payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به دنبال جایگزین کردن بی‌ای‌ئی سیستمز هاوک است که در سال ۱۹۹۷ سفارش آن را به بریتانیا داده بود. صربستان نیز به دنبال بازنشسته کردن هواپیماهای آموزشی خود از جمله سوکو جی-۴ و سوکو جی-۲۲ است.
کوثر اساسه (زادهٔ ۳ دی ۱۳۸۰) تکواندوکار کُرد اهل ایران است. او در سی و یکمین دوره رقابتهای تکواندو بین‌المللی جام فجر در وزن ۶۲- کیلوگرم مدال آورد. او در نخستین دوره رقابتهای تکواندو آزاد زنان جهان در عربستان به مدال برنز دست یافت. او در وزن ۶۲- کیلوگرم بعد از انصراف «استاورولا دسیلا» از یونان، برابر «آشلی کرایولد» از کانادا ۲۲ بر ۱۶ به پیروزی دست یافت و سپس «ماگلینو» از اسپانیا را ۱۵ بر ۵ از پیش رو برداشت و راهی نیمه نهایی شد. اساسه در مبارزه برای رسیدن به فینال در حالی که ۴ بر صفر از «پترا اتولبوا» از
به فینال در حالی که ۴ بر صفر از «پترا اتولبوا» از جمهوری چک پیش بود، در راند سوم ۷ بر ۶ بازنده و به نشان برنز بسنده کرد.
گلیما نام یک نوع کشتی و هنر رزمی اسکاندیناوی است که مورد استفاده وایکینگ‌ها بوده‌است. معنی. گلیما در لغت به معنی حرکت «سریع یا لحظه‌ای» است. مشخصات فنی. به گفتهٔ دکتر علی حق‌شناس در دانشنامه هنرهای رزمی (نخستین دائرةالمعارف ورزش‌های رزمی در ایران)، گلیما به عنوان یک سیستم دفاع از خود شامل ضربات شوک آور، قفل کننده، تکنیک‌های دردآور و تکنیک‌های با سلاح، و قابل مقایسه با بهترین سبک‌های هنرهای رزمی از سراسر جهان است. این ورزش به عنوان هنر دفاع از خود، پایه و اساس جنگیدن وایکینگ‌ها بوده‌است؛ فنون اصیل و قدیمی
جنگیدن وایکینگ‌ها بوده‌است؛ فنون اصیل و قدیمی این ورزش در اسکاندیناوی، اروپا، شمال آمریکا و جنوب آمریکا انجام می‌شود. پیشینه. به نوشتهٔ علی حق‌شناس، گلیما به عنوان یک ورزش انواع مختلفی ازکشتی را شامل می‌شود که در عصر وایکینگ‌ها رایج بوده‌است و توسط زنان و مردان در تمام سنین انجام می‌شده‌است. هر کجا که وایکینگ‌ها جمع شده بودند، گلیما بخش بزرگی از سرگرمی مردان جنگی بوده‌است که مقدس شمرده می‌شده‌است. گلیما در اشعار شاعر وایکینگی و درباری نروژی [Bragi Boddason (790-850)] ذکر شده‌است. در این اشعار وایکینگ‌ها به
ذکر شده‌است. در این اشعار وایکینگ‌ها به عنوان رزمندگان بزرگ زمین و دریا شناخته می‌شدند. وایکینگ‌ها در سفرهای خود نیازمند یادگیری مهارت‌های لازم برای زنده ماندن در برابر اشکال مختلف جنگ در سراسر جهان بودند. به همین دلیل آنان هر دو نوع مبارزه با سلاح و بی‌سلاح فرا گرفتند. از این رو آموزش گلیما برای کودکان اسکاندیناوی در ۶ یا ۷ سال آغاز می‌شد. گلیما در دوران مدرن. گلیما ورزشی است که در دانمارک، نروژ و به ویژه ایسلند به عنوان یک ورزش ملی و قدیمی شناخته می‌شود. برای نخستین بار در سال ۱۸۸۸ مسابقات رسمی آن برگزار
نخستین بار در سال ۱۸۸۸ مسابقات رسمی آن برگزار و در سال ۱۹۰۵ و ۱۹۰۶ با تغییراتی در قوانین به صورت متناوب تاکنون برگزار شده‌است. این ورزش در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۱۲ استکهلم سوئد به صورت غیررسمی برگزار شد. گلیما از سال ۱۹۸۷ در مدارس ابتدایی ایسلند آموزش داده می‌شود.
شکل دهی سرد یا کار سرد فرایندی است که در آن فلز در دمای کمتر از تبلور مجدد خود و معمولا در دمای محیط شکل می‌گیرد. چنین فرایندهایی با تکنیک های کار گرم مانند نورد گرم ، آهنگری ، جوشکاری و غیره... با این حال، در طول فرایند شکل‌گیری، اجزا به راحتی می‌توانند به دمای چند صد درجه سانتیگراد برسند.خود شکل دهی در یک یا چند مرحله فرایند انجام می شود. روش‌های شکل‌دهی سرد معمولاً دارای چهار گروه عمده‌ی فشردن، خمش، کشش و برش می‌باشد. آنها معمولاً این مزیت را دارند که اجرای آنها نسبت به تکنیک های گرم کار، ساده تر است.
آنها نسبت به تکنیک های گرم کار، ساده تر است. برخلاف کار در حالت داغ، کار سرد باعث می‌شود که کریستالیت و اجزای کریستال به دنبال جریان فلز دچار اعوجاج شوند. که ممکن است باعث سخت شدن کار و خواص ناهمسانگرد شود. سخت شدن کار، فلز را سخت‌تر، سفت‌تر و محکم‌تر می‌کند، اما موم‌سانی کمتری دارد و ممکن است باعث ایجاد ترک در قطعه شود کاربردهای احتمالی شکل‌دهی سرد بسیار متنوع است، از جمله ورق‌های مسطح بزرگ، اشکال پیچیده تا شده، لوله‌های فلزی، سر پیچ‌ها و رزوه‌ها، اتصالات پرچ‌شده و موارد دیگر. فرآیندها. لیستی از فرایندهای
و موارد دیگر. فرآیندها. لیستی از فرایندهای شکل دهی سرد آورده شده است: مزایا. مزایای کار سرد نسبت به کار گرم به شرح زیر است: بسته به مواد و میزان تغییرات شکل آن ها، افزایش استحکام در اثر سخت شدن کار ممکن است با عملیات حرارتی قابل مقایسه باشد. به این گونه، گاهی اوقات کار سرد چند فلز کم‌هزینه‌تر و ضعیف‌تر نسبت به کار گرم با فلز های گران‌تر که می‌توان آن ها را عملیات حرارتی کرد، مقرون به صرفه‌تر است، به‌ویژه و خصوصا اگر به دقت یا پرداخت سطحی ظریف نیز نیاز باشد. کار سرد فرایندی است که ضایعات را در مقایسه با
کار سرد فرایندی است که ضایعات را در مقایسه با ماشین‌کاری کاهش می‌دهد یا حتی با روش‌های نزدیک به شکل شبکه از بین می‌رود. صرفه‌جویی در مواد در حجم‌های بزرگ‌تر و حتی با استفاده از ماده‌های گران‌قیمت و با ارزش مانند پالادیوم، تانتالیوم، نیکل، طلا و مس بیشتر می‌شود. صرفه جویی در مواد خام در نتیجه شکل دهی سرد می تواند بسیار مورد توجه باشد، همان‌طور که در زمان ماشین کاری صرفه جویی می شود. زمانی که صرف کار سرد می‌شود نسبت به زمان چرخه تولید بسیار کوتاه است. در ماشین آلاتی که درای چند ایستگاه می‌باشند، زمان چرخه
آلاتی که درای چند ایستگاه می‌باشند، زمان چرخه تولید حتی کمتر است. این می تواند برای دوره های تولید بزرگ بسیار سودمند باشد. معایب. برخی از معایب و مشکلات کار سرد به شرح زیر می‌باشد: برای صنایع تولیدی با حجم تولید زیاد که نیازمند به تجهیزات سنگین ترو ابزار های سخت تر هستند ممکن است بتوان فقط کار سرد را برای آن ها به کار برد در اثر سخت شدن کار که به دلیل از دست دادن پلاستیسیته ممکن است نیازمند به بازپخت میانی، و بازپخت نهایی برای کم کردن تنش باقیمانده و دادن خواص مناسب به جسم تولید شده داشته باشد. این مراحل
خواص مناسب به جسم تولید شده داشته باشد. این مراحل اضافی برخی از مزایای اقتصادی شکل‌دهی سرد را نسبت به شکل‌دهی گرم را از بین می‌برد می‌کند. اقلام سرد کار شده از پدیده ای به نام برگشت "فنری" یا برگشت "فنری الاستیک" متحمل می شوند. بعد از حذف نیروی تغییر شکل از قطعه کار، قطعه کار اندکی به عقب باز می‌گردد. مقداری که یک ماده اندکی به عقب باز می گردد برابر می باشد با کرنش تسلیم (کرنش در نقطه تسلیم) برای ماده. ممکن است برای حفظ و نگهداری شکل کلی قطعه کار در حین انجام کار سرد، احتیاط‌های ویژه‌ و به خصوصی لازم باشد،
کار سرد، احتیاط‌های ویژه‌ و به خصوصی لازم باشد، مانند سوراخ کردن شات و اکستروژن زاویه‌ای با کانال مساوی.
متروپل اروپایی لیل ()یک ساختار بین‌جمعی است که توسط شبکه‌ای از شهرهای بزرگ (لیل، روبایکس، تورکو، ویلنوو داسک، آرمنتیر و غیره) تشکیل شده است که شهر اصلی آن شهر لیل است و در شمال فرانسه هم‌مرز با مناطق فلاندری و والون بلژیک واقع شده است و چهارمین منطقه شهری بزرگ در فرانسه پس از پاریس، لیون و مارسی به شمار می رود و در سال ۲۰۱۴ جمعیتی در حدود ۱۱۵۴۱۰۳ نفر را شامل می شد که در این میان ۲۳۸۳۸۱ نفر در لیل زندگی می کردند.بودجه سالانه متروپل ۱۸۶۵ میلیارد یورو (در سال ۲۰۱۸) است. تاریخچه. جامعه شهری در سال ۱۹۶۷ تأسیس شد
است. تاریخچه. جامعه شهری در سال ۱۹۶۷ تأسیس شد و اولین رئیس آن آگوستین لوران بود.سپس در سال ۱۹۷۱، آرتور نوتبارت، معاون شهردار لوم، جانشین او شد تا اینکه در سال۱۹۸۹ پیر موروی انتخاب شد.پس از انتخابات شهرداری ها در مارس ۲۰۰۸، هر شورای شهر نمایندگانی را به جامعه شهری اعزام کرد که در مجموع ۱۷۰ نفر حق رای داشتند.در ۱ ژانویه ۲۰۱۵، متروپل طبق قانون ژانویه ۲۰۱۴ جایگزین جامعه شهری شد در ۱ ژانویه ۲۰۱۷، تعداد شهرداری های این متروپل از ۸۵ به ۹۰ شهرداری افزایش یافت.در ۱۴ مارس ۲۰۲۰ ۵ کمون دیگر نیز به آن پیوستند.
چانگ ای ۲ () چینی ساده شده: 嫦娥二号؛ چینی سنتی: 嫦娥二號؛ پینیین: Cháng'é èr hào) یک کاوشگر ماه بدون سرنشین چینی است که در ۱ اکتبر ۲۰۱۰ به سوی ماه پرتاب شد.[۲] این در ادامهٔ مأموریت کاوشگر ماه چانگ ای ۱ بود که در سال ۲۰۰۷ پرتاب شد. "چانگ ای ۲" بخشی از مرحلهٔ اول برنامه اکتشاف ماه چین بود و تحقیقاتی را از مدار ماه از ارتفاع ۱۰۰ کیلومتر انجام داد. در آماده‌سازی برای فرود نرم دسامبر ۲۰۱۳ توسط فرودگر و مریخ‌نورد Chang'e 3. Chang'e 2 از نظر طراحی مشابه Chang'e 1 بود، اگرچه برخی از پیشرفت‌های فنی از جمله دوربین
بود، اگرچه برخی از پیشرفت‌های فنی از جمله دوربین پیشرفته‌تر آنبورد را نشان داد. این کاوشگر مانند سلف خود، برگرفته از Chang'e، الهه ماه چینی باستان نامگذاری شده است. این کاوشگر پس از تکمیل هدف اولیهٔ خود، مدار ماه را به سوی نقطه لاگرانژی زمین-خورشید L2 ترک کرد تا شبکهٔ ردیابی و کنترل چینی را آزمایش کند، که این بخش از ماموریت؛ پس از ناسا و ایسا، سازمان فضایی ملی چین را به سومین آژانس فضایی تبدیل کرد که از این نقطه بازدید کرده است. در ۲۵ اوت ۲۰۱۱ وارد مدار L2 شد و در سپتامبر ۲۰۱۱ شروع به انتقال داده‌ها از
L2 شد و در سپتامبر ۲۰۱۱ شروع به انتقال داده‌ها از موقعیت جدید خود کرد. In April 2012, Chang'e 2 departed L2
پلیمریزاسیون پلاسما (یا پلیمریزاسیون تخلیه تابشی) از منابع پلاسما استفاده می‌کند تا یک تخلیه گازی ایجاد کند که انرژی مورد نیاز برای تکه‌تکه کردن مونومر گازی یا مایع که اغلب حاوی یک گروه عاملی وینیل است، فراهم می‌کند. این فرایند باعث آغاز پلیمریزاسیون می‌شود. پلیمرهایی که از این روش به وجود می‌آیند عموماً دارای انشعاب زیاد و دارای اتصال‌های عرضی زیاد هستند و به خوبی به سطوح جامد می‌چسبند. بزرگترین مزیت این فرایند این است که پلیمرها را می‌توان به‌طور مستقیم به سطح مورد نظر متصل کرد، در حالی که شاخه‌ها در حال
سطح مورد نظر متصل کرد، در حالی که شاخه‌ها در حال رشد هستند، که مراحل لازم برای سایر فرآیندهای پوشش دهی مانند پیوند را کاهش می‌دهد. این روش برای ایجاد پوشش‌های بدون سوراخ با ضخامت ۱۰۰ پیکومتر تا ۱ میکرومتر با پلیمرهای نامحلول روی حلال بسیار کاربردی است. معرفی. در اوایل دهه ۱۸۷۰، «پلیمرهای» تشکیل شده توسط این فرایند شناخته شده بودند، اما در ابتدا بدون توجه به خواص آنها به عنوان محصولات جانبی ناخواسته همراه با تخلیه الکتریکی در نظر گرفته می‌شدند. تا دهه ۱۹۶۰ که خواص این پلیمرها مفید یافته شد. مشخص شد که
که خواص این پلیمرها مفید یافته شد. مشخص شد که می‌توان پوشش‌های پلیمری نازک بی عیب را روی فلزات تشکیل داد، اگرچه برای لایه‌های بسیار نازک (&lt;10nm) اخیراً نشان داده شده‌است که یک ساده‌سازی بیش از حد است. با انتخاب نوع مونومر و چگالی انرژی به ازای مونومر، که به عنوان پارامتر Yasuda معروف است، می‌توان ترکیب شیمیایی و ساختار لایه نازک حاصل را در دامنه وسیعی تغییر داد. این لایه‌ها معمولاً بی اثر، چسبنده و دارای ثابت دی الکتریک پایین هستند. برخی از مونومرهای رایج پلیمریزه شده با این روش عبارتند از استایرن،
رایج پلیمریزه شده با این روش عبارتند از استایرن، اتیلن، متاکریلات و پیریدین. دهه ۱۹۷۰ پیشرفت‌های زیادی در پلیمریزاسیون پلاسما به همراه داشت، از جمله پلیمریزاسیون انواع مختلف مونومرها. با این حال تا همین اواخر مکانیسم‌های رسوب تا حد زیادی نادیده گرفته می‌شدند. از آنجایی که در این زمان بیشترین توجه به پلیمریزاسیون پلاسما در زمینه "پوشش دهی"‌ها بوده‌است، اما از آنجایی که کنترل ساختار پلیمری دشوار است، کاربردهای محدودی دارد. مکانیزم عملیات اولیه. تخلیه تابشی. پلاسما مخلوطی از الکترون‌ها، یون‌ها، رادیکال‌ها،
پلاسما مخلوطی از الکترون‌ها، یون‌ها، رادیکال‌ها، ذرات خنثی و فوتون‌ها است. برخی از آنها در تعادل ترمودینامیکی موضعی هستند، و برخی دیگر در تعادل نیستند. حتی برای گازهای ساده مانند آرگون، این مخلوط می‌تواند پیچیده باشد. برای پلاسماهای مونومرهای آلی، پیچیدگی می‌تواند به سرعت افزایش یابد زیرا بعضی از اجزای پلاسما به قطعات کوچکتر تبدیل می‌شوند و بعضی دیگر با هم تعامل می‌کنند و گونه‌های بزرگتری را ایجاد می‌کنند. تخلیه تابشی فرآیندی در پلیمریزاسیون است که الکترون‌های آزادی را تشکیل می‌دهد که از میدان الکتریکی
آزادی را تشکیل می‌دهد که از میدان الکتریکی انرژی می‌گیرند و سپس از طریق برخورد با مولکول‌های خنثی در فاز گاز انرژی را از دست می‌دهند. این منجر به ایجاد تعداد زیادی از مواد با واکنش پذیری شیمیایی بالا می‌شود که سپس باعث واکنش پلیمریزاسیون پلاسما می‌شود. فرایند تخلیه الکتریکی برای پلیمریزاسیون پلاسما روش «پلاسمای دماپایین» است، زیرا دماهای بالاتر باعث تجزیه شیمیایی می‌شود. این پلاسماها توسط یک جریان مستقیم، جریان متناوب یا ژنراتور فرکانس رادیویی تشکیل می‌شوند. انواع رآکتورها. چند طرح برای دستگاه‌های مورد
انواع رآکتورها. چند طرح برای دستگاه‌های مورد استفاده در پلیمریزاسیون پلاسما وجود دارد که یکی از آنها Bell (نوع استاتیک) است که در آن گاز مونومر در محفظه واکنش قرار می‌گیرد، اما در داخل محفظه جریان نمی‌یابد. وارد می‌شود و بدون اینکه بخشی حذف شود، پلیمریزه می‌شود. این نوع راکتور در شکل ۱ نشان داده شده‌است. این راکتور دارای الکترودهای داخلی است و پلیمریزاسیون معمولاً در طرف کاتد انجام می‌شود. همه تجهیزات دارای ترموستات (دماپای) برای تنظیم دما و محیط خلاء برای تنظیم فشار هستند. عملیات: گاز مونومر در حالت گازی
تنظیم فشار هستند. عملیات: گاز مونومر در حالت گازی وارد راکتور نوع بل می‌شود و سپس توسط الکترودها به حالت پلاسما تبدیل می‌شود که ممکن است شامل رادیکال‌ها، آنیون‌ها و کاتیون‌ها باشد. سپس این مونومرها بر روی سطح کاتد یا برخی از سطوح دیگر، که توسط مکانیسم‌های مختلف بر روی دستگاه قرار گرفته و جزئیات آن در زیر بحث می‌شود، پلیمریزه می‌شوند. بعد از آن پلیمرهای رسوب‌شده در سطح پخش می‌شوند و شاخه‌های در حال رشد با ثبات ظاهراً یکسان را تشکیل می‌دهند. یکی نوع رآکتور محبوب دیگر جریان در میان راکتور (راکتور جریان
محبوب دیگر جریان در میان راکتور (راکتور جریان پیوسته) است که الکترودهای داخلی نیز دارد، اما این راکتور به گاز مونومر اجازه می‌دهد در محفظه واکنش جریان یابد، همان‌طور که از نامش پیداست. این روش باید پوشش یکنواخت تری برای لایه رسوب پلیمری ایجاد کند. از مزیت آن جریان یافتن مونومرهای بیشتری در راکتور است تا پلیمر بیشتری رسوب کند. از معایب آن می‌توان به تشکیل «دم شعله» نام برد، این اتفاق زمانی رخ می‌دهد که پلیمریزاسیون تا خط خلاء گسترش می‌یابد. سومین نوع محبوب راکتورها، راکتور بدون الکترود است. در این روش از یک
راکتور بدون الکترود است. در این روش از یک سیم پیچ RF پیچیده شده روی دستگاه شیشه ای استفاده می‌شود، که از یک ژنراتور فرکانس رادیویی برای تشکیل پلاسما در داخل محفظه بدون حضور الکترودهای مستقیم استفاده می‌کند (به پلاسمای جفت شده القایی مراجعه کنید). سپس پلیمر می‌تواند در حالی که از طریق سیم پیچ RF به انتهای خلاءِ دستگاه رانده می‌شود، رسوب کند. عدم تجمع رسوب پلیمر بر روی سطح الکترود مزیت این روش است، که هنگام پلیمریزاسیون روی سطوح دیگر مطلوب است. نوع چهارم راکتور که محبوبیت آن در حال افزایش است، سیستم پلاسمای
که محبوبیت آن در حال افزایش است، سیستم پلاسمای فشار اتمسفری است که برای ایجاد لایه‌های نازک رسوب پلیمری مفید است. این سیستم به سخت‌افزارهای ویژه شامل خلاء نیاز ندارد، که همین موضوع آن را برای استفاده صنعتی مطلوب می‌سازد. نشان داده شده‌است که پلیمرهای تشکیل شده در «فشار اتمسفری» می‌توانند با پلیمرهای سیستم‌های کم فشار، خواص مشابهی برای «پوشش دهی» ها داشته باشند. ویژگی‌های فرایند فیزیکی. تشکیل یک پلاسما برای پلیمریزاسیون به موارد زیادی از جمله موارد ذکر شده در ادامه بستگی دارد. یک الکترون با انرژی ۱–۱۰
شده در ادامه بستگی دارد. یک الکترون با انرژی ۱–۱۰ الکترون ولت، و چگالی 109 تا 1012 الکترون در هر سانتیمتر مکعب، برای ایجاد حالت پلاسما مطلوب مورد نیاز است. تشکیل یک پلاسمای دماپایین اهمیت دارد. دمای الکترون با دمای گاز برابر نیست و دارای نسبت Te/Tg از ۱۰ تا ۱۰۰ است، که باعث می‌شود این فرایند بتواند در دمای نزدیک به دمای اتاق رخ دهد. این ویژگی سودمند است زیرا پلیمرها در دماهای بالا تجزیه می‌شوند، یعنی اگر از پلاسمای دمابالا استفاده شود، پلیمرها پس از تشکیل تجزیه می‌شوند یا هرگز تشکیل نمی‌شوند. این فرایند
تجزیه می‌شوند یا هرگز تشکیل نمی‌شوند. این فرایند مستلزم پلاسمای غیر تعادل ترمودینامیکی است، بدین معنی که مونومرهای باردار انرژی جنبشی بیشتری نسبت به مونومرهای خنثی دارند، و باعث انتقال انرژی به یک بستر، به جای یک مونومر خنثی، می‌شوند. سینماتیک. میزان انرژی جنبشی این واکنش‌ها اکثراً به نوع گاز مونومر بستگی دارد که باید به حالت گازی یا بخار شده باشد. با این حال، پارامترهای دیگر نیز مهم هستند، مانند قدرت، فشار، نرخ جریان، فرکانس، فاصله الکترود و پیکربندی راکتور. نرخ جریان پایین معمولاً تنها به مقدار مواد
نرخ جریان پایین معمولاً تنها به مقدار مواد واکنش پذیر موجود برای پلیمریزاسیون بستگی دارد، در حالی که نرخ جریان بالا به زمانی که در راکتور صرف شده‌است بستگی دارد؛ بنابراین حداکثر نرخ پلیمریزاسیون جایی در وسط است. سریع‌ترین واکنش‌ها معمولاً به ترتیب مولکول‌ها با پیوند سه‌گانه &gt; پیوند دوگانه &gt; پیوند یگانه هستند، و همچنین مولکول‌های با جرم مولی پایین‌تر سریع‌تر از مولکول‌های با جرم مولی بالاتر هستند؛ بنابراین استیلن سریع تر از اتیلن و اتیلن سریع تر از پروپن است، و غیره. فاکتور جرم مولی در رسوب پلیمر به
است، و غیره. فاکتور جرم مولی در رسوب پلیمر به نرخ جریان مونومر وابسته است، مثلاً یک مونومر با جرم مولی بالا، نزدیک به 200 g/mol، معمولاً به نرخ جریانِ 15 g/cm2 نیاز دارد در حالی که مونومر با جرم مولی کمتر، حدود 50 g/mol، فقط به نرخ جریان5 g/cm2 نیاز دارد. بنابراین یک مونومر سنگین نیاز به جریان سریع‌تری دارد و به احتمال زیاد منجر به افزایش فشار و کاهش نرخ پلیمریزاسیون می‌شود. افزایش فشار تمایل به کاهش نرخ پلیمریزاسیون دارد، که کاهش یکنواختی رسوب را دربردارد، زیرا یکنواختی رسوب توسط فشار ثابت کنترل می‌شود.
زیرا یکنواختی رسوب توسط فشار ثابت کنترل می‌شود. این دلیلی است که پلاسما فشاربالا یا پلاسمای فشار اتمسفری معمولاً به اندازه سیستم‌های فشارپایین استفاده نمی‌شود. در فشار بیشتر از ۱ تور، الیگومرها بر روی سطح الکترود تشکیل می‌شوند و مونومرها نیز می‌توانند آن‌ها را روی سطح حل کنند تا درجه پلیمریزاسیون کم شود و یک سطح روغن تشکیل شود. در فشار کم، سطوح واکنش پذیر مونومر کمتری دارند و پلیمرهای با جرم مولی بالا رشد می‌کنند. نرخ پلیمریزاسیون به توان ورودی بستگی دارد، تا زمانی که توان به اشباع برسد که در این حالت نرخ
تا زمانی که توان به اشباع برسد که در این حالت نرخ مستقل از قدرت است. فاصله باریک‌تر بین الکترود نیز تمایل به افزایش نرخ پلیمریزاسیون دارد، زیرا چگالی الکترون بر واحد سطح افزایش یافته‌است. نرخ پلیمریزاسیون همچنین به نوع دستگاه مورد استفاده برای فرایند نیز بستگی دارد. به‌طور کلی افزایش فرکانس متناوبِ «تخلیه تابشی» تا حدود ۵ کیلو هرتز، با توجه به تشکیل رادیکال‌های آزاد بیشتر، نرخ را افزایش می‌دهد. پس از این فرکانس اثرات اینرسی حاصل از برخورد مونومرها مانع پلیمریزاسیون می‌شود. این اولین شرایط پایا برای
پلیمریزاسیون می‌شود. این اولین شرایط پایا برای فرکانس‌های پلیمریزاسیون است. دومین ماکسیمم فرکانس در ۶ مگاهرتز رخ می‌دهد، جایی که واکنش‌های جانبی دوباره غلبه می‌یابند و واکنش از طریق انتشار رادیکال‌های آزاد از پلاسما به الکترود انجام می‌شود، که این مرحله دومین شرایط پایا ایجاد می‌شود. این پارامترها برای هر نوع مونومر اندکی متفاوت اند و باید در موقعیت شان بهینه‌سازی شوند. مونومرها و پلیمیرهای متدوال. مونومرها. همان‌طور که در جدول مونومرها مشاهده می‌شود، بسیاری از مونومرهای ساده به راحتی با این روش پلیمریزه
از مونومرهای ساده به راحتی با این روش پلیمریزه می‌شوند، اما بیشتر آنها باید به شکل گونه‌های کوچکتر قابل یونش باشند تا بتوانند به حالت پلاسما تبدیل شوند. اگرچه مونومرهای با پیوندهای متعدد به راحتی پلیمریزه می‌شوند، اما وجود آن لزومتی ندارد، چرا که مواردی مانند اتان، سیلیکون‌ها و بسیاری دیگر نیز پلیمریزه می‌شوند. شرط‌های دیگری نیز وجود دارد. یاسودا و همکاران ۲۸ مونومر را مورد مطالعه قرار و دریافتند که مونومرهای حاوی گروه‌های آروماتیک، سیلیسیم، گروه آلکن یا نیتروژن (NH, NH2، CN) به آسانی پلیمریزه شدند، در
نیتروژن (NH, NH2، CN) به آسانی پلیمریزه شدند، در حالی که مونومرهای دارای اکسیژن، هالیدها، هیدروکربن‌های آلیفاتیک (هیدروکربن غیر آروماتیک) و سیکلوآلکان‌ها (هیدروکربن‌های حلقوی) راحت تر تجزیه شده‌اند. ترکیبات ذکر شده در نوع دوم فرسایش یا واکنش‌های جانبی بیشتری دارند که از تشکیل پلیمر پایدار جلوگیری می‌کند. همچنین می‌توان N2 ،H2O و CO را به کوپلیمرهای (پلیمرها ساخته شده از دو یا چند نوع مونومر) استایرن اضافه کرد. پلیمرهای پلاسما را از آنجایی که روی یک بستر رشد می‌کنند می‌توان نوعی پلیمر پیوندی در نظر گرفت.
می‌کنند می‌توان نوعی پلیمر پیوندی در نظر گرفت. این پلیمرها به تشکیل رسوب سطحی تقریباً یکنواخت شناخته شده‌اند که یکی از ویژگی‌های مطلوب آنهاست. پلیمرهای تشکیل شده از این فرایند به دلیل وجود گونه‌های منتشر شونده متعدد در پلاسما، اغلب اتصال عرضی ایجاد می‌کنند و شاخه‌ها را تشکیل می‌دهند. این اغلب منجر به پلیمرهای بسیار نامحلول می‌شود که به این فرایند مزیت می‌بخشد، زیرا "پلیمرهای پرشاخه" می‌توانند مستقیماً و بدون انحلال، رسوب کنند. پلیمرها. پلیمرهای متداول عبارتند از: پلی تیوفن، پلی هگزافلورو پروپیلن، پلی
عبارتند از: پلی تیوفن، پلی هگزافلورو پروپیلن، پلی تترامتیل تین، پلی هگزامتیل دیسیلوکسان، پلی تترامتیل دیزلوکسان، پلی پیریدین، پلی فورن، و پلی-۲-متیل اوکسازولین. موارد زیر به ترتیب کاهش نرخ پلیمریزاسیون ذکر شده‌اند: پلی استایرن، پلی متیل استایرن، پلی سیکلوپنتادین، پلی آکریلات، پلی اتیل آکریلات، پلی متیل متاکریلات، پلی وینیل استات، پلی ایزوپرن، پلی ایزوبوتن و پلی اتیلن. تقریباً تمام پلیمرهای ایجاد شده با این روش، ظاهری عالی دارند، شفاف هستند و به‌طور قابل توجهی دارای اتصال عرضی هستند. با روش‌های پلیمریزاسیون
دارای اتصال عرضی هستند. با روش‌های پلیمریزاسیون پلاسما به دلیل گونه‌های منتشر شونده نمی‌توان به آسانی پلیمرهای خطی را تولید کرد. بسیاری از بسیاری پلیمرهای دیگر را می‌توان با این روش تشکیل داد.
کیم هاک چول که بیشتر با نام هنری خود، کیم یون وو (؛ زادهٔ ۲۲ ژوئیه ۱۹۷۱) شناخته می‌شود، خواننده، مربی وکال و استاد دانشگاه در کالج هنر سئول اهل کره جنوبی است.
شنای موزون (تا سال ۲۰۱۷ با نام شنای همزمان شناخته می‌شد) یکی از رویدادهای المپیک تابستانی از سال ۱۹۸۴ بوده‌است. برنامه فعلی المپیک برای این ورزش دارای رقابت در مسابقات دو نفره و تیمی است، اما در بازی‌های گذشته، یک رویداد انفرادی نیز وجود داشت. ایالات متحده، کانادا و ژاپن قوی‌ترین کشورها در این ورزش بوده‌اند و مدال‌های المپیک را از سال ۱۹۸۴ تا ۱۹۹۶ به دست آورده‌اند، اما روسیه اخیراً در همه مسابقات بین سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۰ برنده شده‌است. جدول مدال‌ها. تا پایان بازی‌های المپیک ۲۰۲۰، ۹ کشور در ۱۹ رویداد
پایان بازی‌های المپیک ۲۰۲۰، ۹ کشور در ۱۹ رویداد مدال‌های المپیک این رشته را کسب کرده‌اند. مسابقات انفرادی زنان در المپیک ۱۹۹۲ دو مدال طلا و بدون مدال نقره برگزار شد.
آلیاژهای حافظه‌دار مغناطیسی (Magnetic shape memory alloys) که آلیاژهای حافظه‌دار فرومغناطیسی نیز نامیده می‌شوند، آلیاژهای حافظه‌دار خاصی هستند که در مواجه با میدان مغناطیسی نیرو تولید می‌کنند و دچار تغییر شکل می‌شوند. اثر حافظه شکل حرارتی نیز در این مواد به دست آمده است. مقدمه. آلیاژهای حافظه‌دار مغناطیسی مواد فرومغناطیسی هستند که می‌توانند باعث ایجاد حرکت و نیرو تحت میدان‌های مغناطیسی متوسط شوند. به‌طور معمول، آلیاژهای حافظه‌دار مغناطیسی شامل آلیاژهای نیکل، منگنز و گالیم (Ni-Mn-Ga) هستند. "حدود ۰٫۲٪ تغییر
منگنز و گالیم (Ni-Mn-Ga) هستند. "حدود ۰٫۲٪ تغییر شکل ناشی از میدان مغناطیسی" در سال ۱۹۹۶ توسط دکتر Kari Ullakko و همکارانش در MIT ارائه شد. از آن زمان، بهبود در فرایند تولید و درمان دیگر آلیاژها، منجر به تغییر شکل تا ۶٪ برای "عناصر تک بلوری" تجاری موجود Ni-Mn-Ga حافظه شکل مغناطیسی شده است. همچنین، این مقدار تا ۱۰–۱۲ و ۲۰ درصد برای آلیاژهای جدید در مرحله تحقیق و توسعه افزایش می‌یابد. نیرو مغناطیسی بزرگ منجر به کرنش می‌شود. همچنین زمان کم واکنش، فناوری حافظه شکل مغناطیسی را برای طراحی محرک‌های نوآورانه برای
شکل مغناطیسی را برای طراحی محرک‌های نوآورانه برای استفاده در پنوماتیک، رباتیک، دستگاه‌های پزشکی و مکاترونیک بسیار جذاب می‌کند. آلیاژهای حافظه‌دار مغناطیسی بسته به تغییر شکل، خواص مغناطیسی شان تغییر می‌کند. این اثر که همراه با تحریک است، می‌تواند برای طراحی حسگرهای جابجایی، سرعت یا نیرو و برداشت کننده‌های انرژی مکانیکی مفید باشد. اثر حافظه شکل مغناطیسی در دمای پایین فاز مارتنزیت آلیاژ رخ می‌دهد؛ جایی که سلول‌های اصلی تشکیل دهنده آلیاژ شکل چهار ضلعی دارند. اگر دما بیشتر از دمای تبدیل مارتنزیت-آستنیت شود،
اگر دما بیشتر از دمای تبدیل مارتنزیت-آستنیت شود، آلیاژ به فاز آستنیت می‌رود که در آن سلول‌های اصلی شکل مکعبی دارند. با چنین شکلی، اثر حافظه شکل مغناطیسی از بین می‌رود. انتقال از مارتنزیت به آستنیت باعث ایجاد نیرو و تغییر شکل می‌شود؛ بنابراین، آلیاژهای حافظه‌دار مغناطیسی را می‌توان از نظر حرارتی نیز فعال کرد؛ مانند آلیاژهای حافظه شکل حرارتی (به عنوان مثال، آلیاژهای نیکل-تیتانیوم (Ni-Ti) را ببینید). اثر حافظه شکل مغناطیسی. عامل کرنش‌های بزرگ در آلیاژهای حافظه‌دار مغناطیسی، "جهت‌گیری مجدد ناشی از میدان
حافظه‌دار مغناطیسی، "جهت‌گیری مجدد ناشی از میدان مغناطیسی" (MIR) است که در شکل ترسیم شده است. مانند سایر مواد فرومغناطیسی، آلیاژهای حافظه‌دار مغناطیسی هنگامی که در معرض یک میدان مغناطیسی خارجی قرار می‌گیرند، خاصیت مغناطیسی ماکروسکوپیک را نشان می‌دهند که از ترازهای مغناطیسی اولیه در امتداد جهت میدان بیرون می‌آید. با این حال، متفاوت با مواد فرومغناطیسی استاندارد، هم ترازی با چرخش هندسی سلول‌های اصلی تشکیل دهنده آلیاژ به دست می‌آید؛ و با چرخش بردارهای مغناطیسی درون سلول‌ها به دست نمی‌آید (مانند انقباض
درون سلول‌ها به دست نمی‌آید (مانند انقباض مغناطیسی). یک پدیدهٔ مشابه زمانی رخ می‌دهد که آلیاژ تحت یک نیروی خارجی قرار بگیرد. از نظر ماکروسکوپی، نیرو مانند میدان مغناطیسی عمل می‌کند و به چرخش سلول‌های اصلی کمک می‌کند و بسته به کاربرد آن در سیستم مختصات مرجع، باعث افزایش یا کاهش طول می‌شود. فرآیندهای افزایش و کاهش طول در شکل نشان داده شده است که به عنوان مثال، افزایش طول به صورت مغناطیسی و کاهش طول به صورت مکانیکی به دست می‌آید. چرخش سلول‌ها نتیجه ناهمسانگردی مغناطیسی بزرگ آلیاژهای حافظه‌دارمغناطیسی و تحرک
مغناطیسی بزرگ آلیاژهای حافظه‌دارمغناطیسی و تحرک بالای نواحی داخلی است. به زبان ساده، یک عنصر حافظه‌دار مغناطیسی توسط مناطق داخلی تشکیل شده است که هر کدام جهت سلول‌های اصلی متفاوتی دارند (مناطق در شکل با رنگ‌های سبز و آبی نشان داده شده‌اند). به این نواحی، متغیرهای دوقلو می‌گویند. اعمال یک میدان مغناطیسی یا یک تنش خارجی، مرزهای متغیرها را که به "مرزهای دوقلو" نامیده می‌شوند، تغییر می‌دهد و در نتیجه به نفع یک یا دیگری است. هنگامی که عنصر کاملاً منقبض یا کاملاً کشیده می‌شود، تنها توسط یک متغیر تشکیل می‌شود و
کشیده می‌شود، تنها توسط یک متغیر تشکیل می‌شود و گفته می‌شود که در یک "حالت واحد قرار دارد". در امتداد یک جهت ثابت، اگر عنصر در حالت انقباض یا در حالت افزایش طول باشد، خاصیت مغناطیسی عنصر حافظه‌دار مغناطیسی متفاوت است. ناهمسانگردی مغناطیسی تفاوت بین انرژی مورد نیاز برای مغناطیسی کردن عنصر در حالت تک متغیر انقباض و در حالت تک متغیر افزایش طول است. مقدار ناهمسانگردی به حداکثر بازده کاری آلیاژ حافظه‌دار مغناطیسی و در نتیجه به کرنش و نیروی موجود که می‌تواند برای کاربردها استفاده شود مربوط می‌شود. خواص.