payamvha/North_RAG huggingface dataset:
هیو پرسی، دومین دوک نورثامبرلند (; – ) نظامی و سیاست‌مدار اهل بریتانیا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون همکار انجمن سلطنتی و نشان بند جوراب شده‌است. او افسر ارتش بریتانیا و بعدها از اشراف بریتانیا بود. وی در نبردهای لکسینگتون و کنکورد و نبرد لانگ آیلند در طول جنگ استقلال آمریکا شرکت کرد، اما در سال ۱۷۷۷ به دلیل اختلاف نظر با مافوق خود، ژنرال ویلیام هاو، از فرماندهی استعفا داد. وی که با نام هیو اسمیتسون زاده شد، در سال ۱۷۵۰ به همراه پدرش، نام خانوادگی پرسی را طبق قانون پارلمان به خود گرفت و از سال ۱۷۵۰ تا ۱۷۶۶ به
پارلمان به خود گرفت و از سال ۱۷۵۰ تا ۱۷۶۶ به عنوان لرد وارک‌ورث شناخته می‌شد. از سال ۱۷۶۶، زمانی که پدرش به عنوان دوک نورث‌آمبرلند منصوب شد، به‌عنوان ارل پرسی شناخته می‌شد. او در سال ۱۷۸۶ به مقام دوک‌نشینی رسید.
چارلز ویلوبی موک نوری (; – ) نظامی و سیاست‌مدار اهل بریتانیا بود. او یک افسر ارشد ارتش بریتانیا بود که در هر دو جنگ جهانی جنگید و پس از آن به عنوان فرماندار استرالیای جنوبی و هشتمین فرماندار کل نیوزیلند خدمت کرد. وی برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده‌است.
جان کمبل، چهارمین ارل لودون (; – ) نظامی اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود. او افسر ارتش بریتانیا بود که از سال ۱۷۵۶ تا ۱۷۵۷ به عنوان فرمانده کل آمریکای شمالی خدمت کرد. وی برندهٔ جوایزی همچون همکار انجمن سلطنتی شده‌است.
ریچارد تمپل (; – ) نظامی اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود. فیلد مارشال ارتش بریتانیا و سیاستمدار ویگ بود. پس از خدمت به عنوان افسر جزء تحت فرمان ویلیام سوم در طول جنگ ویلیامیت در ایرلند و در طول جنگ نه ساله، او در طول جنگ جانشینی اسپانیا تحت فرمان جان چرچیل، اولین دوک مارلبورو، جنگید. در طول جنگ اتحاد چهارگانه، معبد نیرویی متشکل از ۴۰۰۰ سرباز را در حمله‌ای به خط ساحلی اسپانیا رهبری کرد که ویگو و پونتودرا را به مدت ده روز تصرف کرد. در پارلمان او عموماً از ویگ‌ها حمایت می‌کرد اما در سال ۱۷۳۳ با سر رابرت والپول
حمایت می‌کرد اما در سال ۱۷۳۳ با سر رابرت والپول اختلاف پیدا کرد. او به خاطر مالکیت و اصلاحاتش در املاک استو هاوس و همچنین به خاطر خدمت به عنوان مربی سیاسی ویلیام پیت جوان شناخته می‌شد.
چارلز لنوکس، چهارمین دوک ریچموند (; – ) نظامی و سیاست‌مدار اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. ریچموند در سن ۲۳ سالگی در سال ۱۷۸۷ به مقام کاپیتانی ارتش بریتانیا رسید. در ۲۷ مه ۱۷۸۹، در حالی که سرهنگ هنگ دوک یورک بود، درگیر دوئلی با فردریک، دوک یورک، شد. فردریک این عقیده را ابراز کرده بود که «سرهنگ لنوکس در دابینیگنی سخنانی را شنیده است که هیچ جنتلمنی نباید تسلیم آنها شود»، که در واقع اتهامی مبنی بر عدم پاسخگویی به توهین به شیوه‌ای که یک جنتلمن باید به آن پاسخ دهد، بود. در ویمبلدون کامن، لرد رادون،
به آن پاسخ دهد، بود. در ویمبلدون کامن، لرد رادون، و ارل وینچیلسی در ریچموند حضور داشتند. ریچموند شلیک کرد، اما توپ او «به فر سر اعلیحضرت برخورد کرد»؛ دوک شلیک نکرد. ریچموند اندکی پس از آن، گروهان خود را با سرهنگ دومی در هنگ سی و پنجم پیاده‌نظام معاوضه کرد. در ۱ ژوئیه همان سال، او در دوئل دیگری با جناب تئوفیلوس سویفت، به دلیل انتشار جزوه‌ای که شخصیت ریچموند را به نام سویفت نقد می‌کرد، درگیر شد. آنها در مزرعه‌ای نزدیک جاده آکسبریج با هم ملاقات کردند، جایی که سویفت از ناحیه بدن زخمی شد، اما بهبود یافت. بعدها
سویفت از ناحیه بدن زخمی شد، اما بهبود یافت. بعدها در همان سال، او با لیدی شارلوت گوردون ازدواج کرد. در سال‌های ۱۷۹۴ و ۱۷۹۵ او در نبردهای دریایی علیه فرانسوی‌ها در هند غربی و جبل الطارق شرکت کرد، اما هنگامی که با مافوق‌هایش درگیر شد، به خانه فرستاده شد. او همچنین از سال ۱۷۹۰ تا زمان رسیدن به مقام دوک‌نشینی، نماینده مجلس ساسکس بود و جانشین پدرش شد.
چارلز لنوکس، سومین دوک ریچموند (; – ) فیلد مارشال ارتش بریتانیا و سیاستمدار بود. او که تا سال ۱۷۵۰ ارل مارس نامیده می‌شد، از خانه گودوود در ساسکس و خانه ریچموند در لندن بود. او با ویگ‌های راکینگهام همکاری داشت و برای مدت کوتاهی به سمت وزیر جنوب رسید. او به خاطر حمایتش از مستعمره‌نشینان در طول جنگ انقلاب آمریکا، حمایتش از سیاست امتیاز در ایرلند و دیدگاه‌های پیشرفته‌اش در مورد مسئله اصلاحات پارلمانی قابل توجه بود. بسیاری معتقدند که او منبع دومین نسخه پوستی اعلامیه استقلال ایالات متحده، معروف به «اعلامیه
اعلامیه استقلال ایالات متحده، معروف به «اعلامیه ساسکس»، است. او ابتدا در وزارت راکینگهام و سپس در وزارت ویلیام پیت جوان، به عنوان سرلشکر اصلاح‌طلب مهمات فعالیت کرد. وی برندهٔ جوایزی همچون همکار انجمن سلطنتی و نشان بند جوراب شده است.
چارلز لنوکس، دومین دوک ریچموند (; – ) بازیکن کریکت، نظامی و سیاستمدار اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود. او از خاندان گودوود در نزدیکی چیچستر در ساسکس، یک نجیب‌زاده و سیاستمدار بریتانیایی بود. او پسر چارلز لنوکس، اولین دوک ریچموند، اولین دوک لنوکس، کوچکترین پسر از هفت پسر نامشروع شاه چارلز دوم بود. او مهمترین حامی اولیه بازی کریکت بود و برای تکامل آن از کریکت روستایی به کریکت درجه یک تلاش زیادی کرد. وی برندهٔ جوایزی همچون همکار انجمن سلطنتی و نشان بند جوراب شده‌است.
نیکلاس پاتریک کارتر (؛ زادهٔ ) یک افسر ارشد بازنشسته ارتش بریتانیا است که از ژوئن ۲۰۱۸ تا نوامبر ۲۰۲۱ به عنوان رئیس ستاد دفاع خدمت کرد. کارتر در سال ۱۹۷۸ به ارتش بریتانیا پیوست. او در اواخر دهه ۱۹۹۰ به عنوان افسر فرمانده گردان دوم، یگان ژاکت‌های سبز سلطنتی خدمت کرد و با واحد خود در سال ۱۹۹۸ به بوسنی و در سال ۱۹۹۹ به کوزوو اعزام شد. پس از خدمت در افغانستان، او در سال ۲۰۰۴ فرماندهی تیپ ۲۰ زرهی را بر عهده گرفت و فرماندهی نیروهای بریتانیایی در بصره را بر عهده گرفت. متعاقباً او به عنوان افسر کل فرمانده لشکر ششم
متعاقباً او به عنوان افسر کل فرمانده لشکر ششم منصوب شد که به همراه کارتر به عنوان فرمانده فرماندهی منطقه‌ای جنوب به افغانستان اعزام شده بود، پیش از آنکه او به عنوان مدیر کل جنگ زمینی منصوب شود. پس از آن، او معاون فرمانده نیروهای زمینی شد و معمار اصلی مفهوم ارتش ۲۰۲۰ بود. کارتر پس از یک دوره ماموریت به عنوان معاون فرمانده، نیروی بین‌المللی کمک به امنیت، در نوامبر ۲۰۱۳ سمت فرمانده نیروهای زمینی را بر عهده گرفت. در سپتامبر ۲۰۱۴، او به عنوان رئیس ستاد کل ارتش بریتانیا، جانشین ژنرال سر پیتر وال شد. در ژوئن
بریتانیا، جانشین ژنرال سر پیتر وال شد. در ژوئن ۲۰۱۸، او جانشین مارشال سر استوارت پیچ، رئیس نیروی هوایی، به عنوان رئیس ستاد دفاع شد و خود او نیز در نوامبر ۲۰۲۱ توسط ادمیرال تونی راداکین جایگزین شد.
آرچیبالد کمبل، بارونت اول (; – ) نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. یک افسر ارتش بریتانیا بود. از سال ۱۸۲۴ تا ۱۸۲۶، ژنرال کمپبل فرماندهی نیروهای بریتانیایی را در جنگ اول انگلیس و برمه، طولانی‌ترین و پرهزینه‌ترین جنگ در تاریخ هند بریتانیا، بر عهده داشت که در آن کنترل آسام، مانیپور، کاچار، جاینتیا، آراکان و تناسریم به بریتانیا واگذار شد. او به عنوان "قهرمان آوا" شناخته شد. از سال ۱۸۳۱ تا ۱۸۳۷، او مدیر مستعمره نیوبرانزویک، کانادا بود. شهر کانادایی کمپبلتون در استان نیوبرانزویک به افتخار او
کمپبلتون در استان نیوبرانزویک به افتخار او نامگذاری شده است. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و شوالیه (عنوان) شده‌است.
ادوارد استانیسلاوس بولفین (؛ ۶ نوامبر ۱۸۶۲ – ۲۰ اوت ۱۹۳۹) نظامی اهل بریتانیا بود. او ژنرال ارتش بریتانیا در طول جنگ جهانی اول بود، جایی که او به عنوان یک فرمانده عالی در سطوح تیپ، لشکر و سپاه شهرت یافت. او بیشتر به خاطر اقداماتش در طول نبرد اول ایپر، زمانی که نیروهای خودجوش را برای کند کردن حمله آلمان سازماندهی کرد، شناخته می‌شود. در سال‌های ۱۹۱۷-۱۹۱۸ او فرماندهی سپاه ۲۱ را در لشکرکشی سینا و فلسطین بر عهده داشت. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان سلطنتی ویکتوریایی شده‌است.
آلورد کلارک (؛ ۲۴ نوامبر ۱۷۴۴ – ۱۶ سپتامبر ۱۸۳۲) فیلد مارشال ارتش بریتانیا و سیاست‌مدار اهل بریتانیا بود. او در ماه مه ۱۷۸۰ مسئولیت تمام نیروهای بریتانیایی در جورجیا را بر عهده گرفت و سپس برای نظارت بر تخلیه اسرای جنگی بریتانیایی در مراحل پایانی جنگ انقلاب آمریکا به فیلادلفیا اعزام شد. او فرماندار جامائیکا و سپس معاون فرماندار کانادای سفلی شد که در این سمت مسئولیت اجرای قانون اساسی ۱۷۹۱ را بر عهده داشت. سپس به هند اعزام شد و در آنجا فرمانده کل ارتش مدرس، سپس برای مدت کوتاهی فرماندار کل هند و سرانجام فرمانده
برای مدت کوتاهی فرماندار کل هند و سرانجام فرمانده کل هند در طول جنگ چهارم انگلیس و میسور شد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
آرتور کاتن (؛ ۱۵ مه ۱۸۰۳ – ) نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی افسر ارتش بریتانیا و مهندس آبیاری بود. کاتن زندگی خود را وقف ساخت کانال‌های آبیاری و کشتیرانی در سراسر هند بریتانیا کرد. او با ساخت سد دولسوارام (راجهاماندری)، سد پراکاسام و کانال کورنول کاداپاه (کانال کی. سی) به بسیاری از مردم کمک کرد. رؤیای او تنها تا حدی محقق شد، اما هنوز هم در آندرا پرادش و بخش‌هایی از تامیل نادو به خاطر تلاش‌هایش مورد احترام است. موزه سر آرتور کاتن به افتخار او در راجامهندراوارام، آندرا پرادش ساخته شده
او در راجامهندراوارام، آندرا پرادش ساخته شده است. این موزه تقریباً صد تصویر و ۱۵ ابزار ماشینی را که کاتن هنگام ساخت سد در آندرا پرادش از سال ۱۸۴۷ تا ۱۸۵۲ استفاده کرده بود، در خود جای داده است. او پدر مبلغ مذهبی الیزابت هوپ بود.
پیتر د لا بیلییر (؛ زادهٔ ) نظامی اهل بریتانیا است. او افسر سابق ارتش بریتانیا است که در زمان گروگان‌گیری سفارت ایران در لندن، مدیر سرویس هوایی ویژه و فرمانده کل نیروهای بریتانیایی در عملیات گرانبی (جنگ خلیج فارس) بود. وی برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده‌است.
آلبرت ادوارد ویلفرد گلیچن (; – ) نظامی و سیاستمدار اهل بریتانیا بود. وی از سال ۱۸۷۴ تا ۱۸۷۹ به عنوان خدمتگزار افتخاری ملکه خدمت کرد. پس از فارغ‌التحصیلی از کالج نظامی سلطنتی سندهرست، در اکتبر ۱۸۸۱ به عنوان ستوان به گارد گرنادیر منصوب شد و به تدریج در طول سال‌ها درجات خود را ارتقا داد و در نهایت به یک سرلشکر تبدیل شد. او در لشکر کوتاه مدت شتربانان گارد در نبرد سودان در سال‌های ۱۸۸۴–۱۸۸۵ خدمت کرد و پس از تحصیل در کالج ستاد، کامبرلی از سال ۱۸۹۰–۱۸۹۱، در ارتش مصر در نبرد دونگالا در سال ۱۸۹۶ خدمت کرد. گلایچن پس
در نبرد دونگالا در سال ۱۸۹۶ خدمت کرد. گلایچن پس از خدمت در وزارت جنگ به عنوان کاپیتان ستاد، در ماه مه ۱۸۹۸ به عنوان معاون دستیار آجودان ژنرال در آنجا منصوب شد. در سال‌های ۱۸۹۹–۱۹۰۰ در جنگ دوم بوئر در آفریقای جنوبی خدمت کرد و در گزارش‌ها به خاطر اقداماتش در طول نبرد رودخانه مودر در ۲۸ نوامبر ۱۸۹۹ از او یاد شد. در ژانویه ۱۹۰۰، او به عنوان معاون دستیار-آجودان-ژنرال در نیروهای مستقر در آفریقای جنوبی منصوب شد. او از سال ۱۹۰۱ تا ۱۹۰۳ با درجه سرهنگ دومی، نماینده سودان در قاهره بود. پس از خدمت با حقوق نصفه، به
سودان در قاهره بود. پس از خدمت با حقوق نصفه، به عنوان وابسته نظامی در برلین منصوب شد و از اکتبر ۱۹۰۳ تا ۱۹۰۶ این سمت را بر عهده داشت. او و قیصر ویلهلم دوم با هم اختلاف پیدا کردند و گلیچن از سال ۱۹۰۶ تا ۱۹۰۷ به عنوان وابسته نظامی در واشینگتن دی سی اعزام شد. او در واشینگتن با برادران رایت ملاقات کرد و گزارشی در مورد هواپیمای آنها نوشت، اما همچنین نتوانست با رئیس‌جمهور ایالات متحده، تدی روزولت، رابطه‌ای برقرار کند. او از سال ۱۹۰۷ تا ۱۹۱۱ معاون مدیر عملیات نظامی بود. در اوت ۱۹۱۱، او به درجه موقت سرتیپ ارتقا
بود. در اوت ۱۹۱۱، او به درجه موقت سرتیپ ارتقا یافت و به عنوان فرمانده تیپ پانزدهم پیاده‌نظام، جانشین الکساندر ویلسون شد. او در جنگ جهانی اول که از تابستان ۱۹۱۴ آغاز شد، خدمت کرد و تا سال ۱۹۱۵ فرماندهی تیپ پانزدهم خود را بر عهده داشت و سپس، پس از ارتقا به سرلشکر، از سال ۱۹۱۵ تا ۱۹۱۶ فرماندهی لشکر ۳۷ را بر عهده داشت. او از سال ۱۹۱۷ تا ۱۹۱۸ مدیر دفتر اطلاعات در وزارت اطلاعات بود. او از سال ۱۹۱۹ به عنوان رئیس کمیته دائمی نام‌های جغرافیایی خدمت کرد. او در اکتبر ۱۹۱۹ از ارتش بازنشسته شد. در دربار، کنت در ژوئیه
۱۹۱۹ از ارتش بازنشسته شد. در دربار، کنت در ژوئیه ۱۹۰۱ به عنوان سواره‌نظام اضافی پادشاه ادوارد هفتم منصوب شد.
اگیل اسکالاگریمسون (اسکاندیناوی قدیمی : [ˈeɣelː ˈskɑlːɑˌɡriːmsˌson] ; ایسلندی مدرن : ; 904 995) شاعر جنگ عصر وایکینگ، جادوگر، دیوانه و کشاورز بود. او عمدتاً به عنوان ضدقهرمان "حماسه ایگیل" شناخته می‌شود. "حماسه اگیل از نظر" تاریخی دوره‌ای را از حدود ۸۵۰ تا ۱۰۰۰ روایت می‌کند پس از میلاد و گمان می‌رود بین سال‌های ۱۲۲۰ تا ۱۲۴۰ نوشته شده باشد آگهی. زندگی. ایگیل در ایسلند از خانواده اسکالا-گریمر کولدولفسون و برا ینگوارسدوتیر متولد شد. او نوه Kveld-Úlfr (که نامش به معنای «گرگ عصر» است) است. یکی دیگر از اجداد او،
معنای «گرگ عصر» است) است. یکی دیگر از اجداد او، Hallbjörn، نروژی- سامی است. Skalla-Grímr یک فرمانده محترم و دشمن مرگبار پادشاه هارالد فیرهر نروژ است. او به ایسلند مهاجرت می‌کند و در بورگ، جایی که تابوت پدرش در آن فرود می‌آید، ساکن می‌شود. ایگیل اولین شعر خود را در سه سالگی سرود. او رفتارهای دیوانه‌وار از خود نشان می‌دهد، و این، همراه با توصیف سر بزرگ و غیرجذاب او، به این نظریه منجر شده است که او ممکن است از بیماری پاژه رنج می‌برد، که باعث ضخیم شدن استخوان‌ها و در نهایت منجر به نابینایی می‌شود. در هفت
و در نهایت منجر به نابینایی می‌شود. در هفت سالگی، ایگیل در یک بازی با پسران محلی فریب خورده است. او با عصبانیت به خانه می‌رود، تبر تهیه می‌کند و با بازگشت به پسرها، جمجمه را تا دندان‌های پسری که او را فریب داده بود می‌شکافد. پس از اینکه برگ-اونندر اجازه نمی‌دهد ایگیل سهم ارث همسرش اسگریر را از پدرش مطالبه کند، اووندر را به مبارزه ای تن به تن در یک جزیره (هولمگانگا) دعوت کرد. برگ-اوندر این چالش را رد می‌کند اما بعداً به همراه برادرش هاد توسط ایگیل کشته می‌شود. ایگیل بعداً قرار است آخرین برادران، آتلی کوتاه
ایگیل بعداً قرار است آخرین برادران، آتلی کوتاه قد، را با گاز گرفتن گردن آتلی در حین هولمگانگر بکشد. بعداً، اگیل پس از توهین شدید، باار آتلی، نگهدارنده پادشاه ایریک بلوداکس و یکی از خویشاوندان ملکه گانهیلدر را می‌کشد، که هر دو باقیمانده عمر خود را صرف تلاش برای انتقام می‌کنند. گانهیلدر که از نفرت غرق می‌شود، به دو برادرش، آیویندر براگارت و الفر آکسمان، دستور می‌دهد تا اگیل و برادرش شورولفر را که قبلاً با او رابطه خوبی داشت، ترور کنند. با این حال، ایگیل برادران ملکه را می‌کشد زمانی که آنها سعی می‌کنند با او
ملکه را می‌کشد زمانی که آنها سعی می‌کنند با او مقابله کنند. در بهار Þórólfr و Egill یک کشتی جنگی بزرگ را آماده می‌کنند و در امتداد مسیر شرقی ("Austrvegr") یورش می‌برند، جایی که ثروت زیادی به دست می‌آورند و نبردهای زیادی دارند. در کورلند به مدت نیم ماه صلح می‌کنند و با مردان آن سرزمین معامله می‌کنند (فصل ۴۶). در همان تابستان، هارالدر فیرهیر می‌میرد. برای اینکه جایگاه خود را به عنوان یگانه پادشاه نروژ تضمین کند، ایریکر بلاداکس دو برادر خود را می‌کشد. او سپس اگیل را در نروژ یک قانون‌شکن اعلام کرد. برگ-اوندر
اگیل را در نروژ یک قانون‌شکن اعلام کرد. برگ-اوندر گروهی از مردان را برای دستگیری ایگیل جمع می‌کند، اما در تلاش برای انجام این کار کشته می‌شود. قبل از فرار از نروژ، ایگیل همچنین روگنوالدر، پسر پادشاه ایریکر و ملکه گانهیلدر را می‌کشد. سپس پادشاه و ملکه را نفرین می‌کند و سر اسبی را روی "میله‌ای می‌گذارد" و می‌گوید گانهیلدر همچنین اگیل را طلسم می‌کند و به او نفرین می‌کند که تا زمانی که دوباره ملاقات کنند احساس بی‌قراری و افسردگی کند. به زودی پس از آن، Eiríkr و Gunnhildr مجبور می‌شوند توسط شاهزاده هاکون به
و Gunnhildr مجبور می‌شوند توسط شاهزاده هاکون به پادشاهی نورثامبریا فرار کنند. در انگلستان ساکسون، آن‌ها در رقابت با پادشاه آتلستان انگلستان، پادشاه و ملکه نورثومبریا می‌شوند. با گذشت زمان، ایگیل در نورثامبریا غرق می‌شود و متوجه می‌شود چه کسی بر این سرزمین حکمرانی می‌کند. ایگیل به دنبال خانه دوست خوبش آرینبیورن می‌گردد، جایی که آنها خود را مسلح می‌کنند و به دربار ایریکر می‌روند. آرینبیورن به ایگیل می‌گوید: «حالا باید بروی و سرت را به پادشاه تقدیم کنی و پایش را در آغوش بگیری. من پرونده شما را به او ارائه
را در آغوش بگیری. من پرونده شما را به او ارائه خواهم کرد.» آرینبیورن پرونده ایگیل را ارائه می‌کند و "ایگیل دراپای" کوتاهی می‌سازد و آن را با پای ایریکر در دست می‌خواند، اما ایریکر تحت تأثیر قرار نمی‌گیرد. او توضیح می‌دهد که اشتباهات ایگیل نسبت به او بسیار بزرگتر از آن بود که به راحتی قابل بخشش باشد. گانهیلدر خواستار اعدام فوری ایگیل می‌شود، اما آرینبیورن پادشاه را متقاعد می‌کند که تا صبح او را نکشد. آرینبیورن به ایگیل می‌گوید که باید تمام شب را بیدار بماند و یک شعر بزرگ باج‌گیری یا "دراپای" مناسب برای چنین
یک شعر بزرگ باج‌گیری یا "دراپای" مناسب برای چنین پادشاهی بسازد، شعری در ستایش دشمنش. صبح اگیل به حضور پادشاه Eiríkr برمی‌گردد و "دراپای" بزرگ را می‌خواند. این منظومه بیست بیت بلند و باج در فصل ۶۳ "حماسه اگیلس" آمده است. ایریکر به قدری از کیفیت شعر شگفت زده می‌شود که تصمیم می‌گیرد به ایگیل جان بدهد، حتی اگر ایگیل پسر خود ایکر را کشته است. ماهیت پیچیده این اشعار، با متر و استعاره‌های پیچیده شعری (از جمله کنینگ)، و همچنین این واقعیت که آنها اغلب در مورد پادشاهانی بودند که به‌طور قابل اعتماد در اسناد تاریخی
بودند که به‌طور قابل اعتماد در اسناد تاریخی گواهی شده است، پایه ای برای این فرض فراهم می‌کند که آنها ممکن است توسط یک فرد تاریخی سروده شده باشند. واقعی Egill Skallagrímsson، که کم و بیش بدون تغییر از طریق سنت شفاهی از زمان نوشتن آنها تا نوشتن "حماسه Egils". به نظر می‌رسد حماسه ایگیلس و برخی دیگر از حماسه‌های ایسلندی بر چارچوبی از چنین شعر پیچیده‌ای آویزان هستند، ستونی از حقیقت تاریخی. ایگیل همچنین در نبرد برونانبره در خدمت پادشاه اتلستان می‌جنگد. برادرش Þórólfr در آنجا می‌میرد و اگیل به خاطر آن دو صندوق
در آنجا می‌میرد و اگیل به خاطر آن دو صندوق نقره از ایتلستان به عنوان غرامت دریافت می‌کند. در نهایت، ایگیل به مزرعه خانوادگی خود در ایسلند بازمی‌گردد، جایی که در سیاست محلی نیرویی باقی می‌ماند. او تا هشتاد سالگی زندگی می‌کند، نابینا می‌شود و اندکی قبل از مسیحی شدن ایسلند می‌میرد. قبل از اینکه ایگیل بمیرد نقره خود را در نزدیکی موسفلسبر دفن می‌کند. او در آخرین اقدام خشونت‌آمیز خود، خدمتکارانی را می‌کشد که به او کمک می‌کنند تا گنجش را دفن کند. هنگامی که یک کلیسای کوچک مسیحی در خانه خانوادگی ساخته می‌شود، جسد
کوچک مسیحی در خانه خانوادگی ساخته می‌شود، جسد ایگیل توسط پسرش نبش قبر می‌شود و دوباره در نزدیکی محراب دفن می‌شود. بر اساس این حماسه، استخوان جمجمه نبش قبر شده با تبر مورد اصابت قرار گرفت و فقط سفید شد که نشان دهنده قدرت جنگجو بود، اما طبق یکی از تفسیرهای مدرن، ویژگی‌های بیماری پاژه را نیز نشان می‌داد. ظاهر فیزیکی. در فصل ۵۵ حماسه اگیل، ظاهر او به شرح زیر است ایگیل با ظاهری درشت، پیشانی پهن، با ابروهای درشت، بینی نه دراز اما بسیار ضخیم، لب‌های پهن و بلند، چانه بیش از حد پهن بود، مانند فک‌ها. او گردن کلفتی
بیش از حد پهن بود، مانند فک‌ها. او گردن کلفتی داشت و شانه‌های بزرگی فراتر از مردان دیگر داشت، چهره‌های سختی داشت و در هنگام عصبانیت عبوس بود. او خوش هیکل بود، بیش از حد معمول قد بلندی داشت، موهایش خاکستری و پرپشت بود، اما زود کچل شد. او چشم سیاه و پوست قهوه ای داشت. موضوع. طبق "حماسه اگیل"، ایگیل دارای پنج فرزند با Ásgerðr Björnsdóttir است: Þorgerðr Egilsdóttir , Bera Egilsdóttir, Böðvar Egilsson, Gunnar Egilsson و Þorsteinn Egilsson. در سال‌های بعد، طایفه میرار ایسلند ادعا کردند که از او تبار هستند. ایگیل
ایسلند ادعا کردند که از او تبار هستند. ایگیل علاوه بر اینکه جنگجوی بسیار قدرتمندی در منابع ادبی است، به خاطر شعرهایش نیز مورد تجلیل قرار می‌گیرد که بسیاری از مورخان آن را بهترین شاعر باستانی اسکاندیناوی می‌دانند و "سوناتورک"، دعوای پسرانش، «تولد غزلیات شخصی نوردیک» نامیده می‌شود. اشعار او همچنین اولین شعرهای نورس باستانی بودند که از قافیه پایانی استفاده کردند. آثار زیر به ایگیل نسبت داده می‌شود: رونز. ایگیل همچنین یک محقق رونز بود. تسلط ظاهری او بر قدرت جادویی آنها چندین بار در طول سفر به او کمک کرد. در
آنها چندین بار در طول سفر به او کمک کرد. در طول یک جشن در آتلا-آیل، تلاش بارد برای مسموم کردن ایگیل شکست خورد که یک رونی که توسط ایگیل حک شده بود، فنجان مسموم او را شکست. به درخواست یکی از همراهان، زنی بیمار را معاینه کرد. یک مالک زمین محلی، پس از اینکه از ازدواجش محروم شد، سعی کرده بود رونزهای عاشقانه کنده کاری کند. در عوض، او به اشتباه رون‌هایی را حک کرده بود که باعث بیماری می‌شد. ایگیل برای سلامتی رونهای متخلف را سوزاند و رونهای حکاکی کرد و زن بهبود یافت. او سپس شعری خواند که در آن اعلام کرد: «رونزها
او سپس شعری خواند که در آن اعلام کرد: «رونزها هرگز نباید قبر کنند/کسی که می‌داند آنها را نخواند». در مورد زن جوان بیمار، اگیل دستور داد علاوه بر سوزاندن رونزها، او را از تخت بلند کنند و ملافه‌های قدیمی‌اش را دور بیندازند و ملحفه‌های نو جایگزین کنند. بهبودی سریع بود. رونز همچنین توسط اگیل در طول بالا بردن قطب Nithing علیه پادشاه Eirik Bloodaxe و Queen Gunnhildr به کار گرفته شد. پیوند به بیرون. به زبان انگلیسی: که در&lt;/img&gt; ایسلندی:
مصطفی قنبرپور بازیکن، مربی و سرپرست سابق پرسپولیس است. قنبرپور سابقه سرمربی‌گری در تیم ملی فوتبال زیر ۱۶ سال ایران را نیز دارد. هم‌چنین مدتی هم به عنوان سرمربی در تیم ملی نونهالان و باشگاه‌های کوثر لرستان، راه‌آهن مشغول به کار بوده‌است. سوابق. قنبرپور در سال‌های اخیر رزومه زیر را از خود برجای گذاشته‌است.
بادی که در آن زمستان وزید () یک مجموعهٔ تلویزیونی کره جنوبی سال ۲۰۱۳ در ژانر ملودرام عاشقانه با بازی جو این سونگ و سونگ هه-کیو است. این درام بر پایهٔ مجموعهٔ ژاپنی سال ۲۰۰۲ است که از شبکهٔ تی‌بی‌اس روی آنتن رفت و قبلاً در فیلم کره‌ای "عاشقم نباش" سال ۲۰۰۶ اقتباس شده‌بود. این مجموعه به صورت دو قسمت پشت سر هم در ۱۳ فوریه ۲۰۱۳ بخش شد. این مجموعه در روزهای چهارشنبه و پنجشنبه ساعت ۲۱:۵۵ (کی‌اس‌تی) برای ۱۶ قسمت تا ۳ آوریل ۲۰۱۳ روی آنتن رفت. خلاصه داستان. اوه سو (جو این سونگ) یتیمی است که پس از مرگ اولین عشقش
(جو این سونگ) یتیمی است که پس از مرگ اولین عشقش دلشکسته می‌ماند و به عنوان یک قمارباز زندگی می‌کند. اوه یونگ (سونگ هه-کیو) یک زن کم بینا اما ثروتمند است و یک برادر کوچکتر دارد. اوه سو وانمود می‌کند که برادر اوه یونگ است تا ثروتش را به ارث ببرد اما به مرور زمان عشقی بین این دو فرد شکل می‌گیرد.
کاوه میرحسینی (زاده ۱۱ آذر ۱۳۶۸) آهنگساز، رهبر ارکستر، مدیر هنری گروه آنسامبل کانتوس، نوازنده سازهای کوبه ای، پژوهشگر موسیقی فولکلور فارسی، مدرس و همچنین بنیانگذار انجمن آهنگسازان خاورمیانه است. وی در سال ۱۳۹۹ در سی و ششمین جشنواره موسیقی فجر موفق به دریافت جایزه باربد شد. زندگی. او در تهران و در خانواده‌ای اهل هنر به دنیا آمد که با الهام از پدرش که نواختن تمبک (ساز کوبه ای ایرانی) را به او آموخت و توصیه‌های مادرش (شهلا میلانی، خواننده اپرا و رهبر گروه کر)، موسیقی را فرا گرفت. حرفه. او با حامد مهاجر آشنا شد
را فرا گرفت. حرفه. او با حامد مهاجر آشنا شد و دانش موسیقایی را از او آموخت و سپس وارد دانشکده موسیقی دانشگاه هنر و معماری تهران شد. دوره‌های آهنگسازی را نزد هوشیار خیام گذراند. یکی از فعالیت‌های مهم او تحقیق و ضبط موسیقی فولکلور ایران است. وی دوره های رهبری ارکستر زیر نظر موسیقی‌دان و رهبر ارکستر نصیر حیدریان و آهنگسازی و شناخت موسیقی ایران را زیر نظر آهنگ‌ساز و پژوهشگر موسیقی محمدرضا درویشی فراگرفت. وی در سال ۱۳۹۰ به دلیل آهنگسازی و رهبری کنسرت از سوی دفتر موسیقی و کمیته جشنواره جهانی موسیقی فجر به عنوان
موسیقی و کمیته جشنواره جهانی موسیقی فجر به عنوان نوازنده افتخاری برگزیده شد. او جایزه باربد را که یکی از جایزه موسیقی ایران است و به برگزیدگان جشنواره موسیقی فجر اهدا می‌شود در سی و ششمین دوره (۱۳۹۹) این جشنوراه برای آلبوم "اشراق" در بخش آهنگسازی موسیقی کلاسیک دریافت کرد. او همچنین رهبری موسیقی فیلم بی‌همه‌چیز ساختهٔ حامد ثابت (برندهٔ سیمرغ بلورین بهترین موسیقی متن از سی و نهمین جشنواره فیلم فجر) را بر عهده داشت. فعالیت. آنسامبل کانتوس توسط کاوه میرحسینی در سال ۱۳۹۱ با هدف ترویج موسیقی معاصر فعالیت خود را
سال ۱۳۹۱ با هدف ترویج موسیقی معاصر فعالیت خود را آغاز کرد.
گربه موکوتاه بریتانیایی، نژادی از گربه‌های خانگی بریتانیایی است. این گربه‌ها دارای بدنی متمایز، پوشش متراکم و صورت پهن بوده و آشناترین نوع رنگ آن‌ها، «آبی بریتانیایی» است. شورت‌هیرها (موکوتاه‌ها) دارای پوششی خاکستری مایل به آبی، چشمان نارنجی و دمی با اندازه متوسط هستند. این نژاد همچنین در طیف گسترده‌ای از رنگ‌ها و الگوهای دیگر، توسعه یافته است. موکوتاه، یکی از قدیمی‌ترین نژادهای شناخته‌شدهٔ گربه است. در دوران مدرن، این گربه‌های بریتانیایی از محبوب‌ترین گربه‌ها در جهان هستند. تاریخچه. خاستگاه نژاد موکوتاه
در جهان هستند. تاریخچه. خاستگاه نژاد موکوتاه بریتانیایی به احتمال زیاد به قرن اول پس از میلاد، بازمی‌گردد و آن را به یکی از باستانی‌ترین نژادهای شناخته‌شدهٔ گربه در جهان تبدیل می‌کند. این گربه‌ها توسط رومی‌ها با هدف دور نگه داشتن مارها، موش‌ها و حشرات از اطراف اردوگاه‌ها، به بریتانیا وارد شدند. این گربه‌ها سپس با جمعیت گربه‌های وحشی محلی اروپایی آمیخته شدند. در طول قرن‌ها، نوادگان آن‌ها به گربه‌هایی بزرگ و قوی با پوششی کوتاه اما بسیار ضخیم تبدیل شدند تا بهتر در شرایط محیطی خود مقاومت کنند. بر اساس آثار
بهتر در شرایط محیطی خود مقاومت کنند. بر اساس آثار هنری به‌جامانده از قدیم، موکوتاه بریتانیایی مدرن، بدون تفاوت و مشابه نوع اولیه و قدیمی آن‌ها است. پرورش انتخابی بهترین نمونه‌های این نژاد، در قرن نوزدهم با تأکید بر توسعهٔ نمونه‌هایی با رنگ پوشش غیرمعمول خاکستری آبی به نام «آبی بریتانیایی» یا «نوع انگلیسی» (برای تمایز آن از «نوع روسی») آغاز شد. موکوتاه بریتانیایی جدید در نخستین نمایشگاه گربه که توسط هریسون ویر در کاخ کریستال لندن در سال ۱۸۷۱ برگزار شد، به‌نمایش گذاشته و از محبوبیت اولیه زیادی برخوردار شد.
گذاشته و از محبوبیت اولیه زیادی برخوردار شد. در دهه ۱۹۰۰ با ظهور نژادهای گربه ایرانی تازه و وارداتی و سایر نژادهای مو بلند، نژاد موکوتاه بریتانیایی، رو به نابودی رفت و در جنگ جهانی اول تولید مثل آن‌ها بسیار نادر شد. پرورش‌دهندگان بریتانیایی، برای حل این مشکل، نژاد گربه‌های بریتیش را با گربه‌های ایرانی، مخلوط کردند. ژن‌های جدید معرفی‌شده، در نهایت به پایه‌ای برای ایجاد گربه‌های موبلند بریتانیایی (بریتیش لانگ‌هیر) تبدیل شدند. تلاقی بریتیش‌ها با گربه‌های آبی روسی نیز رایج بود. ویژگی‌ها. ظاهر. موکوتاه
آبی روسی نیز رایج بود. ویژگی‌ها. ظاهر. موکوتاه بریتانیایی، گربه‌ای نسبتاً قدرتمند است که سینه‌ای پهن، پاهای ضخیم مستحکم با پنجه‌های گِرد و دمی با طول متوسط و نوک صاف دارد. سَر نسبتاً بزرگ و گرد، با پوزهٔ کوتاه، گونه‌های پَهن و چشم‌های گِرد درشت و به رنگ نارنجی مسی هستند. نوع آبی بریتیش، ممکن است با اسکاتیش فولد خاکستری، نژادی که نزدیک به موکوتاه بریتانیایی است، اشتباه گرفته شود. با این‌حال، شورت‌هیر را می‌توان با داشتن گوش‌های مثلثی نوک‌تیز مشخص کرد، در حالی‌که اسکاتیش‌فولد، دارای گوش‌های نرم‌تر و تا شُده
اسکاتیش‌فولد، دارای گوش‌های نرم‌تر و تا شُده و خمیده است. گربه‌های بریتیش، در مقایسه با اکثر نژادهای گربه، دیرتر بالغ می‌شوند و تقریباً در سه‌سالگی به رشد کامل جسمی می‌رسند. به‌طور غیرمعمول در میان گربه‌های خانگی، این گربه‌ها به‌طور قابل‌توجهی دارای نوعی دودیسی جنسی هستند، به‌طوری‌که میانگین وزن نَرها و ماده‌ها دارای وزن هستند. طرح و رنگ پوشش. پوشش موکوتاه‌های بریتانیایی، یکی از ویژگی‌های بارز این نژاد است. پوشش آن‌ها بسیار متراکم است. این پوشش، به جای حالت پشمی یا کُرکی، مخملی است، که هنگام حرکت حیوان،