payamvha/North_RAG huggingface dataset:
فضایی اروپا در حال توسعه هرا است که فضاپیمایی است که در سال ۲۰۲۴ به سوی دیدیموس پرتاب خواهد شد و در سال ۲۰۲۷ (۵ سال پس از برخورد دارت) به آن خواهد رسید، تا یک شناسایی و ارزیابی دقیق بر روی آن انجام دهد. هرا دو تاسواره میلانی CubeSats، و تاسواره جونتاس (Juventas) را با خود حمل خواهد کرد.
تئاتر کاک‌پیت تئاتری در لندن بود که از ۱۶۱۶ تا حدود ۱۶۶۵ فعالیت داشت. این اولین تالاری بود که در نزدیکی دروری لین بنا شده بود. این تئاتر پس از خسارت در ۱۶۱۷، به فینیکس نامگذاری شد. تعریف واژهٔ «Cockpit» (کاک‌پیت) در اینجا با «کابین خلبان» تفاوت دارد. در انگلیسی این واژه از دو واژهٔ «Cock» (خروس) و «Pit» (حفره، گودال) ساخته شده‌است و به مکانی اشاره می‌کند که در آن جنگ خروس‌ها انجام می‌شد. ساختمان اصلی این تئاتر در همچنان مکانی قرار داشت و ساختمانی گرد با سقف بلند با قطری حدود بود که تحت امر هنری هشتم حدود
بلند با قطری حدود بود که تحت امر هنری هشتم حدود ۱۵۳۰–۱۵۳۲ به عنوان بخشی از یک کامپلکس بازی ساخته شده بود. سوابق نشان دهندهٔ یک ترمیم عمده در ۱۵۸۱–۱۵۸۲ و بازسازی در ۱۵۸۹–۱۵۹۰، ۱۶۰۲–۱۶۰۳ و ۱۶۰۸–۱۶۰۹ (دومی تحت نظارت جان بست، «کاک‌مستر» به هنری فردریک شاهزاده ولز پادشاه جیمز اول پسر ارشد و وارث).
تیم ملی فوتبال زنان کلمبیا نماینده فوتبال زنان کلمبیا در ردهٔ ملی است. این تیم زیر نظر فدراسیون فوتبال کلمبیا اداره می‌شود و یکی از اعضای کونمبول است. این تیم همکنون در ردهٔ ۲۵ام فیفا قرار دارد و دوبار موفق به حضور در جام جهانی در سالهای ۲۰۱۱ و ۲۰۱۵ شده‌است. تیم ملی فوتبال زنان کلمبیا یکی از تیمهای ملی است که دارای رده بالای فیفا بیین تیمهای آمریکای جنوبی است و سومین تیم بین تیمهای این قاره در کنار آرژانتین و برزیل است که موفق به حضور در جام جهانی فوتبال زنان و المپیک شده‌است. تیم ملی فوتبال زنان کلمبیا
زنان و المپیک شده‌است. تیم ملی فوتبال زنان کلمبیا نخستین تیم در بین تیمهای اسپانیایی زبان بود که توانست از مرحلهٔ گروهی رقابتهای جام جهانی فوتبال زنان (در سال ۲۰۱۵) به مرحله حذفی یکشانزدهم صعود کند. تیم ملی فوتبال زنان کلمبیا از سال ۱۹۹۸ به بعد در تمامی دوره‌های کوپا آمریکا شرکت داشته‌است و در سالهای ۲۰۱۰ و ۲۰۱۴ نایب قهرمان این رقابتها شده‌است.
خوله بنت منظور، زنی از قبیله فزاریه است که با حسن مجتبی، دومین امام شیعیان امامیه ازدواج کرده‌است. منابع برای او پیش از حسن، همسری به نام محمد بن طلحه را گزارش کرده‌اند که از او صاحب فرزند بوده و پس از آنکه شوهرش در جنگ جمل کشته شده‌است، به عقد حسن مجتبی درامده‌است. از او برای حسن مجتبی دو فرزند با نام‌های حسن مثنی و حسین اثرم یاد کرده‌اند. بیشتر منابع تنها نام حسن را به عنوان فرزند او از حسن مجتبی گزارش می‌کنند. در خصوص چگونگی ازدواج او با حسن مجتبی نیز اختلافی در گزارش‌های منابع دیده می‌شود. سرگذشت. خوله
در گزارش‌های منابع دیده می‌شود. سرگذشت. خوله بنت منظور بن زبان فزازیه، از ، امام دوم شیعیان امامیه است. ابن عساکر در "تاریخ مدینه دمشق"، نام کامل او را خوله بنت منظور بن زبان بن سیار بن عمرو بن جابر بن عقیل بن هلال بن سمی بن مازن بن فزاره بن ذبیان بن بغیض بن ریث بن غطفان دانسته‌است و او را اهل قبیله فزاره گزارش می‌کند. در همین منبع مادرش ملکیه بنت خارجه بن سنان بن ابی حارثه بن نشبه بن غیظ بن مره بن عوف بن سعد بن ذبیان دانسته شده‌است. منابع او را یک ام ولد گزارش کرده‌اند و بدین‌ترتیب، او کنیزی بوده‌است که
گزارش کرده‌اند و بدین‌ترتیب، او کنیزی بوده‌است که حسن مجتبی از او صاحب فرزند شده‌است. برای خوله دو فرزند به نام‌های حسن - ملقب به حسن مثنی- و حسین -ملقب به اثرم- گزارش شده‌است. یکی از فرزندان او در واقعه کربلا، در همراهی با حسین بن علی، دچار زخم شده و از اسیران مجروح کربلا بود. او پیش از حسن مجتبی همسر محمد بن طلحه بوده‌است و از او صاحب فرزندانی به نام‌های قاسم، داود و ام قاسم شده‌است. برای او فرزند دیگری به نام ابراهیم از محمد بن طلحه نیز گزارش شده‌است که خراج‌دار کوفه بوده‌است. در ماجرای ازدواج او با حسن
کوفه بوده‌است. در ماجرای ازدواج او با حسن آورده‌اند که او همسر محمد بن طلحه بود و پس از کشته شدن محمد در جنگ جمل، همسرش خوله به اسارت سپاهیان علی بن ابی‌طالب درآمد. خوله به عنوان کنیز به حسن مجتبی سپرده شد و حسن با او ازدواج کرد؛ چندی بعد پدر خوله به نزد حسن آمده و دخترش را مطالبه کرد و حسن مجتبی با درخواست او موافقت کرده و خوله را به او سپرد. در میانه راه خوله، پدرش را بابت ممانعت او از رسیدن به نوه پیامبر اسلام شماتت کرد و پدرش به او توصیه کرد که اگر خواستنی باشد، به دنبالش خواهند آمد. چندی نگذشت تا حسن
باشد، به دنبالش خواهند آمد. چندی نگذشت تا حسن مجتبی به همراه حسین بن علی و عبدالله بن جعفر، به نزد طلحه آمدند و از او خوله را طلب کردند و پدر خوله با ازدواج حسن و خوله اعلان رضایت کرد.
حسینیه سوهانک، یکی از حسینیه‌های قدیمی تهران است که قدمت آن به دوران صفوی باز می‌گردد. متراژ حدودی این حسینیه ۱۰۰۰ متر مربع تخمین زده شده‌است و بنای آن به سال ۱۳۴۰ تا ۱۳۴۵ مجددا تجدید بنا شده‌است. پیشنیه و موقعیت. حسینیه سوهانک، حسینیه‌ای قدیمی واقع در منطقه سوهانک تهران، واقع در خیابان سلمان، کوچه سپاهی، کوچه بهار است. به باور اهالی منطقه، پیشینه این حسینیه به دوران صفویه باز می‌گردد. بنای این حسینیه از خشت و گل بوده‌است و سقف آن از جنس چادر گزارش شده‌است. بعدها سقفی به شکل شیروانی جایگزین سقف قدیمی چادری
بعدها سقفی به شکل شیروانی جایگزین سقف قدیمی چادری شده‌است. این حسینیه به سبک تکیه نیاوران بنا شده‌است و دارای چندین طاق‌نما می‌باشد. بنای این حسینیه بین سال‌های ۱۳۴۰ تا ۱۳۴۵ هجری شمسی به طور کامل از بین رفت و مجددا توسط خیران محله سوهانک، مجدد تجدید بنا شد. بر اساس گزارش "دانشنامه تهران"، در تاریخ ۱۳۸۹ ه.ش این حسینیه دارای زیربنایی به مساحت حدودی ۱۰۰۰ متر مربع می‌باشد که در دو طبقه ساخته شده‌است. این حسینی دارای گنبدی نقره‌ای رنگ و نمایی زیباست. این حسینیه به جهت قرار گرفتن در بلندی، از تمامی زوایای منطقه
به جهت قرار گرفتن در بلندی، از تمامی زوایای منطقه قابل مشاهده است. برای زیبایی حسینیه، فضای داخلی و گنبد حسینیه سوهانک، کاشی‌کاری شده‌است. حسینیه از جهت برگزاری مراسمات مذهبی خصوصا در ایام عزاداری در محرم و صفر، فعال می‌باشد. آشپزخانه این مجموعه به متراژ حدودی ۳۰۰ متر مربع است که بنابر گزارش‌ها در روز عاشورا در چندین نوبت، پذیرای پنج هزار مهمان می‌باشد. این حسینیه دارای دو ورودی است که ورودی اصلی آن نبش کوچه بهار و ورودی دوم، در کوچه حسینیه واقع شده‌است و تنها در روزای پر ازدحام برای تردد مهمانان باز خواهد
در روزای پر ازدحام برای تردد مهمانان باز خواهد شد. در داخل این حسینینه، مکانی به عنوان نمایشگاه اشیاء قدیمی تهیه شده‌است که اقلامی همچون کلاه‌خود، گرز و شمشیر در آن نگهداری می‌شود این وسایل پیشتر در مراسمات تعزیه خوانی مورد استفاده قرار می‌گرفته‌است. این حسینه هر ساله در منطقه، مراسم تعزی خوانی برگزار می‌کند و پنج‌شنب شب‌های هر هفته، مراسمات مذهبی ثابت دارد. برگزاری نماز جماعت از جمله فعالیت‌های این حسینیه است.
میرزا حیدرعلی ثُرَیّا تِهْرانی، از شاعران ایرانی عهد قاجار است ک به ثریا و مجد متخلص بوده‌است. از او با لقب مجدالادبا یاد می‌شده‌است. او در دربار قاجاری، مدتی را به تعلیم زنان از جمله دختر ناصرالدین شاه گذرانده‌است. تاریخ ولادت او را ۱۲۵۰ و تاریخ درگذشت او را ۱۳۱۸ شمسی گزارش کرده‌اند. از وی آثاری چند گزارش شده‌است. سرنوشت. میرزا حیدرعلی ثریا تهرانی، از شاعران و ادیبان و خوشنویسان در عصر ناصرالدین شاه قاجار بوداست که به ثریا متخلص بود و به مجدالادبا لقب داشت. گاهی اوقات را مجد نیز تخلص می‌داد. وی به سال ۱۲۵۰
گاهی اوقات را مجد نیز تخلص می‌داد. وی به سال ۱۲۵۰ هجری شمسی به دنیا آمداست. محل ولادتش را کرمانشاه گزارش کرده‌اند. وی تحصیلاتش را در کرمانشاه آغاز کرده و در همان‌جا نیز به پایان رسانید. پس از فارغ‌التحصیلی به تهران مراجعت کرد و نزد سید صادق طباطبایی، به اشتغال پرداخت. احتمالاً شغل او در این دوران، محرری احکام شرعی بوده‌است. او توانست به دربار قاجار راه پیدا کند و مدت معلمی بانوان حرم به ویژه فرح السلطنه - یکی از دختران ناصرالدین شاه - را عهده‌دار گردد. او سرانجام به سال ۱۳۱۸ هجری شمسی در تهران درگذشت.
او سرانجام به سال ۱۳۱۸ هجری شمسی در تهران درگذشت. فعالیت شاعرانه. ثریا تهرانی، در دوران حیات خویش، با شاعران و سخنوران همزمان خویش، مناظره و مطالیبه بسیار داشت. در دوران او، شاعر دیگری به نام محمدحسین تهرانی بود که تخلص خود را ثریا انتخاب کرده بود؛ در همین موضوع حیدرعلی و محمدحسین تهرانی، مشاجراتی داشته‌اند که متنی از آن گزارش شده‌است. آثار. برای وی آثاری چند گزارش شده‌است، کتاب "خیرالکلام فی مدائح الکرام"، در مدح ائمه شیعیان امامی از جمله آثار اوست. او ماده تاریخ‌هایی نیز دربارهٔ عالمان دوره ناصری دارد و
تاریخ‌هایی نیز دربارهٔ عالمان دوره ناصری دارد و دیوان اشعاری از او به سال ۱۳۱۲ و ۱۳۲۸ ه‍.ش به چاپ رسیده‌است. او همچنین دیباچه‌ای بر "دیوان محیط قمی" دارد و دیباچه دیگری بر "افتخارنامه حیدری" نوشته‌است. از او دو دیباچه دیگر بر کتاب‌های "حقایق المناقب و اشارات الحسینیه" از عنقا طالقانی و همین‌طور "مثنوی مولوی" گزارش شده‌است. اثر او در زمینه خوشنویسی، "الغدیریه" است.
پل گئورگ ادلر فون رننکمپف ( ; - ۱ آوریل ۱۹۱۸)، در انگلیسی معروف به Paul von Rennenkampf، نجیب‌زاده آلمانی اهل بالتیک، دولتمرد و ژنرال ارتش امپراتوری روسیه بود که در خط ابتدایی جبهه شرقی فرماندهی ارتش اول روسیه در حمله به پروس شرقی در جنگ جهانی اول را بر عهده داشت. وی همچنین به عنوان آخرین فرمانده منطقه نظامی ویلنا خدمت کرد. رننکمپف به عنوان یک فرمانده سواره نظام تأثیرگذار در دوران شورش مشت‌زن‌ها و جنگ روسیه و ژاپن شهرت یافت. وی همچنین، گروهی که وظیفه سرکوب جمهوری چیتا را طی انقلاب ۱۹۰۵ روسیه بر عهده داشت،
جمهوری چیتا را طی انقلاب ۱۹۰۵ روسیه بر عهده داشت، رهبری کرد که این امر باعث ارتقا بیشتر وی شد. با آغاز جنگ جهانی اول رننکمپف فرمانده ناحیه نظامی ویلنا بود که از نیروهایش برای تشکیل ارتش اول روسیه که تحت فرماندهی وی درآمده بود، استفاده شد. او ارتش اول روسیه را در حمله به پروس شرقی هدایت کرد و در اواخر اوت ۱۹۱۴ پیروزی زودهنگامی را در گومبینن بدست آورد، اما پس از شکست در تاننبرگ، دریاچه‌های ماسورین و وچ از فرماندهی برکنار شد، اگرچه بعدها با توجه به تحقیق رسمی انجام شده، از اتهام اشتباه انجام شده در شکست ارتش
انجام شده، از اتهام اشتباه انجام شده در شکست ارتش روسیه در نبرد وچ بی گناه شناخته شد. رننکمپف در جریان ترور سرخ در سال ۱۹۱۸ توسط بلشویک‌ها در تاگانروگ مورد اصابت گلوله قرار گرفته و به قتل رسید. جنگ جهانی اول. در آغاز جنگ جهانی اول، رننکمپف تحت فرماندهی کل قوای روسیه ژنرال یاکوف ژیلینسکی، به عنوان فرمانده ارتش اول روسیه در جبهه شمال غربی منصوب شد. در ۷ آگوست ۱۹۱۴، رننکمپف و نیروهایش از شرق وارد پروس شرقی شدند. هنگامی که ارتش هشتم آلمان، به دستور ژنرال ماکسیمیلیان فون پریتویتس، عقب‌نشینی نمود؛ شکافی بین ارتش
فون پریتویتس، عقب‌نشینی نمود؛ شکافی بین ارتش روسیه ایجاد شد. با بهره‌گیری از این امر، لشکر اول سلطنتی آلمان، به فرماندهی ژنرال هرمان فون فرانسوا، در نبرد استالوپنن با انجام ضدحمله در جبهه شرقی جنگ را آغاز کرد. اگرچه این یک پیروزی برای آلمان‌ها بود، اما بمباران توپخانه روسیه حملات آلمان را متوقف کرد و باعث شد ژنرال فرانسوا به شهر گومبینن عقب‌نشینی کند. پس از این اتفاق، رننکمپف به پیشروی خود ادامه داد و ارتش هشتم آلمان را که تحت فرماندهی ژنرال پریتویتس بود در نبرد گومبنن شکست داد. اما به دلیل ارزیابی نادرستی
نبرد گومبنن شکست داد. اما به دلیل ارزیابی نادرستی که بعدها توسط ژنرال ژیلینسکی انجام شد، پیروزی در گومبینن ارزش خود را از دست داد. پس از نبرد گومبینن، ژنرال ژلینسکی به رننکمپف دستور داد تا حمله ای علیه قلب پروس شرقی، کونیگسببرگ را آغاز کند، اما ارتش وی به دلیل اشتباهی که ژنرال ژیلینسکی مرتکب شد، نتوانست به ارتش دوم روسیه که تحت فرماندهی ژنرال الکساندر سامسنوف بود؛ بپیوندد. در نتیجه، ارتش هشتم آلمان تحت فرماندهی جدید، ژنرال (بعدها فیلد مارشال) پاول فون هیندنبورگ، با شکاف ایجاد شده بین دو ارتش اول و دوم
با شکاف ایجاد شده بین دو ارتش اول و دوم روسیه، ارتش دوم را در حوالی آلنشتاین (طی نبرد تاننبرگ) محاصره و تقریباً نابود کرد. هنگامی که ژنرال سامسنوف ناامید درخواست‌های خود را برای کمک ارسال کرد، رننکمپف به جای اینکه بلافاصله پاسخ دهد و برای کمک به سامسنوف به سمت جنوب حرکت کند، تقریباً به‌طور کامل درخواست کمک را نادیده گرفت، و سرانجام در حالی او و افرادش بسیار کندتر از آنچه که انتظار می‌رفت حرکت به سمت جنوب را آغاز نمودند (احتمالاً به دلیل رقابت شخصی بین رننکمپف و سامسنوف) که کمک به ارتش دوم دیگر دیر شده بود.
و سامسنوف) که کمک به ارتش دوم دیگر دیر شده بود. این یکی از دلایل اصلی شکست ارتش دوم روسیه در نبرد تاننبرگ بود. پس از این نبرد، ژنرال سامسنوف به دلیل سرافکندگی ناشی از شکست، دست به خودکشی زد. پس از نابودی ارتش دوم روسیه در نبرد تاننبرگ، ارتش تحت فرماندهی رننکمپ در استحکامات دفاعی دیما، لاوا و منطقه دریاچه‌ای ماسوریان مستقر شد. در ۷ سپتامبر، اولین نبرد دریاچه‌های ماسوریان آغاز شد، در حالی که آلمان‌ها با یک گروهان قدرتمند به جناح چپ ارتش یکم روسیه حمله کردند، ژنرال ژیلینسکی قول داد که از رننکمپف حمایت کرده و
ژنرال ژیلینسکی قول داد که از رننکمپف حمایت کرده و تجهیزات و آذوقه مورد نیاز ارتش او را فراهم کند. در نتیجه، ارتش یکم مجبور شد با عجله عقب‌نشینی کند. سپاه دوم ارتش به رهبری ژنرال ولادیمیر اسلیوسارنکو مقاومت ناامیدانه‌ای انجام داد، و خود رننکمپف نیز که همه سواران، اندوخته‌ها و نیروها را که همه از جناح راست به جناح چپ سپاه بیستم ارتش منتقل کرد تا از محاصره روس‌ها توسط ژنرال هیندنبورگ جلوگیری کند. در ۱۵ سپتامبر، او ماهرانه افراد خود را از محاصره بیرون کشید و پشت منطقه نِمان عقب‌نشینی کرد و تمام نیروهای
و پشت منطقه نِمان عقب‌نشینی کرد و تمام نیروهای باقیمانده خود را نجات داد. پس از این ناکامی، علی‌رغم تمام تلاشی ژنرال ژیلینسکی برای مقصر نشان دادن رننکمپف در این شکست، ژیلینسکی برکنار شد و ژنرال نیکولای روزسکی جایگزین وی شد. در اواسط ماه نوامبر در وچ، به دلیل بلاتکلیفی و اشتباهات روزسکی، ارتش یکم نتوانست مانع از فرار نیروهای ذخیره XXV ژنرال راینهارد فون شفر بویدل از محاصره شود. پس از این اتفاق درگیری شدیدی بین رننکمپف و روزسکی درگرفت و رننکمپف از دفتر فرماندهی اخراج شد. اقدامات وی در طول نبرد موضوع کمیسیون
اخراج شد. اقدامات وی در طول نبرد موضوع کمیسیون ویژه ای تحت فرماندهی ژنرال پیتر فون بارانف قرار گرفت، وی حتی به دلیل داشتن نژاد آلمانی به جرم خیانت محاکمه شد و در اوایل اکتبر ۱۹۱۵ با لباس رسمی و مستمری اخراج شد. پس از آن، وی در پتروگراد ماند و تا زمان کودتای بلشویکی در کنار همسرش ورا دوران بازنشستگی خود را گذراند با این حال، زندگی او در دوران بازنشستگی بسیار ناراحت‌کننده بود، زیرا علی‌رغم این که او به دروغ به خیانت متهم شده بود، در سراسر روسیه در همه خیابان‌ها و مکان‌های عمومی، مردم به او توهین می‌کردند.
و مکان‌های عمومی، مردم به او توهین می‌کردند. حتی آلمانی‌های بالتیک نیز او را به خیانت متهم کردند، به گفته ورا، آلمانی‌های بالتیک او را «میهن‌پرست روس» و «روس دوست مخوف» می‌نامیدند. همه این وقایع رننکمپ را به یک رنج عمیق دچار کرد. انقلاب فوریه. رننکمپف بلافاصله پس از انقلاب فوریه دستگیر شد، زیرا بسیاری از انقلابیون نقش او را در سرکوب جمهوری چیتا در سال ۱۹۰۵ به یاد داشتند. وی سپس توسط کمیسیون تحقیقات فوق‌العاده جمهوری روسیه مورد بازجویی قرار گرفت، هرچند او به هیچ جرمی متهم نبود. انقلاب اکتبر و مرگ. رننکمپف
هیچ جرمی متهم نبود. انقلاب اکتبر و مرگ. رننکمپف پس از انقلاب اکتبر دوباره دستگیر شد و مانند بسیاری دیگر از مقامات روسیه تزاری در قلعه پیتر و پل زندانی شد. وی پس از مدت کوتاهی به دلیل وخامت حال آزاد شد. پس از آن، او به همراه چند ژنرال تزاری دیگر به جنوب به تاگانروگ، زادگاه همسرش رفت و تحت عنوان تاجری به نام اسموکونیکف زندگی کرد. پس از تصرف شهر توسط ارتش سرخ، رننکمپف با لباس مبدل و با استفاده از یک اسم یونانی به نام مندوساکیس ناپدید شد، اما توسط ارتش سرخ ردیابی و شناسایی شد، پس از دستگیری، به دستور فرمانده
و شناسایی شد، پس از دستگیری، به دستور فرمانده کل ارتش سرخ ولادمیر آنتونف افسینکو به مقر بلشویک‌ها برده شد. پس از ورود، به او که ژنرال سابق ارتش امپراتوری روسیه تزاری بود، علاوه بر نادیده گرفته شدن حکم اعدام، فرماندهی در ارتش سرخ پیشنهاد شد. رننکمپف با رد این پیشنهاد، از پیوستن به بلشویک‌ها و خیانت به سرزمین مادری خودداری کرد و گفت: من پیر هستم. چیزی از زندگی من نمانده و برای نجات جانم برخلاف اصولی که دارم عمل نکرده و دست به خیانت نمی‌زنم. به من ارتشی مسلح بدهید و من در برابر آلمان‌ها خواهم جنگید اما شما
بدهید و من در برابر آلمان‌ها خواهم جنگید اما شما ارتشی ندارید. رهبری آنچه شما ارتش می‌نامید کشاندن مردم به جنگ و در نتیجه سلاخی و کشتار آن‌هاست. من چنین مسئولیتی را بر عهده نخواهم گرفت. در آن زمان، آلمان‌ها هم مانند لژیون چکسلواکی و ارتش سفید آنتون دنیکین در حال پیشروی به سمت تاگانروگ بودند. در نتیجه، رننکمپف به نزدیکی خطوط راه‌آهن که از ایستگاه مارتسوو به بالتیک حرکت می‌کرد، برده شد. در بدو ورود، رننکمپف مجبور شد قبر خود را حفر کند و قبل از اصابت گلوله به شقیقه‌اش با چاقو مجروح شد.
گیسا بایبوردی (زاده ۱۲ شهریور ۱۳۸۰- تهران) عضو تیم ملی تیراندازی با کمان ایران است. او در رشتهٔ کامپوند فعالیت می‌کند. او که از سن ۱۰ سالگی تیروکمان را شروع کرد، توانست از ۱۳ سالگی به تیم ملی دعوت شود و عناوین متعددی را به‌دست‌آورد. در سال ۲۰۱۵ او نخستین مدال جهانی تیروکمان ایران در رده سنی نوجوانان را کسب کرد. از افتخارات دیگر او می‌توان به کسب مدال برنز کامپوند تیمی در مسابقات قهرمانی آسیا ۲۰۱۷، و مدال نقره کامپوند تیمی ومدال برنز کامپوند میکس تیمی مسابقات قهرمانی آسیا ۲۰۲۱ اشاره کرد.
شورش خوست (به )، که بنام قیام ۱۹۲۴ منگل، سرکشی خوست یا سرکشی منگل نیز یاد می‌گردد، قیامی بود بر علیه اصلاحات شاه امان‌الله خان در جهت غربی‌سازی و مدرن‌سازی افغانستان. این قیام در ولایت جنوبی افغانستان آغاز گردیده و از مارس ۱۹۲۴ میلادی تا ژانویه ۱۹۲۵ میلادی ادامه یافت. نخست قبیله منگل جنگ را آغاز نمودند و سپس قبیله‌های سلیمان‌خیل، علی‌خیل، زازی، زدران و احمدزی به آن‌ها پیوستند. بعد از کشته شدن در حدود ۱۴٬۰۰۰ افغان، این قیام بالاخره در جنوری ۱۹۲۵ سرکوب گردید. این نخستین جنگی بود که قوای هوائی افغان در آن
این نخستین جنگی بود که قوای هوائی افغان در آن اشتراک کردند. زمینه. شهر خوست قبل از ۱۹۴۲ دو بار شورش کرده بود: شورش اولی در سال‌های ۱۸۵۶ تا ۱۸۵۷ رخ داد و در این شورش قبیله‌های خوست‌وال و وزیری علیه حکومت دوست‌محمدخان مبارزه کردند. شورش دومی در ۱۹۱۲ میلادی به وقوع پیوست و در این شورش قبیله‌های منگل، زدران و غلجایی در مقابل «غارت‌گری و زورگویی» حاکم محلی مبارزه نمودند و جهان داد خان با حکومت حبیب‌الله خان به مخالفت برخاست. عواملی فراوانی در عقب شورش ۱۹۲۴ نهفته بود، شامل اصلاحات غرب‌گرایانه از سوی شاه
نهفته بود، شامل اصلاحات غرب‌گرایانه از سوی شاه افغانستان امان‌الله خان، وی قانونی را تحت عنوان «نظام‌نامه» در ۱۹۲۳ میلادی ترویج نمود که در آن آزادی بیشتری به زنان داده شد و به دولت این اجازه را داد تا برخی مسائل دیگر که به عنوان مشکلات خانوادگی پنداشته می‌شد و پیش از آن از سوی بزرگان دینی حل می‌گردید را تنظیم نماید، قانونی جدید تصویب شد که در آن رفت و آمد قبیله‌های شرقی به اطراف خط دیورند محدود می‌گردید وضع محدودیت‌ها برای داشتن چند زن به‌طور هم‌زمان، لغو ازدواج زیر سن، وضع مالیات بر دارایی، اعمال
لغو ازدواج زیر سن، وضع مالیات بر دارایی، اعمال «گستاخانه، بی‌باکانه و فریب‌کارانه» ولسوال‌ها، حاکمان و افسران نظامی، رشوه خواری وزراء، قضات و مأمورین، نادیده گرفتن التماس‌های «نیازمندان»، افزایش مالیات گمرکی، خدمت اجباری عسکری و سایر مقرراتی که به هدف «اختتام بخشیدن به درگیری و خشونت» وضع شده بودند. آن‌گونه که تاریخ‌نگار معاصر افغانستان فیض محمد کاتب بیان می‌کند، علت مستقیم این شورش در نزاعی نهفته بود که یک مرد از قبیله منگل ادعا نمود با زنی از دوران کودکی نامزد است. برخی دشمنان این مرد به نزد والی ولایت
نامزد است. برخی دشمنان این مرد به نزد والی ولایت شرقی بنام امرالدین و قاضی حکومت عبدالله که مشهور به "ملای لنگ" یا "پیر لنگ" بود رفتند و با ادعای آن مرد مخالفت نمودند. امرالدین با دریافت رضایت نامزد ادعای این مرد را باطل دانست، با این حال، ملا عبدالله که رشوه دریافت کرده بود بیان کرد که این خانم هنوز نامزد وی است و شکایت نمود که باطل کردن این ادعا شریعت را نقض می‌کند، اما شکایت وی نادیده گرفته شد و این کار ملا را تحریک کرد تا شورش را راه اندازد. قیام. قیام آغاز می‌شود. شهر خوست، که از خزان ۱۹۲۳ میلادی
آغاز می‌شود. شهر خوست، که از خزان ۱۹۲۳ میلادی اعتراض‌های در آن جریان داشت، در اواسط مارس ۱۹۲۴ میلادی شاهد یک شورش باز علیه حکومت بود که توسط ملا عبدالله رهبری می‌گردید. ملا عبدالله با روی‌آوردن به ننگ پشتونی، تحریک‌ها و وعده بهشت به مؤمنین باورمند موفق شد تا تمامی قبیله‌های ولایت جنوبی را علیه حکومت به قیام وادارد. حکومت در اوایل، این قیام را خیلی جدی نمی‌گرفت اما تا اواخر مارس ۱۹۲۴ حکومت در نهایت به جدیت اوضاع پی‌برد. تا اواسط ماه آپریل تقریباً تمامی باشنده‌گان ولایت جنوبی به شورش ملحق شدند. در جریان
ولایت جنوبی به شورش ملحق شدند. در جریان همین‌ماه، نیروهای وفادار به شاه امان‌الله توانستند شورشیان را مغلوب سازند، اما نتوانستند آن‌ها را منهدم نمایند. سپس قبیله‌های علی خیل و سلیمان‌خیل به این شورش ملحق شدند. شورشیان در ۲۲ آپریل توانستند، موفقیت یک ارتش دولتی را کمین بزنند و تلفات سنگینی به آن‌ها وارد کنند، اما خود نیز ۲۰ کشته به‌جا گذاشتند. جنگی بی نتیجهٔ دیگری که در ۲۷ آپریل میان شورشی‌ها و حکومت صورت گرفت منتج به ۶۰ نفر تلفات از جانب شورشیان و ۷ کشته و ۲۷ مجروح از جانب دولت گردید. حکومت افغان پس از
و ۲۷ مجروح از جانب دولت گردید. حکومت افغان پس از گسترش شورش یک هیئت حکومتی به قبیله‌ها فرستاد تا استدلال نمایند که اصلاحات امان‌الله خان در تناقض با اوامر شریعت نیست، اما این مذاکرات نیز بی‌ثمر پایان یافت. جنگ دیگری میان حکومت و شورشیان رخ داد که حکومت ادعا نمود در این جنگ ۱۱۷ شورشی کشته و ۳۶۵ تن آن‌ها مجروح گردیده و از جانب حکومت تنها ۱۷ تن کشته و ۲۷ نفر زخمی شده‌است، هرچند این آمار از سوی ناظرین بیرونی غیرقابل اعتماد گفته شد. لویه جرگه. در اوج این شورش، شاه امان‌الله یک گردهمآیی با مشارکت حدوداً ۱۰۰۰ نفر
امان‌الله یک گردهمآیی با مشارکت حدوداً ۱۰۰۰ نفر از بزرگان قبیله و علماء که بنام "لویه جرگه" یاد می‌شود را تدویر کرد، به این امید که این جرگه به سیاست‌های وی مشروعیت بخشیده و ادعاهای مذهبی ملا را خاموش سازد. آنچه باعث تعجب وی شد این بود که اکثریت علماء که در لویه جرگه اشتراک کرده بودند تقاضا نمودند تا این پالیسی‌ها ابطال گردد، که در نهایت شاه امان‌الله از روی مجبوریت برخی پالیسی‌های خود را ابطال کرد و مذاکرات را در اوایل جون آغاز نمود. گفت‌گوهای صلح در ۲۰ جون از هم پاشید و جنگ چهار روز بعد از سرگرفته شد.
جون از هم پاشید و جنگ چهار روز بعد از سرگرفته شد. ظهور عبدالکریم. عبدالکریم که پسر شاه قبلی افغانستان بود و در ۱۸۷۹ مجبور به تبعید شده بود در ماه جولای از مرز راج بریتانیا وارد افغانستان شد تا رهبری گروه شورشی را در دست گرفته و به تخت پادشاهی افغانستان برسد. قبایل شورشی تا اواخر آن ماه توانسته بودند خط ارتباطی میان کابل و گردیز را قطع نموده و تا انتهای جنوبی دره لوگر پیشروی نمایند. ملا عبدالله در این زمان صرفاً نقش مشاور را داشته و رهبری شورش را عبدالکریم به عهده گرفته بود. جنگی که در ۱۳ جولای رخ داد باعث
عهده گرفته بود. جنگی که در ۱۳ جولای رخ داد باعث کشته شدن ۲۵۰ نظامی ارتش شاهی گردید. در ۲ آگوست یک نیروی کوچک دولتی شکست داده شده و مدت کوتاهی بعد از آن یک نیروی بزرگ‌تر نابود گردید. حبیب‌الله کلکانی که شاه بعدی افغانستان بود نیز در این جنگ مبارزه کرد. وی در این زمان در ارتش شاهی «قطعه نمونه» با افتخار خدمت می‌کرد. با این وجود، وی در یک‌وقت نامعلوم قطعه عسکری خود را ترک کرد و پس از کارکردن در پشاور به پاراچنار (در مرز افغانستان) رفت، که وی در آن‌جا دست‌گیر شده و به یازده ماه زندان محکوم شد. علی احمد خان،
شده و به یازده ماه زندان محکوم شد. علی احمد خان، کسی که قبلاً در مذاکرات بحث‌انگیز پیمان ۱۹۱۹ افغانستان و انگلیس که به جنگ سوم افغان و انگلیس پایان بخشید نقش رهبری را داشت، قبایل خوگیانی و شینواری را صف آرایی نمود تا بتواند شورش را سرکوب کند. شورش تا خزان ۱۹۲۴ به اوج خود رسیده بود. پایان قیام. شاه امان‌الله در ۱۱ آگوست ۱۹۲۴ بر علیه شورشی‌ها جنگ مقدس اعلام کرد. نیروی‌های شورشی در ۲۵ آگوست توانستند به کلنگار حمله موفقیت‌آمیزی نموده و ۲ گردان نیروهای دولتی را نابود سازند. جنگ‌های سنگینی هم‌چنین از ۲۳ تا ۲۶
نابود سازند. جنگ‌های سنگینی هم‌چنین از ۲۳ تا ۲۶ آگوست در ولایات جنوبی رخ داد و چهار روز بعد ۱۵۰۰ نیرو تحت فرماندهی میر ضمیر خان به دولت تسلیم شدند. نیروی ضمیر خان در ۱۶–۱۷ سپتمبر موفق شدند شورشی‌ها را به‌طور سنگینی شکست دهند و با متقبل شدن ۱۰۰ کشته از طرف خود ۴۰۰ تا ۵۰۰ شورشی را از بین ببرند. این شکست قبیله احمدزایی را واداشت تا از شورش دست بردارد. نیروهای دولتی در ۱۸ تا ۲۱ سپتامبر با ۳۰۰۰ نیروی شورشی که متشکل از قبایل سلیمان‌خیل، منگل و زدران بود وارد جنگ شد. شورشی‌ها در ماه اکتوبر توانستند یک گروه نظامی
شد. شورشی‌ها در ماه اکتوبر توانستند یک گروه نظامی افغان که اعزام شده بودند را از بین ببرند و ظاهراً معلوم می‌شد که شورشی‌ها به سمت کابل در حرکت هستند. یک حمله ناگهانی در ۹–۱۰ نوامبر از سوی نیروی شورشی که بالغ به ۵۰۰ تا ۶۰۰ نفر بود باعث ۵۰ تا ۶۰ نفر تلفات در نیروهای دولتی شد. در نهایت این شورش به تاریخ ۳۰ ژانویه ۱۹۲۵ با زندانی و اعدام ۴۰ رهبر شورشی سرکوب گردید. عبدالکریم از دستگیری فرا نموده و به راج بریتانیا گریخت. تام لانسفورد علت شکست شورشی‌ها را در پیشرفته بودن تجهیزات و آموزش نظامی ارتش شاهی می‌داند.
بودن تجهیزات و آموزش نظامی ارتش شاهی می‌داند. اما لوئی دوپری علت شکست شورشی‌ها را در فروش ۲ فروند هواپیمای جنگ جهانی اول از سوی بریتانیا به افغانستان می‌داند و می‌گوید که این هوا پیماها «تأثیرات سودمندی بر نیروهای قبایلی داشتند، چون هر زمان که نیروهای شورشی بیرون می‌شدند مورد بمباران و شلیک‌های مسلسل هوا پیما قرار می‌گرفتند». پیامدها. در طول مدتی که این شورش ادامه داشت و به گفته فیض‌محمد کاتب شورشی که «به بسیار سختی» سرکوب گردید، ۱۴٬۰۰۰ نفر هلاک شد و دولت افغانستان ۵ میلیون یورو از عایدات دولتی خود را از
افغانستان ۵ میلیون یورو از عایدات دولتی خود را از دست داد. هرچند شورشی ناموفق بود، اما توانست چندین اصلاحات شاه را تا ۱۹۲۸ به تأخیر اندازد. متعاقب شکست شورش خوست، قیام‌های دیگری از جانب قوم منگل آغاز شد. ۱۵۱۵ مرد اعدام شدند، ۶۰۰ زن در روی زمین به کابل کشانده شدند و ۳۰۰۰ خانه سوزانده شده و به زمین هم‌وار گردید. بنای یادبود خوست برای تجلیل از «ظفر دانش بر جهل» در چوک مرکزی کابل ساخته شد. از نظر وسیم راجا، «شورش خوست از دو جهت مهم بود. اول این‌که این شورش ضعف ارتش دولتی افغان را برملا ساخت و نشان داد که این
ارتش دولتی افغان را برملا ساخت و نشان داد که این ارتش آموزش اندک دیده بودند، معاش بسیار پایین داشتند و غمگین‌آور این‌که امکانات صحی نداشتند. دوم این‌که، نارضایتی فزایندهٔ در میان افسران پیرتر که جای آن‌ها را مردان جوان تحصیل یافته در اروپا گرفته بود، وجود داشت. این‌ها عمیقاً بیان‌گر این حقیقت است که برنامه‌های گوناگون مدرن‌سازی منابع مالی نحیف شاه را خالی کرده بود تا بتواند هزینه‌های ارتش را تأمین کند. این شورش باعث شروع چند پارچگی و تضعیف حکومت‌داری در کشور، به‌ویژه در ولایات شده و روند توسعه غیر منظم در