payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ایوان یک گوریل غربی سرزمین‌های پست بود که در سال ۱۹۶۲ در جمهوری دموکراتیک کنگو به دنیا آمد. او در کودکی از طبیعت اسیر شد و برای زندگی با انسان‌ها آورده شد. در چند سال اول زندگی‌اش با صاحبانش زندگی می‌کرد، اما خیلی زود برای او یک خانه انسانی بزرگ شد و او را به محوطه‌ای بتنی ۱۴*۱۴ اینچی منتقل کردند که در مرکز خریدی در تاکوما (واشینگتن) برای عموم به نمایش گذاشته شده بود. جایی که او ۲۷ سال بعدی زندگی خود را در آنجا گذراند. پس از اینکه سازمان‌های محلی حمایت از حیوانات با موفقیت برای آزادی او به تأسیساتی که
از حیوانات با موفقیت برای آزادی او به تأسیساتی که می‌توانست به درستی از ایوان مراقبت کند کمپین زدند، در سال ۱۹۹۴ او را در باغ وحش پارک وودلند در سیاتل قرار دادند. مدت کوتاهی پس از این، او به عنوان وام دائمی به باغ وحش آتلانتا در آتلانتا، جورجیا سپرده شد. او سال‌های باقیمانده خود را در باغ وحش آتلانتا گذراند و در اوت ۲۰۱۲ بر اثر عوارض در طی یک عمل پزشکی درگذشت. داستان ایوان در سال ۲۰۱۲ در کتاب ایوان منحصربه‌فرد اثر کاترین اپلگیت تخیلی شد که در سال ۲۰۲۰ فیلمی به همین نام ایوان منحصربه‌فرد (فیلم) اقتباس شد. و
به همین نام ایوان منحصربه‌فرد (فیلم) اقتباس شد. و فیلم در ۲۱ اوت ۲۰۲۰، در هشتمین سالگرد مرگ ایوان، در سرویس پخش دیزنی پلاس منتشر شد. داستان مرگ. روز سه شنبه ۲۱ آگوست ۲۰۱۲، ایوان ۵۰ ساله در حین معاینه پزشکی در حال بیهوشی درگذشت. وضعیت سلامتی او رو به کاهش بود و کالبد شکافی نشان داد که یک تومور بزرگ در قفسه سینه او وجود دارد. ایوان در زمان مرگ یکی از قدیمی‌ترین گوریل‌های اسارت بود. مجسمه برنز ۶۰۰ پوندی (۲۷۰ کیلوگرمی) ایوان در خارج از ورودی اصلی باغ وحش پوینت دیفینس در ۲۶ اکتبر ۲۰۱۶ رونمایی شد.
ولادیمیر بوکوفسکی (؛ – ) نویسنده، فعال حقوق بشر، سیاستمدار و دگراندیش اهل اتحاد جماهیر شوروی بود. او اصلیتش بریتانیایی بود، اما در روسیه متولد شد. از اواخر دهه ۱۹۵۰ تا اواسط دهه ۱۹۷۰، او یک چهره برجسته در جنبش مخالف اتحاد جماهیر شوروی بود که در داخل و خارج از کشور شناخته شده بود. او در مجموع دوازده سال را در زندانهای روان‌پزشکی-بیمارستان‌ها، اردوگاه‌های کار و زندان‌های اتحاد جماهیر شوروی گذراند. پس از اخراج از اتحاد جماهیر شوروی در اواخر ۱۹۷۶، بوکوفسکی همچنان در مخالفت آشکار با نظام شوروی و کاستی‌های
همچنان در مخالفت آشکار با نظام شوروی و کاستی‌های رژیم‌های جانشین آن در روسیه باقی ماند. او که یک فعال، نویسنده و فیزیولوژیست عصبی بود، به خاطر نقشش در کمپین افشاسازی و توقف سوء استفاده سیاسی از روان‌پزشکی در اتحاد جماهیر شوروی تجلیل می‌شود. ولادیمیر عضو شورای مشورتی بین‌المللی بنیاد یادبود قربانیان کمونیسم، مدیر صندوق سپاس (که در ۱۹۹۸ برای بزرگداشت و حمایت از مخالفان سابق تأسیس شد)، و همچنین عضو شورای بین‌المللی بنیاد حقوق بشر مستقر در نیویورک بود، بوکوفسکی عضو ارشد مؤسسه کاتو در واشینگتن دی سی نیز بود. در
عضو ارشد مؤسسه کاتو در واشینگتن دی سی نیز بود. در سال ۲۰۰۱، ولادیمیر بوکوفسکی مدال آزادی ترومن-ریگان را دریافت کرد، که از ۱۹۹۳ هر ساله توسط بنیاد یادبود قربانیان کمونیسم اعطا می‌شود. دوران جوانی. ولادیمیر بوکوفسکی از پدر و مادری روسی در شهر بلبی در جمهوری سوسیالیستی خودمختار باشقیر (جمهوری باشقورتستان در فدراسیون روسیه) به دنیا آمد که خانواده‌اش در طول جنگ جهانی دوم به آنجا تبعید شدند. پس از جنگ او و پدر و مادرش به مسکو بازگشتند، جایی که پدرش کنستانتین (۱۹۰۸–۱۹۷۶) روزنامه‌نگار معروف شوروی بود. ولادیمیر در
روزنامه‌نگار معروف شوروی بود. ولادیمیر در آخرین سال تحصیلی خود در مدرسه به دلیل ایجاد و ویرایش یک مجله غیرمجاز اخراج شد. برای برآورده کردن شرایط درخواست پذیرش در دانشگاه، تحصیلات متوسطه خود را در کلاس‌های شبانه به پایان رساند. بوکوفسکی در رشته زیست‌شناسی در دانشگاه دولتی مسکو ثبت نام کرد، اما در سن ۱۹ سالگی به دلیل انتقاد از کومسومول، یعنی اتحادیه کمونیست‌های جوان، اخراج شد. کنشگری دوران شوروی. تجمعات. میدان مایاکوفسکی. در سپتامبر ۱۹۶۰، بوکوفسکی برای تحصیل در رشته زیست‌شناسی وارد دانشگاه مسکو شد. در آنجا
در رشته زیست‌شناسی وارد دانشگاه مسکو شد. در آنجا او و برخی از دوستانش تصمیم گرفتند که شعرخوانی غیررسمی را در میدان مایاکوفسکی که پس از پرده برداری از مجسمه شاعر در مرکز مسکو در ۱۹۵۸ ایجاد شد آغاز کرده و اشعار او را احیا کنند. آنها با شرکت کنندگان قبلی از جمله ولادیمیر اوسیپوف، سردبیر بومرنگ (۱۹۶۰)، و یوری گالانسکوف که دو نمونه از سمیزدات ادبی، ققنوس (۱۹۶۱) را صادر کرده بودند، تماس گرفتند. در آن زمان بوکوفسکی ۱۹ ساله یادداشت‌های انتقادی خود را در مورد اتحادیه جوانان کمونیست یا کومسومول نوشت. بعداً این متن
جوانان کمونیست یا کومسومول نوشت. بعداً این متن توسط کاگ‌ب با عنوان «تزهایی در مورد فروپاشی کومسومول» شناخته شد. بوکوفسکی اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی را به عنوان یک «جامعه غیرقانونی» که با یک بحران ایدئولوژیک حاد مواجه است، نشان داد. او اظهار داشت که کومسومول «مرده» است، زیرا اقتدار اخلاقی و معنوی خود را از دست داده بود و خواستار دموکراتیک شدن آن شد. این متن و سایر فعالیت‌های او، بوکوفسکی را مورد توجه مقامات قرار داد. او پیش از اخراج از دانشگاه در پاییز ۱۹۶۱ دو بار مورد بازجویی قرار گرفت و پس از آن دستگیر
دو بار مورد بازجویی قرار گرفت و پس از آن دستگیر و زندانی شد. تجمع گلاسنوست، ۵ دسامبر ۱۹۶۵. در دسامبر ۱۹۶۵، بوکوفسکی به تدارک تظاهراتی در میدان پوشکین در مرکز مسکو برای اعتراض به محاکمه نویسندگان آندری سینیاوسکی و یولی دانیل برگزار کرد. او «تقاضای مدنی» توسط ریاضیدان و شاعر الکساندر اسنین ولپین را منتشر کرد که از مقامات می‌خواست از قوانین اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی که به گلاسنوست در روند قضایی نیاز دارند از جمله پذیرش عموم و رسانه‌ها در هر محاکمه ای، اطاعت کنند. تظاهرات در ۵ دسامبر ۱۹۶۵ (روز قانون اساسی)
کنند. تظاهرات در ۵ دسامبر ۱۹۶۵ (روز قانون اساسی) به عنوان گردهمایی یا تجمع گلاسنوست شناخته شد و آشکارا آغاز جنبش فعال حقوق مدنی شوروی بود. خود بوکوفسکی نتوانست در این تظاهرات شرکت کند و سه روز قبل به اتهام توزیع مطالب دستگیر شد، برای حکم داده شده برای او، درخواست تجدید نظر شد، اما وی تا ژوئیه ۱۹۶۶ در پسیخوشکاهای مختلف، از جمله بیمارستان شماره ۱۳ لوبلینو، استولبووایا و مؤسسه سربسکی نگهداری شد. اخراج از اتحاد جماهیر شوروی (۱۹۷۶). سرنوشت بوکوفسکی و دیگر زندانیان سیاسی در اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بارها
سیاسی در اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بارها توسط دیپلمات‌های غربی و گروه‌های حقوق بشری مانند سازمان عفو بین‌الملل مورد توجه جهانیان قرار گرفته بود. در دسامبر ۱۹۷۶، بوکوفسکی از اتحاد جماهیر شوروی اخراج شد و در فرودگاه زوریخ توسط دولت شوروی با دبیرکل زندانی حزب کمونیست شیلی، لوئیس کوروالان مبادله شد. بوکوفسکی در زندگی‌نامه خود در سال ۱۹۷۸ توضیح می‌دهد که چگونه او را با دستبند به سوئیس آورده‌اند. بازگشت به اتحاد جماهیر شوروی (۱۹۹۱). در آوریل ۱۹۹۱، ولادیمیر بوکوفسکی برای اولین بار پس از تبعید پانزده ساله خود
برای اولین بار پس از تبعید پانزده ساله خود به مسکو بازگشت. در آستانه انتخابات ریاست جمهوری ۱۹۹۱، تیم رقابت‌های انتخاباتی بوریس یلتسین، بوکوفسکی را در لیست معاونان بالقوه خود در انتخابات قرار داد. اما در فرجام انتخابات الکساندر روتسکوی افسر ارتش و کهنه سرباز جنگ ۱۹۷۹–۱۹۸۹ افغانستان و قهرمان اتحاد جماهیر شوروی انتخاب شد. در ۵ دسامبر ۱۹۹۱، هر دو محکومیت بوکوفسکی در دوران شوروی با حکم دادگاه عالی «جمهوری فدراتیو سوسیالیستی روسیه شوروی» لغو شد. سال بعد پرزیدنت بوریس یلتسین به‌طور رسمی تابعیت روسیه را به
بوریس یلتسین به‌طور رسمی تابعیت روسیه را به بوکوفسکی بازگرداند، او با وجود اخراج از کشور هرگز از تابعیت شوروی محروم نشده بود. فعالیت‌های پس از اتحاد جماهیر شوروی. روانپزشکان بریتانیایی و اروپایی که اسناد مربوط به آزار روان‌پزشکی منتشر شده توسط بوکوفسکی را ارزیابی کردند در ۱۹۷۱ به توصیف اسناد وی پرداختند: اطلاعاتی که ما در مورد ولادیمیر بوکوفسکی داریم نشان می‌دهد که او از آن دسته افرادی است که ممکن است برای مقامات هر کشوری شرمنده باشد، زیرا به نظر می‌رسد که مایل نیست برای راحتی و آسایش شخصی سازش کند و معتقد
نیست برای راحتی و آسایش شخصی سازش کند و معتقد است که آنچه را که به روشنی می‌داند می‌تواند او را به خطر بیندازد. بلافاصله پس از انحلال اتحاد جماهیر شوروی، ولادیمیر بوکوفسکی دوباره مورد توجه مقامات روسیه قرار گرفت. او در بحران قانون اساسی روسیه در ۱۹۹۳ در اکتبر همان سال از یلتسین علیه شورای عالی حمایت کرد، اما از قانون اساسی جدید روسیه که دو ماه بعد تصویب شد، انتقاد کرد، زیرا برای تضمین تداوم قدرت یلتسین طراحی شده بود. به گفته بوکوفسکی، یلتسین از ۱۹۹۴ به بعد گروگان سازمان‌های امنیتی شد و لذا احیای حکومت کاگ
گروگان سازمان‌های امنیتی شد و لذا احیای حکومت کاگ ب اجتناب ناپذیر بود.
مجلس مجمع دومینیکا ()مجلس قانونگذاری دومینیکا است. این مجلس براساس فصل سوم قانون اساسی دومینیکا تأسیس شده است.این مجلس تک مجلسی است و از بیست و یک نماینده، نه سناتور و دادستان کل به عنوان یک عضو رسمی تشکیل شده است. رئیس مجلس در صورت انتخاب از خارج از اعضای مجلس، سی و دومین عضو می شود. نمایندگان به طور مستقیم در حوزه های انتخابیه تک نفره با استفاده از سیستم اکثریت ساده (یا اولین پست) برای یک دوره پنج ساله انتخاب می شوند. نمایندگان به نوبه خود تصمیم می گیرند که آیا سناتورها با رأی خود انتخاب شوند یا منصوب
که آیا سناتورها با رأی خود انتخاب شوند یا منصوب شوند. در صورت انتصاب، پنج نفر توسط رئیس جمهور با نظر نخست وزیر و چهار نفر با نظر رهبر مخالفان انتخاب می شوند. سناتورهای فعلی منصوب می شوند. کابینه دومینیکا از اعضای مجلس مجمع منصوب می شود. با این حال، بیش از سه سناتور نمی توانند اعضای کابینه باشند.
حزب کارگر دومینیکا ()یک حزب سیاسی سوسیال دمکراتیک چپ میانه در دومینیکا است.حزب کارگر دومینیکا که در سال ۱۹۵۵ توسط فیلیس شاند آلفری و امانوئل کریستوفر لوبلک تأسیس شد، و قدیمی‌ترین حزب سیاسی در دومینیکا است.حزب کارگر اولین بار در سال۱۹۶۱ در انتخابات عمومی شرکت کرد و هفت کرسی از یازده کرسی را به دست آورد. در انتخابات بعدی در سال ۱۹۶۶حزب کارگر همه کرسی ها به جز یک کرسی را به دست آورد. در انتخابات ۱۹۷۰ حزب کارگر قدرت را حفظ کرد، اگرچه کرسی های آن به ۸ کرسی کاهش یافت.در سال ۱۹۸۰، حزب کارگر شکست بزرگی را متحمل شد
سال ۱۹۸۰، حزب کارگر شکست بزرگی را متحمل شد و با کاهش سهم آرای خود از ۵۰درصد به ۱۷ درصد، و با پیروزی حزب آزادی دومینیکا در انتخابات، تمامی کرسی های خود را از دست داد. این حزب در انتخابات ۱۹۸۵ پنج کرسی را دوباره به دست آورد، یک کرسی را در سال ۱۹۹۰ از دست داد و یک کرسی را در سال ۱۹۹۵به دست آورد.در انتخابات سال ۲۰۰۰، حزب برای اولین بار از سال ۱۹۷۵ قدرت را دوباره به دست آورد و ۱۰ کرسی از ۲۱ کرسی را به دست آورد و پس از آن روزولت "رزی" داگلاس نخست وزیر شد. با این حال،داگلاس پس از تنها چند ماه به طور ناگهانی
این حال،داگلاس پس از تنها چند ماه به طور ناگهانی درگذشت و پیر چارلز جایگزین او شد
حزب متحد کارگران () یک حزب سیاسی میانه رو در دومینیکا است. از انتخابات عمومی ۲۰۱۹، این حزب تنها حزب اپوزیسیون است که در مجلس مجمع دومینیکا نماینده دارد و سه کرسی از بیست و یک کرسی را در اختیار دارد. رهبر سابق اپوزیسیون در مجمع، هکتور جان است.حزب کارگران متحد با کمتر از ۳۴ درصد آرا، حزب اکثریت پارلمان دومینیکا از سال ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۰ بود که توسط یکی از بنیانگذاران حزب، ادیسون جیمز به عنوان نخست وزیر دومینیکا رهبری می شد. این حزب اکنون رهبر جدیدی به نام لنوکس لینتون دارد که رهبر فعلی اپوزیسیون است.
کنفرانس دائمی احزاب سیاسی آمریکای لاتین و کارائیب ()یک سازمان بین المللی از احزاب سیاسی در آمریکای لاتین و کارائیب است. این سازمان به ابتکار حزب انقلابی نهادی در ۱۲ اکتبر ۱۹۷۹ در اوآخاکا، مکزیک ایجاد شد و احزاب سیاسی چپ‌گرا، لیبرال، سوسیال دمکرات، دموکرات مسیحی و دیگر حزب‌های چپ را گرد هم می‌آورد. اولین رئیس آن (۱۹۷۹-۱۹۸۱) گوستاوو کارواخال مورنو از مکزیک (PRI) بود. رئیس فعلی آن، سیاستمدار مکزیکی آلخاندرو مورنو کاردناس (PRI) است. کوپال(COPPPAL) طی کنفرانسی در ۱۲ اکتبر ۱۹۷۹ در اواکساکا، مکزیک، به ابتکار حزب
۱۲ اکتبر ۱۹۷۹ در اواکساکا، مکزیک، به ابتکار حزب حاکم در مکزیک در آن زمان، حزب انقلابی (PRI) تأسیس شد. این سازمان غیردولتی چندجانبه توسط منشور خود را به عنوان "مجموعه احزاب ملی گرا که حاکمیت را در اولویت قرار می دهند و در عین حال نظم بین المللی عادلانه تر و برابرتر را پیش می برند" تعریف می کند.
چهلمین جشنوارهٔ فیلم فجر از ۱۲ تا ۲۲ بهمن ۱۴۰۰ در تهران برگزار شد. فراخوان این دوره از جشنواره در ۱۹ آبان ۱۴۰۰ منتشر شد و آثار متقاضی تا ۳۰ آبان فرصت نام‌نویسی داشتند. براساس اعلام روابط عمومی جشنواره، تعداد ۹۴ فیلم بلند سینمایی متقاضی حضور در این دوره بودند که از میان آن‌ها ۷۴ فیلم به هیئت انتخاب جشنواره ارائه شدند و نهایتاً ۲۲ فیلم به بخش سودای سیمرغ راه یافتند. در این دوره برخلاف ادوار گذشته به دلیل ادعاهای مطرح شده و عدم اطمینان از نتایج نظرسنجی، بخش مردمی (سیمرغ بلورین بهترین فیلم از نگاه تماشاگران)
(سیمرغ بلورین بهترین فیلم از نگاه تماشاگران) حذف شد. اعضای هیئت داوران بخش سودای سیمرغ شامل مسعود جعفری جوزانی، مجید انتظامی، شهاب حسینی، محمدعلی باشه‌آهنگر، محمد داوودی، مهدی سجاده‌چی و پژمان لشکری‌پور بودند. حاشیه‌ها. این دوره یکی از پرحاشیه‌ترین دوره‌های جشنوارهٔ فجر در سال‌های اخیر بود که با انصراف مسعود کیمیایی از شرکت در مسابقه آغاز شد و چند ساعت به پایان جشنواره هم تهیه‌کننده فیلم ملاقات خصوصی در نامه‌ای اعتراضی به دبیر جشنواره خواستار داوری نشدن این فیلم شد و انصراف داد. همچنین در نظر گرفتن بیشترین
فیلم شد و انصراف داد. همچنین در نظر گرفتن بیشترین جایزه برای فیلم موقعیت مهدی که تولید صدا و سیما است، می‌تواند شائبهٔ حکومتی بودن این رویداد سینمایی و تقدیر از آثار سفارشی را تقویت کند، به خصوص که تهیه‌کنندهٔ این فیلم بعد از دریافت جایزه بهترین فیلم از سازمان صدا و سیما تمجید کرد. مسعود نقاش‌زاده دبیر چهلمین جشنوارهٔ فیلم فجر بنا به درخواست رسیدگی به وضعیت آرای مردمی این دورهٔ جشنواره، به کل «سیمرغ مردمی» را حذف کرد و اعلام کرد که «به‌خاطر صیانت از آرای مردم و نیز حفظ حقوق صاحبان آثار و جلوگیری از ضایع
مردم و نیز حفظ حقوق صاحبان آثار و جلوگیری از ضایع شدن کوچک‌ترین حقی از فیلمسازان، در این دوره جایزهٔ داوری مردمی را نخواهیم داشت.» همچنین در دقایق اولیهٔ مراسم اختتامیهٔ چهلمین جشنوارهٔ فیلم فجر، سایت سینماتیکت لیستی را با عنوان برندگان سیمرغ چهلمین جشنوارهٔ فیلم فجر منتشر کرد که دقایقی بعد از خروجی این سایت حذف شد. برندگان و نامزدها. سیمرغ بلورین. در ۲۱ بهمن ۱۴۰۰ اسامی نامزدهای بخش سودای سیمرغ اعلام و در ۲۲ بهمن برنده‌های جایزه سیمرغ بلورین به شرح زیر اعلام شد: فیلم‌ها. سودای سیمرغ. اعضای هیئت انتخاب شامل
شد: فیلم‌ها. سودای سیمرغ. اعضای هیئت انتخاب شامل بهروز افخمی، اسماعیل بنی‌اردلان، پوران درخشنده، حسین زندباف، مجید شاه‌حسینی، اسفندیار شهیدی و محمدحسین نیرومند در تاریخ ۱۱ آذر ۱۴۰۰ انتخاب و ۲۲ فیلم برای بخش سودای سیمرغ چهلمین جشنوارهٔ فیلم فجر را انتخاب کردند. مستند. اعضای هیئت انتخاب شامل احمد ضابطی جهرمی، محمد تهامی‌نژاد، محمدعلی فارسی، مرتضی شعبانی و محمدرضا عباسیان در تاریخ ۲۶ دی ۱۴۰۰ اسامی فیلم‌های راه یافته به این بخش را اعلام کردند. فیلم‌های کوتاه. اعضای هیئت انتخاب شامل احمدرضا معتمدی، دانش
اعضای هیئت انتخاب شامل احمدرضا معتمدی، دانش اقباشاوی و حامد جعفری در تاریخ ۲۶ دی ۱۴۰۰ اسامی فیلم‌های راه یافته به بخش فیلم‌های کوتاه را اعلام کردند.
دشت باراگان () نام استپ یا دشتی در جنوب شرقی رومانی است. این دشت بخش عمده‌ای از بخش شرقی دشت والاچیا را تشکیل می‌دهد. این منطقه به خاطر خاک سیاه و هوموس غنی مشهور بوده و بیشتر یک منطقهٔ حاصل‌خیز برای رشد غلات است. مراکز بزرگ شهری. شهرهای بوزائو، اورزیچه و اولتنیتسا با این دشت هم‌مرز هستند، اما بخشی از این دشت‌ها محسوب نمی‌شوند. تاریخچه. به دلیل کمبود جنگل در گذشته، باراگان مسیر مهمی برای مردم مهاجری بود که امروزه در منطقه‌ای که در جنوب شرقی رومانی واقع است، رفت و آمد می‌کنند. چوپان‌ها در کوه‌های کارپات (از
رفت و آمد می‌کنند. چوپان‌ها در کوه‌های کارپات (از جمله ترانسیلوانی در طول رمه‌گردانی) از استپ باراگان به‌طور سنتی به عنوان چراگاه استفاده می‌کردند، اما در نیمهٔ دوم قرن ۱۹ این ناحیه به سرزمینی برای حمل و نقل تبدیل شد.
رود فصلی به رودخانه‌هایی گفته می‌شود که جریان آب در آن‌ها همیشگی نیست. بنا به تعریف دیگری رودخانه‌هایی هستند که آب در آن‌ها به‌طور سالیانه یا حداقل دوبار در طول پنج سال جریان می‌یابد. بنا به تعریف سازمان حفاظت از محیط زیست ایالات متحده آمریکا (USEPA) رود یا جریان فصلی (Intermittent) به رود یا جریانی گفته می‌شود که در زمانهای مشخصی از سال آب در آن‌ها جریان دارد ولی در دوره‌های خشک آب در آن جریان نمی‌یابد. این رودها معمولاً در مناطق خشک و نیمه خشک وجود دارند.
الیمینیشن چیمبر (به انگلیسی: Elimination Chamber) یک رویداد غیر رایگان (Pay-Per-View) در کشتی حرفه‌ای است که توسط کمپانی دبلیودبلیوئی و برای دو برند راو و اسمک‌داون تهیه می‌شود که این دوره‌اش هم در ۸ مارس ۲۰۲۰ و در ولس فارگو سنتر شهر فیلادلفیا، ایالت پنسیلوانیا برگزار شد. این دهمین رویداد الیمینیشن چیمبر بود. زمینه‌سازی. "الیمنیشن چیمبر" شامل مسابقاتی بین دشمنی‌های موجود، ماجراهای پیش آمده و استوری‌هایی خواهد بود که پیش از این در برنامه‌های را و اسمَک‌دَون پخش شده بود. کشتی‌گیرها با توجه به مسابقات یا سری
پخش شده بود. کشتی‌گیرها با توجه به مسابقات یا سری اتفاقاتی که برایشان رخ می‌دهد و تنش را به حداکثر می‌رساند، نقش منفی یا قهرمان به خود می‌گیرند و در این رویداد به مسابقه و رقابت می‌پردازند.
دروگون (به انگلیسی: Drogon) یک چارچوب نرم‌افزاری تحت وب است که به زبان سی پلاس‌پلاس نوشته شده و از C++17 یا C++14 به همراه بوست پشتیبانی می‌کند. نام دروگون از اژدهایی به نام دروگون در سریال تلویزیونی "بازی تاج و تخت گرفته شده‌است". در مه ۲۰۲۰، دروگون مقام اول را در دور نوزدهم معیارسنجی TechEmpower در بخش بهترین چارچوب کامپوزیت (Composite framework) کسب کرد.
مهران زینت‌بخش (اردیبهشت ۱۳۴۷ – ۷ مرداد ۱۴۰۴) مستندساز ایرانی بود. زندگی. زینت‌بخش زادهٔ تهران و فارغ‌التحصیل رشتهٔ فیلم‌سازی از مرکز آموزش فیلم‌سازی باغ فردوس بود. زینت‌بخش حرفهٔ هنری خود را در سال ۱۳۶۵ را با عکاسی و فیلم‌برداری و بازیگری شروع کرد. «قریه من» درباره فریدون فروغی و «برف» درباره فرهاد مهراد شناخته شده‌ترین مستندهای این کارگردان هستند. نگاه انسانی، دقت به جزئیات، و تعهد اجتماعی از ویژگی‌هایی بودند که آثار او را متمایز می‌ کردند. مستندهایش اغلب حول محور چهره‌هایی می‌چرخید که در حافظه فرهنگی
حول محور چهره‌هایی می‌چرخید که در حافظه فرهنگی مردم ایران جاودانه شده‌اند. دوستانش او را فردی پرسشگر و جستجوگر معرفی میکنند که تلاش می‌کرد پاسخ‌های خود را در فیلم‌هایش بگنجاند. او در سال ۱۳۹۰ به‌دلیل «همکاری با بی‌بی‌سی فارسی» مدتی را در زندان اوین گذراند. او کارهای گوناگونی مثل فیلمنامه‌نویسی، مستندسازی و ساخت فیلم تبلیغاتی انجام داده‌ بود. متاسفانه سالهای پایانی عمرش را به مبارزه با بیماری گذراند و ماههای انتهایی زندگی را در آسایشگاه کهریزک گذراند و نهایتا رسانه های خبری ایرانی روز ۷ مرداد ۱۴۰۴ گزارش
رسانه های خبری ایرانی روز ۷ مرداد ۱۴۰۴ گزارش دادند که مهران زینت بخش پس از تحمل دوره ای بیماری، درگذشته است.
اروپا شامل هفت منطقه زمانی است (از تا )، بدون احتساب زمان تابستانی (چهار مورد از آنها را می‌توان بر روی نقشه مشاهده کرد، با یک منطقه غربی که شامل آزور است، و دو منطقه بیشتر شرقی شامل گرجستان، آذربایجان، سرزمین‌های شرقی روسیه اروپایی و بخش اروپایی قزاقستان). اکثر کشورهای اروپایی از زمان تابستانی استفاده می‌کنند و زمان تابستانی آنها با یکدیگر هماهنگ است. برای جزئیات بیشتر به زمان تابستانی در اروپا مراجعه کنید. محدوده‌های زمانی استفاده شده در اروپا به‌طور قابل توجهی از محدوده‌های طبقه‌بندی شده بر اساس طول
توجهی از محدوده‌های طبقه‌بندی شده بر اساس طول جغرافیایی که برای مثال در سیستم زمانی دریانوردی از آن استفده می‌شود متفاوت است. زمین را در تئوری می‌توان به ۲۴ منطقه زمانی تقسیم کرد که هر کدام ۱۵ درجه طول جغرافیایی دارند. با این حال، به دلیل عوامل جغرافیایی و فرهنگی، تقسیم جهان به‌طور مساوی عملی نیست، و مناطق زمانی واقعی ممکن است به‌طور قابل توجهی با مناطقی که صرفاً بر اساس طول جغرافیایی طبقه‌بندی شده‌اند، متفاوت باشد. در اروپا، استفاده گسترده از زمان اروپای مرکزی (CET) باعث تغییرات عمده در برخی مناطق نسبت به
(CET) باعث تغییرات عمده در برخی مناطق نسبت به زمان خورشیدی می‌شود. بر اساس زمان خورشیدی، CET از ۷٫۵ تا ۲۲٫۵ درجه شرقی متغیر است. با این حال، به عنوان مثال، اسپانیا (تقریباً به‌طور کامل در نیمکره غربی) و فرانسه (تقریباً به‌طور کامل در غرب ۷٫۵ درجه شرقی، همان‌طور که در نقشه زیر نشان داده شده‌است) باید از نظر تئوری از UTC استفاده کنند، همان‌طور که قبل از جنگ جهانی دوم استفاده می‌کردند. نتیجه کلی این تغییر زمان، یک ظهر خورشیدی است که بسیار دیرتر از ساعت ظهر است، و طلوع و غروب خورشید دیرتر از آنچه که در تئوری
و طلوع و غروب خورشید دیرتر از آنچه که در تئوری باید اتفاق بیفتد. کشورهای بنلوکس نیز باید از نظر تئوری از GMT استفاده کنند. روسیه و بلاروس بین مارس ۲۰۱۱ تا اکتبر ۲۰۱۴ از «زمان دائمی تابستانی» استفاده می‌کردند. از اکتبر ۲۰۱۴ روسیه از «زمان دائمی زمستانی» استفاده می‌کند. ایسلند را می‌توان به‌عنوان «دفاکتو» در زمان دائمی تابستانی در نظر گرفت، زیرا از سال ۱۹۶۸، علی‌رغم اینکه بیش از ۱۵ درجه در غرب نصف النهار اصلی قرار دارد، از زمان UTC در تمام سال استفاده می‌کند؛ بنابراین باید در UTC−۰۱:۰۰ واقع شود، اما ترجیح
بنابراین باید در UTC−۰۱:۰۰ واقع شود، اما ترجیح می‌دهد به زمان قاره اروپا نزدیک‌تر بماند، که در نتیجه زمان‌های قانونی به‌طور قابل‌توجهی قبل از زمان محلی خورشیدی است. این امر به دلیل تغییرات گسترده در ساعات نور روز در آن کشور، به‌طور عملی اهمیت کمی دارد. کمیسیون اروپا در سپتامبر ۲۰۱۸ پیشنهاد پایان دادن به رعایت ساعت تابستانی در اتحادیه اروپا را داد. در مارس ۲۰۱۹، پارلمان اروپا به پیشنهاد پایان دادن به تغییرات ساعت فصلی در سال ۲۰۲۱ رأی مثبت داد. قوانین اتحادیه اروپا توسط پارلمان و شورای اتحادیه اروپا
اتحادیه اروپا توسط پارلمان و شورای اتحادیه اروپا تصمیم‌گیری می‌شود و شورا هنوز تصمیم گیره نکرده‌است. هر کشور عضو تا آوریل ۲۰۲۰ فرصت داشت تصمیم بگیرد که آیا به‌طور دائم در «ساعت تابستانی» قبلی باقی بماند یا در «ساعت زمستانی». زمان در کشورهای مختلف. از ۲۷ کشور عضو اتحادیه اروپا (همه از ساعت تابستانه استفاده می‌کنند): کشورهایی که عضو اتحادیه اروپا نیستند: سرزمین‌های فرادریایی دانمارک، فرانسه، و هلند اکثراً خارج اتحادیه اروپا قرار دارند و از محدوده‌های زمانی دیگری استفاده می‌کنند.
لایل استوارت (نام در زمان تولد: لایونل سیمون ) زاده ۱۱ اوت ۱۹۹۲، نویسنده و ناشر مستقل آمریکایی بود که کتاب‌هایی که به عقیده ناشرهای دیگر بحث‌برانگیز بودند را به چاپ می‌رساند. او قبل از اینکه شرکت انتشاراتی خود به نام لایل استوارت اینکورپوریتد را باز کند سال‌ها به عنوان خبرنگار فعالیت می‌کرد. استوارت مالک سابق هتل و کازینوی علاءالدین در لاس وگاس بود، همچنین یکی از مرجع‌های قمار بود که به کازینوها توصیه می‌کرد چگونه از خود در برابر تقلب و ضرر و زیان محافظت کنند. او دایره وسیعی از دوستان داشت که آزادانه به یک
او دایره وسیعی از دوستان داشت که آزادانه به یک زندگی جنسی پر جنب و جوش اعتراف می‌کردند. او عاشق قمار بود، باکارات و کراپ بازی‌های مورد علاقه او بودند. پرفروش‌ترین کتاب‌های قمار او عبارت بودند از "قمار کازینو برای برندگان"، "برنده شدن در قمار کازینو" و "لایل استوارت در باکارات". او در کتاب "قمار کازینو برای برندگان" اظهار داشت که در ده بازدید متوالی از لاس وگاس ۱۶۶٬۵۰۵ دلار برنده شده‌است. شغل. نزاع با والتر وینچل. استوارت ابتدا با در اختیار داشتن ستون نویس روزنامه قدرتمند والتر وینچل در مجموعه ای از مقالات
قدرتمند والتر وینچل در مجموعه ای از مقالات مجله کوبنده، که به صورت کتاب در سال ۱۹۵۳ جمع‌آوری شده بود، شهرت ملی پیدا کرد. پس از خدمت در نیروی دریایی بازرگانی ایالات متحده و فرماندهی حمل و نقل هوایی در جنگ جهانی دوم، او کار کرد برای سرویس بین‌المللی اخبار ویلیام راندولف هرست، ورایتی، تجارت موسیقی و پیشاهنگ RTW. در سال ۱۹۵۱، او یک روزنامه ماهانه با عنوان Exposé (نامی که بعداً به ایندیپندنت تغییر کرد) راه اندازی کرد که برای انتشار آن داستانها و مقالاتی طراحی شده بود که دیگران جرأت انتشار آنها را نداشتند زیرا
بود که دیگران جرأت انتشار آنها را نداشتند زیرا ممکن بود مشترکان یا تبلیغ کنندگان را آزرده کنند. مشارکت کنندگان شامل آپتون سینکلر، نورمن میلر، جورج سلدز، تد او. تاکری و جان اشتاین بک بودند. ای سی کامیکس. در اوایل دهه ۱۹۵۰، او مدیر کسب و کار خط EC Comics بود که توسط بیل گینز، دوست صمیمی منتشر شد. در سال ۱۹۵۶، با ۸۰۰۰ دلار از مبالغی که از اقدامات افترا علیه والتر وینچل، Confidential , ABC-TV و Editor &amp; Publisher جمع‌آوری کرد، شرکت انتشاراتی خود، Lyle Stuart, Inc. را تأسیس کرد، که همان‌طور که در زیر ذکر
Inc. را تأسیس کرد، که همان‌طور که در زیر ذکر شد، بعداً Kensington Books مالکیت به دست آورد شرکت لایل استوارت. شرکت انتشاراتی که استوارت بیشتر برای آن شناخته می‌شد، Lyle Stuart, Inc. ، در سال ۱۹۵۵ با درآمد حاصل از حل و فصل دعاوی تأسیس شد. این شهر به دلیل انتشار کتابهایی مانند زن حساس مشهور بود. این شرکت در سال ۱۹۸۸ به توسعه دهنده Steven Schragis، که انتشار Carol را راه اندازی کرد، فروخته شد. در سال ۲۰۰۰، انتشارات کارول اعلام ورشکستگی کرد و خود به شرکت انتشاراتی کنزینگتون فروخته شد. باریکید بوکس. در سال ۱۹۹۷
کنزینگتون فروخته شد. باریکید بوکس. در سال ۱۹۹۷ ، انتشارات استوارت Barricade Books کتاب خاطرات ترنر را دوباره منتشر کرد، رمانی که تصور می‌شود الهام بخش بمباران ساختمان مورا توسط تیموتی مک وی بوده‌است. او طرفدار قوی آزادی مطبوعات بود و معتقد بود که برای مردم مهم است که بتوانند بخوانند و تصمیم خود را بگیرند. (در مقدمه ای که برای تجدید چاپ دفترچه خاطرات ترنر نوشت، او روشن کرد که چقدر با دیدگاه بیان شده در کتاب مخالف است) همچنین در دهه ۱۹۹۰، استیو وین، مغول کازینو از استوارت به دلیل نسخه کاتالوگ شکایت کرد. در
از استوارت به دلیل نسخه کاتالوگ شکایت کرد. در نسخه Running Scared، زندگینامه وین، به گزارشی از نیو اسکاتلند یارد اشاره شده بود که سرمایه‌دار لاس وگاس را به خانواده جنایتکار جنووسی پیوند داد. (این کتاب برخی از یافته‌های گزارش را رد کرد) استوارت پرونده افترا را از دست داد و به پرداخت سه میلیون دلار به عنوان افترا محکوم شد و او را مجبور به ورشکستگی کرد. این حکم پس از تجدیدنظر در دادگاه عالی نوادا در سال ۲۰۰۱ لغو شد و برای محاکمه مجدد ارسال شد، که وین تصمیم گرفت آن را ادامه ندهد. زندگی شخصی. استوارت در ۱۱
گرفت آن را ادامه ندهد. زندگی شخصی. استوارت در ۱۱ آگوست سال ۱۹۲۲ در منهتن به دنیا آمد. زن اول استوارت، مری لوییس استوارت در سال ۱۹۶۹، از دنیا رفت. آنها والدین نوازنده معروف گیتار در سبک جز به نام روری استوارت هستند. بعداً در سال ۱۹۸۲ استوارت با کارول لیوینگستون استوارت ازدواج کرد و تا آخر زندگی اش با او بود. استوارت در سال آخر زندگی اش در فورت لی، نیوجرسی اقامت داشت. او در ۲۴ جوئن سال ۲۰۰۶، بر اثر یک حمله قلبی در بیمارستان انگلوود، نیوجرسی و در سن ۸۳ سالگی از دنیا رفت.