payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شمالی ساختمان کنونی این کتابخانه را خودش ساخت و آن را به مساحت کتابخانه افزود. آستور این سخاوت‌مندی‌ها را به‌همراه مجموعه‌ای از کتاب‌های قدیمی و نسخه‌های خطی کم‌یاب به کتاب‌خانه اهدا کرد. شارلوت همسر مذهبی متعصب آستور، از برپایی انجمن تازه تأسیس مددکاری کودکان حمایت کرد و رئیس هیئت‌مدیره بیمارستان زنان نیویورک شد؛ مؤسسه‌ای که از ترس او، بیماران سرطانی را پذیرش نمی‌کرد. او شوهرش را متقاعد کرد تا مبلغ ۲۲۵۰۰۰ دلار برای احداث اولین بخشِ بیمارستان سرطان نیویورک بپردازد و آن را «بخش آستور» نامید. شارلوت به‌مدت
بپردازد و آن را «بخش آستور» نامید. شارلوت به‌مدت بیست سال حامی مالی یک مدرسه صنعتی آلمانی بود. او از سال ۱۸۷۲ تا زمان مرگش، مدیر بیمارستان زنان بود. شارلوت همچنین عضو فعال در لیگ نیوبرارا بود که علاوه بر سرخ‌پوست‌ها به خیریه‌های بسیار دیگری هم کمک می‌کرد. او وصیت کرد ۱۵۰۰۰۰ دلار به سازمان‌های خیریه بپردازند. زندگی شخصی. آستور در ۹ دسامبر ۱۸۴۶، در کلیسای ترینیتی در نیویورک با شارلوت آگوستا گیبس (زاده ۲۷ فوریه ۱۸۲۵ ـ درگذشته ۱۲ دسامبر ۱۸۸۷) ازدواج کرد. والدین همسرش توماس استانیارن گیبز جونیور و سوزان آنت
همسرش توماس استانیارن گیبز جونیور و سوزان آنت واندن هوول بودند. در سال ۱۸۴۸، آن‌ها صاحب فرزند به‌نام ویلیام والدورف آستور شدند که بعدها اولین ویسکونت آستور شد و با مری دالگرن پل ازدواج کرد. در سال ۱۸۵۹، آستور خانه‌ای در خیابان پنجم ۳۳۸ ساخت؛ همان خیابانی که اکنون ساختمان امپایر استیت در آن واقع شده‌است. بعدها او اقامت‌گاه تفریحی مجللِ بیولیو در نیوپورت رود آیلند و عمارت روستایی نویتس در آردسلی‌آن‌هادسون در ایروینگتون نیویورک را ساخت. آستور در سال‌های واپسین عمرش مدام به لندن سفر می‌کرد. در سال ۱۸۹۱، پسرش
عمرش مدام به لندن سفر می‌کرد. در سال ۱۸۹۱، پسرش به‌همراه خانواده‌اش به‌طور دائم در آنجا اقامت گزید و در سال ۱۸۹۹، شهروندی بریتانیا را پذیرفت و ملقب به لُرد آستور شد. جان جیکوب آستور سوم در ۲۲ فوریه ۱۸۹۰ درگذشت و در قبرستان کلیسای ترینیتی در منهتن به خاک سپرده شد.
شیر رنگی است که نمایانگر رنگ متوسط رنگ موی شیر است. شیر یک شکارگر گربه‌سان است که در آفریقا و هند یافت می‌شود. شیر را به‌طور شاعرانه "پادشاه جانوران" در زنجیره بزرگ هستی می‌نامیدند که یکی از پایه‌های فلسفه قرون وسطی در تمدن غرب است. نخستین استفاده ثبت‌شده از «"شیر"» به عنوان نام یک رنگ در انگلیسی در سال ۱۵۵۱ بود.
صدفی یک رنگ مایل به سفید است که شبیه برخی از رنگ‌های صورتی کم‌رنگ است که در بسیاری از صدف‌های دریایی رایج است. نخستین استفاده ثبت‌شده از "صدف حلزونی یا خرچنگ" به عنوان نام یک رنگ در انگلیسی در سال ۱۹۲۶ بود. در سال ۱۹۸۷، «صدف دریایی» به عنوان یکی از رنگ‌های X11 گنجانده شد.
جوردی گالی (Jordi Galí) (زاده ۴ ژانویه ۱۹۶۱)، اقتصاددان کلان اسپانیایی است که در حال حاضر یکی از چهره‌های اصلی اقتصاد کلان کینزی نو به‌شمار می‌رود. اکنون وی مدیر مرکز تحقیقات اقتصاد بین‌الملل (CREI، مرکز تحقیقات اقتصاد بین‌الملل) در دانشگاه پومپئو فابرا و استاد پژوهشی در دانشکده اقتصاد بارسلونا است. گالی در سال ۱۹۸۹، پس از اخذ مدرک دکترای خود از MIT تحت نظارت الیور بلانچارد و قبل از نقل مکان به بارسلونا، در سمت هیئت علمی در دانشگاه‌های کلمبیا و نیویورک فعالیت داشت. مشارکت‌های پژوهشی. گالی در تحقیقات خود بر
داشت. مشارکت‌های پژوهشی. گالی در تحقیقات خود بر علت‌های چرخه‌های تجاری و سیاست‌های پولی بهینه، به ویژه درمورد تحلیل سری‌های زمانی متمرکز است. مطالعات مشترک او با ریچارد کلاریدا و مارک گرترلر نشان می‌دهد که امروزه سیاست پولی در بسیاری از کشورها شبیه قانون تیلور است. این در حالی است که سیاست‌گذاران در دهه ۱۹۷۰ از این قانون پیروی نکردند. گالی در تحقیق دیگری به این موضوع پرداخت که بانک‌های مرکزی چگونه باید نرخ بهره را تعیین کنند. برخی از ساده‌ترین مدل‌های اقتصاد کلان نیوکینزی، مشاهده شد که با تثبیت نرخ تورم،
کلان نیوکینزی، مشاهده شد که با تثبیت نرخ تورم، شکاف تولید نیز تثبیت می‌گردد. اگر این ویژگی تقریباً در واقعیت صادق بود، این امکان وجود داشت که بدون در نظر گرفتن رشد تولید، بانک‌های مرکزی بتوانند یک قانون ساده شده تیلور را که تنها بر تثبیت تورم متمرکز است، دنبال کنند. جوردی گالی و اولیویه بلانچارد به این ویژگی «تصادف الهی» می‌گویند و معتقدند که در مدل‌های واقعی‌تر که شامل اصطکاک‌های اضافی هستند، این ویژگی دیگر برقرار نیست. به عوض، مدل‌های با اصطکاک‌های اضافی (مانند بیکاری اصطکاکی) متضمن تعادل میان تثبیت تورم
بیکاری اصطکاکی) متضمن تعادل میان تثبیت تورم و تثبیت شکاف تولید هستند. گالی شاید بیشتر به‌خاطر ارائه شواهد سری زمانی که می‌گوید بهبود بهره‌وری نیروی کار باعث کاهش اشتغال می‌شود، شناخته شده‌است. این یافته با پیش‌بینی‌های برخی از مدل‌های چرخه تجارت واقعیِ معروف که توسط مکتب اقتصاد کلان کلاسیک جدید تبلیغ می‌شوند، در تضاد است. اما (به گفته گالی) این یافته با بسیاری از مدل‌های کینزی جدید سازگاری دارد. با این حال، روش‌های آماری «خودرگرسیون‌های بردار ساختاری» که اساس این یافته هستند، بحث‌برانگیز است. کتاب‌ها.
اساس این یافته هستند، بحث‌برانگیز است. کتاب‌ها. انتشارات دانشگاه پرینستون در سال ۲۰۰۸، مونوگراف گالی با عنوان سیاست پولی، تورم و چرخه تجاری را منتشر کرد. این کتاب مقدمه‌ای بر مدل‌های کینزی جدید DSGE ارائه می‌کند و پیامدهای آن مدل‌ها را برای سیاست‌های پولی تحلیل می‌کند. این کتاب برای سطح کورس‌های مقدماتی تحصیلات تکمیلی در اقتصاد کلان در نظر گرفته شده‌است. نسخه دوم آن در سال ۲۰۱۵ منتشر شد. جوایز. گالی در سال ۲۰۰۵ به‌خاطر زحمات خود در اقتصاد کلان نیوکینزی، «پاداش یرجو جانسون» را از سوی انجمن اقتصادی اروپا
«پاداش یرجو جانسون» را از سوی انجمن اقتصادی اروپا دریافت کرد. وی این پاداش را با تیموتی بسلی از دانشکده اقتصاد لندن شریک شد. تامسون رویترز گالی را جزء «برندگان ارجاع‌دهی» که احتمالاً بعدتر از برندگان پاداش نوبل اقتصاد هستند، می‌داند.
شهوت زندگی () دومین آلبوم استودیویی موسیقی‌دان آمریکایی ایگی پاپ است که در ۹ سپتامبر ۱۹۷۷ توسط آرسی‌ای رکوردز منتشر شد. این آلبوم بعد از "ابله" که در مارس همان سال منتشر شد، دومین همکاری او با دوست و موسیقی‌دان انگلستانی دیوید بویی است. مدت کوتاهی بعد از اینکه بویی آلبوم خودش به‌نام "کم" را در ژانویه منتشر کرد، پاپ برای تبلیغ از "ابله" همراه با بویی توری را برگزار کرد. در پایان تور، پاپ و بویی دوباره در برلین گرد هم آمدند تا آلبوم انفرادی بعدی پاپ را ضبط کنند. "شهوت زندگی" از مه تا ژوئن ۱۹۷۷ در برلین غربی
علل شروع جنگ جهانی دوم از سال ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۵ که مرگبارترین درگیری در تاریخ بشر بود، توسط مورخان بسیاری از کشورها که آنها را مطالعه و درک کردند، مورد توجه قابل توجهی قرار گرفته‌است. رویداد فوری، تهاجم آلمان به لهستان در ۱ سپتامبر ۱۹۳۹ و متعاقب آن اعلان‌های جنگی توسط بریتانیا و فرانسه علیه آلمان نازی بود، اما بسیاری از رویدادهای قبلی دیگر به‌عنوان علل نهایی مطرح شده‌اند. موضوعات اولیه در تحلیل تاریخی منشأ جنگ شامل اوضاع سیاسی آلمان در سال ۱۹۳۳ توسط آدولف هیتلر و حزب نازی است. نظامی‌گری ژاپن علیه چین که به جنگ
و حزب نازی است. نظامی‌گری ژاپن علیه چین که به جنگ دوم چین و ژاپن انجامید. تجاوز ارتش ایتالیا به اتیوپی، که منجر به جنگ دوم ایتالیا-اتیوپی شد و موفقیت اولیه آلمان در مذاکره بر سر پیمان مولوتوف-ریبنتروپ با اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی برای تقسیم کنترل ارضی اروپای شرقی بین آنها شد. در طول دوره میان‌دوجنگ، خشم عمیقی در جمهوری وایمار در مورد شرایط پیمان ورسای ۱۹۱۹ برخاست. این پیمان آلمان را به دلیل نقشش در جنگ جهانی اول داشت با شرایط سخت و غرامت‌های مالی سنگین برای جلوگیری از تبدیل شدن مجدد به یک قدرت نظامی
برای جلوگیری از تبدیل شدن مجدد به یک قدرت نظامی مجازات کرد. این جریان‌های قوی انتقام‌گرایی را در سیاست آلمان برانگیخت، با شکایت‌هایی که عمدتاً بر غیرنظامی‌سازی راینلاند، ممنوعیت اتحاد آلمان با اتریش متمرکز بود و از دست دادن برخی از مناطق آلمانی زبان و مستعمرات خارج از کشور. در طول بحران اقتصادی جهانی رکود بزرگ در دهه ۱۹۳۰، بسیاری از مردم ایمان خود را به دموکراسی از دست دادند و کشورهای سراسر جهان به رژیم‌های استبدادی روی آوردند. در آلمان، کینه و نفرت از کشورهای دیگر به دلیل بی‌ثباتی نظام سیاسی آلمان تشدید
دیگر به دلیل بی‌ثباتی نظام سیاسی آلمان تشدید شد، زیرا بسیاری از فعالان مشروعیت جمهوری وایمار را رد کردند. افراطی‌ترین خواستار سیاسی که از آن وضعیت بیرون آمد، آدولف هیتلر، رهبر حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان (حزب نازی) بود. نازی‌ها از سال ۱۹۳۳ قدرت توتالیتر را در آلمان به دست گرفتند و خواستار لغو مقررات پیمان ورسای شدند. سیاست‌های بلندپروازانه و تهاجمی داخلی و خارجی آنها منعکس کننده ایدئولوژی‌های یهودستیزی، اتحاد همه آلمانی‌ها پان‌ژرمنیسم، کسب «فضای زندگی» یا سیاست لبنسراوم برای شهرک‌نشینان کشاورزی،
یا سیاست لبنسراوم برای شهرک‌نشینان کشاورزی، حذف بلشویسم و هژمونی نژاد آریایی/نژاد نوردیک بر دون‌انسان‌ها مانند یهودیان و اسلاوها بود. سایر عوامل منجر به جنگ شامل تجاوز ایتالیای فاشیستی (۱۹۲۲ تا ۱۹۴۳) به اتیوپی و امپراتوری ژاپن علیه جمهوری چین (۱۹۴۹–۱۹۱۲) بود. در ابتدا، تحرکات تهاجمی تنها با سیاست‌های ضعیف و بی‌اثر مماشات دیگر قدرت‌های بزرگ جهانی مواجه شد. جامعه ملل به ویژه در مورد چین و اتیوپی درمانده شد. یک رویداد نزدیک تعیین‌کننده، در سال ۱۹۳۸ توافقنامه مونیخ بود که به‌طور رسمی الحاق سودتنلند از چکسلواکی
بود که به‌طور رسمی الحاق سودتنلند از چکسلواکی به آلمان را تأیید کرد. هیتلر قول داد که این آخرین ادعای ارضی اوست، اما در اوایل سال ۱۹۳۹، تهاجمی‌تر شد و دولت‌های اروپایی سرانجام دریافتند که مماشات صلح را تضمین نمی‌کند. بریتانیا و فرانسه تلاش‌های دیپلماتیک برای تشکیل اتحاد نظامی با اتحاد جماهیر شوروی را رد کردند و هیتلر در عوض به استالین در اوت ۱۹۳۹ پیمان مولوتوف-ریبنتروپ پیشنهاد داد. اتحادی که توسط آلمان، ژاپن و ایتالیا تشکیل شد منجر به ایجاد نیروهای محور شد. علل نهایی. میراث جنگ جهانی اول. با پایان جنگ
شد. علل نهایی. میراث جنگ جهانی اول. با پایان جنگ جهانی اول در اواخر سال ۱۹۱۸، شرایط اجتماعی و ژئوپلیتیکی جهان به‌طور اساسی و غیرقابل برگشت تغییر کرده بود. متفقین جنگ جهانی اول پیروز شده بودند اما بسیاری از اقتصادها و زیرساخت‌های اروپا، از جمله اقتصادهای فاتحان، ویران شده بود. فرانسه، همراه با سایر فاتحان، از نظر اقتصادی، امنیت و روحیه در وضعیت ناامیدکننده‌ای قرار داشت و می‌دانست که موقعیتش در سال ۱۹۱۸ «مصنوعی و گذرا» است؛ بنابراین، نخست‌وزیر فرانسه ژرژ کلمانسو تلاش کرد تا امنیت فرانسه را از طریق پیمان
کلمانسو تلاش کرد تا امنیت فرانسه را از طریق پیمان ورسای تضمین کند و خواسته‌های امنیتی فرانسه، همانند غرامت، پرداخت زغال‌سنگ و غیرنظامی‌سازی راینلند، در پاریس اولویت داشت. کنفرانس صلح پاریس در سال‌های ۱۹۱۹–۱۹۲۰ این پیمان را طراحی کرد. مارگارت مک میلان مورخ تحلیل کرده‌است که جنگ «باید تقصیر کسی باشد – و این یک واکنش انسانی بسیار طبیعی است». آلمان تنها مسئول آغاز جنگ جهانی اول تلقی می‌شد و بند گناه جنگ نخستین گام برای انتقام کشورهای پیروز، به ویژه فرانسه، از آلمان بود. روی اچ. گینزبرگ استدلال می‌کند: «فرانسه
بود. روی اچ. گینزبرگ استدلال می‌کند: «فرانسه بسیار ضعیف شده بود و در ضعف و ترس از یک آلمانِ در حال ظهور، به دنبال منزوی کردن و مجازات آن بود … بیست سال بعد، انتقام فرانسوی‌ها در طول تهاجم و اشغال نازی‌ها به فرانسه بازگشت.» دو ماده اصلی دستور کار امنیتی فرانسه گرفتن غرامت جنگی از آلمان به شکل پول و زغال‌سنگ و جدا کردن راینلند از آن بود. دولت فرانسه برای جبران کمبود بودجه ارز اضافی چاپ کرد که باعث ایجاد تورم شد و از ایالات متحده وام گرفت؛ بنابراین برای تثبیت اقتصاد فرانسه دریافت غرامت از آلمان لازم بود.
اقتصاد فرانسه دریافت غرامت از آلمان لازم بود. فرانسه همچنین از آلمان خواست تا ذخایر زغال‌سنگ خود را در منطقه رور را به فرانسه بدهد تا خسارت تخریب معادن زغال‌سنگ فرانسه در طول جنگ را جبران کند. فرانسوی‌ها میزانی زغال‌سنگ را مطالبه کردند که پرداخت آن برای آلمانی‌ها «غیرممکن فنی» بود. فرانسه همچنین بر غیرنظامی‌سازی راینلند پافشاری می‌کرد، به این امید که مانع از هرگونه حمله آلمان در آینده شود و به فرانسه یک مانع امنیتی فیزیکی بین خود و آلمان بدهد. میزان بالای غرامت‌ها، پرداخت‌های زغال‌سنگ و اصل راینلند
بالای غرامت‌ها، پرداخت‌های زغال‌سنگ و اصل راینلند غیرنظامی‌شده عمدتاً توسط آلمانی‌ها توهین‌آمیز و غیرمنطقی تلقی می‌شد. پیمان ورسای به امضا رسید و به‌طور رسمی به جنگ پایان داد اما توسط دولت‌ها در همه طرف‌های درگیری قضاوت شد. نه آنقدر ملایم بود که آلمان را راضی کند و نه آنقدر سختگیرانه بود که از تبدیل شدن مجدد آن به یک قدرت قاره‌ای مسلط جلوگیری کند. مردم آلمان عمدتاً این معاهده را مقصر دانستن آلمان و اتریش-مجارستان و مجازات آنها به خاطر «مسئولیت» شان می‌دانستند، نه اینکه توافقی باشد که صلح بلندمدت را تضمین
نه اینکه توافقی باشد که صلح بلندمدت را تضمین کند. این پیمان غرامت‌های پولی سختی را بر آلمان تحمیل و الزاماتی را برای غیرنظامی کردن و تجزیه سرزمینی آلمان اعمال می‌کرد، باعث اسکان مجدد قومی می‌شد و میلیون‌ها آلمانی‌تبار را در کشورهای همسایه از یکدیگر جدا می‌ساخت. در تلاش برای پرداخت غرامت جنگی به بریتانیا و فرانسه، جمهوری وایمار تریلیون‌ها مارک چاپ کرد که باعث ابرتورم در آن شد. رابرت او پکستون اظهار می‌دارد: «هیچ دولت آلمانی پس از جنگ باور نمی‌کرد که بتواند چنین باری را بر دوش نسل‌های آینده بپذیرد و زنده
چنین باری را بر دوش نسل‌های آینده بپذیرد و زنده بماند…». پرداخت غرامت به طرف پیروز یک مجازات سنتی با سابقه طولانی بود اما این «بی‌اعتدالی شدید» بود که باعث خشم آلمان می‌شد. آلمان آخرین پرداخت غرامت جنگ جهانی اول را تا ۳ اکتبر ۲۰۱۰، ۹۲ سال پس از پایان جنگ، انجام نداد. آلمان همچنین به دلیل یک مقاومت بدون خشونت علیه فرانسه پرداخت زغال‌سنگ خود را عقب انداخت. در پاسخ، فرانسوی‌ها به منطقه روهر حمله و آن را اشغال کردند. در آن زمان، اکثر آلمانی‌ها از فرانسوی‌ها خشمگین بودند و مسئولیت تحقیرشان را به گردن جمهوری
خشمگین بودند و مسئولیت تحقیرشان را به گردن جمهوری وایمار می‌انداختند. آدولف هیتلر، رهبر حزب ناسیونال سوسیالیست، در سال ۱۹۲۳ کودتا کرد که به کودتای مونیخ معروف شد. او قصد داشت یک رایش آلمانی بزرگ را تأسیس کند. اگرچه این کودتا شکست خورد اما هیتلر به عنوان یک قهرمان ملی توسط آلمانی‌ها به رسمیت شناخته شد. در طول جنگ، مستعمرات امپراتوری آلمان خارج از اروپا توسط متفقین ضمیمه شدند و ایتالیا پس از آتش‌بس، تیرول جنوبی را ضمیمه خاک خود کرد. جنگ در جبهه شرقی با شکست و فروپاشی امپراتوری روسیه به پایان رسیده بود و
و فروپاشی امپراتوری روسیه به پایان رسیده بود و نیروهای آلمانی بخش‌های زیادی از اروپای شرقی و اروپای مرکزی را با درجات مختلف سلطه اشغال کرده بودند و دولت‌های متکی مانند پادشاهی لهستان و دوک‌نشین متحد بالتیک را ایجاد کرده بودند. نیروی دریایی امپراتوری آلمان بیشتر زمان جنگ را در بندر گذراند اما به متفقین واگذار شد و برای جلوگیری از تسلیم آن به متفقین توسط افسران خود منهدم شد. چندین دهه بعد، فقدان شکست آشکار نظامی یکی از ارکانی شد که در کنار افسانه خنجر زدن از پشت ابزار تبلیغاتی دیگری به نازی‌ها داد. راینلند
پشت ابزار تبلیغاتی دیگری به نازی‌ها داد. راینلند غیرنظامی شده و کاهش بیشتر ارتش نیز خشم آلمانی‌ها را برانگیخت. علاوه بر این، معاهده ورسای ستاد کل آلمان را منحل کرد و در اختیار داشتن کشتی‌های نیروی دریایی، هواپیما، گازهای سمی، تانک‌ها و توپخانه سنگین نیز غیرقانونی شد. تحقیر شدن توسط کشورهای پیروز، به ویژه فرانسه، و محروم شدن از ارتش، آلمانی‌ها را از جمهوری وایمار رنجیده خاطر کرده و هر کسی را که در مقابل آن ایستادگی می‌کرد، بت می‌کرد. اتریش نیز این معاهده را ناعادلانه تلقی کرد که به محبوبیت هیتلر دامن زد.
ناعادلانه تلقی کرد که به محبوبیت هیتلر دامن زد. این شرایط باعث نارضایتی شدیدی نسبت به فاتحان جنگ شد که به آلمانی‌ها قول داده بودند که اصول چهارده‌گانه ویلسون رئیس‌جمهور ایالات متحده، وودرو ویلسون راهنمایی برای صلح باشد. اما آمریکایی‌ها تنها نقش کوچکی در جنگ داشتند و ویلسون نتوانست متفقین را متقاعد کند که با اصول چهارده‌گانه ویلسون موافقت کنند. بسیاری از آلمانی‌ها احساس می‌کردند که دولت آلمان بر اساس این تفاهم با یک آتش‌بس موافقت کرده‌است، و برخی دیگر احساس می‌کردند که انقلاب ۱۹۱۹–۱۹۱۸ آلمان توسط
احساس می‌کردند که انقلاب ۱۹۱۹–۱۹۱۸ آلمان توسط «جنایت‌کاران نوامبر» «افسانه خنجر زدن از پشت» که بعداً در جمهوری جدید وایمار به قدرت رسیدند، سازمان‌دهی شده بود. ژاپنی‌ها همچنین شروع به ابراز نارضایتی از اروپای غربی کردند که چگونه در جریان مذاکرات معاهده ورسای با آنها رفتار شد. پیشنهاد ژاپنی‌ها برای بحث در مورد پیشنهاد برابری نژادی به دلیل بسیاری از متحدان دیگر در پیش‌نویس نهایی قرار نگرفت و شرکت ژاپنی‌ها در جنگ پاداش کمی برای کشور به همراه داشت.. میراث اقتصادی و روانی جنگ تا دوره میان‌دوجنگ ادامه داشت. شکست
و روانی جنگ تا دوره میان‌دوجنگ ادامه داشت. شکست جامعه ملل. جامعه ملل یک سازمان بین‌المللی حافظ صلح بود که در سال ۱۹۱۹ با هدف صریح جلوگیری از جنگ‌های آینده تأسیس شد. روش‌های اتحادیه شامل خلع سلاح، امنیت جمعی، حل و فصل اختلافات بین کشورها از طریق مذاکره و دیپلماسی و بهبود رفاه جهانی بود. فلسفه دیپلماتیک پشت جامعه ملل نشان‌دهنده یک تغییر اساسی در اندیشه از قرن قبل بود. فلسفه قدیمی «کنسرت ملل» که از کنگره وین (۱۸۱۵) نشأت گرفت، اروپا را به عنوان یک نقشه متحول‌شده از اتحاد بین دولت-ملت‌ها می‌دید که توازن قوایی
از اتحاد بین دولت-ملت‌ها می‌دید که توازن قوایی را ایجاد می‌کرد که توسط ارتش‌های قوی و توافق‌نامه‌های مخفی حفظ می‌شد. بر اساس فلسفه جدید، جامعه ملل به عنوان یک دولت از دولت‌ها، با نقش حل و فصل اختلافات بین ملت‌ها در یک مجمع باز و قانون‌گرا عمل می‌کرد. با وجود حمایت ویلسون، ایالات متحده هرگز به جامعه ملل نپیوست. جامعه ملل فاقد نیروی مسلح خود بود و بنابراین برای اجرای قطعنامه‌های خود، حمایت از تحریم‌های اقتصادی که اتحادیه به آنها دستور داده بود یا ارتشی را در صورت نیاز برای اتحادیه برای استفاده از آن فراهم
صورت نیاز برای اتحادیه برای استفاده از آن فراهم کرد، به کشورهای عضو وابسته بود. با این حال، دولت‌های منفرد اغلب تمایلی به انجام این کار نداشتند. پس از موفقیت‌های چشمگیر متعدد و برخی شکست‌های اولیه در دهه ۱۹۲۰، اتحادیه در نهایت ناتوانی خود را در جلوگیری از تهاجم نیروهای محور در دهه ۱۹۳۰ نشان داد. تکیه بر تصمیمات متفق‌القول، فقدان یک بدنه مستقل از نیروهای مسلح و ادامه منافع شخصی اعضای اصلی آن به این معنی بود که شکست مسلماً اجتناب‌ناپذیر بود. توسعه‌طلبی و نظامی‌گری. اطلاعات بیشتر: جمهوری وایمار، دولت‌گرایی
اطلاعات بیشتر: جمهوری وایمار، دولت‌گرایی شووا و نظامی‌گری ژاپن توسعه‌طلبی دکترین گسترش پایگاه سرزمینی یا نفوذ اقتصادی یک کشور، معمولاً از طریق تهاجم نظامی است. نظامی‌گری اصل یا سیاست حفظ یک توان نظامی قوی برای استفاده تهاجمی برای گسترش منافع و/یا ارزش‌های ملی است، با این دیدگاه که کارایی نظامی عالی‌ترین آرمان یک دولت است. معاهده ورسای و جامعه ملل به دنبال خفه کردن سیاست‌های توسعه‌طلبانه و نظامی‌گرایانه همه طرفین بودند، اما شرایط تحمیل شده توسط سازندگان آنها بر وضعیت جدید ژئوپلیتیکی جهان و شرایط تکنولوژیکی
بر وضعیت جدید ژئوپلیتیکی جهان و شرایط تکنولوژیکی آن دوران، تنها به ظهور مجدد آن‌ها جسارت بخشید. ایدئولوژی‌های دوره بین دو جنگ در اوایل دهه ۱۹۳۰، یک ایدئولوژی ملی نظامی و تهاجمی در آلمان نازی، امپراتوری ژاپن و ایتالیای فاشیستی (۱۹۲۲ تا ۱۹۴۳) غالب شد. این نگرش به پیشرفت در فناوری نظامی، تبلیغات خرابکارانه و در نهایت گسترش سرزمینی دامن زد. مشاهده شده‌است که رهبران کشورهایی که به‌طور ناگهانی نظامی شده‌اند، اغلب احساس می‌کنند که نیاز دارند ثابت کنند ارتش‌هایشان نیرومند هستند، که اغلب عاملی مؤثر در شروع
نیرومند هستند، که اغلب عاملی مؤثر در شروع درگیری‌هایی مانند جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی بود و جنگ دوم چین و ژاپن بود. در ایتالیا، بنیتو موسولینی به دنبال ایجاد یک امپراتوری روم جدید، مستقر در اطراف دریای مدیترانه بود. ایتالیا در اوایل سال ۱۹۳۵ به اتیوپی، آلبانی در اوایل سال ۱۹۳۸ و بعداً یونان حمله کرد. تهاجم به اتیوپی خشم و تحریم نفتی ناموفق جامعه ملل را برانگیخت. تحت رژیم نازی، آلمان برنامه توسعه خود را آغاز کرد که به دنبال بازگرداندن مرزهای «حق» خود بود. به عنوان مقدمه‌ای برای اهداف خود، راینلند در مارس
به عنوان مقدمه‌ای برای اهداف خود، راینلند در مارس ۱۹۳۶ مجدداً نظامی شد. همچنین ایده آلمان بزرگ اهمیت داشت، که حامیان آن امیدوار بودند که مردم آلمان را تحت یک دولت-ملت متحد کنند تا همه سرزمین‌های ساکن توسط آلمانی‌ها را در بر بگیرد، حتی اگر در یک قلمرو خاص آلمانی‌ها در اقلیت باشند. پس از معاهده ورسای، اتحاد بین آلمان-اتریش و تأسیس جمهوری اتریش آلمانی، ایالتی از اتریش-مجارستان، توسط متفقین، با وجود حمایت اکثریت بزرگ از اتریشی‌ها، ممنوع شد. در طول جمهوری وایمار (۱۹۱۹–۱۹۳۳)، کودتای کاپ، کودتایی علیه دولت جمهوری
(۱۹۱۹–۱۹۳۳)، کودتای کاپ، کودتایی علیه دولت جمهوری وایمار، توسط اعضای ناراضی نیروهای مسلح به راه افتاد. بعدها، برخی از نظامی‌گرایان و ناسیونالیست‌های رادیکال‌تر در غم و اندوه و ناامیدی در حزب نازی غوطه‌ور شدند و عناصر میانه‌روتر نظامی‌گرایی کاهش یافتند. نتیجه هجوم مردان نظامی به حزب نازی بود. در ترکیب با تئوری‌های نژادی‌اش، این امر به احساسات بازپیوندخواهی دامن زد و آلمان را در مسیر جنگ با همسایگان نزدیک خود قرار داد. ژاپنی‌ها در ژوئیه ۱۹۳۷ به طرف پکن راهپیمایی کردند. در آسیا، امپراتوری ژاپن تمایلات
راهپیمایی کردند. در آسیا، امپراتوری ژاپن تمایلات توسعه‌طلبانه ای نسبت به منچوری و جمهوری چین (۱۹۴۹–۱۹۱۲) در سر داشت. دو عامل همزمان در ژاپن هم به قدرت رو به رشد ارتش این کشور و هم به هرج و مرج در صفوف آن قبل از جنگ جهانی اول کمک کردند. یکی قانون هیئت دولت ژاپن برای معرفی اعضای کابینه قبل از ایجاد تغییرات بود که به نیروی زمینی امپراتوری ژاپن و نیروی دریایی امپراتوری ژاپن نیاز داشت. این امر اساساً به ارتش حق وتو بر تشکیل کابینه در این کشور ظاهراً پارلمانی داد. عامل دیگر گکوکوجو (بالاتر رفتن از مافوق)
داد. عامل دیگر گکوکوجو (بالاتر رفتن از مافوق) نافرمانی نهادینه شده توسط افسران جوان بود. برای افسران جوان رادیکال معمول بود که اهداف خود را تا حد ترور افراد ارشد خود تحت فشار قرار دهند. در سال ۱۹۳۶، این پدیده منجر به حادثه ۲۶ فوریه شد که در آن افسران جوان اقدام به کودتا کردند و اعضای اصلی دولت ژاپن را کشتند. در دهه ۱۹۳۰، رکود بزرگ اقتصاد ژاپن را ویران کرد و به عناصر رادیکال در ارتش ژاپن این فرصت را داد تا کل ارتش را وادار کنند تا برای فتح تمام آسیا تلاش کنند. به عنوان مثال، در سال ۱۹۳۱، ارتش کوانتونگ، یک
به عنوان مثال، در سال ۱۹۳۱، ارتش کوانتونگ، یک نیروی نظامی ژاپنی مستقر در منچوری، حادثه موکدن را به نمایش گذاشت، که جرقه حمله به حمله ژاپن به منچوری و تبدیل آن به دولت دست نشانده ژاپنی مانچوکوئو بود. آلمان‌ها در مقابل اسلاوها. اطلاعات بیشتر: سیاست نژادی آلمان نازی، سیاست لبنسراوم و درانگ ناخ استن رویدادهای قرن بیستم نقطه اوج یک فرایند هزار ساله اختلاط بین آلمانی‌ها و مردم اسلاو بود. ظهور ناسیونالیسم در قرن نوزدهم، نژاد را به محوریت وفاداری سیاسی تبدیل کرد. ظهور دولت-ملت جای خود را به سیاست‌های هویتی، از
ظهور دولت-ملت جای خود را به سیاست‌های هویتی، از جمله پان‌ژرمنیسم و پان‌اسلاویسم داده بود. علاوه بر این، بر اساس نظریه‌های داروینیسم اجتماعی همزیستی را به عنوان یک مبارزه «ژرمن در مقابل اسلاو» برای تسلط، زمین و منابع محدود چارچوب‌بندی کردند. نازی‌ها با ادغام این ایده‌ها در جهان بینی خود، معتقد بودند که آلمان‌ها، نژاد آریایی، نژاد برتر و اسلاوها پست‌تر هستند. تصرف منابع و بازارهای ژاپن. ژاپن به غیر از چند ذخایر زغال‌سنگ و آهن و یک میدان نفتی کوچک در جزیره ساخالین، فاقد منابع معدنی استراتژیک بود. در اوایل قرن
فاقد منابع معدنی استراتژیک بود. در اوایل قرن بیستم، در جنگ روسیه و ژاپن، ژاپن موفق شد گسترش امپراتوری روسیه در شرق آسیا را در رقابت برای تسلط بر کره (کشور) و منچوری به عقب براند. هدف ژاپن پس از سال ۱۹۳۱، تسلط اقتصادی بر بیشتر شرق آسیا بود که اغلب در اصطلاحات پان-آسیایی‌گرایی «آسیا برای آسیایی‌ها» بیان می‌شود. ژاپن مصمم به تسلط بر بازار چین بود که ایالات متحده و دیگر قدرت‌های اروپایی بر آن تسلط داشتند. در ۱۹ اکتبر ۱۹۳۹، سفیر ایالات متحده در ژاپن، جوزف سی. گرو، در یک سخنرانی رسمی به جامعه آمریکا و ژاپن،
گرو، در یک سخنرانی رسمی به جامعه آمریکا و ژاپن، اظهار داشت که «به نظر می‌رسد نظم جدید در شرق آسیا شامل محروم کردن آمریکایی‌ها از حقوق طولانی مدت خود در چین می‌شود و مردم آمریکا با این امر مخالف هستند… حقوق و منافع آمریکا در چین با سیاست‌ها و اقدامات مقامات ژاپنی در چین خدشه دار یا از بین رفته‌است.» در سال ۱۹۳۷، حمله ژاپن به منچوری و چین انجام شد. ژاپن تحت عنوان حوزه رفاه مشترک آسیای شرقی بزرگ، با شعارهایی مانند «آسیا برای آسیایی‌ها»، ژاپن به دنبال حذف نفوذ قدرت‌های غربی در چین و جایگزینی آن با سلطه ژاپن
قدرت‌های غربی در چین و جایگزینی آن با سلطه ژاپن بود. درگیری‌های مداوم در چین منجر به تعمیق درگیری با ایالات متحده شد که در آن افکار عمومی با حوادثی مانند کشتار نانجینگ و قدرت رو به رشد ژاپن نگران شده بودند. مذاکرات طولانی بین ایالات متحده و ژاپن انجام شد. حمله ژاپن به هندوچین فرانسه/هندوچین فرانسه در جنگ جهانی دوم باعث شد رئیس‌جمهور فرانکلین دلانو روزولت تمام دارایی‌های ژاپن را در ایالات متحده مسدود کند. پیامد مورد نظر متوقف کردن حمل و نقل نفت از ایالات متحده به ژاپن بود که ۸۰ درصد از واردات نفت ژاپن را
به ژاپن بود که ۸۰ درصد از واردات نفت ژاپن را تأمین می‌کرد. هلند و بریتانیا نیز همین روند را دنبال کردند. با ذخایر نفتی ای که تنها یک سال و نیم در زمان صلح دوام می‌آورد و دوام آن در زمان جنگ بسیار کمتر بود، خط تحریم‌ها علیه ژاپن دو گزینه را برای ژاپن باقی گذاشت: پیروی از تقاضای تحت رهبری ایالات متحده برای خروج از چین یا تصرف میدان‌های نفتی در هند شرقی هلند. دولت ژاپن عقب‌نشینی از چین را غیرقابل قبول دانست. بحث میسون-اوری: نظریه «فرار به سمت جنگ». در اواخر دهه ۱۹۸۰، ریچارد آوری، مورخ بریتانیایی، درگیر یک
دهه ۱۹۸۰، ریچارد آوری، مورخ بریتانیایی، درگیر یک مناقشه تاریخی با تیموتی میسون بود که بیشتر بر سر صفحات مجله‌های گذشته و حال بر سر علل شروع جنگ در سال ۱۹۳۹ مطرح می‌شد. میسون ادعا کرده بود که «فرار به سمت جنگ» به دلیل یک بحران اقتصادی ساختاری بر هیتلر تحمیل شده بود، که هیتلر را با انتخاب تصمیم‌گیری‌های اقتصادی دشوار یا تهاجم مواجه می‌کرد. ریچارد آوری با این ادعا که آلمان در سال ۱۹۳۹ با مشکلات اقتصادی مواجه بود، برخلاف تز میسون استدلال می‌کرد، اما گستردگی این مشکلات نمی‌تواند تجاوز به لهستان را توضیح دهد و
مشکلات نمی‌تواند تجاوز به لهستان را توضیح دهد و علل شروع جنگ، انتخاب‌های رهبری نازی بود. میسون استدلال کرده بود که طبقه کارگر آلمان همیشه مخالف دیکتاتوری نازی است. در اقتصاد دو آتشه آلمان در اواخر دهه ۱۹۳۰، کارگران آلمانی می‌توانستند کارفرمایان را مجبور کنند که با رفتن به یک شرکت دیگر افزایش دستمزد مورد نظر را دریافت کنند و چنین شکلی از مقاومت سیاسی هیتلر را مجبور به جنگ در سال ۱۹۳۹ کرد؛ بنابراین، شروع جنگ ناشی از مشکلات ساختاری اقتصادی، «فرار به جنگ» ناشی از یک بحران داخلی بود. به گفته میسون، جنبه‌های
از یک بحران داخلی بود. به گفته میسون، جنبه‌های کلیدی بحران، بهبود اقتصادی متزلزلی بود که توسط یک برنامه تسلیح مجدد که اقتصاد را تحت تأثیر قرار داد و در آن غوغای ملی‌گرایانه رژیم گزینه‌های آن را محدود کرد، تهدید شد. به این ترتیب، میسون یک دیدگاه («اولویت سیاست داخلی») را در مورد ریشه‌های جنگ با مفهوم سوسیال امپریالیسم بیان کرد. تز «اولویت سیاست داخلی» میسون کاملاً در تضاد با «اولویت سیاست خارجی» بود که معمولاً برای توضیح جنگ استفاده می‌شود. میسون فکر می‌کرد که سیاست خارجی آلمان توسط ملاحظات سیاسی داخلی