payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شده بود به راس تعلق گرفت، نخستین سفر از یک سری سفرها در تلاشی برای حل مسئله گذرگاه شمال‌غربی. این سفر اکتشافی، دور زدن به شمال‌شرق‌ترین نقطه ساحل آمریکا و رفتن به تنگه برینگ را به دنبال داشت. او همچنین موظف بود تا جریان‌ها، جذر و مدها، وضعیت یخ و وضعیت مغناطیسی را یادداشت نموده و نمونه‌های را که در مسیر راه می‌یابد، گردآوری نماید. این سفر اکتشافی، درحالی‌که راس فرماندهی ایزابیلا، کشتی استخدام شده توسط اداره نیروی دریایی را برعهده داشت در همراهی با الکساندر، یک کشتی استخدام شده دیگر تحت فرماندهی ناوبان یکم
یک کشتی استخدام شده دیگر تحت فرماندهی ناوبان یکم ویلیام ادوارد پاری، در ماه آوریل لندن را ترک کرد. راس در اطراف خلیج بافین خلاف عقربه ساعت دور زد و مشاهداتی را که ویلیام بافین دویست سال قبل انجام داده بود، مجدداً تکرار کرد. در ماه اوت، او به دریاراه لانکاستر در انتهای شمالی جزیره بافین وارد شد؛ بعدها دریافته شد که جزیره بافین در واقع دروازه شرقی گذرگاه شمال‌غربی است. او چند مایل به سمت غرب پیش رفت، اما با دیدن سرابی که ظاهراً کوه‌ها را در انتهای تنگه نشان می‌داد، دیگر پیش نرفت. او این کوه‌های که ظاهراً
می‌داد، دیگر پیش نرفت. او این کوه‌های که ظاهراً دیده می‌شدند را به افتخار جان ویلسن کراکر نخستین سرپرست اداره نیروی دریایی، «کوه‌های کراکر» نام‌گذاری نمود. او علی‌رغم اعتراض چندین افسر خود، از جمله پاری و ادوارد سابین که می‌گفتند او می‌بایست این «کوه‌ها» را بیشتر بررسی نماید، دوباره به انگلستان بازگشت. گزارش این سفر دریایی یک سال بعد منتشر شد و اختلاف‌نظری که میان آنها وجود داشت را نیز روشن ساخت، اما مناقشه‌های بعدی روی موجودیت کوه‌های کراکر شهرت او را ویران کرد. این سفر اکتشافی موفق نشد به اکتشافات چندانی
کرد. این سفر اکتشافی موفق نشد به اکتشافات چندانی که جدید باشد، دست یابد. اثر اصلی این سفر، باز شدن مسیری برای کشتی‌های شکار نهنگ به شمال خلیج بافین و همچنین برانگیختن پاری بود تا او دوباره دریاراه لانکاستر را مورد بررسی قرارداده و یک بخش اعظم گذرگاه شمال‌غربی را اکتشاف نماید. هنگام بازگشت به اسکاتلند، راس درجه ناخدا را به‌دست آورده و تقریباً در همین زمان خانه نارت ویست کاسل را در استران‌رار، جنوب‌غرب اسکاتلند ساخت. ۱۸۲۹ میلادی: دومین سفر اکتشافی به شمالگان. پاری که در سفر قبلی ناوبان یکم وی بود، در ۱۸۱۹
پاری که در سفر قبلی ناوبان یکم وی بود، در ۱۸۱۹ میلادی به شمالگان برگشته و ۶۰۰ مایل (۹۷۰ کیلومتر) فراتر از «کوه‌های کراکر» به سمت غرب پیشرفت و در آنجا کانال پاری –محور اصلی گذرگاه شمال‌غربی– را کشف کرد. تا اندازه‌ای برای اعاده شهرت خود، راس پیشنهاد نمود تا از یک کشتی بخار که ته آن کمتر در آب فرومی‌رود، استفاده نموده و از یخ عبور نماید. اداره نیروی دریایی به این پیشنهاد علاقه نشان نداد، اما او توانست جین-ماگنیت فیلکس بوث را قانع سازد تا از دومین سفر اکتشافی او به شمالگان حمایت مالی نماید، سفری که در ۱۸۲۹
او به شمالگان حمایت مالی نماید، سفری که در ۱۸۲۹ میلادی آغاز شد. او کشتی ویکتوری را با خود داشت، کشتی بخار که در اطراف خود دارای چرخ و پارو بود که هنگام رسیدن به یخ می‌توانست بلند کرده شود، این کشتی همچنین مجهز به یک گرم‌کن تجربی با فشار بلند بود که توسط جان اریکسون ساخته شده بود. کشتی ویکتوری در ۱۸۲۶ میلادی ساخته شده بود و قبلاً از آن به عنوان کشتی ترابری فری میان لیورپول و جزیره مان کار گرفته می‌شد. انجین کشتی مشکل‌ساز شده و در جریان زمستان اول در ساحل دور انداخته شد. این کشتی چهار افسر – جان راس، جیمز
انداخته شد. این کشتی چهار افسر – جان راس، جیمز کلارک راس، ویلیام تام، جراح جرج مک‌دایرمید- و ۱۹ مرد را حمل می‌کرد. هدف این سفر اکتشافی رسیدن به خلیجک پرنس ریجینت در انتهای غربی جزیره بافین بود، جاییکه پاری در ۱۸۲۵ میلادی کشتی خود، فیوری را از دست داده بود. راس در ۲۳ می ۱۸۲۹، رود تیمز را ترک کرد. خلیج بافین به‌طور غیرمعمولی عاری از یخ بود و او توانست در ۶ اوت از نقطه‌ای که ۱۰ سال قبل از آنجا برگشته بود، عبور نماید. در ۱۱ اوت، او به سمت جنوب به خلیجک پرنس ریجیت حرکت نموده و در ۱۳ اوت به ساحل فیوری رسید،
ریجیت حرکت نموده و در ۱۳ اوت به ساحل فیوری رسید، جاییکه پاری کشتی خود را رها کرده بود. لاشهٔ کشتی دیده نمی‌شد، اما توده‌ای از انبار در ساحل موجود بود و او برخی آنها را برداشت. او که به سفر خود به‌سوی جنوب ادامه می‌داد، به نخستین اروپایی مبدل شد که از خلیج بوتیا دیدار کرد، اما در اواخر سپتامبر مسیر او در نقطه ۲۰۰ مایل (۳۲۰ کیلومتر) در جنوب ساحل فیوری توسط یخ مسدود گردید. او زمستان را در لنگرگاه فیلکس که در لبه شرقی شبه‌جزیره بوتیا موقعیت داشت، سپری کرد. در ژانویه ۱۸۳۰، گروهی از مردمان نیتسیلیک اینوئیت به
ژانویه ۱۸۳۰، گروهی از مردمان نیتسیلیک اینوئیت به آنجا رسیدند و غذا و اطلاعات فراهم کردند. نجار کشتی برای یکی از آنها پای چوبی ساخت.
میله () یک مجموعه تلویزیونی درام دانمارکی است که در سال ۲۰۰۹ منتشر شد. این سریال دربارهٔ دختر ۱۲ ساله‌ای به نام «میله» است که بهترین دوستش را در یک تصادف رانندگی از دست می‌دهد. این مجموعه در سال ۲۰۰۹ نامزد دریافت «جایزهٔ امی بین‌المللی» در بخش «کودکان و نوجوانان» بود.
یوانیس فوکاس (Ioannis Phokas) (زادهٔ ۱۵۳۶ در جزایر ایونی واقع در کیفالونیا؛ درگذشتهٔ ۱۶۰۲ در همان‌جا) که بیشتر با ترجمهٔ اسپانیایی نامش یعنی خوان دی فوکا (Juan de Fuca) شناخته می‌شود، کاپیتان نیروی دریایی با اصالتی یونانی در خدمت شاه اسپانیا، فلیپه دوم بوده‌است. او بیشتر به سبب ادعایش در مورد کشف تنگه آنیان که اکنون با نام تنگهٔ خوان دی فوکا شناخته می‌شود، واقع در میان جزیرهٔ ونکوور (درحال حاضر بخشی از بریتیش کلمبیا، کانادا است) و شبه‌جزیره المپیک (شمال‌غربی ایالت واشینگتن، آمریکا) مشهور است. خانواده و
ایالت واشینگتن، آمریکا) مشهور است. خانواده و اوایل زندگی. پدربزرگ فوکاس، امانوئیل فوکاس، به همراه برادرش آندرونیکوس در پی سقوط قسطنطنیه در سال ۱۴۵۳ از آنجا گریختند. آن دو ابتدا در پلوپونز مستقر شدند. در سال ۱۴۷۰، امانوئل به جزیرهٔ سفالونیا نقل مکان کرد ولی آندرونیکوس در همان‌جا ماند. پدر یوانیس، ایاکووس، در روستای والریانوس درون جزیره ساکن شد. او را برای متمایز کردن با سایر برادرانش، «والریانو فوکاس» خطاب می‌کردند. فوکاس در سال ۱۵۳۶ در همین روستای والریانوس چشم به جهان گشود. تقریباً هیچ اطلاعاتی در مورد
چشم به جهان گشود. تقریباً هیچ اطلاعاتی در مورد زندگی او پیش از به خدمت اسپانیا درآمدن که در حدود سال ۱۵۵۵ بوده، در اختیار نیست. نام. نامی که از این مرد تحت عنوان خوان دی فوکا در تاریخ شناخته می‌شود، عامل سردرگمی است. درحالی که نام خوان دی فوکا به‌طور واضح معادل اسپانیایی یوانیس فوکاس بوده و بعضی منابع نام اصلی وی را آپوستولوس والریانوس ذکر کردند. این احتمال وجود دارد که فوکاس با نام آپوستولوس غسل تعمید داده شده باشد و بعدها نام یوانیس/خوان (به عبارت دیگر، جان) را اتخاذ کرده‌است، زیرا که آپوستول در زبان
جان) را اتخاذ کرده‌است، زیرا که آپوستول در زبان اسپانیایی خیلی به عنوان نام استفاده نمی‌شود. با توجه به اینکه فوکاس یا فوکا نام خانوادگی‌ای بوده که پدر و پدربزرگ دریانوردان داشتند، والریانوس به نظر یک اسم مستعار بوده که بر روی جزیره از آن استفاده شده و در امپراتوری اسپانیا کاملاً بی‌معنی و بی‌کاربرد بوده‌است. حرفهٔ اولیه. سفرهای دریایی ابتدایی دی فوکا به خاور دور بود و او ادعا می‌کرد که در سال ۱۵۸۷ به اسپانیای نو قدم گذاشته‌است. زمانی که در نزدیکی کابو سن لوکاس در شبه‌جزیره باخا کالیفرنیا بوده، توماس
سن لوکاس در شبه‌جزیره باخا کالیفرنیا بوده، توماس کاوندیش، دریانورد و گارد دریایی انگلیسی کشتی او به نام سانتا آنا را توقیف کرد و او را به ساحل فرستاد. او یک دریانورد خوش سفر بود که در ناوگان اسپانیایی مهارت خود در خلبانی دریایی را به کمال رساند. پادشاه اسپانیا نیز به توانایی و برتری وی واقف بود و به وی سمت کاپیتان نیروی دریایی اسپانیا در هند غربی داد (عنوانی که فوکا به مدت ۴۰ سال آن را حفظ کرد). ولی هیچ سابقه‌ای در بایگانی اسپانیایی از نام یا موقعیت یا بازدید او از دربار سلطنتی وجود ندارد. او پیش از سفر
او از دربار سلطنتی وجود ندارد. او پیش از سفر مشهورش به ساحل شمال‌غربی قارهٔ آمریکای شمالی، به چین، فیلیپین و مکزیک سفر کرد. تنگهٔ خوان دی فوکا میان ایالات متحده آمریکا و کانادا توسط سروان انگلیسی، چارلز بارکلی به افتخار فوکا نام‌گذاری شد؛ زیرا که در همان عرض جغرافیایی واقع شده بود که خوان دی فوکا محل تنگهٔ آنیان را توصیف کرده بود. سفرهای دریایی به شمال. طبق گزارش دی فوکا، او دو سفر اکتشافی به دستور نائب‌السلطنه اسپانیای نو، لوئیس د ولاسکو و مارکز د سالیناس، انجام داد که هر دو مشتاق به یافتن تنگهٔ افسانه‌ای
انجام داد که هر دو مشتاق به یافتن تنگهٔ افسانه‌ای آنیان بودند. آنها باور داشتند که آن تنگه یک گذرگاه شمال‌غربی و راه آبی اتصال دهندهٔ اقیانوس آرام و اطلس بود. نخستین سفر شامل دویست سرباز و سه کشتی کوچک تحت فرماندهی یک کاپیتان اسپانیایی (همراه با دی فوکا به عنوان خلبان و ناخدا) به هدف یافتن تنگهٔ آنیان و استحکام آن در برابر انگلیسی‌ها، انجام شد. این سفر اکتشافی آن‌طور که گفته شده به دلیل تخلف کاپیتان و شورش متقابل سربازان و در نهایت بازگشت آنان به کالیفرنیا، با شکست مواجه شد. (توجه شود که در آن دوره اصول
با شکست مواجه شد. (توجه شود که در آن دوره اصول اسپانیایی به این صورت بود که کنترل کشتی‌ها و ناوگان میان فرمانده نظامی که یک افسر ارتش بود و فرمانده دریانوردی و ناوبری که یک دریانورد بود، تقسیم می‌شد) در سال ۱۵۹۲، دی فوکا در دومین سفر خود به موفقیت دست یافت. او با حرکت به‌سوی شمال همراه با یک کاراول و یک کشتی کوچک پارویی و تعدادی تفنگدار دریایی، به سمت آکاپولکو، گوئررو بازگشت و مدعی شد که تنگه را با یک جزیرهٔ بزرگ در دهانه‌اش حوالی مدار ۴۷ درجهٔ شمالی یافته‌است. تنگهٔ خوان دی فوکا در حقیقت در حدود مدار ۴۸
تنگهٔ خوان دی فوکا در حقیقت در حدود مدار ۴۸ درجهٔ شمالی واقع شده در نتیجه گزارش فوکا از دریانوردی درون آن، با واقعیت فاصله داشت و منطقه‌ای متفاوت و دورتر از جاییکه باید می‌بود. در طول سفر، دی فوکا همچنین به یک «قله مرتفع یا صخرهٔ مخروطی شکل» اشاره کرد که ممکن بود ستون فوکا باشد، یک صخرهٔ بلند و تقریباً مستطیلی شکل در ساحل غربی کیپ فلاتری در شمال‌غربی‌ترین نقطهٔ واشینگتن در کنار تنگه خوان دی فوکا – اگرچه دی فوکا اشاره کرد که در آن‌سوی تنگه قرار دارد. با وجود وعده‌های مکرر ولاسکو، دی فوکا هرگز پاداش بزرگی را
وعده‌های مکرر ولاسکو، دی فوکا هرگز پاداش بزرگی را که حق خود می‌دانست دریافت نکرد. دی فوکا پس از دو سال و با اصرار نایب‌السلطنه به اسپانیا سفر کرد تا خود شخصاً شکایتش را به دادگاه تقدیم کند. دی فوکا دوباره ناامید و از اسپانیایی‌ها متنفر شد بنابراین او که پا به سن هم گذاشته بود، تصمیم به بازنشسته شدن در خانه‌اش در کیفالونیا گرفت. با این حال در سال ۱۵۹۶، توسط مایکل لوک انگلیسی (که در اسناد انگلیسی و فرانسوی آن دوره با نام لاک نیز نوشته می‌شد) ترغیب شد تا به دشمن اصلی اسپانیا یعنی ملکه الیزابت خدمت کند. از
دشمن اصلی اسپانیا یعنی ملکه الیزابت خدمت کند. از پیشنهادهای لوک و دی فوکا موردی حاصل نشد ولی به واسطهٔ گزارش و نوشته‌ها لوک داستان خوان دی فوکا به زبان انگلیسی نگارش شد. مناقشات. به دلیل آنکه تنها منبع نوشتاری در مورد سفرهای دریایی فوکا، نوشته‌های لوک است - محققان تنوانستند سوابق سفرهای اکتشافی را در آرشیوهای استعمار اسپانیایی بی‌آبند- جدال و مباحثات بزرگ در مورد اکتشافات و درواقع وجود یا عدم وجود وی به عنوان یک انسان حقیقی وجود داشت؛ چندین پژوهشگر کاملاً ساختگی بودن شخصیت خوان دی فوکا را رد کردند و یک
ساختگی بودن شخصیت خوان دی فوکا را رد کردند و یک کاشف بریتانیایی قرن ۱۸ میلادی به نام کاپیتان کوک قویاً در مورد وجود تنگه‌ای که فوکاس ادعا کرده بود که کشف کرده، ابراز تردید کرد. (اگرچه کوک در عمل از تنگهٔ دی فوکا عبور و بدون آنکه وارد آن شود در نوتکا ساند در ساحل غربی جزیرهٔ ونکوور توقف کرده بود) بعدها با اکتشافات انگلیسی‌ها و استقرار انگلیسی‌ها در آنجا، به هر حال ادعاهای فوکاس بسیار معتبرتر و واقعی‌تر به نظر رسید. در نهایت در سال ۱۸۵۹، یک پژوهشگر آمریکایی با کمک کنسولگری آمریکا در جزایر ایونی، توانست
با کمک کنسولگری آمریکا در جزایر ایونی، توانست نشان‌دهد نه تنها فوکاس وجود داشته و زندگی کرد، بلکه خانواده و تاریخچهٔ وی در جزایر بسیار شناخته شده‌است. در حالی که ما هیچ وقت ممکن است حقایق درستی که پشت گزارش منتشر شدهٔ لوک نهفته‌است را ندانیم، باید وجود تخیلی این مرد را بعید در نظر بگیریم. میراث. زمانی که کاپیتان انگلیسی، چارز ویلیام بارکلی در سال ۱۷۸۷ با کشتی ایمپریال ایگل دریانوردی می‌کرد، تنگه‌ای را که فوکاس توصیف کرده بود، دوباره کشف کرد و نام آن را به تنگهٔ خوان دی فوکا تغییر داد. خط الراس خوان دی فوکا
خوان دی فوکا تغییر داد. خط الراس خوان دی فوکا و صفحهٔ خوان دی فوکا، یک زمین‌ساخت صفحه‌ای است که در زیر بسیاری از خط ساحلی که او کاوش نمود، کشیده شده‌است. به‌خاطر تنگه خوان دی فوکا نام‌گذاری شده‌است. پارک استانی خوان دی فوکا واقع در جزیرهٔ ونکوور ساحل غربی و همچنین مسیر پیاده‌روی با همین نام، به‌خاطر تنگه نام‌گذاری شده‌اند.
توربن سلر (؛ زادهٔ ۴ دسامبر ۱۹۴۹) بازیگر، صداپیشه و کمدین اهل دانمارک است. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "السن خلافکار رفته‌است"، "مهمانی اداره"، "کارل، سمفونی کودکی من"، "قلمرو"، "واحد سیار" و "میله" اشاره نمود.
خوان پاردو (Juan Pardo)، کاوشگر اهل اسپانیا بود که در نیمه اخیر قرن شانزدهم میلادی فعالیت داشت. او یک سفر اکتشافی اسپانیایی را با دستور پدرو منندز دی آویلز و در تلاشی برای یافتن راه زمینی به یک شهر تولید نقره در مکزیک، از کرانه اطلس هدایت نموده و با عبور از منطقه‌ای که حالا به‌نام کارولینای شمالی و جنوبی یاد می‌گردد، به شرق تنسی رسید. منندز قبلاً قلعه سن فلیپ (۱۵۶۶ میلادی) را در سانتا النا، مکان امروزی جزیره پاریس، ساخته بود؛ این‌ها نخستین زیستگاه‌های اسپانیایی در مکانی بودند که حالا کارولینای جنوبی یاد
در مکانی بودند که حالا کارولینای جنوبی یاد می‌گردد. هنگامی که پاردو سفر اکتشافی خود را بیشتر به سمت اراضی کارولینا هدایت می‌کرد، او قلعه سن خوان را در جوارا که نخستین زیستگاه اروپایی (۱۵۶۷ – ۱۵۶۸ میلادی) در اراضی کارولینای شمالی بود، بنیان‌گذاری نموده و پنج قلعه دیگر در غرب تأسیس کرد. کاوشگری جهان جدید. پاردو دو سفر اکتشافی را از سانتا النا به داخل منطقه‌ای که حالا جنوب‌شرق ایالات متحده گفته می‌شود، هدایت کرد. نخستین سفر اکتشافی که از ۱ دسامبر ۱۵۶۶ آغاز شده و تا ۷ مارس ۱۵۶۷ ادامه داشت، متشکل از ۱۲۵ مرد بود
و تا ۷ مارس ۱۵۶۷ ادامه داشت، متشکل از ۱۲۵ مرد بود و هدف آن جستجوی غذا و تأسیس پایگاه‌ها در میان مردمان بومی ساکن در منطقه بود. او قلعه سن خوان را در جوارا که یکی از مراکز تمدن می‌سی‌سی‌پی (نزدیک منطقه‌ای که حالا مرگنتن، کارولینای شمالی است) بود، تأسیس نموده و سربازانی را برای محافظت از آن گماشت. او این زیستگاه را تحت حاکمیت اسپانیا قرار داده و نام آنرا به افتخار شهر کوئنکا در اسپانیا به کوئنکا تغییر داد. پاردو سفر اکتشافی دوم را از ۱ سپتامبر ۱۵۶۷ تا ۲ مارس ۱۵۶۸ رهبری نموده و مناطق کوهستانی داخلی و جنوب را
۱۵۶۸ رهبری نموده و مناطق کوهستانی داخلی و جنوب را در امتداد رشته کوه‌های آپالاش اکتشاف نمود. او پنج قلعه دیگر در غرب جوارا به هدف ایجاد مسیر زمینی به منطقه فعلی ساکاتکاس در مکزیک تأسیس نمود، جاییکه معدن‌های نقره که اسپانیایی‌ها می‌خواستند از آن محافظت نمایند، وجود داشت. اسپانیایی‌ها اشتباهاً تصور کردند که رشته‌کوه‌های آپالاش با رشته‌کوه‌های مرکزی مکزیک وصل است. پس از اینکه پاردو از یورش فرانسوی‌ها در آنجا مطلع شد، به سانتا النا برگشت. بعدتر در ۱۵۶۸ میلادی، مردمان بومی آمریکا با سربازان محافظ پاردو در
مردمان بومی آمریکا با سربازان محافظ پاردو در قلعه‌های اسپانیایی به مخالفت پرداخته و به‌جز از یک سرباز، تمامی ۱۲۰ مرد را کشتند و تمامی شش قلعه را سوزاندند. اسپانیا پس از آن دیگر تلاش نکرد تا اراضی کارولینای شمالی را به مستعمره خود مبدل نماید. محل منطقه جوارا و قلعه سن خوان فعلاً توسط بنیاد جوارا و در همکاری با کالج وارین ویلسون، حفاری می‌شود. سنگی که گمان می‌رود – البته اثبات نشده‌است – توسط پاردو یا یکی از مردان وی حکاکی شده‌است، در کلکسیون موزه تاریخ منطقه‌ای اسپارتنبورگ قرار دارد. این اثر که یک
منطقه‌ای اسپارتنبورگ قرار دارد. این اثر که یک «سنگ‌نگاره قابل حمل» پنداشته می‌شود، تصویرنگاشت یک خورشید که به دور از خود اشاره می‌نماید و تاریخ «۱۵۶۷» در یک متوازی‌الاضلاع در آن حکاکی شده‌است. این سنگ در ۱۹۳۴ میلادی توسط یک دهقان در نزدیکی اینمان، کارولینای جنوبی یافته شد. پاردو در ۱۵۶۹ میلادی مستعمره فلوریدا را ترک کرد تا به اسپانیا بازگردد؛ پس از آن، هیچ اطلاعاتی در مورد زندگی و مرگ وی در دسترس نیست. مدارک باستان‌شناختی. از ۱۹۸۶ میلادی به بعد، باستان‌شناسان که روی سایت بیری در نزدیکی مرگنتن کار می‌کنند،
که روی سایت بیری در نزدیکی مرگنتن کار می‌کنند، مدارکی از فرهنگ پشته‌سازان، کلبه‌های سوخته و صنایع دستی سده شانزدهم اسپانیایی را یافته‌اند. در این رابطه اجماع قوی وجود دارد که این محل مکان جوارا و قلعه سن خوان است. در ۲۰۰۷ میلادی، باستان شناسان یکی از کلبه‌های سوخته را به‌طور کامل حفاری نمودند. آنها پارچه‌های از کوزه سفالی زیتون و صفحات آهنی از زره نوع بریگادین قرن شانزدهم که به‌طور معمول در سفرهای اکتشافی از آن استفاده می‌شد، یافت نمودند.
کارل، سمفونی کودکی من () یک فیلم درام دانمارکی به کارگردانی اریک کلاسن است که در سال ۱۹۹۴ منتشر شد. این فیلم، نمایندهٔ دانمارک برای رقابت در جایزه اسکار بهترین فیلم بین‌المللی در شصت و هفتمین دوره جوایز اسکار بود که البته به فهرست نهایی منتخبان راه نیافت. فیلم روایت کنندهٔ بخشی از دوران کودکی آهنگساز دانمارکی کارل نیلسن است.
فریتس هلموت (؛ – ) بازیگر اهل دانمارک بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "نورهای سوسوزننده"، "پر" و "کارل، سمفونی کودکی من" اشاره کرد.
لایف سیلوستر پیترسن (؛ زادهٔ ) خواننده، بازیگر، نقاش و مجسمه‌ساز اهل دانمارک است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "موادفروش ۲"، "دلقک"، "کارل، سمفونی کودکی من" و "من و چارلی" اشاره کرد.
خوان رودریگز کابرییو (Juan Rodríguez Cabrillo) (۱۳ مارس ۱۴۹۹–۳ ژانویه ۱۵۴۳)، کاوشگر دریایی بود که بیشتر برای تحقیقات در ساحل غربی آمریکای شمالی که از طرف امپراتوری اسپانیا انجام شد، شناخته شده بود. او اولین اروپایی بود که کالیفرنیای امروزی را کشف کرد و در ۳–۱۵۴۲ در امتداد ساحل کالیفرنیا، حرکت کرد. ملیت. ملیت کابرییو – پرتغالی یا اسپانیایی – برای قرن‌ها است که مورد مباحثه است. وقایع‌نگار اسپانیایی، آنتونیو د هررا توردسیلاس، او را پرتغالی توصیف کرده‌است. هررا در «تاریخ عمومی وقایع کاستیلیان در جزایر و سرزمین
در «تاریخ عمومی وقایع کاستیلیان در جزایر و سرزمین اصلی اقیانوس» که ۶۰ سال پس از مرگ کابرییو نوشته شده‌است، از کابرییو به عنوان خوان رودریگز کابرییو یاد می‌کند. چندین مکان در پرتغال را به عنوان زادگاه او، بیان می‌کند. با این حال، منابع توضیحات هررا، معلوم نیستند. سفرهای دریایی. کابرییو در جوانی عازم هاوانا شد و به نیروهای هرنان کورتس در مکزیک (که در آن زمان اسپانیای جدید نامیده می‌شد) پیوست. پس از آن، موفقیت او در استخراج طلا در گواتمالا، او را به یکی از ثروتمندترین فاتحان مکزیک تبدیل کرد. بعداً در طی یک
فاتحان مکزیک تبدیل کرد. بعداً در طی یک وقفه در اسپانیا با بئاتریز سانچز د اورتگا در سویل ازدواج کرد. او با کابرییو به گواتمالا بازگشت و دو پسر برای او به دنیا آورد. کابرییو از سیستم برده‌داری سود می‌برد. برای مثال در هندوراس خانواده‌ها را از هم گسیخت، مردان را به معادن طلا و به جنگل فرستاد تا مواد مورد نیاز کشتی‌سازی را جمع‌آوری کنند. زنان و دختران را احتمالاً به عنوان برده به سربازان و ملوانان خود سپرد. او فرانسیسکو د اوروزکو را همراهی کرد تا مردم بومی میکستک را در جاییکه در نهایت به شهر اوزاکا در مکزیک
را در جاییکه در نهایت به شهر اوزاکا در مکزیک تبدیل‌شد، تحت سلطه خود درآورد. اطلاعات کمی در مورد آنچه کابرییو در آنجا انجام داد، وجود دارد. در سال ۱۵۳۹، فرانسیسکو دو اولوآ که توسط کورتس مأمور شده بود، دریای کورتس (خلیج کالیفرنیا) را کاوش و نام‌گذاری کرد و تقریباً، شمال تا مدار سی درجه رسید. سپس کابرییو از سوی نایب‌السلطنه جدید اسپانیای جدید، آنتونیو د مندوزا، مأمور شد تا یک گروه اعزامی را در سواحل اقیانوس آرام در جستجوی فرصت‌های تجاری، برای یافتن راهی به چین (زیرا وسعت کامل شمال اقیانوس آرام ناشناخته بود)
(زیرا وسعت کامل شمال اقیانوس آرام ناشناخته بود) رهبری کند. برای یافتن تنگه افسانه‌ای آنیان (یا گذرگاه شمال غربی) که اقیانوس آرام را به خلیج هادسون متصل می‌کند. کابرییو به دلیل جسارتی که داشت، کشتی دریاسالار و دو یا سه کشتی دیگر را ساخت و ان مالک شد و از هر تجارت یا هر گنجی سود می‌برد. در سال ۱۵۴۰، ناوگان از اکاجوتلا، السالوادور حرکت کرد و در روز کریسمس به نویداد، مکزیک رسید. پدرو دی آلوارادو در حالی که در مکزیک بود، به کمک شهر نوچیستلان که توسط بومیان متخاصم محاصره شده بود، رفت و وقتی اسب‌اش بر روی او
محاصره شده بود، رفت و وقتی اسب‌اش بر روی او افتاد و سینه‌اش را له کرد، کشته شد. پس از مرگ آلوارادو، نایب‌السلطنه، ناوگان آلوارادو را در اختیار گرفت. بخشی از ناوگان را به جزایر فیلیپین تحت فرماندهی روی لوپز د ویلالوبوس و دو کشتی را نیز به سمت شمال به فرماندهی کابرییو فرستاد. در ۲۷ ژوئن ۱۵۴۲، کابرییو با سه کشتی از نویداد حرکت کرد، کشتی مربعی ۲۰۰ تنی و دریادار سان سالوادور، کشتی کوچکتر لا ویکتوریا (حدود ۱۰۰ تن) و کشتی دکل لاتینی و ۲۶ پارویی «فراگاتا» یا «برگانتین» سن میگوئل را شامل می‌شدند. در ۱ اوت، کابرییو
سن میگوئل را شامل می‌شدند. در ۱ اوت، کابرییو در منظره جزیره سدروس لنگر انداخت. قبل از پایان ماه، آنها از نقطه باجا («کابو دل انگانو» که توسط د اولوا در سال ۱۵۳۹ نامگذاری شده بود) عبور کرده و وارد «آب‌های ناشناخته، جاییکه هیچ کشتی اسپانیایی قبلاً در آنجا نبوده‌است» شدند. در ۲۸ سپتامبر، او در خلیج فعلی سن دیگو توقف کرد و آن را «سان میگل» نامید. کمی بیش از یک هفته، او به جزیره سانتا کاتالینا (۷ اکتبر) رسید که آن را به نام کشتی دریادار خود، «سان سالوادور» نامید. با فرستادن یک قایق به جزیره «جمعیت زیادی از
با فرستادن یک قایق به جزیره «جمعیت زیادی از سرخ‌پوستان مسلح ظاهر شدند» که آنها بعداً باهم «دوستی» کردند. جزیره سان کلمنته به افتخار سومین کشتی ناوگان، «ویکتوریا» نام‌گذاری شد. صبح روز بعد، ۸ اکتبر، کابرییو به خلیج سان پدرو رسید که آن را «بایا د لوس فوموس» (به انگلیسی: خلیج دودی) نام گذاشت. روز بعد آنها یک شب در خلیج سانتا مونیکا لنگر انداختند. با بالا رفتن از ساحل، کابرییو جزیره آناکاپا را دید که سرخ‌پوستان متوجه شده که خالی از سکنه است. ناوگان هفته بعد را در جزیره‌ها سپری کرند و عمدتاً در لنگرگاه کویلر،
در جزیره‌ها سپری کرند و عمدتاً در لنگرگاه کویلر، خلیجی در ساحل شمال شرقی جزیره سن میگل لنگر انداخته بودند. در ۱۸ اکتبر گروه اعزامی نقطه کانسپشن را دید که آن را «کابو د گالرا» نامیدند. گروه اعزامی کابرییو نام چندین روستای چوماش را در سواحل کالیفرنیا و جزایر مجاور در اکتبر ۱۵۴۲ ثبت کردند که در آن زمان در دو استان متخاصم زکسو (که توسط یک «پیر زن» اداره می‌شد. اکنون شهرستان سانتا باربارا، کالیفرنیا) و زوچو (اکنون شهرستان ونتورا، کالیفرنیا) قرار داشتند. در ۱۳ نوامبر آنها «کابو د پینوس» را دیدند و نام‌گذاری
نوامبر آنها «کابو د پینوس» را دیدند و نام‌گذاری کردند (احتمالاً پوینت پینوس یا پوینت ریس)، اما ورودی خلیج سانفرانسیسکو را از دست دادند، خطایی که دریانوردان برای بیش از دو قرن آینده، تکرار کردند. به احتمال زیاد به دلیل ورودی آن که اغلب توسط مه پوشانده شده بود. در این سفر ممکن است به شمال رودخانه روسیه یا حتی کلمبیا رسیده باشند، قبل از اینکه طوفان‌های پاییزی آنها را مجبور به بازگشت کند. به دلیل مبهم بودن توصیف او، مشخص نیست که در سفر، کدام رودخانه شمالی را دیده‌است. کابرییو با بازگشت به ساحل، وارد خلیج
را دیده‌است. کابرییو با بازگشت به ساحل، وارد خلیج مونتری شد و نام آن را «باهیا د لوس پینوس» گذاشت. در ۲۳ نوامبر ۱۵۴۲، ناوگان کوچک برای گذراندن زمستان و تعمیرات به «سان سالوادور» (جزیره سانتا کاتالینا) برگشتند. در آنجا، حوالی شب کریسمس، کابرییو از قایق خود خارج شد و در حالی که سعی می‌کرد تعدادی از افرادش را از حملهٔ جنگجویان تونگوا نجات دهد، به یک صخره دندانه دار برخورد کرد و ساق پایش خرد شد. جراحت او عفونت کرد و دچار قانقاریا شد و در ۳ ژانویه ۱۵۴۳ درگذشت و به خاک سپرده شد. بعدها یک سنگ قبر احتمالی در جزیره
خاک سپرده شد. بعدها یک سنگ قبر احتمالی در جزیره سن میگل پیدا شد. فرمانده دوم او، بقیه اعضای گروه را به ناویداد بازگرداند و در ۱۴ آوریل ۱۵۴۳ به آنجا رسیدند. گزارش رسمی یک دفتر اسناد رسمی از سفر کابرییو گم شد. تمام آنچه باقی مانده‌است خلاصه‌ای از آن است که توسط محقق دیگری به نام آندرس دو اوردانتا ساخته شده‌است که به سیاهه‌ها و نمودارهای کشتی نیز دسترسی داشت. هیچ گزارش چاپی از سفر کابرییو قبل از گزارش مورخ آنتونیو دو هررا در اوایل قرن هفدهم ظاهر نشد. نام‌گذاری‌ها و بزرگ‌داشت‌ها. اکتشافات او در آن زمان خیلی
و بزرگ‌داشت‌ها. اکتشافات او در آن زمان خیلی مورد توجه قرار نگرفت، بنابراین هیچ‌یک از نام‌گذاری‌های او برای همیشه انتخاب نشد. با این وجود، امروزه از کابرییو به عنوان اولین اروپایی که به سواحل کالیفرنیا سفر کرده‌است، یاد می‌شود و بسیاری از پارک‌ها، مدارس، ساختمان‌ها و خیابان‌های کالیفرنیا نام او را یدک می‌کشند. به ویژه، خدمات پارک ملی، بنای یادبود ملی کابرییو، مشرف به خلیج و اقیانوس از نقطه لوما در سن دیگو، به یاد اولین پهلوگرفتن او در کالیفرنیا و ارائه مناظری از سن دیگو و اقیانوس آرام است. موزه‌ای در پارک
از سن دیگو و اقیانوس آرام است. موزه‌ای در پارک بر روی کابرییو و سفرهای اکتشافی او تمرکز دارد. هر سپتامبر، محوطه فستیوال کابرییو، میزبان جشنواره کابرییو است، یک جشن سالانه سه روزه برای کشف او از خلیج سن دیگو، از جمله اجرای دوباره پهلوگرفتن او در نقطه بالاست. یکی دیگر از بناهای یادبود کابرییو در جزیره سن میگوئل قرار دارد. در استان کالیفرنیا، ۲۸ سپتامبر رسماً «روز کابرییو» است. در شمال کالیفرنیا، فانوس دریایی کابرییو، پس از او به نام او نام‌گذاری شده‌است. سن پدرو، بخشی از شهر لس‌آنجلس، دارای ساحل کابرییو و
پدرو، بخشی از شهر لس‌آنجلس، دارای ساحل کابرییو و آکواریوم دریایی کابرییو است. مدارسی که به نام او نام‌گذاری شده‌اند عبارت از کالج کابرییو در آپتوس، کالیفرنیا، دبیرستان‌های لومپوک و لانگ بیچ و چندین مدرسه راهنمایی و ابتدایی. در سال ۱۹۹۲، خدمات پُستی ایالات متحده یک تمبر ۲۹سنتی به افتخار کابرییو منتشر کرد.
فین هنریکسن (؛ – ) کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس و تدوین‌گر اهل دانمارک بود. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "دختران هم‌رزم"، "دختران هم‌رزم ۲"، "مهمانی اداره" و "دندان‌پزشک کنار تخت" اشاره نمود.
توربن ینسن (؛ ۲۹ سپتامبر ۱۹۴۴–۱ نوامبر ۲۰۱۸) بازیگر اهل دانمارک بود. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "مهمانی اداره" و "واپسین سرود میفونه" اشاره نمود. وی در سال ۱۹۸۷ برندهٔ جایزه روبرت «بهترین بازیگر مرد نقش اول» شد.
کتابخانه استاوانگر (نروژی: Stavanger bibliotek) یک کتابخانه عمومی در شهر استاوانگر، در مرکز استان روگالاند و در کشور نروژ است. این کتابخانه، در سال ۱۸۸۵ میلادی، تأسیس شده؛ و یکی از بزرگترین کتابخانه‌های کشور نروژ؛ و از اولین کتابخانه‌هایی است که امانت الکترونیک، از راه دور را به کار گرفته‌است. پیشینه. کتابخانه استاوانگر در سال ۱۸۸۵ میلادی، بنیانگذاری شده‌است. اولین محل این کتابخانه، در ساختمان مدرسه دریانوردی، در شهر استاوانگر، قرار داشت. در سال ۱۹۰۱م، کتابخانه به محل دیگری در یک مجتمع ساختمانی در داخل شهر