payamvha/North_RAG huggingface dataset:
جزایر مارشال در اقیانوس آرام شد. سرانجام یک کشتی در سپتامبر ۱۵۲۶ به جزایر اسپایس رسید. ریشه‌ها. سفر دی لوئایسا، هم به عنوان یک مأموریت نجات و هم یک سفر دریایی اکتشافی در نظر گرفته شد. ویکتوریا، یک کشتی از سفر ماژلان به اقیانوس آرام بود که در سال ۱۵۲۲ به اسپانیا بازگشت با این خبر که کشتی خواهرش، ترینیداد، آخرین بار در حال تلاش برای بازگشت به خانه از طریق کشتی‌رانی به سمت شرق از مسیر جزایر اسپایس به سمت آمریکای جنوبی، دیده شده‌است. به دی لوئایسا دستور داده شد که در سفر بازگشت در مسیر مورد نظر خود به اسپانیا،
که در سفر بازگشت در مسیر مورد نظر خود به اسپانیا، به دنبال ترینیداد یا اخباری از سرنوشت آن باشد. او قرار بود در صورت عدم موفقیت، جزایر ماژلان اسپایس راه یافته و به استعمار در بیاورد و همچنین اخباری از سرزمین نیمه افسانه‌ای اوفیر که دانشمندان اسپانیایی معتقد بودند، ممکن است در نزدیکی چین باشد، ارائه دهد. برای این منظور، به دی لوئایسا هفت کشتی و در مجموع ۴۵۰ مرد، از جمله تاجران و مدیرانی برای اداره جزایر اسپایس، اختصاص یافت. سفر دریایی اقیانوس اطلس. گروه اعزامی در ۲۴ ژوئیه ۱۵۲۵ از کورونا حرکت کرد. این گروه
در ۲۴ ژوئیه ۱۵۲۵ از کورونا حرکت کرد. این گروه شامل هفت کشتی سانتا ماریا د لا ویکتوریا، سانکتی اسپیریتوس، آنونسیادا، سن گابریل، سانتا ماریا دل پارال و سن لزمس و یک پتاچ (کشتی کوچک بادبانی دو دکل) به نام سانتیاگو بود. دی لوئایسا به همراه خوان سباستین الکانو که در سال ۱۵۲۱ در طول سفر ماژلان به جزایر اسپایس رسیده بود، به عنوان کاپیتان، گمارده شدند. ناوگان به سمت جنوب‌غربی به سمت جزایر قناری و سپس به سمت جنوب در امتداد خط ساحلی آفریقا حرکت کرد. در نوامبر ۱۵۲۵، دی لوئایسا از غرب اقیانوس‌اطلس، به سمت برزیل حرکت
دی لوئایسا از غرب اقیانوس‌اطلس، به سمت برزیل حرکت کرد و در ژانویه ۱۵۲۶ به ساحل پاتاگونیا رسید. هیچ نشانه‌ای از ترینیداد نبود و دی لوئایسا تصمیم گرفت که جستجوی او را متوقف کند و به جای آن، به سمت جزایر اسپایس ادامه مسیر دهد. با این حال، آب و هوا خوب نبود و طی چند هفته بعد، با وزش بادهای شدید هنگام تلاش برای ورود به تنگه ماژلان، کشتی‌ها به‌طور متناوب جمع و پراکنده می‌شدند. دو کشتی سانکتی اسپیریتوس و آنونسیادا، غرق شدند و کشتی سن گابریل، به اقیانوس‌اطلس رفت و گروه را ترک کرد. کشتی سن لزمس تحت کاپیتانی
رفت و گروه را ترک کرد. کشتی سن لزمس تحت کاپیتانی فرانسیسکو دی هوسس، در امتداد ساحل به سمت جنوب رانده شد، ممکن است در عرض جغرافیایی ۵۷ درجه، جاییکه خدمه به «پایان زمین» اشاره کردند، می‌توانست اولین مشاهده اروپایی کیپ هورن باشد. پس از مدتی سختی، هوسس توانست یک بار دیگر کشتی خود را به سمت شمال هدایت کند و به سه کشتی دیگر که در گروه باقی‌مانده بودند، بپیوندد. در ۲۶ مه ۱۵۲۶، این ناوگان کوچک شده، متشکل از چهار کشتی (سه کشتی بزرگ و یک پتاچی)، از تنگه گذشت و وارد اقیانوس آرام شد. سفر دریایی به اقیانوس آرام. آب و
اقیانوس آرام شد. سفر دریایی به اقیانوس آرام. آب و هوای بدی که در ابتدا ناوگان دی لوئایسا را پراکنده کرده بود، در اقیانوس آرام ادامه یافت. در باران شدید، چهار کشتی باقی‌مانده به سرعت دیدشان را نسبت به یکدیگر از دست دادند و نتوانستند در کنار هم باقی بمانند تا زمانی که طوفان سرانجام در ۱ ژوئن آرام گرفت. سانتیاگو به شمال رفت و در یک سفر ۱۰هزار کیلومتری، در ژوئیه ۱۵۲۶، به سواحل اقیانوس آرام در مکزیک رسید که اولین دسترسی از اروپا به سواحل غربی آمریکای شمالی بود. سن لزمس به‌طور کامل ناپدید شد. گمانه‌زنی‌های قرن
سن لزمس به‌طور کامل ناپدید شد. گمانه‌زنی‌های قرن بیستم حکایت از آن دارد که او در تواموتوس، یا در جزیره آنا که گروه اعزامی ۱۷۷۴، صلیبی را در ساحل آن پیدا کردند، یا در نزدیکی جزیره مرجانی آمانو، جاییکه بعدها یک توپ قدیمی اسپانیایی پیدا شد، به گل نشسته‌است. سومین کشتی، سانتا ماریا دل پارال، از اقیانوس آرام به سمت سانگیر در سواحل شمالی سولاوسی حرکت کرد، جاییکه کشتی در ساحل قرار گرفت و خدمه آن به شکل‌های مختلف توسط بومیان کشته یا به بردگی گرفته شدند. چهار بازمانده در سال ۱۵۲۸ توسط گروه اعزامی اسپانیایی آلوارو د
در سال ۱۵۲۸ توسط گروه اعزامی اسپانیایی آلوارو د ساودرا سرون که از مکزیک آمده بود، نجات یافتند. آخرین کشتی، سانتا ماریا د لا ویکتوریا، تنها کشتی بود که به جزایر اسپایس رسید و در سپتامبر ۱۵۲۶ پهلو گرفت. بازماندگان. خود لوئایسا در ۳۰ ژوئیه ۱۵۲۶ بر اثر اسکوربوت (نوعی بیماری ناشی از کمبود ویتامین سی) درگذشت، الکانو چند روز بعد و آلونسو دی سالازار نیز سه هفته پس از آن، درگذشتند. ینیگز به جزایر ویسایاس و میندانائو در فیلیپین و مولوکاس رسید، اما بر اثر مسمومیت غذایی درگذشت. فقط آندرس دی اوردانتا و ۲۴ مرد دیگر زنده
درگذشت. فقط آندرس دی اوردانتا و ۲۴ مرد دیگر زنده ماندند تا در جزایر اسپایس قدم بر ساحل بگذارند. آن‌ها در سال ۱۵۳۶ در آرمادای هند پرتغالی، تحت نظر گارد پرتغالی به اسپانیا بازگشتند تا دومین سفر دریایی به دورجهان را در تاریخ تکمیل کنند. یکی از بازماندگان، هانس فون آخن بود که قبلاً به عنوان توپچی در کشتی ویکتوریا زیر نظر ماژلان و الکانو خدمت کرده بود، اولین مردی شد که دو بار زمین را دور زده‌است. در فرهنگ عامه. رابرت آدریان لنگدون، این فرضیه را مطرح کرد که کشتی سان لزمس، پس از گم‌شدن، در طوفان سواحل آمریکای
سان لزمس، پس از گم‌شدن، در طوفان سواحل آمریکای جنوبی، از اقیانوس آرام عبور کرد و قبل از ویران‌شدن در سواحل نیوزلند، در تاهیتی توقف کرد. وینستون کاوی، فیلم‌ساز نیوزیلندی، نظریه سان لسمز را در کتاب‌هایش، نیوزلند، یک معمای تاریخی: در مسیر فاتحان اسپانیایی و معمای کشورگشایی ارزیابی می‌کند که نسخه اسپانیایی آن با حمایت سفارت اسپانیا در نیوزلند تکمیل شد و از افزودن داستان‌های شفاهی شبه جزیره پوتو به آثار لنگدون، نتیجه می‌گیرد که این امکان وجود دارد که سن لزمس در شبه جزیره پوتو ویران شده باشد، پژوهش‌های بیشتری
شبه جزیره پوتو ویران شده باشد، پژوهش‌های بیشتری لازم است تا این نظریه از امکان به احتمال برسد. فیلم هیجان‌انگیز و حکایت توطئه‌آمیز «کلاه اسپانیایی»، ساخته گرگ اسکاون، بر اساس نظریه لنگدون است.
مندیل پرادهان (Mandil Pradhan) (نپالی: मन्दिल प्रधान)، دوچرخه‌سوار کوهستان، کاوشگر و راهنمای کوهستان، اهل نپال است. او مالک و راهنمای ارشد شرکت هیمالین رایدز است، شرکت گردشگری دوچرخه‌سواری در کوهستان که سفرهایی در سطح پیشرفته را در منطقه مستانگ در نپال راه‌اندازی می‌نماید. سفر اکتشافی دوچرخه‌سواری در کوهستان. مندیل از ۲۰۰۸ میلادی بدین‌سو رشته‌کوه‌های هیمالیا در نپال را به هدف وصل کردن مسیرهای گوناگونی که از این منطقه می‌گذرد، اکتشاف نموده‌است. او تلاش نمود تا مسیرهای دوچرخه‌سواری در مناطق کوهستانی شمال را
تا مسیرهای دوچرخه‌سواری در مناطق کوهستانی شمال را توسعه بخشیده و از آن طریق گردشگری دوچرخه‌سواری کوهستان را در نپال تشویق نماید. در اوایل، او اکتشاف را زمانی که به عنوان مشاور برای سایر شرکت‌های گردشگری نپالی کار می‌کرد آغاز نموده و بعداً با ایجاد شرکت خود هیمالین رایدز در ۲۰۱۰ میلادی، به این کار ادامه داد. در ۲۰۱۰ میلادی، او ۱۰ ماه را در شهرستان دورافتاده مستانگ سپری نموده و مشغول جستجوی راه‌های مال رو بود که به‌طور بالقوه می‌توانست به عنوان مسیرهای دوچرخه‌سواری مورد استفاده قرار گیرد. در جریان این مدت،
مورد استفاده قرار گیرد. در جریان این مدت، او مسیرهای گوناگونی را کشف نمود که از آن زمان به بعد در میان دوچرخه‌سوارانی کوهستان که به آن منطقه سفر می‌نمایند، مشهور شده‌است. در آوریل ۲۰۱۱، مندیل همراه با دوچرخه‌سوار کوهستان استرالیایی گرانت دانسی و عکاس نپالی گوارف مان شیرچان نخستین افرادی بودند که از فراز بازه کیانجین تا پایین سیافرو بیسی در منطقه لانگتانگ نپال، دوچرخه‌سواری نمودند. فعالیت‌های گردشگری. شرکت گردشگری مندیل، هیمالین رایدز در ۲۰۱۰ میلادی راه‌اندازی شد. این شرکت تنها به مدل شرکت-به-شرکت، با تمرکز
شد. این شرکت تنها به مدل شرکت-به-شرکت، با تمرکز بر مدیریت اراضی، فعالیت نموده و با شرکت‌های بین‌المللی در بخش‌های فروش و بازاریابی همکاری نموده‌است. این شرکت با فروشنده لباس مقیم بریتانیا، H+I Adventures و شرکت گردشگری مقیم کانادا، Sacred Rides Mountain Bike Holidays، همکاری داشته‌است. شرکت در مسابقات. مندیل در چندین مسابقات جهانی دوچرخه‌سواری کوهستان شرکت نموده‌است، از جمله مسابقات میگاوالانچی، کرانکورکس، انددورو ولد سریز و بیگ مونتین اندورو. علاوه بر اینکه مندیل به‌طور موفقیت‌آمیز در مسابقات بین‌المللی
مندیل به‌طور موفقیت‌آمیز در مسابقات بین‌المللی شرکت نموده‌است، او در مسابقه قهرمانی باز دوچرخه‌سواری ملی نپال که در چووار، کاتماندو برگزار شده بود، نیز برنده شد. ویدیوهای دوچرخه‌سواری در کوهستان. مندیل از ۲۰۱۲ میلادی به بعد در سه ویدیوی مشهور دوچرخه‌سواری در کوهستان، رانندگی کرده‌است. نخستین ویدو در ارتفاعات هیمالیا بود، ویدیوی که ترکیبی از فرهنگ و ماجراجویی را در دره مستانگ به نمایش می‌گذارد. این ویدئو در سراسر دنیا مورد تقدیر قرار گرفته و در شبکه‌های مختلف آنلاین بیش از ۱ میلیون بار بازدید شده‌است. این
آنلاین بیش از ۱ میلیون بار بازدید شده‌است. این ویدو یکی از فینالیست‌ها در جشنواره فیلم‌های ماجراجویی انگلستان شد، از طرف رید بول به عنوان ویدیوی شگفت‌انگیز ۲۰۱۲ انتخاب گردید و به عنوان فیلم اصلی مجله اوتساید (Outside Magazine) انتخاب گردید. ویدیوی دومی با نام رنگ‌های کاتماندو، در ۲۰۱۳ میلادی عرضه شد و توانست توجه زیادی را در رسانه‌های دوچرخه‌سواری در کوهستان به خود جلب نماید، از جمله این ویدیو به عنوان ویدیوی اصلی در مجله بایک (Bike Magazine) و در مجرای مشهور دوچرخه‌سواری کوهستان، پین‌بایک (Pinkbike)،
مشهور دوچرخه‌سواری کوهستان، پین‌بایک (Pinkbike)، انتخاب گردید. ویدیوی سومی که «نپال از چشمان من» نام نهاده شد، طی مدت سه سال به‌طور کامل توسط دوربین با دید گوپرو (GoPro) فیلم‌برداری شد. این ویدو از سوی دیلی تلگراف و وب‌سایت دوچرخه‌سواری در کوهستان، سینگل ترک (Singletracks) نقد علمی گردید. حامیان/شرکاء. مندیل از سوی شرکت دوچرخه‌سواری کوهستان کانادایی به‌نام بانشی بایکز (Banshee Bikes)، شرکت نپالی تولید لباس کوهستانی به‌نام شرپا ادونچر گیر (Sherpa Adventure Gear)، شرکت کلاه و ابزار ایمنی به‌نام مت لوگراس
Gear)، شرکت کلاه و ابزار ایمنی به‌نام مت لوگراس (Met Bluegrass) و شرکت تولیدی ابزار کانادایی به‌نام ریس فیس (Race Face) حمایت مالی می‌گردد. سایر پیشه‌ها. مندیل قبل از اینکه دوچرخه‌سوار حرفه‌ای شود، یک شرکت مدیریت رویدادها به‌نام پارتی نپال را تنها زمانی که ۱۸ سال داشت، تأسیس کرد. مندیل زمانی که ۲۵ سال داشت این شرکت را در ۲۰۰۸ میلادی به شرکای خود بفروش رساند تا به‌طور کامل حرفه دوچرخه‌سواری خود را ادامه دهد.
هانس هوربیگر با نام کامل یوهانس «هانس» انجیلیست هوربیگر به آلمانی: Hanns" Evangelist Hörbiger (زاده ۲۹ نوامبر ۱۸۶۰، در آتزگرسدورف – درگذشته ۱۱ اکتبر ۱۹۳۱، در مائر)، یک مهندس اتریشی اهل وین که اصالت او از تیرول بود. او یک مهندس، طراح صنعتی، مخترع و یک ستاره شناس تفننی بود. در ساخت متروی بوداپست شرکت کرد و در سال ۱۸۹۴ نوع جدیدی از شیر بادی را اختراع کرد که برای کمپرسورها هنوز هم استفاده گسترده ای دارد. او همچنین امروزه به خاطر شبه علمی Welteislehre نظریه یخ جهانی به یاد می آید.
فلک‌الدین حسن خورشیدی نهمین حاکم دودمان اتابکان لر کوچک و فرزند بدرالدین مسعود اول است. او به همراه برادرش عزالدین حسین به‌طور مشترک بر لر کوچک حکومت کردند. روابط با ایلخانان. پس ار روی کار آمدن ایلخانان، اتابکان لر کوچک با آنها روابط نزدیکی برقرار کردند به نوعی که ایلخانان حاکمان لر کوچک را انتخاب می‌کردند. پس از مرگ تاج‌الدین شاه، برای جانشینی وی درگیری‌های فراوانی رخ داد. سرانجام آباقاخان ایلخانی حکومت لر کوچک را به دو پسر بدرالدین مسعود سپرد. حکومت و فتوحات. شرف خان بدلیسی در کتاب شرفنامه، فلک‌الدین حسن
شرف خان بدلیسی در کتاب شرفنامه، فلک‌الدین حسن را حاکم ولایات لر و برادرش عزالدین حسین را حاکم املاک اینجو مغولان می‌داند. او همچنین می‌نویسد که دو برادر لشکری هفده هزار نفری در اختیار داشتند. بنا به نوشته حمدلله مستوفی در کتاب تاریخ گزیده، در زمان حکومت این دو برادر قلمرو اتابکان لر کوچک در جهات مختلف گسترش پیدا کرد و از املاک بیات و همدان و الشتر و اصفهان تا خوزستان و شوشتر تحت تصرف آنان درآمد. معین الدین نطنزی در کتاب منتخب التواریخ می‌نویسد:امنیت و استقامتی که در آن زمان لرستان را بود، هیچ مورخی در هیچ
که در آن زمان لرستان را بود، هیچ مورخی در هیچ تاریخی مثل آن نشان ندهد. در این دوره سیاست عمرانی و تشویق زراعت نیز از جمله اقدامات آنان ذکر شده است. — معین الدین نطنزی، منتخب التواریخ، صفحهٔ ۶۱ مرگ و جانشینی. دایرةالمعارف بزرگ اسلامی در مورد وفات فلک‌الدین حسن و عزالدین حسین می‌نویسد: «سرانجام هر دو برادر در ۶۹۲ قمری در زمان فرمانروایی گیخاتو درگذشتند، یا به روایتی هر دو در اثر نزاع با یکدیگر به قتل رسیدند.» پس از مرگ فرزندان بدرالدین مسعود اول خورشیدی، حکومت لر کوچک به جمال‌الدین خضر فرزند تاج‌الدین شاه
لر کوچک به جمال‌الدین خضر فرزند تاج‌الدین شاه رسید.
کنت موریس بنیوفسکی دی بنیو ات اوربانو (Count Maurice Benyovszky de Benyó et Urbanó) (زادهٔ ۲۰ سپتامبر ۱۷۴۶ – درگذشتهٔ ۲۴ مه ۱۷۸۶)، افسر مشهور ارتش، ماجراجو و نویسندهٔ اهل پادشاهی مجارستان بود که خود را هم مجارستانی و هم لهستانی می‌دانست. او در مجارستان، لهستان و اسلواکی یک قهرمان ملی محسوب می‌شود. بنیوفسکی در وربوه، پادشاهی مجارستان (وربوه امروزی در اسلواکی) چشم به جهان گشود و رشد یافت. او در سال ۱۷۶۹ هنگام جنگ در جبههٔ ارتش لهستان تحت فرمان کنفدراسیون بار، توسط روس‌ها دستگیر و به شبه جزیرهٔ کامچاتکا تبعید
توسط روس‌ها دستگیر و به شبه جزیرهٔ کامچاتکا تبعید شد. او متعاقباً فرار کرد و از راه ماکائو و موریس به اروپا بازگشت و در نهایت به فرانسه رسید. وی در سال ۱۹۷۳، با دولت فرانسه به توافق رسید تا یک پُست تجاری در ماداگاسکار راه‌اندازی کند. پس از مواجه با مشکلات بارز در آب و هوا، زمین منطقه و بومیان ساکالاوا، وی در سال ۱۷۷۶ پُست تجاری را رها کرد. بنیوفسکی پس از آن به اروپا بازگشت و در ارتش اتریش به جنگ با سلسلهٔ باواریا اعزام شد. پس از آن که در فیومه (رییکای امروزی) خطر کرد و شکست خورد، به آمریکا سفر نمود و
امروزی) خطر کرد و شکست خورد، به آمریکا سفر نمود و پشتوانهٔ مالی لازم برای دومین سفر دریایی خود به ماداگاسکار را تأمین کرد. دولت فرانسوی موریس تعدادی نیروی مسلح برای خاتمه دادن به عملیات او فرستاد و بنیوفسکی در مه ۱۷۸۶ کشته شد. پس از مرگ وی گزارش عمدتاً خیالی از ماجراجویی‌های او تحت عنوان خاطرات و سفرهای موریس آگوستوس کنت د بنیوفسکی در سال ۱۷۹۰ در دو جلد با موفقیت زیاد منتشر شد. زندگی‌نامه. خاطرات زندگی‌نامهٔ بنیوفسکی در سال ۱۷۹۰ منجر به ادعاهای زیادی دربارهٔ زندگی او شد. منتقدان از سال ۱۷۹۰ به بعد نشان
زندگی او شد. منتقدان از سال ۱۷۹۰ به بعد نشان دادند که بخش زیادی از آن اشتباه است یا به شدت زیر سؤال می‌رود. نخستین اظهارات او در مورد آن که او به جای ۱۷۴۶ متولد ۱۷۴۱ است، تاریخ تولدی که او را مجاز به شرکت در جنگ هفت ساله با سمت ستوان و داشتن تحصیلات هوانوردی می-کند، کمترین اهمیت را دارد. تنها بخش‌های حقیقی این گزارش زندگی‌نامه قسمت‌هایی هستند که مورد تأیید دیگر منابع می‌باشند (و یا هنوز می‌توانند باشند). لازم است ذکر شود که گرچه بنیوفسکی آزادانه از عناوین کنت و بارون در خاطرات یا مکاتبات خود استفاده می‌کرد
و بارون در خاطرات یا مکاتبات خود استفاده می‌کرد ولی هرگز یک بارون نبوده (مادرش دختر یک بارون بود) و تنها در سال ۱۷۷۸ عنوان کنت را کسب کرده‌است. اوایل زندگی. موریس بنیوفسکی در ۲۰ سپتامبر ۱۷۴۶ در وربوه (وربوه کنونی در نزدیکی ترناوا، اسلواکی) چشم به جهان گشود. او با نام ماتیوس موریس میکال فرانسیسکو سرافینوس غسل تعمید داده شد. نام اضافه شدهٔ آگوستوس (آگوست) نیز ممکن است ذکر شود، ولی در نام تعمیدی ثبت شدهٔ او به‌طور واضح وجود ندارد. موریس فرزند ساموئل بنیوفسکی بود که اهل بخش توروک (توریک امروزی در اسلواکی) در
بود که اهل بخش توروک (توریک امروزی در اسلواکی) در پادشاهی مجارستان بود و گفته می-شود که به عنوان سرهنگ در سواره نظام ارتش اتریش خدمت می‌کرد. مادرش روزالیا روای دختر یک بارون از خانوادهٔ مجارستانی اصیل روای بود. او دختر نوهٔ پیتر روای و دختر کنت بولدیزسر روای د اسکلابینا بود. او به هنگام ازدواج با ساموئل بنیوفسکی، بیوهٔ یک ارتشبد (یوزف پستوارمگی، درگذشتهٔ ۱۷۴۳) بود. موریس نخستین فرزند از چهار فرزند ساموئل و روزالیا بود: او یک خواهر به نام مارتا و دو برادر به نام‌های فرنس (زادهٔ ۱۷۵۳-؟) و امانوئل (زادهٔ ۱۷۵۵
نام‌های فرنس (زادهٔ ۱۷۵۳-؟) و امانوئل (زادهٔ ۱۷۵۵ – درگذشتهٔ ۱۷۹۹) داشت. هر دو برادر شغل‌های نظامی را دنبال کردند. او همچنین سه خواهرخوانده و یک برادرخوانده نیز داشت که حاصل ازدواج پیشین روزالیا بودند. ترزیا (زادهٔ ۱۷۳۵ – درگذشتهٔ ۱۷۶۳)، آنا (زادهٔ قبل از ۱۷۴۳)، بوربالا (زادهٔ ۱۷۴۰) و پیتر (زادهٔ ۱۷۴۳). موریس دوران کودکی خود را در عمارت بنیوفسکی در وربوه گذراند و از سال ۱۷۵۹ تا ۱۷۶۰ در کالج پیاریست سنت جورج (سوتی یور امروزی) در حومهٔ پرسبورگ (براتیسلاوا) تحصیل کرد. هنگامی که والدینش در سال ۱۷۶۰ از دنیا
تحصیل کرد. هنگامی که والدینش در سال ۱۷۶۰ از دنیا رفتند، خانه و املاک‌شان مورد دعوای قضایی دو دستهٔ فرزندان شد. ازدواج و خدمت ارتش. بنیوفسکی در سال ۱۷۶۵، ملک مادرش را در هروسو (هروسوف امروزی) در نزدیکی وربوه که قانوناً به یکی از برادرخوانده‌هایش به ارث رسیده بود، اشغال کرد. این کار وی باعث شد که خانوادهٔ مادری‌اش شکایتی علیه او ترتیب دهند و او برای محاکمه در نیترا (نیترای امروزی) فراخوانده شود. پیش از اعلام نتیجهٔ محاکمه، او به لهستان نزد عموی خود، یان تیبور بنیوفسکی د بنیو که یک نجیب‌زادهٔ لهستانی بود،
بنیوفسکی د بنیو که یک نجیب‌زادهٔ لهستانی بود، فرار نمود. این کار او نقض حکم قانونی ممنوعیت خروج از کشور بود. بنیوفسکی در ژوئیه ۱۷۶۸ در زپسزمبات (اسپیسکاسوبوتای امروزی) در حومهٔ پوپراد (پوپراد امروزی) به جرم اقدام جهت سازماندهی جنگجویان غیرنظامی کنفدراسیون بار، در منزل یک قصاب آلمانی به نام هونش دستگیر شد. وی مدت کوتاهی پس از دستگیری به‌طور موقت در نزدیکی قلعهٔ ستارا لوبونیا زندانی شد. تقریباً در همین دوره با دختر آن قصاب، آنا زوسانا هونش (زادهٔ ۱۷۵۰ – درگذشتهٔ ۱۸۲۶) ازدواج کرد. نتیجهٔ این ازدواج فرزندی به
۱۸۲۶) ازدواج کرد. نتیجهٔ این ازدواج فرزندی به نام ساموئل بود که در ۹ دسامبر ۱۷۶۸ (متولد پوپراد، درگذشتهٔ ۲۲ سپتامبر ۱۷۷۲) چشم به جهان گشود. مدتی بعد سه فرزند دیگر از این ازدواج حاصل شدند: چارلز موریس لوئیس آگوستوس (زادهٔ قبل از ۱۷۷۴-؟ در ماداگاسکار– درگذشتهٔ ۱۱ ژوئیه ۱۷۷۴)، روزا (زادهٔ قبل از یک ژانویه ۱۷۷۹ در بشکو، مجارستان–درگذشتهٔ ۲۶ اکتبر در ویزکا، مجارستان ۱۸۱۶) و سوفیا (زادهٔ پس از ۱۷۷۹). اسیر جنگی در سیبری. این بخش از زندگی بنیوفسکی تنها توسط خود او در زندگی‌نامه‌اش ثبت شده‌است. هیچ مدرکی از چگونگی
در زندگی‌نامه‌اش ثبت شده‌است. هیچ مدرکی از چگونگی زندگی او در بازهٔ زمانی میان ژوئیه ۱۷۶۸ تا سپتامبر ۱۷۷۰ وجود ندارد. او در ژوئیهٔ ۱۷۶۸ با هدف پیوستن به نیروهای میهن‌پرست مشترک‌المنافع لهستان و لیتوانی به لهستان سفر کرد. این نیروها جبههٔ مقاومت در کنفدراسیون بار (کنفدراسیون بارسکا) را سازمان‌دهی کرده و حرکت شورشی علیه پادشاه لهستان، استانیسواو آگوست پونیاتوفسکی که به تازگی توسط روس‌ها روی کار آمده بود را ترتیب دادند. او در آوریل ۱۷۶۹ در نزدیکی ترنوپیل در اوکراین توسط نیروهای روسی دستگیر و در شهری به نام
اوکراین توسط نیروهای روسی دستگیر و در شهری به نام پولونه زندانی شد. پس از آن در ژوئیه به کیف و در نهایت در سپتامبر به کازان منتقل شد. تلاش برای فرار از کازان او را در نوامبر به سنت پترزبورگ کشاند، جاییکه او دوباره دستگیر شده و به عنوان زندانی به شرق دور در سیبری فرستاده شد. او در سپتامبر سال ۱۷۷۰ به همراه چند تبعیدی و زندانی دیگر-مهمترین آنها آگوست وینبلاد سوئدی و افسران ارتش روسیه به نام‌های واسیلی پانوف، آسف باتورین و ایپولیت استپانوف که همگی آنان نقش مهمی در زندگی بنیوفسکی در دو سال آینده‌اش داشتند، به
در زندگی بنیوفسکی در دو سال آینده‌اش داشتند، به بولشرتسک، پایتخت اداری آن دورهٔ کامچاتکا، فرستاده شدند. اروپا و آمریکا. بنیوفسکی پس از ترک ماداگاسکار در آوریل ۱۷۷۷ به فرانسه بازگشت. او موفق به کسب یک مدال (نشان سنت لوئیس) و مقادیر قابل توجهی پول به عنوان بازپرداخت، لابی با وزرا برای پول بیشتر و منابعی برای یک برنامهٔ پیشرفت متفاوت برای ماداگاسکار، شد. در سپتامبر ۱۷۸۳، بنیوفسکی همچنین سندی به امضای امپراتور یوزف دوم اتریش به دست آورد که حمایت اتریش را به بنیوفسکی برای استثمار و دولت ماداگاسکار می‌داد. دومین
برای استثمار و دولت ماداگاسکار می‌داد. دومین هیئت اعزامی به ماداگاسکار. در آوریل ۱۷۸۴، بنیوفسکی و تعدادی از شرکای تجاری به آمریکا رفته و در آنجا قراردادی با دو تاجر بالتیموری به نام زولیکوفر و میسونیر بست. در ژانویهٔ ۱۷۸۶، گزارش شد که بنیوفسکی زنده است و در آنگونستی (نزدیک اموهیترالانانای دنیای امروز) مشغول به کار است. بنیوفسکی در ۲۳ یا ۲۴ مه سال ۱۷۸۶ توسط این نیروها محاصره و کشته و در محل اردوگاهش به خاک سپرده شد. گازتا وارشاسکا، روزنامهٔ ورشو در نسخهٔ ۱ دسامبر ۱۷۸۷ خود، گزارش داد که دفعات متعددی گفته شده
۱۷۸۷ خود، گزارش داد که دفعات متعددی گفته شده بود که کشته شده، در آن زمان در وین بود و قبل از آن نیز در استانبول حضور داشت. به هر حال، به سبب آنکه هیچ گزارش دیگری مبنی بر زنده بودن بنیوفسکی وجود نداشت، این گزارش احتمال زیاد یک شایعهٔ اشتباه یا سوءتفاهم بوده‌است. میراث. بسیاری از فعالیت‌هایی که بنیوفسکی ادعا کرده در لهستان، کامچاتکا، ژاپن، فورموسا و ماداگاسکار انجام داده، در بهترین حالت می‌توان گفت قابل بحث است. ولی در هر صورت هیچ اثر به جا مانده‌ای در تاریخ جنگ، اکتشاف یا استعمار وجود ندارد. میراث او عمدتاً
اکتشاف یا استعمار وجود ندارد. میراث او عمدتاً در خودزندگی‌نامهٔ او (خاطرات و سفرهای موریس آگوستوس کنت دو بنیوفسکی) بیان شده که در سال ۱۷۹۰ و در دو نسخه توسط دوستان ماژلان به انتشار رسیده‌است. او همچنان در مجارستان، اسلواکی و لهستان به عنوان یک قهرمان ملی بسیار مشهور است. یک سازمان دوستی مجارستانی–ماداگاسکاری پیوند میان بنیوفسکی و ماداگاسکار را ترویج می‌دهد. همچنین کنفرانس و ملاقات‌هایی ترتیب داده و وب‌سایت را ایجاد کرده‌اند که به تجلیل از زندگی بنیوفسکی اختصاص دارد.
سنگر فیلمی محصول سال ۱۹۹۹ و به کارگردانی ویلیام بوید است. در این فیلم بازیگرانی همچون پل نیکولاس، دنیل کریگ، جولیان رایند-تات، دانی دایر، جیمز دارسی، ایدرین لوکیس، کیلین مورفی، کیران مک‌مینامین و بن ویشاو ایفای نقش کرده‌اند.
علی نقی نجدشیبانی سیاستمدار اهل ایران و نماینده مجلس شورای ملی در دوره بیست و سوم (از ۱۳۵٠ تا ١٣۵۴ خورشیدی) از حوزه انتخابی فردوس و طبس بود.
ناتانیل هیل پریور (Nathaniel Hale Pryor) (زادهٔ ۱۷۷۲ – درگذشتهٔ ۱۸۳۱) در سفر اکتشافی لوئیس و کلارک به عنوان گروهبان خدمت کرد. اوایل زندگی و خانواده. ناتانیل پریور در شهرستان آمرست، ویرجینیا متولد شد و پسر دایی یکی دیگر از اعضای سفر اکتشافی، چارلز فلوید بود. در نامه‌ای که به نمایندگی از پریور از سوی ساموئل هیوستون به رئیس‌جمهوری اندرو جکسون نوشته شده بود، یادداشت شده‌است که پریور پسر دایی جان فلوید، فرماندار ویرجینیا بود. ناتانیل، پسر جان پریور و همسرش نانسی فلوید بود. خانواده‌های پریور و فلوید، زمانی که او
فلوید بود. خانواده‌های پریور و فلوید، زمانی که او ۱۱ سال داشت به کنتاکی نقل مکان نمودند. تا ۱۷۹۱ میلادی هر دو والدین وی درگذشته بودند و ناتانیل و برادرش رابرت در اسناد محکمه شهرستان جفرسون به صفت یتیم درج شده و به عنوان شاگرد نزد اوبیدیا نیومان گذاشته شدند. شایان ذکر است که ناتانیل، رابرت و سایر پسردایی‌های فلوید آنها، نواده‌های (سه نسل) نیکتی بودند، نیکتی به عنوان دختر پوهاتان و خواهر پوکاهونتاس شناخته شده‌است. ناتانیل در ۱۷ می ۱۷۹۸ با مارگاریت پاتون ازدواج کرد، هرچند گفته می‌شود که همسر وی در سن جوانی
کرد، هرچند گفته می‌شود که همسر وی در سن جوانی فوت کرد، اما آنها تا اکتبر ۱۸۰۳ متأهل بودند، چون ناتانیل تنها عضو سفر اکتشافی لوئیس و کلارک بود که به عنوان فرد متأهل ثبت شده بود. پریور در ۱۸۲۱ میلادی با زن هندی از قوم اوسیج که نام وی معلوم نیست، ازدواج نموده و آنها باهم چندین فرزند داشتند. به علاوه، در سوابق ازدواج ۱۸۴۸ میشن سان گابریل، کالیفرنیا، مردی به‌نام ناتانیل پریور (همچنین معروف به، میگوئیل پریور) متولد حدود ۱۸۰۶ میلادی در کنتاکی و فرزند ناتانیل پریور اهل لوییویل و ماری داویس، ثبت شده‌است. اطلاعات
اهل لوییویل و ماری داویس، ثبت شده‌است. اطلاعات بیشتری در مورد این رابطه ناتانیل یافت نشده‌است و اینکه آیا پریور با داویس نیز ازدواج کرده بود یا خیر، معلوم نیست. این اطلاعات حاکی از آن است که احتمالاً ناتانیل پس از سفر غربی به کنتاکی برگشته و صاحب پسری شده‌است. سفر اکتشافی لوئیس و کلارک. او در ۲۰ اکتبر ۱۸۰۳ در کلارکسوایل، ایندیانا به این سفر اکتشافی ملحق شد؛ او یکی از «نُه مرد جوان از کنتاکی» بود که این دسته پیوست. قانونی وجود داشت که مردان متأهل نباید در این سفر استخدام شوند، اما پریور را از این قانون
این سفر استخدام شوند، اما پریور را از این قانون مستثنی نمودند و این امر نشان‌دهنده توانایی‌های وی و احترام بالایی بود که برای او قائل بودند. پریور در ۱۸۰۴ میلادی درجه نظامی گروهبان را کسب کرده و نخستین جوخه متشکل از شش سرباز را رهبری کرد. ویلیام کلارک بعدها نوشت، «کاپیتان پریور در سفر اکتشافی به اقیانوس آرام در سال‌های ۱۸۰۳، ۴، ۵ و ۶ با درجه نظامی گروهبان یکم، با من خدمت کرد». لوئیس و کلارک، پریور را «مردی دارای شخصیت و توانایی» توصیف نمودند. در ژوئن ۱۸۰۴، او ریاست دادگاه نظامی دو سرباز، جان کولینز و هیو
او ریاست دادگاه نظامی دو سرباز، جان کولینز و هیو هال که متهم به دزدی ویسکی و نوشیدن در جریان مأموریت شده بودند، را بر عهده داشت؛ این دو مرد مجرم شناخته شده و به شلاق محکوم شدند. پسر دایی ناتانیل، چارلز فلوید در ۲۰ اوت ۱۸۰۴ درگذشت، او تنها عضو دسته اکتشافی بود که در جریان این سفر اکتشافی وفات کرد. پس از سفر اکتشافی. در ۱۸۰۷ میلادی، او به عنوان مسئول سفری گماشته شد تا رئیس قبیله ماندان، شیهیک را به قبیله وی بازگرداند، اما او پس از اینکه از جانب مردمان آریکارا مورد حمله قرار گرفت، مجبور به بازگشت شد. پریور در
مورد حمله قرار گرفت، مجبور به بازگشت شد. پریور در ۱۸۱۰ میلادی از ارتش استعفا داد، مجوز تاجر هندی را به‌دست آورده و یک پایگاه تجارت خز و کوره ذوب-سرب در امتداد قسمت علیای رود می‌سی‌سی‌پی در دهانه رودخانه گالینا تأسیس کرد. بنا بر درخواست ویلیام کلارک که در آن زمان نماینده هندی در قلمرو مِیزوری بود، پریور در ۱۸۱۱ میلادی به‌طور محرمانه استخدام گردید تا در مورد رئیس قبیله هندی شاونی به‌نام تیکومسیح و برادر وی به‌نام پرافیت، اطلاعات محرمانه نظامی گردآوری نماید. اطلاعاتی که او فراهم نمود، احتمالاً منتج به نبرد
اطلاعاتی که او فراهم نمود، احتمالاً منتج به نبرد تیپکانو در ۷ نوامبر ۱۸۱۱ شد. در ۱ ژانویه ۱۸۱۲، گروهی از هندی‌های وینیبگو که در نبرد تیپکانو دستگیر شده بودند و می‌خواستند انتقام بگیرند، به تأسیسات پریور و یکی دیگر از بازرگانان خز به‌نام جورج هانت، حمله کردند. پریور تنها با کمک زن هندی از قبیله ساک، توانست فرار نماید. تأسیسات او کاملاً تخریب شده و به خاک یکسان شده بود. ناتانیل از می‌سی‌سی‌پی که منجمد شده بود به مِیزوری عبور کرد، زمستان را در دهکدهٔ مربوط به دهقانان فرانسوی سپری کرد و در بهار ۱۸۱۲ به سنت
به دهقانان فرانسوی سپری کرد و در بهار ۱۸۱۲ به سنت لوئیس بازگشت. این رویداد باعث شد تا به‌طور اشتباه خبر مرگ وی در ۱۸۱۲ میلادی در روزنامه‌ها نشر شود: «ژنرال ویلیام کلارک اهل سنت لوئیس به برادر خود در لوییویل نوشته و او را مطلع نموده‌است که گروهی از هندی‌های پوانت که در نزدیکی رود ایلینوی ساکن هستند و به گروه پرافیت تعلق دارند، پایگاه‌های تجارتی آقای جورج هانت و ناتانیل پریور را مورد حمله قرار دادند که در نتیجه پریور و دو تن از افراد هانت کشته شده و هانت موفق به فرار شده‌است». جنگ ۱۸۱۲. بنا بر دلایل قابل