payamvha/North_RAG huggingface dataset:
را ترک کرد و همراه با کاروان از کرمانشاه و همدان عبور نموده و در ۱۴ اکتبر ۱۸۲۰ به تهران رسید. او از هنری ویلوک کمک جست و ویلوک به وی کمک کرد تا بتواند چهار ماه را در آنجا بگذراند. او در ۱ مارس ۱۸۲۱ تهران را ترک کرد، گذرنامه و مدارک خود را در آنجا رها نموده و لباس اروپایی خود را به لباس پارسی تغییر داد، اما یادداشت‌های خود را به زبان مجارستانی نگه‌می‌داشت تا در صورتیکه در راه بخارا وفات نماید، این یادداشت‌های او قابل شناسایی باشد. او در ۱۸ آوریل به مشهد رسید، اما بنا بر وضعیت نابسامان در این منطقه تا ۲۰
اما بنا بر وضعیت نابسامان در این منطقه تا ۲۰ اکتبر در آنجا ماند. او در ۱۸ نوامبر به بخارا رسید. در نخست، او تصمیم داشت تا زمستان را در بخارا سپری کند، اما به‌خاطر ترسی که از ارتش روسیه حس می‌کرد، پس از پنج روز بخارا را ترک نموده و به کاروانی ملحق شد که با عبور از بلخ، خلم و بامیان، به تاریخ ۶ ژانویه ۱۸۲۲ به کابل رسید. او کابل را در ۱۹ ژانویه ترک نموده و عازم پیشاور شد. در ۲۶ ژانویه، او با دو افسران فرانسوی، آقای آلارد و آقای ونچورا در داکه ملاقات نموده و آنها وی را تا لاهور همراهی نمودند. او در ۱۱ مارس به
وی را تا لاهور همراهی نمودند. او در ۱۱ مارس به لاهور رسیده و به تاریخ ۲۳ مارس لاهور را ترک و با عبور از آمریتسار و جامو، در ۱۷ آوریل به کشمیر رسید. او، پس از پیدا کردن یک همراه، در ۹ ماه مه کشمیر را ترک نموده و در ۹ ژوئن به شهر له رسید. او که مسیر سفر به‌سوی یارکند را خطرناک یافت، تصمیم گرفت تا دوباره به لاهور بازگردد و در ۱۶ ژوئیه ۱۸۲۲ در مسیر راه کشمیر با ویلیام مورکرافت، جهانگرد مشهور انگلیسی ملاقات کرد.
تئوبرت مالر (Teobert Maler)، بعدها تئوبرتو (Teoberto) (زادهٔ ۱۲ ژانویه ۱۸۴۲ – درگذشتهٔ ۲۲ نوامبر۱۹۱۷) کاوشگری بود که تمام تلاش خود را صرف مستندنگاری ویرانه‌های تمدن مایا کرد. زندگی‌نامه. تئوبرت مالر از والدینی آلمانی و در شهر رم متولد شد. پدرش دیپلمات ایالت دوک‌نشین بادن بود. مالر در شهر کارلسروهه در رشتهٔ معماری و مهندسی تحصیل کرد، سپس در سن ۲۱ سالگی به وین رفت، جایی که نزد معمار، هاینریش فون فرستل مشغول به کار و شهروندی اتریشی شد. او مشتاق به دیدن بیشتر دنیا بود و به عنوان سرباز با امپراتور ماکسیمیلیان به
بود و به عنوان سرباز با امپراتور ماکسیمیلیان به مکزیک رفت. او از دانشجوی افسری به درجهٔ فرماندهی رسید. مالر پس از آنکه تسلیم نیروهای جمهوری‌خواه مکزیک شد، ترجیح داد به جای تبعید به اروپا در مکزیک بماند. بعدها مالر تابعیت مکزیک را گرفت و نام کوچک خود را به «تئوبرتو» تغییر داد که در زبان اسپانیایی راحت‌تر تلفظ می‌شد. مالر به عکاسی و آثار باستانی آمریکای میانه علاقه‌مند بود. در سال ۱۸۷۶، او عکس‌های دقیقی از بناهای میتلا گرفت. تابستان سال بعد، او به سن کریستوبال دی لاس کساس نقل مکان نمود و در ژوئیه به دیدن
دی لاس کساس نقل مکان نمود و در ژوئیه به دیدن ویرانه‌های پالنکه رفت. در حالی که تا آن زمان، چندین گزارش از آن محل منتشر شده بود، با وجود این، بازدید چندانی از آنجا صورت نگرفت و مالر مجبور شد با استخدام گروهی از بومیان محلی، به کمک ساطور و قمه، راهی به سمت ویرانه‌ها باز کند. او یک هفته در پالنکه به طراحی، اندازه‌گیری و عکس‌برداری از محل مشغول بود و متوجه شد که گزارش‌های منتشر شدهٔ پیشین ناکافی و بیشتر بازدیدکنندگان قبلی، توضیحات‌شان را تنها به بخشی از ساختمان‌های قابل رؤیت در آنجا محدود کرده بودند. زمانی که
قابل رؤیت در آنجا محدود کرده بودند. زمانی که مالر آنجا بود، بازدیدکنندهٔ دیگری به نام گوستاو برنولی، که گیاه‌شناسی، سوئیسی بود نیز به آنجا آمد. او هم به مکان‌های تاریخی مایا علاقه‌مند و اخیراً از تیکال بازدید کرده بود. برنولی ظن مالر را تأیید کرد که برای مستندنگاری ویرانه‌های این منطقه باید کارهای زیادی صورت بگیرد. در بهار سال ۱۸۷۸، مالر مجبور شد به اروپا بازگردد تا به املاک پدرش که درگیر مشکلات حقوقی مهمی شده بود، رسیدگی کند. در حالی که وکلایی که استخدام کرده بود، به این قضیه رسیدگی می‌کردند، مالر در
کرده بود، به این قضیه رسیدگی می‌کردند، مالر در پاریس ساکن بود، جایی که دربارهٔ آثار باستانی مکزیک سخنرانی و همهٔ مطالب مربوط به آمریکای میانه را که در شهر پیدا می‌شد، مطالعه می‌کرد. در سال ۱۸۸۴، مشکل املاک برطرف شد و به مالر ثروت اندکی رسید، او به مکزیک بازگشت تا خود را وقف بررسی و مطالعهٔ مایا کند. او در ایالت یوکاتان و در خانه‌ای کوچک در شهر تیکول ساکن شد، در آنجا یک استودیوی عکاسی راه انداخت و به یادگیری زبان مایایی مشغول شد. هرچند، بیشتر زمان خود را به همراه چند فرد مایایی در جنگل‌ها می‌گذراند و آن‌ها
همراه چند فرد مایایی در جنگل‌ها می‌گذراند و آن‌ها به او در پاکسازی جنگل از خرابه‌ها و حمل تجهیزات عکاسی کمک می‌کردند. او شروع به بازدید از مکان‌های اصلی که قبلاً شناخته شده بودند، مانند چیچن ایتزا و اوکسمال کرد، با شوق و ذوق، تمام سرنخ‌ها را دنبال کرد و اولین فردی شد که بسیاری از ویرانه‌های جدید را ثبت کرده‌است. او به مدت ۳ ماه در ویرانه‌های چیچن زندگی کرد و آنجا را بسیار کامل‌تر از بازدیدکنندگان پیشین مستند کرد. در طی سال‌های بعد، مالر همچنین دربارهٔ بسیاری از مکان‌های دورافتاده در منطقهٔ ال پتن در
بسیاری از مکان‌های دورافتاده در منطقهٔ ال پتن در گواتمالا و در امتداد مسیر رودخانهٔ یوسیوماسینتا کاوش‌هایی را انجام داد. مالر از روال رایج آن زمان در قرن نوزدهم، که عتیقه‌شناسان و باستان‌شناسان، مجسمه‌های جالب را از مکان‌های تاریخی برداشته و به شهرهای اروپا یا آمریکای شمالی می‌فرستادند، بیزار بود. مالر در یادداشت‌هایش به آسیب‌هایی که این کار به بناها وارد می‌کرد، اشاره کرده بود. او به این باور رسیده بود که بناها باید دست نخورده حفظ شوند و به‌طور مکرر پیشنهاد خود را برای دولت مکزیک می‌فرستاد. امروزه، دیدگاه
خود را برای دولت مکزیک می‌فرستاد. امروزه، دیدگاه مالر را فراتر از زمانهٔ خودش می‌دانند. مالر به اهمیت انتشار پژوهش‌های خود، آگاه بود، اما نتایج چندان موفقی نداشت. مؤسسهٔ پی‌بادی دانشگاه هاروارد ترتیبی داد تا گزارش‌های او از سال ۱۸۹۸ منتشر شود. نتیجهٔ کار شامل مجموعه‌ای از کتاب‌های با اهمیت بود، اما رابطهٔ میان مالر و مؤسسهٔ پی‌بادی شکرآب شد. مالر اصرار داشت که کتاب‌ها نسبت به آنچه ویراستاران پی‌بادی لحاظ کرده بودند، حاوی جزئیات و تصاویر دقیق‌تری باشند، تماس و ارتباط با مالر دشوار بود، زیرا او اغلب برای
و ارتباط با مالر دشوار بود، زیرا او اغلب برای کاوش‌های جدید به جنگل‌ها می‌رفت و تا ماه‌ها نمی‌توانستند برای بازنویسی و تصحیح کتاب‌ها به او دسترسی داشته باشند. در سال ۱۹۰۹، مؤسسهٔ پی‌بادی به قرارداد خود با مالر خاتمه داد، اگرچه تا سال ۱۹۱۲ طول کشید تا انتشار مطالبی که آن‌ها از او پذیرفته بودند، به پایان برسند. این کتاب‌ها همچنان منابعی مهم در مطالعات مایا هستند. در سال ۱۹۰۵، مالر به کاوش‌های طاقت‌فرسا و حضوری خود در جنگل‌ها پایان داد و به خانهٔ خود در مریدا، یوکاتان بازگشت. در سال ۱۹۱۰، مالر به امید یافتن
یوکاتان بازگشت. در سال ۱۹۱۰، مالر به امید یافتن حامیانی برای انتشار گزارش‌هایش به اروپا سفر کرد، اما هیچ موفقیتی به جز فروش تعدادی از عکس‌هایش به کتابخانهٔ ملی فرانسه در پاریس نداشت. تئوبرتو مالر در سال‌های آخر عمر تا حدی به عنوان فردی مردم گریز شناخته می‌شد. ظاهراً مالر سرمایه‌اش را به دلیل سرمایه‌گذاری‌های نامناسب و بحران اقتصادی سال ۱۹۰۷ در یوکاتان، از دست داد. او با فروش نسخه‌هایی از عکس‌های خود به گردشگران و باستان‌شناسان جوان و ایراد سخنرانی دربارهٔ هنر و معماری مایا در مدارس هنرهای زیبای مریدا،
هنر و معماری مایا در مدارس هنرهای زیبای مریدا، امرار معاش می‌کرد. مالر در ۷۵ سالگی در مریدا درگذشت. بسیاری از گزارش‌های مالر پس از مرگش، تعدادی از آن‌ها در دههٔ ۱۹۳۰ و بیشتر آن‌ها در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۹۰ منتشر شدند.
سِر توماس لیوینگستون میچل (Sir Thomas Livingstone Mitchell) (زادهٔ ۱۵ ژوئن ۱۷۹۲ – درگذشتهٔ ۵ اکتبر ۱۸۵۵)، نقشه‌بردار و کاوشگر استرالیای جنوب‌شرقی، در گرنجموث در استرلنگ‌شایر، اسکاتلند به‌دنیا آمد. در ۱۸۲۷ میلادی، او به عنوان دستیار نقشه‌بردار کل نیو ساوت ولز گماشته شد. سال بعدی، او نقشه‌بردار کل شده و تا هنگام مرگ خود در این سمت باقی ماند. میچل برای کارهای که در راستای نقشه‌برداری استرالیا انجام داده بود، در ۱۸۳۹ میلادی لقب اشرافی شوالیه را به‌دست آورد. اوایل زندگی. توماس میچل در ۱۵ ژوئن ۱۷۹۲ در اسکاتلند
زندگی. توماس میچل در ۱۵ ژوئن ۱۷۹۲ در اسکاتلند زادهٔ شد، فرزند جان میچل اهل کارون ورکس بود و از ایام کودکی توسط دایی خود، توماس لیوینگستون اهل پارک‌هال، استرلنگ‌شایر بزرگ شد. جنگ شبه‌جزیره. پس از مرگ دایی خود، او هنگامی که سیزده سال عمر داشت، به عنوان داوطلب به ارتش بریتانیا در پرتغال ملحق شده و در جنگ شبه‌جزیره شرکت کرد. در ۲۴ ژوئن ۱۸۱۱، به عمر نزده سالگی، او نخستین مأموریت رسمی خود را به عنوان ستوان دوم در گردان یکم تیپ ۹۵ام تفنگداران (بعداً تیپ تفنگ/کت سبزهای سلطنتی) دریافت نمود. با استفاده از مهارت خود
سلطنتی) دریافت نمود. با استفاده از مهارت خود به عنوان یک نقشه‌کش بسیار ماهر، بعضاً او در اداره کل کارپردازی ارتش تحت هدایت سِر جورج موری توظیف می‌گردید. او در هنگام یورش به قلعه‌های سیوداد رودریگو، باداخوس و سان سباستیان و همچنین در نبردهای سالامانکا و پیرنه حضور داشت. متعاقباً، او مدال خدمت در ارتش را دریافت نمود که دارای خط‌های افقی بوده و نشان‌دهنده تعداد نبردهای او بود. زمانی که جنگ به پایان رسید، از میچل خواسته شد تا برای چهار سال در اسپانیا و پرتغال بماند و نقشه‌های میدان‌های جنگ را برای انبار نظامی
و نقشه‌های میدان‌های جنگ را برای انبار نظامی تکمیل نماید. وظایف وی همچنین شامل اتمام چندین نقشه‌برداری مهم بود که اتمام آن قبلاً به علت جریان داشتن جنگ در آن منطقه، غیرممکن بود. در ۱۰ ژوئن ۱۸۱۸، هنگامی که میچل هنوز در این سمت بود، با ماری بلانت (دختر ژنرال ریچارد بلانت) در لیسبون ازدواج نموده و به یک گروهان در فوج ۵۴ام ترفیع نمود. در تابستان ۱۸۱۹، او به بریتانیا بازگشته و وقت خود را کاملاً به اتمام نقاشی‌ها وقف کرد، اما بنا بر قطع شدن یارانه‌های حکومت او مجبور شد این کار را متوقف نماید. کاهش تأسیسات نظامی
شد این کار را متوقف نماید. کاهش تأسیسات نظامی پس از خروج ارتش اشغالی از فرانسه، میچل را مجبور کرد تا به‌طور نیمه-وقت کار کند. این کار مدت‌ها بعد، زمانی که میچل در میان سال‌های ۱۸۳۸ و ۱۸۴۰ در لندن به‌سر می‌برد، به اتمام رسید. نقاشی‌های تکمیل شده توسط جغرافی‌دان مقیم لندن، جیمز ویلد در ۱۸۴۱ میلادی تحت عنوان کتاب نقشه‌های جغرافیایی حاوی نبردهای اصلی، محاصره‌ها و رویدادهای جنگ شبه‌جزیره به چاپ رسید. این نقاشی‌ها که کیفیت بسیار بالایی دارند، منبع اصلی برای توپوگرافی جنگ شبه‌جزیره هستند. نیو ساوت ولز. میچل در
جنگ شبه‌جزیره هستند. نیو ساوت ولز. میچل در ۱۸۲۷ میلادی با حمایت سِر جورج موری به عنوان دستیار نقشه‌بردار کل نیو ساوت ولز گماشته شده و این حق به او داده شد تا جانشین جان اکسلی شود. اکسلی سال بعدی وفات کرد و میچل در ۲۷ می ۱۸۲۸، نقشه‌بردار کل شد. در این سمت خود، او کارهای زیادی برای بهبود کیفیت و دقت نقشه‌برداری انجام داد – کار حیاتی در مستعمرهٔ که قطعات بزرگ زمین جدیداً ایجاد شده و به ساکنین جدید به فروش می‌رسید. یکی از نخستین جاده‌های که تحت رهبری او ساخته شد، جاده بزرگ شمالی بود که در میان سال‌های ۱۸۲۶ و
شد، جاده بزرگ شمالی بود که در میان سال‌های ۱۸۲۶ و ۱۸۳۶ توسط کارگران اجباری ساخته شده و سیدنی را به منطقه هانتر وصل می‌کرد. جاده بزرگ جنوبی (حالا به آزادراه هیوم تغییر نام داده شده‌است) که نیز توسط کارگر اجباری ساخته شد، سیدنی و گولبورن را با هم وصل می‌کرد. او یادداشت «کارهای که در جاده‌سازی و کارهای عمومی تا ۱۸۵۵ میلادی در نیو ساوت ولز انجام داده بود» را حفظ می‌کرد، از جمله رسامی‌ها و برنامه‌های سیدنی، ایمو پلینز، کوه‌های آبی، گذرگاه وکتوریا، جاده‌های منتهی به باتورست، ویزمنز فیری و مردمان بومی استرالیا.
به باتورست، ویزمنز فیری و مردمان بومی استرالیا. میچل، هنگامی که به عنوان نقشه‌بردار کل خدمت می‌کرد، نقشه‌ها و برنامه‌های سیدنی از جمله دارلینگ پوینت، پوینت پایپر، شهر و بندرگاه جکسون را نیز به اتمام رساند. در ۱۸۳۴ میلادی، به او وظیفه سپرده شد تا نقشه نزده شهرستان را نقشه‌برداری نماید. نقشه‌ای که او ترتیب داد به حدی با مهارت و دقت انجام شده بود که به‌خاطر آن، لقب اشرافیه شوالیه به او داده شد. در همین ایام، تصویری از میچل که او را در اونیفورم سرگرد تیپ تفنگداران یکم، هنگ ۹۵ام نشان داده و با سوتی که برای
یکم، هنگ ۹۵ام نشان داده و با سوتی که برای تحرکات قوا استفاده می‌شد به کمال رسیده بود، نیز نقاشی شد. در جریان خدمت در نیو ساوت ولز، میچل چهار سفر اکتشافی نقشه‌برداری را که از نظر تاریخی قابل‌توجه و گسترده بود در مناطق داخلی شرق استرالیا انجام داد. سفر اکتشافی نخست. در ۱۸۳۱ میلادی، یک مجرم فراری به‌نام جورج کلارک «سلمان» (بنای یادبود وی در حومه باربرز لاگون، بوگابری، نیو ساوت ولز موجود است)، کسی که برای چندین سال با بومیان جزیره استرالیا (مردمان کامیلاروی) زندگی کرده بود، ادعا نمود که یک رود بزرگ به‌نام
زندگی کرده بود، ادعا نمود که یک رود بزرگ به‌نام کیندر از رشته‌کوه‌های لیورپول در نیو ساوت ولز به‌سوی دریا جریان دارد. چارلز استورت باور داشت که سیستم زهکشی مورای-دارلینگ، سیستم اصلی زهکشی نیو ساوت ولز را تشکیل می‌دهد و میچل می‌خواست استورت را غلط ثابت کند. میچل یک سفر اکتشافی را که متشکل از خود وی، دستیار نقشه‌بردار جرج بویل وایت و ۱۵ مجرم که در صورت رفتار خوب وعده بخشش به آنها داده شده بود، راه اندازی نمود. میچل ۲۰ گوساله نر، سه گاری چهار-چرخه سنگین، سه گاری سبک و نُه اسب را برای انتقال تدارکات با خود
گاری سبک و نُه اسب را برای انتقال تدارکات با خود گرفته و در ۲۴ نوامبر ۱۸۳۱ میلادی سفر خود را آغاز نمود تا این ادعا را تحقیق نماید. پس از رسیدن به ولومبی در هانتر ولی، دستیار نقشه‌بردار محلی به‌نام هینیج فینچ نیز ابراز علاقه نمود تا به این سفر اکتشافی بپیوندد و میچل نیز پیوستن او را تأیید کرد، اما به این شرط که تدارکات اضافی مورد نیاز را به‌دست آورده و بعداً به سفر بپیوندد. سفر اکتشافی به سمت شمال ادامه یافته و در ۵ دسامبر از رشته کوه‌های لیورپول بالا رفتند، در آنجا آنها قبیلهٔ بومی جزیره استرالیا را یافتند
در آنجا آنها قبیلهٔ بومی جزیره استرالیا را یافتند که از خانه اصلی خود در هانتر ولی فرار کرده بودند و از بیماری که ظاهراً آبله به‌نظر می‌رسید، رنج می‌بردند. سفر اکتشافی در ۸ دسامبر به کوئیریندی و در ۱۱ دسامبر به ایستگاه والامول در تامورت که در آن زمان شمالی‌ترین زیستگاه مردان سفیدپوست بود، رسید. میچل سفر خود به‌سوی شمال را در قلمرویی که هنوز مستعمره نشده بود، ادامه داد و یک مرد گامیلارای (بومیان جزیره استرالیا) به‌نام «آقای براون» راهنمای آنها بود. در اواسط دسامبر، آنها بقایای یک حصار دام و کلبه‌ای که توسط
دسامبر، آنها بقایای یک حصار دام و کلبه‌ای که توسط جرج کلارک و همکاران بومی وی ساخته شده بود را در منطقه‌ای که حالا موسوم به بوگابری است، یافتند. تا اوایل ژانویه ۱۸۳۲، گروه میچل در امتداد رود ناموی در حال سفر بودند، اما آقای براون در این مرحله آنها را تنها گذاشته بود. گروه میچل بدون اینکه راهنمای داشته باشند، به حرکت خود سمت شمال ادامه داده و در اواسط ژانویه توانستند به رود گویدیر برسند، جاییکه آنها یک روستای کوچک از مردمان بومی را یافتند که کلبه‌های آنها دارای بام‌های مخروطی شکل بود. آنها به امتداد رود
دارای بام‌های مخروطی شکل بود. آنها به امتداد رود گویدیر به سمت غرب ادامه دادند و تا اواخر ماه به رود باروان رسیدند. میچل به‌طور صحیح نتیجه‌گیری نمود که رود باروان به سمت رود دارلینگ امتداد می‌یابد و تصمیم گرفت تا دیگر جلو نرود. در این مرحله، فینچ در نهایت به گروه اصلی پیوست. فینچ به آنها خبر رساند که تدارکاتی که او به‌دست آورده بود توسط مردمان بومی در گورولی غارت شدند. دو مردی که او برای محافظت از تدارکات گذاشته بود نیز کشته شده بودند. تأثیر مستقیم این خبر این بود که میچل تصمیم گرفت تا سفر اکتشافی را ترک
این بود که میچل تصمیم گرفت تا سفر اکتشافی را ترک نموده و به جنوب بازگردد. گروه از راهی‌که رفته بودند دوباره بازگشتند اما در مسیر راه با گروه‌های بزرگی از مردمان بومی جزیره استرالیا، کنش‌های شدید اما صلح‌آمیز داشتند. آنها در ۱۸ فوریه به گورولی رسیدند، جاییکه میچل جسد دو مرد کشته شده را دفن نموده و توانسته بود برخی تجهیزات را نجات دهد. مردمان بومی که مرتکب قتل دو مرد شده بودند، در تلاشی برای استمالت از جرم خود، به گروه متوصل شده و نیزه‌های خود را به زمین گذاشته و زنان را برای مردان میچل پیشکش کردند. میچل
و زنان را برای مردان میچل پیشکش کردند. میچل پیشکش آنها را رد کرد اما راهنمایی آنها در رابطه موجودیت به یک راه برگشت سهل به رود ناموی را پذیرفت. میچل پس از اینکه به والامول بازگشت، وایت را به عنوان رهبری گروه اصلی گماشته و خود به‌طور شتابان به سیدنی برگشت. او به این باور رسید که ادعای کلارک در مورد رود کیندور واقعیت ندارد. چهارده سال بعد، میچل افشا کرد که مجرمین با زنان بومی وارد رابطه جنسی شده بودند.
وزارت دفاع اسپانیا () از وزارتخانه‌های دولت اسپانیا است، که در سال ۱۷۰۵ تأسیس شد و وظیفه برنامه‌ریزی، توسعه و اجرای دستورالعمل‌های کلی دولت در مورد سیاست دفاعی و مدیریت اداره نظامی را برعهده دارد. این وزارتخانه، نهاد اداری و اجرایی نیروهای مسلح اسپانیا است. طبق قانون اساسی سال ۱۹۷۸ پادشاه، فرمانده کل نیروهای مسلح اسپانیا است. او می‌تواند با مجوز کورتس جنرالز، اعلام جنگ یا صلح کند، مشروط بر اینکه این قانون توسط نخست‌وزیر نیز امضا شود. وزارت دفاع توسط وزیر دفاع، یکی از اعضای کابینه که مستقیماً به نخست‌وزیر
یکی از اعضای کابینه که مستقیماً به نخست‌وزیر وابسته است، ریاست می‌شود. در زیرمجموعه وزارت دفاع، پنج اداره اصلی تابعه وجود دارد: نیروهای مسلح به ریاست رئیس ستاد دفاع که به سه شاخه نظامی تقسیم می‌شود که توسط رئیس ستاد ارتش، رئیس ستاد نیروی دریایی و رئیس ستاد نیروی هوایی، رهبری می‌شوند؛ دبیرخانه دفاع (به ریاست وزیر کشور)؛ معاونت وزارت دفاع به ریاست معاون وزیر و دبیرخانه کل سیاست دفاعی به ریاست دبیرکل. علاوه بر این، مرکز اطلاعات ملی تابع وزارت دفاع است.
فرمانده ویلیام لویس هرندون (William Lewis Herndon) (زادهٔ ۲۵ اکتبر ۱۸۱۳ – درگذشتهٔ ۱۲ سپتامبر ۱۸۵۷) یکی از کاوشگران و دریانوردان سرشناس نیروی دریایی ایالات متحده بود. در سال ۱۸۵۱، او رهبری یک گروه اکتشافی آمریکایی را به درهٔ آمازون برعهده داشت که گزارشی به‌نام "کاوش در درهٔ آمازون" را تهیه کرد که به‌طور فراگیری در سال ۱۸۵۴ منتشر شد. هرندون به خصوص برای نجات ۱۵۲ زن و کودک، زمانی که در سپتامبر ۱۸۵۷، فرماندهی کشتی تجاری "سنترال آمریکا" را برعهده داشت، مورد توجه قرار گرفت. طی طوفان سه روزه در نزدیکی سواحل
توجه قرار گرفت. طی طوفان سه روزه در نزدیکی سواحل کارولینای شمالی، کشتی از کار افتاد. هرندون ترتیبی داد که تعدادی از زنان و کودکان، صحیح و سالم به کشتی دیگری انتقال داده شوند. هیچ راهی برای نجات کشتی نبود و هرندون ترجیح داد با بیش از ۴۰۰ مسافر و خدمه در کشتی بماند. کشتی در ۱۲ سپتامبر در نزدیکی کیپ هاتراس غرق شد. این حادثه، بزرگترین تلفات جانی یک کشتی تجاری در تاریخ ایالات متحده را رقم زد. دو سال بعد، دخترش الن لویس هرندون با چستر آلن آرتور، رئیس‌جمهور آتی ایالات متحده ازدواج کرد. اوایل زندگی و خانواده.
ایالات متحده ازدواج کرد. اوایل زندگی و خانواده. ویلیام لویس هرندون در فردریکزبرگ، ایالت ویرجینیا چشم به جهان گشود. او با فرانسیس الیزابت هانسبورو ازدواج کرد و صاحب دختری به نام الن لویس هرندون (همسر آتی چستر آلن آرتور) شدند که در کالپپر کورت هاوس، ویرجینیا متولد شد. نویسنده لوسی هرندون کراکت، نوهٔ برادرش بود. خدمت نیروی دریایی. هرندون در اول نوامبر ۱۸۲۸، دانشجوی نیروی دریایی شد. در سال ۱۸۳۴، دورهٔ دانشجویی خود را با موفقیت به پایان رساند و در سال ۱۸۴۱ به درجهٔ ناوبانی ارتقاء یافت. او از آن زمان تا سال ۱۸۴۲
ناوبانی ارتقاء یافت. او از آن زمان تا سال ۱۸۴۲ در اقیانوس آرام، آمریکای جنوبی، مدیترانه و آب‌های خلیج، دریاگردی کرد. از سال ۱۸۴۲ تا ۱۸۴۶، هرندون به همراه پسرخاله و شوهر خواهر خود، متیو فونتین موری، در انبار نقشه‌ها و تجهیزات رصدخانهٔ نیروی دریایی ایالات متحده خدمت کرد. آنها در آنجا نقشه‌های مربوط به اقیانوس‌شناسی را آماده می‌کردند و کارهایی که برای دریانوردی ایمن و دقیق در دریاها ارزشمند بود را انجام می‌دادند. در زمان جنگ مکزیک و آمریکا، هرندون با افتخار فرماندهی کشتی دو دکله "آیریس" را برعهده داشت. کاوش
کشتی دو دکله "آیریس" را برعهده داشت. کاوش در آمازون. در سال ۱۸۵۱، هرندون رهبری گروهی اکتشافی به درهٔ آمازون را برعهده داشت؛ منطقه‌ای وسیع که توسط اروپایی‌ها اکتشاف نشده بود، هرچند هزاران سال بود که قبایل بی‌شماری از افراد بومی در آنجا ساکن بودند. هدف از این سفر، تشخیص منابع تجاری و ظرفیت‌های دره بود. در ۲۱ مه ۱۸۵۱، هرندون به همراه ستوان لردنر گیبون و پنج مرد دیگر، از لیمادر پرو حرکت و وارد جنگل‌های آمازون شدند. پس از عبور از کوردیلرا، گیبون برای کاوش شاخه‌های بولیوی از رود آمازون از گروه جدا شد، در حالی که
بولیوی از رود آمازون از گروه جدا شد، در حالی که هرندون به کاوش شاخهٔ اصلی ادامه داد. هرندون پس از طی مسیر ۴۳۶۶ مایلی (۷۰۲۶ کیلومتری) که او را از طبیعت بکر و از سطح دریا به ارتفاعات ۱۶۱۹۹ فوتی (۴۹۳۷ متری) برد، در ۱۱ آوریل ۱۸۵۲ به شهر پارا در برزیل رسید. در ۲۶ ژانویه ۱۸۵۳، هرندون گزارشی جامع و مصور در ۴۱۴ صفحه به وزیر نیروی دریایی، جان پی کندی ارائه کرد. این گزارش توسط نیروی دریایی در سال ۱۸۵۴ با عنوان کاوش درهٔ آمازون منتشر شد. نیروی دریایی دستور داد که «۱۰۰۰۰ نسخهٔ اضافی از این گزارش برای مجلس سنا چاپ
«۱۰۰۰۰ نسخهٔ اضافی از این گزارش برای مجلس سنا چاپ شود». این گزارش به‌طور فراگیری پخش و در آثاری دربارهٔ قوم‌شناسی و تاریخ طبیعی به آن استناد شد. کشتی بخار سنترال آمریکا. هرندون پس از دو سال خدمت در کشتی‌های جنگی پوتوماک و سان جاسینتو، در سال ۱۸۵۵، فرماندهٔ کشتی بخار سنترال آمریکا، متعلق به شرکت پُست آتلانتیک، در مسیر نیویورک به اسپینوالدر پاناما، شد. کاپیتان‌های نیروی دریایی به فرماندهی کشتی‌های بخار پُستی در مسیرهای اقیانوس‌اطلس و اقیانوس آرام منصوب می‌شدند. این کشتی‌ها توسط شرکت‌هایی که تحت قرارداد با
این کشتی‌ها توسط شرکت‌هایی که تحت قرارداد با دولت فدرال بودند، اداره و نگهداری می‌شدند. در آن زمان، این کشتی‌های بخار مقادیر زیادی طلا را از نواحی زرخیز کالیفرنیا به شهرهایی در کرانهٔ شرقی و ضرابخانهٔ ایالات متحده در فیلادلفیا منتقل می‌کردند. (سنترال آمریکا نام جدید جورج لاو و اسپینوال نام انگلیسی کلون، پاناما بود). هرندون در حال انتقال حدود ۱۵ تُن طلا (در آن زمان به ارزش ۲٬۰۰۰٬۰۰۰ دلار) و ۴۷۴ مسافر که بسیاری از آنها کالیفرنیایی و در حال بازگشت به کرانهٔ شرقی بودند و همچنین ۱۰۱ خدمه بود. چند روز پس از ترک
بودند و همچنین ۱۰۱ خدمه بود. چند روز پس از ترک کوبا در ۷ سپتامبر ۱۸۵۷، کشتی با طوفان سه روزه در نزدیکی کیپ هاتراس مواجه شد. شدت طوفان پیوسته افزایش می‌یافت. تا ۱۲ سپتامبر، کشتی سنترال آمریکا از طریق چندین نشتی به دلیل عدم وجود دیواره‌های ضدآب و از کارافتادگی، لبریز از آب شد. آب جمع‌شده در انبار کشتی باعث خاموشی دیگ‌های بخار شد و پمپ‌های محرکه را از کار انداخت. هرندون متوجه شد که کشتی در حال غرق شدن است. او پرچم کشتی را وارونه به اهتزاز درآورد، به این امید که کشتی دیگری آنها را ببیند. در ساعت ۲ بعد از ظهر،
کشتی دیگری آنها را ببیند. در ساعت ۲ بعد از ظهر، کشتی مرین از هند غربی برای کمک به مسافران از راه رسید. کشتی مرین ظرفیت پذیرش همهٔ مسافران و خدمه را نداشت. فرمانده هرندون بر سوارکردن زنان و کودکان به قایق‌های نجات برای انتقال به کشتی مرین نظارت کرد. او ساعت خود را به یکی از زنان مسافر داد تا برای همسرش بفرستد و به او بگوید که نمی‌توانست کشتی را ترک کند در حالی که هنوز آدم روی کشتی بوده‌است. بیشتر زنان و کودکان به سلامت به کشتی مرین رسیدند. نگرانی هرندون برای مسافران و خدمه‌اش به نجات ۱۵۲ نفر از ۵۷۵ سرنشین
مسافران و خدمه‌اش به نجات ۱۵۲ نفر از ۵۷۵ سرنشین کشتی کمک کرد. مردان کشتی سنترال آمریکا سعی کردند با شکستن قطعات چوبی، تخته‌های شناور درست کنند، به این امید که از غرق شدن جان سالم به در ببرند. بعدها تعدادی از آنها توسط کشتی‌های عبوری نجات یافتند، اما بیشتر ۴۲۳ نفر باقی مانده در کشتی جان باختند که بزرگترین تلفات جانی یک کشتی تجاری در تاریخ ایالات متحده بود. بازماندگان فاجعه گزارش کردند که آخرین بار فرمانده هرندون را با لباس فرم دیده‌اند که کنار اتاقک دیدبانی کشتی ایستاده و دستش روی نردهٔ کشتی بود و کلاهش را
کشتی ایستاده و دستش روی نردهٔ کشتی بود و کلاهش را به نشانهٔ احترام در دست داشت و در حالی که کشتی به یک سو کج و در حال غرق شدن بود، سرش را به نشانهٔ نیایش خم کرده بود. فاجعهٔ کشتی و از دست دادن مقدار زیادی طلا که بانک‌ها هنوز به آن وابسته بودند، به وحشت مالی ۱۸۵۷ در ایالات متحده منجر شد. بقایای کشتی در سال ۱۹۸۷ در کاوش‌های گنج‌یابی پیدا شد. میراث. یاد و خاطرهٔ هرندون به طرق مختلف تجلیل شده‌است:
گارد سلطنتی اسپانیا () یگان پیاده‌نظام زیرمجموعه نیروهای مسلح اسپانیا است، که در سال ۱۵۰۴ تأسیس شد و وظیفه آن حفاظت از پادشاه اسپانیا و اعضای خانواده سلطنتی می‌باشد. گارد سلطنتی اسپانیا یک هنگ مستقل از نیروهای مسلح اسپانیا است که به حفاظت از پادشاه اسپانیا و اعضای خانواده سلطنتی اسپانیا اختصاص دارد. این یگان در حال حاضر از ۱۵۰۰ سرباز تشکیل شده است. در حالی که گارد در رژه‌ها و سایر رویدادهای تشریفاتی شرکت می‌کند، یک واحد رزمی کاملاً کاربردی است. اعضای آن از رده‌های هر سه شاخه نیروهای مسلح اسپانیا استخدام
رده‌های هر سه شاخه نیروهای مسلح اسپانیا استخدام می‌شوند و همان آموزش‌های رزمی سربازان عادی را دریافت می‌کنند. گارد سلطنتی از واحدهای متنوعی تشکیل شده است: یک گروهان پیاده‌نظام تفنگداران دریایی از نیروی دریایی اسپانیا، یک گروهان چترباز از نیروی هوایی اسپانیا و یک گروهان پیاده‌نظام از ارتش اسپانیا و سایر واحدها.
«...و کیسه در رودخانه است» سومین قسمت از فصل اول مجموعه تلویزیونی آمریکایی "بریکینگ بد" است. این قسمت به نویسندگی وینس گیلیگان و کارگردانی آدام برنستین در ۱۰ فوریه ۲۰۰۸ از شبکه ای‌ام‌سی در ایالات متحده و کانادا پخش شد. داستان. والت و جسی بقایای خونین امیلیو را تمیز می‌کنند در حالی که کریزی-۸ در زیرزمین به هوش می‌آید. در حین صحبت با والت، کریزی-۸ فاش می‌کند که جسی به او و امیلیو دربارهٔ زندگی شخصی والت گفته‌است. سپس والت با جسی روبرو می‌شود، در حالی که مت‌آمفتامین می‌کشد، جسی او را سرزنش می‌کند که به پایان
می‌کشد، جسی او را سرزنش می‌کند که به پایان معامله‌اش بر سر این دو عمل نکرده و آنجا را ترک می‌کند. در همین حال، اسکایلر به ماری می‌گوید که در حال کار بر روی یک داستان کوتاه جدید با شخصیتی معتاد است و او از او دربارهٔ ماری جوآنا می‌پرسد. ماری فرض می‌کند که اسکایلر فکر می‌کند والت جونیور در حال مواد کشیدن است، اما اسکایلر اصرار دارد که او فقط در مورد داستان خود صحبت می‌کرد. ماری از هنک می‌خواهد که والت جونیور را مستقیماً بترساند، و او را وادار می‌کند تا والت جونیور را به راه‌سرا ببرد تا نشان دهد که چگونه
جونیور را به راه‌سرا ببرد تا نشان دهد که چگونه مت‌آمفتامین دندان‌های یک فاحشه را نابود کرده‌است. والت به اسکایلر تلفن می‌زند تا از دیر آمدنش عذرخواهی کند و به دروغ ادعا می‌کند که در کارواش کار می‌کند. اسکایلر به والت اطلاع می‌دهد که می‌داند دو هفته قبل کارش را در آنجا ترک کرده و با عصبانیت به او می‌گوید که به خانه نیاید. والت مزایا و معایب کشتن کریزی-۸ را می‌سنجد، سپس در حالی که برایش ساندویچ می‌برد، در طبقه زیرزمین می‌افتد و بشقاب را خرد می‌شود. پس از اینکه به هوش می‌آید، والت به کریزی-۸ می‌گوید که سرطان