payamvha/North_RAG huggingface dataset:
جان اورمزبی واندلور (; – ) نظامی اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود. او افسر ارتش بریتانیا بود که در جنگ‌های انقلاب فرانسه و ناپلئون جنگید. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
آگوستوس تورن (; – ) فرمانده نظامی اهل بریتانیا بود. او یک افسر ارشد ارتش بریتانیا بود که در جنگ‌های جهانی اول و دوم خدمت کرد، جایی که او فرماندهی لشکر پیاده نظام ۴۸ (جنوب میدلند) را در طول نبرد فرانسه در اواسط ۱۹۴۰ بر عهده داشت. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام، نشان افتخار تولد لهستان و نشان سنت اولاف شده‌است.
جان هوارد، پانزدهمین ارل سافولک (; – ) نظامی اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود. او افسر ارتش بریتانیا و از اشراف خاندان هاوارد بود. در سال ۱۷۸۳، او جانشین پسرعموی دور خود به عنوان ارل سافک و ارل برکشایر شد.
هنری آگوستوس اسمیت (; – ) نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی افسر ارشد ارتش بریتانیا بود. او پسر دریاسالار ویلیام هنری اسمیت و برادر ستاره‌شناس چارلز پیازی اسمیت و زمین‌شناس سر وارینگتون ویلکینسون اسمیت بود. از خواهرانش، هنریتا با بادن پاول، متخصص الهیات، و جورجیانا با سر ویلیام هنری فلاور، آناتومیست، ازدواج کرد.
روپرت آنتونی اسمیت (؛ زادهٔ ) فرد نظامی اهل بریتانیا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است. یک افسر بازنشسته ارتش بریتانیا و نویسنده کتاب «کاربرد نیرو» است. او در طول جنگ خلیج فارس، فرمانده ارشد بود که به خاطر آن نشان خدمات برجسته و بار دیگر در طول جنگ بوسنی، که به خاطر آن نشان وکالت به او اعطا شد. او بعدها معاون فرمانده عالی متفقین در اروپا شد.
جان اوبری تیلور شارپ (; – ) نظامی اهل بریتانیا بود. او افسر ارتش بریتانیا بود که در دهه ۱۹۷۰ به مقامات بالایی دست یافت. وی برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده‌است.
کارل هولتس (؛ – ) سیاست‌مدار اهل آلمان و یکی از اعضای حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان بود. او گائولایتر فرانکونیا بود که بعدها به مقام اس‌آ-گروپنفورر ترفیع یافت. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان آلمان شده است.
ان‌جی‌سی ۳۹۸۱ () یک کهکشان مارپیچی بدون میله است که در فاصلهٔ ۶۲ میلیون سال نوری از منظومه شمسی در صورت فلکی پیاله قرار دارد.این کهکشان در ۷ فوریه ۱۷۸۵ توسط ویلیام هرشل کشف شد. "ان‌جی‌سی ۳۹۸۱" عضوی از گروه ان‌جی‌سی ۴۰۳۸.است که بخشی از ابرخوشه سنبله است.
آدولف واگنر (؛ – ) سیاستمدار و افسر ارتش اهل رایش آلمان بود. وی دانش‌آموختهٔ رشته «علوم و ریاضیات» در دانشگاه استراسبورگ و مهندسی معدن در دانشگاه فنی آخن بود. مدت کوتاهی پس از به قدرت رسیدن هیتلر در آلمان، واگنر در ۹ مارس ۱۹۳۳ با حکمِ هیتلر به‌عنوان فرماندار ایالتی (Staatskommissar) برای وزارت امور داخلی استان باواریا (بایرن) انتخاب شد. او در این مقام، تمام دستگاه‌های امنیتی را تحت کنترل داشت. آدولف واگنر از ایجاد تأسیسات ویژه «حبس حفاظتی» حمایت کرد که باعث شد تا هاینریش هیملر، سرپرست وقت پلیس مونیخ، نخستین
تا هاینریش هیملر، سرپرست وقت پلیس مونیخ، نخستین اردوگاه کار اجباری نازی‌ها را در داخائو راه‌اندازی کند. در ۲۳ مارس، واگنر به رتبه اس‌آ-گروپنفورر و در ۹ نوامبر ۱۹۳۷ به مقام اس‌آ-اوبرگروپنفورر ترفیع یافت. واگنر نقش مهمی در پاکسازی رهبران اس‌آ معروف به شب دشنه‌های بلند در ۳۰ ژوئن ۱۹۳۴ ایفا کرد. وقتی هیتلر به مونیخ رسید، متوجه شد که واگنر پیش‌تر رهبران اس‌آ در مونیخ را دستگیر کرده است. او همچنین گشت‌هایی را در ایستگاه راه‌آهن مونیخ قرار داده بود تا رهبران تحت تعقیب اس‌آ را هنگام ورود به شهر بازرسی کنند. کمی
تعقیب اس‌آ را هنگام ورود به شهر بازرسی کنند. کمی بعد در همان روز، زمانی که رئیس زندان اشتادلهایم از تحویل شش تن از رهبران اس‌آ به جوخه‌های اعدام اس‌اس خودداری کرد (زیرا فهرست اسامی دریافتی‌اش بدون امضا بود) واگنر این سند را به عنوان وزیر داخلی استان باواریا امضا کرد و آن شش نفر به اس‌اس تحویل داده شده و اندکی بعد اعدام شدند. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان آلمان شده است.
نشان خون () با نام رسمی نشان یادبود ۹ نوامبر ۱۹۲۳ (کودتای مونیخ) () یکی از معتبرترین نشان‌های حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان بود که آدولف هیتلر در سال ۱۹۳۴ میلادی، آن را به‌مناسبت یادبود تلاش حزب نازی جهت کودتا در ۹ نوامبر ۱۹۲۳ بنیان نهاد. جنس این مدال از نقره است و بر روی آن تصویر عقابی حک شده که تاج گل بلوطی را در چنگ گرفته است. داخل تاج گل نیز عبارت «۹ نوامبر» و در سمت راست آن عبارت «مونیخ ۱۹۳۳-۱۹۲۳» دیده می‌شود. در پشت مدال، ورودی فلدهرنهاله (جایی که کودتا شکست خورد) و بالای آن، سواستیکا با
(جایی که کودتا شکست خورد) و بالای آن، سواستیکا با پس‌زمینهٔ نور آفتاب حکاکی شده است. بر حاشیه بالایی مدال نوشته است: «و سرانجام، شما پیروز شدید.» (به ).
نشان زرین حزب () نشانی بود که آدولف هیتلر مجوز اعطای آن را، طی فرمانی در اکتبر ۱۹۳۳ صادر کرد. این مدال، جایزهٔ ویژه‌ای بود که به همه اعضای حزب نازی که از ۹ نوامبر ۱۹۳۳، شماره‌های عضویت ۱ تا ۱۰۰۰۰۰ را ثبت کرده و عضویت پیوسته داشتند، اعطا می‌شد. شماره عضویت حزبی فرد دریافت‌کننده، در پشت مدال درج شده بود. تنها ۲۰۴۸۷ مرد و ۱۷۹۵ زن با این شرایط، این مدال را دریافت کردند. پوشیدن عمومی همه نشان‌های حزب نازی، از جمله نشان زرین حزب، در سال ۱۹۴۵ ممنوع شد.
لشکر ۵۱ هایلند () لشکر پیاده‌نظام زیرمجموعه نیروی زمینی بریتانیا بود، که در سال ۱۹۰۸ تأسیس شد و در سال ۱۹۶۸ منحل گردید. لشکر ۵۱ هایلند در طول جنگ جهانی اول از سال ۱۹۱۵ تا ۱۹۱۸ در جبهه غربی در فرانسه جنگید. این لشکر در سال ۱۹۰۸، پس از ایجاد نیروی زمینی، به عنوان لشکر هایلند و بعداً از سال ۱۹۱۵ به لشکر ۵۱ (هایلند) ارتقا یافت. نشان این لشکر یک «اچ دی» تلطیف شده در داخل یک دایره قرمز بود. تردیدهای اولیه در مورد عملکرد این لشکر، لقب «هارپر دادز» را برای آن به ارمغان آورد که برگرفته از نام فرمانده آن، سرلشکر جورج
آورد که برگرفته از نام فرمانده آن، سرلشکر جورج هارپر بود، اگرچه آنها در ادامه شهرت ترسناکی نزد متفقین و آلمانی‌ها به دست آوردند. این لشکر به لشکر ۵۱ پیاده‌نظام (هایلند) تغییر نام داد و در طول جنگ جهانی دوم به عنوان بخشی از ارتش سرزمینی پس از انحلال نیروی سرزمینی در سال ۱۹۲۰ جنگید. در ژوئن ۱۹۴۰، لشکر ۵۱ پیاده‌نظام (هایلند) به ارتش دهم فرانسه ملحق شد و پس از عقب‌نشینی رزمی از رود سم، بخش عمده‌ای از لشکر مجبور به تسلیم شد و در سنت والری-آن-کاو در ساحل مانش محاصره شد. در شمال آفریقا، لشکر بازسازی‌شده هایلند با
شد. در شمال آفریقا، لشکر بازسازی‌شده هایلند با اشاره به نشان «HD» که تابلوهای جاده‌ای را در امتداد محور پیشروی آنها تزئین می‌کرد، «تزئین‌کنندگان بزرگراه» لقب گرفت. تا دسامبر ۱۹۴۷، این تشکیلات با لشکر ۵۲ پیاده‌نظام (لاولند) ادغام شد و لشکر ۵۱/۵۲ اسکاتلندی را تشکیل داد، اما تا مارس ۱۹۵۰، لشکر ۵۱ و لشکر ۵۲ به عنوان تشکیلات جداگانه‌ای بازسازی شدند. لشکر ۵۱ (هایلند) سرانجام در سال ۱۹۶۸ منحل شد.
فلدهرنهاله () یا تالار فیلدمارشال‌ یک ایوان بزرگ یادبود در شهر مونیخ آلمان است. این ایوان که با الهام از یک سازهٔ مشابه در شهر فلورانس طراحی گردید، در سال ۱۸۴۱ به‌دستور لودویگ یکم بایرن ساخته شد. این تالار در سال ۱۹۲۳ مکان وقوع نبردی کوتاه بود که شکست کودتای مونیخ توسط آدولف هیتلر منجر شد. در دوران حکومت رژیم نازی، این بنا، یادبودی جهت بزرگداشت مرگ ۱۶ عضو حزب نازی بود.
ویلهلم فون رومان (؛ – ) مجسمه‌ساز و نشان‌ساز برجستهٔ اهل آلمان و ساکن مونیخ بود. وی دانش‌آموختهٔ آکادمی هنرهای زیبا، مونیخ و بعدها از شاگردان میشائیل واگمولر بود. از وی آثار فراوانی در شهرهای کمنیتس، هایلبرن، مونیخ، نورنبرگ، اشتوتگارت، باد اوراخ و ورت به‌جا مانده‌است.
میشائیل واگمولر (؛ ۱۸۳۹ – ۱۸۸۱) مجسمه‌ساز اهل آلمان بود که تعدادی تندیس‌های سفارشی را در لندن ساخت که اینک در آکادمی سلطنتی هنر به‌نمایش درآمده‌اند. وی دانش‌آموختهٔ «هنرستان صنعتی مونیخ» و آکادمی هنرهای زیبا در مونیخ بود. وی پس از پایان قراردادها و فعالیت‌های هنری در لندن، به مونیخ بازگشت و استاد آکادمی هنرهای زیبا شد.
زیریوس ایبرله (؛ – ) مجسمه‌ساز، نقاش و استاد هنر اهل آلمان بود. وی دانش‌آموختهٔ آکادمی هنرهای زیبا در مونیخ و فرزند یک نجار بود. پس از فارغ‌التحصیلی، لودویگ دوم به او سفارش ساخت چندین تندیس را داد.
مختار مجید (زادهٔ ۱۹۶۲ – درگذشته ۲۰۲۲) خواننده اهل افغانستان بود. او به همراه فرهاد دریا، اسد بدیع، جاوید راهی، وحید صابری در دههٔ ۱۹۸۰ میلادی، گروه باران را در کابل تشکیل داد که به شهرت و موفقیت بی‌سابقه در افغانستان دست یافت. مختار مجید در فوریه سال ۲۰۲۲ میلادی، پس از مدتی مبارزه با سرطان در ویرجینیای آمریکا درگذشت.
اسد بدیع (زادهٔ ۱۹۶۱ مزار شریف) خوانندهٔ اهل افغانستان است. او یکی از خوانندگان دهه ۱۹۸۰ میلادی است، که کارش را با گروه باران شروع کرد و به محبوبیت رسید. بدیع همچنین یک پزشک است و دکترای پزشکی‌اش را در سوئیس گرفته‌است. وی در حال حاضر در شهر ژنو کشور سوئیس ساکن است.
محمد گل‌جامجو (۱۳۲۶ – ۲۸ بهمن ۱۴۰۰) عکاس و مجموعه‌دار ایرانی بود. او در حوزهٔ عکاسی سینما فعال بود و با هنرمندان برجستهٔ ایرانی همکاری داشت. زندگی. محمد گل‌جامجو متولد ۱۳۲۶ در تهران بود. او از عکاسان پیشکسوت است که سابقه طولانی در عکاسی و به ویژه عکاسی سیاه و سفید دارد. او کارش را در عکاسی «فرشته» واقع در خیابان شوش آغاز کرد و از باتجربه‌ترین افراد در این حوزه به‌شمار می‌رفت. او علاوه بر عکاسی، آرشیوی از اسناد تصویری ایران را نیز گردآوری کرده است. مجموعه آرشیوی او در سال‌های اخیر در اختیار آژانس عکس
آرشیوی او در سال‌های اخیر در اختیار آژانس عکس ایران‌ایمیجز قرار گرفته و توسط این آژانس منتشر می‌شود. در سال ۱۳۹۶ بخشی از مجموعه او از عروسی غلامرضا تختی، در نگارخانه راه ابریشم تهران به نمایش گذاشته شد. البته شهرت او بیشتر به دلیل کلکسیون تک‌چهره‌های او از مشاهیر معاصر است که از آن جمله می‌توان به افرادی نظیر محمد قریب، محمد معین، مهدی اخوان ثالث، مجید محسنی، محمدحسین شهریار و … اشاره کرد. در سال ۱۳۹۶ نمایشگاهی از ۷ تک‌چهره شاعران دهه ۱۳۴۰ (خورشیدی) ایران از این مجموعه در کافه مانیا به نمایش درآمد. محمد
از این مجموعه در کافه مانیا به نمایش درآمد. محمد گل‌جامجو همچنین تجربه عکاسی فیلم هم داشته‌است. نخستین بار ساموئل خاچیکیان کارگردان معروف ایرانی عکس‌هایش را می‌بیند و از او دعوت می‌کند تا در پروژه‌های او عکاسی کند. او بعدها نیز در فیلم‌های سینمایی «پستچی» داریوش مهرجویی و «نفرین» ناصر تقوایی عکاسی کرده‌است. مجموعه‌های تلویزیونی گل پامچال و هزاردستان نیز از دیگر تجربه‌های عکاسی وی در سریال‌های تلویزیونی است. گل‌جامجو گنجینه‌ای از عکس‌هایی دربارهٔ جنگ ایران و عراق و مشهد در سال‌های پیش از انقلاب ۱۳۵۷ دارد.
و عراق و مشهد در سال‌های پیش از انقلاب ۱۳۵۷ دارد. فیلم مستندی با عنوان "جام عکاسی" از زندگی او ساخته شده‌است. درگذشت. محمد گل‌جامجو چندماهی‌ از عارضه آمبولی ریه رنج می‌برد که سرانجام در روز پنجشنبه ۲۸ بهمن ۱۴۰۰ براثر بیماری در بیمارستانی در تهران درگذشت. پیکر وی روز یکشنبه ۱ اسفند ۱۴۰۰ از مقابل خانه هنرمندان ایران تشییع و در قطعه نام‌آوران بهشت‌زهرا به خاک سپرده شد‌.
جاوید راهی خوانندهٔ اهل افغانستان است. او به همراه فرهاد دریا، اسد بدیع، مختار مجید و وحید صابری در دههٔ هشتاد میلادی، گروه باران را در شهر کابل تشکیل داد که به شهرت و موفقیت بی‌سابقه در افغانستان دست یافت.
وحید صابری خوانندهٔ اهل افغانستان است. او برای دو آهنگ «دو موجود ز هستی گرامی‌تر است» و «یک روز بلند آفتابی» معروف است. او به همراه فرهاد دریا، اسد بدیع، مختار مجید و جاوید راهی در دههٔ ۱۹۸۰ میلادی، گروه باران را در کابل تشکیل داد که به شهرت و موفقیت بی‌سابقه در افغانستان دست یافت.
آیه نَفْر آیه ۱۲۲ سوره توبه است که عده‌ای از مؤمنان را از جهاد منع کرده و به علم‌آموزی و تبلیغ دین دعوت می‌کند. برخی از مفسران و فقیهان این آیه را از دلایل حجیت خبر واحد و حجیت فتوای مجتهد و واجب بودن تحصیل برای اجتهاد و جواز تقلید دانسته‌اند. متن و ترجمه. وَمَا کانَ الْمُؤْمِنُونَ لِینفِرُوا کافَّةً ۚ فَلَوْلَا نَفَرَ مِن کلِّ فِرْقَةٍ مِّنْهُمْ طَائِفَةٌ لِّیتَفَقَّهُوا فِی الدِّینِ وَلِینذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُوا إِلَیهِمْ لَعَلَّهُمْ یحْذَرُونَ ﴿۱۲۲﴾ و شایسته نیست مؤمنان همگی (به سوی میدان جهاد)
و شایسته نیست مؤمنان همگی (به سوی میدان جهاد) کوچ کنند، چرا از هر گروهی از آنان، طایفه‌ای کوچ نمی‌کند (تا طایفه‌ای در مدینه بماند)، که در دین (و معارف و احکام اسلام) آگاهی یابند و به هنگام بازگشت به سوی قوم خود، آنها را بیم دهند؟! شاید (از مخالفت فرمان پروردگار) بترسند، و خودداری کنند. شأن نزول. در شأن نزول این آیه آمده‌است هنگامی که پیامبر اسلام به سوی میدان جهاد حرکت می‌کرد، همه مسلمانان به استثنای منافقان و معذوران به‌همراه او به میدان جهاد حرکت می‌کردند، پس از آنکه آیاتی در مذمت منافقان نازل شد و
پس از آنکه آیاتی در مذمت منافقان نازل شد و متخلفان غزوه تبوک را مورد سرزنش قرار داد، مؤمنان با جدیت بیشتری در میدان‌های جهاد حاضر می‌شدند، حتی در جنگ‌هایی که خود پیامبر شرکت نمی‌کرد همه مؤمنان به جهاد می‌رفتند و پیامبر را تنها می‌گذاشتند، این آیه نازل شد و اعلام کرد که در غیر ضرورت، شایسته نیست همه مسلمانان به‌سوی میدان جنگ بروند بلکه گروهی در مدینه بمانند، و معارف و احکام اسلام را از پیامبر بیاموزند، و به دوستان مجاهدشان پس از بازگشت تعلیم دهند. تفسیر. علامه طباطبایی معتقد است از آیه نفر به دست می‌آید که
طباطبایی معتقد است از آیه نفر به دست می‌آید که منظور از تفقه در دین، فهمیدن همه معارف دینی (اصول و فروع) است نه فقط احکام عملی (فقه اصطلاحی). او استدلال می‌کند که از عبارت «ولینذروا قومهم: و قوم خود را انذار کنند» به دست می‌آید که انذار با بیان فقه اصطلاحی، صورت نمی‌گیرد، بلکه احتیاج به بیان اصول عقاید و دیگر معارف دارد. همچنین به گفته علامه طباطبایی از این آیه به دست می‌آید که وظیفه کوچ کردن برای جهاد، از طلبه علوم‌دینی برداشته شده‌است. برخی نیز از این آیه برداشت کرده‌اند که اسلام به علم‌آموزی اهمیت
آیه برداشت کرده‌اند که اسلام به علم‌آموزی اهمیت می‌دهد زیرا آیه عده‌ای را از جهاد منع می‌کند تا به فراگیری دانش بپردازند. استدلال برای جواز تقلید. برخی از مفسران و فقیهان، دربارهٔ جایز بودن تقلید به این آیه استناد کرده‌اند. به نظر آنان آیه نفر، که بر ضرورت سفر برای تفقّه در امر دین دلالت دارد، از دلایل قرآنی تقلید غیرعالمان از فقیهان و عالمان است. آنان معتقدند که فراگیری تعلیمات اسلام و رساندن آن به دیگران در مسائل فروع دین و لزوم پیروی از آنها، همان تقلید است. استدلال به اثبات خبر واحد. برخی نیز با استناد
استدلال به اثبات خبر واحد. برخی نیز با استناد به آیه ۱۲۲ سوره توبه قبول خبر واحد را اثبات می‌کنند. برخی هم با این آیه قبول قول مسئله‌گویان دینی را اثبات می‌کنند.
SU-152 () یک هویتزر سنگین خودکششی شوروی است که در طول جنگ جهانی دوم مورد استفاده قرار گرفت. ابتدا بر روی شاسی یک تانک سنگین KV-1S یک توپ ۱۵۲ میلی‌متری نصب شده بود. در تولیدات بعدی از شاسی تانک IS استفاده شد و مجدداً ISU-152 نامگذاری شد. به دلیل نقش خود به عنوان یک ضد تانک سنگین، که قادر به کوبیدن سنگین‌ترین وسایل نقلیه زرهی آلمان - تانک‌های تیگر و پنتسر و تانک شکن‌های الفانت - بود، به "Zveroboy" ("سلاخ جانور") لقب گرفت. توسعه. ضد حمله استالینگراد، عملیات اورانوس، نیاز فوری ارتش سرخ به اسلحه‌های سنگین متحرک
نیاز فوری ارتش سرخ به اسلحه‌های سنگین متحرک را آشکار کرد. اهداف اولیه برای این اسلحه‌ها، استحکامات آلمان در داخل و اطراف استالینگراد بود. در آن زمان یگان‌های زمینی خط مقدم شوروی قدرت آتش کافی برای مقابله با لانه‌های توپ و مسلسل و دیگر استحکامات را نداشتند. پشتیبانی نزدیک از مهندسان توپخانه و رزمی عامل مهمی در موفقیت عملیات اورانوس بود. با این حال، به استثنای موارد نادر، تمام تفنگ‌ها و هویتزرهای شوروی در این زمان به جای خودکششی یدک‌کش می‌شدند. این عدم تحرک به دلیل نبود جاده، وجود پوشش عمیق برف و کمبود
به دلیل نبود جاده، وجود پوشش عمیق برف و کمبود تراکتورهای توپخانه به شدت تشدید شد. اسلحه‌های یدک‌کشی نیز در حین حرکت در برابر حمله بسیار آسیب‌پذیر بودند، به‌ویژه از آنجایی که اغلب توسط اسب‌ها یا خدمه خود حمل می‌شدند. هویتزرهای سنگین ۱۵۲ میلی‌متری در مانور دشوار بودند. به دلیل وزن زیاد، آنها قادر به عبور از رودخانه‌ها بر روی هر چیزی جز پل‌های تانک نبودند و مستعد غرق شدن و نیاز به رها شدن توسط خدمه خود داشتند. این وضعیت مقامات دولتی را راضی نمی‌کرد. در نوامبر ۱۹۴۲، کمیته دفاع دولتی دستور ساخت یک تفنگ خودکششی
۱۹۴۲، کمیته دفاع دولتی دستور ساخت یک تفنگ خودکششی سنگین با هویتزر ML-20 152.4 میلی‌متری را صادر کرد. اگرچه احتمال حضور SU-100Y در جبهه وجود داشت، ارتش سرخ به یک SPG نیاز داشت که بتواند به صورت انبوه تولید شود تا SU-100Y عمده تانک‌های سنگین آلمانی را با تفنگ ۱۳۰ میلی‌متری خود حمل نکند. ارتش سرخ در دوران پیش از جنگ دارای وسایل نقلیه ضد استحکامات اختصاصی مانند تانک سنگین KV-2 مجهز به هویتزر ۱۵۲٫۴ میلی‌متری M-10 بود. تولید انبوه KV-2 در اکتبر ۱۹۴۱ متوقف شد، زمانی که کارخانه کیروف باید از لنینگراد به چلیابینسک
که کارخانه کیروف باید از لنینگراد به چلیابینسک تخلیه می‌شد. برخی از آنها به سال ۱۹۴۲ رسیدند اما تعداد واقعی آنها ناشناخته باقی مانده‌است. هنگامی که در حملات شوروی ضرورت یک وسیله نقلیه جدید جدید آشکار شد، یک خودروی ضد استحکامات جدید با همین هدف طراحی شد، اما با تحرک بالاتر، زره سنگین تر، کاهش هزینه تولید و قدرتمندتر و دقیق تر به نام ML-20 152 میلی‌متری. نصب ML-20 در برجک به دلیل طول و لگد آن غیرممکن بود و در نهایت تصمیم گرفته شد که وسیله نقلیه جدید باید دارای یک تفنگ غیر چرخشی باشد که در روبنای ثابتی به سبک
یک تفنگ غیر چرخشی باشد که در روبنای ثابتی به سبک کازمیت نصب شده باشد. قبل از صدور دستور کمیته دفاع دولتی چندین پروژه دیگر خودروهای ضد استحکامات وجود داشت که همه آنها متوقف شدند. بعدها در طول جنگ این پروژه‌ها دوباره شروع شد. در دسامبر ۱۹۴۲، سه طرح مختلف از خودروهای «قاتل جان پناه» توسط گروه‌های مهندسی مختلف از کارخانه‌های بزرگ توپخانه و تانک شوروی معرفی شد. همه این طرح‌ها از اسلحه ML-20 به عنوان سلاح اولیه با شاسی تانک سنگین KV-1S استفاده می‌کردند. پس از مدتی بحث، پروژه Josef Kotin برای تولید انبوه بیشتر
بحث، پروژه Josef Kotin برای تولید انبوه بیشتر انتخاب شد. این طرح شاسی ML-20 و KV-1S را با حداقل هزینه با موفقیت ترکیب کرد. کل پروژه "KV-14" نامگذاری شد و مونتاژ اولین نمونه اولیه (به نام "سوژه ۲۳۶") در ۳۱ دسامبر ۱۹۴۲ آغاز شد. بعد از ۲۵ روز تکمیل شد. آزمایش‌های ماشینی "شی ۲۳۶" در ۲۵ ژانویه ۱۹۴۳ آغاز شد. پس از تعدادی از آزمایش‌های ماشینی موفق، آزمایش‌های دقیق‌تر آغاز شد. "سوژه ۲۳۶" دوباره موفق شد. در ۱۴ فوریه ۱۹۴۳ کمیته دفاع دولتی آن را برای خدمت در ارتش سرخ پذیرفت و بلافاصله آن را به تولید انبوه در
سرخ پذیرفت و بلافاصله آن را به تولید انبوه در "Chelyabinskiy Kirovskiy Zavod" (کارخانه Chelyabinsk Kirov, ChKZ) راه اندازی کرد. نام سری اسلحه‌های خودکششی از KV-14 به SU-152 تغییر یافت. اسلحه ML-20 برای نصب در SU-152 کمی اصلاح شد - برخی از دسته‌ها برای بهبود راحتی توپچی جابجا شدند. این نوع دارای نام ML-20S بود. سرعت پوزه و بالستیک خارجی مشابه اسلحه اصلی ML-20 بود. اگرچه SU-152 بدون در نظر گرفتن نقش ضد تانک طراحی شد، اما به دلیل پرتابه‌های بسیار سنگین HE ML-20S ثابت کرد که قابلیت‌های ضد زره خوبی دارد. دکترین
ثابت کرد که قابلیت‌های ضد زره خوبی دارد. دکترین استاندارد برای تفنگ‌های هدفمند AT در آن دوره به‌طور جهانی بر پرتابه‌های جامد کوچک و متراکم که به سرعت‌های بالا رانده می‌شدند تکیه داشت و برای ضربه زدن به زره بهینه شده بود. از آنجایی که SU-152، مانند همه اسلحه‌های خودکششی سری SU با هدف کشتار تانک طراحی نشده بود، هیچ پرتابه AP برای خدمه صادر نشد و هیچ آزمایش اولیه ای علیه زره انجام نشد. با این حال، آزمایش‌هایی که در اوایل سال ۱۹۴۳ بر روی تانک‌های تایگر تسخیر شده انجام شد، نشان داد که SU-152 می‌توانست آن‌ها را
انجام شد، نشان داد که SU-152 می‌توانست آن‌ها را در هر محدوده‌ای با درجه نسبتاً قابل تکیه نابود کند (در سال ۱۹۴۳، این تنها وسیله نقلیه در سرویس روسیه بود که قادر به انجام این کار بود) به سادگی با دمیدن. برجک از طریق اثر انفجار محض از خودرو خارج شد. این کشف تصادفی باعث تولید عظیم SU-152 و تشکیل واحدهای توپخانه خودکششی شد که سپس به عنوان گردان های ضد تانک سنگین ersatz عمل کردند. پس از راه اندازیذولید انبوهS U-152، طراحی برای بهبود قابلیت اطمینان کمی اصلاح شد. در ابتدا SU-152 فاقد مسلسل بود که به عنوان یک ضعف
در ابتدا SU-152 فاقد مسلسل بود که به عنوان یک ضعف شدید در جنگ شهری و سایر نبردهای نزدیک شناخته شد. برای حل این مشکل نصب اسلحه ضدهوایی دوشکا ۱۲٫۷میلی‌متری در تابستان ۱۹۴۳ توسعه یافت. برخی از SU-152ها پس از تعمیر آن را دریافت کردند. SU-152 آخرین عضو خانواده تانک‌های KV در تولید انبوه بود و در دسامبر ۱۹۴۳ با ISU-152 در خطوط تولید ChKZ جایگزین شد. تعداد دقیق SU-152های تولید شده حتی در منابع روسی نیز متفاوت است و رایج‌ترین ارقام آن ۶۷۰ یا ۷۰۴ است. SU-152هایی که از جنگ جهانی دوم جان سالم به در بردند تا اواخر سال
جنگ جهانی دوم جان سالم به در بردند تا اواخر سال ۱۹۵۸ از ارتش شوروی خارج شدند. ساخت و طراحی. SU-152 از همان طراحی محفظه ای کاملاً محصور مانند سایر اسلحه‌های خودکششی شوروی پیروی کرد. بدنه کاملاً زرهی به دو بخش تقسیم می‌شد: یک محفظه جنگی برای خدمه، اسلحه و مهمات در جلوی بدنه و موتور و گیربکس جداگانه در عقب. بدنه از صفحات زره نورد با ضخامت‌های مختلف میلی‌متر- ۷۵، ۶۰، ۳۰ و ۲۰ جوش داده شده‌است. بدنه جلو و صفحات زرهی روبنا برای محافظت بهتر از خودرو شیب دار بودند. زره جانبی عمودی بود. بدنه جلوی پایین و صفحات زره
زره جانبی عمودی بود. بدنه جلوی پایین و صفحات زره عقب استوانه ای بودند و در روش تولید کاملاً پیچیده بودند. توپ ML-20S کمی در سمت راست مرکز با تراورس محدود در برد ۱۲ درجه نصب شده بود. سه نفر از خدمه در سمت چپ اسلحه بودند: راننده در جلو، سپس توپچی و درآخر بار کننده. فرمانده خودرو و اپراتور مکانیزم بریچ در سمت راست قرار داشتند. سیستم تعلیق شامل دوازده میله پیچشی برای شش چرخ جاده (هر کدام ۶۰۰ میلی‌متر قطر) در هر طرف. چرخ دنده‌های درایو در پشت قرار داشتند. هر زنجیر از ۹۰ قلاب مهر شده تشکیل شده بود که عرض هر
زنجیر از ۹۰ قلاب مهر شده تشکیل شده بود که عرض هر پیوند ۶۰۸ میلی‌متر بود فاصله معمولی بین دو لینک متصل ۱۶۰ میلی‌متر بود. سه مخزن سوخت داخلی وجود داشت، دو تا در قسمت خدمه و یکی در محفظه موتور، با ظرفیت کل ۶۰۰–۶۱۵ لیتر. این مخزن‌ها معمولاً با چهار مخزن سوخت خارجی غیر متصل تقویت می‌شدند که می‌توانست ۳۶۰ لیتر سوخت اضافی را در خود جای دهد. منبع تغذیه الکتریکی ۲۴ ولتی از یک ژنراتور ۱ کیلوواتی GT-4563A با واحد تنظیم کننده رله ولتاژ RRA-24 و چهار باتری انباشته کننده 6STE-۱۲۸ با ظرفیت کل ۲۵۶ آمپر ساعت تأمین می‌شد.
6STE-۱۲۸ با ظرفیت کل ۲۵۶ آمپر ساعت تأمین می‌شد. این تجهیزات الکتریکی برای بسیاری از AFVهای شوروی معاصر رایج بود. باتری‌های ژنراتور و آکومولاتور تمام تجهیزات الکتریکی دیگر را تغذیه می‌کردند - موتور استارت برقی ST-700، یک دستگاه رادیویی، یک دستگاه مخابره داخل ساختمان بدنه، چراغ‌های خارجی و داخلی، و روشنایی میزان‌های دید اسلحه. برای مشاهده از داخل، همه دریچه‌های سقف دارای پریسکوپ بودند و دو دوربین دید تفنگی وجود داشت: تلسکوپی ST-10 (СТ-۱۰) و یک دید پانوراما. برای ارتباط خدمه یک دستگاه مخابره داخلی TPU-4-BisF
ارتباط خدمه یک دستگاه مخابره داخلی TPU-4-BisF تعبیه شده بود و برای ارتباط بین خودروها یک رادیو منفرد وجود داشت. سری اول SU-152 به 9R، سپس 10R و در نهایت مجموعه رادیویی 10RK-۲۶ مجهز شد. این رادیوها در آغاز جنگ بهتر از تجهیزات شوروی بودند، اما در مقایسه با تجهیزات آلمانی پایین‌تر بودند. خدمه مجهز به دو مسلسل په‌په‌شه و ۲۵ نارنجک F1 برای دفاع شخصی کوتاه برد بودند. تاریخچه رزم. اگرچه SU-152 برای این نقش طراحی نشده بود، اما ثابت کرد که SU-152 یک قاتل تانک سنگین ارزان، گسترده و مؤثر است، پس از SU-100 به عنوان یک
گسترده و مؤثر است، پس از SU-100 به عنوان یک وسیله نقلیه ضد تانک، و همچنین در نقش اصلی خود در برابر پیاده‌نظام و استحکامات بسیار موفق است. نقشی مشابه SU-100Y ایفا می‌کند. در نبرد، برای دو هدف متمایز مورد استفاده قرار گرفت: پشتیبانی آتش و توپخانه دوربرد در هنگام حملات با سرکوب پیاده‌نظام و از بین بردن جان پناه‌ها و سلاح‌های AT، و به عنوان ضد تانک‌های سنگین ersatz (معمولاً در کمین). SU-152 در تعداد زیادی در سال ۱۹۴۳ تولید شد، با اولین SU-152 برای هنگ‌های جدید اسلحه‌های مکانیزه سنگین که در می ۱۹۴۳ تولید شدند.
اسلحه‌های مکانیزه سنگین که در می ۱۹۴۳ تولید شدند. اولین هنگ تنها با دوازده اسلحه به کورسک رسید و در طول نبرد به قدرت کامل خود یعنی بیست و یک اسلحه رسید. از معایب این وسیله نقلیه می‌توان به سرعت کم آتش به دلیل وجود مهمات سنگین، انبار کم مهمات (فقط ۲۰ گلوله) و محفظه خدمه تنگ و غیر ارگونومیک اشاره کرد. حفاظت زرهی آن فقط کافی بود. زره جلویی ۶۵ میلی‌متری شیب‌دار ۳۰ درجه همچنان آن را در مقابل اسلحه‌های ۸۸ میلی‌متری KwK 36/43 Tiger و Ferdinand/Elefant در برد دور و اسلحه ۷٫۵ سانتی‌متری KwK 40 با سرعت بالا Panzer
و اسلحه ۷٫۵ سانتی‌متری KwK 40 با سرعت بالا Panzer IV و StuG III/IV آسیب‌پذیر می‌کرد. در محدوده‌های متوسط و کوتاه (و از هر محدوده ای از پهلوها یا عقب). اسلحه ۱۵۲ میلی‌متری، در حالی که حداکثر برد بسیار بالاتر از ۸۸ میلی‌متر دارد، همچنان یک هویتزر سنگین در سطح سپاه بود و برد دقیق بسیار کوتاه تری نسبت به ۸۸ میلی‌متری داشت. یا اسلحه ۷٫۵ سانتی‌متری در حالی که هنوز در برابر آتش پاسخ در همان فاصله آسیب‌پذیر است. این امر آن را برای استفاده در کمین‌های انبوه بسیار مؤثر کرد، جایی که می‌توان مزایای تانک‌های سنگین
مؤثر کرد، جایی که می‌توان مزایای تانک‌های سنگین آلمانی را باطل کرد و از پتانسیل کشتار یک تیر SU-152 به بهترین شکل ممکن استفاده کرد. از آنجایی که SU-152 به عنوان یک قطعه توپخانه خودکششی به جای یک ضد تانک واقعی در نظر گرفته شده بود، SU-152 به‌طور کلی با گلوله‌های استاندارد HE به جای پرتابه‌های زره پوش تولید می‌شد. گلوله ۱۵۲ میلی‌متری HE انفجاری عظیم ایجاد کرد که برای اثربخشی خود به سرعت متکی نبود و آن‌ها را در برابر هر تانک آلمانی، از جمله تایگر و الفانت (اگرچه با تا حدودی کاهش سطح اطمینان کشتار نسبت به
(اگرچه با تا حدودی کاهش سطح اطمینان کشتار نسبت به پرتابه‌های نافذ) مؤثر ساخت. این تانک به دلیل توانایی اش در کندن کامل برجک از تانک ببر (در هر محدوده ای) به تنهایی با اثر انفجار محض مشهور بود، و تعداد زیادی AFV آلمانی در طی نبرد کورسک در اثر آتش‌سوزی SU-152 تخریب یا آسیب دیده بودند. با این حال، در انهدام دائمی ناوشکن تانک سنگین فردیناند، که طراحی ساده‌تر و حجیم‌تر آن در برابر انفجار غیر نافذ HE مقاوم‌تر بود، کمتر قابل اعتماد بود. در حالی که روس‌ها در طی یک عملیات حداقل هفت فردیناند آلمانی را در کمین SU-152
حداقل هفت فردیناند آلمانی را در کمین SU-152 در کورسک از کار انداختند، مهندسان آلمانی پس از عمل توانستند تعمیر، بازیابی و تقریباً همه را به نبرد روز بعد بازگردانند. این امر به اتکای تفنگ به انفجار به جای نفوذ نسبت داده شده‌است که باعث کشته شدن خدمه و تخریب فضای داخلی خودرو از طریق ضربه مغزی و پوسته شدن بدون آسیب رساندن به انبار مهمات یا شاسی شده‌است. در پاسخ، دکترین شوروی با دستور دادن به خدمه SU-152 تغییر کرد تا به تیراندازی بر روی خودروهای ناتوان ادامه دهند تا برجک منقطع شود. بعد از کورسک، گلوله AP هسته