payamvha/North_RAG huggingface dataset:
درگذشت. در سال ۱۷۷۰، دین با الیزابت (سالتونستال) اواردز، نوه قومندان کنتیکت، گوردون سالتونستال از خانواده سالتونستال اهل ماساچوست ازدواج کرد. الیزابت در سال ۱۷۷۷ در حالی که سیلاس در فرانسه بود، از دنیا رفت. کنگره قاره‌ای. در سال ۱۷۶۸، دین به مجلس نمایندگان کنتیکت راه یافت؛ در سال ۱۷۶۹، وارد کمیته مکاتبات وترزفیلد شد و از سال ۱۷۷۴ تا ۱۷۷۶ به عنوان نماینده کنتیکت در کنگره قاره‌ای فعالیت‌کرد. زمانی که دین عضو کنگره بود، از نفوذ خود استفاده کرد تا در ارتش قاره‌ای برای پسرخوانده‌اش ساموئل ب. وب که او را تا
برای پسرخوانده‌اش ساموئل ب. وب که او را تا فیلادلفیا همراهی کرده بود، حکم مأموریت بگیرد. دین در کار کمیته کنگره بهتر بود و به سازماندهی عملیات حمله به فورت تیکوندروگا و تأسیس نیروی دریایی ایالات متحده کمک‌کرد. اختلافی میان دین و راجر شرمن، دیگر نماینده کنتیکت، بر سر انتصاب ایزرائیل پاتنم به عنوان سرلشکر تحت فرمان جرج واشینگتن به وجود آمد. این اختلاف باعث شد تا قانون‌گذار کنتیکت به جای دین نماینده کنگره شود؛ اما دین به جای بازگشت به کنتیکت، برای کمک به کنگره در فیلادلفیا ماند. فرانسه. در ۲ مارس ۱۷۷۶، کنگره
در فیلادلفیا ماند. فرانسه. در ۲ مارس ۱۷۷۶، کنگره دین را به عنوان نماینده مخفی در فرانسه منصوب کرد و مأموریت داشت تا دولت فرانسه را تشویق کند که به مستعمرات کمک مالی اعطا کند. او به محض ورود به پاریس، با کنت ورجنس، وزیر امور خارجه فرانسه شروع به مذاکره کرد. دین با کمک پیر بومارشه، نمایش‌نامه نویس و حامی واقعی استقلال آمریکا، اسلحه و مهمات را برای مستعمرات ارسال کرد. دین همچنین به‌طور غیرمستقیم طرح جیمز آیتن (جان نقاش) اسکاتلندی را برای تخریب انبارها و اسکله‌های نیروی دریایی سلطنتی در پورتسموث و پلیموث
نیروی دریایی سلطنتی در پورتسموث و پلیموث انگلستان، به نمایندگی از انقلاب قاره‌ای تأییدکرد. پس از ورود بنجامین فرانکلین و آرتور لی به پاریس در دسامبر ۱۷۷۶، طی دستورهایی از سوی کنگره که آن سه نفر را نماینده دیپلماتیک در فرانسه منصوب می‌کرد، جایگاه دین به رسمیت شناخته شد. دین چندین نیروی نظامی خارجی از جمله لافایت، بارون یوهان دی کالب، توماس کانوی، کازیمیر پولاسکی و بارون فون اشتویبن را به خدمت گرفت. به دلایل مختلف، بسیاری از افسران خارجی در آمریکا بدنام بودند و بسیاری در کنگره دین را به‌خاطر رفتار آنها سرزنش
و بسیاری در کنگره دین را به‌خاطر رفتار آنها سرزنش می‌کردند که این امر باعث شد در ۸ دسامبر ۱۷۷۷ او را برکنار کنند. در ۶ فوریه ۱۷۷۸، دین و سایر مأموران دولت، قراردادهای مودت و تجارت و اتحاد را امضاء کردند و رسماً اتحاد میان فرانسه و مستعمرات آمریکا را ایجادکردند. اتهامات در کنگره. در ۴ مارس ۱۷۷۸، دین نامه‌ای از جیمز لاول دریافت کرد که حاوی حکم برکناری او از سوی کنگره بود. لاول تنها به ارائه گزارشی به کنگره در مورد امور اروپا اشاره کرد و دین کاملاً توقع داشت که ظرف چند ماه به پاریس بازگردانده شود. فرانسه دین
ظرف چند ماه به پاریس بازگردانده شود. فرانسه دین را سوار بر یک کشتی جنگی به خانه فرستاد. لویی شانزدهم نیز پرتره‌ای با قابی از جنس الماس به دین تقدیم کرد و ورگنس و فرانکلین هر دو برایش تقدیرنامه نوشتند. دین در ۱۴ ژوئیه ۱۷۷۸ به فیلادلفیا رسید و هنگامی که کنگره بر اساس گزارش‌های همکارش آرتور لی او را او را به فساد مالی متهم کرد، شوکه شد. از آنجا که دین دفاتر حساب خود را در پاریس رها کرده بود، نه قادر بود به درستی از خود دفاع کند و نه به دنبال جبران پولی بود که برای تهیه تجهیزات در فرانسه مصرف کرده بود. (در
که برای تهیه تجهیزات در فرانسه مصرف کرده بود. (در حالی که دین منتظر سخنرانی در کنگره بود، نزد بندیکت آرنولد که به تازگی به عنوان قومندان نظامی فیلادلفیا منصوب شده بود، ماند) در یک مباحثه طولانی و تلخ بر سر اتهامات، جان جی در مقابل کنگره از دین دفاع کرد. او در نشریه پنسیلوانیا پاکت مورخ ۵ دسامبر ۱۷۷۸ یک دفاعیه عمومی با عنوان سخنان سیلاس دین خطاب به شهروندان آزاده و با فضیلت آمریکا منتشر کرد که در آن به آرتور لی، سایر اعضای خاندان لی و همکاران آنها حمله کرد. برادران آرتور، ریچارد هنری لی و فرانسیس لایت‌فوت
برادران آرتور، ریچارد هنری لی و فرانسیس لایت‌فوت لی، هر دو اتهامات دین را افترا آمیز و موجب آسیب به انقلاب آمریکا خواندند. در ۱۴ ژانویه ۱۷۷۹، دین در نشریه پنسیلوانیا پاکت به ادعاهای آنها پاسخ داد و فهرستی از هشت کشتی را ارائه کرد که در نتیجه تلاش‌های او، همراه با تدارکات از فرانسه رهسپار شده بودند. کنگره ۱۰۰۰۰ دلار را با پیسه کم‌ارزش‌شده قاره‌ای به عنوان غرامت به او پیشکش کرد، اما دین معتقد بود که این مبلغ بسیار کم است و از دریافتش امتناع کرد. دین در سال ۱۷۸۰ اجازه یافت تا به پاریس بازگردد و امور خود را حل
اجازه یافت تا به پاریس بازگردد و امور خود را حل و فصل کند و اسناد مورد مناقشه را جمع‌آوری کند. او در بدو ورود متوجه شد که از نظر مالی تقریباً نابود شده‌است زیرا ارزش سرمایه‌گذاری‌هایش به شدت افت کرده بود و برخی از کشتی‌هایی که حامل اجناس او بودند، توسط انگلیسی‌ها توقیف شده‌بود. در مارس ۱۷۸۱، پادشاه جرج سوم درخواست لرد نورث را مبنی بر رشوه دادن به دین برای جذب او به عنوان یک جاسوس و نفوذ در کنگره پذیرفت. با این حال، در اواسط ژوئیه، پس از این که پادشاه نامه‌های فاش‌شده را مطالعه کرد که در آن دین وضعیت نظامی
فاش‌شده را مطالعه کرد که در آن دین وضعیت نظامی مستعمرات را نا امیدکننده توصیف می‌کرد و پیشنهاد نزدیک شدن به بریتانیا را در آن مطرح کرده بود، برنامه خود را لغو کردند.
استیفن هاپکینز (Stephen Hopkins) (زادهٔ ۷ مارس ۱۷۰۷ – درگذشتهٔ ۱۳ ژوئیه ۱۷۸۵)، از پدران بنیان‌گذار ایالات متحده، فرماندار مستعمرهٔ رود آیلند و کشتزارهای پراویدنس، قاضی ارشد دادگاه عالی رود آیلند و امضا کنندهٔ اساس‌نامه و اعلامیهٔ استقلال آمریکا بود. او نوهٔ ویلیام هاپکینز، سیاستمدار برجستهٔ دوران مستعمراتی آمریکا و از خانواده‌ای سرشناس از اهالی رود آیلند بود. جد بزرگ او، توماس هاپکینز که از نخستین مهاجران کشتزارهای پراویدنس بود، در سال ۱۶۳۵، به همراه خویشاوند خود بندیکت آرنولد با کشتی از انگلستان به آنجا
خود بندیکت آرنولد با کشتی از انگلستان به آنجا آمد. بندیکت آرنولد تحت فرمان سلطنتی تصویب شده در سال ۱۶۶۳، اولین فرماندار مستعمرهٔ رود آیلند شد. هاپکینز در کودکی علاقهٔ زیادی به کتاب خواندن داشت و در زمینهٔ علوم، ریاضیات و ادبیات به پژوهشگری سخت کوش تبدیل شد. او نقشه‌بردار و ستاره‌شناس بود. در طی گذر سیارهٔ زهره از مقابل خورشید در سال ۱۷۶۹ در بررسی و سنجش آن نقش داشت. او در ۲۳ سالگی به عنوان قاضی صلح در شهر تازه تأسیس سیچوئت، ایالت رود آیلند آغاز به کار کرد. طولی نکشید که قاضی دادگاه صلح شد و همزمان گهگاه به
نکشید که قاضی دادگاه صلح شد و همزمان گهگاه به عنوان سخنگوی مجلس نمایندگان و رئیس شورای شهر سیچوئت نیز خدمت می‌کرد. او علاوه بر فعالیت در امور مدنی، سهام‌دار یک کارخانهٔ ذوب آهن و تاجری موفق بود که در نقاشی طنزآمیز جان گرین‌وود در دههٔ ۱۷۵۰ به نام می‌گساری فرماندهان دریایی در سورینام به تصویر کشیده شد. هاپکینز از مه ۱۷۴۷ تا مه ۱۷۴۹ به عنوان قاضی دادگاه عالی رود آیلند خدمت کرد. او در مه ۱۷۵۱ سومین قاضی ارشد این نهاد شد و تا مه ۱۷۵۵ خدمت کرد. در سال ۱۷۵۵، او به عنوان فرماندار مستعمرهٔ رود آیلند انتخاب شد و ۹
عنوان فرماندار مستعمرهٔ رود آیلند انتخاب شد و ۹ سال از ۱۵ سال بعدی را در این سمت خدمت کرد. یکی از بحث برانگیزترین مسائل سیاسی در زمان هاپکینز استفاده از اسکناس در برابر ارز ثابت بود. ساموئل وارد، رقیب سیاسی هاپکینز، طرفدار ارز ثابت بود، در حالی که هاپکینز حامی استفاده از اسکناس بود. رقابت میان این دو نفر به حدی شدید شد که هاپکینز درخواست ۴۰۰۰۰ پوند خسارت کرد، اما پرونده را در دادگاه باخت و مجبور شد هزینه‌های دادگاه را بپردازد. تا اواسط دههٔ ۱۷۶۰، رقابت و مجادله میان این دو نفر به مشکلی جدی برای دولت
و مجادله میان این دو نفر به مشکلی جدی برای دولت مستعمرهٔ رود آیلند تبدیل شد و با درک این موضوع، آنها سعی کردند با یکدیگر آشتی کنند که در بدو امر موفقیت‌آمیز نبود. سرانجام هر دو توافق کردند که در سال ۱۷۶۸ در انتخابات کاندیدا نشوند و جوزیاس لیندون به عنوان کاندیدا مصالحه، فرماندار مستعمرهٔ رود آیلند شد. در سال ۱۷۷۰، هاپکینز یک بار دیگر رئیس دادگاه عالی رود آیلند شد و در دوران این تصدی، یکی از افراد مهم در رسیدگی به ماجرای گاسپی در سال ۱۷۷۲ در رود آیلند بود، زمانی که گروهی از شهروندان خشمگین رود آیلند، کشتی
زمانی که گروهی از شهروندان خشمگین رود آیلند، کشتی دولتی بریتانیا را به آتش کشیدند. در تابستان ۱۷۷۶، هاپکینز در حالی که لرزش دست داشت، اعلامیهٔ استقلال آمریکا را امضاء کرد. او در حالی که دست راستش را با دست چپ خود گرفته بود، اعلامیه را امضاء و اظهار داشت: «دستم می‌لرزد، اما قلبم نه». او تا سپتامبر ۱۷۷۶ در کنگرهٔ قاره‌ای خدمت نمود و درنهایت به خاطر بیماری کناره‌گیری کرد. او از حامیان مقتدر کالج مستعمرهٔ انگلیسی رود آیلند و کشتزارهای پراویدنس (که بعدها دانشگاه براون نام گرفت) و اولین رئیس این مؤسسه بود.
براون نام گرفت) و اولین رئیس این مؤسسه بود. هاپکینز در سال ۱۷۸۵، در ۷۸ سالگی در پراویدنس درگذشت و در گورستان شمالی به خاک سپرده شد. او را بزرگترین دولتمرد رود آیلند نامیده‌اند. در سال ۱۷۷۴، هاپکینز شش یا هفت برده داشت که در آن زمان، او را در زمرهٔ پنج درصد برتر برده‌داران قرار می‌داد. نیاکان و اوایل زندگی. هاپکینز در پراویدنس در مستعمرهٔ رود آیلند و کشتزارهای پراویدنس چشم به جهان گشود. او دومین فرزند از ۹ فرزند ویلیام و روث (ویلکینسون) هاپکینز بود. وفات و میراث. در سپتامبر ۱۷۷۶، هاپکینز به دلیل بیماری از
میراث. در سپتامبر ۱۷۷۶، هاپکینز به دلیل بیماری از کنگرهٔ قاره‌ای کناره‌گیری کرد و به خانه‌اش در رود آیلند بازگشت، هرچند از سال ۱۷۷۷ تا ۱۷۷۹ همچنان عضو فعال مجمع عمومی رود آیلند بود. او در ۱۳ ژوئیه ۱۷۸۵، در ۷۸ سالگی در خانه‌اش در پراویدنس درگذشت و در گورستان شمالی به خاک سپرده شد. هاپکینز در سال ۱۷۵۳ به تأسیس کتابخانهٔ خصوصی پراویدنس کمک کرد و یکی از اعضای انجمن فلسفی نیوپورت بود. شهر هاپکینتون در رود آیلند بعدها به افتخار او نام‌گذاری شد. همچنین، کشتی استیفن هاپکینز که به افتخار او نام‌گذاری شد، اولین کشتی
هاپکینز که به افتخار او نام‌گذاری شد، اولین کشتی ایالات متحده بود که یک کشتی جنگی آلمانی را در جنگ جهانی دوم غرق کرد. اگرچه هاپکینز تا حد زیادی خودآموخته بود، اما به عنوان متولی یا عضو هیئت مدیره به همراه کشیش جیمز منینگ، ساموئل وارد، جان براون، نیکلاس براون، موزس براون، کشیش باپتیست ایزاک بکس، کشیش باپتیست ساموئل استیلمن و کشیش پروتستان ازرا استایلز در تأسیس دانشگاه براون کنونی در شهر پراویدنس در ایالت رود آیلند نقش اساسی داشت. هاپکینز از سال ۱۷۶۴ تا ۱۷۸۵، رئیس دانشگاه براون بود. خانه‌اش به نام خانهٔ
رئیس دانشگاه براون بود. خانه‌اش به نام خانهٔ فرماندار استیفن هاپکینز که در ابتدا در خیابان هاپکینز و سات مِین در پراویدنس قرار داشت، پس از مرگ او، دو بار به مکان‌های دیگری در خیابان هاپکینز منتقل شد. در حال حاضر این خانه در خیابان ۱۵هاپکینز، نبش خیابان بنفیت و در کنار محوطهٔ دانشگاه براون قرار دارد و جزء بناهای تاریخی ایالات متحده است. خانواده. در سال ۱۷۲۶، هاپکینز با سارا اسکات، دختر سیلوانوس اسکات و جوآنا جنکس و نوادهٔ مهاجران کشتزارهای پراویدنس، ریچارد اسکات و کاترین ماربری، کوچکترین خواهر دگراندیش
اسکات و کاترین ماربری، کوچکترین خواهر دگراندیش سرشناس مذهبی، آن هاچینسون ازدواج کرد. ریچارد اسکات اولین عضو فرقهٔ کویکر در پراویدنس بود. هاپکینز هفت فرزند داشت که پنج آنها تا دوران بزرگسالی زندگی کردند. همسرش در ۹ سپتامبر ۱۷۵۳ در ۴۶ سالگی درگذشت و هاپکینز با آن اسمیت، دختر بنجامین اسمیت ازدواج کرد. آنها صاحب فرزند نشدند. برادر کوچکتر هاپکینز، اِسک هاپکینز، اولین فرماندهٔ کل قوای نیروی دریایی در زمان جنگ‌های استقلال آمریکا و برادرش ویلیام تاجری سرشناس بود. پسر دایی هاپکینز، جمایما ویلکینسون مُبلغ فرقهٔ
پسر دایی هاپکینز، جمایما ویلکینسون مُبلغ فرقهٔ کویکر و دوست او بود.
رابی لاولر (؛ زادهٔ ) کاراته‌کا، ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی و کشتی‌گیر کشتی حرفه‌ای اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. او به‌خاطر سبک مبارزه تهاجمی‌اش با نام مستعار "بی‌رحم" شناخته می‌شود, سه مسابقه قهرمانی لاولر، در برابر جانی هندریکس (در UFC 171، در سال 2014)، روری مک دونالد (در UFC 189، در سال 2015)، و کارلوس کاندیت (در UFC 195، در سال 2016) جوایز متعددی را برای اون به ارمغان آورد.
امریکن برندس () شرکت خوشه‌ای پوشاک آمریکایی است، که در سال ۱۹۶۹ تأسیس شد. امریکن برندس یک شرکت هلدینگ بود که در سال ۱۹۹۷ تغییر نام داد و در سال ۲۰۱۱ منحل شد. دفتر مرکزی شرکت در دیرفیلد، ایلینوی، در ایالات متحده بود.
فرانسوا-لویز دو وارنس (; – ) با نام اصلی Louise Éléonore de la Tour du Pil، همچنین به نام مادام دو وارنس یک بانوی نیکوکار و تا مدتی معشوقهٔ فیلسوف و نویسنده ژان ژاک روسو بود. وارنز در ووه در یک خانوادهٔ پروتستان سوئیسی که به آنسی فرانسه مهاجرت کرده بودند به دنیا آمد، اما در سال ۱۷۲۶ یک کاتولیک رومی شد تا بتواند حقوق بازنشستگی کلیسا را دریافت کند؛ حقوقی که برای افزایش و گسترش کاتولیک رومی در نزدیکی ژنو، که در آن زمان سنگر پروتستان بود، وضع شده بود. او به‌نسبت برای زنی در آن زمان، یک زندگی لیبرالی داشته‌است.
برای زنی در آن زمان، یک زندگی لیبرالی داشته‌است. او ازدواج خود با م. دو وارنس «M. de Warens» را در سال ۱۷۲۶ پس از شکست تجاری در یک تجارت پوشاک، باطل کرد. روسو برای اولین بار او را در یکشنبه نخل ۱۷۲۸ ملاقات کرد. گفته می‌شد که او جاسوس و تبدیل کننده منطقهٔ ساوی بود که در آن زمان بخشی از پادشاهی ساردنی بود. اگرچه وارنس در اصل معلم روسو بود، اما پس از آن که با روسو آشکارا رابطه در امور عشقی و «صمیمیت» را آغاز کرد، آنها نامزد جنسی شدند. "فرانسوا لوئیز دو وارنس" در سال ۱۷۶۲ در شامبری در فقر درگذشت؛ درگذشتی که
در سال ۱۷۶۲ در شامبری در فقر درگذشت؛ درگذشتی که روسو تا شش سال بعد از آن آگاه نشد؛ آنگونه که روسو در اعترافات خود رابطه خود با او را شرح می‌دهد. از دیدگاه متفاوت متن فرانسوی. "فرانسوا لوئیز دو وارنس" بانویی سوئیسی٬اشراف‌زاده، سازنده، جستجوگر رگه‌های معدن، نامه‌نویس، جاسوس و آزاده است. او پس از مرگ پدرش در Domaine des Bassets توسط عمه‌هایش که به جنبش Pietist تعلق داشتند، در محیطی بی‌نظیر بزرگ شد. او، آن‌گونه که بعداً برای ژان ژاک روسو بازگو کرد دوران کودکی شگفت‌انگیزی را در آنجا گذراند. هنگامی که عمه‌اش
شگفت‌انگیزی را در آنجا گذراند. هنگامی که عمه‌اش لوئیز درگذشت، او را به عنوان یک وارث ثروتمند به مدرسه شبانه‌روزی فرستادند تا آموزش دقیقی ببیند. سپس در سال ۱۷۱۳ توسط سرپرستانش در سن ۱۴ سالگی با سباستین-ایزاک دی لویز با مهریه ۳۰۰۰۰ پوندی ازدواج کرد. او یک کارخانهٔ ابریشم و کیک تأسیس کرد و در سال ۱۷۲۶ از ووی با قایق به اِویان گریخت تا خود را تحت حمایت دوک ساووی و پادشاه ساردینی ویکتور آمادئوس دوم قرار دهد. او در پایان مراسم به احترام پادشاه خود را به پای او می‌اندازد که این کار یک شبه او را مشهور می‌کند. پس
که این کار یک شبه او را مشهور می‌کند. پس از گرویدن به مذهب کاتولیک و بعد از ترک ایمان پروتستانی، در شامبری، ژان ژاک روسو را که در آن زمان ۱۵ سال داشت و از ژنو فرار کرده بود، در ملک خود شارمت پذیرا شد. او نزدیک به ۱۴ سال محافظ او شد و از تحصیلات موسیقی و ادبی و آیندهٔ او اطمینان حاصل کرد. او همچنین در سال ۱۷۳۲ هنگامی که با منشی وی کلود آنت که به دنبال او به تبعید در ایویان آمده بود، ارتباط عشقی با او آغاز کرد. مادام دو وارنس با شخصیت ژولی در رمان معروف خود La Nouvelle Héloïse و همچنین دهمین و آخرین نامه
La Nouvelle Héloïse و همچنین دهمین و آخرین نامه اعترافات روسو الهام گرفت. وقتی کلود آنت درگذشت، روسو منشی او شد. در بدو ورود به ساوی، او به عنوان جاسوس در خدمت پادشاه ساردینی استخدام شد و مأموریت‌های ظریفی را انجام داد که در آن به تورین گزارش داد. او پس از رهبری و رونق یک مزرعه کشاورزی، حسادت و آزار همسایگانش را برانگیخت؛ قصد ایجاد یک باغ گیاه‌شناسی سلطنتی در شامبری، تا کلود آنت را که علاقهٔ زیادی به گیاه‌درمانی دارد، استخدام کند. او در طول زندگی خود به‌طور فعال در پروژه‌های تجاری و کشاورزی شرکت داشت. بین
فعال در پروژه‌های تجاری و کشاورزی شرکت داشت. بین سال‌های ۱۷۴۷ و ۱۷۵۷، او شرکت‌های استخراج معدن و صادرات زغال‌سنگ را به همراه همراهش ژان ساموئل وینتزنرید و همچنین یک کارخانه سفال‌سازی در توده مونت‌بلان تأسیس کرد. در ۲۹ ژوئیه ۱۷۶۲، او به دلیل ناکامی‌های متوالی‌اش در کسب و کارهای سفالگری و معدن با تاجرش ژان دانل، در شامبری، در فقر و از پا فتادگی درگذشت.
«کش ندهید» بخشی از سخنرانی سید علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی ایران، پیرامون پرونده اختلاس سه هزار میلیارد تومانی در بانک‌های ایران است که به ادبیات سیاسی کشور وارد شده‌است. اصل جمله این است که «رسانه‌ها نباید قضیه را کش دهند». این جمله هم‌اکنون توسط مخالفان جمهوری اسلامی، به شکل هجوآمیز، به‌عنوان مدل رفتاری رهبر ایران در مقابل افشای فسادهای داخلی استفاده می‌شود. پیشینه. در شهریور ۱۳۹۰ مقامات و رسانه‌های ایران از کشف اختلاسی بزرگ در بانک‌های ایران خبر دادند که مه‌آفرید امیرخسروی توانست مبلغ ۳ هزار میلیارد
که مه‌آفرید امیرخسروی توانست مبلغ ۳ هزار میلیارد تومان یا ۲۸۰۰ میلیارد تومان را از شبکه‌های بانکی ایران به سرقت ببرد. به نوشتهٔ رسانه‌های ایران این بزرگ‌ترین اختلاس در کل تاریخ ایران بوده‌است. علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی ایران، در ارتباط با پرونده اختلاس سه هزار میلیارد تومانی در بانک‌های ایران با بیان اینکه رسانه‌ها «نباید این قضیه را کش دهند» گفت که «عده‌ای می‌خواهند از این حوادث برای زدن توی سر مسئولین سوءاستفاده کنند.» این سخنان واکنش‌های زیادی را ایجاد کرد و اصلاح‌طلبانی نظیر مصطفی تاج‌زاده آن را
کرد و اصلاح‌طلبانی نظیر مصطفی تاج‌زاده آن را در مغایرت با سخنان قبلی علی خامنه‌ای و در حمایت از محمود احمدی‌نژاد دانستند. همچنین برخی از مخالفان نظام، آن را حمایت آشکارا از مفسدین اقتصادی نامیدند. حضور در ادبیات رسانه‌ای. پس از ماجرای اختلاس و فرمان رهبری، این اصطلاح به ادبیات رسانه‌ای، عمدتاً رسانه‌های مخالف نظام، وارد شد و به‌طور گسترده مورد استفاده قرار گرفت. از آن جمله می‌توان به بازتاب پرونده فساد اقتصادی در بنیاد شهید و بایگانی شدن آن در مجلس در سال ۱۳۹۵، اتهامات فساد مالی علیرضا پناهیان در سال ۱۳۹۹
اتهامات فساد مالی علیرضا پناهیان در سال ۱۳۹۹ و همچنین اختلاس بانکی در سال ۱۳۹۳ اشاره کرد. این اصطلاح با ماجرای افشای فایل صوتی محرمانه فرماندهان سپاه در سال ۱۴۰۰ دوباره در رسانه‌ها مورد استفاده گسترده قرار گرفت. رسانه‌های مخالف، سخنان خامنه‌ای در روز ۲۸ بهمن ۱۴۰۰ که رسانه‌ها را به لجن‌پراکنی متهم کرده و از سپاه و قاسم سلیمانی دفاع کرده بود را دستور دیگری مبنی بر «کش ندهید» تعبیر کردند و علت آن را حضور مجتبی خامنه‌ای، فرزند رهبر ایران، در این پرونده دانستند. به‌کارگیری این اصطلاح تنها به سخنان رهبر ایران
کارل پی یا پی یو (به چینی: 裴宇؛ پینیین: Péi Yǔ؛ زاده ۱۱ سپتامبر ۱۹۸۹)، کارآفرین اینترنتی سوئدی متولد چین است. او در سال ۲۰۱۳ به همراه «پیت» لاو شرکت وان‌پلاس را تأسیس کرد و مدیر OnePlus Global بود. او در سپتامبر ۲۰۲۰ شرکت وان‌پلاس را ترک کرد تا برروی شرکت جدیدی به نام ناتینگ (به انگلیسی: Nothing) سرمایه‌گذاری کند. منابع. https://en.wikipedia.org/wiki/Carl_Pei
کوه گروس () یکی از کوه‌های ساحلی شمالی رشته‌های اقیانوس آرام در شهرداری ناحیه نورت ونکوور، بریتیش کلمبیا، کانادا است. این کوه با حداکثر ارتفاع بیش از ۱۲۰۰ متر (۴۱۰۰ فوت) در قله خود، محل یک منطقه اسکی آلپاین، استراحتگاه اسکی، مشرف به مترو ونکوور است. دارای چهار تله‌سی‌یژ که ۳۳ مسیر را سرویس می‌دهد. در تابستان، استراحتگاه کوه گروس دارای نمایش‌های چوب‌بری، نمایش پرندگان شکاری «پرندگان در حرکت»، سواری خوش‌منظره با صندلی، گلف دیسکی، دوچرخه‌سواری در کوهستان، زیپ لاین، پاراگلایدر پشت سر هم، تور هلیکوپتر، و
زیپ لاین، پاراگلایدر پشت سر هم، تور هلیکوپتر، و پیاده‌روی با راهنما است. عملیات در طول سال شامل یک تئاتر ۱۰۰ صندلی در بالای کوه و یک پناهگاه ذخیره‌گاه طبیعی است. این کوه دارای دو ترن هوایی است که با نام رسمی اسکای‌ترین شناخته می‌شود. اسکای‌ترین آبی عمدتاً برای حمل و نقل بار استفاده می‌شود، در حالی که دسترسی عمومی به قله کوه توسط گارونتا اسکای‌ترین قرمز ساخت سوئیس فراهم می‌شود که حداکثر ظرفیت ۱۰۱ مسافر (۹۶ در تابستان) را دارد. دسترسی تابستانی نیز از طریق مسیر پیاده‌روی ۲٫۹ کیلومتری آسیاب گروس فراهم می‌شود
پیاده‌روی ۲٫۹ کیلومتری آسیاب گروس فراهم می‌شود که از ماه مه تا اکتبر برای پیاده‌روی باز است.
موزۀ شارلیه (به فرانسوی: Musée Charlier) موزه‌ای در سن-ژوس-تان-نود، محله‌ای از بروکسل است که هنر بلژیکی پایان قرن نوزدهم را به نمایش می‌گذارد. ساختمان فعلی موزه توسط یک مجموعه‌دار هنری هانری ون کوتسم در سال ۱۸۹۰ میلادی خریداری شد. او ویکتور هورتا، معمار معروف را برای بازسازی و گسترش ساختمان استخدام کرد. بازسازی به سبک آر نوو در سال ۱۸۹۳ میلادی به پایان رسید. در سال ۱۹۰۴ میلادی، ون کوتسم درگذشت و خانه را به مجسمه‌ساز گیوم شارلیه سپرد. شارلیه در سال ۱۹۲۵ میلادی درگذشت و در وصیت‌نامۀ خود درخواست کرد که خانه و
درگذشت و در وصیت‌نامۀ خود درخواست کرد که خانه و مجموعه به عنوان موزۀ عمومی باز شود. این موزه در سال ۱۹۲۸ میلادی افتتاح شد. از این موزه اغلب برای کنسرت‌های موسیقی کلاسیک استفاده می‌شود.
پل گلدن ایرز () یک پل با شش خط در مترو ونکوور، بریتیش کلمبیا است. این پل رود فریزر را در بر می‌گیرد و لنگلی، بریتیش کلمبیا (شهرداری ناحیه) را در سمت جنوبی با پیت مدوز و میپل ریج در سمت شمالی متصل می‌کند.
کارلی استون کارگردان و فیلمنامه‌نویس کانادایی است. از آثار برجسته او می‌توان به فیلم رمانتیک جدید (فیلم ۲۰۱۸) اشاره کرد. زندگی شخصی. استون در تورنتو توسط والدینی که از آفریقای جنوبی مهاجر بودند به دنیا آمد و بزرگ شد. او و شوهرش که یک وکیل است، خانه خود را در تورنتو می‌سازند.
توبه ( تشووا، به معنای لغوی، «بازگشت») یکی از عناصر کفاره گناه در یهودیت است. یهودیت اذعان دارد که هر کس گاهی اوقات گناه می‌کند، اما مردم می‌توانند با توبه برای تخلفات گذشته، در آینده آن موقعیت‌ها را متوقف یا به حداقل برسانند؛ بنابراین، هدف اولیه توبه در یهودیت، تغییر اخلاقی است. توبه‌کار یهودی به‌طور سنتی به عنوان "بعل تشووا" (به "معنای" «استاد توبه» یا «استاد بازگشت») شناخته می‌شود ( ; برای یک زن: "بعلت تشووا". جمع: "بعلی تشووا"). یک اصطلاح مدرن جایگزین "هوذر بتشوا" است ( "به معنای" «بازگشت در توبه»). بر
بتشوا" است ( "به معنای" «بازگشت در توبه»). بر اساس هالاخا، «در جایی که "بعلایی تشووا" ایستاده‌است، حتی صالحان تمام عیار هم نمی‌ایستند». توبه و خلقت. بر اساس تلمود، خداوند توبه را قبل از خلقت جهان فیزیکی آفرید و آن را در زمره اولین چیزهای آفریده قرار داد. ("نداریم ۳۹ ب"). زمان توبه. بر اساس دیدگاه یهودی شخص گناهکار باید فوراً توبه کند. مَثَلی در تلمود ("شابات" ۱۵۳ الف) نقل شده‌است که خاخام الیزار به شاگردان خود آموخت: «یک روز قبل از مرگ خود توبه کنید». شاگردان مؤدبانه سؤال کردند که آیا می‌توان روز مرگ خود
مؤدبانه سؤال کردند که آیا می‌توان روز مرگ خود را دانست، بنابراین خاخام الیزار در پاسخ گفت: «بنابراین بیشتر دلیل است که امروز توبه کنیم، مبادا فرد فردا بمیرد.» به دلیل درک یهودیت از روند سالانه قضاوت الهی، یهودیان بر این باورند که خداوند به ویژه در طول دوره ای از آغاز ماه ایلول تا فصل تعطیلات عالی، یعنی روش هشانا (روز داوری)، ده روز برای توبه باز است. طریق توبه در یهودیت. راهنماهای متعددی برای فرایند توبه را می‌توان در ادبیات خاخامی یافت. به خصوص "قواعد توبه ابن" میمون را در میشنه تورات ببینید. بر اساس
توبه ابن" میمون را در میشنه تورات ببینید. بر اساس "دروازه‌های توبه"، یک اثر استاندارد اخلاق یهودی که توسط ربی یونا از جرونا نوشته شده‌است، یک گناهکار توبه می‌کند توسط: ترک گناه. دومین مورد از «اصول توبه» ربی یونا، «ترک گناه» است (عبری: עזיבת–החטא، "azivat-hachet"). پس از پشیمانی از گناه (اصل اول ربی یونا)، توبه کننده باید تصمیم بگیرد که هرگز گناه را تکرار نکند. با این حال، یهودیت تشخیص می‌دهد که روند توبه از توبه کننده ای به توبه کننده دیگر و از گناهی به گناه دیگر متفاوت است. به عنوان مثال، یک گناهکار
گناه دیگر متفاوت است. به عنوان مثال، یک گناهکار غیرعادی اغلب نیش گناه را شدیدتر از گناهکار معمولی احساس می‌کند؛ بنابراین، گناهکار غیرعادی زمان توبه راحت تری خواهد داشت، زیرا کمتر احتمال دارد که رفتار گناه آلود را تکرار کند. مورد گناهکاری که به گناه معتاد شده‌است پیچیده‌تر است. اگر گناهکار معمولی اصلاً از گناه خود پشیمان شود، این پشیمانی به تنهایی به وضوح به تغییر رفتار تبدیل نمی‌شود. در چنین موردی، خاخام نوسون شرمان توصیه می‌کند که «نظام شخصی پاداش و مجازات» ابداع شود و از شرایطی که ممکن است باعث وسوسه
ابداع شود و از شرایطی که ممکن است باعث وسوسه نسبت به گناه مربوطه شود اجتناب شود. خاخام یهودا تعلیم داد: «کیست توبه کننده ای که توبه اش تا عرش جلال بالا رود؟ کسی که آزمایش شده و بی گناه ظاهر شود» ("یوما" 86b). ابن میمون این جمله را به این معنا تفسیر کرد که نشانه توبه‌کار واقعی کسی است که مرتکب گناه می‌شود و بعداً به او فرصت داده می‌شود تا دقیقاً همان گناه را مرتکب شود، اما شخص انتخاب نمی‌کند که انجام ندهد ("قوانین توبه" 2: 1). قربانی کردن حیوانات و جایگزینی‌های بعدی. هنگامی که معبد در اورشلیم فعال بود، یک
بعدی. هنگامی که معبد در اورشلیم فعال بود، یک یهودی مجبور بود برای انواع خاصی از گناهان قربانی‌های مختلفی بیاورد و نسخه‌ای از مراسم اعتراف "ویدوی" را به عنوان بخشی از مراسم قربانی انجام دهد. با این حال، حتی زمانی که معبد مقدس هنوز پابرجا بود، صرف آوردن یک هدیه هرگز باعث نشد که خدا به‌طور خودکار گناهان کسی را ببخشد. تنخ (کتاب مقدس عبری) تعلیم می‌دهد: در بسیاری از جاها ادبیات ربانی تأکید می‌کند که انجام امور خیریه، دعا و مطالعه تورات از قربانی کردن حیوانات با ارزش تر است، و اینکه اولی می‌تواند جایگزین قربانی
ارزش تر است، و اینکه اولی می‌تواند جایگزین قربانی کردن حیوانات در زمانی که معبد فعال نیست:
لیلا ابوزید نویسنده مراکشی مقیم رباط است که در القصیبه به دنیا آمد و در دانشگاه محمد پنجم رباط زبان انگلیسی خواند و مدرک کارشناسی خود را گرفت و پس از آن برای ادامه تحصیل به ایالت تگزاس ایالات متحده آمریکا رفت. او کار خود را به عنوان روزنامه نگار در تلویزیون آغاز کرد و در چندین دفتر وزارتی از جمله نخست وزیری کار کرد. او رمان، داستان، زندگی نامه پیامبر،چندین سفرنامه را به رشته تحریر درآورد. ترجمه زندگی نامه شاه محمد پنجم و زندگی نامه مالکوم را از انگلیسی به عربی از آثار لیلا ابوزید است. . آثار ابوزید به
به عربی از آثار لیلا ابوزید است. . آثار ابوزید به انگلیسی، آلمانی، هلندی، ایتالیایی، اسپانیایی، فرانسوی، مالتی و اردو ترجمه شده است.
امیر عظیمی (زادهٔ ۹ بهمن ۱۳۶۹ در تهران) خواننده و آهنگساز اهل ایران است. وی فعالیت‌های هنری خود را از سال ۱۳۸۷ زمانی که ۱۸ سال داشت شروع کرد. او اولین کنسرت رسمی و با مجوز خود را در سال ۱۴۰۰ برگزار کرد. فعالیت‌ها. وی با همکاری با مهدی موسوی در تک‌آهنگ «خسته» و سپس علیرضا آذر در تک‌آهنگ «بی تو» به شهرت رسید. او در اسفند ۱۴۰۰ اولین آلبوم رسمی خود را با نام «سیب هوس» منتشر کرد که آغاز فعالیت‌های حرفه‌ای او محسوب می‌شود.‌ امیر عظیمی سال ۱۳۹۹ در تئاتر عاشقانه‌ها به کارگردانی شهرام گیل آبادی بازی و خواند. امیر
به کارگردانی شهرام گیل آبادی بازی و خواند. امیر عظیمی در دومین اثر تئاتری خود بازیگر و خواننده تئاتر ۶۵۷ به کارگردانی شهرام گیل آبادی شد که در سال ۱۴۰۲ در تماشاخانه ایرانشهر روی صحنه رفت. آلبوم‌ها. امیر عظیمی علاوه بر یک آلبوم رسمی اش تاکنون ۲۷ تک آهنگ منتشر کرده است.