payamvha/North_RAG huggingface dataset:
متولد شده‌است. او همچنین دارای تابعیت دوگانه آلمانی و اتریش است.
یوهان فلیپ گراومن (Johann Philipp Graumann) (متولد ۱۷۰۶ – متوفی ۲۲ آوریل ۱۷۶۲ در برلین) یک ریاضی‌دان تجارت، متخصص نرخ مبادله و مسکوکات، استاد ضرب سکه در براونشویگ-وولفنبوتل و برلین، طرف‌دار سیاست موازنه اقتصادی و مشاور مالی پروسی بود. او یکی از مهم‌ترین نظریه‌پردازان پولی آلمان در زمان خودش بود. به عنوان استاد ضرب سکه در پروس، او یک اصلاح بزرگ سکه را به هدف تطبیق معیار جدید پولی برای پیشرفت تجارت، افزایش سینیورژ و بالا بردن مسکوکات پروسی به عنوان ارز ذخیره اجرا کرد. گراومن از سوی هم عصرانش به عنوان یک
اجرا کرد. گراومن از سوی هم عصرانش به عنوان یک خیال‌پرداز خوانده می‌شد اما معیار سکه‌های او با اندک تعدیلاتی در آلمان تا سال ۱۹۰۷ پابرجا باقی ماند. زندگی. چیز زیادی در مورد زندگی گراومن در دسترس نیست، اما برای سال‌های زیادی پدرش، آن‌چنان‌که خود گراومن در دومین طبعش بیان کرده و به برادرش لویس رودولف، دوک برونسویک-لیونبرگ تقدیم کرده‌است، در خدمت آگوستوس ویلیام، دوک برونسویک-لیونبرگ بود. بدیهی است که گراومن از یک جمنازیوم دیدار کرد. در آغاز زندگی حرفه‌ای اش، او در بخش آربیتراژ مبادله ارز تخصص می‌گرفت، یعنی
او در بخش آربیتراژ مبادله ارز تخصص می‌گرفت، یعنی خرید و فروش هم‌زمان ارز خارجی در دو بازار یا بیشتر برای سود از اختلافات در سهمیه‌ها. گراومن از کریستلیب فون کلاوسبرگ بعد از چاپ اثرش Demonstrative Rechenkunst, Oder Wissenschaft, gründlich und kurz zu rechnen متأثر شد. گراومن مدعی بود که مخترع قانون زنجیره تجارتی است، در حالی‌که آن‌طور نیست. گراومن در هامبورگ (۱۷۳۰–۱۷۳۴ میلادی) و آمستردام (۱۷۳۷–۱۷۴۰ میلادی) می‌زیست و برای اتاق‌های تجارت اصلی آمستردام کار می‌کرد. (به گفته ویلیم کرسبوم، یک متخصص مالی، او
می‌کرد. (به گفته ویلیم کرسبوم، یک متخصص مالی، او براساس حوزه انتخاب کنندگان هانوور آمده و تقریباً در سال ۱۷۲۰ به آمستردام رسید، چیزی که ثبوت آن مشکل است). او پنجمین کتابش را به دانیل هوفت، شهردار آمستردام، تقدیم نمود. در ۲۶ ژانویه ۱۷۴۲، او از طرف چارلش اول، دوک برانسویک-وولفنبوتل به عنوان استاد ضرب سکه (Münzmeister) منصوب شد. در براونشویگ، شغل او افزایش عایدات خزانه‌داری و حجم تجارت بود. مارتین کرونکه در کارها با گراومن همکاری می‌کرد. در جریان جنگ جانشینی اتریش در سراسر اروپا کم‌بودی سکه‌های کوچک موجود
اتریش در سراسر اروپا کم‌بودی سکه‌های کوچک موجود بود. در سال ۱۷۴۷ میلادی گراومن آلبرتوتالر (Albertustaler) پست شده را معرفی کرد. او می‌خواست با رقیب هلندی‌اش که از آلبرتوتالر برای پرداخت به کشورهای بالتیک کار می‌گرفت، رقابت کند. در سال‌های ۱۷۴۸/۱۷۴۹ او در اسپانیا زندگی کرده و بر کتاب جدیدش کار می‌کرد. در سال ۱۷۴۹ میلادی او اثر پیشگامش Abdruck eines Schreibens, die Teutsche und anderer Völker Münzverfassung, insonderheit die hochfürstliche Braunschweigische Münze zu den Annehmlichkeiten betreffend را چاپ کرد
zu den Annehmlichkeiten betreffend را چاپ کرد که در آن او برنامه‌ای را برای اصلاح مسکوکات تشریح کرده و معیار رایج ۱/۱۲ لایپزیک را به سکه‌های نقره‌ای واگذار کرد (= ۱۲ تالر فی کلن مارک). این کتاب فعالیت‌های مأموران ضرب سکه برونسویک را مورد توجه فردریک دوم، پادشاه پروس قرار داد. ایده‌های او در مورد طلا که ۴ در صد بیشتر ارزش‌گذاری شده بود، توسط دولت در برونسویک و توسط فردریک پذیرفته شد اما ژولیان ملکیور استروبه آن را نپذیرفت، کسی که به دولت در چورهانوور، مشخصاً جورج دوم بریتانیای کبیر، پاسخ نوشت. اصلاح ارزی
جورج دوم بریتانیای کبیر، پاسخ نوشت. اصلاح ارزی گراومن. تا سال ۱۷۵۰، صنعت مسکوکات پروس متشکل از شرکت‌های نیمه خصوصی بود که توسط استادان ضرب مسکوکات اداره می‌شد. بعد از آن مدیران ضرب مسکوکات که در خدمت شاه بودند اداره مسکوکات پروس را به‌عهده گرفتند. در سال ۱۷۵۰ میلادی پروس دو و حتی سه معیار مسکوکات داشت که برای ادارات و مخصوصاً برای پرداخت تحویل‌دهی نقره آزاردهنده بود. در ۲۳ ژانویه ۱۷۵۰، گراومن به عنوان مشاور سری فردریک در امور مالی، نظامی و ملکیت‌های شاهی و همچنین مدیر کل تسهیلات مسکوکات در برلین، بریسلاو،
همچنین مدیر کل تسهیلات مسکوکات در برلین، بریسلاو، کلیف، آوریخ، کونیگسبرگ، ماگدبرگ و ستیتین منصوب شد. گراومن دو وظیفه اساسی داشت: اول، او مسؤل تضمین موجوودیت سکه نقره برای سیستم پولی پروس بود؛ دوم، او وظیفه داشت بی‌نظمی ارز جنگ جانشینی اتریش را از بین برده و مسکوکات پروس را عقلاً توجیه پذیر بسازد. پروس یک تالر پروسی که حاوی ۱/۱۴ مارک کلن نقره بود را به عوض ۱/۱۲ (قسمی که در معیار لایپزیک بود) پذیرفتند، احتمالاً با این توقع که این سکه واقع‌گرایانه در سراسر امپراطوری رایج گردد. این معیار جدید به نام معیار سکه
رایج گردد. این معیار جدید به نام معیار سکه گراومن یاد می‌شد. گراومن اعلان کرد که با دور کردن سودهای بانک‌داری و مسکوکات که در آن زمان به هلند پرداخته می‌شد، او می‌تواند به حق‌الضرب بلند سکه برای دولت دست یابد و برلین می‌تواند بزرگ‌ترین مرکز مبادله ارز در اروپای مرکزی و شمالی شود. در سال ۱۷۵۰ میلادی، نقره – برای نیم میلیون تالر – در لندن، آمستردام و فرانکفورت آم ماین برای تسهیلات مسکوکات برلین خریداری شد. در آوریل ۱۷۵۱ پول جدید کافی وجود داشت تا به عنوان یک محیط دوران‌کننده عمل کند. محتوای فلزی «ریشستالر»
محیط دوران‌کننده عمل کند. محتوای فلزی «ریشستالر» جدید مساوی یا نزدیک به ارزش ظاهری آن بود. تمام قراردادها، تضمینات و مبادله ارز باید تنها با پول جدید [پروس] انجام می‌شد در غیر آن‌صورت از لحاظ قانونی قابل اجرا نبودند. در پایان ماه می ۱۷۵۱، به «Generalkassen»، گمرکات و دفاتر پُستی حکم شد تا پرداخت‌های شان را تا حد امکان با پول جدید انجام دهند. در سال ۱۷۵۲ میلادی یک کارخانه جدید ضراب‌خانه در مونزستراس (Spandauer Vorstadt) ساخته شد و گرومان پرسونل ضراب‌خانه را ده برابر کرد اما او به اندازه کافی نقره نداشت تا
ده برابر کرد اما او به اندازه کافی نقره نداشت تا بتواند این عملیات را سودآور نماید. در دوم سپتامبر او با ویتل هاین ایفرایم یک قرارداد نقره را تنظیم کرد. در سال ۱۷۵۳ میلادی او «Achtgutegroschen» اسمی را معرفی کرد که با کاهش ۳ درصدی «Münzfuß» در تولید ارزان‌تر بود. فردریک که با عمل‌کرد گراومن قانع نبود تصمیم گرفت تا خودش در قرارداد تأمین نقره مذاکره کند. در سال ۱۷۵۳ میلادی گراومن با همراه ساختن بانک مبادله ارز، بانک قرضه‌دهنده و بانک صادرکننده اسکناس به یک نهاد واحد یک بانک مرکزی را پیشنهاد کرد تا نقره بیشتر
واحد یک بانک مرکزی را پیشنهاد کرد تا نقره بیشتر به پروس جلب شود. این پیشنهاد با مخالفت شدید تجاران-بانک‌داران محلی، برسلاو و هامبورگ قرار گرفته و تطبیق نشد. از آنجایی‌که سود کارخانه‌های ضراب‌خانه با اهداف فردریک هم‌خوانی نداشت، گراومن از اوایل ۱۷۵۵ از شغلش مرخص شد و اجازه نداشت تا دانش خود را پخش کند. آشفتگی ایجاد شده با مقادیر انبوه مسکوکات (Scheidemünzen) آشکار بود. مبادله کردن سکه‌ها به یک هنر تبدیل شده بود. بعداً چه شد. پس از سقوط گاومن اجاره ضراب‌خانه پروس در کونگسبرگ به موزس برانکل و ویتل هاین
پروس در کونگسبرگ به موزس برانکل و ویتل هاین ایفرایم منتقل شد. موفقیت آن‌ها در کونیگسبرگ آن‌قدر زیاد بود که تحت شرایط مشابه اجاره ضراب‌خانه‌های آوریخ و کلیفس نیز بًه آن‌ها سپرده شد. موزس لومپرتز، موزس ایساک و دانیل ایتزیگ ضراب‌خانه را در برلین به اجاره گرفتند. در آغاز جنگ هفت ساله، نیازمندی پادشاه به عایدات بسیار بلند رفت. زاکسن بیشتر به دلیل معادن غنی نقره که نزدیک فرایبرگ داشت، مورد تهاجم پروس قرار گرفت. با ادامه جنگ فردریک به کاهش محتوای فلزات قیمتی در سکه‌هایش موافقت کرد تا بیشترین سکه ممکن را به‌دست
سکه‌هایش موافقت کرد تا بیشترین سکه ممکن را به‌دست بی‌آورد. در سال ۱۷۵۶ میلادی ایفرایم عامل کارخانه ضراب‌خانه لایپزیگ، در سال ۱۷۵۷ نیز در درسدن و در سال ۱۷۵۸ تمام کارخانه جات ضراب‌خانه در زاکسن و پروس همراه با ایتزیگ شد. معیار سکه گراومن در سال ۱۷۵۸ در زاکسن و در اول ژانویه ۱۷۵۹ در پروس ترک شد. در آوریل ۱۷۵۹ میلادی گراومن در مورد Mittlefriedrichd’or قدیمی و agio با ایفرایم بحث کرد. ایفرایم و ایتزیگ میلیون‌ها سکه کم کیفیت تولید کردند که به نام ایفرایمیتن یاد می‌شد. در تمام قرن هجدهم در لهستان هیچ سکه‌ای ضرب
می‌شد. در تمام قرن هجدهم در لهستان هیچ سکه‌ای ضرب زده نشد و نتیجتاً زمینه برای سرازیر کردن سکه‌های ارزش باخته به آنجا فراهم بود. سکه‌های کم کیفیت فردریک به بیشتر حکومت‌های آلمانی که همچنین می‌خواستند ارز خود را افزایش بدهند، الهام بخش شد. ضراب‌خانه‌های رقیب در هارزگرود (۱۷۶۰) در آنهالت-برنبورگ، کویدلینبرگ در زاکسن-آنهالت (۱۷۶۱)، شویرین در مکلنبرگ-شویرین (۱۷۶۱)، نیوستریلیتز در مکلنبرگ-سترمیتز (۱۷۶۲) و ریتویش در دوک نشین هولشتین (۱۷۶۲) توسط پروس، مشخصاً توسط ایفرایم به عنوان یک رقابت ناخواسته به زور بسته شده
به عنوان یک رقابت ناخواسته به زور بسته شده یا به‌دست آمد. در سال ۱۷۶۰ میلادی قیمت نقره که قرار بود از وییسلبانک در آمستردام آورده شود از ۱۹ به ۲۸ و ۳۴ ریشستالر در هر مارک افزایش یافت. از نوامبر ۱۷۶۱ بیشتر «کریگسگلدهای» خارجی دیگر در پروس و زاکسون قابل پذیرش نبودند، مگر این‌که ذوب می‌شدند. یک استثنا برای سکه‌های ضرب زده شده در آنهالت-بردبرگ موجود بود که برای خریداری نقره در آمستردام و همبورگ مورد استفاده قرار می‌گرفتند. گراومن ۵۶ ساله در آوریل ۱۷۶۲، مانند بیشتر مردم در برلین، در اثر مریضی هضمی درگذشت. او در
مردم در برلین، در اثر مریضی هضمی درگذشت. او در پتریکیرخ (برلین-کولن) دفن شد. خانم او یوهانا کریستینا هرسن از هسن، کسی که در سال ۱۷۵۰ با او ازدواج کرده بود، به‌جا ماند. نتیجه‌گیری. فردریک هیچ‌گاهی از مسؤلیت تورم در پروس که بیشتر تاریخ‌نگاران آن را به عنوان نوع جعل توسط دولت توصیف کرده‌اند، فرار نکرد. او آن را به عنوان یگانه راه برای تأمین پول نقد مورد نیاز برای مصارف جنگ بدون تحمیل بار سنگین مالیات بر دوش رعایایش می‌دانست. این‌که چه مقدار سکه واقعاً ضرب زده شده و مجموع عایدات او از این تورم چقدر است، مشخص
شده و مجموع عایدات او از این تورم چقدر است، مشخص نیست. اسناد تنها در مورد ضراب‌خانه در درسدن از فوریه ۱۷۵۸ تا می ۱۷۵۹ به دست رسیده‌است. به گفته جان گریتنز «گراومن و جستی در وضعیت آلمان دوتکه گیر افتاده بودند که در آن بیشتر دولت‌ها حق داشتند مسکوکات ضرب زده و سکه‌ها را کم ارزش ساخته و عاید به‌دست بی‌آورند». گراومن بعد از برکناری‌اش توسط فردریک باقیمانده زندگی‌اش را در پالایس آم فستونگسگرابن (تا مقر وزارت مالیه پروس در جنگ جهانی دوم) سپری کرد. برخی از کتاب‌هایش به زبان فرانسوی ترجمه شده‌اند. گراومن با تجار
به زبان فرانسوی ترجمه شده‌اند. گراومن با تجار اسکاتلندی، جیمز ستیوارت (اقتصاددان) مکاتبه داشت و تعدادی از مقالات را دربارهٔ رابطه میان طلا و نقره تولید کردند. گراومن «Gesammelte Briefe» حاوی بهترین بحث معاصر ضرب مسکوکات است. بر اساس گفته‌های گراومن قبل از جنگ هفت ساله نسبت به هرجای دیگر در آلمان نقره ارزان‌تر و طلا قیمتی‌تر بود. او معتقد بود که اگر پروس بتواند برابر جمهوری هلند سکه ضرب بزند، پروس می‌تواند سکه‌هایش را با همان ارزش بلند دوران دهد. او در توضیحاتش بسیار دقیق است اما برخی از مفاهیم مدرن اقتصادی
بسیار دقیق است اما برخی از مفاهیم مدرن اقتصادی را کم دارد. به نظر گراومن دو «صادر کننده» موفق سکه وجود دارد: فرانسه و جمهوری هلند. فرانسه به‌خاطری‌که یک کشور بزرگ بود و مانع سکه‌های خارجی می‌شد. هلند به این دلیل که همه کس در آنجا تجارت سکه و اسکناس می‌کردند، قسماً به دلیل سیستم دریافت‌های ویسل‌بانک، اما قسماً صرف به این دلیل که همه موافقت کرده بودند که آمستردام محل چنین تجارت‌های بود. در طویل مدت، صادرات پول گراومن بدون صادرات کالا برای کنترل نرخ مبادله نامناسب بود. در ۱ دسامبر ۱۷۶۳، مارتین کرونکه (Martin
بود. در ۱ دسامبر ۱۷۶۳، مارتین کرونکه (Martin Kröncke)، استاد قبلی ضرب سکه در برسلاو جانشین گراومن شد. معیار سکه گراومن دوباره تعریف شده و در تمام آلمان شمالی و مرکزی پخش گردید. فردریک دوم حکم آن را در ۲۹ مارس ۱۷۶۴ امضا کرده و در اول ژوئن قابل اجرا گردید. ایده‌های گراومن مبنای معرفی سیستم منظم مسکوکات آلمان را در قرن نوزدهم شکل می‌دهد.
سر جوزیا چایلد (Sir Josiah Child)، بارونت اول، MP (حدود ۱۶۳۰/۳۱ – ۲۲ ژوئن ۱۶۹۹) یک اقتصاددان، تاجر و سیاست‌مدار انگلیسی و اقتصاددان طرف‌دار مرکانتیلیسم و فرماندار کمپانی هند شرقی بود. او در جنگ انگلیس-مغلول شرکت نام‌برده را رهبری می‌کرد. زندگی ابتدائی. چایلد در حدود ۱۶۳۰–۳۱ متولد شده و در ۲۷ فوریه ۱۶۳۰–۳۱ در St Bartholomew-by-the-Exchange تعمید داده شد، او دومین پسر ریچارد چایلد، تجار فلیت استریت (دفن شده سال ۱۶۳۹ در هاکنی) و الیزابت رویکرافت وستون ویک، شروکشایر بود. بعد از انجام کارآموزی در تجارت خانوادگی،
بود. بعد از انجام کارآموزی در تجارت خانوادگی، پس از تلاش‌های زیاد او موفق شد. در حدود ۲۵ سالگی، او با حساب خود در پورتسمورت به عنوان خوارباررسان نیروی دریایی تحت حاکمیت مشترک‌المنافع کار کرد. او همچنین به عنوان «عامل در خزانه‌داری نیروی دریایی» توصیف شده‌است. او بخت خوش‌اقبال داشت و سهم قابل ملاحظه‌ای در شرکت هند شرقی به‌دست‌آورد. در سال ۱۶۵۹ میلادی او به عنوان عضو پارلمان برای پترسفیلد در سومین پارلمان حفاظت انتخاب شد. او در سال ۱۶۷۳ به عنوان عضو پارلمان از دارتمورت برای پارلمان کاوالیر انتخاب شد. خرید
از دارتمورت برای پارلمان کاوالیر انتخاب شد. خرید ملک وانستید. چایلد در سال ۱۶۷۳ میلادی ملک وانستید را در اسکس از مجریان سر رابرت بروک خریداری کرد و پول زیادی را برای مرتب‌سازی محوطه خانه، تالار وانستید (Wanstead Hall)، مصرف کرد. روزنامه‌نگار جان اولین، در سال ۱۶۸۳ میلادی، مدخل زیر را که از لحاظ خصوصیات اشکال دارد، را بیان کرد. من به دیدن هزینه هنگفت سر جوزیا چایلد در کاشت درختان چارمغز در اطراف مقراش و ساخت حوض‌های ماهی تا چندین مایل در اطراف جنگل ایپینگ در یک محل بایر رفتم چرا که معمولاً مردان بزرگ و
در یک محل بایر رفتم چرا که معمولاً مردان بزرگ و پول‌دار اکثراً در همچو جاها مقر می‌سازند. او از کارآموزی معمولی تجارت و مدیریت سهم معمولی شرکت هند شرقی به یک ملکیت (به قول بعضی‌ها) ۲۰۰۰۰۰ پوندی رسید و اخیراً دخترش را با ۳۰۰۰۰ پوند (برخی نسخه‌ها ۵۰۰۰۰ پوند) به عنوان هدیه و انتظارهای مختلف به پسر دوک بوفورت، مارکیز فقید وورستر داد. این تجار به‌طور فجیعی حریص است وغیره. به گفته دانیل دیفو، چایلد «تعداد بی‌شمار ردیف درختان، جاده‌ها و مناظر را به خانه‌اش افزود که تمام آن‌ها به محلی منتهی می‌شدند که خانه کهنه در
تمام آن‌ها به محلی منتهی می‌شدند که خانه کهنه در مرکز آن قرار گرفته بود». در سال ۱۶۷۸ میلادی چایلد، در شهرستان اسکس بارونت چایلد وانستید شد. در سال ۱۶۸۵ میلادی او به عنوان عضو پارلمان برای لودلو انتخاب گردید. وی در سال ۱۶۸۹ میلادی به عنوان قومندان ارشد اسکس ایفای وظیفه کرد. کار با شرکت هند شرقی. حمایت شفاهی و قلمی چایلد (تحت نام مستعار فیلاپاتریس) از ادعاهای شرکت هند شرقی مبنی بر قدرت سیاسی و همچنین حق آن در محدود سازی رقابت بر تجارت‌های آن، او را مورد توجه سهام‌داران قرار داد. او در سال ۱۶۷۷ به عنوان مدیر
سهام‌داران قرار داد. او در سال ۱۶۷۷ به عنوان مدیر انتخاب شد، به معاون فرماندار ترفیع کرده و اخیراً در سال ۱۶۸۱ میلادی فرماندار شرکت هند شرقی شد. در موقع اخیر، او سیاست شرکت را قسمی مدیریت می‌کرد که گویا تجارت خصوصی خودش باشد. بعضی اوقات اعتبار تغییر ترافیک غیرمسلح بودن شرکت به مسلح به او و سر جان چایلد، رئیس سورات و فرماندار بمبئی (بر اساس فرهنگ زندگی‌نامه ملی آکسفورد هیچ رابطه‌ای ندارند: «Vert، ۲ میله حک شده بین ۳ صورت پلنگ یا») داده می‌شود در حالی‌که انصراف واقعی از دکترین Roe در مورد ترافیک غیرمسلح بودن
واقعی از دکترین Roe در مورد ترافیک غیرمسلح بودن شرکت در ژانویه ۱۶۸۶، در زمان فرماندار سر جوزف اش، زمانی که چایلد به‌طور موقت از دفتر اخراج شده بود، حل گردید. جنگ با مغول‌های هندی. چایلد در جنگ با اورنگ‌زیب، ششمین امپراتور مغول که میان سال‌های ۱۶۸۸ و ۱۶۹۰ میلادی صورت گرفت، شکست خورد. اما اورنگ‌زیب هیچ اقدام تنبیهی در برابر شرکت در دست نگرفت و امتیازات تجاری آن را به آن بازگرداند. «در ازای غرامت سنگین و وعده‌های انجام بهتر کارها در آینده، اورنگ‌زیب جوان‌مردانه با بازدهی امتیازات تجارتی شرکت هند شرقی موافقت
با بازدهی امتیازات تجارتی شرکت هند شرقی موافقت کرد و لشکرش را بیرون کشید». فلسفه اقتصادی. چایلد در متون اقتصادی، مخصوصاً مشاهدات مختصر دربارهٔ تجارت و ربح پول (Brief Observations concerning Trade and the Interest of Money) (1668 میلادی) و گفتمان جدید تجارت (A New Discourse of Trade) (1668 و ۱۶۹۰ میلادی) سهم داشت. او در ایام سیستم مرکانتیلیسم یک اعتدال‌گرا بود و گاهی اوقات به عنوان پیشگام در توسعه‌دهی دکترین تجارت آزاد در قرن هجدهم شناخته می‌شود. هرچند چایلد خود را طرف‌دار بازار رقابتی می‌داند، هم‌واره
خود را طرف‌دار بازار رقابتی می‌داند، هم‌واره استدلال کرده‌است که نرخ سود کنترل شده توسط دولت و تجارت محدود شده در میان مستعمره‌ها، به سود انگلستان است. او با دنبال کردن نمونه‌های هلندی، پیشنهادهای متعددی برای بهتر سازی تجارت انگلستان ساخته‌است. او از نرخ پایین سود به عنوان علت همه علل دیگر ثروت مردم هلند دفاع کرد. این نرخ پایین سود که او فکر کرده بود، باید توسط مقامات دولتی ایجاد شده و حفظ گردند. چایلد، در حالی‌که به دکترین موازنه تجارت پابند بود، مشاهده کرد که مردم همیشه نمی‌توانند بدون خریدن چیزی از
کرد که مردم همیشه نمی‌توانند بدون خریدن چیزی از خارجی‌ها به آن‌ها بفروشند و مخالف این ایده بود که صادرات فلزات قیمتی اساساً مخرب اند. مانند سایر نویسندگان در مورد آنچه که اکثراً به نام دوره یا سنت مارکانتیلیستی نامیده می‌شود، جمعیت زیاد نفوس را یک سرمایه برای کشور می‌داند. او با طرحی جدید برای رهایی از فقر و اشتغال فقرا معروف شد. او همچنین از محفوظ ماندن حق کامل تجارت با مستعمرات توسط کشور مادر، حمایت کرد. ویلیام لتوین در کتاب سر جوزیا چایلد، اقتصاددان تجار (۱۹۵۹) بیان می‌کند که اندیشه اقتصادی چایلد، اهمیت
(۱۹۵۹) بیان می‌کند که اندیشه اقتصادی چایلد، اهمیت اندک نظری داشت اما اذعان می‌دارد که او «از پُر خواننده‌ترین نویسندگان اقتصادی قرن هفدهم» بوده‌است. خانواده. چالد برای بار اول در ۲۶ دسامبر ۱۶۵۴ در پورتسموت، هامپشایر، با هانا بوات، دختر ادوارد بواد ازدواج کرد. یک فرزند او به نام الیزابت زنده ماند. دو فرزند دیگرش در طفولیت درگذشتند. الیزابت با جان هاولند از ستریتام ازدواج کرد و دختر آن‌ها الیزابت با دوک بدفورد ازدواج نمود. چایلد برای بار دوم در ۱۴ ژوئن ۱۶۶۳ با ماری آتوود، دختر ویلیام آتوود ازدواج کرد. مسائل
ماری آتوود، دختر ویلیام آتوود ازدواج کرد. مسائل مربوط به این ازدواج، ربیکا (حدود ۱۶۶۶ – ۱۷ ژوئن ۱۷۱۲) است که برای بار اول با چارلس سومرست، مارکس وورستر و بار دوم با جان، لارد گرانویل ازدواج کرد. ماری که با ادوارد بولوک از فاولکبورن ازدواج کرده بود در حدود سال ۱۷۴۸ میلادی درگذشت و وارث او جوزیا چایلد، بارونت دوم (در حدود سال ۱۶۶۸ – ۲۰ ژانویه ۱۷۰۴) بود. چایلد برای بار سوم در حدود ۸ اوت ۱۶۷۶ میلادی با ایما ویلوگبی، خانم قبلی فرانسس ویلوگبی و دختر سر هنری برنارد ازدواج کرد. آن‌ها یک فرزند پسر به نام ریچارد
ازدواج کرد. آن‌ها یک فرزند پسر به نام ریچارد چایلد (۵ فوریه ۱۶۸۰ – مارس ۱۷۵۰) داشتند که در سال ۱۷۱۸ میلادی وایکانت کاسلماین و در سال ۱۷۳۱ کنت تالنی شد. چایلد در ۲۲ ژوئن ۱۶۹۹ درگذشت و در وانستید، اسکس دفن شد. وصیت‌نامه او به تاریخ ۲۲ فوریه ۱۶۹۶ ترتیب داده شده و در ۶ ژوئیه ۱۶۹۹ ثابت شد. تبارنامه‌شناسی. هرچند دیکشنری زندگی‌نامه ملی آکسفورد به‌طور مثبت بیان می‌کند که او با بانک‌داران Child &amp; Co از اوسترلی پارک ربطی نداشته‌است، شجره‌شناسی بورک سال ۱۸۸۴ میلادی شواهدی را ارائه می‌کند که خلاف آن را بیان
میلادی شواهدی را ارائه می‌کند که خلاف آن را بیان می‌کند، و به هردو خانوادگی شجره مشابهی می‌دهد: «Gules, a chevron ermine between 3 eagles close argent». (ببینید: ویلرز، ارلز جرسی، خانواده‌ای که خانواده بانک‌دار چایلد به آن ازدواج کرد) اولین فرزند این سلسله چایلد، ویلیام چایلد، قومندان وورسسترشایر در سال ۱۵۸۵ بود. شجره‌شناسی بورک، ۱۸۸۴، صفحه ۱۹۳، Child &amp; Childe؛ صفحه ۱۰۵۷ ویلیرس، ارل‌های جرسی.
نبردهای کوروش بزرگ مجموعه‌ای از لشکرکشی‌ها بود که در طول بیست‌وپنج سال (از ۵۵۸ تا ۵۲۹ پیش از میلاد) توسط نخستین شاهنشاه هخامنشی کوروش بزرگ انجام شد. این جنگ‌ها با نبرد برای استقلال از امپراتوری پیشین ایران، پادشاهی ماد تحت حکومت ایشتوویگو آغاز شد. پس از پیروزی‌های کوروش بزرگ علیه مادها، او شروع کشورگشایی‌های بیشتر کرد که از منطقه پنجاب امروزی در هند تا یونان باستان امتداد داشت. حکومت پارسی‌ها بر مناطقی که کوروش تصرف کرده بود، تا صدها سال پس او پابرجا و محکم بود. پس از کوروش، پسرش کمبوجیه دوم به حکومت رسید و
پس از کوروش، پسرش کمبوجیه دوم به حکومت رسید و از اقدامات کمبوجیه، ادامه برنامه‌ریزی پدر و فتح مصر بود. کوروش بزرگ ابتدا علیه ایشتوویگو، شاه ماد، به جنگ برخاست و سپس به پایتخت حکومت ماد در هگمتانه یورش برد و با کمک‌هایی که از درون سپاه ماد به او شد، هگمتانه را فتح کرد. سپس کرزوس، شاه لیدیه را شکست داد و به‌سوی سارد پایتخت لیدیه لشکر کشید و پس از دو هفته، شهر سارد به اشغال نیروهای ایرانی درآمد. کوروش مسئولیت فتح دیگر شهرهای آسیای صغیر از جمله شهرهای یونانی‌نشین ایونی را به فرماندهانش واگذار کرد و خود به
ایونی را به فرماندهانش واگذار کرد و خود به اکباتان بازگشت و به‌سوی پارت، زرنگ، هرات، خوارزم، باختر، سغد، گندار، ثه‌تَگوش و اَرَخواتیش لشکر کشید. جزئیات این جنگ‌ها در تاریخ ثبت نشده است و اطلاع کمی دربارهٔ جزئیات این نبردها وجود دارد. فتح پادشاهی ماد. اسناد موجود از منابع میخی میان‌رودان نشان می‌دهند که کوروش پس از به تخت‌نشینی در پارس، با بابل روابط سیاسی برقرار کرد تا از جانب غرب خیالش آسوده باشد؛ احتمالاً هم‌زمان توجه خود را به شرق و شمال ایران نیز معطوف کرده‌بود. کوروش برای رهایی از سلطهٔ مادها لشکرکشی
کرده‌بود. کوروش برای رهایی از سلطهٔ مادها لشکرکشی خود را با حمله به قلعه مادی پاسارگاد آغاز کرد. به گفتهٔ هرودوت، تنها سه طایفه از شش طایفهٔ ساکن پارس به شورش او پیوستند اما، از قرار معلوم، وی تعدادی از نجبای مادی را به‌طرف خود کشید. خیزش پارس‌ها. خیزش پارس‌ها با اعلام استقلال پارس از شاهنشاهی ماد شروع شد. طغیان پارس آغازگر جنگ‌های کوروش بزرگ با ایشتوویگو بود. سبب این انقلاب اعمال ایشتوویگو واپسین شاهنشاه ماد بود که موجب متحد شدن استان‌های دیگر با پارس شد. نبردها از ۵۵۲ پیش از میلاد تا ۵۴۹ پیش از میلاد به
نبردها از ۵۵۲ پیش از میلاد تا ۵۴۹ پیش از میلاد به رهبری کوروش بزرگ ادامه داشتند. به تاریخ ۵۵۸ پ. م، کوروش دوم شاه اقوام و طوایف پارسی شد. مرکز فرماندهی او در پاسارگاد به سایر سرزمین‌ها احاطه داشت. کوروش در آغاز مانند پدرش کمبوجیه یکم نسبت به شاهان ماد وفادار بود. آغاز شورش کوروش را می‌توان ۵۵۳ پ. م دانست و ظاهراً ایشتوویگو مجبور گردید که سپاهیانش را از ناحیه حران عقب بکشد. (حران پس از سقوط آشور به مادها تعلق داشت) بابلی‌ها با مشاهدهٔ گرفتاری ایشتوویگو، در تاریخ ۵۵۲ پ. م، حران را اشغال کردند. باز هم چنین به
۵۵۲ پ. م، حران را اشغال کردند. باز هم چنین به نظر می‌رسد که در آن زمان نبونعید کوروش را متحد و هم‌دست خود می‌دانست. تعدادی از دانشمندان (برن، کامرون، ولوِی) معتقدند که موافقت‌نامه‌ای بین این دو منعقد شده بود، ولی شواهدی که این موضوع را تأیید کند در دست نیست. هنگامی که ایشتوویگو شنید که کوروش برای جنگ آماده می‌شود، قاصدی نزد وی فرستاد و او را به دربار احضار نمود. کوروش پاسخ داد خیلی زودتر از آنچه انتظار می‌رود، در آنجا حاضر خواهم شد. این سرپیچی نشان از طغیان بود. نتیجهٔ این طغیان در دو جنگ به ثمر رسید. در
بود. نتیجهٔ این طغیان در دو جنگ به ثمر رسید. در نخستین برخورد، ایشتوویگو خود در نبرد شرکت نکرد. سردارش هارپاگ با قسمت عمده‌ای از سپاه به کوروش پیوست. پس از آن ایشتوویگو فرمان داد تا جادوگران و کاهنان (که خواب وی را تعبیر نادرست کرده بودند) را به چهارمیخ بکشند و تمام مادها (چه پیر و چه جوان) باید در مقابل کوروش مسلح می‌شدند. شاه ماد شخصاً در جنگ دوم فرماندهی را به عهده گرفت ولی مادها شکست خوردند و شاه اسیر شد. کوروش به آزار و اذیت ایشتوویگو نپرداخت و با وی به مهربانی رفتار نمود. بدین ترتیب بنا به آنچه
وی به مهربانی رفتار نمود. بدین ترتیب بنا به آنچه هرودوت گفته، سلطنت ۳۵ ساله ایشتوویگو و فرمانروای ۱۲۸ ساله مادها در آسیا به پایان رسید. نبرد هیربا. نبرد هیربا نخستین جنگ میان پارس‌ها و ماد‌ها پس‌از خیزش پارس‌ها بود. این نبرد به‌طور کامل به‌دست کوروش بزرگ رهبری شد. پیروزی در این جنگ سبب پای گرفتن اولین شاهنشاهی ایرانیان شد، که آغازی بود بر موفقیت‌های کوروش بزرگ در فتوحات دیگرش. هنگام شورش پارس‌ها، ایشتوویگو تصمیم گرفت به پارس حمله کند و این حمله شتابزده در نهایت منجر به از بین رفتن پادشاهی ماد شد. در حالی
نهایت منجر به از بین رفتن پادشاهی ماد شد. در حالی که تنها منبعی که ماجرای نبرد را به‌طور کامل توضیح داده نیکولاس دمشقی است، بقیه تاریخ نویسان مشهور آن زمان از جمله هرودوت، کتسیاس و استرابو وقوع این نبرد را در نوشته‌های خود قید کرده‌اند. نبرد مرز پارس. نبرد مرز پارس دومین برخورد میان نیروهای ماد و پارس در جریان جنگ‌های آنها بود. با اینکه گمان می‌شود که این جنگ یک پیروزی قاطع برای هیچ‌یک از طرفین نبوده ولی شواهد افول قدرت مادها به‌خصوص در جنوب غربی ایران را به‌وضوح نشان می‌دهد. فتح پادشاهی لیدیه و آناتولی.
به‌وضوح نشان می‌دهد. فتح پادشاهی لیدیه و آناتولی. پس از فتح همدان توسط کوروش و اسیر شدن آستیاگ، شوهرخواهر کرزوس شاه لیدیه، وی بسیار نگران بود که رقیب تازه‌ای پیدا کند و کوروش به سرزمین‌های به ارث رسیده از ماد قناعت نکند و آهنگ گرفتن سراسر آسیای صغیر را داشته باشد. از این‌روی تصمیم گرفت که نگذارد رقیب تازه‌نفس قوی گردد و برای اطمینان خاطر، از چند پیشگوی مشهور یک سؤال آزمایشی را پرسید که پاسخش را تنها خود می‌دانست و درصورتی که غیبگوها پاسخ صحیحی دادند، نتیجهٔ جنگ را از آن‌ها بپرسد. از میان پیشگوها، فقط
جنگ را از آن‌ها بپرسد. از میان پیشگوها، فقط پیشگوی معبد دلفی به نخستین پرسش وی پاسخ صحیحی داد و کرزوس معبد مذکور را غرق در گنجینه‌ای از زر کرد و با اطمینان کامل از درستی بی چون و چرای پیشگویی معبد دلفی، پرسید که آیا می‌تواند وارد جنگ با کوروش شود؟ پاسخ مشهود پیشگو این بود: «در جنگ بین کرزوس و کوروش، فرمانروایی بزرگی فرو خواهد پاشید». اینکه منظور از «فرمانروایی بزرگ» خود لیدیه بود، از ذهن وی نگذشت و از این پاسخ خشنود شد و سرگرم تجهیز خود برای لشکرکشی علیهٔ کوروش شد. وی فرستادگانی به مصر و بابل فرستاد و از
کوروش شد. وی فرستادگانی به مصر و بابل فرستاد و از آن‌ها خواست علیهٔ کوروش با وی متحد شوند و هردوی آن‌ها که از بزرگ شدن دولت هخامنشی نگران بودند، این اتحاد را پذیرفتند و وعده کردند که در سال آینده به او کمک کنند. در این هنگام، یکی از فرستادگان کرزوس به وی خیانت کرده و نزد کوروش آمد و بدو اطلاع داد که کرزوس در حال تدارک نیرو برای جنگ با توست. کوروش فوراً مقدمات جنگ را آماده کرد و تشخیص داد که نباید به دشمن فرصت دهد و او باید حمله را آغاز کند. عموماً، آغاز جنگ ایران و لیدیه را در سال ۵۴۷ پیش از میلاد
آغاز جنگ ایران و لیدیه را در سال ۵۴۷ پیش از میلاد دانسته‌اند. در جنگی که بین کورش بزرگ و کرزوس پادشاه لیدیه درگرفت، کوروش در «کاپادوکیه» به کرزوس پیشنهاد کرد که پیرو ایرانیان شود. کرزوس این پیشنهاد را نپذیرفت و جنگ بین‌شان آغاز گردید. سرانجام جنگ سختی در «پتریوم» پایتخت هیتی‌ها روی داد، در این نبرد نظم اسبان لیدیایی بر اثر ترس از شترهای ایرانیان از هم گسیخت. کرزوس به سمت سارد فرار کرد و در آنجا بست نشست. کورش شهر را دوره کرد و کرزوس را دستگیر نمود. لیدیه گرفته شد و به عنوان یکی از استان‌های ایران به‌شمار