payamvha/North_RAG huggingface dataset:
که انسان‌شناسان می‌توانند برای تعریف وجود چنین فرهنگ‌هایی از آن استفاده کنند. استفاده بیشتر از مواد پیچیده‌تر به باستان شناسان اجازه داد تا شخصیت‌ها و تمایز بین مردم را مشخص کنند. این موضوع تا حدی به دلیل استفاده از مواد در فرهنگ و مزایا و معایب مرتبط با آن است. فرهنگ‌های عصر سنگ بر اساس اینکه چه سنگ‌هایی را می‌توانستند به صورت محلی بیابند و چه سنگ‌هایی را می‌توانستند از طریق تجارت به دست آورند، محدود می‌شدند. برخی مواقع استفاده از سنگ آتشزنه در حدود ۳۰۰۰۰۰ سال قبل از میلاد به عنوان آغاز استفاده از سرامیک
سال قبل از میلاد به عنوان آغاز استفاده از سرامیک در نظر گرفته می‌شود. آنچه که پیشرفت قابل توجهی را نشان می‌دهد استفاده از تبرهای سنگی صیقلی است، زیرا انواع بسیار گسترده‌تری از سنگ‌ها می‌توانستند به عنوان ابزار مورد استفاده قرار گیرند. نوآوری ذوب و ریخته‌گری فلزات در عصر برنز سبب تغییر روش توسعه و تعامل فرهنگ‌ها با یکدیگر شد. از حدود ۵۵۰۰ سال قبل از میلاد مسیح، آهنگران اولیه شروع به شکل‌دادن مجدد به فلزات بومی مس و طلا، بدون استفاده از آتش و با استفاده از ابزار و سلاح کردند. حدود ۵۰۰۰ سال قبل از میلاد حرارت
و سلاح کردند. حدود ۵۰۰۰ سال قبل از میلاد حرارت دادن به مس و شکل‌دادن به آن با چکش آغاز شد. ذوب و ریخته‌گری حدود ۴۰۰۰ سال قبل از میلاد آغاز شد. در حدود ۳۵۰۰ سال قبل از میلاد علم متالورژی با پالایش مس از سنگ معدن آغاز شد. برنز به عنوان اولین آلیاژ حدود ۳۰۰۰ سال قبل از میلاد مورد استفاده قرار گرفت. عصر سنگ. استفاده از مواد در عصر حجر آغاز شد. معمولاً از موادی مانند استخوان، الیاف، پر، صدف، پوست حیوانات و خاک رس برای سلاح، ابزار، جواهرات و پناهگاه استفاده می‌شد. اولین ابزارها در عصر پارینه سنگی به نام اولدوان
اولین ابزارها در عصر پارینه سنگی به نام اولدوان مورد استفاده قرار می‌گرفتند. این‌ها ابزارهایی بودند که از سنگ‌های خرد ساخته شده‌بودند و برای اهداف تحقیقاتی مورد استفاده قرار می‌گرفتند. با ادامه تاریخ و رسیدن به عصر میان سنگی، ابزارها با لبه‌هایی تیزتر، پیچیده‌تر و متقارن‌تر طراحی شدند. با حرکت به سمت عصر نوسنگی، کشاورزی شروع به توسعه کرد زیرا ابزارهای جدیدی برای کشاورزی کشف شد. با نزدیک شدن به پایان عصر حجر، انسان‌ها شروع به استفاده از مس، طلا و نقره به عنوان ماده کردند. به دلیل نرمی این فلزات، کاربرد
عنوان ماده کردند. به دلیل نرمی این فلزات، کاربرد عمومی آن برای تشریفات و ایجاد زیورآلات یا تزئینات بوده و جایگزین سایر مواد برای استفاده در ابزار نمی‌شود. سادگی ابزارهای مورد استفاده به درک راحت سبک زندگی بشر آن زمان کمک می‌کند. عصر برنز. استفاده از مس در تمدن‌ها بسیار قابل توجه بود، خاصیت ارتجاعی و انعطاف‌پذیری به آن اجازه می‌دهد که به شکل‌های مفید چکش خواری شود، اگرچه مزایای مس بسیار زیاد بود، اما این ماده برای به کار رفتن در مقیاس‌های بزرگ استحکام لازم را نداشت. به واسطه آزمایش یا به‌طور تصادفی، افزودن
نداشت. به واسطه آزمایش یا به‌طور تصادفی، افزودن برخی مواد خاص به فلز مس منجر به ایجاد آلیاژ فلزی جدید برنز با استحکام بالا شد. برنز در اصل از مس و آرسنیک تشکیل شده بود. عصر آهن. استفاده از آهن از حدود ۱۲۰۰ سال قبل از میلاد مورد توجه قرار گرفت. در قرن دهم قبل از میلاد، تولید شیشه در خاور نزدیک باستان آغاز شد. در قرن سوم قبل از میلاد، مردم در هند باستان فولاد ووتز را به عنوان اولین فولاد بوته‌ای توسعه دادند. در قرن اول قبل از میلاد، شیشه‌گری در فنیقیه شکوفا شد. در قرن دوم، فولادسازی در منطقه هان چین رواج
شد. در قرن دوم، فولادسازی در منطقه هان چین رواج یافت. در قرن چهارم پس از میلاد ستون آهنی دهلی ساخته شد، که قدیمی‌ترین نمونه بازمانده از فولاد مقاوم در برابر خوردگی است. دوران باستان. چوب، استخوان، سنگ و خاک از جمله موادی بودند که پایه‌های امپراتوری روم را تشکیل دادند. رومی‌ها سنگ آهک پودری، خاکستر آتشفشانی که از کوه وزوویوس پیدا شده بود را با آب مخلوط می‌کردند تا خمیر سیمان درست کنند. فعل و انفعالات آتشفشانی با سنگدانه‌ها و جوش سنگ‌های حاوی مواد کریستالی، موادی را تولید می‌کند که متفاوت از سنگ نرم و رسوبی
را تولید می‌کند که متفاوت از سنگ نرم و رسوبی و سیلت است. با کشف خمیر سیمان، امکان ساخت سازه‌هایی به وسیلهٔ سنگ‌های نامنظم فراهم شد و فضاهای خالی را برای ایجاد یک ساختار محکم پر کرد. سیمان باهیدرات شدن استحکام بیشتری پیدا می‌کند و در نتیجه با گذشت زمان پیوند قوی‌تری ایجاد می‌کند. با سقوط امپراتوری روم غربی و ظهور بیزانس، این دانش در میان بیشتر مردم از بین رفت، به غیر از راهبان کاتولیک، که از معدود کسانی بودند که می‌توانستند لاتین ویترویوس را بخوانند و از خمیر بتن استفاده کنند. این یکی از دلایلی است که
خمیر بتن استفاده کنند. این یکی از دلایلی است که پانتئون بتنی رم می‌تواند به مدت ۱۸۵۰ سال دوام بیاورد. استفاده از آزبست به عنوان یک ماده در یونان باستان رواج یافت، به ویژه زمانی که ویژگی‌های ضد حریق مواد آشکار شد. بسیاری از محققان بر این باورند که کلمه آزبست از یک اصطلاح یونانی به نام sasbestos به معنای خاموش شدنی یا خاموش نشدنی گرفته شده‌است. لباس‌های اشراف، پارچه‌های روی میز و سایر زینت‌های تنور همگی با پارچه‌ای از مواد الیافی تزیین می‌شدند، زیرا این مواد را می‌توان با انداختن مستقیم در آتش تمیز کرد. با
را می‌توان با انداختن مستقیم در آتش تمیز کرد. با این حال، استفاده از این مواد بدون اشکال نبود، پلینیوس، به وجود ارتباطی بین مرگ سریع بردگانی که در معدن آزبست کار می‌کردند اشاره کرد. او توصیه کرد که بردگانی که در این محیط کار می‌کنند از پوست بلبل به عنوان دستگاه تنفس موقت استفاده کنند. پس از اینکه خنجرهای ساخته شده از استخوان ران شکارچیان اولیه توسط تبرهای چوبی و سنگی و سپس با وسایل مسی، برنزی و آهنی تمدن روم جایگزین شد، جستجو برای شناسایی و جمع‌آوری مواد گرانبهاتر افزایش یافت؛ بنابراین زرگری در قرون وسطی
افزایش یافت؛ بنابراین زرگری در قرون وسطی به نام بن‌ونوتو چلینی می‌توانست به دنبال طلا باشد و از آن دفاع کند که باید از آن به عنوان زینت تاج دوک‌ها و پاپ‌ها استفاده شود. زندگی‌نامه بن‌ونوتو چلینی شامل یکی از اولین توصیفات یک فرایند متالورژیکی است. استفاده از چوب پنبه که به تازگی به مقوله علم مواد اضافه شده‌است، اولین بار توسط هوراس، پلینی و پلوتارک مطرح شد. در دوران باستان از جمله در ماهیگیری و وسایل ایمنی به دلیل خاصیت شناوری از چوب پنبه استفاده می‌شد، همچنین به عنوان وسیله حکاکی، درپوش ظروف و عایق بندی،
به عنوان وسیله حکاکی، درپوش ظروف و عایق بندی، مورد استفاده قرار می‌گرفت. همچنین در قرن دوم برای کمک به درمان طاسی استفاده می‌شد. در دوران روم باستان، دمیدن شیشه به هنری تبدیل شد که شامل تزئینات و رنگ آمیزی بود. همچنین با استفاده از قالب امکان ایجاد اشکال پیچیده‌ای فراهم شد. این فناوری امکان تقلید از سنگ‌های قیمتی را فراهم ساخت. شیشه پنجره با ریخته‌گری در قالب‌های سفالی مسطح شکل می‌گیرد و سپس جدا شده و تمیز می‌شود. کامپوزیت‌های پلیمری نیز در این بازه زمانی به شکل چوب ظاهر شدند. تا ۸۰ سال قبل از میلاد، رزین
شکل چوب ظاهر شدند. تا ۸۰ سال قبل از میلاد، رزین و کراتین به ترتیب در لوازم جانبی به عنوان کهربا و لاک لاک پشت استفاده می‌شدند. قرن اول قبل از میلاد در منطقه اسکندریه، شیشه‌گری تا حدی به واسطه وجود کوره‌های جدید که می‌توانستند دماهای بالاتری را با استفاده از لوله نی سفالی ایجاد کنند، توسعه یافت. خاکستر گیاه و شیشه ناترون، در قطعات دمیده شده استفاده می‌شد. گیاهان ساحلی و نیمه بیابانی به دلیل محتوای کم اکسید منیزیم و اکسید پتاسیم بهترین عملکرد را داشتند. شام، شمال آفریقا، و ایتالیا سرزمین‌هایی بودند که ظروف
شمال آفریقا، و ایتالیا سرزمین‌هایی بودند که ظروف شیشه‌گری شده در آن‌ها رواج داشت. قرون وسطی. قدمت مواد اولیه چینی کشف شده به دوره نوسنگی بازمی‌گردد، تکه‌هایی از این مواد در مکان‌های باستان‌شناسی مربوط به دوره هان شرقی در چین یافت شده‌است. تخمین زده می‌شود که این اقلام از ۱۲۶۰ درجه سانتی‌گراد تا ۱۳۰۰ درجه سانتی‌گراد حرارت دیده‌باشند. در قرن هشتم، پرسلان در سلسله تانگ چین اختراع شد. پرسلان منجر به توسعه سیستماتیک کوره‌های پرکاربرد در چین شد، که کیفیت و کمیت تولید پرسلان را افزایش داد. لعاب سرامیک توسط
کمیت تولید پرسلان را افزایش داد. لعاب سرامیک توسط شیمیدانان و سفالگران عرب در بصره عراق اختراع شده‌است. در اوایل قرون وسطی، روش ساخت پنجره‌ها بیشتر به سمت گلوله‌های رنگی شیشه‌گری شده که بعداً صاف می‌شدند، معطوف می‌شد، سپس در اواخر قرون وسطی، این روش از دوران باستان با چند تغییر و اصلاح جزئی، که شامل نورد با غلتک‌های فلزی بود، به آن بازگشت. در قرن نهم، سنگینه در عراق اختراع شد، و ظروف براق در منطقه بین‌النهرین پدید آمدند. در قرن یازدهم، فولاد دمشق در خاورمیانه توسعه یافت. در قرن ۱۵، یوهانس گوتنبرگ نوع فلز
توسعه یافت. در قرن ۱۵، یوهانس گوتنبرگ نوع فلز به کار رفته در آلیاژها را توسعه داد. دوره مدرن اولیه. در سال ۱۵۴۰، وانوکیو برینگوکیو نخستین کتاب سیستماتیک در مورد متالوژی را منتشر کرد در قرن هفدهم، دو نظریه علمی جدید گالیله (استحکام مواد و سینماتیک) اولین اظهارات کمی درمورد علم مواد را در بر می‌گرفت. در قرن هجدهم، ویلیام چمپیون فرآیندی را برای تولید فلز روی از طریق تقطیرکالامین و زغال چوب کشف کرد، برایان هیگینز حق ثبت اختراع سیمان هیدرولیک (گچ بری) را برای استفاده به عنوان گچ اخذ کرد، و الساندرو ولتا با
استفاده به عنوان گچ اخذ کرد، و الساندرو ولتا با استفاده مس و روی باتری اسیدی ساخت. در قرن نوزدهم، توماس یوهان سیبک، ترموکوپل را اختراع کرد، جوزف آسپین سیمان پرتلند را و چارلز گودیر لاستیک ولکانیزه را اختراع کرد، لوئیس داگر و ویلیام فاکس تالبوت فرآیندهای عکاسی مبتنی بر نقره را اختراع کردند، جیمز کلرک ماکسول عکاسی رنگی را به ظهور رساند، همچنین چالز فریتز اولین سلول‌های خورشیدی را با استفاده از وافل سلنیوم ساخت. پیش از ابتدای دههٔ ۱۸۰۰، آلومینیوم به عنوان یک فلز جداگانه تولید نمی‌شد، تا اینکه در سال ۱۸۲۵;
فلز جداگانه تولید نمی‌شد، تا اینکه در سال ۱۸۲۵; هانس کریستین اورستد روش ایجاد آلومینیوم به عنوان یک عنصر را از طریق کاهش کلرید آلومینیوم کشف کرد. از آنجایی که آلومینیوم یک عنصر سبک با خواص مکانیکی خوب بود، به‌طور گسترده‌ای به دنبال جایگزینی فلزات سنگین تر مانند نقره و طلا توسط آلومینیوم بودند. ناپلئون سوم برای مهمانان ویژه خود از بشقاب‌ها و ظروف آلومینیومی استفاده می‌کرد و برای بقیه مهمان‌ها از ظروف نقره ای استفاده می‌شد. با این حال، فرایند تولید آلومینیوم هنوز گران بود و قادر به تولید این فلز در مقادیر
هنوز گران بود و قادر به تولید این فلز در مقادیر زیاد نبودند. در سال ۱۸۸۶، چارلز مارتین هال اهل آمریکا و پل هرول فرانسوی فرآیندی کاملاً مستقل از یکدیگر برای تولید آلومینیوم از اکسید آلومینیوم از طریق الکترولیز اختراع کردند. این فرایند به آلومینیوم این امکان را می‌داد که ارزان‌تر از هر زمان دیگری تولید شود و زمینه را برای تبدیل یک فلز گران‌بها به کالا را به آسانی فراهم ساخت. در سال ۱۸۸۸، کارل یوزف بایر در سن پترزبورگ برای توسعه روشی برای ساخت آلومینا خالص برای صنعت نساجی تلاش می‌کرد. این فرایند شامل حل کردن
صنعت نساجی تلاش می‌کرد. این فرایند شامل حل کردن اکسید آلومینیوم از ماده معدنی بوکسیت برای تولید گیبسیت بود که می‌توان آن را دوباره به آلومینا خام تبدیل کرد. فرایند بایر و فرایند هال-هروولت امروزه هنوز برای تولید اکثر آلومینا و آلومینیوم جهان استفاده می‌شود. علم مواد به عنوان یک رشته تحصیلی. بیشتر رشته‌های مطالعاتی دارای پدری بنیان‌گذار هستند، مانند نیوتن در فیزیک و لاووازیه در شیمی. از سوی دیگر علم مواد هیچ شخصیت مرکزی ندارد که در زمینه توسعه و پیشرف علم مواد حرکت قابل توجه کرده‌باشد. در دهه ۱۹۴۰،
علم مواد حرکت قابل توجه کرده‌باشد. در دهه ۱۹۴۰، همکاری‌های زمان جنگ در زمینه‌های مطالعاتی متعدد برای ایجاد پیشرفت‌های فنی، زمینه را برای مطالعات آینده فراهم کرد، که بعدها سبب ایجاد رشتهٔ علم و مهندسی مواد شد. در دهه ۱۹۵۰ در طول جنگ سرد، کمیته مشاوره علمی رئیس‌جمهور ایالات متحده (PSAC) مطالعه مواد را در اولویت قرار داد، زیرا متوجه شد که مواد عامل محدود کننده پیشرفت در فضا و فناوری نظامی هستند. وزارت دفاع با پنج دانشگاه (هاروارد، MIT، براون، استنفورد، و شیکاگو) قراردادی امضا کرد، که بیش از ۱۳ میلیون دلار
قراردادی امضا کرد، که بیش از ۱۳ میلیون دلار برای تحقیقات مواد تأمین می‌کرد. قسمت‌هایی از برخی مؤسسه‌ها در دهه ۱۹۶۰ عناوین خود را از «متالورژی» به «متالورژی و علم مواد» تغییر دادند. علم مواد مدرن. در اوایل قرن بیستم، اکثر دانشکده‌های مهندسی دارای بخش متالورژی و گاهی مواقع سرامیکبودند. تلاش فراوانی برای در نظر گرفتن فازهای آستنیت - مارتنزیت - سمنتیت یافت شده در نمودار فازی آهن - کربن که زیربنای تولید فولاد است، انجام شد. درک بنیادی سایر مطالب به اندازه کافی پیشرفته نبود که بتوان آنها را به عنوان موضوعات
پیشرفته نبود که بتوان آنها را به عنوان موضوعات آکادمیک در نظر گرفت. در دوران پس از جنگ جهانی دوم، مطالعه نظام مند پلیمرها به سرعت پیشرفت کرد. مدیران و دانشمندان به جای ایجاد دپارتمان‌های علوم پلیمری جدید در دانشکده‌های مهندسی، علم مواد را به‌عنوان یک رشته جدید بین‌رشته‌ای به خودی خود در نظر گرفتند، رشته‌ای که همه مواد با اهمیت مهندسی را از دیدگاهی واحد در نظر می‌گرفت. دانشگاه نورث وسترن اولین بخش علم مواد را در سال ۱۹۵۵ تأسیس کرد. ریچارد ای ترسلر یک رهبر بین‌المللی در توسعه مواد در دمای بالا بود. او در
بین‌المللی در توسعه مواد در دمای بالا بود. او در آزمایش و استفاده از الیاف در دمای بالا، ابزار دقیق و روش‌های آزمایشی پیشرفته برای مواد حرارتی، طراحی و تأیید عملکرد سرامیک‌ها و کامپوزیت‌ها در کاربردهای هوافضا، صنعتی و انرژی با دمای بالا پیشتاز بود. او بنیان‌گذار مرکز مواد پیشرفته (CAM) بود. دیدگاه او برای تحقیقات میان رشته‌ای نقش کلیدی در ایجاد مؤسسه تحقیقات مواد داشت. نقش ترسلر در علم مواد با سخنرانی او در ایالت پن که به افتخار او نامگذاری شد، جشن گرفته می‌شود. انجمن تحقیقات مواد (MRS) در ایجاد هویت و
می‌شود. انجمن تحقیقات مواد (MRS) در ایجاد هویت و انسجام برای این حوزه جوان بسیار مؤثر بوده‌است. MRS زاییده فکر پژوهشگران دانشگاه ایالتی پنسیلوانیا بود و از بحث‌هایی که توسط پروفسور رستم روی در سال ۱۹۷۰ آغاز شد، رشد کرد. از سال ۲۰۰۶، انجمن تحقیقات مواد به یک جامعه بین‌المللی تبدیل شده‌است که تعداد زیادی از جلسات در حوزه علم و مهندسی مواد را حمایت می‌کند و بیش از ۱۳۰۰۰ عضو دارد. MRS از جلساتی حمایت می‌کند که به سمپوزیوم‌هایی با موضوعات مختلف تقسیم می‌شوند، برخلاف جلسات متمرکزتر که معمولاً توسط سازمان‌هایی
برخلاف جلسات متمرکزتر که معمولاً توسط سازمان‌هایی مانند انجمن فیزیک آمریکا یا IEEE (مؤسسه مهندسان برق و الکترونیک) مورد حمایت قرار می‌گیرند. ماهیت میان رشته‌ای جلسات MRS تأثیر زیادی بر جهت‌گیری علم داشته‌است، به ویژه در محبوبیت مطالعه مواد نرم، که در ارتباط با زیست‌شناسی، شیمی، فیزیک و مهندسی مکانیک و برق هستند. به دلیل وجود کتاب‌های درسی یکپارچه، انجمن‌های تحقیقاتی، کرسی‌های دانشگاهی در سراسر نقاط جهان، برنامه‌های کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکتری و سایر شاخص‌های شکل‌گیری یک رشته، منصفانه است که علم مواد را
شکل‌گیری یک رشته، منصفانه است که علم مواد را یک رشته نامگذاری کنیم. عصر سیلیکون. ویلیام هنری براگ به همراه پسرش ویلیام لارنس براگ در موسسه فیزیک در طول جنگ جهانی دوم، رشته بلور نگاری را، که در آن اشعه ایکس از طریق بلورهای یک ماده جامد تابش پیدا می‌کرد را تأسیس کردند. پس از شروع عصر سیلیکون و عصر اطلاعات، علم مواد به یک رشتهٔ اصلی تبدیل شد. این امر منجر به توسعه رایانه‌های مدرن و سپس تلفن‌های همراه و همچنین کوچک‌تر، سریع‌تر و قدرتمندتر کردن آن‌ها شد. این اتفاق به نوبه خود رایانه‌ها را قادر ساخت تا برای حل
به نوبه خود رایانه‌ها را قادر ساخت تا برای حل محاسبات پیچیدهٔ کریستالوگرافی و آزمایش ها کریستالوگرافی خودکار مورد استفاده قرار گیرند، همچنین به پژوهشگران این امکان را داد تا روش‌های دقیق و قدرتمندتری طراحی کنند. از سال ۱۹۶۰ همراه با پیشرفت رایانه و کریستالوگرافی، توسعه فناوری لیزر منجر به توسعه دیودهای نور گسیل (مورد استفاده در پخش کننده‌های DVD و تلفن‌های هوشمند)، ارتباطات فیبر نوری (مورد استفاده در مخابرات‌جهانی)، و میکروسکوپ کانفوکال به عنوان یک ابزار کلیدی در علم مواد شد. محمد آتالا، در آزمایشگاه نیمه
در علم مواد شد. محمد آتالا، در آزمایشگاه نیمه هادی هیولت پاکارد در دهه ۱۹۶۰، یک برنامه تحقیقاتی علم مواد را راه اندازی کرد که یک فناوری پایه برای دستگاه‌های گالیم آرسنید، فسفید آرسنید گالیم و آرسنید ایندیمآرسنید ایندیم ارائه می‌کرد. این دستگاه‌ها به فناوری اصلی مورد استفاده بخش مایکروویو شرکت اچ پی برای توسعه جاروها و تحلیلگرهای شبکه‌ای تبدیل شدند که فرکانس ۲۰ تا ۴۰ گیگاهرتز را فراهم می‌کردند و بیش از ۹۰ درصد بازار ارتباطات نظامی را در اختیار شرکت اچ پی قرار دادند.
نیل برین (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم، و معمار اهل ایالات متحده آمریکا است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "جیغ" اشاره کرد.
تیتانیوم دی‌سلنید (TiSe 2) که به عنوان سلنید تیتانیوم (IV) نیز شناخته می‌شود، یک ترکیب معدنی از تیتانیوم و سلنیوم می‌باشد. در این ماده سلنیوم به عنوان سلنید (Se 2-) در نظر گرفته می‌شود که مستلزم وجود تیتانیوم به صورت Ti+4 است. تیتانیوم دی‌سلنید عضوی از دی‌کالکوژنیدهای فلزی است، ترکیباتی که از یک فلز و عنصری از ستون کالکوژن در جدول تناوبی تشکیل شده‌اند. بسیاری از ویژگی‌های ارزش بالقوه در فن‌آوری باتری‌ها را نشان می‌دهند، مانند میان‌اندازی و هدایت الکتریکی، اگرچه بیشتر کاربردها بر روی دی سولفیدهای کمتر سمی و
بیشتر کاربردها بر روی دی سولفیدهای کمتر سمی و سبک‌تر تمرکز می‌کنند، به عنوان مثال. TiS 2. ترکیب شیمیایی ساختار. در سیستم تیتانیوم سلنیوم، بسیاری از استوکیومتری‌ها شناسایی شده‌اند. تیتانیوم دی‌سلنید با ساختار نوع CdI 2 متبلور می‌شود، که در آن سوراخ‌های هشت وجهی بین لایه‌های شش ضلعی متناوب بسته‌بندی شده نزدیک لایه‌های Se-2 (که نیمی از تعداد کل سوراخ‌های هشت وجهی است) توسط مراکز Ti+4 اشغال شده‌است. ساختار CdI2 اغلب به عنوان ساختار لایه ای شناخته می‌شود زیرا لایه‌های تکرار شونده اتم‌ها عمود بر لایه بسته‌بندی
تکرار شونده اتم‌ها عمود بر لایه بسته‌بندی شده دنباله Se-Ti-Se … Se-Ti-Se … Se-Ti-Se با برهمکنش‌های ضعیف واندروالس را تشکیل می‌دهند. بین اتم‌های سلنیوم در لایه‌های مجاور. ساختار دارای هماهنگی (۶٬۳) است که برای کاتیون هشت وجهی و برای آنیونها هرم مثلثی است. نوع ساختار معمولاً برای بسیاری از هالیدهای فلزات واسطه نیز یافت می‌شود. این ساختار لایه‌ای شناخته‌شده برای میان‌لایش با فلزات قلیایی (M) است، منجر به تشکیل (X ≤ ۱) MxTiSe2 می‌شود، در نتیجه شکاف‌های ضعیف واندروالس بین صفحات لایه‌ای دوبعدی گسترش می‌یابد.
واندروالس بین صفحات لایه‌ای دوبعدی گسترش می‌یابد. سنتز. ترکیبی از تیتانیوم و سلنیوم تحت جو آرگون حرارت داده می‌شود تا نمونه اولیه تولید شود. محصول خام معمولاً با انتقال بخار شیمیایی با استفاده از ید به عنوان عامل انتقال خالص می‌شود.
آلومیناید تیتانیوم، TiAl، معمولاً "تیتانیوم گاما"، یک ترکیب شیمیایی بین فلزی است. سبک‌وزن و مقاوم در برابر اکسیداسیون و حرارت است، اما شکل پذیری کمی دارد. چگالی γ-TIAL است حدود ۴٫۰ گرم / سانتی‌متر مکعب است. این ترکیب در چندین کاربرد از جمله هواپیما، موتورهای جت، تجهیزات ورزشی و اتومبیل استفاده می‌شود. توسعه آلیاژهای مبتنی بر TiAl در حدود سال ۱۹۷۰ آغاز شد. این آلیاژها تنها از سال ۲۰۰۰ در این کاربردها استفاده شده‌اند. کاربردهای گاما-TiAl. Gamma TiAl دارای خواص مکانیکی عالی و مقاومت در برابر اکسیداسیون و
خواص مکانیکی عالی و مقاومت در برابر اکسیداسیون و خوردگی در دماهای بالا (بیش از ۶۰۰ درجه سانتی گراد) است.، که آن را یک جایگزین مناسب برای روش سنتی استفاده از آلیاژ های نیکل برای سوپر آلیاژ مورد استفاده در قطعات موتور های توربین هواپیما قرار می دهد. آلیاژهای مبتنی بر TiAl دارای پتانسیل افزایش نسبت رانش به وزن در موتورهای هواپیما هستند. این امر به ویژه در مورد پره‌های توربین کم فشار موتور و تیغه‌های کمپرسور با فشار بالا صادق است. اینها به‌طور سنتی از سوپرآلیاژ مبتنی بر Ni ساخته می‌شوند که تقریباً دو برابر
مبتنی بر Ni ساخته می‌شوند که تقریباً دو برابر آلیاژهای مبتنی بر TiAl چگالی دارند. برخی از آلیاژهای آلومینید تیتانیوم گاما استحکام و مقاومت در برابر اکسیداسیون را تا ۱۰۰۰ درجه سانتی گراد حفظ می‌کنند که ۴۰۰ درجه سانتی گراد بالاتر از حد دمای عملیاتی آلیاژهای تیتانیوم معمولی است. جنرال الکتریک از گاما TiAl برای پره‌های توربین کم فشار موتور GEnx خود استفاده می‌کند که در هواپیماهای بوئینگ ۷۸۷ و بوئینگ ۷۴۷–۸ را مورد استفاده قرار گرفته‌است. این اولین مورد استفاده در مقیاس بزرگ از این ماده در موتور جت تجاری بود که
مقیاس بزرگ از این ماده در موتور جت تجاری بود که در سال ۲۰۱۱ وارد خدمت شد. تیغه‌های TiAl LPT توسط Precision Castparts Corp و Avio spa ریخته‌گری می‌شوند. ماشینکاری تیغه‌های LPT مرحله ۶ و مرحله ۷ توسط تولیدی مولر انجام می‌شود. یک مسیر جایگزین برای تولید تیغه‌های گاما TiAl برای موتورهای GEnx و GE9x با استفاده از چاپ سه‌بعدی در حال بررسی است. در سال ۲۰۱۹ یک نسخه سبک‌وزن ساعت مچی Omega Seamaster با استفاده از آلومینیوم تیتانیوم گاما برای قاب، قاب پشتی، صفحه و مکانیزم تیتانیومی در Ti 6/4 (درجه ۵) ساخته شد. قیمت
تیتانیومی در Ti 6/4 (درجه ۵) ساخته شد. قیمت خرده‌فروشی این ساعت ۳۷۲۴۰ پوندی، ۹ برابر بیشتر از Seamaster پایه بود و قابل مقایسه با بالاترین نسخه با بدنه پلاتینیوم با پیچیدگی فاز ماه بود.
سر دیوید لی پیرسون (انگلیسی: Sir David Lee Pearson CBE) زاده ۴ فوریه ۱۹۷۴ سوارکار بریتانیایی و برنده ۱۴ مدال طلای بازیهای پارا المپیک است.
ساتوشی فوجیموتو متولد ۲ اوت ۱۹۷۵ "جودوکار" ژاپنی و برنده ۳ مدال طلا یک نقره و یک برنز در مسابقات پارا المپیک است. او در حادثه‌ای در سن ۵ سالگی بینایی چشم چپ خود را از دست داد.
آناتون آل (به انگلیسی: Anathon Aall) زاده ۱۵ اوت ۱۸۴۷ در نسیبی و مرگ به تاریخ ۹ ژانویه ۱۹۴۳ در سن ۷۵ سالکی در لونر، یک فیلسوف و روان‌شناسنروژی بود. تحصیلات اصلی آناتون آل، در رشته الهیات بود اما دید وی در تاریخ علمی مذاهب، منطبق با دید کلیسای رسمی نروژ نبود. آناتون آل، بعد از تحصیل فلسفه در بریتانیا و روان‌شناسی در آلمان، در سال ۱۹۰۸ در مقام استادی به تدریس فلسفه در دانشگاه اسلو مشغول شد، و بعد از مدت کمی ضمن تأسیس دانشکده روان‌شناسی وابسته به دانشگاه اسلو، تا سال ۱۹۳۷ ریاست این مؤسسه را عهده‌دار بود.
تا سال ۱۹۳۷ ریاست این مؤسسه را عهده‌دار بود. پیشینه. آناتون آل، در یک خانواده ۹ فرزندی، دومین فرزند؛ و پسر خانواده بود. پدر وی کشیشی بود که بنابر سیاست کلیسا، همراه با خانواده از منطقه ای به منطقه دیگر منقل می‌شد. به این ترتیب دوره کودکی و نوجوانی آناتون آل، در شهرهای مختلف استان‌های فینمارک، وستلند و نوردلاند سپری شد. تحصیلات متوسطه وی در سال ۱۸۸۶ میلادی در شهر استاوانگر پایان یافت و وی سپس برای ادامه تحصیل در رشته الهیات راهی اسلو شد و در سال ۱۸۹۲ میلادی از دانشگاه اسلو فارغ‌التحصیل گردید. به پایان‌نامه
از دانشگاه اسلو فارغ‌التحصیل گردید. به پایان‌نامه تحصیلی وی مدال طلا تعلق گرفت. سپس بعد از یک سال تدریس در یکی از مدارس اسلو، موفق به دریافت بورس تحصیلی شد و از سال ۱۸۹۳ تا ۱۸۹۷ میلادی، در آلمان، بریتانیا، دانمارک و فرانسه، مشغول تحصیل تاریخ علمی مذاهب بود. در حین این سالها بود که آناتون آل، سعی کرد، شواهد و مدارکی را مبنی بر تأثیر عقاید یونان باستان بر بدیهیات مذهبی گردآوری کند. این تلاش، با سیاست کلیسای نروژ مطابقت نداشت و مطلوب واقع نشد. تا جایی که تقاضای وی برای اشتغال به تدریس تاریخ مذاهب در دانشگاه
وی برای اشتغال به تدریس تاریخ مذاهب در دانشگاه اسلو در سال ۱۸۹۷ میلادی، از سوی کلیسای نروژ رد شد. بعد از این ناکامی بود که آناتون آل، بار دیگر راهی بریتانیا شد و به فلسفه تجربه‌گرایی روی آورد. رویکردی که به زودی منجر به علاقه وی به علم روان‌شناسی و سفر او در سال ۱۹۰۰ میلادی به آلمان شد. در سال ۱۹۰۳، آناتون آل، اجازه تدریس در دانشگاه آلمان در شهر هاله را دریافت کرد و تا سال ۱۹۰۸ میلادی ضمن ادامه تحقیقات روان‌شناسی، در دانشگاه این شهر مشغول تدریس فلسفه و روان‌شناسی بود. سپس در همان سال کرسی استادی در رشته
بود. سپس در همان سال کرسی استادی در رشته فلسفه، در دانشگاه اسلو را به‌دست‌آورد. آناتون آل، در مقام استاد فلسفه در دانشگاه اسلو خیلی زود، موفق شد اولین مؤسسه خاص روان‌شناسی، وابسته به دانشگاه اسلو را پایه‌ریزی کند. مؤسسه ای که وی خود، تا سال ۱۹۳۷ میلادی، مدیریت آن را عهده‌دار بود. ضمن این سالها، مسئولیت عمده وی به عنوان استاد فلسفه، تألیف کتابهای درسی دانشگاهی بود. از وی کتابهای درسی متعددی در رشته منطق، فلسفه و روان‌شناسی به زبان نروژی به جای مانده‌است. فعالیت‌های علمی. آناتول آل به عنوان یکی از اندیشمندان
علمی. آناتول آل به عنوان یکی از اندیشمندان برجسته و پیشرو در زمینه‌های فلسفه و علوم انسانی شناخته می‌شود. فعالیت‌های علمی او عموماً در زمینه‌های فلسفه، اجتماع‌شناسی، فرهنگ‌شناسی، هنر و ادبیات بوده است. او تحلیل‌های عمیق و پراکنده‌ای در این زمینه‌ها ارائه داده و نظریات خود را با استدلال‌های قوی و منطقی پشتیبانی کرده است. آثار او نیز از جمله مهمترین منابعی است که برای تحقیقات و مطالعات در این حوزه‌ها بهره‌ور استفاده می‌شود.
تی‌آی۶ای‌ال۷ان‌بی (به انگلیسی: Ti-6Al-7Nb) یک آلیاژ آلفا-بتای تیتانیوم است که برای اولین بار در اواخر دهه‌ی ۸۰ میلادی معرفی شد. این آلیاژ حاوی ۶٪ آلومینیوم و ۷٪ نیوبیم می‌باشد و خواصی شبیه به آلیاژ بسیار معروف Ti-6Al-4V دارد، با این حال به دلیل جایگزینی وانادیم با عنصر بی‌خطر نیوبیم، مقاومت در برابر خوردگی و سازگاری زیستی Ti-6Al-7Nb نسبت به آلیاژ Ti-6Al-4V بیشتر است. از Ti-6Al-7Nb به عنوان ماده‌ی اصلی برای ساخت پروتزهای لگن استفاده شده و امروزه اکثر کاربردهای آن مربوط به ساخت ایمپلنت های پزشکی می‌باشند.
آن مربوط به ساخت ایمپلنت های پزشکی می‌باشند. Ti-6Al-7Nb یکی از آلیاژهای تیتانیوم است که از فاز α هگزاگونال (پایدار شده با آلومینیوم) و فاز β معمولی BBC (پایدار شده با نیوبیم) ساخته شده است. خواص فیزیکی و شیمیایی. اگرچه خواص فیزیکی آلیاژها بیشتر به بافت و ریزساختار ماده، نوع عملیات حرارتی و فرایند تولید آن بستگی دارند، با این حال منابع مختلف مقادیر زیر را برای آلیاژ Ti-6Al-7Nb ارائه می‌دهند: همان‌طور که از نام این آلیاژ پیداست، Ti-6Al-7Nb آلیاژی بر پایه‌ی تیتانیوم است که بین 5.5 تا 6.5 درصد وزنی آلومینیوم و
است که بین 5.5 تا 6.5 درصد وزنی آلومینیوم و بین 6.5 تا 7.5 درصد وزنی نیوبیم در ساختار خود دارد. با این حال عناصر دیگری مثل آهن، کربن، هیدروژن، تانتالیم، نیتروژن و اکسیژن مجموعا زیر یک درصد وزنی از ساختار آلیاژ Ti-6Al-7Nb را تشکیل می‌دهند. البته عناصر مذکور (به غیر از تانتالیم) معمولا به عنوان ناخالصی‌هایی که خارج کردنشان از ساختار آلیاژ بسیار سخت و پرهزینه می‌باشد، شناخته می‌شوند. تولید. قطعات Ti-6Al-7Nb معمولا با روش متالورژی پودر ساخته می‌شوند و رایج‌ترین روش‌های ساخت، "قالب‌گیری تزریقی فلز و "پرس
روش‌های ساخت، "قالب‌گیری تزریقی فلز و "پرس ایزواستاتیک گرم" می‌باشند. پخت قطعات Ti-6Al-7Nb معمولا در محدوده دمایی 900 تا 1400 درجه‌ی سانتیگراد انجام می‌پذیرد، به صورتی که مهندسان با به کارگیری دماهای پخت مختلف می‌توانند خواص مکانیکی مورد نظر خود (مانند ریزساختار یا میزان تخلخل خاص) را از آلیاژ دریافت کنند. سپس قطعه‌ی حاصل شده از عملیات متالورژی پودر به منظور رسیدن به ریزساختار مطلوب و خواص نهایی مورد انتظار وارد چرخه‌ی عملیات حرارتی می‌شود. یکی از مهم‌ترین قسمت‌های عملیات حرارتی آلیاژهای آلفا بتای