payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آلن لِوونی مارگاریان (؛ ؛ – ) سرباز وظیفه ارمنی که در ارتش تدافعی جمهوری آرتساخ خدمت می‌کرد. زندگی‌نامه. وی در ۱۱ فوریهٔ ۱۹۹۹ در ایروان به دنیا آمد و با مدرک کارشناسی در رشته فیلم‌سازی از دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان فارغ‌التحصیل گشت. مارگاریان در مرکز نوآورانه فناوری‌های تومو تدریس می‌کرد. وی در ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۰ در جریان جنگ ناگورنو قره‌باغ در سن ۲۱ سالگی در ماداغیس در حمله پهپادی کشته شد و در روز ۱۱ اکتبر ۲۰۲۰ در گورستان نظامی یرابلور به خاک سپرده شد. با فرمان آرائیک هاروتیونیان
به خاک سپرده شد. با فرمان آرائیک هاروتیونیان رئیس‌جمهور جمهوری آرتساخ در سال ۲۰۲۱ پس از مرگ وی نشان نظامی قهرمان آرتساخ و مدال عقاب طلایی به وی اعطا شد. در روز ۸ مه ۲۰۲۱ آئین روزنمایی از کتابی درباره آلن مارگاریان تحت عنوان آلن تمامی ما () صورت گرفت.
قایق موشک‌انداز نوعی شناور جنگی کوچک و سریع است که به موشک‌های ضدکشتی مجهز است. قایق‌های موشک‌انداز که نسبت به کشتی‌های جنگی دیگر مانند ناوشکن‌ها و ناوچه‌ها کوچک‌تر هستند، در میان کشورهای علاقه‌مند به تشکیل نیروی دریایی با هزینهٔ کمتر، محبوب هستند. این قایق‌ها از نظر مفهومی شبیه قایق‌های اژدرافکن مورد استفاده در جنگ جهانی دوم هستند. در واقع، نخستین قایق‌های موشک‌انداز، قایق‌های پرتاب‌گر اژدر اصلاح‌شده بودند که در آن‌ها لوله‌های اژدرانداز با لوله‌های موشک‌انداز جایگزین شدند. دکترین نظامی استفاده از قایق‌های
جایگزین شدند. دکترین نظامی استفاده از قایق‌های موشک‌انداز، مبتنی بر اصل تحرک بر دفاع و قدرت آتش است. ظهور موشک‌های هدایت‌شوندهٔ مناسب و فناوری‌های تقابل الکترونیکی، این ایده را به‌وجود آورد که اکنون کشتی‌های جنگی می‌توانند به گونه‌ای طراحی شوند که در برابر دشمنان خود مانور داده و خود را در حالی‌که جنگ‌افزارهایی قدرتمند حمل می‌کنند، پنهان کنند. در گذشته، افزایش قدرت توپ‌های نیروی دریایی مستلزم پرتابه‌های بزرگ‌تر بود که به توپ‌های بزرگ‌تر و سنگین‌تر نیاز داشت که به نوبهٔ خود، نیاز به کشتی‌های بزرگ‌تر برای
که به نوبهٔ خود، نیاز به کشتی‌های بزرگ‌تر برای حمل این توپ‌ها و مهمات آن‌ها و جذب لگد قدرتمند آن‌ها داشت. این روند، در نبردناوهای غول‌پیکر جنگ جهانی دوم به اوج خود رسید. حتی زمانی که جنگ جهانی دوم در حال وقوع بود، زیردریایی‌ها و هواپیماها، به‌ویژه آن‌هایی که از ناوهای هواپیمابر پرتاب می‌شدند، نشان داده بودند که کشتی‌های جنگی بزرگ، چیزی بیش از اهدافی در یک جنگ بزرگ نیستند. ظهور و پیشرفت بمب‌های هدایت‌شونده و سپس موشک‌های ضدکشتی، سودمندی کشتی‌های جنگی بزرگ را کاهش دادند. قایق‌های موشک‌انداز، زمانی که مجهز به
کاهش دادند. قایق‌های موشک‌انداز، زمانی که مجهز به موشک‌های پیشرفتهٔ ضدکشتی هستند، و به‌ویژه هنگامی که به صورت دسته‌جمعی مورد استفاده قرار می‌گیرند، می‌توانند حتی برای بزرگ‌ترین کشتی پایگاه‌ها نیز تهدید قابل‌توجهی باشند و این کار را در بُردهای بسیار بیشتر در مقایسه با اژدرها انجام می‌دهند. طراحی و تاریخچه. قایق‌های موشک‌انداز برای نخستین بار توسط اتحاد جماهیر شوروی در دهه ۱۹۵۰ اختراع و ساخته شدند و این طرح، با «پروژهٔ ۱۸۳آر» شروع شد که به تولید قایق موشک‌انداز کلاس کومار منجر شد. در قایق‌های کلاس کومار، دو
کلاس کومار منجر شد. در قایق‌های کلاس کومار، دو موشک ضدکشتی پی-۱۵ ترمیت (Styx)، در پرتابگرها و یک زوج توپ خودکار ۲۵ میلی‌متری به‌عنوان تسلیحات، بر روی یک بدنهٔ چوبی ۲۵ متری با قابلیت حمل و جابه‌جایی ۶۶٫۵ تن، نصب شد. نصب چهار موتور دیزلی با توان ۴۸۰۰ اسب بخار، حداکثر سرعتی در حدود به قایق‌های موشک‌انداز کلاس کومار داد. استقامت این قایق، محدود به در سرعت بود و این قایق‌ها فقط برای پنج روز در دریا سوخت و ذخیره داشتند. مجموعاً ۱۱۲ شناور کلاس کومار و بیش از ۴۰۰ فروند از قایق موشک‌انداز کلاس اوسا ساخته شد که
فروند از قایق موشک‌انداز کلاس اوسا ساخته شد که تعداد قابل‌توجهی از هر دو نوع، به کشورهای متحد شوروی فروخته شد. قایق‌های کلاس کومار، از آن‌جایی که نسبتاً کوچک بودند و از چوب ساخته شده بودند، سطح مقطع راداری بسیار پایینی داشتند. رادار پیچیده آن‌ها، قایق موشک‌انداز را با بازتاب راداری کمِ خود، قادر می‌ساخت تا کشتی بزرگ‌تر دشمن را پیش از این‌که کشتی از حضور آن آگاه شود، شناسایی کند، موشک‌های خود را شلیک کرده، سرعت گرفته و دور شود. معماران نیروی دریایی شوروی قایق‌های موشک‌انداز را با چنین ویژگی‌هایی طراحی کرده
موشک‌انداز را با چنین ویژگی‌هایی طراحی کرده بودند تا این قایق‌های کوچک، این مزایا را در برابر کشتی‌های بسیار بزرگ‌تر آمریکایی در صورت تلاش برای حمله به سواحل شوروی داشته باشند. این‌گونه قایق‌ها برای عملیات‌های ساحلی با استقامت محدود طراحی شده‌اند. نخستین به‌کارگیری رزمی از قایق‌های موشک‌انداز، توسط نیروی دریایی مصر انجام شد. اندکی پس از جنگ شش‌روزه، در ۲۱ اکتبر ۱۹۶۷ یک قایق کومار مصری، ۴ موشک پی-۲۱ (Styx) به ناوشکن اسرائیلی ایلات شلیک کرد. ۳ مورد از ۴ موشک، به هدف اصابت کردند و ناوشکن ایلات به زیر آب رفت.
به هدف اصابت کردند و ناوشکن ایلات به زیر آب رفت. در این حادثه، ۴۷ خدمهٔ ناوشکن اسرائیلی، جان باخته و بیش از ۱۰۰ نفر از مجموع ۱۹۹ خدمه، مجروح شدند. تولید قایق‌های موشک‌انداز توسط شوروی واکنش ناتو را برانگیخت که این واکنش، پس از غرق شدن ایلات، شدیدتر شد. آلمانی‌ها و فرانسوی‌ها با همکاری هم، قایق موشک‌انداز کلاس La Combattante را ساختند. بدنهٔ این شناور، طولی معادل داشت و با موتورهای دیزلی ام‌تی‌یو، توانی معادل ۱۲٬۰۰۰ اسب بخار، ایجاد می‌کرد. یک بارگیری تسلیحاتی معمولی این قایق، شامل چهار موشک اگزوسه در دو
معمولی این قایق، شامل چهار موشک اگزوسه در دو مجموعه از دو پرتاب‌گر، همراه با توپ‌های خودکار ۷۶ میلی‌متری در جلو و یک جفت توپ ۴۰ میلی‌متری در عقب قایق بود. در مجموع ۶۸ فروند Combattante II به بازار عرضه شد و تولید آن تا ۱۹۷۴ ادامه یافت. این طراحی بلافاصله با پروژهٔ Combattante III ادامه یافت. در این سری، به طول بدنه افزوده شد، اما همان سلاح‌ها ثابت ماندند و تنها دو توپ خودکار ۳۰ میلی‌متری دوقلو، اضافه شدند. ۴۳ دستگاه از این نوع قایق موشک‌انداز تولید شد. چندین کشور دیگر نیز، نسخه‌های داخلی خود را از
شد. چندین کشور دیگر نیز، نسخه‌های داخلی خود را از "Combattante" تولید کردند، مثلاً اسرائیل به تولید انواع ساعر ۳ و ساعر ۴ پرداخت. در طول جنگ هند و پاکستان در سال ۱۹۷۱، اسکادرانی شامل ۲۵ قایق موشک‌انداز نیروی دریایی هند، با قایق‌های موشک‌انداز کلاس ویدیوت، نقش مهمی در حملات ویرانگر هند به کراچی در دسامبر ۱۹۷۱ ایفا کرد. دو عملیات کلیدی که این کشتی‌ها در آن نقش فعال داشتند، عملیات ترایدنت و عملیات پایتون بودند. این حملات هند، نیمی از نیروی دریایی پاکستان و بیشتر ذخایر سوخت نیروی دریایی پاکستان را در مخازن
بیشتر ذخایر سوخت نیروی دریایی پاکستان را در مخازن ذخیره سوخت در بندر را نابود کرد. این موضوع، راه را برای پیروزی قاطع نیروهای مسلح هند هموار کرد. نبرد قایق‌های موشک‌انداز با یکدیگر، برای نخستین بار در تاریخ جنگ‌های دریایی مربوط به نبرد قایق‌های موشک‌انداز "ساعر" ۳ و ۴ اسرائیل (با استفاده از نسخهٔ تولید داخل موشک گابریل) با قایق‌های موشک‌انداز کلاس اوسا و کومار سوریه در طول جنگ یوم کیپور در اکتبر ۱۹۷۳ رخ داد. نخستین مورد از این درگیری‌ها به نبرد لاذقیه معروف شد. در آن نبرد و نبردهای پس از آن، حدود پنجاه
شد. در آن نبرد و نبردهای پس از آن، حدود پنجاه موشک گابریل و تعداد مشابهی موشک استایکس شلیک شد. هفت کشتی سوری غرق شدند اما اسرائیلی‌ها خسارت و تلفاتی نداشتند. در نبرد بوبیان در سال ۱۹۹۱ قایق‌های موشک‌انداز نیروی دریایی عراق، توسط موشک‌های هوابه‌سطح انگلیسی منهدم شدند. مدل‌های جدیدتر قایق‌های موشک‌انداز مانند کلاس جپارد آلمان و کلاس هامینای فنلاند، مجهز به موشک‌های سطح‌به‌هوا و شراره هستند. اندازهٔ قایق‌های موشک‌انداز کنونی افزایش یافته است، به‌طوری که برخی از مدل‌ها در حال حاضر با وزن ۸۰۰ تن، هم‌وزن با یک
از مدل‌ها در حال حاضر با وزن ۸۰۰ تن، هم‌وزن با یک ناوچه سبک هستند. تجهیزات توسعه‌یافتهٔ آن‌ها از جمله یک هلیکوپتر، به آن‌ها توانایی انجام عملیات گسترده‌ای می‌دهد. در آوریل ۱۹۹۶، در طول عملیات خوشه‌های خشم اسرائیل، نیروهای دریایی ارتش اسرائیل از قایق‌های موشک‌انداز ساعر ۴ و ۴٫۵ برای گلوله‌باران سواحل لبنان با توپ ۷۶ میلی‌متری، همراه با حملات هوایی و توپخانه‌ای، بهره بردند. کاربری کنونی. ایران و کره شمالی بیشترین تعداد قایق‌های موشک‌انداز در حال فعالیت را در اختیار دارند. کره شمالی به تنهایی بیش از ۳۰۰ فروند
دارند. کره شمالی به تنهایی بیش از ۳۰۰ فروند از آن‌ها را در اختیار دارد. ایران نیز در حال توسعهٔ «قایق‌های ایجادکنندهٔ ازدحام» برای ایجاد ازدحام و مزاحمت برای کشتی‌های بزرگ‌تر در آب‌های به شدت مورد مناقشه خلیج فارس بوده است. برای مقابله با این تهدید، نیروی دریایی ایالات متحده در حال توسعهٔ یک دکترین دفاعی ضد تهدیدات سطحی موسوم به ASUW Littoral، همراه با کشتی‌هایی مانند کشتی‌های کلاس رزمی ساحلی است. نیروی دریایی چین هم دارای ناوگان بزرگی از شناورهای موشک‌انداز است که شامل قایق‌های موشک‌انداز نوع ۲۲، قایق‌های
است که شامل قایق‌های موشک‌انداز نوع ۲۲، قایق‌های موشک‌انداز کلاس Houxin Type 037IG و قایق‌های موشک‌انداز کلاس Houjian نوع 037II با مجموع ۱۰۹ فروند هستند.
کوپلیا -دختری با چشم‌های شیشه‌ای- یک بالهٔ کمیک است که در سال ۱۸۷۰ توسط "آرتور سن لئون" و با آهنگسازی لئو دلیب طراحی شده‌است. "چارلز لوئیس اتین" که وظیفهٔ نوشتن لیبرتو و طراحی میزانسن را بر عهده داشت، برای این‌کار از داستان کوتاه «مرد شنی» اثر ارنست هوفمان الهام گرفت. کوپلیا در زبان یونانی به معنی «زن جوان» است. این افسانه برای اولین بار در ۲۵ مه ۱۸۷۰ در سالن تئاتر "امپراتوری اپرا" پاریس با حضور "جوزپینا بوزاکی" ۱۶ ساله در نقش «سوانهیلدا» و "یوجنی فیوکر" در نقش «فرانتس» به روی صحنه رفت. طراحی لباس به عهدهٔ
نقش «فرانتس» به روی صحنه رفت. طراحی لباس به عهدهٔ "پل لورمیر" و "آلفرد آلبرت" بود. همچنین "شارل-آنتوان کامبون، ادوارد دسپلچین و ژان پاپتیست لاواتره" نیز طراحان صحنهٔ این نمایش بودند. اولین موفقیت بالهٔ کوپلیا با اینکه مصادف با جنگ فرانسه و پروس و محاصره پاریس بود (که همچنین منجر به مرگ زودهنگام جوزپینا بوزاکی در هفدهمین سالگرد تولد او شد)، اما در نهایت این نمایش به یکی از پر اجراترین نمایش‌های باله در اپرا تبدیل شد. اجراهای مدرن‌تر کوپلیا، برگرفته از طرح احیا شدهٔ ماریوس پتیپا هستند، که اواخر قرن نوزدهم
احیا شدهٔ ماریوس پتیپا هستند، که اواخر قرن نوزدهم برای باله مارینسکی نوشته شده بود. طرح. کوپلیوس پزشکی است که یک عروسک رقصنده در اندازه واقعی ساخته‌است. این عروسک آنقدر طبیعی است که فرانتس که یک جوان روستایی است، شیفتهٔ آن می‌شود و دختر مورد علاقه‌اش سوانهیلدا را کنار می‌گذارد. سوانهیلدا برای نشان دادن حماقت فرانتس، لباس عروسک به تن کرده و وانمود می‌کند که آن را زنده کرده‌است. در نهایت نیز فرانتس را از دست مخترع نجات داده و فرار می‌کنند. داستان در طول برگزاری جشنواره‌ای در شهر آغاز می‌شود. یک جارچی هنگام
جشنواره‌ای در شهر آغاز می‌شود. یک جارچی هنگام ورود به شهر اعلام می‌کند به هر کسی که در روزهای جشنواره ازدواج کند یک هدیه ویژه نقدی تعلق خواهد گرفت. سوانهیلدا و فرانتس نیز قصد دارند در طول جشنواره ازدواج کنند. با این حال، سوانهیلدا از فرانتس دلخور است، زیرا به نظر می‌رسد که او مدتی است توجه بیشتری به دختری به نام کوپلیا دارد که بی حرکت در بالکن خانه ای در آن نزدیکی می‌نشیند. این خانه متعلق به مخترعی مرموز و شیطانی به نام کوپلیوس است. اگرچه کوپلیا تمام وقت خود را بدون هیچ حرکتی صرف نشستن و مطالعه می‌کند، اما
را بدون هیچ حرکتی صرف نشستن و مطالعه می‌کند، اما با اینحال فرانتس مجذوب زیبایی او شده و مصمم است که توجه او را به خود جلب کند. سوانهیلدا که هنوز از فرانتس دلخور است، خوشه گندمی را به سمت سرش تکان می‌دهد؛ اگر صدای خس خس بدهد، می‌داند که فرانتس او را دوست دارد. با انجام این کار اما او چیزی نمی‌شنود. وقتی آن را به سمت سر فرانتس تکان می‌دهد، او نیز چیزی نمی‌شنود، اما به یکباره می‌گوید که صدای خس خس را می‌شنود. با اینحال، سوانهیلدا حرف او را باور نمی‌کند و با دلی شکسته فرار می‌کند. کمی بعد وقتی کوپلیوس خانه اش
شکسته فرار می‌کند. کمی بعد وقتی کوپلیوس خانه اش را ترک می‌کند، گروهی از پسران، مخترع شیطانی را دوره کرده و به او طعنه می‌زنند. کوپلیوس پس از متفرق کردن آن‌ها، بدون اینکه متوجه شود کلیدهایش در آن شلوغی از جیبش بیرون افتاده‌است، به راه خود ادامه می‌دهد. در همین حین سوانهیلدا کلیدها را پیدا کرده و به این فکر می‌افتد که دربارهٔ کوپلیا اطلاعات بیشتری کسب کند. او به همراه دوستانش تصمیم می‌گیرند که وارد خانه کوپلیوس شوند. در همین حال، فرانتس هم تلاش می‌کند برای ملاقات با کوپلیا از نردبان به سمت بالکن او بالا
ملاقات با کوپلیا از نردبان به سمت بالکن او بالا برود. سوانهیلدا و دوستانش خود را در یک اتاق بزرگ پر از آدم می‌بینند. با این حال هیچ‌کدام از آدم‌ها حرکت نمی‌کنند. دختران به زودی متوجه می‌شوند که آن‌ها عروسک‌های مکانیکی در اندازهٔ واقعی هستند. آن‌ها به سرعت عروسک‌ها را کوک کرده و به تماشایشان می‌نشینند. سوانهیلدا همچنین کوپلیا را پشت پرده پیدا می‌کند و در این‌جا متوجه می‌شود که او نیز یک عروسک است. کوپلیوس به خانه برگشته و با دختران مواجه می‌شود. او نه تنها به خاطر تجاوز آن‌ها به ملکش بلکه به خاطر ایجاد
به خاطر تجاوز آن‌ها به ملکش بلکه به خاطر ایجاد مزاحمت در اتاق کارش به شدت عصبانی می‌شود. سپس دوستان سوانهیلدا را بیرون کرده و اتاق را مرتب می‌کند. وقتی کوپلیوس متوجه بالا آمدن فرانتس از بالکن می‌شود، او را به خانه اش دعوت می‌کند. مخترع می‌خواهد کوپلیا را زنده کند، اما برای انجام این کار به قربانی انسانی نیاز دارد. او با یک طلسم جادویی روح فرانتس را می‌گیرد و به کوپلیا منتقل می‌کند. پس از اینکه کوپلیوس مقداری شراب حاوی پودر خواب به او پیشنهاد می‌دهد، فرانتس کم‌کم به خواب می‌رود. سپس مخترع طلسم جادویی خود را
به خواب می‌رود. سپس مخترع طلسم جادویی خود را آماده می‌کند. کوپلیوس اما همهٔ دختران را بیرون نکرد. سوانهیلدا هنوز آنجاست و پشت پرده پنهان شده‌است. او لباس‌های کوپلیا را می‌پوشد و وانمود می‌کند که عروسک زنده شده‌است. کوپلیوس هم از این اتفاق به طوری وصف ناشدنی به شوق می‌آید. پس از اینکه کوپلیوس از اتاق بیرون می‌رود، سوانهیلدا، فرانتس را از خواب بیدار کرده و سپس تمام عروسک‌های مکانیکی را برای کمک به فرار خودشان جمع می‌کند. کوپلیوس وقتی کوپلیا بی جان را پشت پرده پیدا می‌کند گیج شده و سپس غمگین می‌شود. در برخی
پیدا می‌کند گیج شده و سپس غمگین می‌شود. در برخی از نسخه‌های روسی باله، سوانهیلدا پس از گرفتار شدن، نزد کوپلیوس دربارهٔ کارهایی که او و دوستانش انجام داده‌اند و وضعیتش با فرانتس اعتراف می‌کند. کوپلیوس تصمیم می‌گیرد سوانهیلدا را ببخشد و به او بیاموزد که چگونه مانند عروسکی که زنده می‌شود تا فرانتس را فریب دهد، عمل کند و به این ترتیب صحنه ۲ را با یک نت شادتر به پایان می‌رساند. سوانهیلدا و فرانتس در شرف ادای سوگند ازدواج هستند که کوپلیوس با حالتی عصبانی ظاهر می‌شود و ادعای خسارت می‌کند. سوانهیلدا که از ایجاد
و ادعای خسارت می‌کند. سوانهیلدا که از ایجاد چنین اتفاقی ناامید شده‌است، در ازای بخشش کوپلیوس، جهیزیه خود را پیشنهاد می‌کند. با این حال، فرانتس به سوانهیلدا می‌گوید که جهیزیه خود را حفظ کند و به جای آن به کوپلیوس می‌گوید که خسارت را پرداخت خواهد کرد. در آن لحظه، شهردار مداخله می‌کند و کیسه ای پول به کوپلیوس می‌دهد که این‌کار سبب آرامش او می‌شود. سپس سوانهیلدا و فرانتس ازدواج کرده و مردم شهر با رقصیدن جشن می‌گیرند.
آرگیشتی اِلبِکی کارامیان (؛ زادهٔ ) فرد نظامی، حقوقدان و سیاست‌مدار اهل ارمنستان است که ریاست سرویس امنیت ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی‌نامه. وی در ۲۲ مه ۱۹۹۱ در یرانوس به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان فارغ‌التحصیل گشت.
داویت قازاریان (؛ ؛ – سپتامبر-) فرد نظامی اهل ارمنستان-جمهوری آرتساح با درجه سرهنگ دوم که در ارتش تدافعی جمهوری آرتساخ خدمت می‌کرد. زندگی‌نامه. وی در ۵ مه ۱۹۸۹ در ودی به دنیا آمد و از فارغ‌التحصیل گشت. وی متأهل و صاحب دو فرزند بود. وی همچنین برنده جوایزی مدال عقاب طلایی شد. وی در سپتامبر-اکتبر ۲۰۲۰ در سن ۳۱ سالگی در جریان در جمهوری آرتساخ کشته شد. با فرمان آرائیک هاروتیونیان رئیس‌جمهور جمهوری آرتساخ نشان قهرمان آرتساخ پس از مرگ داویت قازاریان به وی اعطاء گردید.
هایک مکرننچی گریگوریان (؛ ؛ زادهٔ ) وکیل، سیاستمدار و حقوقدان اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۱۵ سپتامبر ۱۹۷۶ در ایروان به دنیا آمد . وی در ارتش تدافعی جمهوری آرتساخ خدمت کرده است. وی همچنین برنده جوایزی همچون مدال مارشال باقرامیان شد.
منوآ هوهانیسیان (؛ – ) فرد نظامی اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۲۲ دسامبر ۱۹۸۵ در به دنیا آمد . وی پسر بود. وی همچنین برنده جوایزی همچون قهرمان آرتساخ و نشان عقاب طلایی شد. وی در ۵ اکتبر ۲۰۲۰ در سن ۳۴ سالگی در در جریان جنگ ناگورنو قره‌باغ در جمهوری آرتساخ کشته‌شد.
کنفرانس آرکادیا () از ۲۲ دسامبر ۱۹۴۱ تا ۱۴ ژانویه ۱۹۴۲ در واشینگتن دی سی برگزار شد. این کنفرانس رهبران ارشد نظامی بریتانیا و آمریکا و همچنین وینستون وینستون چرچیل و فرانکلین دلانو روزولت و دستیاران آنها را در واشینگتن گرد هم آورد. مجموعه‌ای از تصمیمات مهم که تلاش‌های جنگ را در ۱۹۴۲–۱۹۴۳ شکل داد. آرکادیا اولین نشست در مورد استراتژی نظامی بین بریتانیا و ایالات متحده بود. دو هفته پس از ورود آمریکا به جنگ جهانی دوم رخ داد. کنفرانس آرکادیا برخلاف برنامه‌های بسیار گسترده‌تر پس از جنگ که به عنوان منشور آتلانتیک در
گسترده‌تر پس از جنگ که به عنوان منشور آتلانتیک در اختیار عموم قرار گرفت، توافقی محرمانه بود که بین چرچیل و روزولت در اوت ۱۹۴۱ توافق شد.
سورن می‌شایی بارسقیان (؛ ) فرد نظامی اهل ارمنستان-جمهوری آرتساخ است. زندگی‌نامه. وی در ۱۱ ژوئن ۱۹۶۷ در ایروان به دنیا آمد . وی همچنین برنده جوایزی همچون قهرمان آرتساخ و مدال عقاب طلایی شد.
رژه انقلاب اکتبر ۱۹۴۱ () رژه ای به مناسبت بیست و چهارمین سالگرد پیروزی انقلاب اکتبر در روسیه بود که روز ۷ نوامبر سال ۱۹۴۱ در اوج نبرد مسکو درحالیکه نیروهای آلمانی تنها چند ده کیلومتر با این شهر فاصله داشتند، در میدان سرخ مسکو برگزار شد. ژوزف استالین، دبیرکل حزب کمونیست، برای سربازانی که در رژه میدان سرخ حضور داشتند، سخنرانی کرد. این سربازان بلافاصله پس از رژه به نبردگاه رفتند و بعدها بسیاری از آن‌ها کشته شدند. هر سال در روسیه کنونی، ۷ نوامبر به افتخار رژه ۱۹۴۱ به عنوان جایگزینی برای جشن انقلاب اکتبر، به
۱۹۴۱ به عنوان جایگزینی برای جشن انقلاب اکتبر، به عنوان روز افتخار نظامی، تعطیل است. آماده‌سازی. سالگرد پیروزی انقلاب اکتبر روسیه در سال ۱۹۴۱ مصادف با نبرد مسکو بود. ژوزف استالین، رهبر شوروی از سپهبد پاوِل آرتِمیِف، فرمانده منطقه نظامی مسکو، امکان برگزاری رژه نظامی به این مناسبت را جوبا شد. با توجه به شرایط جنگی این خواسته مورد اعتراض قرار گرفت. تصور می‌شد امکان بمباران هوایی این رژه توسط آلمانی‌ها باشد. از طرفی با توجه به محدودیت نفرات و تجهیزات که قالبا در خط مقدم برای متوقف کردن دشمن به‌کارگرفته شده بود،
خط مقدم برای متوقف کردن دشمن به‌کارگرفته شده بود، امکان استفاده از مقدار ناچیزی از آن‌ها برای رژه بود. با تأکید استالین بر اهمیت سیاسی این مسئله در چنین شرایط حساسی، ژنرال‌ها از ابراز این نظرات عقب‌نشینی کردند. به هر صورت تهاجم آلمانی‌ها از اواخر ماه اکتبر به جهت برخی مشکلات متوقف شده بود. ارتشبد گئورگی ژوکوف، فرمانده جبهه غربی شوروی، معتقد بود آلمانی‌ها در کوتاه مدت تهاجم زمینی دیگری را آغاز نخواهند کرد. او برگزاری مراسم رژه در صورت تقویت دفاع هوایی مسکو را ممکن دانست. بدین ترتیب استالین تصمیم قطعی برای
را ممکن دانست. بدین ترتیب استالین تصمیم قطعی برای برگزاری مراسم سالگرد و رژه نظامی را گرفت. آرتمیف موفق شد با گردآوری دانشجویان دانشکده‌های نظامی، کهنه‌سربازان انقلاب، لشکر "درِژینسکی" ان‌کاوه‌ده، دو هنگ توپخانه و دو گردان تانک، مجموعاً ۲۸ هزار نفر بدین منظور تأمین کند. هنگامی که آرتمیف روز ۳۰ اکتبر از استالین پرسید که رژه چه زمانی برگزار خواهد شد پاسخ گرفت هیچ‌کس، حتی خود او، نمی‌بایست تا دقیقه آخر از آن مطلع شود. طبق تصمیم استالین رژه می‌بایست در ایستگاه متروی مایاکوفسکایا در خیابان گورکی برگزار می‌شد.
متروی مایاکوفسکایا در خیابان گورکی برگزار می‌شد. آماده‌سازی‌ها بلافاصله آغاز شد. دیگر هیچ قطاری اجازه توقف در این ایستگاه را نداشت. یک سوی ایستگاه با فرش پوشانده شد و سکویی که از تالار تئاتر بولشوی آورده شده بود، در آن قرار گرفت. صندلی برای حضار از تالار تئاتر میدان مایاکوفسکایا آورده شدند. سه تن از بهترین نوازندگان تالار تئاتر بولشوی که از پیش از مسکو تخلیه شده بودند، بدون این که خود از دلیل آن مطلع باشند، با پوشش جنگنده‌ها به این شهر بازگشتند. آمبولانس‌ها در خیابان‌های اطراف مستقر شدند. بخش اضطراری
در خیابان‌های اطراف مستقر شدند. بخش اضطراری ویژه‌ای در بیمارستان نظامی لفورتوو ایجاد و جهت انتقال مجروحین در صورت حمله هوایی، به این بیمارستان مقرر گردید. سرلشکر کوزما سینیلوف که به تازگی به عنوان فرمانده نظامی مسکو منصوب شده بود، مأمور به سازماندهی جزئیات رژه بود. در شرایط عادی دست کم شش هفته بدین منظور زمان فراهم می‌بود و نفرات رژه در این زمینه تجربیات زیادی داشتند. سینیلوف هم‌اکنون تنها چند روز وقت داشت. بسیاری از نیروهای در دسترس او سربازان وظیفه بی‌تجربه بودند. این افراد از دوره آموزش رزم خارج شدند و
بودند. این افراد از دوره آموزش رزم خارج شدند و روزانه چهار ساعت آموزش رژه دیدند. این تمرینات در کرانه رود موسکوا اجرا می‌شد تا در صورت حمله هوایی نفرات زیر پل‌ها پناه بگیرند. آرتمیف روز ۶ نوامبر به استالین گزارش کرد که رژه ساعت ۸ صبح روز بعد، دو ساعت زودتر از معمول، برگزار خواهد شد. استالین ابراز داشت رژه حتی در صورت حمله آلمانی‌ها هم متوقف نخواهد شد. دعوت‌نامه‌ها شبانه به شوراهای رایون‌ها و کمیته‌های حزب توزیع گشت. فرمان نهایی سنیلوف برای نیروهای رژه ساعت ۲ بامداد صادر گردید. بسیاری از این افراد آن شب را
۲ بامداد صادر گردید. بسیاری از این افراد آن شب را نخوابیدند چرا که همچنان به تمرین ادامه می‌دادند. با دمای منفی شش درجه سانتیگراد سطح زمین رژه بسیار لغزنده بود. سنگ‌فرش‌های خیابان منتهی به میدان سرخ در طول شب شن‌پاشی شد. به هر صورت بارش برف صبح‌گاهی این شن‌ها را مجدداً پوشاند. سخنرانی استالین. استالین به همراه تعداد دیگری از مقامات عالی، پنج دقیقه به هشت صبح وارد محل برگزاری مراسم رژه شد و مورد تشویق جمعیت حاضر قرار گرفت که با برافراشتن دستان خود به آن پاسخ داد. در همین حال بارش برد تشدید شده بود. در ابتدا
داد. در همین حال بارش برد تشدید شده بود. در ابتدا قرار بود سخنرانی استالین تنها در مسکو مخابره شود اما به دستور او در سرتاسر شوروی مخابره شد. استالین این سخنرانی تاریخی را ایراد کرد: «رفقا، مردان نیروی زمینی و نیروی دریایی سرخ، فرماندهان و کمیسارهای سیاسی، مردان و زنان کارگر، کشاورزان دسته‌جمعی، کارگران در حرفه‌های فکری، برادران و خواهرانِ در پشت دشمن ما که موقتاً زیر یوغ دزدان آلمانی افتاده‌اند و به چریک‌های مرد و زنان دلاور ما که مهاجمان آلمانی را از بین می‌برند! به نمایندگی از دولت شوروی و حزب بلشویک ما
به نمایندگی از دولت شوروی و حزب بلشویک ما به شما سلام می‌کنم و بیست و چهارمین سالگرد انقلاب سوسیالیستی اکتبر بزرگ را به شما تبریک می‌گویم. رفقا، در شرایط سختی قرار گرفته‌ایم و امروز بیست و چهارمین سالگرد انقلاب اکتبر را جشن می‌گیریم. حمله خائنانه دزدان آلمانی و جنگ تحمیلی خطری برای کشور ما ایجاد کرده‌است. ما به‌طور موقت تعدادی از مناطق را از دست دادیم، دشمن در پشت دروازه‌های لنینگراد و مسکو ظاهر شده‌است. دشمن گمان می‌کرد که پس از اولین ضربه ارتش ما پراکنده خواهد شد و کشور ما به زانو در خواهد آمد. اما دشمن
خواهد شد و کشور ما به زانو در خواهد آمد. اما دشمن به شدت اشتباه محاسبه کرده بود. با وجود شکست‌های موقت، ارتش و ناوگان ما قهرمانانه حملات دشمن را در سراسر جبهه دفع می‌کنند و خسارات سنگینی به دشمن وارد می‌کنند، و کشور ما - کل کشور ما، خود را در یک اردوگاه جنگی سازماندهی کرده تا متجاوزان آلمانی را همراه با ارتش ما شکست دهد. روزهایی بود که کشور ما در موقعیت سخت‌تری قرار داشت. سال ۱۹۱۸ را به یاد داشته باشید که اولین سالگرد انقلاب اکتبر را جشن گرفتیم. سه چهارم کشور ما در آن زمان در دست مهاجمان خارجی بود.
کشور ما در آن زمان در دست مهاجمان خارجی بود. اوکراین، قفقاز، آسیای مرکزی، اورال‌ها، سیبری و شرق دور به‌طور موقت از دست ما خارج شده بود. ما هیچ متحدی نداشتیم، ارتش سرخ نداشتیم- تازه شروع به ایجاد آن کرده بودیم. کمبود غذا، اسلحه، لباس برای ارتش وجود داشت. چهارده ایالت علیه کشور ما فشار می‌آورند. اما ناامید نشدیم، دل از دست ندادیم. در آتش جنگ، ما ارتش سرخ را ساختیم و کشورمان را به اردوگاه نظامی تبدیل کردیم. روحیه لنین بزرگ در آن زمان ما را برای جنگ علیه متجاوزان به حرکت درآورد. و چه اتفاقی افتاد؟ ما مهاجمان
به حرکت درآورد. و چه اتفاقی افتاد؟ ما مهاجمان را شکست دادیم، تمام قلمروهای از دست رفته خود را پس گرفتیم و به پیروزی رسیدیم. امروز وضعیت کشور ما خیلی بهتر از ۲۳ سال پیش است. کشور ما نسبت به ۲۳ سال پیش از نظر صنعت، مواد غذایی و مواد اولیه چندین برابر ثروتمندتر شده‌است. ما اکنون متحدانی داریم که در جبهه مقابل مهاجمان آلمانی با ما هستند. ما اکنون همدردی و حمایت همهٔ مردم اروپا را داریم که زیر یوغ استبداد هیتلر افتاده‌اند. ما اکنون یک ارتش شگفت‌انگیز و یک نیروی دریایی شگفت‌انگیز داریم که از آزادی و استقلال میهن
شگفت‌انگیز داریم که از آزادی و استقلال میهن خود دفاع می‌کند. ما کمبود جدی مواد غذایی، سلاح و یونیفرم نداریم. تمام کشور ما، تمام مردم کشور ما از ارتش ما، ناوگان ما حمایت می‌کنند و به آنها کمک می‌کنند تا انبوهی از مهاجمان فاشیست آلمان را شکست دهند. ذخایر انسانی ما تمام‌نشدنی است. روح لنین بزرگ و پرچم پیروز او در حال حاضر الهام بخش ماست، در این جنگ میهنی همانند بیست و سه سال پیش. آیا می‌توان شک داشت که می‌توانیم و باید متجاوزان آلمانی را شکست دهیم؟ دشمن آنقدر قوی نیست که برخی از روشنفکران هراسان از او تصویر
قوی نیست که برخی از روشنفکران هراسان از او تصویر می‌سازند. شیطان آنقدرها که نقاشی شده‌است وحشتناک نیست. چه کسی می‌تواند انکار کند که ارتش سرخ ما بیش از یک بار سربازان افتخارآمیز آلمانی را به وحشت انداخته‌است؟ با قضاوت نه بر اساس اظهارات لاف‌زننده مبلغان آلمانی، بلکه با توجه به موقعیت واقعی آلمان، درک اینکه مهاجمان فاشیست آلمان با یک فاجعه روبرو هستند دشوار نخواهد بود. اکنون در آلمان گرسنگی و فقر حاکم است، در طول ۴ ماه جنگ، آلمان ۴ و نیم میلیون سرباز خود را از دست داده‌است، آلمان در حال خونریزی است، ذخایر
از دست داده‌است، آلمان در حال خونریزی است، ذخایر انسانی آن در حال خشک شدن است، روح خشم نه تنها بر مردم اروپا، که زیر یوغ مهاجمان آلمانی قرار گرفته‌اند، بلکه بر خود مردم آلمان نیز که پایانی برای جنگ نمی‌بینند، مسلط است. مهاجمان آلمانی آخرین نیروی خود را تحت فشار قرار می‌دهند. شکی نیست که آلمان نمی‌تواند برای مدت طولانی چنین تنشی را تحمل کند چند ماه دیگر، نیم سال دیگر، شاید یک سال دیگر و آلمان هیتلری باید تحت فشار جنایاتش بترکد. رفقا، مردان نیروی زمینی سرخ و مردان نیروی دریایی سرخ، فرماندهان و کارگران سیاسی،
نیروی دریایی سرخ، فرماندهان و کارگران سیاسی، پارتیزان‌ها! تمام دنیا به شما به عنوان نیرویی می‌نگرند که قادر به از بین بردن انبوه غارتگر مهاجمان آلمانی است. مردم اسیر اروپا که زیر یوغ مهاجمان آلمانی افتاده‌اند، به شما به چشم آزادی‌بخش خود نگاه می‌کنند. رسالت بزرگ رهایی به گردن شما افتاده‌است. شایسته این مأموریت باشید! جنگی که شما به راه می‌اندازید، یک جنگ آزادیبخش است، یک جنگ عادلانه. اجازه دهید تصاویر مردانه از اجداد بزرگ ما -الکساندر نوسکی، دیمیتری دونسکی، کوزما مینین، دیمیتری پوژارسکی، الکساندر سوورف و