payamvha/North_RAG huggingface dataset:
معادن لائوریون یا لاوریون معادن باستانی هستند که در جنوب آتیکا تقریباً ۵۰ کیلومتری جنوب مرکز آتن، در یونان واقع شده‌اند. این معادن بیشتر به دلیل تولید نقره شناخته می‌شوند، اما منبع مس و سرب هم بودند. تعدادی از بقایای این معادن (شفت، گالری، کارگاه سطحی) هنوز در منطقه وجود دارد. این معادن در دوران ماقبل تاریخ به عنوان منبع مس و گالن، سنگ معدن سرب مورد بهره‌برداری قرار می‌گرفتند. در دوره کلاسیک، استخراج معادن در این منطقه از سر گرفته شد. آتنی‌ها از تعداد زیادی برده برای استخراج این منطقه استفاده می‌کردند و
برده برای استخراج این منطقه استفاده می‌کردند و نقره تولید شده سهم قابل توجهی در ثروت شهر داشت. این معادن که در قرن اول قبل از میلاد متروک شدند، در سال ۱۸۶۴ دوباره فعال شدند و تا سال ۱۹۷۸ توسط شرکت‌های فرانسوی و یونانی استخراج شدند.
معبد آپولون، خدای موسیقی، هارمونی، نور، شفا و اورالس، مهمترین و برجسته‌ترین جایگاه در میان حرم‌های پان‌هلنی در شهر دلفی بود. این عمارت با ستون‌های نیمه بازسازی شده که امروزه قابل مشاهده است، به قرن بیستم قبل از میلاد برمی‌گردد و طبق روایت‌های باستانی، پنج معبد با معماری مشابه در طول تاریخ ساخته شده‌اند. پیشگویان زن که با نام پیتیا شناخته می‌شدند، در قسمت این معبد کار می‌کردند. محل. معبد آپولو در دلفی که در کوه پارناسوس در یونان مرکزی قرار دارد، بخشی از مکان‌های مقدس و امن پان‌هلنیک و مکانی دورافتاده، در
مقدس و امن پان‌هلنیک و مکانی دورافتاده، در دلفی است که نسبت به سکونتگاه‌های یونانی مرکزیت داشت. موقعیت مرتفع معبد بر روی کوه هم نشان دهنده برجستگی آپولون و هم خود حرم است. بر اساس اندازه‌گیری‌هایی که تصور می‌شود توسط زئوس ایجاد شده‌است، دلفی مرکز جهان برای یونانی‌ها بوده و «امفالوس» یا «ناف» زمین در معبد مقدس آپولون قرار داشت. شهر دلفی به دور از نفوذ شهرهای متنفذ، اما همچنان مرکزی بود و مکان حرم پان‌هلنیک ماهیت آن را تقویت می‌کرد و به این ایده کمک می‌کرد که می‌توان به آپولون به عنوان یک مرجع خدایگانی
که می‌توان به آپولون به عنوان یک مرجع خدایگانی بی‌طرف اعتماد کرد. معبد آپولون در دلفی با توجه به موقعیت مرکزی و دسترسی دشوارش، مکان معمولی نبود، بلکه مکانی نزدیک به خدایان بود. تاریخچه. هر معبد یونانی بنای مقدسی بود که به یک ایزد خاص اختصاص داشت و نیایشگران بر این باور بودند که او مرتب به آن بنا سر می‌زند. حتی کوچک‌ترین شهرها چندین معبد داشتند و هر ایزدی معابدی داشت که در سرتاسر یونان پراکنده بودند. سرانجام عبادتگاه‌های دینی خاصی در یونان پدیدار شدند که همه پولیس‌های گوناگون (دولت‌شهرهای مختلف یونان مثل
پولیس‌های گوناگون (دولت‌شهرهای مختلف یونان مثل آتن، اسپارت و ...) آن‌ها را دارایی مشترکشان به حساب می‌آوردند. مهم‌ترین و مشهورترین آن‌ها معبد آپولون در شهر دلفی بود که در داخل آن قرار داشت. این اوراکل از طریق کاهنه‌ای به نام پیتیا پیام‌های ایزد آپولون را به نیایشگران منتقل می‌کرد و مرکز ارتباط میان انسان و جهان ایزدی به‌شمار می‌رفت. معبد دلفی بدون اوراکل فقط یک عبادتگاه محلی بود، اما با حضور آن به مهم‌ترین مرکز مذهبی و مشورتی سراسر یونان بدل شد. معبد دلفی به ایزد بلندمرتبه خورشید، آپولون تعلق داشت. مردم از
ایزد بلندمرتبه خورشید، آپولون تعلق داشت. مردم از سرتاسر یونان برای نظرخواهی از پوتیا، کاهنهٔ غیبگوی عبادتگاه، به آنجا سفر می‌کردند. اکثر مردم عقیده داشتند آپولون و دیگر ایزدان به واسطه او مستقیماً با انسان‌ها سخن می‌گویند. هیچ‌کس به‌درستی نمی‌دانست پوتیا چگونه برگزیده می‌شود، اما معمولاً زنی دهقانی و بی‌نام‌ونشان بود که از نظر اجتماعی برجسته نبود. با این حال، سخنان او در حکم کلام ایزدی تلقی می‌شد. کسانی که برای مشورت به دلفی می‌آمدند، هزینهٔ زندگی پوتیا را می‌پرداختند. هرچند معابد دیگری نیز در یونان
را می‌پرداختند. هرچند معابد دیگری نیز در یونان کاهنه‌های پیشگو داشتند، هیچ‌کدام به اندازه معبد دلفی مقدس و معتبر شمرده نمی‌شد. دلفی نه‌فقط عبادتگاهی برای آپولون، بلکه نقطهٔ اتصال میان انسان و جهان غیب بود. سرانجام، همین که احیای تجارت آغاز شد و پولیس‌ها ثروتمند شدند، نیایشگاه دلفی به انبار بزرگی از مال و منال تبدیل شد. بسیاری از نیایشگران، افزون بر پرداخت ورودیه، هدایای فاخر، از جمله فلزات گرانبهایی چون طلا برای آپولون می‌آوردند. همچنین، از آنجا که عبادتگاه محل مقدسی بود که کسی جرأت سرقت از آن نداشت، مردم
محل مقدسی بود که کسی جرأت سرقت از آن نداشت، مردم اغلب اشیای قیمتی خود را به امانت در آنجا می‌گذاشتند. در تاریخ. تیتوس لیویوس، مؤرخ رومی، در کتاب "از پیدایش روم" نوشته‌ که لوکیوس تارکوئینیوس متکبر، واپسین شاه روم، خوابی ناخوشایند دید که از آن بسیار مضطرب شد و بر آن شد تا کسانی را به‌سوی پیتیا بفرستد تا از او تعبیر خوابش را بخواهند. چون جرئت نکرد پاسخ‌های احتمالی پیتیا را به کس دیگری بسپارد، دو پسر خود، تیتوس و آرونس، را روانهٔ دلفی کرد و خواهرزادهٔ خویش، لوکیوس یونیوس بروتوس، را نیز همسفرشان کرد. پس چون این
یونیوس بروتوس، را نیز همسفرشان کرد. پس چون این سه تن به معبد دلفی رسیدند و تعبیر خواب شاه را از پیتیا خواستند، تیتوس و آرونس از پیتیا پرسیدند که کدامشان شاهِ روم خواهد شد. او پاسخ داد که هرکس که زودتر مادرش را بوسه زند، شاه روم می‌شود. در حالی‌که تیتوس و آرونس قرعه می‌زدند که کدام‌یک پس از رسیدن به روم مادرش را ببوسد، بروتوس با خود پنداشت که منظور پیتیا از لفظ «مادر» زمین بوده است. پس تظاهر به لغزیدن کرد و در حینی که به زمین می‌افتاد، زمین را بوسید. این پیشگویی تحقق یافت، چنان‌که او کمی بعد خاندان شاهان را
تحقق یافت، چنان‌که او کمی بعد خاندان شاهان را برانداخت و جمهوری روم را تأسیس کرد و خود نخستین کنسول آن شد.
تاریخ ایرانیان در آفریقا اشاره به دودمان‌ها و حکومت‌های تشکیل شده با تبار ایرانی در آفریقا دارد. مصر. مصر کشوری قدرتمند با سابقه تمدنی کهن در شمال شرقی آفریقا قرار دارد که به دلیل ثروت فراوان، از اهداف ایرانیان برای تسخیر بوده‌است. مصر به‌طور مستقیم دوبار توسط شاهنشاهی هخامنشی به رهبری کمبوجیه دوم و اردشیر سوم فتح شده بود و به مدت دو سده از ساتراپ‌های هخامنشیان به‌شمار می‌رفت. نام مصر به همراه تمدن‌های اطرافش مانند لیبی و اتیوپی در کتیبه داریوش بزرگ و سنگ نگاره پیشکش آوران تخت جمشید ثبت شده‌است. پس از فتح
پیشکش آوران تخت جمشید ثبت شده‌است. پس از فتح شاهنشاهی هخامنشی به دست اسکندر مقدونی، مصر بخشی از امپراتوری اسکندر شد. پس از مرگ اسکندر و تجزیه دولت کوتاه مدت او در نتیجه جنگ‌های دیادوخوی، مصر به یکی از سرداران اسکندر، بطلیموس یکم رسید و او امپراتوری بطلمیوسی را پایه‌گذاری کرد و موجب دور ماندن ایرانیان از مصر شد. با ظهور امپراتوری روم و بعدها بیزانس بار دگر تسخیر مصر به تعویق افتاد. اما در زمان شاهنشاهی ساسانی و با ظهور خسروپرویز که سودای رساندن مرزهای شاهنشاهی به مرزهای هخامنشیان را داشت، با طرح‌های
شاهنشاهی به مرزهای هخامنشیان را داشت، با طرح‌های جاه‌طلبانه خود مصر را ضمیمه قلمرو ایران کرد. پس از تسخیر مصر و لیبی توسط ساسانیان، شهرآلان‌یوزان در یک دوره و شهربراز در دو دوره استاندار مصر بوده و بر آن حکومت کردند. دوره حکومت ساسانیان بر مصر هنگامی به پایان رسید که شهربراز با امپراتور بیزانس، هراکلیوس متحد شد، به این صورت که هراکلیوس به شهربراز وعده تخت شاهنشاهی ساسانی را داد و در ازای آن شهربراز مصر را تحویل بیزانس دهد. اما در نهایت شهربراز به دست بزرگان ساسانی کشته شد. پس از حمله اعراب به ایران و
ساسانی کشته شد. پس از حمله اعراب به ایران و اسلامی شدن ایران، مصر دیگر هرگز به‌طور مستقیم توسط ایران فتح نشد؛ اما دودمان‌هایی ایرانی بودند که خارج ایران و به‌طور مستقل حکومت‌هایی در مصر پایه‌گذاری کردند. یکی از این حکومت‌ها، حکومت ایوبیان بود. ایوبیان، دودمانی کردتبار مسلمان و سنی مذهب بود که صلاح‌الدین ایوبی به مرکزیت مصر بنیاد گذاشت. این سلسله در طول قرون ۱۲ و ۱۳ میلادی بر بخش عظیمی از خاورمیانه حکم می‌راند. این سلسله پس از دودمان فاطمیان و زنگیان به حکومت رسید و دست به فتوحات گسترده‌ای در سراسر
به حکومت رسید و دست به فتوحات گسترده‌ای در سراسر خاورمیانه زد. سرانجام صلاح‌الدین با شکست پادشاهی اورشلیم در جنگ حطین سرزمین مقدس را ضمیمه خاک ایوبیان کرد. آنها همچنین یمن، حجاز، شرق عربستان، بخش‌هایی از میان‌رودان، شمال آفریقا و شهرهایی مانند مکه و مدینه را تحت سلطه خود درآوردند. شمال آفریقا. پادشاهی الان‌ها و وندال‌ها. پادشاهی الان‌ها و وندال‌ها یکی از حکومت‌های بربر بود که به دست قوای مشترک الانان و وندال‌ها تشکیل شد و در کارتاژ از ۴۳۵م تا ۵۳۴م حکومت کرد. وندال‌ها از مردمان ژرمنی بودند و اَلان‌ها از
کرد. وندال‌ها از مردمان ژرمنی بودند و اَلان‌ها از اقوام ایرانی‌تبار شمالی عهد باستان بودند. نام الان صورتی از واژه آریا است. بازمانده این قوم که در اوستیا در مرز روسیه و گرجستان زندگی می‌کنند قومیت و زبان خود را ایرون می‌نامند. حماسه نرت حماسه ملی مردمان ایرانی‌تبار قفقاز شمالی و مردمان بازماندۂ آلان است. این سلسله با استقرار در شمال آفریقا خسارت بزرگی بر امپراتوری روم غربی وارد کرد، زیرا سرزمین‌های آفریقایی روم، مهمترین منبع تأمین کننده غلات امپراتوری بود. علاوه بر سرزمین باستانی کارتاژ، جزایر بزرگ
بود. علاوه بر سرزمین باستانی کارتاژ، جزایر بزرگ مدیترانه از جمله سیسیل، ساردنی و کورس را تحت حکومت داشتند. این حکومت با حمله سپاهیان بیزانس و شکست الان‌ها به پایان رسید. سلسله رستمیان. رستمیان دودمانی ایرانی‌تبار از امامان خارجی اباضی مذهب بودند که از سرزمین فعلی عراق به شمال آفریقا مهاجرت و در شمال آفریقا به پایتختی تیارت (تاهَرت) الجزایر از ۷۷۷ تا ۹۰۹ میلادی یک حکومت اسلامی اباضی برپا نموده و قصد قیام و براندازی عباس طوطون حاکم طرابلس را داشتند رستمیان از حمایت آمازیغهای شمال آفریقا موسوم به نفوسیه
از حمایت آمازیغهای شمال آفریقا موسوم به نفوسیه برخوردار بودند. نام این دودمان از عبدالرحمن بن رستم بن بهرام بن سام بن کسری گرفته شده‌است. عبدالرحمان بن رستم در شمال آفریقا از نیایی ایرانی به دنیا آمده و به اباضیه گرویده بود؛ و بدین سان حکومت در بین فرزندان عبدالرحمان باقی ماند. اباضیه پیشوا ماندن این خاندان را این‌گونه توجیه می‌کرد که چون ایشان از هیچ قبیله‌ای نیستند، به نفع هیچ‌کدام از قبیله‌ها تمایل پیدا نمی‌کنند. رستمیان، محیط فرهنگی آزادی برای ادیان فراهم نموده بودند که در آن مسیحیان و مسلمانان غیر هم
نموده بودند که در آن مسیحیان و مسلمانان غیر هم مذهب ایشان به راحتی زندگی می‌کردند. سلسله اغلبیان. اغلبیان که با عناوین بنی اغلب و اغالبه نیز شناخته می‌شوند (۹۰۹–۸۰۰ میلادی) دودمانی از امرای عرب مسلمان بود که در سرزمین‌های افریقیه و صقلیه فرمانروایی می‌کردند. آنها از تبار پدری خراسانی و از تبار مادری عرب بودند. پدر ابراهیم ابن الاغلب یک سردار خراسانی بود که در ارتش عباسیان خدمت می‌کرد. در سال ۸۰۰م هارون‌الرشید فرمانروایی ایالت افریقیه را در برابر خراج سالانه ۴۰٬۰۰۰ دینار به ابراهیم واگذار کرد. البته این
۴۰٬۰۰۰ دینار به ابراهیم واگذار کرد. البته این واگذاری به دلیل دوری فاصله شمال آفریقا از بغداد با خودمختاری بسیاری همراه بود. در زمان زیادةالله اول اغلبیان، سیسیل را که در تصرف بیزانس بود به‌دست آوردند. اغالبه ناوگان بزرگی ترتیب دادند که موجب پیروزی‌های آنها در مدیترانه گردید. فرمانروایان اغلبی به آبادانی کردن و ساختن بنا اشتیاق داشتند. زیادةالله اول مسجد برزگ قیروان را ساخت و احمد مسجد بزرگ تونس را تجدید بنا نمود. افزون بر این آثار بسیار برای آبیاری و کشاورزی در مناطق جنوب افریقیه که چندان حاصل‌خیز نبود،
در مناطق جنوب افریقیه که چندان حاصل‌خیز نبود، ساخته شد. شرق آفریقا. امپراتوری زنگ. امپراتوری زنگ یا امپراتوری افروشیرازی، حکومتی در سواحل شرقی آفریقا بود که در قرن چهارم هجری توسط دریانوردان شیرازی بنانهاده‌شد. پایتخت این حکومت جزیره کیلوا کیسیوانی بود که در ۲۴۰ کیلومتری جنوب شهر امروزی دارالسلام واقع‌شده‌است. این سلسله از ۹۵۷م تا ۱۵۱۳م حکومت کردند. رهبر شیرازی‌های مهاجر به جزایر شرق آفریقا، حاکم سابق ایالت شیراز، علی بن حسن شیرازی نام‌داشت. او در سال ۹۵۶م با هفت پسرش، علی، محمد، باشت، سلیمان، حسین و داوود
هفت پسرش، علی، محمد، باشت، سلیمان، حسین و داوود در زنگبار، پمبه (پنبه)، تنگه، تومبتو و جزایر کومور ساکن شدند. گفته شده‌است که وی از خاندان ال بویه بوده‌است آنها یک فدراسیون در جزایر شرق آفریقا ایجاد کردند و محور تجارت آزاد میان موگادیشو در شمال و سوفالا در جنوب را شکل دادند. زنگبار به‌عنوان یک خط میانی بین موگادیشو و سوفالا بود که به شکل یک مرکز تجاری کالاها را به کشورهای خلیج‌فارس و هندوچین صادر می‌کرد. اغلب تجار ایرانی در دوره بادهای موسمی‌شمال شرق، از خلیج فارس به رنگبار می‌رفتند و از این منطقه دیدار
خلیج فارس به رنگبار می‌رفتند و از این منطقه دیدار می‌کردند. آنها با کشتیهای بزرگ چوبی که از ابتدا تا انتهایش به طورجذابی کنده‌کاری شده بود به زنگبار می‌رفتند و با خود ماهی‌خشک، فرش، نمک، چادر خرما وچرم می‌بردند. پارچه‌های آبی رنگ ایرانی در شرق آفریقا خریداران خوبی داشت. تا سال ۱۴۹۸ و ورود پرتغالی‌ها، فرهنگ ایرانی و امپراتوری افروشیرازی در کیلوا و تمام سواحل شرقی از سومالی تا بندر موسی بن بیک در حد کمال بود و کیلوا به مرکز ثروتمندان تجارت طلا تبدیل شده بود. حکومت افروشیرازی منسجم‌ترین حکومت در سواحل شرق
حکومت افروشیرازی منسجم‌ترین حکومت در سواحل شرق آفریقا تا آن دوره بوده‌است. از سومالی تا انتهای اقیانوس هند و سواحل امروزی آفریقای جنوبی تجار کیلوا داد و ستد داشتند.
روزانا هاکوبی آراکلیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار، لغت‌شناس و کارشناس علوم آموزشی و پرورشی اهل ارمنستان است که از تاریخ ۲۰۱۲ تا تاریخ ۲۰۱۸ سمت نمایندگی دوره‌های پنجم و ششم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی‌نامه. در ۱۵ فوریه ۱۹۵۹ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان فارغ‌التحصیل شد. وی همچنین برنده مدال طلای وزارت فرهنگ جمهوری ارمنستان و مدال مخیتار گش شده‌است.
گایانه ژورایی ساروخانیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار و آموزگار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۵ تا تاریخ ۱۹۹۹ سمت نمایندگی دوره اول مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی‌نامه. در ۲۰ فوریه ۱۹۶۰ در وانادزور به دنیا آمد و از مؤسسه تربیتی وانادزور فارغ‌التحصیل شد.
شوغر هراندی ماتئوسیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار و روزنامه‌نگار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۵ تا تاریخ ۱۹۹۹ سمت نمایندگی دوره اول مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی‌نامه. در ۲۴ سپتامبر ۱۹۶۳ در ایروان به دنیا آمد و از فارغ‌التحصیل شد. وی دختر هراند ماتئوسیان و همسر لوون زورابیان می‌باشد
نانا توگوشویلی (؛ زادهٔ ) یک استاد دانشگاه، روزنامه‌نگار و سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۵ تا تاریخ ۱۹۹۹ سمت نمایندگی دوره مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی‌نامه. در ۳۱ دسامبر ۱۹۶۲ در گوریس به دنیا آمد و از موسسه آموزشی گوری فارغ‌التحصیل شد.
آرمنوهی استپانی گیورغیان (؛ زادهٔ ) یک ریاضی‌دان و سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۲۰۱۷ تا تاریخ ۲۰۱۸ سمت نمایندگی دوره ششم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی‌نامه. در ۲۶ اوت ۱۹۶۳ در وانادزور به دنیا آمد.
شوشان ساموئلی پطروسیان (؛ زادهٔ ) یک خواننده، موسیقی‌دان، بازیگر و سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۲۰۱۲ تا تاریخ ۲۰۱۸ سمت نمایندگی دوره‌های پنجم و ششم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی‌نامه. در ۲۳ سپتامبر ۱۹۶۷ در ایروان به دنیا آمد . وی همچنین برنده هنرمند مردمی جمهوری ارمنستان شده‌است.
پسر سرباز () به کارگردانی ( Viktoria Fanasiutina ) که در ایران با نام کوچک‌ترین سرباز دوبله شده است فیلمی روسی زبان محصول سال ۲۰۱۹ است. این فیلم بر اساس داستان واقعی جوانترین سرباز جنگ جهانی دوم، (سرگئی آلشکوف) ساخته شده است. خلاصه فیلم. داستان فیلم روایتگر پسر کوچک خانواده ای ۳ نفره به نام (سرگئی آلشکوف) می‌باشد، این پسر با خانواده اش در یکی از روستاهای مرزی روسیه زندگی می‌کردند که روزی هواپیماهای آلمانی (نازی‌ها) به آن روستا حمله می‌کنند و در اثر این حمله، خانواده سرگئی کشته می‌شوند و سرگئی پس از چند روز
خانواده سرگئی کشته می‌شوند و سرگئی پس از چند روز آوارگی در جنگل سر از خط مقدم جبهه درمی‌آورد و عضو ارتش می‌شود …
نیروهای مسلح جمهوری کره یا ارتش ملی جمهوری کره (مخفف: ROK) نیروهای مسلح کشور کره جنوبی هستند. نیروهای مسلح جمهوری کره یکی از بزرگ‌ترین نیروهای نظامی در جهان است که دارای نیروی انسانی ۳٫۳۰۵٫۰۰۰ نفر در سال ۲۰۲۰ (۵۵۵٫۰۰۰ فعال و ۲٫۷۵۰٫۰۰۰ ذخیره) است. کره جنوبی دارای دهمین بودجه نظامی در میان کشورهای جهان است و نیروهای مسلح این کشور در سال ۲۰۲۰ به‌عنوان ششمین ارتش قدرتمند جهان رتبه‌بندی شده‌است. نیروهای مسلح جمهوری کره در سال ۱۹۴۸، پس از استقرار دولت کره جنوبی پس از استقلال کره از امپراتوری ژاپن، تأسیس شد.
پس از استقلال کره از امپراتوری ژاپن، تأسیس شد. نیروهای نظامی کره جنوبی مسئول حفظ حاکمیت و تمامیت ارضی این کشور هستند و همچنین در عملیات‌های صلح‌بانی و اقدامات بشردوستانه و امدادرسانی به بلایا در شرایط اضطراری در سراسر جهان مشارکت دارند. ساختار فرماندهی. فرماندهی نیروهای مسلح کره در قانون اساسی این کشور تعیین شده‌است. رئیس‌جمهور کره جنوبی فرمانده کل قوا "است و" اختیارات نظامی از سوی او به وزیر دفاع ملی، که اغلب یک ژنرال چهار ستاره بازنشسته است (اما از نظر قانونی ملزم به این امر نیست) داده می‌شود. رئیس‌جمهور
ملزم به این امر نیست) داده می‌شود. رئیس‌جمهور و وزیر دفاع ملی مسئولیت کل تشکیلات نظامی را بر عهده دارند و کنترل غیرنظامی بر ارتش را حفظ می‌کنند. وزیر دفاع ملی به دستور رئیس‌جمهور، مسئولیت امور نظامی را عهده‌دار بوده و بر رئیس ستاد مشترک و رئیس ستاد هر یک از نیروهای مسلح نظارت می‌کنند. برای هماهنگی استراتژی نظامی با امور سیاسی، رئیس‌جمهور، یک شورای امنیت ملی به ریاست مشاور امنیت ملی نیز دارد. شاخه‌ها. نیروهای مسلح کره جنوبی از نیروی زمینی، نیروی دریایی و نیروی هوایی تشکیل شده‌است. سپاه تفنگ‌داران دریایی نیز
هوایی تشکیل شده‌است. سپاه تفنگ‌داران دریایی نیز به عنوان شاخه‌ای از نیروی دریایی عمل می‌کند. نیروی زمینی جمهوری کره. نیروی زمینی کره یا ارتش کره، (ROKA) با داشتن حدود ۴۶۴٬۰۰۰ پرسنل تا سال ۲۰۱۹ بزرگ‌ترین شاخه نظامی این کشور است. دولت فعلی کره برنامه‌ای برای دفاع از این کشور آغاز کرده‌است که به موجب آن کره جنوبی می‌تواند تا سال ۲۰۳۰ با استفاده از تجهیزات داخلی کاملاً با تهدید کره شمالی مقابله کند. تحت یک طرح بازسازی با هدف کاهش نیروی کار، ارتش‌های اول و سوم در فرماندهی عملیات اول تازه‌تشکیل‌شده الحاق خواهند
فرماندهی عملیات اول تازه‌تشکیل‌شده الحاق خواهند شد و ارتش دوم به فرماندهی عملیاتی دوم تبدیل می‌شود. ارتش متشکل از ستاد ارتش، فرماندهی هوانوردی و فرماندهی جنگ ویژه با ۹ سپاه، ۳۶ لشکر، حدود ۴۶۴۰۰۰ نیرو و حدود ۵۸۵۰ تانک و خودروی زرهی، ۱۱۳۳۷ سامانه توپخانه، ۷۰۳۰ سامانه پدافند موشکی و ۱۳۰۰۰ سیستم پشتیبانی از پیاده‌نظام است. نیروی دریایی جمهوری کره. نیروی دریایی کره وظیفه عملیات دریایی و عملیات آبی خاکی را بر عهده دارد. نیروی دریایی کره دارای حدود ۷۰٬۰۰۰ پرسنل از جمله ۲۹٬۰۰۰ تفنگدار دریایی است. حدود ۱۵۰ کشتی
از جمله ۲۹٬۰۰۰ تفنگدار دریایی است. حدود ۱۵۰ کشتی نظامی از انواع مختلف در نیروی دریایی کره وجود دارد (مجموع توان جابجایی حدود ۲۱۵٬۰۰۰ تن تخمین زده می‌شود). واحدهای پروازی نیروی دریایی متشکل از حدود ۷۰ هواگرد ثابت‌بال و هواگرد بالگردان است. نیروی دریایی کره همچنین به‌عنوان یک نیروی واکنش سریع و نیروی ذخیره استراتژیک عمل می‌کند. سپاه تفنگ‌داران دریایی جمهوری کره. سپاه تفنگداران دریایی جمهوری کره (ROKMC) شاخه‌ای از نیروی دریایی جمهوری کره است که مسئول عملیات آبی خاکی است این نیرو با ۲۹۰۰۰ پرسنل در دو لشکر و دو
خاکی است این نیرو با ۲۹۰۰۰ پرسنل در دو لشکر و دو تیپ سازماندهی شده‌است. سپاه تفنگداران دریایی، حدود ۳۰۰ وسیله نقلیه ردیابی از جمله وسایل نقلیه آبی خاکی تهاجمی، تانک‌های اصلی نبرد و توپخانه خودکششی دارد. فرمانده سپاه تفنگ‌داران دریایی جمهوری کره یک ژنرال سه ستاره است. پس از بمباران جزیره یونپیونگ در سال ۲۰۱۰ فرماندهی دفاع جزایر شمال غربی (NWIDC)، تأسیس شد. نیروی هوایی جمهوری کره. نیروی هوایی جمهوری کره (ROKAF) نیروی هوایی کره نیرویی مدرن است تا بتواند از خود در برابر انواع تهدیدها از جمله ارتش کره شمالی
خود در برابر انواع تهدیدها از جمله ارتش کره شمالی دفاع کند. نیروی هوایی کره دارای ۴۵۰ هواگرد نظامی با طراحی آمریکایی است. در مقابل، ارتش کره شمالی تقریباً ۶۵۰ هواگرد نظامی دارد، اما عمدتاً هواپیماهایی قدیمی و منسوخ‌شده با منشأ شوروی و چینی هستند. دولت کره جنوبی همچنین برنامه خود را برای توسعه ظرفیت تولید بالگرد بومی برای جایگزینی بالگردهای قدیمی بل یواچ-۱ ایروکوای، اعلام کرده‌است. نیروی انسانی. طول دوره سربازی اجباری بر اساس شاخه‌های خدمتی متفاوت است: پرسنل سرباز وظیفه فعال، ۱۸ ماه در ارتش یا سپاه
پرسنل سرباز وظیفه فعال، ۱۸ ماه در ارتش یا سپاه تفنگداران دریایی، ۲۰ ماه در نیروی دریایی و ۲۱ ماه در نیروی هوایی خدمت می‌کنند. افسران مأمور و درجه‌دار، مدت طولانی‌تری نسبت به سربازان وظیفه خدمت کرده یا به‌عنوان شغل خدمت می‌کنند. پرسنل غیرفعال مانند پرسنل مددکاری اجتماعی برای مدت‌های مختلف خدمت می‌کنند. پس از پایان خدمت سربازی، آن‌ها به‌طور خودکار در فهرست ذخیره قرار می‌گیرند. بودجه. کره جنوبی یکی از بالاترین بودجه‌های دفاعی در جهان را دارد و در سال ۲۰۲۰، با بودجه‌ای نزدیک به ۷۳میلیارد دلار آمریکا در رتبه
بودجه‌ای نزدیک به ۷۳میلیارد دلار آمریکا در رتبه نهم جهانی قرار دارد. اعزام به خارج از کشور. نیروهای مسلح کره به‌عنوان بخشی از مأموریت خود در سراسر جهان درگیر عملیات صلح‌بانی و اقدامات بشردوستانه و امدادرسانی به هنگام بلایا و مدیریت شرایط اضطراری هستند. در سال ۲۰۰۸، افسران و سربازان واحد دانگمیونگ، مستقر در لبنان و همراهی با یونیفل، از سازمان ملل متحد مدال افتخار دریافت کردند.
میمتیک، یاده‌شناسی، () مطالعه اطلاعات و فرهنگ بر اساس قیاس با داروینیسم است. حامیان یاده‌شناسی را به عنوان رویکردی به مدل‌های سیر تکاملی دی‌ان‌ای انتقال اطلاعات توصیف می‌کنند. یاده‌شناسی توضیح می‌دهد که چگونه یک ایده می‌تواند با موفقیت منتشر شود، اما لزوماً به معنای واقعی بودن یک مفهوم نیست. میم‌ها بلوک‌های سازنده نرم‌افزار فرهنگی هستند که دستگاه درک ما را تشکیل می‌دهند. الگوهای رفتاری از فردی به فرد دیگر از طریق مشاهده و یادگیری اجتماعی - چه چهره به چهره یا از طریق رسانه‌های ارتباطی مانند نوشتن، تلویزیون
از طریق رسانه‌های ارتباطی مانند نوشتن، تلویزیون یا اینترنت پخش می‌شوند. از طریق مشاهده و یادگیری اجتماعی، افراد مهارت‌ها، باورها، نگرش‌ها و ارزش‌ها را درونی و جذب می‌کنند و اینها بخشی از نرم‌افزار فرهنگی آنها می‌شود. به این ترتیب، میم‌ها از ذهن به ذهن منتقل می‌شوند، در نرم‌افزار فرهنگی ما تطبیق داده می‌شوند و بخشی از ما می‌شوند. فرهنگ یک سیستم ارثی است: ما نرم‌افزار فرهنگی خود را از اطرافیان خود به ارث می‌بریم و آن را به کسانی که به نوبه خود با آنها ارتباط برقرار می‌کنیم، منتقل می‌کنیم. میم‌ها مانند ژن‌ها
برقرار می‌کنیم، منتقل می‌کنیم. میم‌ها مانند ژن‌ها واحدهای وراثت هستند، اما وراثت یک میراث فرهنگی است. ما ژن‌های خود را از والدین خود به ارث می‌بریم. اما می‌توانیم میم‌های خود را از هر کسی که از او یادمی‌گیریم، تقلید می‌کنیم یا با او ارتباط برقرار می‌کنیم به ارث می‌بریم. ما ژن‌های خود را به فرزندانمان منتقل می‌کنیم. اما می‌توانیم میم‌های خود را به هر کسی که از ما یادمی‌گیرد، از ما تقلید می‌کند یا با ما ارتباط برقرار می‌کند، منتقل کنیم. میمتیک، ایده‌ها را نوعی ویروس می‌بیند که گاهی علی‌رغم حقیقت و منطق منتشر
ویروس می‌بیند که گاهی علی‌رغم حقیقت و منطق منتشر می‌شود. اصل آن این است: باورهایی که زنده می‌مانند لزوماً درست نیستند، قوانینی که زنده می‌مانند لزوماً منصفانه نیستند و آیین‌هایی که زنده می‌مانند لزوماً ضروری نیستند. چیزهایی که زنده می‌مانند، بقا پیدا می‌کنند زیرا در «زنده ماندن» خوب هستند. همان‌طور که ژن‌ها می‌توانند با هم کار کنند تا مجتمع‌های ژنی سازگاری هم‌زمان را تشکیل دهند، گروه‌هایی از میم‌ها نیز که با هم عمل می‌کنند، مجتمع‌های میم سازگار یا میمپلکس را تشکیل می‌دهند. ممپلکس‌ها شامل (در میان بسیاری
را تشکیل می‌دهند. ممپلکس‌ها شامل (در میان بسیاری چیزهای دیگر) زبان، سنت، نظریه علمی، مؤسسه مالی و دین است. بررسی اجمالی میم. ریچارد داوکینز (۱۹۷۶) اصطلاح میم (از واژه یونانی mimeme به معنای «تقلید») را برای توصیف واحد انتقال فرهنگی ابداع کرد. میم به عنوان یک وسیله حافظه عمل می‌کند که می‌تواند از فردی به فرد دیگر و از نسلی به نسل دیگر در قالب کلمات گفتاری یا نوشتاری یا به عنوان مثال منتشر شود. میم‌ها شامل ایده‌ها، دانش و مفاهیم هستند. سوزان بلک‌مور (۱۹۹۹) بیشتر میم را به عنوان دارای ویژگی‌هایی تعریف کرده
بیشتر میم را به عنوان دارای ویژگی‌هایی تعریف کرده است که حافظه را منتقل می‌کند، می‌تواند به‌طور تصادفی متفاوت باشد و در معرض انتخاب است. فرانسیس هیلیگن (۱۹۹۸) معیارهای لازم انتخاب برای انتشار موفقیت‌آمیز میم‌ها از نسلی به نسل دیگر را مشخص کرده است. میم‌هایی که رفتار اجتماعی دیکته شده را بیان می‌کنند را می‌توان به دو دسته سکولار یا خداباورانه طبقه‌بندی کرد. به گفته ریچارد داوکینز (۱۹۷۶)، «مفهوم میم خدا پاسخی سطحی قابل قبول به سوالات عمیق و نگران کننده در مورد هستی ارائه می‌دهد.» سوزان بلک‌مور (۱۹۹۹) تشخیص
هستی ارائه می‌دهد.» سوزان بلک‌مور (۱۹۹۹) تشخیص می‌دهد که ادیان حاوی الگوهای رفتاری هستند که رفتارهای خاصی از جمله اعمال جنسی و برخی رفتارهای مشارکتی را تنظیم می‌کند و می‌تواند پرخاشگری را تعدیل کند. از نظر عملیاتی، در اکثر قوانین مذهبی، میم خدا شامل تعدادی اعلان و احکام صریح است که ظاهراً به یک خدا نسبت داده می‌شود. در این پژوهش، این صفات خاص و رفتارهای دیکته شده را «میم خداباورانه» می‌نامند. کلمه «کانن» canon از کلمه یونانی kanon مشتق شده است که به معنای «نی» یا «عصا» است، وسیله ای که توسط قدیم‌ها برای
«نی» یا «عصا» است، وسیله ای که توسط قدیم‌ها برای اطمینان از اندازه‌گیری صحیح در سنگ‌تراشی استفاده می‌شد. این اصطلاح به معنای اقدامی برای تعیین استانداردها بود و در قرن چهارم به معنای فهرستی از متون مذهبی ارتدکس بود (ملور ۱۹۷۲). اگرچه این اصطلاح برای اولین بار برای توصیف ادبیات مسیحی به کار رفت، اما می‌توان قدیس‌سازی را در قدیمی‌ترین سنت‌های متون دینی مستند کرد. از زمان بابلیان باستان، فرآیندی که در آن اعمال اقتدار در یک جمعیت، مطالب موجود در متون مکتوب را انتخاب و حذف می‌کنند، در نتیجه یک قانون مذهبی غیر
انتخاب و حذف می‌کنند، در نتیجه یک قانون مذهبی غیر متضاد با الگوهای خداباوری منسجم ایجاد می‌کنند. به‌طور کلی، عمل انتخاب الگوهای رفتاری خداباورانه با گذشت زمان کاهش می‌یابد، زیرا متن به یک قانون تخطی‌ناپذیر تبدیل می‌شود. در اینجا، قانون دینی به عنوان متشکل از میم‌های خداباورانه تعریف شده است که به‌طور صادقانه از نسلی به نسل دیگر رونویسی شده است. در پیدایش یک ادبیات متعارف یا ارتدوکس، پس از یک دوره اولیه از الگوهای رفتاری خداباورانه رقابتی، سرانجام یک گروه بر گروه دیگر چیره می‌شود. میم‌های خداباورانه ممکن
بر گروه دیگر چیره می‌شود. میم‌های خداباورانه ممکن است به صورت تغییرات تصادفی یا عمدی جهش پیدا کنند. تغییرات تصادفی شامل غلط املایی، حذف یا تکرار است. برت ایرمان (۱۹۹۳) تغییرات عمدی را به عنوان هماهنگی متن با قطعات موازی، حذف اشتباهات دستوری یا هموارسازی ابهامات طبقه‌بندی کرده است. با این حال، در برخی موارد، نویسنده تغییرات تنها قصد ایجاد متنی برای ارائه یک قانون را دارد و این کار را با وارد کردن میم‌های مغرضانه یا با اصلاح یا حذف میم‌هایی با دیدگاه‌های مخالف یا رقیب انجام می‌دهد. انواع میمتیک‌های خداباور