payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نووکائین یک فیلم کمدی سیاه و دلهره‌آور آمریکایی محصول سال ۲۰۰۱ به کارگردانی دیوید اتکینز با بازی استیو مارتین، هلنا بونهام کارتر، لورا درن، الیاس کوتیاس، اسکات کان، لین تیگپن، کوین بیکن و کیث دیوید است. این فیلم در منطقه شیکاگو فیلمبرداری شده است. فیلم برای اولین بار در جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو در سال ۲۰۰۱ به نمایش درآمد و در ۱۶ نوامبر ۲۰۰۱ در ایالات متحده به نمایش درآمد. داستان. دکتر فرانک سانگستر دندانپزشکی است که زندگی نسبتاً خوشایند، اما نسبتاً بی‌خطر، معمولی و بدون حادثه دارد. زندگی او زمانی که
معمولی و بدون حادثه دارد. زندگی او زمانی که یک بیمار جدید زیبا و فریبنده به نام سوزان آیوی به سراغش می‌آید، مسیر جالبی پیدا می‌کند. بازخوردها. در متاکریتیک به فیلم امتیاز ۴۵ از ۱۰۰ را داده است که نشان دهنده نقدهای «مختلط یا متوسط» بر اساس رای ۲۷ منتقد است.
سنگرتوپ یا کازیماته یا کاسیماته، یک جایگاه تقویت شده یا سازه زرهی است که اسلحه‌ها از درون آن شلیک می‌کنند. در ابتدا این اصطلاح به یک اتاقک سرپوشیده در استحکامات گفته می‌شد. در خودروهای زره‌پوش رزمی که دارای برجک نیستند، ساختاری که اسلحه را در خود جای داده‌است، به عنوان سنگرتوپ نامیده می‌شود. ریشه واژه. این کلمه از واژه ایتالیایی "کاساماتا" برگرفته شده‌است"، که ریشه آن مشخص نیست. اگرچه می‌تواند از "casa" به معنای کلبه و "ماتا" به معنای "ساخته شده با نی و حصیری" گرفته شده باشد که بدین ترتیب معنی "کلبه حصیری"
گرفته شده باشد که بدین ترتیب معنی "کلبه حصیری" یا کلبه‌ای با بام کوتاه و بدون هیچ پنجره یا روزنه ای که در مکانی باتلاقی قرار دارد، می‌دهد. همچنین می‌تواند با "matta" به معنای «غلط» ناشی شود که به معنی کلبه دروغین می‌باشد. کاربرد. اصطلاح دیواره کاسیماته در باستان‌شناسی اسرائیلی-فلسطینی به معنی دیوار دو جداره شهر به کار رفته‌است که با دیوارهای عرضی فضای بین دیوارها به اتاقک‌هایی تقسیم می‌شد. این اتاقک‌ها می‌توانستند سکونت‌گاه باشند یا در جریان محاصره شهر پر از خاک، زباله و سنگ شوند تا مقاومت دیوار بیرونی در
خاک، زباله و سنگ شوند تا مقاومت دیوار بیرونی در برابر دژکوب‌ها و پرتابه‌ها افزایش یابد. استحکامات. سنگرتوپ در ابتدا اتاقک سرپوشیده‌ای بود که معمولاً در زیر بارو بنا می‌شد. به گونه ای ساخته می‌شد تا غیرقابل نفوذ باشد و می‌توانست برای پناه دادن به سربازان یا ذخیره‌سازی مورد استفاده قرار گیرد. با تعبیه روزنه تیر درون خندق، می‌توانست از سنگرتوپ به عنوان یک موقعیت حفاظت شده برای تیراندازی استفاده شود. اوایل سده نوزدهم میلادی، بارون هاکسو، مهندس نظامی فرانسوی گونه‌ای از سنگرتوپ را طراحی کرد که می‌توانست بالای
از سنگرتوپ را طراحی کرد که می‌توانست بالای دیوار دفاعی ساخته شود. سنگرتوپ‌های بتونی ساخته شده در جریان جنگ جهانی دوم برای محافظت از توپخانه ساحلی در برابر حملات هوایی مورد استفاده قرار می‌گرفت. نیروی دریایی. در طراحی کشتی‌های جنگی از اصطلاح سنگرتوپ به چندین روش استفاده شده‌است. زره‌پوش‌های سنگرتوپ (جنگ داخلی آمریکا). جنگ داخلی آمریکا شاهد استفاده از گونه‌ای از کشتی‌های جنگی با عنوان زره‌پوش‌های سنگرتوپ بود. کشتی‌های بخار زره‌پوش با ارتفاع عرشه بسیار کم که توپ‌های آن در عرشه اصلی قرار داشتند و با
کم که توپ‌های آن در عرشه اصلی قرار داشتند و با سنگرتوپ‌های زرهی شیب دار که در بالای بدنه مستقر بود، محافظت می‌شدند. اگرچه هر دو طرف جنگ داخلی از این گونه کشتی‌های جنگی استفاده می‌کردند، اما استفاده از این کشتی‌ها بیشتر منسوب به کنفدراسیون جنوبی است، چرا که نیروهای شمال از کشتی‌های جنگی تحت عنوان مانیتور با برجک‌های به نسبت بزرگ نیز استفاده می‌کردند که قوای جنوب قادر به تولید آن نبود. مشهورترین نبرد دریایی این جنگ، نبرد هامپتون رودز بین کشتی زره‌پوش برجک‌دار یواس‌اس مانیتور نیروهای اتحادیه و زره‌پوش سنگرتوپ
یواس‌اس مانیتور نیروهای اتحادیه و زره‌پوش سنگرتوپ سی‌اس‌اس ویرجینیا متعلق به نیروهای کنفدراسیون بود. کشتی‌های سنگرتوپ (۱۸۸۰ - ۱۸۶۴). "کشتی سنگرتوپ" یک اصطلاح جایگزین برای "کشتی آتشبار مرکزی" بود. سنگرتوپ یا آتشبار مرکزی یک جعبه زره‌پوش بود که تمام پهنای کشتی را پوشانده بود و از چندین توپ محافظت می‌کرد. طرفین زرهی جعبه همان طرفین بدنه کشتی بودند. در قسمت جلو و عقب سنگرتوپ یک کلاهک زره‌پوش وجود داشت و یک عرشه ضخیم از قسمت بالای آن محافظت می‌کرد. لبه پایینی سنگرتوپ بر روی کمربند زرهی کشتی قرار می‌گرفت. برخی
بر روی کمربند زرهی کشتی قرار می‌گرفت. برخی کشتی‌ها مانند اچ‌ام‌اس الکساندرا، سنگرتوپ دو طبقه داشتند. سنگرتوپ‌های تکی(۱۸۸۹ به بعد). سنگرتوپ یک اتاقک زرهی در جناحین یک کشتی جنگی بود که یک توپ از درون آن شلیک می‌کرد. این سنگرتوپ‌ها نوعا یک توپ شش اینچی را درون خود جای می‌دادند و دارای صفحه زرهی جلویی با ضخامت (که بخشی از بدنه کشتی هم محسوب می‌شد)، صفحات زرهی نازک‌تر در طرفین و عقب، بالا و کف محافظت شده، و وزن حدود ۲۰ تن (بدون احتساب توپ و جایگاه) بودند. سنگرتوپ‌ها از نظر اندازه مشابه برجک‌ها بودند. کشتی‌هایی
از نظر اندازه مشابه برجک‌ها بودند. کشتی‌هایی که آنها را حمل می‌کردند آنها را به صورت جفتی، یکی در هر طرف کشتی داشتند. نخستین نبردناوهای دارای سنگرتوپ، نبردناو‌های کلاس "رویال ساورین" متعلق به نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا بودند که کار ساخت آن‌ها سال ۱۸۸۹ آغاز شد. آنها بر اساس نتیجه آزمایشهای شلیک مستقیم به اچ‌ام‌اس رزیستنس در سال ۱۸۸۸ پذیرفته شدند. استفاده از کاسیماته‌ها به دلیل اینکه تصور می‌شد صفحه زره ثابت در جلو محافظت بهتری از برجک خواهد داشت، تصویب شد و به دلیل اینکه نصب برجک به نیروی خارجی احتیاج
شد و به دلیل اینکه نصب برجک به نیروی خارجی احتیاج دارد و بنابراین در صورت از بین رفتن قدرت می‌تواند از عمل خارج شود، در حالی که کاسیماته به‌وسیلهٔ نیروی دست هم کار می‌کند. استفاده از کاسیماته‌ها باعث شده اسلحه‌های ۶ اینچی پراکنده شوند و به این صورت نمی‌شد با یک اصابت همه آنها را با هم از کار انداخت. کاسیماته همچنین در ناوهای جنگی محافظت شده و زرهی مورد استفاده قرار گرفت، که در آغاز برای کلاس اجار ۱۸۸۹ درنظر گرفته شد اما در سال ۱۸۸۸ بازنگری شده و در کلاس بلیک استفاده شد. در نسل‌های پیش از دریدنوت کشتی‌های
استفاده شد. در نسل‌های پیش از دریدنوت کشتی‌های جنگی، کاسیماته‌ها ابتدا در عرشه اصلی و بعداً در عرشه بالایی نیز قرار گرفتند. استقرار کاسیماته‌ها در عرشه اصلی بسیار نزدیک به خط آب بود. در ناوهای کلاس اجار، سلاحهای موجود در کاسیماته‌ها تنها بالاتر از خط آب قرار می‌گرفتند. کاسیماته‌هایی که بسیار نزدیک به خط آب یا خیلی نزدیک به قوس کشتی بودند (مانندآیرون کلادهای کلاس دردنوت در سال ۱۹۱۲) در معرض طغیان امواج بودند که اسلحه‌های آنها را بی اثر می‌کرد. با ورود کشتیهای جنگی «توپ بزرگ مرکزی»، که پیشگام آنها اچ ام اس
جنگی «توپ بزرگ مرکزی»، که پیشگام آنها اچ ام اس دردنوت در سال ۱۹۰۶ بود، کاسیماته‌ها منسوخ شدند اما با افزایش تهدید اژدرها توسط ناوشکن‌ها مجدداً به عنوان تسلیحات ثانویه به کار گرفته شدند. بسیاری از کشتی‌های جنگی کاسیماته‌های خود را در طول نوسازی در دهه ۱۹۳۰ (یا بعد از حمله به پرل هاربر، در مورد کشتی‌های آمریکایی) کنار گذاشتند. اما برخی ماننداچ ام اس واراسپایت آنها را تا پایان جنگ جهانی دوم به همراه داشتند. آخرین کشتی‌هایی که در ساخت جدیدشان دارای کاسیماته بودند، ناوهای کلاس اوماها آمریکایی از اوایل دهه ۱۹۲۰
ناوهای کلاس اوماها آمریکایی از اوایل دهه ۱۹۲۰ و کشتی جنگی سوئدی اچ‌اس‌دابلیوام‌اس گوتلاند در ۱۹۳۳ بودند. در هر دو مورد، کاسیماته‌ها در زوایای جلویی از روسازه جلویی (و در "اوماها یکی هم در پشت روسازه") ساخته شده‌اند. وسایل نقلیه زرهی. در مورد وسایل نقلیه جنگی زرهی، طراحی کاسیماته به وسایل نقلیه ای گفته می‌شود که اسلحه اصلی آنها مستقیماً در داخل بدنه نصب شده و فاقد برجک دوار است که معمولاً با تانکها در ارتباط است. چنین طراحی به‌طور کلی باعث می‌شود وسیله نقلیه از نظر مکانیکی در طراحی ساده‌تر، در ساخت و ساز کم
از نظر مکانیکی در طراحی ساده‌تر، در ساخت و ساز کم هزینه تر، دارای وزن سبک‌تر و پنهانکاری بیشتر باشد. از وزن صرفه جویی شده می‌توان برای سوار کردن اسلحه سنگین تر و قدرتمندتر استفاده کرد یا در عوض افزایش محافظت از زره خودرو را در مقایسه با تانک معمولی و برجک دار افزایش داد. با این وجود، در هنگام نبرد اگر یک هدف دشمن در خارج از دامنه حرکتی توپ اصلی تانک قرار داشته باشد، خدمه باید کل وسیله نقلیه را بچرخند. این محدودیت می‌تواند در شرایط جنگی بسیار نامطلوب باشد. در طول جنگ جهانی دوم، وسایل نقلیه جنگی زرهی از نوع
طول جنگ جهانی دوم، وسایل نقلیه جنگی زرهی از نوع کاسیماته به شدت توسط هر دو جناح نیروهای ترکیبی آلمانی ورماخت و ارتش سرخ اتحاد جماهیر شوروی استفاده می‌شد. آنها عمدتاً به عنوان زره پوش نابودگر تانک و سلاح تهاجمی استفاده می‌شدند. نابودگرهای تانک، که عمدتاً به‌صورت عملیات کمین دفاعی کار می‌کردند، به اندازه تانکهای تهاجمی احتیاج به برجک دوار نداشتند، و سلاحهای تهاجمی هم عمدتاً در برابر سنگرها و استحکامات ثابت پیاده‌نظام استفاده می‌شدند و چنانچه دشمنی هم در خارج از محدوده حرکت توپ آنها ظاهر می‌شد می‌توانستند
از محدوده حرکت توپ آنها ظاهر می‌شد می‌توانستند زمان واکنش طولانی تری در اختیار داشتند؛ بنابراین، وزن و پیچیدگی داشتن یک برجک غیر ضروری به نظر می‌رسید و می‌توانست به نفع حمل اسلحه بیشتر و داشتن زره‌های قویتر صرفه جویی گردد. در بسیاری موارد، بسته به موقعیت تاکتیکی، وسایل نقلیه کاسمیته هم به عنوان نابودگر تانک یا هم سلاح تهاجمی مورد استفاده قرار می‌گرفتند. ورماخت از چند نوع نابودگر تانک کاسیماته استفاده می‌کرد، در ابتدا الفانت را بر مبنای طراحی پانزر یاگر به کار برد که دارای یک کاسیماته به‌طور کامل محصور پنج
برد که دارای یک کاسیماته به‌طور کامل محصور پنج طرفه (از جمله سقف زرهی آن) در بالای بدنه بود، سپس از نابودگر تانک کاسیماته یاگ پانزر (به معنای کلمه "تانک شکارچی')، استفاده کرد که در آن زره کاسیماته با بدنه تانک بیشتر ادغام شده بود. یاگ پانزر ۴، یاگ تایگر و یاگ پانتر (دو مورد آخر ترجمه، به ترتیب به معنی "ببر شکارچی" و "پلنگ شکارچی") نمونه‌هایی از این طراحی هستند. سلاحهای تهاجمی مانند اشتوگ 3و اشتوگ ۴ تحت طراحی کلی 'اشتورم گشوتس' ساخته شدند. در ارتش سرخ، نابودگرهای تانک و توپهای خود کششی کاسیماته دارای پیشوند
تانک و توپهای خود کششی کاسیماته دارای پیشوند "SU-" یا "ISU-" بودند، با پیشوند "SU-" مخفف مخفف Samokhodnaya Ustanovka، یا "توپ خودکششی". نمونه‌های آن SU-100 یا ISU-152 است. هم آلمان و هم اتحاد جماهیر شوروی عمدتاً زره پوشهای کاسیماته را به جای به کاربردن یک طراحی اختصاصی از صفر، با استفاده از شاسی تانک‌های برجک دار موجود طراحی می‌کردند. در حالی که زره پوشهای کاسیماته نقش مهمی در جنگ جهانی دوم داشتند (به عنوان مثالاشتوگ ۳ پرشمارترین وسیله نقلیه جنگی زرهی ارتش آلمان در طول جنگ بود)، آنها در دوره پس از جنگ
آلمان در طول جنگ بود)، آنها در دوره پس از جنگ بسیار کمتر متداول شدند. طرح‌های نابودگر تانک دارای کاسیماته سنگین مانند T28 ایالات متحده و تورتویز بریتانیا هرگز فراتر از نمونه اولیه نرفتند، در حالی که وسایل نقلیه کاسیماته دارای وزن معمولی تر مانند SU-122-54 اتحاد جماهیر شوروی، فقط خدمات بسیار محدودی را ارائه می‌کردند. روند کاهش وسایل نقلیه کاسیماته را می‌توان در پیشرفت فن آوری مشاهده کرد که منجر به ظهور تانکهای اصلی میدان نبرد شد که توانایی انجام وظایف و نقشهایی که در گذشته باید بین چندین طبقه مختلف از وسایل
که در گذشته باید بین چندین طبقه مختلف از وسایل نقلیه جنگی تقسیم می‌گردید در آنها یکپارچه سازی و تجمیع شده‌است. با این حال، وسایل نقلیه مانند کانونن یاگ پانزر آلمانی متعلق به دهه ۱۹۶۰ هنوز هم اجازه می‌دهد مفهوم کاسیماته زنده بماند، در حالی که ارتش سوئد تا آنجا پیش رفت که مابین سالهای ۱۹۶۰ تا ۱۹۹۰ از طرح تانک کاسیماته، استریدس واگن ۱۰۳ یا "S-Tank" به عنوان اصلی‌ترین وسیله نقلیه جنگی زره پوش خود استفاده می‌کرد. و آن را به طرح‌های برجکدار همدوره اش ترجیح می‌داد. حتی بعداً ایده‌های دیگری از طراحی به‌صورت
می‌داد. حتی بعداً ایده‌های دیگری از طراحی به‌صورت کاسیماته، مانند تانک آلمانی وی تی ۱–۲ با دو اسلحه اصلی، توسعه یافت.
کاماند ریج با ارتفاع بلندترین نقطه نائورو است. گذر نزدیک کاماند ریج مرز بین بخش‌های آیوو و بوادا است.
شهرداری ناحیه بیرژای یکی از شهرداری‌های لیتوانی، واقع در شمال، منطقه قوم‌شناسی اوکشتایتیا، شهرستان پانه‌وژیس می‌باشد. شهرهای بیرژای و والبالنینکاس در این منطقه قرار دارند. حدود ۶۴٪ از اراضی آن جزو اراضی کشاورزی بوده که برخی از این اراضی جزو مزارع ارگانیک کشاورزی اند. از بخش‌هایی از آن در پارک منطقه بیرژای، به عنوان ذخایر گیاه‌شناسی و زمین‌شناسی محافظت می‌گردد.
حداکثر اندازه قطعه (MSS) (به انگلیسی: maximum segment size) پارامتری از قسمت گزینه های سرآیند TCP است که بیشترین مقدار داده ، مشخص شده در بایت را مشخص می کند که یک رایانه یا دستگاه ارتباطی می تواند در یک بخش TCP دریافت کند. هدر TCP یا هدر IP را محاسبه نمی کند (برای مثال ، MTU برای برنامه های داده IP). دیتاگرام IP شامل یک بخش TCP ممکن است در یک بسته منفرد باشد ، یا ممکن است از چندین قطعه تکه تکه شده بازسازی شود. به هر صورت ، محدودیت MSS به مقدار کل داده موجود در بخش TCP نهایی و بازسازی شده اعمال می شود. برای
در بخش TCP نهایی و بازسازی شده اعمال می شود. برای جلوگیری از تکه تکه شدن در ، یک میزبان باید حداکثر اندازه قطعه را برابر با بزرگترین دیتاگرام IP تعیین کند که میزبان بتواند بدون توجه به اندازه هدر IP و TCP را مدیریت کند. بنابراین ، میزبان های می توانند توانایی مدیریت MSS 536 اکتت (= 576 - 20 - 20) و میزبان های نیز توانایی مدیریت MSS 1220 اکت (1280 - 40 - 20) را داشته باشند. مقادیر کوچک MSS باعث کاهش یا از بین رفتن تکه تکه شدن IP می شود اما منجر به سربار بیشتر می شود. هر جهت جریان داده ها می تواند یک MSS
می شود. هر جهت جریان داده ها می تواند یک MSS مختلف استفاده کنید. برای بیشتر کاربران رایانه ، گزینه MSS توسط سیستم عامل ایجاد می شود. مقدار پیشفرض. حداکثر اندازه قطعه پیش فرض TCP مقدار 536 است. در جایی که یک میزبان بخواهد حداکثر اندازه قطعه را روی مقداری غیر از پیش فرض تنظیم کند ، ابتدا در بسته TCP SYN در حین حداکثر اندازه قطعه به عنوان گزینه TCP مشخص می شود. بعد از برقراری اتصال نمی توان مقدار را تغییر داد. ارتباط بین لایه ها. به منظور اطلاع MSS به انتهای دیگر ، یک ارتباط بین لایه ای به شرح زیر انجام می
دیگر ، یک ارتباط بین لایه ای به شرح زیر انجام می شود: هنگام ارسال بخش های TCP به انتهای دیگر ، یک ارتباط بین لایه ای به شرح زیر انجام می شود: MSS و MTU. MSS گاهی با ترکیب می شود ، که مشخصه لایه پیوند() زیرین است ، در حالی که MSS به طور خاص برای TCP و از این رو لایه حمل و نقل() اعمال می شود. این دو از این نظر که حداکثر اندازه بار حمل شده توسط واحد داده پروتکل () مربوطه خود را محدود می کنند (قاب برای MTU ، بخش TCP برای MSS) مشابه هستند ، و از آنجا که MSS نمی تواند برای پیوند اصلی خود از MTU فراتر رود (با در
تواند برای پیوند اصلی خود از MTU فراتر رود (با در نظر گرفتن سربار از هدرهایی که توسط لایه های زیر TCP اضافه می شوند). با این حال ، تفاوت بین این دو علاوه بر اعمال به لایه های مختلف ، این است که MSS می تواند در هر جهت دارای مقدار متفاوتی باشد و همچنین فریم های فراتر از MTU ممکن است در نهایت توسط لایه انتقال تقسیم شوند ، در حالی که بخشهای بیش از MSS به سادگی دور ریخته می شوند.
باشگاه فوتبال تیمفو سیتی یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای است که در لیگ برتر بوتان بازی می‌کند. این تیم سابقه قهرمانی در لیگ برتر بوتان را در سال ۲۰۲۰ دارد و در رقابت بین‌المللی لیگ قهرمانان آسیا ۲ شرکت می‌کند.
گوایتا قلعه ای تاریخی در جمهوری سن مارینو می‌باشد که یکی از سه قلعه ای است که مشرف به شهر سان مارینو، پایتخت سان مارینو است. دو قلعهٔ دیگر دلا فراتا (De La Fratta) و مونتاله(Montale) نام دارند. گوایتا معروف‌ترین قلعه بین این سه قلعه است. قلعه گوایتا. قلعهٔ گوایتا قدیمی‌ترین برج از بین سه برج ساخته شده در مونت تیتانو و مشهورترین آن‌ها است. این بنا در قرن یازدهم ساخته شد و مدت کوتاهی به عنوان زندان از آن استفاده شده. این قلعه یکی از سه برج به تصویر کشیده در پرچم ملی و نشان ملی سان مارینو است. این بنا در سال
ملی و نشان ملی سان مارینو است. این بنا در سال ۲۰۰۸ در میراث جهانی یونسکو به ثبت رسید.
کانال استانبول () پروژه ای برای آبراه مصنوعی است که توسط ترکیه در شرق تراکیه برنامه‌ریزی شده‌است و دریای سیاه را به دریای مرمره و همچنین دریاهای اژه و مدیترانه متصل خواهد کرد. کانال استانبول به سمت اروپا در حال حاضر از دو بخش استانبول و در نتیجه باعث ایجاد یک جزیره بین آسیا و اروپا خواهد شد (جزیره ای در میان دریای سیاه، دریای مرمره، کانال‌ جدید و تنگه بسفر). آبراه جدید بسفر فعلی را دور می‌زند. کانال استانبول قصد دارد ترافیک حمل و نقل در بسفر را به حداقل برساند. پیش‌بینی می‌شود ظرفیت ۱۶۰ ترانزیت شناور در روز
پیش‌بینی می‌شود ظرفیت ۱۶۰ ترانزیت شناور در روز - شبیه به حجم فعلی ترافیک از طریق بسفر را داشته باشد و باعث کاهش ازدحام ترافیک تنگه بسفر در روزهای تعطیل خواهد شد. برخی از تحلیلگران دلیل اصلی ساخت کانال را کنار گذاشتن پیمان مونترو می‌دانند، که تعداد و تناژ کشتی‌های دریای سیاه را که می‌توانند از طریق بسفر وارد دریا شوند، محدود می‌کند. در ژانویه ۲۰۱۸، نخست‌وزیر ترکیه بینالی یلدیریم اعلام کرد کانال استانبول مشمول کنوانسیون مونترو نخواهد بود. پروژه کانال استانبول شامل ساخت بنادر (ترمینال بزرگ کانتینری در دریای
شامل ساخت بنادر (ترمینال بزرگ کانتینری در دریای سیاه، نزدیک فرودگاه استانبول)، مراکز تدارکاتی و جزایر مصنوعی برای ادغام با کانال و همچنین ساخت مناطق مسکونی مقاوم در برابر زلزله در امتداد کانال است. این جزایر مصنوعی با استفاده از خاک حفر شده برای کانال ساخته می‌شوند. پروژه‌های قطار سریع‌السیر Halkali-Kapikule، قطار TCDD و همچنین خطوط متروی Yenikapi-Sefakoy-Beylikduzu و Mahmutbey-Esenyurt در استانبول و گذرگاه بزرگراه D-100، بزرگراه Tem، بزرگراه Sazlibosna نیز قرار است با پروژه کانال ادغام شوند. پیش‌بینی
نیز قرار است با پروژه کانال ادغام شوند. پیش‌بینی می‌شود بودجه کانال از طریق مدل ساخت، بهره‌برداری و واگذاری تأمین شود، اما همچنین می‌تواند از طریق مشارکت‌های دولتی و خصوصی تأمین اعتبار شود. دولت پیش‌بینی می‌کند سالانه ۸ میلیارد دلار از کانال استانبول درآمد کسب کند که این امر بخشی از هزینه خدمات برای حمل و نقل است. منتقدانی مانند دکتر بوراتاو این عدد را زیر سؤال برده و گفته‌اند که درآمد خالص می‌تواند منفی باشد. انتقادات دیگر شامل نیاز به هدایت منابع برای تمرکز بر آمادگی در برابر زلزله و پرداختن به مسائل
تمرکز بر آمادگی در برابر زلزله و پرداختن به مسائل اقتصادی و اثرات منفی بالقوه زیست‌محیطی است. تاریخچه. پیشنهادهای اولیه. مفهوم کانال اتصال دریای سیاه با دریای مرمره حداقل هفت بار در طول تاریخ مطرح شده‌است. اولین پیشنهاد توسط سلطان عثمانی سلیمان با شکوه (سلطنت ۱۵۲۰ – ۱۵۶۶) مطرح شد. گفته می‌شود سیمان معمار نقشه‌هایی را برای این پروژه طراحی کرده‌است. این پروژه به دلایل نامعلومی رها شد. در ۶ مارس ۱۵۹۱، در زمان سلطنت سلطان مراد سوم، مجدد تصمیم گرفته شد که پروژه پیگیری شود اما دوباره به دلایل نامعلوم این پروژه
پیگیری شود اما دوباره به دلایل نامعلوم این پروژه متوقف شد. در سال ۱۶۵۴ در زمان سلطان محمد چهارم و نیز در سال ۱۷۶۰ در زمان سلطان مصطفی سوم (سلطنت ۱۷۵۷ – ۱۷۷۴) به دلیل مشکلات اقتصادی این پروژه نتوانست ادامه یابد. در زمان سلطان محمود دوم (سلطنت ۱۸۰۸–۱۸۳۹) پروژه مجدد بررسی شد و گزارشی در سال ۱۸۱۳ تهیه شد اما هیچ اقدام مشخصی انجام نشد. پیشنهادهای جدید. یوکسل اونم، مشاور وزارت انرژی، پروژه ساخت یک آبراه جایگزین برای بسفر را در سال ۱۹۹۰ پیشنهاد کرد. در سال ۱۹۹۱، Nusret Avcı، رئیس کمیسیون محیط زیست شهرداری کلانشهر
Avcı، رئیس کمیسیون محیط زیست شهرداری کلانشهر استانبول، پیشنهاد کانال ۲۳ کیلومتری را داد که بین Silivri و Karacaköy عبور کند. وی اظهار داشت که این کانال خطرات ترافیک دریایی و آلودگی در بسفر را به میزان قابل توجهی کاهش می‌دهد. سرانجام، در ۱۷ ژانویه ۱۹۹۴، کمی قبل از انتخابات محلی، رهبر حزب چپ دمکراتیک (DSP)، بولنت اجویت، کانالی را پیشنهاد داد که دریای سیاه را به دریای مرمره متصل می‌کند. پروژه. هدف. هدف اعلام شده از این پروژه کاهش ترافیک بزرگ دریایی از طریق بسفر و به حداقل رساندن خطرات مربوط به تجمع کشتی‌ها به
و به حداقل رساندن خطرات مربوط به تجمع کشتی‌ها به خصوص در مورد تانکرها است. سالانه حدود ۴۱ هزار کشتی در اندازه‌های مختلف از تنگه‌های استانبول عبور می‌کنند که ۸ هزار تانکر حامل ۱۴۵ میلیون تن نفت خام می‌شوند. افزایش تناژ در تردد کشتی، افزایش اندازه کشتی در نتیجه تحولات تکنولوژیکی و به ویژه افزایش حمل و نقل کشتی (تانکر) حمل سوخت و سایر مواد خطرناک و یا سمی باعث ایجاد فشار و تهدید بزرگی برای استانبول می‌شود. فشارهای بین‌المللی برای افزایش میزان ترافیک دریایی از طریق تنگه‌های ترکیه در حال افزایش است که باعث
از طریق تنگه‌های ترکیه در حال افزایش است که باعث افزایش خطرات ناشی از ناوبری دریایی هنگام عبور از تنگه ها می شود. تردد کشتی‌ها از تنگه بسفر تقریباً سه برابر کانال سوئز است. این کانال به جلوگیری از آلودگی ناشی از عبور کشتی‌های باری از دریای مرمره یا پهلوگیری در دریای مرمره قبل از ورودی جنوبی بسفر کمک خواهد کرد. جدول زیر حجم کل و مقدار شناورهای بزرگی را که از تنگه‌های استانبول عبور کرده‌اند را نشان می‌دهد: مشخصات پروژه. در تاریخ ۱۵ ژانویه ۲۰۱۸ مسیر پروژه اعلام شد. مسیر نهایی کانال استانبول پس از بررسی در پنج
شد. مسیر نهایی کانال استانبول پس از بررسی در پنج مسیر جایگزین انتخاب شد. وزارت حمل و نقل اعلام کرد که این پروژه از دریاچه کوچوکچکمچه در نزدیکی دریای مرمره عبور خواهد کرد. قبل از رسیدن به دریای سیاه در منطقه آرناووتکوی در شمال شهر، از مناطق Avcılar و Başakşehir عبور خواهد کرد. هفت کیلومتر از مسیر از کوچوکچکمچه عبور می‌کند، ۳٫۱ کیلومتر از طریق Avcılar، ۶٫۵ کیلومتر از Başakşehir و قسمت اصلی ۲۸٫۶ کیلومتر از طریق Arnavutköy می‌گذرد. طول آبراه ، با عمق عرض آن در سطح و پهن در پایین. بزرگترین اندازه کشتی است که
سطح و پهن در پایین. بزرگترین اندازه کشتی است که می‌تواند از طریق کانال عبور ۲۷۵–۳۵۰ متر طول، ۴۹ متر عرض، مشخص شد پیش نویس از ۱۷ متر و به پیش نویس هوا از ۵۸ متر است. مقدمات آماده‌سازی پروژه. به نظر می‌رسد که دولت حزب عدالت و توسعه (AKP) مطالعات محرمانه ای را دربارهٔ این پروژه زودتر آغاز کرده و اقدامات احتیاطی برای احیای این پروژه برداشته شده‌است. این پروژه توسط وزیر حمل و نقل بینالی یلدیریم در ماه مه ۲۰۰۹ در مجلس ذکر شد. در تاریخ ۲۷ آوریل ۲۰۱۱، رجب طیب اردوغان، نخست‌وزیر وقت، در جریان راهپیمایی برگزار شده
نخست‌وزیر وقت، در جریان راهپیمایی برگزار شده در رابطه با انتخابات عمومی "آینده ۲۰۱۱، رسماً پروژه کانال استانبول را" اعلام کرد مطالعات مربوط به پروژه طی دو سال به پایان رسید. در ابتدا برنامه‌ریزی شده بود که این کانال آخرین خدمات در سال ۲۰۲۳، صدمین سالگرد تأسیس جمهوری باشد. در ۲۲ ژانویه ۲۰۱۳، دولت ترکیه اعلام کرد که مطالعات تحقیقاتی دربارهٔ کانال در ماه مه ۲۰۱۳ آغاز می‌شود. در آوریل ۲۰۱۳ اولین مرحله از پروژه کانال استانبول که شامل ساخت پل‌های مختلف شبکه و بزرگراه‌ها است آغاز شد. تا دسامبر ۲۰۱۹، ساخت و ساز
است آغاز شد. تا دسامبر ۲۰۱۹، ساخت و ساز هنوز آغاز نشده بود. رئیس‌جمهور اردوغان اظهار داشت که درخواست مناقصه برای این پروژه در اوایل سال ۲۰۲۰ منتشر می‌شود. در همین حال، اکرم اوماموغلو ، منتخب شهردار استانبول در سال ۲۰۱۹ از حزب مخالف CHP، مخالف این پروژه است. در ژانویه ۲۰۲۰، وزارت محیط زیست و شهرسازی نسخه نهایی گزارش ارزیابی اثرات زیست‌محیطی (EIA) پروژه کانال استانبول را تصویب کرد. هزینه. رجب طیب اردوغان رئیس‌جمهور ترکیه و مقامات شهرداری کلانشهر استانبول اظهار داشتند که برای ساخت کانال استانبول ۷۵ میلیارد
داشتند که برای ساخت کانال استانبول ۷۵ میلیارد لیر معادل ۱۱ میلیارد یورو هزینه خواهد شد. دولت مرکزی یک مدل ساخت، بهره‌برداری و واگذاری را به عنوان اولویت اصلی خود ارائه داده‌است، اما در صورت نیاز از بودجه ملی خود استفاده خواهد کرد. تقریباً ۸–۱۰ هزار نفر در مرحله ساخت پروژه استخدام می‌شوند، در حالی که ۵۰۰–۸۰۰ در مرحله عملیاتی اشتغال دارند. انتقادات. برخی از منتقدان اظهار داشتند که ترکیه قصد دارد پیمان مونترو را در مورد رژیم تنگه‌ها دور بزند، تا به استقلال بیشتری نسبت به عبور کشتی‌های نظامی (که تعداد، تناژ و
نسبت به عبور کشتی‌های نظامی (که تعداد، تناژ و تسلیحات محدودی دارند) از دریای سیاه به دریای مرمره. در سال ۲۰۱۳، استراتفور بودجه ۱۲ میلیارد دلاری اعلام شده برای ساخت و ساز و تاریخ بهره‌برداری اولیه ۲۰۲۳ را «غیر واقعی برای پروژه ای به این بزرگی» توصیف کرد. دولت شهر استانبول و گروه‌های محلی با این پروژه مخالف هستند زیرا باعث از بین رفتن دریاچه دوروسو می‌شود است که برای یک پنجم آب آشامیدنی شهر استفاده می‌شود و زیرا آنها انتظار دارند که با افزایش جمعیت محلی باعث ازدحام جمعیت شود. این پروژه همچنین به دلیل تخریب
ازدحام جمعیت شود. این پروژه همچنین به دلیل تخریب زمین‌های کشاورزی و جنگلی و مسیر پیاده‌روی و آلودگی بالقوه آب‌های زیرزمینی به نمک و افزایش طغیان مورد انتقاد قرار گرفته‌است. سایر انتقادات زیست‌محیطی شامل تغییرات بالقوه در شوری دریای مرمره است که منجر به بوی سولفید هیدروژن در استانبول می‌شود. ناظران گفتند: طرح شارژ هزینه‌های حمل و نقل به تانکرهای نفت و گاز تا زمانی که عبور و مرور از طریق بوسپورس تضمین شود، غیر واقعی است. همراه با اعضای خانواده سلطنتی قطر، برات آلبایراک، وزیر دارایی ترکیه و داماد رئیس‌جمهور
آلبایراک، وزیر دارایی ترکیه و داماد رئیس‌جمهور اردوغان، املاکی را در این مسیر خریداری کردند، بدین معنی که وی شخصاً از توسعه املاک و مستغلات منتفع بهره‌مند می‌شود. اکرم امام اوغلو، شهردار استانبول، گفت که برای آماده‌سازی استانبول در برابر زلزله و حل مشکلات اقتصادی باید از منابع مالی محدودی استفاده شود و تمام ساختمانهایی که در استانبول دارای خطر زلزله هستند می‌توانند با بودجه کانال استانبول بازسازی شوند. طبق یک نظرسنجی توسط MAK در استانبول، ۸۰٫۴٪ از پاسخ دهندگان مخالف پروژه کانال استانبول بودند، در حالی که
مخالف پروژه کانال استانبول بودند، در حالی که تنها ۷٫۹٪ از آن حمایت کردند. در آوریل ۲۰۲۱، ۱۰ دریادار بازنشسته نیروی دریایی ترکیه به دلیل انتقاد عمومی از پروژه کانال استانبول دستگیر شدند. این دستگیری‌ها یک روز پس از امضای نامه ای سرگشاده از سوی ۱۰۴ نفر از مقامات ارشد پیشین نیروی دریایی ارتش که هشدار می‌دهد کانال پیشنهادی می‌تواند با بی‌اعتبار کردن پیمان مونترو، به امنیت ترکیه آسیب برساند.
هانادالشنوکوش (تلفظ ) یک قله هرمی در حاشیه شمال غربی دهانه آتشفشانی اوریفایوکول در پارک ملی Vatnajökull، ایسلند است. این قله بلندترین نقطه کشور ایسلند است. جغرافیا. یک اندازه‌گیری رسمی که در اوت ۲۰۰۵ انجام شد بلندای کوه را تعیین کرد. در گذشته تعیین شده‌بود. دسترسی به قله. مسیر به سمت بالا یک صعود محبوب از راه یخ‌کافت‌های پر شمار و غالباً پنهان است، به همین دلیل، این کوهنوردی راهنمایان کوهستانی با تجربه را می‌طلبد.
هانده سورال () (زاده ۳ فوریه ۱۹۸۷ در اینه‌گول) بازیگر زن اهل ترکیه است وی خواهر بنسو سورال بازیگر معروف ترک است. زندگی شخصی. هانده یک خواهر و یک برادر دارد: بنسو سورال و بدرخان سورال.
آدونا () رودی در کشور رومانی است. این رودخانه پس از طی مسافت به می‌ریزد. مشخصات. طول این رودخانه است. موقعیت. آدونا در کشور رومانی قرار داشته و از عبور می‌کند.
آپنکه () رودی در کشور آلمان است. این رودخانه پس از طی مسافت به می‌ریزد. مشخصات. طول این رودخانه است. موقعیت. آپنکه در کشور آلمان قرار داشته و از عبور می‌کند.
آگر رودی در اوبراسترایش است؛ این رود از تخلیه آترزی حاصل شده که بین شورفلینگ ام اترزی و سیوالشن ام آترزی و در کنار لامباخ قرار داشته که به تراون می ریزد. آگر از انتهای دوره یخبندان وورم (Würm) سر برآورد، هنگامی که یخچال‌های طبیعی شروع به ذوب شدن کردند.