payamvha/North_RAG huggingface dataset:
۱۹۸۶، مورخ مایکل استورمر ، مشاور سیاسی صدراعظم هلموت کهل در آن زمان، مقاله "تاریخ در یک سرزمین بی تاریخ (Geschichte in geschichtslosem Land) را" در FAZ (روزنامه "فرانکفورتر آلگماینه") منتشر کرد. او از یک سو به از دست دادن حافظه اشاره کرد، از سوی دیگر به علاقه به تاریخی که "بازگشت به سنت فرهنگی"، "وعده عادی بودن" و جستجو برای جهت گیری آینده است: "جهت را از دست دادن و جست و جوی هویت، خواهر و برادر اند." به عقیده او سیاست نباید این واقعیت را نادیده بگیرد "که در یک سرزمین بی تاریخ، آینده را کسی می برد که
"که در یک سرزمین بی تاریخ، آینده را کسی می برد که خاطرات را پر می کند، مفاهیم را شکل می دهد و گذشته را تفسیر می کند." او می نویسد عدم قطعیت هویت ملی حتی قبل از سال ۱۹۴۵ تاریخ آلمان را تعیین می کرده است اما اکنون دیگر نه دوران نازی ها بلکه دوران پس از جنگ باید مرکز تاریخ آلمان باشد. دستاورد تاریخی کنراد آدناور و پیوندهای غربی جمهوری فدرال، با تفسیرهای نادرست تاریخی به زیر سؤال رفته است و این وضعیت می تواند این سؤال نگران کننده را در بین همسایگان ما ایجاد کند که "این همه به کجا می رود". از آنجایی که جمهوری
که "این همه به کجا می رود". از آنجایی که جمهوری فدرال، به عنوان «مرکز خط دفاعی اروپا»، یک «مسئولیت جهانی سیاسی و اقتصادی» بر عهده دارد، جستجوی تاریخ گمشده، برای تداوم جمهوری آلمان و سیاست خارجی آن ضروری است. آندریاس هیلگروبر. در بهار سال ۱۹۸۶، مورخ آندریاس هیلگروبر "کتاب سقوط دوگانه:" "شکست امپراتوری آلمان و پایان یهودیت اروپا (Zweierlei Untergang: Die Zerschlagung des Deutschen Reiches und das Ende des europäischen Judentums)" را منتشر کرد"." کتاب حاوی دو مقاله بلند است. در اولین مقاله طولانی تر، او
دو مقاله بلند است. در اولین مقاله طولانی تر، او پیشرفت ارتش سرخ در جبهه شرقی و فرار و اخراج ساکنان آلمانی را که در شرق مرز اودر-نیسه زندگی می کردند، توصیف می کند. در انجام این کار، او به تفصیل این سؤال را مورد بحث قرار داد که مورخ امروزی باید چه دیدگاهی در این مورد داشته باشد و سپس دیدگاه سربازان ورماخت و آلمانی های فراری را که خودش به آنها تعلق داشت، می پذیرد. او همچنین مطالبی را مطرح می کند تا «روز آزادی» نامیدن پایان جنگ (۸ می ۱۹۴۵) توسط ریشارد فون وایتسکر رییس جمهور آلمان را که در سخنرانی سال ۱۹۸۵ بیان
رییس جمهور آلمان را که در سخنرانی سال ۱۹۸۵ بیان شده بود کم ارزش جلوه دهد. "انتقاد یورگن هابرماس". در ۱۱ ژوئیه ۱۹۸۶، هفته نامه "دی تسایت" مقاله ای از یورگن هابرماس را با عنوان "نوعی حل و فصل دعاوی" منتشر و در صفحه اول، آن را با عنوان "چالش (Kampfansage)" معرفی کرد. در آن هابرماس مقالاتی از میخاییل اشتورمر، آندریاس هیلگروبر، کلاوس هیلدبراند و بالاتر از همه ارنست نولته را مورد انتقاد قرار داد. او بالای مقاله خود نقل قولی از نولته را آورد مبنی بر این که هیتلر یک اقدام آسیایی -هولوکاست- در واکنش به جنایات
یک اقدام آسیایی -هولوکاست- در واکنش به جنایات شناخته شده استالینیستی مرتکب شده است؛ و متذکر شد که نولته تحقیقاتی پیرامون این ارتباط انجام نداده است. نتایج. هنوز در آلمان درباره نتیجه این مناقشه و نحوه ارزیابی آن اتفاق نظر وجود ندارد. در ۱۹۹۳ مارتین گرایفن هاگن، دانشمند علوم سیاسی، تردید داشت که «این گونه نبردهای فکری بتوانند برای شکل‌گیری یک آگاهی تاریخی، کاری عمیقاً ریشه‌دار انجام دهند». اگر هم مناقشه مورخان تأثیری بر افکار عمومی داشته باشد، مواضع افراطی راست را تقویت کرده است. هانس اولریش ولر در سال ۲۰۰۸
را تقویت کرده است. هانس اولریش ولر در سال ۲۰۰۸ اظهار داشت که رقبای نولته، اشتورمر، هیلگروبر در نهایت پیروز شده‌اند، واین را مثبت ارزیابی کرد: نگرش خودانتقادی، که مدافع فرهنگ سیاسی به سختی تثبیت شده جمهوری فدرال است، از طریق این گونه مجادلات تاریخ نگاران گسترش یافته است و به طور کلی، سیستم اجتماعی-سیاسی جمهوری فدرال را در برابر چالش های آینده تقویت می کند. در سال ۲۰۱۱، اگون فلیگ، مورخ دوران باستان، ادعاهایی مبنی بر اینکه هابرماس نقل قول‌ها را جعل کرده، مواضع را دراماتیک جلوه داده و بدون اطلاع از الزامات
را دراماتیک جلوه داده و بدون اطلاع از الزامات نظری آن‌ها را از متن خارج کرده است، مطرح کرد. هاینریش آگوست وینکلر و میکا بروملیک به مشارکت فلیگ واکنش نشان دادند و آن را به عنوان یک بحث رد کردند. در سال ۲۰۱۱، ماتیاس برودکُرب پس از ۲۵ سال از شروع «دعوای تاریخ‌نگاران»، به سراغ بازیگران و سخنگویان اصلی این مناقشه رفت و مجموعه‌ای از مقالات و مصاحبه‌ها را پیرامون دعوای تاریخ‌نگاران منتشر کرد. این کتاب در اردیبهشت ۱۳۹۵ با ترجمۀ مهدی تدینی از سوی انتشارات کویر به چاپ رسید.
گری مک‌گئوگ (متولد ۱۹۵۸، نزدیک دنگانون، شهر تایرون) جمهوری‌خواه نامدار ایرلندی است که از داوطلبان ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند، فعال پیشین حزب شین فین و سردبیر مجله منحل شده "هیبرنین" (The Hibernian) بود. مک‌گئوگ در سال ۲۰۰۱ از حزب شین فین جدا شد و اکنون یک فعال کاتولیک/ملی‌گرای مستقل ایرلندی است. مک‌گئوگ پس از این‌که در سال ۲۰۱۱ به دلیل تلاش برای قتل متهم شناخته شد، دو سال بعد در ۲۹ ژانویه ۲۰۱۳ طبق شرایط پیمان جمعه نیک از زندان آزاد شد. اوایل زندگی. مک‌گئوگ در سال ۱۹۷۵ هنگامی‌که ۱۶ سال عمر داشت به تیپ ارتش
در سال ۱۹۷۵ هنگامی‌که ۱۶ سال عمر داشت به تیپ ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند در تایرون شرقی پیوست. به گفته تیم پت کوگان، در سال ۱۹۷۷ مستنطق‌های پلیس سلطنتی اولستر در پادگان کوکس‌تاون، شهر تایرون او را مورد ضرب و شتم قرار داند. او و پس از دیدار کوتاه از لندن در سال ۱۹۷۸ از انگلستان اخراج شد. مک‌گئوگ قبل از اخراج از این کشور، به این اتهام که او عضوی از ارتش جمهوری‌خواه ایرلند است، دستگیر و مورد تحقیق و باز جویی قرار گرفت. پس از فعالیت در ایرلند و اروپا، او (همراه با گری هانرتی، یکی دیگری از اعضای ارتش
او (همراه با گری هانرتی، یکی دیگری از اعضای ارتش جمهوری‌خواه ایرلند) در اوت ۱۹۸۸ هنگام عبور از مرز هلند – آلمان با دو میل اسلحه AK47 در موتورش دستگیر گردید. او به دلیل حمله بر ارتش بریتانیا در راین متهم شد و چهار سال را در زندان ویژه آلمان سپری کرد. محاکمه او در آلمان با استردادش به ایالات متحده آمریکا متوقف شد؛ جای که او در سال ۱۹۸۳ به اتهام تلاش برای خرید موشک زمین به هوا متهم شده بود. مک‌گئوگ سپس ۳ سال را در زندان‌های آمریکا سپری کرد تا این‌که در سال ۱۹۹۶ آزاد شد و به جمهوری ایرلند تبعید گردید. فعالیت
آزاد شد و به جمهوری ایرلند تبعید گردید. فعالیت پسا شین فین. مک‌گئوگ به دلیل مخالفت‌اش با آنچه که او به مثابه «لیبرالیزم» در حزب شین فین معاصر می‌فهمد و درک می‌کرد، معروف است. شما هرگز رهبری را در میان شین فین نخواهید یافت که سقط جنین، «ازدواج» همجنس‌گرا یا هر چیزی مشابه آن را محکوم کند. من به عنوان یک ملی‌گرا ایرلندی و کاتولیک رومی، هرگز نمی‌خواهم روزی را ببینم که در هر شهر بازاری کلینیک‌های سقط جنین وجود داشته باشد. اما با نگاهی بر ماحول خود در می‌یابیم که هیچ گروه سیاسی علاقه‌ای برای ایستادن در برابر آن
هیچ گروه سیاسی علاقه‌ای برای ایستادن در برابر آن ندارد. او در مارس ۲۰۰۴ جستین بارت را در یک سفر سخنرانی به شهرهای ایرلند، در حمایت از تلاش ناموفق بارت برای راه‌یابی به پارلمان اروپا همراهی کرد. مک‌گیوک در می ۲۰۰۶ به عنوان سردبیر و چارلز بایرن، جوان ۲۸ ساله اهل دراهیدا، مجله‌ای ماهانه را تحت نام هیبرنیان تأسیس کردند که در زمینه «ایمان، خانواده و کشور» اختصاص داشت. این مجله مقالاتی را منتشر می‌کرد که دیدگاه دنیس فاهی پدر و همچنین انجمن سنت پیوس ایکس را ترویج و تبلیغ می‌نمود. مک‌گئوگ در سال ۲۰۰۷ اعلام نمود که
تبلیغ می‌نمود. مک‌گئوگ در سال ۲۰۰۷ اعلام نمود که در انتخابات مجلس ایرلند شمالی علیه شین فین در حوزه انتخاباتی فرمانا و تایرون جنوبی خودش را نام‌زد خواهد کرد. او در ماه ژانویه ۲۰۰۷ خودش را به عنوان فرد پیشتاز علیه رأی شین فین مطرح کرد تا خدمات پلیس ایرلند شمالی (PSNI)، حکم کلیدی و اساسی توافق‌نامه سنت اندریو را حمایت نماید. او در این انتخابات ۱٫۸ در صد آراء را به‌دست‌آورد. چاپ مجله هیبرنیان نیز در سال ۲۰۰۸ متوقف شد. در همان زمان، مک‌گئوگ با انجمن باستانی هیبرنیان متحد شد و کنترل شعبه این سازمان را در شهر
متحد شد و کنترل شعبه این سازمان را در شهر تایرون را به‌دست گرفت. اما او سرانجام در سال ۲۰۱۹ از انجمن باستانی هیبرنیان اخراج شد. دستگیری و محکومیت. هنگامی‌که مک‌گئوگ در ۸ مارس ۲۰۰۷ در حال بیرون شدن از مرکز شمارش آراء آماگ بود، از سوی خدمات پلیس ایرلند شمالی دستگیر شد. این دستگیری با تیراندازی سامی برش در سال ۱۹۸۱ مرتبط بود. برش که عضوی خارج خدمت هنگ دفاعی اولستر بود و به عنوان پسته‌رسان کار می‌نمود، حین تحویل پست در نزدیک شهر اگان‌کلای مورد شلیک گلوله قرار گرفت. برش اما مسلح بود و واسکت ضد مرمی به تن داشت
گرفت. برش اما مسلح بود و واسکت ضد مرمی به تن داشت جان سالم به دربرد. او به این حمله واکنش نشان داد و به سوی مهاجم شلیک کرد که در نتیجه شخص مهاجم از محل فرار نمود. مک‌گئوگ و وینسنت مک‌انیسپی به دلیل تلاش برای قتل، توطئه برای قتل و داشتن سلاح گرم به مقصد به خطر انداختن زندگی دیگران متهم شد. هر دو متهم در ۴ آوریل ۲۰۰۷ برای پاسخ‌گویی در دادگاه دنگانون توقیف شدند. در ۲۹ مارس برای مک‌گئوگ سند کفالت/ضمانت داده شد. وکلای مدافع او سندی را نزد دادگاه ارائه کردند و ادعا نمودند که او سند عفو سلطنتی است که برای یکی
ادعا نمودند که او سند عفو سلطنتی است که برای یکی دیگری از اعضای متهم ارتش جمهوری‌خواه ایرلند داده شده بود؛ پس چرا با مک‌گئوگ این‌گونه رفتار نمی‌کنند. اداره ایرلند شمالی گفت که این «حق ویژه بخشش» (Prerogative of Mercy) است که در برخی پرونده‌های کوچک طبق «طرح رهایی زودهنگام» اجراء شده بود تا ناهنجاری‌های فنی را برطرف سازد. مک‌گئوگ در ماه فوریه ۲۰۱۱ به اتهام اقدام برای قتل، داشتن سلاح گرم و عضویت ارتش جمهوری‌خواه ایرلند محکوم شد. او در آوریل ۲۰۱۱ به ۲۰ سال زندان محکوم گردید، هرچند، طبق شرایط توافق‌نامه جمعه
محکوم گردید، هرچند، طبق شرایط توافق‌نامه جمعه نیک تنها دو سال را در زندان سپری کرد و در نتیجه در ۲۹ ژانویه۲۰۱۳ از زندان رها شد. مک آنسپی اما از تمام اتهامات وارده برائت حاصل کرد. نظرات در مورد قوه قضائیه. در ۸ اوت ۲۰۱۶ گزارش شد که مک‌گئوگ می‌گوید، کاتولیک‌های که در سیستم حقوقی ایرلند به عنوان قاضی و دادستان خدمت کنند «خائنین» هستند و پس از این‌که انگلیسی‌ها از این کشور اخراج شدند با آن‌ها به عنوان «یاوران» رفتار خواهد شد. گری مک‌آلندن، رئیس شورای وکلای مدافع ایرلند شمالی گفت که «قوه قضاییه مستقل، بی‌طرف و
ایرلند شمالی گفت که «قوه قضاییه مستقل، بی‌طرف و طی مراحل قضایی مستقل و بی‌طرف، نقش اساسی و مهمی را در حفظ حاکمیت قانون و حفاظت از حقوق تمامی شهروندان در یک جامعه آزاد و دموکراتیک بازی می‌کند. قضات و دادستانان بی‌طرف و متعهد، از قانون حمایت می‌نمایند و عدالت را برای قربانیان و جامعه تأمین می‌کنند؛ لذا برای شان اجازه داده شود تا بدون هراس و تهدید کار خود را انجام دهند. هر نوع تلاش برای ارعاب و ترساندن اعضای قوه قضاییه یا اعضای فرایند حقوقی دخیل در تعقیب قضایی، مورد تأسف همه افراد جامعه هست که به‌گونه درست
مورد تأسف همه افراد جامعه هست که به‌گونه درست می‌اندیشند». تحصیلات. گری مک‌گئوگ یک معلم مسلکی است که سند لیسانس‌اش را در رشته تاریخ از کالج ترینیتی دوبلین به‌دست آورده‌است و تحصیلات تکمیلی خود را در رشته آموزش در کالج دانشگاهی دوبلین به پایان رسانید. کتاب‌های منتشر شده. گری مک‌گئوگ نویسنده دو کتاب است؛ کمین و سایر داستان‌ها (۱۹۹۶) و یک رومان به‌نام «مدافعان» (۱۹۹۸). گری مک‌گئوگ همچنین مقالات متعددی را در گاه‌نامه‌ها/هفته‌نامه و ماه‌نامه‌های تاریخ محلی به نشر رسانیده‌است.
قرقاول کاکل‌دار یک گونه از gamebird است که وابسته نزدیک به سیاه‌خروس است که در دورهٔ میوسن زندگی می‌کرد. آنها از فاصله دور به قرقاول‌ها و نزدیک‌ترین همبستگی با سیاه‌خروس و بوقلمون را دارد. قرقاول کاکل‌دار تنها گونه از سردهٔ تک‌نماد "Pucrasia" و تبار قرقاول‌کاکلی‌تباران (Pucrasiini) است. هر دو کلمه "koklass" و "pucrasia" از نظر انوماتوپتیکی از فراخوان قلمروخواهی پرنده گرفته شده‌اند. قرقاول‌های کاکل‌دار گونه‌های سازگار به جنگل هستند که به سه گروه گونه‌ای مجزا تقسیم می‌شوند. آنها یکی از معدود پرندگان شکارشونده
می‌شوند. آنها یکی از معدود پرندگان شکارشونده هستند که مرتباً در سراشیبی پرواز می‌کنند و می‌توانند چندین مایل پرواز پایدار داشته باشند. آنها یکجانشین هستند و تمایل کمی به چندشوهری اجتماعی دارند. هر دو والدین جوجه‌ها را پرورش می‌دهند. قرقاول‌های کاکل‌دار عمدتاً در طول سال گیاهخوار هستند و از دانه کاج، جوانه‌های کاج، شاخه‌های بامبو و دانه‌ها استفاده می‌کنند. آنها در ماه‌های گرم‌تر که مصادف با آشیانه‌سازی و پرورش جوجه است، بسیار حشره‌خوار هستند. در طول این مرحله از چرخه زندگی، آنها تقریباً به‌طور انحصاری روی
از چرخه زندگی، آنها تقریباً به‌طور انحصاری روی مورچه‌ها تغذیه می‌کنند، اما به‌طور مستند از شاتون، گرده و میوه نیز استفاده می‌کنند. زیرگونه‌ها. قرقاول کاکل‌دار یک گونه چندریختی است که تاکنون نُه زیرگونه شناخته شده‌است.
آلوارو سانز کاتالان (به انگلیسی: Álvaro Sanz Catalán؛ زادهٔ ۱۴ فوریه ۲۰۰۱) یک فوتبالیست حرفه‌ای اسپانیایی است که در پست هافبک برای باشگاه راسینگ فرول بازی می‌کند. حرفه باشگاهی. بارسلونا. سانز که در کاسپه، ساراگوسا، آراگون به دنیا آمد، قبل از پیوستن به مجموعه جوانان رئال ساراگوسا، کار خود را با باشگاه ورزشی کاسپه آغاز کرد. در سال ۲۰۱۵ در سن ۱۴ سالگی به آکادمی باشگاه بارسلونا، یعنی لا ماسیا ملحق شد. در ۲۶ ژوئن ۲۰۲۰، سانز پس از کسب تجربه‌های فراوان و در پایان شکل‌گیری و پختگی، قراردادی جدید و سه ساله‌ای با
شکل‌گیری و پختگی، قراردادی جدید و سه ساله‌ای با بارسا امضا کرد و به باشگاه ذخیره، یعنی بارسلونا بی، در سگوندا دیویسیون بی پیوست. او اولین بازی خود را برای بزرگسالان در ۱۸ اکتبر انجام داد و به عنوان یک تعویض دیرهنگام در برد خانگی ۱–۰ مقابل خیمناستیک تاراگونا، وارد زمین شد. میراندس. در ۲۰ ژانویه ۲۰۲۳، سانز در قراردادی دو سال و نیمه به میراندس، باشگاه سگوندا دیویسیون پیوست. او اولین گُلِ حرفه‌ای خود را در ۱۴ اکتبر به ثمر رساند و گل اول را در تساوی ۱–۱ خانگی مقابل باشگاه ورزشی تنریف به ثمر رساند. راسینگ فرول.
باشگاه ورزشی تنریف به ثمر رساند. راسینگ فرول. در ۳ ژوئیه ۲۰۲۴، سانز با قراردادی یک‌ساله، به باشگاه دیگر دستهٔ‌دوم؛ راسینگ فرول نقل‌مکان کرد.
جین چارلز لئونارد دی سیسموندی (Jean Charles Léonard de Sismondi) (که به نام جین چارلز لئونارد سیمونده دی نیز مشهور است) (۹ می ۱۷۷۳ – ۲۵ ژوئن ۱۸۴۲)، که نام اصلی‌اش سیمونده است، یک تاریخ‌نگار و اقتصاددان سیاسی سوئدی است که بیشتر به دلیل کارهایش دربارهٔ تاریخ فرانسه، ایتالیا و ایده‌های اقتصادی‌اش شناخته می‌شود. کتاب Nouveaux principes d'économie politique, ou de la richesse dans ses rapports avec la population او (در سال ۱۸۱۹ میلادی) اولین نقد لیبرال اقتصاد لسه فر را نشان می‌دهد. او یکی از مدافعان پیشگام بیمه
فر را نشان می‌دهد. او یکی از مدافعان پیشگام بیمه عدم اشتغال، مزایای مریضی، مالیه تصاعدی، تنظیم ساعات کاری و طرح بازنشستگی بود. او همچنین اولین کسی بود که اصطلاح "پرولتاریا" (proletariat) را برای اشاره به طبقه کارگر ایجاد شده تحت کاپیتالیزم ابداع کرد و بحث او در مورد mieux value مفهوم ارزش اضافی را پیش‌بینی می‌کند. به گفته گریت ستدمن جونز، «بیشتر چیزهایی را که سیسموندی نوشته‌است بخشی از مجموعه معیارهای نقد سوسیالیستی صنعت مدرن است» و او را به تفسیر انتقادی در مانیفست کمونیست رساند. زندگی ابتدائی. خانواده
در مانیفست کمونیست رساند. زندگی ابتدائی. خانواده پدری او به نظر می‌رسد حد اقل از زمانی که آن‌ها در ابطال فرمان نانت از داوفین به سویس مهاجرت کردند، نام سیمونده را بر خود گذاشتند. پس از این‌که سیسموندی نویسنده شد، با مشاهده هویت خانواده‌اش با خانواده‌های سیسموندی پیسان که زمانی شکوفا شده بود، متوجه شد که برخی از اعضای آن خانواده به فرانسه مهاجرت کرده‌اند. او این رابطه را بدون اثبات بیشتر مفروض قرار داد و خود را سیسموندی نامید. این در حالی است که سیمونده‌ها شهروندان طبقه بلندتر ژنو بودند سمت و دارایی داشتند،
طبقه بلندتر ژنو بودند سمت و دارایی داشتند، اگرچه پدرش نیز کشیش روستا بود. برادر خانمش جاکوب ورنس، کشیش برجسته و دوست وولتایر و روسو بود. تاریخ‌نگار آینده به خوبی تحصیل یافته بود، اما خانواده‌اش از او می‌خواستند تا خود را به تجارت وقف کند نه ادبیات، بنابراین او در لیون محاسب بانک شد. پس از آن انقلاب اتفاق افتاد و با متأثر ساختن ژنو، خانواده سیمونده به انگلستان مهاجر شده و به مدت ۱۸ ماه آنجا ماندند (۱۷۹۳–۱۷۹۴ میلادی). گفته می‌شود به دلیل این‌که از اقلیم خوش شان نیامد دوباره به ژنو برگشتند، اما هنوز هم امور
شان نیامد دوباره به ژنو برگشتند، اما هنوز هم امور حکومت را ناخوشایند یافتند. حتی داستانی وجود دارد که رئیس خانواده آن‌قدر حالت ناخوش داشت که خودش در شهر به فروش شیر می‌پرداخت. قسمت اعظم دارایی خانوادگی را فروختند و با پول آن به ایتالیا مهاجرت کردند، یک مزرعه کوچک را در پیسکیا نزدیک لوکا و پیستویا خریداری نموده و خود آغاز به کشت آن کردند. سیسموندی آنجا، هم با دست و هم با مغز، به سختی کار کرد و تجربه‌هایش برایش مواد اولین کتابش، Tableau de l'agriculture toscane، را فراهم کرد که پس از برگشت به ژنو آن را در
را فراهم کرد که پس از برگشت به ژنو آن را در سال ۱۸۰۱ به چاپ رساند. سیسموندی در سنین جوانی کتاب سرمایه ملت‌ها (The Wealth of Nations) را مطالعه کرده و شدیداً وابسته به نظریات اسمیت شده بود. او ظاهراً اولین کتابش را دربارهٔ اقتصاد سیاسی، De la richesse commerciale ou principes de l'economie politique appliqué à la legislation du commerce، (در سال ۱۸۰۳ میلادی) به چاپ رساند تا دکترین اسمیت را توضیح داده و معروف سازد. اما متعاقباً سیسموندی مدت زمان زیادی را صرف پژوهش تاریخ کرد. او در حدود سال ۱۸۱۸ میلادی زمانی
پژوهش تاریخ کرد. او در حدود سال ۱۸۱۸ میلادی زمانی که مؤظف بود تا مدخلی را در مورد «اقتصاد سیاسی» برای دایرةالمعارف ادنبرگ بنویسند، دوباره توجه خود را به اقتصاد سیاسی معطوف ساخت. این کار درست به دنبال یک رکود جدی اقتصادی پس از وقوع اولین بحران بزرگ در سال ۱۸۱۵ اتفاق افتاد. دیدگاه اقتصادی. سیسموندی به عنوان یک اقتصاددان، اعتراض بشردوستانه‌ای را بر علیه اورتودوکس آن زمان به نمایش گذاشت. او در کتاب سال ۱۸۰۳ میلادی، از آدام اسمیت پیروی کرد؛ اما در کار اصلی اقتصادی بعدی‌اش، Nouveaux principes d'économie
اقتصادی بعدی‌اش، Nouveaux principes d'économie politique، (در سال ۱۸۱۹ میلادی) بر این واقعیت که علم اقتصاد بیشتر ابزار افزایش سرمایه و کم‌تر استفاده از سرمایه برای ایجاد خوشحالی را مورد مطالعه قرار می‌دهد، پافشاری کرد. برای علم اقتصاد، مهم‌ترین مشارکت او احتمالاً کشف چرخه کسب و کار (economic cycles) است. سیسموندی برای ابطال سایر نظریه‌پردازان آن زمان (به ویژه جی‌بی‌سی و دیوید ریکاردو)، این ایده که تعادل اقتصادی که منجر به اشتغال‌زایی کامل می‌شود به‌صورت فوری و خود به خود به‌دست می‌آید، را به چالش کشید. او
و خود به خود به‌دست می‌آید، را به چالش کشید. او نوشت، «بی‌آیید از این نظریه خطرناک تعادل آگاه باشیم که قرار است به‌طور اوتومات ایجاد شود. این درست است که یک نوع مشخص تعادل در درازمدت دوباره ایجاد می‌شود اما پس از یک رنج وحشتناک». هرچند تفکر او در مانیفست کمونیست به عنوان «سوسیالیسم خرده بورژوایی» توصیف می‌شود، سیسموندی یک سوسیالیست نبود. با این وجود، او در اعتراض بر علیه لسه فر و خواستن از دولت «تا پیشرفت ثروت را تنظیم کند»، یک پیشرو جالب توجه مدرسه اقتصادی تاریخی آلمان بود. تمرکز کار او برای ایده گرفتن
تاریخی آلمان بود. تمرکز کار او برای ایده گرفتن موقعیت‌های خاص اقتصادی، تجزیه و تحلیل آن‌ها در زمینه موضعی تاریخ که کسی از آن داده‌ها یا بینش به‌دست بی‌آورد، محوری است. سیسموندی به دلیل مطالعه بحران‌های اقتصادی که ریشه در «پیامدهای اجتماعی نظام اقتصادی دارند تا در ساختار شان» معروف است. تفاسیر او در تعریف نیمه تقسیم‌بندی بورژوازی و پرولتاریا در جامعه او را پیش از مارکس قرار می‌دهد. سیسموندی این شکاف طبقاتی را که کلید فلسفه او نیز است، با بحران‌های اقتصادی مصادف می‌دانست و اصلاح افراطی اجتماعی را به عنوان
مصادف می‌دانست و اصلاح افراطی اجتماعی را به عنوان راه حل نمی‌دانست بلکه در عوض نسخه‌های متوازنی را راه حل می‌دانست که از طریق محدود سازی تولید و محدود سازی آنچه که او «تجلیل غالب رقابت آزاد» می‌خواند، باعث کند شدن پیشرفت‌های تکنولوژیکی شود تا اقتصاد به آن برسد، در حالی‌که مهم‌تر از همه، به افراد اجازه می‌دهد تا ملکیت خصوصی و هر نوع عایداتی که از آن به‌دست می‌آید را حفظ کنند. تفکر او را می‌توان به‌صورت دقیق‌تر به عنوان یکی از بحران‌های دورانی طبقه‌بندی کرد تا تنها چرخه‌ها. به این ترتیب او از اولین
کرد تا تنها چرخه‌ها. به این ترتیب او از اولین نظریه‌پردازان نظریه بحران سیستمی است. چارلز دونویر، کسی که مفهوم دوران بین دو مرحله را معرفی کرده و به این ترتیب یک شکل مدرن چرخه کسب و کار را بیان می‌کند، تیوری او را اقتباس نموده‌است. به همان اندازه که نقش او به عنوان یک اقتصاددان مهم بود، سیسموندی به عنوان یک مورخ نیز شناخته می‌شد. او معمولاً اندیشه اقتصادی و زمینه‌های تاریخی را برای توضیح غیر عقلانی بودن رویدادهای اقتصادی گذشته به کار می‌برد. سیسموندی همچنین با تفکرهایش در مورد تقاضای کل (aggregate demand)
با تفکرهایش در مورد تقاضای کل (aggregate demand) سهم بارزی در اقتصاد داشت. او با مشاهده نظام صنعتی سرمایه‌داری در انگلستان، متوجه شد که رقابت کنترل نشده باعث افزایش تولید انفرادی تولیدکنندگان می‌شود (به دلیل نداشتن آگاهی در مورد تولید سایر تولیدکنندگان) این امر بعداً منجر به کاهش قیمت‌ها توسط کارفرمایان مجبور شده و آن‌ها به نوبهٔ خود این کار را با کاهش‌دادن دست‌مزد کارگران جبران می‌کردند. این مسئله باعث تولید بیش از حد و مصرف اندک می‌شد؛ زمانی که اکثر قوه کاری انگلستان از دست‌مزد اندک رنج می‌بردند،
قوه کاری انگلستان از دست‌مزد اندک رنج می‌بردند، نمی‌توانستند کالای را که تولید کرده بودند بخرند و بنابراین کالاها به مصرف نمی‌رسند. سیسموندی معتقد بود که با افزایش دادن دست‌مزد کارگران آن‌ها قدرت خریداری پیدا می‌کنند، می‌توانند تولیدات ملی را بخرند و در نتیجه تقاضا را افزایش دهند. توماس سویل در کتابش دربارهٔ اقتصاد کلاسیک (On Classical Economics)، یک فصل را به سیسموندی اختصاص داد و استدلال کرد که او یک پیشگامی بود که نادیده گرفته شد. تاریخ ایتالیا. در همین حال، او آغاز به جمع‌آوری اثر بزرگش Histoire des
حال، او آغاز به جمع‌آوری اثر بزرگش Histoire des républiques italiennes du Moyen Âge کرده و به خانم دی ستایل معرفی شد. سیسموندی بخشی از گروه کوپت (Coppet group) او شد، او دعوت شده یا امر شده بود – به دلیل این‌که خانم دی ستایل از اهمیت بلند سیاسی برخوردار بود – تا یکی از مجموعه‌های را تشکیل دهد که کورین آینده با آن به ایتالیا سفر کرد، و در سال‌های ۱۸۰۴–۱۸۰۵ به خود کورین کمک کرد. سیسموندی این‌جا زیاد هم در آسایش نبود و به‌صورت خاص شلیگل که این‌جا یکی از شرکت کنندگان بود، را دوست نداشت. اما در جریان این سفر او
بود، را دوست نداشت. اما در جریان این سفر او با کنتس آلبانی، خانم قبلی چارلز ادوارد ملاقات نمود، کسی که در تمام عمر توانایی منحصر به‌فرد برای جلب محبت مردان نویسنده داشت. رابطه یک‌جانبه سیموندی با او نزدیک شده و طولانی بود و آن‌ها مدارس زیاد با ارزش و جالبی انجام دادند. در سال ۱۸۰۷ میلادی اولین جلد کتاب نام‌برده در مورد جمهوری ایتالیا منتشر شد که با وجودی‌که مقاله سیسموندی در اقتصاد سیاسی برایش اندکی اعتبار آفریده و پیشنهاد پروفسوری روسی دریافت کرد، در قدم اول او را یک مرد برجسته در میان نویسندگان اروپائی
اول او را یک مرد برجسته در میان نویسندگان اروپائی ساخت. تکمیل این کتاب که تا شانزده جلد ادامه یافت، او را برای یازده سال مصروف ساخت، البته تنها مصروف این کار نبود. او در اوایل در ژنو زندگی کرد جایی‌که برخی از لکچرهای جالبی را در مورد ادبیات اروپای جنوبی ارائه کرد که وقتاً فوقتاً ادامه یافته و اخیراً منتشر گردید. او یک سمت رسمی داشت: منشی اتاق تجارت که بعداً به اداره لیمان تبدیل شد. تاریخ فرانسه. سیسموندی از سال ۱۸۱۳ تا زمان احیای مجدد در پاریس ماند، از ناپلیون بوناپارت حمایت کرده و یک‌بار با او ملاقات کرد.
بوناپارت حمایت کرده و یک‌بار با او ملاقات کرد. زمانی که کتابش در مورد تاریخ ایتالیا تکمیل شد، در سال ۱۸۱۸ او کتاب تاریخ فرانسه Histoire des Français را آغاز کرد که در طی ۲۳ سال آن را در ۲۹ جلد منتشر کرد. بر اساس دایرةالمعارف بریتانیکا، «فعالیت خستگی ناپذیر او باعث شد تا او کتاب‌های زیاد دیگر را نیز جمع‌آوری کند اما این دو کتابی است که شهرت خود را مدیون آن‌ها است. کتاب اول کیفیت او را به بهترین شکل ارائه می‌کند و توسط نوشته‌ها و تحقیق‌های بعدی تأثیرات اندکی دیده‌است. اما کتاب دومی به عنوان یک طرح دقیق و
دیده‌است. اما کتاب دومی به عنوان یک طرح دقیق و محتاط در مقیاس بزرگ، جایگزین شده‌است. سنت بیوف با کنایه خیرخواهانه به نویسنده «رولین تاریخ فرانسه» لقب داده‌است و ستایش و سرزنش که در این مقایسه وجود دارد، هر دو به خوبی شایسته‌است». اواخر عمر. در آوریل ۱۸۱۹ سیسموندی با یک زن ولزی، جیسی آلن ازدواج کرد (۱۷۷۷–۱۸۵۳)، کسی که خواهرش، کاترین آلن، خانم سر جیمز ماکنتوش و خواهر دیگرش، الیزابت آلن، خانم جوزیا ویجوود دوم و مادرش ایما ویجوود بود. این ازدواج ظاهراً یک ازدواج سرشار از خوشی بود. در سال ۱۸۲۶ میلادی او به
سرشار از خوشی بود. در سال ۱۸۲۶ میلادی او به عنوان عضو خارجی آکادمی علوم پادشاهی سوئدی انتخاب شد. بعد از سپری کردن آخرین سال عمرش در ژنو در حالیکه ویرایش‌های جدید نوشته‌هایش را آماده می‌کرد، مطالعه فرانسه را به پایان رسانیده و به عنوان عضو اسامبله ژنو بود، در مورد آزادی صحبت می‌کرد، او در سال ۱۸۴۲ میلادی به دلیل سرطان معده درگذشت. سایر آثار. در پهلوی کارهای‌که در بالا ذکر شد، سیسموندی آثار زیاد دیگری را نیز خلق کرده و برای چندین سال هیچ‌گاه کم‌تر از هشت ساعت در روز کار نکرد. مهم‌ترین آن عبارت از:
هشت ساعت در روز کار نکرد. مهم‌ترین آن عبارت از: Littérature du midi de l'Europe [ادبیات اروپای جنوبی] (سال ۱۸۱۳)، یک ناول تاریخی به عنوان Julia Severa ou l'an 492 (1822)، Histoire de la renaissance de la liberté en Italie (1832)، Histoire de la chute de l'Empire romain (1835)، Précis de l'histoire des Français، خلاصه کتاب خودش (سال ۱۸۳۹ میلادی) و چندین اثر دیگر که بیشتر جزوه‌های سیاسی بودند. مجلات سیسموندی و مدارس او با چانینگ، با کانتس آلبانی و سایرین اساساً توسط Mlle Mongolfier (پاریس، ۱۸۴۳ میلادی) و ام
توسط Mlle Mongolfier (پاریس، ۱۸۴۳ میلادی) و ام دی سنت رنه تایلندر (پاریس، ۱۸۶۳ میلادی) به چاپ رسیدند. اثر دومی به عنوان متن اصلی دو لوندی تحسین‌برانگیز سنت-بیوف (سپتامبر ۱۸۶۳) است که جلد ششم آن در Nouveaux Lundis بازچاپ یافت. موقعیت تاریخی و موضع سیاسی. او مورخی بود که ایده‌های اقتصادی‌اش از مراحل مختلفی عبور نموده و پذیرش اصول تجارت آزاد در De la richesse commerciale به نفع یک موضع انتقادی نسبت به تجارت آزاد و صنعتی شدن کنار گذاشته شد. Nouveaux principes d'économie politique بر تجمع ثروت هم به عنوان یک
d'économie politique بر تجمع ثروت هم به عنوان یک هدف فی‌نفسه و هم برای تأثیرات مخرب آن بر فقرا، حملور شد. او تناقضات سرمایه‌داری را انگشت‌نشان ساخت. وی بر شرایط سخت که بر کارگران تحمیل می‌شود از نقطه نظر یک جمهوری‌خواه لیبرال انتقاد کرد. او همچنین از مخالفان پرشور برده‌داری بود. آدولف بلانکی در مورد او گفت: «هیچ نویسنده‌ای هم‌دردی قابل ملاحظه‌تر و مؤثرتر نسبت به طبقه کارگر نشان نداده‌است». جین باپتیست سی، سیسموندی را به عنوان «نویسنده روشن‌گر، مبتکر، فصیح و فداکار» یاد کرد. نقدهای او توسط مالتوس، دیوید