payamvha/North_RAG huggingface dataset:
متحده در اواخر دهه ۱۹۹۰ با مردمان اهل تیمور شرقی مقیم خارج کشور، چون خوزه راموس هورتا و جواو کاراساکلائو دیدار کرد. پس از بازگشت او به کشور، رژیم اندونزی محدودیت‌های بر آزادی او وضع کردند. با این حال، در ۱۹۹۷ میلادی مایا و ناتالینو مونتیرو که در آن وقت معاون دانشگاه در امور دانشجویان بود، برای کرسی ریاست دانشگاه به رقابت پرداختند، مایا در این رقابت به دلیل حمایت گستردهٔ که در میان دانشجویان داشت پیروز میدان شد، هرچند مونتیرو نامزد مورد حمایت اندونزی بر این سمت بود و گماشته شدن در این سمت نیازمند تأییدی
سمت بود و گماشته شدن در این سمت نیازمند تأییدی ارتش اندونزی بود. پس از این‌که UnTim در نوامبر ۲۰۰۰ میلادی به دانشگاه ملی تیمور شرقی (NTL) تغییر نام داده شد، مایا ریاست این دانشگاه را بر عهده گرفت. حرفه سیاسی. در ۳۰ سپتامبر ۲۰۰۱، مایا که در آن زمان عضو هیچ حزب سیاسی نبود، به عنوان وزیر آموزش و پرورش، فرهنگ و جوانان در حکومت انتقالی تیمور شرقی تحت رهبری سرجیو ویرا دی میلو گماشته شد. میلو رئیس اداره انتقالی تیمور شرقی بود که از جانب سازمان ملل گماشته شده بود. ماری در اداره قانونی نخست تیمور شرقی تحت رهبری
ماری در اداره قانونی نخست تیمور شرقی تحت رهبری نخست‌وزیر ماری اکلثیری که در ۲۰ می ۲۰۰۲ به نخست‌وزیری رسید، در همین سمت خود باقی ماند، اما بخش ورزش نیز به مسئولیت‌های او اضافه شد. پس از تغییر ساختار حکومت در ۲۶ ژوئیه ۲۰۰۵، مایا مسئولیت مستقیم خود برای آموزش و پرورش و فرهنگ را حفظ نموده و خوزه مانوئل فرناندز به عنوان وزیر دولت برای جوانان و ورزش گماشته شد. در ژوئیه ۲۰۰۶، حکومت دومی قانونی تیمور شرقی جایگزین دولت نخست قانونی شد و روزاریو کورتا-ریل نیز به‌جای مایا به عنوان وزیر گماشته شد. مایا به عنوان استاد
مایا به عنوان وزیر گماشته شد. مایا به عنوان استاد ارشد به دانشگاه ملی تیمور شرقی برگشت. وی در ماه ژوئیه ۲۰۱۲، نامزد دکترای تخصصی (PhD) در بخش دولت، جامعه و حکومت‌داری در برنامه مالنزیا در کالج آسیا و اقیانوس آرام دانشگاه ملی استرالیا در کانبرا، استرالیا بود. در ۲۴ ژوئن ۲۰۲۰، پس از تغییر در ائتلاف حکومت و راه یافتن حزب سیاسی جبهه انقلابی استقلال تیمورشرقی (Fretilin) به حکومت قانونی سوم، مایا بار دیگر به عنوان وزیر آموزش و پرروش، جوانان و ورزش سوگند یاد کرد.
مگس‌مرغ غول‌پیکر جنوبی تنها عضو سردهٔ تک‌نماد "Patagona" و بزرگ‌ترین عضو خانوادهٔ مگس‌مرغان با وزن و دارای طول گستردگی بال‌های تقریباً و طول بدن است. این گونه تقریباً به اندازه طول یک سار معمولی یا یک کاردینال شمالی است، اگرچه مگس‌مرغ غول‌پیکر جنوبی به‌طور قابل توجهی سبک‌تر است، زیرا بدن باریک و نوک بلندی دارد و باعث می‌شود نسبت بدن به طول کل کمتری داشته باشد. این وزن تقریباً دو برابر سنگین‌ترین گونه مگس‌مرغ بعدی و ده برابر کوچک‌ترین گونهٔ آن، یعنی مگس‌مرغ زنبوری است.
آنتوان ساموئل آدام-سالومون (زاده ۹ ژانویه ۱۸۱۸ – درگذشته ۲۸ آوریل ۱۸۸۱) مجسمه‌ساز و عکاس فرانسوی بود. زندگی حرفه‌ای. آنتوان ساموئل آدام-سالومون در یک خانواده یهودی فرانسوی در ۹ ژانویه ۱۸۱۸ در لافرته-سو-جوره، سن-ت-مارن، فرانسه به دنیا آمد. پدرش، ناتان هرشل سالومون، آرزو داشت که او یک تاجر بشود. او پس از یک کار کوتاه به عنوان مدل‌ساز در کارخانه سفال‌سازی «جیکوب پتیت» در فونتن بلو، بورسیه تحصیلی برای تحصیل مجسمه‌سازی در پاریس دریافت کرد. او همچنین برای تحصیل به سوئیس و انگلیس سفر کرد. از مجسمه‌های برجسته او
به سوئیس و انگلیس سفر کرد. از مجسمه‌های برجسته او می‌توان به مجسمه‌های نیم تنه پیر-ژان دو برانژه، آلفونس دو لامارتین، جواکینو روسینی، ماری آنتوانت اشاره کرد. عکاسی. آدام-سالومون پس از تثبیت شدن به عنوان یک مجسمه‌ساز، در سال ۱۸۵۸ در مونیخ زیر نظر پرتره‌نگار فرانتس هانفستانگل، عکاسی را آموخت و پیشه خود کرد. او یک عکاس برجسته پرتره شد. آدام-سالومون به پاریس بازگشت و در سال ۱۸۵۹ یک استودیوی پرتره و در سال ۱۸۶۵ دومین استودیوی پاریس را افتتاح کرد. در سال ۱۸۷۰ آدام-سالومون به عضویت انجمن فرانسوی عکاسی درآمد و در
به عضویت انجمن فرانسوی عکاسی درآمد و در همان سال نشان لژیون دونور را دریافت کرد. عکس‌های پرتره آدام-سالومون از بهترین آثار موجود در طول زندگی او به حساب می‌آمدند و به خاطر سایه‌روشن‌هایشان که با تکنیک‌های نورپردازی خاص تولید می‌شدند شهرت داشتند. پذیرش عکاسی به عنوان هنر. عکاسی آدام-سالومون نقشی اساسی در پذیرش جریان اصلی عکاسی به عنوان یک شکل هنری ایفا کرد. به عنوان مثال، در سال ۱۸۵۸، شاعر آلفونس دو لامارتین، عکاسی را به عنوان «این اختراع تصادفی هرگز هنر نخواهد بود، بلکه فقط یک سرقت ادبی از طبیعت از طریق یک
بود، بلکه فقط یک سرقت ادبی از طبیعت از طریق یک لنز است» توصیف کرد. مدت کوتاهی بعد، لامارتین پس از دیدن عکس‌های آدام-سالومون، نظر خود را تغییر داد. ستایش انتقادی. پوشش آثار سالومون در مطبوعات فرانسه به نسبت ده به یک از آثار فلیکس نادار بیشتر بود. پس از نمایشگاه پاریس در سال ۱۸۶۷، منتقد روزنامه تایمز (بریتانیا) تصاویر سالومون را «بی‌همتا»، «فراتر از ستایش»، «بهترین پرتره‌های عکاسی در جهان» توصیف کرد. جوایز. در سال ۱۸۷۰ آدام-سالومون به عضویت انجمن فرانسوی عکاسی درآمد. او در همان سال با فرمانی در ۹ اوت ۱۸۷۰
درآمد. او در همان سال با فرمانی در ۹ اوت ۱۸۷۰ نشان شوالیه را در لژیون دونور فرانسه دریافت کرد.
دوروتی کویا (Dorothy Kuya) (آوریل ۱۹۳۲–۲۳ سپتامبر ۲۰۱۳)، یک کمونیست، فعال حقوق بشر بریتانیایی اهل لیورپول، یکی از بنیان‌گذاران جنبش معلمان علیه نژادپرستی (TAR) و دبیرکل مجمع ملی زنان (NAW) بود. او از اعضای دائمی حزب کمونیست بریتانیای کبیر (CPGB) بود و همچنین به دلیل نخستین افسر روابط اجتماعی لیورپول و رهبری مبارزه با موفقیت برای تأسیس موزهٔ بین‌المللی برده‌داری لیورپول به شهرت بیشتری رسید. کویا در اواسط دههٔ ۱۹۸۰ به عنوان رئیس انجمن مسکن‌سازی لندن، "یوجیما" تعیین شد و این سازمان را به بزرگ‌ترین شرکت تحت
تعیین شد و این سازمان را به بزرگ‌ترین شرکت تحت رهبری سیاه‌پوستان تبدیل کرد. او از سوی رئیس موزهٔ ملی لیورپول به عنوان بزرگ‌ترین مبارز لیورپول علیه نژادپرستی و تعصب نژادی «و یکی از چهره‌های اثرگذار در راستای مبارزه علیه نابرابری» توصیف شد. اوایل زندگی. دوروتی کویا در آوریل سال ۱۹۳۲ در شهر لیورپول چشم به جهان گشود. پدرش مردی سیاه‌پوست اهل سیرالئون و مادرش یک زن سفیدپوست بریتانیایی و از بومیان لیورپول بود. پدر او ناپدید شد و مادرش با مرد جوان نیجریه‌ای که دوروتی او را پدرش می‌دانست و نام دوم او «کویا» را بر
او را پدرش می‌دانست و نام دوم او «کویا» را بر خود گذاشت، دوباره ازدواج کرد. دوروتی کویا در منطقهٔ لیورپول-۸ بزرگ شد؛ ناحیهٔ طبقهٔ کارگر و یکی از قدیمی‌ترین محلات سیاه‌پوستان در انگلستان بود. خانوادهٔ کویا و همسایگان آن‌ها از تبعیض نژادی و بدترین روش زندگی و بیکاری در این شهر رنج می‌بردند. کویا با یادآوری از دوران کودکی خود می‌گوید: «با تحمل سختی شما می‌توانید یک چهرهٔ سیاهی را در مرکز شهر لیورپول پیدا کنید که تنها ۲۰ دقیقه با پای پیاده فاصله دارد». باوجود فقر شدید، افراد جامعه باهم درآمیخته شده بودند و
فقر شدید، افراد جامعه باهم درآمیخته شده بودند و کلوپ‌های اجتماعی فعال، بازتاب‌دهندهٔ تنوع فرهنگی ساکنان آن بود. فقر، نژادپرستی و بیکاری که کویا هنگام بزرگ شدنش در شهر لیورپول تجربه کرد، او را واداشت تا یک کمونیست شود. او به عنوان یک نوجوان در دههٔ ۱۹۴۰، به حزب کمونیست بریتانیای کبیر (CPGB) و شاخهٔ جوانان آن «اتحادیهٔ جوانان کمونیست» (YCL) پیوست. او سپس به یک عضو فعال این اتحادیه تبدیل شد و روزنامهٔ دیلی ورکر (Daily Worker) را در جاده‌های شهر لیورپول به فروش می‌رساند و در جلسات و نشست‌های حزب کمونیست
فروش می‌رساند و در جلسات و نشست‌های حزب کمونیست سخنرانی می‌کرد. یکی از افتخارآمیزترین خاطرات او از فعالیت‌اش به عنوان عضو جوان «اتحادیهٔ جوانان کمونیست» و «حزب کمونیست بریتانیای کبیر» بدرقه و استقبال با یک دسته گل از پل روبسن، رهبر حقوق مدنی آمریکا در جریان دیدارش در سال ۱۹۴۹ از بریتانیا بود. کار کردن با «حزب کمونیست بریتانیای کبیر» همچنین باعث شد تا او با پابلو پیکاسو که مهمان کمونیست‌های بریتانیا بود، در تماس شود. بزرگسالی. کویا در ادامه درس خواند تا یک پرستار و سپس معلم شود. او به شهر لندن رفت تا در
پرستار و سپس معلم شود. او به شهر لندن رفت تا در مدرسهٔ شمال لندن تدریس کند و سپس به شاخهٔ محلی «حزب کمونیست بریتانیای کبیر» پیوست. کویا در دوران معلم بودنش در لندن با معلم همکار و کمونیست خود بریجت هریس، آشنا شد و هردو سازمان معلمان علیه نژادپرستی را تأسیس کردند. کویا همچنین با یک کمونیست دیگر به نام کین فورج دوست شد که او نیز مانند کویا پس از تجربهٔ نژادپرستی ضد سیاه‌پوستان در بریتانیا به «حزب کمونیست بریتانیای کبیر» پیوسته بود. فورج در همکاری با کویا توانست مرکز مطالعات سیاه‌پوستان را در یک مدرسهٔ بزرگ
مرکز مطالعات سیاه‌پوستان را در یک مدرسهٔ بزرگ در جنوب لندن تأسیس نماید. علاوه بر این، کویا با وینی روز، فعال حقوق سیاه‌پوستان آمریکایی نیز دوست و آشنا شد. او با یک مجلهٔ علمی و اثرگذار به نام «دندان‌های اژدها» رابطه‌ای نزدیک پیدا کرد؛ این مجله موضوعات تحقیقاتی را در مورد نژادپرستی و تبعیض جنسیتی در کتاب‌های کودکان منتشر می‌کرد و همچنین بدیل‌هایی را نیز برای آنان پیشنهاد می‌نمود. او از تأمین رابطه‌اش با این مجله، توانست واحد آگاهی‌دهی نژادپرستی را در همکاری مالی با شورای لندن بزرگ تأسیس نماید. کویا همچنین
مالی با شورای لندن بزرگ تأسیس نماید. کویا همچنین عضو فعال مجمع ملی زنان (NAW) بود و تلاش می‌کرد فعالیت ضدنژادپرستی باید در خط مقدم مبارزات آن‌ها باقی بماند، همین بود که او سرانجام به عنوان دبیرکل این نهاد برگزیده شد. تلاش‌ها و کوشش‌های کویا در راستای مطالعهٔ نژادپرستی بریتانیا در نشریهٔ کمونیستی سیاه و آبی: نژادپرستی و حکومت پلیسی گنجانیده شد. در طول دههٔ ۱۹۸۰، کویا رئیس شورای تساوی نژادی هرینگی شد و از نزدیک با برنی گرانت، نمایندهٔ حزب کارگر کار کرد. دوروتی کویا در اواسط دههٔ ۱۹۸۰ رئیس انجمن مسکن‌سازی
کویا در اواسط دههٔ ۱۹۸۰ رئیس انجمن مسکن‌سازی لندن "یوجیما" شد و در دوران تصدی این پست، سازمان را به بزرگ‌ترین شرکت تحت رهبری سیاه‌پوستان تبدیل کرد. بازگشت به لیورپول. دوروتی کویا برای زندگی به لیورپول برگشت و در محلهٔ لیورپول-۸ که بزرگ شده بود خانه‌ای خرید. کویا روزنه مطالعات تاریخ برده‌داری لیورپول را ایجاد و آن را رهبری نمود و در جست‌وجوی این بود تا تاریخچه‌های پنهان در این شهر را کشف و آشکار سازد. او در این مدت تمام وقت خود را صرف فعالیت‌های ضدنژادپرستی کرد و تلاش نمود تا موزهٔ برده‌داری را در شهر اصلی
کرد و تلاش نمود تا موزهٔ برده‌داری را در شهر اصلی خود، لیورپول ایجاد نماید؛ شهری که به‌شدت درگیر موضوع تجارت برده در اقیانوس اطلس بود. کارزار و مبارزهٔ او موفقیت‌آمیز بود و او نقش کلیدی در طرح و توسعهٔ موزهٔ بین‌المللی برده‌داری لیورپول بازی کرد که در ماه اوت سال ۲۰۰۷ میلادی افتتاح شد. به گفتهٔ زندگی‌نامه‌نویسان، دوروتی کویا از «افتتاح موزهٔ برده‌داری بی‌نهایت خرسند شد» و موزه را «تکریمِ بر دیدگاه و عزم» نامید. مرگ و میراث. کویا پس از مبارزات طولانی و نفس‌گیر سرانجام در ۲۳ دسامبر سال ۲۰۱۳ میلادی چشم از
سرانجام در ۲۳ دسامبر سال ۲۰۱۳ میلادی چشم از جهان فروبست. او پس از این‌که درگذشت، به عنوان یکی از تأثیرگذارترین فعالان لیورپول و یکی از موفق‌ترین مبارزان ضدنژادپرستی در انگلستان شناخته شده‌است. حزب کمونیست بریتانیای کبیر که به حزب کمونیست بریتانیا تبدیل شده بود، دوروتی کویا را «یکی از مهم‌ترین اعضای سیاه‌پوست حزب کمونیست از دههٔ ۱۹۴۰ تا ۱۹۸۰» می‌داند. لویی جولین روزنامه‌نگار، دوروتی کویا را «دختر لیورپول» و «یک مبارز خستگی‌ناپذیر علیه تبعیض و نژادپرستی» توصیف کرد. همایش‌های یادبود سالانه. موزهٔ ملی لیورپول
کرد. همایش‌های یادبود سالانه. موزهٔ ملی لیورپول برای پاسداری و افتخار میراث دوروتی کویا، نام «همایش روز یادبود از برده‌داری» سالانه خود را به «همایش یادبود برده‌داری دوروتی کویا» تغییر داد. در سال ۲۰۱۵، نوادهٔ نلسون ماندلا قرار بود در این همایش سالانه سخنرانی کند، اما او به دلیل موضوع خانوادگی نتوانست در آن شرکت ورزد. در سال ۲۰۱۶، اکالا، فعال، نویسنده و موسیقی‌دان سیاه‌پوست اهل انگلستان در مورد انقلاب هائیتی سخنرانی کرد. تالار دانشگاه لیورپول. در سال ۲۰۱۲ تالاری مربوط به دانشگاه لیورپول که قبلاً با نام
تالاری مربوط به دانشگاه لیورپول که قبلاً با نام «تالار گلادستون» شناخته می‌شد به نام دوروتی کویا تغییر یافت. تالار گلدستون اساساً به نام نخست‌وزیر پیشین بریتانیا، ویلیام یوئرت گلدستون که خانواده‌اش از طریق تجارت برده‌ها ثروتمند شده بودند، نام‌گذاری شده بود. در نظرسنجی که صورت گرفت، بیش از ۴۴۶۵ دانشجوی دانشگاه لیورپول برای گزینش نام چهره‌ای تاریخی که می‌تواند جایگزینی خوب برای نام گلدستون باشد رأی دادند. در نتیجه دوروتی بیشترین رأی را کسب کرد. دانشگاه لیورپول کویا را به عنوان «مبارز خستگی‌ناپذیر در راستای
کویا را به عنوان «مبارز خستگی‌ناپذیر در راستای تساوی نژادی» توصیف کرد. این دانشگاه همچنین در ماه آوریل سال ۲۰۲۱ میلادی وعده داد که به‌زودی و پیش از آغاز سال جدید تحصیلی لوح یادبودی از دوروتی را نصب خواهد کرد.
پیترو سکارونی (زادهٔ ۲۱ دسامبر ۱۹۹۵) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است که هم اکنون در پست مدافع برای باشگاه فوتبال پالرمو بازی می‌کند.
لورو فیلم درام ایتالیایی ساخت سال ۲۰۱۸ به کارگردانی پائولو سورنتینو و با بازی تونی سرویلو است. این فیلم در مورد گروهی از بازرگانان و سیاستمداران است که با سیلویو برلوسکونی، سرمایه‌دار، سیاستمدار و مافیایی رسانه‌ای، در تماس و پیوند هستند. ساخت. فیلمنامه فیلم توسط پائولو سورنتینو و اومبرتو کونتارلو نوشته شده‌است. عنوان لورو ("Loro)" در ایتالیایی به معنای «آنها» است، که همچنین یک بازی با واژگان در آن هست چرا که "l'oro" به معنای «طلا» است. فیلم محصول مشترک ایندیجو فیلم (Indigo) و شرکت پتی (Pathé) فرانسوی است.
فیلم (Indigo) و شرکت پتی (Pathé) فرانسوی است. یکی از دشواری‌های ساخت فیلم این بود که مدوسا فیلم، که سرمایه‌گذار ایتالیایی معمول فیلم‌های سورنتینو است و تحت کنترل برلوسکونی است، حاضر به سرمایه‌گذاری روی این فیلم نشد. فیلمبرداری در رم و توسکانی انجام شد. پخش. در ایتالیا، فیلم در دو پرده در سینماها اکران شد: اولین "پرده به نام لورو ۱" در ۲۴ آوریل ۲۰۱۸ اکران شد و "پرده دوم، لورو ۲" در ۱۰ می ۲۰۱۸ اکران شد. در ۷ آگوست ۲۰۱۸، روگرفت (نسخه) ۱۴۵ دقیقه‌ای نویی "به نام لورو" برای اکران در ۱۳ سپتامبر ۲۰۱۸ پخش شد. این
لورو" برای اکران در ۱۳ سپتامبر ۲۰۱۸ پخش شد. این برش جهانی نو برای امکان حضور فیلم در نود و یکمین دوره جوایز اسکار ساخته شد. بازخورد. در تارنمای راتن تومیتوز، فیلم دارای امتیاز ۷۹٪، با میانگین امتیاز ۶٫۵/۱۰، بر اساس ۷۵ نقد است. در اجماع این تارنما آمده‌است: «"لورو" از بدبهره‌هایی (سوءاستفاده‌هایی) بزرگ‌تر از زندگی یک شخصیت عمومی بدنام استفاده می‌کند تا تصویری بی‌نظم و قانع‌کننده از چگونگی کشش قدرت و تباهی به دست دهد.» در متاکریتیک، فیلم بر اساس ۱۴ بازخورد، میانگین امتیاز ۵۵ از ۱۰۰ امتیاز را به دست آورده‌است
امتیاز ۵۵ از ۱۰۰ امتیاز را به دست آورده‌است که نشان دهنده «نقدهای درهم یا میانه» است. جایزه‌ها. جوایز دیوید دی دوناتلو (۲۰۱۹) جایزه روبان نقره‌ای (۲۰۱۸)
پارک آمازونی گویان ()، بزرگ‌ترین پارک ملی فرانسه با هدف حفاظت از بخشی از جنگل آمازون می‌باشد که در خاک ناحیه فراردریایی گویان فرانسه قرار گرفته و ۴۱٪ از سطح منطقه را تحت پوشش دارد. این پارک بزرگ‌ترین پارک فرانسه و به طبع آن، بزرگ‌ترین پارک اتحادیه اروپا هم محسوب می‌گردد. شیوهٔ اجرای سازوکارهای حفاظت در پارک آمازونی گویان متفاوت است و منطقه حفاظت‌شده، حدود برای محدوده مرکزی (جایی که حفاظت کامل اجرا می‌گردد) و برای منطقهٔ ثانویه است؛ بنابراین، تمام منطقه حفاظت‌شده در مجموع حدود می‌باشد که در زمره جنگل بارانی
در مجموع حدود می‌باشد که در زمره جنگل بارانی طبقه‌بندی می‌شود. در خلال اجلاس اوج زمین (اجلاس سران زمین) در ریودوژانیرو برزیل در سال ۱۹۹۲، پروژه پارک ملی در گویان فرانسه در ۴ ژوئن ۱۹۹۲ با پیگری فرانسوا میتران مطرح شد. نخستین پروژه در اواخر سال ۱۹۹۵ پیشنهاد شد هر چند، در دسامبر ۱۹۹۷ کنار گذاشته شد. پروژه نهایی در اوایل سال ۲۰۰۶ ارائه شد. ایجاد این پارک با وجود ابراز عدم تمایل از جانب شورای اداری (فرانسه) و شورای منطقه‌ای گویان با فرمانی در ۲۸ فوریه ۲۰۰۷ اجرایی شد و در ۷ ژوئن سال ۲۰۰۷ نیز هیئت اجرایی پارک
شد و در ۷ ژوئن سال ۲۰۰۷ نیز هیئت اجرایی پارک برای نخستین مرتبه تشکیل جلسه داد.
ابوعبدالله محمد بن ابی نصر فتوح بن عبدالله بن فتوح بن حمید بن یاسیل که بیشتر با نام الحمیدی الصابونی شناخته می‌شود، محقق عرب اندلسی قرن ۱۱ میلادی در تاریخ و مطالعات اسلامی بود. اثر مهم او "جذوة المقتبس فی ذکر ولاة الاندلس" منبع اصلاعات ارزشمندی در مورد بزرگان اندلس است. زندگی. خانواده اش از قبیله عضد اهل یمن بودند. بر اساس دایرةالمعارف اسلام، پدرش در الرصافه، قرطبه به دنیا آمد. به دلیل درگیری‌های داخلی پدر به جزیره مایورکا نقل مکان کرد. حمیدی در اسپانیا شاگرد ابن عبدالبر و دوست ابن حزم بود که نظرات ظاهری
ابن عبدالبر و دوست ابن حزم بود که نظرات ظاهری خود را از او گرفت. به دلیل آزار و اذیت ظاهریان توسط مالکیان در ۱۰۵۶ از اسپانیا رفت. در ابتدا به مکه رفته حج به جا آورد سپس به تونس، مصر و دمشق برای تحصیل در رشته حدیث رفت. وی با نسخه‌های خطی نوشته شده در ادوار مختلف کار می‌کرد و در زمینه‌های تاریخ، صرف و نحو عربی و فرهنگ‌شناسی از دانشمندان برجسته‌ بود. سرانجام در بغداد اقامت گزید و در این شهر نیز درگذشت. مهمترین کتاب او "جذوة المقتبس فی ذکر ولاة الاندلس" اولین اثری است که اطلاعاتی راجع به ابوالقاسم زهراوی و
اثری است که اطلاعاتی راجع به ابوالقاسم زهراوی و زریاب را در اختیار مورخین قرار داد"."
آل بریدی یا بریدیان سلسله‌ای شیعه‌مذهب بود که در قرن چهارم هجری مدتی در بصره و اهواز و واسط حکومت داشت. این سلسله متشکل از سه برادر به نام‌های ابوعبدالله احمد، ابوالحسین عبدالله (علی)، ابویوسف یعقوب بود به ضمیمهٔ پسرِ ابوعبدالله، موسوم به ابوالقاسم. ابوعبدالله، برادر بزرگتر، از سال ۳۱۶ هجری به عرصه سیاست وارد شد. لقب «مُقطِع» که در برخی منابع برای ابوعبدالله آمده، می‌تواند حاکی از اقطاع‌داری آنها باشد. قدرت‌گیری و آغاز کار. در عصری که خلفای عباسی ضعیف و منفعل شده‌بودند و امیرالامراها بر سر مقام امیرالامرایی
شده‌بودند و امیرالامراها بر سر مقام امیرالامرایی با یکدیگر رقابت می‌کردند و خلفا را عزل و نصب می‌کردند، آل بریدی از این وضعیت استفاده کرده و مستقل شد. بریدیان سپس به بغداد تاختند و با حمدانیان بر سر کنترل آن به رقابت پرداختند. سقوط. در سال ۳۳۲ هجری، ابوعبدالله از برادرش ابویوسف که میزان زیادی مال اندوخته بود، برای چندمین بار طلب وام کرد؛ ولی ابویوسف این درخواست را رد کرد. عکس‌العمل ابوعبدالله چنین بود که ابویوسف را به قتل رساند و اموالی که در خانه‌اش نگهداری می‌کرد را مصادره کرد. هشت ماه بعد ابوعبدالله در
می‌کرد را مصادره کرد. هشت ماه بعد ابوعبدالله در اثر بیماری مُرد و ابوالحسین جایش را گرفت؛ ولی سپاهیانش بخاطر سوءرفتار قصد قتلش را کردند و ابوالحسین گریخت و به قرمطیان پناهنده شد. ابوالقاسم جانشین وی شد اما ابوالحسین با سپاهی به سرکردگی برادران ابوطاهر قرمطی بصره را محاصره کرد. طرفین مصالحه کردند و ابوالحسین وارد شهر شده و پس از مدتی به بغداد نزد توزون رفت. بعدتر به دلایلی فقها فتوا به قتل ابوالحسین دادند و او را کشتند، بر دارش کردند، جسدش را سوزاندند و خانه‌اش را غارت کردند. در این میان خطر معزالدوله دیلمی
را غارت کردند. در این میان خطر معزالدوله دیلمی بغداد را تهدید می‌کرد و توزون و مستکفی بصره را به ابوالقاسم سپردند. معزالدوله به بصره تاخت و ابوالقاسم به هَجَر نزد قرامطه پناهنده شده و بدین‌ترتیب دولت بریدی بالکل ساقط شد.
فردیناند نویلینگ (زاده ۲۲ اوت ۱۸۸۵ – درگذشته ۲۰ فوریه ۱۹۶۰) یکی از ژنرال‌های هیر (نیروی زمینی ورماخت) در طول جنگ جهانی دوم بود. در سپتامبر ۱۹۳۹، نیروهای آلمانی تحت فرمان او حین اشغال بخش لهستانی سیلزیای علیا و شهرهای کاتوویتس، میکولف و کوژوف، مرتکب جنایات جنگی متعددی علیه شهروندان لهستانی و نیروهای مقاومت شدند. زندگی‌نامه. در سال ۱۹۰۵ او به عنوان پرچم‌دار در هنگ ۱۳۹ پیاده‌نظام به ارتش قیصر امپراتوری آلمان پیوست و یک سال بعد به درجه ستوانی رسید. او در جنگ جهانی اول حاضر بود و به دلیل خدمات خود نشان صلیب
جهانی اول حاضر بود و به دلیل خدمات خود نشان صلیب آهنین درجه ۱ و ۲ را دریافت نمود. پس از سال ۱۹۱۸ و پایان جنگ، او به خدمت در رایشسور در جمهوری وایمار آلمان ادامه داد. در سال ۱۹۲۹ به درجه سرگردی و در سال ۱۹۳۳ به درجه سرهنگی ارتقا یافت و در همان سال فرماندهی هنگ ۲۳ پیاده‌نظام را بر عهده گرفت. در ۱ ژانویه ۱۹۳۹ او به درجه سرلشکری دست یافت و سه ماه بعد فرماندهی لندوییر (گردانی که وظیفه آن محافظت و نگهبانی بود) در اوپلن را به عهده گرفت. در آستانه جنگ جهانی دوم به او دستور داده شد که لشکر ۲۳۹ پیاده‌نظام را با
به او دستور داده شد که لشکر ۲۳۹ پیاده‌نظام را با سربازان لندوییر ایجاد کند اما از آنجایی که توان جنگی این لشکر بسیار پایین ارزیابی شد، قرار شد از این واحد به عنوان نیروی ذخیره استفاده شود. در ۲ سپتامبر ۱۹۳۹، لشکر او از مرز آلمان و لهستان در گیراوتوویتسه عبور کرد. نیروهای تحت فرمان او به سمت اورنونتوویتسه و سپس میکولف حرکت کردند و در ۳ سپتامبر، به دنبال عقب‌نشینی ارتش لهستان از سیلزیای علیا، نویلینگ وارد میکولف شد. یک روز بعد، او کاتوویتس را تصرف کرد و از سوی آلمانی‌های محلی به گرمی استقبال شد. سه روز بعد،
آلمانی‌های محلی به گرمی استقبال شد. سه روز بعد، سربازان او کنیسه کاتوویتس را سوزاندند. لشکر نویلینگ پس از تصرف سیلزیای علیا به سمت شرق حرکت کرد. در اکتبر ۱۹۳۹ آن‌ها از مرز آلمان و شوروی در رودخانه بوگ که پس از سقوط لهستان ایجاد شده بود، محافظت کردند. در سال ۱۹۴۰ مردان نویلینگ در حمله به فرانسه شرکت کردند و به خط ماژینو حمله کردند و به دنبال آن کلمار و استراسبورگ را تصرف کردند. پس از آن، او به ذخیره ارتش منتقل شد. از سال ۱۹۴۲ او فرماندهی سپاه ذخیره شصت و یکم ورماخت در فرانسه را بر عهده گرفت. در ۱۸ اوت ۱۹۴۴،
ورماخت در فرانسه را بر عهده گرفت. در ۱۸ اوت ۱۹۴۴، سپاه او توسط واحدهای پیشرو ارتش ایالات متحده درهم شکست. نویلینگ اسیر شد و به اردوگاه اسرا در کلینتون، می‌سی‌سی‌پی منتقل شد. او در سال ۱۹۴۷ به آلمان بازگشت و در سال ۱۹۶۰ در هیلدسهایم درگذشت. او در رابطه با جنایات مرتکب شده در طول جنگ هرگز با اتهامی مواجه نشد.
ورنون دامر (۱۰ مارس ۱۹۰۸–۱۰ ژانویه ۱۹۶۶) رهبر جنبش حقوق مدنی سیاه‌پوستان آمریکا (۶۸–۱۹۵۵) و رئیس شهرستان منطقه فارست انجمن ملی پیشرفت رنگین‌پوستان (NAACP) در هتیزبرگ، میسیسیپی بود. اوایل زندگی و خانواده. ورنون دامر در ۱۰ مارس ۱۹۰۸ در شهرک کلی، شهرستان فارست، میسیسیپی در خانواده الن لوونیا (کلی) و جورج واشینگتن دامر به دنیا آمد. جورج دامر به عنوان یک کشاورز صادق و سخت کوش و درستکار توصیف می‌شد. مادرش الن کلی از طرف مادرش هنریتا، دارای دو نژاد بود. پسر عموی او، ایولا ویلیامز، اولین عضو آفریقایی-آمریکایی شورای
ایولا ویلیامز، اولین عضو آفریقایی-آمریکایی شورای شهر سن خوزه، کالیفرنیا، در سال ۱۹۷۹ شد. دامر تا کلاس دهم در دبیرستان اسپرینگ تحصیل کرد، اما موفق نشد فارغ‌التحصیل گردد. او به اندازه کافی پوست روشنی داشت که به عنوان یک مرد سفیدپوست شناخته شود، اما در عوض ترجیح داد از امتیازات زندگی به عنوان یک مرد قفقازی چشم‌پوشی کند، در‌حالیکه همزمان با چالش های روزانه سیاهپوست‌بودن در می سی سی پی روبرو گردید.
ایوان پالوچ (; – ) بازیگر اهل اسلواکی بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "مارکتا لازاروا" و "گوش" اشاره کرد.
اوا راس (؛ زادهٔ ) بازیگر، نویسنده و نقاش اهل صربستان است. وی از سال ۱۹۶۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "در عشق، هر لذتی با رنج همراه است"، "وقتی بابا رفته بود مأموریت" و "مرشد و مارگاریتا" اشاره کرد.
البرت فرنک کاکس (Elbert Frank Cox) (۵ دسامبر ۱۸۹۵ – ۲۸ نوامبر ۱۹۶۹)، یک ریاضی‌دان آمریکایی بود. او نخستین سیاهپوست در جهان بود که در رشته ریاضی دکترا گرفت – وی دکترای خود را در ۱۹۲۵ میلادی از دانشگاه کرنل به‌دست‌آورد. دوران کودکی. کاکس در اوانزویل، ایندیانا متولد شد، پدرش جانسون دی. کاکس متولد کنتاکی و معلم فعال در کلیسا بود و مادرش ایوجینا تالبوت کاکس نام داشت. وی همراه دو برادرش با والدین خود و مادربزرگ مادریش در محلهٔ که به لحاظ نژادی مختلط بود، بزرگ شدند؛ در ۱۹۰۰ میلادی، در تعمیری که آن‌ها زندگی
شدند؛ در ۱۹۰۰ میلادی، در تعمیری که آن‌ها زندگی می‌کردند، سه خانواده سیاه‌پوست و پنج خانواده سفیدپوست نیز زندگی می‌نمود. یک آشوب نژادی جدی در ۱۹۰۳ میلادی پدیدار شد و ۱۱ کشته و ۵۰ مجروح برجای گذاشت. پس از این رویداد، بیشتر آمریکایی-آفریقایی‌ها این شهر را ترک کردند. کاکس به یک مدرسه مخصوص سیاه‌پوستان با منابع اندک رفت. پدرش در زندگی او، یک الهام‌بخش مهم بود. به کاکس یک بورسیه تحصیلی ویلون در هنرستان موسیقی پراگ پیشنهاد شد، اما او در عوض تصمیم گرفت تا به اشتیاق خود در ریاضی ادامه دهد. تحصیلات. دانشگاه
اشتیاق خود در ریاضی ادامه دهد. تحصیلات. دانشگاه ایندیانا. کاکس در ایندیانا درس خواند. علاوه بر ریاضی وی در کلاس‌های آلمانی، انگلیسی، لاتین، تاریخ، بهداشت، شیمی، آموزش و پرورش، فلسفه و فیزیک نیز شرکت کرد. برادر کاکس که آوالون نام داشت، نیز در دانشگاه ایندیانا بود. سه دانشجوی سیاه‌پوست دیگر نیز در کلاس آن‌ها حضور داشت. وی مدرک تحصیلی برادر خود را در ۱۹۱۷ میلادی دریافت کرد، در آن زمان در گواهی-نامه تمامی دانشجویان سیاه‌پوست، کلمه «رنگین‌پوست» در سراسر گواهی‌نامه چاپ می‌شد. وی زمانی که در اندیانا بود در تمامی
چاپ می‌شد. وی زمانی که در اندیانا بود در تمامی امتحان‌های خود درجه A را از آن خود کرد. میان کالج‌ها. پس از این‌که کاکس در ۱۹۱۷ میلادی از دانشگاه فارغ‌التحصیل شد، به ارتش ایالات متحده پیوست تا در فرانسه در جریان جنگ اول جهانی از ۲۲ اوت ۱۹۱۸ تا ۲۵ ژوئیه ۱۹۱۹ جنگ کند. پس از ترخیص از ارتش، او شغل خود را به عنوان معلم ریاضی در یک مدرسه شروع کرد. کاکس برگشت تا به حرفه خود در تدریس ادامه دهد. او به عنوان استاد ریاضی در یک مدرسه دبیرستان در هندرسن، کنتاکی خدمت نمود. در خزان ۱۹۱۹ میلادی، او به عنوان پرفیسور فیزیک،
در خزان ۱۹۱۹ میلادی، او به عنوان پرفیسور فیزیک، شیمی و بیولوژِی در دانشگاه شاو، در رالی-کارولینای شمالی گماشته شد، سپس در این دانشگاه او سمت مسئول دانشکده علوم طبیعی را بر عهده گرفت. کاکس تا ۱۹۲۲ میلادی در این‌جا ماند. دانشگاه کرنل. کاکس در ۱۹۲۱ میلادی برای بورسیه دکترا در دانشگاه کرنل درخواست داد، یکی از هفت دانشگاه آمریکایی که در رشته ریاضی برنامه دکترا داشت. یکی از سفارش‌کننده‌های وی یک نامه مثبت نوشت، اما پس از آن طی نامه دیگری به مشکلاتی که وی به دلیل «رنگین‌پوست» بودن انتظارش را داشت، اشاره شد. چون
«رنگین‌پوست» بودن انتظارش را داشت، اشاره شد. چون بنیان‌گذار دانشگاه کرنل که ارزا کرنل نام داشت، از قبل مخالف برده‌داری بود، دانشگاه کرنل می‌توانست یک مکان مناسب برای آموزش آفریقایی-آمریکایی‌ها باشد. درخواست کاکس در ۵ می ۱۹۲۲ تأیید شده و او در خزان همان سال وارد دانشگاه شد. کاکس در دانشگاه کرنل بسیار موفق بود. کسی که به کاکس بسیار کمک کرد، استاد جوان وی به‌نام ویلیام لوید گاریسون ویلیامز بود، ویلیامز یکی از مؤسسان کنگره ریاضی کانادا بود که کرسی «کمیته مخصوص» کاکس را در مارس ۱۹۲۳ بر عهده گرفته بود و سرپرست
کاکس را در مارس ۱۹۲۳ بر عهده گرفته بود و سرپرست وی نیز بود. کاکس کمک‌هزینه تحصیلی اراستوس بروکس را در ریاضی (۴۰۰ دلار سالانه) در خزان ۱۹۲۴ دریافت کرد و با پیروی از ویلیامز به دانشگاه مک‌گیل در مانتریال رفت. وی در ترم بهار ۱۹۲۵ میلادی دوباره به دانشگاه کارنل بازگشت و رساله خود را تحت عنوان حل‌های چندجمله‌ای معادله تفاضلی af(x+1) + bf(x) = φ(x)، در تابستان همان سال تکمیل کرد. در ۲۶ سپتامبر ۱۹۲۵ میلادی، وی مدرک دکترای خود را به‌دست‌آورد و به یقین نخستین آمریکایی-آفریقایی بود که در رشته ریاضی دکترا گرفت و به