payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آپارتمان در شهر نیویورک است، در سال ۱۹۸۳ میلادی گفت که کنترل اجاره «دلیل اصلی وخامت محله» است و بدون آن حداقل ۳۰۰۰۰۰ واحد آپارتمان می‌توانست در شهر نیویورک ساخته شود. موزس استدلال می‌کرد که اگر صاحب‌خانه‌ها اجازه دریافت اجاره مناسب را نداشته باشند، ممکن است ملک خود را حفظ نکنند. پژوهشگر [[برنامه‌ریزی شهری]] پیتر مارکوزه در سال ۱۹۸۳ میلادی گفت که کنترل اجاره دلیلی نیست که برخی از صاحب‌خانه‌ها املاک خود در نیویورک را در انتهای بازار رها کنند–در عوض، چنین رهاسازی ناشی از ناتوانی اجاره نشینان کم‌درآمد در
رهاسازی ناشی از ناتوانی اجاره نشینان کم‌درآمد در پرداخت حداکثر اجاره مجاز است. قانون نیویورک کنترل اجاره را در سال ۲۰۱۹ از طریق تصویب قانون ثبات مسکن و حفاظت از اجاره نشینان ۲۰۱۹، گسترش داد. از آن‌زمان، مخالفان استدلال کرده‌اند که این مقررات جدید کنترل اجاره، مانع سرمایه‌گذاری در املاک چندخانواری در شهر نیویورک شده‌است. قوانین کنترل اجاره در نیویورک همچنین به دلیل اعطای سود ناخواسته به اجاره نشینان ثروتمندی که ممکن است در غیر این صورت نیازی به کمک نداشته باشند، مورد انتقاد قرار گرفته‌است. علاوه بر این، یک
مورد انتقاد قرار گرفته‌است. علاوه بر این، یک نظرسنجی از صاحبان املاک در شهر نیویورک که مالک واحدهای با اجاره تثبیت شده هستند یا آن را مدیریت می‌کنند، نشان داد که مقررات اجاره منجر به پیشرفت‌های غیر ضروری کم‌تر و نگهداری پیش‌گیرانه ساختمان‌هایشان می‌شود. کالیفرنیا. در کالیفرنیا، به دنبال تورم بالای دهه ۱۹۷۰ (که باعث افزایش پایدار اجاره شد) و پیشنهاد ۱۳ سال ۱۹۷۹ در سطح ایالت که نرخ [[مالیات بر دارایی]] را ۱ درصد و افزایش سالانه را ۲ درصد تعیین کرد، کنترل اجاره توسط شهرداری تنفیذ گردید. هاوارد جارویس،
اجاره توسط شهرداری تنفیذ گردید. هاوارد جارویس، سیاست‌مدار کالیفرنیایی که رهبری کمپینی برای تصویب پیشنهاد ۱۳ را بر عهده داشت، با این ادعا که صاحب‌خانه‌ها پس‌اندازهای مالیاتی را به اجاره نشینان منتقل می‌کنند، تلاش کرد، تا اجاره نشینان را به حمایت از پیشنهاد ۱۳ تشویق کند. هنگامی که اکثراً موفق به انجام این کار نشدند، به یک عامل انگیزشی اضافی برای کنترل اجاره تبدیل شد. در سال ۱۹۸۵ میلادی، کالیفرنیا، پس از حکم دادگاه عالی کالیفرنیا در پرونده ناش علیه شهر سانتا مونیکا، مبنی بر این‌که شهرداری‌ها می‌توانند مانع
مونیکا، مبنی بر این‌که شهرداری‌ها می‌توانند مانع «خروج از تجارت» صاحب‌خانه‌ها و بیرون کشیدن املاک آن‌ها از بازار اجاره شوند، قانون الیس را تصویب کرد که بر اساس آن توانایی شهرداری‌ها برای ممنوع کردن و بیرون کشیدن املاک از فعالیت‌های اجاره‌ای، لغو گردید. مطالعه جدید خواستار اصلاح قانون الیس است. قوانین کنترل اجاره «قوی» یا «کنترل خانه‌های خالی» در پنج شهر کالیفرنیا (وست هالیوود، سانتا مونیکا، برکلی، پالو آلتوی شرقی و کوتاتی) در سال ۱۹۹۵ میلادی به اجرا درآمد، زمانی‌که AB 1164 (معروف به قانون مسکن اجاره‌ای
زمانی‌که AB 1164 (معروف به قانون مسکن اجاره‌ای کاستا هاوکینز) مانع برخی از عناصر فرامین کنترل اجاره شهرداری شد و کنترل قوی اجاره را در کالیفرنیا حذف کرد (به جز در موارد خاص مانند پارک-خانه‌های سیار). در سال ۲۰۱۸، یک ابتکار در سطح ایالت (پیشنهاد ۱۰) تلاش کرد، تا قانون کاستا-هاوکینز را لغو کند، که در صورت تصویب، به شهرها و شهرداری‌ها اجازه می‌داد تا سیستم‌های «قوی» یا «کنترل خانه‌های خالی» را اعمال کنند، اجازه می‌داد کنترل اجاره به تعمیرهای ساخته شده پس از سال ۱۹۹۵ میلادی اعمال شده و کنترل اجاره بر خانه‌های
۱۹۹۵ میلادی اعمال شده و کنترل اجاره بر خانه‌های تک خانواده را امکان‌پذیر می‌کرد. در حال حاضر همه این موارد توسط کاستا-هاوکینز ممنوع اند. این پیشنهاد با ۵۹ درصد در مقابل ۴۱ درصد شکست خورد. تلاش دیگری برای کنترل بیشتر اجاره، پیشنهاد ۲۱ کالیفرنیا ۲۰۲۰، با اختلاف مشابهی شکست خورد. پیوند به بیرون. [[رده:اسکان در ایالات متحده آمریکا]] [[رده:بضاعت تهیه مسکن]] [[رده:قانون اسکان]] [[رده:قانون تملک حقیقی در ایالات متحده]] [[رده:کنترل قیمت]] [[رده:مقررات تنظیم اجاره]] [[رده:مقررات در ایالات متحده]]
جان‌علی اکبروف (; – ) موسیقی‌دان اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی و جمهوری آذربایجان بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند خلق آذربایجان شده‌است.
عاکف جعفر حاجی‌اف (; – ) ریاضی‌دان، و آموزشگر اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی از سال ۲۰۱۳ میلادی تا زمان مرگش به عنوان نایب رئیس آکادمی ملی علوم جمهوری آذربایجان فعالیت می‌کرد.
دفکُن (که با نام DEFCOИ و گاهی اوقات با نام فرعی همه می‌میرند در نسخه آمریکای شمالی و جنگ جهانی گرما هسته ای در نسخه اروپایی) یک بازی استراتژیک بلادرنگ است که توسط توسعه‌دهنده بازی مستقل بریتانیایی Introversion Software ایجاد شده‌است. گیم پلی بازی شبیه‌سازی یک جنگ هسته ای جهانی است و صفحه نمایش بازی یادآور «تخته‌های بزرگ» است که به صورت بصری جنگ حرارتی هسته ای را در فیلم‌هایی مانند "Dr. Strangelove"، "Fail-Safe" و به خصوص "WarGames نشان می‌دهد". این بازی از ۲۹ سپتامبر ۲۰۰۶ از طریق فروشگاه اینترنتی
بازی از ۲۹ سپتامبر ۲۰۰۶ از طریق فروشگاه اینترنتی Introversion و استیم به صورت دانلود در دسترس است. در ۵ آوریل ۲۰۰۷، ناشر Encore اعلام کرد که این بازی را در ایالات متحده منتشر خواهد کرد و ۵۰۰۰۰ نسخه اولیه از بازی را برای خرده فروشی سفارش داده بود. در بریتانیا در ۱۵ ژوئن ۲۰۰۷ برای خرده فروشی عرضه شد و برای مدت محدودی شامل اولین بازی سازنده "Uplink بود".
خورخه لوئیس گابریچ (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل آرژانتین است که در مسابقات قهرمانی جوانان جهان در سال ۱۹۸۳ بازی می‌کرد و در این مسابقات همراه با تیم ملی فوتبال آرژانتین مقام دوم را کسب کرد و همچنین جایزه کفش برنز را به‌خاطر عملکرد خوبش دریافت کرد. دوران حرفه‌ای. گابریچ در چاوت، سانتافه به‌دنیا آمد، فوتبال حرفه‌ای را با تیم محلی نیولز اولد بویز در سن ۱۶ سالگی شروع کرد. گابریچ پس از عملکرد خود در مسابقات قهرمانی جوانان در سال ۱۹۸۳، با باشگاه فوتبال بارسلونا در لالیگا اسپانیا قرارداد امضا کرد. با این حال،
در لالیگا اسپانیا قرارداد امضا کرد. با این حال، به دلیل محدودیت در تعداد بازیکنان خارجی در تیم، او در تیم "B" بازی خود را آغاز کرد و پس از مصدومیت دیگو مارادونا تنها دو بازی در لالیگا برای این باشگاه بازی کرد. گابریچ بعداً در لیگ فرانسه و سپس در مکزیک بازی کرد و پس از آن به آرژانتین بازگشت تا دوباره برای نیولز بازی کند. او در ۳۲ سالگی بازنشسته شد.
قلمروهای ایالات متحده روی تمبرها، در مورد مسائل یادبود تمبرهای پُستی بحث می‌کند که مربوط به اراضی واگذار شده به ملت در خلال جنگ و صلح بوده یا آن قلمروهایی که در معاهدات خریداری شده اند. سیزده ایالت از سرزمین‌های استعماری، دو ایالت از جمهوری‌های مستقل، چهار ایالت از ایالت‌های قبلی اتحادیه و سی و یک ایالت دیگر از قلمروهای ایالات متحده ایجاد شده‌اند. بسیاری از جنبه‌های تصرف، اسکان و اکتشاف بر روی تمبرهای پُستی مورد یادبود قرار گرفته‌است. این موارد در زیر در شماره‌هایی که قبل از سال ۱۹۷۸ میلادی منتشر شده‌اند
که قبل از سال ۱۹۷۸ میلادی منتشر شده‌اند نشان داده شده‌اند (تصاویر تمبرهای بعدی تحت حق چاپ توسط خدمات پُستی ایالات متحده باقی می‌مانند و نمی‌توانند تکثیر شوند). مرزهای ملی. معاهده پاریس. از قلمرو واگذار شده توسط بریتانیای کبیر در معاهده پاریس سال ۱۷۸۳، پنج ایالت از قلمرو شمالغرب و دو ایالت از قلمرو جنوب غربی ایجاد شده‌اند. ایالت‌ها براساس اصول کنفدراسیونی، ادعاهای خود بر سرزمین‌های غربی را واگذار کرده و به کنگره اجازه دادند تا سرزمین‌ها را تا زمان تشکیل دولت اداره کند. این عمل طبق قانون اساسی تمدید شد. از
اداره کند. این عمل طبق قانون اساسی تمدید شد. از قلمرو شمال غربی اوهایو، ایندیانا، ایلینوی، میشیگان و ویسکانسین و از قلمرو جنوب غربی می‌سی‌سی‌پی و آلاباما شکل گرفتند. یک تمبر ۳ سنتی در ۱۳ ژوئیه ۱۹۳۷ برای بزرگداشت از ۱۵۰همین سالگرد قلمرو شمال غربی که توسط فرمان ۱۷۸۷ تعریف شده بود، صادر شد. این قلمرو شامل زمین‌های شمال دریای اوهایو و شرق دریای میسیسیپی می‌شد، که توسط ایالت‌های شرقی واگذار شده بود. این فرمان قلمرو را تأسیس کرد، برده‌داری را ممنوع خوانده و تصریح کرد که زمین باید از سرخ‌پوستان خریداری شده و توسط
کرد که زمین باید از سرخ‌پوستان خریداری شده و توسط ایالات متحده برای فروش عرضه گردد. فرمان یاد شده همچنین در مورد دولت‌های موقت، دائم و ایالتی شدن مناطق بر اساس جمعیت آن حکم کرد. این تمبر نقشه‌ای از قلمرویی را نشان می‌دهد که در دو طرف آن ماناسه کاتلر کسی که مسوده این فرمان را تهیه کرده و روفوس پاتنام، سرپرست اسکان در آن قلمرو، قرار داده شده‌اند. 150همین سالگرد تأسیس قلمرو میسیسیپی با تمبر ۳ سنتی در ۷ آوریل ۱۹۴۸ مورد یادبود قرار گرفت. این تصویر نقشه کلی از منطقه میسیسیپی و آلابامای امروزی را نشان می‌دهد.
منطقه میسیسیپی و آلابامای امروزی را نشان می‌دهد. میسیسیپی فعلی با رنگ تیره‌تر نشان داده شده‌است. این نقشه به سه بخش با تاریخ‌های ۱۷۹۸، ۱۸۰۴ و ۱۸۱۲ میلادی تقسیم می‌شود که رشد قلمرو را نشان می‌دهد. روی نقشه مهر اصلی قلمرو است که روی آن دومین "s" دوتایی میسیسیپی (Mississippi) به صورت یک "s" نوشته شده‌است. شخصی که در تصویر دیده می‌شود وینتروپ سارجنت، اولین فرماندار منطقه میسیسیپی است. سرنوشت آشکار. اولین گسترش فراتر از مرزهای معاهده پاریس با خرید لوئیزیانا از فرانسه در سال ۱۸۰۳ در زمان رئیس‌جمهور توماس جفرسون،
در سال ۱۸۰۳ در زمان رئیس‌جمهور توماس جفرسون، معروف به معمار خرید لوئیزیانا، رخ داد. تصویر او بر روی دومین شماره تمبر نمایشگاه خرید لوئیزیانا گنجانیده شد. شماره سال ۱۹۰۴ میلادی نیز دارای تمبر ۱۰ سنتی با طرح کلی قلمرو خرید لوئیزیانا است که بر روی نقشه سیاسی ایالات متحده قرار گرفته‌است. تمبر ۱۵۰همین سالگرد خرید لوئیزیانا در سال ۱۹۵۳ میلادی جیمز مونرو، رابرت آر. لیوینگستون و فرانسوا باربه ماربوا را در خود داشت «که انتقال لوئیزیانا را در سال ۱۸۰۳ میلادی در پاریس امضا کردند». نقشه‌ای از قلمرو فلوریدا در صدمین
امضا کردند». نقشه‌ای از قلمرو فلوریدا در صدمین سالگرد مراسم یادبود ایالت شدن آن در سال ۱۸۲۲ میلادی از مُهر اصلی ایالت توسط تمبر ۳ سنتی در ۳ مارس ۱۹۴۵ به تصویر کشیده شد. دروازه‌های سنت آگوستین در سمت چپ و کاخ کنگره در تالاهاسی در سمت راست تصویر هستند. تگزاس در سال ۱۸۴۵ میلادی توسط دادخواست جمهوری تگزاس به ایالات متحده تحت ریاست جیمز کی. پولک ضمیمه شد. صدمین سالگرد ایالت تگزاس با تمبر ۳ سنتی در ۲۹ دسامبر ۱۹۴۵ مورد یادبود قرار گرفت. جمهوری تگزاس در سال ۱۸۳۶ میلادی پس از شورش علیه اقتدار مکزیکی تأسیس شد.
میلادی پس از شورش علیه اقتدار مکزیکی تأسیس شد. شمالی‌ها که با گسترش برده‌داری مخالف بودند، در برابر الحاق تگزاس به ایالات متحده مقاومت کردند. اما در طول حکومت پولک، تگزاس به عنوان یک ایالت برده ضمیمه شد. این امر به‌طور مستقیم به جنگ مکزیک و آمریکا منجر شد زیرا مکزیک برای محافظت از ادعاهای ارضی خود در برابر توسعه آمریکا دست به‌کار شد. جنگ مکزیک و آمریکا که در زمان رئیس‌جمهور جیمز پولک آغاز شد، دارای سه مرحله عملیاتی مجزا بود. لشکرکشی کرنی (به انگلیسی: Kearny Expedition) از طریق قلمرو مکزیک برای رسیدن به
Expedition) از طریق قلمرو مکزیک برای رسیدن به اقیانوس آرام، حمله به مکزیک از شمال به رهبری زکری تیلور و حمله به مکزیک از ورا کروز تحت رهبری وینفیلد اسکات برای تصرف مکسیکوسیتی. تمبر ۳ سنتی "Kearny Expedition" در ۱۶ اکتبر ۱۹۴۶، برای بزرگداشت از صدمین سالگرد لشکرکشی سرهنگ استفان واتس کرنی در نیومکسیکو در جریان جنگ مکزیک آمریکا صادر شد. کرنی در سانتافه اقتدار آمریکا را تأسیس کرده و خودش فرماندار نظامی شد. او چندین لشکرکشی را در قلمروهای غربی فرمان‌دهی کرد و در کالیفرنیا درگیر چندین نبرد بود و دوباره فرماندار
کالیفرنیا درگیر چندین نبرد بود و دوباره فرماندار نظامی باقی‌ماند. تمبر ۲ سنتی ارتش در ۱۵ ژانویه ۱۹۳۷، اندرو جکسون (سمت چپ) و وینفیلد اسکات، قهرمان جنگ مکزیک کسی که رهبری لشکرکشی را از ورا کروز به مکسیکوسیتی بر عهده داشت، را نشان می‌دهد. پس از معاهده صلح گوادالوپ-هیدالگو، مکزیک به قلمرو ایالات متحده که از غرب تا اقیانوس آرام امتداد دارد، واگذار شد. منازعه قلمرو اورگان توسط معاهده اورگان بین ایالات متحده و بریتانیای کبیر در سال ۱۸۴۶ میلادی تحت ریاست جمهوری پولک حل و فصل گردید. قلمرو اورگان در صدمین سالگرد
پولک حل و فصل گردید. قلمرو اورگان در صدمین سالگرد خود با یک تمبر ۳ سنتی در ۱۴ ژوئیه ۱۹۳۶ مورد یادبود قرار داده شد. این منطقه ایالت‌های فعلی اورگان، واشینگتن، آیداهو و بخش‌های از مونتانا و وایومینگ را شامل می‌شد. این تمبر نقشهٔ از قلمرو، از جمله ردی از مسیر اورگان را در کنار یک صحنه بومیان آمریکا و یک قطار سرپوشیده نشان می‌دهد. یادبودی ۳ سنتی از صدمین سالگرد خرید گادزدن در ۳۰ دسامبر ۱۹۵۳ صادر شد. ایالات متحده گادزدن (۱۸۵۴ میلادی) را از مکزیک خریداری کرد. مساحت آن ۲۹۶۷۰ مایل مربع بود که بعداً بخشی از آریزونا
آن ۲۹۶۷۰ مایل مربع بود که بعداً بخشی از آریزونا و نیومکسیکو شد. با خرید گادزدن، قلمرو هم‌جوار که به «چهل و هشت» ایالت هم‌جوار ایالات متحده تبدیل می‌شد، کامل شد. نمایشگاه آلاسکا-یوکان-اقیانوس آرام، قلمرو شمال غربی کشور را در دهمین سالگرد هجوم کلوندایک گولد در سال ۱۸۹۷ میلادی و چهلمین سالگرد خرید آلاسکا در سال ۱۸۶۷ میلادی، مورد یادبود قرار داد. از سال ۱۹۰۷ تا ۱۹۰۹ میلادی به تعویق انداخته شد تا از رقابت با نمایشگاه جیمزتاون جلوگیری صورت گیرد. وزیر امور خارجه ویلیام اچ سیوارد نشان که او با روسیه برای خرید ۸
ویلیام اچ سیوارد نشان که او با روسیه برای خرید ۸ میلیون دلاری آلاسکا مذاکره کرد. مطبوعات مشهور در سال ۱۸۶۷ میلادی از این خرید به عنوان «حماقت سیوارد» یاد کردند، اما در سال ۱۹۰۹ اهمیت این خرید شناخته شد.
رونالد دیکسون وودروف (؛ ۳ فوریهٔ ۱۹۵۰ – ۱۲ سپتامبر ۱۹۹۲) مردی آمریکایی بود که در مارس ۱۹۸۸ باشگاه خریدار دالاس را ایجاد کرد؛ این باشگاه یکی از چندین باشگاه خریداران ایدز بود که در آن زمان شکل گرفت. پس از ابتلا به ویروس نقص ایمنی انسانی (اچ‌آی‌وی) در سال ۱۹۸۵، او این گروه را به عنوان بخشی از تلاش‌های خود برای یافتن و توزیع داروهایی برای درمان اچ‌آی‌وی در زمانی که این بیماری به خوبی شناخته نشده بود، ایجاد کرد. او از سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) به دلیل ممنوعیت پپتید تی، دارویی که استفاده می‌کرد،
دلیل ممنوعیت پپتید تی، دارویی که استفاده می‌کرد، شکایت کرد. در سال ۲۰۱۳ فیلمی آمریکایی با عنوان "باشگاه خریداران دالاس" بر پایهٔ سال‌های آخر زندگی وودروف ساخته شد.
در مخابرات، اتلاف جایگذاری عبارت است از اتلاف توان سیگنال ناشی از جایگذاری یک افزاره در یک خط انتقال یا فیبر نوری و معمولاً در دسی‌بل (dB) بیان می‌شود. اگر توان ارسال‌شده را قبل از ورود به بار "P"T است و توان دریافت شده توسط بار پس از جای‌گذاری "P"‌R، سپس اتلاف جایگذاری در دسی‌بل است داده شده‌است، فیلترهای الکترونیکی. اتلاف جایگذاری یک شاخص شایستگی برای یک فیلتر الکترونیکی است و این داده‌ها به‌طور کلی با یک فیلتر مشخص می‌شوند. اتلاف جایگذاری به عنوان نسبت سطح سیگنال در پیکربندی آزمایشی بدون فیلتر نصب‌شده
سطح سیگنال در پیکربندی آزمایشی بدون فیلتر نصب‌شده (|"V"1|) به سطح سیگنال با فیلتر نصب‌شده (|"V"2|) تعریف می‌شود. این نسبت بر حسب دسی‌بل با معادله زیر توصیف می‌شود: پیوند با پارامترهای پراکندگی. در صورتی که دو پورت اندازه‌گیری از امپدانس مرجع یکسان استفاده کنند، افت جایگذاری (formula_3) به این صورت تعریف می‌شود:
«آزار جنسی» دومین قسمت از فصل دوم مجموعه تلویزیونی کمدی آمریکایی "اداره" و در کل هشتمین قسمت مجموعه است. این قسمت توسط بی جی نواک نوشته شده و کن کواپیس آن را کارگردانی کرده‌است. این قسمت برای نخستین بار در تاریخ ۲۷ سپتامبر ۲۰۰۵ در ایالات متحده آمریکا از شبکه ان‌بی‌سی پخش شد. «آزار جنسی» شخصیت تاد پکر با بازی دیوید کوچنر را معرفی کرد که چندین بار دیگر در مجموعه حضور دارد. این مجموعه زندگی روزمره کارمندان اداره‌ای در اسکرانتون، پنسیلوانیا در شرکت ساختگی داندر میفلین را به تصویر می‌کشد. در این قسمت، مایکل
میفلین را به تصویر می‌کشد. در این قسمت، مایکل اسکات (استیو کارل) نگران می‌شود که آیا داندر میفلین او را در برنامه آموزشی آزار جنسی قرار داده‌است یا نه. در همین حال، پم بیزلی (جنا فیشر) مشتاقانه منتظر آمدن مادرش است و دوست نفرت‌انگیز مایکل، تاد پکر (دیوید کوچنر) روزش را در اداره می‌گذراند. نواک در سمینار آزار و اذیت جنسی که توسط ان‌بی‌سی برگزار شده بود شرکت کرد و ایده نوشتن فیلمنامه این قسمت را از آن جا گرفت. شوخی‌ها و تجربیات شخصی زیادی در مورد آزار جنسی به فیلمنامه افزوده شد. این قسمت با هشدار داشتن
به فیلمنامه افزوده شد. این قسمت با هشدار داشتن صحنه‌ها و محتوای بزرگسالانه پخش شد که معمولاً برای یک مجموعه تلویزیونی کمدی نادر است. نواک گفت که با ان‌بی‌سی برای اجازه پخش کردن واژه "Boner" جنگید. یکی از ایستگاه‌ها به دلیل فحش‌دادن از پخش این قسمت خودداری کرد. «آزار جنسی» نقدهای مثبتی از سوی منتقدان تلویزیونی دریافت کرد. این قسمت توسط ۷٬۱۳ میلیون بیننده دیده شد. داستان. تاد پکر (دیوید کوچنر) «بهترین دوست همیشگی» مایکل اسکات (استیو کارل) به کارکنان دربارهٔ شایعات خام دربارهٔ یک رسوایی مدیریت ارشد توهین
شایعات خام دربارهٔ یک رسوایی مدیریت ارشد توهین می‌کند. توبی فلندرسون (پل لیبرشتاین) به مایکل اطلاع می‌دهد که او سیاست‌های آزار جنسی شرکت را بررسی خواهد کرد، زیرا مدیر مالی شرکت پس از ادعاهایی که توسط منشی او مطرح شد، استعفا داد. نگرانی مایکل زمانی که فکر می‌کند این ماجرا بر محیط آرام اداره تأثیر می‌گذارد افزایش می‌یابد و هنگامی که می‌فهمد شرکت یک وکیل برای صحبت کردن با او فرستاده بسیار خشمگین می‌شود. مایکل و کارکنان انبار ویدئوی آزار و اذیت جنسی را مسخره می‌کنند، اما وقتی جن لوینسون (ملورا هاردین) و وکیل
اما وقتی جن لوینسون (ملورا هاردین) و وکیل به شرکت می‌آیند مسخره کردن آن‌ها پایان می‌باید. در حالی که مایکل به‌طور خشمگینانه اعلام می‌کند که دیگر با کارمندان دوست نیست و دیگر جوکی نخواهد گفت، جیم هالپرت (جان کرازینسکی) مایکل را به شکستن قول خود و جوک گفتن تحریک می‌کند. ناگهان طرز برخورد و نگرش مایکل هنگامی که می‌فهمد در دردسر نیست و وکیل برای حفاظت از او آمده‌است تغییر می‌کند. تولید. «آزار جنسی» توسط بی جی نواک نوشته شد که در مجموعه نقش رایان هوارد را بازی می‌کند. این قسمت سومین تجربه کارگردانی کن کواپیس در
این قسمت سومین تجربه کارگردانی کن کواپیس در مجموعه بود. کواپیس پیش‌تر قسمت‌های «پایلوت» و «روز تنوع» را کارگردانی کرده بود. این قسمت از سمینار آزار جنسی ان‌بی‌سی الهام گرفته بود که گروه بازیگران و تولیدکنندگان باید پیش از آغاز مجموعه در آن شرکت می‌کردند. جینا فیشر و آنجلا کینزی که هردو پیش از فیلمبرداری "اداره" در محیط‌های اداره‌ای فعالیت داشتند، اشاره کردند که در روزهای سمینار آزار جنسی توسط دیگران به عنوان جوک مورد آزار قرار می‌گرفتند. این تجربه به فیلمنامه این قسمت افزوده شد. هنگامی که قرار بود بازیگر
این قسمت افزوده شد. هنگامی که قرار بود بازیگر تاد پکر گزیده شود، نخستین گزینه گروه دیوید کوچنر بود که در کنار کرل در فیلم کمدی "" در سال ۲۰۰۴ بازی کرده بود. تولید این قسمت به تأخیر افتاد تا کوچنر برای آن تکه تضمین شود. نواک خاطرنشان کرد که کوشنر یکی از اندک بازیگرانی بود که «به اندازه کافی استعداد داشت تا استیو کرل را در صحنه فیلمبرداری در هم بشکند»، شاهکاری که به گفته او «ارزش» تاخیرها را داشت.
بین سال‌های ۱۸۶۷ و ۱۹۷۴ میلادی، شهرهای مختلف ایالات متحده فرامین ناخوشایندی داشتند، که در گذشته به آن‌ها قوانین زشت («ugly laws» یا «unsightly beggar ordinances») نیز می‌گفتند. این قوانین افراد فقیر و دارای معلولیت را هدف قرار می‌داد. برای مثال، در سان فرانسیسکو، قانون سال ۱۸۶۷ میلادی، غیرقانونی می‌دانست که «یک فرد بیمار، معلول، مثله شده یا به هر نحوی تغییر شکل یافته، به مثل یک شی ناخوشایند یا منزجر کننده، خود را در معرض دید عموم قرار دهد». استثنائات بر قرارگرفتن در معرض دید عموم تنها در صورتی قابل قبول
در معرض دید عموم تنها در صورتی قابل قبول بود، که مردم به تظاهرات برآیند تا جدایی معلولان از افراد غیرمعلول و نیازشان به اصلاحات را نشان دهند. جامعه سازمان‌های خیریه پیشنهاد کرد، که بهترین کمک خیریه، به‌جای کمک‌های مادی، بررسی و مشاوره افراد نیازمند به کمک است. این امر باعث شد تا زمانی که افراد انسان‌های دیگر نیازمند به کمک را می‌بینند، میان تمایل آن‌ها به تبدیل شدن به یک مسیحی خوب و یک شهروند خوب تضاد ایجاد شود. پیشنهاد گردید، که به این طریق گدایان بر مردم یک گناه را تحمیل می‌کنند. «فقیرگرایی یک بیماری بر
یک گناه را تحمیل می‌کنند. «فقیرگرایی یک بیماری بر جامعه است، زخمی بر بدنه سیاست است و از آن‌جایی که یک بیماری است، باید تا آن‌جا که ممکن است از بین برود. و باید تمام فکر و تلاش ما برای طبقه فقیر، هدف درمانی نهفته باشد». مشابه به آنچه که اسلوکام گفت، نویسندگان دیگر پیشنهاد کردند که صدقه دادن به گداها بدون این‌که بدانیم با این پول چه می‌کنند، «به اندازه فردی که با اسلحه به‌سوی گروهی از افراد شلیک می‌کند، سزاوار سرزنش است». اصطلاح «قوانین زشت» در اواسط دهه ۱۹۷۰ توسط منتقدان مارسیا پیرس بورگدورف و رابرت
۱۹۷۰ توسط منتقدان مارسیا پیرس بورگدورف و رابرت بورگدورف جونیور ابداع شد. تاریخچه. در انگلستان سال ۱۷۲۹ میلادی، بعضی اوقات به افرادی که دارای معلولیت‌های فیزیکی بودند و در معرض دید عموم مردم ظاهر می‌شدند، مجازات تعیین می‌شد، چه آن‌های که با معلولیت متولد می‌شدند یا هم بعداً در زندگی به آن دچار می‌گردیدند. قوانین زشت در ایالات متحده در اواخر قرن نوزدهم به‌وجود آمد. در این دوره، فضاهای شهری دست‌خوش هجوم ساکنان جدید شد، که بر جوامع موجود فشار وارد می‌کرد. ساکنان جدید گاهی فقیر می‌شدند. به این معنا بود که تعداد
جدید گاهی فقیر می‌شدند. به این معنا بود که تعداد زیادی از افرادی که با یکدیگر بی‌گانه بودند، اکنون محله‌های نزدیک‌تری را نسبت به شهرهای کوچک اشغال کرده‌اند، جایی که نهادهای محلی مانند مکاتب، خانواده‌ها و کلیساها به تعدیل روابط اجتماعی کمک می‌کنند. در واکنش به این هجوم مردم فقیر، وزرا، سازمان‌دهندگان خیریه، برنامه‌ریزان شهری و مقامات شهری در سراسر ایالات متحده تلاش کردند تا قوانین زشت برای جامعه خود ایجاد نمایند. زبان قوانین زشت این بود، که قسمت‌های از بدن شخص که دچار معلولیت یا بیماری بود، پنهان گردد. این
که دچار معلولیت یا بیماری بود، پنهان گردد. این شامل هر حرکتی می‌شد که نشان‌دهنده معلولیت یا بیماری باشد، مانند لنگیدن. اولین فرمان در آمریکا در مورد جلوگیری از حضور افراد دارای معلولیت در انظار عمومی در سال ۱۸۶۷ میلادی در سانفرانسیسکو، کالیفرنیا تصویب شد. این فرمان به موضوع گسترده‌تر گدایی مربوط می‌شد. دیده می‌شود افرادی که احتمالاً به پول نیاز داشتند به کالیفرنیا سفر می‌کردند تا در دوران تب طلای کالیفرنیا «ثروتمند شوند». وقتی خود را ثروتمند نمی‌دیدند، در کالیفرنیا می‌ماندند. نامه‌ها و اسناد مربوط به دوره
می‌ماندند. نامه‌ها و اسناد مربوط به دوره درست پس از تب طلای کالیفرنیا، تعداد زیادی از افراد «دیوانه» را که در خیابان‌ها سرگردان هستند، نشان می‌دهد. هلپر (سال ۱۹۴۸ میلادی) حتی از افراد «مجنون» به عنوان «مزاحمت رقت‌انگیز» یاد می‌کند و خاطرنشان می‌کند که آن‌ها اجازه داشتند در ملاءعام حضور یابند در حالی‌که هیچ‌کسی مراقب آن‌ها نبود. نیو اورلئان، لوئیزیانا قانونی مشابه داشت که پلیس قاطعانه آن را در سال ۱۸۸۳ میلادی اجرا می‌کرد. یک روزنامه اورلئان گزارش داد که این شهر مانند سایر شهرهای ایالات متحده، در مورد گدایی
شهر مانند سایر شهرهای ایالات متحده، در مورد گدایی موضع سختی گرفته‌است. پورتلند، اورگان یک قوانین زشت را در سال ۱۸۸۱ میلادی نافذ ساخت. فرمان شیکاگو سال ۱۸۸۱ میلادی چنین بیان می‌کند: هر شخصی که بیمار، معلول، مثله‌شده یا به هر نحوی تغییر شکل یافته باشد، به گونهٔ جسم ناخوشایند یا منزجرکننده، یا فردی که برای ورود به جاده‌ها، شاهراه‌ها، معابر یا اماکن عمومی شهر مناسب نباشد، در این‌جا نباید در انظارعمومی ظاهر شود، در غیر آن با جریمه ۱ دلاری برای هر تخلف دچار خواهد شد (کد شهر شیکاگو ۱۸۸۱) جریمه ۱ دلاری با بیش از
شد (کد شهر شیکاگو ۱۸۸۱) جریمه ۱ دلاری با بیش از ۲۰ دالر در سال ۲۰۱۸ برابری می‌کند. در بیشتر شهرها، جریمه‌ها برای تخلف قوانین زشت از حبس تا جریمه‌های ۵۰ دالر برای هر تخلف تفاوت می‌کرد. در ماه مه ۱۸۸۱، قوانین زشت در شیکاگو، ایلینوی اجرا شد. این قوانین توسط جیمز پیوی، مدیر ارشد شیکاگو ایجاد گردید. در شیکاگو تریبون از ۱۹ می ۱۸۸۱ از پیوی نقل شده‌است که در مورد این قوانین گفته‌است: «هدف آن لغو تمام موانع جاده است». قوانین زشت گروه‌های از مردم را به عنوان مخل جریان زندگی عمومی معرفی کرده و آن‌ها را از حضور در
زندگی عمومی معرفی کرده و آن‌ها را از حضور در فضاهای عمومی منع می‌کند. چنین افرادی که «ناخوشایند» یا «فاقد زیبایی» تلقی می‌شوند، معمولاً فقیر و اغلب گدا بودند؛ بنابراین قوانین زشت روش‌هایی بودند که به وسیله آن قانون‌گذاران تلاش می‌کردند فقرا را از انظار عمومی دور کنند. قوانین مشابه شیکاگو در دنور، کولورادو و لینکلن، نبراسکا در سال ۱۸۸۹ میلادی دنبال شد. در برههٔ از زمان از سال ۱۸۸۱ تا ۱۸۹۰ میلادی یک قوانین زشت در اوماها، نبراسکا وضع گردید. علاوه بر این، قوانین زشت با وحشت سال ۱۸۹۳ جرقه زد، که شامل کلمبوس،
زشت با وحشت سال ۱۸۹۳ جرقه زد، که شامل کلمبوس، اوهایو در سال ۱۸۹۴ و در سال ۱۸۹۱ برای تمام ایالت پنسیلوانیا می‌شود. قوانین پنسیلوانیا متفاوت بود زیرا حاوی زبانی بود، که برای ضعف‌شناختی و همچنین ضعف جسمی کاربرد داشت. تلاشی برای معرفی قوانین زشت در نیویورک انجام شد، اما در سال ۱۸۹۵ با شکست مواجه شد. مسوده‌های اولیه در نیویورک شبیه به پنسیلوانیا بود که شامل ضعف‌های شناختی می‌شد. رنو، نوادا قبل از سال ۱۹۰۵ فرمانی را وضع کرد. لوس آنجلس، کالیفرنیا در سال ۱۹۱۳ تلاش کرد، فرمانی را تصویب کند. در سال ۱۹۰۲ میلادی
تلاش کرد، فرمانی را تصویب کند. در سال ۱۹۰۲ میلادی قوانین زشت مشابه قانون ایالات متحده در شهر مانیل در فیلیپین وضع شد. این قانون مشابه قوانین ایالات متحده بود، که به زبان انگلیسی و در زمانی‌که مانیل تحت کنترل آمریکا بود نوشته شد. عبارت رایج «منع ورود افراد بیمار» را شامل می‌شد. این قانون یکی از اولین فرامینی بود، که تحت کنترل آمریکا نوشته شد. سایر فرامین مربوط به اصلاحات بهداشتی می‌شد و گدایان ناخوشایند را بخشی از این شاخص می‌دانست. آخرین قوانین زشت در سال ۱۹۷۴ میلادی لغو شد. اوماها، نبراسکا قوانین زشت خود
میلادی لغو شد. اوماها، نبراسکا قوانین زشت خود را در سال ۱۹۶۷ لغو کرد، با این حال فردی به دلیل نقض قوانین زشت که در سال ۱۹۷۴ مستند شده بود، دستگیر گردید. کلمبوس، اوهایو در سال ۱۹۷۲ قانون خود را لغو کرد. شیکاگو آخرین ایالتی بود، که قوانین زشت خود را در سال ۱۹۷۴ لغو نمود.
ستیغ درونی پس‌سری () از اجزای بخش صدفی استخوان پس‌سری در جمجمه انسان است. ستیغ درونی پس‌سری از برجستگی درونی پس‌سری یک ستیغ برجستهٔ دیگر به سمت سوراخ بزرگ فرود می‌آید به نام ستیغ درونی پس‌سری که پیش از رسیدن به سوراخ بزرگ دو شاخه می‌شود. روی این ستیغ، داس مخچه می‌چسبد.
میگوی آمانو ، یک گونه میگو از خانواده میگوهای آب شیرین و بومی کشور ژاپن و تایوان است. نام‌های رایج آن شامل میگوی یاماتو، میگوی ژاپنی، میگوی کاردینال ژاپنی و میگوی جلبکی است. شرح. این گونه دارای بدنی شفاف است که با خط شکسته‌ای از نقاط قهوه ای مایل به قرمز در طرفین پوشیده شده‌است. سطح پشتی دارای نوار سفیدی است که از سر تا دم کشیده شده و چشم‌ها به رنگ سیاه است. میگوهای نر دارای جثه کوچک‌تر و رنگ کمتری نسبت به میگوهای ماده هستند. مناسبترین دما برای این میگو دمای ۱۸ تا ۲۸ درجه سانتیگراد است. آنها در دماهای