payamvha/North_RAG huggingface dataset:
با این حال تلفات ویتنامی‌ها بسیار سنگین بود، طوری که ۸۰ کشته و ۳۰۰ زخمی و دو هزار اسیر برجای گذاشتند. نگویان تری فونگ خیلی شدید زخمی شد و یک ماه بعد در ۲۰ دسامبر بر اثر شدت صدمات، جان باخت. گارنیر و افرادش که از این پیروزی کوبنده جرأت یافته بودند، به زودی خود را وارد یک کارزار نظامی غیرقانونی کردند که در مدت دو هفته منجر به فتح کل دلتای رود سرخ شد. یکی از زیردستان او، بالنی دواوریکو، پرچمدار ۲۴ ساله‌ای که قلعه‌های فولی وهای دونگ را فقط به همراه ۳۰ نفر تصرف کرد. در ۵ دسامبر، افسر۲۱ سالهٔ داوطلبی به نام
کرد. در ۵ دسامبر، افسر۲۱ سالهٔ داوطلبی به نام هاوتفویل به همراه ۶ ملوان و یک مترجم ویتنامی، پس از به گروگان گرفتن فرماندار، قلعهٔ نین بین را تصرف کرد. سرانجام در یازدهم دسامبر، شخص گارنیر قلعهٔ نام دین را فتح کرده و نیروهای اعزامی نخستین تلفات خود را متحمل شدند که شامل ۵ ملوانی بود که در نبرد زخمی شدند. در پی سقوط قلعهٔ نام دین در یازدهم دسامبر، نیروهای فرانسوی کنترل کل دلتای رودخانهٔ سرخ را به دست گرفتند. مرگ در نبرد در نزدیکی هانوی. مسؤلین ویتنامی در حالی که به‌طور کامل با پیروزی برق آسای فرانسوی‌ها
حالی که به‌طور کامل با پیروزی برق آسای فرانسوی‌ها منکوب شده بودند، از لیو یونگ‌فو و ارتش پرچم سیاه او که گروهی از یاغی‌های چینی، عمدتاً از سربازهای کارآزمودهٔ شورش تایپینگ مقیم شمال ویتنام بودند، درخواست کمک کردند. در ۲۱ دسامبر ۱۸۷۳، لیو یونگ‌فو به همراه حدود ۶۰۰ نفر از سربازان پرچم سیاه قدم رو در سایهٔ یک پرچم عظیم سیاه رنگ به دروازهٔ غربی هانوی نزدیک شدند و یک ارتش بزرگ از ویتنامی‌ها هم به دنبال آنها می‌آمدند. گارنیر با توپ صحرایی مستقر در بالای دروازه، به پرچم سیاه‌ها شلیک کرد و هنگامی که آنها عقب‌نشینی
پرچم سیاه‌ها شلیک کرد و هنگامی که آنها عقب‌نشینی کردند، او گروهی از هجده تفنگدار دریایی و دریانورد را در تعقیب آنان رهبری کرد. با این امید که بتواند ضربهٔ مهلکی به پرچم سیاه‌ها وارد آورد. این حملهٔ متقابل با شکست مواجه شد. گارنیر در حالی که سه نفر دیگر را در یک سر بالایی در حمله با سرنیزه رهبری می‌کرد، پس از آنکه سهواً در یک مسیل لغزید توسط چند تن از سربازان پرچم سیاه مجروح و کشته شد. پرچم‌دار جوان آدرین بالمی دوریکوور برای پشتیبانی گارنیر گروهی به همان اندازه کم‌تعداد را بیرون از قلعهٔ نظامی رهبری کرد ولی
کم‌تعداد را بیرون از قلعهٔ نظامی رهبری کرد ولی او نیز در رأس مردان خود کشته شد. سه دریانورد فرانسوی نیز در این یورش‌ها کشته شدند و مابقی پس از سقوط رهبرانشان به قلعهٔ نظامی گریختند. سرهنگ تومازی، تاریخشناس هندوچین فرانسه، توصیف زیر را با جزئیات در مورد آخرین لحظات گارنیر ارائه داد: در میانهٔ روز ۲۱ دسامبر، گارنیر به همراه سفیران در جلسه‌ای بود که یک مترجم اعلام کرد، دسته‌هایی از پرچم سیاه‌ها در حال حمله به دروازهٔ غربی شهر هستند. گارنیر بلافاصله خود را به دروازه رساند ولی برخی از مردان او زودتر به آنجا
دروازه رساند ولی برخی از مردان او زودتر به آنجا رسیده و شلیک‌های‌شان برای عقب‌نشینی راهزنان به پشت پرچین‌های بامبو کافی بود. یک اسلحهٔ ۴۰ میلی‌متری وارد صحنهٔ نبرد شد. گارنیر دوازده تن از مردان خود را جمع کرده تا شهر را برای تعقیب دشمن ترک کنند. سه نفر از آنها این توپ کوچک را حمل می‌کردند. از آنجا که امکان حرکت سریع آنها همراه با این سلاح نبود، گارنیر از آن سه پیشی گرفته و نُه مرد همراه خود را به سه گروه سه نفره تقسیم کرد. یک گروه به سمت راست و دیگری به سمت چپ حرکت کردند تا از گروه میانی به رهبری گارنیر به
چپ حرکت کردند تا از گروه میانی به رهبری گارنیر به همراه تنها دو نفر دیگر دفاع کنند. یک و نیم کیلومتر خارج از شهر او خود را در مقابل یک مسیل یافت و هنگام عبور از آن لغزید و به درون افتاد. چند سرباز پرچم سیاه که در پشت مسیل پنهان شده بودند و مابقی شلیک کردند. در این لحظه دو مردی که گارنیر را همراهی می‌کردند صد متر عقب‌تر بودند. یکی از آنان به ضرب گلوله کشته و دیگری زخمی شد. گارنیر فریاد برآورد: پسران شجاع من به سوی من بشتابید تا آنان را در هم بکوبیم. سپس شش گلوله از هفت تیرش را برای نجات خویش شلیک کرد اما
گلوله از هفت تیرش را برای نجات خویش شلیک کرد اما راهزنان او را محاصره کرده و با شمشیر و نیزه مجروحش کردند. سپس سرش را از تن جدا و بدنش را به طرز وحشیانه تکه‌تکه کردند و گریختند. دو گروه دیگر که به سمت صدای شلیک یورش برده بودند، تنها موفق شدند جسد خون آلود وی را به هانوی برگردانند. دستاوردها. شهرت اصلی گارنیر ریشه در این واقعیت دارد که فکر کاوش مکونگ و انجام دادن بخش عمدهٔ آن، هر دو را بر عهده گرفت. همچنین طی دوران استعمارگری فرانسه او مفتخر به شاهکارهایی در تونکین شد که راه را برای فتح آن توسط فرانسه در
در تونکین شد که راه را برای فتح آن توسط فرانسه در دههٔ ۱۸۸۰ هموار کرد. یادبود. در سال ۱۸۸۳، نُه سال پس از مرگ فرانسیس گارنیر، افسر نیروی دریایی فرانسه، هانری ریویر نیز در شرایط کاملاً مشابهی توسط پرچم سیاه‌ها در تونکین کشته شد. گارنیر و ریویر در دورهٔ استعمارگری فرانسه ملقب به عنوان شهدای برجستهٔ فرانسوی فتح تونکین شدند. در سال ۱۸۸۴، طی دو نبرد چین و فرانسه، دو ناو کوچک توپ‌دار ناوگان تونکین به نام آن دو مزین شدند. در محاصرهٔ تویین کوانگ (نوامبر ۱۸۸۴ – مارس ۱۸۸۵) پرچم سیاه‌های لیو یونگ‌فو که ارتش محاصره
۱۸۸۵) پرچم سیاه‌های لیو یونگ‌فو که ارتش محاصره شدهٔ چین را تشکیل می‌دانند با فریاد زدن نام دو تن از مشهورترین قربانیان فرانسوی به پادگان فرانسه طعنه می‌زدند: گارنیر! ریویر! گارنیر! ریویر! در سال ۱۹۱۱، شهر بنی حواء در الجزایر فرانسوی به «فرانسیس گارنیر» تغییر نام یافت و تا استقلال الجزایر در سال ۱۹۶۲ به همین نام باقی ماند. در سال ۱۹۴۳، هندوچین فرانسوی برای یادبود گارنیر یک تمبر را با نام او صادر کردند.
فُرشکی، دهستانی است از توابع بخش مرکزی شهرستان خمام در استان گیلان ایران. جمعیت. براساس سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت آن ۵،۶۳۴ نفر (۱،۹۰۶خانوار) بوده است. روستاها. این دهستان ۷ روستا دارد. جیرسرباقرخاله، جیرسرچوکام، فرشکی چوکام، لَـلِه‌کا، میانکل، بیج، بیجرودکل
گونزالو گوئررو (Gonzalo Guerrero) (همچنین معروف به گونزالو مارینرو، گونزالو د آروکا و گونزالو د آروزا) (Gonzalo Marinero، Gonzalo de Aroca و Gonzalo de Aroza)، ملوانی از اهالی پالوس در اسپانیا بود که کشتی‌اش در حوالی شبه جزیرهٔ یوکاتان غرق و توسط مایاهای محلی به بردگی گرفته شد. گوئررو با کسب آزادی‌اش، به جنگجویی محترم تحت نظر فرمان‌روایی، از مایا تبدیل شد و سه تن از اولین کودکان مستیسو در مکزیک و به احتمال نخستین فرزندان دورگهٔ قارهٔ آمریکا را بزرگ کرد. اطلاعات کمی از سنین جوانی او در دسترس است. غرق شدن
کمی از سنین جوانی او در دسترس است. غرق شدن کشتی. در سال ۱۵۱۱، گونزالو با ۱۵ نفر دیگر از جمله جرونیمو دی آگیلار از پاناما در یک کاراول به سمت سانتو دومینگو در حال حرکت بود که کشتی آن‌ها غرق شد. هرچند، خدمه موفق شدند که سوار قایق‌های نجات شوند و به مدت دو هفته در حوالی شبه جزیرهٔ یوکاتان شناور بودند تا اینکه جریان قوی آب، آن‌ها را به ساحل ایالت کنونی کینتانارو در مکزیک رساند. زمانی که به خشکی رسیدند، گوئررو و دیگر افراد خدمه توسط سرخ‌پوستان مایا اسیر شدند. بردگی. برنال دیاز دی کاستیلو (نویسندهٔ کتاب تاریخ
بردگی. برنال دیاز دی کاستیلو (نویسندهٔ کتاب تاریخ واقعی از فتح اسپانیای نو، فصل ۲۹) بر اساس گزارش آگیلار، شرح می‌دهد که مایاها کمابیش بلافاصله تعدادی از خدمهٔ کشتی را قربانی کردند در حالی که بقیه را در قفس انداختند. اسپانیایی‌ها موفق به فرار شدند، اما توسط دیگر فرمانروایان مایا اسیر و برده گشتند. تا سال ۱۵۱۹، سالی که هرنان کورتس فتح مکزیک را آغاز کرد، تنها دو نفر از بازماندگان آن کشتی، زنده مانده بودند: گونزالو گوئررو که تا آن زمان در میان مایاها به عنوان فرماندهٔ جنگی برای ناکن کان، فرمانروای چاکتمال (که
جنگی برای ناکن کان، فرمانروای چاکتمال (که شامل بخش‌هایی از مکزیک و بلیز می‌شد) معروف شده بود؛ جرونیمو دی آگیلار که در زادگاهش، اسپانیا، کشیش بود. گوئررو در آن زمان با دختر ناکن کان، زازیل هو ازدواج کرد و پدر نخستین فرزندان دورگه در آن منطقه شد. کورتس همچنین دریافت که حملهٔ اخیر به گروه اکتشافی کوردوبا ناشی از پیشنهاد گوئررو بوده‌است. اکراه از بازگشت. کورتس در سال ۱۵۱۹ از کوبا به کوزومل رسید و از طریق قاصد مایایی، نامه‌ای به سرزمین اصلی فرستاد و از دو اسپانیایی که شایعاتی دربارهٔ آن‌ها شنیده بود، دعوت کرد
که شایعاتی دربارهٔ آن‌ها شنیده بود، دعوت کرد تا به او بپیوندند. آگیلار با مترجم، دونا مارینا معروف به «لا مالینچه» در طی آن فتوحات، همراه شد. بنا به گزارش برنال دیاز، زمانی که راهب تازه آزاد شده تلاش کرد تا گوئررو را متقاعد کند که به او بپیوندد، گوئررو پاسخ داد: دیاز در ادامه توضیح می‌دهد که چطور همسر گونزالو، زازیل هو، آن گفتگو را قطع کرده و با عصبانیت آگیلار را با زبان خودش مورد خطاب قرار داده‌است: سپس آگیلار دوباره با گوئررو صحبت کرد و اعتقاد و باور مسیحی او را یادآور شد و به او هشدار داد که روح
مسیحی او را یادآور شد و به او هشدار داد که روح جاودانهٔ خود را به خاطر یک زن سرخ‌پوست حرام نکند. اما نتوانست گونزالو را متقاعد کند. بنا به اظهار رابرت اس. چمبرلین، فرانسیسکو دو مونتهو پی برد که گوئررو فرماندهٔ نظامی چاکتمال بوده‌است. او با فرستادن نامه‌ای بلند که در آن باور مسیحی گوئررو را به او یادآور می‌شد، با پیشنهاد دوستی و عفو کامل و درخواست آمدن به کشتی، در صدد تلاش برای قانع کردن گوئررو بود. گوئررو پاسخ خود را در پشت آن نامه نوشت و اظهار کرد که نمی‌تواند ارباب خود را ترک کند، چون برده‌است، «اگرچه
ارباب خود را ترک کند، چون برده‌است، «اگرچه متأهلم و زن و فرزند دارم. من به یاد خدا و شما آقای محترم هستم، اسپانیایی‌ها دوست و رفیق من هستند». به نظر می‌رسد، گوئررو به دوستان و خانوادهٔ مایایی خود گفته بود که اسپانیایی‌ها نیز همانند دیگر انسان‌ها از دنیا می‌روند. او ارتش مایا را در حملات علیه کورتس و معاونانش مانند پدرو دی آلوارادو و فرماندار پانامایی، پدراریاس، رهبری کرد. آلوارادو در لشکرکشی خود در هندوراس، دستور دستگیری گوئررو را داده بود. مرگ در نبرد. زمانی که معاون‌های مونتهو، آویلا و لوژان دوباره به
که معاون‌های مونتهو، آویلا و لوژان دوباره به چاکتمال رسیدند، اویدو اعلام کرد که گوئررو تا سال ۱۵۳۲ از دنیا رفته‌است. آندرس دی سرسیدا در نامه‌ای به پادشاه اسپانیا به تاریخ ۱۴ اوت ۱۵۳۶، از نبردی می‌نویسد که در اواخر ژوئن ۱۵۳۶ میان پدرو دی آلوارادو و سرخ‌پوستی هندوراسی به نام سیکامبا روی داد. پس از نبرد، جسد برهنه و خالکوبی شدهٔ یک اسپانیایی در شهر سیکامبا به نام تیکامایا پیدا شد. بنا به اظهار سرسیدا، این اسپانیایی در اوایل سال ۱۵۳۶ با ۵۰ قایق جنگی از چاکتمال برای کمک به سیکامبا در نبرد علیه اسپانیایی‌هایی که
کمک به سیکامبا در نبرد علیه اسپانیایی‌هایی که در تلاش برای استعمار سرزمین‌هایش بودند، آمده بود. آن اسپانیایی در آن نبرد با شلیک گلوله از آرکبوس (نوعی تفنگ بلند) کشته شد. اگرچه سرسیدا اظهار می‌کند که آن اسپانیایی گونزالو آروکا نام داشت، اما چمبرلین و دیگر مورخانی که دربارهٔ این رویداد می‌نویسند، آن مرد را گونزالو گوئررو اعلام می‌کنند. گوئررو هنگام مرگ به احتمال ۶۶ ساله بود. دانش در رابطه با بوجود گوئررو. هیچ گزارش معتبر و مستقیمی که توسط خود گوئررو نوشته شده باشد تا به امروز وجود ندارد. گزارش‌هایی که دیگران
باشد تا به امروز وجود ندارد. گزارش‌هایی که دیگران دربارهٔ گوئررو نوشته‌اند، منابع اطلاعاتی ما را تشکیل می‌دهند. اول از همه، جرونیمو دی آگیلار است که اظهار می‌کند، گوئررو همزمان با او توسط مایاها اسیر شد. کورتس نامه‌هایی را با گوئررو رد و بدل کرد، اما او را از نزدیک ملاقات نکرد. برنال دیاز دی کاستیلو همچون کورتس دربارهٔ رویدادهایی مشابه نوشت. سرسیدا او را در میدان نبرد در هندوراس مُرده یافت، اما هرگز با او گفتگویی نداشت. در اقدامات اولیهٔ اسپانیایی‌ها برای وقایع‌نگاری فتوحات که در اواخر قرن شانزدهم و اوایل
فتوحات که در اواخر قرن شانزدهم و اوایل قرن هفدهم صورت گرفت (اویدو، هررا) از گوئررو نام برده شده‌است، هرچند نسبت به گزارش‌های مقارن با او، از صحت کمتری برخوردارند. گزارش‌های اخیر. اگرچه گوئررو در وقایع تاریخی متعددی از فتوحات مکزیک و رسانه‌ها حضور دارد و ماهیت او از لحاظ تاریخی تأیید شده‌است، برخی گزارش‌ها دربارهٔ او دارای ضد و نقیض هستند. این گزارش‌ها که اغلب، با فقدان حقایق و دروغ‌های تاریخی همراه اند، در طول قرن‌ها منجر به بازنگری مجدد و مداوم از شخصیت گوئررو شده‌است. این جریان با وقایع‌نگاران قرن
گوئررو شده‌است. این جریان با وقایع‌نگاران قرن شانزدهم آغاز شد و در قرن بیستم با مکتب بومی‌گرایی مکزیکی که هر کدام هدف و تفسیر خاص خود را داشتند، به پایان رسید. منتقد ادبی، رز آنا ام. مولر، در مقاله‌ای با نام از پیروی آیین تا کمیک: بازنمایی گونزالو گوئررو به عنوان قهرمان فرهنگی در فرهنگ عامهٔ مکزیک، توصیف‌های متعددی از گوئررو، از شخصیتی منفور برای مهاجمان اسپانیایی قرن شانزدهم تا بنیان‌گذار مکزیک کنونی را بررسی می‌کند. با این حال، همچون بسیاری از اسطوره‌ها، حقیقت مربوط به این اسطوره نیز بسیار بحث‌برانگیز
حقیقت مربوط به این اسطوره نیز بسیار بحث‌برانگیز است. مولر جمع‌بندی می‌کند: «در حالی که منابع اولیه و ثانویه، کلیاتی از پیشینهٔ گوئررو را در طول دورهٔ استعمار بیان کرده‌اند، امروزه او به نمادی سیاسی‌ادبی و به اسطوره‌ای ملی تبدیل شده‌است… اگرچه وقایع‌نویسان او را تحقیر کرده‌اند، با این حال، گوئررو تا حدودی تبرئه شده‌است، زیرا به الگویی تبدیل شده که نیاز به برقراری پیوند میان استعمارگران اروپایی و بومیان قارهٔ آمریکا را در شرایط داخلی برآورده می‌کند». شاید مشهورترین اثر ادبی که از گوئررو به عنوان پدر دورگه‌ها
اثر ادبی که از گوئررو به عنوان پدر دورگه‌ها در مکزیک تجلیل می‌کند، کتاب گونزالو گوئررو: داستانی تاریخی اثر یوجینیو آگیره است که در سال ۱۹۸۰ در مکزیک منتشر شد. این کتاب به پرفروش‌ترین کتاب ملی تبدیل شد و در سال ۱۹۸۱، مدال نقرهٔ آکادمی بین‌المللی پاریس را به دست آورد. در سال ۱۹۹۹، کتاب محبوب دیگری با نام گوئررو و خون قلب نوشتهٔ آلن کلارک در مکزیک منتشر شد که دربارهٔ زندگی معنوی و پیشینهٔ گوئررو و آگیلار است. گوئررو و آگیلار شخصیت‌های اصلی در رمان تاریخی فرمانروای مایا نوشتهٔ جان کو رابینز هستند که در سال
مایا نوشتهٔ جان کو رابینز هستند که در سال ۲۰۱۱ در ایالات متحده منتشر شد. کتاب «اعترافات گونزالو گوئررو» نوشتهٔ جان ریزینگر که در سال ۲۰۱۵ منتشر شد، کتابی تاریخی است که از زاویهٔ دید گوئررو به شرح انگیزه‌ها و درگیری‌های او و همچنین رابطه‌اش با همسر مایایی‌اش پرداخته‌است. دیوید استاکتون، نویسندهٔ آمریکایی، زندگی و کارهای گوئررو را در رمان خود به نام نشانه‌ای از پیروزی (۱۹۶۰) به صورت داستان درآورده است. این اثر که به تازگی، توسط انتشارات Faber &amp; Faber دوباره چاپ شده‌است، «هشتمین رمان دیوید استاکتون و
دوباره چاپ شده‌است، «هشتمین رمان دیوید استاکتون و اولین رمانی است که او به عنوان «سه‌گانهٔ آمریکایی» در نظر گرفت… این کتاب تصویری واضح از تأثیر دو تمدن بزرگ بر یکدیگر و حکایت گوئررو - مردی که با درک آیین و وفاداری واقعی خود، آن‌ها را تا فرجام اجتناب‌ناپذیرشان دنبال کرد را بیان می‌کند». یواخیم آی کروگر، روان‌شناس اجتماعی، در مقاله‌ای تاریخ نگارانه، حکایت گونزالو گوئررو را به عنوان پدیدهٔ تحول بنیادی هویت بازنگری کرده که پرسش‌هایی را دربارهٔ ماهیت انسان مطرح می‌کند: «چه بسا داستان گونزالو بتواند ما را ترغیب
می‌کند: «چه بسا داستان گونزالو بتواند ما را ترغیب کند که نگاهی دوباره به جایگاه و هستی خود بیندازیم. چه نیروها و عواملی ما را شکل می‌دهند و زمانی که طوفان، ما را به ساحلی ناآشنا پرتاب کند، چه واکنشی نشان خواهیم داد؟»
ذهنیت قربانی () یک ویژگی شخصیتی اکتسابی است که در آن فرد تمایل دارد خود را قربانی اعمال منفی دیگران بشناسد یا خود را قربانی اعمال منفی دیگران بداند و در مواجهه با شواهد خلاف چنین شرایطی طوری رفتار کند که گویی این چنین است. ذهنیت قربانی به فرآیندهای فکری روشن و اسناد بستگی دارد. در برخی موارد، افرادی که ذهنیت قربانی دارند در واقع قربانی تخلفات دیگران شده‌اند یا اینکه بدون تقصیر خودشان دچار مشکل شده‌اند. با این حال، چنین بدبختی لزوماً به این معنا نیست که فرد با ایجاد یک ذهنیت قربانی "فراگیر و سراسری" که در آن
ایجاد یک ذهنیت قربانی "فراگیر و سراسری" که در آن فرد اغلب یا دائماً خود را قربانی تصور می‌کند، پاسخ دهد. این اصطلاح همچنین در اشاره به تمایل به مقصر دانستن مشکلات و بدبختی‌های خود به خاطر اعمال ناشایست دیگران به کار می‌رود که از آن به عنوان قربانی‌گری نیز یاد می‌شود. ذهنیت قربانی عمدتاً از اعضای خانواده و موقعیت‌های دوران کودکی ایجاد می‌شود. به‌طور مشابه، مجرمان اغلب درگیر ذهنیت قربانی می‌شوند و کار خود را اخلاقی می‌دانند و تنها به عنوان واکنشی به دنیای غیراخلاقی درگیر جرم می‌شوند و علاوه بر این احساس
غیراخلاقی درگیر جرم می‌شوند و علاوه بر این احساس می‌کنند که صاحبان قدرت به‌طور ناعادلانه‌ای آنها را برای آزار و شکنجه انتخاب می‌کنند. پایه‌ها. در حالت کلی، قربانی کسی است که در نتیجه رویداد یا مجموعه‌ای از رویدادها آسیب، ضرر یا بدبختی را تجربه می‌کند. البته این موارد منفی برای ظهور حس قربانی بودن کافی نیست. اگر افراد معتقد که: میل به همدلی از این جهت مهم است که صرف تجربه یک رویداد آسیب‌زا برای ایجاد حس قربانی بودن کافی نیست. افرادی که دارای ذهنیت قربانی هستند معتقدند که: ذهنیت قربانی اغلب محصول خشونت است.
معتقدند که: ذهنیت قربانی اغلب محصول خشونت است. کسانی که آن را تجربه می‌کنند معمولاً در ریشه‌های آن تجربه‌ای از بحران یا تروما داشتند.
جیمز پیرسون بکورث (James Pierson Beckwourth) (نام هنگام تولد: بک‌ویث) (Beckwith) (۲۶ آوریل ۱۷۹۸ یا ۱۸۰۰–۲۹ اکتبر ۱۸۶۶ یا ۱۸۶۷)، مرد کوهستان، تاجر خز و کاوشگر آمریکایی بود. بکورث به دلیل مهارتش در مبارزه به «خونین بازو» معروف بود. او از نژاد مختلط داشت و در نظام برده‌داری در ویرجینیا به دنیا آمد. او توسط پدر (و صاحب) سفید پوستش آزاد شد و نزد یک آهنگر شاگردی کرد تا بتواند این وظیفه را حرفه‌ای بیاموزد. بکورث در جوانی به غرب آمریکا رفت و ابتدا با تاجران خز در سنت لوئیس ارتباط برقرار کرد. او به عنوان یک تله‌گذار
لوئیس ارتباط برقرار کرد. او به عنوان یک تله‌گذار خز، سال‌ها با «کرو نِیشن» زندگی کرد. وی در طول سال‌های تب طلای کالیفرنیا، گذرگاه بکورث از راه سیرا نوادا، میان رنوی نوادا امروزی و پورتولای کالیفرنیا را کشف کرد. او مسیر بکورث را که هزاران شهرک نشین از آن برای رسیدن به مرکز کالیفرنیا استفاده می‌کردند، بهبود بخشید. بکورث قصه زندگی خود را برای توماس دی. بونر که به عنوان «قاضی دوره‌گرد صلح» شناخته می‌شود، روایت کرد. بونر یک سخنران اعتدال‌گرا و روزنامه‌نگار بود که طبق آنچه در مقدمه عنوان کرده، وقتی بکورث تصمیم
که طبق آنچه در مقدمه عنوان کرده، وقتی بکورث تصمیم گرفت خاطراتش را دیکته کند، وی به‌طور تصادفی در در هتل روستایی بکورث در کالیفرنیا حضور داشته‌است. این کتاب در سال ۱۸۵۶ در شهر نیویورک و لندن با عنوان زندگی و ماجراهای جیمز پی بکورث: کوهنورد، پیشاهنگ و پیشگام و رئیس کرو نِیشن سرخ‌پوستان منتشر شد. در سال ۱۸۶۰ ترجمه‌ای از این اثر در فرانسه به چاپ رسید. از همان ابتدا اعتبار زندگی‌نامه بکورث زیر سؤال رفت. یکی از ویراستاران اینگونه نقل می‌کند که «کسی در مورد او گفت که برخی از انسان‌ها را نمی‌توان باور کرد، اما جیم
که برخی از انسان‌ها را نمی‌توان باور کرد، اما جیم از آن دسته افرادی است که هیچگاه حرف‌هایش قابل باور کردن نیست». «من از نزدیک جیم را می‌شناختم. او بزرگ‌ترین دروغگویی است که من تا به حال دیده‌ام». در یک بررسی نیز به او لقب «تخیلی» داده شد: الینور ویلسون از روایت بکورث به‌عنوان منبع ارزشمند تاریخ اجتماعی، به‌ویژه برای زندگی‌اش در میان «کرو نیشن»، دفاع کرده‌است، اما همچنان معتقد است که همه جزئیات آن قابل اعتماد یا دقیق نیستند. در دهه ۱۹۶۰ جنبش حقوق مدنی از بکورث به عنوان یک پیشگام اولیه آفریقایی-آمریکایی
بکورث به عنوان یک پیشگام اولیه آفریقایی-آمریکایی تجلیل کرد. از آن زمان او به‌عنوان یک الگو در ادبیات کودک و کتاب‌های درسی معرفی شد.
ویلیام کامکوامبا (؛ زادهٔ ) مخترع، مهندس و نویسنده اهل مالاوی است. او در سال ۲۰۰۱ به علت تولید برق به کمک یک توربین بادی در روستایی دورافتاده، در مالاوی شهرت یافت. او این توربین را تنها با استفاده از درخت اکالیپتوس، قطعات دوچرخه و یافته‌هایش از زباله‌ها ساخته بود. او پس از آن، برای تأمین آب آشامیدنی روستا، یک پمپ آب خورشیدی ساخته و نیز دو توربین بادی دیگر. بلندترین این توربین‌ها ۱۲ متر ارتفاع دارد. زندگی. ویلیام کامکوامبا در خانواده‌ای نسبتاً فقیر متولد شد که زندگی‌شان به کشاورزی متکی بود. ویلیام همیشه از
که زندگی‌شان به کشاورزی متکی بود. ویلیام همیشه از بازی کردن با دوستانش با استفاده از وسایل بازیافتی لذت می‌برد. با وجود علاقه فراوان او به آموختن، یک قحطی فلج‌کننده، وادارش کرد تا مدرسه را رها کند، زیرا پرداخت شهریه مدرسه، دیگر برای خانواده ممکن نبود. پس از آن، کامکوامبا سرسختانه تلاش کرد تا با بهره‌گیری از کتابخانه مدرسه، به تحصیل ادامه دهد. آنجا بود که فهمید چقدر به الکترونیک علاقه دارد. پیش از آن، او یکبار با تعمیر رادوهای روستا کسب و کار کوچکی راه انداخته بود اما این کار برای او درآمد چندانی نداشت.
بود اما این کار برای او درآمد چندانی نداشت. کامکوامبا، پس از خواندن کتابی با نام «استفاده از انرژی»، تصمیم گرفت که یک توربین بادی موقت بسازد. او ابتدا با یک دینام ارزان مدلی کوچک را آزمایش کرد و نهایتاً یک توربین بادی ساخت که می‌توانست چند وسیله برقی در خانه‌شان را روشن کند. زمانی که مزرعه‌داران محلی و پس از آن روزنامه‌نگاران، از این سازه چرخان باخبر شدند، طولی نکشید که شهرت کامکوامبا در اخبار بین‌المللی سر به فلک کشید.
معاهده مربوط به صیادی‌ها، مرز و بازگرداندن بردگان، شناخته شده همچنین به عنوان معاهده لندن، معاهده انگلیسی-آمریکایی ۱۸۱۸، معاهده ۱۸۱۸ یا صرفاً معاهده ۱۸۱۸، یک معاهده بین‌المللی است که در سال ۱۸۱۸ بین ایالات متحده و بریتانیا امضا شد. این معاهده مسائل مرزی بین دو ملت را حل کرد. این معاهده اجازه اشغال و استقرار مشترک سرزمین اورگن را می‌داد، که در تاریخ بریتانیا و در تاریخ کانادا به عنوان ناحیه کلمبیای هادسونز بی کامپنی، و شامل بخش جنوبی ناحیه خواهرش نیو کلدونیا، شناخته می‌شود. دو کشور با یک خط مرزی دربرگیرنده
شناخته می‌شود. دو کشور با یک خط مرزی دربرگیرنده مدار ۴۹ درجه شمالی موافقت کردند، تا حدی به این خاطر که نقشه‌برداری مرزهای مستقیم آسان‌تر از مرزهای از قبل موجود مبتنی بر حوضه‌های آبخیز بود. این معاهده آخرین باری بود که بریتانیا در جایی که اکنون ایالات متحده قاره ای نامیده می‌شود قلمروی گسترده‌ای از دست داد و اولین باری است که ایالات متحده از قلمرو آمریکای شمالی به یک قدرت خارجی به‌طور دائمی و قابل توجه زمین واگذار کرد، که دومینش معاهده Webster-Ashburton در سال ۱۸۴۲ است. بریتانیایی‌ها تمام سرزمین روپرت را در
۱۸۴۲ است. بریتانیایی‌ها تمام سرزمین روپرت را در جنوب مدار ۴۹ شمالی و شرق تقسیم قاره ای، از جمله کلنی رد ریور در جنوب آن عرض جغرافیایی را واگذار کردند، در حالی که ایالات متحده شمالی‌ترین لبه قلمروی میسوری را در شمال مدار ۴۹ درجه شمالی واگذار کرد.
ترتل واکس (Turtle Wax) تولیدکننده آمریکایی محصولات ظاهر خودرو است. این شرکت توسط بنیامین هیرش در شیکاگو در سال ۱۹۴۱ تأسیس شد و در حال حاضر دفتر مرکزی آن در آدیسون، ایلینوی است و در سال ۲۰۱۶ از Willowbrook, Illinois نقل مکان کرده‌است. بزرگترین شرکت تولید محصولات ظاهری خودرو در جهان است و محصولات خود را در بیش از ۹۰ کشور جهان توزیع می‌کند. محصولات. خطوط تولید اولیه این شرکت شامل محصولات دیتیلینگ خودرو تمیزکننده و براق کننده و پولیش خودروها از جمله شیشه، سطوح رنگ شده، فلزات بدون پوشش، چرم، چرخ و لاستیک است. از
شده، فلزات بدون پوشش، چرم، چرخ و لاستیک است. از سال ۲۰۱۷، ترتل واکس در درجه اول به بازار مصرف خرده فروشی خدمت می‌کند. این شرکت در سال ۲۰۱۳ بازوی محصولات حرفه ای خود را متمرکز بر خرده فروشان حرفه ای و مشتریان کارواش تجاری به شرکت Transchem واقع در کمبریج، انتاریو فروخت. :ترتل واکس محصولات پاک کننده خود را برای کاربردهای غیرخودرویی نیز به بازار عرضه کرده‌است.
ژان نیکولِت، ارباب بلبورن (Jean Nicolet (Nicollet), Sieur de Belleborne) (حدود ۱۵۹۸ – اکتبر ۱۶۴۲)، "کوریور دیس بوئیس" (coureur des bois) فرانسوی بود که برای کاوش دریاچه میشیگان، جزیره مکینا، گرین‌بی و به عنوان نخستین اروپایی که به ایالت فعلی ویسکانسین ایالات متحده قدم نهاد، شناخته می‌شود. اوایل زندگی. نیکولِت در شربورگ، فرانسه در اواخر دهه ۱۵۹۰ میلادی زاده شد، پدر وی "توماس نیکولِت" «پیام‌رسان عادی پادشاه میان پاریس و شربورگ» بود و مادرش "مارگریت دو لامر" نام داشت. آنها عضو کلیسای رومی کاتولیک بودند. او به
داشت. آنها عضو کلیسای رومی کاتولیک بودند. او به عنوان دوست ساموئل دو شامپلن و اتین بروله شناخته می‌شود و در دوره‌ای که فرانسه برنامه داشت از طریق شرکت Compagnie des Marchands وارد تجارت خز شود، او به کانادا و شرکت در برنامه شامپلن جهت آموزش مردان جوان فرانسوی به عنوان کاوشگر و تاجر با زندگی در میان مردمان بومی آمریکا، علاقه‌مند شد. رسیدن به کبک. در ۱۶۱۸ میلادی نیکولِت به‌عنوان مأمور به کمک مهاجرت نمود تا به عنوان مترجم برای شرکت Compagnie des Marchands آموزش دریافت نماید، شرکتی انحصاری که در مالکیت طبقه
دریافت نماید، شرکتی انحصاری که در مالکیت طبقه اشراف فرانسه قرار داشت. به عنوان یک کارمند، ژان نیکولِت صادقانه از "رژیم باستان" حمایت می‌کرد. نیکولِت برای اینکه زبان اقوام اولیه را بیاموزد، به در جزیره آلومت فرستاده شد، زیستگاهی دوستانه که در مسیر مهم تجارت خز در امتداد رود اتاوا واقع شده بود. پس از بازگشت به کبک در ۱۶۲۰ میلادی، به او مأموریت داده شد تا در میان مردمان و در منطقه دریاچه نیپیسینگ (به معنی دریاچه‌ی دلگیر) زندگی نماید. در جریان نُه سال اقامت در آنجا، او یک فروشگاه داشت و به تجارت با مردمان بومی
او یک فروشگاه داشت و به تجارت با مردمان بومی در آن منطقه می‌پرداخت. او با یکی از زنان "نیپیسینگ" رابطه داشت و آنها باهم یک دختر داشتند و نام وی را "افروزین-مادلین نیکولت" گذاشتند. زمانی که نیکولِت به کبک بازگشت، او دخترش "افروزین" را نیز با خود آورد تا در میان فرانسوی‌ها آموزش ببیند. در ۱۹ ژوئیه ۱۶۲۹، زمانی که کبک به دست برادران کیرک که از طرف انگلستان حمایت شدند افتاد، ژان نیکولِت با دختر خود به منطقه امن مردمان هوران فرار کرد. او از آنجا به مبارزه خود علیه انگلیس‌ها ادامه داد تا اینکه فرانسه دوباره قدرت
انگلیس‌ها ادامه داد تا اینکه فرانسه دوباره قدرت را در دست گرفت. پس از اینکه فرانسه دوباره قدرت را در کانادا در دست گرفت، او با "مارگریت" که دختر یکی از ساکنان پیشتاز به‌نام "گیوم کویار" و همسرش "ماری-گیلت هبرت" بود، در کبک ازدواج کرد و آنها باهم چندین فرزند دیگر داشتند. اکتشاف ویسکانسین. نیکولِت به عنوان نخستین اروپایی که دریاچه میشیگان را اکتشاف نمود، شناخته می‌شود. در ۱۶۳۴ میلادی، او نخستین مرد اروپایی بود که منطقه امروزی ایالت ویسکانسین را کشف کرد. ژان نیکولِت که در جستجوی گذرگاهی به‌سوی خاور بود، در
نیکولِت که در جستجوی گذرگاهی به‌سوی خاور بود، در رید بانکس، در نزدیکی شهر امروزی گرین‌بی، ویسکانسین فرود آمد. او و برخی کاوشگران دیگر فرانسوی از آشناهای بومی خود دریافته بودند که مردمی که در امتداد این سواحل زندگی می‌کنند، به‌نام مردم هو-چانک یاد می‌شوند و یک شخص فرانسوی آن را به اشتباه «مردم دریا» ترجمه کرده بود. در زبان هو-چانک، نام قبیله آنها به معنی «صدای بلند» است، چون آنها براین باور هستند که زبان آنها، زبان اصلی خانواده زبان‌های قبیله‌ای آنها است. با این حال، اوجیبوه یک نام نه چندان خوشایند برای