payamvha/North_RAG huggingface dataset:
روش گسترده‌تر اجرای قانون از طریق تحقیر اجتماعی را تشکیل می‌دادند. یک جایگزین رایج، حکم دادگاه برای بازخوانی جنایات یا گناهان شخص بعد از مراسم عشای ربانی یا در بازار در روز بازار یا اقدام غیررسمی مانند گونه‌ای سواری بود. این ابزارها معمولاً تولید محلی و بدون طراحی استاندارد بودند. بیشتر آنها صرفاً صندلی‌هایی بودند که می‌توانستند مجرم را به آن‌ها ببندند و بر در خانه یا محل جرمش ظاهر کنند.
فردریک تئودور فون فریریشس (؛ ۲۴ مارس ۱۸۱۹ –۱۴ مارس ۱۸۸۵) پزشک آسیب‌شناس اهل آلمان بود. او دانش‌آموختهٔ رشتهٔ پزشکی در دانشگاه گوتینگن بود و پس از فارغ‌التحصیلی، مدتی به عنوان بینایی‌سنج و عینک‌ساز در شهر آوریش کار کرد. سپس به مقام استادی دانشگاه کیل (۱۸۵۰) و دانشگاه برسلاو (۱۸۵۲) رسید و سرانجام در سال ۱۸۴۶ به دانشگاه گوتینگن بازگشت. وی در سال ۱۸۵۹ جانشین یوهان لوکاس شونلاین گردید و پزشک ارشد شاریته شد. از میان برخی از دستیاران و شاگردان مشهور او، می‌توان به پاول ارلیش، پاول لانگرهانس و هاینریش کوئینکه اشاره
ارلیش، پاول لانگرهانس و هاینریش کوئینکه اشاره کرد. فون فریریشس مشارکت‌های مهمی در علم پزشکی داشت، به‌ویژه شهرتش در زمینهٔ پژوهش‌هایی در بر روی بیماری‌های کلیه و کبد است. وی نخستین درسنامهٔ جامع نفرولوژی را در آلمان منتشر کرد. وی نخستین توصیف علمی را از «دژنرسانس پیشروندهٔ ارثی هپاتولنتیکولار» ارائه کرد که امروزه به نام بیماری ویلسون شناخته می‌شود. او همچنین اسیدهای آمینه لوسین و تیروزین را در ادرار مبتلایان به آتروفی زرد کبدی کشف کرد. علاوه بر اینها، او تغییرات کالبدشناسی کبد را در مبتلایان به سیروز و
تغییرات کالبدشناسی کبد را در مبتلایان به سیروز و مالاریا شرح داد. فون فریریشس پژوهش‌های پیشگامانه‌ای در مورد بیماری ام‌اس انجام داد و نیستاگموس را به‌عنوان یکی از علائم این بیماری شرح داد. او همچنین یکی از نخستین کسانی بود که یک توصیف بالینی از ارتباط میان ام‌اس و برخی اختلالات ذهنی ارائه کرد.
روبرت فوریپ (؛ – ) پزشک و کالبدشناس اهل آلمان بود. وی در رشتهٔ پزشکی در شهر بن تحصیل کرد و کمی بعد در دپارتمان آسیب‌شناسی به‌عنوان کالبدشکاف و مسئول نگهداری، در بیمارستان شاریته مشغول به کار شد. از شاگردان او در اینجا می‌توان به رودلف ویرشو اشاره کرد که در سال ۱۸۴۷ چایگزین او شد. روبرت فوریپ کتاب «"شرحی بر بیماری‌های جلدی"» توماس بیتمن را به آلمانی ترجمه کرد و سپس یا کار ترجمهٔ آثار پزشکی غیرآلمانی ادامه داد که از جمله می‌توان به ترجمهٔ کتاب‌های استلی کوپر و گیوم دوپوئیتران اشاره کرد. در سال ۱۸۴۳ میلادی،
و گیوم دوپوئیتران اشاره کرد. در سال ۱۸۴۳ میلادی، فوریپ نخستین توصیف از نوعی اختلال را ارائه داد که بعدها به نام فیبرومیالژیا شناخته شد و شرح داد که در این بیماری، «رماتیسم دردناک به همراه نقاط سفت» وجود داد که در بسیاری از نقاط بدن قابل لمس است.
ویلهلم گریزینگر (؛ – ) متخصص اعصاب، روان‌پزشک و پزشک اهل آلمان بود. او در سال ۱۸۴۵، درسنامه جامع و مشهور خود را به نام «آسیب‌شناسی و درمان بیماری‌های روانی» (Die Pathologie und Therapie der psychischen Krankheiten) منتشر کرد. ویلهلم از شاگردان یوهان لوکاس شونلاین در دانشگاه زوریخ بود. او در دههٔ ۱۸۵۰ به مصر رفت و در آنجا رئیس دانشگاه پزشکی قاهره و پزشک شخصی عباس حلمی یکم شد. وی در سال ۱۸۵۴ به آلمان بازگشت و استاد رشتهٔ پزشکی در دانشگاه توبینگن شد. ویلهلم سپس در سال ۱۸۶۵ به برلین رفت و جانشین موریتس هاینریش
در سال ۱۸۶۵ به برلین رفت و جانشین موریتس هاینریش رومبرگ به‌عنوان رئیس شاریته شد. فرهنگستان پادشاهی علوم سوئد در سال ۱۸۶۸ او را به‌عنوان یکی از اعضای خارجی خود پذیرفت. «نشانهٔ گریزینگر» در پزشکی نامش را از این پزشک آلمانی می‌گیرد که به قرمزی و ورم بخش پستانکی استخوان گیجگاهی به علت ترومبوز عفونی «سیاه‌رگ بیرون‌دهندهٔ ماستوئید» و ترومبوفلبیت سینوس سیگموئید گفته می‌شود.
یواخیم فردریش هنکل (؛ ۴ مارس ۱۷۱۲ – ۱ ژوئیهٔ ۱۷۷۹) جراح اهل آلمان و یکی از پزشکان بیمارستان مشهور شاریته بود. او در سال ۱۷۶۹ میلادی، نخستین عمل سزارین را با انجام شکافی بر روی خط سفید یک زن باردار انجام داد. با آنکه نوزاد زنده ماند، اما مادر اندکی بعد و احتمالاً به‌سبب بروز التهاب صفاق درگذشت. این جراحی چنان خبرساز شد که فریدریش دوم، هنکل را به مقام استادی جراحی و مشاور سلطنتی منصوب کرد. هنکل از سال ۱۷۷۳ تا ۱۷۷۹، رئیس بیمارستان شاریته بود. کتاب او با عنوان «"مشاهدات پزشکی و جراحی"» در سال ۱۷۴۴ منتشر شد.
اوتو هویبنر (؛ – ) متخصص پزشکی داخلی، طب اطفال و استاد دانشگاه اهل آلمان بود. وی دانش‌آموختهٔ رشتهٔ پزشکی در دانشگاه لایپزیگ بود و در سال ۱۸۶۷ دستیار کارل راینهولد آوگوست ووندرلیش در لایپزیگ شد. او بعدها یک بیمارستان کودکان بنیان نهاد و در سال ۱۸۹۱ به ریاست بخش پزشکی کودکان دست یافت. وی در سال ۱۸۹۴ به برلین رفت و درآنجا رئیس بخش اطفال بیمارستان شاریته شد. هویبنر یکی از پدران رشتهٔ پزشکی کودکان است. او علاوه بر مشارکت‌های مهمش در زمینهٔ بیماری‌های عفونی و بیماری‌های گوارشی، نفش به‌سزایی در کاهش مرگ‌ومیر
بیماری‌های گوارشی، نفش به‌سزایی در کاهش مرگ‌ومیر نوزادان بیمارستان شاریته داشت و روش‌های عاری از عفونت و استریل را در این بیمارستان پیش گرفت. هویبنر با همکاری ماکس روبنر، به پژوهش دربارهٔ متابولیسم انرژی در نوزادان پرداخت و مفهوم «ضریب تغذیه» را مطرح کرد. او در کنار ادوارد هاینریش هینوخ از نخستین کسانی بود که از آنتی توکسین دیفتری که اخیراً توسط امیل آدولف فون برینگ ساخته شده بود، استفاده کرد. او همچنین یکی از نخستین کسانی بود که «التهاب پوشش درونی سرخرگ در اثر سیفلیس» را شرح داد که امروزه به نام «بیماری
اثر سیفلیس» را شرح داد که امروزه به نام «بیماری هویبنر» شناخته می‌شود. همچنین «سرخرگ هویبنر» هم نامش را از این پزشک می‌گیرد و یکی از سرخرگ‌های مغزی است که از محل اتصال بخش‌های A1 و A2 سرخرگ مغزی پیشین منشعب می‌شود.
راهل هیرش (؛ – ) پزشک اهل آلمان و استاد دانشگاه در مرکز آموزشی و بیمارستان شاریته بود. در سال ۱۹۱۳ میلادی، وی نخستین زنی بود که در پادشاهی پروس به مقام استادی پزشکی رسید. اینک یک تندیس برنزی در سالن سخنرانی قدیمی بیمارستان شاریته به افتخار او وجود دارد. همچنین خیابانی را در برلین در مقابل ایستگاه راه‌آهن مرکزی برلین به نام او کرده‌اند تا نقش او در جامعهٔ این شهر از یاد نرود.
آنتون لودویگ ارنست هورن (؛ – ) روان‌پزشک، روان‌درمانگر و استاد دانشگاه اهل آلمان بود. وی دانش‌آموختهٔ رشتهٔ پزشکی در دانشگاه گوتینگن بود و بعدها استاد همین رشته در دانشگاه هاله-ویتنبرگ و دانشگاه فریدریش-آلکساندر ارلانگن-نورنبرگ شد. یکی از شاگردان مشهور او موریتس هاینریش رومبرگ بود. وی از سال ۱۸۰۶ یکی از پرشکان بیمارستان شاریته بود و یکی از نخستین روان‌پزشک‌های این مرکز آموزشی-درمانی محسوب می‌شد. او در سال ۱۸۰۳ یک درسنامهٔ کاربردی در زمینهٔ داروی‌های تجویزی با عنوان «"کتابچه راهنمای فارماکولوژی عملی برای
با عنوان «"کتابچه راهنمای فارماکولوژی عملی برای پزشکان و جراحان"» (Handbuch der praktischen Arzneimittellehre für Ärzte und Wundärzte) منتشر کرد. وی همچنین یکی از نخستین کسانی بود که بیماری تابس دورسالیس را شرح داد.
گیرو هوتر (؛ زادهٔ ) هماتولوژیست اهل آلمان است. او و تیمش موفق شدند مغز استخوانی را که فاقد یکی از گیرنده‌های مهم اچ‌آی‌وی بود، به تیموتی ری براون که آلوده به اچ‌آی‌وی و مبتلا به سرطان خون بود، پیوند زد. کمی بعد، سطح ویروس اچ‌آی‌وی در بدن این فرد شروع به افت نمود و آنقدر کاهش یافت که دیگر قابل ردیابی نبود. این درمان بازتاب گسترده‌ای در رسانه‌ها داشت و گیرو هوتر را «برلینی سال ۲۰۰۸» لقب دادند. گیرو هوتر از پزشکان متخصص خون در بیمارستان شاریته است.
فردریش یولی (؛ – ) روان‌پزشک، متخصص اعصاب و استاد دانشگاه اهل آلمان بود. وی فرزند فیزیک‌دان آلمانی فیلیپ فون یولی بود. او دانش‌اموختهٔ رشتهٔ پزشکی در دانشگاه گوتینگن و دانشگاه لودویگ ماکسیمیلیان مونیخ بود. او در سال ۱۸۷۳ به ریاست کلینیک روانپزشکی استراسبورگ منسوب و جانشین ریشارد فون کرافت-ابینگ شد. وی در سال ۱۸۹۰ جانشین کارل فریدریش اتو وستفال در بیمارستان شاریته و رئیس بخش عصب‌روان‌پزشکی این مرکز آموزشی-درمانی شد. شهرت او به واسطهٔ پژوهش‌های پیشگامانه‌اش در زمینهٔ میاستنی گراویس و جنبه‌های الکتروفیزیولوژیک
زمینهٔ میاستنی گراویس و جنبه‌های الکتروفیزیولوژیک خستگی ناشی از این بیماری است.
بایگانی جراحی لانگنبک (؛ ) که در سال ۱۸۶۰ توسط برنهارت فون لانگنبک پایه‌گذاری شد، قدیمی‌ترین ژورنال پزشکی رشتهٔ جراحی در جهان است. این مجلهٔ علمی، ژورنال رسمی چندین انجمن جراحی اروپایی است. سردبیر کنونی آن «مارکوس و. بوشلر» از دانشگاه دانشگاه هایدلبرگ است. این ژورنال به زبان آلمانی بود، اما از سال ۱۹۹۸ میلادی، منحصراً به زبان انگلیسی منتشر می‌شود. مطابق گزارش استنادی مجلات، ضریب تأثیر این ژورنال در سال ۲۰۲۰ میلادی، ۳٫۴۴۵ بود. خلاصه مقالات و اندکس‌های این ژورنال را می‌توان در اینفوترک، چکیده‌های زیست‌شناختی،
را می‌توان در اینفوترک، چکیده‌های زیست‌شناختی، صنایع ابسکو، مدلاین/پاب‌مد، نمایه استنادی علوم و اسکوپوس یافت.
رزماری اشه (زاده ۲۸ مارس ۱۹۵۳) بازیگر انگلیسی و خواننده اپرا است. رزماری قبل از تحصیل در آکادمی سلطنتی موسیقی و مرکز اپرای لندن از مدرسه Grammar Lowestoft فارغ التحصیل شد. رزماری اشه در کنسرواتوار سلطنتی اسکاتلند، آکادمی سلطنتی موسیقی، مدرسه بازیگری گیلدفورد، مدارس آموزشی هنر، آکادمی تئاتر موزیکال و مدرسه تئاتر موزیکال لندن تدریس کرده است.
به دنبال تسخیر ایران به‌دست عرب‌های مسلمان که حدود دو قرن به طول انجامید، به تدریج زبان عربی جای زبان پهلوی (پارسی میانه) را گرفت. پس از آن‌که کتاب‌های پهلوی را ایرانیان مسلمان‌شده به عربی ترجمه کردند، کم‌کم، زبان عربی به زبان اهل قلم، نویسندگان، شاعران و فیلسوفان تبدیل شد و کاتبان و میرزاها نیز زبان عربی را برای انجام کارهای خود برگزیدند. در این دوره به تدریج، وام واژه‌های عربی زیادی وارد زبان فارسی شد و برخی واژه‌های پارسی نیز به زبان عربی راه یافت. با وجود این، ورود واژه‌های عربی به فارسی سبب دگرگونی
وجود این، ورود واژه‌های عربی به فارسی سبب دگرگونی کامل ساختار دستوری زبان پارسی نشد. در سده‌های اخیر کوشش‌های مقطعی برای پالودن زبان فارسی از واژه‌های عربی انجام شد؛ به‌ویژه در دوران پهلوی تلاش‌های سازمان‌یافته‌ای در این زمینه صورت گرفت. بسیاری از تأثیرات زبان عربی بر زبان فارسی از آنجایی حاصل می‌گردند که در الفبای زبان عربی چهار حرف «گ چ پ ژ» وجود ندارد؛ و عرب‌زبان‌ها، به جای این ۴ حرف، بیشتر حرف‌های «ف ک ز ج، تش، ق» را استفاده می‌کنند؛ و همچنین حرف «ک» از زبان فارسی را نیز گاهی با حرف «گ» به‌صورت یکسان
زبان فارسی را نیز گاهی با حرف «گ» به‌صورت یکسان معرب می‌سازند. درمورد «و» فارسی نیز عموماً آن را به «ف» تبدیل می‌کنند؛ به‌کار نبردن این حرف‌ها به‌خودیِ خود در یک زبان ایراد به‌شمار نمی‌رود، اما پس از ورود اسلام به ایران، الفبای عربی برای نوشتن خط فارسی به‌کار گرفته شد. هجوم زبان عربی باعث ایجاد تغییراتی در زبان فارسی شد و سبب فراموشی و گاهی نابودی برخی از واژه‌های ایرانی شده‌است. این دگرگونی در زبان فارسی تا آن اندازه گسترش یافته که حتی نام زبان «پارسی» به «فارسی» تغییر یافته‌است. برخی از لغات تغییر یافته
«فارسی» تغییر یافته‌است. برخی از لغات تغییر یافته در زبان پارسی، به‌دلیل نبودِ گ چ پ ژ در زبان عربی: خط پارسی کنونی، فارسی‌شدهٔ خط عربی /کوفی و بصری (حیره) است که چهار حرف «پ»، «ژ»، «گ» و «چ» بدان افزوده شده‌است. خط حیره یا کوفی متأثر از خط پهلوی و اوستایی بوده‌است. در یک تجربهٔ آزمایشی دایرهٔ کلمات مصنوعات فرهنگی، در میان چهار نمونه از چهار زبان با کلمات عربی، ۵۲ درصد کلمات اسپانیایی از زبان عربی اقتباس شده‌بود و این میزان در زبان پارسی تنها ۱۴ درصد بوده‌است. اما بر اساس این تجربهٔ آزمایشی، میزان کلمات
اما بر اساس این تجربهٔ آزمایشی، میزان کلمات عربی در زبان فنیِ اسپانیایی در زندگی روزمره، ۸ درصد و در زبان پارسی ۲۴ درصد بود. ژان پِری می‌افزاید: اغلب واژگان عربی که در فارسی کاربرد دارند، به‌عنوان مترادف به‌کار می‌روند؛ برای نمونه، واژه «مریضِ» عربی با «بیمارِ» پارسی که می‌توانند یا در بسیاری از موارد به پارسی ترجمه شوند یا پیشتر ترجمه شده‌اند؛ همچون «تعلیم» که به «آموزش» تبدیل شده‌است. پیشینه تازی‌گرایی. پس از آنکه عرب‌های مسلمان بر ایران دست یافتند، سرانجام در زمان خلافت اموی، نخستین بار با فرمان حجاج بن
در زمان خلافت اموی، نخستین بار با فرمان حجاج بن یوسف ثقفی فرماندار عراق و سپس همه نیمه شرقی خلافت اسلامی اموی در زمان عبدالملک بن مروان، در سال ۶۹۷ میلادی، زبان نوشتاری پهلوی از "دیوان" (فهرست باج و جزیه) زدوده و عربی جایگزین آن شد تا دامنه گسترش زبان و فرهنگ عربی دیوانسالاری را نیز دربرگیرد. بدین‌گونه دبیران و دیوان‌سالاران عراق، ناگزیر عربی را برای نگهداری آمار باج و خراج برگزیدند. راه آغازین برای بازیابی زبان فارسی. در خراسان بزرگ که فرایند پذیرش جزیه (مالیات اهل کتاب) و خراج (مالیات زمین) به گونهٔ
(مالیات اهل کتاب) و خراج (مالیات زمین) به گونهٔ آشتی‌جویانه روی داده و به اندازه پایدار سالانه‌ای مرزبندی شده بود، از آنجا که گردآورندگان آن بومی بوده و با پیشوایان دینی زرتشتی _که همچنان به پهلوی می‌نوشتند_ همکاری می‌کردند، چنین نکردند و این روند تا پایان خلافت اموی رخ نداد؛ حتی تلاش‌های نصر بن سیار نیز در این زمینه ناکام ماند. با آنکه زبان گفتاری مردمان ایران همچنان فارسی ماند، پس از آنکه برای پاسداری از فرهنگ ایرانی کتاب‌های پهلوی به‌دست ایرانیان مسلمان‌شده به عربی ترجمه‌شد، کم‌کم زبان عربی به زبان
به عربی ترجمه‌شد، کم‌کم زبان عربی به زبان نوشتاری نویسندگان، شاعران و فیلسوفان تبدیل شد. در این دوره، اندک‌اندک بسیاری از واژه‌های عربی وارد زبان فارسی شد و برخی واژه‌های فارسی نیز به زبان عربی راه یافت؛ دسته‌ای از واژگان فارسی نیز با دگرگونی‌هایی به‌سان واژه‌سازی عربی دوباره به نوشته‌های فارسی راه گشودند. بازیابی زبان فارسی پس از ورود زبان عربی. یعقوب لیث صفاری سرایندگان دربار خود را به فارسی سرودن به جای عربی سرایی واداشت. ابوعلی بلعمی وزیر دانشمند سامانی بود که با ترجمه "تاریخ طبری" ("تاریخ بلعمی") و
بود که با ترجمه "تاریخ طبری" ("تاریخ بلعمی") و برانگیختن، زمینه‌سازی و همکاری در نخستین ترجمه فارسی قرآن با "ترجمه" "تفسیر طبری" این روال را پاس داشت و گسترانید. پس از وی فردوسی در "شاهنامه" این روند را به اوج رسانید. در این راه با رویکرد برابرسازی و واژه سازی، تلاشها در زمینه پیراستن زبان پارسی از واژگان عربی به دست دانشمندانی مانند ابن سینا (در "دانشنامه علایی/رساله ای در شناخت نبض/رساله ای در ماهیت نفس/ظفرنامه")، ابوریحان بیرونی (کتاب دوزبانه "التفهیم فی صناعه التنجیم)" روی داد و شاگردان ابن سینا همچون
صناعه التنجیم)" روی داد و شاگردان ابن سینا همچون مترجم گمنام "رساله حی بن یقظان"، ابوعبید جوزجانی (دنباله "دانشنامه علایی") و دیگران پس از وی مانند ناصرخسرو "(زاد المسافرین، جامع الحکمتین، وجه دین، گشایش و رهایش")، بابا افضل کاشانی ("مدارج الکمال، ره انجام‌نامه، ساز و پیرایهٔ شاهان" پرمایه ، ...) غزالی "(کیمیای سعادت)،" خواجه نصیر توسی "(اخلاق ناصری)" آن را دنبال کردند. جایگاه کاربرد واژه‌های عربی در زبان فارسی. برابر برخی آمارهای نیازمند بررسی، در گفتگوهای روزانه ۱۰–۱۵٪ واژه‌ها خاستگاه عربی دارند. در زبان
روزانه ۱۰–۱۵٪ واژه‌ها خاستگاه عربی دارند. در زبان نوشتاری این نرخ وام‌واژه‌های عربی به ۲۵٪ می‌رسد و در واژه‌نامه‌ها این بسامد نزدیک به ۴۰٪ از واژگان زبان فارسی را دربر می‌گیرد؛ گرچه بسیاری از آن‌ها خود ریشه در پارسی میانه و گاه اوستایی داشته و پیشتر در زمان ساسانیان (گاهی به میانجی زبان آرامی) و سپس در دوران نویسندگان ایرانی آغاز دوران اسلامی با دگرگونی‌هایی به زبان فارسی راه پیدا کرده‌اند. شمار فراوانی از آنها نیز که در واژه‌نامه‌هایی همچون "لغتنامه دهخدا" یا "برهان قاطع" آمده‌اند، سالهاست که کاربرد خود
یا "برهان قاطع" آمده‌اند، سالهاست که کاربرد خود را از دست داده‌اند. در این میان، بسیاری واژه‌ها نیز تنها در چند کتاب انگشت‌شمار کهن از نوشته‌های سخت و پیچیده روزگار گذشته (نثر مصنوع و مزیّن یا فنی و متکلف) مانند "مرزبان‌نامه، یکی از ترجمه‌های کلیله و دمنه" نوشته "نصرالله منشی" یا نوشته‌های تازه‌تری مانند "جهانگشای نادری" و "درّه نادره" نوشته میرزا مهدی منشی استرآبادی آمده و با آنکه دورافتاده و کم‌کاربرد بوده‌اند، در واژه‌نامه‌هایی همچون لغتنامه دهخدا و برهان قاطع فهرست شده‌اند، ولی در زمان خود نیز کاربرد
قاطع فهرست شده‌اند، ولی در زمان خود نیز کاربرد چندانی نداشته‌اند. دگرگونی زبان فارسی پس از ورود زبان عربی. هر زبانی بر حسب نیازهای خود، واژه‌هایی از زبان‌های بیگانه به وام می‌گیرد. این وامگیری نه تنها به خودی خود، خطری برای زبان وام‌گیرنده نیست، بلکه به پختگی و باروری آن نیز می‌افزاید. چنانچه در طی چهارده سده، ده‌ها هزار واژه و اصطلاح به تدریج از زبان عربی وارد زبان فارسی شده‌است و توانایی آن را برای بیان ظریفترین دقایق فکری و معنوی و هماهنگی با پیچیده‌ترین مسائل فرهنگی و علمی جهان فراهم کرده‌است. با این
مسائل فرهنگی و علمی جهان فراهم کرده‌است. با این همه، اگر ورود واژه‌های بیگانه به زبان، انبوه باشد و مهم‌تر از آن اگر هر واژه نه به‌تنهایی، بلکه همراه مشتقّات و ترکیبات خود در زبان نفوذ کند، ممکن است ساخت واژگان را تغییر دهد و اشتقاق واژه‌ها در زبان وام‌گیرنده تابع زبان وام‌دهنده شود. مانند واژه‌های نزاکت که از روی کلمهٔ «نازک» فارسی و فلاکت که ظاهراً از روی «فلک‌زدگی» در فارسی ساخته شده‌است یا برخی از واژه‌های فارسی مانند «کفش، کلاه، و مُهر» که به پیروی از قواعد عربی به صورت صیغهٔ مبالغهٔ «کفاش» و اسم
از قواعد عربی به صورت صیغهٔ مبالغهٔ «کفاش» و اسم مفعول «مکّلا» و «ممهور» درآمده است. نفوذ زبان‌های بیگانه، به‌ویژه از آنجا باعث نگرانی است که دگرگونی‌های ساختی به بار آورد؛ یعنی در دستور زبان نفوذ کند. برخی از قواعد دستوری زبان عربی، علاوه بر تأثیراتی که در مقالهٔ «» آمده‌است، تأثیرهای صرفی دیگر مانند نشانه‌های جمع عربی هم در زبان فارسی داشته‌اند. اثرات قاعده‌های عربی. قانون‌ها و قاعده‌های (دستور زبان) زبان عرب نیز بر فارسی اثر بسیاری گذاشته‌است؛ یکی از آن‌ها استفادهٔ جمع مکسر عربی است (مانند: ادویه،
آن‌ها استفادهٔ جمع مکسر عربی است (مانند: ادویه، اَشرِبه، اغذیه، اساتید، بَساتین، دَساتیر، خوانین، دهاقین، بازارات، اساطیر، عشاق، میادین، اکراد، افاغنه، به‌ترتیب به‌جای دواها، شربت‌ها (نوشیدنی‌ها)، غذاها، استادان، بستان‌ها، دستورها، خان‌ها (یا خانان)، دهقان‌ها (یا دهقانان)، بازارها، استوره‌ها، عاشق‌ها (یا عاشقان)، میدان‌ها، کردها، افغان‌ها، که همگی با افزودنِ «ها» جمع بسته می‌شوند نه به‌صورت جمع مکسر عربی. علامت جمع در فارسی «ها» و «ـان» و در محاوره در اکثر موردها، فقط «ـا» است، مانند: افغانیا، کُردا،
اکثر موردها، فقط «ـا» است، مانند: افغانیا، کُردا، بلوچا، مردا، خیابونا. نشانه‌های جمع عربی. امروزه فارسی‌زبانان ناچارند که در کنار نشانه‌های جمع فارسی (یعنی «ان» و «ها»)، نشانه‌های جمع عربی را نیز بیاموزند؛ به‌ویژه جمع با «ین» در معلّمین (معلمان)، مورّخین (مورخان)، محققّین (محققان)، مسافرین (مسافران) و مترجمین (مترجمان)؛ جمع با «ون» مانند روحانیون (روحانیان) و اجتماعیون (اجتماعی‌گرایان)؛ و جمع با «ات» در روحیات (روحیه‌ها)، تأثیرات (تاثیرها) و الزامات (الزام‌ها). این شیوهٔ جمع بستن عربی حتی به واژه‌های
این شیوهٔ جمع بستن عربی حتی به واژه‌های فارسی نیز کشیده شده‌است، مانند: ویرایشات (ویرایش‌ها)، گزارشات (گزارش‌ها)، و بازرسان (بازرسان)؛ که البته جمع بستن واژه‌های فارسی با نشانه‌های عربی اشتباه است. حتی کاربرد جمع مکسّر عربی را در برخی واژه‌های فارسی نیز می‌بینیم، مانند دهاقین (دهگانان)، بساتین (بستان‌ها)، اساتید (استادان)، دراویش (درویشان)، فرامین (فرمان‌ها)، رنود (رندان)، بنادر (بندرها)، اکراد (کردان) و غیره. زمانی در دورهٔ صفویه، حتی «توپ و باروت» را نیز به «اتواپ و بواریت» جمع می‌بستند. امروزه شیوهٔ جمع
«اتواپ و بواریت» جمع می‌بستند. امروزه شیوهٔ جمع فارسی در حال برگشتن به سادگی نخستین خود (جمع به «ان» و «ها»)است. جز در مورد جمع به «ات» که در کنار واژه‌های پیشین مانند «دستورات (دستورها)، دهات (ده‌ها)، سفارشات (سفارش‌ها)، فرمایشات (فرمایش‌ها)، نوشتجات (نوشته‌ها)، سبزیجات (سبزی‌ها)» و ده‌ها نمونهٔ دیگر، واژه‌هایی مانند گزارشات (گزارش‌ها)، نگارشات (نگارش‌ها)، ویرایشات (ویرایش‌ها)، آزمایش‌های (آزمایش‌ها)، و گرایشات (گریش‌ها) هم شنیده می‌شود. جمع‌بندی. با این همه، رابطهٔ زبان عربی و فارسی در طیّ سده‌های گذشته،
رابطهٔ زبان عربی و فارسی در طیّ سده‌های گذشته، بیشتر به صورت رابطه‌ای دوستانه و زاینده بوده‌است. گذشته از این، زبان عربی تا جایی که توانسته‌است بر زبان فارسی تأثیر گذاشته‌است و بعید است که در آینده بیش از این تأثیر کند. همچنین بسیاری از واژگان عربی که در فارسی کاربرد دارند، اکنون دارای مترادف فارسی نیز هستند؛ برای نمونه، واژه «مریضِ» عربی به «بیمارِ» فارسی یا «تعلیم» که به «آموزش» تبدیل شده‌است. خطری که امروزه زبان فارسی را تهدید می‌کند از سوی زبان‌های غربی (مانند انگلیسی) است؛ که در زمینهٔ وام‌واژه‌ها و
(مانند انگلیسی) است؛ که در زمینهٔ وام‌واژه‌ها و مهم‌تر از آن گرته‌برداری (در سه شکل «اصطلاحات و ترکیبات»، «معنایی» و «نحوی») زبان فارسی را تهدید می‌کند.
قلعه کردی زشک نام دژی تاریخی مربوط به سدهٔ ۷ تا ۹ قمری است و در شهرستان بینالود، یک کیلومتری جنوب‌غربی زشک واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۳۴۲۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
قرآن وَرْش یا قرائت وَرْش از نافع یکی از قرائت‌های هفت‌گانه و اصلی قرآن است که پس از "قرائت حفص" بیشترین میزان گستردگی و مقبولیت را در میان مسلمانان دارد و دومین قرآن پرکاربرد محسوب می‌شود. قرآن ورش قرائت اصلی در میان کشورهای اسلامی شمال آفریقا (مصر، الجزایر، سودان، مراکش و…) محسوب می‌شود.این قرآن منسوب به امام ورش است که خود آن را از استادش نافع که یکی از قاریان هفت‌گانه محسوب می‌شود، گرفته‌است. زندگی‌نامه‌ی امام ورش. ورش، عثمان بن سعید قطبی در مصر به دنیا آمد. استادش نافع، او را وَرش نامید. به معنای
دنیا آمد. استادش نافع، او را وَرش نامید. به معنای ماده‌ای از شیر، چون پوست روشنی داشت. قرائت خود را از نافع در مدینه آموخت. پس از پایان تحصیلات به مصر بازگشت و در آنجا قاری ارشد قرآن شد. در قرن دهم، دانشمند مسلمان ابن مجاهد، هفت نقل قرآن از جمله قرائت ورش را تایید کرد. اما اینک تنها قرائت عاصم و ورش، مؤثر باقی مانده‌اند. تلاوت ورش در شمال آفریقا رواج یافت، بیشتر به این دلیل که این خوانش، تلاوتِ ترجیحیِ مالک‌بن‌انس، صاحب‌مکتبِ غالبِ مردمان آن منطقه بود. در سده‌های میانه، این تلاوت، تلاوتِ اصلی قرآن در
در سده‌های میانه، این تلاوت، تلاوتِ اصلی قرآن در ایبریای اسلامی بود. نقل ورش، بیانگر سنت تلاوت مدینه است. مقایسه قرائت ورش و حفص. تلاوت ورش نافی و حفص عاصم، در املا نیز تفاوت دارند. بیشتر تفاوت‌ها بر معنا تأثیر نمی‌گذارند، اما در برخی موارد، تفاوت‌ها، مفهوم و معنی آیه را نیز تغییر می‌دهند. برای مثال، در سورۀ بقره آیۀ ۱۸۴، که در خصوص موضوع روزه است، بین دو قرائت حفص و ورش تفاوت معنایی/فقهی وجود دارد در خصوص فدیه یا جزای روزه‌ای که به جا آورده نشده: چند نمونۀ دیگر از تفاوت‌ها: یکی دیگر از تفاوت‌های مهم تلاوت
دیگر از تفاوت‌ها: یکی دیگر از تفاوت‌های مهم تلاوت حفص و وارش، تلفظ واژگان است. قرآن‌های امروزی دارای نشانه‌های تشبیهی(معروف به تشکیل) هستند و در برخی موارد، تلفظ متفاوت این واژگان می‌تواند معنای متفاوتی پدیدآورد. چند نمونه آورده‌شده‌است:
اون جو وان (؛ زادهٔ سونگ جونگ شیک در ۱۱ دسامبر ۱۹۸۳) بازیگر اهل کره جنوبی است. او برندهٔ جایزه برای نقش اصلی‌اش در فیلم "فرمول پیتر پن" شده‌است و همچنین در '، ' و "" حضور پیدا کرده‌است.
غروب آفتاب فیلمی محصول سال ۲۰۲۱ و به کارگردانی میشل فرانکو است. در این فیلم بازیگرانی همچون تیم راث، شارلوت گنزبور، لازائو لاریس و هنری گودمن ایفای نقش کرده‌اند.
مایسنر (به ) یا مایزنر (به ) که همچنین به‌صورت Meißner هم نوشته‌شده‌است، یک نام خانوادگی از زبان آلمانی است که ممکن است به موارد زیر اشاره داشته باشد: مفاهیم. اثر مایسنر، فروپاشی میدان مغناطیسی درون یک ابررسانا
آب‌انبار همت‌آباد؛ نام آب‌انباری تاریخی مربوط به دورهٔ پهلوی اول است و در شهرستان مه‌ولات، ۵۰۰ متری جنوب روستای همت‌آباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۵۲۴۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
لی کیو هیونگ (؛ زادهٔ ۲۹ نوامبر ۱۹۸۳) بازیگر اهل کره جنوبی است. از آثاری که در آنها ایفای نقش کرده‌است می‌توان به "زندگی" و "ما همه مرده‌ایم" اشاره کرد.
اریش انگلز (۱۸۸۹—۱۹۷۱) کارگردان، فیلمنامه‌نویس و تهیه‌کننده آلمانی بود. فیلم‌شناسی. "میهن عزیز" (۱۹۲۹) "اتاق‌های اجاره‌ای" (۱۹۳۰) "دیمیتری کارامازوف قاتل" (۱۹۳۱) "اسرار اتاق آبی" (۱۹۳۲) "طبق دستور شما گروهبان" (۱۹۳۲) "پرونده رابرت" (۱۹۳۳) "پیتر، پل و نانت" (۱۹۳۵) "میوه در باغ همسایه" (۱۹۳۵) "تندر، روشنایی و طلوع" (۱۹۳۶) "بانوی خاکستری" (۱۹۳۷) "به نام مردم" (۱۹۳۹) "ریو مرکزی" (۱۹۳۹) "دکتر کریپن" (۱۹۴۲) "عنکبوت طلایی" (۱۹۴۳) "جمعه، سیزدهم ماه" (۱۹۴۹) "محاکمه جنایی دکتر جردن" (۱۹۴۹) "بانویی در لباس سیاه"
جنایی دکتر جردن" (۱۹۴۹) "بانویی در لباس سیاه" (۱۹۵۱) "شب بی‌اخلاقی" (۱۹۵۳) "سه درخت توس در هیث" (۱۹۵۶) "میوه در باغ همسایه" (۱۹۵۶) "بیوه‌ای با پنج دختر" (۱۹۵۷) "دکتر کریپن زندگی می‌کند" (۱۹۵۸) "پدر، مادر و بچه‌های ناز" (۱۹۵۸) "البته رانندگان" (۱۹۵۹)
ادیتا پیاسکا یک سوپرانوی دراماتیک لهستانی است. زندگی‌نامه. ادیتا از آکادمی موسیقی در کراکوف فارغ‌التحصیل شد. او در مجموعه‌ای از دوره‌ها از جمله، دوره بین‌المللی Bachakademie Stuttgart و دوره‌هایی که توسط رهبری می‌شد، شرکت کرد. پیاسکا اولین حضور خود را در تئاتر بزرگ ورشو در سال ۲۰۰۳ را در نقش کونتسا دی فولویل انجام داد.
رضا مستوفی‌فرد (۱۳۱۲–۵ بهمن ۱۴۰۰) باستان‌شناس ایرانی و استاد بازنشستهٔ دانشگاه تهران بود. زندگی. مستوفی فرد فارغ‌التحصیل رشته باستان‌شناس از دانشگاه تهران بود که در سال ۱۳۴۵ نیز به استخدام این دانشگاه درآمد و به عنوان استادیار در گروه باستان‌شناسی مشغول به کار شد. وی در حفاری‌های متعدد باستان‌شناسی شرکت داشته که از جمله مهمترین آنها شرکت در حفاری تپه مارلیک به سرپرستی عزت‌الله نگهبان و سرپرستی چند فصل کاوش آموزشی دانشجویان باستان‌شناسی دانشگاه تهران در دشت قزوین بوده‌است. وی همچنین از پیشکسوتان دانش
دشت قزوین بوده‌است. وی همچنین از پیشکسوتان دانش موزه‌داری و مدرس این رشته بوده و جامعهٔ موزه‌داری کشور از خدمات او بهره‌ها برده‌است. از جمله خدمات وی در عرصه موزه‌داری تلاش برای راه‌اندازی موزه مقدم است. مستوفی فرد تا سال ۹۶ به فعالیت‌های آموزشی و پژوهشی خود ادامه داد به این ترتیب جامعه باستان‌شناسی و موزه‌داری ایران نزدیک به نیم قرن از خدمات وی بهره جست.
روز ملی مرغ سوخاری هر ساله در ۶ جولای در ایالات متحده آمریکا برگزار می‌شود. معلوم نیست این روز چگونه آغاز شد. به مناسبت این روز مرغ سوخاری را به روش‌های مختلف تهیه می‌کنند و می‌خورند. برخی از رستوران‌های زنجیره‌ای مرغ سوخاری مانند Church's Chicken و کی‌اف‌سی و رستوران‌های زنجیره‌ای دیگر مانند Grandy's، تبلیغاتی را در روز ملی مرغ سوخاری ارائه می‌دهند. خارج از ایالات متحده. در سال ۲۰۱۸، شعبه استرالیایی KFC مسابقه ای برای برنده شدن مرغ سرخ شده رایگان به مدت یک سال ارائه داد. این مسابقه با ارسال پست‌هایی در
یک سال ارائه داد. این مسابقه با ارسال پست‌هایی در رسانه‌های اجتماعی که دلایلی را که شرکت کننده شایسته دریافت جایزه است، اعلام کرده بود. برنده جایزه یک جوان ۱۹ ساله بود که به همراه دوستش لوگوی شرکت KFC را روی پای خود خالکوبی کردند. این روز به‌طور سنتی در ۷ جولای در استرالیا برگزار می‌شود.