payamvha/North_RAG huggingface dataset:
عقاید مکزیک نامیدند و به همین دلیل او دیگو د مونتی مایور را از سالتیلو همراهی کرد تا لوئیس کارواخال را دستگیر کند. در سال ۱۵۸۹، بالدو کورتس پدر او را چنین محکوم کرد: این آقا زاده کانتو، قبل از ازدواج با استفانیا، با خشواش (همسر دون دیگو د مونته مایور)، در آماسیاتو زندگی می‌کرد و به همین دلیل او را کشت. در ۱۵ نوامبر ۱۵۹۳، فرای پابلو د گونگورا فرانسیسکن روحانی، دل کانتو را در برابر دادگاه تفتیش عقاید مکزیک به دلیل داشتن رابطه بدنام با همسر دیگو دو مونتی مایور محکوم کرد. این احتمال وجود دارد که این شکایات به
محکوم کرد. این احتمال وجود دارد که این شکایات به سمع دیگو د مونتی مایور رسیده باشد تا تحت پیگرد قانونی قرار نگیرد. آلبرتو دل کانتو به دلیل دعوت به یهودیت (موقعیت بسیار رایج در میان پرتغالی‌ها) توسط اداره مقدس زندانی شد، اما او فرار کرد و در میان بومیان منطقه زندگی کرد تا اینکه بی‌گناه شناخته شد و اتهامات علیه او رفع شد. از سوی دیگر، این مسئله واضح بود که آلبرتو دل کانتو نماینده منافع مارتین لوپز دی ایبارا، معاون فرماندار نووا ویزکایا و عموی فرانسیسکو دی ایبارا، یک گروه متخاصم لوئیس د کارواخال بود، لذا،
ایبارا، یک گروه متخاصم لوئیس د کارواخال بود، لذا، ورود او به قلمرو پادشاهی جدید لئون ممنوع شد. داستان‌های عاشقانه. آلبرتو دل کانتو به‌خاطر رفتار ماجراجویانه و مردانگی‌اش متمایز بود. زنان به او تمایل زیاد داشتند. بنا بر اظهارات پابلو د گونگورا، دل کانتو با دونا خوانا پورکالو، همسر سوم دیگو د مونتی مایور رابطه داشته‌است. با شنیدن این موضوع در سال ۱۵۸۱، دیگو د مونتی مایور با شمشیر زن خود را کشت و قول داد تا زمانی که دل کانتو را هم نکشد ریش و موهایش را کوتاه نخواهد کرد. اگرچه بعضی‌ها معتقدند که در آن زمان این
کرد. اگرچه بعضی‌ها معتقدند که در آن زمان این مرد حق کامل داشت که این کار را برای رفع بدنامی که رخ داده بود انجام دهد، اما حقیقت این است که دیگو د مونتی مایور جبراً به معادن سن گرگوریو سرالوو فرار کند و سپس مجبور شد خود را به عنوان شهردار سالتیلو در برابر آلبرتو دل کانتو منصوب کند. دیگو د مونتی مایور که قبلاً از ناحیه نووا ویزکایا به سمت کارواخال رفته بود با آلبرتو دل کانتو چندین بار جنگید. گزارش‌هایی از وقایع دریای پسکوریا، لئون، معادن سن گرگوریو و معادن ترینیداد در این مورد نیز وجود دارد. در مورد دون
ترینیداد در این مورد نیز وجود دارد. در مورد دون لوئیس کارواخال، فرماندار پادشاهی جدید لئون، صلح میان این دو کاپیتان برای او سودمند واقع شد و برای اینکه دل کانتو جبهه خود را تغییر دهد، با ازدواج با استوانیا، دختر خوانا پورکالو و دیگو د مونتی مایور در آخر سال ۱۵۸۷، منجر به صلح میان آنها شد. ازدواج و خانواده. او در سال ۱۵۸۷ با استوانیا پروکالو د مونتی مایور ازدواج کرد و اولین پسرش میگل د مونی مایور را در اواخر سال ۱۵۸۷ به دنیا آورد. در خاتمه سال ۱۵۸۹ دومین پسرش تولد شد که با نام دیگو د مونتی مایور غسل تعمید
تولد شد که با نام دیگو د مونتی مایور غسل تعمید داده شد، سپس در سال ۱۵۹۳ آنها صاحب یگانه دختر خود، الویرا شدند. گفته می‌شود که استوانیا اعلام کرد که دل کانتو واقعاً با مادرش (یعنی خشواش) رابطه داشته و با متهم کردن شوهرش از استفاده نمودن نام خانوادگی کانتو امتناع ورزید و فرزندانش نیز نام خانوادگی مادری را انتخاب کردند. وفات. او در سال ۱۶۱۱ به عنوان عضو شورای شهر در بونا ویستا هیسندا نزدیک سالتیلو درگذشت.
بنیان‌گذار سانتا کروز (لا گوایریتا) شناخته می‌شد. اوایل زندگی. آلونسو دی اوجدا، حدود ۱۴۶۶ میلادی در توریجونسیلو دیل ری، نئو کاستایل زاده شد. پدر وی رودریگو دی هویتی، یک اشرافی پایین اسپانیایی بود که در ۱۴۷۴ میلادی برای ایزابل در جنگ جانشینی کاستیلیا جنگید. ایزابل از حمایت او بسیار متشکر بود و فرزندش آلونسو را تحت محافظت خود قرار داد. آلونسو هنگامی که جوان بود برای دوکِ میدیناسیلی، لوئیس دی لا سردا خدمت نمود. هنگامی که در خدمت دوک بود، او با توانایی نظامی، مهارت در شمشیر زنی و شجاعتی که از خود در فتح
مهارت در شمشیر زنی و شجاعتی که از خود در فتح گرانادا به نمایش گذاشت، جایگاه برجسته‌ای را کسب کرد. آلونسو یک مرد قد کوتاه، لایق و خوش سیما بود. گفته می‌شد که در هر جنگی، او نخستین کسی بود که دست به خونریزی می‌زد. براساس یادداشت بارتلمه د لاس کاساس، او «علی‌رغم قد کوتاهش، تمامی کمال‌های جسمانی که یک مرد می‌تواند داشته باشد را در خود داشت». ورود به هیسپانیولا. پس از نخستین سفر اکتشافی موفقیت‌آمیز کرستیف کلمب، ترتیبات یک سفر اکتشافی دومی با کشتی‌های به مراتب بزرگتر توسط خوان دوریگوز دی فونسیکا برای کلمب آماده
توسط خوان دوریگوز دی فونسیکا برای کلمب آماده شد. میدیناسیلی هم سرور کلمب بود و هم سرور اوجدا، از این‌رو این قابل تعجب نیست که اوجدا در یک سن نسبت جوانی برای رهبری یکی از کشتی‌ها در این سفر اکتشافی جدید انتخاب گردید. فونسیکا نیز تحت تأثیر اوجدا قرار گرفته بود و بعداً به یکی از مهم‌ترین سروران وی مبدل شد. ناوگان در سپتامبر ۱۴۹۳ به مقصد جزیره هیسپانیولا حرکت کرد و در نوامبر به کارائیب رسید. یکی از نخستین توقف‌های آنها جزیره گوادالوپ بود و یکی از گروه‌های وارد جزیره شده بود، مفقود گردید. کلمب که نگران ایمنی
جزیره شده بود، مفقود گردید. کلمب که نگران ایمنی آنها بود (چون ساکنین جزیره مشکوک به آدمخواری بودند)، اوجدا را با گروهی از افراد مسلح به جزیره فرستاد تا گروه مفقود شده را جستجو نماید. گروه مفقود شده در نهایت خودشان بازگشتند، اما جستجوی اوجدا شواهدی بیشتری مبنی بر موجودیت رسم آدمخواری در میان کاریب‌های ساکن در جزیره ارایه نمود. آنها در اواخر نوامبر به هیسپانیولا رسیدند و قلعه نویداد را که در جریان سفر اکتشافی اولی تأسیس کرده بودند دریافتند، اما این قلعه تخریب شده و اسپانیایی‌های ساکن در آن، مُرده بودند.
شده و اسپانیایی‌های ساکن در آن، مُرده بودند. مردمان بومی این جزیره، یکی از سران قبایل داخلی به‌نام کائونابو را عامل این مشکلات معرفی کردند. آنها شروع به جستجوی جزیره نمودند و یک زیستگاه دائمی به‌نام ایزابل ساختند. کلمب در ژانویه ۱۴۹۴ یک گروه کوچک نظامی را به رهبری اوجدا به مناطق کوهستانی جزیره‌ای به‌نام سیبائو فرستاد تا به دنبال طلا بگردند. اوجدا دو هفته بعد بازگشت و چند تکه بسیار با ارزش طلا با خود آورد و همچنین گزارش داد که مقدار زیاد طلای قابل استخراج در آن منطقه موجود است. کشف طلا در سیبائو، این جزیره
آن منطقه موجود است. کشف طلا در سیبائو، این جزیره را در محراق توجه قرار داد. در مارس ۱۴۹۴، کلمب با یک گروه حدوداً ۵۰۰ نفری عازم اکتشاف این منطقه شد. شکار برای طلا ناکام بود، اما مردمان بومی که در مناطق اطراف بودند، برای مبادله تجاری طلا می‌آوردند. کلمب قلعه‌ای را به نام سانتو توماس (نام‌گذاری آن به معنی توبیخ برای آنهای بود که در مورد موجودیت طلا شک داشتند) به عنوان یک مکان تجاری و پایگاهی برای جستجوی بیشتر تأسیس کرد. زمانی که کلمب به نزد ایزابل بازگشت می‌کرد، پدرو مارگاریت که یک مرد اشرافی از آراگون و فرد
پدرو مارگاریت که یک مرد اشرافی از آراگون و فرد مورد اعتماد شاه بود، به عنوان فرمانده این قلعه گماشته شد. کلمب در آوریل ۱۴۹۴ اوجدا را با یک نیروی در حدود ۳۰۰ سرباز فرستاد تا مارگاریت از وظیفه‌اش در سانتو توماس آزاد گردد. کلمب از مارگاریت خواست تا تعدادی سرباز با خود بگیرد و به دنبال طلا در جزیره بگردد، از مردمان بومی مواد غذایی بگیرد و کائونابو را دستگیر نماید. در یک گذرگاه دریایی که توسط یک قبیلهٔ دوستانه کنترل می‌گردید، اوجدا رئیس قبیله و برخی مقامات آنرا به اتهام اینکه یک تعداد لباس در جریان سفر اکتشافی
به اتهام اینکه یک تعداد لباس در جریان سفر اکتشافی قبلی توسط آنها دزدیده شده بود، دستگیر نمود. اوجدا گوش‌های یک اسیر را برید و بقیه را در زنجیر به ایزابل فرستاد. مجازات ظالمانه اوجدا مردم بومی را وحشت زده نموده و آنها را به ضد اسپانیایی‌ها ساخت. هنگامی که اوجدا به قلعه رسید، مارگاریت از دستورها کلمب اطاعت نکرده و با افراد خود در قلعه باقی ماند. مدت کوتاهی پس از آن‌که او به اسپانیا بازگشت، از وضعیت ناگوار و بدرفتاری با هندی‌ها شاکی بود. پس از سرپیچی مارگاریت از دستگیری کائونابو، کلمب به اوجدا دستور داد تا
از دستگیری کائونابو، کلمب به اوجدا دستور داد تا رئیس قبیله‌ای که متهم به تخریب زیستگاه اسپانایی اولی در نویداد بود را پیدا کند. براساس یادداشت بارتلمه د لاس کاساس، اوجدا یک مجموعه سیقل شده غل و زنجیر به کائونابو پیشکش نموده و او را متقاعد نمود تا به عنوان نماد وفاداری، آنرا بپوشد. ترفند جواب داد و اوجدا توانست رئیس قبیله را به نزد کلمب بیاورد. پس از بدرفتاری اوجدا با هندیها در گذرگاه دریا، قلعه‌ای باید ساخته می‌شد تا از گذرگاه‌های مهم محافظت نماید. در ۱۴۹۴ میلادی، نخستین شورش هندی‌ها در همین قلعه رخ داد؛
میلادی، نخستین شورش هندی‌ها در همین قلعه رخ داد؛ قلعه ویران شد و ده اسپانیای توسط قبایل محلی به قتل رسید. کلمبیا انتقام این شورش را با یک نیروی ۵۰۰ نفری به رهبری اوجدا گرفت. به شورشی‌های ضربه سنگینی وارد شد و حدود ۱٬۵۰۰ نفر آنها برده گرفته شد – ۶۰۰ تن آنها به اسپانیا فرستاده شده و بقیه آنها به کسانی که در جزیره بود به عنوان برده داده شد. آلونسو دی اوجدا در نبرد ویگا ریال (همچنین معروف به نبرد جاکویمو است) نیز سهم گرفت و اسپانیایی‌ها تحت فرماندهی او فاتح میدان بودند. براساس گزارش نوشته شده توسط لاس کاساس،
بودند. براساس گزارش نوشته شده توسط لاس کاساس، ارتش بومی متشکل از ده هزار جنگجو بود، در حالیکه اسپانیایی‌ها تنها چهار صد نفر سرباز بودند. هویداست که این ارقام به‌گونه اغراق‌آمیزی بیان شده‌است. اوجدا در ۱۴۹۶ میلادی به اسپانیا بازگشت. نخستین سفر دریایی به ونزوئلا. پس از اینکه اوجدا به اسپانیا بازگشت، فرمانروایان کاتولیک، بدون اجازه کلمب، به او دستور دادند تا دوباره به سمت آمریکا حرکت کند، کاری که او در ۱۸ می ۱۴۹۹ با سه کاراول انجام داد. او یکجا با راهنما و نقشه‌نگار دریایی خوان دی لا کوسا و ناوبر ایتالیایی
دریایی خوان دی لا کوسا و ناوبر ایتالیایی آمیریگو ویسپوکسی سفر کرد. این نخستین سفر از یک سری سفرهای بود که بعداً به عنوان «سفرهای کوتاه» یا «سفرهای آندلسی» مشهور شده و به مناطقی از دنیای جدید انجام شد.
از آنجایی که از نظر تاریخی اوکراین در بین دو امپراتوری آن زمان یعنی روسیه و اتریش تقسیم شده بود، عکاسی در این سرزمین به عنوان شاخه‌ای از علم، تکنولوژی و هنر از راه‌های مختلفی به مسیر خود ادامه داد. این مسیرها، موجب اهداف متفاوتی در جوامع عکاسی از نظر تکنولوژی و نقش اجتماعی عکاسی در اوکراین شد. عکاسی اوکراین در زمان شوروی. در سال ۱۹۷۱ م. ایرینا پاپ، یک مدرسه عکاسی در اتحادیه روزنامه نگاران اوکراین تأسیس کرد. در این مدرسه انواع کارگاه‌های عکاسی، سخنرانی و بررسی آثار انجام می‌شد. در واقع این مدرسه یک مؤسسه
آثار انجام می‌شد. در واقع این مدرسه یک مؤسسه آموزشی رسمی نبود اما با اینحال بسیاری از افراد حرفه‌ای که از آنجا فارغ‌التحصیل شدند، محیطهای مستقل عکاسی در اوکراین ایجاد کردند که از جمله این افراد می‌توان به ویکتور ماروشنکو، والری کرکش، سرهی پوژارسکی و دیگران اشاره کرد. همچنین یکی از مشهورترین عکاسان اتحاد جماهیر شوروی، نیکولای کوزلوفسکی بود. او از سال ۱۹۴۸ م. به عنوان عکاس خبری برای مجله. اوگونیک کار کرد. بیش از ۳۰ آلبوم عکس خلاقانه از او زمانی که در آنجا کار می‌کرد موجود است. او همچنین برنده جایزه شوچنکو در
می‌کرد موجود است. او همچنین برنده جایزه شوچنکو در سال ۱۹۸۶ م. برای مجموعه عکس «کیف من» شد. از دیگر عکاسان تأثیرگذار غیررسمی در اتحاد جماهیر شوروی می‌توان به بوریس میخایلوف از خارکیف (که مدرسه عکاسی خارکیف از طریق او شکل گرفت) و ویلا فورگالو از شهر لویو اشاره کرد.
آنتونیو فرانسیسکو فیریرا دا سیلوا پورتو (António Francisco Ferreira da Silva Porto) (زادهٔ ۲۴ اوت ۱۸۱۷ – درگذشتهٔ ۲ آوریل ۱۸۹۰)، بازرگان و کاشف اهل پرتغال در آنگولا، آفریقای غربی قبلاً مستعمره پرتغال، بود. زندگی‌نامه. سیلوا پورتو در یک خانواده فقیر در شهر پورتو، سرزمین اصلی پرتغال متولد شد؛ او فرزند یک والدین فروتن بود، اما پدر وی در نبردها علیه فرانسه در جریان یورش ۱۸۱۰، خود را برجسته ساخت. پسر باهوش و بلند همت به‌جای اینکه راه پدر را ادامه داده و به نظامی بپیوندد، چشم به فرصت‌های اقتصادی در سرزمین بسیار
بپیوندد، چشم به فرصت‌های اقتصادی در سرزمین بسیار دور دوخت. با درنظر داشتن موفقیت بیشتر مهاجرین، برزیل یکی از مقاصد احتمالی بود؛ در سن دوازده سالگی او با اخذ اجازه پدر، بر کشتی دو دکله ریو ایو سوار شده و به پایتخت برزیل، ریو دو ژانیرو مهاجرت کرد. پس از اینکه او برای مدت برای یک بازرگان کار کرد، نسبت به پاداش‌اش خشمگین شده و شغلش را ترک کرد، پس از آن به‌طور مقطعی چندین شغل دیگر داشت. در هجده سالگی او وارد ایالت باهیا در برزیل شده و نام جدید خود را در روزنامه‌ای به‌نام کوریئو میرکانتیل به اعلام داد تا نام وی
به‌نام کوریئو میرکانتیل به اعلام داد تا نام وی با کسی دیگری که آنتونیو فیرایرا دا سیلوا نام داشت مغالطه نگردد. او همچنین این کار را برای ادای احترام به زادگاهش انجام داد. او به کار خود در باهیا به عنوان منشی یک بازرگان قهوه ادامه داد، اما همواره از جانب رئیس‌اش مورد استثمار قرار می‌گیرفت و از «ظلم بدون محذور مالکان» به خشم آمده بود. بازرگان آفریقای غربی. روزی، او از بندر باهیا سوار بر کشتی شد و به لوآندا رفت و آن‌گونه که او در اواخر زندگی خود گفت، «بدون اینکه حتی بداند آنگولا در کجا قرار دارد». با این حال،
حتی بداند آنگولا در کجا قرار دارد». با این حال، لوآندا در اوایل برای وی چندان جذاب نبود و پس از مدتی کوتاهی دوباره به باهیا، جاییکه جو سیاسی در حال داغ شدن بود، برگشت. پس از شروع شدن «شورش سابینو» که یک قیام مستقل در ایالت باهیا بود و از ۶ نوامبر ۱۸۳۷ و ۱۶ مارس ۱۸۳۸ ادامه داشت، سیلوا پورتو درک کرد که این بی‌ثباتی سیاسی موفقیت بازرگانی را مختلط خواهد کرد، از این‌رو تصمیم گرفت تا دوباره به آنگولا برگردد و در آنجا در یک می‌خانه محلی شروع به کار کرد. به‌تدریج، او مجذوب شگفتی‌های درونی قاره آفریقا می‌شود و با
او مجذوب شگفتی‌های درونی قاره آفریقا می‌شود و با نخستین حقوق‌های خود صنایع دستی و پارچه کتانی خریداری می‌کند. پس از اینکه او اطمینان حاصل کرد که مقدار کافی کالای بازرگانی در مالکیت خود دارد، شغل خود را ترک کرد تا حرفه ۵۰ ساله‌اش به عنوان بازرگانی درون کشوری را آغاز نماید. او تنها ۲۲ سال دارد. این یک ماجراجویی مشکل بود: بسیاری کاروان‌های که ساحل بنگوئلا را به مقصد لوئی، لوآندا و کاتانگا ترک می‌کردند، خطر سرقت، چپاول و سبک‌های مذاکره بزرگان محلی را به جان می‌خریدند. همیشه خطرگیر افتادن در جنگ‌های میان
می‌خریدند. همیشه خطرگیر افتادن در جنگ‌های میان قبیله‌ای وجود داشت. سیلوا پورتو دوستان زیادی در درون کشور با بزرگان قبایل پیدا کرد و خود را با شرایط موجود در آفریقا وفق داد، فن‌های کشاورزی بومی را یادگرفت و با یک زن سیاه‌پوست بلندآوازه از شاهی بیه مربوط به مردم اوفیمبوندو ازدواج کرد و برای چندین فرزند وی که نژاد مختلط داشتند پدری کرد. او تا سال ۱۸۳۸ میلادی یک دکان از وسایل داخل کشوری در لوآندا باز کرده بود. در ۱۸۴۵ میلادی، او به بنگوئلا رفت و برای خودش یک مسیر تجارتی به جاده لوئی، از طریق لوتمبو و زامبزی
مسیر تجارتی به جاده لوئی، از طریق لوتمبو و زامبزی علیا، ایجاد کرد. در نهایت، او مقر بازرگانی خود را در بیلمونتی گذاشته و به اکتشاف منطقه بروتسلاند آغاز کرد. دکان وی به مرکز فعالیت جدی و بازرگانی مبدل شد؛ او به فروش پارچه‌ها، اشیای پرسلانی کوچک و مواد منفجره خود را به فروش رسانده و همچنین به خرید و فروش عاج، عسل و لاستیک طبیعی از درون کشور مشغول بود و تمامی معاملات خود را در ژورنال‌هایش ثبت می‌کرد. این کتاب‌ها (به‌طور کلی ۱۴ جلد) شامل مشخصات گوناگون جغرافیای، قوم‌شناختی و مردم‌شناختی از منطقه وی در آفریقا
قوم‌شناختی و مردم‌شناختی از منطقه وی در آفریقا بود که دوست قدیمی وی لوسیانو کوردیرو آنرا «گفتگو روی کاغذ» عنوان کرد. کوردیرو همچنین افزود، «با نوشته متراکم و پیچاپیچ او که مرا به بیاد زیگزاگ‌ها در سراسر جنگل‌های کوهستانی می‌اندازد، برخی اوقات او ساعات‌ها را به نوشتن در آرامش می‌گذراند که احتمالاً زبان کریول تمامی تجرید خود در بیابان را مدیون او است». در نهایت، یادداشت‌های سیلوا پورتو در «سال‌نامه شورای ماورای بحار» (Annals of the Ultramarine Counsel) به چاپ رسید. سیلوا پورتو خود باری اذعان کرد که «اگر کار
رسید. سیلوا پورتو خود باری اذعان کرد که «اگر کار من آن چیزی باشد که گفته می‌شود، پس این کار بسیار به چاپ رسیده و احتمالاً به زبان‌های مختلف ترجمه می‌شود». در ۱۸۴۸میلادی، او به عنوان فرماندار (کاپیتان-میجر) مقطعی بیه گماشته شد. او به آرام کردن روابط میان مردمان بومی و اروپایی‌ها آغاز کرد؛ با اروپایی‌های استعماری ملاقات نموده و آنها را متحد نمود تا بزرگ محلی، لهیومبولا، را متقاعد سازند که از اخراج مستعمره‌نشین‌ها دست بردارد (کاری که بازرگانان اروپایی همواره بنا بر دلایل کوچک انجام می‌دادند). با این وجود،
بنا بر دلایل کوچک انجام می‌دادند). با این وجود، تلاش‌های او با فوت رئیس قبیله بی‌نتیجه شد و سلوا پورتو مجبور گردید تا برای محافظت از منافع پرتغالی‌ها، از اداره استعماری درخواست نیروی نظامی نماید. پس از ۱۸۵۴ میلادی، فعالیت‌های او بدون وقفه ادامه یافت تا ۱۸۶۹ میلادی او شش سفر دریایی به لوئی و سه سفر دریای به بنگوئلا انجام داد، دکان محلی بیمپوستا را در بنگوئلا خریداری نموده و تا اینکه در ۱۸۷۹ میلادی به بیلمونتی بازگشت، در آنجا مسکن گزین شد. هنگامی که او ۶۲ سال عمر داشت، باری دیگر از آفریقای غربی عبور کرد: او
عمر داشت، باری دیگر از آفریقای غربی عبور کرد: او در ۱۸۸۰ و ۱۸۸۲ میلادی به مویو (کوبا)، در ۱۸۸۳ میلادی به لوئی (بروتسلاند) و بعداً در ۱۸۸۲ و ۱۸۸۴ میلادی به بنگوئلا سفر کرد. فعالیت‌های او، به دلیل بازگشتش به لیسبون جهت انجام جراحی چشم در زمستان و بهار ۱۸۸۵، برای مدتی مختل شد. پس از بازگشت، او به چرخاندن کالاهای بازرگانی خود با گاری در درون منطقه ادامه داد، اما این بار به کالوندا و بنگوئلا (تا پایان ۱۸۸۷ میلادی). هنگام حضور در بیلمونتی، او از پول شخصی خودش به یک هیئت مبلغان مذهبی کمک کرد، برای مدارس مواد
به یک هیئت مبلغان مذهبی کمک کرد، برای مدارس مواد درسی، برای کودکان غذا و لباس و برای معلمان مزد فراهم نمود. در ۵ مارس ۱۸۸۹، جستینو تیگزیرا دا سیلوا به‌جای وی به عنوان فرماندار بیه گماشته شد، اما او همواره حقوق ماهیانه ۱۰۰٬۰۰۰ راس و امتیازات جانبی خود را دریافت می‌کرد. ۱۰۰٬۰۰۰ راس که او دریافت می‌کرد، ۲۰ سکه طلای ۵٬۰۰۰ راسی ارزش داشت. این سکه‌های طلای پرتغالی همانند طلای انگلیسی، ۹۱٫۷ در صد خالص بود، اما ۱۰٫۸ درصد نسبت به آن سنگین‌تر بود. بنابرین، هرکدام از این سکه‌های طلای پرتغالی ۱ پوند، ۲ شیلینگ و ۲ پنی
این سکه‌های طلای پرتغالی ۱ پوند، ۲ شیلینگ و ۲ پنی ارزش داشتند. از نظر طلای خالص، او هر ماه ۵٫۲۲ اونس (طبق وزن تروی) طلا دریافت می‌کرد. با در نظرداشت قیمت امروزی طلا که یک اونس طلا معادل ۱۵۰۰ دلار است، وی به‌طور تخمینی معادل ۷٬۸۲۸ دلار آمریکایی به ارزش پول امروزی، حقوق دریافت می‌کرد. کاشف. حدود سال‌های ۱۸۵۰ میلادی، برنامه‌های اکتشافی پرتغال از آفریقا گسترش یافت، اما تقاضای سیلوا پورتو مبنی بر اشغال توسط نیروی نظامی هیچگاه شنیده نشد: در آن زمان، پرتغال تنها به توسعه و مستعمره‌سازی ساحل علاقه داشت.
دژ زندان لنکران () بخشی از دژ تاریخی لنکران است که در سده هجدهم میلادی ساخته شده است. این دژ و همچنین دومین دژ مشابه آن که هم‌اکنون به عنوان فانوس دریایی مورد استفاده قرار می‌گیرد، دژهای جنوبی و شمالی قلعه تاریخی لنکران بوده است. پس از اشغال لنکران به دست نیروهای روسی در جنگ‌های ایران و روسیه و حوادث پس از آن دژ لنکران تخریب شد و در نتیجه سنگرها تقسیم شد. در سال ۱۸۶۹، یک فانوس بر روی سقف دژ که به عنوان دژ شمالی شناخته می‌شود نصب شد و از این ساختمان به عنوان فانوس دریایی استفاده شد. هم اکنون فانوس دریایی زیر
دریایی استفاده شد. هم اکنون فانوس دریایی زیر نظر شرکت کشتیرانی خزر است. دژ زندان از سال ۱۸۶۹ تا ۱۹۵۹ به عنوان زندان مورد استفاده قرار می‌گرفت. طبق برخی گزارش‌ها، در آغاز سده بیستم میلادی، ژوزف استالین مدتی در این دژ زندانی بود و گفته می‌شود یکی از دو نفری است که توانسته بودند از این زندان فرار کنند. با فرمان شماره ۱۳۲ کابینه جمهوری آذربایجان، به تاریخ ۲ اوت ۲۰۰۱، این قلعه توسط دولت محافظت می‌شود و در فهرست آثار معماری گنجانده شده است. اطلاعات کلی. این دژ گرد و مدور همزمان با قلعه لنکران در سده هجدهم میلادی
و مدور همزمان با قلعه لنکران در سده هجدهم میلادی ساخته شد. ساختمان دوم مشابه این ساختمان هم اکنون به عنوان فانوس دریایی فعالیت می‌کند. این دو دژ نقش برجک‌هایی را در دو سوی قلعه بزرگ لنکران ایفا می‌کردند. بر اساس برخی گزارش‌ها، این دو بنا به دستور نادرشاه به عنوان دژهای قلعه لنکران ساخته شده‌اند. این دو بنا در جنگ‌هایی که تا سال ۱۸۶۹ در اینجا رخ داد، نقش یک دژ دفاعی و دژ مهم را ایفا کردند. پس از اشغال لنکران توسط نیروهای روسی، دیوارهای قلعه مشترک ویران شد و قلعه نظامی منهدم شد. از سال ۱۸۶۹، قلعه گرد (برج)
قلعه نظامی منهدم شد. از سال ۱۸۶۹، قلعه گرد (برج) شروع به عنوان زندان استفاده شد. یک فانوس در بالای دژ دیگر نصب شد و به عنوان فانوس دریایی آغاز به کار کرد. زندانیان توسط یک تونل مخفی زیرزمینی که آن را به فانوس دریایی متصل می‌کرد به برج گرد برده شدند. در این تونل دو نفر می توانستند آزادانه تا تمام قد حرکت کنند. متعاقباً به دلیل جریان آب زیرزمینی، استفاده از تونل ناممکن شد. بلندای دژ گرد ۲۰ متر، قطر ۷۲ متر، ضخامت دیوارهای باربر در بخش پایینی ۲.۸ متر، در بخش فوقانی ۱.۵ متر است. حصارهای پیرامون دژ زندان و فانوس
۱.۵ متر است. حصارهای پیرامون دژ زندان و فانوس دریایی لنکران بخش جلویی قلعه لنکران را تشکیل می‌دادند. اگرچه این زندان برای ۱۴۰ زندانی طراحی شده بود، اما گاه تا ۳۱۰ نفر در آن نگهداری می‌شدند. طبق برخی گزارش‌ها، در سال‌های ۱۹۰۳-۱۹۰۴، ژوزف استالین به دلیل دزدی از قطار پستی محکومیت خود را در اینجا سپری کرد. بعداً با کمک همرزمانش موفق به فرار شد. این قلعه حتی پس از تهاجم ارتش سرخ به جمهوری خلق آذربایجان به عنوان زندان مورد استفاده قرار می‌گرفت. این دژ دقیقاً به این دلیل که زندانیان در آن وجود داشت زندان نامیده
این دلیل که زندانیان در آن وجود داشت زندان نامیده می‌شد. در سال‌های ۱۹۷۰-۱۹۹۰ یک کارگاه خیاطی در دژ قرار داشت. با فرمان شماره ۱۳۲ کابینه وزیران جمهوری آذربایجان به تاریخ ۲ اوت ۲۰۰۱، این قلعه توسط دولت محافظت می شود و در فهرست آثار معماری گنجانده شده است. در سال ۲۰۰۶، بنا بر برنامه توسعه اقتصادی-اجتماعی مناطق، این دژ بازسازی شد. پس از مرمت، یک گالری هنری در اینجا قرار داده شد. در فوریه ۲۰۱۵، بر اثر بارش شدید برف، بخش خاصی از سقف دژ تخریب شد و از بین رفت. بازسازی این بنای تاریخی با هزینه سرمایه‌گذاری از محل
این بنای تاریخی با هزینه سرمایه‌گذاری از محل بودجه دولت در سال‌های ۲۰۲۰-۲۰۲۳ در فهرست پروژه‌های وزارت فرهنگ اجرا شده است.
سیم جامپر (همچنین به عنوان جامپر، کابل جامپر، سیم دوپونت نیز شناخته می‌شود) یک سیم الکتریکی یا گروهی از آنها در یک کابل است که در هر انتها یک رابط یا پین (یا گاهی بدون آنها - به‌طور ساده «قلع‌پوش») وجود دارد، که معمولاً برای میان‌اتصال اجزای یک بردبورد یا سایر نمونه‌های اولیه یا مدار آزمایشی، در داخل یا با تجهیزات یا اجزای دیگر، بدون لحیم کاری استفاده می‌شود. سیم‌های جامپر مجزا با قراردادن «اتصال‌دهنده‌های انتهایی» خود در شکاف‌های تهیه‌شده در یک بردبورد، سرساز پین یک برد مدار، یا یک قسمتی از تجهیزات آزمایشی
پین یک برد مدار، یا یک قسمتی از تجهیزات آزمایشی نصب می‌شوند.
سه‌شنبه ۱۴ جولای یک مجموعهٔ تلویزیونی ایرانی با موضوع پرونده هسته‌ای ایران است که در سال ۱۴۰۰ خورشیدی ساخته شد. این سریال در ۲۱ قسمت ۴۵ دقیقه‌ای اولین بار در بازهٔ ۲۴ مهر تا ۲۳ آبان ۱۴۰۰ از شبکه یک سیما پخش شد. داستان. احمد نجفی در نقش سرهنگ بازنشسته‌ای است که به تحقیق و پژوهش در دفتر قدیمی خود مشغول است. رو به روی دفتر کار او مهمانسرای دوست و همسنگر زمان جنگ؛ هاشم(جلیل فرجاد) قرار داشته که نجفی هر از گاهی ماجراهای این مهمانسرا را نیز از پنجره پشتی دفتر زیر نظر دارد. جدیدترین پرونده تحقیقاتی نجفی، موضوع
نظر دارد. جدیدترین پرونده تحقیقاتی نجفی، موضوع پرونده هسته‌ای ایران است که وی سعی دارد با استفاده از اسناد و مدارکِ متقن و حضور راویان؛ ابعاد گوناگون این مناقشه بین‌المللی را رمزگشایی کند. نامگذاری فیلم. نام فیلم برگرفته از تاریخ امضای برجام در سه‌شنبه، ۱۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۵ برابر با ۲۳ تیر ۱۳۹۴ است. ویژگی‌ها. "سه‌شنبه ۱۴ جولای" مستند نمایشی است که در رده مستند درام (به انگلیسی: Docudrama) قرار می‌گیرد. بهره‌گیری از فرم و ساختار روایی متفاوت، صحنه‌آرایی، میزانسن، جلوه‌های ویژه، فیلمنامه کلاسیک، همچنین بازیگر و
جلوه‌های ویژه، فیلمنامه کلاسیک، همچنین بازیگر و عوامل حرفه‌ای؛ این مجموعه را به یکی از تولیدات مهم تلویزیون در حوزه مستند تبدیل کرده‌است. ساخت. پژوهش این مجموعه سال ۱۳۹۷، فیلمنامه و مراحل پیش تولید آن سال ۱۳۹۸ صورت گرفته‌است. تابستان ۱۳۹۹ فاز اول فیلمبرداری طی ۴۶ جلسه، و فاز دوم و سوم نیز در پاییز و زمستان همین سال طی ۱۶ جلسه انجام شده‌است.در سال ۱۴۰۰ تدوین، موسیقی و جلوه‌های ویژه بصری نیز همزمان تا شهریور ۱۴۰۰ ادامه داشته تا بالاخره؛ با پایان این مراحل و شروع صداگذاری، اولین قسمت از مجموعهٔ "سه‌شنبه ۱۴
شروع صداگذاری، اولین قسمت از مجموعهٔ "سه‌شنبه ۱۴ جولای" در ۲۴ مهر از آنتن شبکه اول سیما پخش شود. پخش. این مجموعه تا کنون از شبکه‌های یک، افق و مستند پخش شده‌است. بازتاب و حواشی. علاوه بر رسانه‌های داخلی که به پوشش گسترده "سه‌شنبه۱۴ جولای" پرداختند، شبکه‌های فارسی‌زبان خارج از ایران همچون من و تو نیز نسبت به پخش این مجموعه واکنش نشان داده و ساخت آن را در راستای مقابله با تلویزیون منوتو تفسیر می‌کنند. در سیزدهمین جشنواره فیلم عمار، نسخه سینمایی سه‌شنبه ۱۴جولای با حضور در بخش حافظه ملی، نامزد دریافت فانوس
با حضور در بخش حافظه ملی، نامزد دریافت فانوس طلایی شد. با استقبال مردمی از این فیلم؛ سانس‌های فوق‌العاده در تهران و اصفهان به این اثر اختصاص داده شد.
کاپیتان بالتاسار فرناندس (Captain Baltasar Fernandes) (بالتازار یا بالثازار هم نوشته می‌شود) (Baltazar یا Balthazar) (زادهٔ ۱۵۸۰- درگذشتهٔ ۱۶۶۷)، مهاجر پرتغالی در برزیل بود که ماموریت‌های معروف به بندرانتیس را برای به دست آوردن طلا، نقره و آهن، فرماندهی کرد. او بنیان‌گذار و یکی از اولین ساکنین سوروکابا در سال ۱۶۵۴ بود. اوایل زندگی. فرناندس در سائو پائولو به‌دنیا آمد و در سانتانو پرنائیبا بزرگ شد. او برادر بنیان‌گذار ایتو، دومینگوسفرناندس و بنیان‌گذار پرنائیبا، آندرهفرناندس بود. او با ماریا دو سونگا از
آندرهفرناندس بود. او با ماریا دو سونگا از پاراگوئه، دختر بارتولومیو دو تورالس ازدواج کرد و از او صاحب دختری به اسم ماری تورالس شد. بعد از بیوه شدن با ایزابل دو پروئنکا، دختر خوآ دو آبرو که ۱۲ پسر داشت، ازدواج کرد. او به عنوان یک بوندیرانته یا (بنیان‌گذار) شروع به فعالیت کرد و بومی‌های ریو گرانده دو سول و پاراگوئه را برای کار در زمین‌ها دور هم جمع می‌کرد. بنیان نهادن سوروکابا. بالتاسار فرناندس و پسرش، کاپیتان اندرویِ سونگا یی لئون به همراه خانواده‌اش و صدها برده بومی اسیر، شهر سوروکابا را در ۱۵ اوت ۱۶۵۴
برده بومی اسیر، شهر سوروکابا را در ۱۵ اوت ۱۶۵۴ بنیان‌گذاری کردند. فرناندس در حدود سال ۱۶۵۴ در حاشیه رودخانه سوروکابا یک خانه و کلیسا ساخت — نوسا سنورا دا پونته — که امروزه به اسم کلیسای جامع سوروکابا معروف است. در ۲۱ آوریل ۱۶۶۰ او این سرزمین گیاهان و برده‌های بومی را به بندیکتس اهدا کرد. این بنا بعدها به شالوده صومعهٔ سنت بندیکت (صومعه د سائو بنتو) تبدیل شد. بالتاسار فرناندس در سال ۱۶۶۱، به سائو پائولو رفت تا با فرماندار کل سالوادور کورِآ دِ سا بنویدس صحبت کند. فرناندس می-خواست سوروکابا از حالت دهکده خارج