payamvha/North_RAG huggingface dataset:
هزار سال است که منطقه ای قابل سکونت می باشد. مردم ساکن اورسم عمدتاً از سطح درآمدی متوسط هلند برخوردار هستند. علی رغم روستایی بودن اورسم، بیشتر معابر و راه ها از پهنای زیادی برخوردار است و به دلیل داشتن منازلی با چشم انداز مناسب و دسترسی نسبتاً نزدیک به آمستردام، اورسم در سالهای ۲۰۲۰ به بعد و همزمان با بحران کمبود مسکن، به یکی از نقاط بکر و ارزشمند برای زندگی هلندی ها تبدیل شده و احتمالاً به همین دلیل رشد جمعیت سریعی طی ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۲ را تجربه کرده است. بر اساس اطلاعات سازمان مرکزی آمار هلند (CBS) تنها ۱/۲ ٪
اطلاعات سازمان مرکزی آمار هلند (CBS) تنها ۱/۲ ٪ از جمعیت ساکن این دهکده را افرادی با ریشه ی غیر اروپایی تشکیل میدهند. در این دهکده تنها یک پمپ بنزین، یک اسنک بار، دو کلیسا، دو ایستگاه اتوبوس و یک سوپرمارکت با متوسط قیمت بالا وجود دارد و نزدیک ترین مرکز خرید سوپرمارکتی متداول در هلند در فاصله ی ۴/۵ کیلومتری و در دهکده ی Avenhorn میباشد. در سالهای قبل و با پیگیری اهالی دهکده، شهرداری کوخن‌لاند موافقت کرد که در زمین متعلق به شهرداری در شمال دهکده، حد فاصل خیابان های Reigerlaan و Het Gors با حفظ حریم منازل
های Reigerlaan و Het Gors با حفظ حریم منازل ویلایی Reigerlaan اقدام به ساخت پارک جنگلی و مرکز دائمی وزرشهای زمستانی بکند. ابتدا مقرر شد این پروژه در مارچ ۲۰۲۳ شروع شود که به دلیل نیاز به تغییرات مهندسی این پروژه با تاخیر یکساله مواجه شده است. با توجه به قوانین شهرداری کوخن‌لاند، در اورسم برای قطع درخت، چه در حیاط جلویی و چه در حیاط پشتی، نیازی به کسب مجوز از شهرداری نیست.
سینت مارتین (به هلندی: Sint Maarten) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در اسخاخن واقع شده است. سینت مارتین ۹۰۰ نفر جمعیت دارد.
تثبیت کننده‌های پلیمر (انگلیسی: polymer stabilizer ) افزودنی های شیمیایی هستند که ممکن است به مواد پلیمری مانند پلاستیک ها اضافه شوند تا تخریب آنها را مهار یا عقب اندازند. فرایندهای معمول تخریب پلیمر شامل اکسیداسیون ، آسیب اشعه ماورا بنفش، تخریب حرارتی ، ازون‌كافت ، ترکیباتي مانند فتواكسيداسيون ، و همچنین واکنش با بقایای کاتالیزور ، رنگ یا ناخالصی است. همه این موارد پليمر را از طریق شكست زنجیره‌ي پليمري آن ، ترکیب مجدد کنترل نشده و اتصال عرضي ، از نظر شیمیایی تخریب می کنند ، که بر بسیاری از خصوصیات کلیدی
تخریب می کنند ، که بر بسیاری از خصوصیات کلیدی مانند استحکام ، شكل پذیری ، ظاهر و رنگ تأثیر منفی می گذارد. تثبیت کننده ها در تمام مراحل چرخه عمر پلیمر استفاده می شوند. آنها به محصولات پلاستیکی اجازه می دهند سریعتر و با نقص کمتری تولید شوند ، طول عمر مفید آنها را افزایش داده و بازیافت آنها را تسهیل کنند. با این حال آنها همچنین به تثبیت ضایعات پلاستیکي كمك مي‌كنند و باعث می شوند برای مدت بیشتری در محیط زيست باقی بمانند. انواع مختلفی از پلاستیک‌ها وجود دارند و هر یک ممکن است در برابر چندین نوع تخریب آسیب پذیر
هر یک ممکن است در برابر چندین نوع تخریب آسیب پذیر باشد ، که معمولاً منجر به استفاده از چندین تثبیت کننده مختلف به صورت ترکیبی می شود. حتی برای اشیا ساخته شده از یک نوع پلاستیک ،کاربرد های مختلف ممکن است نیاز به تثبیت کننده‌های مختلف داشته باشند. ملاحظات نظارتی ، مانند تأیید تماس با غذا نیز وجود دارد. بنابراین دامنه وسیعی از تثبیت کننده ها وجود دارد. بازار تثبیت کننده های آنتی اکسیدانی برای سال 2017 ، 1.69 میلیارد دلار آمریکا تخمین زده شد ، انتظار می رود که بازار کل برای تمام تثبیت کننده ها تا سال 2025 به
بازار کل برای تمام تثبیت کننده ها تا سال 2025 به 5.5 میلیارد دلار برسد. آنتی اکسیدان ها. آنتی اکسیدان ها مانع خوداکسیاشی که هنگام واکنش پلیمرها با اکسیژن اتمسفر اتفاق می افتد، می شوند. تخریب هوازی به تدریج در دمای اتاق اتفاق می افتد ، اما تقریباً تمام پلیمرها هنگام پردازش در دمای بالا در معرض خطر اکسیداسیون حرارتی قرار دارند. در قالب‌گیری یا ریخته گری پلاستیک ها (به عنوان مثال قالب‌گیری تزریقی ) نیاز است که پلاستیک بالاتر از نقطه ذوب یا دمای انتقال شیشه (حدود 200 تا 300 درجه سانتیگراد) باشند. در این شرایط
200 تا 300 درجه سانتیگراد) باشند. در این شرایط واکنش با اکسیژن بسیار سریعتر اتفاق می افتد. پس از شروع فرایند ، خوداکسایش می تواند خودکاتالیزی باشد. با این وجود، حتی با اینکه معمولاً تلاش می شود سطح اکسیژن کاهش یابد ، حذف کامل آن غالباً غیرقابل دستیابی است و حتی غلظت بسیار کم اکسیژن نیز می تواند برای شروع تخریب کافی باشد. حساسیت به اکسیداسیون بسته به نوع پلیمر مورد نظر به میزان قابل توجهی متفاوت است. بدون تثبیت کننده ها، پلی پروپیلن و پلیمرهای غیر اشباع مانند لاستیک طبیعی در دمای اتاق به آرامی تخریب می شوند
لاستیک طبیعی در دمای اتاق به آرامی تخریب می شوند ، در صورتی که پلی‌استایرن حتی در دمای بالا نیز می تواند پایدار باشد. آنتی اکسیدان ها در مرحله فرآوری از اهمیت زیادی برخوردار هستند ، به صورت تامین ثبات طولانی مدت در دمای محیط به‌طور فزاینده توسط تثبیت کننده های نور آمین (HALs). آنتی اکسیدان ها اغلب بسته به مکانیسم عملکردشان اولیه یا ثانویه خوانده می شوند. آنتی اکسیدان های اولیه (باز دارنده های رادیکال). آنتی اکسیدان های اولیه (همچنین به آنتی اکسیدان های شکننده زنجیره شناخته می شوند) به عنوان بازدارنده های
زنجیره شناخته می شوند) به عنوان بازدارنده های رادیکال عمل می کنند و رادیکال های پراکسی (ROO •) را ، و تا حد کمتری رادیکال های آلکوکسی (RO •) ، رادیکال های هیدروکسیل (HO •) و رادیکال های آلکیل (R • ) را حذف می‌کنند .اکسیداسیون با تشکیل رادیکال های آلکیل آغاز می شود ، وقتی دمای بالا و تنش برشی زیاد ناشی از فرایند باعث شکست زنجیره های پلیمری به صورت همکافت می‌شود . این رادیکال‌های آلکیل به سرعت با اکسیژن مولکولی واکنش نشان داده (ثابت سرعت ≈ تا رادیکال پراکسی تولید شود، با تبدیل هیدروژن جدا شده از یک بخش پلیمر
شود، با تبدیل هیدروژن جدا شده از یک بخش پلیمر تازه در یک گام پخش زنجیره ای، رادیکالهای آلکیل جدید بدست می‌آید. روند کلی بسیار پیچیده است و بین پلیمرها متفاوت خواهد بود اما چند مرحله ابتدایی به‌طور کلی به صورت زیر می‌باشد: به دلیل واکنش سریع رادیکال آلکیل اولیه (R •) با اکسیژن، مهار آن دشوار است و تنها با استفاده از آنتی اکسیدان های مخصوص پاک می‌شود اکثر آنتی اکسیدان های اولیه به جای واکنش با رادیکال‌های آلکیل اولیه با رادیکال های پراکسی ماندگارتر (ROO •) واکنش نشان می دهند. جدایش اتم هیدروژن معمولاً مرحله
نشان می دهند. جدایش اتم هیدروژن معمولاً مرحله تعیین کننده سرعت تخریب پلیمر است و رادیکالهای پراکسی می توانند با اهدای هیدروژن از یک منبع جایگزین ، یعنی آنتی اکسیدان اصلی ، از بین بروند. این کار آنها را به هیدروپراکسید آلی (ROOH) تبدیل می کند. مهمترین تثبیت کننده تجاری برای اینکار فنول های محدود شده مانند BHT و آمین های معطر ثانویه مانند دی‌فنیل‌آمین هستند . آمین ها به‌طور معمول مؤثرتر هستند ، اما باعث تغییر رنگ مشخص می شوند ، که اغلب نامطلوب است (به عنوان مثال ، در بسته بندی مواد غذایی ، لباس). واکنش کلی
مثال ، در بسته بندی مواد غذایی ، لباس). واکنش کلی با فنل ها در زیر نشان داده شده است: محصولات نهایی از این واکنش ها به‌طور معمول کونین متید ها هستند که ممکن است انتقال ناخواسته رنگ داشته باشند. اکسیدان های فنلی مدرن ساختار مولکولی پیچیده‌ای دارند، اغلب دارای یک گروه پروپیونات در موقعیت پارای فنل هستند. کونین متیدهای اینها می توانند مجدد چیده شده و گروه فنلی آنتی اکسیدان را بازسازی کنند و اجازه دهند رادیکال های بیشتری از بین بروند. در نهایت , آنتی اکسیدان های اولیه مصرف شونده بوده و هنگامی که آنها به‌طور
های اولیه مصرف شونده بوده و هنگامی که آنها به‌طور کامل مصرف شوند پلیمر شروع به تخریب می کند. آنتی اکسیدان های ثانویه (هیدروپراکسیدهای پاک کننده). آنتی اکسیدان های ثانویه برای از بین بردن هیدروپراکسیدهای آلی (ROOH) تشکیل شده توسط اثر آنتی اکسیدان های اولیه عمل می کنند. واکنش پذیری هیدروپراکسیدها نسبت به گونه های رادیکال کمتر است اما می توانند واکنش های رادیکال تازه ای را شروع کند: از آنجا که فعالیت شیمیایی کمتری دارند ، به یک آنتی اکسیدان واکنش پذیرتر نیاز دارند. معمولاً دسته استفاده شده فسفیت استرها است(
دارند. معمولاً دسته استفاده شده فسفیت استرها است( اغلب از فنل های محدود شده مانند تریس (2،4-دی-ترت بوتیل فنیل)فسفیت) . این موارد هیدروپراکسیدهای پلیمر را به الکل تبدیل می کنند و در این فرایند اکسیده شده و به ارگانوفسفات ها تبدیل می‌ شوند: سپس می توان تبادل استری را انجام داد که در آن پلیمر هیدروکسیله با یک فنول مبادله می شود: این تبادل با آزاد سازی یک آنتی اکسیدان اولیه باعث تثبیت بیشتر پلیمر می شود ، به این دلیل است که فسفیت ها گاهی اوقات آنتی اکسیدان های چند منظوره محسوب می شوند زیرا می توانند هر دو نوع
چند منظوره محسوب می شوند زیرا می توانند هر دو نوع فعالیت را با هم ترکیب کنند و انجام دهند. ترکیبات آلی گوگرد همچنین تجزیه کننده های هیدروپراکسید کارآمدی هستند ، به‌طوری که تیواترها در برابر فرسایش حرارتی طولانی مدت به صورت ویژه‌ای مؤثر هستند ، در نهایت تا سولفوکسیدها و سولفون ها اکسید می شوند. ضد ازونده. ضد ازونده ها از تخریب مواد ناشی از ازون جلوگیری و یا آن را کند می کنند. این به‌طور طبیعی در هوا با غلظت بسیار کم وجود دارد اما در برابر پلیمرهای غیر اشباع مانند لاستیک ، که باعث پاره شدن لایه ازون می شود ،
لاستیک ، که باعث پاره شدن لایه ازون می شود ، به‌طور ویژه واکنش پذیری بالایی دارد. مکانیزم ازون‌کافت با سایر اشکال اکسیداسیون متفاوت است و از این رو به طبقه خاص تثبیت کننده های آنتی اکسیدان خود نیاز دارد. این مواد اساساً بر پایه پارا-فنیلین دی‌آمین هستند و با واکنش سریعتر با ازون نسبت به گروههای عملکردی آسیب پذیر در پلیمر (به‌طور معمول گروههای آلکن) کار می کنند. آنها با داشتن انرژی یونش کم به این هدف دست می یابند که به آنها امکان می دهد از طریق انتقال الکترون با ازن واکنش نشان دهند و این آنها را به کاتیون
با ازن واکنش نشان دهند و این آنها را به کاتیون های رادیکال تبدیل می کند که بوسیله خصلت آروماتیک تثبیت می شوند. چنین گونه هایی واکنش پذیر باقی می مانند و واکنش بیشتری نشان می دهند و محصولاتی مانند 1،4-بنزوکینون ، دایمرهای فنیلن دی آمین و رادیکال های آمینوکسیل می دهند . برخی از این محصولات می توانند توسط آنتی اکسیدان ها از بین بروند. تثبیت کننده های نور. تثبیت کننده های نور برای جلوگیری از فتواکسیداسیون پلیمر استفاده می شود ، که نتیجه ترکیبی کنش نور و اکسیژن است. مانند خوداکسایش، این نیز یک فرایند رادیکال
است. مانند خوداکسایش، این نیز یک فرایند رادیکال آزاد است ، از این رو آنتی اکسیدان های توضیح داده شده در بالا عوامل مهار کننده مؤثری هستند ، با این حال دسته های دیگری از مواد افزودنی نیز مفید هستند ، مانند جاذب های UV ، سرد کننده های حالت برانگیخته و HALS. جاذب های اشعه ماورا بنفش. حساسیت به اشعه ماورا بنفش بین پلیمرهای مختلف به‌طور قابل توجهی متفاوت است. برخی از پلی کربنات ها ، پلی استرها و پلی اورتان ها بسیار حساس هستند ، و از طریق بازآرایی فریس تخریب می شوند. تثبیت کننده های ماورا بنفش به‌طور معمول با
شوند. تثبیت کننده های ماورا بنفش به‌طور معمول با انتقال پروتون درون مولکولی برگشت پذیر انرژی اشعه ماورا بنفش را به عنوان گرما جذب و پراکنده می کنند. این امر باعث کاهش جذب اشعه ماورا بنفش توسط ماتریس پلیمر می شود و از این رو میزان هوازدگی(فرسایش در اثر هوا) را کاهش می دهد. بنزوتریازول ها و هیدروکسی فنیل تریازین ها(مانند بموتریزینول ) برای ایجاد ثبات پلی کربنات و آکریلیک ها استفاده می شوند ، اوکسینیلید ها برای پلی آمید و پلی یورتان ها استفاده می شوند، در حالی که بنزوفنون ها برای پی وی سی استفاده می شوند .
که بنزوفنون ها برای پی وی سی استفاده می شوند . سولفید پلی فنیلن به شدت جذب نور بوده و تثبیت آن دشوار است. حتی آنتی اکسیدان ها در این پلیمر غنی از الکترون از کار باز می مانند. اسیدها یا بازهای موجود در ماتریس سولفید پلی فنیلن می توانند عملکرد جاذب های متداول اشعه فرا بنفش مانند HPBT را مختل کنند. PTHPBT ، که یک نوع اصلاح شده HPBT است ، حتی در این شرایط نیز مؤثر است. سردکننده های ناگهانی. فتواکسیداسیون می تواند با جذب نور توسط یک رنگ‌بر درون پلیمر (که ممکن است یک رنگ یا ناخالصی باشد) شروع شود و باعث ورود آن
یک رنگ یا ناخالصی باشد) شروع شود و باعث ورود آن به حالت برانگیخته شود . سپس این پلیمر می تواند با اکسیژن محیط واکنش داده و آن را به اکسیژن تک اتمی واکنش پذیر تبدیل کند. سرد کننده ها قادرند انرژی را از طریق مکانیزم انتقال انرژی رزونانسی فورستر از مولکولهای برانگیخته جذب کرده و سپس آن را به صورت نور فلورسنت با فرکانس پایین و یا گرما ، بی خطر پراکنده کنند. اکسیژن تک اتمی را می توان توسط کلاته ای فلزی سرد کرد ، فنول های نیکل یک نمونه متدوال است. تثبیت کننده های نور آمین محدود شده. توانایی تثبیت کننده های نور
نور آمین محدود شده. توانایی تثبیت کننده های نور آمین محدود شده (HALS یا HAS) برای پاکسازی رادیکال های تولید شده در اثر هوازدگی ، از طریق تشکیل رادیکال های آمینوکسیل از طریق فرایندی معروف به چرخه دنیسوف قابل توضیح است. رادیکال آمینوکسیل (NO •) با رادیکال های آزاد در پلیمرها ترکیب می شود: N-O• + R• → N-O-R اگرچه به‌طور معمول به عنوان تثبیت کننده نور در نظر گرفته می شوند ، اما می توانند تخریب گرمایی را نیز تثبیت کنند. با اینکه HALS در پلی الفین ها ، پلی اتیلن و پلی اورتان بسیار مؤثر است ، در پلی وینیل کلراید
و پلی اورتان بسیار مؤثر است ، در پلی وینیل کلراید (PVC) بی اثر هستند. تصور می شود که توانایی آنها در تشکیل رادیکال های نیتروکسیل مختل شده است. HALS به عنوان یک پایه عمل می کند و توسط هیدروکلریدریک اسید (HCl) که از فتواکسیداسیون PVC آزاد می شود خنثی می شود. NOR HALS که اخیراً ساخته شده است استثنا می باشد ، که یک پایه قوی نیست و توسط HCl بی اثر نمی شود. دیگر دسته ها. پلیمرها توسط عواملل مختلف فراتر از اکسیژن و نور در معرض تخریب قرار دارند. اسید پاک‌کن ها. پاک کننده اسیدها که به آنتی اسیدها نیز شناخته می شوند
کننده اسیدها که به آنتی اسیدها نیز شناخته می شوند ، ناخالصی های اسیدی را خنثی می کند ، خصوصاً مواردی که هیدروژن کلرید(HCl) آزاد می کنند. PVC به تخریب با اسید کاتالیز شده حساس است و این هیدروژن کلرید از خود پلیمر بدست می آید. کاتالیگرهای زیگلر-ناتا و بازدارنده های شعله هالوژنه نیز به عنوان منابع اسیدها عمل می کنند. بازدارنده های اسید رایج شامل صابون های فلزی مانند کلسیم استئارات ، مواد معدنی مانند هیدروتالاسیت و هیدروکلومیت و اکسیدهای فلزات پایه‌ای مانند اکسید روی است . غیر فعال کننده های فلزی. یونهای فلزی
روی است . غیر فعال کننده های فلزی. یونهای فلزی مانند یونهای Ti ، Al و Cu می توانند تخریب پلیمرها را تسریع کنند. این مسئله در مواردی که پلیمرها در تماس مستقیم با فلز هستند ، مانند سیم کشی ها و کابل ها ، بسیار نگران کننده است. به‌طور کلی ، کاتالیزورهای فلزی مورد استفاده برای تشکیل پلیمر ممکن است در طول تولید به سادگی در آن محصور شوند ، این امر به‌طور معمول در مورد کاتالیزگرهای زیگلر-ناتا در پلی پروپیلن صادق است. در این موارد می توان غیر فعال کننده های فلزی برای بهبود پایداری اضافه کرد. غیرفعال کننده ها با
برای بهبود پایداری اضافه کرد. غیرفعال کننده ها با تشکیل چنگالش کار می کنند تا یک مجموعه هماهنگی غیرفعال با یون فلز تشکیل دهند. ترکیبات زالن رایج است. تثبیت کننده های گرما. تثبیت کننده های گرما (یا حرارت) بیشتر برای PVC استفاده می شوند ، زیرا مواد ناپایدار شده به‌طور خاص مستعد تخریب گرمایی هستند. این عوامل هیدروهالوژن زدایی را به حداقل می رسانند ، یک فرایند تخریب که از 70 درجه سانتیگراد شروع می شود. به محض شروع هیدروهالوژن زدایی، واکنش خودکاتالیزی می شود . از عوامل گوناگونی از جمله مشتقات فلزات سنگین (سرب ،
عوامل گوناگونی از جمله مشتقات فلزات سنگین (سرب ، کادمیوم) استفاده شده است. به‌طور فزاینده ای ، صابون های فلزی ("نمک" های فلزی اسیدهای چرب) ، گونه هایی مانند کلسیم استئارات ، مورد علاقه و توجه قرار می گیرند. سطح افزودن معمولاً بین 2٪ تا 4٪ متفاوت است. انتخاب بهترین تثبیت کننده گرما به اثربخشی هزینه آن در استفاده نهایی ، الزامات مشخصات عملکردی ، فناوری ساخت و مصوبات نظارتی بستگی دارد. بازدارنده های اشتعال. بازدارنده های شعله طیف گسترده ای از ترکیبات هستند که مقاومت پلیمرها در برابر آتش گرفتن را بهبود می
که مقاومت پلیمرها در برابر آتش گرفتن را بهبود می بخشند. به عنوان مثال می توان به هیدروکسید آلومینیوم ، سنارمونتیت و ارگانوفسفات‌های مختلف اشاره کرد. بازدارنده های شعله، کاهنده اثر آنتی اکسیدان ها شناخته می شوند. زیست کش‌ها. تخریب حاصل از میکروارگانیسم ها ( زیست‌تجزیه پذیری ) شامل دسته خاص تثبیت کننده های زیستی و زیست‌کش‌های خود است (به عنوان مثال ایزوتیازولینون ها ). پیوند به بیرون. آنتی اکسیدان‌ها (Antioxidants) تثبیت پلیمر (Polymer Stabilization) Natural antioxidants as stabilizers for polymers
شبه جزیره اوسومی (大 隅 半島، umisumi Hantō) و () از جزیره کیوشوی ژاپن به سمت جنوب پیش می‌رود و شامل جنوبی‌ترین نقطه جزیره، کیپ ساتا است. ساحل شرقی آن در اقیانوس آرام قرار دارد، در حالی که در غرب آن به شبه جزیره ساتسوما از طریق خلیج کاگوشیما روبرو است. از نظر سیاسی بخشی از استان کاگوشیما است. گدازه در سال ۱۹۱۴ توسط ساکوراجیما (که قبلا جزیره ای بود) فوران کرد با شمال غربی شبه جزیره اسومی ارتباط زمینی برقرار کرد.
تویاما میتسورو ; – ) اهالی کسب‌وکار، و سیاستمدار اهل ژاپن بود. تایاما در خانواده‌ای فقیر سامورایی در شهر فوکوئوکا در کیوشو متولد شد. در جوانی، او در شورش ساگا ۱۸۷۴ جنگید.
ملی‌گرایی افراطی () یک شکل افراطی از ملی‌گرایی است که در آن یک کشور هژمونی مضر، برترپنداری یا سایر اشکال کنترل را بر سایر ملت‌ها (معمولاً از طریق اجبار خشونت‌آمیز) برای منظور حفظ منافع ملی خاص خود دنبال می‌کند. نهادهای ملی‌گرایی افراطی حتی در زمان صلح با خشونت سیاسی همراه بوده‌اند.
یودابلیوسی دیلیجان () کالج بین‌المللی دیلیجان(۷۱) که حلقه ای از زنجیره مدارس متحد جهانی است در اکتبر ۲۰۱۴م/ ۱۳۹۳ش، در شهر دیلیجان ارمنستان آغاز به کار کرد و پذیرای حدود ۱۰۰ دانش آموز از کشورهای مختلف در سال تحصیلی ۲۰۱۴–۲۰۱۵م شد. آن سال، کالج بین‌المللی دیلیجان چهاردهمین مدرسه در نوع خود بود. تأسیس چنین مدرسه ای در ارمنستان در ۲۰۰۶م از سوی روبِن وارطانیان، کارآفرین ارمنی مقیم روسیه و همسرش ورونیکا زونابند عنوان شد و افرادی دیگر (گاگیک آدیبگیان، ولادیمیر و آنا آودیسیان از روسیه، نوبار و آنا آفه یان از آمریکا،
آودیسیان از روسیه، نوبار و آنا آفه یان از آمریکا، اولِگ مگردچیان از اوکراین و دیگران) به این اقدام پیوستند. پروژه کالج بین‌المللی دیلیجان، در ۲۰۰۶م، با این هدف آعاز شد که تجربه‌های آموزشی جهان و ارزش‌های کالج‌های متحد جهانی را همراه با دانش آموزانی از سراسر جهان به ارمنستان جذب کند. کالج‌های متحد جهانی مدرسه‌هایی ویژه اند برای دانش آموزان دبیرستانی ۱۳–۱۹ ساله. گشایش این مدارس در چارچوب جنبشی جهانی صورت می‌گیرد که آموزش را نیرویی برای همبستگی مردم، ملت‌ها و فرهنگ‌ها و وسیله ای برای صلح و آینده می‌شمارد.
و فرهنگ‌ها و وسیله ای برای صلح و آینده می‌شمارد. کالج‌های متحد جهانی دانش آموزان را به تجربه آموزشی متفاوتی مجهز می‌کنند و آنان را برای تغییرات مثبت در جهان و ایجاد دنیایی صلح آمیز مهیا می‌سازند.
گنیوشا، انجمن اقیانوس تیره یک گروه پان-آسیایی‌گرایی و انجمن مخفی فعال در امپراتوری ژاپن بود که در دادگاه نظامی بین‌المللی در خاور دور توسط فرماندهی عالی نیروهای متفقین یک گروه ملی‌گرایانه افراطی در نظر گرفته شد. انجمن گنیوشا در اصل نام تنگه ای را بر خود گذاشته بود که کشور کره را از ژاپن جدا می‌کرد. زمینه. پس از امضای قراردادهای پنج قدرت آنسی (۱۸۵۸) و دیگر قراردادهای نابرابر ژاپن در برابر دنیای غرب در دوره باکوماتسو که آگاهی به ضعف ژاپن همه مردم را در موضعی دفاعی در برابر غرب نهاده بود، باز کسانی مانند
دفاعی در برابر غرب نهاده بود، باز کسانی مانند یوشیدا شوئین داشتن پایگاهی در خاک آسیا را شرط ادامه بقای ژاپن می‌دانستند. گروهی از رهبران اصلاحات میجی هم با این نظر موافق بودند و تلاش‌های سایگو تاکاموری این گروه را در اعتقاد خود استوارتر کرد. در سال ۱۸۸۱ بازماندگان قیام سایگو و دیگر هواداران آن یک انجمن میهنی به نام «گِن‌یُوشا» برای پیشبرد هدف خود تشکیل دادند و از فرصتی برای در فشار گذاشتن دولت میجی و برانگیختن احساسات عمومی بهره‌برداری می‌کردند. در نتیجه کره هم مانند قضیه پیمان‌های نابرابر موضوع بحث عام شد
هم مانند قضیه پیمان‌های نابرابر موضوع بحث عام شد و مردم از هر دسته و گروه اجتماعی با فکر مداخله در کره همراه شدند. چه با این انتظار که باید کره را باید به انجام اصلاحات و افتادن در راه تجدد به الگوی ژاپن وادشت تا متحد ارزنده ای در برابر سلطه‌جویی غرب در منطقه شود یا با اعتقاد به رسالت ژاپن برای ایجاد یک اتحاد ضد غربی که چین و کره باید خواه ناخواه در آن باشند تا ژاپن به این وسیله خود و همسایگانش را از مطامع اروپاییان حفظ کند.
پنوموآنسفالوگرافی (به اختصار PEG؛ همچنین به عنوان "مطالعه هوا" نیز نامیده می‌شود) یک روش پزشکی رایج بود که در آن بیشتر مایعات مغزی نخاعی (CSF) با استفاده از یک پونکسیون کمری از اطراف مغز تخلیه و با هوا، اکسیژن، یا هلیوم جایگزین می‌شدند. این عمل باعث می‌شد ساختار مغز در تصویر اشعه ایکس با وضوح بیشتری نمایش داده شود. این فرایند از ونتیکولوگرافی مشتق شده است. ونتیکولوگرافی روشی ابتدایی و قدیمیست که در آن هوا از طریق سوراخهایی که در جمجمه ایجاد شده، به بدن تزریق می‌شود. این روش در سال ۱۹۱۹ توسط جراح مغز و اعصاب
می‌شود. این روش در سال ۱۹۱۹ توسط جراح مغز و اعصاب آمریکایی والتر دندی معرفی شد و تا اواخر دهه ۱۹۷۰ که با تکنیک‌های مدرن تصویربرداری عصبی پیچیده و کم تهاجم جایگزین شد، به‌طور گسترده‌ای مورد استفاده قرار گرفت. روش انجام. گرچه پنوموآنسفالوگرافی مهم‌ترین راه تشخیص محل ضایعات مغزی در زمان خود بود، با این وجود به دلیل شدت درد وارده به بیمار، به‌طور کلی توسط بیماران هوشیار چندان مورد استقبال قرار نمی‌گرفت. پنوموآنسفالوگرافی طیف وسیعی از عوارض جانبی را به همراه داشت، از جمله سردرد و استفراغ شدید، که اغلب تا مدت
از جمله سردرد و استفراغ شدید، که اغلب تا مدت زیادی پس از انجام این روش هم با فرد باقی می‌ماندند. در طول مطالعه، کل بدن بیمار به موقعیت‌های مختلفی چرخانده می‌شود تا هوا بتواند مایع مغزی نخاعی را در نواحی مختلف سیستم بطن و اطراف مغز جابجا کند. بیمار به یک صندلی پشت باز، بسته می‌شود که اجازه می‌دهد سوزن نخاع، وارد بدن شود. در صورت بیهوش نبودن بیمار، این اتفاقات می‌تواند باعث ناراحتی و نارضایتی فرد شود. یک روش مرتبط، پنومومیلوگرافی است که در آن از گاز برای بررسی کانال نخاع استفاده می‌شود. محدودیت‌ها.
برای بررسی کانال نخاع استفاده می‌شود. محدودیت‌ها. پنوموآنسفالوگرافی از تصاویر ساده اشعه X استفاده می‌کند که برای تشخیص بافت‌های نرم مانند مغز کیفیت چندانی ندارند. علاوه بر این، تمام ساختارهای تصویربرداری شده بدن، روی هم قرار گرفته‌اند، که این امر امکان بررسی بخش‌های خاصی از بدن که مورد توجه هستند را دشوار می‌کند (برخلاف اسکنرهای مدرن که قادر به تولید برش‌های مجازی از بدن، از جمله بافت‌های نرم هستند). بنابراین، پنوموآنسفالوگرافی معمولاً ناهنجاری‌ها و عوامل غیر معمول در بدن را به‌طور مستقیم تصویر نمی‌کند،
غیر معمول در بدن را به‌طور مستقیم تصویر نمی‌کند، بلکه اثرات ثانویه آنها را نمایش می‌دهد. ساختار کلی مغز شامل شکاف‌ها و حفره‌هایی است که توسط CSF پر می‌شوند. هم مغز و هم CSF سیگنال‌های مشابهی را در تصویر اشعه ایکس تولید می‌کنند. با این حال، تخلیه CSF باعث افزایش کنتراست بین ماده مغز و شکافهای (اکنون تخلیه شده) داخل و اطراف آن می‌شود که به صورت سایه‌های تیره بر روی عکس اشعه X نشان داده می‌شوند. هدف از پنوموآنسفالوگرافی ترسیم این ساختارهای پر از هوای به وجود آورنده سایه است تا بتوان شکل و محل آنها را در بدن
آورنده سایه است تا بتوان شکل و محل آنها را در بدن تعیین کرد. پس از این مرحله، یک رادیولوژیست باتجربه فیلم‌های اشعه ایکس را بررسی می‌کند تا متوجه شود آیا شکل یا محل این ساختارها به دلیل وجود انواع خاصی از ضایعات در بدن، مخدوش شده و تغییر شکل داده است یا خیر. این همچنین بدان معنی است که برای این که ضایعه ای در تصویر قابل مشاهده باشد، ضایعه باید یا در لبه ساختارها واقع شود یا اگر در جای دیگری از مغز قرار دارد، باید به اندازه کافی بزرگ باشد تا بتواند بافت‌های سالم اطراف را تا حدی تحت فشار قرار داده که باعث
سالم اطراف را تا حدی تحت فشار قرار داده که باعث ایجاد تغییر در شکل حفره‌های پر از هوای موجود در فواصل دورتر شوند. (در نتیجه در این روش، تومورهای تشخیص داده شده از فواصل دوتر، احتمالاً تومورهای نسبتاً بزرگی هستند) علیرغم فواید کلی این روش، پنوموآنسفالوگرافی قادر به تصویربرداری از بخشهای عمده ای از مغز و سایر ساختارهای سر نیست. این مشکل تا حدی با افزایش استفاده از آنژیوگرافی به عنوان یک ابزار تشخیصی مکمل جبران شده که اغلب در تلاش برای پی بردن به وضعیت آسیب‌شناسی غیر عصبی-عروقی از ویژگی‌های عروقی ثانویه آن
غیر عصبی-عروقی از ویژگی‌های عروقی ثانویه آن است. این آزمایش اضافی هم، خصوصاً به دلیل تکنیک‌های ابتدایی کاتتریزاسیون و مواد حاجب زیان آور آن دوران، چندان کم خطر نبود. یکی دیگر از معایب پنوموآنسفالوگرافی این بود که خطرات و ناراحتی ناشی از این روش باعث می‌شد که امکان تکرار مطالعات وجود نداشته باشد و درنتیجه، ارزیابی پیشرفت بیماری با گذشت زمان، به کاری سخت تبدیل می‌شد. کاربرد کنونی. روش‌های تصویربرداری مدرن مانند MRI و CT، پنوموآنسفالوگرافی را منسوخ کرده است. استفاده بالینی گسترده از ابزارهای تشخیصی با استفاده
بالینی گسترده از ابزارهای تشخیصی با استفاده از این فن آوری‌های مدرن از اواسط تا اواخر دهه ۱۹۷۰ آغاز شد. این تکنیک‌ها، نه تنها قادر به بررسی غیر تهاجمی تمام قسمتهای مغز و بافت‌های اطراف آن هستند، بلکه با انجام این کار با جزئیاتی بسیار بیشتر از آنچه در گذشته با اشعه ایکس ساده ممکن بود، در زمینه تصویربرداری عصبی انقلابی به پا کردند؛ بنابراین امکان مشاهده مستقیم و تعیین دقیق محل ناهنجاری‌های بافت‌های نرم موجود در جمجمه به وجود آمد. این موضوع باعث بهبود شایان توجه کیفیت نتایج آزمایش‌های بیماران، در عین کاهش
توجه کیفیت نتایج آزمایش‌های بیماران، در عین کاهش ناراحتی و درد آنان شد. امروزه پنوموآنسفالوگرافی صرفاً در حوزه تحقیقات کاربرد دارد و در شرایط نادر مورد استفاده قرار می‌گیرد.
لوئیجی لاواتسا (؛ ؛ – ) کارآفرین و تاجر اهل ایتالیا بود که در سال ۱۸۹۵ میلادی، شرکت لاواتسا را در تورین پایه‌گذاری نمود. او کارش را با یک خرید یک دکه بقالی در تورین (شمال ایتالیا) و خرده‌فروشی آغاز کرد. قیمت این مغازه ۲۶٬۰۰۰ لیر ایتالیا (۲۰ دلار آمریکا) بود. سپس به تهیه قهوه علاقه‌مند شد و با توجه به دانش و مهارت خاصی که در زمینه میزان ترکیب دانه‌های مختلف قهوه و نحوهٔ برشته‌کردن آنها داشت، در این کار موفق شد. از سال ۱۹۱۰ میلادی، او به عمده‌فروشی پرداخت و کسب و کارش را به کمک سه پسرش در خلال جنگ جهانی اول
و کارش را به کمک سه پسرش در خلال جنگ جهانی اول گسترش داد. دکهٔ بقالی او سپس از سال ۱۹۲۷ میلادی به یک فروشگاه مدرن مبدل شد و پس از فراز و نشیب‌هایی که به‌سبب تحریم اقتصادی جامعه ملل و وقوع جنگ جهانی دوم رخ داد، به یک شرکت تخصصی تهیه قهوه مبدل گردید. کمی بعد، نخستین لوگوی شرکت لاواتسا تهیه شد و تولید قهوهٔ این شرکت به ۱٬۰۰۰ تُن در سال رسید. لوئیجی در سال ۱۹۳۶ بازنشسته شد و در سال ۱۹۴۹ میلادی درگذشت. پس از او، خانواده‌اش طی نسل‌های متمادی خود را وقف تولید قهوه نموده‌اند و امروزه خود را پرچم‌دار بازار اسپرسو
نموده‌اند و امروزه خود را پرچم‌دار بازار اسپرسو در کشور ایتالیا می‌دانند و در ۶۰ کشور، حضور فعال دارند.