payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نمود (رساله دکترایش به جنبه‌های ریاضی نظریه گرانشی اینشتین می‌پردازد). در دهه ۱۹۲۰، او در محافل فیلسوفان «حلقه وین»، از جمله اتو نویرات و رودلف کارناپ رفت و آمد داشت و به عنوان یک "سوسیالیست فعال" فعالیت می‌کرد. او با تخصص خود در ریاضیات و روش‌های کمّی به جامعه‌شناسی آمد و در چندین مطالعه کمّی شرکت کرد، از جمله در ۱۹۳۰–۱۹۳۱ طرحی اجرا کرد که احتمالاً اولین نظرسنجی علمی شنوندگان رادیو بود. در سال ۱۹۲۶ با جامعه‌شناس، «ماری جاهدا» ازدواج کرد. آنها به همراه هانس زایزل مطالعه کلاسیکی در مورد تأثیر اجتماعی بیکاری
زایزل مطالعه کلاسیکی در مورد تأثیر اجتماعی بیکاری بر یک جامعه کوچک نوشتند: "بیکارهای مارینتال" (۱۹۳۲، ویرایش انگلیسی ۱۹۷۱). او در سال ۱۹۳۴ از ماری طلاق گرفت و با همکارش «هرتا هرتزوگ» ازدواج کرد ولی در سال ۱۹۴۵ از او هم طلاق گرفت. مهاجرت به آمریکا. مطالعه «بیکارهای مارینتال» توجه بنیاد راکفلر را به خود جلب کرد و منجر به پرداخت کمک هزینه سفر دو ساله به ایالات متحده شد. لازارسفلد به آمریکا سفر کرد و از سال ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۵ در اداره امداد اضطراری فدرال کار کرد. به مرور تماس برقرار ساخت و از معدود دانشگاه‌هایی
به مرور تماس برقرار ساخت و از معدود دانشگاه‌هایی بازدید کرد که برنامه‌های مرتبط با پژوهش‌های تجربی علوم اجتماعی داشتند. در همین زمان لازارسفلد با دو نفر ملاقات کرد: با لوتر فرای در دانشگاه روچستر که منجر به الهام گرفتن از پژوهش‌های انجام شده در «نفوذ شخصی» گردید که حدود بیست سال بعد نوشته شد و با رابرت اس. لیند که مطالعه «میدل تاون» را نوشته بود. لیند نقش اصلی را در کمک به لازارسفلد برای مهاجرت به ایالات متحده ایفا کرد. او را برای ریاست مرکز نیوآرک و دفتر پژوهش‌های رادیویی پرینستون پیشنهاد و توصیه کرد.
پژوهش‌های رادیویی پرینستون پیشنهاد و توصیه کرد. لازارسفلد با یک شرکت غیرانتفاعی روان‌شناسی تماس گرفت که به ارائه تکنیک‌های روان‌شناسی کاربردی و تجاری اختصاص داشت و تعدادی پروژه را پیشنهاد کرد ولی به سبب نداشتن ارزش تجاری کافی یا مشارکت بیش از حد رد شدند. او همچنین به جان جنکینز، روان‌شناس کاربردی در دانشگاه کورنل خواست تا مقدمه‌ای بر آماری که لازارسفلد برای دانش‌آموزانش در وین نوشته بود («با ارقام بگو») بنویسد. در نهایت، او پژوهش در مورد ایده‌های ارائه شده در کتاب پرخواننده «هنر پرسیدن چرا» (۱۹۵۳) را دنبال
کتاب پرخواننده «هنر پرسیدن چرا» (۱۹۵۳) را دنبال کرد که مفهوم لازارسفلد از «تحلیل عقل» را توضیح می‌داد. نیوآرک. در پایان دوره کمک هزینه تحصیلی در سال ۱۹۳۵، چون بازگشت به وین به سبب جو سیاسی خوشایند نبود، لازارسفلد تصمیم گرفت در آمریکا بماند تا شاید بتواند از مدیر کار امداد دانشجویی اداره ملی جوانان که دفتر مرکزی آن در دانشگاه نیوآرک است (اکنون پردیس نیوآرک دانشگاه راتگرز) منصبی بگیرد. یک سال بعد، او مؤسسه‌ای را در نیوآرک در راستای مرکز پژوهشی وین خود، تأسیس و در حوزه نظرسنجی فعال کرد که لازارسفلد احساس
و در حوزه نظرسنجی فعال کرد که لازارسفلد احساس می‌کرد مهم‌ترین فعالیت او بود. لازارسفلد مؤسسه خود را پل مهمی بین مدل‌های پژوهشی اروپایی و آمریکایی می‌دانست و مایل بود آینده مؤسسه را مقدم بر حرفه شخصی خود قرار دهد. به عنوان مثال، برای اینکه مرکز نیوآرک کارکنان بیشتری داشته باشد، لازارسفلد با نام مستعار کار می‌کرد. مرکز نیوآرک به وضوح در ایجاد علاقه به مطالعات تجربی و لازارسفلد به عنوان مدیر پژوهش‌ها موفق بود. پژوهش‌های انجام شده در مرکز بین سال‌های ۱۹۳۵ و ۱۹۳۷ (شامل پژوهش برای کتاب میررا کوماروفسکی "مرد
۱۹۳۷ (شامل پژوهش برای کتاب میررا کوماروفسکی "مرد بیکار و خانواده اش") نشان داد که پژوهش‌های تجربی می‌تواند برای کسب و کار و دانشگاه مفید و خوشایند باشد. تحت پژوهش‌های اداری، همان‌طور که او چارچوب خود را نامید، یک ستاد بزرگ و متخصص در یک مرکز پژوهشی کار می‌کرد و مجموعه‌ای از روش‌های پژوهشی علمی - اجتماعی را به کار می‌برد: بررسی بازار انبوه، تجزیه و تحلیل آماری داده‌ها، کار گروهی متمرکز، حل مسایل خاص برای مشتریان خاص و غیره… بودجه نه تنها از دانشگاه بلکه از سوی مشتریان تجاری تأمین می‌شد که قراردادهای طرح‌های
مشتریان تجاری تأمین می‌شد که قراردادهای طرح‌های پژوهی را منعقد می‌کردند. این امر باعث انجام مطالعاتی مانند دو گزارش طولانی برای صنایع لبنی در مورد عوامل مؤثر بر مصرف شیر شد و پرسشنامه‌ای که به مردم اجازه می‌دهد ارزیابی کنند آیا بیش از حد خرید می‌کنند یا خیر (برای مجله کاسموپولیتن). زمانی که لازارسفلد در نیوآرک بود، به ریاست دفتر پرینستون طرح پژوهش‌های رادیویی منصوب شد که بعدها به کلمبیا منتقل شد. در سال ۱۹۳۷، او برای اولین بار تلاش کرد تا طرح را به نیوآرک منتقل کند و زمانی که این درخواست رد شد، وقت خود را
کند و زمانی که این درخواست رد شد، وقت خود را بین طرح و مؤسسه خود در نیوآرک تقسیم کرد. و می‌ترسید (به درستی، شاید) مؤسسه بدون مدیریت او شکست بخورد. در طرح، لازارسفلد اهدافی را گسترش داد که دستیاران، هدلی کانتریل و فرانک استانتون در نظر گرفته بودند و در شماره ویژه "مجله روان‌شناسی کاربردی" در فوریه ۱۹۳۹، ویرایش شده توسط لازارسفلد، او برخی از پژوهش‌های متنوعی که طرح در آن انجام شده بود را با هم گره زد. لازارسفلد احساس کرد این انتشار ضروری است زیرا هیچ نظریه مرکزی قابل مشاهده نبود: «ما پچ‌پچ‌های را می‌شنیدیم
قابل مشاهده نبود: «ما پچ‌پچ‌های را می‌شنیدیم مبنی بر اینکه افراد مهم می‌پرسند آیا می‌دانیم چه کار می‌کنیم یا نه» (لازارسفلد، ۱۹۶۹) ولی در بهار ۱۹۳۹، مدیران بنیاد راکفلر هنوز متقاعد نشده بودند و پیش از تمدید بودجه، "به شواهد محکم‌تری برای موفقیت نیاز داشتند." نتیجه «رادیو و صفحه چاپی» بود. این دو نشریه کمک زیادی به تحکیم و تعریف حوزه ارتباطات کردند. کلمبیا. بعد از درگیری با کانتریل که ممکن است ماهیت مالی داشته باشد، طرح پژوهشی رادیویی به دانشگاه کلمبیا منتقل و به اداره پژوهش‌های اجتماعی واگذار شد. در
منتقل و به اداره پژوهش‌های اجتماعی واگذار شد. در کلمبیا، جهت پژوهش به رأی‌گیری متمایل گردید و یافته‌های این مطالعه در نوامبر ۱۹۴۰ با عنوان «انتخاب مردم» منتشر شد، کتابی که تأثیر بسیاری بر ماهیت پژوهش‌های سیاسی داشت. در طول دهه ۱۹۴۰، ارتباطات جمعی خود را به عنوان یک حوزه در جای خود تثبیت کرد. علاقه لازارسفلد به عناصر متقاعدکننده رسانه‌های جمعی در طول جنگ جهانی دوم به موضوعی بسیار مهم تبدیل شد و این منجر به افزایش توجه و بودجه برای پژوهش‌های ارتباطی گردیدد. در دهه ۱۹۵۰، نگرانی‌های فزاینده‌ای در مورد قدرت
در دهه ۱۹۵۰، نگرانی‌های فزاینده‌ای در مورد قدرت رسانه‌های جمعی وجود داشت و لازارسفلد با الیهو کاتز کتاب "نفوذ شخصی" را منتشر کرد که نظریه جریان دومرحله‌ای ارتباط، رهبری نظر و جامعه به عنوان فیلترهایی برای رسانه‌های جمعی را مطرح کرد. او همراه با رابرت کی. مرتن ایده کژکارکرد رسانه‌ای را با توجه به نقش‌های کارکردی آن در جامعه بررسی کرد که به انتشار کتاب "ارتباطات جمعی، سلیقه مردمی، و کنش اجتماعی سازمان‌یافته" ختم شد. سهم او در «جریان دومرحله‌ای ارتباط» از رسانه‌ها گرفته تا رهبران افکار و سپس دیگران، پژوهش‌های
گرفته تا رهبران افکار و سپس دیگران، پژوهش‌های او در مورد ویژگی‌های رهبران عقیده، انتشار نوآوری‌های پزشکی، استفاده و رضایت شنوندگان از سریال‌های روزانه رادیویی و غیره. پژوهش‌های او منجر به ازدواج بین «ارتباطات میان‌فردی» و «ارتباطات جمعی» گردید. در سال ۱۹۵۶ او به عنوان همکار انجمن آماری آمریکا انتخاب شد. نفوذ. کمک‌های فراوان لازارسفلد به روش جامعه‌شناسی، عنوان «بنیان‌گذار جامعه‌شناسی تجربی مدرن» را برای او به ارمغان آورده‌است. لازارسفلد در بررسی آماری تحلیل، پانل پیشرفت‌های بسیاری کرد: روش‌ها، تحلیل ساختار
پانل پیشرفت‌های بسیاری کرد: روش‌ها، تحلیل ساختار نهفته و تحلیل زمینه‌ای. او همچنین یکی از بنیان‌گذاران جامعه‌شناسی ریاضی به‌شمار می‌رود. بسیاری از ایده‌های او چنان تأثیرگذار بوده‌اند که اکنون بدیهی تلقی می‌شوند. او همچنین به‌خاطر توسعه مدل جریان ارتباطی دومرحله‌ای مشهور است. لازارسفلد همچنین با آموزش بسیاری از جامعه‌شناسان جوان، کمک چشمگیری کرد. یکی از زندگی‌نامه‌نویسان لازارسفلد، پل نورات، می‌نویسد "ده‌ها کتاب و صدها مقاله از شاگردان و شاگردان شاگردانش وجود دارد که همه آنها هنوز از روح کار این مرد دمیده
دارد که همه آنها هنوز از روح کار این مرد دمیده می‌شود."یکی از شاگردان موفق لازارسفلد بارنی گلاسر مبلغ نظریه پایه (GT) استنادشده‌ترین روش جهان برای تجزیه و تحلیل داده‌های کیفی بود. تشکل‌های شاخص و ریاضیات کیفی موضوعاتی بودند که توسط لازارسفلد تدریس می‌شد و بر اساس گفته گلاسر مؤلفه‌های مهم روش GT هستند. جیمز ساموئل کلمن، مشارکت‌کننده مهم در نظریه‌های اجتماعی آموزش و پرورش و رئیس انجمن جامعه‌شناسی آمریکا، نیز دانشجوی لازارسفلد در دانشگاه کلمبیا بود. مهم‌ترین مشارکت پل لازارسفلد، به باور خودش نیز، نسخه بتای
مشارکت پل لازارسفلد، به باور خودش نیز، نسخه بتای مؤسسه پژوهشی بود که در محیط دانشگاهی مستقر شد. او برای ایجاد مؤسسه در خارج از کشور به وین سفر کرد. سپس اقدام به ایجاد دو شعبه در ایالات متحده کرد که مهم‌ترین آنها با دفتر پژوهش‌های اجتماعی کاربردی در دانشگاه کلمبیا بود. معتبرترین دوره این دفتر زمانی بود که لازارسفلد مدیر، معاون و همچنین پژوهشگر فعال آن بود. در این زمان بود. که این دفتر توانست تقریباً یک میلیون دلار را جذب و توزیع کند و مطالعات مختلفی را انجام دهد. این مهم‌ترین کمک او بود زیرا توانست یک طرح
دهد. این مهم‌ترین کمک او بود زیرا توانست یک طرح تجاری برای تولید دانش از منظری غیرانتفاعی و در عین حال بدون بدهی ایجاد کند. مهم بود زیرا مدلی شد که در دانشگاه‌های دیگر تکرار شد. اجرای پژوهش‌ها را مقرون به صرفه و سازمان‌یافته ساخت. یکی دیگر از کمک‌های مهم پل لازارسفلد، پیشرفت در پژوهش‌های اثرات رسانه‌ای بود که او توانست آن را به ثمر برساند. به گفته اورت راجرز، "مهم‌ترین مشارکت‌های روش‌شناختی لازارسفلد، تحلیلگر برنامه لازارسفلد - استنتون و مصاحبه گروهی متمرکز" بود. تحلیلگر برنامه لازارسفلد - استنتون، یا به
بود. تحلیلگر برنامه لازارسفلد - استنتون، یا به قول او «آنی کوچولو»، دستگاهی را در اختیار مخاطبان قرار می‌داد که یک دکمه قرمز و یک دکمه سبز داشت. هنگامی که یک مخاطب آزمایشی محتوای واسطه‌ای را مشاهده می‌کرد، می‌توانست فوراً از طریق این دو دکمه ارتباط برقرار کند و اعلان کند آنچه را مشاهده می‌کند دوست‌داشتنی هست یا نیست. دومین روش پژوهشی که در کنار «آنی کوچولو» مورد استفاده قرار گرفت، «مصاحبه گروهی متمرکز» بود. پس از استفاده از ابزار و مشاهده مصنوع، شرکت‌کنندگان در پژوهش پرسشنامه‌ای را پر و سپس در مورد محتوا
در پژوهش پرسشنامه‌ای را پر و سپس در مورد محتوا بحث می‌کردند. این ابزار یک مزیت بود زیرا به محتوای پخش اجازه می‌داد بازنگری و از نظر اثربخشی رتبه‌بندی شود. همچنین برای اندازه‌گیری واقعی تحلیل مخاطب و دریافت پیام از طریق یک کانال واسطه، مفید بود. این ابزارها داده‌های کمی و کیفی را تولید کردند. مشارکت‌های او در اندازه‌گیری شامل روش‌های نوآورانه نظرسنجی مانند بررسی «پانل طولی» است که در مطالعه سال ۱۹۴۰ خود در ایری، اوهایو استفاده کرد. او در تجزیه و تحلیل داده‌ها با تکنیک‌های مختلفی مانند جداول احتمالی ۲×۲،
با تکنیک‌های مختلفی مانند جداول احتمالی ۲×۲، تحلیل‌های فرکانس، نمودارهای پراکندگی و روش‌های ترکیبی مانند گروه‌های تمرکز مشارکت داشت. پل لازارسفلد مدتی رئیس انجمن جامعه‌شناسی آمریکا (ASA) (۱۹۹۲) و انجمن آمریکایی برای پژوهش‌های افکار عمومی بود. او مدارک افتخاری را از بسیاری از دانشگاه‌ها از جمله دانشگاه شیکاگو، دانشگاه کلمبیا، دانشگاه وین و دانشگاه سوربن دریافت کرد. مرکز پژوهش‌های اجتماعی دانشگاه کلمبیا به نام او، تغییر نام داده‌است. جایزه پیشرفت شغلی بخش «روش‌شناسی انجمن جامعه‌شناسی آمریکا» نیز به افتخار او
انجمن جامعه‌شناسی آمریکا» نیز به افتخار او نامگذاری شده‌است. همان‌طور که برترین جایزه نظریه انجمن ارزیابی آمریکا است. انتقاد. اگرچه دفتر پژوهش‌ها کار بزرگی بود ولی بدون نقص نبود. لازارسفلد تأکید داشت یک مؤسسه پژوهشی می‌تواند به صورت سازمان‌یافته باشد ولی واقعاً مدیریت و رهبری، موفقیت آن را مشخص می‌کند. لازارسفلد نزدیک به دو دهه موفق بود. با این حال، همکاران درون این نظام خاص می‌توانند روش‌ها و شگردهای مؤسسه را دستکاری و در نتیجه برنامه را از مسیر خارج کنند. یکی دیگر از پیامدهای منفی نوع مدیریت لازارسفلد
یکی دیگر از پیامدهای منفی نوع مدیریت لازارسفلد این بود که روش سازمان بر اساس ترجیحات وی تعیین می‌شد. در این مورد اجازه نمی‌داد از آمار استفاده شود و مجموعه یافته‌ها قابل تکرار و تعمیم نیستند. بخش عمده‌ای از پژوهش‌های لازارسفلد به فرایند تصمیم‌گیری فردی و نحوه تأثیرگذاری آن توسط رسانه‌های جمعی مربوط می‌شود. مطالعه مارینتال یک استثنا بود و نسبت به «جامعه» تعصب داشت ولی در تمام مطالعات انجام شده در محلات پس از مارینتال (به عنوان مثال، سندوسکی، المیرا و دکاتور)، به وضوح «فرد» واحد تحلیل بود. در حالی که
دکاتور)، به وضوح «فرد» واحد تحلیل بود. در حالی که لازارسفلد دستور کار پژوهشی خود را تنها رویکرد برای پژوهش‌های ارتباطی نمی‌دانست ولی دیگران از هزینه‌های «مدیریت» او بر پژوهش‌های تجربی انتقاد می‌کردند که با بودجه تجاری و نظامی پرداخت می‌شد. پیشرفت پژوهش‌های اداری، سندی مؤثر برای منتقدان فراهم ساخت. تئودور آدورنو که زیر نظر لازارسفلد در طرح رادیویی کار کرده بود، به نمایندگی سنت فکریی - نکتب فرانکفورت - رسید که با تعهد لازارسفلد به تجربه‌گرایی و تمایل به همکاری با صنعت در تضاد بود. به همین ترتیب، تمرکز
همکاری با صنعت در تضاد بود. به همین ترتیب، تمرکز لازارسفلد بر کشف تجربی به جای (به قول سی. رایت میلز "بینش جامعه‌شناختی") نظریه کلان یکی از انگیزه‌هایی بود که رابرت کی. مرتن را به توسعه سوق داد. چیزی که او آن را "نظریه برد متوسط" نامید. از نظر نقاط ضعف، به "افراد" می‌نگریست و ساختار اجتماعی بزرگتر و روابط قدرت درون آن را نادیده می‌گرفت. او بیشتر در حوزه پژوهش‌های اداری کار می‌کرد. وی بررسی‌های بسیاری انجام داد ولی تمایلی به تعمیم یافته‌های خود به گروه بزرگتری نداشت. اگرچه در مطالعه سال ۱۹۴۰ اثرات شناختی
نداشت. اگرچه در مطالعه سال ۱۹۴۰ اثرات شناختی قدرتمندی را یافت که توسط رسانه‌ها تولید شده بود ولی ترجیح داد از فرضیه حداقل اثرات پشتیبانی کند. در پایان، او فکر می‌کرد ایده‌هایش در مورد پژوهش‌های تجربی به اندازه‌ای که او امیدوار بود مورد استقبال قرار نگرفت. لازارسفلد در یکی از آخرین مقالات منتشر شده خود، "پژوهش‌های ارتباطی و کاربردهای آن: یک پس‌اسکریپت" (۱۹۷۶)، ابراز تاسف کرد که موج ضد پژوهش‌های تجربی برگشته است و در حالی که تعداد فزاینده‌ای از نویسندگان نیاز [به ایجاد "کاربرد" را ابراز کردند. موضوع تحقیق]،
[به ایجاد "کاربرد" را ابراز کردند. موضوع تحقیق]، مسلماً موضوع مورد تقاضای عمومی در میان جامعه‌شناسان نبود.» همکاری با مرتن. لازارسفلد به سبب توانایی در ایجاد همکاری‌های سازنده با طیف وسیعی از متفکران مورد توجه قرار گرفت. یکی از مشهورترین همکارانش، رابرت کی. مرتن بود. مرتن و لازارسفلد هر دو عضو جدید هیئت علمی در گروه جامعه‌شناسی دانشگاه کلمبیا بودند که در سال ۱۹۴۱ استخدام شده بودند. مرتن به عنوان یک نظریه‌پرداز نوپا ولی لازارسفیلد یک متخصص روش‌شناسی در نظر گرفته می‌شد. ظاهراً آنان تماس چندانی با هم نداشتند
می‌شد. ظاهراً آنان تماس چندانی با هم نداشتند تا اینکه مرتن و همسرش عصر شنبه ۲۳ نوامبر ۱۹۴۱ برای شام به آپارتمان لازارسفلد در منهتن آمدند. به محض ورود، لازارسفلد به مرتن گفت دفتر آمار و ارقام جدید دولت ایالات متحده از او خواسته‌است تا یک برنامه رادیویی را ارزیابی کند؛ بنابراین "مرتن با لازارسفلد به استودیوی رادیو رفتند و همسران خود را در آپارتمان لازارسفلد شام نخورده تنها گذاشتند. ازارسفلد از تحلیلگر مشهور «برنامه استانتون لازارسفلد» برای ضبط پاسخ‌های شنوندگان استفاده می‌کرد و در مصاحبه‌های بعدی که آنها
استفاده می‌کرد و در مصاحبه‌های بعدی که آنها انجام دادند، مرتن در حصول اطمینان از پاسخ صحیح به پرسش‌ها نقش داشت." باور بر این بود که این شروع "مصاحبه گروهی متمرکز" یا چیزی است که ما اکنون به عنوان گروه کانونی می‌شناسیم. همچنین آغاز یک همکاری غنی و تأثیرگذار در زمینه مطالعات ارتباطات بود. مقاله‌ای که لازارسفلد و مرتن بیشتر به خاطر آن شناخته شده‌اند، "«ارتباطات جمعی، سلیقه مردمی و کنش اجتماعی سازمان‌یافته»" (۱۹۴۸) آنهاست. این مقاله که به‌طور گسترده گلچین گردیده، به عنوان متنی متعارف در مطالعات رسانه‌ای
گردیده، به عنوان متنی متعارف در مطالعات رسانه‌ای پیشنهاد شده‌است. لازارسفلد و مرتن به دنبال درک علاقه فزاینده عمومی به مسایل "رسانه‌های ارتباط جمعی" بودند. پس از بررسی انتقادی رویکردهای رایج و مسئله‌ساز در رسانه‌های جمعی با توجه به اینکه "حضور محض این رسانه‌ها ممکن است جامعه ما را آن قدر که تصور می‌شود تحت تأثیر قرار ندهد" آنها از طریق سه جنبه از آنچه به عنوان مسئله می‌بینند، کار خود را انجام می‌دهند. آن‌ها سه «کارکرد اجتماعی» را برجسته می‌کنند که سایه‌ای طولانی تا امروز انداخته‌است: بقیه مقاله لازارسفلد و
تا امروز انداخته‌است: بقیه مقاله لازارسفلد و مرتن ساختار مالکیت و کارکرد رسانه‌های جمعی خاص ایالات متحده را مورد بحث قرار می‌دهد، به‌ویژه این واقعیت که در مورد مجلات، روزنامه‌ها و رادیو، تبلیغات از شرکت حمایت می‌کند: «تجارت بزرگ تولید و توزیع رسانه‌های جمعی را تأمین مالی می‌کند [...] کسی که پول می‌دهد عموماً آهنگ می‌گوید». آنها به مشکلات متعاقب سازگاری اجتماعی اشاره می‌کنند و تأثیر آن را بر ذائقه عمومی در نظر می‌گیرند (جنجالی که تا کنون بی وقفه ادامه دارد). بخش پایانی مقاله به موضوعی می‌پردازد که در دوره
بخش پایانی مقاله به موضوعی می‌پردازد که در دوره پس از جنگ جهانی دوم برجسته بود یعنی تبلیغات برای اهداف اجتماعی. در اینجا آنها سه شرط را برای مؤثر جلوه دادن چنین تبلیغاتی پیشنهاد می‌کنند که عبارتند از: مرگ. پل فلیکس لازارسفلد در ۷۵ سالگی در ۳۰ اوت ۱۹۷۶ و مادرش، سوفی در ۹۵ سالگی در ۲۴ سپتامبر ۱۹۷۶ (۲۴ روز پس از پسرش) درگذشت. پل با «ماری جاهدا» صاحب یک دختر به نام «لوته فرانزیسکا» (زاده ۱۷ ژوئیه ۱۹۳۰) شد که بعدها با نام «لوته بیلین»، استاد مدیریت در مؤسسه فناوری ماساچوست شد. پل با همسر سوم خود، «پاتریشیا
فناوری ماساچوست شد. پل با همسر سوم خود، «پاتریشیا کندال»، صاحب یک پسر به نام «رابرت کندال لازارسفلد» (زاده ۱۵ آوریل ۱۹۵۶) شد که استاد ریاضیات در دانشگاه استونی بروک است و کتاب «اثبات در هندسه جبری» (اسپرینگر) را در سال ۲۰۰۴ منتشر کرد.
ابوعبدالله البریدی () () برجسته‌ترین سیاستمدار از خاندان آل بریدی بود، وی از مقامات مالیاتی عراقبود و از ثروت هنگفتی که از مالیات کشاورزی بدست می‌آمد برای افزایش دادن قدرت سیاسی خود و تسلط بر خلافت عباسی در دهه‌های ۹۳۰ و ۹۴۰ بهره برد. رقابتی میان ابوعبدالله و دو تن از فرماندهان نظامیِ خلافت، یعنی ابن رائق و بجکم و ایضاً حمدانیان از موصل و آل بویه از فارس، و امام عمان از عمان بر سر کنترل بغداد و خلیفه درگرفته بود که در این میان ابوعبدالله موفق شد دو بار بغداد، پایتخت خلافت را اشغال کند، اما هرگز نتوانست آن
پایتخت خلافت را اشغال کند، اما هرگز نتوانست آن را برای مدت طولانی نگه دارد. او در زمان‌های مختلف بر خوزستان و واسط و بصره حکومت می‌کرد؛ وی همچنین چهار بار به عنوان وزیر خلیفه عباسی منصوب شد. در نهایت، جنگ مداوم با دشمنان متعدد، منابع مالی آل بریدی را تمام کرد و ابوعبدالله در سال ۹۴۳ از کوچکترین برادرش، ابویوسف، وام خواست ولی ابویوسف از این کار امتناع کرد. ابوعبدالله نیز در پاسخ وی را ترور کرد. ابوعبدالله در ژوئن ۹۴۴ درگذشت و پسرش ابوالقاسم که تا زمانی که آل بویه در سال ۹۴۷ آن را فتح کردند، به عنوان
که آل بویه در سال ۹۴۷ آن را فتح کردند، به عنوان فرماندار بصره بر سر کار بود.
جو تیپت (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "میر اهل ایست‌تاون" اشاره کرد.
پاپفی رنگارنگ یک مگس‌مرغ در حال انقراض بومی کلمبیا است. در سال ۲۰۰۵، سواروفسکی اپتیک بودجه‌ای اهدا کرد که به سازمان حفاظت از پرندگان آمریکا و Fundación ProAves اجازه داد تا ذخیره‌گاه ۱۹۸۰ هکتاری برای این گونه ایجاد کنند. جمعیت پاپفی رنگارنگ در حدود ۲۵۰ تا ۹۹۹ پرنده بالغ تخمین زده می‌شود.
طاق زرگران یک بازار سنتی سرپوشیده در میانهٔ تاریخی شهر بخارای کشور ازبکستان است. این بازار در سدهٔ شانزدهم (۱۵۸۶-۱۵۸۷ میلادی) در زمان فرمانروایی عبدالله‌خان دوم از دودمان شیبانیان ساخته‌شد. زرگران بزرگ‌ترین بازار در میان چندین بازارِ سرپوشیدهٔ کهن بخارا و پیچیده‌ترین‌شان در ساخت‌وساز و چیدمان است. تا میانه‌های سدهٔ بیستم از آن در جایگاه یک بازار معمولی بهره برده می‌شد که بیشتر در آن جواهرات می‌فروختند، ولی بخشی از طاق در جایگاه یک بازار معمولی بود که در آن ابزارهای گوناگون و نیازمندی‌های روزانه فروخته
آن ابزارهای گوناگون و نیازمندی‌های روزانه فروخته می‌شد. بازار سرپوشیده به سبک سنتی ایرانی ساخته شده‌است و هیچ ناهمسانی‌ای با بازارهای سنتی سرپوشیدهٔ همانند، در شهرهای کهن ایران مانند تهران، اصفهان، شیراز، تبریز یا مشهد ندارد. نام طاق زرگران از زبان مردم بخارا که فارسی است گرفته شده و به گنبد جواهرفروشان (زرگر جواهر فروش) نیز ترجمان شده‌‌است، زیرا در چند سدهٔ نخستین پیدایش این بازار، شمار فراوانی (بیش از ۳۵ کارگاه و مغازهٔ زر و جواهر که در آن جواهرات زر فروخته می‌شد) را در خود جای داده‌بود که نقره و دیگر
می‌شد) را در خود جای داده‌بود که نقره و دیگر سنگ‌ها و فلزهای گران‌بها و فرآورده‌ها و ابزارهای ساخته‌شده از سنگ‌ها و فلزهای گرانبها و سکه‌های زر، سیم و مس در آن ضرب می‌شد که احتمالاً بخشی از سکه‌های تانگای بخارا (یکای پولی خانات بخارا و سپس امارت بخارا) بود. پیرامون ساختمان بازار سرپوشیده انبارها، کاروانسراها، هتل‌ها، مغازه‌های بازرگانان ساخته شده‌است. این سازه دارای یک گنبد بزرگ و هم‌چنین چندین گنبد کوچک‌تر است و با آجر سرامیکی ساخته شده‌است. امروزه طاق زرگران یک جاذبهٔ گردشگری همه‌پسند است که در آن بیشتر،
یک جاذبهٔ گردشگری همه‌پسند است که در آن بیشتر، مغازه‌های سوغات‌فروشی و مغازه های فروش کالاهای کهن، سوغات، کاردستی مانند ظروف، رخت، سکه، جواهرات، تندیس، فرش، کتاب، ساز، نقاشی و همچنین کارگاه‌های جواهرسازان و آهنگران دیده می‌شود. بنای بازار در میانهٔ تاریخی بخارا در خیابان حقیقت و خواجه نورآباد در ۲۰ متری شمال خاوری مجموعهٔ پای کلان و در همسایگی مدرسه الغ بیک جای دارد. این سازه به همراه دیگر آثار معماری، باستان‌شناسی، دینی و فرهنگی بخارا در فهرست میراث جهانی یونسکو با نام «میانه تاریخی بخارا» گنجانده
جهانی یونسکو با نام «میانه تاریخی بخارا» گنجانده شده‌است.
پاپفی گلوفیروزه‌ای ، همچنین به عنوان پاپفی گودین شناخته می‌شود، یک گونه از مگس‌مرغ‌های اکوادور است. عمدتاً سبز با پوشپرهای زیر دم آبی و پف‌های پودری سفید از پرهای کرکی روی پاها است و گلوی نر دارای لکه‌های آبی مایل به بنفش است. این گونه تنها از چند نمونه گرفته شده در قرن نوزدهم شناخته شده‌است و موقعیت رده‌بندی آن نامشخص است. نوع زیستگاهی که این گونه در آن بازیابی شده‌است تا حد زیادی ناپدید شده‌است و بررسی‌های اخیر برای یافتن این پرنده شکست خورده‌است. اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت معتقد است که ممکن است
بین‌المللی حفاظت از طبیعت معتقد است که ممکن است منقرض شده باشد، اما این احتمال وجود دارد که برخی از افراد باقی مانده باشند؛ بنابراین، این پرنده به عنوان "در بحران انقراض " رده‌بندی شده‌است.
پاپفی گلوبنددار یک مگس‌مرغ بومی کلمبیا است. این گونه در سال ۲۰۰۵ کشف شد و در سال ۲۰۰۷ به عنوان یک گونه جدید برای جهان علم تأیید شد. با خطر انقراض مواجه است و بنابراین وضعیت در بحران انقراض توصیه شده‌است. تنها زیستگاه شناخته‌شده آن، جنگل‌های ابری "سرانیا دل پینچه" (بخش کائوکا)، در غرب آند است. این زیستگاه با پاکسازی جنگل برای کشاورزی، به ویژه کشاورزی کوکا تهدید می‌شود. طول این پاپفی بین ۹۰ تا ۱۰۰ میلی‌متر (۳٫۵ تا ۴ اینچ) است. نام گونه نسبت به گلوبند نر تکه‌ای از پرهای سبز رنگین‌کمانی و آبی درخشان و از پرهای
از پرهای سبز رنگین‌کمانی و آبی درخشان و از پرهای پفی سفید در ناحیه ران است.
مارتا یوفمیا لُفتون هاینز (Martha Euphemia Lofton Haynes) (۱۱ سپتامبر ۱۹۸۰ – ۲۵ ژوئیه ۱۹۸۰) آموزگار و ریاضی‌دان آمریکایی بود. او نخستین زن آمریکایی آفریقایی بود که در رشته ریاضی به درجه علمی دکترا رسید، وی دکترای خود را در ۱۹۴۳ میلادی از دانشگاه کاتولیک آمریکا گرفت. زندگی. یوفمیا لُفتون نخستین فرزند و تنها دختر ویلیام اس. لفتون، دکتر دندان، مشاور مالی و لاوینیا دی لفتون، معلم کودکستان بود. وی در ۱۹۰۷ میلادی نطق سخنرانی پایان دوره مدرسه در مدرسه عالی ام. استریت را ایراد نموده و بعداً از مدرسه نرمال برای
استریت را ایراد نموده و بعداً از مدرسه نرمال برای دختران رنگین‌پوست که حالا به‌نام دانشگاه منطقه کلمبیا یاد می‌گردد، با درجه ممتاز و دیپلم در رشته آموزش در ۱۹۰۹ میلادی فارغ‌التحصیل شد. پس از آن وی به تحصیلات خود ادامه داده و لیسانس خود را در رشته اصلی ریاضی (و رشته فرعی روان‌شناسی) در ۱۹۱۴ میلادی از کالج اسمیت به‌دست‌آورد. وی در ۱۹۱۷ میلادی با آپو هاینز که معلم بود ازدواج کرد. وی فوق لیسانس خود را در رشته آموزش در ۱۹۳۰ میلادی از دانشگاه شیکاگو به‌دست‌آورد. وی دکترای خود را در ۱۹۴۳ میلادی از دانشگاه
وی دکترای خود را در ۱۹۴۳ میلادی از دانشگاه کاتولییک آمریکا به‌دست‌آورد و رساله خود را تحت عنوان تعیین مجموعه‌های دارای شرایط استقلال شامل قضایای مشخص تناظرهای متقارن با سرپرستی لون لاندری به اتمام رساند. هاینز «به‌طور وسیعی به سیستم آموزش در منطقه کلمبیا (دی سی) کمک کرد». وی برای مدت ۴۷ سال در مدارس دولتی واشینگتن دی سی تدریس نمود و در ۱۹۶۶ میلادی به نخستین زنی مبدل شد که ریاست هیئت آموزشی دی سی را برعهده می‌گیرد، او تا سال ۱۹۶۷ در این سمت خدمت کرد. او طی مدتی که در هیئت آموزش دی سی بود، از موجودیت سیستم
مدتی که در هیئت آموزش دی سی بود، از موجودیت سیستم گروه‌بندی دانشجویان برمبنای توانایی آن‌ها به صراحت انتقاد نمود، او استدلال کرد که این سیستم با قراردادن دانشجویان آفریقایی-آمریکایی در گروه‌های خاص آن‌ها را برای دوره کالج به‌طور درست آماده نمی‌کند. این کارها باعث به ثبت رسیدن قضیه هاب‌سن علیه هان‌سن (۱۹۶۷) گردیده و در نهایت باعث از بین رفتن سیستم گروه‌بندی دانشجویان در دی سی گردید. وی در مدرسه‌های گاریسون و گارفیلد، دانشجویان کلاس اول را تدریس کرد و در مدرسه عالی آرمسترانگ به تدریس مضمون ریاضی پرداخت. وی
عالی آرمسترانگ به تدریس مضمون ریاضی پرداخت. وی در مدرسه عالی دنبار مضمون ریاضی تدریس کرد و ریاست دپارتمنت ریاضی در این مدرسه را نیز بر عهده داشت. هاینز در دانشگاه منطقه کلمبیا پروفسور ریاضی بود، او در آنجا دانشکده ریاضی و آموزش تجاری را تأسیس نموده و ریاست آن را برعهده داشت، این دانشکده به آموزش معلمین آفریقایی-آمریکایی تخصیص داده شده بود. وی از سیستم مدارس عمومی در ۱۹۵۹ میلادی بازنشسته شد، اما به کارهای خود ادامه داده و دانشکده ریاضی را در دانشگاه منطقه کلمبیا تأسیس کرد. او همچنین گهگاهی به‌طور نیمه وقت
تأسیس کرد. او همچنین گهگاهی به‌طور نیمه وقت در دانشگاه هوارد تدریس می‌کرد. هاینز در فعالیت‌های اجتماعی مدیدی دخیل بود. وی در بخش‌های اجتماعی ذیل خدمت کرد: معاون اول شورای زنان کاتولیک اسقف‌نشین، رئیس هیئت مشتورتی خانه‌های محله فایدز، در کمیته رفاه اجتماعی بین‌المللی، در کمیته اجرائی انجمن ملی رفاه اجتماعی، رئیس و عضو کمیته اجرائی شورای بهداشت و رفاه دی سی، کمیته‌های محلی و ملی مؤسسه خدمات متحد، عضو کنفرانس ملی مسیحی‌ها و یهودیان، شورای میان‌نژادی کاتولیک واشینگتن، اتحادیه ملی شهری، انجمن ملی پیشرفت
واشینگتن، اتحادیه ملی شهری، انجمن ملی پیشرفت رنگین‌پوستان (NAACP)، اتحادیه زنان رای‌دهنده و مجمع زنان دانشگاهی آمریکا. قدردانی. پاپ جان بیست و سوم مدال افتخار پاپ (Pro Ecclesia et Pontifice) را در ۱۹۵۹ میلادی به وی اعطاء کرد. او در ۱۹۹۸ میلادی به عنوان عضو انجمن پیش‌برد علوم آمریکا انتخاب گردید. میراث. هاینز به تاریخ ۲۵ ژوئیه بر اثر حمله قلبی در زادگاه‌ش واشینگتن دی سی درگذشت. وی یک صندوق امانی برای حمایت از کرسی پروفسوری و وام دانشجویی در مدرسه آموزش ایجاد کرده بود که ۷۰۰٬۰۰۰ دلار به دانشگاه کاتولیک