payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اِم را می‌کشد؛ کَت اسیر شده و شارلین که با دارت تحریک قوای جنسی مسموم شده، موفق به فرار می‌شود. شارلین با جک تماس می‌گیرد؛ و با او در ساحل قرار گذاشته و در نهایت باهم رابطه جنسی دارند. صبح روز بعد، او یادداشتی را در کفش او می‌گذارد که می‌گوید اگر مقدر باشد، سرنوشت به‌آنها لبخند خواهد زد. شارلین روز بعد برای نجات کَت به اسکله ۱۴ برمی گردد؛ و با درماندگی از پشت شیشه ضد گلوله، شاهد کشته شدن کت پس از شکنجه است. شارلین خشمگین در یک مبارزه شدید و انتقامی با ریویچی، در حالی‌که بینایی خود را موقتاً در مبارزه از
در حالی‌که بینایی خود را موقتاً در مبارزه از دست داده‌است؛ با تمرکز بر ارتعاشات و دنبال‌کردن انرژی، موفق به کشتن ریویچی می‌شود. جک که هرگز دینی نداشته‌است؛ به فی که در حال عبادت در یک معبد چینی است، از احساس آرامش خود در آنجا می‌گوید. جک نیز با پیشنهاد او در معبد، یک آرزو می‌کند. در همین حال، شارلین در معبد دیگری و برای آرامش روح کَت دعا می‌کند؛ و از آرزویش برا رسیدن به جک می‌گوید. فال آن‌ها در معبد، جُفت می‌افتد؛ و جک به دنبال شارلین، به او می‌رسد.
سریگر پایین، روستایی در دهستان بم‌پشت بخش بم‌پشت شهرستان سراوان در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۲۸ نفر (۱۳ خانوار) بوده‌است.
سریگر میانی، روستایی در دهستان بم‌پشت بخش بم‌پشت شهرستان سراوان در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۸۱ نفر (۱۸ خانوار) بوده‌است.
آدریائن (آرجان) بلاک (Adriaen (Arjan) Block) (زاده در حدود ۱۵۶۷ میلادی – دفن شده در ۲۷ آوریل ۱۶۲۷)، تاجر هلندی غیروابسته، صاحب کشتی تجاری مسلح و ناخدای کشتی که بیشتر به دلیل کاوش در مناطق ساحلی و دره رودخانه میان نیوجرسی و ماساچوست امروزی در طی چهار سفر دریایی از سال ۱۶۱۱ تا ۱۶۱۴، پس از سفر اکتشافی سال ۱۶۰۹ توسط هنری هادسن، شناخته شده‌است. او احتمالاً به دلیل نام‌گذاری بلاک آیلند، رود آیلند و ایجاد نخستین داد و ستد با بومیان آمریکایی و نقشهٔ ۱۶۱۴ آخرین سفر خود که در آن بسیاری از ویژگی‌های منطقه میانه
سفر خود که در آن بسیاری از ویژگی‌های منطقه میانه آتلانتیک برای اولین‌بار در آن ظاهر می‌شود و بر روی همان نقشه برای نخستین مرتبه واژهٔ هلند نو به این منطقه اطلاق شد، مورد توجه قرار گرفت. او به عنوان نخستین اروپایی که وارد لانگ آیلند سوند و رود کنتیکت شده و همچنین نخستین کسی که متوجه شد منهتن و لانگ آیلند، جزیره هستند، مورد ستایش قرار گرفته‌است. اوایل زندگی. بلاک با وجود آنکه بیشتر عمر خود را بر روی دریا سپری کرده ولی شهر آمستردام را خانهٔ خود می‌نامید. او در همین شهر در ۲۶ اکتبر ۱۶۰۳ با نیلژه هندریکس ون
در همین شهر در ۲۶ اکتبر ۱۶۰۳ با نیلژه هندریکس ون گلدر ازدواج کرد و آنها میان سال‌های ۱۶۰۷ تا ۱۶۱۵ صاحب پنج فرزند شدند. آنها در سال ۱۶۰۶ به خانه‌ای به نام دی توئی بونتکرایژن («دو زاغ کلاهدار») در خیابان اود وال شهر آمستردام نقل مکان کرده و تا پایان عمر در آنجا سکونت داشتند. بلاک در دههٔ ۱۵۹۰ میلادی همچنان به تجارت دریایی، انتقال چوب از اروپای شمالی به اسپانیای جنگل‌زدایی شد، مشغول بود. به‌طور مثال از او به عنوان تاجر و انتقال دهندهٔ چوب و الوار نروژی به شهر بیلبائوی اسپانیا در سال ۱۵۹۶ یاد شده‌است. از آنجا
بیلبائوی اسپانیا در سال ۱۵۹۶ یاد شده‌است. از آنجا او به سمت ریبادئو رفت تا برای شهر کادیز خرید کند. او در آوریل ۱۶۰۱ عضوی از کاروان کشتی‌هایی بود که آمستردام را به مقصد هند شرقی هلند و در آن زمان احتمالاً تا نزدیکی جزایر ملوک، ترک کردند و در سال ۱۶۰۳ به خانه بازگشتند. در بهار سال ۱۶۰۴، بلاک پس از تحویل کالا در لیگوریا، برای خرید برنج، کتان، آجیل و … به سمت قبرس حرکت کرد به این امید که آنها را در ونیز بفروشد. این تجارت شکست خورد و او به خانهٔ خود در آمستردام رفت. او در مسیر بازگشت با عبور از لیسبون به یک
رفت. او در مسیر بازگشت با عبور از لیسبون به یک کشتی مستقر در لوبک که از سفری به برزیل بازمی‌گشت، برخورد کرد. بلاک اجازهٔ کتبی از مقامات هلند داشت تا کشتی‌های دشمن را توقیف کند و با استفاده از کشتی تجاری مسلح، کشتی و بار آن را به آمستردام ببرد. گرچه کشتی و مقادیری از بار آن به صاحبانش بازگردانده شد ولی بلاک توانست پول زیادی به دست آورد که احتمالاً به کمک همان توانست خانه‌ای در اود وال خریداری کند. سفرهای اکتشافی جهانی جدید بلاک. سفرهای دریایی اولیه (۱۶۱۱–۱۶۱۲). در پی ارتباط هادسن با بومیان آمریکایی در درهٔ
در پی ارتباط هادسن با بومیان آمریکایی در درهٔ هادسن در سال ۱۶۰۹، بازرگانان هلندی در آمستردام آن منطقه را به عنوان منبع مناسب تجارت پوست سگ آبی آمریکای شمالی که در آن زمان بازار پرسودی در اروپا داشت، برای اکتشافات بیشتر در نظر گرفتند. کورنلیس رایسر در سال ۱۶۱۱ موفق به بازگشت به سنت پیتر شد و بلاک و همراهش کاپیتان هندریک کریستیانسن یک سال بعد یعنی در سال ۱۶۱۲ بازگشتند. آنها خز و دو پسر یک ساچم بومی در فورتون و یک کشتی دیگر که توسط بازرگانان لوتری تجهیز شده بود را به همراه خود آوردند. سفر دریایی به هلند نو
بود را به همراه خود آوردند. سفر دریایی به هلند نو حدود ۱۰ هفته و بعضی اوقات بیشتر، زمان می‌برد. چشم‌انداز موفقیت‌آمیز تجارت خز، مجلس هلند، هیئت حاکمه جمهوری هلند، را بر آن داشت تا در ۲۷ مارس ۱۶۱۴ بیانیه‌ای صادر کند و در آن تصریح کرد که کاشفان کشورهای جدید، بنادر و گذرگاه‌ها حق ثبت انحصاری برای چهار سفر دریایی‌ای که در سه سال به مناطق کشف شده انجام شده و متقاضی ظرف مدت ۱۴ روز پس از بازگشت گزارش مفصلی را ارائه کرده باشد را به‌دست آوردند. سفر اکتشافی سال ۱۶۱۴. بلاک در سال ۱۶۱۳چهارمین سفر دریایی خود را با کشتی
بلاک در سال ۱۶۱۳چهارمین سفر دریایی خود را با کشتی تایگر به منطقه‌ای پایینتر از هادسن به همراه چندین کشتی دیگر که به‌طور خاص برای تجارت مجهز بودند، انجام داد. تایگر زمانی که در جنوب منهتن لنگر انداخته بود به‌طور اتفاقی دچار حریق شد. بلاک و مردانش در طول فصل زمستان، با کمک مردمان اهل لناپه، کشتی‌ای ۴۴٫۵ فوتی (۱۳٫۶ متر) و با وزن ۱۶ تُن به نام آنراست (به معنی خستگی‌ناپذیر) ساختند. بلاک در این کشتی تازه ساخته شده، رودخانه ایست را کشف کرد و به عنوان نخستین اروپایی شناخته شده قلم‌داد شد که در هلگات (که اکنون
شناخته شده قلم‌داد شد که در هلگات (که اکنون دروازه جهنم نامیده می‌شود) حرکت کرد و وارد لانگ آیلند ساند شد. او با سفر در طول ساند، وارد رودخانهٔ هوساتونیک (که بلاک آن را رودخانهٔ تپه‌های قرمز نامید) و رود کنتیکت که او حداقل تا محل فعلی هارتفورد، مرکز فعلی ایالت کنتیکت و حدود ۶۰ مایل بالاتر از رودخانه، شد. با ترک لانگ آیلند ساند، او نقشهٔ جزایر بلاک را کشید این جزایر به واسطهٔ خودش و خلیج ناراگانست نام‌گذاری شده‌است. بلاک نام «رود آیلاند» را احتمالاً به دلیل رنگ خاک آنجا که قرمز بود، انتخاب کرده‌است. بلاک در
خاک آنجا که قرمز بود، انتخاب کرده‌است. بلاک در دماغهٔ کاد با یکی از کشتی‌های دیگری که با آنها در این سفر اکتشافی همراه بودند، قرار ملاقات گذاشت و پیش از بازگشت به اروپا کشتی آنراست را ترک کرد. زندگی در مستعمره. اکتشافات بلاک در نهایت منجر به مستعمره شدن کنتیکت شد. زندگی برای‌شان سخت شد؛ زیرا که به سبب یخ‌زدن رودخانهٔ کنتیکت در زمستان مجبور به ماندن در آن مستعمره شدند. بلاک در جهت بالادست حرکت کرد و پایگاه هلندی را در آنجا بنا نهاد که بعدها تبدیل به هارتفورد شد. بلاک به واسطهٔ نام‌گذاری فیشرآیلند به نام یکی
شد. بلاک به واسطهٔ نام‌گذاری فیشرآیلند به نام یکی از همسفرانش در کشتی، مورد تحسین قرار گرفت. با وجود اینکه این جزیره از نظر جغرافیایی به کنتیکت نزدیکتر از نیویورک است، ولی جزو شهرستان سافک لانگ آیلند محسوب می‌شود. شرکت هلند نو. بلاک پس از بازگشت نقشه‌ای از سفر دریایی خود را به همراه اطلاعاتی که در آن زمان داشت، تهیه کرد. نقشهٔ بلاک نخستین مرجعی بود که نام «هلند جدید» را به منطقه‌ای میان مستعمره ویرجینیا و فرانسه نو در کانادا اطلاق کرد. همچنین در این نقشه برای نخستین بار لانگ آیلند به صورت یک جزیره به نمایش
نخستین بار لانگ آیلند به صورت یک جزیره به نمایش درآمد. در ۱۱ اکتبر ۱۶۱۴، بلاک، کریستینسن و گروهی متشکل از دوازده بازرگان دیگر درخواستی را برای دریافت امتیازات تجاری انحصاری برای این منطقه به مجلس هلند ارائه کردند. به شرکت جدید آنها با نام شرکت هلند جدید امتیازات انحصاری برای مدت سه سال اعطا شد تا میان مدار ۴۰ درجه شمالی و مدار ۴۵ درجه شمالی تجارت کنند. بلاک پس از بازگشت به آمستردام در ژوئیهٔ ۱۶۱۴، دیگر به دنیای جدید بازنگشت. در سال ۱۶۱۵، بلاک فرماندهٔ ارشد سه مرد جنگی و یازده کشتی شکار نهنگ شد که توسط شرکت
مرد جنگی و یازده کشتی شکار نهنگ شد که توسط شرکت نوردش به اسپیتس‌برگن فرستاده شدند. او تا زمان مرگش در سال ۱۶۲۷ به دریانوردی ادامه داد. بلاک در اود کرک، آمستردام در آرامگاهی کنار همسرش دفن شده‌است. میراث. کنتیکت پس از یک بازسازی چندین میلیون دلاری بر رودخانهٔ کنتیکت در هارتفورد از روی نام بلاک به «آدریائن لندینگ» نام‌گذاری شد. آدریائن بلاک، یک مدرسه راهنمایی در فلاشینگ، کوئینز به نام خود دارد. همچنین وی جزیره‌ای در ساحل جنوبی رود آیلند به نام جزیرهٔ بلاک دارد.
سرگرد الکساندر گوردون لاینگ (Alexander Gordon Laing) (زادهٔ ۲۷ دسامبر ۱۷۹۴ – درگذشت ۲۶ سپتامبر ۱۸۲۶) کاوشگر اسکاتلندی و نخستین اروپایی بود که در اوت ۱۸۲۶ از مسیر شمال به جنوب، به تیمبوکتو رسید. او حدود پنج هفته پس از اینکه تیمبوکتو را ترک کرد، کشته شد. اوایل زندگی. لاینگ در اواخر ۱۷۹۴ میلادی در ادینبرا زاده شد. او آموزش خود را نزد پدرش، ویلیام لاینگ که استاد خصوصی مطالعات کلاسیک بود و در دانشگاه ادینبرو فرا گرفت. در ۱۸۱۱ میلادی، او به عنوان منشی دایی خود سرهنگ گبریل گوردون به باربادوس رفت. خدمت نظامی. با
گبریل گوردون به باربادوس رفت. خدمت نظامی. با توصیه ژنرال سِر جورج بکویث، فرماندار باربادوس، او توانست در ۱۸۱۳ میلادی یک درجه نظامی ستوان سوم در پیاده‌نظام سبک داوطلبان یورک به‌دست‌آورد. او در ۱۸۱۵ میلادی، بدون خریداری درجه نظامی، به ستوان اول ترفیع داده شده و پس از اینکه هنگ پیشین او در ۱۸۱۷ میلادی منحل گردید، او به هنگ دوم هند غربی منتقل شد. در ۱۸۲۲ میلادی، او به عنوان سروان به فوج سلطنتی مستعمرات آفریقایی انتقال داده شد. در همان سال، در حالی که هنگ او در سیرالئون بود، از طرف فرماندار سِر چارلز مک‌کارتی
سیرالئون بود، از طرف فرماندار سِر چارلز مک‌کارتی به کشور ماندینکا فرستاده شد تا دو هدف را دنبال نماید، باز کردن راه تجارتی و تلاش برای لغو تجارت برده در آن منطقه. در اواخر همان سال، لاینگ از فالابا، پایتخت کشور سولیمانا دیدار نموده و سرچشمه رود راکیل را مشخص نمود. او تلاش ورزید تا سرچشمه رودخانه نیجر را نیز دریابد، اما توسط مردمان بومی متوقف گردید. با این حال، او توانست با تخمینی نزدیک، سرچشمه رودخانه را مشخص نماید. در ۱۸۲۴ میلادی، درجه نظامی محلی سرگرد تنها در آفریقا، به او اعطاء شد. او در جنگ آشانتی از
در آفریقا، به او اعطاء شد. او در جنگ آشانتی از ۱۸۲۴–۱۸۲۳ میلادی سهم فعال داشت و همراه با فرستادگانی که خبر مرگ سِر چارلز مک‌کارتی در جریان جنگ را با خود می‌آوردند، به خانه فرستاده شد. هنگامی که لاینگ در انگلستان حضور داشت، داستان سفرهای خود را در ۱۸۲۴ میلادی نوشت و در ۱۸۲۵ میلادی تحت عنوان سفرها در کشورهای تیمانی، کورانکو و سولیما در آفریقای غربی، به چاپ رسید. سفر به تیمبوکتو. لاینگ باور داشت که سرچشمه رودخانه نیجر را دریافته است و پیشنهاد نمود تا در امتداد این رودخانه تا دلتای آن سفر نماید. ژوزف بنکس که
این رودخانه تا دلتای آن سفر نماید. ژوزف بنکس که رئیس انجمن آفریقا بود، به امید اینکه این سفر اکتشافی ممکن است موقعیت تیمبوکتو را برملا نماید، از این پروژه حمایت کرد. هنری، ارل سوم باتورست که در آن زمان وزیر مستعمرات بود، به ناخدا لاینگ دستور داد که سفر خود را از طریق طرابلس و تیمبوکتو ادامه دهد تا در رابطه با آبنگاری دریاچال نیجر اطلاعات بیشتری به‌دست آید. لاینگ در فوریه ۱۸۲۵ انگلستان را ترک نموده و در ۱۴ ژوئیه با ایما وارینگتون، دختر قنسول انگلیس، در طرابلس ازدواج کرد. دو روز بعد، او با جاگذاشتن تازه عروس
ازدواج کرد. دو روز بعد، او با جاگذاشتن تازه عروس خود طرابلس را ترک نموده و در همراهی با یک شیخ که بعداً به برنامه‌ریزی قتل لاینگ متهم شد، به سفر در صحرای بزرگ آفریقا آغاز کرد. لاینگ با طی کردن یک مسیر غیر مستقیم در اکتبر ۱۸۲۵ به غدامس رسیده و در دسامبر همان سال به منطقه عین صلاح در قلمرو توات رسید، جاییکه او با استقبال گرم گروه مشخصی از مردمان طوارق روبرو شد. در ۱۰ ژانویه ۱۸۲۶، او قلمرو توات را ترک نموده و پس از عبور از صحرای تنزروفت به تیمبوکتو رسید. نامه‌های که در می و ژوئیه نوشته شده‌اند، بیانگر ابتلای
که در می و ژوئیه نوشته شده‌اند، بیانگر ابتلای او به بیماری تب و غارت کاروان او توسط گروه دیگری از مردم طوارق بود. لاینگ می‌گوید که در جریان جنگ، ۲۴ نقطه از بدن او مجروح شده بود. او با یکی دیگر از نجات یافته‌ها توانست خود را به سیدی المختار برساند، اما هیچ پولی با خود نداشت و دست راست‌اش را نیز از دست داده بود. او به کاروان دیگری پیوست و به تیمبوکتو رسید، با انجام این سفر او به نخستین اروپایی مبدل شد که از شمال به جنوب صحرای بزرگ آفریقا عبور نمود. او با نامه‌ای که در ۲۱ سپتامبر از تیمبوکتو فرستاد، رسیدن خود
که در ۲۱ سپتامبر از تیمبوکتو فرستاد، رسیدن خود در آن شهر در ۱۸ اوت همان سال را اعلام نموده و در رابطه با امنیت خود، به دلیل خصومت رئیس قبیله فولا به‌نام بیلو که در آن زمان حاکم شهر بود، ابراز نگرانی نمود. او اضافه نمود که قصد دارد تا سه روز دیگر تیمبوکتو را ترک نماید. هیچ خبر دیگری از این کاوشگر دریافت نشد. بنابر اطلاعاتی که بعدها دریافت گردید، مشخص شد که او در همان روزی که برنامه‌ریزی کرده بود، تیمبوکتو را ترک کرد. او ممکن است در حوالی شب ۲۶ سپتامبر ۱۸۲۶ توسط مهاجمین طوارق خفه شده باشد – با کش کردن دو
توسط مهاجمین طوارق خفه شده باشد – با کش کردن دو انتهای تنابی که در گردن لاینگ گره زده شده بود. پیامدها. یادداشت‌های لاینگ هرگز یافت نشد و پدرزن وی، هانمر وارینگتون، حکومت فرانسه (که همچنین خواستار رسیدن به تیمبوکتو بود) را به مداخله و حصول سفرنامه لاینگ متهم کرد؛ با این حال، هیچگاه مدرکی دال بر آن وجود نداشته‌است. رنه کایلی دو سال بعد از لاینگ به تیمبوکتو رسید و با زنده برگشتن از آنجا، ۱۰٬۰۰۰ فرانک جایزه‌ای که از سوی انجمن جغرافیا برای این شاهکار پیشکش گردیده بود را به‌دست‌آورد. مدال طلای انجمن جغرافیا در
بود را به‌دست‌آورد. مدال طلای انجمن جغرافیا در ۱۸۳۰ میلادی به این دو نفر اعطاء گردید. حکومت فرانسه در ۱۹۰۳ میلادی، لوحه‌ای که نام لاینگ و تاریخ بازدید او در آن درج شده بود را در خانه‌ای که لاینگ در جریان اقامت ۳۸ روزه خود در تیمبوکتو در آن زندگی می‌کرد، نصب نمود. این خانه که در شهرستان دجینگاریبر، در شهر کهنه واقع شده‌است، تحت فرمان مورخ ۱۸ دسامبر ۱۹۹۲ به عنوان آثار ملی اعلام شد.
حزب کمونیست کارگران (به نروژی: Arbeidernes Kommunistparti)، با حروف اختصاری: «AKP»؛ یک حزب سیاسی نروژی بود که در سال ۱۹۷۳ م، تأسیس؛ و در سال ۲۰۰۷ میلادی منحل شد. این حزب، تا سال ۱۹۹۰م، دارای نام تکمیلی مارکسیسم–لنینیسم بود؛ و هواداران آن، در نروژ، به مارکسیسم–لنینیسم‌ها شهرت داشتند. پیشینه. سابقه، حزب کمونیست کارگران، به لیگ جوانان سوسیالیست (SUF)، برمی گردد که در سال ۱۹۶۹م، از حزب سوسیالیست مردمی (SF)، جدا شد. در دهه ۱۹۷۰م، حزب کمونیست کارگران، نفوذ زیادی در محیط‌های دانشجویی در نروژ، داشت. به ویژه، نشریه
محیط‌های دانشجویی در نروژ، داشت. به ویژه، نشریه این حزب: کلاسه کامپن، که تقریباً به معنی: «مبارزه طبقاتی» است؛ و انتقاد این حزب از سیاستهای حزب کارگر نروژ؛ و مبارزه با سیاستهای شغلی بزرگ‌ترین اتحادیه سراسری کارگران نروژ (LO)، در فضای سیاسی آن روزگار نروژ، انعکاسی محسوس داشت. از دیدگاه ایدئولوژی؛ و راه بردهای بین‌المللی، حزب کمونیست کارگران، در دوره‌هایی، ضمن احساس نزدیکی به چین و آلبانی، خود را در یک جبهه ضد اتحاد جماهیر شوروی، قرار می‌داد. در طول دهه ۱۹۸۰م، حزب کمونیست کارگران، به تدریج نفوذ و محبوبیت خود
حزب کمونیست کارگران، به تدریج نفوذ و محبوبیت خود را از دست داد. در عوض اتحاد انتخاباتی سرخ (RV) که حزب کمونیست کارگران، ستون اصلی آن را تشکیل می‌داد، به موفقیت بیشتری در انتخابات پارلمانی، دست یافت. در دوره ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۷م۰ نایب رئیس حزب کمونیست کارگران، به عنوان نماینده اتحاد انتخاباتی سرخ (RV)، به مجلس ملی نروژ، راه پیدا کرد. در سال ۲۰۰۷م، حزب کمونیست کارگران، ضمن ادغام در حزب جدید سرخ، رسماً منحل شد.
سولوای کرای (زاده ۲۰ مارس ۱۹۶۳) افسر ارشد نیروی دریایی سلطنتی نروژ است. کرای در سال ۱۹۸۹ از آکادمی نیروی دریایی نروژ فارغ‌التحصیل شد. وی اولین افسر زن فرمانده زیردریایی کلاس کوبن (۱۱ سپتامبر ۱۹۹۵) در جهان است. او همچنین اولین زن فرمانده نیروی دریایی سلطنتی نروژ بود.
آلوارو فرناندس (Álvaro Fernandes) (گاهی به اشتباه António Fernandes ذکر شده‌است)، یک کاوشگر قرن ۱۵ پرتغالی اهل مادیرا بود که برای هنری دریانورد کار می‌کرد. او کاپیتان دو سفر مهم (در سال‌های ۱۴۴۵ و ۱۴۴۶) بود که محدوده کشف پرتغالی‌ها را از ساحل غربی آفریقا به مرزهای شمالی گینه بیسائوی امروز گسترش داد. دورترین نقطه آلوارو فرناندس (تقریبا کیپ روکسو) به مدت ده سال و تا زمان سفر آلویس کاداموستو در سال ۱۴۵۶ در همین محدوده باقی ماند. پس‌زمینه. آلوارو فرناندس خواهرزاده ژائو گونسالوس زارکو کاوشگر و کاپیتان افتخاری
ژائو گونسالوس زارکو کاوشگر و کاپیتان افتخاری فونشال بود. فرناندس (به عنوان شاگرد یا ملازم) در خانه شاهزاده پرتغالی، هنری دریانورد بزرگ شد. اولین سفر اکتشافاتی. در سال ۱۴۴۸ ناوگان کاراول کوچکی در مادیرا به عنوان بخشی از یک مأموریت بزرگتر به مقصد لاگوس، الگاروه تشکیل شد. ژائو گونسالوس زارکو، کاپیتان افتخاری فونشال دو فروند از کشتی‌ها را که توسط شاهزاده هنری ساخته شده‌است، تجهیز کرد و خواهرزاده‌اش آلوارو فرناندس را به عنوان ناخدای یکی از این دو کشتی انتخاب کرد. کشتی دیگر توسط تریستائو دی نیها، کاپیتان افتخاری
کشتی دیگر توسط تریستائو دی نیها، کاپیتان افتخاری ماشیسو و دیگری، توسط آلوارو دی اورنلاس فرماندهی می‌شد. بر اساس تاریخ‌نگار قرن پانزدهم گومز ایناس د زورارا، آلوارو فرناندس به توصیه شخص شاهزاده هنری، برای جلوگیری از هر گونه آشوب به تنهایی راهی شد و برای اکتشاف، مستقیماً به سمت گینه رفت. آلوارو فرناندس از آرگین عبور کرد، مستقیم به سمت جنوب رفت و به دهانه رود سنگال رسید. او فقط برای پرکردن دو بشکه از آب رودخانه توقف کرد. آلوارو فرناندس دریانوردی در گرند کوته سنگال را تا کیپ ورت یعنی جاییکه دنیس دایاس به آن
سنگال را تا کیپ ورت یعنی جاییکه دنیس دایاس به آن رسیده بود، ادامه داد. به درستی مشخص نیست که دیاس از کیپ دورتر رفته بود یا خیر. اگر نه ممکن است آلوارو فرناندس نخستین اروپایی بوده باشد که به خوبی کیپ ورت را دور زده و به آنگره دی بزیگیچ (خلیج داکار) رسیده‌است. فرناندس در جزیره بزیگیچ (جزیره گوره) که خالی از سکنه بود لنگر انداخت اما گوزن‌های وحشی زیادی پیدا کرد که خدمه کشتی برای غذای خود آن‌ها را شکار کردند. گفته می‌شود فرناندس با حک‌کردن شعار شاهزاده هنری دریانورد (عطش کارهای خوب) روی تنه یک درخت نشانی از
(عطش کارهای خوب) روی تنه یک درخت نشانی از خود، در جزیره به یادگار گذاشت. در حالیکه به هنگام بیکاری خارج از جزیره بودند دو قایق محلی (هر کدام با پنج سرنشین) کنجکاو از مردم اصلی (ولوف یا به احتمال بیشتر بومیان لبو) که در جزیره دور می‌زدند، از خشکی به سمت کشتی‌های فرناندس پارو زدند. اولین برخورد با آرامش کافی پیش رفت، حرکاتی رد و بدل شد که نشان‌دهنده هدف‌های صلح‌آمیز بود و چند تن از بومیان به کشتی دعوت شدند و قبل از نشستن در قایق‌ها و برگشتن به محل زندگی خود توسط پرتغالی‌ها با غذا و نوشیدنی پذیرایی شدند.
توسط پرتغالی‌ها با غذا و نوشیدنی پذیرایی شدند. بومیان که از خبر اولین برخورد هیجان زده شده بودند با شش قایق دیگر به سمت کشتی، پارو زدند. اما این بار آلوارو فرناندس تصمیم گرفت کمین کند و پشت قسمت مخفی کشتی، سپاهی از مردان مسلح را تشکیل داد. وقتی قایق‌های محلی به محدوده آن‌ها رسیدند فرناندس علامت داد و گروه مخفی پرتغالی از پشت کشتی شروع به شلیک کردند. قایق‌های بومی فوراً دور شدند تا به ساحل برگردند اما کشتی پرتغالی‌ها به نزدیک قایق آفریقایی رسید. بومی‌ها که قایق شان متوقف شده بود، بیرون پریدند و سعی کردند تا
شان متوقف شده بود، بیرون پریدند و سعی کردند تا ساحل شنا کنند اما دو نفر از شناگران توسط پرتغالی‌ها به اسارت گرفته شدند اما چنان مبارزه‌ای به راه افتاد که تا زمان دستگیری نفر دوم و آرام شدنش بقیه بومی‌ها سالم به سرزمین اصلی رسیدند. این کمین تنها دو اسیر داشت و زنگ خطر را در ساحل سرزمین اصلی به صدا درآورد. آلوارو فرناندس بعد از گذشت این غافلگیری، سود چندانی برای ماندن در آن منطقه ندید و از خلیج بزیگیچ خارج شد و در امتداد ساحل کوچک پتی کوت به سمت جنوب رفت تا به صخره‌ای رسید که (به خاطر یک سری تنه‌های درخت خشک
صخره‌ای رسید که (به خاطر یک سری تنه‌های درخت خشک که شبیه دکل کشتی بودند آن را کابو دوس مستوس «شهر دکل‌ها» نام‌گذاری کرد؛ اکنون کیپ ناز در ۱۴ درجه، ۳۲ دقیقه، ۱۴ اینچ شمالی و ۱۷ درجه، ۶ دقیقه و ۱۴ اینچ غربی است). فرناندس دستور داد گروهی برای دیده‌بانی در آن نزدیکی مستقر شوند. آن‌ها به گروه چهار نفره‌ای از شکارچیان (احتمالا سرر) در اطراف برخوردند و سعی کردند آن‌ها را غافلگیر کنند و به اسارت بگیرند اما شکارچیان وحشت‌زده فرار کردند و از پرتغالی‌ها جلو رفتند. سپس آلوارو فرناندس با دو اسیر از بزیگیچ، دو بشکه آب
آلوارو فرناندس با دو اسیر از بزیگیچ، دو بشکه آب رودخانه سنگال و تسلیحات شکارچیان به پرتغال برگشت. اقدامات خصمانه او زنگ خطری در میان ساکنین خلیج بزیگیچ به صدا درآورد. کشتی‌های پرتغالی بعدی که به این منطقه رسیدند، منطقه وسیع لانکاروت دی فریتاس چند ماه بعد، با آماج تیر و نیزه‌های سمی مورد استقبال قرار گرفتند و مجبور به فرار شدند. آلوارو فرناندس بیش از هر کاپیتان پرتغالی دیگری به سمت جنوب رفته بود و دماغه ماستوس را به عنوان دورترین نشانگر برپا کرده بود که شاهزاده هنری پاداش بزرگی به وی و عموی او ژائو گونسالس
هنری پاداش بزرگی به وی و عموی او ژائو گونسالس زاراکو اعطا کرد. دومین سفر اکتشافاتی. ژائو گونسالس زاراکو در سال بعد دوباره ناوگانی به فرماندهی خواهرزاده‌اش آلوارو فرناندس تجهیز کرد. فرناندس مستقیماً به سمت آخرین مقصدش (کابو دوس مستوس) رفت و یک گروه کاوشگر را به خشکی رساند، اما هیچ‌کسی را پیدا نکرد و دوباره سوار کشتی شد و به مسیرش ادامه داد. در یک بخش نامعلوم در جنوب آنجا یک روستای ساحلی پیدا کردند و گروه را از کشتی پیاده نمودند، اما با نیروهای مسلح محلی (مردم سرر) رو به رو شدند که قصد داشتند از روستای خود
سرر) رو به رو شدند که قصد داشتند از روستای خود دفاع کنند. آلوارو فرناندس در ابتدای رویارویی کسی که به نظرش رئیس قبیله بود را به قتل رساند و باعث شد بقیه جنگجویان محلی به جنگ پایان دهند. گروه پرتغالی حاضر در خشکی از این توقف استفاده کردند و با عجله سوار کشتی خود شدند. فردای آن روز که پرتغالی‌ها کمی دریانوردی می‌کردند دو زن جوان محلی را که در حال پیداکردن صدف در ساحل بودند به اسارت گرفتند. ناوگان مسیر خود را تا «فاصله مشخصی» رسیدن به رودخانه بزرگی ادامه دادند که در اسناد تاریخی به اسم «ریو تابیت» ثبت
دادند که در اسناد تاریخی به اسم «ریو تابیت» ثبت شده‌است. (محل مشخص نیست، در زیر ببینید). آلوارو فرناندس با اینکه احتمالاً از سرنوشت نونو تریستائو در سفر دریایی مشابهی خبر داشت، تصمیم گرفت در آن منطقه به کاوش بپردازد. اولین قایق اکتشافی در ساحل در نزدیکی آلونک‌های محلی پهلو گرفت و آن‌ها سریعاً یک زن محلی را گیر انداختند و او را به کشتی بازگرداندند. سپس قایق را تعمیر کردند و دوباره به راه افتادند، این بار قصد داشتند به مسیر دورتری از بالای رودخانه بروند. اما مسیر چندانی را طی نکرده بودند که چهار یا پنج قایق
مسیر چندانی را طی نکرده بودند که چهار یا پنج قایق محلی پر از مردان مسلح به آن‌ها نزدیک شدند. فرناندس فوراً مسیر قایق را تغییر داد و همین‌طور که بومی‌ها به دنبالش بودند با سرعت به سمت ناوگان خود رفت. یکی از قایق‌ها که با سرعت کافی حرکت می‌کرد به قایق فرناندس نزدیک شد و باعث شد فرناندس قایق را برگرداند و برای مبارزه آماده شود. اما قایق پیشرویِ محلی که خود را تنها دید سرعتش را کم کرد تا بقیه قایق‌ها برسند و به این ترتیب قایق پرتغالی‌ها فرصت پیدا کرد مسیرش را تا ناوگان خود ادامه دهد. پرتغالی‌ها فرار کردند، اما
ناوگان خود ادامه دهد. پرتغالی‌ها فرار کردند، اما خودِ آلوارو فرناندس به خاطر شلیک یک تیر سمی از یکی از قایق‌ها به شدت از ناحیه پا آسیب دید. وقتی سوار کشتی شد زخم را با ادرار و روغن زیتون ضدعفونی کرد. چند روز متوالی به شدت دچار تب شد و تا آستانه مرگ پیش رفت اما بهبود یافت. ناوگان با وجود این تجربه نزدیک به مرگ، کمی دیگر مستقیم به جنوب رفتند تا اینکه به دماغه‌ای شنی و خلیج شنی بزرگی رسیدند. آن‌ها قایق کوچکی برای کاوش اطراف ساحل، به آب انداختند اما با ۱۲۰ تن نیروی محلی مواجه شدند که با سپر، نیزه و کمان به
نیروی محلی مواجه شدند که با سپر، نیزه و کمان به آن‌ها نزدیک می‌شدند. کاوشگران فوراً به ناوگان برگشتند. با این وجود، گروه مسلح بومی چیزی شبیه به یک تظاهرات صلح‌آمیز به نمایش گذاشتند، دست تکان دادند و پرتغالی‌ها را به خشکی دعوت کردند. اما پرتغالی‌ها با توجه به حالت بیماری فرناندس و شوک تجربه فرار قبلی تصمیم گرفتند، آنجا را ترک کنند و به پرتغال بازگردند. فرناندس در مسیر خانه در جزیره آرگین و خلیجی در آن نزدیکی توقف کرد، جاییکه در مورد خرید یک بردهٔ زن سیاه‌پوست از بازرگانان بربر مذاکره کردند. وقتی به پرتغال
از بازرگانان بربر مذاکره کردند. وقتی به پرتغال رسیدند، شاهزاده هنری دریانورد ۱۰۰ دوبلون و نماینده پادشاه، پیتر دوک کویمبرا ۱۰۰ دوبلون دیگر به وی هدیه دادند زیرا فرناندس مسیری طولانی‌تر از هر ناخدای پرتغالی طی کرده بود. محدوده اکتشافاتی. آلوارو فرناندس از میان تمام ناخداهای دوران هنری در دهه ۱۴۴۰ حوزه اکتشاف را بیشتر گسترش داد. کاملاً قطعی است که آلوارو فرناندس در اولین ماموریتش (۱۴۴۵) از بقیه پیشی گرفت و اولین اروپایی بود که به بیزگیچ رسید (جزیره گوره در خلیج داکار) و تا دماغه مستس (دماغه کیپ) در مرکز
خلیج داکار) و تا دماغه مستس (دماغه کیپ) در مرکز سنگال رفت. محدوده دومین سفرش در سال ۱۴۴۶ چندان مشخص نیست. زورارا گزارش می‌دهد فرناندس تا ۱۱۰ لیگ از محدوده کیپ ورت پیش رفت. اگر زورارا درست گفته باشد به این معنی است که فرناندس به کیپ ورگا (۱۰درجه، ۱۲ دقیقه و ۱۶ اینچ شمالی و ۱۴ درجه، ۲۷ دقیقه و ۱۳ اینچ غربی در گینه مدرن) دورتر از آخرین نقطه سفرش رسیده بود. تاریخ‌نگار ژائو دا باروس پیش‌تر می-رود و رودی که فرناندس به آن می‌رسد را با عنوان «ریو تبیت» معرفی می‌کند. هویت دقیق «ریو تبیت» مشخص نیست زیرا این اسم در
هویت دقیق «ریو تبیت» مشخص نیست زیرا این اسم در نقشه‌های قدیمی موجود نیست. باروس ذکر می‌کند که ریو تبیت ۳۲ لیگ بعد از «ریو دا نونو تریستائو» واقع شده‌است. اگر نام این رود را نونز (در گینه امروزی) فرض کنیم، «ریو تبیت» همان رود فُرِکر (۹ درجه، ۱۶ دقیقه و ۵۷ اینچ شمالی و ۱۳ درجه، ۲۰ دقیقه و ۱۰ اینچ غربی) در گینه امروزی می‌شود و به این معنی است که فرناندس ۱۳۵ لیگ از کیپ ورت عبور کرده‌است، یعنی بیش از ۱۱۰ لیگی که زورارا بیان کرده‌است. در نمونه‌ای دیگر، وایکانت سانتارم، ریو تبیت را ریو دو لاگو (رود دیامبوس در
سانتارم، ریو تبیت را ریو دو لاگو (رود دیامبوس در دلتای سالومِ سنگال) معرفی می‌کند که ۲۴ لیگ دورتر از کیپ ورت است. اگرچه دیامبوس بهترین منطقه برای مرگ خود نونو تریستائو است. اگر فرناندس هم همین مسیر را طی کرده باشد، ادعای وی مبنی بر اینکه کیلومترها از آخرین منطقه کشف شده توسط نونو تریستائو فراتر رفته‌است را رد می‌کند. تبیت به عنوان رود گامبیا هم معرفی می‌شود اما به همین دلیل نزدیکی به آخرین منطقه کشف شده توسط تریستائو، طرفداران زیادی ندارد. مورخان امروزی بر این باورند که زورارا و باروس اغراق کرده‌اند که