payamvha/North_RAG huggingface dataset:
است. رواندا کشوری محصور در خشکی است که از شمال با اوگاندا، از شرق با تانزانیا، از جنوب با بوروندی و از غرب با زئیر همسایه است. منابع طبیعی اصلی این کشور عبارتند از: طلا، کاسیتریت (سنگ قلع)، ولفرامیت (سنگ معدن تنگستن)، متان، نیروگاه آبی و زمین‌های کشاورزی. دره‌های سبز رواندا، لوبیا، سورگوم، ذرت، مانیوک، سیب‌زمینی ایرلندی، برنج، سیب‌زمینی شیرین، سویا، موز، قهوه و چای تولید می‌کنند. بیشتر کشور علفزار گرم‌دشتی (ساوانا) اوجمعیت آن عمدتاً روستایی است. جغرافیای فیزیکی. سرزمین رواندا معمولاً تپه‌ای است، اگرچه
فیزیکی. سرزمین رواندا معمولاً تپه‌ای است، اگرچه باتلاق‌ها و مناطق کوهستانی وسیعی نیز وجود دارد. از نظر ناهمواری‌ها، این کشور را می‌توان به شش منطقه تقسیم کرد. از غرب به شرق: دره باریک کافتی بزرگ که با شیب زیاد به دریاچه کیوو می‌رسد؛ کوه‌های آتشفشانی ویرونگا، که بلندترین قله آن، کوه پوشیده از برف کاریسیمبی (۱۴۸۷۰ فوت)، بر فراز دشت‌های گدازه‌ای شمال غربی سر برافراشته است؛ بلندی شیب‌دار شمال به جنوب شکاف زئیر-نیل که عرض آن به‌طور متوسط ۴۰ کیلومتر است؛ خط الراس شکاف زئیر-نیل، با ارتفاع متوسط ۲۷۵۰ متر؛ فلات
شکاف زئیر-نیل، با ارتفاع متوسط ۲۷۵۰ متر؛ فلات مرکزی در شرق کوه‌ها که توسط تپه‌ماهورها پوشیده شده‌است؛ و گرم‌دشت‌ها و باتلاق‌های نواحی مرزی شرقی و جنوب شرقی که یک دهم مساحت کشور را در بر می‌گیرد و پارک ملی وسیع کاگرا را شامل می‌شود. بیشتر رواندا حداقل ۹۰۰ متر بالاتر از سطح دریا قرار دارد. دشت‌های مرکزی به‌طور متوسط ۱۹۳۲ متر ارتفاع دارند. جنوب شرقی رواندا زمینی بیابان‌مانند دارد. کیگالی، پایتخت و بزرگترین شهر کشور، در فلات مرکزی رواندا واقع شده‌است. میانگین دمای آن ۱۹۰ درجه سانتی‌گراد با ۴۰ اینچ بارندگی
دمای آن ۱۹۰ درجه سانتی‌گراد با ۴۰ اینچ بارندگی سالانه است. خاک‌های رواندا حاوی بسیاری از ترکیبات فلزی موجود در خاک‌های لاتریت هستند، اما عموماً سبک‌تر و حاصلخیزترند و کمتر از خاک‌های لاتریت واقعی برای کشاورزان مشکل‌ساز هستند. در برخی از مناطق، به ویژه در شمال غربی، خاک منشأ آتشفشانی دارد و کاملاً حاصلخیز است. حدود ۳۰ درصد از زمین‌های رواندا برای کشاورزی و ۳۰ درصد دیگر برای چرا مناسب است. آب و هوا. به‌رغم اینکه رواندا تنها دو درجه زیر خط استوا قرار دارد، مرتفع بودن آن آب و هوای معتدلی را برای اکثر نقاط کشور
بودن آن آب و هوای معتدلی را برای اکثر نقاط کشور فراهم می‌کند. میانگین دمای ۲۴ ساعته در کیگالی ۷۳ درجه فارنهایت است. ارتفاعات بالاتر از ۱۴۷۰۰ فوت حتی ممکن است یخبندان و برف را تجربه کنند. دو فصل بارانی معمولاً از فوریه تا مه و از سپتامبر تا دسامبر رخ می‌دهد، اما این امر همیشگی نیست. بارش‌ها گاه سیل‌آسا هستند، هرچند کوتاه، و گاهی اوقات با باد شدید و رعد و برق همراه‌اند. میانگین بارندگی سالانه ۳۱ اینچ است و به‌طور کلی در کوه‌های غربی و شمال غربی شدیدتر از ساوانای شرقی است. فصل طولانی تابستانِ خشک از ماه مه تا
شرقی است. فصل طولانی تابستانِ خشک از ماه مه تا سپتامبر، تپه‌های اطراف کیگالی را به رنگ اخرایی مایل به قرمز تبدیل می‌کند، گرد و غبار ریز همه جا را فرا می‌گیرد و علف‌ها خشک می‌شوند.
دکل یا برج مهارشده یک سازه باریک عمودی مرتفع است که تأمین پایداری آن توسط اعضای مهار (کابل‌های کششی مورب متصل به زمین) صورت می‌گیرد. دکل به تنهایی فقط توانایی تحمل وزن خود را به صورت نیروهای فشاری دارد، اما برای پایداری جانبی نیاز به تکیه گاه جانبی دارد. برای تأمین پایداری جانبی آن توسط اعضای مهار، لازم است که کابلهای مهاری صاف و مستقیم بمانند تا در برابر نیروهای جانبی مانند بارهای ناشی از باد مقاومت کنند. کابلهای مهاری معمولاً در زوایای مساوی نسبت به پایه سازه قرار می‌گیرند. دکل‌های مهارشده برای مخابرات،
سازه قرار می‌گیرند. دکل‌های مهارشده برای مخابرات، قایقرانی و هواشناسی استفاده می‌شوند. بلندترین دکل مهارشده در حال حاضر با ۲٬۰۶۳ فوت (۶۲۹ متر) ارتفاع، دکل کی‌وی‌ال‌وای-تی‌وی (KVLY-TV) در نزدیکی بلانچارد، ,واقع در داکوتای شمالی ایالات متحده آمریکا می‌باشد. دو نوع دکل مهارشده وجود دارد. نوع اول، برج نیمه مهارشده است و سازه ای است که از یک دکل مهارشده در بالای یک برج پایدار مستقل تشکیل شده‌است. مهارها ممکن است به بالای سازه پایدار مستقل یا روی زمین متصل شوند. یک برج معروف از این نوع برج گربراندی است. نوع دیگر
برج معروف از این نوع برج گربراندی است. نوع دیگر دکل مهارشده، "برج با مهار اضافی" است که خود آن یک برج پایدار مستقل است که یا به‌طور موقت برای افزایش پایداری، به عنوان مثال در حین ساخت و ساز، یا برای انتقال نیروهای برشی جهتی خاص، فقط در یک جهت متصل شده‌است. نمونه ای از این نوع، یک تیر برق در انتهای یک خط انتقال برق است که در آن خط به پایان می‌رسد یا در جهت دیگری امتداد می‌یابد. تیر برق فقط به مهار در یک جهت نیاز دارد تا بارهای جانبی نامتعادل کننده خط انتقال نیرو را در جهت دیگر تحمل کنند. کاربرد. دکل‌های
نیرو را در جهت دیگر تحمل کنند. کاربرد. دکل‌های مهارشده اغلب برای دکل‌های رادیویی و برج‌ها استفاده می‌شوند. دکل همچنین می‌تواند به عنوان تکیه گاه آنتن‌های رادیویی (برای VHF، UHF و سایر باندهای مایکروویو) که در بالای آن نصب شده‌اند، به کار رود، یا کل سازه دکل می‌تواند به عنوان آنتن دکل مخابراتی (برای VLF، LF، MF) عمل کند. در مورد دوم، دکل باید از زمین عایق شود. دکل‌های مهارشده رادیویی معمولاً به اندازه‌ای بلند هستند که برای جلوگیری از کمانش آن‌ها، به چندین مجموعه از خطوط ۲ تا ۴ تایی مهارکه در ارتفاع‌های
مجموعه از خطوط ۲ تا ۴ تایی مهارکه در ارتفاع‌های مختلف روی دکل متصل می‌شوند، نیاز است. یک مورد استثنا برج بلاو ناکس (به انگلیسی: Blaw-Knox tower) بود که به‌طور گسترده در دهه ۱۹۳۰ مورد استفاده قرار گرفت، و شکل خاص آن که به صورت الماس پهن (لوزی شکل) بود، به آن مقاومت برشی می‌داد که فقط به یک مجموعه از مهار نیاز داشت. گاهی اوقات از دکل‌های مهارشده برای برج‌های اندازه‌گیری، به منظور جمع‌آوری اندازه‌گیری‌های اطلاعات هواشناسی در ارتفاعات معینی از سطح زمین نیز استفاده می‌شود. دکل‌های مهارشده گاهی اوقات به عنوان
می‌شود. دکل‌های مهارشده گاهی اوقات به عنوان دکل (برج‌های انتقال) مورد استفاده قرار می‌گیرند، اگرچه استفاده از آنها در مناطق کشاورزی مشکل ساز است زیرا شالوده تکیه گاه مهارها مانعی برای شخم زدن می با شند. دکل‌های بادبانی که بادبان‌های قایق‌های بادبانی را نگه می‌دارند، نیزمعمولاً دکل‌های مهارشده هستند. برج با مهار اضافه. برج با مهار اضافه همان دکل مهارشده و با مهاری اضافی است که یک سازه برج مستقل پایدار است. مهار اضافی می‌تواند به‌طور موقت یا دائم باشد. مهار اضافی موقت زمانی استفاده می‌شود که کار بر روی
اضافی موقت زمانی استفاده می‌شود که کار بر روی قسمت‌های استاتیک مربوط به برج انجام می‌شود. مهار اضافی دائمی زمانی استفاده می‌شود که سازه باید نیروهای قوی را در یک جهت خاص تحمل کند - به عنوان مثال، برخی از انواع دکل‌های برق که در آن هادی‌ها جهت خود را تغییر می‌دهند یا خاتمه می‌یابند. برج‌هایی که آنتن‌های سیم پیچ افقی را حمل می‌کنند، گاهی اوقات با مهار اضافی تقویت می‌شوند. گاهی اوقات برج‌ها در مناطق بادخیز، به منظور مقاومت در برابر تغییرشکلهای زیاد، با مهار اضافی تقویت می‌شوند. مزیت اصلی مهار اضافی این است که
تقویت می‌شوند. مزیت اصلی مهار اضافی این است که ارزان‌تر از ساخت یک برج بدون نیاز به مهار و کاملاً مستقل است که می‌تواند همان نیرو را تحمل کند. علاوه بر این، امکان ارتقاء بسیار آسان سازه‌های موجود را فراهم می‌کند. عیب مهار اضافی این است که به فضای زمینی بسیار بیشتری نیاز دارد و شالوده مهارهامانع انجام کار کشاورزی در این زمین‌ها می‌شوند. همچنین این خطر وجود دارد که بچه‌ها در برخورد با شالوده مهارها آسیب ببینند، بنابراین محدوده شالوده مهارها باید حصار کشی شوند. برج نیمه مهارشده. برج "نیمه مهارشده" سازه ای به
برج نیمه مهارشده. برج "نیمه مهارشده" سازه ای به صورت برج است که از یک زیرزمین با سازه پایدار مستقل، که در بیشتر موارد بتنی یا فولادی مشبک است، همراه با یک دکل مهار شده در بالا تشکیل شده‌است. موقعیت بست مهارها ی دکل مهارشده می‌تواند در بالای برج یا روی زمین باشد. کاربرد. برج‌های نیمه مهارشده معمولاً زمانی که به یک برج بسیار بلند برای انتقال امواج FM و تلویزیونی نیاز است، و نیز در عین حال آنتن‌هایی را برای خدمات رادیویی جهت دار در ارتفاع بسیار پایین‌تر حمل می‌کنند، استفاده می‌شوند. در چنین مواردی، آنتن‌های
استفاده می‌شوند. در چنین مواردی، آنتن‌های خدمات رادیویی جهت دار در بالای قسمت مستقل برج نصب می‌شوند، در حالی که بالای دکل مهارشده، برای نصب آنتن‌های FM و تلویزیون مورد استفاده قرار می‌گیرد. همچنین می‌توان از آن‌ها برای ارتقاء برج‌های پایدار کوچک (مانند برج‌های آبی) با دکل آنتن بلند برای پخش FM و تلویزیون استفاده کرد. با این حال استفاده از آنها نادر است، و آنها عمدتاً در برخی از کشورهای اروپایی وجود دارند. محل قرارگیری بست مهارها. برج‌های نیمه مهارشده رابر اساس موقعیت قرارگیری بست مهارها، می‌توان به دو نوع
موقعیت قرارگیری بست مهارها، می‌توان به دو نوع تقسیم کرد. بست مهارها در بالای برج خودایستا. دکل‌های مهارشده روی آسمان‌خراش‌ها یا برج‌های عریض‌تر، اغلب بر روی سقف سازه خودایستای زیرین مهار می‌شوند. در چنین مواردی، تفاوت ساختمانی عمده ای بین این دکل مهارشده با دکل مهارشده در روی زمین وجود ندارد و ساخت برج خودایستای زیرین تفاوت چندانی با ساخت برجی با همان ارتفاع برج، ولی بدون دکل در روی آن، را ندارد. دکل مهارشده این گونه سازه‌ها معمولاً ارتفاع کمتری نسبت به برج زیرین دارد. بست مهارها روی زمین. برج‌های
به برج زیرین دارد. بست مهارها روی زمین. برج‌های نیمه‌مهارشده ای که در آنها حداقل یکی از بست مهارها روی زمین است، نادرتر هستند. قرارگیری شالوده‌ها در یک محدوده هندسی وسیع‌تر، امکان ایجاد یک دکل بسیار بلندتر از برج خودایستای زیرین را فراهم می‌کند، و ادغام برج و دکل باید در تمام جنبه‌های ساخت و ساز در نظر گرفته شود.
پرونده‌های افغان (Afghan Files)، مجموعهٔ از اسناد نیروهای دفاعی استرالیا در مورد عملیات نیروهای ویژه استرالیا در افغانستان است. این اسناد توسط دیوید مک‌براید در اختیار بنگاه خبررسانی استرالیا (ABC) درز کرد و هفت داستان، بر مبنای آن منتشر شد. این اسناد دربرگیرنده موضوعات مختلفی بود، اما چیزی که توجهات را جلب نمود، جزئیات مرتبط به چندین مورد کشتار غیرقانونی مردان و کودکان غیر مسلح را شرح می‌داد. پلیس فدرال استرالیا در واکنش به افشای این اطلاعات در ژوئن ۲۰۱۹ به دفاتر بنگاه خبر رسانی استرالیا یورش برد و تمامی
دفاتر بنگاه خبر رسانی استرالیا یورش برد و تمامی مواد مربوط به این موضوع را ضبط کرد. مسائل پوشش داده شده. مشکلات در فرهنگ سازمانی. این اسناد نگرانی‌های را پیرامون «فرهنگ سازمانی» شامل «فرهنگ یک جنگ‌جو» و یک نگرانی به‌خصوص را نسبت به «بی‌حسی» و «تنزیل ارزش‌ها» در میان سربازان نخبه نیروهای ویژه هوایی که در افغانستان خدمت می‌کردند، مطرح نمود. افزون بر آن، این اسناد به شکاف عمیق میان دو قطعه نخبه که اکثریت نیروهای ویژه از آن‌ها متشکل است، اشاره دارد. کشتارهای غیرقانونی. این اسناد شامل حداقل ۱۰ مورد کشتار
غیرقانونی. این اسناد شامل حداقل ۱۰ مورد کشتار غیرقانونی مردان و اطفال غیر مسلح بود. دو رویداد که هر دو در سپتامبر ۲۰۱۳ اتفاق افتاده بود، در حال حاضر تحت تحقیق سر مفتش نیروهای دفاعی استرالیا قرار دارد. در یکی از این رویدادها شخصی به‌نام بسم الله آزادی و پسر وی صادق الله در جریان یورش از جانب نیروهای استرالیا در ولایت ارزگان به قتل رسیدند، ادعا می‌شود، که بسم الله تفنگچهٔ را به سمت نیروهای SAS نشانه گرفته بود. اما برخلاف گزارش‌های سربازان استرالیایی، پلیس روز بعدی بسم الله و صدیق‌الله را در تخت‌خواب کنار
روز بعدی بسم الله و صدیق‌الله را در تخت‌خواب کنار هم‌یافت و ظاهراً نشان‌دهنده این بود، که آن‌ها هنگام خواب کشته شده‌اند. این اسناد هم‌چنین شامل این گزارش بود، که یک سرباز همراه با یک زندانی تنها بود و پس از این‌که ظاهراً زندانی تلاش نموده تا سلاح سرباز را بگیرد تا به وی شلیک کند. پس از این رویدادها در جریان ۲۰۱۳ میلادی، نیروهای استرالیایی متهم به کشتن یک سوار موترسیکل افغان و مجروح نمودن خانمی که در عقب وی سوار بود، شدند. این رویدادها باعث آشفتگی شدید مقامات افغان شد و تهدید نمودند، که اگر کشتن مردمان ملکی
افغان شد و تهدید نمودند، که اگر کشتن مردمان ملکی غیر مسلح متوقف نشود، آن‌ها کار با استرالیا را متوقف خواهند کرد. رویداد دست‌های بریده شده. این پرونده‌ها در واکنش به ADF و در مورد پس‌زمینه رویدادی که طی آن یک سرباز SAS دست یک شورشی افغان را قطع می‌کند معلومات فراهم نمود. قبل از این که این رویداد رخ دهد، نیروهای ویژه در جست‌جوی یک هدف مهم دولت استرالیا با نام مستعار «هدف شمشیر» بودند، یک فرمانده ارشد شورشی که مسئول حملات متعدد بود. هلیکوپترها و بیش از ۱۲۰ سرباز در این جست‌جو حضور داشتند. چهار شورشی در جریان
در این جست‌جو حضور داشتند. چهار شورشی در جریان یک پرواز در ولایت زابل به قتل رسید. یک سرجوخه SAS اجساد را تلاشی نموده و پس از آن با نیشتر یک دست از هر کدام از شورشی‌ها را قطع کرد. سربازان مکلف بودند، تا در صورت امکان، اثر انگشت و اسکن چشم هر عضو گروه طالبان که کشته می‌شد را گردآوری کنند. این در حالی‌است که قطع‌کردن عضو بدن فرد مرده قوانین جنگی را نقض می‌کند. سروان اندرو هاستی از این رویداد ناراحت شد و آن را به مقام ارشد خود گزارش داد. اعضای ارتش، جلسه آموزشی که فقط ۹ روز قبل برگزار شده بود و در آن صریحاً
که فقط ۹ روز قبل برگزار شده بود و در آن صریحاً اجازه قطع‌کردن دست داده شده بود، را متهم نمودند. یورش پلیس و تحقیقات. پلیس فدرال استرالیا به تاریخ ۵ ژوئن ۲۰۱۹ به مقر شبکه ABC در شهر سیدنی یورش برد و برای ۸ ساعت آنجا را تلاشی نمود، که طبق گزارش علت آن پرونده‌های افغانستان بوده است. سایر ادارات، احتمالاً سازمان اطلاعاتی استرالیا و اداره سیگنال‌های استرالیا نیز در آنجا حضور داشتند. در جریان این یورش، وکلای مدافع شبکه ABC مجبور گردیدند تا مجوز را تفسیر نموده و با AFP همکاری کنند تا اطمینان حاصل گردد، که معلومات
AFP همکاری کنند تا اطمینان حاصل گردد، که معلومات محرم که در حیطه مجوز قرار نمی‌گیرند، نشر نشوند. این یورش بلافاصله با نقد گسترده مردم مواجه شد و یک درخواست مبنی بر دسترسی آزاد به اطلاعات از این رویداد نشان داد که AFP عمداً خبرنگاران را مورد هدف قرار می‌دادند و حتی محاکمه خبرنگاران دخیل در موضوع نیز در دستور کار بود. شبکه ABC پس از یورش علیه AFP دادخواهی نموده و ادعا نمود که مجوز بسیار کلی بود و از این‌رو قابل اجراء نبود. این قضیه در فوریه ۲۰۲۰ از جانب محکمه فدرال آسترالیا مختومه اعلام شد و AFP فرایند
محکمه فدرال آسترالیا مختومه اعلام شد و AFP فرایند دسترسی به پرونده‌های مصادره شده را شروع کرد، در این زمان شبکه ABC به سرعت اقدام نمود، تا حکم قضایی به‌دست بیاورد. در ژوئن ۲۰۲۰، AFP خلاصه شواهد را به رئیس محاکم عامه سترالیا (CDPP) که دادستان عامه فدرال نیز است فرستاده و توصیه نمود تا دان آکس به دلیل دزدی از بخش پرونده‌های افغانستان مجازات شود. چون این یک قضیه بسیار مهم و در سطح بالا بود، دادستان نیز نیاز به تأییدی نهایی از جانب دادستان کل آن وقت، کرستین پورتر، داشت. CDDP در اکتبر ۲۰۲۰ اعلام کرد که، علی‌رغم
داشت. CDDP در اکتبر ۲۰۲۰ اعلام کرد که، علی‌رغم باور داشتن بر این‌که آن‌ها می‌توانند آکس را به چندین جرم متهم نمایند، اما آن‌ها وی را محاکمه نخواهند کرد. بررسی سنا. یورش به دفاتر ABC و همچنین یک یورش دیگر AFP به خانه یک خبرنگار شبکه نیوز کورپ به‌نام آنیکا اسمیتورست در همان ماه، به موضوع بررسی در کمیته محیط زیست و ارتباطات سنای استرالیا در مورد آزادی رسانه‌ها مبدل شد. گزارش نهایی این کمیته در ماه می ۲۰۲۱ به نشر رسید که حاوی ۱۷ توصیه بود، از جمله پیشنهاد اصلاح آن قوانینی که این پتانسیل را دارند، تا خبرنگاری
آن قوانینی که این پتانسیل را دارند، تا خبرنگاری عامه را جرم قلمداد نمایند و هم‌چنین پیشنهادهایی مبنی بر بهبود محافظت دولت فدرال از افشاگران.
کلمنت فرانسوا تئودور دوبوآ (؛ ۲۴ اوت ۱۸۳۷ – ۱۱ ژوئن ۱۹۲۴) آهنگساز، استاد دانشگاه و آموزگار موسیقی اهل فرانسه بود. دوبوآ پس از تحصیل در کنسرواتوار پاریس، برندهٔ جایزه بزرگ رم در سال ۱۸۶۱م شد. او سپس به‌عنوان ارگ‌نواز و رهبر گروه کر در چندین کلیسای معروفِ پاریس مشغول به فعالیت شد و هم‌زمان در مقام استادی، به تدریس در کنسرواتوار پاریس پرداخت. وی در این کنسرواتوار از سال ۱۸۷۱ تا ۱۸۹۱ هارمونی، و از سال ۱۸۹۱ تا ۱۸۹۶، آهنگسازی آموزش می‌داد و تا زمانی که جانشین آمبرواز توما به‌عنوان مدیر کنسرواتوار شد، به تدریس
توما به‌عنوان مدیر کنسرواتوار شد، به تدریس پرداخت. او بعد از تصدی مدیریت، برنامه درسی کاملاً محافظه‌کارانهٔ قبلی خود را ادامه داد و پس از اینکه رسوایی در مورد تلاش دانشکده برای تقلب در مسابقهٔ «جایزه بزرگ رم» برای جلوگیری از پیروزی موریس راول آهنگساز مدرنیست به‌وجود آمد، مجبور به بازنشستگی زودهنگام شد. دوبوآ در آهنگسازی فردی توانا و خوش‌ذوق شناخته می‌شد اما آثارش چندان اصیل و الهام‌بخش نبود. وی امیدوار بود که به‌عنوان آهنگساز اپرا سرشناس شود ولی بیشتر به‌خاطر ساخته‌های کلیسایی‌اش شناخته شد. کتاب‌های او در
ساخته‌های کلیسایی‌اش شناخته شد. کتاب‌های او در زمینهٔ تئوری موسیقی تأثیرگذار بودند و سال‌ها مورد استفاده قرار گرفتند. زندگی‌نامه. سال‌های اولیه. دوبوآ در مارن، روستایی در نزدیکی رنس به دنیا آمد. خانوادهٔ او به حرفهٔ موسیقی آشنایی نداشتند، پدرش سبدساز بود و پدربزرگش معلم مدرسه بود. مادر وی سلین دوبوآ (با نام خانوادگی شاربونیه)، شغل و حرفه‌ای نداشت و بیشتر وقت خود را صرف تربیت تئودور جوان می‌کرد. تئودور پیانو را نزد لوئی فانارت رهبر گروه کر کلیسای جامع رنس آموخت. دوبوآ در سال ۱۸۵۴ به واسطهٔ تماس‌های اساتید
دوبوآ در سال ۱۸۵۴ به واسطهٔ تماس‌های اساتید موسیقی، در کنسرواتوار پاریس به سرپرستی دانیل اوبر پذیرفته شد. وی در این کنسرواتوار پیانو را نزد آنتوان فرانسوا مارمونتل، ارگ با فرانسوا بنوا، هارمونی با فرانسوا بازن و کنترپوان و آهنگسازی را نزد آمبرواز توما آموخت. دوبوآ در حالی که دانشجو بود، در کلیساهای لزنولید (از ۱۸۵۵) و سنت کلوتیلد (از ۱۸۵۸) مشغول به کار شد. او که پی‌درپی جوایز اولِ مسابقات برای هارمونی، فوگ‌نویسی و ارگ به‌دست می‌آورد، سرانجام در سال ۱۸۶۱، جایزهٔ اول موسیقی فرانسه (جایزه بزرگ رم) را به‌دست
اول موسیقی فرانسه (جایزه بزرگ رم) را به‌دست آورد. سفر به رم. دریافت جایزهٔ بزرگ رم، به دوبوآ این امکان را داد تا در «آکادمی فرانسه» در شهر رم واقع در مجموعهٔ ویلا مدیچی، با اخذ یارانه به تحصیل ادامه دهد. او از سال ۱۸۶۱ در آنجا اقامت گزید و با بسیاری از دانشجویان مانند ژول ماسنه آشنا شد. وی در هنگام تحصیل از بناهای ناریخی رم و حومهٔ آن بازدید کرد و در اجراهای موسیقی کلیسای سیستین مشارکت داشت. وی همچنین به شهرهای ناپل، پمپئی، ونیز، ورونا، منتووا، میلان و فلورانس سفر کرد. او برداشت‌های خود از این دیدارها و
سفر کرد. او برداشت‌های خود از این دیدارها و سفرها را با ساخت یک اورتور در سبک کلاسیک با شیوهٔ اپرا بوفا و اپرا سریا ارایه داد که در نهایت به خلق یک مس بزرگ (مراسم عشاء ربانی) انجامید. او در طول اقامت خود در رم با نوازندگان برجسته‌ای از جمله فرانتس لیست ملاقات کرد و لیست که قطعۀ «عشای ربانی» را شنیده بود، تئودور جوان را تشویق کرد. بازگشت به پاریس. دوبوآ در سال ۱۸۶۶، به پاریس بازگشت و به‌عنوان کاپل‌مایستر در «کلیسای سنت کلوتیلد» منصوب شد، جایی که گروه کر تحت سرپرستی وی قطعهٔ «هفت کلام آخرِ مسیح» را در روز
سرپرستی وی قطعهٔ «هفت کلام آخرِ مسیح» را در روز «جمعهٔ خوب» (۱۸۶۷) اجرا کردند و سپس در «کنسرت‌های مردمی» و بسیاری از کلیساهای دیگر تکرار شد. در سال ۱۸۷۱، هنگامی که کامی سن-سانس «انجمن ملی موسیقی رومن بوسین» را تأسیس کرد، دوبوآ به همراه آنری دوپارک، گابریل فوره و سزار فرانک از اعضای مؤسس آن بودند. در همان سال وی به‌عنوان سرپرست «گروه کر» کلیسای لمدلن منصوب شد. او در طول جنگ فرانسه و پروس (۷۱–۱۸۷۰) به گارد ملی پیوست، هیوگ ایمبرت (زندگی‌نامه‌نویس دوبوآ) می‌گوید: «او و سن-سانس در لباس نظامی اغلب در کلیسای
«او و سن-سانس در لباس نظامی اغلب در کلیسای لمدلن با هم ملاقات می‌کردند، یکی برای رهبری گروه کر و دیگری برای نواختن ارگ». سرانجام هر دو مرد از آخرین روزهای خونین کمون پاریس (۱۸۷۱) گریختند، سن-سانس به انگلستان بازگشت و دوبوآ به خانوادۀ خود در شهر روسنی پیوست. دوبوآ در سال ۱۸۷۱، به‌عنوان استاد هارمونی، به عضویت هیئت علمی کنسرواتوار پاریس درآمد و جانشین آنتوان الوارت شد. او این پست را به مدت ۲۰ سال حفظ کرد؛ شاگردان وی در کلاس‌های آهنگسازی و هارمونی افرادی چون پل دوکا، جورجه انسکو، آلبریک مگنارد، فلوران اشمیت و
دوکا، جورجه انسکو، آلبریک مگنارد، فلوران اشمیت و بسیاری دیگر بودند. در ماه اوت ۱۸۷۲، دوبوآ با نوازندهٔ پیانو ژان دوویناژ (۱۹۲۲–۱۸۴۳) ازدواج کرد (پدر وی رهبر ارکستر شرکت «اپرا-کامیک» در پاریس بود). ازدواج تئودور و ژان، مادام‌العمر و سعادت‌مندانه بود و آنها دو فرزند داشتند. دوبوآ این جاه‌طلبی را داشت که آهنگساز اپرا شود، او با آنکه موفق شد در سال ۱۸۷۳، اپرای "گسل امیر" با لیبرتو ژول باربییر و میشل کاره را در تالار قدیمی «تئاتر کلونی» در پاریس اجرا کند، اما نتوانست جای پایی در شرکت‌های بزرگ اپرای پاریس برای
جای پایی در شرکت‌های بزرگ اپرای پاریس برای خود پیدا کند. دوبوآ در سال ۱۸۷۸ موفق شد برای اثری به نام "بهشت گمشده" جایزهٔ «مؤسسهٔ رقابتی موسیقی» که توسط شهر پاریس برگزار می‌شد، به‌طور مشترک با بنجامین گدار کسب کند، "بهشت گمشده" ابتدا با هزینۀ عمومی در نوامبر ۱۸۷۸، و دو بار دیگر در تئاتر دو شاتله، اجرا شد. در سال ۱۸۷۷، سن-سانس به‌عنوان نوازندهٔ ارگ کلیسای لمدلن بازنشسته شد و دوبوآ جایگزین او شد و فوره نیز به‌عنوان کاپل‌مایستر جانشین دوبوآ شد. در ماه فوریهٔ سال ۱۸۷۹، دوبوآ اپرایی کمدی و تک پرده‌ای با نام "نان
۱۸۷۹، دوبوآ اپرایی کمدی و تک پرده‌ای با نام "نان قهوه‌ای" را در یکی از خانه‌های بزرگ پاریس به صحنه برد. «سالنامه تئاتر و موسیقی» این اثر را ساده و دارای «شوخ‌طبعی و مهارت» یافت و گرچه خیلی اصیل ندانست اما با این وجود «بسیار ظریف و با ملودهای عالی» توصیف کرد. در ماه ژوئیهٔ ۱۸۸۰، دوبوآ به‌اتفاق فوره برای شرکت در اجرای اپراهای "تنهوزر" و "استاد خواننده از نورنبرگ" اثر ریشارد واگنر به مونیخ سفر کردند. هرچند دوبوآ مانند فوره تحت‌تأثیر موسیقی واگنر قرار گرفته بود، اما اجازه نداد که مانند بسیاری از آهنگسازان
بود، اما اجازه نداد که مانند بسیاری از آهنگسازان فرانسوی دیگر، موسیقی واگنر بر ساخته‌هایش تأثیر بگذارد، اگرچه در بازگشت به پاریس، مطالعه‌ای فشرده در مورد آثار واگنر انجام داد. دوبوآ هرگز نتوانست اپرایی در سالن برتر اپرای پاریس اجرا کند اما در سال ۱۸۸۳، موفق شد در این سالن باله‌ای در سه پرده به‌نام "فراندول" با هدایت روسیتا ماوری اجرا کند. «سالنامه تئاتر و موسیقی» دربارهٔ این باله نوشت: یک «موسیقی برجسته با شکلی مالیخولیایی که مانند خورشید جنوب، فقط اندکی گرما و رنگ دارد» و اضافه می‌کند «این اثر اگرچه اصالت
و رنگ دارد» و اضافه می‌کند «این اثر اگرچه اصالت و الهام‌بخشیِ برجسته‌ای نداشت ولی به خوبی نوشته شده بود و در کل، حرکات باله مناسب بود». این قطعه مورد استقبال قرار گرفت و بارها در سالن‌های اپرا اجرا شد. دوبوآ در همان سال نشان افتخار لژیون دونور را دریافت کرد. در سال ۱۸۸۴، دوبوآ با یک اپرای چهار پرده‌ای به‌نام "آبن-هامت" موفقیت زیادی به‌دست‌ آورد. این اپرا در سالن «تئاتر ایتالیایی» واقع در «میدان دو شاتل» پاریس افتتاح شد و با اشتیاق مورد استقبال قرار گرفت، اما پس از چهار اجرا متوقف شد، زیرا بحران مالی باعث
پس از چهار اجرا متوقف شد، زیرا بحران مالی باعث شد که تئاتر تعطیل شود و دوبوآ با مسئولیتِ پرداخت دستمزدهای معوقهٔ خوانندگان، تنها ماند. سال‌های پایانی. در ژانویه ۱۸۹۱، لئو دلیب درگذشت و دوبوآ به‌جای او به‌عنوان استاد آهنگسازی در کنسرواتوار پاریس منصوب شد. همچنین پس از مرگ شارل گونو در سال ۱۸۹۴، دوبوآ به عضویت فرهنگستان هنرهای زیبای فرانسه انتخاب و جانشین وی شد که به گفتهٔ جان پاسلر (زندگی‌نامه‌نویسِ دوبوآ)، بدین‌وسیله «شفافیت و آرمان‌گرایی موسیقی او» به رسمیت شناخته شد. دوبوآ همیشه نسبت به موریس راول زمانی
شناخته شد. دوبوآ همیشه نسبت به موریس راول زمانی که دانشجوی کنسرواتوار بود، دشمنی داشت؛ زیرا آثار راول با سیاست‌های ضد مدرنیستی دانشکده مطابقت نداشت. با کلود دبوسی نیز با همین رفتار برخورد می‌شد، به‌طوری که وقتی در سال ۱۹۰۲، اپرای پلئاس و ملیزاند در حال اجرا بود، دوبوآ بی‌درنگ حضورِ دانشجویان در این نمایش را منع کرد. در ژوئن ۱۹۰۵، پس از یک رسوایی عمومی ناشی از تلاش آشکار دانشکده برای جلوگیری از برنده‌شدنِ راول برای جایزه بزرگ رم، دوبوآ مجبور شد به بازنشستگی زودهنگام خود بپردازد؛ در نتیجه گابریل فوره از طرف
زودهنگام خود بپردازد؛ در نتیجه گابریل فوره از طرف دولت فرانسه با دستوری برای مدرن‌کردنِ کنسرواتوار، جانشین دوبوآ شد. نظرات شخصی دوبوآ نسبت به سیاست‌های کلی کنسرواتوار که او ریاست آن را برعهده داشت، کمتر ارتجاعی بود، به‌عنوان مثال در سال ۱۹۱۴، هنگامی که اپرای پارسیفال اثر ریشارد واگنر با تأخیر در پاریس نمایش داده شد، دوبوآ به همکارش گفته بود که «هیچ موسیقی زیباتر از این نوشته نشده‌است». همچنین وی به‌طور خصوصی مجذوب موسیقی کلود دبوسی با «هارمونی‌های لطیف و ظرافت‌های ارزشمند آن» بود. دوبوآ پس از بازنشستگی از
ارزشمند آن» بود. دوبوآ پس از بازنشستگی از کنسرواتوار تا سالهای پایانی زندگی‌اش، به‌عنوان چهره‌ای آشنا و پرقدرت در محافل موسیقی پاریس باقی ماند. او رئیس «انجمن فارغ‌التحصیلان کنسرواتوار» بود و ریاست مراسم سالانهٔ جوایز آن را نیز بر عهده داشت. مرگ همسرش در سال ۱۹۲۳، ضربه‌ای بود که او از آن بهبود نیافت و پس از یک بیماری کوتاه‌مدت، در تاریخ ۱۱ ژوئن ۱۹۲۴ (۸۶ سالگی) در خانه‌اش (پاریس) درگذشت. موسیقی. کارنامهٔ دوبوآ در آهنگسازی با وجود اینکه آثار مذهبی زیادی نوشت، اما امیدوار بود که در اپرا کار موفقی داشته باشد.
اما امیدوار بود که در اپرا کار موفقی داشته باشد. شیفتگی او به موضوعات خاور نزدیک منجر به ساخت اولین اثر صحنه‌ای او به‌نام "گسل امیر" و سپس اولین اپرای چهار پرده‌ای، "آبن-هامت" شد؛ دوبوآ پیام‌های بسیار خوبی پس از نمایش اپرایش از استقبال عموم دریافت کرد اما جایی در کارنامه معمولی خود به‌دست نیاورد. اپرای بزرگ دیگر او "خاویر"، نام دارد که به‌عنوان یک «چکامهٔ دراماتیک» توصیف می‌شود؛ داستان در روستایی دور می‌گذرد و پیرامون مادری بیوه می‌چرخد که برای کشتن دخترش «خاویر»، با کمک پدرِ نامزدش نقشه می‌کشد؛ خاویر با
«خاویر»، با کمک پدرِ نامزدش نقشه می‌کشد؛ خاویر با کمک یک کشیش از حمله جان سالم به در می‌برد و اپرا با یک پایان خوش و معمولی به پایان می‌رسد. آثار دوبوآ همچنین شامل باله، اوراتوریو و سه سمفونی است. شناخته‌شده‌ترین اثر او اوراتوریوی «هفت کلام آخرِ مسیح» (۱۸۶۷) است که هر از گاهی اجرا می‌شود. توکاتا در سل ماژور (۱۸۸۹) هنوز در رپرتوار ارگانیست‌ها باقی مانده‌است. بقیه آثار بزرگ او تقریباً به‌طور کامل ناپدید و از دسترس خارج شده‌است. او با تألیف کتاب‌های "هارمونی" و "کنترپوان و فوگ"، تأثیر ماندگاری در تدریس
و "کنترپوان و فوگ"، تأثیر ماندگاری در تدریس داشته‌است که امروزه نیز گاهی اوقات از آن استفاده می‌شود.
استان خودمختار قره‌باغ کوهستانی یک استان خودمختار در درون جمهوری سوسیالیستی آذربایجان شوروی بود که بیشتر ساکنان آن را ارامنه تشکیل می‌دادند. تاریخچه. مالکیت بر این منطقه در طول دوران کوتاه مدت استقلال آذربایجان و ارمنستان در سال‌های ۱۹۱۸ و ۱۹۲۰ مورد اختلاف دو کشور قرار گرفت. پس از تصرف ارمنستان و آذربایجان توسط شوروی، کاف بیرو (دفتر قفقاز) تصمیم گرفت قره باغ را با مجموعه ای از خودمختاری‌ها در داخل جمهوری سوسیالیستی شوروی آذربایجان قرار دهد. بنابر تصمیم کاف بیرو شهر شوشی به عنوان مرکز اداری این استان