payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شهر دومای سخنرانی کرد. او در اعتصابات واحد برای پذیرش نامزدهای مستقل در انتخابات شرکت کرد، که برای آن نیز بازداشت و بدون تنظیم پروتوکول در ۲۲ ژوئیه آزاد شد. در شب ۲۵ ژوئیه، افسران پلیس برای تفتیش به آپارتمان ژدانوف آمدند و در همان شب او را در چارچوب یک پرونده جنایی که روز قبل به موجب ماده ۱۴۱ تشکیل شده بود برای بازجویی بردند. وی در صبح ۲۷ ژوئیه قبل از شروع اقدام دستگیر شد. تا عصر، او و سایر نامزدهای ثبت نام نشده آزاد شدند. بار دوم در آن روز توسط پلیس در میدان تروبنایا بازداشت شد. در ۲۹ ژوئیه، دادگاه ژدانوف
تروبنایا بازداشت شد. در ۲۹ ژوئیه، دادگاه ژدانوف را به مدت ۱۵ روز بازداشت کرد و پس از آن، بر خلاف قانون، او را برای گذراندن دوران بازداشت در منطقه دیگری - منطقه مسکو، شهر لیوبرتسی، بردند. در ۲ اوت، دادگاه شهر مسکو امتناع از ثبت نام ایوان ژدانوف به عنوان نامزد شهر دومای مسکو را قانونی تشخیص داد، علی‌رغم این واقعیت که گواهی وزارت امور داخله مغایر با توافقنامه بین CEC و وزارت امور داخله بود (دادگاه تصمیم گرفت که این توافقنامه ماهیت توصیهٔ دارد و فاش‌کردن اطلاعات شخصی از دیتابیس وزارت امور داخله غیرممکن است)
شخصی از دیتابیس وزارت امور داخله غیرممکن است) هم‌چنین از بررسی تأیید مسکوی‌ها مبنی بر این‌که آنها واقعاً برای ژدانوف امضا کرده‌اند خودداری کرد. در پاسخ، ژدانوف دست به اعتصاب غذایی زد: «من دیگر هیچ راه و فرصتی برای بیان موضع خود ندارم. از آن روز به بعد اعتصاب غذایی می‌کنم و از خوردن غذا امتناع می‌ورزم. من دیگر به سؤالات پاسخ نمی‌دهم و از شرکت در این جلسه خودداری می‌کنم». در ۱۹ اوت، ژدانوف گفت: «بدیهی است که صد در صد من در برگه رای برای انتخابات شهر دومای مسکو در ناحیه ۸ (سوکول، فرودگاه، وویکوفسکی، کوپتوو)
در ناحیه ۸ (سوکول، فرودگاه، وویکوفسکی، کوپتوو) حضور نخواهم داشت» و از همه حامیان خود در منطقه خواست تا از دریا بسدینا، نامزد مخالفان حمایت کنند. لئونید ولکوف گفت که رأی دهی هوش‌مند نیز از Besedina پشتیبانی می‌کند. در ۶ دسامبر، ایوان ژدانوف به دلیل شرکت در تجمعی که در ۱۴ ژوئیه در نزدیکی ساختمان کمیسیون انتخابات شهر مسکو برگزار شده بود، بازداشت شد. دادگاه برای او ۱۰ روز بازداشت اداری تعیین کرد. در ۱۶ دسامبر، ژدانوف دوباره در خروجی بازداشت‌گاه ویژه بازداشت شد، اما به زودی آزاد گردید.
در تئوری کامپایلر، تجزیه و تحلیل وابستگی برای اجرا جمله‌ها/دستور‌ها، محدودیت‌های ترتیبی ایجاد می‌کند. به طور کلی، اگر "S1" باید قبل از "S2" "اجرا شود، دستور S2" "به S1" بستگی دارد. به طور گسترده دو دسته از وابستگی ها وجود دارد : وابستگی های کنترلی و وابستگی های داده ای . تجزیه و تحلیل وابستگی مشخص می‌کند که آیا مرتب کردن دوباره یا موازی کردن عبارات بی خطر است یا خیر. کنترل وابستگی ها. کنترل وابستگی موقعیتی است که در آن یک دستورالعمل برنامه اجرا می شود به شرط آنکه دستورالعمل قبلی به گونه‌ای ارزیابی شده باشد
آنکه دستورالعمل قبلی به گونه‌ای ارزیابی شده باشد تا امکان اجرای آن را فراهم شده باشد. عبارت "S2" "کنترل وابسته" به "S1 است" (نوشته می‌شود: formula_1 ) اگر و فقط اگر "اجرای S2 به" طور مشروط توسط "S1" حفظ شود. در مثال زیر نمونه‌ای از این نوع وابستگی کنترلی دیده می‌شود: S1 اگر x &gt; 2 باید L1 باشد S2 y := 3 S3 L1: z := y + 1 اینجا، "S2" تنها در صورت غلط بودن گزاره "S1" اجرا می شود. برای توضیحات بیشتر به وابستگی داده ها مراجعه کنید. وابستگی داده ها. یک وابستگی داده‌ای از دو عبارت‌هایی که به یک منبع دسترسی
داده‌ای از دو عبارت‌هایی که به یک منبع دسترسی مشترک دارند و یا آن را تغییر می دهند، به وجود می‌آید. وابستگی جریان (واقعی).. یک عبارت "S2" به جریان وابسته به "S1 است" (نوشته شده است formula_2 ) اگر و فقط اگر "S1" منبعی را تغییر دهد که "S2" بخواند و "S1" قبل از "S2" در اجرا باشد. در زیر نمونه ای از وابستگی به جریان (RAW: Read After Write) آمده است: S1 x := 10 S2 y := x + c ضد وابستگی. یک عبارت "S2" ضد وابسته به "S1 است" (نوشته می‌شود formula_3 ) اگر و فقط اگر "S2" منبعی را تغییر بدهد که "S1" را بخواند و "S1"
"S2" منبعی را تغییر بدهد که "S1" را بخواند و "S1" قبل از "S2" اجرا شود. نمونه زیر نمونه ای از یک ضد وابستگی است: S1 x := y + c S2 y := 10 در اینجا، "S2" مجموعه ارزش codice_1 اما "S1" برای خواندن مقدارهای قبلی codice_1 . وابستگی به خروجی. یک عبارت "S2" خروجی وابسته به "S1 است" (نوشته شده formula_4 ) اگر و فقط اگر "S1" و "S2" همان منبع را تغییر دهند و "S1" قبل از "S2" در اجرا باشد. نمونه زیر نمونه ای از وابستگی خروجی است (WAW: Write After Write): S1 x := 10 S2 x := 20 در اینجا، "S2" و "S1" هر دو متغیر
10 S2 x := 20 در اینجا، "S2" و "S1" هر دو متغیر codice_3 تنظیم می کنند. وابستگی ورودی. یک عبارت "S2" ورودی وابسته به "S1 است" (نوشته شده formula_5 ) اگر و فقط اگر "S1" و "S2" یک منبع را بخوانند و "S1" قبل از "S2" در اجرا باشد. مثال زیر نمونه ای از وابستگی ورودی (RAR: Read-After-Read) است: S1 y := x + 3 S2 z := x + 5 در اینجا، "S2" و "S1" هر دو به متغیر codice_3 دسترسی دارند. این وابستگی سفارش مجدد را ممنوع نمی کند. وابستگی های حلقه. مشکل محاسبه وابستگی ها در حلقه ها، که یک مشکل مهم و غیر پیش پا افتاده است،
حلقه ها، که یک مشکل مهم و غیر پیش پا افتاده است، با تجزیه و تحلیل وابستگی حلقه، که چارچوب وابستگی ارائه شده در اینجا را گسترش می دهد، حل می شود.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;41374287&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-09-24T09:21:08Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Massol1360&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;minor /&gt; &lt;comment&gt;انتقال از به &lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;42760874&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; ژان پینگ (Jean Ping) (تلفظ فرانسوی: [ʒɑ̃ piŋ]؛ متولد ۲۴ نوامبر ۱۹۴۲ در آمبوو)، یک دیپلومات و سیاست‌مدار گابن است،
در آمبوو)، یک دیپلومات و سیاست‌مدار گابن است، که از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۲ به عنوان رئیس کمیسیون اتحادیه آفریقا خدمت کرد. او که پدرش چینی و مادرش گابنی بود، اولین فرد چینی‌تبار است، که شاخه اجرائی اتحادیه آفریقا را رهبری نمود. ژان پینگ از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۸ به عنوان وزیر دولت و وزیر امور خارجه، همکاری و فرانکفونی جمهوری گابن خدمت کرد و از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۵ رئیس مجمع عمومی سازمان ملل متحد بود. وی در انتخابات ریاست جمهوری گابن در سال ۲۰۱۶ در مقابل رئیس‌جمهور علی بونگو ایستاد. زندگی‌نامه. زندگی شخصی. پینگ در آمبوو، یک
ایستاد. زندگی‌نامه. زندگی شخصی. پینگ در آمبوو، یک شهر کوچک در تالاب Fernan Vaz، در جنوب پورت جنتیل متولد شد. پدرش، چنگ ژیپینگ، که گابنی‌ها او را وانگ پینگ صدا می‌زدند، یک چینی اهل ونژو، ژجیانگ بود، که در دهه ۱۹۲۰ به عنوان کارگر استخدام گردیده و به یک دروگر الوار تبدیل شد. چنگ که با ژرمن آنینا، دختر گابنی یکی از رهبران قبیلهٔ که در کنگو به دنیا آمده بود ازدواج کرد، پسرش را تشویق کرد، تا با بورسیه دولت گابن در فرانسه تحصیل کند. پینگ دارای دکترای علوم اقتصادی از دانشگاه Paris 1 Patheon-Sorbonne است، که زیر
از دانشگاه Paris 1 Patheon-Sorbonne است، که زیر نظر رنه پاست در سال ۱۹۷۵ به‌دست‌آورد. پینگ قبلاً با پاسکالین بونگو، دختر رئیس‌جمهور عمر بونگو رابطه داشته و از او دو فرزند دارد، او همچنین با ماری-مادلین لیان نیز فرزندانی دارد. با این حال، او همیشه با ژان-ترز که اصالت ایتالیایی-عاج دارد متأهل باقی ماند. او پدر هشت فرزند است. سمت‌های بین‌المللی. در سال ۱۹۷۲ میلادی، پینگ به عنوان یک کارمند ملکی بین‌المللی در یونسکو در پاریس شروع به کار کرد. او از سال ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۴ میلادی به عنوان نماینده دائمی گابن در یونسکو
۱۹۸۴ میلادی به عنوان نماینده دائمی گابن در یونسکو خدمت نمود و سپس در سیاست کشورش دخیل شد. او همچنین در سال ۱۹۹۳، زمانی که گابن یک کشور عضو بود، رئیس اوپک بود. پینگ در سال ۲۰۰۴ میلادی به عنوان ۵۹ مین رئیس مجمع عمومی سازمان ملل متحد انتخاب گردید. پینگ در اولین دور اتحادیه آفریقا در سال ۲۰۰۸ میلادی به عنوان رئیس این کمیسیون انتخاب شده و سمتش را در سال ۲۰۱۲ ترک گفت. پینگ چندین بار در کنفرانس‌های بین‌المللی متعددی نماینده گابن بوده‌است: یونسکو، سازمان اتحادیه آفریقا (اکنون به عنوان AU شناخته می‌شود)، جنبش عدم
(اکنون به عنوان AU شناخته می‌شود)، جنبش عدم تعهد، سازمان همکاری اسلامی (OIC)، سازمان کشورهای صادرکننده نفت (اوپک)، بانک جهانی، اجلاس‌های فرانکفونی، مجمع‌های فرانسه-آفریقا، آفریقا-کارائیب-اقیانوس آرام-اتحادیه اروپا، چین-آفریقا، کنفرانس بین‌المللی توکیو در مورد توسعه آفریقا (TICAD) و کنفرانس‌های ایالات متحده-آفریقا که در رابطه با قانون رشد و فرصت آفریقا (AGOA) سازمان‌دهی شده‌اند. پینگ در میانجی‌گری‌های متعددی که توسط رئیس‌جمهور عمر بونگو برای بازگرداندن صلح و ثبات در آفریقای مرکزی راه‌اندازی شد، مشارکت
صلح و ثبات در آفریقای مرکزی راه‌اندازی شد، مشارکت داشته‌است: DRC، جمهوری کنگو، چاد، جمهوری آفریقای مرکزی و سائوتومه و پرنسیپ. در ۱۷ دسامبر ۲۰۱۰، اتحادیه آفریقا از او خواست تا راه حلی برای بحران ساحل عاج بیابد. این کشور در آن زمان درگیر جنگ قدرت بود که از دور دوم انتخابات ریاست جمهوری ۲۸ نوامبر ۲۰۱۰ ادامه داشت و هر دو نامزد، لوران گباگبو و آلسان اوتارا، خود را پیروز اعلام کردند. پینگ از مداخله نظامی فرانسه در لیبی در سال ۲۰۱۱ انتقاد کرد، که به نظر او این کشور را ویران و منطقه را بی‌ثبات کرد. او این سیاست را
را ویران و منطقه را بی‌ثبات کرد. او این سیاست را «نئو استعماری» توصیف کرد که با مداخله‌گری برنارد هانری لوی و تصمیم نیکلا سارکوزی برای رد سیاست سنتی فرانسه و «رفتن به جنگ، آتش کردن تفنگ‌ها و رهبری خصومت‌ها از جلو، تحت پوشش پرچم سازمان ملل و زیر چتر نظامی آمریکا و ناتو». او یک سیاست غربی را محکوم کرد که «برگرفته از احساسات پست و اشتیاق غالب بر عقاید است». حرفه سیاسی. پینگ در سال ۱۹۷۲ میلادی، در یونسکو در بخش روابط خارجی و همکاری به عنوان یک کارمند ملکی بین‌المللی شروع به کار کرد. در سال ۱۹۷۸ میلادی مشاور
شروع به کار کرد. در سال ۱۹۷۸ میلادی مشاور سفارت گابن در فرانسه شده و متعاقباً نماینده دائمی گابن در یونسکو شد و تا سال ۱۹۸۴ در این سمت باقی ماند. پینگ پس از بازگشت به گابن در سال ۱۹۸۴ میلادی، زندگی سیاسی‌اش را به عنوان رئیس دفتر عمر بونگو، رئیس‌جمهور جمهوری گابن آغاز گرد. حرفه وزارت. در ۲۶ فوریه ۱۹۹۰، پینگ به عنوان وزیر اطلاعات، خدمات پُستی، مخابرات، توریسم، اوقات فراغت و اصلاحات بخش شبه دولتی با مسئولیت روابط پارلمانی و سخن‌گوی دولت منصوب شد. وی قبل از این‌که از ۲۹ آوریل ۱۹۹۰ تا ژوئن ۱۹۹۱ به سمت سرپرستی
از ۲۹ آوریل ۱۹۹۰ تا ژوئن ۱۹۹۱ به سمت سرپرستی وزارت معادن، انرژی و منابع هیدرولیک برود، برای مدت ۱۹ ماه از ۲۸ اوت ۱۹۹۲ تا ۲۴ مارس ۱۹۹۴، تنها مدت کوتاهی در این سمت حضور داشت. پینگ قبل از این‌که در ۳۰ اکتبر ۱۹۹۴ معین مالیه، اقتصاد، بودجه و خصوصی‌سازی شود، در ۲۵ مارس همان سال برای اولین بار مسئولیت وزارت امور خارجه و همکاری را به عهده داشت. پینگ در انتخابات پارلمانی دسامبر ۱۹۹۶، انتخابات پارلمانی دسامبر ۲۰۰۱ و انتخابات پارلمانی دسامبر ۲۰۰۶، از آمبوو به مجلس نمایندگان انتخاب گردید. پینگ از ۲۷ ژانویه ۱۹۹۷ تا ۲۵
انتخاب گردید. پینگ از ۲۷ ژانویه ۱۹۹۷ تا ۲۵ ژانویه ۱۹۹۹ به مدت دو سال وزیر برنامه‌ریزی، محیط زیست و توریسم بود و سپس مجدداً مسئولیت وزارت امور خارجه و همکاری را بر عهده گرفت، که این بار با پورتفولیوی فرانکفونی و با عنوان وزیر دولت به این سمت رسید. او تا زمان انتخابش به عنوان رئیس کمیسیون اتحادیه آفریقا در ۶ فوریه ۲۰۰۸ در آن‌جا باقی ماند، سمتی که آن را تا ۱۵ اکتبر ۲۰۱۲ حفظ کرد. در این آخرین دوره نُه ساله وزارت بود که او از ۲۰۰۴–۲۰۰۵ به عنوان رئیس مجمع عمومی سازمان ملل خدمت کرد. در ۱ فوریه ۲۰۱۴، پینگ ناامیدی
ملل خدمت کرد. در ۱ فوریه ۲۰۱۴، پینگ ناامیدی خود را از حزب حاکم دموکراتیک گابن (PDG) اعلام کرد و در ۱۹ فوریه ۲۰۱۴ استعفا داد. او از آن زمان در درگیری آشکار با رئیس‌جمهور علی بونگو بوده و بر متحدکردن نیروهای مخالف در ساختاری به نام Front uni de l'opposition pour l'alternance (FUOPA) تمرکز داشت. انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۱۶. در یک نشست سیاسی در شهر اویم در ۲۵ اوت ۲۰۱۵، پینگ رسماً پیشنهاد خود را برای تبدیل‌شدن به تنها نامزد مخالفان برای انتخابات ریاست جمهوری ۲۷ اوت ۲۰۱۶ آغاز کرد. در آستانه انتخابات ریاست جمهوری
۲۰۱۶ آغاز کرد. در آستانه انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۱۶، پینگ به همراه رئیس‌جمهور مستعفی علی بونگو، یکی از دو نامزد مورد علاقه، در کنار هشت نامزد دیگر بود. چهار نامزد دیگر از او حمایت کردند: کازیمیر اویه امبا، نخست‌وزیر سابق، گی انزوبا-نداما، رئیس سابق مجلس نمایندگان، لئون پل نگولاکیا، پسر عموی رئیس‌جمهور بونگو و رولاند دزیره آبا مینکو، یک نامزد مستقل. بر اساس نتایج رسمی ۳۱ اوت ارائه شده توسط CENAP، کمیسیون ملی انتخابات گابن، که بی‌طرفی آن به شدت مورد انتقاد مخالفان قرار گرفته‌است، علی بونگو را با ۴۹٫۸ درصد
مخالفان قرار گرفته‌است، علی بونگو را با ۴۹٫۸ درصد آرا پیروز اعلام کرد. پیروزی او در حالی برگزار شد که ژان پینگ با ۴۸٫۲ درصد تنها با ۵۵۹۴ رای شکست خورد. تقلب به ویژه در استان هاوت اوگوئه ادعا شد، پایگاه علی بونگو، که مشارکت مردمی به ۹۹٫۹۳ درصد در مقابل ۵۹٫۵ درصد در سطح ملی بود که ۹۸ درصد از آرا به نفع او رسید. در شب ۳۱ اوت تا ۱ سپتامبر ۲۰۱۶، مقر ستاد انتخابات ریاست جمهوری پینگ مورد حمله نیروهای نظامی قرار گرفت که چندین نفر کشته شدند. پینگ از آن زمان «کودتای نظامی-انتخاباتی» را محکوم کرده‌است. در ۲ سپتامبر،
نظامی-انتخاباتی» را محکوم کرده‌است. در ۲ سپتامبر، پینگ در یک کنفرانس مطبوعاتی گفت: «همه دنیا می‌دانند که رئیس‌جمهور کیست: من هستم، ژان پینگ». وی خواستار بازشماری آرا توسط شعبه اخذ رای شد. پیشتر در ۳۰ اوت، سفیر آمریکا در گابن خواستار انتشار نتایج توسط شعبه رای‌گیری شد و اظهار داشت که «رأی دهندگان به دلیل ناکامی‌های سیستماتیک و بی نظمی‌های متعدد ناامید شده‌اند». در ۱ سپتامبر، اتحادیه اروپا همچنین اعلام کرد: «اعتماد به نتایج انتخابات تنها با یک راستی آزمایی شفاف، رای‌گیری شعبه به شعبه می‌تواند احیا شود». در
رای‌گیری شعبه به شعبه می‌تواند احیا شود». در ۲۴ سپتامبر ۲۰۱۶، دادگاه قانون اساسی بونگو را با ۵۰٫۶۶ درصد آرا، بالاتر از پینگ با ۴۷٫۲۴ درصد، برنده اعلام کرد. پس از صدور حکم، پینگ که تحت فشار جامعه بین‌المللی به دادگاه عالی شکایت کرده بود، با مردم گابن صحبت کرد: «دیروز، دادگاه علی‌رغم و برخلاف همه چیز حکم خود را صادر کرد، حاکمیت مردم گابن را زیر پا گذاشت و آشکارا درخواست فوری جامعه ملی و بین‌المللی برای شفافیت را نادیده گرفت. اما این حکم مردم گابن را متحد یا راضی نمی‌کند زیرا مردم گابن آن را به رسمیت
یا راضی نمی‌کند زیرا مردم گابن آن را به رسمیت نمی‌شناسند. و جامعه بین‌المللی نیز به آن اعتبار نخواهد بخشید».
بل یک شخصیت خیالی از "دیو و دلبر" (۱۹۹۱) سی‌اُمین فیلم پویانمایی بلند والت دیزنی پیکچرز است. بل دختر ناسازگار یک مخترع است که آرزو دارد در ازای ماجراجویی، زندگی روستایی قابل پیش‌بینی خود را رها کند. وقتی پدرش موریس توسط یک دیو خونسرد زندانی می‌شود، بل به او آزادی خود را در ازای آزادی پدرش پیشنهاد می‌کند و در نهایت یادمی‌گیرد که دیو را با وجود ظاهر ناخوشایند دوست داشته باشد. صداپیشگی بل در فیلم اصلی را بازیگر و خواننده آمریکایی پیج اوهارا انجام داده‌است. جفری کاتزنبرگ، رئیس استودیو والت دیزنی، "دیو و دلبر
کاتزنبرگ، رئیس استودیو والت دیزنی، "دیو و دلبر را" به عنوان یک پویانمایی موزیکال با یک قهرمان قوی سفارش داد و فیلمنامه‌نویس لیندا وولورتون را برای نوشتن آن به عنوان اولین کارش استخدام کرد. وولورتون او را بر پایهٔ قهرمان افسانه‌ای از افسانهٔ «دیو و دلبر» اثر ماری لپرنس دو بومونت از سال ۱۷۵۶ به عنوان شخصیتی قوی‌تر و کمتر منفعل برای فیلم اقتباس کرد. دیزنی پیش از این فیلم مدت‌ها برای به تصویر کشیدن شخصیت‌های زن فیلم‌هایش به عنوان قربانی، مورد انتقاد قرار گرفته بود. از اینرو وولورتون در تلاش برای جلوگیری از
بود. از اینرو وولورتون در تلاش برای جلوگیری از انتقاد با الهام از جنبش حقوق زنان بل را به یک قهرمان منحصر به فرد دیزنی تبدیل کرد که متفاوت از شخصیت محبوب آریل از "پری دریایی کوچولو"، عمداً فمینیست طراحی شده‌است. قدرت و عشق بل به خواندن کتاب از اجرای کاترین هپبورن بازیگر آمریکایی در نقش جو مارس در فیلم "زنان کوچک" (۱۹۳۳) الهام گرفته شد، در حالی که نویسندگان به قهرمان ماجراجو اهداف و آرزوهایی فراتر از عشق القا کردند. با این حال، هنرمندان و انیماتورهای داستان اغلب دیدگاه آزادانه وولورتون را برای این شخصیت به
اغلب دیدگاه آزادانه وولورتون را برای این شخصیت به چالش کشیدند. جیمز باکستر و مارک هن که انیماتورهای این شخصیت بودند، که قدم زدن برازندهٔ بل را بر پایهٔ بالرین‌های ادگار دگا نقاش امپرسیونیست ساختند. ویژگی‌های صورت اروپایی بل از هنرپیشه‌های بریتانیایی ویوین لی و آدری هپبورنالهام گرفته شده‌است. چندین بازیگر زن دیگر هالیوود از جمله ناتالی وود، الیزابت تیلور و گریس کلی الهام بخش ظاهر بل بودند. بل با تحسین گستردهٔ منتقدان فیلم روبرو شد که شجاعت، هوش و استقلال او را قدردانی کردند. با این حال، نقدهای فمینیسم او
را قدردانی کردند. با این حال، نقدهای فمینیسم او بازخورد متفاوتی داشت؛ مفسران ادبی اقدامات این شخصیت را به دلیل عاشقانه‌محور بودن آن متهم می‌کنند. بل به عنوان پنجمین پرنسس دیزنی در میان بهترین‌های این فرنچایز قرار می‌گیرد. پس از اکران "دیو و دلبر" در سال ۱۹۹۱، بل آخرین پرنسس اروپایی دیزنی برای ۲۰ سال آینده باقی ماند، تا اینکه راپونزل از "گیسوکمند" (۲۰۱۰) در سال ۲۰۱۱ به مجموعهٔ پرنسس‌های دیزنی اضافه شد. بل نزد منتقدان به عنوان یکی از قوی‌ترین نمونه‌های شخصیت فمینیست دیزنی در نظر گرفته می‌شود و اتفاق نظر بر
فمینیست دیزنی در نظر گرفته می‌شود و اتفاق نظر بر این است که بل رهبری نسلی از قهرمانان فیلم‌های مستقل آینده بود و در عین حال شهرت پرنسس دیزنی را تغییر داد. بل که یکی از نمادین‌ترین شخصیت‌های دیزنی محسوب می‌شود، تنها قهرمان پویانمایی بود که نامزد دریافت جایزه برای بهترین قهرمانان در رده‌بندی فیلم از انستیتوی فیلم آمریکایی شد. این شخصیت همچنین در چندین دنباله و اسپین آف فیلم و همچنین در یک یک داستان با بل برایم بخوان ظاهر می‌شود. سوزان ایگان بازیگر آمریکایی نقش بل را در اقتباس موزیکال برادوی از این فیلم آغاز
بل را در اقتباس موزیکال برادوی از این فیلم آغاز کرد که برای آن نامزد دریافت جایزهٔ تونی بهترین بازیگر زن در یک موزیکال شد. اما واتسون نسخهٔ لایو اکشن این شخصیت را در اقتباس لایو اکشن سال ۲۰۱۷ از فیلم اصلی سال ۱۹۹۱ بازی کرد.
یاسمین یک شخصیت داستانی است که در "علاءالدین" (۱۹۹۲) سی‌ویکمین فیلم پویانمایی بلند والت دیزنی پیکچرز ظاهر می‌شود. یاسمین دختر با روحیهٔ یک سلطان است که از زندگی خود در قصر خسته شده‌است. علی‌رغم یک قانون قدیمی مبنی بر اینکه یک شاهدخت باید به موقع با یک شاهزاده در سالگرد تولد آینده‌اش ازدواج کند، یاسمین در عوض مصمم است با کسی ازدواج کند که او خودش وی را به خاطر شخصیتش دوست داشته باشد نه به خاطر اموال و دارایی‌اش. یاسمین که توسط کارگردانان ران کلمنتس و جان ماسکر به همراه فیلمنامه‌نویسان تد الیوت و تری روسیو
به همراه فیلمنامه‌نویسان تد الیوت و تری روسیو ساخته شده‌است، از شاهخدت بدرالبدور، شاهدختی که در علاءالدین و چراغ جادو از داستان عامیانه "هزار و یک شب" ظاهر می‌شود، اقتباس شده‌است. لیندا لارکین بازیگر آمریکایی صداپیشگی او را برعهده دارد و صدای آواز او توسط خواننده فیلیپینی لیا سالونگا ارائه شده‌است. شخصیت یاسمین در ابتدا به صورت یک شاهدخت لوس و ماده‌باور نوشته شد، اما نویسندگان در نهایت پس از حذف مادر علاءالدین از اسکریپت به بازنویسی او به یک قهرمان قوی‌تر و برجسته‌تر پرداختند و عناصر داستان را از فیلم کمدی
برجسته‌تر پرداختند و عناصر داستان را از فیلم کمدی رمانتیک "تعطیلات رمی" (۱۹۵۳) اقتباس کردند. چندین ماه پس از ایفای نقش، لیندا لارکین تقریباً از پروژه اخراج شد زیرا جفری کاتزنبرگ، مدیر اجرایی دیزنی احساس می‌کرد که صدای او برای یک شاهدخت مناسب نیست، اما ران کلمنتس و جان ماسکر موفق شدند او را برخلاف این امر متقاعد کنند. لیا سالونگا که توسط آلبرت تاوارس، مدیر بازیگران کشف شد، بر پایهٔ اجرایش در موزیکال "دوشیزهٔ سایگون"، به عنوان صدای آواز یاسمین انتخاب شد. این تصمیم بی‌سابقه بازیگری، یاسمین را به اولین پرنسس
تصمیم بی‌سابقه بازیگری، یاسمین را به اولین پرنسس دیزنی تبدیل کرد که صدای صحبت کردن و آواز خواندنش توسط دو بازیگر زن مختلف ارائه شده‌است. طراحی شخصیت یاسمین که توسط مارک هن پویانمایی شده‌است، ترکیبی التقاطی از منابع منحصر به فردی، از جمله یک مهمان ناشناس از شهر بازی، خواهر خود مارک هن، و بازیگر آمریکایی جنیفر کانلی می‌باشد. یاسمین تنها پرنسس دیزنی است که شخصیت اصلی فیلم خودش نیست و نقش دوم (از میان همهٔ شخصیت‌های فیلم) و نقش اول زن را بر عهده می‌گیرد. این شخصیت نقدهای متفاوت و خوب و بد را به خود جلب
این شخصیت نقدهای متفاوت و خوب و بد را به خود جلب کرده‌است، به طوری که قوس شخصیتی او با پیشینیانش آریل از "پری دریایی کوچولو" (۱۹۸۹) و بل از "دیو و دلبر" (۱۹۹۱) به‌طور نامطلوب مقایسه شده‌اند، اما به خاطر شخصیت و ویژگی‌های شیمی‌اش با علاءالدین مورد تحسین قرار گرفته‌است. او ششمین پرنسس دیزنی و اولین عضو غیراروپایی فرنچایز و همچنین اولین شاهدخت غرب آسیا است. به همین دلیل، یاسمین برای معرفی تنوع فرهنگی در فرنچایز پرنسس دیزنی ستوده می‌شود. یاسمین در دنباله‌های "بازگشت جعفر" (۱۹۹۴) و "علاءالدین و شاه دزدان"
"بازگشت جعفر" (۱۹۹۴) و "علاءالدین و شاه دزدان" (۱۹۹۶) و همچنین مجموعهٔ تلویزیونی پویانمایی آن و اقتباس موزیکال برادوی از این فیلم ظاهر شد. لیندا لارکین و لیا سالونگا هر دو جایزه افسانه‌های دیزنی را برای کمک به این نقش دریافت کردند. نائومی اسکات این شخصیت را در اقتباس لایواکشن سال ۲۰۱۹ از فیلم اصلی سال ۱۹۹۲ بازی کرد.
دنباله‌دارها از بیش از ۲۰۰۰ سال پیش در آسمان مشاهده شده‌اند که بادداشت‌هایی از رویداد به ثبت رسیده‌است. در طول این مدت، روش‌های مختلفی برای نامگذاری دنباله‌دارها برای هر دنباله‌دار استفاده شده‌است که در نتیجه بسیاری از دنباله‌دارها بیش از یک نام دارند. ساده‌ترین سیستم، دنباله‌دارها را با استفاده از سال پیدایی، سالی که در آن رصد شده‌اند نامگذاری می‌کند (مثلاً دنباله‌دار بزرگ ۱۶۸۰). بعدها قراردادی مبنی بر استفاده از نام افراد مرتبط با این کشف (مانند دنباله‌دار هیل-باپ) یا اولین مطالعه دقیق (مثلاً دنباله‌دار
هیل-باپ) یا اولین مطالعه دقیق (مثلاً دنباله‌دار هالی) در مورد هر دنباله‌دار شکل گرفت. در طول سدهٔ بیستم، پیشرفت در فناوری و جستجوهای اختصاصی منجر به افزایش گستردهٔ تعداد اکتشافات دنباله‌دار شد که منجر به ایجاد یک طرح تعیین عددی شد. طرح اولیه کدهایی را به ترتیبی که دنباله‌دارها از حضیض عبور می‌کردند اختصاص می‌داد (مثلاً دنباله‌دار 1970 II). این طرح تا سال ۱۹۹۴ عمل کرد، زمانی که افزایش مداوم تعداد دنباله‌دارهای یافت شده در هر سال منجر به ایجاد یک طرح جدید شد. این سیستم که هنوز به کار می‌رود، کدی را بر اساس
این سیستم که هنوز به کار می‌رود، کدی را بر اساس نوع مدار و تاریخ کشف اختصاص می‌دهد (که نمونهٔ آن دنباله‌دار سی/۲۰۱۲ اس۱ (آیسون) است).
روش آزموند که گاهی اوقات به عنوان فرآیند osborn نامیده می شود، یک فرآیند یک مرحله ای تاریخی پالایش آهن خام به فولاد طبیعی است. برای تصفیه چدن از اولین کوره های بلند اروپایی، که در قرن دوازدهم در سوئد ظاهر شد. اسموندها از قرن سیزدهم تا سال 1620 که صادرات آنها توسط پادشاه سوئد ممنوع شد، گوی‌های آهنی تولید شده با این روش، با وزن مدرج و در سراسر اروپا به بازار می‌آمدند. . منشا کلمه. منشأ کلمه مبهم است، و مطمئن نیست که به طور سیستماتیک یک فولاد طبیعی را تعیین می کند، به عبارت دیگر از تصفیه چدن تولید شده در یک
کند، به عبارت دیگر از تصفیه چدن تولید شده در یک کوره بلند. با این حال، این فلز با شکل‌پذیری قابل‌توجهی مشخص میکند، که حاکی از تمیزی متالورژیکی و سطح کربن پایین است که به سختی با بدست آوردن در کوره بلند بدست می آید. هنگامی که اصطلاح ازموند به طور عینی تولید با کوره بلند سوئدی را واجد شرایط می کند، یک نام استثنایی است. بنابراین کوره بلندهای Osmond توسط نویسندگان آمریکایی به عنوان stuckofen متخصص در کاهش آهن مرداب معرفی شده اند، اما آنها تصریح می کنند که آنها "هیچ نامی از کوره ای با این نام و ساخته شدن و
"هیچ نامی از کوره ای با این نام و ساخته شدن و نامگذاری به این نام پیدا نکرده اند." آهن ازموند با وزن تنظیم شده 300 تا 350 گرم 7 یا طبق منابع دیگر 1/24 لیسپوند (sv) یا 280 گرم 4 به سراسر اروپا صادر می شد. این گلوله های آهنی با نام اسموند به بازار عرضه می شد. تاریخچه. آزموندها در اولین گزارش‌های گمرک انگلیسی،در سال 1325 ظاهر می‌شوند. واحدهای وزنی که به ازموند اشاره دارند، در یک قرارداد تجاری در سال 1203 در نووگورود وجود دارد که به معنای تولید آهن ازموند از آن تاریخ است. در پایان قرون وسطی، اسموندها را در
آن تاریخ است. در پایان قرون وسطی، اسموندها را در دانزیگ و لوبک به وسیله سوئیفت به شکل میله‌هایی جعل می‌کردند و آهن را به این شکل به اروپا صادر می‌کردند. در دهه 1620، گوستاو دوم آدولف، پادشاه سوئد، صادرات آهن ازموند را به شکل گلوله‌ها ممنوع کرد، که بخش عمده ارزش افزوده محصول را پردازش میله‌ای تشکیل می‌داد. سپس بازاریابی ازموند ناپدید می شود. محکم و انعطاف پذیر، آهن Osmond به ویژه برای کشیدن سیم مناسب بود همچنین به عنوان "آهن آزبورن" شناخته می شد که از آنجا در سراسر اروپا به شکل گلوله های آهنی به نام
آنجا در سراسر اروپا به شکل گلوله های آهنی به نام "ازموند" به فروش می رسید. سپس توسط بازرگانان انگلیسی که از قرن چهاردهم یک پست تجاری در آنجا داشتند و همچنین توسط هانزا به بریتانیای کبیر وارد شد. فرآیند آهن ازموند از سال 1567 در ولز ثبت شده است. این روش همچنین در شهرستان لامارک، وستفالن و سوئیس مورد استفاده قرار گرفته است. در سال 1784، توصیفی که توسط مهندس آلمانی اورمن انجام شد، بر شباهت روش مورد استفاده در ولز با روش مورد استفاده در وستفالیا تأکید داشت. فرآیند. آهن ازموند از ذوب آهن خام در یک اجاق باریک تر
آهن ازموند از ذوب آهن خام در یک اجاق باریک تر و عمیق تر از ظروف معمولی در آهنگری انگلیسی ساخته شد. منبع سوخت زغال چوبی که حرارت با دم از داخل لوله دمیده می شد. در ادامه آهن خام را همانن عکس در کوره قرار میدادند و شروع به ذوب شدن به صورت قطره ای میکرد و در میان ذغال سنگ های رشته ای در کوره میریخت که باعث میشد سرباره از آهن جدا شود همچنین پوششی ایجاد میکرد که در برابر اکسید شدن مقاوم شود. سپس منتظر میماند تا مقداری آهن خمیری شود و بعد دمش را قطع کرده و با کج کردن کوره سرباره را بیرون میریزند و همچنین با
کج کردن کوره سرباره را بیرون میریزند و همچنین با قاشقی که با سرعت دور خود میچرخد آهن آزموند را دور خود به صورت توپی جمع میکند. فوت و فن هایی در این روش وجود دارد که تجربی بوده است مانند اینکه وقتی که سرباره رنگ خاکستری - قهوه ای دارد و سفت باشد نشان دهنده این است فرآیند کامل انجا نشده است یا اینکه اگر سرباره مایل به قرمز یا سبز باشد نشان میدهد اکسید شدن اتفاق افتاده و باید مذاب دوباره اضافه شود. این فرآیند با تأسیس کارخانه سیم‌کشی توسط ویلیام هامفری و دیگران در تینترن در سال 1566 به ولز معرفی شد. هامفری
در تینترن در سال 1566 به ولز معرفی شد. هامفری ترتیب داد تا یک سازنده متخصص آهن آزموند، کورسلت تینکاوس، را از جنوب غربی وستفالن بیاورد، جایی که تولید به سطح بالایی از مهارت فنی رسیده بود. تین‌هاوس در سال 1567 وارد ولز شد و در Rhydygwern در بخش Glamorgan از ارباب ماخن شروع به کار کرد. این جایی بود که اولین Machen Forge بود و ظاهراً او در آنجا آهن آزموند می ساخت. ظاهراً آهن به جای چکش tilt که معمولاً در فورج‌های ظریف است، با یک چکش helve ساخته می‌شد. این ماده خام برای سیم‌کاری در Tintern بود. آهن ازموند در