payamvha/North_RAG huggingface dataset:
برای حضرت یونس وقف شده بود و دارای زیارتگاهی بود که هم مسلمانان و هم مسیحیان آن را به عنوان محل مقبره یونس مورد احترام قرار می دادند. این مقبره یک مکان زیارتی محبوب و نماد اتحاد یهودیان، مسیحیان و مسلمانان در سراسر خاورمیانه بود. در ۲۴ ژوئیه ۲۰۱۴، دولت اسلامی عراق و شام (داعش) مسجد مقبره را به عنوان بخشی از کارزاری برای تخریب اماکن مذهبی که آن را بت پرست می دانست، ویران کرد. پس از بازپس گیری موصل از داعش در ژانویه ۲۰۱۷، یک کاخ باستانی آشوری که توسط اسرحدون ساخته شده بود، متعلق به حدود نیمه اول قرن هفتم قبل
شده بود، متعلق به حدود نیمه اول قرن هفتم قبل از میلاد مسیح در زیر مسجد ویران شده کشف شد. داعش کاخ را در جستجوی اقلامی برای فروش در بازار سیاه غارت کرده بود،اما برخی از آثار باستانی که حمل و نقل آنها دشوارتر بود همچنان در جای خود باقی مانده بود. دیگر مکان‌های مشهور به عنوان مقبره یونس عبارتند از: روستای عرب‌نشین مشهد، واقع در محوطه باستانی گاث هفر در اسرائیل؛ شهر حلهول در کرانه باختری فلسطین، در ۵ کیلومتری (۳.۱ مایلی) شمال الخلیل؛ و پناهگاهی در نزدیکی شهر سرافند (سرپتا) در لبنان.[ روایت دیگری این مقبره را
(سرپتا) در لبنان.[ روایت دیگری این مقبره را در تپه‌ای به نام «تپه یونس»، در لبه شمالی شهر اسرائیلی اشدود، در مکانی پوشیده از یک فانوس دریایی مدرن می‌داند. مقبره دیگر یونس را می توان در دیاربکر ترکیه پیدا کرد که در پشت محراب مسجد فاتح پاشا قرار دارد.
جان‌الله کریمی مطهر (متولد ۱۳۴۳) ادب‌پژوه ایرانی و استاد گروه زبان و ادبیات روسی دانشگاه تهران است. آثار او به‌عنوان کتاب درسی در دانشگاه‌های ایران تدریس می‌شود. او سردبیری "پژوهش‌نامه انتقادی متون و برنامه‌های علوم انسانی" را بر عهده دارد. کریمی مطهر از سال ۱۳۸۸ تا ۱۳۹۰ ریاست انتشارات دانشگاه تهران را عهده‌دار بود.
جوناتان جکسون (Jonathan Jackson) (زادهٔ ۴ ژوئن ۱۷۴۳ میلادی – درگذشتهٔ ۵ مارس ۱۸۱۰ میلادی)، تاجر و سیاستمدار آمریکایی اهل نیوبوریپورت، ماساچوست بود. او بیشتر به دلیل خدماتش به عنوان نمایندهٔ ماساچوست در کنگرهٔ قاره‌ای در ۱۷۸۲، اولین مارشال ایالات متحده برای ناحیهٔ ماساچوست از ۱۷۸۹ تا ۱۷۹۱، خزانه‌دار و دریافت‌کننده کل ماساچوست از ۱۸۰۲ تا ۱۸۰۶، مشهور بود. جکسون اهل بوستون بود و در ۱۷۶۱ از کالج هاروارد فارغ‌التحصیل شد و پس از آن به نیوبوریپورت، جاییکه علاوه بر سایر مشاغل تجاری، شغل موفقی را به عنوان یک تاجر
سایر مشاغل تجاری، شغل موفقی را به عنوان یک تاجر صادرات واردات دنبال کرد، نقل مکان کرد. جکسون در طول انقلاب آمریکا یک میهن‌پرست بود. او کشتی‌های باری خود را به عنوان کشتی باری مسلح، برای آزار کشتی‌رانی بریتانیا به کار گرفت. قراردادهایی را برای تأمین تجهیزات، با ارتش قاره‌ای منعقد کرد و به دولت میهن‌پرستان، پول قرض داد. پس از انقلاب، او با شورش شیس مخالفت کرد، به حزب فدرالیست پیوست و در مقام‌های انتصابی از جمله مارشال ایالات متحده و ناظر درآمد داخلی ایالات متحده در ماساچوست، خدمت کرد. جکسون علاوه بر خدمت در
در ماساچوست، خدمت کرد. جکسون علاوه بر خدمت در مجلس نمایندگان و سنای ماساچوست، به عنوان خزانه‌دار و دریافت‌کننده کل استان نیز خدمت کرد. او در بوستون درگذشت و در گرانری بورینگ گراند در بوستون به خاک سپرده شد. اوایل زندگی. جوناتان جکسون در ۴ ژوئن ۱۷۴۳ در بوستون به‌دنیا آمد. او پسر ادوارد جکسون (۱۷۰۸–۱۷۵۷) و دوروتی کوئینسی جکسون بود. او در ۱۷۶۱ از کالج هاروارد فارغ‌التحصیل شد و پس از آن به نیوبوریپورت نقل مکان کرد تا با پیوستن به پاتریک تریسی بازرگان، یک کسب و کار تجاری را آغاز کند. شروع حرفه. در ۱۷۶۶، جکسون،
کار تجاری را آغاز کند. شروع حرفه. در ۱۷۶۶، جکسون، شریک جان برومفیلد در یک شرکت صادرات کالاهای ماساچوست شامل عرق نیشکر، بذر کتان، آهن و آرد از پنسیلوانیا و واردات کالاهایی از انگلستان، اسکاتلند و جزایر کارائیب شد. در ۱۷۷۴، او با جان و ناتانیل تریسی، پسران پاتریک تریسی و برادران همسر دوم خود، شریک شد. با رویت شدن نشانه‌های آغاز انقلاب آمریکا، جکسون و تریسی‌ها، زمانی که دولت بریتانیا قوانین غیرقابل تحمل را تحمیل کرد و بسته شدن بندر بوستون باعث استفاده بازرگانان نیوانگلند از بندرها جایگزین شده بود، سود بیشتری
نیوانگلند از بندرها جایگزین شده بود، سود بیشتری بُردند. کسب و کار جکسون با ریسک قابل توجهی نیز همراه بود. او و شرکایش گاهی محصولات ممنوعه از جمله اسلحه و باروت را تجارت می‌کردند. یکی از کشتی‌های آن‌ها در سواحل پرتغال توسط نیروی دریایی بریتانیا توقیف شد. سال‌های انقلاب. جکسون با وجود وابستگی به تجارت خارجی، از حامیان انقلاب آمریکا شد. او در ۱۷۷۵ در کنگره استانی ماساچوست خدمت کرد. در ۱۷۷۶، او به کمیته مکاتبات ماساچوست پیوست و به عنوان رئیس کمیته استانی امنیتی، منصوب شد. قبل از درگیری، جکسون برده‌ای به نام
منصوب شد. قبل از درگیری، جکسون برده‌ای به نام پومپی یا «پمپ» داشت. در ژوئن ۱۷۷۶، او پمپ را آزاد کرد و در سند آزادی او، به این باور اشاره کرد که برده‌داری نامناسب است، به ویژه که میهن‌پرستان برای آزادی‌های فردی که هر مردی باید داشته باشد، بحث می‌کرند. پمپ نام خانوادگی جکسون را انتخاب کرد و تا پایان جنگ به عنوان سرباز فلوت‌زن در ارتش قاره‌ای خدمت کرد. جکسون در ۱۷۷۷ عضو مجلس نمایندگان ماساچوست بود. در ۱۷۷۸، دولت ماساچوست، پیش‌نویس قانون اساسی استانی جدید را برای بررسی، به شهرها ارائه داد. جکسون برای نوشتن
برای بررسی، به شهرها ارائه داد. جکسون برای نوشتن پاسخی به نام «نتیجه اسکس» به چندین وکیل و تاجر شهرستان اسکس از جمله تئوفیلوس پارسونز پیوست. او نماینده مجمع قانون اساسی ماساچوست ۱۷۷۹–۱۷۸۰ بود، جاییکه با موفقیت از تصویب قانون اساسی ماساچوست حمایت کرد. در می ۱۷۸۲، فرماندار جان هنکاک، جکسون را برای یک صندلی خالی در کنگرهٔ قاره‌ای منصوب کرد، او تا نوامبر سال بعد خدمت نمود. جکسون همچنین کشتی‌های تجاری خود را به کشتی‌های تجاری مسلح تبدیل کرد تا کشتی‌های بریتانیایی را از بین ببرد. علاوه بر این، او پیمان‌کار اصلی
را از بین ببرد. علاوه بر این، او پیمان‌کار اصلی تأمین ارتش قاره‌ای بود. در طول جنگ، از او به دلیل دریافت هزینهٔ اضافی برای کالاهایی که در اختیار ارتش قرار داده بود و اتهاماتی مبنی بر افزایش قیمت برخی از تجهیزات بیش از ۲ هزار درصد، بازجویی کردند که او آن را انکار می‌کرد و این عاملی برای عصبانیت او بود. در حقیقت، کمک‌های جکسون به آرمان میهن‌پرستان، از جمله، وام‌هایی که به آهستگی بازپرداخت می‌شدند یا اصلاً بازپرداخت نمی‌شدند، تقریباً او را ورشکست کرده بودند. پس از انقلاب. علی‌رغم افت شرایط مالی، جکسون با شورش
از انقلاب. علی‌رغم افت شرایط مالی، جکسون با شورش شیس، شورش بدهکاران ماساچوست در ۱۷۸۶ که توسط دانیل شیس رهبری می‌شد، مخالفت کرد. جکسون همراه با ساموئل آدامز و استفان هیگینسون، شورش را محکوم کرد و تظاهراتی را نیز در بوستون ترتیب داد. علاوه بر این، او به عنوان یک افسر سواره نظام در هنگ شبه‌نظامیان شهرستان اسکس خدمت می‌کرد که برای کمک به سرکوب شورش، فعال شده بود و دستیار ژنرال بنجامین لینکلن، فرمانده کل واکنش شبه‌نظامیان بود. ترکیب شورش شیس و رکود اقتصادی باعث شد، جکسون در ۱۷۸۸ نشریه‌ای به نام افکاری، در مورد
شد، جکسون در ۱۷۸۸ نشریه‌ای به نام افکاری، در مورد وضعیت سیاسی ایالات متحده، را که در آن دیدگاه‌های سیاسی فدرالیستی خود را بیان می‌کرد، منتشر کند. از نظر جکسون، رئیس‌جمهور جدید ایالات متحده و کنگره ایالات متحده باید دورهٔ طولانی‌تری داشته باشند و کنگره باید کوچک‌تر باشد. او قانون اساسی جدید ایالات متحده را تأیید کرد؛ اما این سؤال را مطرح کرد که آیا این قانون به اندازه کافی قوی است که رهبران سیاسی را از نزول‌ها و جریان‌های موقت افکارعمومی، محافظت کند. او همچنین معتقد بود که کنترل‌ها و توازن‌های قانون اساسی
معتقد بود که کنترل‌ها و توازن‌های قانون اساسی برای جلوگیری از عوام فریبی کافی نیست. رویدادهای دهه ۱۷۸۰ او را متقاعد کرد که نگرانی او، نگرانی مهمی بود. منصوب فدرال. در ۱۷۸۸، جکسون نامزد مجلس نمایندگان ایالات متحده بود، اما به بنجامین گودهو باخت. پس از اینکه جورج واشینگتن رئیس‌جمهور شد، جکسون او را در پایتخت موقت، نیویورک ملاقات کرد و قصد داشت به عنوان جمع‌کنندهٔ گمرک بندر بوستون منصوب شود. هنگامی که جکسون متوجه شد بنجامین لینکلن، برای درخواست قرار ملاقات مشابه در شهر حضور دارد، از مذاکره خود با واشینگتن
مشابه در شهر حضور دارد، از مذاکره خود با واشینگتن برای مطرح کردن پرونده انتصاب لینکلن استفاده کرد. لینکلن منصوب شد؛ اما واشینگتن به قدری تحت تأثیر تمایل جکسون برای موکول شدن انتصاب به لینکلن قرار گرفت که جکسون را به عنوان اولین مارشال ایالات متحده برای ناحیه ماساچوست منصوب کرد. جکسون به عنوان مارشال، مسئول اجرای قوانین فدرال و نظارت بر زندانیان محکوم به جنایات فدرال بود. او همچنین بر اولین سرشماری ایالات متحده در ماساچوست نظارت داشت. در ۱۷۸۹، جکسون یک دوره در مجلس سنای ماساچوست عضو بود و در حالی که به سمت
در مجلس سنای ماساچوست عضو بود و در حالی که به سمت فدرال خود ادامه می‌داد، در آن خدمت کرد. هنگامی که واشینگتن در اکتبر ۱۷۸۹ از ماساچوست بازدید کرد، جکسون در طول توقفش در نیوبوریپورت، با چای از او پذیرایی کرد. در ۱۷۹۱، جکسون به عنوان بازرس درآمد داخلی ناحیهٔ دوم ماساچوست منصوب شد و مسئولیت اجرای قوانین مالیاتی فدرال در همان منطقه‌ای را داشت که شورش شیس قبلاً در آن رخ داده بود. در ۱۷۹۶، جکسون به عنوان ناظر درآمد داخلی ماساچوست منصوب شد و جانشین ناتانیل گورهام شد. محل استقرار این مقام در بوستون بود و در نتیجه
شد. محل استقرار این مقام در بوستون بود و در نتیجه جکسون نیوبوریپورت را ترک کرد و در نزدیکی محل کارش اقامت گزید. در ۱۷۹۵، واشینگتن به جکسون سمت کنترل ارز ایالات متحده را پیشنهاد داد، اما جکسون نپذیرفت زیرا اقامت در ماساچوست را ترجیح می‌داد. جکسون تا ژوئیه ۱۸۰۲، زمانی که اولین رئیس‌جمهور دموکرات جمهوری‌خواه، توماس جفرسون، موفق به لغو مالیات‌های فدرال شد، به خدمت در سمت سرپرست ادامه داد. حرفهٔ مؤخر. جکسون در ۱۸۰۲ به عنوان خزانه‌دار و دریافت‌کنندهٔ کل ماساچوست انتخاب شد و تا ۱۸۰۶ خدمت کرد. او همچنین به عنوان
انتخاب شد و تا ۱۸۰۶ خدمت کرد. او همچنین به عنوان رئیس بانک بوستون خدمت کرد و در ۱۸۰۷ به عنوان خزانه‌دار کالج هاروارد منصوب شد. در میان سرمایه‌گذاری‌های دیگر جکسون، نهادی به نام «صاحبان قفل‌ها و کانال‌ها در رودخانه مریماک» بود که برای حمایت از استفاده از نیروی آب برای ترویج رشد تجارت در نیوانگلند تشکیل شد. در دوران بازنشستگی، جکسون در بوستون اقامت داشت. او در ۵ مارس ۱۸۱۰ در بوستون درگذشت. جکسون در گرانری برینگ گراند دفن شد. در هنگام مرگ، موفقیت جکسون در بازگرداندن وضعیت مالی خود با ارزش دارایی او، تقریباً
وضعیت مالی خود با ارزش دارایی او، تقریباً ۲۶ هزار دلار، به ارزش حدود ۴۶۵ هزار دلار در سال ۲۰۲۲ ثبت شد. خانواده. در ژانویه ۱۷۶۷، جکسون با سارا بارنارد، دختر یکی از وزیران شهر سالم، ازدواج کرد. او در ۱۷۷۰ بر اثر بیماری سل درگذشت. جکسون نیز تقریباً در همان زمان بیمار شد و به یک دوره نقاهت طولانی برای بهبود نیاز داشت. جکسون در ۱۷۷۲ با هانا تریسی، دختر شریک اول خود ازدواج کرد. آن‌ها والدین ۱۰ فرزند بودند: ادوارد، رابرت، هنری، چارلز، هانا، جیمز، سارا، پاتریک، هریت و مری. دختر آن‌ها هانا با فرانسیس کابوت لوول
هریت و مری. دختر آن‌ها هانا با فرانسیس کابوت لوول ازدواج کرد که با پسرشان پاتریک تریسی جکسون وارد تجارت شد. پسر آن‌ها چارلز جکسون در دادگاه عالی ماساچوست خدمت می‌کرد. پسر آن‌ها جیمز جکسون پزشک شد و بیمارستان عمومی ماساچوست را تأسیس کرد. نوادگان جکسون شامل الیور وندل هولمز جونیور که در دادگاه عالی ایالات متحده خدمت کرد و نوه پنجمش پاتریک جی. جکسون، جراح مشهوری که با کتانجی براون جکسون که به عنوان دادگاه تجدیدنظر فدرال، برای دادگاه استیناف کلمبیا کار می‌کرد، ازدواج کرد.
جوزف گالووی (Joseph Galloway) (زادهٔ ۱۷۳۱- درگذشتهٔ ۲۹ اوت ۱۸۰۳)، وکیل آمریکایی و یک چهره سیاسی برجسته در رویدادهای دقیقاً قبل از تأسیس ایالات متحده در اواخر دهه ۱۷۰۰ بود. او به عنوان یکی از مخالفان سرسخت استقلال، به یکی از برجسته‌ترین خائنان، به آرمان آمریکا در اوایل جنگ انقلابی تبدیل شد. گالووی، پسر یک زمین‌دار ثروتمند بود که در طی تحصیلات حقوقی خود در اواخر دهه ۱۷۴۰، تبدیل به دوست صمیمی بنجامین فرانکلین شد. ارتباط او با فرانکلین و رابطه پدر همسرش با خانواده پن، او را به نمایش سیاسی که بعدها در مستعمرات
پن، او را به نمایش سیاسی که بعدها در مستعمرات آمریکا آشکار می‌شد، کشاند. گالووی در ۱۷۵۶ زمانی که فقط ۲۵ سال داشت، به عضویت مجلس استانی پنسیلوانیا انتخاب شد. او به مدت ۱۸ سال که ۸ سال از آن را به عنوان سخنران بود، خدمت کرد. در سال ۱۷۷۴، گالووی هیئت پنسیلوانیا را در اولین کنگره قاره‌ای در فیلادلفیا رهبری کرد، جاییکه به عنوان محافظه‌کار، طرحی را برای ایجاد اتحاد، میان مستعمرات و بریتانیای کبیر پیشنهاد داد. پس از اینکه کنگره نتوانست طرح اتحادی او را تصویب کند، او انجمن قاره‌ای را امضا کرد، توافقنامه‌ای که
او انجمن قاره‌ای را امضا کرد، توافقنامه‌ای که سرزمین‌های استعماری را در تحریم کالاهای بریتانیایی متحد می‌کرد. گالووی با نارضایتی از جهت‌گیری‌های رادیکال، مجلس را ترک کرد و از انتخاب شدن برای دومین کنگره قاره‌ای در مه ۱۷۷۵ خودداری کرد. او به پادشاه وفادار ماند و با تصویب اعلامیه استقلال در سال بعد، مخالفت کرد. سه ماه پس از امضای اعلامیه استقلال، گالووی به نیویورک فرار کرد تا به ارتش بریتانیا بپیوندد. او به عنوان مشاور ارشد ژنرال، ویلیام هاو، فرمانده کل نیروهای بریتانیا، اطلاعات مهمی را ارائه کرد و در طراحی
بریتانیا، اطلاعات مهمی را ارائه کرد و در طراحی حملات، به نیروهای ارتش قاره‌ای، کمک کرد و خودش نیز بیش از ۸۰ جاسوس را استخدام کرد. با تصرف فیلادلفیا در سپتامبر ۱۷۷۷، ژنرال هاو، گالووی را به سرپرستی پلیس و بندر منصوب کرد. وقتی در ژوئن ۱۷۷۸، بریتانیایی‌ها فیلادلفیا را ترک کردند، گالووی به انگلستان فرار کرد و به‌صورت غیابی توسط مجلس پنسیلوانیا به خیانت بزرگ محکوم شد که در نتیجه، املاکش مصادره شد. در پایان جنگ، گالووی رهبری گروه وفاداران در تبعید، گروهی شامل ۸۰ هزار تا ۱۰۰ هزار استعمارگر آواره را بر عهده گرفت.
هزار تا ۱۰۰ هزار استعمارگر آواره را بر عهده گرفت. او هرگز به قارهٔ آمریکا بازنگشت و دیگر همسرش را که به امید بازپس‌گیری اموالش، ترک کرده بود، ندید. اوایل زندگی. گالووی در نزدیک وست ریور، شهرستان آن آراندل، مریلند، به عنوان پسر یک زمیندار در سرزمین‌های استعماری، به‌دنیا آمد. او به همراه پدرش در ۱۷۴۰ به پنسیلوانیا نقل مکان و در آنجا تحصیلات لیبرال را دریافت کرد. وی در یک زمان، به همراه ویلیام فرانکلین، پسر بنجامین فرانکلین حقوق خواند و بعدها به یکی از یاران وفادار او تبدیل شد، سپس برای وکالت پذیرفته شد و در
او تبدیل شد، سپس برای وکالت پذیرفته شد و در فیلادلفیا شروع به وکالت کرد. گالووی در ۱۸ اکتبر ۱۷۵۳ با گریس گرودون ازدواج کرد. پدرش، لورنس گرودون، از خانواده گالووی هم ثروتمندتر بود و در زندگی سیاسی‌اجتماعی فیلادلفیا جایگاه خوبی داشت. گالووی و همسرش هر دو دارای شخصیتی قوی بودند که در نتیجه، اتحاد آن‌ها یک اتحاد ناخوشایند محسوب می‌شد. حرفه سیاسی. گالووی از ۱۷۵۶ تا ۱۷۷۴ عضو مجلس استان پنسیلوانیا بود و از ۱۷۶۶ تا ۱۷۷۴ به عنوان سخنران، خدمت کرد. او از اعضای برجستهٔ جناحی بود که مخالف مستعمره انحصاری بودن
برجستهٔ جناحی بود که مخالف مستعمره انحصاری بودن پنسیلوانیا، برای خانواده پن بودند. وی خواستار تبدیل آن به مستعمره تاج و تخت پادشاهی بود. او یک ملی‌گرای بریتانیایی‌آمریکایی بود و معتقد بود که اغلب آمریکایی‌ها فقط اگر به آن‌ها یک دولت قانونی و مؤثر داده شود که وفاداری آن‌ها را برانگیزاند، ترجیح می‌دهند به تاج و تخت وفادار بمانند. گالووی در ۱۷۷۴ عضو کنگره قاره‌ای بود، جاییکه او طرح مصالحه برای اتحاد با بریتانیای کبیر را پیشنهاد داد؛ که مستعمرات، پارلمان خود را که تابع تاج و تخت باشد، داشته باشند. کنگره
خود را که تابع تاج و تخت باشد، داشته باشند. کنگره قاره‌ای آن را با یک رأی رد کرد. او در حالی که با استقلال سیزده سرزمین استعماری مخالف بود، اما انجمن قاره‌ای را امضاء کرد و به پادشاه وفادار ماند. او ساکن فیلادلفیا و از دستیاران بنجامین فرانکلین بود که با او در مورد مسائل استقلال آمریکا مکاتبه می‌کرد. در ۱۷۶۸، او برای عضویت در انجمن فلسفه آمریکا که توسط فرانکلین تأسیس شده بود، انتخاب شد و از ۱۷۶۹ تا ۱۷۷۶ به عنوان نایب‌رئیس این سازمان، خدمت نمود. گالووی بر اصلاحات اداره امپراتوری تأکید داشت و از قوانین
بر اصلاحات اداره امپراتوری تأکید داشت و از قوانین تجارت، قانون تمبر ۱۷۶۵ و قوانین تاونشند مصوب ۱۷۶۷ انتقاد کرد، او یک طرح مصالحه‌آمیز برای پایان دادن به اختلافات میان بریتانیا و سرزمین‌های استعماری داشت. او معتقد بود که بریتانیایی‌ها حق دارند از سرزمین‌های استعماری مالیات بگیرند، بر آن‌ها حکومت کنند، صلح را حفظ کنند و به مستعمرات کمک کنند تا بقا داشته باشند و شکوفا شوند. کنگره به حذف طرح گالووی از مجله خود رأی داد، بنابراین خود او آن را در ۱۷۷۵ منتشر کرد و کنگره را به دلیل نادیده گرفتن تحلیل او از اختیارات
را به دلیل نادیده گرفتن تحلیل او از اختیارات پارلمان و حقوق استعماری، سرزنش کرد. او یک قانون اساسی مکتوب و قوه مقننه مشترک برای کل امپراتوری بریتانیا، پیشنهاد کرد. جنگ استقلال آمریکا. در سال ۱۷۷۵، مجلس، اصرار گالووی مبنی بر رها نمودن مبارزه خود برای استقلال از بریتانیا را رد کرد، بنابراین گالووی مجلس و کنگره را ترک کرد. در زمستان ۱۷۷۷، او به ژنرال ویلیام هاو بریتانیایی پیوست و در عملیات فیلادلفیا همراه او بود. در زمان اشغال فیلادلفیا توسط بریتانیا، وی به عنوان سرپرست پلیس منصوب شد و ریاست دولت مدنی را بر
سرپرست پلیس منصوب شد و ریاست دولت مدنی را بر عهده گرفت. او به خوبی، وفاداران تاج و تخت را در فیلادلفیا سازماندهی کرد، اما ارتش بریتانیا در ۱۷۷۸ پس از ورود فرانسه به جنگ، از شهر بیرون رانده شدند. ارتش بریتانیا به نیویورک عقب‌نشینی کرد و گالووی نیز آن‌ها را همراهی کرد. تبعید در بریتانیا. در ۱۷۷۸، او به همراه دخترش به بریتانیا فرار کرد و هیچوقت به ایالات متحده برنگشت و به رئیس اصلی وفاداران آمریکایی به تاج و تخت در لندن، تبدیل شد. مجمع عمومی پنسیلوانیا او را به خیانت بزرگ محکوم کرد و دارایی‌هایش را که شامل
به خیانت بزرگ محکوم کرد و دارایی‌هایش را که شامل ترووس مانور که اکنون به عنوان عمارت گرودون شناخته می‌شود و بسیاری از زمین‌هایی که اکنون عمارت بنسالم، پنسیلوانیا است، مصادره کرد. در ۱۷۷۹، او به عنوان شاهد دولت در یک پژوهش پارلمانی در مورد رفتار لرد هاو و ژنرال هاو در طول اردوکشی به فیلادلفیا که به شدت از آن انتقاد می‌کرد، ظاهر شد. زمانی که گالووی همراه انگلیسی‌ها از فیلادلفیا گریخت، همسرش، گریس با امید حفظ حقوق مالکیتشان، در شهر ماند. آن‌ها انتظار داشتند که او بتواند به دختر و شوهرش ملحق شود اما پس از آن،
او بتواند به دختر و شوهرش ملحق شود اما پس از آن، چارلز ویلسون پیل او را بیرون کرد. گالووی در متقاعد کردن بریتانیایی‌ها تأثیرگذار بود که می‌توان از یک منبع عظیم حمایت وفاداران به تاج و تحت توسط رهبری سلطه‌جو، بهره برد و به این ترتیب تهاجم بریتانیا به جنوب را راه‌اندازی کرد. پس از جنگ، سال‌های باقی‌مانده خود را به مطالعات مذهبی و نوشتن گذراند. او در ۲۹ اوت ۱۸۰۳ در واتفورد، هرتفوردشایر درگذشت. همسرش در ۶ فوریه ۱۷۸۲ فوت کرده بود.
در ۸ مارس ۲۰۲۲، نمایندگان احزاب سیاسی اپوزیسیون پاکستان در مجلس ملی پاکستان به عمران خان، نخست‌وزیر این کشور خواستار رای عدم اعتماد شدند. احزاب مخالف، که در ائتلاف جنبش دموکراتیک پاکستان (PDM) متحد شدند، عمران خان را متهم کردند رژیم ترکیبی ادعایی وی در حکومت‌داری ضعیف عمل کرد داشته، مخالفان سیاسی را قربانی کرده‌است، و در زمینه اقتصاد و سیاست خارجی سوء مدیریت داشته، احزاب مخالف خواستار برکناری خان از مقام خود بودند. خان در این خصوص مدعی شد که ایالات متحده بدنبال یک «توطئه خارجی» پشت تغییر رژیم قرار دارد و
یک «توطئه خارجی» پشت تغییر رژیم قرار دارد و قصد دارد او را برکناری کند، و او شواهد مکتوبی را برای تأیید این موضوع ارائه کرد، اما این اتهامات توسط دولت ایالات متحده رد شد. تصمیم برای ارائه درخواست عدم اعتماد در نشست سران احزاب مخالف اتخاذ شد. شهباز شریف، رهبر اپوزیسیون در یک کنفرانس مطبوعاتی مشترک گفت ارائه این طرح به دلیل عملکرد ضعیف دولت در شاخص‌های اقتصادی و اجتماعی طی چهار سال حاکمیت خان ارائه شده‌است. دولت با متهم کردن احزاب اپوزیسیون به شرکت در بخشی از یک توطئه مورد حمایت خارجی موضع‌گیری کرد و مدعی شد
یک توطئه مورد حمایت خارجی موضع‌گیری کرد و مدعی شد که دارای یک تلگراف دیپلماتیک به تاریخ ۷ مارس می‌باشد که در آن دولت ایالات متحده «تهدید» خود مبنی بر تمایل به کناره‌گیری خان از سمت خود را نشان داده‌است، با این شرط در صورتی که عمران خان از قدرت برکنار شود، پاکستان «بخشیده» خواهد شد. گفته می‌شد که ایالات متحده از سیاست خارجی خان و سفر وی به روسیه ناراضی است. در ۳ آوریل ۲۰۲۲، طرح عدم اعتماد توسط قاسم خان سوری، معاون رئیس پارلمان پاکستان، بدون رای‌گیری در مجلس، به دلیل «دخالت خارجی» به طور یکجانبه رد شد. خان
به دلیل «دخالت خارجی» به طور یکجانبه رد شد. خان با استناد به اختیارات خود به عنوان نخست‌وزیر، به رئیس‌جمهور عارف علوی توصیه کرد تا مجلس ملی را منحل کند و خواستار برگزاری انتخابات عمومی جدید شد، اقدامی که بر اساس آن دادگاه عالی پاکستان از بحران قانون اساسی بعدی آن اطلاعیه‌ای صادر کرد. دیوان عالی کشور با رای ۵ بر صفر حکم نایب رئیس مجلس مبنی بر رد این طرح و انحلال مجلس شورای ملی توسط رئیس‌جمهور را مغایر قانون اساسی دانست و بدین ترتیب اجازه داد تا رای عدم اعتماد جریان پیدا کند. در ۱۰ آوریل، طرح عدم اعتماد با
جریان پیدا کند. در ۱۰ آوریل، طرح عدم اعتماد با اکثریت ۱۷۴ رای (از ۳۴۲ رای) در پارلمان به تصویب رسید و طرح استیضاح عمران خان در مجلس بررسی شد و به برکناری وی رای مثبت دادند.خان اولین نخست‌وزیر پاکستان است که با رای عدم اعتماد برکنار می‌شود. پیشینه. در ۱۱ فوریه ۲۰۲۲، فضل الرحمن، رئیس جنبش دموکراتیک پاکستان اعلام کرد که به رای عدم اعتماد رای خواهد داد. این موضعگیری پس از نشست احزاب پارلمانی PDM منتشر شد. احزاب مخالف همچنین تصمیم گرفتند با متحدان دولت کنونی ارتباط برقرار کنند تا آنها را متقاعد کنند تا به رأی
برقرار کنند تا آنها را متقاعد کنند تا به رأی عدم اعتماد بپیوندند. این موضوع پس از آن اعلام شد که حزب مردم پاکستان به رهبری آصف علی زرداری، رئیس‌جمهور سابق و پسرش بلاول بوتو زرداری، با شهباز شریف، رهبر اپوزیسیون پاکستان (N) که رهبر اپوزیسیون در مجلس ملی است، همراه با خواهرزاده اش ملاقات کرد. و دختر نواز شریف، نخست‌وزیر سابق، مریم نواز. در پاسخ، فؤاد چودری، وزیر اطلاعات فدرال توسط دفتر ملی پاسخگویی، اپوزیسیون را به فساد متهم کرد و درخواست رای عدم اعتماد مخالفان را ترفندی برای دور کردن توجه از پرونده‌های فساد
را ترفندی برای دور کردن توجه از پرونده‌های فساد خواند که بسیاری از رهبران مخالف به دلیل اتهامات وارده علیه آنها با آن مواجه بودند.
استوره ونیاتیندن () "(یا استوره ونگتین ())" کوهی در شهرداری راوما در شهرستان موره او رومسدال نروژ است. کوه در حدود شمال شرقی کوه رومسدالسهورنه، حدود شرق رودخانه راوما و جاده ئی۱۳۶ اروپا، و حدود جنوب شرقی شهر اوندالسنس واقع شده‌است. این کوه بلندترین قله در رشته کوه رومسدالسالپانه است. اولین صعود از طریق خط‌الراس شمال شرقی در سال ۱۸۸۱ توسط ویلیام سسیل سلینگزبی و یوهانس ویگدال انجام شد. اولین صعود از طریق خط‌الراس غربی در سال ۱۹۳۰ توسط اریک هین و کارل اوسهاوگ انجام شد.
قاضی و مرگ فیلم مستندی از حسن خادمی و تهیه کنندگی مهدی کوهیان است که به روایت زندگی نورالله عزیزمحمدی، قاضی جنایی ایرانی می‌پردازد. این فیلم برندهٔ جایزهٔ آیفیک از جشنواره سینما حقیقت و برندهٔ برتا فاند از جشنواره بین‌المللی فیلم مستند آمستردام شده‌است. نقد. سید رضا صائمی، منتقد سینما، راجع به این فیلم می‌نویسد: رضا حسینی معتقد است «فیلم ضعف‌هایی دارد، اما جذابیت سوژه و سماجت فیلم‌ساز آن را دیدنی کرده‌است.» ساسان گلفر بر این باور است که "قاضی و مرگ" «مستندی از نوع سینما حقیقت تعاملی-مشارکتی و همچنین یک
از نوع سینما حقیقت تعاملی-مشارکتی و همچنین یک مستند چهره‌نگاری (فیلم پرتره) است.» صلاح‌الدین قادری این فیلم را از منظر جامعه‌شناختی نقد کرده‌است.
نورالله عزیزمحمدی (متولد ۱۳۲۷) قاضی ایرانی است. شهرت او برای صدور بیش از چهار هزار حکم اعدام است. او را مشهورترین قاضی جنایی ایران می‌دانند. مستند "قاضی و مرگ" به زندگی او می‌پردازد. زندگی. در سال ۱۳۵۰ وارد دستگاه قضایی کشور شد. ۱۸سال در استان کرمان دادیار، دادرس شهرستان قدیم، رئیس دادگاه بخش مستقل شهربابک، شهر بافت کرمان و همچنین رئیس دادگاه بخش رفسنجان بود. او ۳سال به‌عنوان دادستان سیرجان و در سال۶۱ به‌عنوان رئیس دادگستری شهرستان سیرجان مشغول فعالیت شد و در سال۶۸ نیز ریاست دادگستری شهرستان تاکستان را
و در سال۶۸ نیز ریاست دادگستری شهرستان تاکستان را به‌عهده گرفت. قاضی عزیزمحمدی هم‌اکنون به‌عنوان رئیس شعبه ۷۱کیفری استان تهران از قضات با تجربه در حوزه جرائم جنایی به‌خصوص پرونده‌های قتل است. پرونده‌های قتل خانوادگی در ورامین، قتل میدان کاج، قتل پل مدیریت، قتل‌های سریالی امید برک و جنایت خیابان مدنی در کارنامه ۴۳ساله این قاضی باتجربه ثبت شده‌است.
جوزف هیوز (Joseph Hewes) (زادهٔ ۹ ژوئیه ۱۷۳۰ میلادی - درگذشتهٔ ۱۰ نوامبر ۱۷۷۹ میلادی)، از بنیان‌گذاران ایالات متحده، امضا کنندهٔ انجمن قاره‌ای و اعلامیهٔ استقلال ایالات متحده و اهل پرینستون، نیوجرسی بود که در سال ۱۷۳۰ چشم به جهان گشود. والدینش از اعضای انجمن اخوت معروف به کوئیکرها بودند. در زندگی‌نامه‌های پیشین هیوز به اشتباه آمده‌است که والدینش اهل کنتیکت بوده‌اند. مادرش، پراویدنس ورث و پدربزرگ و مادربزرگش زادهٔ نیوجرسی بودند. پدر هیوز، آرون هیوز، از نسل سوم ساکنان شهرستان چستر در پنسیلوانیا بود. امکان
سوم ساکنان شهرستان چستر در پنسیلوانیا بود. امکان دارد هیوز به کالج نیوجرسی، دانشگاه پرینستون کنونی، رفته باشد، اما مدرکی در این باره وجود ندارد. به احتمال زیاد، هیوز به مدرسهٔ لاتین در نزدیکی پرینستون رفته که توسط انجمن کوئیکر استونی بروک ایجاد شده بود. حرفهٔ بازرگانی. در حدود سال ۱۷۴۹ یا ۱۷۵۰، هیوز به فیلادلفیا نقل مکان کرد و به عنوان کارآموز در کسب و کار تجاری جوزف اوگدن در خیابان چسنات و خیابان دوم مشغول به کار شد. اوگدن با عموزادهٔ هیوز، جیمیما هیوز ازدواج کرده بود. هیوز در دورهٔ کارآموزی‌اش به همراه
کرده بود. هیوز در دورهٔ کارآموزی‌اش به همراه اوگدن یا یکی از دستیارانش معروف به مباشر با کشتی باری به شهرهای بندری از جمله بوستون، نیویورک، ادنتون (کارولینای شمالی)، چارلستون و تورتولا در جزایر ویرجین بریتانیا رفته و با تجار آنجا به داد و ستد می‌پرداختند. هیوز طی آن مدت در فیلادلفیا، در مراسم و جلسات کوئیکر در عبادت‌گاه واقع در خیابان آرچ شرکت می‌کرد. هیوز پس از اتمام دورهٔ کارآموزی‌اش به این نتیجه رسید که فرصت‌های موجود در بندرگاهی در کارولینای شمالی در ادنتون، شهری بندری، رو به رشد و ایمن در خلیج کوچکی
شهری بندری، رو به رشد و ایمن در خلیج کوچکی در سمت شمال آلبمارل‌ساند که در زمان کارآموزی‌اش به آنجا رفته بود، بهترین موقعیت برای موفقیت را در اختیار او قرار می‌دهد. او در اواخر سال ۱۷۵۴ به آنجا نقل مکان و با چارلز بلونت شرکت «بلونت، هیوز و شرکا» را تأسیس کرد و طولی نکشید که به تاجری سرشناس در ادنتون تبدیل شد. جیمز آیردل در نامه‌ای به یکی از دوستانش در سال ۱۷۷۲ دربارهٔ هیوز اظهار داشت: «آقای محترمی در این شهر هست که بسیار مورد علاقهٔ من و در واقع مورد علاقهٔ همه است، زیرا یکی از بهترین و دلنشین‌ترین مردان در
است، زیرا یکی از بهترین و دلنشین‌ترین مردان در این جهان است. نامش آقای هیوز است. او بازرگان و نمایندهٔ شهر است؛ در واقع حامی و بزرگترین افتخار شهر ماست. حدود ۶ یا ۷ سال پیش، او برای مدت بسیار کوتاهی با یکی از خواهران آقای [جانستون] ازدواج کرد، اما همسرش به‌طور ناگهانی درگذشت؛ و این وضعیت ناخوشایند، هرگونه شادی و رضایت را برای مدت طولانی در زندگی‌اش تلخ کرد. او از آن زمان تا کنون مجرد مانده‌است…» در سال ۱۷۶۳، شرکت «بلونت، هیوز و شرکا» منحل شد. هیوز با وکیلی محلی به نام رابرت اسمیت، شرکت «هیوز و اسمیت» را