payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پخت خود برای ماکارونی بولونی("Maccheroni alla" bolognese) را ضبط و متعاقباً منتشر کرد، آنچه اکنون راگو بولونی("راگو آلا بولونز) نامیده" می‌شود به تدریج مطابق با آشپزی هر منطقه تکامل یافته‌است. اصلی‌ترین تغییر در زمینه انتخاب نوع پاستا است که امروزه به‌طور گسترده از تالیاتله تازه استفاده می‌شود. یکی دیگر از موارد تکاملی از زمان پیدایش آن، افزودن گوجه فرنگی، چه به صورت پوره یا به صورت رب غلیظ، به ترکیب رایج مواد است. به‌طور مشابه، هم شراب و هم شیر امروزه در فهرست مواد تشکیل دهنده بسیاری از دستور العمل‌های
فهرست مواد تشکیل دهنده بسیاری از دستور العمل‌های معاصر دیده می‌شوند و گوشت گاو عمدتاً جایگزین گوشت گوساله به عنوان گوشت غالب شده‌است. در سال ۱۹۸۲، آکادمی ایتالیایی آشپزی ("Accademia Italiana della Cucina")، سازمانی که به حفظ میراث آشپزی ایتالیا اختصاص دارد، دستور العمل «"راگوی" کلاسیک بولونی» را در اتاق بازرگانی بولونیا ("La Camera di Commercio di Bologna") ثبت و سپرده گذاری کرد. نسخه ای از دستور پخت آکادمی برای آشپزخانه‌های آمریکایی نیز منتشر شد. دستور آکادمی مواد تشکیل دهنده را شامل گوشت سینه گاو برش
آکادمی مواد تشکیل دهنده را شامل گوشت سینه گاو برش داده شده ("cartella di manzo")، پانشیتای تازه دودی نشده (pancetta "di maiale distesa")، پیاز، هویج، کرفس، پساتا (یا پوره گوجه فرنگی)، آب گوشت، شراب خشک (شراب بدون شکر)، شیر، نمک و فلفل تعریف می‌کند. امروزه، حتی در میان سرآشپزهای بومی ایتالیایی، تنوع زیادی از دستور غذا وجود دارد، و این مجموعه توسط برخی از سرآشپزهای آمریکایی که به دلیل تخصص خود در غذاهای ایتالیایی شناخته شده‌اند، بیشتر گسترش یافته‌است. "راگو بولونی (Ragù alla bolognese)" سس پیچیده‌ای است که
بولونی (Ragù alla bolognese)" سس پیچیده‌ای است که شامل تکنیک‌های مختلف پخت و پز از جمله دم کردن، تفت دادن و آب پز کردن می‌شود. به همین خاطر، تفسیر و انطباق آن توسط سرآشپزهای حرفه ای و آشپزهای خانگی به شدت شابع است. بیشترین تفاوت‌ها عبارتند از اینکه کدام گوشت (گوشت گاو، گوشت خوک یا گوساله) استفاده شود و مقدار نسبی آن‌ها، احتمال گنجاندن گوشت‌های پخته شده یا مشتقات گوشت، همچنین اینکه از کدام روغن در مراحل تفت دادن استفاده شود (چربی گوشت خوک، کره، زیتون یا روغن نباتی)، چه شکلی از گوجه فرنگی استفاده می‌شود
روغن نباتی)، چه شکلی از گوجه فرنگی استفاده می‌شود (تازه، کنسرو شده یا رب)، ترکیب مایعات پخت و پز (شراب، شیر، آب گوجه فرنگی، یا آب گوشت) و ترتیب خاص افزودن آنها. تغییرات متعدد در بین دستور العمل‌های راگوی بولونی ("راگو آلا بولونز)" بسیاری را به جستجوی یک دستور العمل قطعی و معتبر سوق داده‌است. برخی از اشخاص دستور تهیه شده توسط آکادمی آشپزی ایتالیا (Accademia Italiana della Cucina) در سال ۱۹۸۲ را به عنوان «اصیل ترین» پیشنهاد کرده‌اند. با این حال، این پیشنهاد با اعتقادات و اظهارات خود آکادمی در مورد وفادار
با اعتقادات و اظهارات خود آکادمی در مورد وفادار ماندن به سنت در مستندسازی و حفظ میراث آشپزی ایتالیا ناسازگار است. سرآشپز متولد میلان، ماریو کاراملا، اظهار داشت: «در ایتالیا، چندین دستور العمل سنتی ازتالیاته با راگوی بولونی ("tagliatelle al ragù alla bolognese)" با تغییرات کم و بیش جزئی وجود دارد.» به گفته فیلیسیتی کلوک، نویسنده کتاب آشپزی و نویسنده غذا در بریتانیا، «واقعیت این است که هیچ دستور العمل قطعی برای سس گوشت بولونی وجود ندارد، اما برای اینکه شایسته این نام باشد، باید به سنت‌های منطقه احترام
شایسته این نام باشد، باید به سنت‌های منطقه احترام بگذارد»، دیدگاهی که با آنچه اغلب توسط آکادمی آشپزی ایتالیا بیان می‌شود مطابقت دارد. بسیاری از گونه‌های مختلف یک ساختار اصلی مشترک دارند. به عنوان مثال، سیر در تمام دستور العمل‌های ذکر شده در بالا وجود ندارد، همچنین گیاهانی، مانند برگ بو، که برخی از آنها به‌طور معمول استفاده می‌کنند، نیز بکار نمی‌روند. چاشنی به نمک، فلفل و گهگاهی جوز هندی محدود می‌شود. در تمام دستور العمل‌ها، گوشت به عنوان ماده اصلی غالب است، در حالی که گوجه فرنگی، به هر شکلی از آن، تنها یک
در حالی که گوجه فرنگی، به هر شکلی از آن، تنها یک ماده کمکی است. سرو و استفاده سنتی. در بولونیا "راگو" به‌طور سنتی همراه با با تالیاتله تهیه شده با تخم مرغ و آرد گندم نرم شمال ایتالیا سرو می‌شود. جایگزین‌های قابل قبول برای تالیاتله تازه شامل سایر شکل‌های ماکارونی پهن و مسطح مانند پاپاردله یا فتوچینی، و شکل‌های لوله‌ای مانند ریگاتونی و پنه است. در حالی که ترکیب "راگو" با تالیاتله تازه سنتی‌ترین و معتبرترین روش در غذاهای بولونی است، برخی - مانند پیرو والدیسرا - به نفع استفاده از ترکیب گسترده بین‌المللی آن،
- به نفع استفاده از ترکیب گسترده بین‌المللی آن، می‌خواهند مصرف آن با اسپاگتی را تبلیغ کنند، حتی سعی دارند وانمود کنند که مصرف آن با اسپاگتی چندان هم با سنت محلی بیگانه نیست. "از راگوی بولونی (Ragù alla bolognese)" "به" همراه بشامل برای تهیه لازانیا پخته سنتی به سبک بولونی نیز استفاده می‌شود. اسپاگتی بولونز. اسپاگتی بولونیزه (گاهی اوقات "اسپاگتی آلا بولونیزه" نیز نامیده می‌شود) یک غذای پاستا است که در خارج از ایتالیا رایج است، اما جزو غذاهای سنتی بولونی یا حتی به‌طور کلی ایتالیایی نیست. زمانی که
بولونی یا حتی به‌طور کلی ایتالیایی نیست. زمانی که ایتالیایی‌ها در خارج از کشور با آن مواجه می‌شوند، به‌طور کلی این غذا را غیراصیل می‌دانند. این غذا شامل اسپاگتی است که با سس تهیه شده از گوجه فرنگی، گوشت گاو چرخ کرده، سیر، شراب و گیاهان سرو می‌شود. گاهی اوقات گوشت گاو چرخ کرده را می‌توان با سایر گوشت‌های چرخ کرده جایگزین کرد. از این نظر، سس در واقع بیشتر شبیه راگوی ناپلی از جنوب ایتالیا است تا نسخه شمالی بولونی راگو. این غذا اغلب با پارمزان رنده شده سرو می‌شود، اما از پنیرهای محلی مانند چدار رنده شده نیز
اما از پنیرهای محلی مانند چدار رنده شده نیز استفاده می‌شود. ممکن است با نسبت بیشتری از سس به پاستا نسبت به غذاهای اصیل ایتالیایی اسپاگتی سرو شود. سس ممکن است روی ماکارونی گذاشته شود (به جای اینکه به روش ایتالیایی با آن مخلوط شود) یا حتی در ظرفی جدا از آن سرو شود و به مصرف‌کنندگان اجازه می‌دهد که آن را خودشان مخلوط کنند. منشأ این غذا نامشخص است، اما ممکن است در چارچوب مهاجرت اوایل قرن بیستم ایتالیایی‌های جنوبی به قاره آمریکا (به‌ویژه ایالات متحده) به‌عنوان نوعی آمیختگی متأثر از سبک غنی از گوجه‌فرنگی راگوی
نوعی آمیختگی متأثر از سبک غنی از گوجه‌فرنگی راگوی ناپلی شکل گرفته باشد. یا ممکن است در رستوران‌های مهاجران ایتالیایی در بریتانیا در دوران پس از جنگ توسعه یافته باشد. اولین اشاره به این ترکیب در کتاب "دستور العمل‌های عملی ایتالیایی برای آشپزخانه‌های آمریکایی"، نوشته جولیا لاوجوی کانیبرتی در سال ۱۹۱۷، منتشر شد و برای جمع‌آوری کمک‌های مالی برای خانواده‌های سربازان ایتالیایی، در زمان جنگ جهانی اول منتشر شد. در این کتاب سس بولونز برای «ماکارونی یا اسپاگتی» توصیه شده‌است. استفاده از این دومی (یعنی اسپاگتی) در
شده‌است. استفاده از این دومی (یعنی اسپاگتی) در واقع از مدتها قبل در ایالات متحده رواج یافته بود، برخلاف تالیاتله، که به‌طور سنتی بصورت تازه تهیه می‌شود و به دلیل شکنندگی قوامش، صادراتش دشوار بود. در کشورهایی که این غذا رایج شده، سس را اغلب برای لازانیا به کار می‌برند برخلاف بولونیا و جاهای دیگر ایتالیا که بصورت راگوی بولونی ("ragù alla bolognese") استفاده می‌شود.
ماکارونی پو فلوتسکی (به روسی: "макароны по-флотски"، به معنای ماکارونی به سبک نیروی دریایی) یک غذای روسی است که از ماکارونی پخته شده (معمولاً ماکارونی، پنه یا فوسیلی) مخلوط با قیمه مرکب از گوشت چرخ کرده خورشتی (معمولا گوشت گاو یا خوک) سرخ شده و پیاز سرخ شده و طعم دار شده با نمک و فلفل سیاه تشکیل شده‌است. این غذا که در ابتدا در نیروی دریایی سرو می‌شد، به دلیل سادگی، هزینه کم و زمان کوتاه آماده‌سازی در روسیه محبوب شد.ماکارونی پو فلوتسکی به ویژه پس از جنگ جهانی دوم در دوران فقر در اتحاد جماهیر شوروی محبوب شد.
دوم در دوران فقر در اتحاد جماهیر شوروی محبوب شد. آماده‌سازی. پاستا در آب جوش نمکی پخته می‌شود. پیازها به خوبی خرد می‌شوند و گوشت باید چرخ شده و ریز باشد. بعد از ریختن مقداری روغن روی ماهیتابه پیازهای خرد شده را تفت داده و بعد از اینکه رنگ طلایی پیدا کرد گوشت را به آن اضافه می‌کنیم تا سرخ شود. گوشت چرخ کرده را می‌توان با کنسرو گوشت ("توشونکا") جایگزین کرد. قیمه با نمک و فلفل مزه دار می‌شود. وقتی گوشت سرخ شد و پاستا پخته شد با هم مخلوط می‌شوند. این غذا معمولاً بدون هیچ گونه افزودنی سرو می‌شود، اما می‌توان آن
بدون هیچ گونه افزودنی سرو می‌شود، اما می‌توان آن را با ترشی میل کرد.
توشونکا (، از тушение - 'تفت داده') یک گوشت خورش کنسرو شده‌است که به ویژه در روسیه و سایر کشورهای بلوک شرق سابق محبوبیت دارد. این نام رایج برای انواع مختلف کنسرو گوشت خورش شده‌است که همه آنها مطابق با استانداردهای دقیق اداره استانداردهای اورآسیا (GOST) نیستند. توشونکا را می‌توان در شرایط سخت استفاده و نگهداری کرد و بنابراین بخشی از مواد غذایی نظامی در کشورهای مستقل مشترک المنافع است. برای مردم اتحاد جماهیر شوروی، توشونکا بخشی از مواد غذایی نظامی و توریستی بود. در برخی از دوره‌های زمانی بسیار شدید فقط می‌شد
در برخی از دوره‌های زمانی بسیار شدید فقط می‌شد آن را با کوپن‌های غذایی خریداری کرد.
جیره‌های نظامی کالاهایی هستند که برای تأمین نیازهای پرسنل نظامی توزیع می‌شوند. همان‌طور که از نامشان پیداست، جیره‌های نظامی در گذشته(historically) و اغلب همچنان مشمول جیره‌بندی هستند، به طوری که هر فرد مقدار مشخصی از اقلام موجود را دریافت می‌کند. توزیع کالاهای صادرشده توسط ارتش و جیره‌بندی آن‌ها از آغاز جنگ‌های سازمان‌یافته وجود داشته است. اگرچه اصطلاح «جیره نظامی» معمولاً به غذا و نوشیدنی اشاره دارد، اما ممکن است به انواع دیگر اقلامی که برای پرسنل نظامی جیره‌بندی می‌شوند نیز اطلاق شود، مانند سوخت، الکل،
می‌شوند نیز اطلاق شود، مانند سوخت، الکل، کالاهای گران‌قیمت یا اقلام مصرفی. دریافت این جیره‌ها می‌تواند از طریق سهمیه‌بندی یا کارت جیره صورت گیرد، یا ممکن است بدون هزینه به افراد داده شوند. جیره‌های نظامی یکی از اجزای اصلی تغذیه نظامی هستند—شاخه‌ای از علم که به بررسی تغذیه در شرایط نظامی می‌پردازد. تحقیقات گسترده‌ای برای تهیه جیره‌های نظامی انجام می‌شود، از جمله بررسی ارزش غذایی و انرژی‌زایی جیره‌ها، روش‌های جلوگیری از فساد مواد غذایی، نوع وعده‌هایی که باید ارائه شود، میزان غذایی که هر جیره باید داشته باشد،
شود، میزان غذایی که هر جیره باید داشته باشد، و مشخصات دقیق هر وعده و مواد تشکیل‌دهنده آن. انواع. جیره میدانی. جیره میدانی (Field ration) نوعی جیره نظامی است که برای تأمین تغذیه و انرژی مورد نیاز پرسنل در میدان نبرد، در خط مقدم یا در شرایطی که امکانات غذایی در دسترس نیست، طراحی شده است. جیره‌های میدانی را می‌توان به دو نوع اصلی تقسیم کرد: جیره پادگانی. جیره پادگانی (Garrison ration) نوعی جیره نظامی است که بسته به کاربرد و زمینه استفاده، می‌تواند به موارد مختلفی اشاره داشته باشد مثل: جیره‌ای که به پرسنل
مختلفی اشاره داشته باشد مثل: جیره‌ای که به پرسنل مستقر در اردوگاه، پایگاه یا پادگان اختصاص داده می‌شود؛ سهمیه‌ای که به پرسنل داده می‌شود تا کالا یا جیره‌هایی که در پادگان فروخته می‌شوند را خریداری کنند (یا کالاهایی که با آن سهمیه خریداری می‌شوند)؛ نوع خاصی از جیره؛ یا یک سیستم ترکیبی که بسته به شرایط (مثلاً در زمان صلح یا جنگ) تفاوت‌ها و ویژگی‌های خاص خود را دارد.
حدس‌ها و ابطال‌ها نام کتابی از فیلسوف اتریشی کارل پوپر است . سخن اصلی نویسنده در این اثر آن است که ما می‌توانیم همواره از اشتباهات خود پند بگیریم و از آن‌ها فرصت‌های مناسب و خردمندانه برای خلق نظریه‌های نو و رشد معرفت پدیدآوریم. از نظر مؤلف، رد و ابطال یک نظریه، همواره برداشتن گامی رو به جلو است و ما را به حقیقت نزدیک‌تر می‌کند. این‌گونه است که ما می‌توانیم از اشتباهات خود پند بگیریم و نکات مهمی را بیاموزیم. این کتاب توسط رحمت‌اله جباری ترجمه و در شرکت سهامی انتشار چاپ شده است.
یک گرم کن جیره بدون شعله نوعی از بسته‌های خودگرمایشی غذا است که در جیره نظامی ارتش آمریکا موسوم به غذای آماده خوردن (MRE) استفاده می‌شود و قادر است ۸ اونس (معادل ۲۳۰ گرم) غذای اصلی را تا دمای ۱۰۰ درجه فارنهایت (۳۸ درجه سلسیوس) در ۱۲ دقیقه گرم کند، در حالی که هیچ نوع شعله قابل رویتی تولید نکند. گرم کن جیره حاوی پودر فلز منیزیم است که با مقدار کمی آهن و نمک خوراکی آلیاژ شده‌است. برای فعال کردن واکنش، مقدار کمی آب اضافه می‌شود و با ادامه واکنش گرمازا، به سرعت به نقطه جوش آب می‌رسد. واکنش شیمیایی. گرم کن‌های
به نقطه جوش آب می‌رسد. واکنش شیمیایی. گرم کن‌های جیره در یک فرایند انتقال الکترون به نام واکنش اکسیداسیون - کاهش گرما تولید می‌کنند. آب فلز منیزیم را بر اساس واکنش شیمیایی زیر اکسید می‌کند: این واکنش شبیه به زنگ زدگی آهن توسط اکسیژن است و تقریباً با همان سرعت آهسته پیش می‌رود که برای تولید گرمای قابل استفاده بسیار کند است. برای تسریع واکنش، ذرات آهن فلزی و نمک خوراکی (NaCl) با ذرات منیزیم مخلوط می‌شوند. فلزات آهن و منیزیم وقتی در یک الکترولیت معلق می‌شوند، یک سلول گالوانیکی را تشکیل می‌دهند که می‌تواند
یک سلول گالوانیکی را تشکیل می‌دهند که می‌تواند الکتریسیته تولید کند. هنگامی که آب به گرم کن جیره اضافه می‌شود، نمک را حل می‌کند و یک الکترولیت آب نمک تشکیل می‌دهد و در نتیجه هر ذره منیزیم و آهن را به یک باتری کوچک تبدیل می‌کند. از آنجایی که ذرات منیزیم و آهن در تماس هستند، اساساً به هزاران باتری کوچک اتصال کوتاه تبدیل می‌شوند که به سرعت می‌سوزند و در فرآیندی که دانشمندان آن را «سلول‌های گالوانیکی فوق‌خورنده» می‌نامند، گرما تولید می‌کنند. یک برند از جیره‌های خودگرم شونده از ۷٫۵ گرم آلیاژ پودری منیزیم-آهن
خودگرم شونده از ۷٫۵ گرم آلیاژ پودری منیزیم-آهن استفاده می‌کند که شامل ۹۵ درصد منیزیم و ۵ درصد وزنی آهن، ۰٫۵ گرم نمک، به اضافه پرکننده داخلی و عامل ضد کف می‌شود. با افزودن آب، این مخلوط می‌تواند باآزاد کرن تقریباً انرژی گرمایی در حدود ۸۰ وات، دمای بسته غذا را تا ظرف مدت حدود ۱۰دقیقه بالا ببرد. خطر فضای محدود. اداره هوانوردی فدرال وزارت حمل و نقل ایالات متحده (DOT) آزمایشی را انجام داد و گزارشی را منتشر کرد که به‌طور خلاصه می‌گوید: «... آزاد شدن گاز هیدروژن از این گرم کن‌های جیره بدون شعله به اندازه ای هست
از این گرم کن‌های جیره بدون شعله به اندازه ای هست که در پرواز یک هواپیمای مسافربری ایجاد خطر بالقوه نماید." این آزمایش بر روی «غذاهای گرم کردنی» درجه تجاری انجام شد که شامل یک کیسه حرارتی بدون شعله در بسته، یک کیسه آب نمک، یک نعلبکی/سینی استایروفوم و یک وعده غذایی در یک کاسه مهر و موم شده و قابل مایکروویو/جوش بود.
بسته خودگرمایشی غذا بسته‌بندی فعال با قابلیت گرم کردن محتویات غذا بدون منبع حرارتی خارجی یا برق است. بسته‌ها معمولاً از یک واکنش شیمیایی گرمازا استفاده می‌کنند. بسته‌ها همچنین می‌توانند خود خنک شونده باشند. این بسته‌ها برای عملیات نظامی، در هنگام بلایای طبیعی یا هر زمان که پخت و پز معمولی در دسترس نباشد مفید است. از این بسته‌ها اغلب برای تهیه غذاهای اصلی مانند غذاهای گوشتی استفاده می‌شود که بصورت گرم خوش طعم ترند. علم شیمی. منبع گرما برای قوطی خود گرم شونده یک واکنش گرمازا است که کاربر با فشار دادن روی ته
یک واکنش گرمازا است که کاربر با فشار دادن روی ته قوطی شروع می‌کند. قوطی به صورت ظرف سه جداره تولید می‌شود. محفظه ای برای محتوی، محفظه ای از ماده گرم‌کننده را احاطه کرده‌است که با یک غشای نازک شکستنی از یک ظرف آب جدا شده‌است. وقتی کاربر کف قوطی را فشار می‌دهد، میله‌ای غشاء را سوراخ می‌کند و اجازه می‌دهد آب و عامل گرمایش با هم مخلوط شوند. واکنش حاصل گرما را آزاد می‌کند و در نتیجه محتوای اطراف آن را گرم می‌کند. عامل گرمایش و واکنش مسئول از محصولی به محصول دیگر متفاوت است. اکسید کلسیم در واکنش زیر استفاده
دیگر متفاوت است. اکسید کلسیم در واکنش زیر استفاده می‌شود: همچنین می‌توان از سولفات مس و پودر روی نیز استفاده کرد، اما این فرایند کارایی کمتری دارد: کلرید کلسیم بی آب نیز اغلب استفاده می‌شود. در این حالت هیچ واکنش شیمیایی رخ نمی‌دهد، در عوض گرمای محلول ایجاد می‌شود. منابع حرارتی تجاری برای بسته بندی مواد غذایی خودگرم شونده از یک واکنش گرمازا (آزادکننده گرما) استفاده می‌کنند که چندین فرمول رایج برای آن وجود دارد. شامل: برخی از فرمول‌های جدیدتر از واکنشی شبیه ترمیت بین پودر فلز واکنش‌پذیرتر مانند آلومینیوم یا
بین پودر فلز واکنش‌پذیرتر مانند آلومینیوم یا منیزیم، با اکسید فلزی کمتر واکنش‌پذیر مانند اکسید آهن یا دی‌اکسید سیلیکون استفاده می‌کنند طراحی. قوطی‌های خود گرم شونده دارای دو محفظه هستند که یکی دیگری را احاطه می‌کند. در یک نسخه، محفظه داخلی غذا یا نوشیدنی را نگه می‌دارد و محفظه بیرونی مواد شیمیایی را در خود جای می‌دهد که در صورت ترکیب شدن، تحت یک واکنش گرماگیر قرار می‌گیرند. وقتی کاربر می‌خواهد محتویات قوطی را گرم کند، با کشیدن حلقه‌ای روی قوطی مانعی را می‌شکند که مواد شیمیایی موجود در محفظه بیرونی را جدا
که مواد شیمیایی موجود در محفظه بیرونی را جدا از آب نگه می‌دارد. در نوع دیگر، مواد شیمیایی در محفظه داخلی هستند و نوشیدنی آن را در محفظه بیرونی احاطه می‌کند. برای گرم کردن محتویات قوطی، کاربر کف قوطی را فشار می‌دهد تا مانع جداکننده مواد شیمیایی از آب را بشکند. این طراحی دارای مزایای کارآمدی بیشتر (از دست رفتن گرمای کمتر به هوای اطراف) و همچنین کاهش گرمای بیش از حد سطح بیرونی محصول و ایجاد ناراحتی احتمالی برای کاربر است. در هر صورت، پس از جذب گرمای حاصل از واکنش توسط غذا، کاربر می‌تواند از یک وعده غذایی یا
توسط غذا، کاربر می‌تواند از یک وعده غذایی یا نوشیدنی گرم لذت ببرد.
پراملینتاید با نام تجاری سیملین یک آنالوگ آمیلین است که به صورت دارویی تزریقی برای افراد دیابتی (نوع ۱ و ۲) مصرف میشود. پراملینتاید به صورت نمک استات به فروش میرسد. عوارض. هیپوگلیسمی و اختلال عملکرد دستگاه گوارش فارماکولوژی. پراملینتاید آنالوگ آمیلین میباشد که یک هورمون پپتیدی کوچک است که توسط سلول های بتای پانکراس به موازات انسولین پس از یک وعده ی غذایی به جریان خون آزاد می شود و با فعال نمودن گیرنده های با تمایل بالا که در کنترل قندخون و استخوان زایی دخالت دارند، در کنترل قندخون نقش دارد. همانند انسولین،
دارند، در کنترل قندخون نقش دارد. همانند انسولین، آمیلین هم در افراد دارای دیابت نوع ۱ غایب است. پراملینتاید A1C را به میزان ۰/۵-۰/۲ درصد کاهش می دهد. اشکال IP و SC دارد و خوراکی نیست. پراملینتاید رهاسازی گلوکاگون را سرکوب کرده، خالی شدن معده را آهسته میکند و در CNS باعث کاهش اشتها می شود. بعد از تزریق زیرجلدی، به سرعت جذب شده و دوره ی اثر کوتاهی دارد. تاییدیه ی دارو. پراملینتاید توسط FDA برای استفاده ی افراد دارای دیابت نوع ۱ و ۲ که انسولین مصرف می کنند تایید شده است. این دارو به افراد دیابتی کمک می کند تا
شده است. این دارو به افراد دیابتی کمک می کند تا از انسولین کمتری استفاده کنند، سطح میانگین قند خون را پایین می آورد و افزایش غیرطبیعی قندخون که در افراد دیابتی پس از صرف غذا رخ میدهد را کنترل می کند. منابع. ویکی پدیای انگلیسی
هوتسولکا (به اوکراینی: Гyцyлкa) یک رقص محلی محبوب اوکراینی از جنوب غربی اوکراین است. این رقص توسط آماتورها، گروه‌های حرفه‌ای رقص اوکراینی و سایر اجراکنندگان رقص‌های محلی اجرا می‌شود. هوتسولکا یا ورخوینکا از بستگان موسیقایی کولومیکا هستند، با یک تفاوت. آنها معمولاً شامل یک مقدمۀ تغزلی آهسته در میزان ۶/۸ یا ۳/۴ هستند و به دنبال آن یک کولومیکا معمولی. این رقص تا به امروز در هر عروسی هوتسول اجرا می‌شود. والدین حتی به کودکان بسیار خردسال نیز نحوۀ رقصیدن را آموزش می‌دهند تا سنت‌های قدیمی را حفظ کنند، زیرا این بخش
تا سنت‌های قدیمی را حفظ کنند، زیرا این بخش بزرگی از فرهنگ هوتسول‌ها است.
پابلو ماکویدا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی رئال مایورکا، باشگاه فوتبال آویسپا فوکوئوکا، باشگاه فوتبال رئال اویدو، باشگاه فوتبال بارسلونا بی، و باشگاه فوتبال بارسلونا اشاره کرد.
پابلو نینو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال رئال مادرید، باشگاه فوتبال رکریتیوو اوئلوا، باشگاه فوتبال رئال بتیس، باشگاه فوتبال نومانسیا، و باشگاه فوتبال کادیس اشاره کرد.
پابلو والکارتسه (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال نومانسیا اشاره کرد.
پابلو ویلا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کوردوبا و باشگاه فوتبال لگانس اشاره کرد.
پابلو هرویاس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال رئال سوسیداد، باشگاه فوتبال رئال اویدو، باشگاه فوتبال رئال وایادولید، باشگاه فوتبال الچه، باشگاه فوتبال ایبار، و باشگاه فوتبال اوساسونا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۱۷ سال اسپانیا بازی کرده‌است.
پابلیتو بارکوس (; – ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال باسک بازی کرده‌است.
پاتریسیو کایدو (; – ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اتلتیک بیلبائو و باشگاه فوتبال اسپانیول اشاره کرد.
پاتشی سالیناس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اتلتیک بیلبائو، باشگاه فوتبال سلتاویگو، و باشگاه فوتبال اتلتیک بیلبائو بی اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۸ سال اسپانیا، زیر ۲۱ سال اسپانیا، زیر ۲۳ سال اسپانیا، Spain national amateur football team، اسپانیا، و باسک بازی کرده‌است.
پاچا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال رئال اویدو و باشگاه فوتبال نومانسیا اشاره کرد.
پاچتا (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال هرکولس، باشگاه فوتبال اسپانیول، و باشگاه فوتبال نومانسیا اشاره کرد.
پاچین (; – ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال رئال مادرید، باشگاه فوتبال رئال بتیس، و باشگاه فوتبال اوساسونا اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال اسپانیا و اسپانیا بازی کرده‌است.
پاریس ادوت (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال میراندس، باشگاه فوتبال رئال مورسیا، باشگاه فوتبال سابادل، باشگاه فوتبال آلکورکون، و باشگاه فوتبال پومفرادینا اشاره کرد.
پاسکوال بابیلونی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال رئال مادرید اشاره کرد.
پاسکوال پارا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال هرکولس، باشگاه ورزشی رئال مایورکا، و باشگاه فوتبال رئال مورسیا اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۶ سال اسپانیا و زیر ۱۸ سال اسپانیا بازی کرده‌است.
پاشکوال (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. باشگاهی. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه خیمناستیک تاراگونا، باشگاه فوتبال راسینگ سانتاندر، باشگاه فوتبال رئال اویدو، و باشگاه فوتبال ایبار اشاره کرد.
پاکسی ریپوداس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اتلتیک بیلبائو و باشگاه فوتبال اوساسونا اشاره کرد.
پاکو استبان (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال الچه، باشگاه فوتبال ژیرونا، باشگاه فوتبال گرانادا، و باشگاه فوتبال مالاگا اشاره کرد.
پاکو پنا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال هرکولس، باشگاه فوتبال لوانته، باشگاه فوتبال آلباسته بالومپیه، و باشگاه فوتبال رئال مورسیا اشاره کرد.
پاکو چاپاررو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال، و سرمربی (فوتبال) اهل اسپانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال رکریتیوو اوئلوا و باشگاه فوتبال رئال بتیس اشاره کرد.
پاکو سانز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی رئال مایورکا اشاره کرد.
پاکو فرناندز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال لوانته اشاره کرد.
پاکو فرناندز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال رئال اویدو اشاره کرد.
پاکو فلورس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال سابادل، باشگاه فوتبال اسپانیول، و باشگاه فوتبال ژیرونا اشاره کرد.
پاکو کاستلانو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال لاس پالماس اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۸ سال اسپانیا، زیر ۲۳ سال اسپانیا، و اسپانیا بازی کرده‌است.
پاکو کامپس (; – ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اسپورتینگ خیخون و باشگاه فوتبال اتلتیکو مادرید اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اسپانیا بازی کرده‌است.
پاکو کاندلا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال لگانس اشاره کرد.
پاکو گالاردو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال اسپانیا، زیر ۱۸ سال اسپانیا، و زیر ۲۱ سال اسپانیا بازی کرده‌است.
پاکو هریرا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال سابادل، باشگاه فوتبال لوانته، و باشگاه فوتبال اسپورتینگ خیخون اشاره کرد.
پاکو یورنته (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اتلتیکو مادرید، باشگاه فوتبال رئال مادرید، باشگاه فوتبال کامپوستلا، و باشگاه فوتبال اتلتیکو مادرید بی اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال اسپانیا، زیر ۲۳ سال اسپانیا، و اسپانیا بازی کرده‌است.
پاکیتو اسکودرو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال هرکولس اشاره کرد.
پپ بیل (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کپنهاگن اشاره کرد.
پپلو ویدال (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال رئال بتیس اشاره کرد.
پپو کالخا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال رئال بتیس و باشگاه فوتبال اسپورتینگ خیخون اشاره کرد.
پپه اگیلار (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال رکریتیوو اوئلوا، باشگاه فوتبال گرانادا، و باشگاه فوتبال رئال مورسیا اشاره کرد.
پپه الساید (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال پومفرادینا و باشگاه فوتبال زامورا اشاره کرد.
پپه بالاگیر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال والنسیا اشاره کرد.
پپه برند (; – ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال سویا اشاره کرد.