payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مورخان نوین، اسرائیل و کشورهای عربی هردو در قبال درگیری اعراب و اسرائیل و وضعیت اسرائیل فلسطین سهیم هستند. تأثیر بر روایت تاریخی سنتی اسرائیل و افکار عمومی. میشال بن‌ژوزف هیرش، استدلال می‌کند که قبل از ظهور مورخان نوین، اسرائیلی‌ها روایت تاریخی یک طرفه‌ای از شرایط منجر به ایجاد مشکل آوارگان فلسطینی داشتند و هرگونه روایت متقابل دیگر ممنوع بود. «به گفته بن ژوزف هیرش، نتیجه‌گیری مورخان نوین و بحث گسترده‌ای که آن‌ها راه انداختند، این تابو تمام‌شد و دیدگاه به مشکل آوارگان فلسطینی و علل آن را در اسرائیل تغییر
مشکل آوارگان فلسطینی و علل آن را در اسرائیل تغییر داد.» بن یوزف هیرش می‌گوید تاریخ‌نگاری سنتی اسرائیلی این‌طور روایت می‌کند که از سال ۱۹۴۸ تا اواخر دهه ۱۹۹۰ اعراب سبب آوارگی فلسطینیان بودند. او می‌گوید که استدلال‌های مورخان نوین این روایت را به‌طور قابل توجهی به چالش کشید و منجر به بحث گسترده‌ای در دانشگاه و در گفتمان عمومی گسترده‌تر، از جمله روزنامه‌نگاران و ستون‌نویسان، سیاستمداران، شخصیت‌های عمومی و عموم مردم شد. بن ژوزف هیرش بر این باور است که از اواخر دهه ۱۹۹۰تغییر قابل توجهی در نحوه نگرش به مسئله
دهه ۱۹۹۰تغییر قابل توجهی در نحوه نگرش به مسئله آوارگان فلسطینی در جامعه اسرائیل رخ داده و روایتی پیچیده‌تر مورد پذیرش بیشتر قرار گرفته‌است که این نکته را به رسمیت می‌شناسد که مواردی وجود داشت که نیروهای اسرائیلی فلسطینی‌ها را با اطلاع و مجوز رهبری اسرائیل اخراج کردند. بن ژوزف هیرش ویژگی‌هایی را که به کار مورخان نوین و بحث‌های ناشی از آن تغییر می‌دهد، توصیف می‌کند. مورخان نوین در دهه ۱۹۹۰ مورد تقدیر قرار گرفتند. یک سری برنامهٔ تلویزیونی در سال ۱۹۹۸ به مناسبت پنجاهمین سالگرد اسرائیل از آثار آن‌ها استفاده
پنجاهمین سالگرد اسرائیل از آثار آن‌ها استفاده کرد، همچنین در سال ۱۹۹۹ آثار آن‌ها در کتاب‌های درسی به دانش آموزان پایه نهم معرفی شد. منتقدان مورخان نوین این تغییر را پذیرفته‌اند. اوی بیکر، در روزنامه "جروزالم پست می" نویسد که تأثیر آثار مورخان نوین بر تاریخ درگیری اعراب و اسرائیل «نمی‌تواند اغراق‌آمیز باشد». او می‌گوید که کار مورخان نوین در حال حاضر در دانشگاه جریان اصلی را تصاحب کرده و تأثیر آن‌ها محدود به محافل روشنفکری نبود. وی برای نشان دادن منظور خود تغییراتی در کتاب‌های درسی اسرائیل، اقدامات رهبران
تغییراتی در کتاب‌های درسی اسرائیل، اقدامات رهبران سیاسی اسرائیل و تحولات در روند صلح اسرائیل و فلسطین را ذکر می‌کند. انتقاد. نوشته‌های مورخان نوین مورد انتقادهای متعددی واقع‌شده‌است، هم از سوی مورخان سنتی اسرائیلی که آنها را به جعل جنایت‌های صهیونیستی متهم می‌کنند، و هم از سوی نویسندگان عرب یا حامی عرب که آنها را متهم به سفیدکردن حقیقت رفتارهای نادرست صهیونیست‌ها می‌کنند. افرائیم کرش آنها را متهم کرده‌است که به س سؤالاتی که به گفته وی بسیار مهم هستند توجه نکرده‌اند: چه کسی جنگ را آغاز کرد؟ نیت آن‌ها چه
نکرده‌اند: چه کسی جنگ را آغاز کرد؟ نیت آن‌ها چه بود؟ چه کسی مجبور به دفاع شد؟ تلفات اسرائیل چقدر بود؟ در اوایل سال۲۰۰۲، مشهورترین مورخان نوین، بنی موریس، برخی از مواضع سیاسی شخصی خود را علناً معکوس کرد. اگرچه هیچ‌یک از نوشته‌های تاریخی خود را پس نگرفته‌است. موریس می‌گوید هنگام نگارش کتاب خود از مطالب آرشیوی تازه در دسترس استفاده نکرده‌است: «هنگام نوشتن "مشکل آوارگان فلسطینی ۱۹۴۷–۱۹۴۹" در اواسط دهه ۱۹۸۰، من به مواد موجود در ارتش اسرائیل یا بایگانی هاگانا و مواد گران‌بها و نظامی بسیار کمی که در جاهای دیگر
مواد گران‌بها و نظامی بسیار کمی که در جاهای دیگر ذخیره شده‌است دسترسی نداشتم.» آنیتا شپیرا انتقادات زیر را مطرح می‌کند: یکی از اتهامات جدی تری که علیه «مورخان جدید» مطرح شد مربوط به استفاده اندک آن‌ها از منابع عربی بود. اوی شلایم در اقدامی پیشگیرانه در ابتدای کتاب جدید خود اظهار می‌دارد که تمرکز او بر سیاست اسرائیل و نقش اسرائیل در روابط با جهان عرب است و بنابراین او نیازی به اسناد عربی ندارد. [بنی] موریس مدعی است که می‌تواند مواضع اعراب را از اسناد اسرائیل برآورد کند. هر دو نویسنده از منابع اصلی عربی
برآورد کند. هر دو نویسنده از منابع اصلی عربی استفاده صرفاً ناچیزی می‌کنند که بیشتر این منابع در ترجمه انگلیسی آمده‌است … نوشتن تاریخی از روابط اسرائیل و جهان عرب که تقریباً به‌صورت انحصاری بر اساس اسناد اسرائیلی باشد باعث تحریفات آشکار می‌شود. هر طرح احتمالی اسرائیل، هر سوسو زدن یک ایده دور از ذهن که توسط دیوید بن گوریون و دیگر طراحان اسرائیلی بیان شده‌است، به‌عنوان شواهد قطعی برای برنامه‌های توسعه رژیم‌صهیونیستی به تاریخ راه پیدا می‌کند. برعکس، آنچه که ما از طرح‌های ناصر در مورد اسرائیل می‌دانیم، فقط از
از طرح‌های ناصر در مورد اسرائیل می‌دانیم، فقط از منابع ثانویه و دست سوم گرفته شده‌است.یواو گلبر، مورخ اسرائیلی در مصاحبه‌ای از مورخان نوین انتقاد کرد و گفت که جدا از بنی‌موریس، هیچ‌کدام از آن‌ها به هیچ وجه در تحقیقاتی که درمورد جنگ اعراب و اسرائیل ۱۹۴۸ انجام شده، مشارکت نداشته‌اند. با این حال، وی خاطرنشان کرد که آن‌ها به گفتمان عمومی در مورد جنگ کمک کرده‌اند. پساصهیونیسم. برخی از مفسران این نکته را مطرح‌کرده‌اند که تاریخ‌نگاری مورخان نوین از جنبشی موسوم به پساصهیونیسم الهام گرفته و به آن انگیزه داده‌است.
پساصهیونیسم الهام گرفته و به آن انگیزه داده‌است. عموماً واژه «پسا صهیونیست» را اسرائیلی‌های یهودی که منتقد فعالیت‌های صهیونیستی هستند و توسط صهیونیست‌ها به عنوان تضعیف‌کننده اخلاق ملی اسرائیل شناخته می‌شوند، برای توصیف خود به‌کار می‌برند. پسا صهیونیست‌ها در بسیاری از جزئیات مهم مانند وضعیت قانون بازگشت و سایر مسائل حساس با صهیونیست‌ها تفاوت دارند. پسا صهیونیست‌ها اشغال فلسطین را در ایجاد کشور اسرائیل امری محوری می‌دانند. باروخ کیمرلینگ با انتقاد از تمرکز بر «پساصهیونیسم»، استدلال کرد که بحث در مورد این
بر «پساصهیونیسم»، استدلال کرد که بحث در مورد این اصطلاح «مهمل، نیمه حرفه‌ای و عمدتاً سیاسی» است. به‌گفته کیمرلینگ، این اصطلاح به‌طور خودسرانه در مورد هرگونه تحقیق در مورد تاریخ، جامعه یا سیاست اسرائیل که انتقادی بوده یا انتقادی تلقی شود به‌کار رفته‌است. کیمرلینگ این بحث را برای تحقیق در این زمینه‌ها مضر دانست، زیرا تمرکز را از کیفیت و شایستگی بورسیه تحصیلی به این که آیا باید اثر را صهیونیستی یا پساصهیونیستی توصیف کرد منحرف نموده‌است. علاوه بر این، کیمرلینگ تأکید کرد که دانشگاهیان از تحقیقات جدی در مورد
تأکید کرد که دانشگاهیان از تحقیقات جدی در مورد موضوعات جدلی منحرف شده‌اند و محیطی که این امر را تقویت می‌کند مانع تحقیقات دانشگاهیان جوانتر می‌شود که از ترس برچسب‌خوردن از سوی یکی از دو اردوگاه در هراسند.
شئول نام مکان تاریکی در تنخ، مجموعه متون مقدس یهودیان است که مردگان بعد از مرگ به آنجا می‌روند. در ترجمه یونانی تنخ، شئول را «هادس» (جهان مردگان یونانی) ترجمه کرده‌اند. شئول در زبان عبری لغتی با بار منفی است. در کتاب ایوب، امثال سلیمان و کتاب حزقیال، شئول در اعماق زمین تصور شده‌است. چند مرتبه در تورات نیز به آن اشاره شده، از جمله در خداحافظی موسی با بنی‌اسرائیل در ۳۲:۲۲ سفر تثنیه. نویسندگان تنخ شئول را مکانی با ساختار و جغرافیایی مشخص می‌دانستند و پنج مرتبه به دروازه‌های آن و سه بار به چیزهایی که به مردگان
به دروازه‌های آن و سه بار به چیزهایی که به مردگان اجازه نمی‌دهند خارج شوند، اشاره کرده‌اند. البته در فضای تنخ همچنین ممکن بود که شخصی را از شئول احضار کرد و با او سخن گفت، همان‌طور که در ۲۸:۶ کتاب اول سموئیل دیده می‌شود. باور به شئول تا ظهور یهودیت خاخامی (۳۰۰–۶۰۰ میلادی) وجود داشته‌است. دیدگاه بسط یافته‌ای دربارهٔ بهشت یا جهنم در تنخ وجود ندارد. به‌طور کلی در تمدن‌های اطراف مدیترانه باستان، جهان مردگان سرزمینی تاریک بود و بازگشت از آن امکان نداشت؛ در اغلب موارد، جهان زندگان و مردگان به وسیله آب (مثل
اغلب موارد، جهان زندگان و مردگان به وسیله آب (مثل رودخانه یا دریا) جدا می‌شد و بیشتر تاریخ‌پژوهان اعتقاد دارند در تصور اسرائیلیان از شئول هم چنین مفهومی وجود داشته‌است. در بخش‌های قدیمی‌تر تنخ، شئول اسم انسان‌انگاشته‌شده یک خداست و هیچ‌گاه با حرف تعریف نوشته نشده؛ نتیجتاً، شئول کارکردی مشابه خدایان مرگ در دیگر اساطیر خاورمیانه‌ای داشته‌است. این شباهت به ویژه در مقایسه با موت، خدای مرگ کنعانی که بشر را می‌بلعد، آشکار است. در ۲۵:۸ کتاب اشعیا هم شئول در حال بلعیدن انسان‌ها تجسم شده‌است. در مزمور ۱۶، داوود
بلعیدن انسان‌ها تجسم شده‌است. در مزمور ۱۶، داوود فضیلت‌های خود را برمی‌شمارد و به یهوه التماس می‌کند که او را به شئول نفرستد تا از بین برود؛ از این قسمت، اینطور برداشت می‌شود که ساکنان شئول نهایتاً از بین می‌رفتند. داوود در عوض تقاضا می‌کند که خدایش او را مانند خودش جاویدان کند. در برخی قسمت‌های عهد جدید نیز به هادس اشاره شده‌است. تفسیر. یکتاپرستی منجر به کسوف جهان زیرین در کتاب مقدس شد. مساله مرگ همچنان برای عبرانیان اهمیت داشت اما «خانهٔ غبار» بین‌النهرینی اهمیت گذشته را نداشت.
شاخه خلق () یکی از شاخه‌های حزب دموکراتیک خلق افغانستان بود. رهبران دفاکتو آن نورمحمد تره‌کی (۱۹۶۷-۱۹۷۹) و حفیظ‌الله امین (۱۹۷۹) بودند همچنین نام روزنامه چپ‌گرای چاپ شده توسط همین جنبش بود. شاخه خلق درسال ۱۹۶۷ پس از انشعاب حزب به دلیل نارضایتی شدید از شاخه رقیب شاخه پرچم که استراتژی انقلابی متفاوتی داشت، تشکیل شد. این گروه عمدتاً از پشتون‌های روستایی، به‌ویژه از منطقه پکتیا بزرگ در افغانستان تشکیل شده بود. رهبران آن رویکرد سازماندهی توده‌ای را ترجیح دادند و از مبارزه طبقاتی برای سرنگونی نظام برای ایجاد
و از مبارزه طبقاتی برای سرنگونی نظام برای ایجاد تغییرات سیاسی، اقتصادی و اجتماعی حمایت کردند. آنها بر جمهوری دموکراتیک افغانستان که در نتیجه انقلاب ثور درسال ۱۹۷۸ میلادی شکل گرفت، حکومت کردند. خلقی‌ها اصلاحات اساسی را انجام دادند و سرکوب وحشیانه مخالفان را انجام دادند و افغانستان را به یک دولت پلیسی که توسط سازمان خاد اداره می شد، انجام دادند. سرکوب‌های خلقی شورش بخش‌های اقلیت‌های مذهبی و قومی حاضر در جامعه افغانستان را تشویق کرد که باعث شد افراد بیشتری به احزاب اسلام‌گرای تبعیدی در پاکستان بپیوندند. پس از
اسلام‌گرای تبعیدی در پاکستان بپیوندند. پس از مداخله نظامی شوروی در دسامبر ۱۹۷۹ میلادی که حفیظ‌الله امین را سرنگون کرد، حکومت شاخه خلق پایان یافت. تاریخ سیاسی نخستین. حزب دموکراتیک خلق افغانستان نخستین کنگره خود را در ۱ ژانویه ۱۹۶۵ برگزار کرد. بیست و هفت مرد در خانه نورمحمد تره‌کی در کابل گردهم آمدند و نورمحمد تره‌کی را دبیرکل حزب دموکراتیک خلق افغانستان و ببرک کارمل را به عنوان معاون دبیرکل انتخاب کردند و یک کمیته مرکزی یا (دفتر سیاسی) پنج نفره را انتخاب کردند. سرانجام، حفیظ‌الله امین تنها عضو خلقی حزب
کردند. سرانجام، حفیظ‌الله امین تنها عضو خلقی حزب دموکراتیک خلق بود که درسال ۱۹۶۹ میلادی به پارلمان راه یافت. جدایی خلق و پرچم. حزب توسط رقابت های داخلی تلخ و گاه خشن تضعیف شد. شاخه خلق بیشتر قبیله‌ای بود، در حالی که پرچم ها در میان جمعیت شهری و طبقات متوسط ​​از حمایت بیشتری برخوردار بودند. به ویژه در سطح ایدئولوژیک، کارمل و تره‌کی در برداشت خود از پتانسیل انقلابی افغانستان متفاوت بودند: این روزنامه به ویژه در میان دانشجویان بسیار موفق بود. چاپ اول آن ۲۰٫۰۰۰ نسخه فروخته شد و نسخه های بعدی حدود ۱۰٫۰۰۰ نسخه
نسخه فروخته شد و نسخه های بعدی حدود ۱۰٫۰۰۰ نسخه بود (در مجموع فقط شش نسخه وجود داشت). در ۲۳ مه ۱۹۶۶، مقامات خلق را به بهانه ضد اسلامی بودن، ضد مشروطه بودن و ضد سلطنتی بستند. فراکسیون کارمل هفته نامه پرچم را تأسیس کرد که او بین مارس ۱۹۶۸ تا ژوئیه ۱۹۶۹ منتشر می‌کرد. پرچم در ژوئن ۱۹۶۹ در آستانه انتخابات پارلمانی تعطیل شد. دولت خلق (آوریل ۱۹۷۸ - دسامبر ۱۹۷۹). در ابتدا، حکومت انقلابی خلق دوره‌ای از پذیرش مردم افغانستان را پشت سر گذاشت که بخشی از آن به دلیل برنامه اصلاحات ارضی بود. با این حال، شکل ملایم مارکسیسم
اصلاحات ارضی بود. با این حال، شکل ملایم مارکسیسم آن تا اواخر سال ۱۹۷۸ به طور فزاینده‌ای از کنترل خارج شد. و دولت به طور فزاینده‌ای صریح‌تر شد و به طور نمادین پرچم ملی را به پرچم قرمز تغییر داد. رویکرد اولیه، معتدل و معتدل به اسلام توسط حزب دموکراتیک خلق به سرعت کنار گذاشته شد، زیرا خلقی‌ها به دنبال تحکیم قدرت خود بودند. خلق بر شورای انقلاب که قرار بود به عنوان هیئت حاکمه حکومت عمل کند، تسلط داشت. رهبری خلق کشور را با صدور یک سلسله هشت فرمان اداره کرد. آنها همه قوانین را به جز قوانین مربوط به امور مدنی و
همه قوانین را به جز قوانین مربوط به امور مدنی و قوانین جزایی دوره محمد داوود خان به حالت تعلیق درآوردند. آنها همچنین دست به کارزار اصلاحات ارضی زدند که منجر به دستگیری و اعدام فراقانونی ده‌ها هزار نفری شد که با سیاست خلق در تشویق آموزش دختران مخالف بودند. با قرار دادن افغانستان در جاده انقلابی، شاخه خلق حزب دموکراتیک خلق، مرتجعین را به شورش برانگیخت. دبیرکل حزب دموکراتیک خلق نورمحمد تره‌کی از تحمل هرگونه پرچمی در ارتش خودداری کرد و اصرار داشت که همه افسران به خلق وابسته باشند. تا ژوئن ۱۹۷۸ حدود ۸۰۰ پرسنل
به خلق وابسته باشند. تا ژوئن ۱۹۷۸ حدود ۸۰۰ پرسنل نظامی پرچمی در پاکسازی پرچمی از نیروهای مسلح خارج شدند. آنها این کار را با حذف اپوزیسیون و حذف هرگونه محدودیت ایجاد شده توسط پرچمی ها انجام دادند. حفیظ‌الله امین در مارس ۱۹۷۹ ریاست شورای وزیران (نخست وزیر) را بر عهده گرفت و منصب فیلد مارشال را حفظ کرد و معاون شورای عالی دفاع شد. نورمحمد تره‌کی منشی عمومی حزب دموکراتیک خلق، رئیس شورای انقلاب و کنترل ارتش را برعهده داشت، اگرچه اکنون بنا بر گزارش‌ها او زمان زیادی را در قصر سلطنتی که به کاخ سلطنتی تغییر نام داده
را در قصر سلطنتی که به کاخ سلطنتی تغییر نام داده بود اختصاص داد. رویدادها همچنین باعث ایجاد تفرقه در بین قهرمان‌ها می‌شد. رقابت شدید میان تره‌کی و امین در درون شاخه خلق داغ شد. در سپتامبر ۱۹۷۹، پیروان تره‌کی، با همدستی شوروی، چندین بار به جان امین دست به سوءقصد زدند. تلاش نهایی نتیجه وارون داشت. قتل تره‌کی توسط امین خلقی‌ها را تقسیم کرد. گروه‌های نظامی رقیب خلقی‌ها را بیشتر تقسیم کردند. در اواخر اکتبر، امین یک حمله نظامی علیه شورشیان انجام داد و با پیروزی ۴۰٫۰۰۰ نفر - که اکثراً غیر جنگنده بودند - از مرز به
نفر - که اکثراً غیر جنگنده بودند - از مرز به داخل پاکستان راندند. در پایان سال ۱۹۷۹، ۴۰۰٫۰۰۰ پناهندگان افغانستانی، بیشتر در پاکستان وجود داشت. اتحاد جماهیر شوروی تلاش کرد تا رادیکالیسم خلقی‌ها را تعدیل کند، با اصرار به حضور در مساجد، گنجاندن پرچمی ها و غیر کمونیست ها در دولت، و توقف جنبش غیرمحبوب اصلاحات ارضی، بیشتر این توصیه نادیده گرفته شد. آخرین رهبر خلق، حفیظ‌الله امین، پس از اینکه نیروهای اطلاعاتی شوروی کنترل دولت را در دست گرفتند و ببرک کارمل، یک پرچمی را به جای او منصوب کردند، ترور شد. حکومت پرچم و
را به جای او منصوب کردند، ترور شد. حکومت پرچم و تهاجم شوروی (دسامبر ۱۹۷۹-آوریل ۱۹۸۹). اختلافات خلق و پرچم شروع به از بین بردن ارتش کرد زیرا رهبران خلق، از ترس اینکه پرچمی‌ها سازمان سلولی خود را در ارتش حفظ کنند، پاکسازی های گسترده پرچمی‌ها را انجام دادند. به لطف تلاش‌های امین در دهه ۱۹۷ج، ارتش افسری عمدتاً از خلقی‌ها تشکیل شد. ارتش نیز از احساسات ضد دولتی مصون نبود، سربازان شروع به فرار و شورش کردند. هرات محل یک قیام در مارس ۱۹۷۹ بود که در آن بخشی از پادگان نظامی شهر به آن پیوستند. شورشیان شهروندان شوروی و
نظامی شهر به آن پیوستند. شورشیان شهروندان شوروی و همچنین خلقی ها را سلاخی کردند. پاکسازی پرچمی ها نیروهای نظامی را چنان تحت سلطه خلقی‌ها قرار داده بود که شوراها چاره ای جز تکیه بر افسران خلقی برای بازسازی ارتش نداشتند. افسران و مردان خلق نسبت به رفتار ترجیحی رژیم تحت سلطه پرچم با رقبای پرچم ابراز تلخی کردند. خلقی‌های ناراضی اغلب به مجاهدین کمک می کردند. خلقی‌ها در نیروهای مسلح اغلب افسران پرچمی خود را به استفاده از آنها به عنوان خوراک توپ متهم می کردند و از معافیت مردان جوان پرچمی از خدمت سربازی اجباری
از معافیت مردان جوان پرچمی از خدمت سربازی اجباری شکایت می کردند. نمایش این امر این بود که درسال ۱۹۸۰، در رژه نظامی آوریل که انقلاب ثور را جشن می‌گرفت، بسیاری از تانک‌ها به جای پرچم ملی جدید که توسط ببرک کارمل به تصویب رسید، پرچم سرخ خلق را به نمایش گذاشتند. همچنین بین وفاداران تره‌کی و امین اختلافات بیشتری در درون خلق وجود داشت. اسدالله سروری و سیدمحمد گلابزوی بخشی از گروه طرفدار تره‌کی بودند که خود را «خلقیان اصولگرا» می نامیدند. آنها چندین بار با دولت کرمل درگیر شدند. شاخه خلق (۱۹۸۹–اکنون). دولت محمد
کرمل درگیر شدند. شاخه خلق (۱۹۸۹–اکنون). دولت محمد نجیب‌اللّٰه (۱۹۸۶–۱۹۹۲). پس از خروج چهلمین ارتش شوروی از کشور، دبیرکل حزب دموکراتیک و رئیس جمهور محمد نجیب الله به میزان کمتری از همان آسیبی که کارمل در زمان منصوب شدن به عنوان دبیرکل حزب دموکراتیک از سوی شوراها داشت، رنج می‌برد. این واقعیت را با شدت مقاومت در برابر انتصاب نجیب الله در شاخه پرچم نشان داد. این انشعاب ادامه یافت و نجیب الله رهبر حزب دموکراتیک خلق را مجبور کرد که سیاست خود را بین هر چیزی که پرچم حمایت می‌کند و اتحادهایی که می‌توانست از خلقی‌ها
حمایت می‌کند و اتحادهایی که می‌توانست از خلقی‌ها به دست آورد، قرار دهد. در دسامبر ۱۹۸۹ میلادی، ۱۲۷ افسر ارتش خلقی به دلیل تلاش برای کودتا دستگیر شدند. بیست و هفت افسر فرار کردند و بعداً در یک کنفرانس مطبوعاتی با گلبدین حکمتیار در پیشاور حاضر شدند. بچه‌گل وفادار وزیر سابق امور قبایل و حسن شرق وزیر هوانوردی ملکی از جمله توطئه کنندگان بودند. در مارس ۱۹۹۰ میلادی، یک بار دیگر رهبر مجاهدین گلبدین حکمتیار در یک کودتا همکاری کرد، این بار به رهبری خلق وزیر دفاع شهنواز تنی. تنی ظاهراً از سوی آن دسته از خلقی‌های مهم
تنی. تنی ظاهراً از سوی آن دسته از خلقی‌های مهم که در سیاسی باقی مانده بودند، به ترتیب، اسدالله سروری و محمد گلابزوی، فرستادگان کشورشان در عدن و مسکو نیز حمایت می‌شدند. گفته می‌شود که آنها ارتباط نزدیکی با کودتا و ژنرال تنی داشتند. با این حال، تنی هیچ کنترل مستقیمی بر نیروهای داخل کابل نداشت. این طرح به دلیل ارتباطات معیوب اجرا نشد و شکست خورد. سروری و گلابزوی هر دو بلافاصله از حزب اخراج شدند. جنگ داخلی افغانستان (۱۹۹۲–۲۰۰۱). با این حال در پایان خلقی‌های سابق پس از فروپاشی دولت رئیس جمهور نجیب‌الله در آوریل
پس از فروپاشی دولت رئیس جمهور نجیب‌الله در آوریل ۱۹۹۲، یا به طالبان یا دیگر جنگ‌سالاران مجاهد پیوستند یا با آنها متحد شدند. پشتون‌های تندرو خلقی، از جمله وزیر امور داخلی راز محمد پاکتین و سپس وزیر دفاع محمداسلم وطنجار نمونه دیگری از این واقعیت این است که ژنرال تنایی (به گفته منابع دیپلماتیک غربی) یک کادر ماهر از افسران نظامی را در اختیار طالبان قرار داد. خلقی‌ها همچنین نیروی هوایی کوچک طالبان و توپخانه و تانک های نظامی را اداره می کردند. به این ترتیب، شاخه خلق بار دیگر درگیر جنگ شد و با استفاده از خلبانان
خلق بار دیگر درگیر جنگ شد و با استفاده از خلبانان خود با جنگنده های میگ-۲۱ و سوخو آنچه از نیروی هوایی افغانستان باقی مانده بود، راندن تانک‌های شوروی و استفاده از شوروی به پرواز درآورد. خلق بدون هیچ دولت مرکزی و جنگ برای گروه‌های مختلف، تنها یک مهره در جنگ داخلی افغانستان بین ائتلاف شمال افغانستان و طالبان بود. دولت حامد کرزی (۲۰۰۲–۲۰۱۴). پس از سقوط طالبان درسال ۲۰۰۱، حضور نیروهای آمریکایی در ولایت خوست منجر به تغییرات قابل توجهی در پویایی قدرت در منطقه شد. هنگامی که واحدهای نظامی در منطقه فعالیت می کردند،
هنگامی که واحدهای نظامی در منطقه فعالیت می کردند، آنها به دنبال اتحاد با افراد همفکری بودند که اهداف فوری آنها را به اشتراک می گذاشتند. در یک چرخش عجیب و غریب، خلاء قدرت ایجاد شده توسط شکست طالبان به کمونیست های سابق، که زمانی دشمنان ایالات متحده در دهه ۱۹۸۰ بودند، اجازه داد تا به قدرت برسند. این افراد که به شدت ضد طالبان بودند، به متحدان ارزشمند آمریکا و شرکای ائتلاف در منطقه تبدیل شدند. این تغییر غیرمنتظره در پویایی قدرت، زمینه را برای ایجاد نیروی حفاظت خوست، یک گروه شبه نظامی که نقش مهمی در چشم انداز
خوست، یک گروه شبه نظامی که نقش مهمی در چشم انداز امنیتی ولایت خوست ایفا می کند، فراهم کرد. دیگر خلقی‌ها پس از شکست طالبان روابط نسبتاً نزدیکی با رژیم حامد کرزی برقرار کرده بودند. جنرال ببرک شینواری، رئیس سابق بخش امور جوانان حزب دموکراتیک خلق پاکستان تحت رهبری نورمحمد تره‌کی و حفیظ‌الله امین، که در زمستان ۱۹۹۲ به پیشاور در پاکستان مهاجرت کرد. بنابراین او بعداً به عضویت «افغانستان-خلق» کمک کرد. از لویه جرگه توسط شورای بزرگان منطقه نازیان شینواری ولایت ننگرهار.
گریز هیدرودینامیکی (به انگلیسی: Hydrodynamic escape) گونه ای از گریز جوی گرمایی است که می‌تواند به گریز اتم‌های سنگین تر اتمسفر یک سیاره از راه برخوردهای پرشمار با اتم‌های سبک‌تر بینجامد. کارکرد. گریز هیدرودینامیکی زمانی رخ می‌دهد که اتم‌های سبک موجود در اتمسفر به شدت گرم شده باشند و گریز جوی رخ داده و از راه اثرات درگ (برخورد)، اتم‌های سنگین تر نیز از جو بیرون بروند. بیشینه جرمی که یک اتم می‌تواند داشته باشد تا تحت تأثیر این سازوکار از جو بیرون رود، جرم کراس اوور (Cross-over mass) نامیده می‌شود. برای
کراس اوور (Cross-over mass) نامیده می‌شود. برای برقراری یک گریز هیدرودینامیکی درخور توجه، منبعی بزرگ از انرژی در ارتفاعی مشخص مورد نیاز است. پرتو ایکس نرم، ماوراء فرابنفش، تکانه منتقل شده از طریق برخورد شهاب سنگ‌ها یا سیارک‌ها یا حرارت ایجاد شده بر اثر فرایند برافزایش، ممکن است بتوانند انرژی مورد نیاز برای گریز هیدرودینامیکی را فراهم کنند.
کریستینا تیمانوسکایا (؛ زادهٔ ) دونده سرعت زن اهل بلاروس است.
گرنت پارک یک پارک بزرگ شهری است (با مساحت ۳۱۹ اکر معادل ۱٫۲۹ کیلومتر مربع) که در منطقه اجتماع لوپ شیکاگو، ایلینوی واقع است. این پارک که در منطقه تجاری مرکزی شهر واقع شده‌است، شامل پارک میلنیوم، چشمه باکینگهام، موسسه هنر شیکاگو و پردیس موزه است. این پارک که در اصل با نام پارک دریاچه شناخته می‌شد و تاریخ آن به زمان تأسیس شهر بر می‌گردد. پارک در سال ۱۹۰۱، به افتخار رئیس‌جمهور ایالات متحده اولیس اس گرانت تغییر نام داد. مساحت پارک چندین بار از طریق احیای زمین گسترش یافته‌است و در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن
گسترش یافته‌است و در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم در مورد استفاده از فضای باز کانون اختلافات زیادی بوده‌است. پارک از شمال با خیابان راندولف، از جنوب با جاده روزولت و مک فتریج درایو، از غرب با خیابان میشیگان و از شرق با دریاچه میشیگان هم مرز است. این پارک شامل سالن‌های اجرا، باغ، آثار هنری، ورزش و امکانات بندری است. میزبان گردهمایی‌های عمومی و چندین رویداد بزرگ سالانه است. از گرنت پارک به عنوان «حیاط جلویی شیکاگو» یاد می‌شود. این منطقه توسط منطقه پارک شیکاگو اداره می‌شود. برنامه های اولیه برای شهر
شیکاگو اداره می‌شود. برنامه های اولیه برای شهر شیکاگو منطقه شرقی خیابان میشیگان را بدون تقسیم و خالی گذاشت و به خریداران خیابان میشیگان وعده داده شد که این منطقه بدون اشغال باقی خواهد ماند. هنگامی که ذخیرهگاه سابق فورت دیربورن در سال ۱۸۳۹ به بخشی از شهر تبدیل شد، نقشه منطقه شرق خیابان میشیگان در جنوب راندولف با عنوان "زمین عمومی" مشخص شد. برای همیشه خالی از ساختمان باقی بمانید. " شهر به‌صورت رسمی در ۲۹ آوریل ۱۸۴۴ این زمین را به عنوان پارک تعیین کرد و نام آن را پارک دریاچه گذاشت. هنگامی که راه آهن مرکزی
آن را پارک دریاچه گذاشت. هنگامی که راه آهن مرکزی ایلینویز در سال ۱۸۵۲ در شیکاگو ساخته شد، اجازه داده شد که در امتداد دریاچه در جاده ای که در ساحل پارک ساخته شده است ، حرکت کند. تالاب به وجود آمده راکد شد و تا حد زیادی در سال ۱۸۷۱ با آوارهای ناشی از آتش سوزی شیکاگو پر شد و زمین پارک را افزایش داد. در سال ۱۸۹۶ ، شهر شروع به گسترش پارک به دریاچه با محل دفن زباله ، فراتر از خطوط راه آهن کرد. در ۹ اکتبر ۱۹۰۱، این پارک به افتخار فرمانده ژنرال جنگ داخلی آمریکا و رئیس جمهور ایالات متحده اولیس اس گرانت به گرنت پارک
جمهور ایالات متحده اولیس اس گرانت به گرنت پارک تغییر نام داد. در کنوانسیون ملی جمهوری خواهان ۱۸۶۸ در شیکاگو، گرانت برای اولین دوره ریاست جمهوری خود نامزد شده بود. مومحدودیت های قانونی ممنوعیت هرگونه ساختمان در پارک در قرن نوزدهم نادیده گرفته شد، زیرا ساختمانهای مختلف مدنی در آنجا قرار داشت. در زمان های مختلف، یک اداره پست، مرکز نمایشگاه، زرادخانه و حتی زمین اولیه باشگاه بیس بال که اکنون به نام شیکاگو کلاب مشهور است درر این پارک ساخته شد. طرحی در سال ۱۹۰۴ که توسط برادران اولمستد تهیه شده بود ، پیشنهاد می
که توسط برادران اولمستد تهیه شده بود ، پیشنهاد می کرد که موزه فیلد را به عنوان مرکز پارک قرار دهید، ایده ای که در "طرح شیکاگو" دانیل برنهام و ادوارد اچ بنت در سال ۱۹۰۹ ادغام شد. آرون مونتگومری وار تاجر شیکاگو در نهایت برای نجات پارک از ساختمان ها، چهار نبرد در دادگاه انجام داد که تقریباً هر رهبر مدنی با آن مخالفت کرد. استثنائی که وارد با آن موافقت کرد ، مربوط به موسسه هنر شیکاگو بود که در سال ۱۸۹۲ ساخته شد.
کارلوس رکس () ششمین آلبوم گروه موسیقی پاور متال سوئدی سبتان است.این آلبوم مفهومی درباره امپراتوری سوئد و پادشاه آن کارل دوازدهم (ملقب به کارلوس رکس) است.این آلبوم در دو نسخه به زبان‌های انگلیسی و سوئدی منتشر شد.این آلبوم توسط پیتر تگترین در استودیوی ابیس تولید شد. این آلبوم با استقبال منتقدان و موفقیت تجاری روبرو شد و موفق به دریافت جایزه تحسین طلایی در لهستان و چهار جایزه پلاتینی در سوئد شد. در سال ۲۰۱۵، چهار تک‌آهنگ از آلبوم "کارلوس رکس" در بسته الحاقی "موسیقی متن سبتان" در بازی استراتژی جنگی تاریخی
"موسیقی متن سبتان" در بازی استراتژی جنگی تاریخی "یوروپا یونیورسالیس ۴" توسط پارادوکس اینتراکتیو منتشر شد.چهار تک‌آهنگ که از این آلبوم در بازی آمد «شیری از شمال»، «زندگانی جنگی»، «Karolinens Bön» و «کارلوس رکس» بود. یک تک‌آهنگ دیگر از آلبوم دیگر سبتان، "هنر رزم" نیز در این بسته الحاقی بود.
تک آرت یک تیونر اتومبیل آلمانی است که در تیون کردن پورشه‌ها تخصص دارد و کیت‌های تیون زیادی برای پورشه‌ها ارائه می‌دهد. این شرکت در سال ۱۹۸۷ توسط توماس برینگر و ماتیاس کراوس در فلباخ تأسیس شد و یک سال بعد دفتر مرکزی آن به لئونبرگ آلمان منتقل شد. در ۱۰ مه ۲۰۰۸، تک آرت جی‌تی استریت آرسی (مبتنی بر پورشه ۹۱۱ جی‌تی۲)، رانده شده توسط یورگ هاردت، سریعترین زمان را در مسابقات سالانه جایزه بزرگ تورنر را ثبت کرد. تک آرت در ایران تک آرت از سال ۲۰۲۰ به طور رسمی وارد ایران شد و با سایت کارخونه قرارداد منعقد نمود و تمامی
شد و با سایت کارخونه قرارداد منعقد نمود و تمامی محصولات این شرکت از طریق سایت کارخونه ، قابل فروش شد همچنین پروژه های خاصی نظیر پورشه ماکان تک آرت توسط این نمایندگی در ایران انجام شد.
ژورنال سرزمین مقدس و مطالعات فلسطین (قبلاً "مطالعات سرزمین مقدس") یک مجله علمی دوسالانه است که توسط انتشارات دانشگاه ادینبورگ منتشر می‌شود. سردبیر اصلی نورالدین مصالحه است که این نشریه را در سال ۲۰۰۲ با مایکل پریور تأسیس کرد. مجله طیف وسیعی از موضوعات را پوشش می‌دهد: «دو ملت» و «سه ایمان». چشم‌اندازهای مناقشهٔ اسرائیل و فلسطین؛ شرایط اجتماعی و اقتصادی، دین و سیاست در خاورمیانه؛ فلسطین در تاریخ و امروز؛ اکومنیسم و روابط بین‌ادیان، مدرنیزاسیون و پسامدرنیسم، احیاگری مذهبی و بنیادگرایی، صهیونیسم، صهیونیسم جدید،
مذهبی و بنیادگرایی، صهیونیسم، صهیونیسم جدید، صهیونیسم مسیحی، ضد صهیونیسم و پسا صهیونیسم، الهیات آزادی در فلسطین و اسرائیل، استعمار، امپریالیسم، استعمار مهاجران، پسا استعمار و استعمارزدایی. «تاریخ از پایین» و مطالعات سابترن، راه‌حل‌های «یک دولت» و «دو دولت» در فلسطین و اسرائیل، مطالعات صلیبی، مطالعات نسل‌کشی و مطالعات هولوکاست.