payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بود که تا ۱۸۵۰ بیش از ۲۰۰ برده داشت و هر سال ۶۰۰ هزار پوند برنج، در مزارع لاگرنگ و فاون هیل برداشت می‌کرد، او نیز کنسول دانمارک در کارولینای جنوبی بود. پسر جیمز اچ لادسون، سرگرد ویلیام هنری لادسون بود. او با دختر ایزابل آن بارون که دختر بیولوژیکی دکتر الکساندر بارون و الیزابت لادسون، دختر جیمز لادسون بود ازدواج کرد. ایزابل آن بارون نزد عمه‌اش سارا ریو لادسون و همسرش بزرگ شده بود و به شکل غیررسمی، فرزند خوانده آنها بود. از نوادگان آنها می‌توان به اورسولا فان درلاین اشاره کرد که برای فرار از دست تروریست‌ها،
درلاین اشاره کرد که برای فرار از دست تروریست‌ها، یک سال با نام رز لادسون در لندن زندگی می‌کرد. پسرش جیمز اچ لادسون در ۱۸۴۵ نظرات خود را در مورد برده‌داری نوشت. منطقه لادسون در کارولینای جنوبی، به افتخار خانوادهٔ او، نام‌گذاری شده‌است.
سرهنگ جپتا آترتون (Colonel Jeptha Atherton) (زادهٔ ۱۷۳۳ – درگذشتهٔ ۱۷۸۷ میلادی)، مزرعه‌دار اهل کارولینای شمالی، مالک برده، سیاستمدار و رهبر جنگ انقلابی آمریکا در شهرستان نورث‌همپتون، کارولینای شمالی بود. او در طول جنگ انقلاب آمریکا از ۱۷۷۵ تا ۱۷۸۳ میلادی در ارتش آمریکا خدمت کرد. حرفه. جپتا آترتون قبل از ۱۷۳۵ میلادی و احتمالاً در برمودا متولد شد. او در ۱۷۶۲ میلادی در نورث‌همپتون کورت‌هاوس، شهرستان نورث‌همپتون، استان کارولینای شمالی، در نزدیکی مکانی که حالا چهارراه کورت‌هاوس در جکسن است، مسکن گزین شد. آترتون
کورت‌هاوس در جکسن است، مسکن گزین شد. آترتون اجازه داد تا از زمین وی (که از بارنابی توماس، برادرزن/شوهر ویلیام جونز خریداری نموده بود) برای برگزاری جلسات محکمه استفاده شده و در عین حال او یک مزرعه بزرگ شامل گلهِ اسب و چندین اصطبل، یک آسیاب آردساز، یک مسافرخانه و فروشگاه ساخت. او به یک دهقان و سیاستمدار مشهور در همان منطقه مبدل شده و بعدتر در دوران جنگ انقلاب آمریکا، او نخستین سرگرد تیپ نورث‌همپتون شد. هنگام نخستین سرشماری ایالات متحده، آترتون به تعداد ۳۵ برده داشت. داشتن این رقم برده از سوی مردمان که در
برده داشت. داشتن این رقم برده از سوی مردمان که در مناطق جنوبی بالا زندگی می‌کردند، یک رقم قابل‌ملاحظه محسوب می‌گردید و در مناطق جنوبی کسانی که به تعداد ۲۰ یا بیشتر برده می‌داشتند، در صنف مزرعه‌داران بزرگ قرار می‌گرفتند. آخرین وصیت‌نامه وی در هنگام مرگ، به‌طور جدی بر نحوه توزیع بردگانش میان بازماندگان او تأکید می‌کند. پرورش‌دهنده اسب. آترتون یکی از نخستین ساکنین شهرستان نورث‌همپتون بود که به‌طور شدیدی به اسب‌های خوش نژاد علاقه‌مند شد. مسابقه اسب‌سواری یکی از ورزش‌های مشهور و پربیننده در استان کارولینای
از ورزش‌های مشهور و پربیننده در استان کارولینای شمالی بود. بیشتر مزرعه‌داران ثروتمند، این ورزش را زیر سلطه خود داشتند، چون آن‌ها منابع کافی برای وارد کردن، نسل‌گیری و آموزش اسب‌های مسابقه‌ای و جفت‌گیری گران‌قیمت انگلیسی را داشتند. آترتون نیز به عنوان بخشی از نخبه‌های کارولینای شمالی، قادر بود ثروت خود را در جاده به نمایش بگذارد. او یک مزرعه بزرگ در نورث‌همپتون کورت‌هاوس تأسیس نموده بود و در آنجا به نسل‌گیری و مسابقه اسب‌ها می‌پرداخت، وی همچنین مالک اسب اخته‌شده انگلیسی بسیار مشهور در سطح کشور به‌نام ژانوس
انگلیسی بسیار مشهور در سطح کشور به‌نام ژانوس بود، اسبی که نوه اسب مشهور گودولفین عربی بود. او، ژانوس را در اواخر ۱۷۷۱ و آغاز ۱۷۷۲ میلادی از میلدرید ویلیس خریداری کرد. ژانوس اسبی سریع و کوچک بوده و به عنوان پدر اسب‌های کوارتر آمریکایی [دارای سرعت بالا در فاصله کوتاه] شناخته می‌شود. ژانوس اسب خرمایی فام بود که در ۱۷۴۶ میلادی در انگلستان متولد شد و توسط موردکای بوث در ۱۷۵۲ میلادی به مستعمره ویرجینیا آورده شد و قبل از اینکه به کارولینای شمالی برده شود، به شخص دیگری به فروش رسیده بود. اندازه اسب ژانوس بیش از ۱۴
به فروش رسیده بود. اندازه اسب ژانوس بیش از ۱۴ دست بود و در آن زمان از سایر اسب‌ها متفاوت به‌نظر می‌رسید؛ اسب کوچک و در عین حال دارای استخوان‌های بزرگ. پاهای عقبی عضلانی وی به او کمک می‌کرد تا بسیار سریع بدود. همان اشتیاق وافری را که آترتون به مسابقه اسب دوانی داشت، برخی همسایگان او نیز داشتند. او دو اسب خود، مُد کولت و بیگ فیلی (که توسط داماد وی پرورش یافته بود) را در مسابقات اسب‌سواری کوارتر [فاصله یک ربع] در مقابله دو اسب ویلی جیونز (دولت‌مرد) به‌نام‌های پاولی و تریکیم وارد مسابقه نمود، اما در مقابل هر
پاولی و تریکیم وارد مسابقه نمود، اما در مقابل هر دو شکست خورد. سپس او اسب‌های کایلوس و هارولت را نسل‌گیری نمود، اسب‌های که بعداً به مالکیت داماد وی جیمز بارنیس درآمد. آترتون در ۱۸ مارس ۱۷۷۳، یک آگهی در ویرجینیا گزت گذاشت و در آن به این که ژانوس در کارولینای شمالی است، اشاره کرد. اسبی به‌نام سیلر که در ۱۷۷۴ میلادی به‌دنیا آمده بود، «بهترین کره» ژانوس پنداشته می‌شد. در ۲۰ مارس ۱۷۷۵، آترتون علاوه بر سایر آگهی‌های خود یک آگاهی دیگر در مجله ویرجینیا گذاشته و در آن به بیرون کردن ژانوس از گل‌میخ اشاره نمود.
و در آن به بیرون کردن ژانوس از گل‌میخ اشاره نمود. آترتون تا زمان مرگ ژانوس در ۱۷۸۰ میلادی، به عمر ۳۴ سالگی، مالکیت این اسب را در دست داشت، اما ژانوس بیشتر ویژگی‌های خود، از جمله عنوان آس پیک در مسابقات اسب دوانی کوارتر آمریکا، را به کره‌های خود واگذار کرده بود. تمامی اسب‌های آترتون در حد معیاری نبودند. در ۲۶ مارس ۱۷۸۲، فرماندار کالیفرنیا توماس بروک نامه‌ای به وی نوشته و طی آن توصیه نمود که اسبی که او فرستاده بود برای خدمت نظامی مناسب نیست و از وی درخواست کرد تا اسب دیگری بفرستد. رویدادنامه تلاش‌های وی در
تا اسب دیگری بفرستد. رویدادنامه تلاش‌های وی در دوران جنگ انقلاب آمریکا. دوران خدمت استعماری آترتون زمانی شروع شد که او در ۶ دسامبر ۱۷۷۰ در نیو برن به عنوان سرگرد تیپ نورث‌همپتون برای فرماندار ویلیام تریون انتصاب یافت. پس از آن آترتون به یک میهن‌دوست مبدل شده و از ۱۷۷۵ تا ۱۷۸۳ میلادی در ملیشای کارولینای شمالی خدمت کرد. نام وی در برخی از اسناد خدمت در ملیشا به‌شکل جپتا آترتون یا ایترتون درج شده‌است. حرفه سیاسی و مدنی. آترتون در ۱۷۳۹ میلادی به عنوان قاضی صلح در شهرستان برتی گماشته شد. با افزایش تعداد جمعیت،
در شهرستان برتی گماشته شد. با افزایش تعداد جمعیت، نورث‌همپتون از شهرستان خود جدا شد، اما سمت مدنی آترتون حفظ شد. خانه بورگس. آترتون در ۱۷۷۵ میلادی به عنوان نماینده منتخب شهرستان نورث‌همپتون در مجلس استان، استان کارولینای شمالی خدمت کرد. کنگره استانی. او برای نخستین بار در آوریل ۱۷۷۵ میلادی در کنگره استانی کارولینای شمالی انتخاب شد تا از شهرستان نورث‌همپتون در دومین کنگره استانی کارولینای شمالی در نیو برن، کارولینای شمالی نمایندگی کند. او به‌طور مجدد در اوت ۱۷۷۵ سومین کنگره استانی کارولینای شمالی در هیلزوو،
سومین کنگره استانی کارولینای شمالی در هیلزوو، چهارمین کنگره استانی کارولینای شمالی در هالیفاکس در آوریل ۱۷۷۶ و پنجمین کنگره استانی کارولینای شمالی در نوامبر ۱۷۷۶ که قانون اساسی ایالت کارولینای شمالی را ساخت، انتخاب شد. وی همچنین برای نمایندگی از شهرستان نورث‌همپتون در مجلس علیای کارولینای شمالی در جریان ۱۷۷۷ میلادی انتخاب گردید، اما به‌زودی پس از اینکه وی به سمت منشی شهرستان نورث‌همپتون گماشته شد، از سمت خود به عنوان عضو مجلس علیای کنار رفت. زندگی شخصی. آترتون در ۱۳ سپتامبر ۱۷۶۰ با سارا تاینز ازدواج کرد.
در ۱۳ سپتامبر ۱۷۶۰ با سارا تاینز ازدواج کرد. آترتون با مری الیزابیت «باتسی» تورپ که بیوه توماس جارت بود، در حوزه اسقفی سنت دوک در شهرستان ساوت‌همپتون، ویرجینیا ازدواج نمود. برخی از منابع می‌گویند که آنها تنها یک دختر داشتند. آخرین وصیت وی اما چیزی دیگر می‌گوید. خانواده. پس از اینکه آترتون از مستعمره ویرجینیا به کارولینای شمالی نقل مکان کرد، او با به ازدواج درآوردن دخترانش به خانواده‌های تأثیرگذار مانند خانواده‌های داوسون، بارن، آلستون و باینوم، توانست تأثیرگذاری بیشتر برای خود به‌دست‌آورد. این روشن نیست که
بیشتر برای خود به‌دست‌آورد. این روشن نیست که ایا دختر وی پنلوپ (آترتون) برونسون با پدر خود به کارولینای شمالی آمد یا خیر. پسر وی آسابل برونسون جونیور در جریان نبرد اورلئان در ۱۸۱۵ میلادی کشته شده بود. دختر او الیزابت «دوروثی» آترتون (۱۷۶۴–۱۷۸۹ میلادی) که از ازدواج‌اش با باتسی بود، با جان داوسون جونیور ازدواج کرد، داوسون نماینده شهرستان نورث‌همپتون در مجلس علیای کارولینای شمالی (۱۷۸۰–۸۲ میلادی) و بعد از آن نماینده هالیفاکس (۱۷۸۷ – ۱۷۹۸ میلادی) بود. پدر داوسون، جان داوسون سنیور در ۱۷۳۲ میلادی از ویرجینیا به
جان داوسون سنیور در ۱۷۳۲ میلادی از ویرجینیا به شهرستان برتی، کارولینای شمالی نقل مکان نموده بود و تنها پس از ۲ سال به عنوان نماینده در مجلس عمومی انتخاب گردیده و بعدتر عضو شورای فرمانداران شد. وی که در مسائل محلی تأثیر شگرفی داشت، در اواخر دوره هشدار اسپانیایی که برای ۹ سال ادامه یافت (۱۷۳۹ – ۱۷۴۸ میلادی) به عنوان سرهنگ تیپ نورث‌همپتون گماشته شد. فرزند آنها، جیسی آترتون داوسون به یک مزرعه‌دار ثروتمند تبدیل شد. نوه آترتون به‌نام مری پاشینس داوسون با آرچی‌بالد اس. دوبینز، سرهنگ در ارتش کنفدراسیون، ازدواج
اس. دوبینز، سرهنگ در ارتش کنفدراسیون، ازدواج کرد. یکی دیگر از دختران او، تمپارنس آترتون با جیمز بارنس ازدواج کرد. آنها ۲ فرزند داشتند. بازماندگان آنها شامل دیوید کولن بارنس (۱۸۷۵ – ۱۹۵۹ میلادی) می‌شود، کسی که به عنوان نماینده در مجلس نمایندگان کارولینای شمالی و مجلس سنای کارولینای شمالی انتخاب گردید. فرانسیس آترتون (۱۷۷۰ – ۱۸۳۰ میلادی)، با جیدیون آلستون (۱۷۶۵ – ۱۸۳۱ میلادی) ازدواج کرد. مری آترتون با تورنر باینوم ازدواج نمود. آنها یک پسر داشتند: جیسی آترتون باینوم (۲۳ می ۱۷۹۷ – ۲۳ سپتامبر ۱۸۶۸) عضو کنگره از
(۲۳ می ۱۷۹۷ – ۲۳ سپتامبر ۱۸۶۸) عضو کنگره از ایالت کارولینای شمالی بود؛ در ۲۳ مه ۱۷۹۷ در شهرستان هالیفاکس، کارولینای شمالی به‌دنیا آمده بود؛ در سال‌های ۱۸۱۷ و ۱۸۱۸ در کالج پرینستون درس خواند؛ در رشته حقوق آموزش دید؛ وارد حوزه قضائی شده و حرفه خود را در هالیفاکس، کارولینای شمالی آغاز کرد؛ در سال‌های ۱۸۲۲، ۱۸۲۳ و ۱۸۲۶ تا ۱۸۲۹، او عضو مجلس علیای کارولینای شمالی بود؛ وی به عنوان طرفدار سیاست جاکسونی در بیست و دومین و بیست و سومین کنگره و به عنوان یک دموکرات در دو کنگره بعدی (۴ مارس ۱۸۳۳ – ۳ مارس ۱۸۴۱) انتخاب
دو کنگره بعدی (۴ مارس ۱۸۳۳ – ۳ مارس ۱۸۴۱) انتخاب گردید؛ پس از آن به اسکندریه، لوئیزیانا رفته و در آنجا به فعالیت‌های کشاورزی پرداخت؛ او در ۲۳ سپتامبر ۱۸۶۸ میلادی در اسکندریه، لوئیزیانا درگذشت. او در گورستان راپایدز در پاینویل، لوئیزیانا به خاک سپرده شد. تنها پسر وی، جیسی آترتون، براساس آنچه آترتون در وصیت‌نامه خود نوشته‌است، بدون هیچ دلیلی وفات کرد: D.S.P در لاتین به معنی بدون هیچ دلیلی فوت شد (dēcessit sine prōle) است. مرگ و میراث. آترتون در ۱۹ ژانویه ۱۷۸۷ در شهرستان نورث‌همپتون در کارولینای شمالی درگذشت.
در شهرستان نورث‌همپتون در کارولینای شمالی درگذشت. وصیت وی در ژوئن همان سال ارایه شد. در آخرین وصیت‌نامه وی، تعدادی از بردگان نیز ذکر شده بودند.
مقبره و گورستان تاریخی شیخ احمد یکی از کهن‌ترین گورستان‌های منطقه مرکزی ایران به‌شمار می‌رود در تاریخ فروردین ۱۳۹۹ شمسی به شماره ۳۲۶۷۶ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. بابا شیخ احمد سهرفیروزانی مشهور به بُش احمد عابد و زاهد و از باباهای مدفون در سهرفیروزان است. مقبره بابا شیخ احمد. در بخش غربی سهرفیروزان و در دامنه کوه، قبرستان قدیمی با قدمتی هزار ساله قرار دارد که به دلیل وجود مقبره بابا شیخ احمد سهرفیروزانی به نام قبرستان بابا شیخ احمد نام دارد. در قسمت بالایی قبرستان باباشیخ احمد بقعه شیخ احمد
در قسمت بالایی قبرستان باباشیخ احمد بقعه شیخ احمد با پلانی شبیه بقعه پیربکران با ابعاد تقریبی ۲ در ۱۳ مترمربع و با ارتفاع ۹۰/۷ متر با مصالح، سنگ، آجر و خشت در سده هفتم هجری قمری بنا شده‌است. خشت خام با دیوارهای قطور قرار دارد که با گذشت روزگار و عدم توجه به آن سقف آن فروریخته و در سالهای اخیر هلال کوچکی از ورودی آن تعمیر و نیمه تمام رها شده. دیوارهایی قطور (یک متری) به صورت طاق چشمه که دارای یک دهنه بزرگ در مرکز است و مجموعه آن با ورودی دگیری از طرف دیگر بنا آن را تشکیل می‌دهد و الگو گرفته از بنای پیربکران
آن را تشکیل می‌دهد و الگو گرفته از بنای پیربکران با تقریب کوچک‌تر است، آرامگاه بابا شیخ احمد نامیده می‌شود. و در نقطه مرکزی بنا، مقبره او قرار دارد که روی قبر او با سنگ و خشت فرش شده‌است.
مدرسهٔ اسپوک (به انگلیسی: The Spook School) یک گروه موسیقی پاپ مستقل چهار نفره بریتانیایی از ادینبرو، اسکاتلند بود. این نام اشاره‌ای به مکتب گلاسگو است. اشعار گروه «جنسیت، تمایلات جنسی و مسائل کوئیر» را با مضامینی مانند «سیالیت و فقدان دوگانه‌گرایی جنسیت» بررسی می‌کنند. موسیقی آنها اغلب با گروه‌های مجموعهٔ سی۸۶ (C86) مقایسه می‌شود، گروه‌هایی چون: فروشندگان مغازه (Shop Assistants)، و همچنین خروس‌های‌وزوزو (The Buzzcocks); گروه همچنین از دیوید بویی به عنوان عامل تأثیرگذار نام می‌برد.
موج اول با نام قبلی «اپیدمی» مجموعه تلویزیونی ایرانی به کارگردانی سیدامیرسجاد حسینی و تهیه کنندگی سعید کمانی که به کرونا و حواشی مربوط به آن از روزهای اول شیوع کرونا پرداخته است و بازیگرانی چون مهدی فخیم زاده، فریبا متخصص و محسن قصابیان در آن ایفای نقش کردند. این اولین سریال تلویزیونی محصول سال ۱۴۰۰ کشور ایران است که به نحوه ورود کرونا به ایران و شیوع در سراسر کشور پرداخته است.این سریال آخرین بازی زنده یاد سیامک اطلسی است. خلاصه داستان. موضوع و داستان موج اول درباره نحوه ورود و شیوع کرونا در روزهای اول است
درباره نحوه ورود و شیوع کرونا در روزهای اول است که در قسمت اول دیدیم که همه چیز با ورود هواپیما و جابجایی مسافران شروع شد و سرفه های مسافر تاکسی و اتوبوس و … نشانگر از ورود کرونا به ایران بود و پس از آن آمار بالای بستری و بیماری تنفسی مشکوک حاکی از این بود که کرونا به ایران رسیده، روزهای پر التهاب و سخت و تلخ برای مردم و کادر درمان و تا الان نیز درگیری افراد به کرونا ادامه دارد.
مدرسۀ اسپوک نام مستعاری است که از دهۀ ۱۸۹۰ تا حدود ۱۹۱۰ میلادی به مکتب گلاسگو داده شد. مکتب اسپوک، مدرسۀ اسپوک یا مدرسۀ ترسناک همچنین ممکن است به موارد زیر اشاره داشته باشد:
کشتی حمل سرباز یا کشتی حمل‌ و نقل نیرو نوعی کشتی است که برای حمل سربازان در زمان صلح یا زمان جنگ استفاده می‌شود. از نظر عملیاتی، کشتی‌های نظامی استاندارد - که اغلب از ناوگان کشتیرانی تجاری تهیه می‌شوند - نمی‌توانند نیروها را مستقیماً در ساحل پیاده کنند و سربازان معمولاً در یک بندر دریایی یا روی کشتی‌های کوچک‌تر مانند دوبه بارگیری و تخلیه می‌شوند. کشتی ترابری هجومی، گونه‌ای از کشتی‌های اقیانوس‌پیما است که برای انتقال نیروهای تهاجمی به خشکی طراحی شده‌اند. کشتی‌های پیاده‌کننده ی سربازان نیز گونه‌ای دیگر از
پیاده‌کننده ی سربازان نیز گونه‌ای دیگر از کشتی‌های جنگی هستند که نیروهای خود را مستقیماً به ساحل آورده و پیاده می‌کنند. پیشینه. کشتی‌های حمل و نقل سربازان از دوران باستان استفاده می‌شده‌اند. در روم باستان کشتی ناویس لوسوریا (navis lusoria)، کشتی کوچکی بود که توسط پاروزنان و بادبان‌ها حرکت می‌کرد و از آن برای حرکت و جابه‌جایی سربازان در راین و دانوب استفاده می‌شد. اکثر قدرت‌های بزرگ دریایی در اواخر قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰ به خطوط کشتیرانی داخلی خود یارانه‌هایی را برای ساخت کشتی‌های اقیانوس‌پیما با قابلیت
را برای ساخت کشتی‌های اقیانوس‌پیما با قابلیت تبدیل به رزم‌ناوهای کمکی در زمان جنگ اختصاص دادند. برای مثال، دولت بریتانیا هم به کانارد و هم به وایت استار لاین در ساخت کشتی‌های آرام‌اس المپیک و اچ‌ام‌اچ‌اس بریتانیک کمک کرد. با این‌حال، هنگامی که آسیب‌پذیری این کشتی‌ها در برابر آتش متقابل در طول جنگ جهانی اول مشخص شد، بیشتر آن‌ها به‌عنوان کشتی‌های حمل سرباز یا کشتی بیمارستانی مورد استفاده قرار گرفتند. جنگ جهانی دوم. در طول جنگ جهانی دوم تعداد زیادی کشتی حمل سرباز از جمله ۲۲۰ کشتی لیبرتی به‌کار گرفته شد: پس از
از جمله ۲۲۰ کشتی لیبرتی به‌کار گرفته شد: پس از جنگ جهانی دوم. تعدادی کشتی حمل سرباز در جنگ فالکلند، توسط نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا برای حمل سربازان بریتانیایی مورد استفاده قرار گرفتند. در پایان قرن بیستم، تقریباً تمام جابه‌جایی پرسنل نظامی برای مسیرهای دور، توسط هواپیماهای ترابری نظامی انجام می‌شد.
اما خوداباشیان (؛ ؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار، و اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۹ تا تاریخ ۲۰۰۷ سمت نمایندگی دوره‌های دوم و سوم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی‌نامه. وی در ۳ مارس ۱۹۴۷ در شهرستان سوان به دنیا آمد و از فارغ‌التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون شد.
گوهار آقابکی ینوکیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک مهندس و سیاستمدار اهل ارمنستان بود که از تاریخ ۲۰۰۷ تا تاریخ ۲۰۱۲ سمت نمایندگی دوره چهارم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی‌نامه. در ۲۵ ژانویهٔ ۱۹۴۲ در ایروان به دنیا آمد . وی همچنین برنده مدال مخیتار گش شده است. وی در ۲۴ ژانویهٔ ۲۰۱۹ ‏در سن ۷۶ سالگی درگذشت
آتش در گلستان یک مجموعه تلویزیونی ایرانی محصول سال ١۴٠٠ به کارگردانی و نویسندگی پرویز شیخ طادی و تهیه کنندگی سیدحامد حسینی است که داستانی عاشقانه، زنانه و حماسی را در سال ۱۳۵۸ در روستای مرزی رستم‌واران در کردستان روایت می‌کند که مرضیه حدیدچی (دباغ) در شکل‌گیری این قصه نقش موثری دارد. سریال"آتش در گلستان" تولید گروه فیلم و سریال شبکه پنج سیما است. خلاصه داستان. ماجرای سریال درباره اهالی یک روستاست که به علت یک اختلاف، بین طایفه‌های ساکن در آن درگیری خونینی بروز می‌کند و برخی با تحریک عوامل خارج از روستا، به
می‌کند و برخی با تحریک عوامل خارج از روستا، به اقدامات جدایی‌طلبانه می‌پردازند. این سریال با پروداکشن نسبتا بزرگ، پر از صحنه‌های جنگ و درگیری میان دو گروه است.
جان آلسوپ جونیور (.John Alsop Jr) (زادهٔ ۱۷۲۴ – درگذشتهٔ ۲۲ نوامبر ۱۷۹۴)، یکی از پدران بنیان‌گذار آمریکا، بازرگان و سیاستمدار اهل شهر نیویورک بود. او که از ۱۷۷۴ تا ۱۷۷۶ میلادی نماینده نیویورک در کنگره قاره‌ای بود، در اساس‌نامه قاره‌ای ۱۷۷۴ امضاء کرد. با این حال، منابع برجسته مانند بایگانی ملی و کنگره ایالات متحده آمریکا، اساس‌نامه قاره‌ای را به عنوان یک سند بنیان‌گذار ایالات متحده نمی‌دانند، از این‌رو منابعی که آلسوپ را بانی آمریکا می‌دانند، بسیار محدود است. اوایل زندگی. آلسوپ در ۱۷۲۴ میلادی در نیو ویندسور،
اوایل زندگی. آلسوپ در ۱۷۲۴ میلادی در نیو ویندسور، شهرستان اورنج در استان نیویورک بریتانیایی زاده شد. او فرزند جان آلسوپ سینیور و آبیگیل ساکیت بود. پدر وی به عنوان وکیل دادگستری در نیو ویندسور و بعدتر در نیویورک کار می‌کرد و به‌طور گسترده‌ای به املاک و مستغلات علاقه داشت. والدین او در ۱۷۱۸ میلادی باهم ازدواج کردند و چهار فرزند داشتند، از جمله برادر کوچکتر وی ریچارد آلسوپ. پدربزرگ و مادربزرگ پدری وی سروان ریچارد آلسوپ و هانا اندرهیل (۱۶۶۶ – ۱۷۵۷ میلادی) در نخست در جریان دهه ۱۶۵۰ میلادی در نیویورک مسکن گزین
در جریان دهه ۱۶۵۰ میلادی در نیویورک مسکن گزین شدند و پدر بزرگ وی به عنوان سرگرد در ارتش الیور کرامول خدمت کرد، اما پس از اختلاف نظر با نیابت لرد، وی به تاریکی زندگی در استعمار فرار کرد. پدر و مادر مادربزرگ وی، سروان جان اندرهیل و الیزابت فیک نام داشتند، الیزابیت فیک دختر رابرت فیک و الیزابت فونز، یکی از نوادگان فرماندار جان وینتروپ اهل مستعمره ماساچوست بی، بود. پدربزرگ و مادربزرگ (از طرف مادر) وی سروان جوسف ساکیت و الیزابت بیتس نام داشتند. پدربزرگ و مادربزرگ مادر وی سروان ریچارد بیتس و جوآنا چامبرلین نام
مادر وی سروان ریچارد بیتس و جوآنا چامبرلین نام داشتند. حرفه. او به عنوان یک مرد جوان به شهر نیویورک نقل مکان نموده و یکجا با برادر خود پا به دنیای تجارت گذاشت. برادران، واردکنندگان و بازرگانان لباس و اشیای خشک شدند. تجارت آن‌ها شکوفا شد و خانواده آلسوپ برای چندین نسل به یکی از بزرگترین خانواده‌های بازرگان در شهر مبدل شدند. جان به فعالیت‌های مدنی و سیاسی علاقه‌مند شد. او از سوی شهرستان نیویورک به عنوان نماینده در مجلس استان نیویورک انتخاب شد. او یکی از رهبران مدنی بود که انجمن بیمارستان نیویورک را ایجاد
مدنی بود که انجمن بیمارستان نیویورک را ایجاد نموده و از ۱۷۷۰ تا ۱۷۸۴ میلادی به عنوان نخستین رئیس آن خدمت کرد. در ۱۷۵۷ میلادی، برادر وی ریچارد از دنیای تجارت بازنشسته شده و دوباره به میدل‌تاون، کنتیکت نقل مکان نمود. انقلاب آمریکا. در جریان مراحل اول انقلاب آمریکا، مجلس استان نیویورک نتوانستند در مورد کنگره قاره‌ای به نتیجه برسد. در نتیجه، نماینده‌های از هر شهرستان در کمیته‌های انقلابی انتخاب گردید. در ۱۷۷۴ میلادی، آلسوپ همراه با جیمز دوان، جان جی، فیلیپ لوینگستون و آیزاک لو، به عنوان نماینده انتخاب شد.
لوینگستون و آیزاک لو، به عنوان نماینده انتخاب شد. زمانی که کنگره در ۵ سپتامبر برگزار شد، جی دستاوردهای آنها را به کنگره پیشکش نموده و از سوی کنگره پذیرفته شد. آلسوپ در ۱۴ سپتامبر به فیلادلفیا رسید. با شدت گرفتن انقلاب در ۱۷۷۵ میلادی، آلسوپ یکی از رهبران در کمیتهٔ شصت بود، کمیتهٔ که حکومت موقتی در شهر نیویورک را در دست گرفت. او به‌طور فعالانه از تفاهم‌نامه‌های عدم-واردات که اکتبر سال گذشته توسط کنگره امضاء شده بود، علی‌رغم ضرر شخصی خود، حمایت کرد. او در استخدام ملیشا و تلاش‌های برای فراهم نمودن اسلحه و
استخدام ملیشا و تلاش‌های برای فراهم نمودن اسلحه و تجهیزات به آنها فعال بود. چون مجلس هنوز هم کنگره ملی را به رسمیت نمی‌شناخت، او در مجلس انقلابی بدیل، کنگره استان نیویورک انتخاب گردیده و این مجلس وی را به کنگره دوم قاره‌ای معرفی کرد. آلسوپ طرفدار آشتی با بریتانیای کبیر بود و از این‌رو به‌جای امضاء کردن روی اعلامیه استقلال، از سمت خود به عنوان نماینده کنگره کنار رفت. سال ۱۷۷۶ یک سال حیاتی در مشقت‌های نیویورک بود. آلسوپ این سال را در جلسهٔ کنگره در فیلادلفیا آغاز کرد. در این جریان او چندین سفر میان فیلادلفیا
کرد. در این جریان او چندین سفر میان فیلادلفیا و نیویورک انجام داد، او از تجارت خود به عنوان سرپوش استفاده نموده و به عنوان نماینده کنگره برای ارتش تجهیزات خریداری می‌کرد، به ویژه پودر برای ارتش قاره‌ای. پس از اینکه ژنرال واشینگتن در اواخر می از کنگره دیدار کرد، آلسوپ در اوایل ژوئن با وی به نیویورک رفت. علاوه بر کارهای قبلی و مداوم خود روی مشکلات تأمینات جنگ‌افزار برای ارتش، وی همچنین تلاش نمود تا برای ۸٬۰۰۰ سرباز ارتش قاره‌ای خانه پیدا کند. پس از اینکه خانه وی در نیوتاون در ماه اوت از سوی بریتانیایی‌ها
وی در نیوتاون در ماه اوت از سوی بریتانیایی‌ها اشغال گردید، او به کار خود از منهتن ادامه داد. تا ماه سپتامبر، بریتانیایی‌ها منهتن را نیز اشغال نمودند و تلاش‌های وی برای حمایت از انقلاب پایان یافت. او به میدل‌تاون، کنتیکت فرار نموده و در آنجا ماند تا اینکه اشغال بریتانیا در ۱۷۸۳ میلادی پایان یافت. اواخر زندگی. پس از پایان جنگ، او برای بازسازی تجارت خانوادگی خود کار کرده و باری دیگر فعالیت خود به عنوان رهبر مدنی را از سر گرفت. او از ۱۷۸۴ تا ۱۷۸۵ میلادی رئیس اتاق بازرگانی شهر نیویورک بود. زندگی شخصی. او در ۶
بازرگانی شهر نیویورک بود. زندگی شخصی. او در ۶ ژوئن ۱۷۶۶ با مری فروگات (۱۷۴۴ – ۱۷۷۲ میلادی) در شهر نیویورک ازدواج کرد. آنها یک دختر به‌نام مری آلسوپ (۱۷۶۹ – ۱۸۱۹ میلادی) داشتند که با روفس کینگ (۱۷۵۵ – ۱۸۲۷ میلادی) ازدواج نمود. آلسوپ در ۲۲ نوامبر ۱۷۹۴ در خانه خود در نیوتاون، شهرستان کویینز، نیویورک درگذشت و در گورستان کلیسای ترینیتی در منهتن به خاک سپرده شد. ثروت فراوان وی، پس از مرگش، به دختر و داماد وی به ارث گذاشته شد. بازماندگان. برادرزاده وی ریچارد آلسوپ (۱۷۶۱ – ۱۸۱۵ میلادی) یک نویسنده بود و کتاب تاریخ
(۱۷۶۱ – ۱۸۱۵ میلادی) یک نویسنده بود و کتاب تاریخ ملی و مدنی شیلی را در دو جلد نوشت، او یکی از متفکرین هاتفورت بود، گروهی که به‌نام متفکرین کنتیکت نیز شناخته شده و نویسندگانی بودند که در دهه ۱۷۸۰ و ۱۷۹۰ میلادی در دانشگاه ییل فعالیت می‌کردند و به شکوفایی رسیدند. در ۱۸۰۰ میلادی، آلسوپ یک مونودی در قالب شعر حماسی، هنگام مرگ واشینگتن نوشت. پسر وی که نیز ریچارد آلسوپ نام داشت (۱۷۹۰ – ۱۸۴۲) شریک تجاری دبلیو. اس. وتمور بود و خانه آلسوپ اند شرکت را در والپارایسو، شیلی و لیمو، پرو تأسیس کرد. یکی دیگر از
شیلی و لیمو، پرو تأسیس کرد. یکی دیگر از برادرزاده‌های وی به‌نام جوسیف دبلیو آلسوپ (۱۷۷۲ – ۱۸۴۴ میلادی) دختری داشت به‌نام لوسی آلسوپ. لوسی با هنری چانسی از بنگاه آلسوپ و چانسی در شهر نیویورک، کسی که شرکت پاسفیک میل استیم‌شیپ (Pacific Mail Steamship Company) را در ۱۸۴۸ میلادی بنیان‌گذاری نمود، ازدواج کرد. فرزند وی جوسیف رایت آلسوپ جونیور (۱۸۰۴ – ۱۸۷۸ میلادی) پدر جوسیف رایت سوم (۱۸۳۸ – ۱۸۹۱ میلادی بود). جوسیف سوم پدر جوسیف رایت آلسوپ چهارم (۱۸۷۶ – ۱۹۵۳ میلادی) بود و آلسوپ چهارم با کورین دوگلاس رابینسون (۱۸۸۶
بود و آلسوپ چهارم با کورین دوگلاس رابینسون (۱۸۸۶ – ۱۹۷۱ میلادی) خواهرزاده تئودور روزولت، ازدواج نموده و آنها صاحب فرزندانی به‌نام‌های جوسیف رایت آلسوپ پنجم (۱۹۱۰ – ۱۹۸۹ میلادی) و استیوارت آلسوپ (۱۹۱۴ – ۱۹۷۴ میلادی) بودند که هر دو فرزند آنها روزنامه‌نگار و تحلیلگر سیاسی بودند. برخی از نوادگان مشهور آلسوپ شامل افراد ذیل هستند:
یاکریم میانماری (یا برمه‌ای) ("Streptopelia xanthocycla") گونه‌ای از پرندگان از خانواده کبوتران است که در گذشته زیرگونه‌ای از یاکریم اوراسیایی ("S. decaocto") در نظر گرفته می‌شد. این گونه در چین و میانمار وجود دارد.
یاکریم فیلیپینی ، گونه‌ای از پرندگان خانواده کبوتران است که در گذشته زیرگونه‌ای از یاکریم جزیره ("S. bitorquata") در نظر گرفته می‌شد. این گونه در فیلیپین یافت می‌شود و در زبان محلی به آن "باتو-باتو د کولار" می‌گویند. همچنین به گوام و جزایر ماریانای شمالی وارد شده‌است، اگرچه جمعیت گوام توسط مار درختی قهوه‌ای به شدت کاهش یافته‌است. زیستگاه طبیعی آن علفزار باز و زمین‌های کشاورزی با درختان و بوته‌ها است.
یاکریم اندونزیایی ، که گاهی به نام یاکریم سوندایی یا یاکریم جاوه‌ای نیز شناخته می‌شود، گونه‌ای از پرندگان خانواده کبوتران است. یاکریم اندونزیایی که گاهی با یاکریم اوراسیایی ("Streptopelia decaocto") که از نظر ظاهری بسیار شبیه است، اشتباه گرفته می‌شود، پرنده‌ای کوچک تا متوسط است که بومی جزایر گرمسیری و نیمه‌گرمسیری اندونزی است. زیستگاه طبیعی آن جنگل‌های دشت نمناک نیمه‌گرمسیری یا گرمسیری و جنگل‌های حرای نیمه‌گرمسیری یا گرمسیری است.
ایوان تونی (زاده ۱۶ مارس ۱۹۹۶) یک بازیکن فوتبال اهل انگلستان است. که در پست مهاجم برای باشگاه فوتبال الاهلی عربستان سعودی بازی می‌کند.
ازدواج مقدس یک فیلم کمدی، محصول سال ۱۹۹۴ و به کارگردانی لئونارد نیموی است. در این فیلم بازیگرانی همچون پاتریشا آرکت، جوزف گوردون لویت، تیت داناوان، آرمین مولر-اشتال، جان اسچاک، لوئیس اسمیت، کورتنی بی. ونس، جفری نردلینگ، ریچارد ریلی، مری پت گلیسون و لوری آلن ایفای نقش کرده‌اند. خلاصه ماجرا. دختر جوانی که در یک شهربازی کار می‌کند به کمک دوست پسرش، به طرز بامزه ای محتوای صندوق پول را می دزد. این زوج جوان با هم به کانادا گریخته و در روستای زادگاه پسر که یک اجتماع سنتی و خودمختار مسیحی است، اقامت می‌کنند.
اجتماع سنتی و خودمختار مسیحی است، اقامت می‌کنند. تفاوت‌های فرهنگی دختر و جامعه سنتی، مشکلات بامزه ای ایجاد می‌کند…
آخرین فریاد برای جوانمردی (انگلیسی: Last Hurrah for Chivalry) یک فیلم رزمی محصول سال ۱۹۷۹ سینمای هنگ کنگ به نویسندگی و کارگردانی جان وو و تهیه کنندگی ریموند چو است. در این فیلم بازیگرانی چون دیمین لائو و هویی سانگ لی به ایفای نقش می‌پردازند. این فیلم ادای احترامی به مربی جان وو کارگردان، چانگ چه است. جذابیت شیک نیز از تأثیرات آکیرا کوروساوا ناشی شده‌است. شخصیت اصلی تسینگ یی الهام گرفته شده از قاتل واقعی جینگ که است که در طول تاریخ به خاطر ترور نافرجامش به یاد می‌آید. سالی که فیلم منتشر شد نیز همان سالی است
می‌آید. سالی که فیلم منتشر شد نیز همان سالی است که جان وو با تسوی هارک ملاقات کرد.
عشق‌آباد روستایی از توابع بخش تودشک شهرستان کوهپایه در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان تودشک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۳ نفر (۷خانوار) بوده است.