payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اولیهٔ اوکراینی بود، که متن او را در اثر کُرال "زاپویت" («عهدنامه») تنظیم کرد. دو عامل دیگر در گرایش و شور ملی‌گرایانهٔ او تأثیرگذار بودند: روابط نزدیک با پسر عمویش، میخیلو استاریتسکی، ولدیمیر آنتونوویچ، مورخ و تادی رایلسکی، پژوهشگر؛ و همچنین ارتباط او با جامعهٔ مخفی هورومادا در کی‌یف، . لیسنکو به این نتیجه رسید که موسیقی بهترین راهی است که او می‌تواند میهن‌پرستی خود را بیان کند، و به جای تکرار سبک‌های موجود در موسیقی کلاسیک غربی، هدفش ایجاد مکتبی مستقل از موسیقی اوکراینی بود. در سال ۱۸۶۹ میلادی، لیسنکو به
اوکراینی بود. در سال ۱۸۶۹ میلادی، لیسنکو به کی‌یف بازگشت، و به قول ریچارد تاروسکین، مورخ موسیقی، «او یک ملی‌گرای متعهد موسیقایی به خانه بازگشت». در بازگشت به کی‌یف، به تنظیم و مطالعه ملودی‌های محلی اوکراینی ادامه داد. او زمان خود را بین فعالیت‌های متعدد، آموزش پیانو، کار در بخش انجمن موسیقی روسیه (RMS) در کی‌یف و آهنگسازی تقسیم کرد. در این دوره لیسنکو اولین اُپرای خود را به نام "چرنومورتسی" («ملوانان دریای سیاه») بین سال‌های ۱۸۷۲ و ۱۸۷۳ میلادی نوشت. همچنین میان این سال‌ها او یک فانتزیای ارکسترال با عنوان
میان این سال‌ها او یک فانتزیای ارکسترال با عنوان "اوکراینیسکی کازاک-شومکا" (آهنگ کازاک اوکراینی) و یک قطعهٔ مجلسی برای فلوت، ویولن و پیانو، فانتزی در مضامین اوکراینی نوشت. لیسنکو از سال ۱۸۷۴ تا ۱۸۷۶ میلادی به سن پترزبورگ رفت تا نزد نیکلای ریمسکی-کورساکوف در زمینهٔ ارکستراسیون تحصیل کند. علاوه بر ریمسکی-کورساکوف، او با دیگر اعضای «پنج»، به ویژه مودست موسورگسکی، که در حال کار بر روی صحنهٔ اُپرایی در اوکراین به نام "بازار مکاره در سوروچینستی" بود، ملاقات کرد. در طول این اقامت کوتاه در سن پترزبورگ، لیسنکو یک
در طول این اقامت کوتاه در سن پترزبورگ، لیسنکو یک گروه کُر را رهبری کرد، و آهنگ‌های پیانوی زیادی نوشت و بیش از ۱۰ اثر در گونه‌های مختلف نوشت. اقامت در کی‌یف. لیسنکو زمانی که در سال ۱۸۷۶ میلادی به کی‌یف بازگشت، گروه کُر دیگری را رهبری کرد. بسیاری از خوانندگان کُر تحت آموزش لیسنکو آهنگساز شدند، از جمله لوکو رووتسکی، پورفیری دموتسکی، کریلو استتسنکو و . فعالیت‌های دیگر او شامل سازماندهی کنسرت‌ها برای ورسایی و آموزش موسیقی، اغلب در بود. در اواخر دههٔ ۱۸۷۰ میلادی، لیسنکو به عنوان یک چهرهٔ برجسته در موسیقی اوکراین
لیسنکو به عنوان یک چهرهٔ برجسته در موسیقی اوکراین شناخته شد. او به عنوان یک آهنگساز اوکراینی که در یک کشور تحت کنترل روسیه زندگی می‌کرد، مشکلات مداومی را از جانب دولت تحمل کرد. رابطه او با انجمن موسیقی روسیه (RMS) به تدریج رو به وخامت گذاشت تا اینکه کاملاً نادیده گرفته شد. بر خلاف همکاران روسی خود، لیسنکو هیچ حمایت دولتی دریافت نکرد و گاهی تحت مقاومت فعال مقامات روسی قرار گرفت. فعالیت‌های سیاسی او در حمایت از فرهنگ اوکراین، باعث بدگمانی مقامات سیاسی به وی شد؛ او بارها توسط دولت زیر نظر گرفته شد و اغلب در
شد؛ او بارها توسط دولت زیر نظر گرفته شد و اغلب در مطبوعات محلی مورد حمله قرار گرفت. این فعالیت‌ها شامل جلسات مکرر با دیگر میهن پرستان اوکراینی و بعداً حمایت او از انقلاب ۱۹۰۵ میلادی و ریاست باشگاه اوکراینی بود. او به دلیل موضع‌گیری خود در قبال انقلاب در سال ۱۹۰۷ میلادی به زندان افتاد. یکی از موانع لیسنکو، فرمان امس اوکاز در سال ۱۸۷۶ میلادی بود که استفاده از زبان اوکراینی را در چاپ ممنوع کرد. او مجبور بود برخی از موسیقی‌های خود را در خارج از کشور منتشر کند، در حالی که اجرای موسیقی او باید توسط سانسور
کند، در حالی که اجرای موسیقی او باید توسط سانسور امپراتوری ممیزی می‌شد. لیسنکو برای لیبرتی اُپرای خود اصرار داشت که فقط از زبان اوکراینی استفاده کند. او قصد داشت فرهنگ اوکراینی را ترویج و ارتقا دهد، به طوری که از ترجمهٔ اُپرای "تاراس بولبا" خودداری کرد و معتقد بود که این اُپرا بیش از حد جاه طلبانه است که در خانه‌های اُپرای اوکراینی اجرا شود. چایکوفسکی تحت تأثیر اُپرا قرار گرفت و می‌خواست این اثر را در مسکو به صحنه ببرد. اصرار لیسنکو بر اجرای آن به زبان اوکراینی، نه روسی، مانع از اجرای این اجرا در مسکو شد.
نه روسی، مانع از اجرای این اجرا در مسکو شد. ادامهٔ حرفه. لیسنکو در سال‌های پایانی زندگی خود، برای افتتاح مدرسهٔ موسیقی اوکراین، به نام مدرسهٔ موسیقی لیسنکو، سرمایه جمع‌آوری کرد. دختر لیسنکو، ماریانا راه پدرش را به عنوان نوازندهٔ پیانو دنبال کرد و پسرش اوستاپ نیز در کی‌یف به تدریس موسیقی پرداخت. موسیقی. آهنگساز، نوازندهٔ پیانو، رهبر ارکستر و اتنوموزیکولوژیست، لیسنکو شخصیت اصلی موسیقی اوکراین در زمان خود بود. او آهنگساز پرکاری بود و قطعات پیانو، بیش از صد آهنگ هنری، اُپرا، و همچنین موسیقی ارکسترال، مجلسی و
هنری، اُپرا، و همچنین موسیقی ارکسترال، مجلسی و کُرال را نوشت. اُپراها. لیسنکو تعدادی از آثار اپرا نوشت، از جمله اُپرای کلاسیک اوکراینی "ناتالکا پولتاوکا"، "اتوپلنا" («"دوشیزهٔ غرق شده»"، پس از «"شب مه»" اثر: گوگول) و "تاراس بولبا"، "نوکتورن"، و دو اُپرا برای کودکان: کوزا-درزا، پان کوکی. آهنگ‌های هنری. از بین همکاران اوکراینی خود، لیسنکو بیش از همه متعهد به آهنگ‌های هنری بود. تعداد آثار او در اینگونه ۱۳۳ است و «داستان توصیفی و پرشور شگفت‌انگیزی از زندگی اروپایی قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰ میلادی را بیان می‌کند».
قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰ میلادی را بیان می‌کند». این آهنگ‌ها معمولاً از طریق آهنگسازی ساخته می‌شوند و به جزئیات متن توجه دارند. رویکرد او ویژگی‌های موسیقی سنتی اوکراین و موسیقی کلاسیک غربی را در هم می‌آمیزد. از اولی استفادهٔ مکرر از آرایه‌ها، مترهای غیرمعمول، و تأثیرات ملودی‌وار عامیانه است، در حالی که از موسیقی کلاسیک استفادهٔ رمانتیک از کروماتیسم شدید و جابجایی سریع بین مراکز تونال، که نمونه‌ای از موسیقی کلاسیک قرن بیستم است. آهنگ‌های او موضوعات بسیار متنوعی را در بر می‌گیرد که توسط داگمارا تورچین،
متنوعی را در بر می‌گیرد که توسط داگمارا تورچین، موسیقی‌شناس به عنوان «یک [محدوده] بسیار گسترده توصیف می‌شود — مونولوگ‌های دراماتیک پرشور و مرثیه‌های مراقبه‌ای، بیانیه‌های عمیق فلسفی و صحنه‌های عامیانه رنگارنگ، سرنادهای غنایی و آهنگ‌های عاشقانه وجدآور، یک والس غم‌انگیز و یک دومای قهرمانانه، یک تصنیف عاشقانهٔ گسترده و یک شعر آهنگین». لیسنکو برای بسیاری از شاعران، به‌ویژه مدرنیست‌های اوکراینی، موسیقی تنظیم کرد، که به این گونه بهترین راه را برای بیان عقاید میهنی و سیاسی خود یافت. این‌ها شامل ایوان فرانکو، یون
و سیاسی خود یافت. این‌ها شامل ایوان فرانکو، یون هربینکا، اولکساندر اولس، ، شچگولف، استاریتسکی و لسیا یوکراینکا، اما همچنین دیگرانی نیز مانند: هاینریش هاینه، آدام میتسکیه‌ویچ و سمیون نادسون بودند. او به ویژه به تاراس شوچنکو ارادت داشت و ۸۲ متن از مجموعهٔ "کوبزار" شاعر را تنظیم کرد. در اوکراین، اغلب مقایسه‌هایی بین لیسنکو و شوچنکو انجام می‌شود، که جمع آن‌ها چیزی را تشکیل می‌دهند که بسیاری از اوکراینی‌ها جوهرهٔ فرهنگ و هویت خود می‌دانند. سایر موسیقی‌های آوازی. جدای از ترانه‌های هنری، آثار آوازی لیسنکو شامل سه
جدای از ترانه‌های هنری، آثار آوازی لیسنکو شامل سه کانتات برای گروه کر و ارکستر است که همگی به متون تاراس شوچنکو مربوط می‌شود: "رادویسیا نیوو نپولیتایا" (شادباش، دشت بی‌آب)، "بیوت پوروهی" (غرش چابکان)، "نا ویچنو پامیات کوتلیاروس‌کومو" (به یاد ابدی کوتلیارفسکی).[۳۰] او همچنین حدود ۵۰۰ آهنگ محلی را برای آواز و پیانو، گروه کُر و پیانو، یا کُر آکاپلا تنظیم کرد. او دو اثر برای سالگرد مرگ شوچنکو نوشت، یک مارش مراسم خاکسپاری (۱۸۸۸ میلادی) با کلام یوکراینکا برای ۲۷امین سالگرد و یک کانتاتا (۱۹۱۱ میلادی) برای ۵۰امین
سالگرد و یک کانتاتا (۱۹۱۱ میلادی) برای ۵۰امین سالگرد. تنظیم او در سال ۱۸۸۵ میلادی از شعر میهن‌پرستانهٔ الکساندر کونیسکی که در ابتدا برای گروه کُر کودکان در نظر گرفته شده بود، در سطح بین‌المللی به عنوان «دعا برای اوکراین» شناخته شد، سرودی معنوی برای میهن. موسیقی پیانو. آثار بزرگ‌تر لیسنکو برای پیانو شامل "سوئیت اوکراینی در قالب رقص‌های باستانی"، دو راپسودی (دومی: "دومکا-شومکا" یکی از شناخته‌شده‌ترین آثار او است)، "اسکرتسو حماسی" و سونات در آ مینور. او همچنین ده‌ها اثر کوچکتر مانند نوکتورنها، پولونزها،
ده‌ها اثر کوچکتر مانند نوکتورنها، پولونزها، آهنگ‌های بدون کلام و قطعات برنامه نوشت. برخی از آثار پیانوی او تأثیرپذیری‌اش از سبک فردریک شوپن را نشان می‌دهند. موسیقی مجلسی. موسیقی مجلسی لیسنکو شامل کوارتت زهی، تریو برای دو ویولن و یک ویولا و تعدادی کار برای ویولن و پیانو است. آثار اتنوموزیکولوژیکی (موسیقی‌شناسی قومی). بررسی اجمالی. لیسنکو اولین مطالعات موسیقایی-قوم‌نگاری را دربارهٔ کوبزار نابینا، اوستاپ ورسایی انجام داد که در سالهای ۱۸۷۳ و ۱۸۷۴ میلادی منتشر کرد؛ این آثار هنوز هم سرمشق هستند. لیسنکو به تحقیق
این آثار هنوز هم سرمشق هستند. لیسنکو به تحقیق و رونویسی رپرتوار کوبزارهای دیگر از مناطق دیگر مانند: اوپاناس اسلاستیون از پولتاوا و پاولو براتیتسیا از چرنیهیف ادامه داد. او همچنین به مطالعهٔ کامل سایر سازهای محلی اوکراینی مانند توربان پرداخت. مجموعه مقالات او در مورد سازهای محلی اوکراین او را بنیانگذار اُرگانولوژی (سازشناسی) اوکراین و یکی از اولین اُرگانولوژیست‌ها در امپراتوری روسیه می‌کند. نوشته‌ها. منبع: میراث و تأثیرات. تأثیر موسیقی و سبک ناسیونالیستی او برای نسل بعدی آهنگسازان اوکراینی بسیار زیاد بود.
برای نسل بعدی آهنگسازان اوکراینی بسیار زیاد بود. آهنگسازانی مانند استانیسلاو لیودکویچ، الکساندر کوشتز، کریلو استتسنکو، یاکیف استپووی، و مهمتر از همه، مایکولا لئونتویچ، تأثیر او را تصدیق کرده‌اند. علیرغم شهرت بالای او در اوکراین، لیسنکو در خارج از کشور چندان شناخته شده نیست. از سال ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۹ میلادی، آثار کامل لیسنکو در ۲۲ جلد در کیف منتشر شد. گروهی از آهنگسازان و نوازندگان اوکراینی، از جمله: ، آریادنا لیسنکو (نوهٔ آهنگساز)، یون رژانوف، آندری اشتوهارنکو، میروسلاو اسکوریک و یوگنی استانکوویچ، مسابقهٔ
میروسلاو اسکوریک و یوگنی استانکوویچ، مسابقهٔ بین‌المللی موسیقی مایکولا لیسنکو را در سال ۱۹۶۲ میلادی به افتخار لیسنکو تأسیس کردند. خانهٔ لیسنکو در کی‌یف که از سال ۱۸۹۴ تا ۱۹۱۲ میلادی در آن اقامت داشت، در سال ۱۹۸۷ میلادی به خانه-موزهٔ مایکولا لیسنکو تبدیل شد؛ یکی از موزه‌های متعدد شهر برای شخصیت‌های فرهنگی مهم.
نیکولای ویلینسکی (؛ – kiev, ukraine) آهنگساز اهل امپراتوری روسیه بود. وی بین سال‌های ۱۹۱۹ تا ۱۹۵۷ میلادی فعالیت می‌کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین شده‌است.
نیکولای یورچنکو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کریفباس کریفیی ریه، باشگاه فوتبال زبرویوفکا برنو، باشگاه فوتبال دینامو کی‌یف، باشگاه فوتبال اسپارتاک ایوانو-فرانکیفسک، و باشگاه فوتبال کارپاتی لویو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اوکراین بازی کرده‌است.
وادیم کازاچنکو (؛ زادهٔ ) خواننده اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند شایسته فدراسیون روسیه شده‌است.
واسیل کارداش (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آرسنال کی‌یف، باشگاه فوتبال چورنومورتس اودسا، باشگاه فوتبال دینامو کی‌یف، باشگاه فوتبال مکابی حیفا، و باشگاه فوتبال کارپاتی لویو اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال اوکراین و اوکراین بازی کرده‌است.
واسیل کراینیک (؛ زادهٔ ) ورزشکار ورزش شنا اهل اوکراین است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۳ مدال برنز شده‌است.
واسیل کوبین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال توبول، باشگاه فوتبال متالیست خارکوف، باشگاه فوتبال شاختار دونتسک، باشگاه فوتبال شاختیور سالیهورسک، باشگاه فوتبال اوورلا اوژهورود، و باشگاه فوتبال کارپاتی لویو اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال اوکراین و اوکراین بازی کرده‌است.
والری کریونتسوف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال متالورگ زاپروژیا، باشگاه فوتبال متالورگ-۲ دونتسک، باشگاه فوتبال آق‌تپه، باشگاه فوتبال متالورگ دونتسک، و باشگاه فوتبال شاختار دونتسک اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال اوکراین و اوکراین بازی کرده‌است.
والری وروبیوف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کریفباس کریفیی ریه، باشگاه فوتبال دنیپرو، باشگاه فوتبال آرسنال کی‌یف، باشگاه فوتبال تورپدو مسکو، باشگاه فوتبال دینامو کی‌یف، و باشگاه فوتبال فورسکلا پولتاوا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اوکراین بازی کرده‌است.
والنتین اسلایسر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال متالورگ دونتسک، باشگاه فوتبال متالیست خارکوف، باشگاه فوتبال روستوف، باشگاه فوتبال دینامو کی‌یف، و باشگاه فوتبال اوورلا اوژهورود اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اوکراین بازی کرده‌است.
والنتین موسکوین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کریفباس کریفیی ریه، باشگاه فوتبال دنیپرو، باشگاه فوتبال هاپوئل کفار سابا، و باشگاه فوتبال اسپارتاک ایوانو-فرانکیفسک اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اوکراین بازی کرده‌است.
ناپلئون () فیلم درام تاریخی حماسی محصول ۲۰۲۳ به کارگردانی و تهیه‌کنندگی ریدلی اسکات و نویسندگی دیوید اسکارپا است. این فیلم مبتنی بر زندگی ناپلئون بناپارت است که عمدتاً به قدرت رسیدن این رهبر فرانسوی و نیز رابطهٔ او با ملکه ژوزفین را به تصویر می‌کشد. واکین فینیکس و ونسا کربی به‌ترتیب نقش ناپلئون و ژوزفین را ایفا می‌کنند. اسکات پس از اتمام فیلم خود "آخرین دوئل" در اکتبر ۲۰۲۰، "ناپلئون" را به عنوان پروژه بعدی خود معرفی کرد و فینیکس نقش اصلی را برعهده گرفت. پس از تأخیرها و بازنویسی‌ها به دلیل دنیاگیری کووید-۱۹،
تأخیرها و بازنویسی‌ها به دلیل دنیاگیری کووید-۱۹، از جمله جایگزینی کربی با جودی کومر، فیلمبرداری در فوریه ۲۰۲۲ در انگلستان آغاز شد و چندین ماه به طول انجامید. علاوه بر نویسنده دیوید اسکارپا، داریوش وولسکی، فیلمبردار و کلر سیمپسون، تدوینگر نیز از جمله همکاران مکرر اسکات بودند. "ناپلئون" در ۱۴ نوامبر ۲۰۲۳ در پاریس به نمایش درآمد و در ۲۲ نوامبر به‌وسیلهٔ گروه سینمایی سونی پیکچرز در ایالات متحده و بریتانیا اکران و سپس از طریق سرویس اینترنتی اپل تی‌وی پلاس پخش شد. این فیلم بیش از ۲۱۴ میلیون دلار در گیشه فروش
شد. این فیلم بیش از ۲۱۴ میلیون دلار در گیشه فروش داشت و نقدهای متفاوتی از منتقدان دریافت کرد (اگرچه در فرانسه بیشتر نظرات منفی بود). منتقدان سکانس‌های نبرد و اجراهای بازیگران را تحسین کردند، با این حال، فیلم به‌دلیل ریتم، لحن و عدم دقت تاریخی مورد انتقاد قرار گرفت. داستان. سال ۱۷۹۳، در گیر و دار انقلاب فرانسه، افسر ارتش جوان ناپلئون بناپارت شاهد بریدن سر ماری آنتوانت به‌وسیلهٔ گیوتین بود. در روزهای پایانی همان سال، رهبر انقلاب پل باراس به ناپلئون دستور داد محاصره تولون را بر عهده بگیرد؛ او با موفقیت به شهر
تولون را بر عهده بگیرد؛ او با موفقیت به شهر یورش برد و کشتی‌های انگلیسی را با توپخانه فراری داد. پس از برکناری و اعدام ماکسیمیلیان روبسپیر در پایان حکومت وحشت، رهبران فرانسه، از جمله ناپلئون، کوشیدند تا پایداری را بازگردانند. ناپلئون بار دیگر با به‌کارگیری توپخانه، شورش سلطنت‌طلبان را در سال ۱۷۹۵ سرکوب کرد. ناپلئون به بیوهٔ اشرافی ژوزفین بوآرنه اظهار عشق می‌کند و این دو سرانجام با هم پیوند زناشویی می‌بندند. با اینکه فعالیت جنسی این دو بسیار است، ژوزفین باردار نمی‌شود. در مصر، او در نبرد اهرام در سال ۱۷۹۸
نمی‌شود. در مصر، او در نبرد اهرام در سال ۱۷۹۸ بار دیگر پیروز شد، اما هنگامی می‌شنود که ژوزفین معشوقه‌ای به‌نام هیپولیت چارلز دارد، به خانه بازگشت. دیرکتوار فرانسه ناپلئون را بابت رها کردن لشکریانش نکوهش کرد، اما او آن‌ها را به‌خاطر رهبری ضعیفشان در فرانسه سرزنش می‌کند. ناپلئون در کنار چند هم‌دست مانند تالیران، فوشه، سیه و دوکوس، دیرکتوار را در کودتایی سرنگون می‌کند و به کنسول‌های فرانسه تبدیل می‌شود. ناپلئون در سال ۱۸۰۴ به‌واسطهٔ پاپ به‌عنوان امپراتور فرانسه تاج‌گذاری می‌کند و در طی مراسم تاج‌گذاری، او
تاج‌گذاری می‌کند و در طی مراسم تاج‌گذاری، او جسورانه و با اعتماد به‌نفس، تاج را بر سر خودش می‌گذارد. وزیر امور خارجه تالیران به اتریش پیشنهاد اتحاد می‌دهد، اگرچه اتریشی‌ها این ایده را رد می‌کنند. یک سال بعد، ناپلئون در نبرد استرلیتز، اتریشی‌ها و روس‌ها را مغلوب کرد و آن‌ها را مجبور کرد تا پیش از بمباران یخ‌ها و غرق کردنشان، بر فراز دریاچه‌های یخ زده عقب‌نشینی کنند. پس از آن، او امپراتور اتریش فرانتس دوم را دعوت می‌کند — که تزار روسیه الکساندر یکم از شرکت در این جلسه خودداری می‌کند — و به فرانتس می‌گوید از
این جلسه خودداری می‌کند — و به فرانتس می‌گوید از آنجایی که او ارتش آن‌ها را به‌طور کامل نابود نکرده‌است، انتظار دارد که تزار قدردان باشد. مادر ناپلئون از فرزندش می‌خواهد زنی را باردار کند تا ثابت شود که ژوزفین نابارور است. ناپلئون در سال ۱۸۱۰ از او جدا شد و هنگامی که ژوزفین نخست از خواندن فرمان جدایی خودداری کرد، ناپلئون نزد مردم به صورت ژوزفین سیلی زد، اما آن دو با هم رابطه خوبی دارند و به داد و ستد نامه‌های دوستانه ادامه می‌دهند. ناپلئون با ماری لوئیز اتریش ازدواج کرد که یک سال بعد صاحب پسری شد. در سال
ازدواج کرد که یک سال بعد صاحب پسری شد. در سال ۱۸۱۲، ناپلئون پس از اینکه تزار از پیمان صلح با فرانسه کنار کشید، به روسیه تهاجم نظامی برد. او با وجود ایستادگی چریکی خونین از سوی نیروهای کازاک‌های دن، در نبرد بورودینو پیروز می‌شود، اما مسکو را خالی از سکنه و سپس شعله‌ور می‌بیند. ناپلئون هنگام زمستان با از دست دادن حدود نیم میلیون نفر به فرانسه عقب‌نشینی می‌کند. در سال ۱۸۱۴، ائتلاف ناپلئون را به کناره‌گیری و تبعید به البا مجبور کرد. در سال ۱۸۱۵، ناپلئون با شنیدن اینکه ژوزفین حالش خوب نیست، از جزیره می‌گریزد و
اینکه ژوزفین حالش خوب نیست، از جزیره می‌گریزد و در فرانسه به قدرت بازمی‌گردد. ژوزفین که مجبور شده بود در قلعه مالمیسون خلوت کند، پیش از رسیدن ناپلئون می‌میرد. پادشاه لوئی هجدهم هنگ پنجم را برای توقف ناپلئون می‌فرستد، اما ناپلئون آن‌ها را مجذوب خود می‌کند تا به او بپیوندند. هنگام نبرد واترلو در ژوئن، ناپلئون با گردآوری نیروهای بیشتر، با ارتش بریتانیا به رهبری دوک ولینگتون رو در رو می‌شود. حملات سواره‌نظام فرانسه به‌وسیلهٔ میادین پیاده‌نظام بریتانیا دفع می‌شود و ناپلئونِ ناامید سربازان باقی‌ماندهٔ خود را به
و ناپلئونِ ناامید سربازان باقی‌ماندهٔ خود را به پیش وامی‌دارد، اما این پیشروی به‌وسیلهٔ خطوط دوباره تشکیل‌شده از پیاده‌نظام دشمن نابود می‌شود. نیروهای پروسی مارشال بلوشر برای نیروبخشی به ولینگتون می‌رسند و فرانسوی‌ها گسیخته می‌شوند. در حالی که ناپلئون عقب‌نشینی می‌کند، به ولینگتون ادای احترام نظامی می‌کند. ناپلئون این بار به جزیره سنت هلن در اقیانوس اطلس تبعید می‌شود و در حال گفتن شوخی کنایه‌دار با کودکان دیده می‌شود، خاطرات خود را می‌نویسد که به یکی از پرفروش‌ترین کتاب‌ها در سراسر جهان تبدیل می‌شود و
پرفروش‌ترین کتاب‌ها در سراسر جهان تبدیل می‌شود و نسخه‌ای از تاریخ را به شنوندگان خود ارائه می‌دهد که در آن او همیشه درست‌کار است. ناپلئون با شنیدن اینکه ژوزفین او را فراخواند تا دوباره همدیگر را ملاقات کنند، در سال ۱۸۲۱ درگذشت. تولید. توسعه. در ۱۴ اکتبر ۲۰۲۰، ریدلی اسکات همان روزی که فیلم‌برداری فیلمش "آخرین دوئل" به پایان رسید، نام "کیت‌بگ" را به‌عنوان پروژه بعدی خود برای استودیوی قرن بیستم معرفی کرد و کارگردانی و تهیه‌کنندگی آن را بر اساس فیلم‌نامه‌ای از دیوید اسکارپا، همکار اسکات در "تمام پول‌های جهان"
دیوید اسکارپا، همکار اسکات در "تمام پول‌های جهان" بر عهده خواهد داشت. واکین فینیکس در نقش رهبر نظامی و سیاسی فرانسه ناپلئون بناپارت به پروژه پیوست و پس از "گلادیاتور" (۲۰۰۰) او دوباره با این کارگردان همکاری کرد. با این حال، زمانی که قرارداد اسکات با استودیو قرن بیستم تا پایان سال منعقد شد، این پروژه در دسترس دیگر استودیوهای بزرگ قرار گرفت. در ژانویه ۲۰۲۱، استودیو اپل تی وی تعهد خود را برای تأمین مخارج مالی و تولید فیلم اعلام کرد و فیلم‌برداری آن نیز در سال ۲۰۲۲ در بریتانیا شروع خواهد شد. اسکات در بیانیه‌ای
در بریتانیا شروع خواهد شد. اسکات در بیانیه‌ای گفت: «ناپلئون مردی است که من همیشه مجذوب او بوده‌ام، او از ناکجاآباد آمد تا بر همه چیز حکومت کند — اما در تمام مدتی که با همسر زناکارش ژوزفین جنگی عاشقانه داشت. او دنیا را تسخیر کرد تا عشق او را به دست آورد و چون نتوانست، آن را فتح کرد تا او را از بین ببرد و در این راه خود را نابود کرد.» جودی کومر بازیگر فیلم "آخرین دوئل" اولین انتخاب اسکات برای ایفای نقش امپراتور ژوزفین بود. او برای بازی در مارس ۲۰۲۱ وارد مذاکره شد و انتخاب در این نقش را در سپتامبر تأیید کرد و
شد و انتخاب در این نقش را در سپتامبر تأیید کرد و گفت: «من فقط از فرصتی برای کار دوباره با ریدلی و تیمش و ایده کار با واکین، کسی که به شدت او را تحسین می‌کنم، استفاده کردم. . . من بسیار هیجان زده هستم که آن دنیا را موشکافی کنم.» در نوامبر، او گفت که نقش او "یک چالش بزرگ دیگر خواهد بود، اما چیزی که من در مورد درام‌های دورانی دوست دارم این نوع دگرگونی است. حتی در حال حاضر، انجام برخی تست‌های لباس و مو برای "کیت‌بگ"، بسیار هیجان‌انگیز است، زیرا بیرون رفتن از خود و وارد شدن به شخص دیگری بسیار آسان‌تر می‌شود.»
و وارد شدن به شخص دیگری بسیار آسان‌تر می‌شود.» در ۴ ژانویه ۲۰۲۲، کامر به دلیل تغییرات زمان‌بندی ناشی از همه‌گیری کووید-۱۹، جدایی خود از فیلم را اعلام کرد. در همان روز ونسا کربی به عنوان جانشین وی معرفی شد. در ۱۸ ژانویه ۲۰۲۲، تهیه کننده کوین جی. والش گفت که نام فیلم به "ناپلئون" تغییر داده شده‌است. در فوریه طاهر رحیم به جمع بازیگران اضافه شد. فیلمبرداری. مراحل ساخت فیلم در فوریه ۲۰۲۲ آغاز شد. برخلاف سایر فیلم‌های مربوط به ناپلئون، مانند "واترلو" (۱۹۷۰) که فقط یک سکانس نبرد داشتند، این فیلم شش سکانس نبرد
فقط یک سکانس نبرد داشتند، این فیلم شش سکانس نبرد چشمگیر را نمایش می‌دهد. عنوان کاری پروژه، "مارنگو" بود که به نبرد مارنگو (۱۸۰۰) اشاره داشت. فیلمبرداری در مارس ۲۰۲۲ در لینکلن، انگلستان آغاز شد. طبق گزارش‌ها، عوامل پروژه یک هفته را صرف آماده‌سازی کلیسای جامع لینکلن کردند. تصویربرداری در کلیسای جامع در ۱۷ و ۱۸ مارس، بین ساعت ۷ صبح تا ۷ بعد از ظهر صورت گرفت. همچنین فیلم‌برداری در دیگر مکان‌های انگلستان صورت گرفت: کاخ استو، باکینگهام‌شر؛ وست ویکام پارک، باکینگهام‌شر؛ کاخ بلنهایم، وودستاک، آکسفوردشر؛ کاخ
کاخ بلنهایم، وودستاک، آکسفوردشر؛ کاخ پت‌ورث، ساسکس؛ کاخ بوتون، کترینگ؛ و کالج سلطنتی نیروی دریایی، گرینیچ، لندن. این پروژه به مدت سه هفته در مالت فیلم‌برداری شد. تصویربرداری در مالت از مهٔ ۲۰۲۲ آغاز شد. استحکامات ریکازلی در کالکارا به محوطهٔ تصویربرداری محاصره تولون مربوط به سال ۱۷۹۳ تبدیل شد؛ ناپلئون در این سال نخستین پیروزی خود را کسب کرد. انتشار. "ناپلئون" در ۱۴ نوامبر ۲۰۲۳ در تالار کنسرتی سال پلیل در پاریس به نمایش درآمد. این فیلم در ۲۲ نوامبر ۲۰۲۳ به‌وسیلهٔ گروه سینمایی سونی پیکچرز در ایالات متحده و
گروه سینمایی سونی پیکچرز در ایالات متحده و بریتانیا اکران و سپس از طریق سرویس اینترنتی اپل تی‌وی پلاس پخش شد. برای اکران سینمایی فیلم، اپل استودیوز با سونی پیکچرز تحت نظر کلمبیا پیکچرز همکاری کرد تا به نمایش فیلم در جهان کمک کند. بازخورد. گیشه. تا ۹ ژانویهٔ ۲۰۲۴، "ناپلئون" ۶۱٫۳ میلیون دلار در ایالات متحده و کانادا و ۱۵۲٫۸ میلیون دلار در سایر مناطق به دست آورده‌است که مجموعاً ۲۱۴٫۱ میلیون دلار در سراسر جهان است. در ایالات متحده و کانادا، "ناپلئون" در کنار فیلم‌های "آرزو" و "سالتبرن" اکران شد، و در ابتدا
فیلم‌های "آرزو" و "سالتبرن" اکران شد، و در ابتدا پیش‌بینی می‌شد که حدود ۲۲ میلیون دلار از ۳٫۵۰۰ سینما در پنج روز افتتاحیه آخر هفته روز شکرگزاری بفروشد. پس از کسب ۷٫۷ میلیون دلار در روز اول (شامل ۳ میلیون دلار از پیش نمایش‌های سه شنبه شب)، برآوردها به ۲۹ تا ۳۳ میلیون دلار افزایش یافتند. این فیلم سپس ۴٫۴ میلیون دلار در روز شکرگزاری و ۸٫۴ میلیون دلار در روز جمعه به دست آورد. این فیلم در آخر هفته افتتاحیه خود به ۲۰٫۴ میلیون دلار رسید (و مجموعاً ۳۲٫۵ میلیون دلار در طول پنج روز) و پس از "" در جایگاه دوم قرار
در طول پنج روز) و پس از "" در جایگاه دوم قرار گرفت. این فیلم در دومین آخر هفته خود با ۶۵ درصد سقوط به رتبه ششم رسید و ۷٫۱ میلیون دلار فروخت. به گفتهٔ ربکا روبین در "ورایتی"، این فیلم تحت اکران سینمایی مرسم باید ۵۰۰ تا ۶۰۰ میلیون دلار در سرتاسر جهان فروش داشته باشد تا هزینه‌ها و درآمد فیلم برابر شود و سود یا زیانی وجود نداشته باشد. منتقدان. تماشاگرانی که توسط سینماسکور مورد بررسی قرار گرفتند، به فیلم نمره متوسط «B-» در مقیاس A+ تا F دادند، در حالی که آنهایی که توسط پست‌ترک در نظرسنجی شرکت کردند ۷۲٪ نمره
که توسط پست‌ترک در نظرسنجی شرکت کردند ۷۲٪ نمره مثبت کلی به آن دادند و ۴۶٪ گفتند که قطعاً فیلم را توصیه می‌کنند.
ولادیسلاو بوخوف (؛ زادهٔ ) ورزشکار ورزش شنا اهل اوکراین است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۲ مدال برنز شده‌است.
ولادیسلاو پرودیوس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال لوکوموتیو نیژنی نووگورود، باشگاه فوتبال آرسنال کی‌یف، باشگاه فوتبال آنژی مخاچ‌قلعه، باشگاه فوتبال متالیست خارکوف، باشگاه فوتبال بالتیکا کالینینگراد، باشگاه فوتبال سوکول ساراتوف، باشگاه فوتبال روستوف، باشگاه فوتبال دینامو کی‌یف، و باشگاه فوتبال فورسکلا پولتاوا اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال اوکراین و اوکراین بازی کرده‌است.
ولادیسلاو کریششین (؛ ۱۹ نوامبر ۱۹۴۶ – ۸ آوریل ۲۰۰۱ (aged 54)) ورزشکار وزنه‌برداری اهل اوکراین بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال طلا شده‌است.
ولادیسلاو کوچراهین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال دنیپرو اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال Ukraine national under-16 football team, Ukraine national under-17 football team, Ukraine national under-18 football team، زیر ۲۰ سال اوکراین، زیر ۲۱ سال اوکراین، و اوکراین بازی کرده‌است.
ولادیمیر سوچنکو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال متالیست خارکوف، باشگاه فوتبال سئول، باشگاه فوتبال روستوف، باشگاه فوتبال لادا-تولیاتی، و باشگاه فوتبال احمد گروزنی اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال اوکراین و اوکراین بازی کرده‌است.
ولادیمیر هورونجی (؛ زادهٔ ) تهیه‌کننده فیلم، آهنگساز اهل اتحاد جماهیر شوروی است. وی از سال ۱۹۶۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. از فیلم‌های او می‌توان به "خون بی‌گناه" اشاره کرد.
ولودیمیر ایواسیوک (به ) (به انگلیسی: Volodymyr Ivasyuk) (زادۀ میلادی – درگذشتۀ ۲۴–۲۷ آوریل ۱۹۷۹ میلادی) شاعر، آهنگساز، ترانه‌سرا، و خوانندۀ اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. او نویسنده و آهنگساز آهنگ پرطرفدار «روتای سرخ» (گُلی افسانه‌ای) است که توسط سوفیا روتارو در سال ۱۹۷۱ میلادی محبوبیت یافت و بعداً توسط خوانندگان دیگر نیز اجرا شد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه ملی شوچنکو شده‌است.