payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بود که در رشته ریاضی دکترا گرفت و به احتمال زیاد نخستین مرد سیاه‌پوست در جهان است که در ریاضی دکترا می‌گیرد. وی هیچ مقالهٔ علمی تا ۱۹۳۴ میلادی چاپ نکرد. کاکس، هنگام ادامه دادن به دکترای خود در دانشگاه کرنل مجبور بود، مشکلات متفاوتی را تحمل کند؛ گروهی به‌نام کو کلاکس کلن، در منطقه‌ای که اقامت داشت فعال بود، این گروه تا ۱۹۲۶ میلادی ۳۱ آمریکایی-آفریقایی را به قتل رسانده بود. کالج ایالتی ویرجینیای غربی. کاکس در ۱۶ سپتامبر ۱۹۲۵ میلادی، به تدریس مضامین ریاضی و فیزیک در کالج دولتی ویرجینیای غربی آغاز کرد، این
فیزیک در کالج دولتی ویرجینیای غربی آغاز کرد، این کالج در آن زمان تنها دانشجویان سیاه‌پوست و منابع مالی اندک داشت. استادان دارای درجه علمی دکترا در آنجا کمیاب بود و روابط بین‌المللی که کاکس داشت باعث برجستگی وی شد. وی ۱٬۸۰۰ دلار حقوق دریافت می‌کرد (برابر با ۲۷٬۰۰۰ دلار در ۲۰۲۰ میلادی). تأثیرگذاری وی را می‌توان در تغییرات فراوانی که در نصاب درسی میان سال‌های ۱۹۲۵ تا ۱۹۲۸ رونما شد، مشاهده نمود. در ۱۹۲۷ میلادی، وی با بیولا کافمن دختر کسی که قبلاً برده بود، ازدواج کرد. خانم وی در یک مدرسه ابتدائیه معلم بود و با
کرد. خانم وی در یک مدرسه ابتدائیه معلم بود و با برادر کاکس، آوالون، کار می‌کرد. او و بیولا در ۱۹۲۱ میلادی با هم آشنا شدند و برای شش سال باهم دوست بودند. نخستین فرزند آن‌ها که جیمز نام داشت در ۱۹۲۸ میلادی به دنیا آمد. او در ۱۹۲۹ میلادی به دانشگاه هاوارد پیوست و به واشینگتن دی سی نقل مکان کرد. دانشگاه هاوارد. کاکس در ۱۹۳۰ میلادی شروع به تدریس در دانشگاه هاوارد نمود. علی‌رغم اعتبارنامه‌های که وی داشت، پروفسورهای چون ویلیام بادویت و چارلز سیفاکس نسبت به وی دارای رتبه بالاتر بودند. هر دو پروفسور مقالات علمی
رتبه بالاتر بودند. هر دو پروفسور مقالات علمی متعددی به چاپ رسانده بودند؛ حالا بود که کاکس مقاله علمی فارغ‌التحصیلی خود را چاپ کرد. ویلیامز که سرپرست وی بود، تلاش نمود تا مقاله کاکس از یک دانشگاه دیگر در خارج از کشور به رسمیت شناخته شود، اما برای انجام این کار مشکلاتی داشتند. در نهایت دانشگاه توهوکو در سندای، ژاپن مقاله وی را به رسمیت شناخت. این مقاله در ژورنال ریاضی توهوکو در ۱۹۳۴ میلادی به چاپ رسید. با این همه، کاکس در تدریس بسیار فعال بود: رئیس دانشگاه که جیمز ام. نابریت نام داشت، اظهار داشت که کاکس بیش
جیمز ام. نابریت نام داشت، اظهار داشت که کاکس بیش از همه پروفسورهای دیگر در دانشگاه هاوارد، دانشجویان فوق لیسانس را هدایت کرده‌است. دانشجویان وی همچنین نسبت به دانشجویان سایر پروفسورها، عمل‌کرد بهتری داشتند و او به یک پروفسور مشهور مبدل شده بود. در میان دانشجویان او، پسرش البرت لوسین کاکس و ویلیام سکیفیلین کلیتور وجود داشتند، کلیتور سومین آفریقایی-آمریکایی بود که در رشته ریاضی دکترا گرفت. کاکس در سال ۱۹۴۷ در ریاضیات به مقام استادی ارتقا یافت و در سال ۱۹۵۷، او رئیس دپارتمنت ریاضیات شد و این سمت را تا سال
او رئیس دپارتمنت ریاضیات شد و این سمت را تا سال ۱۹۶۱ حفظ کرد. وی در ۱۹۶۵ میلادی به عمر ۷۰ سالگی و سه سال قبل از مرگش، بازنشسته شد. تصویری از وی در اتاق استادان دانشگاه هاوارد آویخته شده‌است. کاکس در جریان جنگ جهانی دوم، از ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۴ میلادی به تدریس علوم مهندسی و مدیریت جنگ پرداخت. کاکس در طول حیات خود دو مقاله علمی منتشر کرد. وی کاری که نیلز نورلند بر چندجمله‌ی‌های اویلر برای حل یک معادله تفاضلی مشخص انجام داده بود، را گسترش داد. کاکس از چندجملهٔ تعمیم یافته اویلر و از فرمول تعمیم یافته جمع بول استفاده
اویلر و از فرمول تعمیم یافته جمع بول استفاده نمود تا فرمول جمع بول را تعمیم دهد. وی همچنین یک تعداد از چندجمله‌ای‌های خاص را به عنوان حلِ معادلات تفاضلی مشخص مورد مطالعه قرار داد.
هارالد اشمید (; ۲۹ سپتامبر ۱۹۵۷) دونده اهل آلمان بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون شخصیت ورزشی سال آلمان و برگ بوی نقره‌ای شده‌است.
زابینه ایفرتس (؛ زادهٔ ۴ مارس ۱۹۶۱) ورزشکار هفت‌گانه اهل آلمان بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون برگ بوی نقره‌ای شده‌است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۳ مدال برنز شده‌است.
رودی بومر (؛ زادهٔ ) بازیکن و مربی فوتبال اهل آلمان بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آینتراخت فرانکفورت، باشگاه فوتبال فورتونا دوسلدورف، و باشگاه فوتبال اوردینگن ۰۵ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال آلمان بازی کرده‌است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده‌است.
زیگفرید ونتز (؛ زادهٔ ) ورزشکار دهگانه اهل آلمان بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده‌است.
گونار زاوئر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آلمان بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال هرتابرلین، باشگاه فوتبال لوکوموتیو لایپزیگ، و باشگاه ورزشی وردر برمن اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال آلمان بازی کرده‌است.
هولگر فاخ (؛ زادهٔ ) بازیکن و مربی فوتبال اهل آلمان بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال بروسیا مونشن‌گلادباخ، باشگاه فوتبال بایر ۰۴ لورکوزن، باشگاه فوتبال مونیخ ۱۸۶۰، باشگاه فوتبال فورتونا دوسلدورف، و باشگاه فوتبال اوردینگن ۰۵ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال آلمان بازی کرده‌است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده‌است.
کاتولیکا دی استیلو یک کلیسای بیزانسی "در کمون" استیلو (استان رجو)، کالابریا و جنوب ایتالیا است. این کلیسا یک اثر ملی ایتالیا است. تاریخ. "کاتولیکا" در سده نهم، زمانی که کالابریا بخشی از امپراتوری بیزانس بود ساخته شد. این نام از واژه یونانی "katholiki" گرفته شده‌است که به کلیساهای دارای تعمیدگاه گفته می‌شود. این کلیسا یکی از مهم‌ترین نمونه‌های معماری بیزانسی به همراه کلیسای سن مارکو در روسانو کالابرو است. معماری. "کاتولیکا" از طرحی به عنوتن «صلیب حکاکی‌شده» پیروی می‌کند که نمونه ای از معماری دوران میانه
پیروی می‌کند که نمونه ای از معماری دوران میانه امپراتوری بیزانس است. فضای داخلی توسط چهار ستون به پنج فضای مشابه تقسیم شده‌است. فضای مرکزی مربع و زاویه‌دار توسط گنبد پوشیده شده‌است. زاویه‌ها دارای تنبورهایی با قطر یکسان هستند، در حالی که گنبد مرکزی کمی بلندتر و بزرگتر است. ضلع غربی بر روی صخره‌های آزاد قرار دارد و ناحیه جنوبی که به سه اپیس ختم می‌شود، بر روی سه‌پایه سنگی قرار دارد. ماده ساخت و ساز این کلیسا آجر است.
فرانتس-پتر هوفمایتسر (؛ زادهٔ ۵ اوت ۱۹۵۱) دونده دو سرعت اهل آلمان بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده‌است.
پتر هوسینگ (؛ ۱۵ مه ۱۹۴۸ – ۸ سپتامبر ۲۰۱۲) بوکسور اهل آلمان بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۲ مدال نقره، ۳ مدال برنز شده‌است.
بودو توملر (؛ زادهٔ ) دونده اهل آلمان بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۲ مدال برنز شده‌است.
هانس گایستر (; ۲۸ سپتامبر ۱۹۲۸ – ۱۶ مه ۲۰۱۲) دونده سرعت اهل آلمان بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده‌است.
توماس هورستر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آلمان بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال بایر ۰۴ لورکوزن و باشگاه فوتبال شوارتز-وایس اسن اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال آلمان و زیر ۲۳ سال آلمان بازی کرده‌است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده‌است.
اووه کمپس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آلمان بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال بروسیا مونشن‌گلادباخ اشاره کرد. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده‌است.
آنته روکس (؛ زادهٔ ) دونده سرعت زن اهل آلمان بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده‌است.
برند هرمان (؛ زادهٔ ۲۲ نوامبر ۱۹۵۱) دونده دو سرعت اهل آلمان بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال برنز شده‌است.
گرهارد فوخرر (؛ زادهٔ ۱۱ فوریه ۱۹۴۸) دونده سرعت اهل آلمان بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده‌است.
اریک هاینز (Eric Heinze)، استاد حقوق و علوم انسانی در دانشکده حقوق ملکه مری، دانشگاه لندن است. او در زمینه‌های فلسفه حقوق، نظریه عدالت، دانش نظری حقوق و حقوق بشر کار و فعالیت کرده است. نظریه حقوقی. هاینز در مفهوم بی‌عدالتی، آنچه را که او سب «کلاسیک» نظریه عدالت می‌نامد، از افلاطون تا رالز مورد بررسی قرار می‌دهد. هاینز استدلال می کند که نظریه‌پردازان دانش نظری حقوق از فرضیه آشکار که می‌گوند «عدالت» و «بی‌عدالتی» متضادهای منطقی هستند، از مفهوم «بی‌عدالتیم فاصله می‌گیرند. برای هاینز، «بی‌عدالتی» در زبان غربی
می‌گیرند. برای هاینز، «بی‌عدالتی» در زبان غربی باستانی و مدرن، اتفاق ریشه‌شناسی محض است. «عدالت» و «بی‌عدالت» در چارچوب‌های متعارف و از قبل تعریف شده، متضاد ظاهر می‌شوند که در آن نورم‌های مشخص به‌صورت غیرانتقادی فرض می‌شوند. فراتر از این فرضیه‌ها، رابطه میان این دو اصطلاح بسیار پیچیده‌تر می‌شود. برای رفع این اشتباه تکراری، هاینز مفهوم نظریه عدالت پسا کلاسیک را با استفاده متون ادبی به‌صورت مثال پیشنهاد می‌کند. این پروژه تداوم منشورات قبلی هاینز در باب حقوق و ادبیات است. آدریان هوی، دانشمند فیمینست، در
و ادبیات است. آدریان هوی، دانشمند فیمینست، در مقاله‌ای در مجله «قانون و نقد» چگونگی ابتکار هاینز را در نظریه انتقادی برای ارائه خوانش‌های بدیل از ویلیم شکسپیر به بررسی می‌گیرد. هوی با استناد به مثالی از کمدی اشتباهات (The Comedy of Errors) توضیح می‌دهد که چگونه دانشمند در قرن بیستم، غالباً فکر می‌کرد که شکسپیر به دنبال ارائه نقد اجتماعی- حقوقی جدی در نمایش‌نامه‌ای ظاهراً بی‌هوده نبوده‌است. طبق سخن هوی، هاینز مجموعه‌ای از دوگانه انگاری‌های اجتماعی- حقوقی؛ ارباب – خدمت‌کار، شوهر – همسر، بومی – بی‌گانه،
ارباب – خدمت‌کار، شوهر – همسر، بومی – بی‌گانه، والدین – فرزند، پادشاه – پارلمان، خریدار – فروشنده را آشکار می‌کند. هاینز کمدی و مفاهیم کمدی را به‌کار می‌برد تا روابط مشکل ساز اجتماعی- حقوقی را که استوار بر مدل‌های سنتی هستند بازتاب بدهد. هوی همچنین می‌افزاید، براساس خوانش هاینز، «این دیدگاه مرد صاحب امتیاز است که در نمایش‌نامه به چالش کشیده می‌شود». هاینز در مفهوم بی عدالتی این مطالب را توسعه می‌دهد. او نظریه‌های کلاسیک عدالت را از افلاطون تا رالز بررسی می‌کند و مفروضات ظاهراً منطقی مخالف میان مفاهیم
می‌کند و مفروضات ظاهراً منطقی مخالف میان مفاهیم «عدالت» و «بی‌عدالتی» را به چالش می‌کشد. آزادی بیان. هاینز در زمینه حقوق بشر، محدودیت‌های اروپایی غربی را در مورد آزادی بیان مکرراً به چالش میکشد، همانگونه که در ممنوعیت‌های به اصطلاح «بیان نفرت‌آمیز» تجسم یافته‌است. هاینز استدلال می‌کند که دموکراسی مدرن راه‌های مؤثرتر و مشروع‌تری برای مبارزه در برابر عدم تحمل‌پذیری اجتماعی دارد، بدون این‌که اظهار نظر را در حوزه عمومی محدود نماید. طبق سخن اریک برندت، کارشناس آزادی بیان، هاینز مشکلات بیشتری را در محدودیت‌های
آزادی بیان، هاینز مشکلات بیشتری را در محدودیت‌های «بیان نفرت‌آمیز» شناسایی می‌کند. برندت می‌نویسد که طبق نقد هاینز، این ممنوعیت‌ها «غالباً برای جلوگیری از تبعیض علیه گروه‌های نژادی یا سایر گروه‌ها ضروری است». ولی در حقیقت آن‌ها خود میان گروه‌های (نژادی، قومی، مذهبی و همجنس‌گرایان) که طبق قانون جلوگیری از «بیان نفرت‌آمیزم حقوق شان حفظ است و گروه‌های که حقوق شان حفظ نشده‌است (مانند سایر گروه‌های مذهبی، معلولان جسمی و روانی و ترانجنستی‌ها) تبعیض قائل می‌شوند. هاینز در کتاب خود «سخنان نفرت‌آمیز و شهروندی
هاینز در کتاب خود «سخنان نفرت‌آمیز و شهروندی دموکراتیک» بحث‌های جاری را دربارهٔ قانونی بودن سخنان خطرناک، تحریک‌آمیز یا توهین‌آمیز بررسی می‌نماید. او اذعان می‌دارد که برخی دموکراسی‌ها احتمالاً به حد کافی ناپدار باشند که نیاز به ممنوعیت داشته باشند، اما دموکراسی‌های که معیارات قابل تشخیص را طی کرده‌اند تا به آنچه که هاینز آن را دموکرسی دیرینه، باثبات و باسعادت (LSPD) می‌نامد، مبدل شوند که این دموکراسی‌ها می‌توانند به‌طور مشروع بیان را در گفتمان عمومی براساس دلایل «نظر گزینشی» تحت معیارات مستقل قابل بررسی
دلایل «نظر گزینشی» تحت معیارات مستقل قابل بررسی وضعیت استثنایی که شکل‌دهنده وضعیت اضطراری امنیت ملی باشد، محدود کند. هاینز استدلال می‌کند که سخنان نفرت‌آمیز در بعضی کشورها از قبیل؛ رواندا، جمهوری وایمار، یوگسلاویا بلافاصله پس از جنگ سرد و سایر دموکراسی‌های ضعیف باعث خشونت شده‌است. هاینز اذعان می‌دارد که هیچ یک از این کشورها «دموکرسی دیرینه، باثبات و باسعادت (LSPD) نبودند. در مقابل، دموکراسی‌های تکامل یافته راه‌های مشروع‌تر و مؤثرتری برای مبارزه علیه خشونت و تبعیض دارند که نیازی به مجازات افرادی دارای سخنان
تبعیض دارند که نیازی به مجازات افرادی دارای سخنان نفرت‌آمیز ندارند. طبق سخن لزلی ابدیلا، مدل مرکزی LSPD می‌تواند نشان دهد که دولت‌های دموکراتیک غربی مواضعی اخلاقی و نمادین اتخاذکردند – نه همیشه کامل یا بدون تناقض- ولی قطعاً بیشتر در موارد جنبی و قابل تحمل. تدابیری از جمله قوانین عدم تبعیض، تعلیم و تربیه ابتدایی کثرت‌گرایانه (و ممنوعیت تعقیب، آزار و اذیت گفتاری افراد) پیام‌های اخلاقی و نمادین دولت را علیه عدم تحمل یا خشونت را نشان می‌دهد. تمایلات جنسی. هاینز همچنین در مورد مشکلات جنسی و حقوق نیز نوشته‌است.
همچنین در مورد مشکلات جنسی و حقوق نیز نوشته‌است. جیمز ام. دونوان، برخی انتقادات هاینز از سازمان‌های بین‌المللی را خلاصه می‌سازد. دونوان تصریح می‌دارد که از دیدگاه هاینز، «ناکامی در راستای گنجانیدن گرایش جنسی در اجندای حقوق بشر سازمان ملل متحد در اواخر قرن بیستم، نه تنها باعث حذف گرایش جنسی شد بلکه بیشتر منجر به مبهم‌سازی آن گردید که به نوبه خود برای توجیه متداوم محرویت آن مورد استفاده قرار گرفت. از نظر جنیفر ویلسون، دیگاه هاینز به‌صورت اخص «انزوا و حذف تراجنسیتی را از قوانین ضدتبعیض» توضیح می‌هد. سیاست‌های
را از قوانین ضدتبعیض» توضیح می‌هد. سیاست‌های حقوق بشر بین‌المللی. انتقادات هاینز از قوانین و سازمان‌های بین‌المللی نیز از موضوعات مشخص آزادی بیان و تمایلات جنسی فراتر رفته‌است. به عباره دیگر، او چگونگی سیاسی شدن سازمان‌های بین‌دولتی و غیردولتی و ناکامی آن‌ها را در امر رعایت از دستورها خود بررسی می‌نماید. طبق سخن رزا فریدمن، هاینز توضیح می‌دهد که چگونه کشورهای عضو شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد و همچنین پیشنیان آن‌ها، کمیسیون حقوق بشر سازمان ملل متحد از رأی‌گیری دسته‌جمعی استفاده می‌کند تا از «حاشیه سازی
دسته‌جمعی استفاده می‌کند تا از «حاشیه سازی جاافتاده و سیستماتیک توجه، بدور از بدترین وضعیت حقوق بشری اطمینان حاصل کند». برخلاف نویسندگان حامی سازش سیاسی و روی‌کردهای مقطعی، هاینز ادعا می‌کند که معیار کاربرد جهانی یکنواخت نورم‌ها و معیارهای لزوماً در هر مفهوم حقوق بشر تسجیل یافته‌است. او همچنین هشدار می‌دهد، از آنجاییکه حقوق بشر طوری ترتیب داده شده‌است تا بگونه جهانی در تمامی کشورها، بدون درنظر داشتن سیستم سیاسی تطبیق گردد، اما این قوانین بنا به تعریف هرگز الزامات و نیازمندی‌های یک دولت دموکراتیک را به‌صورت
و نیازمندی‌های یک دولت دموکراتیک را به‌صورت کامل برآورده نمی‌کند. حرفه. هاینز پس از این‌که مدرک لیسانس و کارشناسی ارشد را از دانشگاه پاریس به‌دست‌آورد، به عنوان دانشمند DAAD وارد دانشگاه آزاد برلین شد و دکترای خود را از مدرسه حقوق هاروارد دریافت کرد. پس از فلوشیپ فولبرایت در دانشگاه اوترخت، دکترای حقوقش را در دانشگاه لیدن به پایان رساند. سایر جواز هاینز شامل مساعدت‌های مالی از بنیاد نوفیلد؛ فلوشیپ اوبرمن (مرکز مطالعات پیشرفته، دانشگاه لوا)، فلوشیپ شاتوبریاند (وزارت تحصیلات عالی فرانسه)؛ فلوشیپ شلدون (مدرسه
(وزارت تحصیلات عالی فرانسه)؛ فلوشیپ شلدون (مدرسه حقوق هاروارد)؛ مساعدت مزایای عمومی آندرس (مدرسه حقوق هاروارد) و فلوشیپ حقوق بشر سی. کلاید فرگوسن (مدرسه حقوق هاروارد) می‌باشد. هاینز قبل از این‌که در دانشگاه لندن منصوب شود، در کمیسیون بین‌المللی حقوق‌دانان در ژنوا و دادگاه اداری سازمان ملل متحد در نیویورک کار کرد. هاینز به سازمان‌های حقوق بشر عفو بین‌الملل، لیبرتی و مؤسسه تنوع رسانه‌ای مشورت داده‌است. او همچنین در هیئت تحریریه مجله بین‌المللی حقوق بشر ایفای وظیفه می‌نماید.
هانری مندراس جامعه‌شناس، استاد دانشگاه، نویسنده و پژوهشگر فرانسوی (۱۶ مه ۱۹۲۷–۵ نوامبر ۲۰۰۳) بود. بنیانگذار جامعه‌شناسی روستایی در فرانسه بود. پدرش افسر و از خانوادهٔ بورژوازی بود. برای تحصیل به آمریکا رفت ولی پس از پایان تحصیلات به فرانسه بازگشت و در مرکز مطالعات جامعه‌شناسی شاغل شد که حالا در CNRS ثبت شده بود. وی سه ماه روستای دهقانی مورمون در حومه یوتا را مطالعه کرد. هانری مندراس در سال ۱۹۷۹، نوعی داستان فلسفی (سفر به سرزمین آرمان‌شهر روستایی)، جامعه‌شناسی روستایی را به منظور تمرکز بر دگرگونی‌های جامعه
روستایی را به منظور تمرکز بر دگرگونی‌های جامعه جهانی در مقیاس اروپایی رها کرد. این دیدگاه در واقع نتیجه تأثیر روشنگری‌های بیش از ۱۵ ساله دو مرد بود: ریمون آرون و برتراند دو ژوونل. مرکز بین‌المللی ابی رویومونت (ابتکار اریک دو دامپییر توسط رنه سینساولیو) گروه‌های کاری کمیسیون برنامه‌ریزی و INSEE (از جمله بسیاری از جامعه‌شناسان، ریمون آرون، گابریل لو براس و پیر بوردیو)، بررسی آینده به میزبانی برتراند دو ژوونل و مجله «تحلیل‌ها و پیش‌بینی‌ها» که توسط بسیاری از بزرگان، از ژاک دلور گرفته تا ژروم مونود، پشتیبانی
بزرگان، از ژاک دلور گرفته تا ژروم مونود، پشتیبانی می‌شد، نمونه‌های شکست خورده‌ای از این اندیشکده‌های فرانسوی هستند که هانری مندراس در تمام زندگی خود و اولین تجربیاتش را آرزوهای خود می‌نامد. در سال ۱۹۷۵ اولین مدرک کارشناسی ارشد جامعه‌شناسی روستایی را در دانشگاه نانتر پاریس اخذ کرد. او در فواصل فعالیت‌های پرشور خود، هفت اثر آموزشی را به تنهایی یا با همکاری دیگران نوشت که همگی در سال ۱۹۶۷ به همراه آرماند کالین در مجموعه مشهور «یو» منتشر شد. کتاب «عناصر جامعه‌شناسی» (۱۹۶۷) که پنج بار بازنشر شد، سمبل و الگوی
(۱۹۶۷) که پنج بار بازنشر شد، سمبل و الگوی این رشته برای دو نسل از دانشجویان گردید. هانری مندرس دوست داشت خود را این گونه تعریف کند: فردی شکاک، خوش بین مستقل، کاملاً آزاده، سرکش به همه هوس‌ها بود. صمیمانه، صمیمی، رک و در عین حال متواضع، و کم حرف در مورد خودش، دارای صراحت شخصیت و کلام. زندگینامه. هنری مندراس دوران کودکی خود را در دهکده نوویس در آویرون، اولین بخش ؟در فرانسه گذراند. از اینرو است که این نویسنده در یادداشت‌های زندگی‌نامه‌اش خود را «پسر قلعه» معرفی می‌کند، به صمیمیت خاصی با دنیای پرورش دسترسی
می‌کند، به صمیمیت خاصی با دنیای پرورش دسترسی داشته‌است. از یک خانواده نظامی ثروتمند بورژوازی بود. سوابق تحصیلی. دانشجوی دانشگاه سوربن و مدرسه علوم سیاسی پاریس شد. (جایی که او با آموزه‌های ژرژ گورویچ، ژرژ فریدمن، گابریل لو براس و ژان استوتزل آشنا گردید.) وی در آنجا همچنین با دیگر جامعه‌شناسان آیندهٔ نسل خود دوست شد: اریک دو دامپییر، ژان رنه ترانتون، میشل کروزیه، ژان دانیل رینود و آلن تورن. در سال ۱۹۴۹، او به مرکز مطالعات جامعه‌شناسی پیوست که توسط ژرژ گورویچ تأسیس و بعدها توسط ژرژ فریدمن مدیریت می‌شد.
تأسیس و بعدها توسط ژرژ فریدمن مدیریت می‌شد. جامعه‌شناسی روستایی. هانری مندراس بنیانگذار جامعه‌شناسی روستایی در فرانسه است. در ۴۰ سالگی، در سال ۱۹۶۷، یافته‌های رساله اصلی دولتی او منتشر شد: «پایان دهقانان». با انتشار این کتاب خود را شناساند. در آن به افول شیوه تولید دهقانی اشاره کرده که مشخصه آن اقتصاد معیشتی همراه با خودمختاری بزرگ در سازماندهی فرایند تولید و کار است. این کتاب که به سرعت توسط عموم شناخته شد، بر پدیده‌های فنی و اقتصادی تمرکز داشت که تاکنون نسبتاً مورد توجه قرار نگرفته بودند. همچنین نشان
نسبتاً مورد توجه قرار نگرفته بودند. همچنین نشان می‌دهد دهقانان فرانسوی به تدریج جای خود را به متخصصان کشاورزی می‌دهند که تولید خود را بر اساس روش سرمایه‌داری سازمان‌دهی می‌کنند. این دقیقاً ادغام کار زمین و تولید دهقانی در جامعه جهانی سرمایه‌داری است که باعث ازهم پاشیدگی پایه‌های اقتصاد دهقانی می‌شود: پدیده‌ای که مندراس آن را «ادغام سرمایه‌داری» می‌نامد. در فرانسه‌ای که به ارزش‌های روستایی بسیار وابسته است، این کتاب جنجال برانگیخت. جامعه دهقانی غرب با قدمتی هزار ساله که از سوی صنایع بزرگ از تولید نهاده‌ها
هزار ساله که از سوی صنایع بزرگ از تولید نهاده‌ها محروم، از زنجیره تبدیل و مبادله تولیدات گیاهی و حیوانی کنار گذاشته شده بود و تحت محدودیت‌های بازار قرار داشت، آخرین روزهای تمدن کشاورزی را به سختی نفس می‌کشید. دعوت به پایان دادن به رفتارهای اجدادی (سوت پرستی، روحیه پس‌انداز، مدیریت فردگرا)، دهقانانی که از مهاجرت روستایی جان سالم به در می‌برند با تغییرات فنی، زمین، مالی و اجتماعی (آموزش حرفه‌ای دانشگاهی، ایجاد تعاونی‌ها و شرکت‌های متقابل برای تجهیزات کشاورزی، خرید، فروش، مدیریت، بیمه، راه‌اندازی SAFERs)
خرید، فروش، مدیریت، بیمه، راه‌اندازی SAFERs) مواجه می‌شوند. به دنبال انتشار این پژوهش، از هانری مندراس خواسته شد تا با ژرژ ودل ریاست کمیسیونی را بر عهده بگیرد که نتایج آن بر سیاست کشاورزی فرانسه تأثیر گذاشت. همان‌طور که میشل کروزیه اشاره می‌کند، لایحه جهت‌گیری کشاورزی در سال ۱۹۹۴ یکی از جنبه‌های مهم این دگردیسی را درج می‌کند: "«کشاورزی فرانسه دو امر ضروری را با هم هماهنگ می‌کند: بهبود عملکرد و رقابت آن، با حفظ مناطق روستایی به یک کارکرد اجتماعی پاسخ دهند: مناظر و میراث روستایی.»" «پایان دهقانان» موضوع
مناظر و میراث روستایی.»" «پایان دهقانان» موضوع انتقادهای زیادی بود. با این وجود، نمایشنامه برای سه دهه پیشانی صحنه را به خود اختصاص داد. جامعه دهقانی (مخصوصاً فرانسوی) در طول سال‌ها با الگوی توصیف شده توسط نویسنده مطابقت داشت و در عین حال در روابط خود با دولت - که هانری مندراس نیز پیش‌بینی کرده بود - ویژگی‌های خاصی را که امروزه به رسمیت شناخته شده‌است به نمایش گذاشت. او که پیشتر یک تک‌نگاری کوچک در مورد روئرگ، کشور اجدادش نوشته بود، در مورد سایر مناطق فرانسه، به ویژه آلزاس، پژوهشی نمود که پیش‌نویس رساله و
به ویژه آلزاس، پژوهشی نمود که پیش‌نویس رساله و کتابی مشهور از او شد: پایان دهقانان. از سوی یونسکو مسئول ایجاد یک مرکز تحقیقات جامعه‌شناسی در آتن شد و یک سال در شش روستا در اپیروس، بقایای زنده امپراتوری عثمانی را مورد پژوهش قرار داد. از طریق «گروه جامعه‌شناسی روستایی» (که توسط هنری مندراس در سال ۱۹۶۰ در مرکز مطالعات جامعه‌شناسی ایجاد شد) و با همکاری فعال مارسل ژولیو، یافته‌های «پایان دهقانان» برای ده سال دیگر از طریق چند سری مطالعات در فرانسه و دیگر کشورها ادامه داشت: (اطلس روستاهای فرانسه، ۱۹۶۸؛ زمین‌ها،
ادامه داشت: (اطلس روستاهای فرانسه، ۱۹۶۸؛ زمین‌ها، دهقانان و سیاست، ۱۹۶۹). علاوه بر این، در سال ۱۹۷۰ با نظارت یونسکو یک طرح بزرگ از تحلیل تطبیقی دهقانان اروپای غربی و شرقی آغاز شد که منجر به انتشار چند نشریه از سال ۱۹۷۷ تا ۱۹۸۲ گردید. انقلاب دوم فرانسه. هانری مندراس که به عنوان جامعه‌شناسِ متخصص در جوامع دهقانی و روستایی شناخته می‌شود و چند کتاب در این راستا نوشته‌است، در سال ۱۹۸۸، کتاب «انقلاب دوم فرانسه» را منتشر نمود که در آن با توجه به «رویکرد کیهان‌شناختی به جامعه»، و تعیین‌کنندگی «صورت فلکی مرکزی» به
به جامعه»، و تعیین‌کنندگی «صورت فلکی مرکزی» به یافته‌هایی همچون افول نمادهای جمهوری، دوری از دولت‌گرایی و هویت ملی به نفع تمرکززدایی، لیبرالیسم و جهانی شدن اشاره کرده‌است. حوزه تحلیل مندراس سپس از جامعه فرانسه به جوامع اروپایی گسترش یافت. او در این اواخر در «رصدخانه شرایط اقتصادی فرانسه» (OFCE) پست گرفت. وی در زندگی‌نامه روشنفکری خود «چگونه جامعه‌شناس شویم یا خاطرات یک ماندارین قدیمی» می‌نویسد: هانری مندرس تولد، مدارهای دانشگاهی، نظام‌ها و سنت‌های جامعه‌شناسی را توصیف می‌کند.
یک پارت ()، یک بخش یا یک صدا، به‌طور کلی به معنای یک ملودی تنها یا یک همراهی تنهای هارمونیک است که به یک گروه بزرگتر یا به بخشی از ترکیب یک موسیقی چندصدایی اشاره دارد. پارت‌نویسی معانی مختلفی از جمله جداکردن و کپی فیزیکیِ یک بخش صدا از پارتیتور برای اجرای موسیقی و یا شناسایی بخش‌های پولیفونیک صداها در یک ساز مانند پیانو دارد. تعریف. این واژه معمولاً در چندین معنا به‌کار می‌رود: پارت‌نویسی و چندصدایی. پارت‌نویسی (یا صدای پیشرو)، آهنگسازی با در نظر گرفتن هارمونی و کنترپوان است. در زمینهٔ آهنگسازی برای
هارمونی و کنترپوان است. در زمینهٔ آهنگسازی برای چندصدایی، ممکن است از اصطلاح «صدا» به جای «پارت» برای نشان‌دادنِ یک خط ملودیک یا لایه‌ای از بافت موسیقی استفاده شود. این اصطلاح (چندصدایی) عمومی است و به این معنا نیست که این خط باید لزوماً دارای کاراکتر آوازی باشد و ممکن است به موسیقی سازی، عملکرد یک خط در ساختار کنترپوان یا صرفاً به منطقهٔ صوتی اشاره داشته باشد («در چندصدایی اولیه، پارت‌نویسی بر اساس گسترهٔ صوتی وکال یا منطقهٔ صوتی نبود بلکه بر اساس کارکرد آنها در ساختار کنترپوانتال نام‌گذاری می‌شدند [...]
در ساختار کنترپوانتال نام‌گذاری می‌شدند [...] و با این نام‌ها در بخش باس برای قطعات، شروع به مفهوم پارت در یک محدودهٔ صوتی کردند»). موضوع اصلی در تاریخ موسیقی اروپا، جستجو در بارهٔ نحوهٔ پیشرفت در موسیقی چندصدایی و پارت‌نویسی است. اولین قطعات یاد شده در این مورد سرودهای گریگوری بودند. همچنین به‌نظر می‌رسد «مجموعهٔ قطعات چندصدایی» از کتاب "کودس کالیکسینوس" (قرن دوازدهم) نوشتهٔ یعقوب پسر زبدی، به‌عنوان قدیمی‌ترین پارت‌های موسیقی قابل رمزگشایی باشد. در بسیاری از متون تاریخی، توسعهٔ قواعد جدید برای نامطبوعیت
از متون تاریخی، توسعهٔ قواعد جدید برای نامطبوعیت صداها و تغییرات احتمالیِ سبک موسیقی را در روابط بین پارت‌ها دنبال می‌کنند. فرم موسیقایی. یک پارت، در فرم‌های موسیقی ممکن است به زیربخشی از ساختار یک قطعه اشاره داشته باشد. گاهی اوقات «پارت» عنوانی است که آهنگساز یا ناشر به بخش‌های اصلی یک اثر بزرگ، به‌ویژه اوراتوریو داده‌است. به‌عنوان، مثال "مسیحا" اثر جرج فردریک هندل به سه پارت اول (I)، پارت دوم (II) و پارت سوم (III) تقسیم‌بندی شده‌است که هر کدام دارای چندین صحنه از آریا یا گروه کر است. «پارت» گاهی اوقات
صحنه از آریا یا گروه کر است. «پارت» گاهی اوقات برای اشاره به هر بخش قابل شناسایی از قطعه به معنای کلی‌تر استفاده می‌شود. به‌عنوان مثال این مورد در فرم سه‌تایی پرکاربردتر است که معمولاً به صورت A-B-A ارائه می‌شود. در این شکل قسمت اول و سوم (A) از نظر موسیقایی یکسان یا تقریباً مشابه هستند، در حالی که قسمت دوم (B) به نحوی با آنها در تضاد است. در معنای این نوع از فرم، اصطلاحات مشابهی مانند: «بخش»، «دور» یا «چرخش» نیز به‌کار می‌رود.
گیسوکمند یا ژولیده یک فرنچایز چندرسانه‌ای از دیزنی است که تحت فیلم پویانمایی آمریکایی "گیسوکمند" در سال ۲۰۱۰ آغاز شد، که توسط ناتان گرنو و بایرون هاوارد بر اساس فیلمنامه‌ای از دن فوگلمن و تهیه کنندگی روی کنلی با ترانه‌هایی از آلن منکن و گلن اسلیتر ساخته شد. گلن کین، جان لستر و ایمی اسکریبنر به عنوان تهیه‌کنندگان اجرایی فیلم حضور داشتند. فیلم اصلی بر اساس افسانه آلمانی «راپانزل» در مجموعه داستان‌های عامیانه منتشر شده توسط برادران گریم ساخته شده‌است. این فرنچایز شامل یک فیلم داستانی، یک بازی ویدیویی، یک
فرنچایز شامل یک فیلم داستانی، یک بازی ویدیویی، یک دنباله کوتاه، یک موزیکال تئاتری، یک سریال تلویزیونی و است. سینما و تلویزیون. گیسوکمند (فیلم ۲۰۱۰). "گیسوکمند" یک فیلم کمدی ماجراجویی موزیکال پویانمایی سه بعدی رایانه‌ای محصول ۲۰۱۰ است که توسط استودیو انیمیشن والت دیزنی تولید و توسط والت دیزنی پیکچرز منتشر شده‌است. این فیلم بر پایهٔ «"راپانزل»" یک افسانه آلمانی از مجموعه داستان‌های عامیانه از برادران گریم ساخته شده‌است و پنجاهمین فیلم بلند پویانمایی دیزنی است. در این فیلم مندی مور، زکری لی‌وای و دونا مورفی