payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پرسیوال پروکتور باکستر (Percival Proctor Baxter) (زادهٔ ۲۲ نوامبر ۱۸۷۶- درگذشتهٔ ۱۲ ژوئن ۱۹۶۹)، سیاستمدار و نوع‌دوست آمریکایی اهل ایالت مِین بود. او که فرزند جیمز فینی باکستر، شهردار مِین و چهرهٔ برجستهٔ صنعت کنسروسازی بود، از سال ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۵ به‌عنوان پنجاه‌وسومین فرماندار ایالت مِین آمریکا فعالیت کرد. او که نیکوکاری سرشناس بود، چندین قطعه زمین از جمله باکستر وودز (پورتلند)، پارک ایالتی جزیرهٔ مک ورث (فالموث) و پارک ایالتی باکستر (بخش پیسکاتاکیس) را صرف امور خیریه کرد. اوایل زندگی. باکستر در خانواده‌ای
امور خیریه کرد. اوایل زندگی. باکستر در خانواده‌ای ثروتمند در پورتلند به دنیا آمد. پدرش جیمز فینی باکستر در این شهر شش دوره شهردار بود و در صنعت کنسروسازی ثروت هنگفتی اندوخته بود. در سال ۱۸۹۴، او از دبیرستان پورتلند و در سال ۱۸۹۸ از کالج بودین فارغ‌التحصیل شد. باکستر، هنگام اقامت در بودوین، مجلهٔ ادبی مدرسه، به نام کوئیل، را پایه‌گذاری کرد. بعدها در سال ۱۹۰۱، او مدرک حقوق خود را از دانشگاه هاروارد دریافت کرد. باکستر در پورتلند وارد کسب‌وکار املاک و مستغلات خانوادگی شد. او هفت خواهر و برادر داشت. بااین‌حال،
شد. او هفت خواهر و برادر داشت. بااین‌حال، قصد داشت بخش عمدهٔ ثروت خانوادگی را به ارث ببرد. هنگامی که باکستر فرماندار بود، قطعهٔ بزرگی از زمین جنگلی را به مردم مِین بخشید که به پارک ایالتی باکستر تبدیل شد. او گفت: «مرگ حق است. آثار انسان عمر چندانی ندارد. ساختمان‌ها فرو می‌ریزند، بناهای تاریخی رو به زوال می‌روند و ثروت ناپدید می‌شود، اما کتاهدین با همهٔ شکوه و عظمتش، باید همیشه کوه اهالی مِین باقی بماند». باکستر همچنین از مخالفان سرسخت کو کلاکس کلان مِین بود؛ این گروه از فعالیت‌های دشمن سیاسی و جانشینش رالف
این گروه از فعالیت‌های دشمن سیاسی و جانشینش رالف آون بروستر، حمایت می‌کرد. پارک ایالتی باکستر. تاریخ باکستر با پارک ایالتی باکستر و همین‌طور کوه کتاهدین، مرتفع‌ترین نقطهٔ مِین (بالاترین برآمدگی در کتاهدین، قلهٔ باکستر نام دارد)، درهم آمیخته است و نام او را یدک می‌کشد. در سال ۱۹۰۳، باکستر اولین‌بار برای ماهی‌گیری به منطقهٔ اطراف کتاهدین رفت. در سال ۱۹۸۵، انجمن مالکان مِین از ایالت خواسته بود تا آن منطقه از جنگل‌های مِین را به پارک ایالتی تبدیل کند تا برای توریست‌ها جذاب باشد. در سال ۱۹۱۱، لایحه‌ای برای
توریست‌ها جذاب باشد. در سال ۱۹۱۱، لایحه‌ای برای تبدیل این منطقه به پارک ملی ایالات متحده مطرح شد، اما هیچ‌یک از طرح‌ها به نتیجه نرسید. در سال ۱۹۱۶، باکستر پویش خود را برای تبدیل منطقه به پارک ایالتی آغاز کرد. در سال ۱۹۲۰، او گروهی از سیاستمداران را به قلهٔ پامولا برد و از لبهٔ کوه تا قله عبور داد (که اکنون قلهٔ باکستر نامیده می‌شود). باکستر در سال ۱۹۲۱ در یک سخنرانی گفت: «مِین به‌خاطر دو هزار و پانصد مایل نوار ساحی و جزیره‌های بی‌شمار، دریاچه‌ها و برکه‌ها، جنگل‌ها و رودخانه‌هایش معروف است. اما پارک کوه
جنگل‌ها و رودخانه‌هایش معروف است. اما پارک کوه کتاهدین شکوهی مانگار و یادبودی ارزشمند برای بزرگداشت اولین و شروع دومین قرن پذیرش مین به‌عنوان ایالت باقی خواهد ماند. این پارک برای آیندگان ما موهبت خواهد بود و آنها درمی‌یابند آنچه ما برایشان ساخته‌ایم بسیار خردمندانه‌تر از چیزی بوده که نیاکانمان برای ما انجام دادند». اغلب زمین‌های اطراف کتاهدین در آن ایام به شرکت کاغذ بزرگ شمالی تعلق داشت. پس از سقوط ۱۹۲۹، این شرکت با فروش ۶۰۰۰ آکر (۲۴ کیلومتر مربع) از زمین‌های اطراف کوه به مبلغ ۲۵۰۰۰ دلار در سال ۱۹۳۰ به
اطراف کوه به مبلغ ۲۵۰۰۰ دلار در سال ۱۹۳۰ به باکستر موافقت کرد. باکستر هم به نوبهٔ خود، این زمین را به این شرط به دولت واگذار کرد که «همیشه برای پارک عمومی و اهداف تفریحی استفاده شود و نیز در وضعیت طبیعت بکر و وحشی باقی بماند و به‌عنوان پناهگاه حیوانات وحشی و پرندگان نگهداری شود. از این به بعد، هیچ جاده یا راهی برای وسایل نقلیهٔ موتوری روی آن یا در آن ساخته نشود». در سال ۱۹۳۱، این پارک به افتخار او نام‌گذاری شد. باکستر قصد داشت املاکی را به پارک اضافه کند، اما اغلب با مخالفت افرادی روبه‌رو می‌شد که تمایلی
اما اغلب با مخالفت افرادی روبه‌رو می‌شد که تمایلی به فروش نداشتند یا تبادل-هایی موقتی انجام می‌دادند تا امکان ادامهٔ عملیات الوار پیش از تکمیل تملک زمین فراهم شود. باکستر، با اشاره به این‌که به دولت فدرال اعتمادی ندارد، در برابر تلاش‌هایی که برای تبدیل پارک به پارک ملی انجام می‌شد، مقاومت کرد. او پیمان‌های محدودیت‌آور متفاوتی را در مورد این پارک وضع کرد تا امروز این پارک در واقع بخشی از ادارهٔ حفاظت از محیط زیست نباشد. این نهاد مدیریت پارک‌های دیگر ایالت را برعهده دارد. در عوض، این پارک امروزه از سوی
را برعهده دارد. در عوض، این پارک امروزه از سوی ادارهٔ پارک ایالتی باکستر مدیریت می‌شود. در سال ۱۹۶۲، باکستر که ۸۷ ساله بود، بیست‌وهشتمین سند خود را اهدا کرد. این پارک امروز شامل ۳۱۴ مایل مربع (۸۱۰ کیلومتر مربع) است. باکستر بدون این‌که ازدواج کند، فوت کرد و ۷ میلیون دلار برای نگهداری از این پارک به میراث گذاشت. جمهوری‌خواه ضد-طایفه. دوران تصدی باکستر در مقام فرماندار همزمان با ظهور کو کلاکس بزرگ به‌عنوان گروهی در ایالت مِین و سیاست ملی بود. اگرچه باکستر دشمن سرسخت بزرگ بود، اما با نفوذ سناتورهای ایالتی رالف
سرسخت بزرگ بود، اما با نفوذ سناتورهای ایالتی رالف اُ. بروستر، مارک آلتون بارویس، هاجدون بازل و دیگران که در اوایل دههٔ ۱۹۲۰ از لایحه‌هایی حمایت می‌کردند که کمک مالی به مدارس محلی را کاهش می‌داد، بدین ترتیب، «مسئله‌ای تفرقه‌انگیز» میان جوامع پروتستان و کاتولیک مِین ایجاد کرد. بروستردر سال ۱۹۲۵، جانشین باکستر در مقام فرماندار شد. در سال ۱۹۲۸، هنگامی که بروستر برای انتخابات مجلس سنای ایالات متحده کاندیدا شده بود، باکستر آشکارا او را به‌عنوان عضو بزرگ متهم کرد و به تضمین پیروزی فردریک هیل، سناتور کنونی ایالات
و به تضمین پیروزی فردریک هیل، سناتور کنونی ایالات متحده، کمک کرد. سایر فعالیت‌ها. در سال ۱۸۹۶، باکستر به تعدادی از همکلاسی‌های دوران تحصیل خود در بودوین پیوست و به بَث، مِین سفر کرد. ویلیام جنینگز برایان، نامزد دموکرات ریاست‌جمهوری، قرار بود در آنجا سخنرانی کند. باکستر و همراهانش به‌خاطر بروز رفتارهای ناهنجار دستگیر شدند. اگرچه همراهان باکستر به اشتباه خود اعتراف کردند، فرماندار آینده با کمک پدرش، جیمز فینی باکستر، شهردار پورتلند، این اتهامات را نپذیرفت و موفق شد سوءپیشینهٔ خود را از بین ببرد. در سال ۱۹۵۳،
شد سوءپیشینهٔ خود را از بین ببرد. در سال ۱۹۵۳، باکستر جزیرهٔ مک ورث را به ایالت اهدا کرد. او همچنین خانهٔ تابستانی خود در فالموث، مِین را برای احداث مدرسهٔ دولتی باکستر ویژهٔ ناشنوایان (که در سال ۱۹۵۷ از مدرسهٔ ناشنوایان مِین پایه‌گذاری شد) واگذار کرد که تا امروز فعال است. باکستر به‌خاطر دلبستگی عمیقش به حیوانات و پایبندی به رفتار انسانی با آن‌ها مشهور بود. وقتی در زمان فرمانداری باکستر، سگش، گری مُرد، دستور داد پرچم‌ها در کاخ ایالتی نیمه‌افراشته شود که خشم برخی از گروه‌های کهنه‌سربازان را برانگیخت. باکستر
برخی از گروه‌های کهنه‌سربازان را برانگیخت. باکستر به چندین جامعهٔ انسانی در سراسر کشور تعلق داشت که یکی از آن‌ها، انجمن مبارزه با کالبدشناسی حیوانات زندهٔ نیوانگلند، او را به «بزرگ‌ترین فرماندار آمریکا با رفتاری انسانی» بدل کرد. پس از مرگ تئودور اف. گرین از رودآیلند در ۱۹ مه سال ۱۹۶۶، باکستر به سالخورده‌ترین فرماندار سابق ایالات متحده بدل شد. باکستر در پورتلند چشم از جهان فروبست و خاکسترش را در پارک پراکندند.
فرانسیس جیمز سیسیل بووز-لیون (؛ ۱۹ سپتامبر ۱۹۱۷ – ۱۸ دسامبر ۱۹۷۷) نظامی اهل بریتانیا بود. او افسر ارشد ارتش بریتانیا بود که از سال ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۰ به عنوان فرمانده بخش بریتانیا در برلین خدمت کرد. وی برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده‌است.
بنجامین بلومفیلد، اولین بارون بلومفیلد (; – ) نظامی و سیاست‌مدار اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. او افسر ارتش بریتانیا بود که در نبرد وینگار هیل در ژوئن ۱۷۹۸ در جریان شورش ایرلندی‌ها حضور داشت. او از سال ۱۸۱۲ تا ۱۸۱۸ نماینده پارلمان از پلیموث بود و از سال ۱۸۱۷ تا ۱۸۲۲ به عنوان منشی خصوصی پادشاه خدمت کرد و سپس در سال ۱۸۲۶ به عنوان فرمانده پادگان وولیچ منصوب شد.
اندرو توماس بلینی، یازدهمین بارون بلینی (؛ ۳۰ نوامبر ۱۷۷۰ – ) از اشراف آنگلو-ایرلندی بود. او به مدت پنجاه سال از سال ۱۷۸۴ تا ۱۸۳۴ بر املاک بلینی در کسل بلینی، شهرستان موناگان، حکومت کرد. او به عنوان فرمانده هنگ ۸۹ پیاده‌نظام، که به آنها «سگ‌های خونخوار بلینی» می‌گفتند، در جنگ‌های ناپلئونی با افتخار جنگید. او در نبرد فوئنگیرولا، هنگام حمله از جبل الطارق به اسپانیا علیه گروه کوچکی از سربازان لهستانی که یک دهم تعدادشان بودند، اسیر شد و به مدت چهار سال توسط دولت فرانسه زندانی شد. شمشیر او در حال حاضر در موزه
فرانسه زندانی شد. شمشیر او در حال حاضر در موزه چارتوریسکی در کراکوف به نمایش گذاشته شده است. او شرح دو جلدی از تجربیات خود در جنگ‌های ناپلئونی - روایت یک سفر اجباری از طریق اسپانیا و فرانسه به عنوان یک زندانی جنگی در سال‌های ۱۸۱۰ تا ۱۸۱۴ - نوشته سرلشکر لرد بلینی (لندن، ۱۸۱۴) را نوشت. او توسط یکی از اوکالاگان‌های کولاویل، سرهنگی در ارتش فرانسه و از ایرلندی‌های متحد برجسته که پس از سال ۱۷۹۸ فرار کرد، دستگیر شد. گفته می‌شود که او اصرار داشت که بلینی برای آزادی برخی از ایرلندی‌های متحد که در زندان‌های بریتانیا
برخی از ایرلندی‌های متحد که در زندان‌های بریتانیا بودند، به عنوان باج نگه داشته شود. در طول حبس طولانی بلینی، ارل دوم کالدون به امور مالی، داخلی و سیاسی او رسیدگی کرد و پس از بازگشت، به بلینی کرسی در پارلمان از «بخش فاسد» بدنام کالدون، اولد ساروم، ویلتشایر، داده شد. لرد بلینی در ۸ آوریل ۱۸۳۴ درگذشت و پسرش کادوالادر، دوازدهمین و آخرین لرد، جانشین او شد.
چارلز گیناند بلکدر (; – ) افسر ارتش بریتانیا در جنگ جهانی اول بود. او در سال ۱۹۱۵ فرماندهی یک تیپ هندی را در جبهه غربی و در جریان قیام عید پاک ۱۹۱۶ فرماندهی یک تیپ منطقه‌ای را در دوبلین بر عهده داشت، پیش از آنکه به فرماندهی لشکر ۳۸ (ولزی) در جبهه غربی منصوب شود، سمتی که تا زمان بازنشستگی به دلیل بیماری در ماه مه ۱۹۱۸ در اختیار داشت. بلکدر که در ابتدا در سال ۱۸۸۸ به عنوان افسر جزء در هنگ لسترشایر به ارتش پیوست، اولین پست فعال خود را در اواخر دهه ۱۸۹۰ تجربه کرد، زمانی که به عنوان وابسته به نیروی مرزی غرب
کرد، زمانی که به عنوان وابسته به نیروی مرزی غرب آفریقا خدمت کرد و بلافاصله پس از آن در طول جنگ دوم بوئر خدمت کرد و در آنجا فرماندهی یک گروهان را در دفاع از لیدی‌اسمیت بر عهده داشت. او که مدیری کارآمد و مورد احترام بود، علاوه بر وظایف هنگی خود، در ده سال آینده فرماندهی چندین ایستگاه جداگانه را نیز بر عهده داشت و سرانجام در سال ۱۹۱۲ فرماندهی گردان دوم، هنگ لسترشایر، را بر عهده گرفت. با شروع جنگ جهانی اول، او گردان خود را در جبهه غربی به عنوان بخشی از تشکیلات ارتش هند فرماندهی کرد. هنگامی که افسر ارشد او در
ارتش هند فرماندهی کرد. هنگامی که افسر ارشد او در اوایل سال ۱۹۱۵ ارتقا یافت، بلکادر به عنوان فرمانده تیپ جانشین او شد و آن را در نبرد نوو چاپل و نبرد لوس رهبری کرد. پس از عقب‌نشینی ارتش هند از فرانسه، بلکادر به یک تیپ نیروی زمینی خط دوم برای آموزش در بریتانیا اعزام شد. در سال ۱۹۱۶، این تیپ در جریان قیام عید پاک به دوبلین اعزام شد. پس از قیام، بلکادر ریاست تعدادی از دادگاه‌های نظامی ناشی از آن، از جمله دادگاه‌های چندین نفر از امضاکنندگان اعلامیه جمهوری ایرلند را بر عهده داشت. بعداً در همان سال، به او دستور
را بر عهده داشت. بعداً در همان سال، به او دستور داده شد تا فرماندهی لشکر ۳۸ (ولز)، یک تشکیلات ارتش جدید که در نبرد سم متحمل خسارات سنگینی شده بود، را به فرانسه بر عهده بگیرد. او تقریباً دو سال در این لشکر ماند و به آموزش مجدد و سازماندهی مجدد آن به عنوان یک واحد جنگی کارآمد کمک کرد. این لشکر در حمله صد روزه اواخر سال ۱۹۱۸ موفقیت‌های چشمگیری کسب کرد، اما در این زمان بلکادر دیگر فرماندهی را بر عهده نداشت؛ او در اوایل سال به خانه بازگردانده شده بود. او اندکی پس از جنگ، در سال ۱۹۲۱، در سن ۵۱ سالگی درگذشت.
جورج دیگبی بارکر (؛ ۹ اکتبر ۱۸۳۳ – ۱۹۱۴) نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. بارکر در سال ۱۸۵۳ به هنگ ۷۸ پیاده مأمور شد. او در جنگ ایران و انگلیس در سال ۱۸۵۶، در شورش هند در سال ۱۸۵۷ و در محاصره لکهنو حضور داشت. او در سال ۱۸۵۹ به مقام آجودان هنگ خود رسید. سپس در سال ۱۸۸۴ به عنوان معاون آجودان و سرتیپ سرتیپ منصوب شد. سپس در سال ۱۸۷۴ به عنوان استاد در کالج ستاد و در سال ۱۸۷۷ به عنوان معاون مدیر آموزش نظامی در ستاد منصوب شد. او در سال ۱۸۹۰ فرمانده نیروهای بریتانیایی در چین و هنگ کنگ شد. تحت
نیروهای بریتانیایی در چین و هنگ کنگ شد. تحت فرماندهی او، اندازه پادگان در پاسخ به نگرانی‌های فرماندار دس وو در مورد دفاع از مستعمره، ۵۰ درصد افزایش یافت. بارکر بین ماه مه و دسامبر ۱۸۹۱ به‌طور خلاصه سرپرست هنگ کنگ بود. با ورود سر ویلیام رابینسون برای خدمت به عنوان فرماندار در دسامبر ۱۸۹۱، بارکر گسترش مرز شمالی هنگ کنگ را پیشنهاد داد. مرز جدید پیشنهادی از خلیج دیپ تا خلیج میرس امتداد می‌یافت و جزایر دریایی را در فاصله سه مایلی از هنگ کنگ در بر می‌گرفت. این مرز جدید سرانجام در کنوانسیون دوم پکن در سال ۱۸۹۸ که
جدید سرانجام در کنوانسیون دوم پکن در سال ۱۸۹۸ که در آن بریتانیا سرزمین‌های جدید را اجاره کرد، محقق شد. بارکر سپس در سال ۱۸۹۶ به عنوان فرماندار و افسر کل فرمانده مستعمره قلعه امپراتوری برمودا، با پادگان بزرگ آن، منصوب شد و در سال ۱۹۰۲ بازنشسته شد. او از سال ۱۹۰۵ تا ۱۹۱۱ سرهنگ هنگ استافوردشایر شمالی و از سال ۱۹۱۱ تا ۱۹۱۴ سرهنگ ارتفاعات سیفورث بود. در دوران بازنشستگی، او در کلیسای کلر در سافولک زندگی می‌کرد.
کیوکوربیت‌اوریل‌ها یا کیوکوربیتوریل‌ها مولکول‌های درشت‌حلقه‌ای هستند که از مونومرهای گلیکول‌اوریلی (=C۴H۲N۴O۲=) ساخته شده‌است که توسط پل‌های متیلن (-CH۲-) به هم متصل شده‌اند. اتم‌های اکسیژن در امتداد لبه‌های نوار قرار دارند و به سمت داخل متمایل می‌شوند و یک حفره تا حدی محصور را تشکیل می‌دهند. این نام از شباهت این مولکول با کدو تنبلی از خانواده کدوییان گرفته شده‌است. کیوکوربیت‌اوریل‌ها معمولاً به صورت کوکوربیت[n]اوریل نوشته می‌شوند که "n" تعداد واحدهای گلیکول‌اوریل است. دو علامت اختصاری CB[n] یا به شکل
است. دو علامت اختصاری CB[n] یا به شکل ساده‌تر CB"n" نیز رایج هستند. این ترکیبات به ویژه به این دلیل برای شیمیدان‌ها جالب هستند که میزبان‌های مناسبی برای مجموعه‌ای از گونه‌های خنثی و کاتیونی هستند. تصور می‌شود که حالت اتصال از طریق برهمکنش‌های آبگریز، و در مورد مهمان‌های کاتیونی، از طریق برهمکنش‌های کاتیون-دوقطبی نیز رخ می‌دهد. ابعاد کیوکوربیت‌اوریل‌ها معمولاً در مقیاس ~ ۱۰ Å است. به عنوان مثال، حفره کوکوربیت[۶]اوریل دارای ارتفاع ~ ۹٫۱ Å، قطر خارجی ~ ۵٫۸ Å، و قطر داخلی ~ ۳٫۹ Å است. کیوکوربیت‌اوریل‌ها برای
و قطر داخلی ~ ۳٫۹ Å است. کیوکوربیت‌اوریل‌ها برای اولین بار در سال ۱۹۰۵ توسط رابرت برند، با متراکم کردن گلیکولوریل با فرمالدهید سنتز شدند، اما ساختار آنها تا سال ۱۹۸۱ مشخص نشد. این حوزه مطالعاتی با کشف و جداسازی CB5، CB7 و CB8 توسط کیم کیمون در سال ۲۰۰۰ گسترش یافت تا به امروز کیوکوربیت‌اوریل‌های متشکل از ۵، ۶، ۷، ۸، ۱۰ و ۱۴ واحد تکراری همگی جدا شده‌اند، که دارای حجم‌های حفره داخلی به ترتیب ۸۲، ۱۶۴، ۲۷۹، ۴۷۹ و ۸۷۰ Å3 هستند. یک کیوکوربیت‌اوریل متشکل از ۹ واحد تکراری هنوز جدا نشده‌است (تا سال ۲۰۰۹). سایر
واحد تکراری هنوز جدا نشده‌است (تا سال ۲۰۰۹). سایر کپسول‌های مولکولی رایج که شکل مولکولی مشابهی با کیوکوربیت‌اوریل‌ها دارند عبارتند از سیکلودکسترین‌ها، کالیکسارن‌ها و پیلارآرن‌ها.
جفری هاردینگ بیکر (; – ) نظامی اهل بریتانیا بود. وی از سال ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۱ رئیس ستاد کل و فرمانده حرفه‌ای ارتش بریتانیا بود. او در جنگ جهانی دوم خدمت کرد و در جریان وضعیت اضطراری قبرس، مدیر عملیات و رئیس ستاد مبارزه در قبرس شد و بعدها در دوران حرفه‌ای خود، در مورد استقرار نیروها در ایرلند شمالی در آغاز ناآرامی‌ها، به دولت بریتانیا مشاوره داد. او برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی و لژیون افتخار شده‌است.
آرتور ادوارد بارستو (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده‌است. وی یک افسر ارتش هند بریتانیا بود که در طول نبرد مالایا فرماندهی لشکر نهم هند را بر عهده داشت. او در سال ۱۹۴۲ در حین خدمت فعال، هنگام تلاش برای عبور از یک پل راه‌آهن تخریب‌شده در نزدیکی روستای لایانگ لایانگ، توسط ژاپنی‌ها مورد هدف قرار گرفت و کشته شد.
ادوارد بارنز (؛ 28 october 1776 – ) نظامی و سیاستمدار اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود. او یک افسر ارتش بریتانیا بود که به عنوان فرماندار سیلان بریتانیا خدمت می‌کرد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
ادموند چارلز بیرد (; – ) نظامی اهل جمهوری ایرلند بود. او در طول جنگ‌های جهانی اول و دوم افسر ارتش بریتانیا بود و در سال ۱۹۴۶ دستیار پادشاه، جورج ششم، بود. وی برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده‌است.
چارلز آسگیل، بارونت دوم (; – ) نظامی و سیاست‌مدار اهل فرانسه بود. وی افسر ارتش بریتانیا بود. در پایان جنگ انقلاب آمریکا، او مسئول اصلی ماجرای معروف به ماجرای آسگیل در سال ۱۷۸۲ شد که در آن حکم اعدام تلافی‌جویانه او در حالی که اسیر جنگی بود، توسط نیروهای آمریکایی که او را در اختیار داشتند، به دلیل مداخله مستقیم دولت فرانسه، تخفیف یافت. بعدها در دوران کاری خود، او در لشکرکشی فلاندر، سرکوب شورش ایرلندی‌ها در سال ۱۷۹۸، و فرمانده لشکر شرقی ایرلند در طول شورش ایرلندی‌ها در سال ۱۸۰۳ شرکت داشت.
جورج آنسون (؛ ۱۳ اکتبر ۱۷۹۷ – ۲۷ مه ۱۸۵۷) نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است. او یک افسر نظامی بریتانیایی و سیاستمدار ویگ از خانواده آنسون بود.
آرچیبالد آلیسون، بارونت دوم (; – ) نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. او یک سرباز اسکاتلندی بود که در دهه ۱۸۸۰ به مقامات بالایی در ارتش بریتانیا رسید. او از نوادگان خانواده آلیسون بود که توسط فرانسیس گالتون در کتاب نبوغ ارثی (۱۸۶۹) به عنوان نمونه‌ای از نبوغ به ارث رسیده در طول چندین نسل معرفی شده است. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
پیتر اف. بوریش (Peter F. Borish)، رئیس هیئت‌مدیره و مدیرعامل شرکت تجاری کامپیوتری در حوزهٔ سرمایه‌گذاری و مشاوره است که بانک تجارت سلطنتی کانادا، بزرگترین مشتری آن محسوب می‌شود. او همچنین به گروه بازرگانی گاز طبیعی متعلق به آدام هافمن در شرکت فناوری‌های پیچشی و شرکای نوربری که صندوق تأمینی کلان جهانی اختیاری متعلق به اقلیت که اخیراً راه‌اندازی شده، مشاوره می‌دهد. پیش‌تر، در شرکت تجاری کامپیوتری، بوریش استراتژیست ارشد گروه کوآد و شرکت‌های وابسته به آن بود. بوریش در جایگاه شغلی خود، استعدادهای جدید را برای
بوریش در جایگاه شغلی خود، استعدادهای جدید را برای کوآد به کار می‌گماشت و با شرکای مؤسس در زمینهٔ استراتژی تجاری همکاری می‌کرد. وانگهی، او به بازرگانان در ایجاد روشی به‌منظور بهبود عملکرد شغلی خود به‌عنوان مربی کسب‌وکار کمک کرد. بوریش رئیس هیئت‌مدیره و مدیرعامل شرکت تجاری کامپیوتری و در حال حاضر سرمایه‌دار و مشاور ولیواستریم ونچرز است. او همچنین سرمایه‌گذار و مؤسس در شرکت چریتیباز بود. بوریش سابقهٔ فعالیت در بانک فدرال رزرو نیویورک را دارد. همچنین او شریک و نفر دوم در شرکت سرمایه‌داری تودور، رئیس
او شریک و نفر دوم در شرکت سرمایه‌داری تودور، رئیس هیئت‌مدیرهٔ شرکت با مسئولیت محدود وان شیکاگو و بنیاد غیرانتفاعی برای مطالعهٔ چرخه‌ها و مؤسسهٔ بازارهای مالی بود. او همچنین عضو هیئت مؤسسان «بنیاد رابینهود» و «ریاضیات برای آمریکا» است. تحصیلات. در سال ۱۹۸۱، بوریش مدرک کارشناسی خود را در رشتهٔ اقتصاد از دانشگاه میشیگان دریافت کرد. او همچنین در سال ۱۹۸۲ در رشتهٔ سیاست عمومی در مقطع کارشناسی‌ارشد از دانشکدهٔ سیاست عمومی جرالد آر. فورد دانشگاه میشیگان فارغ‌التحصیل شد. حرفه. پیتر بوریش از سال ۲۰۱۳ تاکنون در گروه
شد. حرفه. پیتر بوریش از سال ۲۰۱۳ تاکنون در گروه با مسئولیت محدود کوآد، شرکت مدیریت سرمایه‌گذاری، به‌عنوان استراتژیست ارشد فعالیت می‌کند. وانگهی، بوریش از سال ۱۹۹۵ به‌عنوان مدیرعامل و عضو هیئت‌مدیرهٔ شرکت تجاری کامپیوتری۳ که صندوقی با مدیریت فعال متمرکز بر سرمایه‌گذاری در اقتصاد کلان است، مشغول به فعالیت است. او در این شرکت الگوهای تجارت و مدیریت ریسکی را طراحی می‌کند که شرکتش برای مدیریت دارایی‌ها در بازار مشتقات از آن بهره می‌برد. همچنین میان سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۸، بوریش به‌عنوان مدیرعامل و عضو هیئت‌مدیرهٔ
۲۰۰۸، بوریش به‌عنوان مدیرعامل و عضو هیئت‌مدیرهٔ شرکت مدیریت سرمایهٔ توئینفیلدز، یک صندوق تأمینی کلان جهانی با تمرکز بر بخش درآمد ثابت، فعالیت می‌کند. بوریش یکی از شرکای بنیان‌گذار شرکت سرمایه‌گذاری تودور، یک شرکت سرمایه‌گذاری بین‌المللی بود که از سال ۱۹۸۵ تا ۱۹۹۴ به‌عنوان مدیر تحقیقات در آنجا فعال بوده‌است. علاوه بر موقعیت‌های راهبردی بالا، آقای بوریش از سال ۲۰۱۳ تاکنون به‌عنوان مشاور هیئت‌مدیرهٔ آزمایشگاه‌های ولیواستریم، شتاب‌دهنده‌ای برای فناوری‌های خدمات مالی و از سال ۲۰۱۵ تاکنون به‌عنوان متولی اعتماد
مالی و از سال ۲۰۱۵ تاکنون به‌عنوان متولی اعتماد سرمایه‌داران آر.ام. بی، شرکت مدیریت سرمایه‌گذاری نامحدود، فعالیت می‌کند. آقای بوریش به فعالیت‌های غیرانتفاعی و بشردوستانهٔ قابل‌توجه می‌پردازد و همچنین به راه‌اندازی این نوع بنیادها کمک می‌کند. از سال ۱۹۹۸، او در هیئت‌مدیرهٔ بنیاد رابین هود که از پروژه‌های آموزشی نیویورک به نفع کودکان بی‌بضاعت حمایت مالی می‌کند، مشغول به فعالیت است. علاوه بر آن، آقای بوریش از سال ۱۹۹۱ متولی مؤسسهٔ بازارهای مالی بوده که سازمانی غیرانتفاعی در زمینهٔ مشارکت در توسعهٔ استانداردها
غیرانتفاعی در زمینهٔ مشارکت در توسعهٔ استانداردها و تقویت ابتکارات و بهترین شیوه‌ها در صنعت خدمات مالی است. از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۳، آقای بوریش به‌عنوان عضو هیئت‌مدیرهٔ چریتیباز، خیریه‌ای مبتکر که از طریق مزایده‌هایی با حضور افراد سرشناس کمک مالی می‌کند، فعالیت کرده‌است. او همچنین به‌عنوان عضو هیئت‌مدیرهٔ انجمن صنعت آتی و به‌عنوان مشاور ویژهٔ هیئت‌مدیرهٔ هیئت تجارت شیکاگو، فعال بوده‌است. اخیراً آقای بوریش به‌عنوان عضو کمیتهٔ مشاورهٔ ریسک بازار کمیسیون معاملات آتی کالا منصوب شده‌است. شروع فعالیت حرفه‌ای آقای
آتی کالا منصوب شده‌است. شروع فعالیت حرفه‌ای آقای بوریش به سال ۱۹۸۲ برمی‌گردد که در بانک فدرال رزرو نیویورک، معاملات آتی ارز و اختیارات معامله را زیرنظر داشت و این فعالیت تا سال ۱۹۸۵ به طول انجامید. در سال ۱۹۸۱، آقای بوریش مدرک کارشناسی را در رشتهٔ اقتصاد از دانشگاه میشیگان دریافت کرد. همچنین در سال ۱۹۸۲، در رشتهٔ سیاست عمومی در مقطع کارشناسی ارشد از دانشگاه میشیگان فارغ‌التحصیل شد. بشردوستی. بوریش عضو هیئت مؤسسان (در کنار پل تودور جونز و گلن دوبلین) بنیاد رابین هود است. این بنیاد سازمانی خیریه است که
رابین هود است. این بنیاد سازمانی خیریه است که می‌کوشد مشکلات ناشی از فقر در نیویورک را کاهش دهد. او همچنین عضو هیئت مؤسسان ریاضی برای آمریکا بوده که سازمانی غیرانتفاعی برای ارتقای آموزش ریاضیات در مدارس عمومی آمریکاست. وی همچنین نمایندهٔ منصوب شهردار در ادارهٔ جوانان و توسعهٔ جامعهٔ نیویورک است. زندگی شخصی. او با جولی گیرش ازدواج نمود.
رابرت ابرکرومبی (; – ) افسر ارتش بریتانیا، سیاستمدار و مدیر مستعمراتی بود که از سال ۱۷۹۰ تا ۱۷۹۲ به عنوان فرماندار بمبئی خدمت کرد. او همچنین از سال ۱۷۹۸ تا ۱۸۰۲ نماینده حوزه انتخابیه کلاکمنان‌شایر و کینروس‌شایر در مجلس عوام بریتانیا بود. او که کوچکترین برادر سر رالف ابرکرومبی بود، قبل از خدمت در هند به عنوان عضوی از ارتش بمبئی، در جنگ استقلال آمریکا جنگید و در نهایت به مقام فرمانده کل قوا در هند رسید.
الکساندر جورج وودفورد (؛ ۱۵ ژوئن ۱۷۸۲ – ۲۶ اوت ۱۸۷۰) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی فیلد مارشال ارتش بریتانیا بود. پس از شرکت در حمله انگلیس و روسیه به هلند، در بیشتر نبردهای جنگ‌های ناپلئونی خدمت کرد. در طول جنگ صد روزه، او فرماندهی گردان دوم گارد کلداستریم را در نبرد کواتره براس، نبرد واترلو و حمله به کامبره بر عهده داشت. او پیش از انتصاب به عنوان فرماندار و فرمانده تیپ در مالت، فرماندار و فرمانده تیپ در کورفو و سپس فرمانده پادگان بریتانیا در جزایر ایونی شد. وی برندهٔ جوایزی
بریتانیا در جزایر ایونی شد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
جان ویلوبی وینترتون (؛ ۱۳ آوریل ۱۸۹۸ – ۱۴ دسامبر ۱۹۸۷) نظامی اهل بریتانیا بود. او افسر ارتش بریتانیا بود که از سال ۱۹۵۱ تا ۱۹۵۴ فرماندار نظامی و فرمانده منطقه بریتانیا و ایالات متحده در سرزمین آزاد تریسته بود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است.
رابرت وودز بلیس (Robert Woods Bliss) (زادهٔ ۵ اوت ۱۸۷۵ – درگذشتهٔ ۱۹ آوریل ۱۹۶۲)، دیپلمات، مجموعه‌دار آثار هنری و نوع‌دوست آمریکایی بود. او یکی از بنیان‌گذاران کتابخانه و مجموعهٔ پژوهشی دامبارتن اوکس در واشینگتن بوده‌است. اوایل زندگی. بلیس در سنت لوئیس، میزوری در ۵ اوت ۱۸۷۵ چشم به جهان گشود. پدرش، ویلیام هنری بلیس (زادهٔ ۱۸۴۴ – درگذشتهٔ ۱۹۳۲) دادستان ایالات متحده آمریکا و مادرش، آنا لوئیزا وودز بلیس (زادهٔ ۱۸۵۰) بودند. او یک خواهر به نام آنی لوئیز بلیس وارن (زادهٔ ۱۸۷۸ – درگذشتهٔ ۱۹۶۴) نیز داشت. پدرش در سال
۱۸۷۸ – درگذشتهٔ ۱۹۶۴) نیز داشت. پدرش در سال ۱۸۹۴ دوباره ازدواج کرد و او فرزندخواندهٔ آنا دوریندا بلکسلی بارنز بلیس (زادهٔ ۱۸۵۱ – درگذشتهٔ ۱۹۳۵) شد. بلیس همچنین پس از ازدواج مجدد پدرش برادرخواندهٔ کورا فانی بارنز (زادهٔ ۱۸۵۸ – درگذشتهٔ ۱۹۱۱) و میلدرد بارنز (زادهٔ ۱۸۷۹ – درگذشتهٔ ۱۹۶۹) شد. او در سال‌های ۱۸۹۴ و ۱۸۹۵ در مدرسهٔ خصوصی جی.پی. هاپکینز در بوستون درس خواند و مدرک کارشناسی هنر خود را در سال ۱۹۰۰ از کالج هاروارد دریافت کرد. در کالج عضو باشگاه جغدها (هاروارد) بود. بلیس در سال ۱۹۰۸ با میلدرد ازدواج کرد.
بود. بلیس در سال ۱۹۰۸ با میلدرد ازدواج کرد. حرفهٔ دیپلماتیک. بلیس پس از فارغ‌التحصیلی از کالج، میان سال‌های ۱۹۰۱ تا ۱۹۰۳ برای کار به پورتوریکو رفت. ابتدا در دفتر وزیر مدنی ایالات متحده به فعالیت پرداخت، سپس منشی مخصوص فرماندار پورتوریکو شد. در سال ۱۹۰۳، او آزمون صلاحیت وزارت امور خارجه را گذراند و به سرویس دیپلماتیک خارجی ایالات متحده آمریکا پیوست. بلیس به‌عنوان دیپلمات حرفه‌ای که عضو حزب جمهوری‌خواه بود، در سال ۱۹۰۳ سفیر ایالات متحده در ونیز شد. او همچنین میان سال‌های ۱۹۰۴ تا ۱۹۰۷، منشی دوم سفارت ایالات
میان سال‌های ۱۹۰۴ تا ۱۹۰۷، منشی دوم سفارت ایالات متحده در سن پترزبورگ، میان سال‌های ۱۹۰۷ تا ۱۹۰۹ منشی سفارت در بروکسل، میان سال‌های ۱۹۰۹ تا ۱۹۱۲ منشی سفارت در بوئنوس آیرس، میان سال‌های ۱۹۱۲ تا ۱۹۱۶ منشی سفارت ایالات متحده در پاریس و بین سال‌های ۱۹۱۶ تا ۱۹۱۹ رایزن سفارت در پاریس بوده‌است. در سال ۱۹۰۸، او نمایندهٔ کنفرانس بین‌المللی برای بررسی تجدیدنظر در مورد قوانین تسلیحات و مهمات مربوطه به قانون کنفرانس ۱۸۹۰ بروکسل شد. در سال ۱۹۱۸، بلیس به‌طور موقت به‌عنوان کاردار سفارت آمریکا در لاههٔ هلند فعالیت کرد.
کاردار سفارت آمریکا در لاههٔ هلند فعالیت کرد. وقتی جنگ جهانی اول به پایان رسید، رابرت بلیس و همسرش، میلدرد، در پاریس سکونت داشتند. در سال ۱۹۱۴، آن‌ها به راه‌اندازی سرویس آمبولانس صحرایی آمریکایی (که بعدها به سرویس صحرایی آمریکایی شناخته شد) در فرانسه یاری رساندند. کمک‌های آن‌ها شامل اهدای بیست‌وسه آمبولانس و سه ماشین کارکنان به یک واحد بود. آن‌ها همچنین یک انبار مرکزی در پاریس به نام «خدمات توزیع آمریکایی» برای توزیع لوازم و پوشاک پزشکی و جراحی، افتتاح و تجهیز کردند. در سال ۱۹۲۰، بلیس رئیس بخش امور اروپای