payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اصلاحی هلندی در نزدیکی سومرویل، نیوجرسی برای دورهٔ کشیشی آماده شد. هاردنبرگ پس از انتصاب، برای خدمت به اعضای کلیسا در درهٔ رودخانهٔ راریتان نیوجرسی و سپس در شهرستان اولستر، نیویورک فراخوانده شد. در طول دههٔ ۱۷۶۰، هاردنبرگ در تأسیس کالج کوئینز، هشتمین کالج از ۹ کالج تأسیس شده در دورهٔ استعمار، نقشی تأثیرگذار داشت. پس از تلاش‌های او در رایزنی با پادشاه بریتانیا، جورج سوم و فرماندار سلطنتی نیوجرسی، ویلیام فرانکلین برای تأسیس کالجی وابسته به کلیسای اصلاحی هلندی، فرمان تأسیس کالج کوئینز در سال ۱۷۶۶ صادر شد. در
فرمان تأسیس کالج کوئینز در سال ۱۷۶۶ صادر شد. در زمان انقلاب آمریکا، هاردنبرگ نمایندهٔ کنگرهٔ ایالت نیوجرسی شد که این کنگره اعلامیهٔ استقلال آمریکا را تصویب و اولین قانون اساسی این ایالت (۱۷۷۶) را تدوین کرد. پس از آن، او برای چند دورهٔ متوالی در مجلس شورای نیوجرسی خدمت کرد. در سال ۱۷۸۵، هاردنبرگ به عنوان اولین رئیس کالج کوئینز منصوب شد که این سمت را از سال ۱۷۸۶ تا زمان مرگش در سال ۱۷۹۰ حفظ کرد. زندگی‌نامه. اوایل زندگی و تحصیلات. جیکوب روتسن هاردنبرگ در ۲۲ فوریه ۳۶/۱۷۳۵ در روزندیل نزدیک کینگستون، شهرستان
فوریه ۳۶/۱۷۳۵ در روزندیل نزدیک کینگستون، شهرستان اولستر، نیویورک در درهٔ هادسون چشم به جهان گشود. او پسر سرهنگ یوهانس هاردنبرگ جونیور (زادهٔ ۱۷۰۶ - درگذشتهٔ ۱۷۸۶) و ماریا دوبوآ (زادهٔ ۰۶/۱۷۰۵ – درگذشتهٔ ۱۷۹۰) بود. والدینش در ۶ دسامبر ۱۷۲۸ در کینگستون ازدواج کردند و صاحب هفت فرزند شدند که جیکوب چهارمین فرزند بود. پدرش در مجلس استعماری نیویورک خدمت می‌کرد و بعدها با درجهٔ افسر رزمی در ارتش قاره‌ای تحت نظر واشینگتن خدمت کرد. فرلینهویسن، هاردنبرگ را در خانه‌اش آموزش داد که امروزه این خانه با نام خانهٔ کشیش
آموزش داد که امروزه این خانه با نام خانهٔ کشیش قدیمی هلندی در سومرویل، نیوجرسی قرار دارد. هاردنبرگ نوهٔ یوهانس هاردنبرگ، زمین‌داری ثروتمند و چهره‌ای سرشناس در دولت استعماری نیویورک و مالک حق انحصاری ملک هاردنبرگ (۱۷۰۹) بود، زمینی پهناور که تقریباً ۲۰۰۰۰۰۰ جریب (۸۱۰۰ کیلومتر مربع) از کوهستان کتسکیل که امروزه شامل شهرستان‌های سولیوان، اولستر و دلاور در نیویورک هست را دربرمی‌گرفت. نام هاردنبرگ احتمالاً برگرفته از نام جد بزرگش، جیکوب روتسن است که دخترش کاترین، همسر دوم پدربزرگ پدری او بود. جان فرلینهویسن در
همسر دوم پدربزرگ پدری او بود. جان فرلینهویسن در سال ۱۷۵۴ درگذشت و هاردنبرگ در ۱۸ مارس ۱۷۵۶، در بیست سالگی با بیوهٔ فرلینهویسن، دینا ون برگ (زادهٔ حدود ۱۷۲۳- درگذشتهٔ ۱۸۰۷) در راریتان، نیوجرسی ازدواج کرد. دینا دو فرزند از فرلینهویسن داشت. دینا متولد آمستردام و دختر لوئیس ون برگ، تاجری ثروتمند بود که «به تجارت در هند شرقی مشغول بود». هنگامی که دینا تصمیم داشت با فرزندانش به هلند بازگردد، هاردنبرگ به او پیشنهاد ازدواج داد. دفتر خاطرات دینا که از فوریه ۱۷۴۶ تا اواخر ۱۷۴۷ را دربرمی‌گیرد، تحت اختیار مجموعهٔ
تا اواخر ۱۷۴۷ را دربرمی‌گیرد، تحت اختیار مجموعهٔ تخصصی و آرشیو دانشگاه بوده و در کتابخانهٔ آرچیبالد اس الکساندر در دانشگاه راتگرز نگهداری می‌شود. هاردنبرگ و همسرش صاحب نُه فرزند بودند: ماریا (زادهٔ ۱۷۵۷- درگذشتهٔ ۱۷۸۹)، لورا (زادهٔ ۱۷۵۷- درگذشتهٔ ۱۷۸۵)، یوهانس (زادهٔ ۱۷۵۹- درگذشتهٔ ۱۷۹۸)، الینور (زادهٔ ۱۷۶۰)، دینا (زادهٔ ۱۷۶۲)، جیکوب روتسن (زادهٔ ۱۷۶۳- درگذشتهٔ ۱۷۶۴)، راشل (زادهٔ ۱۷۶۵- درگذشتهٔ ۱۸۴۵)، جیکوب روتسن (زادهٔ ۱۷۶۸) و لوئیس (زادهٔ ۱۷۷۱- درگذشتهٔ ۱۸۱۰). پسر ناتنی هاردنبرگ، فردریک فرلینهویسن (زادهٔ
پسر ناتنی هاردنبرگ، فردریک فرلینهویسن (زادهٔ ۱۷۵۳- درگذشتهٔ ۱۸۰۴) در کنگرهٔ ایالتی نیوجرسی خدمت کرد و به عنوان سناتور ایالات متحده انتخاب شد. او همچنین به عنوان افسر نظامی در انقلاب آمریکا و در شورش ویسکی (۱۷۹۴) که در طی آن به درجهٔ سرلشکری رسید، شرکت داشت. حرفه به عنوان کاهن. هاردنبرگ تحت نظر کشیش جان فرلینهویسن به مطالعهٔ الهیات پرداخت. فرلینهویسن کشیش کلیسای اصلاحی بود که در چندین منطقهٔ وابسته به حوزهٔ کلیسایی در درهٔ رودخانهٔ راریتان در شهرستان سامرست، نیوجرسی، در دهکدهٔ راریتان، بدمینستر، میلستون،
نیوجرسی، در دهکدهٔ راریتان، بدمینستر، میلستون، نشانیک، نورث برنچ و نیوبرانزویک خدمت کرد. هاردنبرگ چهار بار به عنوان رئیس مجمع شورای کلیسای اصلاحی هلندی انتخاب شد. کالج کوئینز. در سال ۱۷۶۳، هاردنبرگ به خاطر طرح ایجاد کالج کوئینز به اروپا سفر و از پادشاه بریتانیا، جورج سوم، درخواست کمک کرد. در ۱۰ نوامبر ۱۷۶۶، فرماندار سلطنتی، ویلیام فرانکلین، اجازهٔ تأسیس کالج کوئینز را صادر کرد. در سال ۱۷۸۵، اعضای هیئت امنا از کشیش دیرک رومین درخواست کردند تا اولین رئیس این کالج شود، اما او نپذیرفت. سپس اعضای هیئت امنا،
کالج شود، اما او نپذیرفت. سپس اعضای هیئت امنا، هاردنبرگ را به این سمت منصوب کردند. در سال ۱۷۸۹، ده دانشجو از کالج کوئینز فارغ‌التحصیل شدند. حرفهٔ سیاسی. در دوران انقلاب آمریکا، هاردنبرگ به عنوان نمایندهٔ شهرستان سامرست در نشست نهایی کنگرهٔ ایالتی نیوجرسی که نهادی ناظر و قانون‌گذار بود و از ژوئن تا اوت ۱۷۷۶ در برلینگتون، نیوجرسی برگزار شد، شرکت کرد. در این نشست، دستور دستگیری آخرین فرماندار سلطنتی مستعمرهٔ نیوجرسی، ویلیام فرانکلین و تغییر وضعیت ایالت نیوجرسی از مستعمرهٔ سلطنتی به ایالتی مستقل صادر شد. این
از مستعمرهٔ سلطنتی به ایالتی مستقل صادر شد. این کنگرهٔ ایالتی متعاقباً اعلامیهٔ استقلال آمریکا را تصویب و اولین قانون اساسی ایالت نیوجرسی (۱۷۷۶) را تدوین کرد. هاردنبرگ برای چند دورهٔ متوالی در مجلس شورای نیوجرسی خدمت کرد. وفات و میراث. هاردنبرگ در ۳۰ اکتبر ۱۷۹۰ در اثر ابتلا به سل در نیوبرانزویک، نیوجرسی درگذشت. او در حیاط کلیسای اصلاحی هلندی در نیوبرانزویک به خاک سپرده شد. سنگ‌نوشتهٔ روی قبرش توسط کشیش جان هنری لیوینگستون نوشته شده‌است و از سوگواران درخواست می‌کند که «مسیر و راه پرهیزکارانهٔ او را ادامه
می‌کند که «مسیر و راه پرهیزکارانهٔ او را ادامه دهید؛ و زمانی که از عهدهٔ این کار برآمدید، در کنار او به آرامش ابدی خواهید رسید». در مدیحهٔ هاردنبرگ نوشته شده‌است: «واعظی متعصب و هواخواه مسیحیت که رفتار و کردارش از همان روزهای اول برای تمام کسانی که او را می‌شناختند، الگویی آشکار و درخشان از دیانت و تقوای واقعی بود… او میهن‌پرستی ثابت قدم بود و در رفتارهای خصوصی و عمومی‌اش، خود را دشمن ظلم و ستم، دوستدار آزادی و هوادار کشورش نشان می‌داد». هاردنبرگ در زمان مرگش، فردی ثروتمند بود – بیشتر به‌خاطر پول و اموالی
فردی ثروتمند بود – بیشتر به‌خاطر پول و اموالی که از پدر و پدربزرگش به ارث برده بود - و مالک ۴۰۰۰۰ هکتار زمین در شهرستان اولستر که زمانی بخشی از حق انحصاری پدربزرگش بود.
در علم مخابرات، سکوت رادیویی یا کنترل انتشار (EMCON) وضعیتی است که در آن از همهٔ ایستگاه‌های رادیویی ثابت یا سیار در یک منطقه خواسته می‌شود به‌دلایل ایمنی یا امنیتی ارسال پیام‌ها را متوقف کنند. اصطلاح «ایستگاه رادیویی» ممکن است شامل هر چیزی باشد که قادر به ارسال سیگنال رادیویی باشد. یک کشتی، هواپیما، فضاپیما یا گروهی از آن‌ها باشد. کاربردهای نظامی. دستور سکوت رادیویی عموماً توسط نیروهای نظامی صادر می‌شود که در آن، هر انتقال رادیویی ممکن است موقعیت سربازان را یا به‌صورت شنیداری از صدای صحبت کردن یا با
را یا به‌صورت شنیداری از صدای صحبت کردن یا با جهت‌یابی رادیویی آشکار کند. سکوت رادیویی در موارد حساس، ممکن است به‌عنوان دفاعی در برابر رهگیری نیز به‌کار گرفته شود. لغو سکوت رادیویی فقط به اختیار ستادی که در وهلهٔ اول آن را تحمیل کرده‌است، می‌تواند صادر شود. در طول دوره‌های سکوت رادیویی، یک ایستگاه ممکن است، با دلایل موجه، پیامی را مخابره کند. این عمل، با عنوان شکستن سکوت رادیویی شناخته می‌شود. پاسخ‌های لازم مجاز است، اما سکوت رادیویی پس از آن به‌طور خودکار، دوباره اعمال می‌شود. دستور اِعمال سکوت رادیویی به
دوباره اعمال می‌شود. دستور اِعمال سکوت رادیویی به شرح زیر است:سلام به همهٔ ایستگاه‌ها، این وضعیتِ صفر است. سکوت رادیویی را برقرار کنید. تمامسایر اقدامات متقابل نیز برای محافظت از اسرار در برابر شنود الکترونیک دشمن اعمال می‌شود. کاربردهای دیگر. سکوت رادیویی را می‌توان برای اهداف دیگری مانند اخترشناسی رادیویی بسیار حساس حفظ کرد. سکوت رادیویی همچنین می‌تواند برای فضاپیماهایی رخ دهد که آنتن آن‌ها به‌منظور انجام مشاهدات، به‌طور موقت از زمین دور شده‌است یا این‌که قدرت کافی برای کار با فرستندهٔ رادیویی وجود
قدرت کافی برای کار با فرستندهٔ رادیویی وجود ندارد. در هنگام ورود به جو هنگامی که پلاسمای داغ، فضاپیما را احاطه کرده‌است. سیگنال‌های رادیویی مسدود می‌شوند. جستارهای وابسته. منطقه آرام رادیویی ملی ایالات متحده
قوم تُبَّع گروهی از مردم یمن از قبیله حمیر هستند. پادشاهان یمن لقبی به اسم «تُبّع» و «تَبابَعه» داشتند. تُبَّع دارای تمدنی بزرگ و قدرتمند لشکری و کشوری بودند. تبع پادشاه یمن بوده ،که فردی صالح و نیکو کار بوده است معنی لغوی و اصطلاحی تُبَّع. تُبّع از ریشهٔ تَبِعُ. راغب در مفردات تُبَّع را دنباله روی و تبعیت از کسی می‌داند. «تَبِعَهُ» به کسی می‌گویند که به صورت فیزیکی وبا پذیرفتن دستور از رئیسان دیگر اطاعت می‌کند .(فرمانبردار) دلیل گفتن تُبّع به این پادشاهان به خاطر، اطاعت و پیروی آنها از ریاست عده ای دیگر
به خاطر، اطاعت و پیروی آنها از ریاست عده ای دیگر بوده‌است. در قرآن. در قرآن دوبار به این قوم اشاره شده‌است: تفسیر مجمع البیان. در تفسیر مجمع البیان آمده‌است: تُبَّع، «اسعد ابو کرب» بوده و روایتی از کعب و رسول خدا وجود دارد که نشان می‌دهد، اسعد گنهکار و تکذیب کننده نبوده و منظور، قوم ایشان است که دچار عذاب می‌شوند وگرنه اسعد فردی صالح بود ه است. قوم اسعد افرادی مغرور و ثروتمند بودند که خدار ا فراموش کرده وحتی فرستادهٔ ایشان را هم تکذیب کردند. اسعد بن ملکی کرب حمیری معروف به تبع اسعد است. تبع سوم پادشاهان
کرب حمیری معروف به تبع اسعد است. تبع سوم پادشاهان یمن، اسعد، در قرن پنجم میلادی زندگی می‌کرد. تاریخ. طبق تاریخ تُبّع (اسعد) درقرن ۵ میلادی برای نابود کردن خانه خدا به سمت مکه راهی می‌شود ولی دربین راه درگیر بیماری سختی می‌شود و بعد از درمان پزشکان، اسعد به مکه می‌رود و برای خانه خدا پرده می‌پوشاند. حتی تا ۶۰ روز شتری را کشته وبرای مردم می‌فرستاده‌است. عده ای اسعد را اولین کسی می‌دانند که برای خانهٔ خدا پرده پوشانده‌است. ابن‌عباس درجواب عده ای که گمان می‌کردند تُبّع (اسعد) گنهکار بوده، می‌گویند ایشان مسلم
تُبّع (اسعد) گنهکار بوده، می‌گویند ایشان مسلم بوده‌اند.
جزایر مارشال، با نام رسمی جمهوری جزایر مارشال و معروف به مارشال‌ها کشوری در اقیانوس آرام مرکزی است. این کشور از برخی از شرقی‌ترین جزایر میکرونزی تشکیل شده‌است. مارشال‌ها از بیش از ۱۲۰۰ جزیره و جزیرک در دو زنجیره موازی مرجانی تشکیل شده‌اند. یکی از این زنجیره‌ها «راتاک» به معنی طلوع خورشید در شرق و دیگری «رالیک» به معنی غروب خورشید در غرب هستند. این زنجیره‌ها در حدود ۲۰۰ کیلومتر از هم فاصله دارند و حدود ۱۲۸۷ کیلومتر از شمال غربی تا جنوب شرقی امتداد دارند. دو سوم از جمعیت این کشور در پایتخت کشور یعنی ماجورو و
از جمعیت این کشور در پایتخت کشور یعنی ماجورو و در شهرک ابیه زندگی می‌کنند. جزایر بیرونی مارشال به دلیل کمبود فرصت‌های شغلی و توسعه اقتصادی کم‌جمعیت هستند. ادعای غرامت علیه آمریکا در نتیجه آزمایش هسته‌ای ایالات متحده در برخی از جزایر بین سال‌های ۱۹۴۷ و ۱۹۶۲ ادامه دارد. جغرافیای فیزیکی. هیچ‌یک از ۲۹ آب‌سنگ کم‌ارتفاع و پنج جزیره مرجانی در گروه مارشال تا بیش از شش متر بالاتر از حد جزر و مد بالا نمی‌رود. این جزایر کلاهک‌های مرجانی هستند که بر روی لبه‌های آتشفشان‌های زیرآبی که از کف اقیانوس برمی‌خیزند قرار
زیرآبی که از کف اقیانوس برمی‌خیزند قرار گرفته‌اند. واحدهای جزیره ای مارشال‌ها در حدود ۱۸۰۰۰۰ مایل مربع از اقیانوس آرام پراکنده شده‌اند. بزرگترین جزیره مرجانی در این گروه و در جهان، کواجالین است که دارای مساحت زمینی تنها شش مایل مربع است اما تالابی به مساحت ۶۵۵ مایل مربع را احاطه کرده‌است. نزدیکترین همسایگان جزایر مارشال عبارتند از جزیره ویک (شمال)، کیریباتی و نائورو (جنوب)، و ایالات فدرال میکرونزی (در غرب). هر آب‌سنگ مرجانی مجموعه‌ای از جزایر کوچک و کم‌ارتفاع است که بیش از چند متر بالاتر از سطح دریا نیستند
است که بیش از چند متر بالاتر از سطح دریا نیستند و گِرد یک تالاب قرار گرفته‌اند. بیشتر آب‌سنگ‌های مرجانی جزایر مارشال دارای جریان آزاد آب در سراسر صخره هستند، با یک یا دو دهانه برای ورود قایق‌ها به تالاب. این جزایر به هم پیوسته نیستند و از آنجا که فاصله بین آب‌سنگ‌ها می‌تواند کیلومترهای زیادی باشد، سفر بین آن‌ها می‌تواند دشوار باشد. جزایر ضلع جنوبی آب‌سنگ ماجورو طولانی‌ترین جاده آسفالته میکرونزی را به هم متصل می‌کند، این جزایر در طول سال به‌طور مصنوعی توسط یک جاده پیوسته ۳۲ مایلی به هم پیوسته‌اند. آب و هوا.
جاده پیوسته ۳۲ مایلی به هم پیوسته‌اند. آب و هوا. آب و هوای جزایر مارشال استوایی، با رطوبت بالا، و میانگین دمای سالانه ۸۱ درجه فارنهایت است. بادهای تجاری در ماه اکتبر یا نوامبر افزایش می‌یابد و از ژانویه تا آوریل به شدت می‌وزد، با بادهایی که از ۱۲ تا ۲۲ گره متغیر است. فصل طوفان گرمسیری از دسامبر تا مارس است.
دنیل دورانت (؛ زادهٔ ) بازیگر سینما و تئاتر اهل کشور ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "کودا" اشاره کرد.
کارسینوم هپاتوسلولار یا کارسینوم سلول‌های کبدی (HCC) شایع‌ترین نوع سرطان کبد اولیه در بزرگسالان است و در حال حاضر شایع‌ترین علت مرگ، در افراد مبتلا به سیروز است. HCC سومین علت مرگ و میر ناشی از سرطان در سراسر جهان است. این بیماری در شرایط التهاب مزمن کبد رخ می‌دهد و بیشترین ارتباط را با عفونت هپاتیت ویروسی مزمن (هپاتیت ب یا سی) یا قرار گرفتن در معرض سمومی مانند الکل، آفلاتوکسین یا آلکالوئیدهای پیرولیزیدین دارد. برخی بیماری‌ها مانند هموکروماتوز و نقص آنتی‌تریپسین آلفا-۱ به‌طور قابل توجهی خطر ابتلا به HCC را
آلفا-۱ به‌طور قابل توجهی خطر ابتلا به HCC را افزایش می‌دهند. نشانگان سوخت و سازی و بیماری کبد چرب غیر الکلی نیز به‌طور فزاینده‌ای به‌عنوان عوامل خطر برای HCC شناخته می‌شوند. مانند هر سرطان دیگری، درمان و پیش‌آگهی HCC بسته به ویژگی‌های بافت‌شناسی تومور، میزان متاستاز و سلامت کلی بیمار، متفاوت است. اکثریت قریب به اتفاق ابتلا به این بیماری و کم‌ترین میزان بقا پس از درمان در آسیا و آفریقای سیاه و در کشورهایی که هپاتیت ب بومی و شایع است، رخ می‌دهد. بسیاری از ساکنین این مناطق، از بدو تولد، مبتلا به هپاتیت هستند.
این مناطق، از بدو تولد، مبتلا به هپاتیت هستند. بروز HCC در ایالات متحده و سایر کشورهای در حال توسعه به‌دلیل افزایش عفونت‌های ویروس هپاتیت سی در حال افزایش است. این بیماری، به‌دلایل نامشخصی در مردان بیش از چهار برابر زنان شایع است. نشانه‌ها. بیشتر موارد HCC در افرادی رخ می‌دهد که علائم و نشانه‌های بیماری مزمن کبدی را دارند. سرطان ممکن است با بدتر شدن علائم این بیماری ظاهر شود یا ممکن است در زمان تشخیص سرطان، بدون علامت باشد. HCC همچنین ممکن است با علائم غیراختصاصی مانند درد شکم، تهوع، استفراغ یا احساس خستگی
مانند درد شکم، تهوع، استفراغ یا احساس خستگی ظاهر شود. برخی از علائمی که بیشتر با بیماری کبد مرتبط هستند عبارت‌اند از: زردی پوست (یرقان)، تورم شکم به‌دلیل آب‌آوردگی شکم، کبود شدن آسان ناشی از اختلالات لخته شدن خون، کاهش اشتها، کاهش وزن ناخواسته، درد شکم، تهوع، استفراغ، یا احساس خستگی. عوامل خطر. از آن‌جایی که HCC بیشتر در افراد مبتلا به سیروز کبدی رخ می‌دهد، عوامل خطر به‌طور کلی شامل عواملی هستند که باعث بیماری مزمن کبدی می‌شوند که ممکن است منجر به سیروز کبدی شوند. با این حال، برخی از عوامل خطر بسیار بیشتر
شوند. با این حال، برخی از عوامل خطر بسیار بیشتر از سایرین با HCC مرتبط هستند. به‌عنوان مثال، در حالی که تخمین زده می‌شود مصرف بیش از حد الکل باعث ۶۰ تا ۷۰ درصد از موارد سیروز می‌شود، اکثریت قریب به اتفاق HCC در سیروز منتسب به هپاتیت ویروسی رخ می‌دهد. (اگرچه ممکن است همپوشانی وجود داشته باشد). عوامل خطر شناخته‌شده عبارت‌اند از: تشخیص. روش‌های تشخیص هپاتوکارسینوم، با پیشرفت تصویربرداری پزشکی تکامل یافته‌است. ارزیابی بیماران بدون علامت و کسانی که علائم بیماری کبدی دارند شامل آزمایش خون و ارزیابی تصویربرداری
کبدی دارند شامل آزمایش خون و ارزیابی تصویربرداری است. اگرچه از گذشته برای اثبات تشخیص، نیاز به بیوپسی از تومور بود، یافته‌های تصویربرداری (به‌ویژه اِم‌آرآی) ممکن است به اندازهٔ کافی قطعی باشند تا نیازی به انجام تست‌های هیستوپاتولوژیک نباشد. درمان. درمان کارسینوم سلول، های کبدی بسته به مرحلهٔ بیماری، احتمال تحمل عمل جراحی و در دسترس بودن پیوند کبد متفاوت است و می‌تواند علاوه بر جراحی و پیوند کبد، شامل حذف با بسامد رادیویی، حذف تومور به‌کمک سرما (Cryoablation)، تزریق پوستی اتانول (Percutaneous ethanol
تزریق پوستی اتانول (Percutaneous ethanol injection)، شیمی‌درمانی، پرتودرمانی، پروتون‌درمانی، هایفوتراپی یا ترکیبی از روش‌های ذکر شده باشد. پیش‌آگهی. تنها ۱۰ تا ۲۰ درصد از کارسینوم‌های کبدی را می‌توان به‌طور کامل با جراحی برداشت. اگر سرطان را نتوان به‌طور کامل از بین برد، بیماری معمولاً در عرض ۳ تا ۶ ماه کشنده است. این موضوع، تا حدی به‌دلیل تظاهر دیرهنگام تومورها است، اما همچنین فقدان تخصص و امکانات پزشکی در مناطق با شیوع HCC بالا نیز در این مورد دخیل است. با این حال، بقای بیمار می‌تواند متفاوت باشد و گاهی،
این حال، بقای بیمار می‌تواند متفاوت باشد و گاهی، افراد بسیار بیشتر از ۶ ماه زنده می‌مانند. همه‌گیرشناسی. HCC یکی از شایع‌ترین تومورها در سراسر جهان است. همه‌گیرشناسی HCC دو الگوی اصلی را نشان می‌دهد، یکی در آمریکای شمالی و اروپای غربی و دیگری در کشورهای غیرغربی، مانند کشورهای جنوب صحرای آفریقا، آسیای مرکزی، جنوب شرق آسیا و حوضه آمازون. معمولاً مردان بیشتر از زنان مبتلا می‌شوند و بیشتر در سنین ۳۰ تا ۵۰ سالگی دیده می‌شود. کارسینوم سلول‌های کبدی باعث ۶۶۲٬۰۰۰ مرگ در سراسر جهان در سال می‌شود که نیمی از آن‌ها در
در سراسر جهان در سال می‌شود که نیمی از آن‌ها در چین هستند.
جیمز همیلتون (James Hamilton) (متولد ۱۷۱۰ در شهرستان آکوماک (احتمالاً)، ویرجینیا – ۱۴ اوت درگذشتهٔ ۱۷۸۳، شهر نیویورک)، پسر وکیل شناخته شدهٔ آمریکایی اندرو همیلتون، یک وکیل برجسته و شخصیت دولتی در فیلادلفیا و پنسیلوانیای استعماری بود. او از ۱۷۴۸ تا ۱۷۵۴ و همچنین از ۱۷۵۹ تا ۱۷۶۳، به عنوان معاون فرماندار استان، خدمت کرد. زندگی. جیمز همیلتون در ۱۷۱۰ میلادی در فیلادلفیا بدنیا آمد. همیلتون قبل از اینکه در ۱۷۳۱ وکیل شود، در فیلادلفیا و انگلستان تحصیل کرده بود. زمانی که پدرش که یکی از پیشکسوتان دادگاه عالی
زمانی که پدرش که یکی از پیشکسوتان دادگاه عالی پنسیلوانیا بود، در ۲۸ دسامبر ۱۷۳۳ استعفا داد، همیلتون در آن دفتر، منصوب شد. در می ۱۷۳۴، پدر جیمز، اندرو همیلتون، شهر لنکسترِ پنسیلوانیا را به مبلغ ۵ شیلینگ به او فروخت. بعداً در بیست و یکم همان ماه، همیلتون جوان، حق امتیازی را از خانواده پن برای واگذاری زمین در لنکستر، به دست آورد. جیمز همیلتون پس از فوت پدرش در ۴ اوت ۱۷۴۱، دارایی ۱۵۰ جریبی به نام بوش هیل در شمال شهر را از او به ارث برد. او به برادر همسرش، ویلیام آلن در اداره زمین‌هایی که پدرش برای استفاده در
آلن در اداره زمین‌هایی که پدرش برای استفاده در خانه ایالتی و فضای عمومی اطراف آن خریداری کرده بود، کمک کرد. همیلتون از ۱۷۳۵ تا ۱۷۴۰ میلادی عضوی از مجلس استانی بود. همیلتون در ۱۷۴۵ برای عضویت در مجمع استانی انتخاب شد و پس از آن پنج بار دیگر هم انتخاب شد. او از اکتبر ۱۷۴۵ به مدت یک سال شهردار فیلادلفیا بود. همیلتون در زمان خدمت خود به عنوان شهردار، سوابقی از خدمتکاران و کارآموزان پیش از خود داشت که مورخان از آن برای سنجش ماهیت و نوع قرارداد در فیلادلفیا و به‌طور کلی پنسیلوانیا استفاده کرده‌اند؛ زیرا
و به‌طور کلی پنسیلوانیا استفاده کرده‌اند؛ زیرا فیلادلفیا محل ورود خدمتکارانی بود که از اروپا به مستعمره می‌آمدند. همیلتون در ۱۷۴۶ به عضویت شورای استانی درآمد. او به وسیله پسران ویلیام پن به سمت فرمانداری نظامی منصوب شد و تا ۱۷۵۴ در این سمت باقی‌ماند. سپس دوباره از ۱۷۵۹ تا ۱۷۶۳ و همین‌طور در سال‌های ۱۷۷۱ و ۱۷۷۳ نیز خدمت کرد. در ۱۳ سپتامبر ۱۷۶۱، همیلتون و ویلیام آلن، قرعه شماره ۱ و سایر اموالی را که اندرو همیلتون و آلن به دست آوردند، به اسحاق نوریس دوم و سایر متولیان خرید ملک برای مجلس استانی فیلادلفیا منتقل
متولیان خرید ملک برای مجلس استانی فیلادلفیا منتقل کردند. انتقال این زمین محیط حیاط را تکمیل کرد: این ملک شامل مجلس استانی و فضاهای عمومی اطراف آن بود. زمانی که پایتخت فدرال در فیلادلفیا قرار داشت، همیلتون به مدت طولانی در انگلستان اقامت داشت. او برای اقامت معاون رئیس‌جمهور، بوش هیل را به دولت اجاره داد. نایب فرماندار استان پنسیلوانیا. معاون فرماندار، ۲۳ نوامبر ۱۷۴۸ تا ۳ اکتبر ۱۷۵۴ و اکتبر ۱۷۵۹ تا نوامبر ۱۷۶۳ همیلتون وقتی مأموریت معاون فرمانداری استان را از پنس دریافت کرد، در سال ۱۷۴۸ از لندن بازدید کرد. او
دریافت کرد، در سال ۱۷۴۸ از لندن بازدید کرد. او پس از بازگشت به فیلادلفیا، با ناآرامی‌هایی از سوی بومیان آمریکا، مواجه شد. سرزمین آنها در شمال بلو مانتین (غرب رودخانه ساسکوهنا) توسط مهاجران به‌صورت غیرقانونی مورد تجاوز قرار گرفت. همیلتون در ۱۷۴۹ به ریچارد پیترز و کنراد وایزر اجازه داد تا پس از خرید زمین‌ها، اقدام به حذف ساکنان آن کنند و حتی در صورت نیاز، از زور هم برای حذف آنها استفاده کنند. دیگر مشکلاتی که همیلتون با آن روبرو شد، عبارت است از: همیلتون به دلیل تیرگی روابطش با مجمع، در تلاش برای پیروی از
دلیل تیرگی روابطش با مجمع، در تلاش برای پیروی از دستورالعمل‌های ملاکان، استعفا داد. به دنبال فراخواندن ویلیام دنی، همیلتون برای دومین بار به سمت معاون فرماندار منصوب شد. جنگ فرانسه و سرخ‌پوستان رو به پایان بود. با این حال، پنسیلوانیا در آن زمان با جنگ پونتیاک روبرو بود. دلاور و شاونی به عمق مرزی پنسیلوانیا حمله کردند، اسیر گرفتند و شهرک نشینان را کشتند. شورشی به رهبری یک گروه پارتیزانی که به پسران پکستون معروف شدند، در مستعمره اتفاق افتاد. جان پن، نوه ویلیام پن، جایگزین همیلتون شد. رئیس شورای استانی ۱۷۷۱.
پن، جایگزین همیلتون شد. رئیس شورای استانی ۱۷۷۱. زمانی که جان پن پس از فوت پدرش، فیلادلفیا را برای بازگشت به انگلستان ترک کرد، همیلتون نقش مدیر اجرایی را بر عهده گرفت. تا وقتیکه ریچارد پن جونیور (برادر جان) به سمت معاون فرماندار استان منصوب شد، شورا از تصویب هرگونه مصوبه مجمع منع شد، بنابراین این نقش تا اکتبر، کاملاً تشریفاتی و اداری بود. مرگ و میراث. همیلتون در تأسیس چندین مؤسسه در فیلادلفیا فعال بود. او به عنوان رئیس هیئت امنای کالج فیلادلفیا (دانشگاه پنسیلوانیا امروزی) و به عنوان رئیس انجمن فلسفی آمریکا،
امروزی) و به عنوان رئیس انجمن فلسفی آمریکا، خدمت کرد. از آنجاییکه او پسری در قید حیات نداشت، در زمانی که پایتخت فدرال در فیلادلفیا قرار داشت، برادرزاده‌اش ویلیام همیلتون، املاک بوش هیل را به ارث برد. در زمان همه‌گیری تب زرد در ۱۷۹۳، ساختمان‌های بیرونی املاک بوش هیل، برای مدت چندین ماه به عنوان بیمارستان برای بیماران مبتلا به تب، استفاده می‌شد.
جیمز هنری لادسون (James Henry Ladson) (۱۷۵۳ تا ۱۸۱۲)، سیاستمدار آمریکایی، مزرعه‌دار ثروتمند اهل چارلز تاون و افسر انقلاب آمریکا بود. او از ۱۷۹۲ تا ۱۷۹۴ به عنوان معاون فرماندار کارولینای جنوبی خدمت کرد و از سال ۱۸۰۰ تا ۱۸۰۴ عضو مجلس سنای استان کارولینای جنوبی بود. اورزولا فن در لاین، رئیس کمیسیون اروپا، پدر جیمز اچ. لادسون، الیزابت لادسون و همچنین فرزندخوانداش سارا ریو لادسون است. فون در لاین با نام رز لادسون در اواخر دهه هفتاد در لندن زندگی می‌کرد. اوایل زندگی. جیمز لادسون در سال ۱۷۵۳ در چارلستون در
زندگی. جیمز لادسون در سال ۱۷۵۳ در چارلستون در خانواده‌ای سرشناس اهل کارولینای جنوبی، با اصالت انگلیسی متولد شد. او پسر ویلیام لادسون و آن گیبس بود. پدربزرگ او جان لادسون اهل نورث همپتونشایر در انگلستان، به عنوان یکی از اولین مهاجران انگلیسی در سال ۱۶۷۹ به باربادوس و سپس به کارولینا مهاجرت کرد. جاییکه او یک مزرعه بزرگ ساخت و از سال ۱۶۸۵ در مجلس عوام خدمت کرد. مادر او دختر سرهنگ جان گیبس (۱۶۹۶–۱۷۶۴) مقام برجسته استعماری و نوه رابرت گیبس، فرماندار استعماری بود. موزه هنر گیبز، به احترام خانواده مادری‌اش
بود. موزه هنر گیبز، به احترام خانواده مادری‌اش نام‌گذاری شده‌است. جیمز لادسون دومین نوه هنری وودوارد، اولین مستعمره‌نشین بریتانیایی در کارولینا بود. پس از مرگ زودهنگام والدینش، او توسط عمویش جان گیبز (۱۷۳۳–۱۷۸۰) بزرگ شد که مالک مزرعه گروو بود که همان پارک امروزی همپتون و محله‌های اطراف آنرا در بر می‌گرفت. او در بهترین مدارس کارولینای جنوبی درس خواند. در ۱۷۷۳ برای ادامه تحصیل به انگلستان سفر کرد و سال بعد از آن به کارولینای جنوبی بازگشت. او صاحب یک مزرعه در پریش سنت اندرو و مزرعه‌ای به نام فاون هیل در کنار
پریش سنت اندرو و مزرعه‌ای به نام فاون هیل در کنار رودخانه سانتی و یک خانه و املاک دیگر در چارلستون بود. او در طول جنگ انقلابی آمریکا از ۱۷۷۵ تا ۱۷۸۰ به عنوان افسر خدمت کرد، ابتدا در کنار دوست دوران کودکی خود توماس پینکنی و سرانجام با سمت کاپیتانی، در هنگ قاره‌ای خدمت کرد. او در طول محاصره چارلستون در ۱۷۸۰ به عنوان دستیار ژنرال بنجامین لینکلن خدمت کرد. او بعداً به درجه سرگردی ارتقا یافت. توماس پینکنی خاطرات خود را از زندگی اولیه جیمز لادسون و به ویژه خدمت او در جنگ انقلابی در نامه‌ای در سال ۱۸۲۴ برای پسر
او در جنگ انقلابی در نامه‌ای در سال ۱۸۲۴ برای پسر لادسون، جیمز اچ لادسون، نوشت. حرفه سیاسی. او پس از درگیری‌های انقلاب آمریکا در کارولینای جنوبی، وارد سیاست شد. او از ۱۷۸۵ تا ۱۷۹۰ عضو مجمع عمومی کارولینای جنوبی شد. وی در ۱۷۸۸ به عنوان نماینده سنت اندرو در کنوانسیون استانی، به تصویب قانون اساسی فدرال رأی داد. او از ۱۷۹۲ تا ۱۷۹۴ معاون فرماندار کارولینای جنوبی شد. او مجدداً در ۱۷۹۸ برای عضویت مجمع عمومی کارولینای جنوبی انتخاب شد و از ۱۸۰۰ تا ۱۸۰۴ سناتور سنای ایالت شد. او همچنین در دفاتر مختلف محلی خدمت کرد.
ایالت شد. او همچنین در دفاتر مختلف محلی خدمت کرد. برای نمونه در ۱۷۹۲ مأمور بازسازی پل روی رودخانه اشلی شد. در زمانی که قانون اساسی ایالات متحده در ۱۷۸۸ تصویب شد، دارایی او به میزان ۱۷۱۷ جریب زمین به ارزش ۱۰۳۸۴ دلار و ۱۴۲ برده گزارش شد. او در زمان مرگش، بر اساس موجودی اموال، ۱۰۴ برده داشت. زندگی شخصی. در ۱ اکتبر ۱۷۷۸، او با جودیت اسمیت (۱۷۶۲–۱۸۲۰) که یکی از اعضای ثروتمندترین خانواده‌های بانکدار و تاجر کارولینای جنوبی بود، ازدواج کرد. پدرش بنجامین اسمیت (۱۷۱۷–۱۷۷۰) یکی از برجسته‌ترین بانکداران تاجر کارولینای
یکی از برجسته‌ترین بانکداران تاجر کارولینای جنوبی، مزرعه‌دار، تاجر برده، سخنگوی دائمی مجلس سلطنتی و بزرگترین نوه فرماندار کارولینای جنوبی، لندگرور توماس اسمیت بود. همسرش نوه جوزف راگ، بزرگترین تاجر برده در آمریکای شمالی بریتانیایی بود. او پسرعموی اول بنجامین اسمیت، فرماندار کارولینای شمالی و بزرگترین پسرعموی الیزابت راگ مانیگو بود که با ثروتمندترین مرد مستعمرات بریتانیا در آمریکای شمالی، پیتر مانیگو، ازدواج کرده بود. خانه جیمز لادسون در چارلستون در حدود ۱۷۹۲ ساخته و در خیابان لادسون به افتخار او در ۱۸۹۵
ساخته و در خیابان لادسون به افتخار او در ۱۸۹۵ نام‌گذاری شد. دخترش سارا ریو لادسون با کلکسیون‌دار هنری؛ رابرت گیلمور جونیور، ازدواج کرد. یکی از شیک‌ترین زنان آمریکایی در زمان خودبود و سوژه چندین نقاشی چهره و مجسمه، از جمله پرتره معروف توماس سالی، بود. موری مک‌اینیس، تاریخ‌نگار هنری، می‌نویسد؛ «او با دستار (سر بند) و رنگ‌های روشنی که می‌پوشید، به سلیقه کنیزانی که وی نزد آنها بزرگ شده بود، اشاره می‌کرد». جیمز لادسون، پدر جیمز اچ لادسون (۱۷۹۵–۱۸۶۸) مزرعه‌دار بزرگی بود که تا ۱۸۵۰ بیش از ۲۰۰ برده داشت و هر سال