payamvha/North_RAG huggingface dataset:
جانب غرب علیه هر سه ارتش جبههٔ بریانسک شوروی آغاز کرد. پیاده‌نظام ارتش دوم ورماخت بدون پشتیبانی زرهی، در مقابل مقاومت شدید، ضدحملات تانک‌ها و آتش قدرتمند توپخانهٔ شوروی، پیشروی کندی به‌سمت رود دسنا داشت اما دست‌کم توانست بیشتر نیروهای یریومنکو را درگیر خود نگاه دارد. همزمان لشکرهای هفدهم و هجدهم زرهی سپاه ۴۷ موتوریزه گروه زرهی ۲ با ادامهٔ حرکت به‌سمت شمال در جانب کاراچف در ۴۵ کیلومتری شرق شهر بریانسک، با رخنه در پشت سر ارتش‌های سیزدهم و سوم شوروی، در حال تکمیل محاصره کل نیروهای جبههٔ بریانسک شوروی بودند.
محاصره کل نیروهای جبههٔ بریانسک شوروی بودند. در واکنش، یریومنکو جهت متوقف‌کردن پیشروی سپاه ۴۷ موتوریزهٔ ورماخت، با لشکرهای ۶ و ۲۹۸ تفنگ‌دار به طرف سردینا-بودا اقدام به ضدحمله کرد و به یرماکوف دستور داد جهت محافظت از دمیتریف-لگوفسکی، به سمت شرق یورش ببرد. ضدحملات یریومنکو زیر حملات متمرکز صدها هواگرد "لوفت‌وافه" با شکست مواجه شد. یریومنکو که از همه جهات به‌شدت تحت فشار بود، اواخر روز ۳ اکتبر از شاپوشنیکوف درخواست مجوز عقب‌نشینی به مواضع دفاعی جدید کرد اما این درخواست پذیرفته نشد. حملات ۸۰ هواگرد تهاجمی و
این درخواست پذیرفته نشد. حملات ۸۰ هواگرد تهاجمی و بمب‌افکن "لوفت‌وافه" در روز ۴ اکتبر علیه خطوط آهن و تحرکات نیروهای شوروی در نواحی سومی-لگوف-کورسک ارتباط جبهه‌های بریانسک و جنوب غربی شوروی را کاملاً قطع کرد. تانک‌های گودریان ۵ اکتبر خط آهن بریانسک-مسکو را نیز مسدود کردند. تکمیل محاصره ناحیه بریانسک. روز ۶ اکتبر، لشکر هفدهم زرهی گروه زرهی ۲ ورماخت به شهر بریانسک رسید و قرارگاه جبههٔ بریانسک شوروی را در ۱۱ کیلومتری جنوب آن تصرف کرد. یریومنکو که تانک‌های آلمانی تا ۲۰۰ متری او نیز رسیده بودند، به سختی از
آلمانی تا ۲۰۰ متری او نیز رسیده بودند، به سختی از اسارت گریخت. ارتش دوم ورماخت تا این روز حدود ۴۰ کیلومتر به‌سمت شرق پیش رفته بود. طی دو روز آینده، شهر بریانسک به سلطهٔ لشکر هفدهم زرهی ورماخت درآمد و لشکر هجدهم زرهی گروه زرهی ۲ خود را در نزدیکی ژیزدرا در شمال شرقی شهر بریانسک به نیروهای ارتش دوم ورماخت رساند تا ارتش‌های سوم و سیزدهم شوروی در جنوب و ارتش پنجاهم آن در شمال بریانسک به محاصره بیفتند. نیروهای محاصره‌شدهٔ این سه ارتش شامل ۲۶ لشکر می‌شدند. یریومنکو پس از چند روز راهپیمایی، تنها به‌همراه آجودان
پس از چند روز راهپیمایی، تنها به‌همراه آجودان خود به‌سمت مواضع ارتش سوم شوروی در داخل حلقهٔ محاصره گریخت تا با تنها همان ارتش تحت امر خود به مبارزه ادامه دهد. او دیگر قادر به ارتباط با مسکو نبود. اواخر روز ۸ اکتبر، ارتش‌های جبهه بریانسک با مجوز "استاوکا" شروع به عقب‌نشینی کردند. ارتش‌های سوم و پنجاهم شوروی پیش از برخورد با مقاومت جدی، تا سپیده دم روز ۹ اکتبر ۵۰ کیلومتر به‌سمت شرق حرکت کردند. با این حال، ارتش سیزدهم در تلاش برای حرکت در جهت جنوب شرقی با لایه‌های متعدد نیروهای محاصره‌کننده مواجه بود و در
متعدد نیروهای محاصره‌کننده مواجه بود و در شرایط دشواری قرار داشت. این ارتش پس از چند تلاش ناموفق برای گریز از محاصره، روز ۹ اکتبر رو به سیزمکا در جنوب آورد و مقداری از نیروهای آن توانستند از لایهٔ نخست نیروهای مسدودکنندهٔ راه عبور کنند. در این زمان شکاف بزرگی در خط محاصرهٔ گروه زرهی ۲ در ناحیهٔ سیزمکا بین لشکر دویست و نود و سوم پیاده‌نظام سپاه ۳۵ و لشکر بیست و نهم پیاده‌نظام موتوریزه سپاه ۴۷ موتوریزه وجود داشت. گودریان به لشکر بیست و پنجم پیاده‌نظام موتوریزه ورماخت دستور داد این شکاف را پر کند اما رسیدنِ
ورماخت دستور داد این شکاف را پر کند اما رسیدنِ این لشکر به این موضع تا روز بعد به طول انجامید. نگرانی گودریان از این مسئله به حدی بود که با نقض فرمان فرماندهی عالی نیروی زمینی در حرکت سپاه ۴۸ موتوریزه به‌سمت کورسک، فرمان به حرکت این سپاه با تمام نیروهای ممکن به‌طرف سفسک داد. پس از پوشش این شکاف توسط لشکر بیست و پنجم پیاده‌نظام موتوریزه، گودریان مدعی شد مقدار کمی از نیروهای شوروی توانستند از طریق آن به خارج از محاصره بگریزند. با این حال یریومنکو بعدها ادعای گودریان را نادرست دانست و اذعان کرد «یگان‌های بزرگ
را نادرست دانست و اذعان کرد «یگان‌های بزرگ و تمامی لشکرها» از محاصره خارج شدند. در این حال، با مقاومت نیروهای پوششی شوروی در پشت سر ارتش‌های در حال عقب‌نشینی، پیشروی نیروهای ارتش دوم ورماخت در غرب منطقهٔ تحت محاصره به‌کندی پیش می‌رفت. بدین شکل آلمانی‌ها در پاکسازی منطقهٔ تحت محاصرهٔ ناحیهٔ بریانسک با مشکلات بیشتری نسبت به محاصرهٔ ناحیه ویازما روبرو بودند. به هر صورت، روز ۹ اکتبر با اتصال لشکر صد و سیزدهم پیاده‌نظام ارتش دوم ورماخت به لشکر هجدهم زرهی گروه زرهی ۲ در شمال شرقی بریانسک، نیروهای در محاصرهٔ
زرهی ۲ در شمال شرقی بریانسک، نیروهای در محاصرهٔ جبههٔ بریانسک شوروی به دو قسمت تقسیم شدند. بدین شکل ارتش پنجاهم شوروی در دیاتکوفو و ارتش‌های سوم و سیزدهم آن در تروبچوسک و سیزمکا در محاصره بودند. حلقه حول هیچ‌کدام از این دو قسمت به خوبی محاصرهٔ ویازما پوشش داده نشد و درگیری‌ها در آن‌ها کمتر یک‌جانبه به نفع آلمانی‌ها بود. در حقیقت با در اولویت قرار گرفتن محاصرهٔ قسمت جنوبی برای امنیت‌بخشی به اراضی پشت سر تهاجم گودریان به‌سمت تولا و تمرکز سه لشکر و چند هنگ پیاده‌نظام در دیوارهٔ شرقی آن، محاصرهٔ قسمت شمالی حتی
در دیوارهٔ شرقی آن، محاصرهٔ قسمت شمالی حتی کاملاً بسته نشده بود و با کشیده‌شدن لشکر هجدهم زرهی ورماخت در خطی مقدمی نازک، تنها یک گروه‌رزمی از این لشکر در جانب شرقی آن حضور داشت. پوشیده‌بودن منطقه از جنگل‌های بکر و راه‌های ناهموار جابه‌جایی نیرو را برای آلمانی‌ها دشوار ساخته بود. یریومنکو روز ۱۳ اکتبر در اثر حملهٔ هوایی آلمانی‌ها مجروح و با هواگرد به مسکو منتقل شد. پس از خروج او از منطقه، رئیس ستادش سرلشکر گئورگی زاخاروف موقتاً فرماندهی را عهده‌دار شد. درحالی‌که دو گروه ۱ و ۲ از جناح ۵۳ جنگنده "لوفت‌وافه"
دو گروه ۱ و ۲ از جناح ۵۳ جنگنده "لوفت‌وافه" جهت استراحت و بازسازی از خط مقدم عقب کشیده شده بودند، نیروی هوایی منطقهٔ نظامی مسکو که روز ۱۰ اکتبر دو هنگ بمب‌افکن از منطقه نظامی آسیای مرکزی دریافت نموده بود، از ۱۱ اکتبر به مدت یک هفته حملات همه‌جانبه‌ای علیه پایگاه‌های هوایی "لوفت‌وافه" صورت داد. نیروی هوایی شوروی که شناخت خوبی از پایگاه‌های هوایی پیشین خود که هم‌اینک به تصرف آلمانی‌ها درآمده بود، داشتند، با حمله به پایگاه‌هایی از جمله پایگاه هوایی اریول، خساراتی از جمله به مخازن سوخت "لوفت‌وافه" وارد آوردند
از جمله به مخازن سوخت "لوفت‌وافه" وارد آوردند و به ادعای خود ۵۰۰ هواگرد آلمانی را بر روی زمین یا در آسمان منهدم کردند. به هر صورت به‌نقل از کریستر برگستروم، این آمار نمی‌تواند حقیقت داشته باشد چرا که بیشتر حملات در واقع با دقت پایین هدف‌گیری و تحمل تلفات سنگین در مقابل جنگنده‌های "لوفت‌وافه"، تأثیر چندانی نداشتند. یکی از دلایل اصلی این حملات، گمان اشتباه "استاوکا" بر برنامه‌ریزی "لوفت‌وافه" جهت اجرای حملات راهبردی هوایی گسترده بود. جنگندهٔ آمریکایی کورتیس پی-۴۰ که در قابل لایحه وام و اجاره در اختیار شوروی
که در قابل لایحه وام و اجاره در اختیار شوروی قرار گرفته بود، در این درگیری‌ها نخستین بار توسط نیروی هوایی ارتش سرخ در جبههٔ شرقی به کار گرفته شد. انهدام محاصره بریانسک. ارتش پنجاهم شوروی روز ۱۰ اکتبر شروع به عقب‌نشینی به‌سمت شمال شرقی کرد. پس از مدتی رزم مداوم، حدود ۱۰ درصد از نیروهای این ارتش در نهایت خود را به خطوط ارتش سرخ در بلف رساندند. ارتش سوم شوروی از جنوب شهر بریانسک خود را به شمال دمیترووسک-اورلووسوی رساند. این ارتش بین روزهای ۱۷ تا ۲۰ اکتبر مجدداً در این ناحیه در محاصره قرار داشت. در نهایت حدود
در این ناحیه در محاصره قرار داشت. در نهایت حدود ۱۳ هزار نفر از نیروهای ارتش سوم شوروی در پونیری به خطوط ارتش سرخ رسیدند. حدود ۱۰ هزار نفر از بقایای ارتش سیزدهم شوروی نیز به کمک حملات گروه عملیاتی "یرماکوف" از محاصره بیرون آمدند و در مواضع دفاعی در ۴۵ کیلومتری شمال غربی کورسک مستقر شدند. بدین شکل مجموعاً ۲۳ هزار تن از نیروی ارتش سرخ توانستند از محاصرهٔ ناحیهٔ بریانسک خارج شوند. قسمت شمالی تحت محاصره روز ۱۷ اکتبر و قسمت جنوبی روز بعد آن کاملاً منهدم شدند. با وجود گریز بخشی از آن‌ها، پاکسازی این مناطق توسط
وجود گریز بخشی از آن‌ها، پاکسازی این مناطق توسط آلمانی‌ها در نهایت به اسارت ۵۰ هزار نفر دیگر از نیروهای ارتش سرخ انجامید. نتایج. پیروزی در نبرد ویازما–بریانسک یکی از بزرگ‌ترین دستاوردهای ورماخت در جنگ جهانی دوم بود؛ چنان که سپهبد آلفرد یودل، رئیس بخش عملیات‌های فرماندهی عالی ورماخت، بسته‌شدن حلقه محاصره ویازما در روز ۷ اکتبر را تعیین‌کننده‌ترین روز تمام جنگ در جبههٔ شرقی نامید. تصرف ویازما از اهمیت بالایی برخوردار بود. این شهر قطب پنج خط آهن اصلی با امتداد به هر سمت و محل اتصال ریلی اصلی شمال به جنوب شوروی
هر سمت و محل اتصال ریلی اصلی شمال به جنوب شوروی به حساب می‌آمد. طی دو محاصرهٔ عمده در مناطق ویازما و بریانسک، دو جبههٔ غربی و ذخیرهٔ شوروی تقریباً منهدم شدند و جبههٔ بریانسک شوروی هم آسیب شدیدی دید. در جریان این محاصره‌ها، ۷ ارتش از مجموع ۱۵ ارتش، ۶۴ لشکر از مجموع ۹۵ لشکر، ۱۱ تیپ تانک از مجموع ۱۵ تیپ تانک و ۵۰ هنگ توپخانه از مجموع ۶۲ هنگ توپخانه سه جبههٔ شوروی در محور مسکو نابود شدند و ارتش سرخ قریب به یک میلیون نفر از قوا (شامل حدود ۷۰۰ هزار اسیر)، ۸۳۰ تانک و ۶ هزار توپ و خمپاره‌انداز خود را از دست داد.
و ۶ هزار توپ و خمپاره‌انداز خود را از دست داد. نتایج این محاصرهٔ دوگانه کاملاً منطبق با قصد عملیاتی هیتلر بود که انهدام توان باقیماندهٔ نیروهای شوروی را بر تصرف مسکو ارجحیت می‌داد. این مسئله سبب شد آلمانی‌ها به این باور برسند که تا این زمان به تمامی اهداف خود رسیده‌اند و رسماً اعلام پیروزی کنند. رادیو آلمان سرمست از موفقیت‌های اولیه گروه ارتش مرکز، اقدام به مخابرهٔ اعلامیهٔ هیتلر کرد مبنی بر این که «دشمن شکست خورده‌است و دیگر هیچگاه برنخواهد خاست». کشورهای متحد آلمان پیام‌های تبریک مخابره نمودند. ژنرال
متحد آلمان پیام‌های تبریک مخابره نمودند. ژنرال فرانسیسکو فرانکو از اسپانیا در تلگرامی به هیتلر نوشت: «از طرف خودم و مردم اسپانیا، تبریکات پرشورم را در ارتباط با پیروزی واپسین و نهایی ورماختِ باشکوه آلمان بر دشمن تمدن، به حضور جنابعالی می‌فرستم.» در این شرایط با تصور دستیابی به «پیروزی تعیین‌کننده» در مسیر مسکو و با توجه به شرایط حساس سایر جبهه‌های جنگ، ورماخت تصمیم گرفت نیمی از یگان‌های ناوگان ۲ هوایی، از جمله تمامی سپاه ۲ هوایی را، برای پشتیبان هوایی گروه ارتش مرکز از جبههٔ مسکو به جبههٔ مدیترانه انتقال
ارتش مرکز از جبههٔ مسکو به جبههٔ مدیترانه انتقال دهد تا با یگان‌های هوایی و دریایی بریتانیایی که مسیر حیاتی تدارکاتی آفریکاکور در شمال آفریقا را تهدید می‌کردند، مقابله کند. این انتقال سبب شد شوروی تصور کند کاهش «سه چهارمی» فعالیت "لوفت‌وافه" در نیمهٔ دوم ماه اکتبر در ناحیهٔ مسکو در اثر حملات هوایی آن به پایگاه‌های هوایی آلمان در ۱۱ تا ۱۸ اکتبر است. بدین ترتیب از مجموع ۹ گروه جنگنده که در ابتدا از عملیات "تایفون" پشتیبانی می‌کردند، تنها ۵ گروه جنگنده برای مشارکت در تهاجم نهایی به مسکو باقی ماند و
برای مشارکت در تهاجم نهایی به مسکو باقی ماند و "لوفت‌وافه" پس از یک ماه تنها قادر به به‌کارگیری ۵۰ تا ۱۰۰ جنگنده در مقابل توان رو به افزایش نیروی هوایی شوروی بود. ضربهٔ سخت نخستین مرحلهٔ عملیات "تایفون" به مدافعان شوروی، شکافی بیش از ۵۰۰ کیلومتر در بین مواضع آن‌ها در مقابل مسکو باز کرده بود و تعداد بسیار اندکی از نیروهای آمادهٔ رزم شوروی بین خط دفاعی ویازما و مسکو باقی مانده بودند. ارتش‌های بیست‌ودوم، بیست‌ونهم و سی‌وسوم و گروه عملیاتی "یرماکوف" شوروی که گرفتار حلقهٔ محاصرهٔ آلمانی‌ها نشدند، توانستند
که گرفتار حلقهٔ محاصرهٔ آلمانی‌ها نشدند، توانستند مجموعاً با ۹۸ هزار نفر نیرو به مواضع دفاعی شرقی‌تر عقب‌نشینی کنند. بالغ بر ۲۵۰ هزار نفر از نیروهای شوروی توانستند از انهدام در این نبردها جان سالم به در ببرند. استالین قصد داشت کونیف را همانند دمیتری پاولوف، محاکمه کند اما ژوکوف او را منصرف کرد. شوروی هیچ ذخیرهٔ راهبردی برای پوشش این شکاف در اختیار نداشت، زیرا "استاوکا" همهٔ این نیروها را به محور جنوب غربی گسیل کرده بود. در پی این اوضاع، دولت شوروی که نگرانی بود این اماکن به دست آلمانی‌ها بیفتد، شروع به
بود این اماکن به دست آلمانی‌ها بیفتد، شروع به آماده‌سازی طرح‌هایی برای از بین بردن تأسیسات کلیدی مسکو و تخلیهٔ ارگان‌های دولتی از آن کرد. به هر حال، ادامه عملیات ورماخت نیازمند اتمام کار پاکسازی دو منطقهٔ تحت محاصره بود؛ مأموریتی که مستلزم به‌کارگیری دو سوم از نیروهای گروه ارتش مرکز (۴۸ لشکر از ۷۵ لشکر) و صرف یک تا دو هفته زمان بود. در این رابطه، وزیر اطلاع‌رسانی رایش یوزف گوبلس با تشکیک در اتمام جنگ در این نقطه، روز ۱۱ اکتبر می‌نویسد: «برای مردم ممکن نیست بین «تعیین» و «پایان» تمایز قائل شوند». او مثال
بین «تعیین» و «پایان» تمایز قائل شوند». او مثال جنگ سال ۱۸۷۱ آلمان و فرانسه را می‌آورد که با وجود تعیین شدن سرنوشت جنگ در نبرد سدان، درگیری نظامی همچنان ادامه یافت. از این رو، در طرف شوروی، عده‌ای همچون گئورگی ژوکوف حتی ادعا کردند عمداً بخشی از نیروها توسط شوروی قربانی شدند تا آلمانی‌ها را درگیر نگاه دارند و برای تقویت دفاع مسکو زمان بخرند. به عقیده دیوید استاهل: «با توجیه شدن وسیله توسط هدف، شوروی چند ارتش خود را در ویازما از دست داد تا پایتخت خود را حفظ کند». در همین حال گروه ارتش مرکز در وضعیت تدارکاتی
در همین حال گروه ارتش مرکز در وضعیت تدارکاتی مناسبی به سر نمی‌برد. از همین رو، دقیقاً زمانی که دفاع شوروی در مقابل مسکو فروپاشیده بود، سرعت پیگیری عملیات ورماخت می‌بایست کمتر می‌شد. این مسئله نه تنها موجب اتلاف وقت آلمانی‌ها و وارد آمدن تلفات به آن‌ها شد، بلکه فرصت تنفسی برای شوروی فراهم آورد.
شبکه‌های عصبی مصنوعی دسته‌ای از مدل‌های مورد استفاده در یادگیری ماشین هستند و از شبکه‌های عصبی بیولوژیکی الهام گرفته‌اند. آنها جزء اصلی الگوریتم‌های یادگیری عمیق مدرن هستند. محاسبات در شبکه‌های عصبی مصنوعی معمولاً در لایه‌های متوالی نورون‌های مصنوعی سازماندهی می‌شوند. به تعداد نورون‌های یک لایه، عرض لایه می‌گویند. تحلیل نظری شبکه‌های عصبی مصنوعی گاهی اوقات این مورد محدود کننده را در نظر می‌گیرد که عرض لایه بزرگ یا بی‌نهایت می‌شود. این محدودیت، گزاره‌های تحلیلی ساده‌ای را در مورد پیش‌بینی‌های شبکه عصبی،
تحلیلی ساده‌ای را در مورد پیش‌بینی‌های شبکه عصبی، آموزش پویا، تعمیم و زیان سطوح امکان می‌دهد. این محدودیت لایه گسترده نیز مورد توجه عملی است، زیرا شبکه‌های عصبی با عرض محدود اغلب با افزایش عرض لایه عملکرد بهتری دارند.
واگوت‌ها (به لاتین "Vagothae)" یک گروه ژرمن بودند، که توسط تاریخ‌نگار بیزانسی ژوردانس به عنوان گروهی از مردم ژرمن که در Scandza زندگی می‌کردند معرفی شده و آن‌ها را به همراه گیت‌های ویکبولاندت و گت‌های گوتلاند که هر دو در سوئد بوده‌اند معرفی می‌کند. آنها به‌طور مختلف با دو مکان نامگذاری شده توسط ژوردانس، (بزرگترین دریاچه) و (رودخانه واگی) مرتبط دانسته می‌شوند. کارل زئوس حدس می‌زند که واگوت شکل ناصحیح واگوس است و آنها را با واگار که بعداً در دووره فیل نروژ ظاهر شدند مرتبط دانسته‌است. کارل مولنهوف نیز این واژه
شدند مرتبط دانسته‌است. کارل مولنهوف نیز این واژه را اشتباه می‌دانست. او واژه‌های "Augothi" یا "Avigothi" (به نورس "Eygutar") را پیشنهاد می‌کرد و آنها را ساکن اولاند می‌دانست. به گفته زبان‌شناس لیتوانیایی کازیمیراس بوگا واگوت نام آلمانی‌ها و آلمان را در زبان‌های لیتوانیایی و لتونیایی "(vokietis, vācietis" و "Vokia, Vācija)" و گوتلاند را در فنلاندی و استونیایی "(Vuojonmaa, Ojamaa "maa"" = به معنای سرزمین) دانسته‌است. کنستانتین کارولیس، زبان‌شناس لتونیایی، که به خاطر دانشنامه ریشه‌شناسی لتونی (۱۹۹۲) شهرت
که به خاطر دانشنامه ریشه‌شناسی لتونی (۱۹۹۲) شهرت دارد، ریشه‌شناسی دیگری را که مشابه زبان‌های اسلاوی است ارائه می‌دهد. نام ژرمنی‌ها ممکن است تقریباً به معنای "همسایه‌هایی باشد که به زبانی نامفهوم صحبت می‌کنند" و از wekʷ، ریشه ای نیا هندواروپایی به معنای صحبت کردن یا صدا کردن گرفته شده‌است، که باعث می‌شود توضیحات بوگا کمتر جذاب باشد.
آمریکای شمالی با جمعیت تخمینی ۵۸۰ میلیون نفر و مساحت ۲۴٬۷۰۹٬۰۰۰ کیلومتر مربع (۹٬۵۴۰٬۰۰۰ مایل مربع)، سرزمینی است که در نیم‌کره غربی زمین قرار گرفته است. آمریکای شمالی در برخی تعریف‌ها نیمه شمالی قاره آمریکا به‌شمار می‌آید و در برخی تعریف‌های دیگر خود به عنوان یک قاره جداگانه درنظر گرفته می‌شود. به‌صورت قاره جداگانه، آمریکای شمالی سومین قاره بزرگ جهان است. در این نوشتار از آمریکای شمالی با عنوان قاره‌ای جداگانه یاد می‌شود. آمریکای شمالی از غرب به اقیانوس آرام محدود می‌شود. اقیانوس اطلس شمالی در شرق آن؛ دریای
محدود می‌شود. اقیانوس اطلس شمالی در شرق آن؛ دریای کارائیب در جنوب آن؛ و اقیانوس منجمد شمالی در شمال آن قرار دارد. نیمه شمالی آمریکای شمالی کم‌جمعیت است و عمدتاً توسط کانادا پوشیده شده است. بخش شمال شرقی آمریکایی شمالی توسط گرینلند و بخش شمال غربی آن توسط آلاسکا پوشیده شده است که بزرگ‌ترین ایالت ایالات متحده آمریکا است. بخش مرکزی و جنوبی این قاره توسط ایالات متحده، مکزیک و چندین ایالت کوچکتر در آمریکای مرکزی و دریای کارائیب اشغال شده است. مرز جنوب شرقی این قاره از سوی اکثر جغرافیدانان در حوضه آبخیز دارین در
از سوی اکثر جغرافیدانان در حوضه آبخیز دارین در امتداد مرز کلمبیا و پاناما مشخص شده است که این، تمام پاناما را در آمریکای شمالی قرار می‌دهد. از طرف دیگر، یک دیدگاه کمتر رایج‌تر وجود دارد که آمریکای شمالی را در کانال دست‌ساز پاناما به پایان می‌رساند. جزایری که به‌طور کلی با آمریکای شمالی مرتبط هستند شامل گرینلند، بزرگ‌ترین جزیره جهان، و جزایر دریای کارائیب هستند. نزدیکترین نقطه آمریکای شمالی به آسیا تنگه برینگ در شمال غرب است. در شمال شرق آمریکا شمالی، جزیره گرینلند واقع شده که در ۴۷۰ کیلومتری ایسلند قرار
گرینلند واقع شده که در ۴۷۰ کیلومتری ایسلند قرار دارد. کوتاه‌ترین فاصله بین قاره آمریکای شمالی و آفریقا ۱۵۹۸ کیلومتر است در حالی که یک مسافت آلی ۹۶۰۰ کیلومتری آمریکای شمالی را از سمت شرق از استرالیا جدا می‌کند. حوزه آبخیز اصلی در آمریکای شمالی توسط رودخانه‌های می‌سی‌سی‌پی، میزوری و اوهایو تشکیل شده است که طول آن‌ها تقریباً به اندازه رودخانه آمازون است. این حوضه ۳ میلیون و ۱۶۰ هزار کیلومتر مربع وسعت دارد. از دیدگاه پوشش گیاهی، در شمال آمریکای شمالی، گلسنگ‌ها، خزه‌ها و علف‌های کم‌پوشش قطبی در اکثریت هستند و
خزه‌ها و علف‌های کم‌پوشش قطبی در اکثریت هستند و در کانادا و غرب ایالات متحده وسعت جنگل‌های مخروطیان و سوزنی‌برگ به ویژه کاج و صنوبر قابل توجه است. عوارض طبیعی آمریکای شمالی شامل بخش شمالی کوردیلرا آمریکا است که از نظر زمین‌شناسی کوه‌های راکی جدید در غرب نمودی از آن هستند. کوه‌های آپالاشی که بسیار قدیمی‌ترند نیز در شرق جای گرفته‌اند. شمال آمریکای شمالی میزبان انبوهی از دریاچه‌های سرد است که در آخرین دوره یخبندان شکل گرفته‌اند، از جمله منطقه دریاچه‌های بزرگ. شکاف قاره‌ای اصلی آمریکای شمالی، شکاف بزرگ نام
شکاف قاره‌ای اصلی آمریکای شمالی، شکاف بزرگ نام دارد که از شمال و جنوب از میان کوه‌های راکی می‌گذرد. حوضه‌های آبخیز عمده‌ای که به این منطقه می‌ریزند عبارتند از می‌سی‌سی‌پی/ میسوری و ریو گرانده که به خلیج مکزیک (بخشی از اقیانوس اطلس) می‌ریزد و سنت لارنس که به اقیانوس اطلس می‌ریزد. رودخانه‌های کلرادو، کلمبیا و یوکان از غرب به اقیانوس آرام می‌ریزند. آب و هوا تا حد زیادی توسط عرض جغرافیایی تعیین می‌شود، از سرمای قطب شمال در شمال تا گرمای استوایی در جنوب. در بخش‌های مرکزی و غربی استپ (معروف به «علفزار») و
بخش‌های مرکزی و غربی استپ (معروف به «علفزار») و بیابان‌هایی در جنوب غربی ایالات متحده در آریزونا، کلرادو، کالیفرنیا، نوادا، نیومکزیکو، یوتا و تگزاس وجود دارد. ایالت‌های باخا کالیفرنیا، باخا کالیفرنیا سور، سونورا، چیهواهوا، کوآهویلا، نووو لئون و تاماولیپاس در مکزیک نیز بیابانی است. دیرین‌گیتاشناسی. بستر زیرین هفتاد درصد از آمریکای شمالی پایاپوستهٔ (کراتون) لورنتیا است. این پوستهٔ کهن در بیشتر مناطق مرکزی و شرقی کانادا در اطراف خلیج هادسون و تا جنوب ایالت‌های میشیگان، ویسکانسین و مینه‌سوتا در ایالات متحده در
میشیگان، ویسکانسین و مینه‌سوتا در ایالات متحده در بالای زمین نمایان است که به این قسمت‌های نمایان، جمعاً، اصطلاحاً، سپر کانادا می‌گویند. پوسته قاره‌ای آمریکای شمالی ۴ میلیارد سال پیش آغاز به شکل‌گیری کرد و حدود دو میلیارد سال پیش، ۶ ریزقاره با هم برخورد کردند و پایاپوسته کنونی را تشکیل دادند. این هسته توسط حرکات صفحات زمین بزرگ‌تر شده است، به ویژه بین ۱٫۸ تا ۱٫۶۵ میلیارد سال پیش. در بازه زمانی یادشده، یک قطعه که اکنون از آریزونا به میزوری امتداد دارد با بخش جنوبی و غربی پوسته پایا جوش خورد. حدود ۱٫۱
با بخش جنوبی و غربی پوسته پایا جوش خورد. حدود ۱٫۱ میلیارد سال پیش این پوسته پایا شروع به کافت کرد، و شکاف به‌وجودآمده از این روند (در حال حاضر سامانه شکاف قاره میانی) تا بین کانزاس و دریاچه سوپریور ادامه پیدا کرد تا این‌که سرانجام بازایستاد. این توقف شاید به دلیل «برخورد گرنویل» از سمت شرق روی داده باشد. به‌جز این تحولات، پایاپوستهٔ آمریکا شمالی نسبتاً پایدار باقی مانده است به‌طوری که برخی از سنگ‌های آن بین ۲٫۵ تا ۴ میلیارد سال عمر دارند. قدیمی‌ترین سنگ شناخته‌شده جهان، یعنی نمونه‌هایی از کمربند نووآگیتوک
جهان، یعنی نمونه‌هایی از کمربند نووآگیتوک گرین‌استون در ساحل خلیج هادسون با عمر ۴٫۳۸ میلیارد سال در همین پوسته پایا یافت شده‌اند. طغیان دوره‌ای دریاهای داخلی، تازه‌ترین آن «راه دریایی داخلی غربی» در دوره کرتاسه، باعث ایجاد لایه‌ای از سنگ‌های رسوبی بر روی باقی‌مانده پایاپوسته شد. پایاپوسته لورنتیا مرکز ابرقاره پیشین‌زیستی (پروتروزوئیک) رودینیا در اکثر مدل‌ها است. لورنتیا همچنین بخشی از ابرقاره‌های بعدی یعنی لاوراسیا، پانگه‌آ و لوراسیا بود. تقریباً ۳ میلیون سال پیش، تنگه آتشفشانی پاناما بین قاره‌های آمریکای
پیش، تنگه آتشفشانی پاناما بین قاره‌های آمریکای شمالی و جنوبی تشکیل شد و پلی را بر روی مسیر دریای آمریکای مرکزی ایجاد کرد و اجازه مهاجرت گیاهان و جانوران بین دو خشکی در منطقه بزرگ آمریکا را داد. ۲٫۵۸ میلیون سال پیش یخبندان کواترنری بخش اعظم قاره را با یخ پوشاند. مرکز این یخبندان در غرب خلیج هادسون بود و کف این خلیج پس از برداشته شدن وزن زیاد یخ، هنوز هم به آرامی در حال بازگشت به حالت قبلی است. یخچال‌های طبیعی از دامنه‌های کوه‌های راکی و رشته‌کوه‌های ساحلی اقیانوس آرام فرود آمدند. پس از آن، دریاچه‌های وسیعی
آرام فرود آمدند. پس از آن، دریاچه‌های وسیعی مانند دریاچه میسولا، بونویل، لاهونتان، آگاسیز و آلگونکوین توسط آب‌های ذوب‌شده از یخچال‌ها تشکیل شدند. بقایای آن‌ها هنوز در حوضه بزرگ و در امتداد لبه سپر کانادا به شکل دریاچه نمک یوتا، دریاچه‌های بزرگ آمریکا و دریاچه‌های بزرگ غرب مرکزی کانادا قابل مشاهده است. آخرین عصر یخبندان از عصر یخ کنونی باعث پایین آمدن سطح دریا شد و پل خشکی برینگیا را بین آلاسکا و سیبری از آب بیرون آورد. این پل خاکی مهاجرت انسان از آسیا به قاره آمریکا را بین ۴۰۰۰۰ تا ۱۵۰۰۰ سال رقم زد. سطح و
آمریکا را بین ۴۰۰۰۰ تا ۱۵۰۰۰ سال رقم زد. سطح و اقلیم. دشت‌های بزرگ آمریکا گستره وسیعی از مرغزار و استپ است که در شرق کوه‌های راکی در ایالات متحده آمریکا و کانادا قرار دارد. دشت‌های باریک در ساحل مکزیک و گرم‌دشت می‌سی‌سی‌پی به ترتیب مناطق متناظری برای بیابان پاتاگونیا و پامپاهای آمریکای جنوبی هستند؛ بنابراین رشته‌کوه آپالاش و رشته‌کوه‌های برزیل به‌عنوان وقفه‌های مشابهی در جامعه دشت‌ها در نظر گرفته می‌شوند. آمریکای شمالی تا ۱۰ درجه از عرض جغرافیایی هر دو استوا و قطب شمال گسترش می‌یابد. این منطقه همه مناطق آب
و قطب شمال گسترش می‌یابد. این منطقه همه مناطق آب و هوایی را در بر می‌گیرد، از جنگل‌های بارانی استوایی و ساوانا در مناطق پست آمریکای مرکزی گرفته تا مناطق یخ دائمی در مرکز گرینلند. اقلیم نیمه‌قطبی و سرددشتی (توندرا) در شمال کانادا و شمال آلاسکا چیرگی دارد و در مناطق داخلی که توسط کوه‌های مرتفع از بادهای غربی باران‌بار جدا شده‌اند، شرایط بیابانی و نیمه‌خشک حاکم است. با این حال، بیشتر قاره دارای آب و هوای معتدل است که برای سکونت و کشاورزی بسیار مطلوب است. چمنزارها یا علفزارها گستره‌های عظیمی را در بین
چمنزارها یا علفزارها گستره‌های عظیمی را در بین رشته‌کوه‌ها پوشش می‌دهند. پوشش گیاهی. در آمریکای شمالی پراکنش‌های مختلف حیات گیاهی وجود دارد. زندگی گیاهان در شمالگان شامل علف‌ها، خزه‌ها و بیدهای قطبی است. درختان مخروطی، از جمله کاج، کاج نوئل، کاج‌های شوکران و نَرّاد، بومی رشته‌کوه‌های کانادا و غرب ایالات متحده تا جنوب سان فرانسیسکو هستند. سکویا، سرو و کاج قندی هم رایج است. کاج‌های قندی به‌طور کلی به منطقه شمال غربی ایالات متحده محدود می‌شوند. منطقه مرکزی کشور دارای درختان سخت‌چوب است. ایالت‌های جنوبی
کشور دارای درختان سخت‌چوب است. ایالت‌های جنوبی کاج‌های زرد گسترده و درخت ماهون را پرورش می‌دهند. جنوب غرب دارای گیاهان بیابانی از جمله زنگوله‌ای و کاکتوس است. گیاهان بومی کشت شده آمریکای شمالی عبارتند از: تنباکو، ذرت، وانیل، ملون، کاکائو، کدو قلیایی، گیاه نیل و لوبیا. زیست جانوری. آمریکای شمالی خانه بسیاری از گونه‌های پستاندار بومی است. چندین گونه آهو، از جمله گوزن، گوزن شمالی و گوزن دم‌سفید فراوان در سراسر مناطق مختلف، همراه با گاومیش کوهان‌دار در دشت‌های مرکزی و گاو مشک در سرددشت‌های شمال یافت می‌شوند.
مرکزی و گاو مشک در سرددشت‌های شمال یافت می‌شوند. سه گونه خرس، چندین زیرگونه از گرگ و انواع گوشتخواران دیگر مانند راکون، گندراسو و گربه‌سانان از جمله گربه و سیاه‌گوش به‌طور گسترده پراکنش دارند. اعضای خانواده راسویان به تعداد زیاد در آمریکای شمالی سکونت دارند، از جمله گورکن، سمور، موش خرما، و دله. گونه‌های متعددی از سنجاب‌ها و سایر جوندگان، مانند موش‌های آبی، تقریباً در هر منطقه از این قاره یافت می‌شوند. آمریکای مرکزی تنبلها، مورچه‌خوارها و آرمادیلوها را با خود سازگار کرده است. حیوانات دیگر عبارتند از
با خود سازگار کرده است. حیوانات دیگر عبارتند از رخ‌کرکس کالیفرنیا که بیشتر در کالیفرنیا یافت می‌شود، طوطی و میمون جنگل‌های استوایی، مرغ مگس‌خوار، مار زنگی، تمساح آمریکایی، و کیمن در کناره‌های نهرها، و دسته ای از پشه‌ها در دشت‌های وسیع.
فینال جام اتحادیه فوتبال انگلستان ۲۰۲۲ (به )، رقابت پایانی جام اتحادیه فوتبال انگلستان در سال ۲۰۲۲ میلادی است که مابین دو تیم چلسی و لیورپول در ورزشگاه ومبلی لندن برگزار شد.که در نهایت لیورپول برای نهمین بار قهرمان جام اتحادیه فوتبال انگلستان شد. این مسابقه پس از تساوی ۰–۰ در وقت‌های معمول و اضافه، با برتری ۱۱ بر ۱۰ لیورپول در ضربات پنالتی به پایان رسید. مسیر تا فینال. چلسی. چلسی با شکست استون ویلا، ساوت‌همپتون، برنتفورد و تاتنهام به فینال راه پیدا کرد. لیورپول. لیورپول با شکست نوریچ سیتی، پرستون، لسترسیتی
لیورپول با شکست نوریچ سیتی، پرستون، لسترسیتی و آرسنال به فینال راه پیدا کرد. مسابقه. جزئیات. &lt;onlyinclude&gt;&lt;/onlyinclude&gt;
پل داینلو (زاده ۲۸ نوامبر ۱۹۶۲) بازیگر، کمدین و کارگردان آمریکایی است. از کارهای معروف او می‌توان به بازی در فیلم غریبه‌ها با آبنبات اشاره کرد.
این نوشتار شامل یگان‌های نیروهای تقابل‌گر ورماخت و ارتش سرخ هنگام آغاز نبرد مسکو در روز ۲ اکتبر سال ۱۹۴۱ است. ورماخت. نیروی زمینی. از شمال به جنوب: ارتش سرخ. نیروی زمینی. از شمال به جنوب:
توافق جامع راهبردی ایران و روسیه توافقنامه‌ای است که در ۱۷ ژانویهٔ ۲۰۲۵ توسط مسعود پزشکیان، رئیس‌جمهور ایران و ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه، بین ایران و روسیه امضا شد. امضای این قرارداد در زمانی انجام شد که دو کشور با تحریم‌های شدید غرب روبه‌رو هستند. قرار است این توافقنامه موجب تقویت روابط نظامی و اقتصادی دو کشور شود. پیشنهاد این توافقنامه در دی ۱۴۰۰ و در جریان سفر ابراهیم رئیسی (رئیس‌جمهور ایران) به روسیه برای ملاقات با ولادیمیر پوتین مطرح و تکمیل گردید. این توافق قرارداد برنامه‌های مشترک نظامی را در