payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مقامات دولتی و مردان در مورد نقش زنان است. در مناطق شهری، زنان دسترسی بیشتری به آموزش، مراقبت‌های بهداشتی و اشتغال در خارج از خانه دارند. در سال ۱۹۷۶، حدود ۴۰ درصد از زنان شاغل در مناطق شهری در بخش خدمات، عمدتاً در هتل‌ها، رستوران‌ها و بارها کار می‌کردند. اشتغال در تولید و حوزه‌های مرتبط (مانند منسوجات و فرآوری مواد غذایی) ۲۵ درصد از نیروی کار زنان را تشکیل می‌دهد و پس از آن فروش، حدود ۱۱ درصد را تشکیل می‌دهد. این نظرسنجی همچنین نشان داد که کارگران زن کارخانه در آدیس آبابا حدود یک چهارم دستمزدی را که مردان
در آدیس آبابا حدود یک چهارم دستمزدی را که مردان برای همان نوع کار دریافت می‌کنند می‌گیرند. این تفاوت‌ها علیرغم اعلامیه ای در سال ۱۹۷۵ وجود داشت که حقوق برابر برای کار برابر برای مردان و زنان را تصریح می‌کرد. پس از انقلاب اتیوپی، زنان در زمینه‌های اقتصادی و سیاسی دستاوردهایی داشتند. انجمن زنان انقلابی اتیوپی (REWA) که مدعی عضویت بیش از ۵ میلیون نفر بود، در آموزش زنان مشارکت فعال داشت. ایجاد تشکل‌های زنان در کارخانه‌ها، انجمن‌های محلی و خدمات ملکی را تشویق کرد. برخی از زنان در سازمان‌های محلی و در انجمن‌های
برخی از زنان در سازمان‌های محلی و در انجمن‌های دهقانی و کبل‌ها شرکت می‌کردند. اما نقش زنان در سطح ملی محدود بود. در سال ۱۹۸۴، دولت تنها یک زن را به عنوان عضو کامل کمیته مرکزی حزب کارگران اتیوپی انتخاب کرد. از ۲۰۰۰ نماینده ای که در کنگره افتتاحیه حزب در سال ۱۹۸۴ شرکت کردند، تنها ۶ درصد زن بودند. تحت رژیم درگ، ثبت نام دختران در مدارس ابتدایی و متوسطه از حدود ۳۲ درصد در سال ۷۵/۱۹۷۴ به ۳۹ درصد در سال ۸۶/۱۹۸۵ افزایش یافت. نرخ ثبت نام در میان دختران در مناطق شهری بسیار بیشتر از دختران در مناطق روستایی است. نرخ
بسیار بیشتر از دختران در مناطق روستایی است. نرخ باسوادی بزرگسالان نیز در پی یک کمپین آموزشی سراسری به ۶۰ درصد افزایش یافت. پس از برکناری درگ، نرخ باسوادی بزرگسالان تا سال ۲۰۰۷ به حدود ۳۹ درصد کاهش یافت. در پاسخ به این وضعیت وزارت آموزش و پرورش یک کمپین آموزشی جدید راه اندازی کرد که هدف آن نرخ باسوادی نهایی ۹۵ درصد است و هدف آن آموزش ۱۷ میلیون بزرگسال است. از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۰۹، افزایش پیوسته در ثبت نام عمومی و کاهش اختلاف جنسیتی در دسترسی به آموزش مشاهده شده‌است. متوسط نرخ رشد سالانه ثبت نام در تمامی مقاطع
متوسط نرخ رشد سالانه ثبت نام در تمامی مقاطع تحصیلی برای دختران ۲۷٫۲ درصد و برای پسران ۳۳٫۷ درصد بوده‌است که متوسط نرخ رشد سالانه برای دختران در مهدکودک ۲۹٫۷ درصد، برای دختران در مقطع ابتدایی ۱۳٫۴ درصد، برای دختران در دوره متوسطه ۳۰٫۸ درصد است. مدرسه، ۱۴٫۵ درصد برای زنان در آموزش فنی و حرفه ای، و ۲۱٫۴ درصد برای زنان در آموزش عالی بوده‌است. پس از تشکیل جمهوری فدرال در سال ۱۹۹۵، وزارت امور زنان نیز تأسیس شد. از اکتبر ۲۰۰۹، مفیدیات کمیل به عنوان وزیر خدمت می‌کند.
نینا دودنیک یک کارآفرین اجتماعی آمریکایی، مدافع دیپلماسی علمی است. وی مؤسس و مدیر عامل سابق آزمایشگاه‌های Seeding که یک سازمان غیرانتفاعی مستقر در ایالات متحده است و در ایجاد ظرفیت علمی در جهان در حال توسعه سرمایه‌گذاری می‌کند است. دودنیک این سازمان را در سال ۲۰۰۳ زمانی که یک دانشجوی در حال تحصیل در دانشگاه هاروارد بود تأسیس کرد. نینا در همان دانشگاه دکترای خود را در رشته زیست‌شناسی مولکولی دریافت کرد. دودنیک شخصاً تأثیرات عدم دسترسی به منابع علمی در کشورهای در حال توسعه را در ساحل عاج هنگامی که برای پرورش
در حال توسعه را در ساحل عاج هنگامی که برای پرورش انواع بهتر برنج کار می‌کرد، احساس کرده بود. زمانی که برای ادامه تحصیل در مقطع دکتری به ایالات متحده بازگشت، تلاش کرد تا این مشکل را حل کند. او گروهی از دانشجویان را در جمع‌آوری تجهیزات و لوازم بیولوژیکی اضافی در دانشگاه هاروارد برای ارسال به آزمایشگاه‌های کشورهای در حال توسعه برای حمایت از تحقیقاتی که در مؤسسات محلی خود انجام می‌دادند رهبری کرد. این تلاش پایه و اساس آزمایشگاه Seeding شد، که به‌طور رسمی در سال ۲۰۰۷ راه اندازی شد، زمانی که دودنیک بورسیه
در سال ۲۰۰۷ راه اندازی شد، زمانی که دودنیک بورسیه Echoing Green را دریافت کرد. یک سال بعد آزمایشگاه Seeding به عنوان یک سازمان غیرانتفاعی در سال ۲۰۰۸ به ثبت رسید.
تاریخچه پیشرفت زنان در کنیا را می‌توان به زنان در فرهنگ سواحیلی، زنان در کنیا بریتانیا و زنان کنیایی پس از استقلال تقسیم کرد. وضعیت جمعیت زنان در کنیا در طول قرن گذشته با تغییرات زیادی روبرو بوده‌است. کنیا از سال ۱۸۸۸ تا ۱۹۶۳ مستعمره بریتانیا بود قبل از حکومت استعماری، زنان نقش‌های مهمی در جامعه ایفا می‌کردند، از بزرگ کردن و تربیت فرزندان گرفته تا کار در مزارع و بازارها. تحت حکومت استعماری، زنان به‌طور فزاینده ای برای سیستم اقتصادی بی‌اهمیت شدند و قدرت و نفوذ آنها از حوزه عمومی محو شد. با وجود این، برخی از
آنها از حوزه عمومی محو شد. با وجود این، برخی از زنان مانند "مکاتیلی و منزا" و زنان دیگر از جمله "کیریما موتونی" که بخشی از قیام "Mau Mau" بود در طول مبارزات استقلال در کنار مردان جنگیدند و در تاریخ طولانی کشور به دلیل مشارکت‌هایشان به رسمیت شناخته شده‌اند. پس از استقلال کنیا در سال ۱۹۶۳، زنان هنوز با مسائل مربوط به تبعیض جنسی روبرو بوده‌اند و به جز تعداد کمی از زنان جوان، فرصت‌های زیادی در بخش‌هایی مانند آموزش به آنها داده نشده‌است. زنان هنوز با مشکلات زیادی مانند ازدواج کودکان، ازدواج‌های ترتیب داده شده،
مانند ازدواج کودکان، ازدواج‌های ترتیب داده شده، ختنه زنان، اپیدمی ایدز و همچنین کمبود آموزش مواجه هستند. اگرچه کنیا هنوز راه درازی برای شنیدن وضعیت زنان در پیش دارد، اما همچنان بهبود در شمول مالی، اجتماعی و اقتصادی در داخل کشور در مراحل مختلف اعم از گفتگو، اجرای سیاست، نمایندگی و غیره وجود دارد. در کنیا، علیرغم یک قانون جنسیتی در قانون اساسی ۲۰۱۰، زنان فرصت کمی برای به دست آوردن نقش‌های تصمیم‌گیری در دولت دارند، که زنان را بیشتر به عقب می‌اندازد. اگرچه کنیا در این مورد عقب است، اما چند زن با نفوذ هستند که
در این مورد عقب است، اما چند زن با نفوذ هستند که کرسی‌هایی در پارلمان کنیا به دست آورده‌اند. قبل از استعمار. کارکردهای اصلی زنان در اکثر جوامع پیش از استعمار کنیا مربوط به کشاورزی، مراقبت از کودکان، نگهداری از خانه، فروشندگان بازار و مراقبت از شوهرانشان در صورت ازدواج بود. تعداد کمی از جوامع مادرسالار وجود داشت، اما ساختارهای قدرت اغلب از مردان (پدرسالاری) حمایت می‌کردند. در جوامع معدودی مانند آکامبا و ناندی، زنان می‌توانستند با زنان ازدواج کنند، اغلب برای محافظت از آنها پس از مرگ شوهرانشان، یا متوجه
برای محافظت از آنها پس از مرگ شوهرانشان، یا متوجه می‌شدند که نمی‌توانند بچه دار شوند. در چنین شرایطی، یک زن با زن دیگری ازدواج می‌کند و از مردی به انتخاب خود بچه دار می‌شود. زنان در کنیا استعماری (۱۸۸۸–۱۹۶۳). زندگی زن کنیایی تحت حکومت استعماری به‌طور قابل توجهی تغییر کرد. این مستعمره عمدتاً به منظور ایجاد مزارع محصول نقدی متعلق به مهاجران سفیدپوست و کارگران کنیایی مورد استفاده قرار گرفت. تحت این سیستم، نقش زنان به‌طور فزاینده ای به حاشیه رانده شد و زنان کنیایی شروع به از دست دادن خودمختاری در واحد خانواده
شروع به از دست دادن خودمختاری در واحد خانواده کردند. زن کنیایی نقش دوری در این نظام اقتصادی داشت، اما همچنان تلاش می‌کرد تا با مردان برابر باشد و صدای آنها را هم به گوش مقامات استعماری و هم به مردان کنیا برساند.
مسجد شاهزاده مربوط به دوره قاجاریان است و در استان آذربایجان شرقی، شهرستان سرآب، بخش مرکزی، خیابان قدس جنوبی، کوچه شاهزاده واقع شده است. این اثر در تاریخ ۱۳۸۹/۱۱/۱۹ با شمارهٔ ثبت ۲۹۵۶۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
یعقوب یسرائیل هرتزوگ (، زاده:۱۹۷۷) یک حاخام اسرائیلی-آمریکایی ساکن اورشلیم است که در زمینه مسائل بین دینی فعالیت می‌کند. او خود را حاخام اعظم (حاخام اکبر، حاخامباشی) عربستان نامیده‌است. زندگی. هرتزوگ در در بروکلین، ایالات متحده آمریکا به دنیا آمد. او تحصیلات خود را در موسسات مذهبی به پایان برد. او با خباد لوباویچ مرتبط است و مدرک حاخام بودن خود را از این مؤسسه دریافت کرده‌است. در ۱۲ سالگی هرتزوگ به همراه خانواده اش به اسرائیل مهاجرت کردند. او تحصیلات ابتدایی خود را در یشیوای کیریات اربا و سپس در یشیوای هار
خود را در یشیوای کیریات اربا و سپس در یشیوای هار براخا انجام داد. او سپس به کشاورزی روی آورد و در زمینه فروش محصولات کشاورزی شروع به کار نمود. او دارای شرکتی است که بذر صادر می‌کند. هرتزوگ همچنین یک موهل است. دیدگاه‌ها. هرتزوگ معتقد است مأموریت او نزدیک کردن تمامی ملتهای جنتیل دنیا به اجرای قوانین هفت‌گانه نوح بر اساس تلمود و ارزشهای جهانی پایدار است. ارتباط با عربستان سعودی. هرتزوگ خود را حاخام اعظم عربستان سعودی نامیده‌است. جامعه یهودیان در عربستان بسیار کم است. او چندین سفر به عربستان کرده‌است و به گفته
است. او چندین سفر به عربستان کرده‌است و به گفته خودش قصد دارد با محمد بن سلمان دیدار کند. بیشتر سفرهای او با هزینه شخصی انجام شده و او در وبسایتش برای سفرهایش پول جمع می‌کند. وزارت امور خارجه اسرائیل در مورد سفر هرتزوگ اظهار بی اطلاعی کرد. هرتزوگ بنا به گفته خودش ۲۵ سال است که با عربستان سعودی در تجارت است و بذرهای کشاورزی به عربستان صادر کرده‌است. سفر به ایران. او در اسفند ۱۴۰۰ به ایران سفر کرد و با یهودیان ایران دیدار کرد. او در این سفر به همدان رفت و از مقبره استر و مردخای بازدید نمود.سفر هرتزوگ به
از مقبره استر و مردخای بازدید نمود.سفر هرتزوگ به همدان خیلی پرحاشیه بود و سرو صدا در فضای مجازی و رسانه ای ایجاد کرد.او همچنین به کنیسه‌های مختلف سر زد. رهبر کلیمیان ایران همایون سامه‌یح نجف‌آبادی اعلام کرد که با این سفر مخالف بوده‌است و جامعه کلیمیان ایران با صهیونیستها در تماس نیست. او اعلام کرد در مورد ورود هرتزوگ تماسی با جامعه کلیمیان صورت نگرفته‌است. وی بیان کرد: متأسفانه کسانی در خارج و بعضاً داخل کشور هستند که باعث ایجاد حاشیه‌سازی برای ایرانیان جامعه کلیمی می‌شوند و مشخص نیست چرا به‌دنبال چنین
جامعه کلیمی می‌شوند و مشخص نیست چرا به‌دنبال چنین اقداماتی هستند. سیامک مره صدق نماینده ادواری کلیمیان نیز گفت :هیچ دعوتی از سوی جامعه ایرانی کلیمی برای سفر وی به ایران انجام نشده‌است. او گفت هیچ عکسی از دیدار مقامهای کلیمی کشور با وی وجود ندارد. روزنامه کیهان خواستار پاسخگویی نهادهای مسئول دربارهٔ سفر هرتزوگ شد. بسیاری سایتهای ایرانی قبلاً سفر هرتزوگ به عربستان سعودی را مورد انتقاد قرار داده بودند.
نانداموری کالیان رام (زاده ) بازیگر هندی است. از کارهای معروف او می‌توان به بازی در فیلم "شیر"، جای لاوا کوسا، ۱۱۸، ، ، ازدواج لاکشمی، خرابکار، تو مال منی و پسری با کیفیت خوب اشاره کرد. او نوه ن. ت. راما رائو است.
شهره شهیدی از استادان دانشگاه در ایران است که در رشته مهندسی متالوژی از دانشگاه صنعتی شریف فارغ‌التحصیل شده‌است. ترجمه مشهور او «متالوژی مکانیکی» از کتاب‌های درسی دانشگاه است که توانست برنده کتاب سال جمهوری اسلامی ایران شود. این کتاب اثر دیتر جورج الوود است. مشخصات و سرگذشت. شهره شهیدی از سال ۱۳۵۰ شمسی با اتمام دوره متوسطه، به دانشگاه وارد شد. او توانست پس از ۶ سال در سال ۱۳۵۶ در رشته مهندسی متالوژی دانشگاه صنعتی شریف فارغ‌التحصیل بشود. فعالیت‌های علمی. از فعالیت‌های علمی او، می‌توان به عهده‌داری منصب
از فعالیت‌های علمی او، می‌توان به عهده‌داری منصب دستیار تحقیقات در دانشکده متالوژی صنعتی شریف اشاره کرد. او همچنین مسئول هماهنگی پروژه‌های بین سازمان گسترش و سازمان UNID0 و همچنین عضویت در هیئت اجرایی جامعه ریخته‌گران ایران بود. او در کنار این شغل، به ترجمه کتاب‌ها و مقاله‌های متعددی در موضوع آهنگری و ریخته‌گری کرد و کتاب متالوژی مکانیکی را ترجمه کرد. این کتاب توانست در دوره نهم کتاب سال جمهوری اسلامی ایران، برنده جایزه کتاب برگزیده بشود. کتاب‌شناسی. آثار شهیدی در قالب ترجمه و با موضوع ریختگری و متالوژی
شهیدی در قالب ترجمه و با موضوع ریختگری و متالوژی مکانیکی بود. ترجمه مهم او «متالوژی مکانیکی»، برای استفاده دانشجویان سال اولی کارشناسی ارشد مهندسی متالوژی با مکانیک نوشته شده‌است که مورد استفاده مهندسان این صنعت نیز قرار گرفته‌است. با وجود اینکه هنوز این رشته تحصیلی، منابع مفصل و تخصصی ندارند، این کتاب برای دانشجویان این رشته، بسیار مهم تلقی می‌شود. از ویژگی‌های دیگر کتاب او، ارجاعات متنوع و متعددی است که راه برای دستیابی به استخراج‌ها و تحلیلهای علمی در این زمینه را فراهم می‌کند. کتاب‌شناسی از منابع عمومی
زمینه را فراهم می‌کند. کتاب‌شناسی از منابع عمومی در این موضوع که در پایان فصل آخر کتاب آمده‌است نیز به اهمیت این کتاب افزوده‌است. در انتهای کتاب مجموعه‌ای از مسائل آمده‌است که در مرحله نخست برای استفاده خواننده درگیر در صنعت و کسی که می‌خواهد اطلاعات خود را در زمینه مواد بررسی کند مفید است. این کتاب اثر دیتر جورج الوود (به انگلیسی: Dieter, George Ellwood) است که در موضوع‌های مقاومت مصالح، متالورژی فیزیکی و فلزکاری توسط مرکز نشر دانشگاهی ایران به چاپ رسیده‌است.
ناونیت کائور دیلون (زاده ) بازیگر هندی است. از کارهای معروف او می‌توان به بازی در فیلم آمبارساریا اشاره کرد. او ملکه زیبایی هند در سال ۲۰۱۲ بود.
مونیکا گیل (زاده ) بازیگر هندی است. از کارهای معروف او می‌توان به بازی در فیلم آمبارساریا، فرنگی و جوخه اشاره کرد.
لو کولودوب (; – ) آهنگساز اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه ملی شوچنکو شده‌است.
لیس هونشر (؛ – ) آکادمیسین، نثر، کنشگری اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی بین سال‌های ۱۹۳۸ تا ۱۹۹۵ میلادی فعالیت می‌کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار، نشان لنین، جایزه ملی شوچنکو، نشان انقلاب اکتبر، جایزه لنین، جایزه دولتی اتحاد شوروی، مدال «برای دفاع از کی‌یف»، مدال تسخیر برلین، و قهرمان کار سوسیالیست شده‌است.
لیودمیلا خازیوا (؛ – ) ورزشکار ورزش شنا اهل اوکراین بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده‌است.
لیودمیلا نازارنکو (؛ زادهٔ ) بازیکن زن بسکتبال اهل اوکراین بود.
ماریا بورماکا (؛ زادهٔ ) خواننده اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان شاهدخت اولگا شده‌است.
ماریا ویسوچانسکا (؛ زادهٔ ) ژیمناستیک ریتمیک اهل اوکراین است.
ماریان شوید (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال سویا و باشگاه فوتبال کارپاتی لویو اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال Ukraine national under-16 football team, Ukraine national under-19 football team، زیر ۲۱ سال اوکراین، و اوکراین بازی کرده‌است.
ماریانا کیانوفسکا (؛ زادهٔ ) شاعر، و مترجم اهل اوکراین است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه ملی شوچنکو شده‌است.
مارینا دوروشنیکو (; – ) بازیکن بسکتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به تیم ملی اشاره کرد.
مارییا لافینا (; – ) ورزشکار اهل اوکراین بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال نقره شده‌است.
ماکسیم استارتسف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کریفباس کریفیی ریه، باشگاه فوتبال متالورگ زاپروژیا، باشگاه فوتبال دنیپرو، باشگاه فوتبال متالیست خارکوف، و باشگاه فوتبال تاوریا سیمفروپول اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اوکراین بازی کرده‌است.
ماکسیم رویلسکی (؛ – ) مترجم، نویسنده، شاعر، و سیاستمدار اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی بین سال‌های ۱۹۰۷ تا ۱۹۶۴ میلادی فعالیت می‌کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه لنین، نشان پرچم سرخ کار، و نشان لنین شده‌است.
ماکسیم لویتسکی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اسپارتاک مسکو، باشگاه فوتبال سن-اتین، باشگاه فوتبال تاوریا سیمفروپول، باشگاه فوتبال دینامو مسکو، باشگاه فوتبال چرنومورتس نووراسییسک، باشگاه فوتبال روستوف، و باشگاه فوتبال احمد گروزنی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اوکراین بازی کرده‌است.
ماکسیم مالیشف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال شاختار دونتسک و باشگاه فوتبال زوریا لوهانسک اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال اوکراین و اوکراین بازی کرده‌است.
مرینا پیدوبنا (؛ زادهٔ ) ورزشکار اهل اوکراین است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۴ مدال نقره، ۷ مدال برنز شده‌است.
مکس بارسکیه (؛ زادهٔ ) خواننده اهل اوکراین است. وی کنسرت آتی خویش در باکو پایتخت جمهوری آذربایجان را ارتباط با درگیری ارمنستان و جمهوری آذربایجان لغو کرد و گفت: «هر کشوری که به کشور دیگری تجاوز کند جایی برای کنسرت‌های من نیست.
مکسیم شمبروف (؛ زادهٔ ) ورزشکار ورزش شنا اهل جمهوری آذربایجان است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۴ مدال طلا شده‌است.
مکسیم کریپک (؛ زادهٔ ) ورزشکار اهل اوکراین است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱۰ مدال طلا، ۴ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده‌است.
مکسیم وراکسا (؛ زادهٔ ) ورزشکار اهل اوکراین است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲۸ مدال طلا، ۵ مدال نقره، ۵ مدال برنز شده‌است.
مویسی کاسیانیک (; – ) ورزشکار وزنه‌برداری اهل امپراتوری روسیه بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال برنز و مدال طلا شده‌است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۲ مدال برنز شده‌است.
میخائیل سوتلوف (؛ – ) شاعر، نمایشنامه‌نویس، روزنامه‌نگار اهل امپراتوری روسیه بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه لنین و مدال تسخیر برلین شده‌است.
میخائیل ورنر (; (۱۸۸۱–۱۹۴۱) کارگردان فیلم، و نقاش اهل امپراتوری روسیه بود.
میخایلو سربین (؛ زادهٔ ) ورزشکار ورزش شنا اهل اوکراین است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۲ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده‌است.
میخایلو ملنیک (؛ – ) تاریخ‌نگار، شاعر، فعال حقوق بشر اهل Ukrainian بود. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان برای شجاعت شده‌است.
میخیلو استاراستیاک (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کریفباس کریفیی ریه، باشگاه فوتبال شینیک یاروسلاول، باشگاه فوتبال شاختار دونتسک، باشگاه فوتبال سیمرغ زاقاتالا، و باشگاه فوتبال اسپارتاک ایوانو-فرانکیفسک اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اوکراین بازی کرده‌است.
میکایلاس انیسیمواس (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل اوکراین است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال برنز شده‌است.
مایکولا پلاتنوویچ باژان ؛ (زادۀ ۹ اکتبر [س.ق. ۲۶ سپتامبر] ۱۹۰۴ میلادی – درگذشتۀ ۲۳ نوامبر ۱۹۸۳ میلادی) نویسنده، شاعر اوکراینی شوروی، شخصیت سیاسی و عمومی بسیار برجسته بود. او آکادمیسین آکادمی علوم اتحاد جماهیر شوروی اوکراین (۱۹۵۱)، متخصص علوم ممتاز اتحاد جماهیر شوروی اوکراین (۱۹۶۶)، کارشناس برجسته هنر اتحاد جماهیر شوروی گرجستان (۱۹۶۴)، شاعر خلق اتحاد جماهیر شوروی ازبکستان بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار، نشان لنین، نشان پرچم سرخ، نشان انقلاب اکتبر، جایزه لنین، و قهرمان کار سوسیالیست
انقلاب اکتبر، جایزه لنین، و قهرمان کار سوسیالیست شده‌است.
میکولا موروزوک (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کریفباس کریفیی ریه، باشگاه فوتبال دنیپرو، باشگاه فوتبال متالورگ دونتسک، باشگاه فوتبال چای‌کار ریزه‌اسپور، و باشگاه فوتبال دینامو کی‌یف اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال Ukraine national under-19 football team، زیر ۲۱ سال اوکراین، و اوکراین بازی کرده‌است.
میکولا ولوسیانکو (؛ – ) بازیکن فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آرسنال کی‌یف، باشگاه فوتبال ماریوپول، باشگاه فوتبال چرنومورتس نووراسییسک، باشگاه فوتبال دینامو کی‌یف، و باشگاه فوتبال اسپارتاک ایوانو-فرانکیفسک اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اوکراین بازی کرده‌است.
اولی متسون (; – ) دونده و بازیکن فوتبال آمریکایی اهل ایالات متحده آمریکا بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به لس آنجلس رمز، فیلادلفیا ایگلز، دیترویت لاینز، و آریزونا کاردینالز اشاره کرد.
میکیتا کامنیوکا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ماریوپول و باشگاه فوتبال زوریا لوهانسک اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اوکراین بازی کرده‌است.
ناتالیا دویووا (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل اوکراین است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره، ۳ مدال برنز شده‌است.
ناتالیا سوسکا (؛ زادهٔ ) بازیگر، مجری، و مجری تلویزیون اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "خدمتکار مردم" اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه ملی شوچنکو شده‌است.
ناتالیا سیلیانوا (؛ زادهٔ ) بازیکن زن بسکتبال اهل اوکراین بود.
ناتالیا شیبایوا (؛ زادهٔ ) ورزشکار ورزش شنا اهل تیم متحد در بازی‌های المپیک است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده‌است.
نادیا کودولا (؛ زادهٔ ) بازیکن والیبال اهل اوکراین است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به آر سی کن اشاره کرد.
نظری یارمچوک (؛ – ) خوانندهٔ مؤلف، موسیقی‌دان، بازیگر اهل اوکراین بود. وی بین سال‌های ۱۹۶۹ تا ۱۹۹۵ میلادی فعالیت می‌کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه ملی شوچنکو شده‌است.
نونا کاپرژنیسکا (; – ) بازیگر اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار شده‌است.
نیکولای ایشچنکو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ماریوپول، باشگاه فوتبال متالیست خارکوف، باشگاه فوتبال شاختار دونتسک، باشگاه فوتبال استال کامیانسکه، و باشگاه فوتبال کارپاتی لویو اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال اوکراین و اوکراین بازی کرده‌است.
نیکولای رودنکو (؛ – ) فعال حقوق بشر، نویسنده، و شاعر اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال دفاع از لنینگراد شده‌است.
مایکولا ویتالیویچ لیسنکو (زادهٔ ۲۲ مارس ۱۸۴۲ میلادی – درگذشتهٔ ۶ نوامبر ۱۹۱۲ میلادی)، آهنگساز، نوازندهٔ پیانو، رهبر ارکستر و اتنوموزیکولوژیست اوکراینی اواخر دورهٔ رمانتیک بود. در زمان خود، او شخصیت اصلی موسیقی اوکراین بود، با آثاری که شامل اُپرا، آهنگ‌های هنری، آثار کُرال، قطعات ارکسترال و مجلسی و طیف گسترده‌ای از موسیقی پیانوی سولو می‌شد. او اغلب با یافتن یک سنت موسیقی ملی در خلال تجدید حیات ملی اوکراینی، به سبک معاصرانی مانند گریگ در نروژ، پنج در روسیه و همچنین اسمتانا و دورژاک در جایی که جمهوری چک فعلی
همچنین اسمتانا و دورژاک در جایی که جمهوری چک فعلی نامیده می‌شود، نسبت داده می‌شود. با مطالعه و ترسیم از موسیقی محلی اوکراین، ترویج استفاده از زبان اوکراینی، و جدا کردن خود از فرهنگ روسی، ساخته‌های او چیزی را تشکیل می‌دهد که بسیاری آن را جوهرهٔ اصلی موسیقی اوکراینی می‌دانند. این امر در اُپرای حماسی "تاراس بولبا"ی او (اقتباس شده از رمانی به همین نام اثر: نیکولای گوگول) به بهترین شکل نشان داده شده‌است، که به دلیل عظمت آن، پیچیدگی و استفاده از زبان اوکراینی تا پس از زندگی لیسنکو مانع از اجرای آن شد. تنظیم
تا پس از زندگی لیسنکو مانع از اجرای آن شد. تنظیم موسیقی او از شعر میهنی الکساندر کونیسکی، معروف به «دعا برای اوکراین»، به سرود معنوی این کشور تبدیل شده‌است. لیسنکو برای ترویج و پرورش فرهنگ اوکراینی، آثاری از بسیاری از شاعران اوکراینی، به ویژه تاراس شوچنکو، که به‌طور خاص به او ارادت داشت، تنظیم کرد. لیسنکو تأثیر عمیقی بر آهنگسازان اوکراینی بعدی از جمله استانیسلاو لیودکویچ، الکساندر کوشتز، کریلو استتسنکو، یاکی‌یف استپووی و مهمتر از همه، مایکولا لئونتویچ داشت. نام او بر روی مسابقهٔ بین‌المللی موسیقی مایکولا
نام او بر روی مسابقهٔ بین‌المللی موسیقی مایکولا لیسنکو و مدرسهٔ موسیقی لیسنکو است که اکنون دانشگاه ملی تئاتر، سینما و تلویزیون آی. کی. کارپنکو-کاری کی‌یف است. لیسنکو علیرغم شهرت بسیار زیادش در اوکراین، در خارج از کشورش نسبتاً ناشناخته باقی مانده‌است. زندگی و شغل. اوایل زندگی. مایکولا ویتالیویچ لیسنکو، که با نام نیکولای ویتال‌یویچ لیسنکو نیز ترجمه می‌شود، در هرینکی، نزدیک کرمنچوگسکی آویزد از فرمانداری پولتاوا (اکنون کرمنچوک، استان پولتاوا، اوکراین) در ۲۲ مارس ۱۸۴۲ میلادی به دنیا آمد. زادگاه او روستایی کوچک
۱۸۴۲ میلادی به دنیا آمد. زادگاه او روستایی کوچک در نزدیکی رودخانه دنیپر و بین شهرهای اصلی کی‌یف و دنیپروپتروفسک بود. در آن زمان، منطقهٔ مدرن اوکراین تحت کنترل خارجی میان امپراتوری روسیه و امپراتوری اتریش-مجارستان تقسیم شده بود. خانواده لیسنکو ثروتمند و تحصیلکرده بودند. آن‌ها یک خانوادهٔ آریستوکرات قدیمی بودند که اصالتشان به کازاک‌های قرن هفدهم برمی‌گشت. در میان نوادگان آن‌ها سرهنگ (درگذشتهٔ ۱۶۹۹ میلادی) بود که فرماندهی هنگ چرنیگوف را برعهده داشت و در هر دو عملیات چیهیرین و آزوف جنگیده بود. پسر ایوان
هر دو عملیات چیهیرین و آزوف جنگیده بود. پسر ایوان لیسنکو، (درگذشتهٔ ۱۷۵۱ میلادی) به عنوان یساول و خدمت کرده بود. پدر مایکولا لینسکو، ، نوهٔ بزرگ فدیر و خود سرهنگ بود. مایکولا، دو خواهر و برادر کوچکتر داشت، خواهرش و برادر . لیسنکو در سنین پایین، ابتدا با آموزش پیانو توسط مادرش، موسیقی را فرا گرفت. در سن نه سالگی برای ادامهٔ تحصیل موسیقی در مدارس شبانه‌روزی به کی‌یف آورده شد. او پیانو را زیر نظر و تئوری موسیقی را نزد نینکویچ آموخت. ساخته‌های اولیه او از این زمان باقی مانده‌است، از جمله پولکا (حدود ۱۸۵۱
این زمان باقی مانده‌است، از جمله پولکا (حدود ۱۸۵۱ میلادی) و نوکتورن (۱۸۶۰–۱۸۵۹ میلادی) برای پیانو، و همچنین یک قطعه برای ارکستر زهی، "مولداوسکایا"، "پیتزیکاتوی روسی" (۱۸۵۹–۱۸۶۰). در سال ۱۸۶۰ میلادی، لیسنکو به مدرسهٔ جیمنیزیوم خارکی‌یف رفت و به تحصیل در رشتهٔ علوم طبیعی در دانشگاه شهر خارکی‌یف و بعدها در دانشگاه کی‌یف پرداخت. در دانشگاه اخیر تحصیلات موسیقی را نزد دیمیتریف، ویلچیک و ولنر ادامه داد، و در سال ۱۸۶۵ میلادی در رشتهٔ علوم طبیعی فارغ‌التحصیل شد. لیسنکو سپس دو سال خدمات کشوری را در شهرستان تاراشچا
سپس دو سال خدمات کشوری را در شهرستان تاراشچا به عنوان برای اختلافات مربوط به رعایای سابق و ادعای مالکیت زمین آن‌ها، به انجام رساند. او از سال ۱۸۶۷ تا ۱۸۶۹ میلادی تحصیلات بیشتر موسیقی را در کنسرواتوار لایپزیگ، آلمان، دنبال کرد، جایی که مدرسان اولیه او شامل: کارل راینکه برای پیانو و همچنین ارنست ریشتر برای آهنگسازی و تئوری بودند. آهنگساز نوظهور. لیسنکو از دوران جوانی اشتیاق شدیدی به موسیقی و فرهنگ اوکراینی پیدا کرده بود، به ویژه تحت تأثیر پدربزرگ و مادربزرگش و لذت از آهنگ‌های دهقانی. در اوایل دههٔ ۱۸۶۰
و لذت از آهنگ‌های دهقانی. در اوایل دههٔ ۱۸۶۰ میلادی، او شروع به جمع‌آوری و انتشار آهنگ‌های محلی اوکراینی، اغلب با کمک اوستاپ ورسایی (یک مینسترل [نوازندۀ دوره‌گرد]) کرد. او بعداً هفت جلد از تنظیمات و رونویسی‌هایی از آن‌ها را بین سال‌های ۱۸۶۸ و ۱۹۱۱ میلادی منتشر کرد. همچنین فیلسوفانی چون: ویساریون بلینسکی، نیکلای چرنیشفسکی و الکساندر هرتسن بر او تأثیر گذاشتند. کارهای اولیهٔ او شامل نشاندن موسیقی بر روی آثار شاعران اوکراینی، به ویژه تاراس شوچنکو، شخصیت مهم ادبیات اولیهٔ اوکراینی بود، که متن او را در اثر کُرال