payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ماریا والروون از آنتورپ و ایزاک لو مایر (زادهٔ ۱۵۵۸ – درگذشتهٔ ۱۶۲۴) از تورنه بود که پدرش در آن زمان یک تاجر موفق در آنتورپ بود. ایزاک و ماریا کمی پیش از محاصرهٔ آنتورپ توسط اسپانیایی‌ها در سال ۱۵۸۵ با یکدیگر ازدواج کردند و پس از آن به آمستردام فرار کرده و در آنجا مستقر شدند. به نظر می‌رسد که ژاکوب بزرگ‌ترین پسر آنان بوده که احتمالاً در همان سال به دنیا آمده‌است. ایزاک در آمستردام بسیار موفق بود و یکی از بنیان‌گذاران کمپانی هند شرقی (VOC) در هلند شد. با این حال، ایزاک لو مایر در سال ۱۶۰۵ پس از اختلاف نظر
حال، ایزاک لو مایر در سال ۱۶۰۵ پس از اختلاف نظر مجبور به ترک شرکت شد و به مدت یک دهه تلاش نمود تا انحصار شرکت، بر تجارت به هند شرقی را از میان ببرد. ایزاک در سال ۱۶۱۵ یک شرکت جدید (شرکت استرالیایی) را، با هدف یافتن راهی جدید در اقیانوس و جزایر ملوک تأسیس کرد، تا به کمک آن بتواند انحصار کمپانی هند شرقی هلند را دور نماید. او در تجهیز کردن دو کشتی ایندراخت و هورن مشارکت داشت و پسرش ژاکوب را مسئول تجارت در حین سفرها کرد. ویلم اسخاوتن، کاپیتان کشتی ایندراخت، یک استاد کشتیرانی باتجربه بود که با سهم برابر با
یک استاد کشتیرانی باتجربه بود که با سهم برابر با ایزاک لو مایر در این شرکت جدید، سرمایه‌گذاری کرده بود. در ۱۴ ژوئن ۱۶۱۵، ژاکوب لو مایر و ویلم اسخاوتن از تسل، در جمهوری هلند سفر دریایی خود را آغاز کردند. در ۲۹ ژانویه ۱۶۱۶ دماغه هورن را دور زدند و نام آن را هورن نهادند که در آتش سوخت و از دست رفت. همچنین شهر هلندی هورن، محل تولد اسخاوتن بود. پس از آنکه در اوایل مارس، در پهلو گرفتن، در جزایر خوان فرناندز موفق نبودند، کشتی‌ها از مسیری تقریباً مستقیم در اقیانوس عبور کردند و از تعدادی از جزایر توآموتو بازدید
عبور کردند و از تعدادی از جزایر توآموتو بازدید کردند. آن‌ها نخستین مردمان اهل غرب بودند که در میان ۲۱ تا ۲۴ آوریل ۱۶۱۶ از جزایر (شمالی) تونگا دیدار کردند از جمله: «جزیره کوکوس» (تفاهی)، «جزیره خائنان» (نیواتوپوتاپو) و «جزیره امید خوب» (نیوافئو). آن‌ها در ۲۸ آوریل جزایر هورن (فوتونا و الوفی) را کشف کردند و بسیار مورد استقبال قرار گرفتند و تا ۱۲ می در آنجا ماندند. آن‌ها سپس سواحل شمالی ایرلند جدید و گینه جدید را دنبال کردند و در ۲۴ ژوئیه، از جزایر مجاور که به جزایر اسخاوتن معروف شد، بازدید کردند. آن‌ها در
به جزایر اسخاوتن معروف شد، بازدید کردند. آن‌ها در ماه اوت به ملوک شمالی و در نهایت در ۱۲ سپتامبر ۱۶۱۶ به ترنات، مرکز فرماندهی کمپانی هند شرقی هلند، رسیدند. آن‌ها در آنجا مورد استقبال مشتاقانه توسط فرماندار کل هند شرقی هلند، لورن رئال، دریاسالار استیون ورهاگن و فرماندار آمبون و جاسپر جانس قرار گرفتند. ایندراخت در ۲۸ اکتبر با ۸۴ نفر از ۸۷ خدمه اصلی به سمت جاوه حرکت کرد و هر دو کشتی به باتاویا رسیدند. اگرچه آن‌ها یک مسیر ناشناخته را باز کرده بودند، یان پیترزون کوئن از کمپانی هند شرقی هلند ادعا کرد که آن‌ها
کوئن از کمپانی هند شرقی هلند ادعا کرد که آن‌ها انحصار تجارت در جزایر ملوک را نقض کرده‌اند. لو مایر و اسخاوتن دستگیر شدند و کشتی ایندراخت توقیف شد. پس از آزادی، آن‌ها همراه یوریس ون اسپیلبرگن، که در حال دور زدن زمین بود، از راه تنگه ماژلان از باتاویا به آمستردام بازگشتند. لو مایر در این سفر به خانه، در کشتی آمستردام بود ولی در راه، چشم از جهان فروبست. ون اسپیلبرگ که در بستر مرگ با او بود و گزارش سفر لو مایر از این سفر را برداشت و از آن، در کتاب خود، به نام آینه هند شرقی و غربی استفاده کرد. باقی اعضای گروه
آینه هند شرقی و غربی استفاده کرد. باقی اعضای گروه پس از دو سال و ۱۷ روز از زمانی‌که از همدیگر جدا شده بودند در ۱ ژوئیه سال ۱۶۱۷ به هلند بازگشتند. ایزاک پدر ژاکوب مصادره و سرانجام کمپانی هند شرقی را به چالش کشید ولی تا سال ۱۶۲۲ زمان برد تا دادگاه به نفع وی رأی دهد. مبلغ ۶۴ هزار پوند به وی اعطا شد و او نیز کتاب خاطرات پسرش را باز پس گرفت (که بعداً توسط خودش دوباره منتشر شد) و شرکت او اجازه یافت تا از مسیر جدیدی که به تازگی کشف شده بود، برای تجارت استفاده کند. متأسفانه تا آن زمان، شرکت هلندی هند غربی مدعی
متأسفانه تا آن زمان، شرکت هلندی هند غربی مدعی همین مسیرهای آبی بود.
آدونیس کرید یک شخصیت تخیلی از مجموعه فیلم‌های کرید (۲۰۱۵)، کرید ۲ (۲۰۱۸) و کرید ۳ (۲۰۲۲) است. نقش این شخصیت را مایکل بی. جردن در هر سه قسمت بازی می‌کند. در فضای تخیلی فیلم‌ها، دانی پسر نامشروع قهرمان فقید و سابق جهان آپولو کرید است که حاصل رابطه نامشروع قهرمان سابق سنگین‌وزن و زنی با نام خانوادگی جانسون است که در دهه ۱۹۹۰ درگذشت. دانی چند سال اول زندگی خود را در مراکز نگهداری و نوجوانان می‌گذراند تا اینکه متعاقباً توسط مری آن کرید، بیوه آپولو، به فرزندی پذیرفته شد. او زندگی لوکسی دارد و شغل ثابتی دارد، اما
شد. او زندگی لوکسی دارد و شغل ثابتی دارد، اما آن را رها کرده و رؤیای مادام العمر یعنی تبدیل شدن به یک بوکسور حرفه‌ای را دنبال می‌کند. او به فیلادلفیا می‌رود و دوست مرحوم پدرش راکی بالبوآ را متقاعد می‌کند تا او را آموزش دهد و او را راهنمایی کند. داستان کرید. در سال ۱۹۹۸، آدونیس جانسون در یک بازداشتگاه نوجوانان در لس آنجلس وقت می‌گذراند و اغلب با دیگر کودکان دعوا می‌کند. در نتیجه او را به سلول انفرادی می‌برند. مری آن کرید (فیلیسیا رشاد)، بیوه آپولو، با دانی ملاقات می‌کند و او را به فرزندی قبول می‌کند. به او
می‌کند و او را به فرزندی قبول می‌کند. به او می‌گوید که او پسر آپولو کرید است (پسری از یک رابطه خارج از ازدواج) هفده سال بعد، در سال ۲۰۱۵، دانی (با استفاده از نام خانوادگی مادر بیولوژیکی خود جانسون) یک جوان ثروتمند فارغ التحصیل دانشگاهی است که در یک شرکت اوراق بهادار در گروه مالی اسمیت بوردلی کار می‌کند. با این حال، در تعطیلات آخر هفته، او مخفیانه به تیخوانا می‌رود تا در مسابقات بوکس حرفه‌ای در برابر حریفان نامعلوم مبارزه کند و رکورد شکست ناپذیر ۱۵ پیروزی را حفظ می‌کند. به زودی، آدونیس از شغل شرکت اوراق
را حفظ می‌کند. به زودی، آدونیس از شغل شرکت اوراق بهادار خود استعفا می‌دهد تا رویای خود را برای بوکس شدن دنبال کند. مری آن به شدت با بوکسور شدن دانی مخالفت می‌کند و به او می‌گوید که چگونه شوهرش سی سال پیش در جریان مسابقه با ایوان دراگو در رینگ کشته شد و چگونه راکی بالبوآ پس از آسیب مغزی مجبور به بازنشستگی شد. ولی آدونیس بدون ترس از محل سکونت مادرش نقل مکان می‌کند و به فیلادلفیا سفر می‌کند تا به دنبال بهترین دوست و رقیب سابق پدرش، راکی (با بازی سیلوستر استالونه) باشد.
نظریه زیست‌آهنگ یک ایده شبه علمی است که بیان می‌کند زندگی روزمره ما به‌طور قابل توجهی تحت تأثیر چرخه‌های ریتمیک با دوره‌های دقیقاً ۲۳، ۲۸ و ۳۳ روزه است، معمولاً یک چرخه فیزیکی ۲۳ روزه، یک چرخه احساسی ۲۸ روزه، و یک چرخه فکری ۳۳ روزه است. این ایده توسط "ویلهلم فلیس" در اواخر قرن ۱۹ توسعه یافت و در اواخر دهه ۱۹۷۰ در ایالات متحده رایج شد. این پیشنهاد به‌طور مستقل آزمایش شده‌است و به‌طور مداوم هیچ اعتباری برای آن یافت نشده‌است. بر اساس تئوری بیوریتم‌ها، زندگی یک فرد تحت تأثیر چرخه‌های بیولوژیکی موزون است که بر
فرد تحت تأثیر چرخه‌های بیولوژیکی موزون است که بر توانایی او در حوزه‌های مختلف مانند فعالیت‌های ذهنی، فیزیکی و عاطفی تأثیر می‌گذارد. این چرخه‌ها از بدو تولد شروع می‌شوند و در طول زندگی به صورت ثابت (به موج سینوسی) در نوسان هستند و با مدل‌سازی ریاضی آنها، پیشنهاد شده‌است که سطح توانایی فرد در هر یک از این حوزه‌ها روز به روز قابل پیش‌بینی باشد. این نظریه مبتنی بر این ایده است که عملکردهای شیمیایی بیوفیدبک و ترشح هورمونی در بدن می‌تواند در طول زمان یک رفتار سینوسی نشان دهد. محاسبه. تئوری‌های منتشر شده معادلات
نشان دهد. محاسبه. تئوری‌های منتشر شده معادلات چرخه‌ها را به صورت زیر بیان می‌کنند:
آنا اندرسون (۱۶ دسامبر ۱۸۹۶–۱۲ فوریه ۱۹۸۴) یک شیاد بود که ادعا می‌کرد دوشس بزرگ آناستازیا روسیه است. آناستازیا، کوچک‌ترین دختر آخرین تزار و تزارینا روسیه، نیکلاس دوم و الکساندرا، همراه با والدین و خواهر و برادرش در ۱۷ ژوئیه ۱۹۱۸ توسط انقلابیون کمونیست در یکاترینبورگ روسیه به قتل رسید، اما محل جسد او تا سال ۲۰۰۷ مشخص نبود. در سال ۱۹۲۰، اندرسون پس از اقدام به خودکشی در برلین در یک بیمارستان روانی بستری شد. در ابتدا، او با نام "Fräulein Unbekannt" (به آلمانی برای دوشیزه ناشناخته) انتخاب شد زیرا از افشای هویت
دوشیزه ناشناخته) انتخاب شد زیرا از افشای هویت خود خودداری می‌کرد. بعداً از نام چایکوفسکی و سپس اندرسون استفاده کرد. در مارس ۱۹۲۲، ادعاهایی مبنی بر اینکه اندرسون یک دوشس بزرگ روسی است برای اولین بار مورد توجه همگان قرار گرفت. بیشتر اعضای خانواده دوشس بزرگ آناستازیا و کسانی که او را می‌شناختند، از جمله آموزگار دربار، پیر گیلیارد، گفتند که اندرسون یک شیاد بود، اما دیگران باورشان شده بود که او آناستازیا است. در سال ۱۹۲۷، یک تحقیق خصوصی که توسط برادر تزارینا، ارنست لوئیس، دوک بزرگ هسن، انجام شد، اندرسون را به
لوئیس، دوک بزرگ هسن، انجام شد، اندرسون را به عنوان فرانزیسکا شانزکووسکا، کارگر کارخانه لهستانی با سابقه بیماری روانی شناسایی کرد. پس از یک دعوای قضایی طولانی مدت، دادگاه‌های آلمان رای دادند که اندرسون نتوانسته‌است ثابت کند آناستازیا است، اما از طریق پوشش رسانه ای، ادعای او شهرت پیدا کرد. پناهندگی دالدورف (۱۹۲۰–۱۹۲۲). در ۲۷ فوریه ۱۹۲۰، زن جوانی در برلین با پریدن از پل بندلربلاک به داخل کانال لندوهر اقدام به خودکشی کرد. او توسط یک پلیس نجات یافت و در در خیابان لوتزوپلاتز بستری شد. از آنجایی که او فاقد مدارک
لوتزوپلاتز بستری شد. از آنجایی که او فاقد مدارک شناسایی بود و از معرفی خود امتناع کرد، به عنوان "Fräulein Unbekannt" («خانم ناشناس») در یک بیمارستان روانی در دالدورف (اکنون ویتناو، در راینیکندورف) بستری شد، و برای دو سال بعد در آنجا ماند. این بیمار ناشناس زخم‌هایی روی سر و بدن خود داشت و آلمانی را با لهجه ای که توسط کادر پزشکی به عنوان «روسی» توصیف شده بود صحبت می‌کرد. آلمان و سوئیس (۱۹۲۲–۱۹۲۷). در ماه مه ۱۹۲۲، پوترت، شوابه و تولستوی معتقد بودند که این زن آناستازیا است، اگرچه بوخهودن گفت که هیچ شباهتی وجود
است، اگرچه بوخهودن گفت که هیچ شباهتی وجود ندارد. با این وجود، این زن از آسایشگاه خارج شد و اتاقی در خانه بارون آرتور فون کلایست، یک مهاجر روسی که قبل از سقوط تزار رئیس پلیس لهستان روسیه بود، در برلین به او داده شد. پلیس برلین که پرونده را اداره می‌کرد، بازرس کارآگاه فرانتس گرونبرگ، فکر می‌کرد که کلایست "ممکن است انگیزه‌های پنهانی داشته باشد، همان‌طور که در محافل مهاجران به آن اشاره شده بود: اگر شرایط قدیمی در روسیه احیا شود، او امیدوار بود که از نظر ظاهری پیشرفت بزرگی داشته باشد. دژ سیون (۱۹۲۷). در سال
پیشرفت بزرگی داشته باشد. دژ سیون (۱۹۲۷). در سال ۱۹۲۷، تحت فشار خانواده‌اش، والدمار تصمیم گرفت که هیچ گونه حمایت مالی بیشتری از چایکوفسکی ارائه نکند و سرمایه‌های دانمارک قطع شد. دوک جورج لوختنبرگ، یکی از بستگان دور تزار، به او خانه ای در قلعه سیون داد. برادر تزارینا، ارنست لوئیس، دوک اعظم هسن، یک کارآگاه خصوصی به نام مارتین ناپف را استخدام کرد تا این ادعاها را که شایکوفسکی آناستازیا است را بررسی کند. ایالات متحده (۱۹۲۸–۱۹۳۱). در سال ۱۹۲۸، ادعای چایکوفسکی در ایالات متحده مورد توجه و توجه قرار گرفت که گلب
در ایالات متحده مورد توجه و توجه قرار گرفت که گلب بوتکین مقالاتی را در حمایت از هدف او منتشر کرد. تبلیغات بوتکین توجه یکی از عموزاده‌های دور آناستازیا، زنیا لیدز، شاهزاده خانم سابق روسیه را که با یک صنعتگر ثروتمند آمریکایی ازدواج کرده بود، جلب کرد. بوتکین و لیدز ترتیبی دادند که چایکوفسکی با هزینه لیدز با کشتی "برنگاریا" به ایالات متحده سفر کند. در سفر از سیون به ایالات، چایکوفسکی در پاریس توقف کرد و در آنجا با آندری ولادیمیرویچ بزرگ روسیه، پسر عموی تزار، که معتقد بود او آناستازیا است، دیدار کرد. چایکوفسکی
معتقد بود او آناستازیا است، دیدار کرد. چایکوفسکی به مدت شش ماه در املاک خانواده لیدز در خلیج اویستر، نیویورک زندگی کرد. آلمان (۱۹۳۱–۱۹۶۸). بازگشت اندرسون به آلمان باعث جلب توجه مطبوعات شد و اعضای بیشتری از اشراف آلمانی را به سمت او کشاند. او دوباره به عنوان میهمان خیرخواهان خود به صورت دوره‌گرد زندگی کرد. در سال ۱۹۳۲، روزنامه بریتانیایی "نیوز آو د ورلد" داستانی جنجالی منتشر کرد که او را به عنوان یک هنرپیشه رومانیایی متهم کرد که مرتکب کلاهبرداری شده‌است. وکیل او، فالوز، به دلیل افترا از این روزنامه شکایت
او، فالوز، به دلیل افترا از این روزنامه شکایت کرد، اما این پرونده طولانی تا آغاز جنگ جهانی دوم ادامه یافت، در آن زمان پرونده منتفی شد زیرا اندرسون در آلمان زندگی می‌کرد و ساکنان آلمان نمی‌توانستند در کشورهای دشمن شکایت کنند. از سال ۱۹۳۸، وکلای مدافع اندرسون در آلمان، توزیع دارایی تزار در روابط شناخته شده او را به چالش کشیدند و آنها نیز به نوبه خود هویت او را به چالش کشیدند. دعوا به‌طور متناوب بدون حل و فصل برای چندین دهه ادامه یافت. لرد مونت باتن برخی از لوایح حقوقی روابط آلمانی خود را علیه اندرسون ارائه
حقوقی روابط آلمانی خود را علیه اندرسون ارائه کرد. این دادرسی طولانی‌مدت به طولانی‌ترین شکایت در تاریخ آلمان تبدیل شد. سالهای پایانی (۱۹۶۸–۱۹۸۴). بوتکین در شهر دانشگاهی شارلوتسویل، ویرجینیا زندگی می‌کرد و یکی از دوستان محلی او، استاد تاریخ و نسب‌شناس جان ایکات «جک» ماناهان، هزینه سفر اندرسون به ایالات متحده را پرداخت کرد. او با ویزای بازدید شش‌ماهه وارد کشور شد و اندکی قبل از انقضای آن، اندرسون در ۲۳ دسامبر ۱۹۶۸ در یک مراسم مدنی با مناهان که ۲۰ سال از او کوچکتر بود ازدواج کرد. جک مناهان از این ازدواج راحت
بود ازدواج کرد. جک مناهان از این ازدواج راحت لذت برد، و خود را به عنوان «دوک بزرگ در انتظار» یا «داماد تزار» توصیف کرد. این زوج در اتاق خواب‌های جداگانه در خانه ای در دانشگاه سیرکل در شارلوتزویل زندگی می‌کردند و همچنین صاحب مزرعه ای در نزدیکی اسکاتسویل بودند. او در دسامبر ۱۹۶۹ درگذشت. در فوریه سال بعد، ۱۹۷۰، پرونده‌های قضایی سرانجام به پایان رسید و هیچ‌یک از طرفین نتوانستند هویت اندرسون را مشخص کنند. شواهد دی‌ان‌ای. در سال ۱۹۹۱، اجساد تزار نیکلاس دوم، تزارینا الکساندرا و سه تن از دخترانشان از یک گور دسته
الکساندرا و سه تن از دخترانشان از یک گور دسته جمعی در نزدیکی یکاترینبورگ نبش قبر شدند. آنها بر اساس هر دو تجزیه و تحلیل اسکلتی و آزمایش DNA شناسایی شدند. به عنوان مثال، دی‌ان‌ای میتوکندریایی برای مطابقت با روابط مادری مورد استفاده قرار گرفت، و دی‌ان‌ای میتوکندریایی از استخوان‌های ماده با شاهزاده فیلیپ، دوک ادینبورگ، که مادربزرگ مادری او، شاهزاده ویکتوریا هسن و توسط راین، خواهر الکساندرا بود، مطابقت داشت. اجساد تزارویچ الکسی و دختر باقی مانده در سال ۲۰۰۷ کشف شد. آزمایش‌های مکرر و مستقل DNA تأیید کرد که
کشف شد. آزمایش‌های مکرر و مستقل DNA تأیید کرد که بقایای جسد هفت عضو خانواده رومانوف هستند و ثابت کرد که هیچ‌یک از چهار دختر تزار از تیراندازی خانواده رومانوف جان سالم به در نبرده‌اند. ارزیابی. اگرچه کمونیست‌ها کل خانواده امپراتوری رومانوف، از جمله دوشس بزرگ آناستازیا ۱۷ ساله را در ژوئیه ۱۹۱۸ به قتل رساندند، اما سال‌ها پس از آن اطلاعات نادرست کمونیستی شایعاتی را در مورد زنده ماندن اعضای خانواده تزار ایجاد کرد. شایعات متناقض در مورد سرنوشت خانواده به شیادان اجازه داد که ادعاهای جعلی داشته باشند که از
اجازه داد که ادعاهای جعلی داشته باشند که از کلاهبرداران رومانوف زنده مانده‌اند. در رسانه. رویس رایتون، نمایشنامه نویس، در سال ۱۹۷۸ دربارهٔ آنا اندرسون، "من آن کسی هستم که هستم". مانند نمایشنامه‌های قبلی، اندرسون را به عنوان «شخصی با ارزش ذاتی که قربانی حرص و طمع و ترس دیگران شده» به تصویر می‌کشد و تلاشی برای تعیین هویت واقعی خود نداشته‌است. باله سر کنت مک میلان، "آناستازیا"، که برای اولین بار در سال ۱۹۶۷ اجرا شد، از "من، آناستازیا، یک زندگینامه" به عنوان الهام بخش استفاده کرد و "یک فانتزی دراماتیک دربارهٔ
بخش استفاده کرد و "یک فانتزی دراماتیک دربارهٔ آنا اندرسون است، زنی که خود را آناستازیا می‌داند. . . . او چه در حافظه و چه در تخیل، قسمت‌هایی از گذشته آناستازیا را تجربه می‌کند . . . این سازه نوعی کابوس چرخان آزاد است که توسط شخصیت مرکزی قهرمان با بازی لین سیمور در کنار هم نگه داشته شده‌است. یک منتقد معاصر فکر می‌کرد که سیمور «پرتره پرتنش و عذاب‌آور آنا اندرسون ناامید» کاملاً خارق‌العاده و واقعاً تأثیرگذار است. آنا اندرسون همچنین در باله یوری واموس در سال ۱۹۹۲ برای تئاتر بازل، "زیبای خفته" به عنوان یک ابزار
برای تئاتر بازل، "زیبای خفته" به عنوان یک ابزار روایت استفاده شد." - آخرین دختر تزار"، بر اساس "زیبای خفته" پیوتر ایلیچ چایکوفسکی نیز اثر دیگری از زندگی اوست.
مارجوری استونمن داگلاس (۷ آوریل ۱۸۹۰). – ۱۴ مه ۱۹۹۸) روزنامه‌نگار، نویسنده، مدافع حق رای زنان، و حافظ محیط زیست آمریکایی بود که به خاطر دفاع سرسختانه‌اش از اورگلیدز در برابر تلاش‌ها برای تخلیه آن و بازپس‌گیری زمینش شهرت داشت. او که به عنوان یک زن جوان برای کار "در میامی هرالد" به میامی نقل مکان کرد، به یک نویسنده مستقل تبدیل شد و بیش از صد داستان کوتاه را تولید کرد که در مجلات مشهور منتشر شد. تأثیرگذارترین اثر او کتاب "The Everglades: River of Grass" (۱۹۴۷) بود که مفهوم رایج اورگلیدز را به‌عنوان رودخانه‌ای
بود که مفهوم رایج اورگلیدز را به‌عنوان رودخانه‌ای ارزشمند به جای باتلاقی بی‌ارزش بازتعریف کرد. تأثیر آن با کتاب تأثیرگذار «"بهار خاموش"» راشل کارسون (۱۹۶۲) مقایسه شده‌است. کتاب‌ها، داستان‌ها و حرفه روزنامه‌نگاری او موجب نفوذ او در میامی شد و او را توانا ساخت تا اهداف خود را پیش ببرد. اوایل زندگی. مارجوری استونمن در ۷ آوریل ۱۸۹۰ در مینیاپولیس، مینه سوتا زاده شد. او تنها فرزند ویولونیست کنسرت فلورانس لیلیان ترفتن (۱۸۵۹–۱۹۱۲) و فرانک برایانت استونمن (۱۸۵۷–۱۹۴۱) بود. یکی از اولین خاطرات او این بود که پدرش
بود. یکی از اولین خاطرات او این بود که پدرش "آهنگ هیوااتا" را برای او آواز می‌خواند، که در آن او با شنیدن اینکه درخت باید جان خود را بدهد تا چوب قایق‌رانی به هیوااتا بدهد، گریه کرد. او یک خواننده اولیه و مشتاق بود. اولین کتاب او "ماجراهای آلیس در سرزمین عجایب" بود که تا بزرگسالی آن را حفظ کرد. او در چهار سالگی از فلوریدا دیدن کرد و بارزترین خاطره او از این سفر، چیدن پرتقال از درختی در هتل تامپا بی بود. از آنجا او و والدینش سفری دریایی از تامپا به هاوانا را آغاز کردند. تحصیل و ازدواج. مارجوری در سال ۱۹۰۸ با
کردند. تحصیل و ازدواج. مارجوری در سال ۱۹۰۸ با وجود تردیدهای شدید در مورد وضعیت روانی مادرش، دانشگاه را ترک کرد. خاله و مادربزرگش نگرانی‌های او را با هم در میان گذاشتند، اما متوجه شدند که برای شروع زندگی‌اش باید آنجا را ترک کند. او یک دانشجوی مستقیم در کالج ولزلی بود، که در سال ۱۹۱۲ با مدرک کارشناسی زبان انگلیسی دانش‌آموخته شد. او موفقیت خاصی در کلاس سخنرانی پیدا کرد و با شش نفر از همکلاسی‌هایش به اولین باشگاه حق رأی پیوست. او به عنوان سخنور کلاس انتخاب شد، اما نتوانست این وظیفه را انجام دهد، زیرا قبلاً در
اما نتوانست این وظیفه را انجام دهد، زیرا قبلاً در فعالیت‌های دیگری شرکت داشت. مادرش در طول سال آخر، هنگام بازدید از خانه، توده‌ای روی سینه‌اش به او نشان داد. مارجوری ترتیب عمل جراحی را برای برداشتن آن انجام داد. پس از جشن دانش‌آموختگی، خاله اش به او اطلاع داد که مادرش فوت کرده‌است. خانواده ترتیب تشییع جنازه را به مارجوری واگذار کردند. حرفه. داگلاس زمانی که جمعیت شهر کمتر از ۵۰۰۰ نفر بود وارد فلوریدا جنوبی شد. پدرش، فرانک استونمن، اولین ناشر این مقاله بود که بعداً به "میامی هرالد" تبدیل شد. استونمن با شور و
بعداً به "میامی هرالد" تبدیل شد. استونمن با شور و اشتیاق با فرماندار فلوریدا، ناپلئون بناپارت برووارد، و تلاش‌های او برای تخلیه اورگلیدز مخالفت کرد. او برروارد را چنان خشمگین کرد که وقتی استونمن در انتخابات برای قاضی مدار پیروز شد، بروارد از تأیید انتخابات خودداری کرد، بنابراین استونمن تا آخر عمر بدون انجام وظایف یک قاضی به عنوان «قاضی» شناخته شد. فعالیت. حق رای زنان مورد علاقه اولیه داگلاس بود، و اگرچه او در کار اولیه خود در "میامی هرالد" از بحث و جدل دوری می‌کرد، در سومین روز خود به عنوان مقاله‌نویس
دوری می‌کرد، در سومین روز خود به عنوان مقاله‌نویس جامعه، حق رای را انتخاب کرد و شروع به تمرکز بر نوشتن دربارهٔ زنان در پست‌های رهبری کرد. . در سال ۱۹۱۷، او به همراه مری بیرد برایان، همسر ویلیام جنینگز برایان و دو زن دیگر به تالاهاسی سفر کرد تا در حمایت از حق رای زنان صحبت کند. داگلاس از استقبالی که این گروه از مجلس قانونگذاری فلوریدا داشت، تحت تأثیر قرار نگرفت. او بعداً در مورد تجربه خود نوشت: «هر چهار نفر با یک کمیته مشترک با بهترین کلاه خود صحبت کردیم. صحبت کردن با آنها مانند صحبت کردن با تصاویر حکاکی
صحبت کردن با آنها مانند صحبت کردن با تصاویر حکاکی شده بود. آنها اصلاً به ما توجه نکردند.» داگلاس پس از بازگشت از اروپا در سال ۱۹۲۰ توانست برای اولین بار رای دهد. زندگی شخصی. اگرچه داگلاس در یک خانواده اسقفی بزرگ شد، اما در طول زندگی خود را آگنوستیک توصیف کرد و هر گونه مراسم مذهبی را در یادبود خود ممنوع کرد. داگلاس زمانی که مادرش در حال مرگ بود، آگنوستیک خود را به دعاهای بی پاسخ او گره زد. با این حال، او انگیزه حمایت خود از حق رای زنان را مدیون پدربزرگ و مادربزرگ کواکری خود می‌دانست که فداکاری‌شان برای
مادربزرگ کواکری خود می‌دانست که فداکاری‌شان برای الغای برده‌داری را تحسین می‌کرد و با افتخار ادعا می‌کرد که لوی کافین، سازمان‌دهنده راه‌آهن زیرزمینی، عموی بزرگ اوست. او نوشت که همسرش دوست هریت بیچر استو بود و داستان فرار الیزا در "کلبه عمو تام" از بردگی را به استو ارائه کرده بود زیرا عمه بزرگ داگلاس پس از فرار از الیزا و نوزادش مراقبت می‌کرد. فرانک استونمن در یک مستعمره کویکرها بزرگ شد، و داگلاس معتقد بود که در طول زندگی خود، حتی پس از گرویدن به آیین اسقفی، نکاتی را در مورد تربیت خود حفظ کرده‌است. نویسنده
نکاتی را در مورد تربیت خود حفظ کرده‌است. نویسنده جک دیویس و همسایه‌اش هلن مویر پیشنهاد می‌کنند که این تأثیر کواکر در پس استفاده داگلاس از «دوستان» در نام‌گذاری سازمان‌ها به نام دوستان اورگلیدز و دوستان کتابخانه‌های عمومی میامی-دد بوده‌است. جوایز، مرگ و میراث. داگلاس در روزهای اولیه نوشتن برای "The Miami Herald" شروع به کسب افتخار کرد. در دهه ۱۹۸۰، جوایزش معتبرتر شدند و واکنش‌های او نسبت به آنها متفاوت بود. دپارتمان منابع طبیعی فلوریدا (در حال حاضر اداره حفاظت از محیط زیست فلوریدا) در سال ۱۹۸۰ دفتر مرکزی
از محیط زیست فلوریدا) در سال ۱۹۸۰ دفتر مرکزی خود را در تالاهاسی به نام او نامگذاری کرد که به نظر او افتخاری مشکوک بود. او به یکی از دوستانش گفت که ترجیح می‌دهد اورگلیدز را بازسازی شده ببیند تا نامش بر روی یک ساختمان باشد. او در طول سخنرانی مودبانه خود، رونالد ریگان و جیمز وات، وزیر کشور وقت، را به دلیل رویکرد ضعیف آنها در حفاظت از محیط زیست مورد انتقاد قرار داد. در سال ۱۹۸۶ انجمن حفاظت از پارک‌های ملی جایزه مارجوری استونمن داگلاس را تأسیس کرد که «به افرادی که اغلب باید برای دفاع از سیستم پارک ملی تلاش
که اغلب باید برای دفاع از سیستم پارک ملی تلاش زیادی کنند» اهدا می‌شود. علیرغم نابینایی و کاهش شنوایی، داگلاس به فعالیت خود ادامه داد و با دیدار ملکه الیزابت دوم، که داگلاس یک نسخه امضا شده از "The Everglades: River of Grass" را در سال ۱۹۹۱ به او داد. داگلاس به‌جای هدایا و جشن‌ها درخواست کرد که در روز تولد او درخت‌هایی کاشته شود که در نتیجه بیش از ۱۰۰۰۰۰ درخت در سراسر ایالت کاشته شد.
بریتنی لی لاور (؛ زادهٔ ۲ اوت ۱۹۸۵) بازیگر آمریکایی است. او با بازی در مجموعه کمدی "مرد در جستجوی زن" (۲۰۱۵–۲۰۱۷) و بازی در نقش هلی آر. در مجموعهٔ مهیج "جداسازی" (۲۰۲۲–اکنون) شناخته شد. او برای "جداسازی" برندهٔ جایزه امی ساعات پربیننده برای بهترین بازیگر نقش اول زن در مجموعه تلویزیونی درام شد. اوایل زندگی. لاور در بلومینگتون، ایلینوی، از استیون لاور و میکی لاور، هنرمند نقاشی بدن متولد شد. لاور در سال ۲۰۰۸ لیسانس علوم ارتباطات را از دانشگاه نورث‌وسترن دریافت کرد. حرفه. لاور در نقش کارشناس فن آوری، تانیا
کرد. حرفه. لاور در نقش کارشناس فن آوری، تانیا سیتکوفسکی در مجموعه ۲۰۱۱، "فراموش نشدنی" حضور داشت. در سال ۲۰۱۵، وی شهرت اصلی خود را با بازی در سریال کمدی اف ایکس ایکس، "مرد در جستجوی زن"، با به تصویر کشیدن لیز گرینبرگ، خواهر شخصیت اصلی داستان، به دست آورد. لاور در سریال هولو "Casual" در فصل ۲، در نقش سارا فین، برای یک نقش دوره‌ای بازی کرد. او همچنین در تبلیغات تجاری Verizon ظاهر شده‌است.
هفت گونه ( , "Shiv'at Haminim" ) هفت محصول کشاورزی است - دو غلات و پنج میوه - که در کتاب مقدس عبری به عنوان محصولات ویژه سرزمین اسرائیل ذکر شده است. هفت گونه ذکر شده عبارتند از گندم ، جو ، انگور ، انجیر ، انار ، زیتون (روغن) و خرما (عسل) ( ). اولین میوه های آنها تنها پیشکش قابل قبول در معبد بود. تاریخ. هفت گونه نقش مهمی در غذای بنی‌اسرائیل (بعدها: یهودیان ) در سرزمین اسرائیل و سنت‌های دینی یهودیت داشته‌اند . بسیاری از ارجاعاها به این غذاهای اساسی را می توان در کتاب مقدس یافت. میشنا بیان می کند که تنها اولین
کتاب مقدس یافت. میشنا بیان می کند که تنها اولین میوه های هفت گونه را می توان به عنوان پیشکش به معبد اورشلیم آورد. مزارع گندم، تاکستان ها و باغ های زیتون هنوز هم یکی از ویژگی های برجسته مناظر امروز اسرائیل هستند. انجیر، زیتون، انار و خرما از ترکیبات رایج در غذاهای اسرائیلی هستند. گندم. بنی اسرائیل باستان هم گندم و هم جو کشت می کردند. این دو غله برای اولین بار در فهرست کتاب مقدس هفت گونه سرزمین اسرائیل ذکر شده اند و اهمیت آنها به عنوان غذا در غذاهای باستانی اسرائیل در جشن برداشت جو در جشن شاوووت و درو گندم
اسرائیل در جشن برداشت جو در جشن شاوووت و درو گندم در جشن برداشت گندم در روز قدیم دیده می شود. جشنواره سوکوت جو. غلات مقاومی که دارای موهای درشتی از گوش است. به طور گسترده ای کشت می شود، عمدتاً برای استفاده در آبجوسازی و خوراک دام. انگور. انگور عمدتاً برای تولید شراب مورد استفاده قرار می گرفت، اگرچه آن را به صورت تازه و خشک نیز مصرف می کردند. انجیر. انجیر در سرتاسر سرزمین اسرائیل کشت می شد و انجیر تازه یا خشک بخشی از رژیم غذایی روزانه بود. روش معمول تهیه انجیر خشک این بود که آنها را خرد کرده و به شکل کیک
خشک این بود که آنها را خرد کرده و به شکل کیک فشار دهید. انجیر اغلب در کتاب مقدس ذکر شده است (به عنوان مثال، ساموئل اول 25:18، ساموئل اول 30:12 و کرونیکلز 12:41) انار. انار را معمولاً تازه مصرف می‌کردند، اگرچه گاهی اوقات از آن برای تهیه آب میوه یا شراب استفاده می‌شد، یا برای استفاده در زمانی که میوه‌های تازه خارج از فصل بود، آن را در آفتاب خشک می‌کردند. آنها احتمالاً نقشی جزئی در غذاهای اسرائیلی ایفا می کردند، اما از نظر نمادین مهم بودند، به عنوان زینت هایی بر روی لبه ردای کاهن اعظم و ستون های معبد ، و نقش
بر روی لبه ردای کاهن اعظم و ستون های معبد ، و نقش برجسته روی سکه. زیتون. زیتون عنصر اصلی در هفت گونه بود. روغن زیتون نه تنها برای غذا و برای پخت و پز، بلکه برای روشنایی، قربانی، مرهم، و مسح برای منصب کشیشی یا سلطنتی استفاده می شد. خرما. خرما را به صورت تازه یا خشک مصرف می کردند، اما بیشتر به صورت آب پز در شربت غلیظ و با ماندگاری به نام « عسل خرما » ( "دواش تماریم" ) برای استفاده به عنوان شیرین کننده استفاده می شد. عسل در مرجع کتاب مقدس "سرزمینی که شیر و عسل جاری است" (به عنوان مثال،خروج 3:8 ) عسل خرما است.