payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در سال ۱۹۹۸ سن برنده پاداش یادبود نوبل در علوم اقتصادی شد. وی بعدتر در سال ۱۹۹۹ به‌خاطر تحقیقاتش در اقتصاد رفاه برنده پاداش بهارات راتنا شد و همچنین اولین پاداش جان مینارد کینز چارلستون-EFG را برای خدماتش در همین زمینه از آن خود کرد. سن مانند داب یکی از اعضای کالج ترینیتی است. هابسبام مانند داب در دانشگاه کمبریج تحصیل کرد و یک مورخ مارکسیست بود. وی آثار متعددی دربارهٔ مارکسیسم منتشر کرد و در گروه مورخان حزب کمونیست و حزب کمونیست بریتانیای کبیر فعالیت می‌کرد. تفکرات اقتصادی. داب به عنوان یک اقتصاددان،
تفکرات اقتصادی. داب به عنوان یک اقتصاددان، عمدتاً درگیر تفسیر نظریه اقتصادی نئوکلاسیک از دیدگاه مارکسیستی بود. وی در بحث اصلی مسئله محاسبات اقتصادی، به دلیل نقد مدل‌های سرمایه‌داری، سوسیالیستی برنامه‌ریزی شده متمرکز یا سوسیالیستی بازار مبتنی بر چارچوب نئوکلاسیک تعادل ایستا شرکت کرد. داب همچنین تفکر حاشیه‌گرایانه در اقتصاد نئوکلاسیک را نقد می‌کرد. این مبحث از زمان مرگ مارکس رایج شده بود و داب از جانب مارکس بحث می‌کرد. اساس حاشیه‌گرایی، سودمندی حاشیه‌ای است. سودمندی حاشیه‌ای، برای تعیین کمیت سطوح رضایت یک
سودمندی حاشیه‌ای، برای تعیین کمیت سطوح رضایت یک فرد مصرف‌کننده جنس، راهکار ارائه می‌دهد. میزان رضایت نیز به رفتار فرد بستگی دارد. این ایده‌ها نشان داد که قیمت‌های تعیین‌شده برای اجناس تا حدود بسیار زیادی تحت تأثیر تمایل افراد به خرج کردن است. ارزش مفروضی که یک فرد به یک جنس می‌دهد برعکس نظریه ارزش کار مارکس است. این نظریه که بر پایه ارزش، قیمت، سود بنا شده، استدلال می‌کند که قیمت یک جنس بر اساس میزان کار قابل قبول اجتماعی که وارد چرخه تولید می‌شود، تعیین می‌گردد. در کتاب داب با عنوان نظریات ارزش و توزیع از
در کتاب داب با عنوان نظریات ارزش و توزیع از زمان آدام اسمیت: ایدئولوژی و نظریه اقتصادی، او استدلال کرد که بر اساس حاشیه‌گرایی، مطلوبیت نهایی و رضایت فردی نمی‌توانند قیمت‌ها را تعیین کنند. داب ترجیحات و سطح رضایت یک فرد را به شدت به ثروت فردی وی وابسته می‌دانست، به‌طوری که معتقد بود سودمندی نهایی با قدرت خرج کردن تعیین می‌شود. به عقیده داب، توزیع ثروت به تنهایی می‌تواند قیمت‌ها را تغییر دهد، زیرا میزان خرج کردن شخص تعیین‌کننده قیمت‌هاست؛ لذا وی استدلال کرد که رفتار فردی نمی‌تواند بر قیمت‌ها تأثیر بگذارد،
که رفتار فردی نمی‌تواند بر قیمت‌ها تأثیر بگذارد، زیرا بسیاری از عوامل دیگر مانند نیروی کار و قدرت مصرف نیز دخیل هستند. داب مدل سوسیالیستی بازار اسکار لانگ و دستاوردهای سوسیالیست‌های «نئوکلاسیک» را نادیده گرفت و از آن‌ها با عنوان «محدود کننده غیرموجه مطالعات در سطح مشکلات روابط مبادله‌ای» یاد کرد. بسیاری از آثار داب به زبان‌های دیگر ترجمه شده‌اند. کتاب کوتاه او با عنوان مقدمه‌ای بر اقتصاد توسط روشنفکر اهل مکزیک، آنتونیو کاسترو لیال، به اسپانیایی ترجمه شد و توسط ناشر برجسته مکزیک Fondo de Cultura Economica
توسط ناشر برجسته مکزیک Fondo de Cultura Economica به چاپ رسید. از سال ۱۹۳۸ تاکنون بیش از ده نسخه از این کتاب به چاپ رسیده است. داب معتقد است که چالش‌های اقتصادی مرکزی در سوسیالیسم، مربوط به تولید و سرمایه‌گذاری در جنبه‌های پویای آن‌ها است. او سه مزیت عمده اقتصادهای برنامه‌ریزی شده را شناسایی کرد: هماهنگی پیشین، اثرات خارجی و متغیرهای برنامه‌ریزی.
نبرد رومانی در جنگ جهانی دوم شامل چندین عملیات در داخل یا اطراف رومانی در سال ۱۹۴۴ به عنوان بخشی از جبهه شرقی بود که در آن ارتش شوروی نیروهای محور (آلمانی و رومانیایی) را در منطقه شکست داد، رومانی تغییر جهت داد، و شوروی و رومانیا نیروهای آلمانی را به داخل مجارستان راندند. نیروهای شوروی در طول حمله اومان-بوتوشانی در مارس ۱۹۴۴ وارد خاک رومانی شدند و چندین شهر در شمال مولداوی از جمله بوتوشانی را تصرف کردند. به گفته مورخ دیوید گلانتز، اتحاد جماهیر شوروی در بهار ۱۹۴۴ از طریق قلمرو مولداوی کنونی تلاش کرد به
بهار ۱۹۴۴ از طریق قلمرو مولداوی کنونی تلاش کرد به رومانی حمله کند. بین ۸ آوریل و ۶ ژوئن، ارتش اتحاد جماهیر شوروی اولین حمله یاسی-کیشینف را آغاز کرد، که نام دو شهر بزرگ یاشی (یاسی) و کیشیناو (کیشینف) در این منطقه است. مجموعه‌ای از درگیری‌های نظامی با هدف قطع خطوط دفاعی حیاتی محور در شمال رومانی انجام شد، بنابراین پیشروی بعدی ارتش سرخ به کل منطقه بالکان را تسهیل کرد. نیروهای شوروی نتوانستند بر دفاع آلمان و رومانی در منطقه غلبه کنند. به گفته گلانتز، عملیات تهاجمی در نهایت شکست خورد، عمدتاً به دلیل عملکرد ضعیف
در نهایت شکست خورد، عمدتاً به دلیل عملکرد ضعیف رزمی نیروهای شوروی و کارآمدی تدارکات دفاعی آلمان بود. حمله بزرگ نبرد رومانی — دومین حمله یاسی-کیشینف، بین ۲۰ اوت و ۲۹ اوت — پیروزی شوروی بود. ارتش ششم آلمان با حمله اولیه شوروی محاصره شد و برای دومین بار نابود شد (نخستین بار در نبرد استالینگراد بود). در ۲۳ اوت، پادشاه رومانی، مایکل کودتایی را علیه نخست‌وزیر یون آنتونسکو رهبری کرد. دولت جدید تسلیم متفقین شد و به آلمان اعلام جنگ کرد. فلورین کنستانتینیو مورخ رومانیایی مدعی است که این اتفاق جنگ جهانی دوم در اروپا
مدعی است که این اتفاق جنگ جهانی دوم در اروپا را شش ماه کوتاه کرد. جبهه محور فرو ریخت. در شمال، ارتش هشتم آلمان با تلفات سنگین به مجارستان عقب‌نشینی کرد. در جاهای دیگر، بسیاری از آلمانی‌ها مانند نیروی امنیتی و ضدهوایی بزرگ مستقر در میدان نفتی پلویشت، قطع و اسیر شدند. قطعات دیگر نیروهای آلمانی تا جایی که می‌توانستند به سمت مجارستان گریختند و با رومانیایی‌ها و نیروهای شوروی که از طریق کوه‌های کارپات یورش بردند، جنگیدند. (چند گذرگاه از میان کوه‌ها در اختیار سربازان رومانیایی بود) پیروزی شوروی در رومانی باعث شد
رومانیایی بود) پیروزی شوروی در رومانی باعث شد بلغارستان در ۲۶ اوت از محور عقب بکشد و به نیروهای شوروی اجازه داد تا در ۸ سپتامبر به آن حمله کنند. در ۲۴ سپتامبر، تقریباً تمام رومانی تحت کنترل متفقین بود.
گلیکولوریل یک ماده شیمیایی آلی است که از دو گروه اوره حلقوی تشکیل شده‌است که در یک زنجیره دو کربنه به هم متصل شده‌اند. این ماده به صورت پودر سفید است که در تصفیه آب، در رنگ‌ها و پوشش‌ها و گاهی اوقات به عنوان کود آهسته رهش استفاده می‌شود. تولید. گلیکول‌اوریل را می‌توان از واکنش دو اکی‌والان اوره با گلیوکسال سنتز کرد. به همین ترتیب، با استفاده از دیگر واکنش‌دهنده‌های کربونیل مجاور (یا کربونیل هیدرات)، مشتقاتی به دست می‌آید که گروه‌های عاملی مختلفی به جای اتم‌های هیدروژن روی زنجیره کربن دارند.
آبراهام گونزالس کازانووا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. که به نام آبراهام معروف است. وی برای باشگاه قبرس AEK لارناکا در پست هافبک میانی بازی می‌کند. آبراهام متولد بارسلون، کاتالونیا بوده و اولین بازی حرفه‌ای خود را با تیم محلی اف سی تراسا انجام داد. که در ۱۶ مسابقه در طول فصل ۲۰۰۵-۲۰۰۴ در سگوندا دیویسیون با این تیم سقوط کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کاتالونیا بازی کرده‌است.
نیل بارسکی (Neil Barsky)، روزنامه‌نگار، مدیر سابق صندوق پوشش ریسک، فیلمساز و نوع‌دوست آمریکایی است که بیشتر به‌دلیل ساخت فیلم "کخ" در سال ۲۰۱۲ و پایه‌گذاری پروژهٔ مارشال، سازمان غیرانتفاعی روزنامه‌نگاری با هدف روشن‌کردن نظام عدالت جنایی ایالات متحده، معروف است. اوایل زندگی و تحصیلات. بارسکی در منطقهٔ برانکس در نیویورک متولد شد. او ابتدا به لانگ آیلند و سپس به نیوجرسی نقل‌مکان کرد. در سال ۱۹۷۳، بارسکی به نیویورک بازگشت و این‌بار در لانگ آیلند زندگی کرد. او برای تحصیل در مقطع دبیرستان، به مدرسهٔ والدن رفت. او
تحصیل در مقطع دبیرستان، به مدرسهٔ والدن رفت. او یهودی است و پشتیبانی خود از عدالت اجتماعی را به آموزه‌ها و تربیت یهودی‌اش نسبت می‌دهد. بارسکی تحصیلات خود را در مقطع کارشناسی در کالج اوبرلین ادامه داد و مدرک کارشناسی ارشد را در رشتهٔ روزنامه‌نگاری از مدرسه روزنامه‌نگاری کلمبیا دریافت کرد. حرفه. صندوق سرمایه‌گذاری تأمینی. در سال ۱۹۹۳، بارسکی به‌عنوان تحلیلگر برای مورگان استنلی کار خود را آغاز کرد و روی املاک تجاری و صنعت بازی فعالیت کرد. ظرف یک سال، او در فهرست تحلیلگران All star در مجلهٔ سرمایه‌گذار سازمانی
تحلیلگران All star در مجلهٔ سرمایه‌گذار سازمانی قرار گرفت. در سال ۱۹۹۸، بارسکی و اسکات ام. سیپرل، فارغ‌التحصیل مورگان استنلی، یک صندوق سرمایه‌گذاری تأمینی به نام میدتَون ریسرچ را پایه‌گذاری کردند. بارسکی تا سال ۲۰۰۲ به فعالیت در این صندوق ادامه داد. در نوامبر ۲۰۰۷، چند ماه قبل از سقوط بازار جهانی سهام، سیپرل صندوق را تعطیل کرد. سیپرل سپس به سرمایه‌گذاری خطرپذیر تبدیل شد. در سال ۲۰۱۰، او نامزد جمهوری‌خواهان در کارزار انتخاباتی مجلس نمایندگان شد. در سال ۲۰۰۲، بارسکی از میدتون ریسرچ رفت و صندوق تأمینی خود را
بارسکی از میدتون ریسرچ رفت و صندوق تأمینی خود را با نام شرکای سرمایهٔ السون، به نام فرزندانش، الکساندرا و دیویدسون، راه‌اندازی کرد. این صندوق سرمایه‌گذاری‌های موفقیت‌آمیزی در هلدینگ سیرز انجام داد و شرکت‌های روزنامه و مبلمان را پیش از خریداری به فروش رساند. همچنین در اوایل سال ۲۰۰۶، پیش از ترکیدن حباب مسکن، از حوزهٔ مسکن نیز خارج شد، اگرچه بارسکی به اشتباه معتقد بود که حبابی وجود ندارد. پس از پیش‌بینی درست محبوبیت رژیم غذایی اتکینز، صندوق نان پانرا و کریسپی کرم، را پیش از خریداری به فروش رساند. صندوق در
کرم، را پیش از خریداری به فروش رساند. صندوق در بهترین دوران خود، ۳٫۵ میلیارد دلار سرمایهٔ تحت مدیریت خواهد داشت. در سال ۲۰۰۸، در نتیجهٔ بحران اقتصاد جهانی، آلسون ۲۴ درصد از دارایی‌های خود را از دست داد و میزان آن به ۱٫۵ میلیارد دلار کاهش یافت که دلیل اصلی آن موجودی‌های بزرگ در سهام انرژی و تأسیسات برق بود که همگی پس از سوددهی‌های بزرگ بیش از ۵۰ درصد در سال‌های گذشته سقوط کردند. در پایان مه ۲۰۰۹، صندوق تعطیل شد و ۸۰۰ میلیون دلار به سرمایه‌گذاران بازگردانده شد. رئیس سابق آلسون گفت که بارسکی مطمئن شده همهٔ
شد. رئیس سابق آلسون گفت که بارسکی مطمئن شده همهٔ کارمندان حقوق صاحبان سهام را داشته‌اند و بسته‌های سخاوت‌مندانه‌ای به مناسبت پایان فعالیت دریافت کرده‌اند، به‌طوری‌که تعطیلی باعث نابودی زندگی آن‌ها نشده‌است. بارسکی در تمام دوران شغلی خود در جایگاه یک سرمایه‌گذار (اوت ۱۹۹۸ تا مارس ۲۰۰۹) به‌طور میانگین، ۱۲٫۱ درصد در سال درآمد داشت. جو نوسرا، روزنامه‌نگار نیویورک تایمز گفت که بارسکی در سال‌های مدیریتش بر صندوق سرمایه‌گذاری تأمینی، منبع مهمی از اطلاعات در خصوص عملکرد تأمین مالی برای نوسرا بود، اما عموماً به‌طور
تأمین مالی برای نوسرا بود، اما عموماً به‌طور ناشناس منابع را منتشر می‌کرد، زیرا مدیران صندوق‌های تأمینی واهمه داشتند که شفافیت سرمایه‌گذاران را به این فکر می‌اندازد که آن‌ها وظیفهٔ خود را انجام نمی‌دهند. روزنامه‌نگار. جرقهٔ علاقه‌مندی بارسکی به روزنامه‌نگاری با یک پروژه در مقطع دبیرستان در مورد تأثیر قوانین اتوبوسرانی بر جوامع ساکن در بوستون زده شد. او بلافاصله پس از کالج، نتوانست شغلی در رابطه با روزنامه‌نگاری پیدا کند و بنابراین به مدرسهٔ روزنامه‌نگاری کلمبیا رفت. در سال ۱۹۸۶، او فعالیت خود را در زمینهٔ
رفت. در سال ۱۹۸۶، او فعالیت خود را در زمینهٔ اخبار آغاز کرد و در سرویس تجاری نیویورک دیلی نیوز مشغول به فعالیت شد. در سال ۱۹۸۸، او به وال استریت ژورنال رفت و در آنجا به پوشش اخبار مربوط به املاک تجاری و صنعت قمار پرداخت. در سال ۱۹۹۳، بارسکی این مجله را ترک کرد و به شغل تأمین مالی روی آورد و تا سال ۲۰۰۹ در آنجا ماند. با وجود موفقیت در زمینهٔ مالی، بارسکی به فعالیت خود به‌عنوان روزنامه‌نگار همچنان ادامه داد. در سال ۲۰۰۹، او پس از تعطیلی صندوق سرمایه‌گذاری تامینی‌اش، ماجراجویی در حرفهٔ روزنامه‌نگاری را از سر
ماجراجویی در حرفهٔ روزنامه‌نگاری را از سر گرفت. بارسکی در مورد وابستگی محض بر تبلیغات برای کسب درآمد به روزنامه‌نگاری بدبین بوده‌است. این تردید موجب شد او تصمیمی آگاهانه بگیرد و با حفظ فعالیت صندوق سرمایه‌گذاری تأمینی، شرکت‌های روزنامه‌ای خود را تعطیل کند. بارسکی در مقام رئیس هیئت ناظران مجلهٔ کلمبیا ژورنالیسم ریویو، سازمان را ترغیب کرد تا در ارائهٔ الگوهای تجاری جدید نقش‌آفرینی کند. او سازمان غیرانتفاعی ارتباطات جوانان را در تنگنا گذاشت تا به این مسئله بیندیشد که چه پروژه‌هایی به لحاظ مالی موجب بقای
بیندیشد که چه پروژه‌هایی به لحاظ مالی موجب بقای سازمان می‌شود. علاقهٔ بارسکی به الگوهای جدید روزنامه‌نگاری سرانجام او را بر آن داشت تا به‌همراه بیل کلر، سردبیر پیشین نیویورک تایمز، پروژهٔ مارشال را پایه‌گذاری کند. این پروژه که برای اولین‌بار در نوامبر ۲۰۱۳ از سوی بارسکی اعلام شد، در فوریه ۲۰۱۴ توانست کلر را با خود همراه کند. پوشش روزنامه‌ای دونالد ترامپ. بارسکی از سال ۱۹۸۵ به‌طور گسترده در مورد حرفهٔ دونالد ترامپ، چهل‌وپنجمین رئیس‌جمهور ایالات متحده، عمدتاً برای وال استریت ژورنال و دیلی نیوز گزارش تهیه
برای وال استریت ژورنال و دیلی نیوز گزارش تهیه کرده‌است. او در دوران روزنامه‌نگاری خود بارها با ترامپ مصاحبه کرده‌است. در سال ۱۹۹۱، بارسکی در وال استریت ژورنال، به‌خاطر «پوشش خبری فروپاشی امپراتوری مالی دونالد ترامپ» برندهٔ جایزهٔ Gerald Loeb Award for Deadline و/یا Beat Writing شد. در اوت ۲۰۱۶، در کارزار انتخاباتی ترامپ، بارسکی مقاله‌ای برای نیویورک تایمز در مورد تجربه‌اش از پوشش اخبار مربوط به ترامپ در جایگاه یک بازرگان نوشت. او از دورانی سخن به میان آورد که ترامپ «در آستانهٔ فروپاشی مالی» بود و بیان کرد
که ترامپ «در آستانهٔ فروپاشی مالی» بود و بیان کرد او «در مقام یک تاجر در طول زندگی‌اش همواره با شکست روبه‌رو می‌شد»، اما همچنین اظهار داشت که او «مذاکره‌کننده‌ای ماهر با توانایی تقریباً ماوراءطبیعی در هدف‌گیری دقیق و حمله به نقاط ضعف مخالفانش بود و چندین نفر از رقبای اولیهٔ جمهوری‌خواه او به این مسئله پی برده بودند». ترامپ در دوران روزنامه‌نگاری بارسکی، چندین بار او را تهدید به شکایت کرد، اگرچه هرگز آن را عملی نکرد. ترامپ در کتاب خود به نام «هنر بازگشت» که در سال ۱۹۹۷ به رشتهٔ تحریر درآورد، دربارهٔ بارسکی
در سال ۱۹۹۷ به رشتهٔ تحریر درآورد، دربارهٔ بارسکی نوشت: «از میان همهٔ نویسندگانی که دربارهٔ من نوشته‌اند، احتمالاً هیچ‌کدام خبیث‌تر از نیل بارسکی خبرنگار وال استریت ژورنال نبوده‌اند». پوشش خبری رایکرز آیلند. به‌دنبال افشاگری‌های متعدد دربارهٔ شرایط سخت و نامطلوب در مجتمع زندان نیویورک، بارسکی مقاله‌ای با عنوان «جزیرهٔ رایکرز را تعطیل کنید» برای نیویورک تایمز نگاشت (۱۹ ژوئیه ۲۰۱۵). بارسکی در این مقاله استدلال کرد که: «تنها راه برای ایجاد تحول رایکرز، تخریب آن است، این زندان باید برای همیشه تعطیل شود.
آن است، این زندان باید برای همیشه تعطیل شود. ساختمان‌ها در حال فروپاشی هستند. فرهنگ زندانی‌آزاری نگهبانان و فرهنگ باندی خشونت در این زندان ریشه دوانده‌است. اینجا زندان گوانتاناموی نیویورک است؛ جزیره‌ای منزوی، دور از دسترس نهادهای نظارتی، جاییکه قانون اساسی هرگز حاکم نیست. این‌جا مکانی است که عمر مفیدش سر آمده‌است». بارسکی در ادامهٔ این مقاله، این مسئله را مطرح کرد که «تعطیلی بدنام‌ترین زندان کشور پیامی قدرتمند» به نشانهٔ اصلاح عدالت کیفری ملی خواهد بود. در مارس ۲۰۱۷، دی بلازیو حمایت خود را از طرح‌های مربوط
۲۰۱۷، دی بلازیو حمایت خود را از طرح‌های مربوط به بستن مجتمع جزیره رایکرز با کاهش تعداد زندانیان از ۱۰۰۰۰ نفر به ۵۰۰۰ نفر و ایجاد سیستمی متشکل از زندان‌های کوچک‌تر در هر پنج منطقه اعلام کرد. این طرح‌ها از سوی کمیسیون مستقلی که دربارهٔ جزیرهٔ رایکرز مطالعه کرده بود منتشر شد و بانی آن، ملیسا مارک-ویوریتو سخنگوی شورای شهر بود. پیش از این، در فوریه ۲۰۱۶، دی بلازیو ایدهٔ تعطیلی جزیرهٔ رایکرز را «مفهومی منطبق با نیات انسانی» برشمرده بود، اما به دلیل هزینه‌بر بودنش، آن را غیرواقعی توصیف کرد. فیلم‌ساز. بارسکی با
آن را غیرواقعی توصیف کرد. فیلم‌ساز. بارسکی با مشاهدهٔ موفقیت فیلم در انتظار سوپرمن و Gasland در برانگیختن بحث در مورد مسائل زیربنایی مربوط به آن‌ها (مکاتب منشور و فرکینگ) الهام گرفت تا به تولید فیلم‌های مستند بپردازد. او «کخ» را تهیه و کارگردانی کرد. «کخ» مستندی بود که در سال ۲۰۱۲ منتشر شد (و در فوریه ۲۰۱۳ در سینما به نمایش درآمد). موضوع این مستند، نقشی بود که اد کخ، شهردار سابق نیویورک، در متحول‌کردن این شهر در دههٔ ۱۹۸۰ ایفا کرد. بارسکی تهیه‌کننده و کارگردان مستند Knuckleball!، مستند کوتاه Witnesses NY و
مستند Knuckleball!، مستند کوتاه Witnesses NY و نمایش Koch در سریال تلویزیونی مستند POV بود. پروژهٔ مارشال. پروژهٔ مارشال، یک سازمان روزنامه‌نگاری غیرانتفاعی به همت بارسکی بوده و هدفش پوشش مسائل مربوط به عدالت کیفری در ایالات متحده است. نیل بارسکی در سطر زیرعنوان مقالهٔ خود برای نیویورک تایمز در نوامبر ۲۰۱۳، با شرح یک جمله و پیوند به یک وبسایت مقدماتی به این نکته اشاره کرد که مشغول فعالیت روی پروژهٔ مارشال است. بیل کلر، سردبیر سابق نیویورک تایمز، در فوریه ۲۰۱۴ اعلام کرد که به این پروژه ملحق شده تا تیم
۲۰۱۴ اعلام کرد که به این پروژه ملحق شده تا تیم تحریریه را رهبری کند. این پروژه دو مقالهٔ روزنامه‌نگاری پژوهشی خود را به ترتیب در اسلیت و واشینگتن پُست چاپ کرد و در نوامبر ۲۰۱۴، با بودجهٔ بارسکی و بسیاری از منابع دیگر ازجمله بنیاد فورد راه‌اندازی شد.
اوهایو کلمبوس باربر (Ohio Columbus Barber) (زادهٔ ۲۰ آوریل ۱۸۴۱ – درگذشتهٔ ۴ فوریه ۱۹۲۰)، بازرگان، صنعتگر و نوع‌دوست آمریکایی بود. او را به دلیل حق کنترلی‌اش در شرکت کبریت الماس که در سال ۱۸۸۱، ۸۵ درصد بازار را در اختیار داشت «شاه کبریت آمریکا» می‌نامیدند. در سال ۱۸۹۱، او شهر باربرتون، اوهایو را بنا نهاد و در سال ۱۸۹۴ کارخانهٔ تولیدی خود را به آنجا منتقل کرد. این کارخانه ۲۵۰ میلیون کبریت در روز تولید می‌کرد. او همچنین بیمارستان شهر اکرون را احداث کرد. زندگی‌نامه. باربر اوهایو کلمبوس (معروف به او. سی) دومین
باربر اوهایو کلمبوس (معروف به او. سی) دومین پسر جورج و الیزا باربر در میدلبری بود. میدلبری، روستایی کوچک در اوهایو بود که بعدها به آکرون ضمیمه شد. پدرش با دست کبریت درست می‌کرد و پسرانش خانه‌به‌خانه آنها را می‌فروختند. او.سی. تحصیلات رایج را در مدرسه گذراند و در ۱۵ سالگی نزد پدرش مشغول به کار شد.او.سی. باربر در ۱۶ سالگی، فروشندهٔ شرکت شد. در ۲۰ سالگی، او شریک این کسب‌وکار بود و در ۲۱ سالگی، به‌عنوان مدیر کل انتخاب شد. این شرکت در طول جنگ داخلی آمریکا با مشکلاتی مواجه شد و جورج اچ. باربر، برادر بزرگ‌تر
مشکلاتی مواجه شد و جورج اچ. باربر، برادر بزرگ‌تر او.سی. که سرباز بود، بر اثر اسهال خونی درگذشت. او یکی از چندین مجروح جنگ بود که در اثر بیماری دارفانی را وداع گفت. تا سال ۱۸۸۰، شرکت باربر به بزرگ‌ترین شرکت تولیدکنندهٔ کبریت در اوهایو و یکی از بزرگ‌ترین شرکت‌های کشور تبدیل شد. رقابت بدون نظارت، حفظ ثبات را برای شرکت باربر دشوار می‌کرد. در سال ۱۸۸۱، شرکت باربر و ۱۱ شرکت دیگر تولید کبریت با شرکت کبریت الماس ادغام شدند. این شرکت بر بازار کبریت مسلط بود و ۸۵ درصد از بازار ایالات متحده را در اختیار داشت. باربر
از بازار ایالات متحده را در اختیار داشت. باربر مدت‌ها در شهر خود، آکرون، پیشرو بود. او سال‌ها رئیس اولین بانک ملی آکرون بود و زمانی که این بانک با بانک ملی دوم ادغام شد و بانک ملی اول-دوم نام گرفت، به اتفاق آرا به ریاست مؤسسات ادغامی انتخاب شد. باربر برای بسط عملیات تولید، منطقهٔ وسیعی از شهرک نورتون را خرید و در سال ۱۸۹۱، شهر باربرتون را بنا نهاد. او قصد داشت این شهر را به الگویی برای توسعهٔ صنعتی و مسکونی تبدیل کند. باربر مراحل ابتدایی ساخت این شهر را را از طریق شرکت زمین و بهسازی باربرتون پیش برد. ظرف
از طریق شرکت زمین و بهسازی باربرتون پیش برد. ظرف چند سال، این شهر با تکیه بر مناطق صنعتی و مسکونی‌اش گسترش یافت و با چنان نرخی رشد کرد که «شهر جادویی» لقب گرفت. مشاغل صنعتی این شهر بسیاری از مهاجران جدید را جذب کرد. در سال ۱۸۹۴، باربر کارخانهٔ کبریت‌سازی خود را از آکرون به باربرتون منتقل کرد که به اقتصاد شهر کمک کرد. این کارخانه روزانه ۲۵۰ میلیون کبریت تولید می‌کرد. در سال ۱۸۸۹، باربر شرکت American Straw Board را پایه‌گذاری و سازماندهی کرد. او یکی از اولین تولیدکنندگان محصولات لاستیکی بود و شرکت لاستیک
تولیدکنندگان محصولات لاستیکی بود و شرکت لاستیک الماس را سازماندهی نمود و مدیریت آن را تا زمان تصاحبش از سوی شرکت بی.اف. گودریچ برعهده داشت. اندکی بعد، صنعت لوله‌های فاضلاب و لوله‌های فولادی توجه‌اش را جلب کرد و او در این زمینه در غرب آمریکا پیشگام شد. باربر شرکت بویلر استرلینگ را پایه‌گذاری کرد که با شرکت تولیدی بابکاک و ویکاکس بویلر در باربرتون و بایون، نیوجرسی ادغام شد و این‌گونه بود که این شرکت به بزرگ‌ترین تولیدکنندهٔ دیگ‌های فولادی در جهان تبدیل شد. سال‌ها، آن‌ها چهار پنجم محصول موردنیاز نیروی دریایی
آن‌ها چهار پنجم محصول موردنیاز نیروی دریایی ایالات متحده را تولید می‌کردند. یکی از بزرگ‌ترین دستاوردهای حرفه‌ای باربر، به‌ویژه از دیدگاه‌های بشردوستانه و اقتصادی، پایه‌گذاری شرکت آتش‌نشانی جنرال فایر همراه با فردریک گرینل و چند نفر دیگر بود. باربر بنیان‌گذار و تنها مالک شرکت بتن او.سی. باربر بود که گفته می‌شد کارخانهٔ آن در باربرتون بزرگ‌ترین نوع خود در جهان است. این شرکت همچنین آثار هنری از جنس بتن می‌ساخت. او شرکت کود او.سی. باربر را در باربر، ویرجینیا بنا نهاد. باربر همچنین توسعهٔ زمین‌های وسیعی را در
نهاد. باربر همچنین توسعهٔ زمین‌های وسیعی را در شهر کانتون اوهایو و اطراف آن برعهده داشت که در این رابطه، کارخانهٔ بزرگی را به نام شرکت صنایع متحد او.سی. باربر پایه‌گذاری و راه‌اندازی کرده‌است. بعضی از این زمین‌ها ذخایر ارزشمند زغال سنگ، آهک و رس دارند. باربر مبتکر و طراح ایدهٔ مترو باربر، در کلیولند بود. برنامه‌های او مستلزم ایجاد یک سیستم زیرزمینی مترو بود که همهٔ مسیرهای راه‌آهن ورودی به کلیولند را در لیک فرانت به‌هم متصل کند و بدین ترتیب حمل‌ونقل کالا را تسهیل نماید. البته برنامه‌های باربر همچنین مستلزم
تسهیل نماید. البته برنامه‌های باربر همچنین مستلزم ایجاد سیستم انبار بزرگی در ساحل دریاچه بود که او در آنجا صاحب نماهای بزرگ بود. در سال ۱۹۰۵، باربر آخرین پروژه‌اش، احداث یک مزرعهٔ علمی، را آغاز کرد. او رفته‌رفته بیش از ۳۰۰۰ هکتار (۱۲ کیلومتر مربع) زمین خرید. در سال ۱۹۰۹، باربر از ثروت خود برای ساخت یک بنای سه طبقهٔ ۵۲ اتاقه در باربرتون استفاده کرد. این بنا ظرف ۱۸ ماه تکمیل شد. این عمارت را که بیش از ۳۰۰ فوت (۹۱ متر) طول داشت، هارپستر و بلیس، معماران آکرون به سبک احیای رنسانس فرانسوی طراحی کرده‌اند. ساخت آن
سبک احیای رنسانس فرانسوی طراحی کرده‌اند. ساخت آن بیش از ۴۰۰۰۰۰ دلار هزینه دربرداشت و مساحتی بالغ بر۲۵۰۰۰ فوت مربع (۲۳۰۰ متر مربع) داشت. ازجمله امکانات رفاهی این بنا می‌توان به یک آسانسور با نورگیر شیشه‌ای اشاره کرد. در محوطهٔ این بنا، چند باغ و یک پارک ۴۰ آکری (۱۶۰۰۰۰ متر مربع) قرار داشت که یک شرکت معماری محوطه‌سازی در شیکاگو طراحی کرده بود. روزنامه‌های محلی و ملی گزارش‌هایی از این ساختمان باشکوه تهیه کرده بودند. نیویورک تایمز از آن به‌عنوان «بهترین عمارت میان نیویورک و شیکاگو» نام برد. در اکتبر ۱۹۱۰،
میان نیویورک و شیکاگو» نام برد. در اکتبر ۱۹۱۰، باربر و خانواده‌اش به این عمارت نقل‌مکان کردند. وانگهی، باربر ۳۵ سازه را به‌عنوان بخشی از مزرعهٔ تجربی و علمی خود به نام «آنا دین» ساخته بود که ۳۵۰۰ هکتار (۱۴ کیلومتر مربع) زمین را در بر می‌گرفت. او این عمارت را به نام دخترش آنا و همسرش دکتر آرتور دین بیوان نام‌گذاری کرد. این ساختمان‌ها همچنین به سبک احیای رنسانس فرانسوی بودند، زیرا او بر این باور بود ساختمان‌های مزرعه باید زیبا و کاربردی باشند. باربر قصد داشت مزرعه‌ای به همان کارآمدی صنعت را داشته باشد. او
مزرعه‌ای به همان کارآمدی صنعت را داشته باشد. او روزهای یکشنبه دروازه‌های این زمین را برای آموزش به روی عموم باز می‌کرد. بسیاری از بناهای او در آن زمان، بزرگ‌ترین نوع خود در جهان بودند. نمونه‌هایی از این بناها عبارت از: گلخانه‌ها با مساحتی بالغ بر ۱۲ آکر (۴۹۰۰۰ متر مربع) که با گرم‌خانه گرم می‌شدند. انبار شمارهٔ ۳، ۷۵۱ فوت (۲۲۹ متر) طول، ۴۰ فوت (۱۲ متر) عرض و سه طبقه ارتفاع، بزرگ‌ترین انبار در جهان در زمان ساخت آن در سال ۱۹۱۲، و جوجه‌کشی انبار برودر. او ۵۰۰۰۰ جوجه پرورش داد که آزادچر بودند. باربر انباری برای
جوجه پرورش داد که آزادچر بودند. باربر انباری برای ۱۴۰ اسب اصیل بلژیکی داشت که برای نمایش و امور مزرعه استفاده می‌شد. باربر در سال ۱۹۲۰ در عمارت خود در باربرتون چشم از جهان فروبست. او مزرعهٔ خود را برای دانشگاه کیس وسترن به میراث گذاشت و قصد داشت آنجا پایگاهی برای کالج کشاورزی باشد، اما پیش از وفات نتوانست تأمین مالی آن را تکمیل کند. از آنجاییکه بیوهٔ او و نیز دانشگاه توانایی ادارهٔ مزرعه را نداشتند، دانشگاه بیشتر این ملک را فروخت. این بنا تفکیک و بازسازی شد. خانواده. باربر در ۲۶ سالگی، پس از جنگ داخلی
شد. خانواده. باربر در ۲۶ سالگی، پس از جنگ داخلی آمریکا، با لورا براون از کاونتری، اوهایو ازدواج کرد. آن‌ها یک دختر به نام آنا داشتند که سال‌ها بعد، یک دریاچه و پارک در باربرتون به افتخارش نام‌گذاری شد و یک پسر به نام چارلز نیز داشتند که در جوانی درگذشت. مزرعهٔ آنا دین به نام دختر آن‌ها و همسرش دکتر آرتور دین بیوان نام‌گذاری شد. لورا در سال ۱۸۹۴ چشم از جهان بست. باربر پس از ۲۰ سال زندگی در تجرد، در سال ۱۹۱۵ با منشی‌اش، مری اور ازدواج کرد که با او کاملاً هم‌فکر بود. میراث و افتخارات. هشت ساختمان‌های مزرعهٔ
بود. میراث و افتخارات. هشت ساختمان‌های مزرعهٔ آنا دین تا به امروز پابرجا مانده‌اند. شش مورد از این ساختمان‌ها متعلق به انجمن تاریخی باربرتون بوده که در حال ثبت آن‌ها در فهرست آثار باستانی هستند. هشت ساختمان باقی‌مانده عبارت از: انبار شمارهٔ ۱، انبار کلت، خامه‌خانه، خوک‌پزی، انبار برودر، دفتر مدیریت طیور، انبار خوراک و گرم‌خانه که به‌تدریج بازسازی و برای کاربردهای دیگر نوسازی و مرمت می‌شوند. اکنون، دو مورد از آن‌ها به‌عنوان اقامتگاه خصوصی به کار می‌رود. مهم‌ترین آن‌ها، یعنی انبار شمارهٔ ۱ که پیش‌تر، انبار
آن‌ها، یعنی انبار شمارهٔ ۱ که پیش‌تر، انبار لبنیات بود، در سال ۱۹۸۵، برادران یودر آن را مرمت کردند. آن‌ها باغ-دارانی هستند که برای مقر جهانی خود استفاده می‌کنند. سیلوهای آن شبیه برج‌های قلعه هستند و از سراسر شهر می‌توان آن را دید. آن‌ها از آجر قرمز ساخته شده‌اند که در لبه‌هایش، بلوک بتنی سفید با تزئینات آبی درباری و سقف کاشی قرمز کار شده‌است. انبارهای دیگر از نظر سازه تثبیت شده و حداقل تا حدودی مرمت شده‌اند. همه به‌جز یکی ممکن است برای کاربردهای اقتصادی دیگر نوسازی شوند.
ریموند بریگز (؛ ۱۹ ژانویه ۱۸۹۵ – ۴ آوریل ۱۹۸۵) نظامی اهل بریتانیا بود. او یک افسر ارشد ارتش بریتانیا بود که در هر دو جنگ جهانی اول و دوم جنگید. در طول جنگ جهانی دوم، او لشکر اول زرهی را در نبرد دوم العلمین در اواخر سال ۱۹۴۲ و در طول لشکرکشی بعدی به تونس رهبری کرد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
رابرت ناپیر هوبرت کمبل (؛ ۱۴ ژوئن ۱۹۰۸ – ۱۴ اوت ۱۹۸۳) نظامی اهل بریتانیا بود. او افسر ارتش بریتانیا و معاون فرمانده عالی اروپا در فرماندهی متفقین ناتو در اروپا از سال ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۰ بود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان امپراتوری بریتانیا و نشان حمام شده‌است.
جان برادستریت (؛ ۲۱ دسامبر ۱۷۱۴ – ) افسر ارتش بریتانیا و مدیر مستعمراتی بود که در جنگ شاه جورج، جنگ فرانسه و سرخپوستان و جنگ پونتیاک حضور داشت. او در آناپولیس رویال، نوا اسکوشیا، از یک ستوان ارتش بریتانیا و یک مادر آکادیایی متولد شد. او همچنین به عنوان فرماندار-فرمانده نیوفاندلند خدمت کرد.
آدریان جان برادشاو (؛ زادهٔ ) نظامی اهل بریتانیا است. او افسر سابق ارتش بریتانیا است که به عنوان معاون فرمانده عالی متفقین اروپا خدمت کرده است. او همچنین از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۹ به عنوان مدیر نیروهای ویژه و در سال ۲۰۱۳ به عنوان فرمانده نیروهای زمینی خدمت کرده است. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است.