payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در برمیگرفت و به واسطه روسای دانشگاه لهستانی که داشت به مرکز فرهنگ و میهن‌پرستی لهستانی قرار گرفت و به عنوان تنها دانشگاه منطقه مرکز جذب تمام جوانان نخبه از نژادهای مختلف بود. در سال ۱۸۱۶ زیان لاتین به کلی از سیستم آموزشی دانشگاه حذف شد و زبان‌های روسی و لهستانی جایگزین آن گشتند. این تغییر تأثیر عمیقی هم بر مدارس متوسطه لیتوانی و بلاروس گذاشت که در آن‌ها هم از لاتین به عنوان زبان آموزشی استفاده می‌شد. این دانشگاه مرجع اصلی پرورش معلم برای این مدارس بود و افزون بر آن دانشگاه تنها مرکز انتخاب کتاب‌های درسی
بر آن دانشگاه تنها مرکز انتخاب کتاب‌های درسی بود و اینک فقط کتاب‌های لهستانی را تأیید و چاپ می‌نمود. گفته می‌شود که سال‌های ۱۸۰۰ تا ۱۸۱۰ دوره رونق بی‌سابقه زبان و فرهنگ لهستانی در سرزمین‌های دوک‌نشین لیتوانی و ادغام کامل نخبگان محلی در این زبان بوده‌است و کاهش روزافزون زبان بلاروسی را در پی داشت. همچنین باید گفت که فرایند لهستانی‌سازی مکمل روند ضد روسی و ضد ارتدکسی بود. نتیجه این روند در سرشماری‌های قومی مناطقی که سابقاً لهستانی‌نشین نبودند به خوبی مشخص است. با وقوع خیزش نوامبر توسط لهستانی‌ها جهت استقلال
با وقوع خیزش نوامبر توسط لهستانی‌ها جهت استقلال از روسیه سیاست‌های سلطنتی نیز به ناگاه تغییر نمود. دانشگاه در سال ۱۸۳۲ به صورت اجباری بسته شد و طی سال‌های آتی سیاست‌هایی جهت همگون‌سازی و پایان «مسئله لهستان» آغاز گشت که پس از یک خیزش ناموفق دیگر در سال ۱۸۶۳ شدت هم گرفت. روند لهستانی‌سازی که طی سده‌های پیشین بدون مشکل ادامه داشت در قرن نوزدهم با سیاست روسی‌سازی ضدلهستانی سختی مواجه شد و در این کشمکش هر از گاهی یکی از این روندها موفق بود. در دهه‌های ۱۸۳۰ تا ۱۸۶۰ روسی‌سازی پرقدرت بود و از اواسط ۱۸۵۰ تا ۱۸۸۰
۱۸۶۰ روسی‌سازی پرقدرت بود و از اواسط ۱۸۵۰ تا ۱۸۸۰ لهستانی‌سازی رشد کرد. هرگونه لهستانی‌سازی در نواحی تحت اشغال آلمان و روسیه در وضعیتی اتفاق می‌افتاد که نفوذ لهستانی‌ها در دولت به شدت در حال کاهش بود. تجزیه لهستان تهدیدی واقعی جهت بقای فرهنگ لهستانی در این مناطق بود. از آنجایی که لهستانی‌سازی بر محور فرهنگ لهستانی رخ می‌داد، سیاست‌هایی که با هدف نابودی این فرهنگ اتخاذ می‌شدند تأثیر بسیاری بر تضعیف لهستانی‌سازی در این مناطق داشتند. این امر به خصوص در نواحی تحت اشغال روسیه که فرهنگ لهستانی بدترین وضعیت را
تحت اشغال روسیه که فرهنگ لهستانی بدترین وضعیت را داشت بسیار مشهود است زیرا مقامات روسی به تدریج ضدلهستانی‌تر می‌شدند. پس از دوره کوتاه و شبه‌لیبرال اوایل قرن ۱۹ میلادی که در آن دولت دست‌نشانده لهستانی با نام لهستان کنگره اجازه اندازه‌ای از خودمختاری را داشت در بقیه مدت وضعیت فرهنگ لهستانی به شدت در حال تضعیف شدن بود. جمهوری دوم لهستان (۱۹۳۹–۱۹۱۸). در زمان جمهوری دوم لهستان در بسیاری از نواحی لهستان که پیشتر ترکیبی از لهستانی‌ها و روتنیایی‌ها بودند حالا اکثریت با بلاروس‌ها و اوکراینی‌ها بود. با پایان جنگ
با بلاروس‌ها و اوکراینی‌ها بود. با پایان جنگ جهانی اول و تشکیل دوباره کشور لهستان بر سر تسلط بر این نواحی اختلافاتی وجود داشت اما طی جنگ لهستان و اوکراین در ۱۹۱۸ این لهستانی‌ها بودند که توانستند کشور نوظهور جمهوری خلق اوکراین غربی را شکست دهند. نزدیک به یک سوم مردم کشور تازه تأسیس لهستان کاتولیک نبودند که در میان آنان بسیاری از یهودیان روس وجود داشت که از پوگروم کیف (۱۹۱۹) گریخته بودند. بر اساس پیمان صلح ریگا یهودیان می‌توانستند کشور متبوع خود را انتخاب کنند که صدها هزار تن از آنان جمهوری لهستان را انتخاب
که صدها هزار تن از آنان جمهوری لهستان را انتخاب کرده و به جمعیت یهودیان این کشور اضافه شدند. مسئله اقلیت‌های غیرلهستانی موضوع بحث‌های بسیاری در میان رهبران لهستان بود. دو نظر مختلف در این زمان با یکدیگر به رقابت می‌پرداختند. در یک سو یوزف پیلسودسکی قرار داشت که رویه‌ای روادارانه‌تر را دنبال می‌کرد که همگون‌سازی را کمتر مدنظر داشت و رومن دمووسکی و استانیسواو گرابسکی مشوق رویه‌های بودند که بیشتر همگون‌سازی را مدنظر خویش داشت. حزب ناسیونال دموکرات (لهستان) همگون‌سازی زبانی را یکی از عوامل اصلی اتحاد کشور در
زبانی را یکی از عوامل اصلی اتحاد کشور در نظر می‌گرفت. برای مثال گابریسکی که وزیر دین و آموزش عمومی در سال‌های ۱۹۲۳ و ۱۹۲۶–۱۹۲۵ بود نوشته‌است: «لهستان تنها در صورتی حفظ خواهد شد که تنها کشور مردم لهستانی باشد. اگر کشور لهستانی‌ها، آلمانی‌ها، روتنیایی‌ها، بلاروسی‌ها، لیتوانیایی‌ها و روس‌ها باشد بار دیگر استقلال خویش را از دست خواهد داد.» و «نمی‌توان از کسانی که هویت ملی ندارند و خود را محلی (توتیشی) می‌نامند یک ملت ساخت.» گابریسکی همچنین می‌گوید که «تبدیل قلمرو جمهوری به قلمرو ملی لهستان شرط لازم جهت حفظ
قلمرو جمهوری به قلمرو ملی لهستان شرط لازم جهت حفظ مرزهای ماست.» در سیاست‌های داخلی دوران حکومت پیلسودسکی نشان‌دهنده ثبات و بهبود بسیار لازم در وضعیت اقلیت‌های قومی بود که تقریباً یک سوم جمعیت کشور را تشکیل می‌دادند. پیلسودسکی سیاست‌های همگون‌سازی قومی حزب ناسیونال دموکرات (لهستان) را با سیاست همگون‌سازی دولتی جایگزین نمود که در آن شهروندان نه بر اساس قومیت که بر اساس وفاداری به دولت قضاوت می‌شدند. یهودیان لهستان به سال‌های ۱۹۳۵–۱۹۲۶ نگاه خوبی دارند زیرا در آن سال‌ها وضعیت ایشان تحت کابینه کاژیمژ بارتل که
آن سال‌ها وضعیت ایشان تحت کابینه کاژیمژ بارتل که منصوب پیلسودسکی بود بهبود یافت. اما در سال‌های بعدی ترکیبی از اتفاقات مختلف مانند رکود بزرگ که در اثر آن پیلسودسکی نیاز به حمایت بقیه احزاب در انتخابات پارلمانی داشت یا چرخه مطلوب و چرخه معیوب حملات تروریستی سازمان ملی‌گرایان اوکراین و پاسخ‌های دولت باعث شد که علی‌رغم تلاش‌های پیلسودسکی وضعیت بدتر شود. به هر حال فرایند لهستانی‌سازی باعث ایجاد طبقه باسواد جدیدی در میان غیرلهستانی‌ها شد که بر اهمیت مدرسه، ادبیات و هنر واقف بودند و در توسعه هویت قومی خودشان نقش
و هنر واقف بودند و در توسعه هویت قومی خودشان نقش اساسی داشتند. لهستانی‌سازی در مرزهای شرقی. پس از جنگ لهستان-شوروی و به موجب صلح ریگا در سال ۱۹۲۱ بلاروس غربی، اوکراین غربی و بخش ویلنیوس به خاک لهستان الحاق شدند. در همان زمان و بر اثر فشار متفقین غربی دولت تازه تأسیس لهستان خودمختاری سیاسی را به گالیسیا اعطا نمود. بلاروس غربی. پیمان صلح ریگا که میان دولت لهستان و جمهوری فدراتیو سوسیالیستی روسیه شوروی به نمایندگی از جمهوری شوروی سوسیالیستی اوکراین و بدون حضور نماینده بلاروس امضا شد نیمی از بلاروس امروزی را
نماینده بلاروس امضا شد نیمی از بلاروس امروزی را به جمهوری دوم لهستان واگذار نمود. براساس مفاد پیمان صلح ریگا جمهوری فدراتیو سوسیالیستی روسیه شوروی به نمایندگی از جمهوری شوروی سوسیالیستی بلاروس که در طول جنگ تأسیس شده بود نیز عمل می‌نمود. همچنین بر اساس این قرارداد دولت روسیه شوروی سه بخش از کشور تازه تأسیس بلاروس شوروی را هم تصرف می‌نمود که البته در سال‌های ۱۹۲۴ و ۱۹۲۶ بازگردانده شدند. اعتراض‌های دولت در تبعید جمهوری خلق بلاروس که در سال ۱۹۱۸ ایراد شده بود نیز توسط لهستان و شوروی مورد بی‌توجهی قرار گرفت.
نیز توسط لهستان و شوروی مورد بی‌توجهی قرار گرفت. با گسترش میل به یکسان‌سازی در جامعه لهستان دولت لهستان نیز سیاست‌های سخت‌گیرانه لهستانی‌سازی و همگون‌سازی فرهنگی بلاروسی‌ها در بلاروس غربی را آغاز نمود. یکی از مقامات لهستانی به نام لئوپولد اسکولسکی که از مدافعان لهستانی‌سازی بود در اواخر دهه ۱۹۳۰ در مجلس لهستان گفته بود: «مطمئن باشید ده سال دیگر یک بلاروسی در بلاروس غربی نخواهید یافت.» یکی از مقامات پرنفوذ لهستانی در ناحیه کرسی به نام وادیسواو ستادنیکی هم به صورت علنی بیان می‌داشت لهستان باید نواحی شرقی را
صورت علنی بیان می‌داشت لهستان باید نواحی شرقی را استعمار کند. تبعیض گسترده‌ای جهت استفاده از زبان بلاروسی در این زمان وجود داشت و استفاده از آن موسسات دولتی ممنوع بود. در این دوران کلیسای ارتدکس شرقی هم در لهستان با تبعیض مواجه بود و کوشیده می‌شد تا کلیسای ارتدکس شرقی بلاروس هم همگون شود. مقامات لهستانی استفاده از زبان لهستانی را در کیسای ارتدکس تحمیل می‌کردند و انجمن‌های ارتدکس لهستانی در سرتاسر بلاروس غربی مانند اسلونم، بیاویستوک، واوکویسک و نووگرودوک ایجاد شدند. کشیش‌های بلاروسی که می‌کوشیدند برای
ایجاد شدند. کشیش‌های بلاروسی که می‌کوشیدند برای افزایش آگاهی ملی زبان بلاروسی را در کلیساها رواج دهند تحت آزار و تعقیب مقامات دولتی و کلیسایی لهستان بودند. برای مثال کلیسای کاتولیک لهستان استفاده از زبان بلاروسی به جای زبان لهستانی را در کلیساها و مدارس بلاروس غربی ممنوع کرده بود. سندی از کلیسای کاتولیک لهستان در سال ۱۹۲۱ موجود است که طی آن در مذمت کشیشانی که می‌خواهند زبان بلاروسی را وارد زندگی مذهبی کنند گفته شده: «ایشان می‌خواهند زبان غنی لهستانی را با زبانی که مردم ساده و نخ نما می‌خوانند جایگزین
با زبانی که مردم ساده و نخ نما می‌خوانند جایگزین کنند.» تا پیش از سال ۱۹۲۱ در بلاروس غربی ۵۱۴ مدرسه بلاروسی وجود داشت. این تعداد در سال ۱۹۲۸ به ۶۹ مدرسه کاهش پیدا کرد که تنها ۳ درصد کل مدارس بلاروس غربی در آن زمان بودند. این مدارس هم در سال ۱۹۳۹ توسط مقامات لهستانی از میان رفتند. لهستانی‌ها علناً از تشکیل مدارس بلاروسی جلوگیری می‌کردند و زبان لهستانی را بر بلاروسی‌ها تحمیل می‌نمودند.فعالینی که خواستار ایجاد مدارس بلاروسی بودند جاسوس شوروی خوانده می‌شدند و به هر فعالیت اجتماعی بلاروسی‌ها با دیده شک نگاه
و به هر فعالیت اجتماعی بلاروسی‌ها با دیده شک نگاه می‌شد. جامعه مدنی بلاروس در این زمان تلاش می‌کرد تا در برابر لهستانی‌سازی و تعطیلی مدارس بلاروسی مقاومت کند. جامعه مدارس بلاروسی که رهبری آن را برانسیلاو تاراشکویچ به عهده داشت طی سال‌های ۱۹۲۱ تا ۱۹۳۷ مهم‌ترین نهادی بود که در ترویج آموزش به زبان بلاروسی می‌کوشید. مقاومت در برابر لهستانی‌سازی در بلاروس غربی. در مقایسه با اقلیت اوکراینی‌ها در لهستان که جمعیت قابل توجهی داشت اقلیت بلاروسی آگاهی و تلاش کمتری در جهت حفظ سنت‌های خود داشتند. با این وجود مورخان
در جهت حفظ سنت‌های خود داشتند. با این وجود مورخان بلاروسی بیان می‌دارند که سیاست‌های دولت لهستان علیه جمعیت بلاروس غربی اعتراضات فزاینده‌ای را برمی‌انگیخت که گاهی شکل مسلحانه به خود می‌گرفت. در دهه ۱۹۲۰ میلادی واحدهای پارتیزانی بلاروسی در تمام بلاروس غربی وجود داشتند که اکثراً سازماندهی خاصی نداشتند اما برخی از آن‌ها را فعالین چپ بلاروسی سازمان‌دهی می‌کردند. در بهار ۱۹۲۲ میلادی چند هزار پارتیزان بلاروسی از دولت لهستان خواستند تا خشونت‌ها را متوقف نماید، زندانیان سیاسی را آزاد کند و به بلاروس غربی خودمختاری
سیاسی را آزاد کند و به بلاروس غربی خودمختاری بدهد. این شکل اعتراضات تا میانه‌های دهه ۱۹۳۰ در بلاروس غربی ادامه داشت. بزرگترین سازمان سیاسی بلاروس‌ها به نام اتحادیه دهقانان و کارگران بلاروسی که در ابتدا خواستار توقف فرایند لهستانی‌سازی و اعطا خودمختاری به بلاروس غربی بود در گذر زمان رادیکال‌تر شد. این سازمان پشتیبانی و کمک‌های مالی را از شوروی و کمینترن دریافت می‌کرد. این سازمان پس از سال ۱۹۲۷ عملاً توسط عوامل فرستاده شده از مسکو هدایت می‌شد و دولت لهستان آن را ممنوع اعلام کرد. کشف ارتباط میان اتحادیه و حزب
را ممنوع اعلام کرد. کشف ارتباط میان اتحادیه و حزب کمونیست بلاروس غربی که طرفدار شوروی وضع را برای مخالفان سیاست‌های لهستان بدتر هم کرد. اوکراین غربی. ناحیه گالیسیا و وولینیا کاملاً با یکدیگر متفاوت بودند. تا پیش از جنگ جهانی اول گالیسیا که توسط اتریش-مجارستان کنترل می‌شد شامل اوکراینی‌ها پیرو کاتولیک یونانی در شرق و لهستانی‌ها کاتولیک در غرب بود. در حالی که وولینیا را امپراتوری روسیه کنترل می‌نمود و جمعیت آن اکثراً اوکراینی‌های ارتدکس بوند که احساسات روس‌دوستی بسیار قوی داشتند. اوکراینی‌هایی گالیسیایی
بسیار قوی داشتند. اوکراینی‌هایی گالیسیایی خودآگاهی بیشتری داشتند و تحت تأثیر ملی‌گرایان اوکراینی بودند. مذهب. کلیسای کاتولیک یونانی اوکراینی که جزوی از کلیساهای کاتولیک محسوب می‌گشت می‌توانست امیدوار باشد از آنجایی که لهستانی‌ها مذهب کاتولیک را یکی از ابزارهای اصلی اتحاد ملت می‌دیدند از موقعیت بهتری بهره ببرد. اما لهستانی‌هایی مانند استانیسواو گرابسکی اوکراینی‌های کالیسیایی را کمتر از اوکراینی‌های وولینیایی ارتدکس قابل اعتماد می‌دیدند.ref از همین رو تلاش می‌کردند تا از ادغام اوکراینی‌های ارتدکس و کاتولیک
تا از ادغام اوکراینی‌های ارتدکس و کاتولیک جلوگیری نمایند. به صورت تاریخی کلیسای کاتولیک یونانی دارای شخصیت ملی اوکراینی قدرتمندی بود و لهستانی‌ها به شیوه‌های مختلف تلاش می‌نمودند این شخصیت را تضعیف کنند. در سال ۱۹۲۴ میلادی پس از سفر رهبر کلیسای کاتولیک یونانی به آمریکای شمالی و اروپای غربی برای دیدار با کاتولیک‌های اوکراینی دولت لهستان بازگشت او به لووف را برای مدتی ممنوع کرد. کلیسای کاتولیک اوکراینی با محدودیت‌های متعددی روبرو می‌گشت و کشیشان لهستانی در مصدر امور قرار می‌گرفتند. با توجه به جمعیت زیاد
مصدر امور قرار می‌گرفتند. با توجه به جمعیت زیاد اوکراینی‌های ارتدکس دولت لهستان قوانینی را جهت حفاظت از حقوق اقلیت‌های ارتدکس تصویب کرده بود. در عمل اما این قوانین اجرا نمی‌شد و کلیسای کاتولیک لهستان که به دنبال بسط قدرت خویش بود نمایندگان رسمی در سیم (مجلس لهستان) و دادگاه‌ها داشت. هر اتهامی کافی بود تا کلیسا را مصادره و آن را به کلیسای کاتولیک تحویل دهند. هدف از کارزار تجدیدنظر این بود که کلیساهای ارتدکسی که پیش از تحمیل این مذهب توسط روسیه تزاری کلیسای کاتولیک یونانی بودند را به شکل اول خود بازگردانند.
یونانی بودند را به شکل اول خود بازگردانند. ۱۹۰ کلیسای ارتدکس نابود شدند و ۱۵۰ تای دیگر را اجباراً به کلیسای کاتولیک (آن هم نه کاتولیک یونانی) تغییر دادند. مطران کلیسای اوکراینی کاتولیک یونانی آندری شپتیسکی این اعمال را محکوم نمود و آن را مانعی در جهت اتحاد مردم دانست. آموزش و پرورش. مقامات لهستانی بسیاری از اتاق مطالعه‌های پروسویتا را بستند که به همراه آسیب‌های ناشی از جنگ تعداد این اتاق‌ها را از ۲۸۷۹ عدد در سال ۱۹۱۴ به ۸۴۳ عدد در سال ۱۹۲۳ کاهش داد. از نظر سیستم آموزشی نیز نظام آموزشی منطقه‌ای که در زمان
سیستم آموزشی نیز نظام آموزشی منطقه‌ای که در زمان اتریشی‌ها در لووف ایجاد شده بود در نمایندگی مستقل اوکراینی داشت در سال ۱۹۲۱ منحل شد و همه تصمیمات از ورشو گرفته می‌شد. اگرچه که هنوز نظام آموزش ابتدایی اوکراینی‌ها دست نخورده بود اما اکنون آن‌ها به شش ناحیه مختلف تقسیم شدند. در سال ۱۹۲۴ براساس اعتراض نمایندگان اوکراینی مجلس دولت نخست‌وزیر وادیسواو گراپسکی قانون مدارس دوزبانه اوکراینی-لهستانی را تصویب نمود. در نتیجه این قانون مدارس تک زبانه اوکراینی و رشد مدارس دوزبانه بود. از آنجایی که اوکراینی‌های لهستان
دوزبانه بود. از آنجایی که اوکراینی‌های لهستان تسلط اندکی بر آموزش رسمی کودکان خود داشتند سازمان پیشاهنگی پلاست نقش اساسی در فهم هویت ملی اوکراینی به جوانان داشت. این سازمان در اوج خود ۶۰۰۰ عضو داشت و مقامات لهستانی که از افزایش نفوذ آن نگران بودند سازمان را در سال ۱۹۳۰ کاملاً ممنوع کردند اما پلاست به صورت مخفی کار خود را ادامه می‌داد. در دانشگاه لویو هم اوکراینی‌ها به صورت محدود مورد پذیرش قرار می‌گرفتند. سرزمین‌های لیتوانیایی. طی دوره میان‌دوجنگ روابط لهستان-لیتوانی متأثر از کشمکش میان دو کشور بود. در
متأثر از کشمکش میان دو کشور بود. در نتیجه درگیری بر سر اداره شهر ویلنیوس و جنگ لهستان و لیتوانی هر دو کشور با اقلیت‌های یکدیگر بسیار بدبرخورد می‌کردند. در سال ۱۹۲۰ میلادی پس از شورش ژلیگفسکی فعالیت لیتوانیایی‌ها در لهستان بسیار محدود شد. روزنامه‌های لیتوانیایی بسته شدند و ۳۳ فعال فرهنگی بلاروسی و لیتوانیایی از ویلنیوس تبعید شدند. در سال ۱۹۲۷ نیز هنگامی که تنش میان دو کشور باردیگر شدت گرفت ۴۸ مدرسه لیتوانیایی بسته و ۱۱ فعال دیگر تبعید شدند. با مرگ یوزف پیلسودسکی در سال ۱۹۳۵ میلادی اقلیت لیتوانیایی‌ها در
در سال ۱۹۳۵ میلادی اقلیت لیتوانیایی‌ها در لهستان بار دیگر به صورت گسترده زیر سیاست‌های لهستانی‌سازی قرار گرفتند. در سال‌های پس از ۱۹۳۶ بیش از ۲۶۶ مدرسه لیتوانیایی بسته و تمام سازمان‌های لیتوانیایی ممنوع شدند. همچنین دولت لهستان تلاش می‌نمود با اسکان کهنه‌سربازان لهستانی در مناطق مورد مناقشه فرایند لهستانی‌سازی را گسترش دهد. در سال‌های ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۸ چهارصد قرائتخانه و کتابخانه لیتوانیایی در لهستان بسته شدند. پس از اولتیماتوم لهستان به لیتوانی در سال ۱۹۳۸ میلادی روابط میان دو کشور برقرار شد و شدت لهستانی‌سازی
روابط میان دو کشور برقرار شد و شدت لهستانی‌سازی در مناطق لیتوانیایی‌نشین کاهش یافت. پس از جنگ جهانی دوم. مقامات لهستانی در دوران سلطه کمونیسم در لهستان طی عملیات ویستولا در سال ۱۹۴۷ میلادی برای نابودی پایگاه‌های پشتیبانی ارتش شورشی اوکراین ۱۴۱ هزار نفر را به سرزمین‌های پس‌گرفته شده که متفقین جنگ جهانی دوم به لهستان داده بودند انتقال دادند. این افراد در خانه‌ها و مزارعی که آلمانی‌ها از آن اخراج شدند سکنا پیدا نمودند. همان زمان در جمهوری شوروی سوسیالیستی اوکراین هم مقامات مسکو برنامه‌ای مانند آنچه در لهستان
هم مقامات مسکو برنامه‌ای مانند آنچه در لهستان اجرا می‌نمودند را پیاده کردند. در اوکراین نیروهای ان‌کاوه‌ده شوروی ۱۴۱ هزار نفر که تنها ۱۹ هزار مرد در میان آنان بود و بقیه را زنان و کودکان تشکیل می‌دادند را از غرب اوکراین به جمهوری شوروی سوسیالیستی قزاقستان و سیبری منتقل نمودند. بر خلاف آنچه که در لهستان اتفاق افتاد خانه و مزرعه‌ای برای این افراد آماده نبود و آن‌ها با فقر و گرسنگی شدید مواجه شدند.
ویلیام فیتزهاگ (William Fitzhugh) (24 اوت ۱۷۴۱ میلادی - ۶ ژوئن ۱۸۰۹ میلادی)، مزرعه‌دار، قانونگذار و وطن‌پرست آمریکایی طی جنگ انقلابی آمریکا است که به عنوان نماینده کنگره قاره‌ای برای ویرجینیا در ۱۷۷۹ میلادی خدمت کرد و همچنین دوره‌های متعددی را پس از تشکیل مشترک‌المنافع، هم در مجلس برگس‌ها و هم در مجمع عمومی ویرجینیا خدمت کرد. خانه او در شهرستان استفورد ویرجینیا به نام «چاتام مانور»، یکی از اماکن تاریخی ملی ثبت شده است و به عنوان مرکز هیئت رئیسه سازمان پارک‌های ملی برای پارک نظامی ملی فردریکسبرگ و
پارک‌های ملی برای پارک نظامی ملی فردریکسبرگ و اسپاتسیلوانیا عمل می‌کند. اوان زندگی و خانواده. فیتزهاگ که در اولین خانواده‌های ویرجینیا متولد شده بود، به‌طور فیزیکی در شهرستان کینگ جورج، ویرجینیا به دنیا آمد، جایی که پدرش صاحب املاک بزرگی بود که عمدتاً توسط پدربزرگش (یعنی پدربزرگ پدرش)، قبل از ایجاد شهرستان به دست آمده بودند. عقبه خانواده او به باردولف، لرد راونسورت در ریچموندشایر در زمان ویلیام فاتح بر می‌گردد. پدربزرگ بدرش که نام او هم ویلیام فیتزبرگ (۱۶۵۰ تا ۱۷۰۱ میلادی) نام داشت، در حدود ۱۶۷۱ میلادی از
تا ۱۷۰۱ میلادی) نام داشت، در حدود ۱۶۷۱ میلادی از انگلستان به ویرجینیا مهاجرت کرده بود و یک وکیل موفق و صاحب کشت تنباکو و همچنین اولین عضو از خانواده بود که در خانه برگس‌ها (در ۱۶۷۷ میلادی) نشست. او کشتزار «بدفورد» را به عنوان کرسی خانوادگیش تأسیس کرد (که در جنگ داخلی آمریکا تخریب شده بود) و در زمان مرگش در ۱۷۰۱ میلادی، صاحب ۵۴ هزار جریب فرنگی (معادل ۲۲۰ کیلومتر مربع) بود که عمدتاً در گردنه شمالی ویرجینیا قرار داشت که اکثر آن به ارث ویلیام فیتزهاگ رسید. برادر او هنری فیتزهاگ نیز در خانه برگس‌ها خدمت کرد و
او هنری فیتزهاگ نیز در خانه برگس‌ها خدمت کرد و در ۱۷۱۵ میلادی کلانتر رده‌بالای شهرستان استافورد شد. پسر ویلیام فیتزهاگ (همچنین ویلیام فیتزهاگ، که برخی مواقع به عنوان «از لانه عقاب» ازو یاد می‌شد) نیز قبل از مرگش در ۱۷۱۴ میلادی به عنوان برگس خدمت کرد. بزرگ‌ترین پسر ویلیام فیتزهاگ به نام «هنری فیتزهاگ» در دانشگاه هاروارد تحصیل کرد و همچنین در ۱۷۳۸، ۱۷۴۰ و ۱۷۴۲ میلادی در خانه برگس‌ها به عنوان نماینده شهرستان استافورد خدمت نمود. در ۱۷۳۰ میلادی، او با «لوسی کارتر» ازدواج کرد و پدر دو دختر شد و این مرد هنگامی که
ازدواج کرد و پدر دو دختر شد و این مرد هنگامی که پدرش در ۱۷۴۲ میلادی فوت کرد هنوز یک نوزاد بود. بزرگ‌ترین دختر هنری فیتزهاگ نمی‌توانست زمین را با نیاکانش ارث برد، اما با «بنجامین گریمز» اهل شهرستن اسپاتسیلوانیا ازدواج کرد، شخصی که در خانه برگس‌ها خدمت می‌کرد و زادگانشان نیز در مجمع عمومی ویرجنیا خدمت کردند. مادر این مرد، بیوه «لوسی کارتر فیتزهاگ»، دختر «رابرت 'کینگ' رابرت» (بزرگ‌ترین مالک زمین در ویرجینیا در طول عمرش و همچنین کسی که چندین کودک دیگر را نیز تأمین کرد) بود که مجدداً با بیوه سرهنگ ناتانیل
تأمین کرد) بود که مجدداً با بیوه سرهنگ ناتانیل هریسون اهل «براندون» در شهرستان پرینس جورج ویرجینیا ازدواج کرد که در سنای ویرجینیا خدمت کرد، گرچه که این زوج فرزند دیگری نداشتند. این مرد، ویلیام فیتزهاگ چاتهام تحصیلات خصوصی مناسب با طبقه‌اش را دریافت نمود. او یک چشمش را در سانحه کودکی از دست داد، هنگامی که شلاق سوارکاری (کراپ) نابرادریش هریسون به چشمش خورد. فیتزهاگ صاحب ۳۸ برده در شهرستان فیرفاکس در ۱۸۱۰ میلادی بود. فیتزهاگ با آن بولینگ راندولف (۱۷۴۷–۱۸۰۵) میلادی ازدواج کرد که او نیز از نسل اولین خانواده‌های
ازدواج کرد که او نیز از نسل اولین خانواده‌های ویرجینیایی بود. پدربزرگان پدری همسرش ویلیام راندولف دوم و الیزابت بورلی بودند. ارتباطات خویشاوندی راندولف موجب شد تا آن فیتزهاگ با توماس جفرسون که از خانه آنها در فردریکسبرگ دیدن کرد، رابطه خویشاوندی پیدا کند. این ویلیام و آن دخترانی داشتند، اما تنها یک پسر به نام ویلیام هنری فیتزهاگ داشتند که سنن مزرعه‌داری و سیاسی خانواده را در قرن نوزدهم میلادی ادامه داد. حرفه. به علاوه فعالیت‌های سیاسی توصیف شده در پایین، فیتزهاگ مزرعه‌دار، کشاورز املاک پهناور (در چندین
فیتزهاگ مزرعه‌دار، کشاورز املاک پهناور (در چندین شهرستان در گردنه ویرجینیای شمالی و جایی که امروزه جزو حومه‌های شمالی ویرجینیا از واشینگتن DC شده‌است) بود که از نیروی کار بردگان استفاده می‌کرد. او «چاتهام مانور» را در ملک شهرستان استافورد در حومه رودخانه راپاهانوک در فردرکیزبرگ ویرجینیا ساخت و آن را در ۱۷۷۱ میلادی پس از سه سال ساخت و ساز تکمیل نمود. فیتزهاگ زندگی ولخرج گونه‌ای در آنجا داشت که شامل کشاورزی تجربی و علایق ویژه‌اش در رابطه با پرورش اسب و مسابقات اسب‌سواری می‌شد. بعد از جنگ انقلاب آمریکا،
اسب‌سواری می‌شد. بعد از جنگ انقلاب آمریکا، هنگامی که اقتصاد در حال دست و پا زدن بود، فیتزهاگ چاتهام مانور را که ۱۲۸۸ جریب فرنگی (۵٫۲ کیلومتر مربع) وسعت داشت را به قیمت ۲۰ هزار دلار به چرچیل جونز فروخت. ویلیام فیتزهاگ و جرج واشینگتن همدیگر را تا زمان مرگ واشینگتن در ۱۷۹۹ میلادی به‌طور مکرر ملاقات می‌کردند. واشینگتن نام فیتزهاگ را در خاطراتش ذکر کرده و با هم در دعاخانهٔ کلیسای پوهیک خدمت کردند. فیتزهاگ آخرین فردی بود که واشینگتن با او در خارج از «ماونت ورمون» قبل از مرگش ملاقات کرد. در توافق مربوط به مالیات
قبل از مرگش ملاقات کرد. در توافق مربوط به مالیات ویرجینیا در ۱۷۸۷ میلادی، فیتزهاگ یا خویشاوندان او با همین نام صاحب این بردگان بوده‌است: ۶۰ برده بالغ بزرگتر از ۱۶ سال و همچنین ۹۱ برده کودک در شهرستان پادشاه جورج، ۴ برده بالغ و ۵ برده کودک در شهرستان شاهزاده ویلیام، ۵۴ برده بالغ و ۵۴ برده کودک در شهرستان استافورد، ۵۷ برده بالغ و ۸۱ برده کودک در شهرستان فیرفاکس و ۸ برده بالغ و ۱۰ برده کودک در شهرستان وستمورلند. مردی با همین نام و احتمالاً خود او یا خویشاوندانش صاحب ۲۰ برده بالغ و ۲۳ برده کودک در شهرستان
صاحب ۲۰ برده بالغ و ۲۳ برده کودک در شهرستان کارولین در همان اطراف نیز بود (جنوب فردریکسبرگ و شهرستان اسپاتسیلوانیا). بعد از این که کنگره جدید ایالات متحده تصمیم گرفت تا پایتخت ملی را به زمینی منتقل کند که توسط ویرجینیا و مریلند در طول رود پوتوماک اهدا شده بود تا شهر فدرال جدیدی شود (به زودی همان شهر واشینگتن DC شد)، فیتزهاگ اقامتگاه اصلی خود را به سمت شمالی نزدیک فردریکزبرگ در جهت الکساندریا منتقل کرد که در سمت مقابل ساختمان‌های جدید فدرال قرار داشت (اما بخشی از ناحیه کلمبیا از ۱۷۹۰ میلادی تا دهه‌ها بعد از
از ناحیه کلمبیا از ۱۷۹۰ میلادی تا دهه‌ها بعد از مرگ فیتزهاگ بود). با مرگ عمو/عمه/... زاده او سرهنگ هنری فیتزهاگ (۱۷۲۳–۱۷۸۳؛ پسر برگس هنری فیتزهاگ که در ۱۷۴۵ میلادی فوت کرد)، فیتزهاگ بسیاری از املاک او را در شهرستان (جایی که اکنون اسپرینگفیلد شمالی واقع شده‌است) فیرفاکس از ورثه‌اش بدست آورد. ویلیام فیتزهاگ در ۱۷۹۶ میلادی عمارت دیگری را ساخت که به آن «راونزورت» می‌گفت. آن ملک شهرستان فیرفاکس مبدل به خانه او شد، خانه‌ای که فیتزهاگ در آن زمستان‌ها را در خانه‌شهرکی خود در الکساندریا به سر می‌برد. راونزوورت تا
خود در الکساندریا به سر می‌برد. راونزوورت تا حدود ۱۹۲۵ میلادی برپا بود و در این تاریخ برخی شرایط اسرار آمیز آتش گرفت. ویلیام فیتزهاگ در حدود ۱۷۹۹ میلادی خانه‌ای را در خیابان ۶۰۷ اورونوکو در الکساندریای ویرجینیا خریداری کرد که اکنون اغلب با عنوان «خانهٔ پسری رابرت ئی. لی» شناخته می‌شود. این خانه در ۱۷۹۵ میلادی توسط جان پوتس جونیور ساخته شده بود. بعد از مرگ ویلیام فیتزهاگ، ویلیام هنری فیتزهاگ این ملک را به ارث برده و آن را به خانواده لی اجاره داد. حرفه سیاسی. فیتزهاگ در ابتدا به عنوان قانونگذار خدمت کرد،
فیتزهاگ در ابتدا به عنوان قانونگذار خدمت کرد، هنگامی که مجمع عمومی ویرجینیا تنها شامل «خانه برگس‌ها» بود. او یکی از دو نماینده پاره وقت اهل شهرستان کینگ جورج بود و همراه با جوزف جونز بین ۱۷۷۲ تا ۱۷۷۵ میلادی خدمت کرد. هنگامی که تنش‌ها با بریتانیا بالا گرفت و فرماندار مستعمراتی ویرجینیا «جان مورای، چهارمین اِرل دانمور» مجمع را منحل ساخت، فیتزهاگ و جونز، خدمت به شهرستانشان را در تمامی معاهدات انقلابی غیر عمومی ویرجینیا ادامه دادند (برخی از این‌ها در ویلیامزبرگ و سایرشان در ریچموند صورت پذیرفتند). همچنین در
و سایرشان در ریچموند صورت پذیرفتند). همچنین در اولین جلسات خانه نمایندگان ویرجینیا بعد از ایجاد فرمانداری جدید ایالت شرکت کردند. همچنین فیتزهاگ عضوی از کمیته انقلابی امنیت در بین سال‌های ۱۷۷۴–۱۷۷۵ میلادی بود. او طی جنگ انقلاب آمریکا، مأمور عالی رتبهٔ دو کارخانه سلاح و مهمات سازی بود. فیتزهاگ از شهرستان استفورد به عنوان عضوی از خانه نمایندگان ویرجینیا در آغاز ۱۷۷۷ میلادی نمایندگی کرد. نکته تاحدی طعن‌آمیزش این است که او خدمت کرده و سپس از عمو/عمه/... زادهٔ خویش چارلز کازین که قبلاً نماینده شهرستان پادشاه
خویش چارلز کازین که قبلاً نماینده شهرستان پادشاه جورج در خانه نمایندگان برگس‌ها بود (همچون پدرش با همین نام) پیشی گرفت. اما چارلز کارتر که به دلیل هزینه‌های مفرط خود از ارث خارج شده بود، در یک پرونده دادگاه برنده شد تا بتواند اموال ارث برده را کسب و مجدداً بفروشد و سپس از عایدات و وام‌های سخنگو جان رابینسون جهت انتقال از «پادشاه جورج» به «شهرستان استفورد» استفاده نماید. شهرستانی که قبلاً چارلز کارتر نمایندگی می‌کرد، طی جنگ انقلابی آمریکا و بعد از آن، در حالی که همچنان متحمل مشکلات مالی شخصی دیگری نیز بود.
که همچنان متحمل مشکلات مالی شخصی دیگری نیز بود. در همین اثناء، با شروع ۱۷۸۱ و تا ۱۷۸۵ میلادی، رأی دهندگان شهرستان‌های وستمورلند، استافورد و پادشاه جورج، فیتزهاگ را مجدداً برای سنای ایالتی انتخاب کردند. آخرین دوره نمایندگی فیتزهاگ از شهرستان استفورد در خانه نمایندگان در ۱۷۸۷–۱۷۸۸ میلادی بود. همچنین فیتزهاگ گزینشگر ریاست‌جمهوری برای انتخابات ۱۷۸۹ میلادی از ناحیه وستمورلند بود. آن ناحیه شامل شهرستان پادشاه جورج، شهرستان لنکستر، شهرستان نورث‌آمبرلند، شهرستان ریچموند، شهرستان استافورد و شهرستان وستمورلند می‌شد
شهرستان استافورد و شهرستان وستمورلند می‌شد که مساحت بین راپاهانوک و رودخانه‌های پوتوماک را در بر می‌گرفت. تمامی ۱۰ گزینشگر ویرجینیا که رأی دادند، هر کدام یک رأی از دو رأی خود را برای جورج واشینگتن به صندوق انداختند. گرچه که رأی دوم فیتزهاگ نامعلوم بود، پنج تا از گزینشگران ویرجینیا به جان آدامز، سه تا به جورج کلینتون، یکی به جان هنکاک و یکی به جان جی رأی دادند. در نامه‌ای از جیمز مدیسون به توماس جفرسون در ۲۹ مارس ۱۷۸۹ میلادی، «آقای دبلیو فیتزهاگ اهل چاتهام» به عنوان یک فدرالیست توصیف شده‌است. در ۱۸۰۴