها به افتخار آنها جشن می‌گرفتند.
و در روستاها به افتخار آنها جشن می‌گرفتند. هنگامی که این چهار نفر تصمیم به رفتن می‌گرفتند، روستاییان میزبان آنها را به سمت روستای بعدی رهنمایی می‌کردند. گاهی تا ۳۰۰۰ نفر آنها را تا روستای بعدی همراهی می‌کردند. این چهار نفر، قاره را تا غرب مکزیک و به سمت صحرای سونوران تا ناحیه سونورا در اسپانیای جدید (مکزیک کنونی) طی کردند. پس از یافتن یک سکونتگاه کوچک اسپانیایی، چهار بازمانده ۱۰۰۰ مایل به سمت جنوب سفر کردند و سرانجام در ژوئیه ۱۵۳۶ به مکزیکوسیتی رسیدند. سفر اکتشافی به نیومکزیکو و ناپدید شدن. در مکزیکوسیتی،
اکتشافی به نیومکزیکو و ناپدید شدن. در مکزیکوسیتی، چهار بازمانده در شمال در «هفت شهر سیبولا»، قصه‌هایی از قبایل بومی ثروتمند تعریف کردند که در میان اسپانیایی‌های مکزیک جنجال ایجاد کرد. هنگامی که سه اسپانیایی از رهبری یک سفر به شمال خودداری کردند، آزموری به آنتونیو د مندوزا، نایب‌السلطنه اسپانیا جدید فروخته شد. او آزموری را به عنوان رهنمای سفر به شمال منصوب کرد. آزموری در سال ۱۵۳۹ مکزیکوسیتی را ترک کرد و به سینالوآ رفت. در آنجا وی به عنوان رهنما، راهب مارکوس دی نیزا را در یافتن هفت شهر افسانه‌ای سیبولا
دی نیزا را در یافتن هفت شهر افسانه‌ای سیبولا همراهی کرد. یک سال قبل، کورونادو سفری را به همین منظور آغاز کرده بود. آزموری قبل از گروه اصلی، همراه با گروهی از سرخ‌پوستان سونوران سفر را شروع کرد. به او دستور داده شد که با ارسال صلیب‌هایی به طرف گروه اصلی، نشان دهد که آیا اقلام قیمتی پیدا کرده یا خیر. اندازه صلیب ارسالی بسته به اندازه اقلام قیمتی بیشتر یا کمتر می‌شد. یک روز صلیبی رسید که به اندازه قد یک انسان بود. این امر باعث شد که دی نیزا به سرعت خود را به جلوی گروه برساند. ظاهراً آزموری به روستای A:shiwi
جلوی گروه برساند. ظاهراً آزموری به روستای A:shiwi در هاویکوه (در نیومکزیکوی امروزی) رسیده بود. بومیان محلی املای هاویکو را ترجیح می‌دهند. (اسپانیایی‌ها بعداً به A:shiwi, Zuñi گفتند. امروزه واژه Zuni (زونی) نیز استفاده می‌شود). قصه‌های رویارویی آزموری با A:shiwi همگی بر اساس افسانه هستند. هیچ روایت اول شخصی از آنچه در هاویکوه اتفاق افتاده وجود ندارد. به گفته مارکوس دی نیزا، زونی‌ها آزموری و تعداد زیادی از سرخ‌پوستان شمال مکزیک را که همراه او بودند، کشتند. پس از شنیدن این موضوع، دی نیزا به سرعت به اسپانیا
پس از شنیدن این موضوع، دی نیزا به سرعت به اسپانیا جدید بازگشت. در موردعلت یا نحوه مرگ آزموری هیچ قطعیتی وجود ندارد و احتمالاً هرگز این قضیه روشن نخواهد شد. تقریباً تمام قصه‌هایی که دربارهٔ مرگ او نقل می‌شوند، بر اساس افسانه یا حدس و گمان هستند. برخی از مورخان معتقدند که زونی‌ها ادعای آزموری مبنی بر اینکه نماینده گروهی از اروپاییان است که از عقب او می‌آیند را باور نکردند و لذا او را کشتند. برخی دیگر حدس می‌زنند که او به خاطر طلب فیروزه و درخواست رابطه با زنان کشته شده‌است. «رابرتز اَند رابرتز» نوشت که
زنان کشته شده‌است. «رابرتز اَند رابرتز» نوشت که استوان اهل آفریقای شمالی بود. وی پر جغد می‌پوشید و کدوی مخصوصی را حمل می‌کرد و احتمالاً زونی‌ها تصور کرده‌اند که او فریبکار است؛ لذا او را کشتند. برخی دیگر بر این باورند که او ممکن شبیه به یک جادوگر شیطانی در آیین زونی به نام «چایکوانا» کاچینا بوده‌است. خوان فرانسیسکو مائورا در سال ۲۰۰۲ توضیح داد که زونی‌ها آزموری را نکشتند، بلکه او و دوستانش در میان A:shiwi باقی مانده‌اند. آنها نیز احتمالاً برای اینکه آزموری و دوستانش بتوانند آزادی خود را دوباره به دست
و دوستانش بتوانند آزادی خود را دوباره به دست بی‌آورند، تظاهر کردند که آنها مرده‌اند. برخی از افسانه‌های محلی می‌گویند که شخصیت کاچینا، چاکواینا، بر اساس شخصیت آزموری شکل گرفته‌است.
گاسپار دی پورتولا (Gaspar de Portolá) (۱۷۱۶ – ۱۷۸۶ میلادی)، افسر ارتش اسپانیایی بود که برای رهبری مأموریت اکتشافی پورتولا به‌سوی کالیفرنیا و خدمت به عنوان نخستین فرماندار کالیفرنیاس شناخته می‌شود. بنیان‌گذاری شهرهای مهم کالیفرنیا مانند سن دیگو و مونته‌ری و همچنین نام‌گذاری ویژگی‌های جغرافیایی در سراسر کالیفرنیا که هنوز هم پابرجا است، در جریان مأموریت اکتشافی او انجام شد. اوایل زندگی. گاسپار دی پورتولا یی رویرا (به زبان کاتالانی: Gaspar Portolà i Rovira) در ۱ ژانویه ۱۷۱۶ در یک خانواده دارای درجه پایین
در ۱ ژانویه ۱۷۱۶ در یک خانواده دارای درجه پایین اشرافیت کاتالانی در منطقه اوس دو بالاگور، کاتالونیا به‌دنیا آمد. گاسپار به عنوان یک سرباز ارتش اسپانیا در ایتالیا و پرتغال خدمت کرد. او در ۱۷۳۴ میلادی درجه نظامی پرچم‌دار و در ۱۷۴۳ میلادی درجه نظامی ستوان را به‌دست‌آورد. پس از اخراج یسوعی‌ها از امپراتوری اسپانیا، به پورتولا مأموریت سپرده شد تا یسوعی‌ها را از پایگاه‌های تبلیغ مذهبی اسپانیا در باخا کالیفرنیا دور نماید. پس از مأموریت، او اطمینان داد که پایگاه‌های تبلیغ مذهبی به فرانسیسکن‌ها و فرقه دومینیکن تسلیم
تبلیغ مذهبی به فرانسیسکن‌ها و فرقه دومینیکن تسلیم داده شده‌است. مأموریت اکتشافی به لاس کالیفرنیاس. اسپانیا با هراس از اینکه مبادا ساحل سمت اقیانوس آرام شبه‌جزیره‌ی باخا کالیفرنیاس توسط قدرت‌های خارجی دیگر تصرف شود، ماموریت‌های مذهبی و سایر پایگاه‌ها را در این منطقه تأسیس کرد. انگلیسی‌ها که مستعمراتی در ساحل شرقی این قاره و شمال منطقه‌ای که اکنون به نام کانادا شناخته می‌داشتند، نیز کاشف‌های را به اقیانوس آرام گسیل داشتند. صیادهای خز اهل روسیه از سمت شرق سیبری به سوی تنگه برینگ و جزایر آلیوتی و فراتر از آن
به سوی تنگه برینگ و جزایر آلیوتی و فراتر از آن فشار می‌آوردند. قاصدهای که در ۲۳ ژانویه میان شاه کارلوس و نائیب‌السلطنه مبادله شد، راه را برای گسترش کنترل اسپانیا در ساحل اقیانوس آرام و تأسیس مستعمرات و ماموریت‌ها در خلیج سن دیگو و خلیج مونته‌ری که قبلاً کشف گردیده و در گزارش‌های کاشف‌های پیشین خوان کابریلو و سباستین ویزکینو توصیف شده بود، هموار ساخت. ویزکینو نقشه خط ساحلی کالیفرنیا را در ۱۶۰۲ میلادی به سمت شمال تا مونته‌ری ارایه نموده بود، اما به دلیل اینکه کاشف‌های پیشین هیچ لنگرگاه خوب که کشتی‌های
اینکه کاشف‌های پیشین هیچ لنگرگاه خوب که کشتی‌های اسپانیایی بتواند برای مدت دوامدار لنگر انداخته و به تجارت میان آسیا و مکزیک بپردازند نیافته بودند، هیچ زیستگاه اسپانیایی قابل توجه یا حتی ایستگاه تجارتی بر مبنای آن نقشه‌ها ایجاد نگردید: خلیج مونته‌ری که هم توسط کابریلو و هم توسط ویزکینو توصیف شده بود، در معرض جریان‌ها و بادهای شدید قرار داشت. در ماه می ۱۷۶۸، سر مفتش عمومی اسپانیا، خوسی دی گالویز، روند برگزاری یک سفر اکتشافی از طریق دریا و زمین را آغاز کرد. پورتولا به عنوان «فرماندار کالیفرنیاس» گماشته شده و
به عنوان «فرماندار کالیفرنیاس» گماشته شده و صلاحیت کامل به وی اعطاء گردید. خونیپیرو سیرا که رهبر مبلغان فرانسیسکن در این سفر اکتشافی بود، مسئولیت امور مذهبی را برعهده گرفت. واحدهای اعزام شده از طریق دریا و زمین قرار بود در خلیج سن دیگو باهم یکجا شوند. نخستین کشتی، سان کارلوس در ۱۰ ژانویه ۱۷۶۹ از لاپاز و کشتی دومی، سان انتونیو در ۱۵ فوریه از کابو سن لوکاس سفر اکتشافی خود را آغاز نمودند. همزمان، عناصر مختلف از گروه سفر زمینی شروع به حرکت به سمت شمال لورتو، باخا کالیفرنیا سور نمودند. سفر اکتشافی زمینی در
باخا کالیفرنیا سور نمودند. سفر اکتشافی زمینی در ویلیکاتا گردهم آمدند و سیرا نخستین پایگاه جدید خود را در آنجا تأسیس کرد. از آنجا، بر اساس برنامه پورتولا سفر زمینی به دو گروه تقسیم شد. گروه پیشتاز که مسئولیت ساختن یک گاری دنباله‌دار و آرام کردن مردمان بومی را برعهده داشت، توسط کاپیتان فرناندو رویرا یی مونکادا رهبری می‌شد و در ۲۴ مارس ویلیکاتا را ترک کرد. کشیش خوان کریسپی به عنوان خاطرات نویس فرانسیسکن‌ها، همراه با رویرا بود. گروهی که توسط پورتولا رهبری می‌شد و شامل خونیپیرو سیرا (رئیس مبلغان مذهبی) و ترکیبی
و شامل خونیپیرو سیرا (رئیس مبلغان مذهبی) و ترکیبی از مبلغان مذهبی، ساکنین و سربازان کت-چرمی، از جمله خوسی رایموندو کاریلو بود، به تاریخ ۱۵ می ویلیکاتا را ترک نمود. خونیپیرو سیرا در جریان این سفر دو پایگاه دیگر نیز تأسیس کرد: سن دیگو دی آلکالا را در ۱۶ ژوئیه ۱۷۶۹ و پایگاه سان سن کارلوس بورومیو دی کارمیلو را در ۳ ژوئن ۱۷۷۰. رویرا در ماه می در منطقه سن دیگو امروزی رسید، یک کمپ در این ناحیه تأسیس کرد که امروزه به‌نام اولد تاون یاد می‌شود و منتظر رسیدن دیگران ماند. به‌خاطر اشتباه محاسباتی ویزکینو در تشخیص عرض
به‌خاطر اشتباه محاسباتی ویزکینو در تشخیص عرض جغرافیایی لنگرگاه سن دیگو، کشتی‌ها از این لنگرگاه عبور نموده و قبل از اینکه راه برگشت خود را پیدا کنند، در یک فاصله بسیار دور در سمت شمال لنگر انداختند. کشتی سان انتونیو در ۱۱ آوریل رسید و کشتی سان کارلوس، نخستین کشتی که لا پلاز را ترک کرده بود، با بادها و طوفان‌های شدید در جریان سفر مواجه شده و در ۲۹ آوریل رسید. به‌خاطر سفر طاقت فرسای که کشتی‌ها داشتند، بیشتر افراد درون کشتی به بیماری اسکوربوت مبتلا شده بودند و یک تعداد زیاد آنها وفات نمودند. از مجموع ۲۱۹ نفری
یک تعداد زیاد آنها وفات نمودند. از مجموع ۲۱۹ نفری که باخا کالیفرنیا را ترک نموده بودند، تنها اندکی بیش از ۱۰۰ نفر حالا زنده بودند. پورتولا و گروه وی که شامل خوان کریسپی، ۶۳ سرباز کت-چرمی و ۱۰۰ قاطر بار شده از اسباب سفر بود، بسیار مشتاق به رسیدن هرچه زودتر به خلیج مونته‌ری بودند و در ۱۴ ژوئیه ۱۷۶۹ حرکت به سمت شمال را آغاز نموده و روزانه دو تا چهار لیگ (۱ لیگ = ۲٫۶ مایل) را طی می‌نمودند. این سفر اکتشافی یک زمین لرزه در دریای سانتا آنا را در ۲۸ ژوئیه ثبت نمودند. در ۲۹ ژوئیه، آنها به منطقه امروزی فولرتون،
در ۲۹ ژوئیه، آنها به منطقه امروزی فولرتون، کالیفرنیا در هیلکریست پارک رسیدند. در ۳۰ ژوئیه، این سفر اکتشافی هنگام گذشتن از لا هابرا (لنگرگاه شمالی بولیوارد) از پونت هیلز عبور کردند. آنها به سمت شمال غرب به‌سوی دریایی سن گابریل (در نزدیکی ال مونته) حرکت کردند و برای گذشتن از دریا یک پل ساختند. این پل (که در خاطرات کریسپی از آن به‌نام «لا پونت» یادآوری می‌شود) امروزه به نام شهری در نزدیک آن، لا پونت، یادبود می‌گردد. آنها در ۲ اوت به منطقهٔ رسیدند که امروزه به‌نام لاس آنجلس یاد می‌گردد (مکانی که دریای لس آنجلس
لاس آنجلس یاد می‌گردد (مکانی که دریای لس آنجلس و دریای آرویو سیکو باهم یکجا می‌شوند). روز بعدی، آنها به تندی با پیروی از رد پای هندی‌ها از مکانی گذشتند که بعداً به ویلشایر بولیوارد معروف گردیده و حالا به‌نام سنتا مونیکا یاد می‌گردد. آنها برای مدتی در ناحیه ساوگوس که حالا بخشی از سانتا کلاریتا است می‌چرخیدند، در ۱۹ اوت به‌جای رسیدند که بعداً معروف به سانتا باربارا شد و در ۱۳ سپتامبر به ساحهٔ رسیدند که امروزه به‌نام سن سیمن یاد می‌گردد. آنها که به علت شیب بیش از حد و دشوار بودن اراضی نتوانستند در این منطقه
از حد و دشوار بودن اراضی نتوانستند در این منطقه اقامت نمایند، دوباره از ساحل به سمت زمین دور شدند. آنها حرکت به سمت دره سن انتونیو را آغاز نموده و به تاریخ ۱ اکتبر، گروه پورتولا از کوه‌های سانتا لوکیا بالا رفتند و به دهانه دریای سالیناس رسیدند. پس از طی نمودن ۴۰۰ مایل (۶۴۰ کیلومتر) از سن دیگو و حدود ۱٬۰۰۰ مایل (۱٬۶۰۰ کیلومتر) از ویلیکاتا، آنها در نهایت به خلیجی رسیدند که به دنبالش بودند.
سلمی باشا (زاده ۹ نوامبر ۲۰) بازیکن فوتبال فرانسوی است که به عنوان یک وینگر چپ پشت یا چپ برای باشگاه لیگ دسته یک فمینین لیون و تیم ملی فرانسه بازی می‌کند. اوایل زندگی. باشا در منطقه گرانج بلانش لیون فرانسه بزرگ شد. او در چهار سالگی توسط برادرش به فوتبال معرفی شد. او در هشت سالگی به آکادمی لیون پیوست. حرفه باشگاهی. او به پیشرفت خود در رده‌های جوانان در لیون ادامه داد. در سال ۲۰۱۳، بازی‌های او توجه سونیا بومپاستور، فوتبالیست سابق را که مسئولیت مرکز تمرین لیون را نیز بر عهده داشت، جلب کرد. او در فصل ۱۸–۲۰۱۷ با
نیز بر عهده داشت، جلب کرد. او در فصل ۱۸–۲۰۱۷ با لیون قراردادی حرفه ای امضا کرد. در همان فصل، لیون قهرمان لیگ قهرمانان اروپا شد و باشا در فینال شروع کرد. لیون باید در فینال لیگ قهرمانان ۲۰۱۹ نیز شرکت کند. باشا در این بازی به عنوان جانشین اوژنی لو سامر در دقیقه ۸۲ بازی به میدان رفت. افتخارات. لیون فرانسه زیر ۱۹ سال منابع. Roussel, Vincent (۵ مارس ۲۰۱۸). "Selma Bacha, une merveilleuse histoire du temps" (in French). Foot d'Elles. Retrieved 22 January 2021.
کری کنی-سیلور (زاده ) بازیگر آمریکایی است. از کارهای معروف او می‌توان به بازی در فیلم وی‌اچ‌یس و رفتار بی‌‌فایده و احمقانه اشاره کرد.
مانیفست کش در اچ‌تی‌ام‌ال5 (HTML5) یک ویژگی ذخیره‌سازی نرم‌افزاری است که امکان دسترسی به یک برنامه وب را حتی بدون اتصال به شبکه فراهم می‌کند. این مانیفست در ۲۸ اکتبر ۲۰۱۴ بخشی از توصیه نامه اعتلاف وب جهان‌گستر (W3C) شد. از سال ۲۰۲۱، این فناوری دیگر به‌طور گسترده در دسترس نیست. این فناوری از فایرفاکس ۸۵، حذف شد و به‌طور پیش فرض در کروم ۸۴ نیز غیرفعال شد و در کروم ۹۵ حذف شد. در حال حاضر استفاده از هر یک از ویژگی‌های برنامه وب آفلاین به شدت ممنوع است و به جای آن استفاده از سرویس‌ورکر توصیه می‌شود. پیشینه.
آن استفاده از سرویس‌ورکر توصیه می‌شود. پیشینه. برنامه‌های کاربردی وب شامل صفحات وب هستند که باید از یک شبکه دانلود شوند. برای اینکه این اتفاق بیفتد باید یک اتصال شبکه وجود داشته باشد. با این حال، موارد زیادی وجود دارد که کاربران به دلیل شرایط خارج از کنترل آنها نمی‌توانند به شبکه متصل شوند. اچ‌تی‌ام‌ال۵ امکان دسترسی به برنامه وب را حتی بدون اتصال به شبکه با استفاده از مانیفست کش فراهم می‌کند. برنامه‌های کاربردی وب از منابع شناسایی شده توسط آدرس‌های اینترنتی تشکیل شده‌اند. اینها می‌توانند اچ‌تی‌ام‌ال،
تشکیل شده‌اند. اینها می‌توانند اچ‌تی‌ام‌ال، سی‌اس‌اس، جاوا اسکریپت، تصاویر یا هر منبع دیگری باشند که برای ارائه یک برنامه وب مورد نیاز است. آدرس‌های آن‌ها را می‌توان در یک فایل مانیفست کش کپی کرد، که می‌تواند به‌طور منظم توسط نویسنده برنامه وب به‌روزرسانی شود و نشان‌دهنده هر آدرس وب جدیدی است که اضافه یا حذف شده‌است. هنگامی که برای اولین بار به یک شبکه متصل می‌شوید، یک مرورگر وب فایل مانیفست اچ‌تی‌ام‌ال۵ را می‌خواند، منابع داده شده را دانلود می‌کند و آنها را به صورت محلی ذخیره می‌کند. سپس، در صورت عدم وجود
به صورت محلی ذخیره می‌کند. سپس، در صورت عدم وجود اتصال شبکه، مرورگر وب به جای آن به نسخه‌های محلی منتقل می‌شود و برنامه وب را آفلاین می‌کند. مبانی. برای اینکه برنامه‌های آفلاین کار کنند، یک فایل مانیفست کش باید توسط توسعه دهنده وب ایجاد شود. اگر برنامه وب بیش از یک صفحه باشد، هر صفحه باید دارای یک ویژگی آشکار باشد که به مانیفست کش اشاره می‌کند. هر صفحه ای که به مانیفست ارجاع می‌دهد به صورت محلی ذخیره می‌شود. فایل مانیفست کش یک فایل متنی است که در قسمت دیگری از سرور قرار دارد. باید با نوع محتوا codice_1
از سرور قرار دارد. باید با نوع محتوا codice_1 ویژگی codice_2 باید به عنصر "html" اضافه شود تا فایل مانیفست کش کار کند. مثال: &lt;!DOCTYPE HTML&gt; &lt;html manifest="cache.appcache"&gt; &lt;body&gt; &lt;/body&gt; &lt;/html&gt; آرگومان صفت manifest یک مسیر نسبی یا مطلق به فایل manifest است. فایل HTML ارائه شده در زیر را در نظر بگیرید. عنصر &lt;html&gt; نشان می‌دهد که فایلی به نام "cache.appcache" حاوی فهرستی از منابع (یعنی test.js, test.css) مورد نیاز برای کار آفلاین این صفحه وب است. نام‌های رایج این فایل
کار آفلاین این صفحه وب است. نام‌های رایج این فایل cache.manifest و manifest.appcache هستند. &lt;!—- test.html --&gt; &lt;!DOCTYPE HTML&gt; &lt;html manifest="cache.appcache"&gt; &lt;head&gt; &lt;title&gt;Test&lt;/title&gt; &lt;script src="test.js"&gt;&lt;/script&gt; &lt;link rel="stylesheet" href="test.css"&gt; &lt;/head&gt; &lt;body&gt; Testing the manifest file. &lt;/body&gt; &lt;/html&gt;
بدافزار بدون‌فایل گونه‌ای از نرم‌افزارهای مخرب مرتبط با رایانه است که منحصراً به‌عنوان برنامه مبتنی بر حافظه رایانه یعنی در رَم وجود دارد. این نوع از بدافزار، هیچ بخشی از فعالیت خود را روی هارد دیسک رایانه نمی‌نویسد، به این معنی که در برابر استراتژی‌های قانونی ضد رایانه موجود که شامل لیست سفید مبتنی بر فایل، تشخیص امضا، تأیید سخت‌افزار، تجزیه و تحلیل الگو، مهر زمانی و غیره است، بسیار مقاوم است. و از طریق شواهد بسیار کمی که می‌تواند توسط کارشناسان دیجیتال فارنزیک برای شناسایی فعالیت‌های غیرقانونی استفاده
فارنزیک برای شناسایی فعالیت‌های غیرقانونی استفاده شود، ارائه می‌دهد. از آنجایی که بدافزار از این نوع برای کار در حافظه طراحی شده‌است، عمر طولانی آن در سیستم تنها تا زمانی که سیستم راه‌اندازی مجدد شود وجود دارد. تعریف. بدافزار بدون‌فایل گاهی مترادف با بدافزار "درون حافظه در" نظر گرفته می‌شود، زیرا هر دو عملکردهای اصلی خود را بدون نوشتن داده‌ها روی دیسک در طول عمر عملیات خود انجام می‌دهند. این امر باعث شده‌است که برخی از مفسران ادعا کنند که این گونه متفاوت چیز جدیدی نیست و صرفاً یک «تعریف مجدد اصطلاح شناخته
جدیدی نیست و صرفاً یک «تعریف مجدد اصطلاح شناخته شده، ویروس ساکن حافظه» است، که شجره‌نامه آن را می‌توان به دههٔ ۱۹۸۰ با تولد ویروس Lehigh ردیابی کرد که توسط مبتکر این اصطلاح، فرد کوهن، توسعه یافت و با مقاله خود در مورد این موضوع تأثیرگذار شد. اما این مترادف نادرست است. اگرچه محیط اجرای رفتاری فوق یکسان است، در هر دو مورد، یعنی هر دو نوع بدافزار در حافظه سیستم اجرا می‌شوند، تمایز اساسی روش شروع و تمدید است. بیشتر ناقل آلودگی بدافزار شامل مقداری نوشتن روی هارد دیسک است، به منظور اجرای آن، که منشأ آن می‌تواند
دیسک است، به منظور اجرای آن، که منشأ آن می‌تواند به شکل پیوست فایل آلوده، دستگاه رسانه خارجی باشد. یواس‌بی، لوازم جانبی، تلفن همراه و غیره، مرورگر درایو بای، کانال جانبی و غیره. هر یک از روش‌های ذکر شده باید به شکلی با هارد دیسک سیستم میزبان تماس داشته باشد، به این معنی که حتی در هنگام استفاده از مخفی‌ترین روش‌های ضد پزشکی قانونی، نوعی از باقی مانده‌های آلوده روی رسانه میزبان باقی می‌ماند. از طرف دیگر، بدافزار بدون فایل، از نقطه شروع تا پایان فرایند (معمولاً از طریق راه‌اندازی مجدد سیستم)، هدفش این است که
از طریق راه‌اندازی مجدد سیستم)، هدفش این است که هرگز محتوای آن روی دیسک نوشته نشود. هدف آن اقامت در مناطق سیستم فرار مانند رجیستری سیستم، فرآیندهای درون حافظه و مناطق خدماتی است. تاریخچه. بدافزار بدون‌فایل یک نوع تکاملی از نرم‌افزار مخرب است که مدل ثابتی از خود-بهبودی/تقویت با حرکت به سمت سناریوهای حمله متمرکز به وضوح تعریف شده به خود گرفته‌است، که ریشه‌های آن را می‌توان به اقامتگاه حافظه پایان داد و ماندگار کرد. برنامه‌های ویروسی که پس از راه‌اندازی، در حافظه باقی می‌مانند و در انتظار وقفه سیستم قبل از
حافظه باقی می‌مانند و در انتظار وقفه سیستم قبل از دسترسی به جریان کنترل خود هستند. نمونه‌هایی از آن در ویروس‌هایی مانند فرودو، The Dark Avenger , Number of the Beast دیده شد. این تکنیک‌ها از طریق ویروس‌های ساکن حافظه موقت تکامل یافته و در نمونه‌های معروفی مانند: Anthrax, Monxla دیده می‌شوند و ماهیت واقعی «بدون فایل» خود را از طریق ویروس‌ها/کرم‌های شبکه تزریق شده در حافظه مانند کد رد و Slammer. روش‌های تکاملی مدرن‌تری در ویروس‌هایی مانند استاکس‌نت، دوکو ۲٫۰، پاورلینکس، Phasebot و غیره دیده شده‌است.
۲٫۰، پاورلینکس، Phasebot و غیره دیده شده‌است. پیشرفت‌های اخیر. در ۸ فوریه ۲۰۱۷، تیم تحقیقات و تجزیه و تحلیل جهانی آزمایشگاه کسپرسکی گزارشی با عنوان «حملات بدون فایل علیه شبکه‌های سازمانی» منتشر کرد که شامل انواع این نوع بدافزار و آخرین نمونه‌های آن می‌شود که ۱۴۰ شبکه سازمانی را در سراسر جهان تحت تأثیر قرار می‌دهد. بانک‌ها، شرکت‌های مخابراتی و سازمان‌های دولتی هدف اصلی هستند. در این گزارش توضیح داده شده‌است که چگونه یک نوع بدافزار بدون فایل از اسکریپت‌های پاورشل (واقع در سیستم رجیستری مایکروسافت ویندوز)
پاورشل (واقع در سیستم رجیستری مایکروسافت ویندوز) برای حمله به ماشین هدف با استفاده از چارچوب حمله متداول به نام متاسپلویت با پشتیبانی از ابزارهای حمله مانند Mimikatz, و اهرم استفاده می‌کند. ابزارهای استاندارد ویندوز مانند 'SC' و 'NETSH' برای کمک به حرکت جانبی. این بدافزار تنها پس از شناسایی کد متاسپلویت مترپرتر توسط یک بانک شناسایی شد که در حافظه فیزیکی روی کنترل‌کننده دامنه مرکزی (DC) اجرا می‌شود. آزمایشگاه‌های کسپرسکی تنها شرکتی نیست که چنین روندهای نوظهوری را شناسایی کرده‌است، اکثر شرکت‌های اصلی ضد
را شناسایی کرده‌است، اکثر شرکت‌های اصلی ضد بدافزار امنیت فناوری اطلاعات با یافته‌های مشابهی ارائه شده‌اند: Symantec, Trend Micro , McAfee Labs, Cybereason, و غیره. دیجیتال فارنزیک. ظهور بدافزارهایی که به صورت بدون فایل عمل می‌کنند، مشکل بزرگی را برای کارشناسان دیجیتال فارنزیک ایجاد می‌کند، که اتکای آنها به توانایی دستیابی به مصنوعات دیجیتال از صحنه جرم برای تضمین زنجیره بازداشت و تولید شواهد قابل قبول در دادگاه حیاتی است. بسیاری از مدل‌های شناخته‌شده فرایند دیجیتال فارنزیک مانند: کیسی ۲۰۰۴، DFRWS 2001، NIJ
دیجیتال فارنزیک مانند: کیسی ۲۰۰۴، DFRWS 2001، NIJ 2004، کوهن ۲۰۰۹، همگی یک مرحله بررسی و/یا تجزیه و تحلیل را در مدل‌های مربوط خود تعبیه می‌کنند، به این معنی که شواهدی را می‌توان به دست آورد/جمع‌آوری کرد/ با مکانیسمی حفظ شده‌است. این مشکل زمانی آشکار می‌شود که رویه‌های عملیاتی استاندارد کارشناسان دیجیتال فارنزیک و نحوه برخورد آنها با رایانه در صحنه جرم مشخص می‌شود. روش‌های سنتی محقق را به موارد زیر هدایت می‌کند: بدافزارهای بدون فایل مدل‌های پزشکی قانونی را زیر و رو می‌کنند، زیرا جمع‌آوری شواهد فقط می‌تواند
و رو می‌کنند، زیرا جمع‌آوری شواهد فقط می‌تواند در برابر تصویر حافظه‌ای که از یک سیستم در حال اجرا زنده که قرار است بررسی شود، به‌دست آمده‌است. با این حال، این روش می‌تواند به خودی خود تصویر حافظه میزبان به دست‌آمده را به خطر بیندازد و قابل قبول بودن قانونی را زیر سؤال ببرد، یا حداقل، شک منطقی کافی را القا کند که وزن شواهد ارائه شده ممکن است به شدت کاهش یابد، و احتمال اینکه اسب تروا یا هویت اشتباه ممکن است از دفاعیات موثرتر استفاده شود. این امر این نوع بدافزار را برای دشمنانی که می‌خواهند جای پای خود را در
را برای دشمنانی که می‌خواهند جای پای خود را در شبکه ایمن کنند، ردیابی حرکت جانبی را دشوار می‌سازد و این کار را به شیوه‌ای سریع و بی‌صدا انجام می‌دهند، بسیار جذاب می‌کند، زمانی که روش‌های استاندارد تحقیقاتی دیجیتال فارنزیک برای تهدید آماده نیستند.