payamvha/North_RAG huggingface dataset:
هم از قدرت گرفتن بر اثر ازدواج نیست. تاسیتوس کارتیمندوا و شوهرش ونوتیوس را از وفاداران به روم می‌خواند که «بازوان روم از ایشان محافظت می‌کند». در سال ۵۱ میلادی رهبر مقاومت بریتانیایی‌ها به نام کاراتاکوس پس از شکست توسط اوستریوس اسکاپولا در ولز در جستجوی پناهگاه به نزد کارتیمندوا رفت اما کارتیمندوا او را در غل و زنجیر تسلیم رومیان نمود. تسلیم کاراتاکوس که بزرگترین نماد پیروزی کلودیوس برای نمایش در تریومف بود بی پاسخ نماند و کلودیوس هم ثروت عظیمی را به کارتیمندوا هدیه داد. او مدتی بعد از ونوتیوس جدا شد و با
هدیه داد. او مدتی بعد از ونوتیوس جدا شد و با اسلحه‌دار خود ولوکاتوس ازدواج کرد. در سال ۵۱ میلادی ونوتیوس علی‌رغم اینکه برادر و دیگر نزدیکانش گروگان کارتیمندوا بودند بر علیه او و رومیان شورش کرد. ونوتیوس با غیر بریگانتی‌ها وارد اتحاد شده بود و در دوران فرمانداری آئولیوس دیدیوس گالوس (۵۲ تا ۵۷ میلادی) سرزمین‌های کارتیمندوا را مورد حمله قرار داد. رومی‌ها هم چند واحد کوهورس برای یاری ملکه فرستادند اما جنگ بدون پیروزی هیچ‌یک از طرفین ادامه داشت تا آنکه گائسیوس ناسیکا با لژیون نهم اسپانیا وارد نبرد شد و ونوتیوس
با لژیون نهم اسپانیا وارد نبرد شد و ونوتیوس را شکست داد. حالا کارتیمندوا به مدد یاری سپاهیان روم تاج و تخت خود را پس گرفت. از کارتیمندوا تا سال ۶۹ میلادی خبری نیست اما در آن ونوتیوس با استفاده از ناآرامی‌های سال چهار امپراتور شورش دیگری را آغاز نمود. کارتیمندوا بار دیگر از روم تقاضای کمک کرد اما رومی‌ها تنها آکسیلیا را برای یاری فرستادند. مدتی بعد کارتیمندوا فرار کرد و ونوتیوس پادشاهی را به دست گرفت و به جنگ با رومیان ادامه داد. پس از این تاریخ از کارتیمندوا اطلاعی در دست نیست. کارتیمندوا از زبان تاسیتوس.
اطلاعی در دست نیست. کارتیمندوا از زبان تاسیتوس. تاسیتوس در آثار خود علی‌رغم اشاره به وفاداری کارتیمندوا به روم نگاهی منفی به او دارد و از خوانندگان خویش می‌خواهد تا درباره رفتار خائنانه او در اسارت کاراکاتوس که به نزد او پناه آورده بود، هوسرانی‌های او، بی مناسبتی جنسی او در جدایی از شوهرش برای ازدواج با یک سرباز عادی و در عین حال حیله‌گری او در گروگان گرفتن بستگان شوهر سابقش قضاوت کنند. تاسیتوس به کرات کارتیمندوا را با عنوان ملکه (regina) نام می‌برد که در دوران ابتدایی حضور رومی‌ها در بریتانیا برای هیچ زن
ابتدایی حضور رومی‌ها در بریتانیا برای هیچ زن دیگری به کار برده نشده است و زن دیگری که در آن زمان رهبری مردمی را بر عهده داشت و بودیکا نامیده میشد هم لقب ملکه را ندارد. افسانه‌های محلی ولز هم شخصیت‌هایی دارند که بعضی آن را نشانه از کارتیمندوا می‌دانند.
سه خواهر( ) یک سریال درام ترکی است که بر اساس رمانی به همین نام اثر اجلال آیدین ساخته شده است. از تاریخ ۳ اسفند سال ۱۴۰۰ از کانال دی پخش شده است. داستان. مجموعه «سه خواهر» با داستان خواهران تورکان، دونوش و دریا که ارتباط بسیار قوی ای با یکدیگر دارند، مخاطب را تحت تاثیر قرار خواهد داد. «سه خواهر» با داستان صمیمانه و گرم خانوادگی خود، حکایت از پیوندهای خانوادگی دارد.
سنت وینسنت ویتشد ارسکین (St Vincent Whitshed Erskine) (زادهٔ ۱۸۴۶ – درگذشتهٔ ۱۹۱۸)، نقشه‌بردار ارشد آفریقای جنوبی، یکی از کاوشگر اولیه در گازالند و اولین کسی بود که از اروپا به رودخانه لیمپوپو سفر کرد و موفق شد، مسیر پایین این رودخانه را به سمت دهانه آن بپیماید. خانواده. ارسکین در ۷ فوریه ۱۸۴۶ در تاسمانی متولد شد. او پسر دوم سرهنگ ارجمند، دیوید ارسکین (پسر دیوید ارسکین، دومین بارون ارسکین از رستمورل) و همسر اولش آنه ماریا اسپود بود (که در۱۲ نوامبر۱۸۳۹ با او ازدواج کرد) آنه ماریا اسپود دختر جوزیا اسپود و نوه
کرد) آنه ماریا اسپود دختر جوزیا اسپود و نوه جوزیا اسپود بود. همسر دوم دیوید ارسکین، اما فلورنس مری هارفورد، دختر ناخدا چارلز جوزف هارفورد لنسر دوازدهم، بود. سنت وینسنت ارسکین در سال ۱۸۷۰ با آلیس لیندلی بوکانان، دختر پنجم دیوید دیل بوکانان و همسرش مری آن، ازدواج کرد. دیوید دیل بوکانان (زادهٔ ۱۸۱۹، درگذشتهٔ ۴ سپتامبر ۱۸۷۴ در کیپ تاون) بانی روزنامه «ناتال ویتنس» (روزنامه آفریقای جنوبی) بود. سنت وینسنت ارسکین و آلیس بوکانان صاحب شش فرزند بودند: سنت وینسنت ارسکین از دوستان توماس باینس بود. باینس نقاشی سرشناس
از دوستان توماس باینس بود. باینس نقاشی سرشناس بود که در سال ۱۸۵۸ دیوید لیوینگستون را درسفرهای اکتشافی آفریقا در امتداد زامبزی همراهی کرد. سنت وینسنت ارسکین در ۸ ژوئیه ۱۹۱۸ به دلیل ابتلا به آنفلوانزای اسپانیایی در ۷۲ سالگی درگذشت. او در آرامگاه میتلند در کیپ تاون دفن شده‌است. همسر او، آلیس ارسکین هم در تاریخ ۲۲ اکتبر ۱۹۲۲ در اویتنهاگ آفریقای جنوبی از دنیا رفت. سفرهای اکتشافی در آفریقا. سنت وینسنت ارسکین در سال‌های ۱۸۶۸ تا ۱۸۷۵ سفرهای اکتشافی متعددی در آفریقای جنوبی داشت؛ از ناتال به سمت شمال و گازالند و به
جنوبی داشت؛ از ناتال به سمت شمال و گازالند و به سمت جنوب و دهانه رودخانه لیمپوپو. در گزارش ثبت‌شده از گازالند آمده‌است «احتمالاً سنت وینسنت دبلیو ارسکین اولین اروپایی است که بعد از جویندگان طلای پرتغالی در قرن شانزدهم، موفق شده تمام مناطق خشکی از ساحل سوفالا و منطقه‌ای میان رودخانه لیمپوپو و پانگوی را کاوش کند (۱۸۶۸–۱۸۷۵)» (گازالند نام قدیمی موزامبیک و زیمبابوه است که گستره آن از سمت شمال، از رودخانه کوماتی در خلیج دلاگوا در استان ماپوتوی موزامبیک تا رودخانه پانگوی در مرکز موزامبیک ادامه داشت). گزارش چهار
پانگوی در مرکز موزامبیک ادامه داشت). گزارش چهار مورد از سفرهای سنت وینسنت ارسکین در نشریه انجمن سلطنتی جغرافیای لندن آمده‌است: حرفه‌های بعدی. سنت وینسنت ارسکین به دنبالهٔ سفرهای اکتشافی‌اش، به عنوان نقشه‌بردار در استان‌های ناتال، ترنسفال و کیپ مشغول به فعالیت بود. او به همراه خانواده‌اش در کیپ تاون ساکن شد و در سال ۱۹۱۸ در همان‌جا درگذشت. منابع پژوهشی. «سفر من به رودخانه لیمپوپو» نوشته سنت وینسنت ارسکین و دفتر خاطرات آلیس ارسکین در دانشگاه ناتال نگهداری می‌شوند. بخشی از خاطرات آلیس ارسکین در «تاریخچه
می‌شوند. بخشی از خاطرات آلیس ارسکین در «تاریخچه خانواده بوکانان، جیمز بوکانان و فرزندانش» آمده‌است. آلیس ارسکین در بخشی از یادداشت‌هایش به زندگی خانواده‌اش در کوکستاد، در گریکوالند شرقی در سال ۱۸۷۸ می‌پردازد؛ جاییکه آنها مورد شورش و هجوم گریکواها قرار گرفتند؛ انبار باروت منفجر شد و سنت وینسنت و آلیس ارسکین، هر دو از ناحیه پا زخمی شدند و نیاز بود که آلیس ارسکین برای معالجه پای خود و جلوگیری از قطع شدن آن به انگلستان برود. خانواده ارسکین یک سال پس ازبازگشت از انگلستان و مدتی زندگی در کوستاد، به ورای‌هید نقل
انگلستان و مدتی زندگی در کوستاد، به ورای‌هید نقل مکان کردند. آنها از پس از بازگشت از مشقت‌های سفر با ارابه گاوی می‌گفتند. اسناد و مدارکی مرتبط با سنت وینسنت ارسکین در سازمان اسناد ملی آفریقای جنوبی نگهداری می‌شود که شامل درخواست‌های پرداخت دستمزد کاری، درخواست کار به عنوان نقشه‌بردار زمین، به عنوان قاضی بودن در بخش ایناندا، درخواست‌های آلیس ارسکین برای کمک تحصیلی فرزندانش؛ ارجاعات به معاملات زمین و پرونده‌های دادگاهی مرتبط با سنت وینسنت و غیره می‌شود. همچنین آرشیو نشریه انجمن سلطنتی جغرافیا که بیشتر شامل
آرشیو نشریه انجمن سلطنتی جغرافیا که بیشتر شامل مقاله‌های دست‌نویس سنت وینسنت، نقشه‌ها و پیش‌طرح‌ها می‌شود و همین‌طور نامه‌ای که در آرشیو ملی بریتانیا نگهداری می‌شود؛ این نامه از جانب سرگرد دی ارسکین (پدر سنت وینسنت) در تاریخ ۲۲ دسامبر ۱۸۸۰ به آبردیر فرستاده شده و در آن درخواست تسهیل استخدام فرزندش در اداره نقشه‌برداری ترنسوال آمده‌است.
آگریپینای بزرگ () (۱۴ پیش از میلاد تا ۳۳ میلادی) از اعضای شاخص دودمان ژولیو کلودین حاصل ازدواج مارکوس ویپسانیوس آگریپا (از حامیان نزدیک نخستین امپراتور روم، آگوستوس) و دختر آگوستوس ژولیا بزرگ بود. برادران او لوسیوس سزار و گایوس سزار بودند که فرزندخوانده آگوستوس محسوب می‌شدند و تا زمان مرگشان در سال‌های ۲ و ۴ میلادی جانشینان او به حساب می‌آمدند. با مرگ این دو نفر ژرمنیکوس ژولیوس سزار فرزندخوانده تیبریوس که خود فرزندخوانده آگوستوس بود شد. در نتیجه این اتفاقات آگریپینا با ژرمنیکوس ازدواج کرد تا بدین ترتیب
آگریپینا با ژرمنیکوس ازدواج کرد تا بدین ترتیب ژرمنیکوس به خاندان ژولیان نزدیک‌تر شود. آگریپینا به همراه فرزندانش ژرمنیکوس را در تمام دوران حیاتش همراهی کردند. در سال ۱۴ میلادی ژرمنیکوس به عنوان فرماندار و فرمانده به گل فرستاده شد. در این ایام بود که یکی از فرزندان این دو به نام گایوس به لقب کالیگولا (چکمه‌های کوچک) معروف شد زیرا آگریپینا دوست داشت لباس‌های سربازی کوچک و چکمه بر تن کودک خود کند. پس از سال‌ها حضور در گل آن‌ها به رم برگشتند که در آنجا از ژرمنیکوس به خاطر خدماتش در ۲۶ مه سال ۱۷ میلادی تقدیر
به خاطر خدماتش در ۲۶ مه سال ۱۷ میلادی تقدیر شد. در همان سال ژرمنیکوس برای فرمانداری به استان‌های شرقی گسیل داده شد. هنگامی که ژرمنیکوس در استان‌های شرقی مشغول بود میان او و فرماندار سوریه نئائوس کالپورنیوس پیزو دشمنی سختی درگرفت و ژرمنیکوس در ۱۰ اکتبر سال ۱۹ میلادی به صورت مشکوکی فوت کرد. جسد ژرمنیکوس که در میان مردم از محبوبیت برخوردار بود در انطاکیه سوزانده و خاکسترش به رم فرستاده شد تا در آرامگاه آگوستوس دفن گردد. در این هنگام آگریپینا که از محبوبیت شوهرش در نزد مردم اطلاع داشت ادعا نمود که شوهرش به قتل
در نزد مردم اطلاع داشت ادعا نمود که شوهرش به قتل رسیده تا پسر تیبریوس به نام دروسوس ژولیوس سزار بتواند امپراتور شود. آگریپینا با الگوگیری از مادربزرگش لیویا دروسیلا مشغول به جمع‌آوری حامیان برای دو فرزند خود به نام‌های نرو و دروسوس سزار شد. این رفتار او و پسرانش را وارد کشمکش با فرماندار پرایتوری لوسوس آئلیوس سژانوس کرد. سژانوس حامیان آگریپینا را با اتهام‌هایی مانند خیانت و سورفتار جنسی در سال ۲۶ میلادی حذف کرد. آگریپینا و پسرش نرو نیز در سال ۲۹ میلادی تبعید شدند. نرو به پونزا فرستاده شد و آگریپینا به
تبعید شدند. نرو به پونزا فرستاده شد و آگریپینا به ونتوتن که آنجا در سال ۳۳ میلادی بر اثر گرسنگی فوت کرد. نمودهای فرهنگی. آگریپینا یکی از معدود زنان دوران امپراتوری روم است که داستان زندگی‌اش در سده‌های پسین به عنوان نمونه‌ای از شخصیت اخلاقی بازگو می‌شد. سفر او برای رساندن خاکستر شوهرش به رم در میان نقاشان قرن هجدهم میلادی بسیار محبوب بود که ویلیام ترنر و گاوین همیلتون آثاری در مورد این موضوع دارند. در این میان اما اثر بنجامین وست با نام آگریپینا با خاکستر ژرمنیکوس در برندیسیوم از کشتی پیاده می‌شود که در
ژرمنیکوس در برندیسیوم از کشتی پیاده می‌شود که در سال ۱۷۶۸ نقاشی شد از شهرت خاصی برخوردار است. در مجموعه زندگی‌نامه‌های زنان تاریخی و افسانه‌ای که نویسنده فلورانسی به نام جووانی بوکاچو به نام درباره زنان مشهور در سال‌های ۶۲–۱۳۶۱ میلادی جمع‌آوری نموده و اولین نمونه منحصر به زندگی‌نامه زنان در ادبیات غرب هست نیز داستان آگریپینا ذکر شده است. دیگر آثار مشهوری که به داستان آگریپینا اشاره می‌کنند هم عبارتند از:
وانسا آودی ریس اوبراین (Vanessa Audi Rhys O'Brien) (متولد ۲ سپتامبر ۱۹۶۴)، کوهنورد، کاوشگر، زیر آب پیما، مؤلف و مدیر کارآفرین پیشین بریتانیایی-آمریکایی است. در ۱۲ ژوئن ۲۰۲۰، اوبراین نخستین زنی بود که به بلندترین نقطه و پایین‌ترین نقطه زمین رفته و رکورد جهانی گینس را به‌دست‌آورد. در ۲۸ ژوئیه ۲۰۱۷، او با رهبری یک تیم ۱۲ نفری هنگام بالا رفتن و پایین شدن از قله K2، در سومین تلاش خود به نخستین زن آمریکایی و نخستین زن بریتانیایی (در نتیجه ملیت دوگانه‌اش) مبدل شد که به قله کی۲ بالا می‌رود. او عضو انجمن سلطنتی
شد که به قله کی۲ بالا می‌رود. او عضو انجمن سلطنتی جغرافیا (RGS) و عضو انجمن اکتشافات علمی (SES) است. اوبراین جایزه دختر بی‌پروا را در ۲۰۱۹ میلادی و جایزه کاوشگر سال را در ۲۰۱۸ میلادی از انجمن اکتشافات علمی دریافت نمود. او با صعود به هفت بلندترین قله در تمام قاره‌ها در ۲۹۵ روز، ریکورد گنیس را به‌نام خود ثبت نمود که زودترین زمان در میان زنان است. اوبراین همچنین ۶۰ مایل دریایی یا ۱۱۱ کیلومتر در قطب شمال و قطب جنوب را با اسکی پیمود و گرند اسلم کاوشگران را در ۱۱ ماه تکمیل کرد و به نخستین زنی که این چالش را در
ماه تکمیل کرد و به نخستین زنی که این چالش را در طی یک سال تقویمی و هشتمین زنی که این چالش را تکمیل نموده‌است، مبدل شد. اوایل زندگی. وانسا آودی ریس اوبراین در ۲ دسامبر ۱۹۶۴ به‌دنیا آمد و در گراس‌پوینت‌فارمز، میشیگان بزرگ شد. اوبراین شامل مدرسه مطالعات حرفه‌ای (SPS) دانشگاه نیویورک شد، مدرک لیسانس بی‌ای (اقتصاد) خود را از این مدرسه به‌دست آورده و پس از آن مدرک مدیریت ارشد کسب‌وکار خود را در رشته مالی از مدرسه کسب‌وکار اشترن دانشگاه نیویورک کسب کرد. وانسا اوبراین یکی از ۱۰ دانشجوی مشهور مدرسه کسب‌وکار اشترن
یکی از ۱۰ دانشجوی مشهور مدرسه کسب‌وکار اشترن دانشگاه نیویورک عنوان شد. اوبراین در مورگان استنلی، بارکلیز و بنک آو آمریکا به عنوان رئیس مالی و توسعه کسب‌وکار کار کرد. وظایف به عنوان سفیر، عضو هیئت مدیره و عضو پژوهشی. اوبراین عضو افتخاری هیئت مشورتی انجمن اکتشافات علمی است. او سفیر اجتماعی شرکت تجهیزات، آرک‌تیریکس، سوهو، نیویورک، سفیر حسن نیت پاکستان، سفیر افتخاری انجمن کوهنوردان ایالات متحده-نیپال و عضو فعال باشگاه امریکن آلفاین است. اوبراین قبلاً در سمت‌های مختلفی در هیئت مدیره باشگاه کاوشگرها و بنیاد
مختلفی در هیئت مدیره باشگاه کاوشگرها و بنیاد آمریکایی-پاکستانی خدمت نموده و عضو افتخاری پیشین هیئت مشورتی تامسون سافریز بود. اوبراین به پروژه‌های پژوهشی و علمی زیادی کمک نموده‌است، از جمله تحقیق اثرات قرارگرفتن در معرض کم اکسیژنی در ارتفاعات بلند هنگام کوهنوردی (پرچم شماره ۲۰۶ باشگاه جهان‌گردان در قله ماناسلو در ارتفاع ۲۶٬۷۵۹ فوت)، آزمایش باریک شدن یخچال‌های در ارتفاع بلند (پرچم شماره ۱۳۲ باشگاه جهان‌گردان در یخچال گادوین-آستین در ارتفاع ۱۶٬۵۰۰ فوت) و تشریح تأثیرات گرمایش زمین در خط استوا در همکاری با
تأثیرات گرمایش زمین در خط استوا در همکاری با پروژه ۲۵ صفر (25Zero) قبل از کنفرانس تغییر اقلیم سازمان ملل متحد (COP21). قله‌ها و قطب‌ها. اوبراین که قبلاً به پایگاه کوه اورست با گاری سفر کرده و قله‌های کوه‌های نامدار، از جمله پنج قله از ۱۴ قله ۸٬۰۰۰ متری (شیشاپانگما، اورست، چو ایو، ماناسلو و کی۲) را پیموده و دو قله هشت‌هزار متری را پشت سر هم تنها در فاصله ۸ روز بالا رفته بود (شیشاپانگما و چو ایو)، تصمیم گرفت تا به اشتیاق کوهنوردی خود بافزاید و چالش نایل شدن به گرند اسلم کاوشگران را برای خود انتخاب کرد. گرند
گرند اسلم کاوشگران را برای خود انتخاب کرد. گرند اسلم کاوشگران شامل صعود به هفت قله در هفت قاره، قطب‌های شمال و جنوب و همچنین دستیابی به چالش سه قطب است. گودال چلنجر. اوبراین در همکاری با اداره ملی اقیانوسی و جوی، به سفر اکتشافی حلقه آتش کالادان اوشیانیک از اقیانوس آرام پیوست تا کف سه حوض که گودال چلنجر را تشکیل می‌دهند را بررسی نماید. در ۱۲ ژوئن ۲۰۲۰، ویکتور ویسکوو و اوبراین به «حوض شرقی» در گودال چلنجر نزول نموده و سه ساعت را مشغول نقشه‌برداری در ته گودال بودند، آنها که حدود یک مایل از اراضی زیر دریا را
بودند، آنها که حدود یک مایل از اراضی زیر دریا را در حال غواصی اسکن نمودند، دریافتند که سطح زمین دریا برخلاف آنچه قبلاً تصور می‌شد هموار نبوده بلکه شیب‌دار است و در هر ۵٫۵ متر (۱۸ فوت) شیب آن در معرض تغییر می‌باشد. سایر ورزش‌ها. پس از گذاشتن پرچم صلیب سرخ آمریکا در قطب شمالی در ۲۰۱۳ میلادی، اوبراین در ۲۰۱۷ میلادی دوی ماراتن بوستون را تکمیل نمود تا صلیب سرخ آمریکا بیش از ۵۱۲٬۰۰۰ دلار برای امور خیریه به‌دست‌آورد. اوبراین امتیاز عکس‌برداری از افراد ذیل در بخش ورزش ماشین سواری را برای مجله فوربز داشته و مسابقه
ماشین سواری را برای مجله فوربز داشته و مسابقه فور-واید نشنال، انجمن ملی هات رید (NHRA) در جاده zMAX در شارلوت، کارولینای شمالی در ۲۰۱۸ میلادی را تحت پوشش قرارداد: دان اسکوماشر، لیه پریتچیت، تونی اسکوماچر و آنترون براون. اوبراین همچنین امتیاز عکس‌برداری از افراد ذیل در مجله فوربز را داشته و مسابقات ماشین سواری پوکونو ریس‌وی در ۲۰۱۵ میلادی را تحت پوشش قرار داد: جستن ویلسون، ماریو آندریتی، ریک میرز و سیج کرام. تصاویر بیشتر شامل اسکات دیکسون، چیک گاناسی، مایک هول و پیپا مان می‌باشد.
حقوق زنان حقوق بشر است () عبارتی است که جنبش‌های فمینیستی از آن استفاده می‌کنند. این عبارت نخستین بار در دهه ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ میلادی مطرح شد و هنگامی که هیلاری کلینتون بانوی اول ایالات متحده آمریکا در ۵ سپتامبر ۱۹۹۵ میلادی طی سخنرانی خود در کنفرانس جهانی زنان ۱۹۹۵ سازمان ملل متحد در پکن آن را به کار برد بسیار مشهور شد. کلینتون در این سخنرانی کوشید تا میان حقوق زنان و حقوق بشر پیوندی نزدیک برقرار کند و در اصل عبارتی طولانی‌تر و دو سویه به کار برد: «حقوق بشر حقوق زنان و حقوق زنان حقوق بشر است». نخستین استفاده‌ها.
و حقوق زنان حقوق بشر است». نخستین استفاده‌ها. مفهوم «حقوق زنان حقوق بشر است» را می‌توان با تعابیر مختلف در آثار فمینیست‌های نخستین مانند سارا موره گریمکه و آنجلینا گریمکه ولد در دهه ۱۸۳۰ یافت اما استفاده از آن در دهه ۱۹۸۰ و پیش از سخنرانی کلینتون رایج شد. برای مثال استفاده از این عبارت در گفتگویی در نیویورک تایمز در سال ۱۹۸۴ مشاهده می‌شود و یکبار دیگر هم سسیلا مدینا در مقاله درخشان خود پیرامون فمینیسم در ۱۹۸۵ همین عبارت را به کار می‌برد. سیاستمدار کانادایی اد برادبنت که رئیس مرکز جهانی حقوق بشر و توسعه
اد برادبنت که رئیس مرکز جهانی حقوق بشر و توسعه دموکراتیک بود هم طی مصاحبه‌ای در ژانویه ۱۹۹۳ می‌گوید «اگر ما به عنوان یک جامعه باور داریم که حقوق زنان حقوق بشر است پس اکنون وقت آن است که به تبعیض علیه زنان در قوانین مهاجرتی پایان دهیم». لارول فلچر هم در سمپوزیم حقوق بین‌الملل در سال ۱۹۹۳ همین عبارت را به کار برده‌است. ماده ۳ منشور حقوق بشر مالزی هم که در دسامبر ۱۹۹۴ با همکاری چند سمن انتشار یافت با جمله «حقوق زنان حقوق بشر است» آغاز می‌گردد. میراث. این سخنرانی نقطه‌ای تأثیرگذار در تاریخ جنبش زنان دانسته
نقطه‌ای تأثیرگذار در تاریخ جنبش زنان دانسته می‌شود و در سال‌های بعد بسیاری از زنان این عبارت کلیدی کلینتون را بازخوانی کردند. این سخنرانی در میان ۱۰۰ سخنرانی فصیح قرن ۲۰ آمریکا رتبه ۳۵ را دارا می‌باشد. در سال ۲۰۱۱ کلینتون در موقعیتی مشابه طی سخنرانی خود در اجلاس حقوق ال‌جی‌بی‌تی در سازمان ملل در روز حقوق بشر گفت: «حقوق همجنسگرایان حقوق بشر است و حقوق بشر حقوق همجنسگرایان است». سال ۲۰۱۵ و در بیستمین سالگرد این سخنرانی بازنگری‌های بیشتری در مورد آن صورت گرفت و گویا همه هم آنچنان تحت تأثر آن قرار نگرفته
گرفت و گویا همه هم آنچنان تحت تأثر آن قرار نگرفته بودند. بروس فین گفته‌است: «کلینتون در پکن جمله‌ای را گفت که خیلی هم عمیق و پرمعنی نبود، او گفت زن‌ها هم انسان هستند». این سخنرانی و جمله مخصوص آن در جریان کارزار انتخاباتی ۲۰۱۶ کلینتون به نقطه‌ای محوری مبدل شد. فروشگاه‌های کمپین تی‌شرت‌هایی را می‌فروختند که با ارجاع به این سخنرانی روی آن نوشته شده بود «حقوق زنان حقوق بشر است». کیف‌هایی هم در شش زبان مختلف فروخته می‌شد که روی آن‌ها عبارت کامل نوشته شده بود: «حقوق بشر حقوق زنان است و حقوق زنان حقوق بشر است».
بشر حقوق زنان است و حقوق زنان حقوق بشر است». همچنین در جریان کارزار عکس‌هایی با مضمون سخنرانی و پنج لباس هالووین برای اشاره به سخنرانی آماده شد. در موزیک ویدیو آهنگ مامان تو نیستم از جنیفر لوپز در سال ۲۰۱۶ هم بخشی از سخنرانی کلینتون شنیده می‌شود که می‌گوید: «حقوق بشر حقوق زنان است و حقوق زنان حقوق بشر، بی هیچ قید و شرطی». مدونا سال ۲۰۱۷ در روز جهانی زنان ویدیوی کوتاهی با عنوان داستان او را منتشر کرد که در پایان آن عیارت «حقوق زنان حقوق بشر است» به نمایش درآمد. در دهه ۲۰۱۰ هم آنچنان که لزلی رگان در مجله
درآمد. در دهه ۲۰۱۰ هم آنچنان که لزلی رگان در مجله پزشکی جنسی نشان داده‌است این عبارت با توجه به بحث‌هایی که پیرامون سیاست سلامت جنسی زنان و سقط جنین وجود دارد هنوز در گفتمان سیاسی حضور دارد.
سر ویویان ارنست فوکس (Sir Vivian Ernest Fuchs) (زادهٔ ۱۱ فوریه ۱۹۰۸ – درگذشتهٔ ۱۱ نوامبر ۱۹۹۹)، کاوشگر انگلیسی است که تیم اکتشافی وی برای نخستین بار در سال ۱۹۵۸ جنوبگان را پیاده پیمودند. زندگی‌نامه. فوکس فرزند ارنست فوکس که یک مهاجر آلمانی از منطقهٔ ینا و همسر بریتانیاییش، ویولت واتسون بود. او در سال ۱۹۰۸ در فرشواتر، جزیره وایت چشم به جهان گشود و برای تحصیل به کالج برایتون و کالج سنت جان، کمبریج رفت. تحصیلات وی زمین‌شناسی بود و از این حرفه برای رسیدن به آرزویش یعنی کار در فضای طبیعت استفاده کرد. او در
آرزویش یعنی کار در فضای طبیعت استفاده کرد. او در کمبریج عضو باشگاه سدویک بود. نخستین سفر وی در سال ۱۹۲۹ به گرینلند با مربی‌اش جیمز وردی انجام شد. پس از فارغ‌التحصیلی در سال ۱۹۳۰، او با هیئت اعزامی دانشگاه کمبریج برای بررسی زمین‌شناسی دریاچه‌های شرق آفریقا با توجه به تغییر اقلیم، سفر کرد. پس از آن او در سفری به تنگ الدوای به لوئیس لیکی که یک انسان‌شناس بود، پیوست. در سال ۱۹۳۳، فوکس با دختر دایی/خالهٔ خود، جویس کانل، ازدواج کرد. جویس خود نیز یک جهانگرد بود و ویویان را در سفرش به دریاچه رودولف (دریاچه تورکانا
را در سفرش به دریاچه رودولف (دریاچه تورکانا فعلی) در سال ۱۹۳۴ همراهی کرد. یافته‌های علمی این سفر که در آن دو نفر از همراهان شان را گم کردند، موجب کسب مدرک دکترای فوکس در سال ۱۹۳۷ از دانشگاه کمبریج شد. در فوریهٔ ۱۹۳۶، دختر فوکس به نام هیلاری به دنیا آمد. فوکس در سال ۱۹۳۷ به منظور یک سفری اکتشافی به جنوب تانزانیا برای تحقیق در مورد دریاچه روکوا، برنامه‌ریزی نمود. او در سال ۱۹۳۸ و در برگشت از سفر متوجه شد که دختر دومش، روزالیند، دچار فلج مغزی شدید شده‌است. او در سن سی سالگی به نیروی زمینی ارتش پیوست و از سال
در سن سی سالگی به نیروی زمینی ارتش پیوست و از سال ۱۹۴۲ تا ژوئیه ۱۹۴۳ به ساحل طلا (مستعمره بریتانیایی) اعزام شد. او به خانه بازگشت و به لندن فرستاده شد تا در مرکز فرماندهی ارتش دوم در سمت امور مدنی مشغول به کار شود. ارتش دوم برای پیاده‌سازی در نرماندی به پورتسموث منتقل شد و فوکس در نهایت به موقع به آلمان رسید تا شاهد آزادی زندانیان اردوگاه کار اجباری بلسن باشد. او وظیفهٔ فرمانداری شهر پلون واقع در ایالت شلسویگ-هولشتاین را برعهده داشت تا آنکه در اکتبر سال ۱۹۴۶ از خدمت سربازی با درجهٔ سروان مرخص شد. فوکس
۱۹۴۶ از خدمت سربازی با درجهٔ سروان مرخص شد. فوکس زمانی که برای سمت زمین‌شناس در آغاز سال ۱۹۴۷ درخواست‌داد، درگیر پروژهٔ تحقیق در وابستگی جزایر فاکلند (تحقیقات قطب جنوب بریتانیای فعلی) شده بود. هدف سازمان اثبات و ترویج ادعاهای بریتانیا در مورد قطب جنوب و همچنین در وهلهٔ بعدی، حمایت از تحقیقات علمی بود. در سال ۱۹۵۰، از فوکس خواسته شد تا ادارهٔ جدید تحقیقات لندن را گسترش دهد تا برای تحقیق در قطب جنوب برنامه‌ریزی کرده و از نشریات تحقیقاتی حمایت کند. او از سال ۱۹۵۸ (پس از بازگشت از سفر اکتشافی موفقیت‌آمیز از
۱۹۵۸ (پس از بازگشت از سفر اکتشافی موفقیت‌آمیز از قطب جنوب) تا سال ۱۹۷۳ مدیریت بررسی و تحقیق در وابستگی جزایر فاکلند را بر عهده داشت. وی در سال ۱۹۷۴ عضوی از انجمن سلطنتی شد. همسر فوکس در سال ۱۹۹۰ در حالی که ۸۳ سال داشت بر اثر ایست قلبی در آکسفورد چشم از جهان فروبست. فوکس یکسال پس از فوت همسرش با النور هانی ویل، دستیار شخصی سابق خود در بریتیش قطب جنوب در کنزینگتون و چلسیه لندن ازدواج کرد. سر ویویان ارنست فوکس سرانجام در ۱۱ نوامبر ۱۹۹۹ در سن ۹۱ سالگی در کمبریج چشم از جهان فروبست. سفر اکتشافی اتحادیه کشورهای
چشم از جهان فروبست. سفر اکتشافی اتحادیه کشورهای مشترک‌المنافع به قطب جنوب. فوکس بیشتر به عنوان رهبر سفر اکتشافی اتحادیه کشورهای مشترک‌المنافع به قطب جنوب، شهرت دارد. سفری که توسط اتحادیه کشورهای مشترک‌المنافع حمایت مالی شد و نخستین حضور در قطب جنوب را رقم زد. برنامه‌ریزی برای این سفر اکتشافی در سال ۱۹۵۳ آغاز شد و پیش‌بینی استفاده از ماشین‌های مخصوص به منظور حرکت بر روی برف را برای گذر از قاره در ۱۰۰ روز کرده بود. این سفر از دریای ودل آغاز شد و قطب جنوب را طی کرده و در نهایت در دریای راس به پایان رسید. فوکس
کرده و در نهایت در دریای راس به پایان رسید. فوکس و گروه همراهش در ژانویهٔ ۱۹۵۷ پس از اردو زدن وارد قطب جنوب شدند. گروه در ۲۴ نوامبر ۱۹۵۷ از ارنست شکلتون جدا شدند. اطلاعات علمی متنوعی از آزمایش‌ها لرزه‌ای و مطالعات ثقل‌سنجی در طول سفر جمع‌آوری شد. دانشمندان ضخامت یخ در قطب و وجود تودهٔ خشکی زیر یخ‌ها را مشخص کردند. در ۲ مارس ۱۹۵۸، فوکس و همراهانش سفر صد روزه-ی خود را با رسیدن به پایگاه اسکات به اتمام رساندند و در مجموع ۲۱۵۸ مایل سفر کردند. در سال ۱۹۵۸، او توسط ملکه الیزابت دوم لقب شوالیه گرفت. او با همکاری
ملکه الیزابت دوم لقب شوالیه گرفت. او با همکاری با ادموند هیلاری کتاب گذر از قطب جنوب را نوشتند. در سال ۱۹۵۹ فوکس، مدال هانس اگده را از انجمن سلطنتی جغرافیای دانمارک دریافت کرد. مدال فوکس. مدال فوکس در سال ۱۹۷۳ برای «ایجاد تفاوت برجسته به منافع سازمان بررسی قطب جنوب بریتانیا، فراتر از وظیفه عادی، توسط مردان یا زنانی که عضو این تحقیقات هستند یا بودند، یا ارتباط نزدیکی با کار آن داشتند» طراحی شد. این مدال در سال به یک یا دو نفر از کسانی که با تحقیقات قطب جنوب بریتانیای همکاری دارند، اهدا می‌شود.
هسو فو (Xu Fu)، شیمیدان و کاوشگر چینی بود. او ۲۵۵ سال پیش از میلاد در چی، یک ایالت باستانی چینی متولد شد و میان ۱۹۵ تا ۱۵۵ سال پیش از میلاد چشم از جهان فروبست. او به عنوان ساحر در دربار دودمان چین خدمت می‌کرد و دو بار توسط چین شی هوانگ برای جستجوی اکسیر حیات به دریاهای شرقی اعزام شد. هر دو سفر او میان ۲۱۹ تا ۲۱۰ سال پیش از میلاد انجام شدند. گفته می‌شود، ناوگان او شامل شصت کرجی، سربازان و خدمهٔ کشتی، سه هزار پسر و سه هزار دختر و پیشه‌وران زمینه‌های مختلف بوده‌است. وی پس از آن که با کشتی عازم سفر دوم شد، هرگز
وی پس از آن که با کشتی عازم سفر دوم شد، هرگز بازنگشت. سفر دریایی. فرمانروای دودمان چین، چین شی هوانگ که از مرگ می‌هراسید و به دنبال راهی برای زندگی جاودان بود، وظیفهٔ یافتن اکسیر جاودانگی را به هسو فو سپرد. هسو فو ۲۱۹ سال پیش از میلاد به همراه سه‌هزار پسر و دختر باکره به راه افتاد تا اکسیر حیات را از نامیراهای کوه پنگلای، مانند آنقی شنگ، پس بگیرد که ظاهراً جادوگری با هزار سال سن بوده‌است. زو چندین سال در دریاها جستجو کرد اما کوه را نیافت. ۲۱۰ سال پیش از میلاد هنگامی که چین شی هوانگ از او پاسخ طلبید، ادعا
هنگامی که چین شی هوانگ از او پاسخ طلبید، ادعا کرد یک موجود دریایی غول‌پیکر راه را مسدود کرده و درخواست داد کماندارانی برای نابودی آن روانه شوند. چین شی هوانگ درخواست او را پذیرفت و کماندارانی را برای کشتن آن ماهی غول‌آسا اعزام کرد. پس از آن زو بار دیگر سفر آغاز کرد اما این بار بازنگشت. در "آثار ثبتی تاریخنگاران بزرگ" آمده‌است که او به مکانی با جلگه‌های پست و مرداب‌های وسیع آمد و ادعای پادشاهی کرد تا هرگز بازنگردد. متون تاریخی بعد از آن دوره در مورد مقصد نهایی زو مبهم هستند. در یادداشت‌های سه پادشاهی و کتاب
زو مبهم هستند. در یادداشت‌های سه پادشاهی و کتاب تاریخ هان متاخر و نیز گوادی ژی، هر سه، آمده که او به «دانژو» رفته اما مکان تقریبی دانژو ناشناخته است. سرانجام بیش از ۱۱۰۰ سال بعد از آخرین سفر دریایی هسو فو، راهبی به نام ییچو طی حاکمیت ژوی بعدی (سال ۹۵۱ تا ۹۶۰ میلادی)، دورهٔ پنج سلسله و ده پادشاهی، در مورد مقصد او نوشت که هسو فو در ژاپن به سر می‌برده و کوه فوجی را پنگلای نامیده‌است. شواهد مربوط به «افسانهٔ هسو فوی ژاپن» در بسیاری از الواح ثبت شده‌است. میراث. گفته می‌شود زو فناوری‌های کشاورزی و دانش جدیدی را
گفته می‌شود زو فناوری‌های کشاورزی و دانش جدیدی را ارائه کرده‌است که کیفیت زندگی ژاپنی‌های باستان را بهبود بخشیده‌است. همچنین گفته‌اند که او گیاهان و فناوری‌های جدید بسیاری را معرفی کرده‌است هرچند که سال‌ها بعد چنین متونی ثبت شده‌اند. القاب رب‌النوع زرع، رب‌النوع طب و رب‌النوع ابریشم به دلیل چنین دستاوردهایی به او نسبت داده شده‌است. معابد و لوحه-های بسیاری از هسو فو در اطراف ژاپن یافت می‌شوند. در شوژو مؤسسهٔ پژوهشی هسو فو وابسته به کالج معلمین شوژو وجود دارد. یک تاریخ‌دان ژاپنی به‌نام اینو اوکیفو معتقد بود