payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دیمیتری کارامازوفِ قاتل () یک فیلم درام آلمانی محصول ۱۹۳۱ به کارگردانی اریش انگلس و فدور اوزپ با بازی فریتز کورتنر و آنا استن است. داستان ستوانی را روایت می‌کند که مظنون به قتل پدرش است. این فیلم از رمان "برادران کارامازوف" اثر فئودور داستایوفسکی الهام گرفته شده‌است. تولید. این فیلم توسط ترا فیلم تولید شده‌است. فیلمبرداری از ۲۲ اکتبر تا ۲۴ نوامبر ۱۹۳۰ انجام شد. دکورهای فیلم توسط مدیران هنری هاینریش ریشتر و ویکتور تریواس طراحی شده‌است.
زوتی ای۲۰۰ یک خودروی تمام الکتریکی است که توسط خودروساز چینی، زوتی تولید می‌شد. بررسی اجمالی. زوتی ئی۲۰۰ در نمایشگاه خودرو شانگهای ۲۰۱۵ در چین با قیمت ۶۹۹۰۰ یوان رونمایی شد. خودروی برقی شهری ئی۲۰۰ از یک موتور الکتریکی با قدرت ۸۲ اسب بخار و ۱۷۰ نیوتن‌متر گشتاور بهره می‌برد. به گفته زوتی، زوتی ئی۲۰۰ حداکثر سرعت ۱۵۰ کیلومتر در ساعت با حداکثر برد ۲۲۰ کیلومتر را دارد. ئی۲۰۰ با دو باتری به انتخاب مشتری در دسترس است که شامل یک موتور ۲۴٫۵ کیلووات ساعتی یا ۳۱٫۹ کیلووات ساعتی.
مسجد ولی‌عصر با نام رسمی مجتمع فرهنگی و مسجد ولی‌عصر (عج) مسجدی در تهران، ایران است. این مسجد در خیابان ولی‌عصر و در مجاورت تئاتر شهر قرار گرفته است. پیش زمینه. غلامحسین کرباسچی شهرداری که در زمان او ایده ساخت این مسجد آغاز شد در این مورد گفته: «آنچه مسلم است، این است که کاربری اصلی این زمین (در مجاورت تئاتر شهر) برای پارکینگ تئاتر شهر بوده و آقایان خیلی اصرار داشتند که آنجا را با وجود اینکه هیچ سابقه‌ای از وقف نداشت، به مسجد، حسینیه یا هر کاربری دیگر تبدیل کنند، آن هم در شرایطی که در همین خیابان ولیعصر
کنند، آن هم در شرایطی که در همین خیابان ولیعصر (عج) و در نزدیکی این منطقه، هم حسینیه بود و هم مسجد.» او با تأکید بر اینکه این زمین در تملک شهرداری بوده است، وقفی بودن آن را رد می‌کند. معماری. رضا دانشمیر و کاترین اسپیردنف، معماران ایرانی، طرّاحان این بنا هستند. در طراحی این مسجد علاوه بر معماران اصلی، افرادی چون مهدی حجت به عنوان ناظر طرح نیز دخیل بوده‌اند. دانشمیر خود در این باره می‌گوید: «مرحله دیگر طراحی پروژه مسجد ولیعصر، با ورود دکتر مهدی حجت، استاد دانشگاه تهران به پروژه شکل می‌گیرد تا طرح جدید یک
دانشگاه تهران به پروژه شکل می‌گیرد تا طرح جدید یک قدم به تأیید نزدیکتر شود: شش ماهی دکتر حجت می‌آمد و جلساتی با هم داشتیم و بالاخره خیلی کارهای جالبی رویش صورت گرفت و یک پروژه ای به این شکل ایجاد شد». این مسجد ۳۸۵۵ متر مربع مساحت دارد و در هشت طبقه ساخته شده که ۴ طبقهٔ آن در زیر زمین است. این مجتمع فرهنگی علاوه‌بر مکان برای برپایی نماز، چندین کلاس درس و کتابخانه نیز دارد. انتقادات. طرّاحی این مسجد مورد انتقادات بسیاری قرار دارد. برخی انتقادها متوجه عدم به‌کارگیری برخی نمادهای سنّتی مساجد ایرانی مانند گنبد
برخی نمادهای سنّتی مساجد ایرانی مانند گنبد و مناره است و برخی دیگر از انتقادها متوّجه مکان‌یابی پروژه، «تأثیرات معماری غربی» و طرّاحی بنا هستند.
آسیل‌ترانسفراز نوعی آنزیم ترانسفراز است که بر روی گروه های آسیل اثر می کند. مثالهایی از این نوع آنزیم عبارتند از: منابع. https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Acyltransferase&amp;oldid=917333471 (accessed February 2, 2022).
سام یکم یا سامس یکم پادشاهی از دودمان اَروَندی در سرزمین‌های سوفنه و کوماژن بود که در حدود ۲۶۰ سال پیش از میلاد حکومت می‌کرد. اروندی‌ها پادشاهان ایرانی‌تبار ساتراپی ارمنستان شاهنشاهی هخامنشی بودند. نام. نام «سام» (در متون غربی به صورت Sames I یا Samos I) احتمالاً از نام اوستایی "ساما"، پدر پهلوان اوستایی زال گرفته شده‌است که نشان‌دهنده رواج آداب و رسوم دینی یا حماسی ایرانیان در میان اروندیان است. زندگی‌نامه. پادشاهی سوفنه توسط سلسله ایرانی‌تبار اروندی اداره می‌شد که از نسل اَروَند یکم، نجیب‌زاده باختری
می‌شد که از نسل اَروَند یکم، نجیب‌زاده باختری بودند که داماد شاهنشاه هخامنشی اردشیر دوم (۳۵۸ تا ۴۰۴) بود. به گفته نویسنده یونانی استرابون (متوفی ۲۴ پس از میلاد) در "کتاب جغرافی" او، سوفنه نخستین بار به عنوان یک پادشاهی جداگانه تحت نظارت زریر ظهور کرد. زریر از سوی پادشاه سلوکی، آنتیوخوس سوم (۲۲۲ تا ۱۸۷ پ. م) گمارده شده بود. وی همچنین می‌افزاید که پس از شکست آنتیوخوس سوم در برابر رومیان، زریر اعلام استقلال کرد. با این حال این گزارش به شدت با شواهد کتبی و سکه‌شناسی در تناقض است. سوفنه به احتمال زیاد به عنوان
در تناقض است. سوفنه به احتمال زیاد به عنوان پادشاهی متمایز در قرن ۳ پیش از میلاد، در خلال کاهش تدریجی نفوذ سلوکیان در خاور نزدیک و انشعاب سلسله اروندی به چندین شاخه ظهور کرد. سه فرمانروای متعلق به شاخه‌های مختلف اروندی، سام یکم، آرشام یکم و خشایارشا سوفن بر بخش غربی ارمنستان بزرگ، شاید از کوماژن تا ارزنین، حکومت می‌کردند. ساخت‌وسازها. مدتی قبل از ۲۴۵ پیش از میلاد، سام یکم شهر سام‌شاد (سامسات امروزی) را در محل قبلی شهر نوهیتی کوموه بازسازی کرد. او ممکن است این شهر را به منظور پایداری ادعای خود بر این منطقه
شهر را به منظور پایداری ادعای خود بر این منطقه ساخته باشد؛ رویه‌ای رایج در میان دودمان‌های‌های ایرانی ، مانند پادشاهی کاپادوکیه، پادشاهی مهردادیان، اشکانیان و ارمنیان معماری این شهر برگرفته از معماری ایرانی هخامنشی بود، همانند دیگر بناهای اروندی در ارمنستان بزرگ. نامگذاری شهر به صورت سام‌شاد (فارسی میانه "*Sāmašād"؛ پارسی باستان "*Sāmašiyāti-") به معنی «شادی» سام. یک رویه اروندی و بعدها ارتخشی (آرتاشسی) بود که سبک غالب سلطنتی هخامنشی را به یاد می‌آورد. سام‌شاد یکی از مهم‌ترین اقامتگاه‌های سلطنتی پادشاهان
یکی از مهم‌ترین اقامتگاه‌های سلطنتی پادشاهان اروندی سوفن بود. ضرب سکه. اروندی‌های سوفنه، همانند اشکانیان اولیه و فرترکه‌های پارس از نشان‌های سلطنتی ایران استفاده می‌کردند. بر روی سکه‌های سام یکم، او با ریشی کاملاً تراشیده و با کلاه ویژه ساتراپ‌های هخامنشی، معروف به "کورپاسه"، نشان داده شده‌است. نوک "کلاه کورپاسه سام یکم" برجسته‌تر است، شبیه سرپوشی که آریارادهای اولیه کاپادوکیه می‌پوشیدند.
لئونارد گئورگویچ هرتسنبرگ (به روسی: Леона́рд Гео́ргиевич Герценбе́рг) - (۲۱ ژوئن ۱۹۳۴، لیپایا (لتونی) - ۲۵ دسامبر ۲۰۱۲، سن پترزبورگ) زبان‌شناس اهل شوروی و روس بود، متخصص ایران شناسی و مطالعات هند و اروپایی دکترای فیلولوژی، محقق ارشد مؤسسه مطالعات زبان‌شناسی آکادمی علوم روسیه، استاد گروه زبان‌شناسی عمومی در دانشگاه ایالتی سن پترزبورگ، بود. زندگی‌نامه. لئونارد گئورگویچ در لیپایا شهری در لتونی امروز در یک خانواده تحصیل کرده و ثروتمند یهودی متولد شد. پدرش، گئورگ لئوناردویچ هرتسنبرگ (۱۸۹۶–۱۹۴۲)، فارغ‌التحصیل
لئوناردویچ هرتسنبرگ (۱۸۹۶–۱۹۴۲)، فارغ‌التحصیل مدرسه بازرگانی برلین بود. در سالهای ۱۹۵۶–۱۹۶۱ در بخش ایرانیان دانشکده شرق‌شناسی دانشگاه دولتی سن پترزبورگ تحصیل کرد. ایرانشناسان برجسته ایی استادان او بودنذ: میخاییل باگالوبوف، بولدیرف، تاگیرجانف، پتروشفسکی، سوکولووا، سوکولوف سپس او وارد دانشکده تحصیلات تکمیلی مؤسسه زبان‌شناسی آکادمی علوم اتحاد جماهیر شوروی شد. مدرک زبان‌شناسی تطبیقی هند و اروپایی و هند و ایرانی گرفت. او در سال ۱۹۶۶ از تز دکترای خود دفاع کرد. در همان زمان او به مطالعه زبان‌شناسی تطبیقی
کرد. در همان زمان او به مطالعه زبان‌شناسی تطبیقی هندواروپایی زیر نظر I. م. ترونسکی پرداخت. هرتسنبرگ پس از فارغ‌التحصیلی از تحصیلات تکمیلی به کار در بخش هند و اروپایی مؤسسه زبان‌شناسی آکادمی علوم اتحاد جماهیر شوروی (اکنون مؤسسه مطالعات زبانشناسی آکادمی علوم روسیه) ادامه داد. در سال ۱۹۶۸ به دعوت یو.با. ماسلوا او شروع به خواندن دوره «مقدمه ای بر زبان‌شناسی هند و اروپایی» در گروه زبان‌شناسی عمومی دانشگاه لنینگراد کرد. سلسله سخنرانی‌هایی ارائه کرد که علاوه بر خود دوره مقدماتی، شامل دوره‌های ویژه لهجه‌شناسی
خود دوره مقدماتی، شامل دوره‌های ویژه لهجه‌شناسی تطبیقی زبان‌های هندواروپایی، تحلیل متون باستانی هندی، هیتی، سلتی و سایر متون با تفسیر هند و اروپایی بود. در سال ۱۹۸۳ از رساله دکترای خود با عنوان «مسائل بازسازی عروضی هندواروپایی» دفاع کرد. فعالیت علمی. دامنه علایق علمی هرتسنبرگ شامل جنبه‌های مختلف مطالعه تاریخی تطبیقی زبان‌های هند و اروپایی است (بازسازی آواهای هندواروپایی، ساختار مورفولوژیکی واژه در زبان هند و اروپایی، پژوهشهای ریشه‌شناسی). لئونارد گئورگویچ سال‌ها روی اثر بنیادی خود «فرهنگ ریشه‌شناسی زبان
سال‌ها روی اثر بنیادی خود «فرهنگ ریشه‌شناسی زبان فارسی» کار کرد که به صورت رایانه‌ای ایجاد شده و حاصل ترکیب سنت‌های علمی زبان‌شناسی غربی و شرقی است. از وی بیش از ۱۰۰ اثر از جمله چند تک نگاری در زمینه زبانشناسی تطبیقی ایران و هند و اروپایی منتشر شده‌است. لئونارد هرتسنبرگ در بسیاری از کشورها دوره‌های آموزشی دید و همچنین سخنرانی‌ها و گزارش‌هایی ارائه کرد: آلمان (برلین، هامبورگ، بامبرگ)، ایالات متحده آمریکا (نیویورک، کمبریج، فیلادلفیا، بالتیمور، پرینستون، واشینگتن دی سی، سیاتل، یوجین، برکلی، دیویس، لس‌آنجلس،
دی سی، سیاتل، یوجین، برکلی، دیویس، لس‌آنجلس، سنت لوئیس، نیواورلئان، توسان، شیکاگو)، اسپانیا (سالامانکا، مادرید، سویا، مالاگا، وایادولید، کوئنکا)، هلند (لیدن، اوترخت، آمستردام)، ایتالیا (کاتانیا، پالرمو، کوزنزا، ناپل، رم)، بریتانیا (آکسفورد)، اتریش (وین)، ایران (تهران، قم، اصفهان)، سوئد (اوپسالا، استکهلم) و غیره.
انسان‌گرایی مارکسیستی یا اومانیسم مارکسیستی مجموعه ای بین‌المللی از اندیشه و کنش سیاسی است که ریشه در تفسیر آثار کارل مارکس دارد. این تحقیقی است در مورد اینکه «ماهیت انسانی از چه چیزی تشکیل شده‌است و چه نوع جامعه ای برای شکوفایی انسان بیشتر مساعد است» از دیدگاه انتقادی که ریشه در فلسفه مارکسیستی دارد. اومانیست‌های مارکسیست استدلال می‌کنند که مارکس خود به بررسی مسائل مشابه می‌پرداخت. اومانیسم مارکسیستی در سال ۱۹۳۲ با انتشار دست نوشته‌های "اقتصادی و فلسفی" مارکس در سال ۱۸۴۴ متولد شد و در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰
در سال ۱۸۴۴ متولد شد و در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ به درجه ای از شهرت رسید. اومانیست‌های مارکسیست ادعا می‌کنند که بین نوشته‌های فلسفی اولیه مارکس، که در آن نظریه بیگانگی خود را توسعه می‌دهد، و توصیف ساختاری جامعه سرمایه‌داری که در آثار بعدی او مانند "سرمایه" یافت می‌شود، تداوم وجود دارد. آنها معتقدند که درک مبانی فلسفی مارکس برای درک درست آثار بعدی او ضروری است. برخلاف ماتریالیسم دیالکتیکی رسمی اتحاد جماهیر شوروی و تفاسیر مارکس که ریشه در مارکسیسم ساختاری لویی آلتوسر دارد، انسان‌گرایان مارکسیست استدلال می‌کنند
دارد، انسان‌گرایان مارکسیست استدلال می‌کنند که کار مارکس بسط یا فراتر از اومانیسم روشنگری بود. در جایی که سایر فلسفه‌های مارکسیستی مارکسیسم را یک علم طبیعی می‌دانند، اومانیسم مارکسیستی آموزه «انسان معیار همه چیز است» را مجدداً تأیید می‌کند. - اینکه انسان‌ها اساساً با بقیه نظم طبیعی متفاوت هستند و باید نظریات مارکسیستی با آنها چنین رفتار کرد. ریشه‌ها. انسان‌گرایی مارکسیستی کتاب گیورگ لوکاچ را "تاریخ و آگاهی طبقاتی" و کارل کرش در سال ۱۹۲۳ آغاز شد. در این کتاب، لوکاچ و کرش تقدیم مارکسیسم که بر هگلی اساس کارل
لوکاچ و کرش تقدیم مارکسیسم که بر هگلی اساس کارل مارکس فکر مارکسیسم صرفاً یک تئوری اقتصاد سیاسی نیست که نسبت به بورژوازی پیشرفت کند و نه یک جامعه‌شناسی علمی مشابه علوم طبیعی. درواقع مارکسیسم در درجه اول، یک نقد است. کتاب کرش بر دکترین مارکس دربارهٔ وحدت تئوری و عمل تأکید می‌کند و انقلاب سوسیالیستی را «تحقق فلسفه» می‌داند. مهم‌ترین مقاله در مجموعه لوکاچ مفهوم «شی‌انگاری» را معرفی می‌کند تبدیل اموال انسان به ویژگیهای اشیای انسانی که از انسان مستقل شده و حاکم بر حیات اوست و بالعکس تبدیل انسان به موجوداتی شبیه.
حیات اوست و بالعکس تبدیل انسان به موجوداتی شبیه. لوکاچ استدلال می‌کند که عناصر این مفهوم در تحلیل فتیشیسم کالایی که در "کاپیتال" مارکس یافت می‌شود، ضمنی است. جامعه بورژوایی نقش کنش انسانی را در ایجاد معنای اجتماعی از دست می‌دهد. ارزش را در اشیا نهفته می‌داند و افراد را کالا می‌داند. نوشته‌های آنتونیو گرامشی نیز در توسعه درک اومانیستی از مارکسیسم بسیار مهم است. گرامشی با اصرار بر بدهی مارکس به هگل، مارکسیسم را «فلسفه پراکسیس» و «تاریخ‌گرایی مطلق» می‌بیند که فراتر از ماتریالیسم سنتی و ایده‌آلیسم سنتی است.
فراتر از ماتریالیسم سنتی و ایده‌آلیسم سنتی است. اولین انتشار دست نوشته‌های "اقتصادی و فلسفی" مارکس در سال ۱۹۳۲ استقبال از آثار او را به شدت افزایش داد. این کار اولیه مارکس - نوشته شده در سال ۱۸۴۴، زمانی که مارکس بیست و پنج یا بیست و شش ساله بود - خوانش خود از اقتصاد سیاسی، رابطه اش با فلسفه‌های گئورگ ویلهلم فردریش هگل و لودویگ فویرباخ، و دیدگاه‌هایش دربارهٔ کمونیسم را در چارچوب نظری جدیدی قرار داد. مارکس در "دست‌نوشته‌ها" اصطلاحات فلسفی را از هگل و فویرباخ وام می‌گیرد تا به نقد جامعه سرمایه‌داری مبتنی بر
وام می‌گیرد تا به نقد جامعه سرمایه‌داری مبتنی بر «بیگانگی» بپردازد. انسان از طریق فعالیت خود، از امکانات انسانی خود بیگانه می‌شود: با محصولات فعالیت خود، با طبیعتی که در آن زندگی می‌کند، با انسان‌های دیگر و با خود. این مفهوم صرفاً توصیفی نیست، بلکه فراخوانی است برای بیگانگی زدایی از طریق تغییر رادیکال جهان. در زمان انتشار، اهمیت این اثر توسط مارکسیست‌هایی مانند رایا دونایفسکایا، هربرت مارکوزه و هانری لوفور تشخیص داده شد. در دوره پس از جنگ جهانی دوم، متون به ایتالیایی ترجمه شد و توسط Galvano Della Volpe
به ایتالیایی ترجمه شد و توسط Galvano Della Volpe مورد بحث قرار گرفت. فیلسوفان موریس مرلوپونتی و ژان پل سارتر نیز در این زمان توسط "دست نوشته"‌ها به مارکسیسم کشیده شدند. در سال ۱۹۶۱، جلدی حاوی مقدمه ای از اریش فروم در ایالات متحده منتشر شد. همان‌طور که آنها حلقه مفقوده ای بین اومانیسم فلسفی هگلی نوشته‌های اولیه مارکس و اقتصاد مارکس متأخر ارائه کردند، "گروندریسه" مارکس نیز منبع مهمی برای اومانیسم مارکسیست بود. مجموعه ۱۰۰۰ صفحه‌ای از یادداشت‌های کاری "مارکس" برای "سرمایه" اولین بار در سال ۱۹۳۹ در مسکو منتشر
برای "سرمایه" اولین بار در سال ۱۹۳۹ در مسکو منتشر شد و در سال ۱۹۵۳ به صورت قابل دسترس در دسترس قرار گرفت. نگرانی‌های مارکس اولیه در مورد از خود بیگانگی و مفهوم هگلی دیالکتیک در شکل‌گیری کار بزرگ او بازی می‌شود. جریان‌ها. پس از اشغال فرانسه و جنگ جهانی دوم، مجله چپ مستقل اگزیستانسیالیسم مدرن سال ۱۹۴۶ توسط ژان-پل سارتر ایجاد شد. در حالی که هر دو از سیاست و تاکتیک‌های حزب کمونیست فرانسه و اتحاد جماهیر شوروی در این دوره حمایت می‌کردند، همزمان تلاش کردند مارکسیسمی پدیدارشناسانه و اگزیستانسیال را فرموله کنند که
پدیدارشناسانه و اگزیستانسیال را فرموله کنند که با نسخه استالینیستی مخالف بود. از نظر آنها، شکست احزاب کمونیست غربی در رهبری انقلاب‌های موفق و توسعه یک ساختار دولتی استبدادی در اتحاد جماهیر شوروی، هر دو به «طبیعت‌گرایی» و «علم‌گرایی» نظریه رسمی مارکسیستی ارتدوکس مرتبط بود. مارکسیسم ارتدوکس یک نظریه خود رهایی انقلابی نیست، بلکه علمی خودخوانده ای است که به نام «قوانین آهنین» انکارناپذیر جهتی را از بالا به تاریخ تحمیل می‌کند. در مقابل این، سارتر و مرلوپونتی برای دیدگاهی سوژه محور از تاریخ استدلال کردند که بر
دیدگاهی سوژه محور از تاریخ استدلال کردند که بر تجربه زیسته بازیگران تاریخی به عنوان منبع شناخت تأکید داشت. در سال ۱۹۳۹، هانری لوفور، که در آن زمان یکی از اعضای حزب کمونیست فرانسه بود، "ماتریالیسم دیالکتیکی" را منتشر کرد. این کتاب که در سال‌های ۱۹۳۴–۱۹۳۵ نوشته شد، بازسازی آثار مارکس را در پرتو "دست‌نوشته‌های ۱۸۴۴" پیش برد. لوفور در اینجا استدلال کرد که دیالکتیک مارکس یک «دیالکتیک طبیعت» (همان‌طور که توسط فردریش انگلس بیان شد) نیست، بلکه بر اساس مفاهیم بیگانگی و پراکسیس است. در پی سرکوب شوروی قیام مجارستان
و پراکسیس است. در پی سرکوب شوروی قیام مجارستان در سال ۱۹۵۶، لوفور – همراه با کوستاس آکسلوس، ژان دووینو، پیر فوگیرولاس و ادگار مورین – مجله "Arguments" را تأسیس کرد. این نشریه به مرکز نقد اومانیستی مارکسیستی از استالینیسم تبدیل شد. لوفور در نظریه از خود بیگانگی، نه تنها از "دست نوشته"‌ها، بلکه از سارتر نیز برای ارائه نقدی استفاده کرد که شامل سبک‌های مصرف، فرهنگ، نظام‌های معنا و زبان در نظام سرمایه‌داری بود. در فلسفهٔ هگل. مارکس در "دست نوشته‌های اقتصادی و فلسفی ۱۸۴۴" دیدگاه نقادانه خود را از هگل بیشتر
و فلسفی ۱۸۴۴" دیدگاه نقادانه خود را از هگل بیشتر می‌کند. مارکس در آن دیالکتیک هگل را به دلیل نگاهش به کار به مثابه یک فرایند بیگانگی ستایش می‌کند؛ از خود بیگانگی مرحله ای تاریخی است که برای توسعه و استقرار نیروهای اساسی انسانی باید از آن عبور کرد. این یک ویژگی اساسی ذهن محدود (انسان) است که چیزها را تولید کند، خود را در اشیاء بیان کند، خود را در چیزهای فیزیکی، نهادهای اجتماعی و محصولات فرهنگی عینیت بخشد. هر شیئی سازی ضرورتاً مصداق بیگانگی است: اشیاء تولید شده با تولیدکننده بیگانه می‌شوند. بشریت خود را با
شده با تولیدکننده بیگانه می‌شوند. بشریت خود را با بیرونی‌سازی ذات خود می‌آفریند و از طریق فرایند بیگانگی متناوب با تعالی از آن بیگانگی توسعه می‌یابد. از نظر هگل، از خود بیگانگی حالت آگاهی است که خود را با جهان بیرونی، عینی و پدیداری آشنا می‌کند. هگل معتقد است که واقعیت روح در حال تحقق خود است. وجود روح فقط در فعالیت تولیدی خود و از طریق آن شکل می‌گیرد. روح در فرایند تحقق خود، جهانی را تولید می‌کند که در ابتدا معتقد است بیرونی است، اما به تدریج می‌فهمد که تولید خودش است. آنچه وجود دارد روح مطلق است (ذهن
تولید خودش است. آنچه وجود دارد روح مطلق است (ذهن مطلق، ایده مطلق یا خدا). مطلق موجودی ایستا یا بی زمان نیست، بلکه یک خود پویا است که درگیر چرخه ای از بیگانگی و بیگانگی است. روح در طبیعت از خود بیگانه می‌شود و از طریق ذهن محدود، انسان، از خودبیگانگی خود بازمی‌گردد. تاریخ بشر فرایند بیگانگی زدایی است که شامل رشد مداوم دانش انسان از امر مطلق است. برعکس، تاریخ بشر نیز توسعه شناخت امر مطلق از خود است: مطلق از طریق انسان به خودآگاهی می‌رسد. انسان موجودی طبیعی است و بنابراین روحی است که از خود بیگانه شده‌است. اما
و بنابراین روحی است که از خود بیگانه شده‌است. اما انسان نیز موجودی تاریخی است که می‌تواند به معرفت کافی از امر مطلق دست یابد و بنابراین قادر است موجودی بیگانه شده شود. مارکس از هگل انتقاد می‌کند که کار را به عنوان «کار ذهنی انتزاعی» می‌داند. هگل انسان را مساوی با خودآگاهی می‌داند و بیگانگی را در عینیت تشکیل می‌دهد. آگاهی با غلبه بر عینیت، خود را از بیگانگی رها می‌کند، و تشخیص می‌دهد که آنچه به عنوان یک ابژه خارجی ظاهر می‌شود، فرافکنی خود آگاهی است. هگل آزادی را شامل این می‌بیند که انسان‌ها کاملاً خودآگاه
را شامل این می‌بیند که انسان‌ها کاملاً خودآگاه شوند و درک کنند که محیط و فرهنگ آنها نشأت گرفته از روح است. مارکس مفهوم روح را رد می‌کند و معتقد است که ایده‌های انسان، اگرچه مهم هستند، به خودی خود برای توضیح تغییرات اجتماعی و فرهنگی کافی نیستند. در هگل، ادغام انسان با طبیعت در سطحی معنوی قرار می‌گیرد و بنابراین، از نظر مارکس، یک انتزاع و یک توهم است. نظر فویرباخ. تأثیر اصلی بر تفکر مارکس در این زمینه، لودویگ فویرباخ است که در کتاب «"جوهر مسیحیت"» هدفش غلبه بر آسیب و پریشانی جدایی افراد از ماهیت انسانی ضروری
آسیب و پریشانی جدایی افراد از ماهیت انسانی ضروری آنه است. فوئرباخ معتقد است که بیگانگی افراد مدرن ناشی از داشتن باورهای نادرست در مورد خدا است. مردم به اشتباه به عنوان یک موجود عینی، چیزی را که در واقع یک طرح انسان ساخته از محمولات اساسی خودشان است، شناسایی می‌کنند. از نظر فویرباخ، انسان خدای خودبیگانه نیست. خدا انسان از خود بیگانه است. خداوند ذات انسان است انتزاعی، مطلق و بیگانه از انسان. انسان با گردآوری بهترین ویژگی‌های فطرت انسانی خود، اندیشه خدا را خلق می‌کند - خوبی، علم و قدرت او - تجلیل از آنها، و
می‌کند - خوبی، علم و قدرت او - تجلیل از آنها، و فرافکنی آنها به ماوراء. انسان از خود بیگانه است نه به این دلیل که از شناخت طبیعت به عنوان صورت بیگانه شده از خود خودداری می‌کند، بلکه به این دلیل که موجودی برتر بیگانه را می‌آفریند و بالاتر از خود قرار می‌دهد و به عنوان یک برده در برابر او تعظیم می‌کند. اعتقاد مسیحی مستلزم قربانی کردن، انکار یا سرکوب عملی، ویژگی‌های اساسی انسان است. رهایی زمانی فرا می‌رسد که مردم تشخیص دهند خدا واقعاً چیست و از طریق جامعه ای که ذات انسانی را در معرض هیچ محدودیتی بیگانه قرار
که ذات انسانی را در معرض هیچ محدودیتی بیگانه قرار نمی‌دهد، خوبی، دانش و قدرتی را که به بهشت فرافکنی کرده‌اند، پس بگیرند. این نقد از دین فراتر می‌رود، زیرا فویرباخ در "تزهای خود دربارهٔ اصلاح فلسفه" استدلال می‌کند که فلسفه هگل خود بیگانه شده‌است. هگل بیگانگی را تأثیرگذار بر اندیشه یا آگاهی می‌داند و نه انسانیت را در وجود مادی آن. از نظر هگل، وجود انضمامی و متناهی صرفاً بازتابی از یک نظام فکری یا آگاهی است. هگل با نامتناهی شروع و به پایان می‌رسد. متناهی، انسان، تنها به عنوان مرحله ای از تکامل روح انسانی،
تنها به عنوان مرحله ای از تکامل روح انسانی، مطلق حضور دارد. در مخالفت با این، فویرباخ استدلال می‌کند که انسان از خود بیگانه شده‌است، زیرا او "واسطه" رابطه مستقیم شهود حسی با واقعیت انضمامی از طریق دین و فلسفه است. انسان با شناخت این که رابطه او با طبیعت در عوض یک وحدت "بی" واسطه است، می‌تواند به «اومانیسم مثبت» دست یابد که چیزی بیش از انکار دین است. کار. مارکس به پیروی از فویرباخ، واقعیت زمینی انسان را در مرکز این تصویر قرار می‌دهد. در جایی که هگل کار را فعالیت معنوی می‌داند، مارکس کار را مبادله فیزیکی با
معنوی می‌داند، مارکس کار را مبادله فیزیکی با طبیعت می‌داند: در طبیعت، انسان خود را می‌آفریند و طبیعت را می‌آفریند. در جایی که هگل جوهر انسانی را با خودآگاهی یکی می‌داند، مارکس مفهومی از گونه-وجود را بیان می‌کند؛ که طبق آن ماهیت ذاتی انسان، طبیعت یک تولیدکننده آزاد است که آزادانه شرایط زندگی خود را بازتولید می‌کند. طبیعت انسان این است که خود خالق خود باشد، تا با کار بر روی و دگرگون کردن دنیای بیرون خود با همکاری همنوعان خود، خود را شکل دهد و توسعه دهد. انسان باید کنترل این فرایند را در دست داشته باشد، اما
باید کنترل این فرایند را در دست داشته باشد، اما در شرایط مدرن، انسان کنترل تکامل خود را از دست داده‌است. در جایی که مالکیت زمین تابع قوانین اقتصاد بازار است، افراد انسانی خود را از طریق فعالیت تولیدی برآورده نمی‌کنند. کار کارگر، ویژگی‌های شخصی عضلانی و مغزی، توانایی‌ها و آرزوهای او، فعالیت‌های حیاتی حسی‌اش، در نظر او مانند چیزها، کالاهایی که باید خرید و فروش شوند، ظاهر می‌شوند. همان‌طور که بائر و فویرباخ دین را اختراع بیگانه‌کننده ذهن انسان می‌دانند، مارکس نیز به فرایند تولیدی مدرن برای تقلیل انسان به
نیز به فرایند تولیدی مدرن برای تقلیل انسان به وضعیت یک کالا معتقد است. در دین، خداوند ابتکار عمل را در دست دارد و انسان در حالت وابستگی قرار دارد. در علم اقتصاد، پول انسان‌ها را طوری به اطراف حرکت می‌دهد که گویی به جای معکوس، اشیا هستند. مارکس مدعی است که بشر به چهار طریق از خود بیگانه می‌شود: از نظر مارکس اولاً، محصول کار یک کارگر با او «به‌عنوان یک شیء بیگانه که بر او مسلط است» روبرو می‌شود. کارگری به جسمی جان بخشیده‌است که اکنون با او به عنوان دشمن و بیگانه روبرو می‌شود. کارگر شیئی را ایجاد می‌کند که به
روبرو می‌شود. کارگر شیئی را ایجاد می‌کند که به نظر می‌رسد دارایی او باشد. اما چنین نیست هنگامی که او زندگی خود را در یک شیء بیرونی می‌بیند، زندگی‌اش برای آ» محصول می‌شود و خودش اختیاری بر آن ندارد. ماهیت او به صفت شخص یا چیز دیگری تبدیل می‌شود. جایی که در ادوار تاریخی پیشین، یک شخص بر دیگری حکومت می‌کرد، اکنون چیز بر شخص حاکم است، محصول بر تولیدکننده. انتقادها. از آنجایی که اصطلاح بیگانگی در آثار بعدی مارکس مانند "سرمایه" به شکل برجسته ای ظاهر نمی‌شود، اومانیسم مارکسیستی در محافل مارکسیستی کاملاً
اومانیسم مارکسیستی در محافل مارکسیستی کاملاً بحث‌برانگیز بوده‌است. این گرایش توسط مارکسیست غربی ایتالیایی گالوانو دلا ولپ و لوئی آلتوسر، مارکسیست ساختارگرا فرانسوی مورد حمله قرار گرفت. آلتوسر از اومانیست‌های مارکسیست انتقاد می‌کند که چرا آنچه را که او دوگانگی اساسی بین نظریه «مارکس جوان» و نظریه «مارکس بالغ» می‌داند، به رسمیت نمی‌شناسد. آلتوسر معتقد است که اندیشه مارکس با یک گسست معرفتی رادیکال مشخص شده‌است که در سال ۱۸۴۵ رخ داد - "ایدئولوژی آلمانی" اولین اثری است که به ناپیوستگی پشت می‌کند. برای آلتوسر،
اثری است که به ناپیوستگی پشت می‌کند. برای آلتوسر، انسان گرایی نوشته‌های اولیه مارکس - یک نظریه اخلاقی - اساساً با نظریه «علمی» که او استدلال می‌کند که در آثار بعدی مارکس یافت می‌شود ناسازگار است. به نظر او، مارکس بالغ روابط اجتماعی سرمایه‌داری را به عنوان روابط درون و بین ساختارها معرفی می‌کند. افراد یا طبقات هیچ نقشی به عنوان سوژه تاریخ ندارند. انسان‌گرایان مارکسیست. متفکران برجسته مرتبط با اومانیسم مارکسیستی عبارتند از:
شهرستان تاس قلعه () یک شهرستان در قزاقستان است که در استان قزاقستان غربی واقع شده‌است. این شهرستان ۱۷۰۹۱ نفر جمعیت دارد.
ترارشته‌ای (به انگلیسی: Transdisciplinarity) به یک استراتژی تحقیقاتی اشاره می‌کند که از بسیاری از مرزهای رشته‌ای عبور می‌کند تا رویکردی کل‌نگر ایجاد کند. این امر برای پژوهش‌های تحقیقاتی متمرکز بر مسائلی است که از مرزهای دو یا چند رشته عبور می‌کنند، مانند تحقیق در مورد سامانه‌های اطلاعاتی مؤثر برای تحقیقات زیست‌پزشکی (به بیوانفورماتیک مراجعه کنید)، و می‌تواند به مفاهیم یا شیوه‌هایی اشاره کند که در ابتدا توسط یک رشته توسعه داده شده‌اند، اما در حال حاضر توسط چندین رشتهٔ دیگر استفاده می‌شوند؛ مانند: قوم‌نگاری،
رشتهٔ دیگر استفاده می‌شوند؛ مانند: قوم‌نگاری، که در ابتدا توسط روش تحقیق‌میدانی در انسان‌شناسی توسعه یافته بود. اما اکنون به‌طور گسترده توسط سایر رشته‌ها استفاده می‌شود. مجمع بلمونت توضیح می‌دهد که یک رویکرد ترارشته‌ای، ورودی‌ها و حوزهٔ استفاده آن را در میان جوامع ذینفع علمی و غیرعلمی امکان‌پذیر می‌کند و راهکردی سیستمیک برای رسیدگی به یک چالش را تسهیل می‌کند. این امر شامل ابتکاراتی است که از ظرفیت‌سازی مورد نیاز برای فرمول‌بندی موفق میان‌رشته‌ای و اجرای اقدامات تحقیقاتی پشتیبانی می‌کند. استفاده. ترارشته‌ای
تحقیقاتی پشتیبانی می‌کند. استفاده. ترارشته‌ای به دو معنای عام استفاده می‌شود: استفادهٔ آلمانی. در کشورهای آلمانی زبان، " به ادغام اشکال مختلف تحقیق اشاره دارد و شامل روش‌های خاصی برای به اشتراک گذاری دانش در حل مسئله است. کنفرانسی در سال ۲۰۰۳ میلادی که در دانشگاه گوتینگن برگزار شد، معانی گوناگونی چون، بین‌رشته‌ای و ترارشته‌ای را به نمایش گذاشت و پیشنهاداتی برای همگرایی آنها بدون حذف کاربردهای فعلی ارائه کرد. هنگامی که ماهیت یک مشکل مورد مناقشه است، ترارشته‌ای می‌تواند به تعیین مرتبط‌ترین مشکلات و سؤالات
می‌تواند به تعیین مرتبط‌ترین مشکلات و سؤالات تحقیقی درگیر کمک کند. اولین نوع سؤال به علت مشکلات فعلی و توسعهٔ آینده آن‌ها (دانش سیستم) مربوط می‌شود. نگرانی دیگر این است که از کدام ارزش‌ها و هنجارها می‌توان برای شکل‌دادن به اهداف فرایند حل مسئله (دانش هدف) استفاده کرد. مورد سوم به چگونگی تغییر و بهبود وضعیت مشکل‌ساز مربوط می‌شود (دانش دگرگونی). ترارشته‌ای مستلزم پرداختن کافی به پیچیدگی مشکلات و تنوع برداشت‌ها از آنها است، اینکه دانش انتزاعی و مورد خاص به هم مرتبط هستند و این که شیوه‌ها باعث ارتقای سود عمومی
هستند و این که شیوه‌ها باعث ارتقای سود عمومی می‌شوند. ترارشته‌ای بودن زمانی به وجود می‌آید که کارشناسان شرکت‌کننده در یک بحث و گفت‌وگوی آزاد با هم تعامل داشته باشند و به هر دیدگاه، وزن یکسانی بدهند و آن‌ها را با یکدیگر مرتبط کنند. این امر به دلیل حجم بالای اطلاعات درگیر، و به دلیل غیرقابل مقایسه بودن زبان‌های تخصصی در هر زمینهٔ تخصصی دشوار است. برای برتری در این شرایط، پژوهشگران نه تنها به دانش و دانش عمیق رشته‌های درگیر نیاز دارند، بلکه به مهارت‌هایی در اعتدال، میانجیگری، همراهی و انتقال نیاز دارند.