payamvha/North_RAG huggingface dataset:
داده شده بود، «متخصص برجسته جهانی در عرصه قوانین بین‌المللی قاچاق انسان» شناخته شد. تحصیلات. گالاقر در دانشگاه مک‌کواری، سدنی در رشته هنرها (علوم سیاسی و روابط بین‌الملل) به تحصیل پرداخت و سند لیسانس‌اش را در هنرها در سال ۱۹۸۴ و لیسانس حقوق‌اش در سال ۱۹۸۷ به‌دست‌آورد. او کارشناسی ارشد خود را در رشته حقوق بین‌المللی در دانشگاه ملی استرالیا در سال ۱۹۹۱ به پایان رساند. سپس برای ادامه تحصیل وارد دانشگاه اوترخت، هلند شد و دکترای خود را از این دانشگاه به‌دست‌آورد. تاریخچه حرفه. گالاقر در شهر سدنی و در کالج
تاریخچه حرفه. گالاقر در شهر سدنی و در کالج سانتاسابینا تحصیل کرد و در دانشگاه مک‌کواری و دانشگاه ملی استرالیا تحصیلات عالی خود را تکمیل نمود. او در سال ۱۹۸۸ به عنوان سلیسیتر (solicitor) ستره محکمه/دادگاه عالی نیوساوت ولز، در سال ۱۹۸۸ به عنوان سلیسیتر و بریستر (barrister) دادگاه عالی استرالیا و در سال ۱۹۹۰ در دادگاه عالی قلمروی پایتخت استرالیا پذیرفته شد. او در سال‌های ۱۹۹۰ الی ۱۹۹۲ در رشته حقوق بین‌الملل در دانشگاه ملی استرالیا تدریس می‌کرد. گالاقر (۱۹۹۲–۲۰۰۳) یکی از مقامات سازمان ملل بود و در سال‌های ۱۹۹۸
یکی از مقامات سازمان ملل بود و در سال‌های ۱۹۹۸ الی ۲۰۰۲ به عنوان مشاور مری رابینسون، کمیشنرعالی حقوق بشر سازمان ملل متحد ایفای وظیفه کرد. او در جریان اجرای وظیفه به عنوان مشاور، نماینده مری رابینسون در مذاکرات کنوانسیون سازمان ملل متحد علیه جرایم سازمان یافته فراملی و همچنین پروتوکول‌های آن دربارهٔ قاچاق انسان و قاچاق مهاجرین بود. گالاقر در سال‌های ۲۰۰۱ الی ۲۰۰۲ پروسه ترتیب و تدوین اصول و رهنمود حقوق بشر و قاچاق انسان را رهبری کرد و در آن زمان رئیس گروه بین آژانسی سازمان ملل متحد در زمینه قاچاق انسان و
بین آژانسی سازمان ملل متحد در زمینه قاچاق انسان و قاچاق مهاجرت بود. او از سال‌های ۲۰۰۳ الی ۲۰۱۸ در مقام‌های مختلف و بلند رهبری در نهادهای منطقهٔ که توسط برنامه کمک‌های بین‌المللی دولت استرالیا تمویل می‌شدند و هدف آن تقویت مراجع تقنینی و عدالت کیفری برای رسیدگی به قاچاق انسان و موارد مرتبط با سوءاستفاده در ۱۰ کشور عضو انجمن ملل آسیای جنوب شرقی (ASEAN) بود، ایفای وظیفه نموده‌است. وزارت امور خارجه آمریکا نیز دربارهٔ سهم و همکاری گالاقر در این پروژه اظهار نظر نموده و گفت که «به دلیل تأثیر مثبت او بر قوانین،
نموده و گفت که «به دلیل تأثیر مثبت او بر قوانین، سیاست‌ها و اصول در داخل و خارج انجمن ملل آسیای جنوب شرقی» در منطقه مورد تحسین قرار گرفته‌است. دکتر سورین پیتسوان، دبیرکل انجمن ملل آسیای جنوب شرقی همچنین دربارهٔ مشارکت و همکاری گالاقر اظهار داشت و گفت: «تخصص و مهارت دکتر گالاقر در این زمینه، مشخصاً در راستای عدالت کیفری جهت رسیدگی به قاچاق انسان در تمام منطقه انجمن ملل آسیای جنوب شرقی تصدیق شده و عمیقاً تحسین و قدردانی می‌شود… اشتباه نیست اگر بگویم دستاوردهای که انجمن ملل آسیای جنوب شرقی در منطقه در راستای
که انجمن ملل آسیای جنوب شرقی در منطقه در راستای عدالت کیفری جهت رسیدگی به جنایات فجیع قاچاق دست‌یافته‌است، بخشِ از تلاش کوچک، شفقت و مهربانی دکتر گالاقر نسبت به این انجمن است». کالاگر همچنین یک محقق مستقل و خودتمویل است که سابقه تحقیقات و نشرات در زمینه‌های مرتبط با حقوق بشر، عدالت کیفری و حاکمیت قانون و قوانین بین‌المللی در راستای قاچاق انسان دارد. علاوه بر مقالات متعدد در مجله‌های مطرح از جمله بررسی بین‌المللی عدالت کیفری، مجله حقوق بشر، ژورنال حقوق بین‌الملل ویرجینیا و بررسی ضد قاچاق، او نویسنده حقوق
ویرجینیا و بررسی ضد قاچاق، او نویسنده حقوق بین‌الملل قاچاق انسان است که توسط انتشارات دانشگاه کمبریج منتشر شده‌است و در سال ۲۰۱۱ تصدیق‌نامه شایستگی انجمن حقوق بین‌الملل آمریکا را به‌دست‌آورد. او همچنین نویسنده اصلی اثر «حقوق بین‌الملل در مورد قاچاق مهاجر» است که توسط انتشارات دانشگاه کمبریج منتشر شد و از سوی مجله حقوق بین‌المللی آمریکا به عنوان «نمایش نبوغ» توصیف شده‌است. گالاقر به عنوان یک پنلیست، متخصص و گزارش‌گر در نهادهای ملی و بین‌المللی دولتی و غیردولتی، نشست‌های مشورتی، جلسات، ورکشاپ‌ها و سایر موارد
نشست‌های مشورتی، جلسات، ورکشاپ‌ها و سایر موارد به عنوان سخنران مهمان و مدرس در دانشگاه‌های سراسر جهان دعوت شده‌است. او همچنین به‌صورت مکرر نظریات خود را در رسانه‌های بزرگ جهان از جمله گاردین و مجمع جهانی اقتصاد (World Economic Forum) ارائه کرده‌است. علاوه بر این، گالاقر نظردهنده و منتقد گزارش سالانه وزارت امورخارجه ایالات متحده آمریکا دربارهٔ قاچاق انسان است و به‌طور علنی از تلاش‌های مربوط به تعیین کمیت مشکل «برده‌داری نوین» انتقاد نموده و واکنش‌های ملی را ارزیابی می‌نماید. گالاقر گزارش داده‌است که پس از
ارزیابی می‌نماید. گالاقر گزارش داده‌است که پس از انتقاد او در هافنگتن پُست از «یک سازمان مستقر در آمریکا که عملیات‌های نجات با مشخصات بالا و اخلاقی را در کشورها انجام می‌دهد، به اقدام قانونی تهدید شده‌است. گالاقر از سال ۲۰۱۴ بدین‌سو به‌صورت تقریباً منظم با مجله اسپکتیتور (The Spectator) از طریق نوشتن موضوعات مختلف از جمله سازمان ملل متحد آزادی بیان و مهاجرت همکاری می‌کند. کالاگر حتی پس از این‌که از سمت خود کنار رفت، ارائه مشوره برای سازمان ملل را همچنین ادامه داد. کارها او شامل تفسیر اصول و رهنمود سفارش
داد. کارها او شامل تفسیر اصول و رهنمود سفارش شده سازمان ملل متحد دربارهٔ حقوق بشر و قاچاق انسان و مجموعهٔ از مقالات حقوقی است که از سوی سازمان ملل متحد دربارهٔ مواد مخدر و جرایم ارائه شده‌است: سوءاستفاده از موقعیت آسیب‌پذیری و سایر «موار» در چارچوب تعریف قاچاق انسان؛ «نقش» «رضایت در پروتوکول قاچاق انسان»؛ مفهوم استفاده‌جویی در پروتوکول قاچاق انسان؛ مفهوم منفع مالی یا سایر منافع مادی در پروتوکول قاچاق مهاجرت «و» تعریف بین‌المللی حقوقی قاچاق انسان: یکی سازی یافته‌های تحقیق و بازتاب در موضوعات به‌وجود آمده.
یافته‌های تحقیق و بازتاب در موضوعات به‌وجود آمده. قدردانی، جوایز و انتصابات. گالاقر در سال ۲۰۱۱ جایزه آزادی ضد برده‌داری استرالیا در یافت کرد. او در ماه ژوئن ۲۰۱۲ مأمور نشان استرالیا (AO) – دومین نشان عالی و افتخاری کشور- تعیین شد. منصوب شدن او به این سمت به‌خاطر: خدمات منحصر به فرد در راستای قانون و حقوق بشر، به عنوان یک متخصص، استاد و دانشمند، مشخصاً در زمینه‌های رسیدگی به قاچاق انسان و عدالت جنایی/کیفری او بود. او همچنین در ماه ژوئن ۲۰۱۲، از سوی دولت ایالات متحده به دلیل کار و فعالیت‌اش در راستای مبارزه
متحده به دلیل کار و فعالیت‌اش در راستای مبارزه جهانی علیه قاچاق انسان، نامزد کسب مدال «قهرمان گزارش قاچاق انسان ۲۰۱۲» شد. گالاقر در چندین پُست مشاوریت رسمی تعیین شده‌است. او در سال ۲۰۱۴ کار خود را به عنوان رئیس اداره جرایم سنگین قاچاق انسان در کانون وکلای بین‌المللی (International Bar Association) آغاز نمود. او همچنین در سال ۲۰۱۴ عضو هیئت مشورتی مهاجرت سازمان بین‌المللی مهاجرت که توسط دبیرکل آن، ویلیم لیسی سوینگ ایجاد شده بود، منصوب شد. گالاقر در سال ۲۰۱۶ به عنوان متخصص علمی در دوتی استریت چمبرز (Doughty
به عنوان متخصص علمی در دوتی استریت چمبرز (Doughty Street Chambers) – یکی از بزرگ‌ترین شرکت‌های حقوقی آزادی‌های مدنی در جهان شروع به کار کرد. او همچنین یکی از اعضای مؤسس گفت‌گوی آسیایی دربارهٔ مهاجرت اجباری است. ریاست کمیسیون بین‌المللی مهاجرت کاتولیک گالاقر در ماه مارس ۲۰۱۸ پس از پیترساترلند، رئیس سابق گلدمن ساکس و نماینده ویژه سازمان ملل در امور مهاجرت، به عنوان رئیس کمیسیون بین‌المللی مهاجرت کاتولیک انتخاب شد. او نخستین رئیس زن از زمان تأسیس این کمیسیون در سال ۱۹۶۱ است و در حال حاضر او تنها زنی است که یک
سال ۱۹۶۱ است و در حال حاضر او تنها زنی است که یک سازمان وابسته به واتیکان را رهبری می‌کند. کالاگر در اعلامیه عمومی‌اش به عنوان رئیس این سازمان، خواستار «گفتگوی صادقانه» در مورد مهاجرت شد تا بتواند با «جهانی شدن بی‌تفاوتی «مقابله بکند. دبیرکل بنیاد مشترک‌المنافع گالاقر در ماه ژوئن ۲۰۱۹ از سوی ۴۶ دولت عضو به عنوان دبیرکل بنیاد مشترک‌المنافع
باورهای مذهبیِ فردوسی اغلب موضوع پژوهش‌ها و گمان‌های فراوانی بوده است. اغلب نتیجه‌گیری‌های معتبر در این باره به آزاداندیشی و آسان‌گیری مذهبی فردوسی گواهی می‌دهند. برپایهٔ بیت‌هایی در خود "شاهنامه" و منابع نخستینی چون گزارش‌های نظامی عروضی و نصیرالدین قزوینی، فردوسی یک مسلمان شیعه بود؛ اما برخی از پژوهشگران در سال‌های اخیر دربارهٔ کیش وی اظهار تردید کرده‌اند. برخی تنها او را شیعه نامیده‌اند؛ برخی دیگر همچون ملک الشعرای بهار این پرسش را بیان کرده‌اند که آیا فردوسی شیعهٔ زیدی، اسماعیلی یا دوازده امامی بوده
فردوسی شیعهٔ زیدی، اسماعیلی یا دوازده امامی بوده است. نولدکه بر این باور بود که فردوسی شیعه بود، ولی او را جزو غلات شیعه (فرقه‌های افراطی شیعه) نمی‌دانست. شیرانی فردوسی را سنّی یا شیعهٔ زیدی می‌خواند، ولی شیرانی بیشتر دغدغهٔ پشتیبانی از سنی‌مذهب بودن سلطان محمود را دارد. محیط طباطبایی نیز فردوسی را شیعهٔ زیدی می‌دانست. عباس زریاب خویی بحث می‌کند که فردوسی شیعهٔ اسماعیلی است، درحالی‌که احمد مهدوی دامغانی بر این باور است که فردوسی شیعهٔ اسماعیلی است به نظر اکثر مورخان دوازده امامی بودن فردوسی به کلی اشتباه
مورخان دوازده امامی بودن فردوسی به کلی اشتباه است زیرا که فردوسی با این که در طوس زندگی می‌کرده ولی هیچ اشاره ای به علی بن موسی الرضا نکرده است. تنها گواهی که برای سنّی یا زیدی‌مذهب بودن فردوسی آورده شده است همان بیت‌هایی است که در ستایش ابوبکر، عمر و عثمان در بخش آغازین "شاهنامه" آورده‌شده، ولی این بیت‌ها هم‌چنان‌که از سیاق آن‌ها برمی‌آید با متن همخوانی ندارند و افزودنی هستند. با کنار گذاردن این بیت‌ها، شکی باقی نمی‌ماند که فردوسی شیعه بوده است. افزون بر این، باید این مطلب را در نظر داشت که طوس از دیرباز
باید این مطلب را در نظر داشت که طوس از دیرباز کانون تشیع بوده است و نیز خاندان ابومنصور محمد بن عبدالرزاق هم به‌ظاهر شیعه بوده‌اند. به اعتقاد اکثر مورخان فردوسی یک اسماعیلی بوده زیرا که اکثر شیعیان خراسان و قهستان و اکثراً شعرا و دهقانان آنجا اسماعیلی بوده‌اند دلیل دیگر اینکه اگر فردوسی دوازده امامی بود و در طوس زندگی می‌کرد باید حداقل اشاره ای به علی بن موسی الرضا می‌کرد و زیدی بودن او نیز به کلی اشتباه است زیرا زیدیه در خراسان وجود نداشته‌اند و اکثراً در جنوب ایران بوده‌اند. سنی بودن او نیز به کلی رد شده
ایران بوده‌اند. سنی بودن او نیز به کلی رد شده زیرا فردوسی در هزاران بیت شعرش علی بن ابی‌طالب را مورد ستایش قرار داده و تنها در یک بیت در اول شاهنامه از ۴ خلیفه راشدین را مورد ستایش قرار داده و فقط گفته که آنها عادل بودند که اسماعیلیه هم بر همین معتقدند که ۴ خلیفه راشدین عادل بودند و بزرگوار که این هم دلالتی بر دوازده امامی نبودن فردوسی است و نکته بعدی اینکه فردوسی خدا را جوهر دانسته که در همهٔ جهان جاری است و این دقیقاً عقیده اسماعیلیه است که در بین اهل سنت و شیعیان دوازده امامی و زیدی وجود ندارد و او در
و شیعیان دوازده امامی و زیدی وجود ندارد و او در بسیاری از ابیات با ناصرخسرو وجه اشتراک دارد. فردوسی در مورد مذهب آسان‌گیر بود و کیش نیاکان خویش را پاس می‌داشت. افزون بر این، به‌نوشتهٔ نولدکه و خالقی مطلق، نشانه‌های ایمان اسلامی ژرف از خود اظهار نمی‌داشت. در واقع فردوسی در "شاهنامه" گهگاه به ثبت لحظاتی می‌پردازد، که حتی اگر هم برگرفته از منابع ایران باستان بوده‌اند، نمی‌بایست در نوشته‌های یک مسلمان پایبند بیایند. بااین‌حال فردوسی در مورد مذهب خود، تشیع، تعصب داشت و هم‌چنان‌که از دیباچهٔ "شاهنامه" برمی‌آید
داشت و هم‌چنان‌که از دیباچهٔ "شاهنامه" برمی‌آید او کیش خود را اسلام راستین می‌دانست. یک توضیح این دوگانگی این است که در سده‌های نخستین اسلام در ایران، باور شیعی با مبارزه‌های میهنی در خراسان آمیخته شده‌بود. به‌گونه‌ای‌که خلفای بغداد و طرفداران‌شان در ایران هیچ‌گاه بین «مجوس» (زرتشتیان)، «زندیق» (مانویان)، «قرمطی» (اسماعیلیان) و «رافضی» (شیعیان به‌طور کلی) فرقی نمی‌گذاشتند. فردوسی همان‌گونه که نولدکه بیان می‌دارد بالاتر از همهٔ این گفتگوها «یک یکتاپرست بود که پیوندش را با نیاکانش پابرجا نگاه داشته‌بود.» در
پیوندش را با نیاکانش پابرجا نگاه داشته‌بود.» در برابر این دیدگاه، رسول جعفریان پیوند دادن شعوبیه و تشیع، به‌ویژه غلات و اسماعیلیه را، به‌طور خاص از زمان سلجوقیان می‌داند و بر این باور است که برخی مانند خواجه نظام‌الملک در سیاست‌نامه می‌کوشند با پیونددهی شعوبیه با جنبش‌های ضداسلامی سده‌های دوم و سوم ه‍. ق، باطنیان را با زندیقان و در نهایت شعوبیه را با تشیع مرتبط سازند. فردوسی به‌راستی خداپرست و یکتاپرست است و این باور بنیادین خود را دربارهٔ همه پهلوانان خود، حتی دربارهٔ اسکندر که در کتاب او یک نفر ترسا
خود، حتی دربارهٔ اسکندر که در کتاب او یک نفر ترسا خوانده می‌شود، نیز شامل می‌دارد. درهرحال به‌هیچ‌روی نمی‌توان نشانه‌ای یافت که برپایهٔ آن بتوان فردوسی را متعصب مذهبی نامید. بااین‌حال، در برخی جاهای دیگر فردوسی به‌طور قطع و یقین خود را مسلمان قلمداد می‌کند. اما از سویی باید در نظر داشت که بدون چنین اقراری او متهم به روی‌گرداندن از اسلام و در نتیجه محکوم به اعدام می‌شد. چنین به‌نظر می‌رسد که او نسبت به علی بن ابی‌طالب تمایل و دوستی شدیدی داشته؛ که با توجه به این‌که در زمان سلطان محمود تشیع متهم و مظنون بود،
این‌که در زمان سلطان محمود تشیع متهم و مظنون بود، پس این‌گونه گفتار و رفتار فردوسی نیازمند علت‌های بیرونی مانند جلب توجه سلطان نبوده است. نولدکه این پرسش را بیان می‌کند که چگونه فردی مانند فردوسی که پرستش ایران باستان در جانش ریشه دوانده، دشمن عرب است و با نرمی دربارهٔ دیگر کیش‌ها داوری می‌کند و دست بالا نیمه‌مسلمانی بیش نیست، این‌گونه نسبت به داماد محمد، پیامبر اسلام، ابراز ارادت می‌کند؛ و ادامه می‌دهد که این‌گونه اندیشه در میان ایرانیان برجسته فراوان است. مانند بیرونی که با این‌که خود را ایرانی می‌داند و
مانند بیرونی که با این‌که خود را ایرانی می‌داند و اعراب را دوست ندارد، اما تمایل به تشیع دارد. در توضیح این رویکرد، شاپور شهبازی می‌گوید برای بسیاری از ایرانیان که هنوز در اندیشهٔ روزگار پادشاهی باستان بودند و یادگارهای آن را گرامی می‌داشتند و خود را وارث آنان یا بزرگان آن دوران می‌دانستند، اندیشهٔ شیعی، به‌ویژه باور به میراثی‌بودن امامت جذاب بود. این ادعای وراثت پادشاهان یا بزرگان، به خاندان علی بن ابی‌طالب نیز گسترش یافت و امامان شیعه از طریق شهربانو، همسر حسین بن علی، وارث فرّهٔ شاهان ایرانی دانسته
همسر حسین بن علی، وارث فرّهٔ شاهان ایرانی دانسته شدند. این هماهنگی میان اندیشه‌های شیعی و احساسات میهنی به‌دست بزرگان طوس و دیگر شهرها چنان بود که بسیاری از آنان به زرتشتی‌گری متهم شدند. از سوی دیگر، شهبازی و نیز عبدالحسین زرین کوب بر این باورند که آنچه در "شاهنامه" از دشمنی با عرب یا اسلام، طرفداری از زرتشتی‌گری یا حتی ضدایرانی بودن به‌چشم می‌آید، همه از منابع کار فردوسی سرچشمه می‌گیرد و از آن‌رو که فردوسی به‌شدت به منابع وفادار بوده، نمی‌توان قاطعانه اندیشه‌های موجود در "شاهنامه" را با باورهای فردوسی یکی
موجود در "شاهنامه" را با باورهای فردوسی یکی دانست. افزون بر این‌که فردوسی خود هیچ‌گاه از اسلام بدگویی نمی‌کند و در مقام بیان باورهای خویش، از پیامبر اسلام و خاندان او با احترام فراوان یاد می‌کند.
اتحادیه ارتش و نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا (Army and Navy Union of the United States of America)، قدیمی‌ترین سازمان سربازان اسبق در آمریکا است. این سازمان در سال ۱۸۸۶ شکل گرفت و مفهوم نهفته در آن از گروه‌های جنگی قرن نوزدهم که منافع مشترک داشتند، به‌وجود آمد. نام این سازمان با گذشت زمان از اتحادیه یک سرباز تغییر نمود تا تمامی ملوانان و سربازان را در همه بخش‌های نیروی‌های مسلح ایالات متحده آمریکا تحت پوشش قرار دهد. اخذ عضویت این سازمان برای تمامی افرادی که به‌صورت افتخاری در ارتش این کشور خدمت کرده‌اند
که به‌صورت افتخاری در ارتش این کشور خدمت کرده‌اند یا در حال خدمت اند، آزاد است. مأموریت و هدف سازمان متذکره این‌است تا از طریق ارائه خدمات مورد نیاز و با کمک برادرانه و دوستانه مشکلات و رنج سربازان اسبق این کشور را کاهش دهد. تاریخچه. مبنای این سازمان از سال ۱۸۴۱ به‌وجود آمد. اتحادیه ارتش و نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا از سازمان‌های جنگی دیگر مانند انجمن عمومی جنگ ۱۸۱۲، ارتش بزرگ جمهوریت و فرمان جنگ‌های هند به این نام و نشان تغییر شکل داده‌است. تمامی این سازمان‌ها فلسفه و زمینه مشترک داشتند. در سال ۱۸۸۶
سازمان‌ها فلسفه و زمینه مشترک داشتند. در سال ۱۸۸۶ درک کردند که اگر کاری برای احیای این سازمان‌ها روی دست گرفته نشود، این سازمان‌ها به‌صورت طبیعی به دلیل مرگ سربازان سابق منقرض می‌شوند. لذا این ایده به‌وجود آمد که تمامی این سازمان‌ها باید به یک سازمان واحد و دائمی تغییر شکل دهد. لذا سازمان‌های جنگی مزبور اتحادیه ارتش و نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا را تأسیس نمودند که وارد شدن یا اخذ عضویت آن برای همه سربازان که در ارتش ایالات متحده آمریکا خدمت نمودند یا در حال خدمت کردن هستند، باز باشد. لایحهٔ در ۱۷
یا در حال خدمت کردن هستند، باز باشد. لایحهٔ در ۱۷ ژوئیه سال ۱۹۸۵ در کنگره نود و نهم (۱۹۸۵–۱۹۸۶) ارائه شد تا اتحادیه ارتش و نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا به رسمیت شناخته شود. این لایحه از سوی رونالد ریگان، رئیس‌جمهور وقت آمریکا امضاء شد تا از تاریخ ۶ نوامبر سال ۱۹۸۶ نافذ شود. این سازمان وطن‌پرست اساساً توسط ۳۰ مرد در اوهایو تحت نام «اتحادیه سربازان منظم» در ۳۱ مارس سال ۱۸۸۸ شکل گرفت. سپس نام این سازمان در ۱۱ نوامبر سال ۱۸۹۱ به «اتحادیه ارتش و نیروی دریایی منظم ایالات متحده آمریکا» تعدیل نام کرد و در ۱۵
منظم ایالات متحده آمریکا» تعدیل نام کرد و در ۱۵ اکتبر سال ۱۸۹۷ یک‌بار دیگر در قانون ایالت اواهایو درج گردید و در ۱۹ اکتبر سال ۱۸۹۹ در تمام ایالات متحده آمریکا رسمی شد. حوادث و مشارکت‌های مهم. در ماه فوریه سال ۱۸۹۷ در روزنامه سانفرانسیسکوکال منتشر شد که بنای سنگی به یاد سربازان و ملوانان کشته شده در قبرستان ملی ایالات متحده آمریکا واقع در پارک پریدیسیو (Presidio) سانفرانسیسکو، کالیفورنیا اعمار می‌گردد. این بنای تاریخی در شمال‌شرقی آفیسرز سیرکل (Officer's Circle) بنا نهاده شد و کار ساخت آن در ۳۰ ماه می به
بنا نهاده شد و کار ساخت آن در ۳۰ ماه می به پایان رسید. بنای مزبور روز بعد آن، روز یادبود، به یاد سربازان، ملوانان و نیروهای زیرزمینی ارتش ایالات متحده آمریکا وقف شد. کتیبهٔ سنگی در مقابل این بنای تاریخی قرار دارد که در آن نوشته شده‌است بنای هذا توسط پادگان ساحل اقیانوس آرام ساخته شده‌است. این بنای تاریخی که ۱۷٫۲ فوت (۵٫۲ متر) دارد، در قسمت بر پایهٔ قرار گرفته‌است که ارتفاع آن ۸٫۴ فوت (۲٫۶ متر) می‌باشد و مجسمه از سرباز مدافع بیرق در بالای آن قرار گرفته‌است. در این پایه نشان ایالات متحده آمریکا و انبوهی از
در این پایه نشان ایالات متحده آمریکا و انبوهی از اسلحه نشان داده شده‌است و در قسمت پایان و روبروی آن تصویری از توپ سبک مجسم شده‌است. در قسمت راست کلاه، یک سپر شعله‌ور، در روی پرچم آمریکا و جک، طبل و مرمی توپ قرار دارد. ابتکار ساخت این بنا از سوی ۱۱ پادگان کالیفورنیا مطرح شد. بخش ویسکانسن اتحادیه ارتش و نیروی دریایی اعلام کرد که این بنا در ماه اوت ۱۹۳۰ به عنوان حامی گزینه دولت دربارهٔ لغو هجدهمین تعدیل قانون اساسی ایالات متحده آمریکا ثبت شد. این دیپارتمنت می‌خواست تا تعهد خود را نسبت به کنوانسیون ملی در
می‌خواست تا تعهد خود را نسبت به کنوانسیون ملی در بوفالو، نیویورک در ماه اکتبر انتقال دهد که آن‌ها از قوانین ایالتی خود به جای مشروبات الکولی حمایت نمایند. اتحادیه ارتش و نیروی دریایی آمریکا در سال ۱۹۴۵برای ویلیم راندولف هرست (William Randolph Hearst)، مدال افتخاری طلا را به دلیل خدمات قابل ملاحظه‌اش اعطاء کرد. بخش اتحادیه مزبور در ایالت کینگز در ۲۴ ماه می ۱۹۴۶ مدالِ را برای خدمات بزرگ‌اش برای ملوانان بازگشته از مأموریت توسط بیمارستان بروکلین نوال اعطاء نمود. پادگان یارد نیروی دریایی بروکلین در ۲۵ ماه می
پادگان یارد نیروی دریایی بروکلین در ۲۵ ماه می ۱۹۴۶ ستوان چارلز دبلیو. شی، دریافت کننده مدال افتخاری و سرهنگ ریچارد ای. کول را که به تازگی از مأموریت در خارج از کشور برگشته بودند، بدرقه و پذیرایی نمود. اتحادیه از طریق بخش خود در سینسنتی، اوهایو قطع‌نامهٔ را در ۱۳ ماه اوت تصویب کردند که در آن از دولت خواستند تا برای سربازان اسبق جنگ جهانی دوم تخفیف و امتیازی روی دست بگیرد. قاضی ارشد دادگاه عالی یک ایالت در پایان سال ۱۹۰۶ تصمیم گرفت که یک سازمان عالی نمی‌تواند دارایی یکی از پادگان‌های اتحادیه را مصادره کند.
دارایی یکی از پادگان‌های اتحادیه را مصادره کند. اما این تصمیم، پذیرفتن کسی یا وجوه که مستحق آن‌ها بود را برای پذیرش در یک پادگان مشخص، محدود نکرد. اتحادیه ارتش و نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا در سال ۱۹۰۵ برای برخی از سربازان اتحادیه که داوطلبانه آماده اجرای وظایف بالاتر از وظیفه بودند، مدال افتخار تفویض نمود. خدمات این سربازان که در بدل آن پولی به‌دست نی‌آوردند، در جریان جنگ داخلی سال ۱۸۶۳ در ایالت مریلند و پنسلوانیا صورت گرفت. فعالیت‌های گذشته. به‌تاریخ ۳۰ ماه می ۱۹۰۶ تئودور روزولت، رئیس‌جمهور وقت
۳۰ ماه می ۱۹۰۶ تئودور روزولت، رئیس‌جمهور وقت آمریکا سخنرانی یادبودی را برای هزاران نفر در پورتسموث، ویرجینیا در همایشی از سوی اتحادیه نیروی دریایی آمریکا ارائه کرد که با بیان نمودن از یک بنای یادبود در قبرستان محلی نیروی دریایی به پایان رسید. این اتحادیه، کنوانسیون هر دوساله خود را در ۱۷ ژوئیه سال ۱۹۰۷ در صالون گار(GAR) در چهارراهی پنسلوانیا در واشینگتن‌دی‌سی آغاز کرد که همین سال، نهمین سال‌یاد جنگ سانتیاگو دی کوبا (Battle of Santiago de Cuba) نیز بود. اتحادیه مزبور در همان صبح، تلگرافِ مملو از تبریکات و
مزبور در همان صبح، تلگرافِ مملو از تبریکات و تهنیات دوستانه را برای روزولت فرستاد و چند ساعت بعد تلگرافی از جانب دفتر سکرتریت رئیس‌جمهور نیز دریافت کرد؛ تلگرافی که حاوی تشکری و آرزوی مؤفقیت برای اتحادیه بود. اتحادیه ارتش و نیروی دریایی آمریکا ۸ ماه سپتمبر سال ۱۹۰۹ چهاردهمین کنوانسیون هر دو ساله خود را در ایری، پنسلوانیا و در اتاق‌های تجارت این محل برگزار نمودند. در این همایش، بیش از ۲۰۰ نماینده اشتراک نموده بودند که در میان آن‌ها سربازان سابق جنگ داخلی آمریکا نیز حضور داشتند. در آغاز برنامه، سرود «پرچم
نیز حضور داشتند. در آغاز برنامه، سرود «پرچم پرستاره» خوانده شد. همچنین برخی زنان نیز در این همایش اشتراک نموده بودند که اعضای کمکی اتحادیه ارتش و نیروی دریایی بودند. در همایش نام‌برده پیشنهاد شد که کنگره باید برای حرکت و ترمیم کشتی قدیمی نیاگارا پیری دادخواهی نمایند. همین‌گونه، اتحادیه ارتش و نیروی دریایی در ۱۷ ژانویه سال ۱۹۱۱ نیز تجلیل از پانزدهمین کنوانسیون هر دو ساله خود را در روچستر، نیویورک و در اتاق‌های تجارت محلی و مدتی بعد در ماه اوت همین سال اعلام کرد. زمان برگزاری همایش به دلیل پیشنهاد کنوانسیون
کرد. زمان برگزاری همایش به دلیل پیشنهاد کنوانسیون کمیته از ماه تعیین شده به ماه سپتمبر تغییر نمود. دو کنوانسیون دیگر؛ ارتش بزرگ جمهوریت و بانوان حمایوی اتحادیه ارتش و نیروی دریایی در همان زمان در ماه اوت برگزاری برنامه را تعیین نموده بودند. در پانزدهمین کنوانسیون دو ساله این اتحادیه که در هفته سوم ماه اوت برگزار شده بود، ده هزار عضو از اتحادیه توپچی‌های دریایی نیز به جمع آنان پیوسته بودند. موضوعی که در این کنوانسیون مورد بحث قرار گرفت این بود که آیا هر زن صادق از بخش زنان حمایوی می‌تواند عضویت اتحادیه را
صادق از بخش زنان حمایوی می‌تواند عضویت اتحادیه را کسب کند. در ۸ سپتامبر سال ۱۹۱۳، اتحادیه ارتش و نیروی دریایی شانزدهمین کنوانسیون هر دو ساله خود را در فیلادلفیا، پنسلوانیا دایر نمود. بعضی نمایندگان از طریق کشتی سفر نمودند و از راه دریای دلاور از سمت محل بارگیری جاده آرچ به بندر ریچموند رسیدند. سپس برای آن‌ها اسکله‌های مختلف و محل‌های کشتی سازی نشان داده شد و در جزیره لیگ توقف نمودند. سرهنگ اچ. اوگدن لیک (H. Ogden Lake) پس از آن به عنوان فرمانده سازمان ملی معرفی گردید که فرمانده داونز (Commander Downs) از
معرفی گردید که فرمانده داونز (Commander Downs) از سمت خود باز نشسته شد. در حدود هزار نماینده در این کنوانسیون اشتراک نمودند.
کلاود اوینگ راسک (Claude Ewing Rusk) (20 نوامبر، ۱۸۷۱ – ۳ فوریه، ۱۹۳۱) که همچنین به نام سی.ای. راسک (C. E. Rusk) شناخته می‌شود، یک کوهنورد، وکیل و مؤلف اهل واشینگتن بود که مسیرهای کوه ادامز، کوه بیکر و قله یخچال (Glacier Peak) را نخستین بار طی نمود. او همچنین بسیاری قله‌های دیگر در واشینگتن، اورگن و کالیفرنیا را نیز پیموده است. زندگی شخصی. اوایل زندگی. راسک در ۲۹ نوامبر سال ۱۸۷۱ میلادی در شهر ناکس، ایلینوی در خانواده جیمز ای. و جوزی ای. راسک چشم به جهان گشود. خانواده او در پاییز سال ۱۸۷۴ از ایلینوی به ایالت
خانواده او در پاییز سال ۱۸۷۴ از ایلینوی به ایالت واشینگتن عزیمت کردند و در شرق ایالت کلیکتات در ناحیه معروف به وود گلچ اقامت گزیدند. در سال ۱۸۷۸ لیه، یگانه خواهر راسک به دنیا آمد. پس از سپری کردن چندین سال در این محل، به دامنه تپه‌های کلمبیا در قسمت پایینی دریه کلیکتات و در نزدیکی واریک نقل مکان کردند. سال بعد، پدر راسک ایستگاه هپی هوم (Happy Home) را ساخت. راسک نیز غالباَ به بالای تپه‌های کلمبیا می‌رفت تا به قله‌های رشته کوه کسکیدز نگاه کند. خانواده او در این محل تا ۱۵ سالگی راسک زندگی کردند. آن‌ها سپس در
محل تا ۱۵ سالگی راسک زندگی کردند. آن‌ها سپس در ژانویه سال ۱۸۸۷ به خانهٔ در سواحل دریای کلیکتات در نزدیکی سودا اسپرینگس نقل مکان نمودند. حرفه. راسک در مدرسه دولتی درس خواند و در سال ۱۸۸۸ که در آن زمان ۱۷ سال سن داشت کار خود را به عنوان استاد در مدرسه کاماس پریری (Camas Prairie) در دره گلین‌وود آغاز کرد. او سپس تا سال ۱۸۹۲ در مدرسه کراس‌رود (Crossroads) خارج از گلدندیل (Goldendale) تدریس کرد تا این‌که سردبیر " Goldendale Courier" شد. او این کار را تا یک سال ادامه و به کار تدریس خود بازگشت. راسک تقریباً در
ادامه و به کار تدریس خود بازگشت. راسک تقریباً در همان زمان در دفتر نلسون بی. بروکس و سنور تحصیل خود در را رشته حقوق آغاز کرد. در ۳۰ اکتبر سال ۱۸۹۸، راسک با راچل ان. گیلمور، از فرزندان نخبگان، ازدواج کرد. او سپس در سال ۱۹۰۲ تحصیل خود را در رشته حقوق را تکمیل کرد و در کانون وکلای ایالت واشینگتن پذیرفته شد. بدین ترتیب، راسک در سال ۱۹۰۲ یکی از عضای مؤسس کلپ آلپاین آمریکا بود. راسک و خانم او در سال ۱۹۰۳ به همیلتون، واشینگتن نقل مکان کردند ولی قبل از عزیمت به خلیج چالن (Lake Chelan) و خریدن یک خانه در امتداد
خلیج چالن (Lake Chelan) و خریدن یک خانه در امتداد ناحیه دورافتاده خلیج، تنها یک سال در آنجا ماندند. راسک عضویت کلپ مازاماس را به‌دست‌آورد و تا سال ۱۹۱۰ در شهر چلان وکالت کرد. هنگامی‌که خانواده او در خلیج چلان می‌زیستند، رودنی ال. راسک (Rodney L. Rusk)، تنها پسری آن‌ها در ۱۰ ژوئن سال ۱۹۰۵ به دنیا آمد. او در سال ۱۹۱۰ سفر کوهنوردی را به کوه مک‌کینلی رهبری کرد و هنگامی‌که از آن بازگشت به منطقه گرنت پاس در شهر اورگن نقل مکان کرد؛ محل که پدر و مادرش در آنجا زندگی می‌کردند. راسک در آنجا به والدینش از طریق کار
می‌کردند. راسک در آنجا به والدینش از طریق کار کردن در معدن طلای لکی اسپات (Lucky Spot) کمک کرد. او در سال ۱۹۱۲ به دره یاکیما در واشینگتن مجدداً نقل مکان نمود و متعاقباً سردبیر روزنامه بنتون ایندیپیندنت (Benton Independent) که در شهر پروسر منتشر می‌شد، تعیین گردید. راسک در این سمت قبل از فروش روزنامه و فعالیت مجدد در بخش وکالت یک سال را سپری کرد. او هنگامی‌که در یک دوره چهار ساله به عنوان گیرنده در اداره اراضی ایالات متحده، یاکیما مقرر شد، کار خود را تا بهار سال ۱۹۱۵ ادامه داد و مدتی که در یاکیما بود، به یک