payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دوران زندگی. هارتوگ که خانواده‌ای دریانورد چشم به جهان گشود، در ۳۰ سالگی، اولین کشتی خود را فرماندهی کرد و به مدت چند سال به داد و ستدهای تجاری موفقیت‌آمیز در دریاهای بالتیک و مدیترانه مشغول بود. در سال ۱۶۱۶، هارتوگ به استخدام کمپانی هند شرقی هلند (به هلندی: Vereenigde Oostindische Compagnie که معمولاً به اختصار VOC نامیده می‌شود) درآمد و به عنوان کاپیتان کشتی ایندراخت (به معنی «وحدت» یا «سازگاری») در ناوگانی که از هلند به کمپانی هند شرقی هلند می‌رفت، منصوب شد. هارتوگ در ژانویهٔ ۱۶۱۶ به همراه چندین کشتی
شد. هارتوگ در ژانویهٔ ۱۶۱۶ به همراه چندین کشتی دیگر از کمپانی VOC، سفر دریایی خود را آغاز کرد، اما به علت طوفان از آنها جدا شد و به‌طور مستقل به دماغهٔ امید نیک (بعدها به مکانی از کیپ تاون، آفریقای جنوبی تبدیل شد) رسید. سپس هارتوگ به کمک «البته شاید» بادهای قوی غربی موسوم به «بادهای چهلگان» از میان اقیانوس هند به سمت باتاویا (جاکارتای کنونی) حرکت کرد. هندریک بروور، دریانورد هلندی پیشتر، از این بادها به عنوان راهی برای سریع‌تر رسیدن به جاوا یاد کرده بود. در ۲۵ اکتبر ۱۶۱۶، حدوداً در عرض جغرافیایی ۲۶ درجهٔ
۲۵ اکتبر ۱۶۱۶، حدوداً در عرض جغرافیایی ۲۶ درجهٔ جنوبی، هارتوگ و خدمه‌اش بر خلاف انتظار به «جزایر متعددی رسیدند که هرچند، خالی از سکنه بودند». او به جزیره‌ای در نزدیکی سواحل خلیج کُوسه در استرالیای غربی رسید که اکنون به افتخار او جزیرهٔ دیرک هارتوگ نامیده می‌شود. گروه هارتوگ دومین گروه اکتشافی اروپایی بود که به قارهٔ استرالیا وارد شد، پیش از آن ویلم جانزون در سال ۱۶۰۶ موفق به انجام این کار شده بود. با این حال، گروه هارتوگ اولین گروهی بود که از مسیر خط ساحلی غربی این کار را انجام داد. هارتوگ سه روز را صرف
غربی این کار را انجام داد. هارتوگ سه روز را صرف بررسی خط ساحلی و جزایر اطراف کرد. آن منطقه را به افتخار کشتی هارتوگ، ایندراختسلند نامیدند، اگرچه آن نام ماندگار نشد. هارتوگ پیش از ترک آنجا، ظرفی از جنس مفرغ را بر روی دیرکی چسباند که در حال حاضر به لوح هارتوگ معروف است و روی آن تاریخچهٔ بازدید خود از جزیره را حک کرد. بر روی ظرف، متن زیر نوشته شده بود: در ۲۵ اکتبر ۱۶۱۶، کشتی ایندراخت از آمستردام رسید: مباشر کشتی ژیل میبی از شهر لیژ، کاپیتان دریک هارتوگ از آمستردام. در ۲۷، کشتی دوباره به سمت بانتام حرکت کرد.
در ۲۷، کشتی دوباره به سمت بانتام حرکت کرد. معاون مباشر کشتی، جان استین، سکاندار پیتر دورس از بیل در سال ۱۶۱۶. هارتوگ که چیز جالبی پیدا نکرده بود، حرکت خود را به سمت شمال و در امتداد این خط ساحلی ناشناخته در استرالیای غربی ادامه داد و تا حدود عرض جغرافیایی ۲۲ درجهٔ جنوبی، نقشه‌های دریایی تهیه کرد. سپس کرانهٔ ساحلی را ترک و به سمت باتاویا حرکت کرد و سرانجام در دسامبر ۱۶۱۶، حدود پنج ماه پس از زمان مورد انتظارش، به سلامت به آنجا رسید. دیرک هارتوگ پس از بازگشت به آمستردام در سال ۱۶۱۸، کمپانی VOC را ترک کرد و
به آمستردام در سال ۱۶۱۸، کمپانی VOC را ترک کرد و داد و ستدهای تجاری خود را در بالتیک از سر گرفت. پی‌نوشت. در سال ۱۶۱۹، فردریک دو هاتمن، با کشتی کمپانی VOC به نام دوردرخت و جاکوب ددل در کشتی دیگری از کمپانی VOC به نام آمستردام، مکانی را در سواحل استرالیا در نزدیکی شهر پرت کنونی شناسایی کردند که آن را ددلزلند نامیدند. آنها پس از حرکت به سمت شمال در امتداد کرانهٔ ساحلی به ایندراختسلند رسیدند. هاتمن در خاطراتش این سواحل را با سرزمین ساحلی مارکوپولو یا لوکاچ شناسایی کرد، همان‌طور که در نقشه‌های پتروس پلانسیوس و
کرد، همان‌طور که در نقشه‌های پتروس پلانسیوس و یان هویگن ون لینشوتن نیز نشان داده شده‌اند. هشتاد سال بعد، در ۴ فوریه ۱۶۹۷، کاوشگر هلندی، ویلم دو ولامینگ به آن جزیره رسید و به‌طور تصادفی لوح هارتوگ که در ماسه نیمه مدفون شده بود را پیدا کرد. او آن لوح را با لوحی جدید تعویض و دوباره نوشتهٔ هارتوگ را روی آن حک کرد و یادداشت‌هایی از خودش را نیز به آن افزود و لوح اصلی هارتوگ را به آمستردام برگرداند که اکنون در موزهٔ ملی آمستردام قرار دارد. در سال ۲۰۰۰، لوح هارتوگ به‌طور موقت به استرالیا بازگردانده شد تا در
به‌طور موقت به استرالیا بازگردانده شد تا در نمایشگاهی در موزهٔ ملی دریایی استرالیا در سیدنی به نمایش گذاشته شود. این اقدام منجر به پیشنهادهایی شد مبنی بر اینکه این لوح که به عنوان قدیمی‌ترین اثر مکتوب شناخته شده از تاریخ اروپای استرالیا تلقی می‌شود، بهتر است برای موزهٔ استرالیا خریداری شود، اما مقامات هلندی به صراحت اعلام کردند که این لوح فروشی نیست. در سال‌های ۱۹۶۶ و ۱۹۸۵، تصویر هارتوگ و کشتی‌اش روی تمبرهای پُستی استرالیا منقوش شد. در سال ۲۰۱۶، ضراب‌خانهٔ پرت برای بزرگداشت چهارصدمین سالگرد ورود هارتوگ به
پرت برای بزرگداشت چهارصدمین سالگرد ورود هارتوگ به استرالیا، یک سکهٔ نقرهٔ (۳۱ گرمی) را ضرب کرد. جزیره‌ای که در خلیج کوسه در استرالیای غربی هارتوگ به آن وارد شده بود، جزیرهٔ دیرک هارتوگ نام گرفت. در آمستردام، کانبرا و چهارده شهر دیگر استرالیا، خیابان‌هایی به افتخار هارتوگ نام‌گذاری کرده‌اند.
چارلز ویلیام دویل (؛ ۱۷۷۰ – ۲۵ اکتبر ۱۸۴۲) نظامی اهل پادشاهی ایرلند بود. او افسر ارتش بریتانیا بود که در جنگ‌های ناپلئونی حضور داشت. وی برندهٔ جوایزی همچون شوالیه (عنوان) شده‌است.
رابرت پرسی داگلاس (؛ ۲۹ اوت ۱۸۰۵ – ) نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. او افسر ارتش بریتانیا بود که به عنوان فرماندار ستوان جرسی منصوب شد. وی برندهٔ جوایزی همچون شوالیه (عنوان) شده‌است.
هنری ادوارد منینگ داگلاس (؛ ۱۱ ژوئیه ۱۸۷۵ – ۱۴ فوریه ۱۹۳۹) نظامی اهل بریتانیا بود. او افسر ارتش بریتانیا بود که نشان صلیب ویکتوریا، بالاترین و معتبرترین نشان شجاعت در مواجهه با دشمن که می‌تواند به نیروهای بریتانیا و کشورهای مشترک‌المنافع اعطا شود، را دریافت کرد. وی برندهٔ جوایزی همچون صلیب ویکتوریا شده‌است.
استانلی فون دانوپ () نظامی اهل بریتانیا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است. او افسر ارتش بریتانیا بود که از سال ۱۹۱۳ تا ۱۹۱۶ به عنوان فرمانده سپاه مهمات (اردنانس) خدمت کرد.
رودلفوس دی سالیس (; – ) نظامی اهل بریتانیا بود. کورنت، ۱۷ دسامبر ۱۸۳۰; ستوان، ۲۸ ژوئن ۱۸۳۳; کاپیتان، ۱۳ ژوئیه ۱۸۳۸; سرگرد، ۱۹ فوریه ۱۸۴۷; اختراع سرهنگ دوم، ۲۸ نوامبر ۱۸۵۴; سرهنگ دوم، ۲ اکتبر ۱۸۵۶; سرهنگ، ۲۰ مارس ۱۸۵۸. او در آلما، اینکرمان، بالاکلاوا، چرنایا، کرچ، سباستوپل، هند مرکزی (و راجپوتانا)، کوتا و سرای، سندواهو، دهلی، کوندریه، چوندری، گوالیور، و بوردا جنگید.
چارلز ریچارد ساکویل (; – ) نظامی و سیاستمدار اهل بریتانیا بود. او افسر ارتش بریتانیا بود. او در ۴ سال آخر عمرش از اشراف بود و در سال ۱۸۶۹ جانشین پدرش شد. دِ لا وار چهار سال بعد، با غرق کردن خود در رودخانه کَم خودکشی کرد. او مجرد بود و عنوان و املاکش به برادرش به ارث رسید.
هنری اوتوی ترور (; – ) نظامی اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود. در سال ۱۸۰۷، او در کپنهاگ جنگید و فرماندهی گردان اول گارد کلداستریم را در طول جنگ شبه‌جزیره بر عهده داشت و در سالامانکا، تالاورا و بوکاکو در عملیات شرکت داشت. در سال ۱۸۱۵، او به عنوان عضو افتخاری نشان حمام منصوب شد و با به ارث بردن املاک پسرعمویش، جان ترور-همپدن، ویسکونت سوم همپدن، نام خانوادگی خود را به ترور تغییر داد. در سال ۱۸۵۱، عنوان برادر بدون فرزند خود را به ارث برد و در همان سال نیز ژنرال شد.
سامتاویسی () یک کلیسای جامع ارتدکس گرجی در شرق گرجستان در منطقه شیدا کارتلی، حدود ۴۵ کیلومتری شمال پایتخت تفلیس است که در سده یازدهم میلادی ساخته شد. این کلیسا در دوران شکوفایی هنری و تزئینی در معماری گرجی ساخته شد. تاریخ. این کلیسا در ساحل چپ رودخانهٔ لخورا، حدود ۱۱ کیلومتری شهر کاسپی واقع شده‌است. بنا به سنت گرجی، این کلیسا در سال ۵۷۲ به‌دست مبلغ آشوری، ایسیدور بنا شد و سپس‌تر در سده دهم میلادی بازسازی شد. با این وجود، هیچ‌کدام از آن بناها سالم نمانده‌اند. ابتدایی‌ترین سازهٔ موجود، به سدهٔ یازدهم بر
ابتدایی‌ترین سازهٔ موجود، به سدهٔ یازدهم بر می‌گردد. همان‌طور که یک سنگ‌نوشته که اکنون از دست رفته نشان می‌دهد، عمارت اصلی کلیسا در سال ۱۰۳۰ ساخته شد. کلیسا به‌دست یک راهب و معمار ماهر، هیلاریون ساخته شد. کلیسا به دست مجموعه‌ای از زمین‌لرزه‌ها به شدت آسیب دید و گنبد، بخش‌هایی از دیوار غربی و ستون‌ها فرو ریختند. بنا به سنگ‌نوشتهٔ نمای غربی بالای پنجره، که نوشته «سازندهٔ دوم معبد، دختر شاه شاهان و همسر آمیلاخور، گایانه است»، بخش‌هایی از کلیسا در سده‌های ۱۵ و ۱۶ میلادی بازسازی شدند. دودمان اشرافی گرجی،
۱۵ و ۱۶ میلادی بازسازی شدند. دودمان اشرافی گرجی، آمیلاخواری نقش مهمی در تاریخچهٔ کلیسا بازی کردند. در سده نوزدهم، به‌دست معمار، ریپاردی، زمانی که بخش‌هایی از نقاشی‌های دیواری از بین رفتند بازسازی شد.
جام بورک داگلاس (؛ 1794 – 19 April 1877) فرد نظامی اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
گیرنده اینوزیتول ۵٬۴٬۱-تری فسفات نوع ۱ پروتئینی است که در انسان توسط ژن "ITPR1" کدگذاری می شود. فعل و انفعالات. ITPR1 با پروتئین های زیر تعامل پروتئین-پروتئین دارد:
جان موری، دومین ارل دانمور (; – ) فرمانده نظامی اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود. پسر دوم چارلز موری، اولین ارل دانمور (۱۶۶۱–۱۷۱۰) و نوه جان موری، اولین مارکی آتول، موری در سال ۱۷۰۴ پس از مرگ برادر بزرگترش، جیمز، ویسکونت فینکسل (۱۶۸۳–۱۷۰۴)، وارث عناوین و املاک پدرش شد. او پس از مرگ پدرش، در سن چهل و نه سالگی، در ۱۹ آوریل ۱۷۱۰، جانشین پدرش به عنوان ارل دانمور شد. در سال ۱۷۱۹، او یکی از فرماندهان نیروهای بریتانیایی در تصرف موفقیت‌آمیز ویگو در طول جنگ اتحاد چهارگانه بود. دانمور از سال ۱۷۱۳ تا ۱۷۱۵ و دوباره از
بود. دانمور از سال ۱۷۱۳ تا ۱۷۱۵ و دوباره از سال ۱۷۲۷ تا زمان مرگش، مجرد در سال ۱۷۵۲، به عنوان نماینده اسکاتلند در مجلس اعیان حضور داشت. او سه برادر کوچکتر داشت که دو نفر از آنها نیز ژنرال ارتش بریتانیا شدند: سرتیپ رابرت موری (۱۶۸۹–۱۷۳۸) و سپهبد توماس موری (۱۶۹۸–۱۷۶۴)؛ سومی، ویلیام موری (۱۶۹۶–۱۷۵۶) از حامیان مدعی قدیمی بود و در سال ۱۷۴۶ به خیانت اعتراف کرد، اما مورد عفو قرار گرفت و در سال ۱۷۵۲ به عنوان ارل سوم جانشین برادرش شد.
اولیس دو برگ، دومین بارون داونز (؛ ۱۵ اوت ۱۷۸۸ – ) نظامی و سیاست‌مدار اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی یک افسر ایرلندی و سیاستمدار محافظه‌کار بود. او که ژنرال ارتش بریتانیا بود، در زمان لرد لیورپول (۱۸۲۰-۱۸۲۷) به عنوان نقشه‌بردار کل مهمات خدمت کرد و پس از جانشینی پسرعمویش به عنوان بارون دوم داونز (۱۸۲۶)، نماینده ایرلند در مجلس اعیان (۱۸۳۳-۱۸۶۴) بود.
جوزف یورک، نخستین بارون دوور (; – ) دیپلمات، نظامی و سیاستمدار اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود.
فرانسیس والتر دو وینتون (; – ) نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. او افسر ارتش بریتانیا، مدیر مستعمراتی و درباری دربار دوک یورک بود. او به عنوان مدیر کل دولت آزاد کنگو در زمان شاه لئوپولد دوم بلژیک فعالیت کرد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
جان وست، دوم ارل د لا وار (; – ) نظامی و سیاست‌مدار اهل بریتانیا بود. در سال ۱۷۴۶، وست به عنوان پرچمدار در گارد ۳ پیاده وارد ارتش شد و در سال ۱۷۵۵ به درجه سرهنگ دومی، در گروه اول گارد سواره نظام و در سال ۱۷۵۸ به درجه سرهنگی رسید. از سال ۱۷۶۰ تا ۱۷۶۱، او به عنوان دستیار پادشاه جورج سوم خدمت کرد و در سال ۱۷۶۱ به درجه سرلشکری ارتقا یافت. در سال ۱۷۶۱، پدر وست به ارل د لا وار و ویسکونت کانتلوپ ملقب شد و وست توانست از عنوان دومی به عنوان یک عنوان افتخاری استفاده کند. از سال ۱۷۶۱ تا ۱۷۶۶، کانتلوپ معاون چمبرلین
کند. از سال ۱۷۶۱ تا ۱۷۶۶، کانتلوپ معاون چمبرلین ملکه شارلوت بود و از سال ۱۷۶۳ تا ۱۷۶۶ کاپیتان و سرهنگ گارد اول سواره نظام بود. پس از به ارث بردن عناوین پدرش در سال ۱۷۶۶، او به عنوان فرمانده اسب ملکه شارلوت و کاپیتان و سرهنگ گارد سواره نظام اعلیحضرت منصوب شد و تا زمان مرگش در سال ۱۷۷۷ در هر دو نقش خدمت کرد. در سال ۱۷۶۸، او به عنوان لرد چمبرلین ملکه شارلوت منصوب شد و در سال ۱۷۷۰ به سپهبد ارتش بریتانیا ارتقا یافت.
فرانک پرسی کروزیر (; – ) نظامی اهل نیجریه بود. او افسر ارتش بریتانیا بود. اولین تجربه نظامی او در جنگ دوم بوئر (۱۸۹۹-۱۹۰۲) و با نیروی مرزی سلطنتی غرب آفریقا در نیجریه بود. در طول جنگ جهانی اول، او فرماندهی گردان نهم تیپ ۱۰۷ (اولستر) را در نبرد سم بر عهده داشت و به همین دلیل به درجه سرتیپی ارتقا یافت و فرماندهی تیپ ۱۱۹ (ولز) را در نبرد کامبره و حمله بهاری آلمان بر عهده گرفت. پس از جنگ، او به طور خلاصه به عنوان مشاور ارتش تازه تأسیس لیتوانی و فرمانده لشکر کمکی پلیس سلطنتی ایرلند در زمان تجزیه ایرلند خدمت کرد.
پلیس سلطنتی ایرلند در زمان تجزیه ایرلند خدمت کرد. با این حال، او به سرعت از رفتار نیروهای کمکی در طول درگیری ناامید شد. کروزیه به یک صلح طلب تبدیل شد و چندین کتاب زندگینامه‌ای جنجالی منتشر کرد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
راه قدیمی یک فیلم وسترن آمریکایی محصول سال ۲۰۲۳ به کارگردانی برت دونوهو، بر اساس فیلمنامه‌ای از کارل دبلیو لوکاس، با بازی نیکلاس کیج در نقش یک مرد مسلح بازنشسته در ماموریت یافتن قانون‌شکنی‌هایی است که همسرش را کشتند. این فیلم در ۶ ژانویه ۲۰۲۳ توسط صبان فیلمز اکران شد و نقدهای متفاوتی از سوی منتقدان دریافت کرد. طرح داستان. کولتون بریگز تفگ‌چی بازنشسته زندگی آرامی با دخترش دارد، اما زمانی که پسر مردی که سال‌ها پیش او را به قتل رسانده‌بود برای انتقام گرفتن از راه می‌رسد، باید با گذشته‌اش روبرو شود. تولید.
از راه می‌رسد، باید با گذشته‌اش روبرو شود. تولید. فیلمبرداری در سال ۲۰۲۱ در مونتانا انجام شد. در ژانویه ۲۰۲۲، صبان فیلمز حقوق پخش فیلم را به دست آورد.
آنانوری () یک مجموعهٔ دژ بر روی رود آراگوی در شهرداری دوشتی، گرجستان و حدود تفلیس است. تاریخ. آنانوری یک دژ و مقر اریستاوی (دوک) دوک‌نشین آراگوی، یک دودمان فئودال در سده سیزدهم میلادی است. این دژ مکان نبردهای سرشماری بوده‌است. در سال ۱۷۳۹، توسط شانسهٔ کسانی، یک دوک دشمن، به آنانوری حمله شد و به آتش کشیده شد. قبیلهٔ آراگوی نیز قتل‌عام شد. با این وجود، چهار سال پس از آن، دهقان‌های محلی شورش کردند و غاصبان را به قتل رسادند، و سپس از تیموراز دوم، پادشاه گرجستان دعوت کردند که مستقیماً به مردم آنجا فرمانروایی
دعوت کردند که مستقیماً به مردم آنجا فرمانروایی کند. با این حال، در سال ۱۷۴۶ تیموراز مجبور شد با کمک ایراکلی دوم، پادشاه کاختی، یک شورش دهقانی دیگر را سرکوب کند. تا ابتدای سده نوزدهم این دژ به کار برده می‌شد. در سال ۲۰۰۷، این دژ به فهرست آزمایشی میراث جهانی یونسکو افزوده شد.
گذرگاه قصاب یک فیلم درام و وسترن آمریکایی محصول سال ۲۰۲۲ به کارگردانی گیب پولسکی با بازی نیکلاس کیج و فرد هچینگر است. این اولین فیلم بلند پولسکی در مقام کارگردان محسوب می‌شود. همچنین فیلمنامه بر اساس رمانی به همین نام در سال ۱۹۶۰ اثر جان ادوارد ویلیامز ساخته شده است. این فیلم اولین نمایش جهانی خود را در جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو در ۹ سپتامبر ۲۰۲۲ انجام داد، و در ۲۰ اکتبر ۲۰۲۳ توسط صبان فیلمز در ایالات متحده اکران شد. داستان. در سال ۱۸۷۴، ویل اندروز، پسر ساده لوح و آرمانگرا یک کشیش، دانشگاه هاروارد را
ساده لوح و آرمانگرا یک کشیش، دانشگاه هاروارد را رها کرد و به بوچرز کراسینگ، یک شهر کوچک مرزی در کانزاس که بر روی تجارت پوست گاومیش بنا شده بود، سفر کرد. ویل که بر اساس شکار گاومیش فروخته می‌شود، با میلر، (نیکلاس کیج) یک شکارچی گاومیش حرفه‌ای و باتجربه که داستانی از گذرگاه دورافتاده کلرادو را برای او تعریف می‌کند، قرار می‌گیرد که یکی از معدود گله‌های عظیم باقی مانده را می‌توان پیدا کرد. اگرچه ویل در مورد میلر و حماقت این کار هشدار داده شده است، اما … تولید. در سپتامبر ۲۰۲۱ اعلام شد که کمپانی صبان فیلمز حقوق
سپتامبر ۲۰۲۱ اعلام شد که کمپانی صبان فیلمز حقوق پخش این فیلم را به دست آورده است. فیلمبرداری در مونتانا از اکتبر ۲۰۲۱ آغاز شد.
اندرو لویتاس (زاده ۴ سپتامبر ۱۹۷۷) نقاش، مجسمه‌ساز، فیلم‌ساز، نویسنده، تهیه‌کننده، عکاس، رستوران‌دار، و بازیگر آمریکایی است. اوایل زندگی. لویتاس در شهر نیویورک متولد شد. او تحصیلات خود را در مدرسه هوراس مان و دالتون در منهتن نیویورک گذراند. پس از فارغ‌التحصیلی از مدرسه دالتون، به دانشگاه نیویورک رفت. اندرو در سال ۲۰۰۰ پس از اخذ مدرک از مدرسه گالاتین دانشگاه نیویورک فارغ‌التحصیل شد. او یک آمریکایی یهودی است.
فردیناند واندویر هایدن (Ferdinand Vandeveer Hayden) (زادهٔ ۷ سپتامبر ۱۸۲۹ – درگذشتهٔ ۲۲ دسامبر ۱۸۸۷)، زمین‌شناس آمریکایی بود که به‌خاطر نقشه‌برداری‌های پیشگامانه‌اش از کوه‌های راکی در اواخر قرن نوزدهم مورد توجه قرار گرفت. او همچنین پزشکی بود که در زمان جنگ داخلی آمریکا در ارتش اتحادیه خدمت کرد. اوایل زندگی. فردیناند هایدن در وستفیلد، ایالت ماساچوست چشم به جهان گشود. در جوانی شیفتهٔ طبیعت و حیات وحش بود که این موضوع او را به رشتهٔ پزشکی کشاند. او در کلیولند تحت نظر جرد پاتر کرتلند و پس از آن در آلبانی،
تحت نظر جرد پاتر کرتلند و پس از آن در آلبانی، نیویورک، تحت نظر جیمز هال، از سازمان زمین‌شناسی نیویورک کار کرد. هایدن در سال ۱۸۵۰ از کالج ابرلین و در سال ۱۸۵۳ از کالج پزشکی آلبانی فارغ‌التحصیل شد. او توانست در آنجا توجه استاد جیمز هال، زمین‌شناس دولت در نیویورک را به خود جلب کند و به واسطهٔ اعتبار و نفوذ او توانست به همراه فیلدینگ بی میک، برای پژوهش در زمین‌شناسی و جمع‌آوری فسیل‌ها به گروه اکتشافی قلمرو نبراسکا ملحق شود. هال در تابستان ۱۸۵۳، هایدن را به اولین سفر ماجراجویانه‌اش در ارتباط با زمین‌شناسی
اولین سفر ماجراجویانه‌اش در ارتباط با زمین‌شناسی فرستاد. هایدن به دلیل طرز فکر مستقل خود، به همکاری‌اش با هال خاتمه داد و با تشویق اس اف بیرد و حمایت نسبی از مؤسسهٔ اسمیتسونیان، باقی دههٔ ۱۸۵۰ را صرف اکتشافات مختلف و جمع‌آوری نمونه‌ها در مناطق شمالی رودخانهٔ میزوری کرد. در سال‌های ۱۸۵۶ و ۱۸۵۷، هایدن گروهی اکتشافی به رهبری ستوان گوورنور کی. وارن و در سال ۱۸۵۹، گروه اکتشافی رینولدز به رهبری کاپیتان ویلیام اف رینولدز که هر دو از مهندسان عارضه‌نگاری بودند را مشایعت کرد. یکی از دستاوردهای آن سفر، گزارش
را مشایعت کرد. یکی از دستاوردهای آن سفر، گزارش زمین‌شناسی او از کاوش‌های رودخانه‌های یلواستون و میزوری در ۱۸۵۹–۱۸۶0 (1869) بود. هایدن در زمان جنگ داخلی به عنوان جراح در ارتش خدمت کرد. او به درجهٔ افسر ارشد پزشکی در ارتش شناندوا ارتقاء یافت و (درجهٔ افتخاری) سرهنگ دوم را به دست آورد. مطالعات زمین‌شناختی. پس از جنگ داخلی آمریکا، هایدن مطالعات جغرافیایی و زمین‌شناسی نبراسکا و سرزمین‌های غربی را برای دولت ایالات متحده رهبری کرد. در سال ۱۸۶۷، او مسئول زمین‌شناسی در سازمان مطالعات زمین‌شناسی و جغرافیایی
در سازمان مطالعات زمین‌شناسی و جغرافیایی سرزمین‌های ایالات متحده شد. هایدن هم قبل و هم بعد از جنگ داخلی، سفرهای پیشین اکتشافی به کوه‌های راکی را رهبری کرد. در سال ۱۸۶۹، او سفری اکتشافی در امتداد کوه فرانت رنج به سمت دنور و سانتافه را رهبری کرد. در سال ۱۸۷۰، هایدن ۲۵۰۰۰ دلار کمک مالی دولتی دریافت کرد تا یک گروه اکتشافی ۲۰ نفره را به گذرگاه جنوبی، فورت بریجر و هنری فورک برده و دوباره آنها را به شهر شاین بازگرداند. او همچنین در آن زمان با باشگاه مگاتریوم در مؤسسهٔ اسمیتسونیان در واشینگتن دی سی آشنا شد. هایدن
اسمیتسونیان در واشینگتن دی سی آشنا شد. هایدن برای اندازه‌گیری مسافت در طول سفرهایش به نواحی مرزهای غربی، از مسافت‌سنج استفاده کرد، وسیله‌ای که نقشه‌برداران برای تخمین مسافت طی شده از آن استفاده می‌کردند. این دستگاه روی یک گاری که با قاطر حرکت می‌کرد، نصب شده بود و با چرخش چرخ‌های گاری، فواصل را اندازه‌گیری می‌کرد. دقت دستگاه به دلیل ناهموار بودن زمین با تقریب ۳ درصد بود. یلواستون. در سال ۱۸۷۱، هایدن به فرمان وزیر کشور، کلمبوس دلانو، در دورهٔ ریاست جمهوری یولیسیز سایمن گرانت، اولین پژوهش‌های زمین‌شناسی
یولیسیز سایمن گرانت، اولین پژوهش‌های زمین‌شناسی آمریکا را با بودجهٔ فدرال و در منطقهٔ یلواستون در شمال غربی وایومینگ رهبری کرد. این گروه شامل حدود ۵۰ مرد بود که افراد برجسته‌ای مانند توماس موران و نقاش و عکاس معروف مرزی/جنگ داخلی ویلیام هنری جکسون در آن شرکت داشتند. سال بعد، هایدن و پژوهش او با عنوان «"گزارش مقدماتی از مطالعات زمین‌شناسی ایالات متحده در مونتانا و بخش‌هایی از سرزمین‌های مجاور؛ پنجمین گزارش سالانه از پیشرفت کار"»، در متقاعد کردن کنگره برای پایه‌گذاری یلواستون به عنوان اولین پارک ملی ایالات
یلواستون به عنوان اولین پارک ملی ایالات متحده نقش به‌سزایی داشت. به علاوه، عکس‌های بزرگ و جذاب جکسون و نقاشی‌های چشمگیر موران نیز در این موضوع کمک‌کننده بودند. این آثار همچنین به گسترش ایالات متحده به سمت غرب کمک کردند. میراث. نتیجهٔ دوازده سال کار و سفرهای پژوهشی سالانهٔ هایدن منجر به ایجاد مجموعه‌ای ارزشمند از مجلات در تمام رشته‌های تاریخ طبیعی و علوم اقتصادی شد. او در سال ۱۸۷۷، اطلس زمین‌شناسی و جغرافیایی کلرادو را منتشر کرد. آخرین سفر پژوهشی سالانهٔ هایدن در سال ۱۸۷۸ بود. به خاطر تلاش‌های فراوان و جامع
در سال ۱۸۷۸ بود. به خاطر تلاش‌های فراوان و جامع هایدن در زمین‌شناسی، او فسیل‌های بی‌شماری از دایناسورها را کشف کرد که آن‌ها را از شرق برای مطالعات علمی بیشتر با خود آورد. بسیاری از فسیل‌هایی که آورده بود، همچنان در مجموعهٔ مؤسسهٔ اسمیتسونیان نگهداری می‌شوند. دیرینه‌شناس آمریکایی جوزف لیدی، بیشتر نمونه‌های فسیلی خود را از هایدن به دست آورد. سال‌های آخر زندگی. در سال ۱۸۶۰، هایدن به عضویت انجمن فلسفی آمریکا درآمد. در سال ۱۸۶۵، به کمک جوزف لیدی، استاد زمین‌شناسی در دانشگاه پنسیلوانیا شد. در سال ۱۸۷۳، به عضویت
در دانشگاه پنسیلوانیا شد. در سال ۱۸۷۳، به عضویت انجمن باستانی آمریکا درآمد. در سال ۱۸۷۹، به عنوان عضو خارجی انجمن زمین‌شناسی لندن انتخاب شد. پس از سازماندهی مجدد و تأسیس سازمان زمین‌شناسی ایالات متحده در سال ۱۸۷۹، هایدن به مدت هفت سال در آنجا به عنوان زمین‌شناس فعالیت کرد. او در ۲۲ دسامبر ۱۸۸۷ در فیلادلفیا درگذشت و در قبرستان وودلندز به خاک سپرده شد. افتخارات. درهٔ هایدن در یلواستون به افتخار او نام‌گذاری شده‌است. در سال ۲۰۱۸، رهبران بومیان آمریکا خواستار تغییر نام درهٔ هایدن شدند، زیرا هایدن «از براندازی
نام درهٔ هایدن شدند، زیرا هایدن «از براندازی قبایلی که از پیروی از دستورهای فدرال خودداری کرده بودند، حمایت کرده بود». شهرک هایدن در ایالت کلرادو، واقع در درهٔ رودخانهٔ یامپا، به افتخار او نام‌گذاری شده‌است. همچنین بسیاری از قلهٔ کوه‌ها، نام او را بر خود دارند. در سال ۱۸۷۱، استفن تایر اولنی، گونه‌ای از خارخاسک را به افتخار او، نام‌گذاری کرده‌است. در سال ۱۸۶۰، رابرت کنیکات، زیرگونه‌ای از مارهای بندجورابی را به افتخار هایدن، Thamnophis radix haydenii، نام‌گذاری کرد. در سال ۱۸۶۹، ویلیام گاب یک حلزون خاکی را
کرد. در سال ۱۸۶۹، ویلیام گاب یک حلزون خاکی را به افتخار او، Oreohelix haydeni، نامید. ساختمان هایدن در دانشگاه پنسیلوانیا که سابقاً محل دانشکدهٔ دندان پزشکی بود، اکنون محل دپارتمان‌های مهندسی زیستی و علوم زمین است.
مارش مدافعان مسکو (به روسی: Марш защи́тников Москвы́) یا آهنگ مدافعان مسکو (روسی: Песня защитников Москвы) یک مارش نظامی روسیه است که در اصل توسط ارتش سرخ مورد استفاده قرار گرفت و اولین بار در طول نبرد 1941 مسکو ظاهر شد. کلمات مارش توسط الکسی سورکوف نوشته شده است در حالی که موسیقی توسط بوریس موکروسوف ساخته شده است. در اوایل اکتبر 1941، ورماخت حمله خود را برای کنترل مسکو آغاز کرد. سورکوف در شوک، شعری را سرود که نامش را مدافعان مسکو گذاشت. این اشعار برای اولین بار در روزنامه پراودا در 3 نوامبر 1941 منتشر شد.
بار در روزنامه پراودا در 3 نوامبر 1941 منتشر شد. یک هفته بعد، توسط وچرنیایا مسکو(نام روزنامه) چاپ شد. با جلب توجه استودیوی مرکزی فیلم مستند اتحاد جماهیر شوروی، این متن توسط موکروسوف تنظیم شد و در مستندی در مورد دفاع از شهرهای ولوکولامسک و موژایسک پخش شد. بعدها در یک محیط ارکستر در فیلم شوروی در سال 1942، مسکو ضربه می زند، اجرا شد. همچنین در فیلم 1944 Six P.M.. استفاده شد. این آهنگ بخشی از رپرتوار سنتی بسیاری از گروه‌های موسیقی نظامی روسیه است و یکی از آهنگ‌هایی است که در طول جنگ بزرگ میهنی (در اروپا به
است که در طول جنگ بزرگ میهنی (در اروپا به عنوان جنگ جهانی دوم شناخته می‌شود) ساخته شده است. امروزه، اغلب در طول رژه سالانه روز پیروزی در پادگان مسکو اجرا می‌شود. ملودی مارش دوباره به سرود حزب کمونیست ترکیه تبدیل شد.
فرهاد و شیرین () فرهاد و شیرین عنوان اثری عاشقانه از صمد وورغون، شاعر بزرگ آذربایجانی در سال ۱۹۴۱ و با الهام از داستان خسرو و شیرین نظامی گنجوی سروده‌است. اطلاعات کلی. صمد وورغون پیش از سرودن فرهاد و شیرین، ابتدا اثر خسرو و شیرین نظامی گنجوی را به‌طور جامع مطالعه کرد و محتوای آن منظومه را در نمایشنامه خود مجسم کرد. به گفته «حبیب بابایف»، منتقد هنری، در حالی که در منظومه نظامی گنجوی «شیرین» در اعمال و افکار خود ثابت‌قدم و مصمم است و به خسرو عشق می‌ورزد و به عشق خود اطمینان کامل دارد، اما در اثر صمد وورغون،
عشق خود اطمینان کامل دارد، اما در اثر صمد وورغون، شیرین نه تنها خسرو، بلکه فرهاد را هم دوست دارد. در اثر صمد وورغون عشق خسرو به شیرین واقعی نشان داده نشده‌است. وی بر جنبه‌های انگیزه سیاسی خسرو برای برقراری رابطه عاشقانه و عاطفی با شیرین تمرکز خود را معطوف داشته‌است. «حبیب بابایف» معتقد است، فرهاد و خسرو حریف یکدیگر نیستند، بلکه دشمنند. برخلاف سنت‌های ادبیات کلاسیک خاورزمین که در آن زن تنها به عنوان یک موضوع عشق به تصویر کشیده می‌شد، در نمایشنامه صمد وورغون، شیرین فعال‌تر، با اراده‌تر و مستقل‌تر نشان داده
شیرین فعال‌تر، با اراده‌تر و مستقل‌تر نشان داده می‌شود. صمد وورغون تعدادی شخصیت‌های جدید بدین اثر اضافه کرده‌است، که در منظومه نظامی وجود نداشتند. از مجموعه آن‌ها می‌توان به «آذر بابا»، پدر فرهاد، و جلوه دهنده فرزانگی مردم اشاره کرد.
پاول ایوانوویچ باتوف (روسی: Павел Иванович Батов؛ 1 ژوئن [O.S. 20 مه] 1897 - 19 آوریل 1985) یک ژنرال ارشد ارتش سرخ در طول جنگ جهانی دوم و پس از آن، دو بار قهرمان اتحاد جماهیر شوروی بود. باتوف در جنگ جهانی اول شرکت کرد و در آنجا دو بار صلیب سنت جورج را دریافت کرد. پس از مجروح شدن در سال 1917 به مدرسه ای در پتروگراد فرستاده شد و به بلشویک ها پیوست. او در جنگ داخلی روسیه شرکت کرد و در طول جنگ داخلی اسپانیا مشاور تیپ بین المللی XII شد. در طول جنگ جهانی دوم، باتوف فرماندهی ارتش 51 در کریمه را بر عهده داشت. در
فرماندهی ارتش 51 در کریمه را بر عهده داشت. در سال 1942 فرمانده ارتش 3 و سپس ارتش 4 تانک شد که به ارتش 65 تغییر نام داد. پس از جنگ، باتوف فرماندهی ناحیه نظامی کارپات را بر عهده داشت.
جراحی کولورکتال (انگلیسی: Colorectal surgery) یا پروکتولوژی (proctology) رشته‌ای در پزشکی است که به بررسی، شناخت و درمان اختلالات روده بزرگ (کولون)، راست‌روده (رکتوم) و مقعد مربوط می‌باشد. پزشکان متخصص در این رشته جراح کولورکتال نامیده می‌شوند. پزشکان در ایران و سایر کشورهای جهان برای تبدیل شدن به یک جراح کولورکتال باید پس از پایان دوره ۴ ساله دستیاری جراحی عمومی، به مدت ۱٫۵ سال دوره تکمیلی تخصصی (فلوشیپ) جراحی کولورکتال را بگذرانند. محدوده تخصص. اختلالات جراحی کولورکتال عبارتند از:
جراحی چشم به جراحی گفته می‌شود که معمولاً توسط یک چشم‌پزشک بر چشم و زائده‌های آن انجام می‌شود. چشم عضوی بسیار حساس است و برای به حداقل رساندن یا جلوگیری از آسیب بیشتر، پیش، حین و پس از عمل جراحی نیاز به مراقبت شدید دارد. جراح چشم متخصص مسئول انتخاب روش جراحی مناسب برای بیمار و انجام اقدامات احتیاطی لازم است. نخستین اشاره‌ها به جراحی چشم در متون تاریخی در سده ۱۸ پیش از میلاد یافت می‌شوند و از جراحی آب‌مروارید نیز برای نخستین بار در سده ۵ پیش از میلاد یاد شده‌است. امروزه جراحی چشم به‌طور گسترده انجام می‌شود و
امروزه جراحی چشم به‌طور گسترده انجام می‌شود و روش‌های مختلفی برای درمان اختلالات چشمی ایجاد شده‌است. در ایران فلوشیپ جراحی پلاستیک و ترمیمی چشم به این رشته می‌پردازد.