payamvha/North_RAG huggingface dataset:
والتر هوبرت آننبرگ (Walter Hubert Annenberg) (زادهٔ ۱۳ مارس ۱۹۰۸ – درگذشتهٔ اول اکتبر ۲۰۰۲)، بازرگان، سرمایه‌گذار، نوع‌دوست و دیپلمات آمریکایی بود. آننبرگ مالک و گردانندهٔ انتشارات مثلث که شامل تملک "فیلادلفیلا اینکوایرر"، "TV گاید"، "دِیلی رِیسینگ فُرم" و مجلهٔ "سِوِنتین" بود. ریچارد نیکسون، رئیس‌جمهور وقت ایالات متحده او را به‌عنوان سفیر ایالات متحده در بریتانیا منصوب نمود که از سال ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۴ در آنجا فعالیت کرد. آننبرگ در میلواکی دیده به جهان گشود و در نیویورک پرورش یافت. او به مدرسهٔ وارتون، دانشکدهٔ
نیویورک پرورش یافت. او به مدرسهٔ وارتون، دانشکدهٔ بازرگانی دانشگاه پنسیلوانیا رفت، هرچند تحصیل را رها کرد و به‌دنبال حرفه‌ای به‌عنوان بازرگان و سرمایه‌گذار بورس رفت. پدرش، موزس آننبرگ، به فرار مالیاتی محکوم شد و دو سال به زندان افتاد. در آن زمان، به‌دنبال درگذشت پدرش در سال ۱۹۴۲، آننبرگ کنترل شرکت این‌کوایرر را در اختیار گرفت و نفوذ و تملک خود را گسترش داد. او کسب‌وکار مجلهٔ خانوادگی را پُررونق کرد و آن را به بخش‌هایی از صنعت رسانه مانند رادیو و تلویزیون بسط داد. آننبرگ در دورانی که سفیر ایالات متحده در
بسط داد. آننبرگ در دورانی که سفیر ایالات متحده در انگلستان بود، رابطهٔ نزدیکی با ملکه الیزابت دوم و سایر اعضای خانوادهٔ سلطنتی ایجاد کرد. پس از چند اشتباه ناخواسته که در اوایل کار مرتکب شد، به‌خاطر اخلاق شغلی فداکارانه‌اش، سرگرمی‌های مجلل همسرش و هدایای شخصی برای حمایت از آرمان‌های میهن‌دوستانه‌اش نظیر مرمت کلیسای جامع سنت پل در لندن مورد تحسین قرار گرفت. او همچنین هزینهٔ بازسازی خانهٔ وینفیلد، محل زندگی سفیر آمریکا را پرداخت کرد. آننبرگ در سال‌های پایانی زندگی، به یکی از برجسته‌ترین نیکوکاران ایالات متحده
به یکی از برجسته‌ترین نیکوکاران ایالات متحده تبدیل شد. در سال ۱۹۸۸، او بنیاد آننبرگ را بنا نهاد و شخصاً بیش از ۲ میلیارد دلار به مؤسسات آموزشی و گالری‌های هنری، ازجمله دانشکدهٔ ارتباطات آننبرگ در هر دو بخش دانشگاه پنسیلوانیا و دانشکدهٔ ارتباطات و روزنامه‌نگاری آننبرگ USC در لس‌آنجلس کمک کرد. آننبرگ در سانی‌لندز، در ملک ۲۲۰ هکتاری خود در نزدیکی پالم اسپرینگز، کالیفرنیا، از خانوادهٔ سلطنتی، رؤسای جمهور و سایر افراد سرشناس پذیرایی می‌کرد. اکنون این مکان، یک موزه و مرکز تفریحی است که به ادارهٔ میراث آننبرگ
موزه و مرکز تفریحی است که به ادارهٔ میراث آننبرگ اختصاص یافته‌است. اوایل زندگی. والتر آننبرگ در ۱۳ مارس ۱۹۰۸ در خانواده‌ای یهودی در میلواکی، ویسکانسین دیده به جهان گشود. او تنها فرزند سادی سسلیا نی فریدمن (زادهٔ ۱۸۷۹- درگذشتهٔ ۱۹۶۵) و موزس مو لوئیس آننبرگ بود که روزنامهٔ دِیلی رِیسینگ فُرم را منتشر می‌کرد و در سال ۱۹۳۶، دِ فیلادلفیا این‌کوایرر را خرید. آننبرگ از کودکی به لکنت زبان دچار بود. او هفت خواهر به نام‌های دیانا آننبرگ (زادهٔ ۱۹۰۰ - درگذشتهٔ ۱۹۰۵)، ایستر «آی» آننبرگ سیمون لوی (زادهٔ ۱۹۰۱- درگذشتهٔ
ایستر «آی» آننبرگ سیمون لوی (زادهٔ ۱۹۰۱- درگذشتهٔ ۱۹۹۲)، جانت آننبرگ هوکر (زادهٔ ۱۹۰۴- درگذشتهٔ ۱۹۹۷)، انید آننبرگ هائوپت (زادهٔ ۱۹۰۶- درگذشتهٔ ۲۰۰۵)، لیتا آننبرگ هازن (زادهٔ ۱۹۰۹- درگذشتهٔ ۱۹۹۵)، اِولین آننبرگ جیف هال (زادهٔ ۱۹۱۱ درگذشتهٔ ۲۰۰۵) و هاریت بیتریس آننبرگ ایمز آرونسون (زادهٔ ۱۹۱۴- درگذشتهٔ ۱۹۶۹) داشت. خانوادهٔ آننبرگ در سال ۱۹۲۰ به لانگ آیلند، نیویورک نقل‌مکان کردند، والتر به دبیرستان پدی در هایتستاون، نیوجرسی رفت و در سال ۱۹۲۷ از آنجا فارغ‌التحصیل شد. او تحصیل در دانشکدهٔ وارتون در دانشگاه
شد. او تحصیل در دانشکدهٔ وارتون در دانشگاه پنسیلوانیا را رها کرد و هرگز مدرک کالج دریافت نکرد. آننبرگ در دوران تحصیل در کالج، عضو زتا بتا تائو بود که یک انجمن برادری سنتی یهودی بود. آننبرگ به‌شدت تحت‌تأثیر اتهامات فرار مالیاتی و دیگر رسوایی‌های مربوط به پدرش در دههٔ ۱۹۳۰ بود. بخش مهمی از زندگی او در بزرگسالی صرف احیای آبروی خانوادگی با انجام اقدام‌های بشردوستانه و خدمات عام‌المنفعه شد. حرفه‌ای تجاری. آننبرگ پس از درگذشت پدرش در سال ۱۹۴۲، کسب‌وکار خانوادگی را برعهده گرفت و از میان چندین نفر از اعضای خانواده
برعهده گرفت و از میان چندین نفر از اعضای خانواده که ناکام مانده بودند، او توانست به موفقیت دست یابد. آننبرگ چندین رسانهٔ نوشتاری و نیز شبکهٔ رادیو و تلویزیونی را خرید که به موفقیت بزرگی انجامید. یکی از موفقیت‌های بارز او، راه‌اندازی تی‌وی گاید در سال ۱۹۵۲ بود که آن را برخلاف توصیهٔ مشاوران مالی‌اش آغاز کرد. او همچنین هفده مجله پایه‌گذاری کرد. تی‌وی گاید در دههٔ ۱۹۷۰، ۶۰۰۰۰۰ تا ۱۰۰۰۰۰۰ دلار در هفته درآمد داشت. درحالی‌که آننبرگ امپراتوری انتشارات خود را در قالب کسب‌وکار اداره می‌کرد، از بهره‌مندی از آن برای
کسب‌وکار اداره می‌کرد، از بهره‌مندی از آن برای اهداف سیاسی خود واهمه‌ای نداشت. یکی از نشریات او، دِ فیلادلفیا این‌کوایرر، در رهایی فیلادلفیا از شرِ حاکمیت شهری عمدتاً فاسدش در سال ۱۹۴۹، تأثیرگذار بود. این نشریه پس از جنگ جهانی دوم کارزاری برای طرح مارشال به راه انداخت و در دههٔ ۱۹۵۰ به مک‌کارتیسم حمله کرد. در سال ۱۹۶۶، آننبرگ از این‌کوایرر برای تشکیک در نامزدی میلتون شاپ دموکرات برای فرمانداری پنسیلوانیا بهره برد. شاپ از پیشنهاد ادغام راه‌آهن پنسیلوانیا با راه‌آهن مرکزی نیویورک به‌شدت انتقاد کرد و کمیسیون
راه‌آهن مرکزی نیویورک به‌شدت انتقاد کرد و کمیسیون بازرگانی بین ایالتی آمریکا را در تنگنا گذاشت تا از وقوع آن جلوگیری کند. آننبرگ، به‌عنوان بزرگ‌ترین سهام‌دار راه‌آهن پنسیلوانیا، به‌دنبال ادغام این پروژه بود (که به این مهم هم نائل آمد) و از مخالفت با شاپ مستأصل شد. در یک کنفرانس مطبوعاتی، یکی از خبرنگاران این‌کوایرر از شاپ پرسید که او تابه‌حال در تیمارستانی بستری بوده‌است؟ شاپ که سابقهٔ چنین بستری‌شدنی را نداشت، به گفتن «نه» بسنده کرد. روز بعد، این‌کوایرر در صفحهٔ اول خود، در یک تیتر پنج ستونی نوشت: «انکار
صفحهٔ اول خود، در یک تیتر پنج ستونی نوشت: «انکار شاپ درخصوص بستری‌شدن در تیمارستان». شاپ و چند نفر دیگر، باخت در کارزار انتخاباتی را به روزنامهٔ آننبرگ نسبت می‌دادند. بشردوستی و اواخر زندگی. حتی زمانی که آننبرگ بازرگانی فعال بود، به خدمات عام‌المنفعه علاقه داشت. در سال ۱۹۵۳، او به یکی از متولیان مؤسس بورسیهٔ آیزنهاور بدل شد. پس از این‌که ریچارد ام. نیکسون به ریاست‌جمهوری رسید، آننبرگ را در مقام سفیر در دادگاه سنت جیمز در بریتانیا منصوب کرد. در سال ۱۹۶۹، آننبرگ به‌دنبال فشاری که پس از جنجال شاپ به او وارد
به‌دنبال فشاری که پس از جنجال شاپ به او وارد شد، این‌کوایرر، فیلادلفیا و دیلی نیوز را که در سال ۱۹۵۷ خریده بود، به مبلغ ۵۵ میلیون دلار به روزنامهٔ نایت (Knight) فروخت. او پس از انتصاب در مقام سفیر، در بریتانیا بسیار محبوب شد و در ۲۶ نوامبر ۱۹۶۹ به‌عنوان قاضی افتخاری معبد میانه انتخاب شد و در سال ۱۹۷۶ به‌عنوان شوالیه فرمانده افتخاری نشان امپراتوری بریتانیا (KBE) را دریافت کرد. آننبرگ سبک زندگی باشکوهی داشت. املاک زمستانی او در سانی‌لندز در رانچو میراژ، کالیفرنیا (نزدیک پالم اسپرینگز)، میزبان دورهمی‌هایی با
(نزدیک پالم اسپرینگز)، میزبان دورهمی‌هایی با حضور افرادی مانند رونالد ریگان رئیس‌جمهور وقت ایالات متحده و نانسی ریگان، بانوی اول، ملکه الیزابت دوم، فرانک سیناترا، باب هوپ، بینگ کراسبی، چارلز، شاهزاده ولز و خانوادهٔ محمدرضا پهلوی بود. او ریگان، رئیس‌جمهور وقت ایالات متحده را به مارگارت تاچر، نخست‌وزیر بریتانیا معرفی کرد و خانوادهٔ ریگان اغلب شب سال نو را با خانوادهٔ آننبرگ جشن می‌گرفتند. رونالد ریگان در اوایل سال ۱۹۸۱ لئونور آننبرگ را رئیس تشریفات وزارت امور خارجه منصوب کرد. سانی‌لندز ۴۰۰ جریب (۱٫۶ کیلومتر
خارجه منصوب کرد. سانی‌لندز ۴۰۰ جریب (۱٫۶ کیلومتر مربع) زمین را در بر می‌گیرد که در قطعه‌ای ۶۵۰ هکتاری (۲٫۶ کیلومتر مربع) محصور شده و با دیواری گچ‌بری‌شده در گوشهٔ شمال‌غربی فرانک سیناترا درایو و باب هوپ درایو احاطه شده‌است. این ملک یک زمین گلف در دل خود جای داده‌است. از این املاک همچنان برای جلسه‌ها و استراحت افراد برجسته استفاده می‌شود. آننبرگ دانشکدهٔ ارتباطات آننبرگ را در دانشگاه پنسیلوانیا و دانشکدهٔ ارتباطات و روزنامه‌نگاری را در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی تأسیس کرد. در سال ۱۹۹۳، او یک چک ۱۰۰ میلیون
جنوبی تأسیس کرد. در سال ۱۹۹۳، او یک چک ۱۰۰ میلیون دلاری را به مدرسهٔ پدی اهدا کرد که با احتساب تورم بزرگ‌ترین کمک مالی تاکنون به یک مدرسه بوده‌است. آننبرگ به قهرمان تلویزیونی ملی بدل شد و جوایز بسیاری را دریافت کرد. از جملهٔ این دستاوردها می‌توان به جایزهٔ لوح طلایی آکادمی دستاوردهای آمریکا در سال ۱۹۸۵، مدال آزادی ریاست‌جمهوری از رئیس‌جمهور ریگان در سال ۱۹۸۶، مدال لینوس پاولینگ برای بشردوستی، مدال آیزنهاور برای پیشگامی و خدمات در سال ۱۹۸۸و نشان شوالیه گرگوری کبیر در سال ۱۹۹۸ اشاره کرد. وانگهی، او به‌عنوان
کبیر در سال ۱۹۹۸ اشاره کرد. وانگهی، او به‌عنوان افسر لژیون افتخار فرانسه معرفی شد. در اوایل دههٔ ۱۹۸۰، آننبرگ مرکز علوم بهداشتی آننبرگ را در آیزنهاور در رانچو میراژ، کالیفرنیا پایه‌گذاری کرد. در اواسط دههٔ ۱۹۸۰، او بورسیهٔ تحصیلی آننبرگ را در کالج اتون ایجاد کرد که بورسیه‌ای یک‌ساله برای یک فارغ‌التحصیل ارشد کالج ایالات متحده (که از فهرست چرخشی دانشگاه‌های ایالات متحده ازجمله دوک، هاروارد، پن، پرینستون، ییل و غیره انتخاب می‌شود) است تا یک‌سال را به تدریس و فعالیت در جایگاه سفیر فرهنگی در مدرسهٔ پسرانهٔ
و فعالیت در جایگاه سفیر فرهنگی در مدرسهٔ پسرانهٔ معروف بریتانیا بگذراند. در سال ۱۹۸۹، او بنیاد آننبرگ را بنیان نهاد و در سال ۱۹۹۳ چالش آننبرگ را راه‌اندازی کرد که یک اقدام اصلاحی پنج‌سالهٔ ۵۰۰ میلیون دلاری و بزرگ‌ترین هدیه‌ای است که تاکنون به آموزش همگانی ایالات متحده اعطا شده‌است. در سال ۱۹۹۳، او و همسرش لئونور، مدال ملی هنر را دریافت کردند. در سال ۱۹۹۵، آننبرگ به‌عنوان عضو آکادمی هنر و علوم آمریکا برگزیده شد. در سال ۱۹۸۸، او انتشارات مثلث (تی‌وی گاید، دیلی رِیسینگ فُرم و چند نشریهٔ دیگر) را به مبلغ ۳
دیلی رِیسینگ فُرم و چند نشریهٔ دیگر) را به مبلغ ۳ میلیارد دلار (که قیمت رسانه‌ای بی‌سابقه در آن زمان به‌شمار می‌رفت) به روپرت مرداک، غول انتشاراتی استرالیایی فروخت و اعلام کرد زندگی خود را وقف بشردوستی خواهد کرد. بر اساس تخمین‌ها، آننبرگ در طول زندگی خود بیش از ۲ میلیارد دلار را صرف فعالیت‌های بشردوستانه کرده‌است. او زمانی گفت که «آموزش… تمدن را در کنار هم نگه می‌دارد». بسیاری از ساختمان‌های مدارس، کتابخانه‌ها، تئاترها، بیمارستان‌ها و موزه‌ها در سراسر ایالات متحده اکنون به نام او خوانده می‌شوند. کلکسیون
متحده اکنون به نام او خوانده می‌شوند. کلکسیون هنر امپرسیونیست فرانسوی او در سال ۱۹۹۱ تقریباً یک میلیارد دلار ارزش داشت و پس از مرگش در سال ۲۰۰۲، به موزهٔ هنر متروپولیتن نیویورک اهدا شد. در سال ۱۹۹۰، او ۵۰ میلیون دلار به صندوق کالج متحد سیاهان اهدا کرد، این بیشترین مبلغی است که تابه‌حال به این سازمان کمک شده‌است. او همچنین عضو شورای مؤسسان، مؤسسهٔ آمریکایی روترمر در دانشگاه آکسفورد بود که به جمع‌آوری کمک‌های مالی برای ساختمان و کتاب‌خانهٔ مؤسسه کمک کرد. در سال ۱۹۸۳، آننبرگ به‌عنوان شخصیت سال پیشگامان
در سال ۱۹۸۳، آننبرگ به‌عنوان شخصیت سال پیشگامان رسانه‌ای فیلادلفیا انتخاب شد و در سال ۱۹۹۲ به تالار مشاهیر پیشگامان رسانه‌ای فیلادلفیا راه یافت. در سال ۱۹۹۵، او جایزهٔ اس. راجر هورچاو را به پاس بهترین خدمات عام‌المنفعه به دست یک شهروند خصوصی دریافت کرد که یکی از جوایز جفرسون برای خدمات عام‌المنفعه است که سالانه از سوی مؤسسهٔ آمریکایی خدمات عام‌المنفعه اهدا می‌شود. فضای عکاسی آننبرگ که هم به تصاویر دیجیتال و هم به عکاسی چاپی اختصاص دارد، در سال ۲۰۰۹ از سوی بنیاد آننبرگ و متولیان آن در «شهر قرن» لس‌آنجلس
بنیاد آننبرگ و متولیان آن در «شهر قرن» لس‌آنجلس افتتاح شد. اولین نمایشگاه، آثاری از جان بالدساری، کاترین اوپی، داگلاس کرکلند، جولیوس شولمن، لورن گرینفیلد و کارولین کول را به نمایش می‌گذاشت. زندگی شخصی. آننبرگ در سال ۱۹۳۹ با برنیس ورونیکا دانکلمن ازدواج کرد. برنیس در خانواده‌ای یهودی در کانادا بزرگ شد. او دختر دیوید دانکلمن، بازرگان کانادایی بود که به تولید عمدهٔ کت و شلوارهای ارزان‌قیمت و فروش آن‌ها به قیمت ۱۴ دلار در ۶۵ فروشگاه زنجیره‌ای خرده‌فروشی خود معروف بود. آن‌ها پس از یازده سال زندگی مشترک، در سال
بود. آن‌ها پس از یازده سال زندگی مشترک، در سال ۱۹۵۰ از هم جدا شدند. دانکلمن و آننبرگ در زمان ازدواج صاحب دو فرزند شدند: یک دختر به نام والیس و یک پسر به نام راجر. راجر در سال ۱۹۶۲ خودکشی کرد. دانشگاه هاروارد که زمانی راجر در آنجا دانشجو بود، برای بزرگداشت مرگ او، اکنون سالنی به نام راجر آننبرگ دارد که به افتخار او نام‌گذاری شده‌است. در سال ۱۹۵۱، آننبرگ با لئونور «لی» کوهن ازدواج کرد. لی خواهرزادهٔ هری کوهن، بنیان‌گذار و رئیس کلمبیا پیکچرز بود. با آن‌که لی یهودی بود، همسر عمویش او را بزرگ کرد و به یک عالم
یهودی بود، همسر عمویش او را بزرگ کرد و به یک عالم مسیحی بدل شد. به‌رغم این‌که اعضای خانوادهٔ آننبرگ در خانواده‌های یهودی متولد شده بودند، به آئین‌های یهودیت پایبند نبودند. آن‌ها همواره عید پاک و کریسمس را با خانواده و دوستان جشن می‌گرفتند. درگذشت. در اول اکتبر سال ۲۰۰۲، آننبرگ بر اثر عوارض ذات‌الریه در خانهٔ خود در وین وود، پنسیلوانیا، درگذشت. او در زمان درگذشت، ۹۴ سال سن داشت. بازماندهٔ او از همسرش، لئونور (زاده‌ی۲۰ فوریه ۱۹۱۸ – درگذشتهٔ ۱۲ مارس ۲۰۰۹)، دخترش، والیس؛ و دو خواهرش، انید ای. هائوپت و اِولین
والیس؛ و دو خواهرش، انید ای. هائوپت و اِولین هال بودند. با احتساب دختران همسرش از دو ازدواج اولش (دایان دشونگ و الیزابت کابلر)، او هفت نوه و شش نتیجه از خود به جای گذاشت.
روسلان پولاداف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری آذربایجان است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال خزر لنکران، باشگاه فوتبال کشله، باشگاه فوتبال زیره، باشگاه فوتبال سیمرغ زاقاتالا، و باشگاه فوتبال سومقاییت اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال جمهوری آذربایجان بازی کرده‌است.
جمشید محرم‌اف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری آذربایجان است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال روان باکو، باشگاه فوتبال آدانااسپور، باشگاه فوتبال کپز، و باشگاه فوتبال باکو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال جمهوری آذربایجان بازی کرده‌است.
نودار محمدوف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری آذربایجان است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال قبله، باشگاه فوتبال خزر لنکران، باشگاه فوتبال روان باکو، باشگاه فوتبال قره‌باغ، باشگاه فوتبال سومقاییت، و باشگاه فوتبال شاه‌داغ قوسار اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال جمهوری آذربایجان و جمهوری آذربایجان بازی کرده‌است.
وقار بیگ‌بالایف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری آذربایجان است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال باکو اشاره کرد.
دنی سگوویا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال رایو وایکانو، باشگاه فوتبال سنت پولتن، باشگاه فوتبال ولفسبرگر، باشگاه فوتبال فوئنلابرادا، و باشگاه فوتبال آدمیرا واکر مودلینگ اشاره کرد.
سرگئی چرنیشف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل روسیه است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال توران تووز، باشگاه فوتبال روان باکو، باشگاه فوتبال لکوموتیو لیسکی، باشگاه فوتبال دینامو استاوروپول، باشگاه فوتبال روستوف، و باشگاه فوتبال دینامو جی‌تی‌سی استاوروپول اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال جمهوری آذربایجان بازی کرده‌است.
ادو اوریول (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال خزر لنکران، باشگاه فوتبال رئال ساراگوسا، باشگاه ورزشی لیماسول، باشگاه فوتبال بلکپول، باشگاه فوتبال بارسلونا بی، باشگاه فوتبال بارسلونا، و باشگاه فوتبال راپید بخارست اشاره کرد.
وصال اسکندرلی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری آذربایجان است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال زیره اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال جمهوری آذربایجان بازی کرده‌است.
مشت زنی بدون دستکش (دست برهنه) یا بوکس خیابانی، ورزش بوکس بدون استفاده از دستکش یا سایر پوشش‌ها برای پنجه است. تفاوت میان مبارزه خیابانی و یک مسابقهٔ بوکس بدون دستکش این است که بوکس بدون دستکش یک‌سری قوانین پذیرفته‌شده دارد؛ مانند ممنوعیت ضربه به حریف زمین‌افتاده. قوانین رینگ لاندن پرایز اساس بوکس بدون دستکش را برای اکثریت قرن ۱۸ و ۱۹ فراهم کردند. مشت‌زنی بدون دستکش در قرن بیست و یکم با ترویج BKB (Bare-knuckle boxing) ‏که یک مارکتینگ دارای جواز به همراه دیگر مارکتینگ‌های بزرگ بریتانیا مانند UBKB وارینگتون
مارکتینگ‌های بزرگ بریتانیا مانند UBKB وارینگتون (ultimate bare-knuckle boxing)‏و انجمن مشت‌زنی با مشت بدون دستکش (BFBA) ‏است، دوباره احیا شده‌است. تاریخ. به نقل از وقایع‌نگار مشت‌زنی پوجیلیستیکا، نخستین گزارش روزنامه در مورد مسابقه مشتزنی در انگلستان مربوط به سال ۱۶۸۱ است که در آن مرکوری پروتستان ادعا داشت: «دیروز مسابقه بوکس به برکت دوک آلبمارل، بین خدمتکار دوک و یک قصاب برگزار شد. قصاب، همان‌طور که قبلاً بارها انجام داده بود، جایزه را از آن خود کرد. هر چند که مرد کوچکی بود، اما در آن تمرین در انگلستان از
که مرد کوچکی بود، اما در آن تمرین در انگلستان از همه بهتر بود.» اولین قهرمان بوکس بدون دستکش انگلستان جیمز فیگ بود که در سال ۱۷۱۹ عنوان قهرمانی را از آن خود کرد و تا زمان بازنشستگی اش در سال ۱۷۳۰، این عنوان را حفظ کرد. قبل از جک باروتون، اولین ایده مشت‌زنی فعلی از جیمز فیگ نشات گرفت، که به عنوان سازمان‌دهنده بوکس پیشرفته شناخته می‌شود. در سال ۱۷۱۹، او یک «بنیاد مشت‌زنی» تأسیس کرد و خود را به عنوان «متخصص در علم شریف دفاع» اعلام کرد تا به بوکسورها استفاده از دست‌ها، شمشیر، و چوب را تعلیم دهد. قهرمانان
از دست‌ها، شمشیر، و چوب را تعلیم دهد. قهرمانان برجسته عبارت بودند از جک باروتون، الیزابت ویلکینسن، دانیل مندوزا، جم بلچر، هن پیرس، جان گلی، تام کریب، تام اسپرینگ، جم وارد، جیمز برک، ویلیام بندیگو تامپسون، بن کنت، ویلیام پری، تام سیرز و جم میس. رکورد طولانی‌ترین مسابقه مشت‌زنی بدون دستکش، ۶ ساعت و ۱۵ دقیقه، برای مسابقه بین جیمز کلی و جاناتان اسمیث که در کنار فیری کریک در استرالیا در روز ۳ دسامبر سال ۱۸۵۵ جنگیدند ثبت شده، که اسمیث بعد از ۱۷ راند تسلیم شد. جنگجوی خیابانی، جم میس، به عنوان دارنده طولانی‌ترین
خیابانی، جم میس، به عنوان دارنده طولانی‌ترین دوران حرفه ای در بین هر مبارزی در تاریخ فهرست شده‌است. او بیش از ۳۵ سال تا ۶۰ سالگی‌اش مبارزه کرد و آخرین مسابقه نمایشی خود را در سال ۱۹۰۹ در سن ۷۸ سالگی ثبت کرد. بوکس بدون دستکش حرفه‌ای هرگز تحت هیچ قانون فدرال یا ایالتی در ایالات متحده قانونی نبود تا اینکه وایومینگ اولین ایالتی بود که در ۲۰ مارس ۲۰۱۸ آن را قانونی کرد. تا آن تاریخ مهم‌ترین تصویب کننده مشت‌زنی بدون دستکش مجله گزت پلیس ملی بود که در دهه ۱۸۸۰ مسابقات و کمربندهای قهرمانی اراده می‌کرد. گزت پلیس در ۸
و کمربندهای قهرمانی اراده می‌کرد. گزت پلیس در ۸ ژانویه ۱۸۸۹ آخرین قهرمانی بزرگ سنگین‌وزن جهان مشت‌زنی بدون دستکش بین جان ال. سالیوان و جیک کیلرین را مجاز کرد و سالیوان به عنوان برنده ظاهر شد. از آن زمان، دیگر مدعیان دارای جواز مسابقات قهرمانی مشت‌زنی بدون دستکش شامل مسابقه ۵ اوت ۲۰۱۱ در کازینو فورت مک داول در رزرویشن نیشن یاواپای در آریزونا هستند. قبیله بومی آمریکا مبارزه بین ریچ استوارت از نیوکسل دلور و بابی گان را مجاز شمرد و گان به عنوان پیروز ظاهر شد. سایر قهرمانان برجسته عبارتند از: تام هایر، یانکی
سایر قهرمانان برجسته عبارتند از: تام هایر، یانکی سالیوان، نونپاریل دمپسی، تام شارکی، باب فیتزسیمونز و جان موریسی. با ظهور تبلیغات معاصرمشت‌زنی بدون دستکش مانند BKFC و BKB، تعدادی از قهرمانان بوکس بدون دستکش مورد تأیید و رسمی شناخته شده تاج گذاری کردند. این شامل هنرمند سابق رزمی ترکیبی جویی بلتران است که قهرمانی سنگین‌وزن BKFC و مسابقات قهرمانی سنگین‌وزن مجله نیشن پلیس گزت را دارد. فنون. مبارزات اولیه هیچ قانون نوشته شده‌ای نداشته‌اند. هیچ تقسیم وزن یا تعداد راند و حتی داوری وجود نداشت، در نتیجه مبارزات
راند و حتی داوری وجود نداشت، در نتیجه مبارزات بسیار بی نظمی به وجود آمد. در سال ۱۷۱۳ در ناتینگهام، گزارش اولیه‌ای از بوکس توسط سر توماس پارکینز بارونت دوم، مالک زمین در روستای بانی، ناتینگهام شایر، از تکنیک‌هایی که روی آن تسلط داشت منتشر شد. این مقاله، صفحه‌ای از راهنمای کشتی و شمشیر بازی او، "پروگیمناسماتا: بازی مسافرخانه‌ای یا کشتی‌گیر بغل کورنیش"، سیستمی از ضربه با سر، مشت، ضربه زدن به چشم، خفگی، و پرتاب‌های سخت را توصیف می‌کند که امروزه در بوکس شناخته نشده‌است. در نتیجه، هیچ محدودیت تعداد دور برای
نشده‌است. در نتیجه، هیچ محدودیت تعداد دور برای مبارزه وجود نداشت. زمانی که مردی نمی‌توانست خراشی ایجاد کند، بازنده اعلام می‌شد و مبارزه متوقف می‌شد. علاوه بر درصورتی که این مبارزات توسط آشوب جمعیت، دخالت پلیس، نیرنگ یا رضایت هر دو مبارز به تساوی درهم می‌شکست، به پایان می‌رسید. در حالی که مبارزات می‌توانستند تعداد زیادی راند داشته باشند، مبارزان وانمود می‌کردند که در مقابل ضربات ضعیف حریف آسیب می‌بینند تا از استراحت ۳۰ ثانیه‌ای بین راندها استفاده کنند، در نتیجه راندها در عمل کوتاه بودند. اگرچه دوران باروتون
راندها در عمل کوتاه بودند. اگرچه دوران باروتون قوانینی را برای متمدن کردن بوکس به ارمغان آورد، اما حرکات زیادی در این دوره وجود داشت که در بوکس بدون دستکش امروزی غیرقانونی است. تکنیک‌های انقلابی جدیدی نیز وجود داشت که در این مدت تدوین شد. در این مقطع، چنگ زدن مجاز بود و بسیاری استفاده از پرتاب‌های پشت کمر و سوپلکس را ترجیح می‌دادند، هرچند گرفتن زیر کمر غیرقانونی بود. به علاوه دوش‌گیری و فیبینگ، که در آن بوکسور گردن یا موی حریف را می‌گیرد و چندین بار به او ضربه می‌زند، قانونی و قابل استفاده بود. طرز ایستادن
می‌زند، قانونی و قابل استفاده بود. طرز ایستادن سنتی بوکس بدون دستکش برای مبارزه با قلاب زدن و دفاع مشت طراحی شده‌است. ضربات پا نیز در آن زمان در بوکس مجاز بود، ویلیام بندیگو تامپسون در مبارزه با بن کانت متخصص ضربات پا بود، و لنکاشایر نویگیتر در نبرد با تام کریب از ضربه به ساق پا استفاده می‌کرد. در دوران پوجیلیسم کلاسیک بود که بسیاری از تکنیک‌های مشت‌زنی معروف ابداع شد. ساموئل الیاس اولین کسی بود که مشتی را اختراع کرد که بعدها به نام آپرکات شناخته شد. تام اسپرینگ استفاده از هوک چپ را رایج کرد و تکنیکی به
اسپرینگ استفاده از هوک چپ را رایج کرد و تکنیکی به نام «قدم هارلیکوئین» ایجاد کرد که در آن خود را در دسترس حریف خود قرار می‌داد، سپس از مشت حریف به‌طور غریزی اجتناب می‌کرد و همزمان به او مشت می‌زد و اساساً تمارض بوکس را اختراع کرد. دانیل مندوزا مخترع بوکس به سبک اوت باکس است. عقب‌نشینی ایرلندی. «عقب نشینی ایرلندی» یک نوع مبارزه سنتی مشت‌زنی بدون دستکش است که در آن بخش مانور دادن در اطراف رینگ حذف می‌شود و فقط جنبه‌های خشن تر مشت زدن و مشت خوردن باقی می‌ماند. این شکل از مبارزه در اواخر قرن نوزدهم در محله‌های
این شکل از مبارزه در اواخر قرن نوزدهم در محله‌های زاغه‌نشین ایرلندی آمریکایی در ایالات متحده رایج بود، اما در این جامعه ابتدا با بوکس بدون دستکش و سپس با بوکس عادی تحت الشعاع قرار گرفت. مشت‌زنی بدون دستکش مدرن. قوانین مدرن. با احیای دوباره بوکس بدون دستکش در قرن بیست و یکم، تغییرات متعددی در قوانین رینگ لاندن پرایز انجام شد که بوکس بدون دستکش قدیمی را کنترل می‌کرد. علاوه بر این، چندین تغییر از قوانین مارکیز کوئینزبری شکل گرفت. قابل ملاحظه‌تر از همه، شمارش ۱۸ ثانیه برای هر زمین‌خوردن در BKB وجود دارد، اگرچه
ثانیه برای هر زمین‌خوردن در BKB وجود دارد، اگرچه BKFC از شمارش ۱۰ ثانیه‌ای سنتی استفاده می‌کند. در بیشتر مارکتینگ‌های بوکس بدون دستکش مدرن، قانون سه-زمین-خوردن وجود ندارد و مبارزان نمی‌توانند با زنگ نجات پیدا کنند. مبارزات شامل ۵ راند ۲ دقیقه ای در BKFC و ۷ راند ۲ دقیقه ای در BKB است. یکی از ویژگی‌های متمایزکننده بوکس بدون دستکش مدرن، شمول مشت زدن در حالت کلینچ است که به عنوان «مشت‌زنی کثیف» نیز شناخته می‌شود. مسابقات قهرمانی بوکس بدون دستکش در قوانین زیر اجرا می‌شود و با سایر مسابقات متفاوت است: ۱.
زیر اجرا می‌شود و با سایر مسابقات متفاوت است: ۱. مبارزان مجاز به بستن و چسپ زدن نوار به دور مچ، شست، و وسط دست هستند. هیچ پانسمان یا نواری نمی‌تواند در ۱ اینچ (۲۵ میلی‌متر) پاینی آخرین بند انگشت قرار داشته باشد. ۲. مبارزان پای خود را روی خط می‌گذارند. دو خط به فاصله ۳ فوت (۹۱ سانتی‌متر) در مرکز رینگ-که مبارزان هر دور را آنجا شروع می‌کنند- وجود دارد. پای جلو روی خط قرار می‌گیرد و داور به مبارزان دستور «پنجه زدن» می‌دهد، که نشان‌دهنده آغاز مبارزه/راند است. ۵. مبارزی که زمین‌می‌خورد ۱۰ ثانیه فرصت دارد تا سرپا
مبارزی که زمین‌می‌خورد ۱۰ ثانیه فرصت دارد تا سرپا شود وگرنه داور مبارزه را متوقف می‌کند. ضربه زدن به جنگنده زمین‌خورده مجاز نیست. هر مبارزی که این کار را انجام دهد، رد صلاحیت خواهد شد. هنگامی که یک جنگنده سرنگون می‌شود، به جنگنده دیگر دستور داده می‌شود که به یک فضای بی‌طرف روانه شود. ۶. اگر مبارزی زخمی شود و خون بینایی مبارز را مختل کند، داور ممکن است تایم اوت اعلام کند و به کاتمن ۳۰ ثانیه فرصت دهد تا خونریزی را متوقف کند. اگر خون قابل کنترل نباشد و خون همچنان مانع دید مبارز شود، داور مبارزه را متوقف کرده
مانع دید مبارز شود، داور مبارزه را متوقف کرده و مبارز دیگر پیروز می‌شود. ۷. مبارزات در هر راند دو دقیقه است و هر مبارزه ۳ یا ۵ راند خواهد بود. BKB می‌تواند شامل ۳، ۵ یا ۷ باشد. ۸. لباس: همه مبارزان باید یک محافظ کشاله ران با کاپ، یک محافظ لثه، تنه یا تنه بوکس و کفش بوکس/کشتی داشته باشند. در تاپ داگ روسیه دست اصلاً محافظی ندارد. ۹. از همه مبارزان انتظار می‌رود ۱۰۰٪ تلاش خود را انجام دهند و با روحیه ورزشی کامل رفتار کنند.
ویلیام اندروز کلارک جونیور (.William Andrews Clark Jr) (زادهٔ ۲۹ مارس ۱۸۷۷- درگذشتهٔ ۱۴ ژوئن ۱۹۳۴)، نوع‌دوست ساکن لس‌آنجلس و کوچک‌ترین پسر بازماندهٔ ویلیام اندروز کلارک، از بزرگان صنعت مس و سناتور آمریکایی و همسر اول وی، کاترین بود. اوایل زندگی. ویلیام اندروز کلارک جونیور در ۲۹ مارس ۱۸۷۷ در دیر لاج، مونتانا چشم به جهان گشود. پدرش، ویلیام ای. کلارک و مادرش، کاترین لوئیز استافر بودند. او در فرانسه و ایالت نیویورک آمریکا تحصیل کرد و در سال ۱۸۹۹ با اخذ مدرک کارشناسی حقوق از دانشگاه ویرجینیا فارغ‌التحصیل شد.
حقوق از دانشگاه ویرجینیا فارغ‌التحصیل شد. حرفه و سرگرمی‌ها. کلارک یکی از شرکای شرکت حقوقی کلارک و روت در بوت، مونتانا بود. او همچنین در هیئت‌مدیرهٔ چندین شرکت معدنی و وابسته به صنایع متعلق به پدرش، فعالیت می‌کرد. مجموعهٔ کتاب. در اواسط دههٔ ۱۹۱۰ میلادی، کلارک برای تفریح و سرگرمی، شروع به جمع‌آوری مجموعه‌کتاب‌های تاریخی و مطبوعات فاخر کرد (قبلاً نیز برای سرگرمی کتاب می‌خرید). در سال ۱۹۱۹، کلارک با استخدامِ رابرت ای. کوان، کتاب‌شناس، کوشید از راهنمایی‌های او در خریدن کتاب‌های مناسب و نیز تدوین فهرست کتب
او در خریدن کتاب‌های مناسب و نیز تدوین فهرست کتب کتابخانه بهره ببرد. در سال ۱۹۲۰، جان هنری نش اهل سان‌فرانسیسکو، اولین نسخه از این فهرست را منتشر کرد. بشردوستی. کلارک، فیلارمونیک لس‌آنجلس را بنیان نهاد که در سال ۱۹۱۹ در سالن اجتماعات ترینیتی فعالیتش را آغاز کرد. پس از مرگ کلارک در سال ۱۹۳۴، کتاب‌خانهٔ شخصی‌اش که شامل کتب و نسخ خطی کمیاب بود، تحت عنوان «کتاب‌خانهٔ یادبود ویلیام اندروز کلارک» به دانشگاه کالیفرنیا، لس‌آنجلس اهدا شد. وی همچنین برای ساخت هالیوود بول کمک مالی کرد. زندگی شخصی. در سال ۱۹۰۲، کلارک