payamvha/North_RAG huggingface dataset:
که دومی حاوی حدود نیمی از این ترکیب است اما همین مقدار نیز برای مصرف روزانه کافیست. مصرف تنها ۴ گرم جلبک Purple laver خشک شده، برای برآورده کردن مقدار مواد مغذی مورد نیاز روزانه، کافی در نظر گرفته‌می‌شود. جلبک‌های دریایی غنی از پلی‌ساکاریدهایی هستند که به‌طور بالقوه می‌توانند به عنوان ترکیبات عملکردی پری‌بیوتیک برای کاربردهای مرتبط با سلامت انسان و حیوانات مورد استفاده قرار گیرند. پری‌بیوتیک‌ها، ترکیبات غیرقابل هضم و تخمیرشده انتخابی هستند که رشد و/یا فعالیت میکروبیوتای مفید روده را تحریک می‌کنند که به
میکروبیوتای مفید روده را تحریک می‌کنند که به نوبه خود فواید سلامتی را برای میزبان به همراه دارد. علاوه بر این، چندین متابولیت ثانویه مانند ترپنوئیدها، اکسی لیپین‌ها، فلوروتانین‌ها، هیدروکربن‌های فرار و محصولات با منشأ بیوژنتیکی مخلوط ساخته‌می‌شوند؛ بنابراین، جلبک‌ها را می‌توان به‌عنوان یک منبع طبیعی تغذیه‌ای، بسیار مورد توجه قرار داد، زیرا حاوی ترکیباتی با فعالیت‌های زیستی متعدد بوده و می‌توانند به‌عنوان یک عنصر کاربردی در بسیاری از فناوری‌ها، مثلاً برای به‌دست آوردن غذاهای فراسودمند مورد استفاده قرار
به‌دست آوردن غذاهای فراسودمند مورد استفاده قرار گیرند. پلی‌ساکاریدهای موجود در جلبک‌های دریایی، ممکن است توسط آنزیم‌های باکتری‌های طبیعی روده در انسان متابولیزه شوند. میزان این آنزیم‌ها، به‌دلیل مصرف بالای جلبک‌های دریایی، در مردم ژاپن، بالاتر است. "خزه ایرلندی یک" جلبک قرمز است که به همراه کاپافیکوس و گیگارتینوئید، در تولید افزودنی‌های غذایی مختلف، استفاده‌می‌شود. برخی از جلبک‌های دریایی خوراکی به‌عنوان یک خوراک‌دارو با خواص ضدالتهاب، ضد حساسیت، ضد جهش، ضد تومور، ضد دیابت، آنتی‌اکسیدان، ضد فشار خون بالا و
تومور، ضد دیابت، آنتی‌اکسیدان، ضد فشار خون بالا و محافظت‌کنندهٔ دستگاه عصبی شناخته‌می‌شوند.. جلبک‌های قرمز خوراکی مانند "Palmaria palmata" , (Dulse), "Porphyra tenera" (Nori) و "Eisenia" bicyclis به عنوان منبع مناسبی از " پروتئین جایگزین، مواد معدنی و در نهایت، فیبر خوراکی " به‌شمار می‌آیند. تغذیه گاوها با جلبک دریایی "Asparagopsis taxiformis" می‌تواند انتشار متان آن‌ها را کاهش دهد. شرق آسیا. در برخی از کشورهای آسیایی، برگه‌های خشک‌شدهٔ جلبک قرمز "پورفیرا" در سوپ‌ها یا برای تهیه و پیچیدن سوشی یا اونی‌گیری
در سوپ‌ها یا برای تهیه و پیچیدن سوشی یا اونی‌گیری استفاده‌می‌شود. آشپزی ژاپنی دارای هفت نوع جلبک دریایی است که هر یک از آن‌ها دارای نام عامیانهٔ مختص خود هستند. آگار، احتمالاً برای نخستین بار در ژاپن کشف شد، این ماده همچنین به‌طور گسترده‌ای به عنوان جایگزینی برای ژلاتین استفاده‌می‌شود. جنوب شرق آسیا. انگورهای دریایی ("Caulerpa lentillifera" و "Caulerpa racemosa") و Gusô ("Eucheuma" spp.) به‌طور سنتی در غذاهای جنوب شرق آسیا (و همچنین در اقیانوسیه و مناطق گرم‌تر آسیای شرقی) خورده‌می‌شوند. این جلبک دریایی
گرم‌تر آسیای شرقی) خورده‌می‌شوند. این جلبک دریایی خوراکی آب گرم، نخستین بار به صورت تجاری در فیلیپین کشت شد. در شمال فیلیپین، جلبک دریایی قرمز آبی سرد "Pyropia vietnamensis" نیز به‌طور سنتی از طبیعت برداشت می‌شود و به ورقه‌های نوری‌مانند سیاه‌رنگی به‌نام "گامت،" در پخت و پز استفاده‌می‌شود. در فیلیپین، یک ماده سنتی به‌نام "گولامان" از کاراگینان استخراج‌شده از جلبک دریایی خوراکی در صنعت پیشگام پرورش جلبک دریایی استوایی در این کشور تهیه می‌شود. این ماده همچنین به‌عنوان جایگزینی برای ژلاتین استفاده می‌شود و در
به‌عنوان جایگزینی برای ژلاتین استفاده می‌شود و در تهیهٔ انواع دسرهای سنتی نیز کاربرد فراوانی دارد. کاراگینان به‌عنوان جایگزین ژلاتین به سایر مناطق جنوب شرق آسیا نیز گسترش یافته‌است. روغن جلبک دریایی. روغن جلبک دریایی که به آن روغن جلبک نیز می‌گویند برای تهیه غذا استفاده می‌شود. روغن جلبک دریایی همچنین به عنوان یک مکمل غذایی طبیعی اسیدهای چرب استفاده‌می‌شود، زیرا حاوی چربی‌های ایکوزاپنتانوییک اسید و دوکوزاهگزانوئیک اسید است که هر دو از اسیدهای چرب امگا ۳ هستند. محتوای دوکوزاهگزانوئیک اسید آن تقریباً معادل
محتوای دوکوزاهگزانوئیک اسید آن تقریباً معادل روغن ماهی بر پایهٔ ماهی آزاد است. روغن جلبک دریایی همچنین برای تولید سوخت جلبک به‌عنوان یک زیست‌سوخت و در تولید روغن ماساژ، صابون‌ها و لوسیون‌ها استفاده می‌شود. جلبک‌های دریایی خوراکی رایج. جلبک‌های دریایی خوراکی رایج عبارت‌اند از:
پیاده‌نظام کوهستانی () پیاده‌نظام سبک بخشی از نیروهای آلپ یا کوهستانی آلمان، اتریش و سوئیس هستند. کلمه Jäger (به معنای "شکارچی") یک اصطلاح مشخص برای پیاده‌نظام سبک در کشورهای آلمانی زبان است. در طی جنگ جهانی دوم. در طی جنگ جهانی دوم، ورماخت و وافن اس‌اس تعدادی واحد پیاده‌نظام کوهستانی را برپا کرد، که با نشان سپیدگوهر «ادولایس» که روی آستین‌ها و کلاه‌هایشان پوشیده شده بود شناسایی می‌شدند.
چیندیت‌ها () اعضای یکی از لشکرهای هندی ارتش انگلستان در جنگ جهانی دوم، که تحت فرماندهی سرتیپ اورد وینگیت (۱۹۰۳–۱۹۴۴) برضد ژاپنی‌ها در برمه (میانمار کنونی) عملیات چریکی انجام می‌داد. این نام برگرفته از «چینته» افسانه‌ای (نیم شیر، نیم عقاب) است، که جلوِ معبدهای برمه ای نصب می‌کنند تا ارواح خبیثه را دور نگه دارد. چیندیت‌ها به دو عملیات مهم دست زدند؛ اولی را سربازان تیپ ۷۷ در ۱۹۴۳ و دومی را واحدی ویژه متشکل از سربازان شش تیپ در ۱۹۴۴ انجام دادند. اورد وینگیت در سانحه ای هوایی در جریان مرحلهٔ مقدماتی دومین عملیات
ای هوایی در جریان مرحلهٔ مقدماتی دومین عملیات جان باخت.
کنستانس فرانسه ()، کنتس تروا از سال ۱۰۹۳/۹۵ تا ۱۱۰۴ و پرنسس هم‌نشین انطاکیه از ۱۱۰۶ تا ۱۱۱۱ میلادی بود. وی بزرگترین فرزند و دختر فیلیپ یکم، پادشاه فرانسه و برتا هلندی و خواهر لوئی ششم که ابتدا با کنت روا، هیو و سپس با شاهزاده انطاکیه، بوهموند یکم ازدواج کرد. وی از هیو یک فرزند و از بوهموند دو فرزند به دنیا آورد.
ریموند چهارم، کنت طرابلس ()، کنت طرابلس (۱۱۸۷-۱۱۸۹) و نایب‌السلطنه شاهزاده‌نشین انطاکیه (۱۱۹۳-۱۱۹۴) بود. وی فرزند بزرگ بوهموند سوم انطاکیه و اورگیوز بود. زمانی که ریموند سوم در سال ۱۱۸۷ میلادی درگذشت، کنت‌نشین طرابلس به پسر ریموند چهارم رسید که پسرخوانده ریموند سوم بود. با این حال، بوهموند سوم پس چند سال به این دلیل که می‌خواست ریموند در دربار انطاکیه باشد، وی را به انطاکیه فراخواند و در عوض دگیر فرزند، بوهموند چهارم را به طرابلس فرستاد. پس از شکست بوهموند در نبر با لوون یکم، شاه ارمنستان و اسیر شدن وی،
در نبر با لوون یکم، شاه ارمنستان و اسیر شدن وی، ریموند به‌عنوان نایب حکومت را در دست گرفت. در سال ۱۱۹۵، ریموند با آلیس ارمنستان، دختر روبن سوم برای برقراری صلح میان دو حکومت ازدواج کرد که حاصل این ازدواج یک پسر به نام ریموند روپن بود که بعدها مدعی حکومت انطاکیه شد تا جنگ جانشینی انطاکیه آغاز گردد.
ریموند روبن که با اسم‌های ریموند روپن و روبن ریموند (؛ ۱۱۹۸ – ۱۲۲۱/۱۲۲۲) نیز شناخته می‌شود، یکی از اعضای خاندان پواتیه که مدعی شاهزاده‌نشین انطاکیه و پادشاهی ارمنی کیلیکیه بود. پس اعلام دعوی، بوهموند چهارم، عموی ریموند، دعوی وی را رد کرد اما لوون یکم، پادشاه ارمنستان وی را به عنوان وارث مقدر خود انتخاب کرد تا بتواند انطاکیه را تحت فشار قرار دهد. در سال ۱۲۱۱ ریموند روبن به عنوان پادشاه جونیور کیلیکیه تاج‌گذاری و در نهایت در سال ۱۲۱۶ به عنوان و مقام شاهزاده انطاکیه رسید. با این حال جنگ جانشینی انطاکیه با مرگ
رسید. با این حال جنگ جانشینی انطاکیه با مرگ لوون در سال ۱۲۱۹ به پایان رسید تا ریموند روبن مقام خود را در انطاکیه در مقابل بوهموند چهارم از دست بدهد. وی پس از آن مدعی ارمنستان شد اما در مقابل زابل، دختر لوون شکست خورد و زندانی شد. وی تا زمان مرگ در زندان باقی ماند.
ریموند انطاکیه (؛ ح. ۱۱۹۵–۱۲۱۳)، بزرگ‌ترین فرزند بوهموند چهارم، شاهزاده انطاکیه بود. وی در ۱۸ سالگی، در حالی که جانشین شاهزاده‌نشین انطاکیه و کنت‌نشین طرابلس بود توسط حشاشین‌ها در سال ۱۲۱۳ در بیرون از کلیسای اعظم طرطوس به قتل رسید. با توجه به درگیری بوهموند چهارم با شوالیه‌های مهمان‌نواز، احتمالاً این اقدام به خواست آنها رخ داده‌است. در پاسخ به این قتل، بوهموند با همراهی شوالیه‌های معبد قلعه الخوابی را در سال ۱۲۱۴ محاصره کرد. حشاشین‌ها از امیر ایوبی حلب، الظاهر غازی، تقاضای کمک کردند اما وی به واسطه درگیری
غازی، تقاضای کمک کردند اما وی به واسطه درگیری با عمویش العادل، سلطان ایوبیان، نتوانست اقدامی کند. پس از آن، المعظم عیسی، فرزند العادل، حملاتی به قلمروی بوهموند در طرابلس ترتیب داد. بوهموند نیز با توجه به شرایط، از محاصره دست کشید و به انطاکیه بازگشت.
بوهموند پنجم انطاکیه (؛ ۱۱۹۹ – ۱۷ ژانویه ۱۲۵۲)، شاهزاده انطاکیه از سال ۱۲۳۳ تا ۱۲۵۲ و کنت طرابلس از سال ۱۲۳۳ تا ۱۲۵۲ میلادی بود. پس از مرگ پدرش، بوهموند چهارم، و همزمان با قدرت رسیدن وی، تقریبا تمام فرقه‌های نظامی اعلام استقلال کردند و از این رو بخشی از قلمروی بوهموند همچون بندر طرطوس، بغراس، مرقب، حصن‌الاکراد و صافیتا که تحت کنترل فرقه‌های نظامی بود، کاسته شد.وی همچون پدر و پدربزرگش خود را از درگیری و اختلافات میان فرانک‌ها و سیسیلی‌ها بر سر حکومت اورشلیم پرهیز کرد و نیز برخلاف بیشتر مسیحیان انطاکیه و
پرهیز کرد و نیز برخلاف بیشتر مسیحیان انطاکیه و طرابلس در شرکت در جنگ صلیبی هفتم که میان صلیبیون و ایوبیان در مصر درگرفت خودداری ورزید که مسئله بیشتر بخاطر ارتباطات وی با حکومت‌های مسلمان همجوارش بود. وی سرانجام در ژانویه ۱۲۵۲ درگذشت و پسرش بوهموند ششم جانشین وی شد.
فیلیپ انطاکیه () که با نام فیلیپ طرابلس نیز شناخته می‌شود، یکی از اعضای خاندان پواتیه و پسر بوهموند چهارم انطاکیه بود که پس پایان‌یافتن جنگ جانشینی انطاکیه و شکست و زندانی‌شدن ریموند روبن، با ملکه ارمنستان، زابِل ازدواج کرد تا از طریق یوره اوکساریس به عنوان پادشاه ارمنستان تاج‌گذاری کند. اما به دلیل پیروی‌نکردن از شیوه و سنن ارمنی‌ها، سرانجام ارمنی‌ها علیه وی شوریدند. فیلیپ در حالی که در حال سفر به انطاکیه، در شب توسط گروهی دستگیر و زندانی شد. با وجود مذاکرات پدرش، سرانجام در سال ۱۲۲۵ میلادی، در زندان با سم
پدرش، سرانجام در سال ۱۲۲۵ میلادی، در زندان با سم به قتل رسید. بوهموند درصدد انتقام برآمد اما با شکل‌گرفتن اتّحاد میان ایوبیان و ارمنستان، از جنگ پرهیز کرد.
شارل آنژو فروخت. وی سرانجام در سال ۱۳۰۷ درگذشت. شجره‌نامه.
بوهموند ششم () شاهزاده انطاکیه و طرابلس (۱۲۵۲–۱۲۷۵) بود. او پس از مرگ پدرش با اینکه هنوز به سن قانونی برای اداره حکومت نرسیده بود، با کمک و حمایت لوئی نهم، پادشاه فرانسه موفق به کسب قدرت شد. لوئی نهم همچنین مقدمات ازدواج وی با سیبلا را فراهم کرد و به این ترتیب دشمنی قدیمی میان ارمنستان و انطاکیه را پایان داد. به دنبال این ازدواج، بوهموند در اتحادی مشترک با پادشاه کیلیکیه و مغولان به بندر لاذقیه که از سال ۱۱۸۸ از تسلط آنها حارج گردیده بود، لشکر کشید اما در تصرف آنجا به موفقیتی نرسید. پس از شکست مغولان در
تصرف آنجا به موفقیتی نرسید. پس از شکست مغولان در نبرد عین جالوت از ممالیک، قلمروی بوهموند مورد حمله ممالیک قرار گرفت تا سرانجام در مه ۱۲۶۸ انطاکیه به دست ممالیک سقوط کرد تا حکومت شاهزاده‌نشین انطاکیه منقرض گردد. بوهموند با این حال بوهموند پیمان صلحی ده ساله با بیبرس منعقد کرد تا طرابلس که در آن زمان در آنجا مستقر شده بود مدتی در امان باشد. او سرانجام در سال ۱۲۷۵ درگذشت و پسرش بوهموند هفتم به کنت‌نشین طرابلس رسید.
کیم جون هان (؛ زادهٔ ۲۹ مارس ۱۹۸۳) بازیگر، کارگردان فیلم و فیلم‌نامه‌نویس اهل کره جنوبی است که در کنار سوزی در سریال "آنا" ایفای نقش کرده است. او در سال ۲۰۱۸ در مجموعه تلویزیونی "زمان" حضور پیدا کرد.
مردمان با فرهنگ‌های سکایی () ازجمله تیره‌های باستانی تأثیرگذار تاریخی بودند که ارزشمندی بسزا داشته‌اند امّا نحوهٔ پیشامدهای در تاریخ باستان به گونه‌ای پیش رفت که درنهایت این قوم کهن در میان مردمان پیرامون خود مضمحل شدند و دیگر نشانی از آنها به‌جز اشارات پراکنده‌ای در کتب باستانی باقی نماند؛ که همانا سبب اصلی این امر را باید در ویژگی سرشتی مردم سکا یعنی بیابان‌گردی و نداشتن وطن معین دید. ارّابه‌های سرپوشیده سکاها به منزله خانه همیشگی آنها بوده است و مردان سکایی که، پیوسته به این‌سو و آن‌سو می‌تاختند،
سکایی که، پیوسته به این‌سو و آن‌سو می‌تاختند، شب‌هنگام به ارّابه‌های خود بازمی‌گشتند. قوم سکایی، نهایت با باشندگان سرزمین‌هایی که در آنجا بودن داشتند، درآمیختند. فعل‌وانفعالاتی در شرق فلات ایران به شکل آمیزش اندک اندکی و درنهایت به یک پارچگی ماساژت‌های سکا و ترک‌ها انجامید، و در ناحیه زرنگ و میان پهنه ایران نیز، درهم آمیختن پارت‌ها و طایفه «سکاهای هوم‌نوش» روی داد. تیراندازی و کمانداری بر روی اسب از نوآوری‌ها و ویژگی‌های بنیادین سکاها و فرهنگ سکایی به شمار می‌رفت. واژهٔ یونانی برابر با سکا، " skuthai " به
می‌رفت. واژهٔ یونانی برابر با سکا، " skuthai " به معنی "پیاله" (مانند پیالهٔ آب) است و از قول هرودوت آمده است که «سکاها همواره همراه خود پیاله‌ای داشته‌اند»، معانی دیگری نیز مانند "سگ" برای این نام در منابع ایران‌شناسی قید شده است. سکاها صرف‌نظر از محلی که در آن جای می‌گرفتند، ویژگی‌های مشترکی داشتند که فرهنگ مشترک همهٔ آنها به‌شمار می‌رفت و همین رفتارها بود که این قوم پخش‌شده در سرزمین‌های گوناگون را زیر عنوان مشترک «سکایی» قرار می‌دهد. آثار هنری کشف‌شده از گورستان‌های پهنه جغرافیایی بسیار وسیع و گستردهٔ
گورستان‌های پهنه جغرافیایی بسیار وسیع و گستردهٔ سکاها، همگی نشان‌گر از گونه‌ای همبستگی فرهنگی میان این تیره‌های گوناگون است؛ از این رو تصوّر منشأ یکی نژادی بر همه آنها دارای توجیهات منطقی و علمی و مستند است. شاخصهٔ این قوم، مهارت در کمانداری بوده است و آیین نبرد سگاها که بر پایهٔ جنگ‌وگریز و فریب طرف مقابل بوده است. جایگاه اسب در فرهنگ سکایی. شیوه زندگی سگاها مبتنی بر جنگ و بیابان‌گردی و در تاخت‌وتاز همیشگی بوده و اسب جزء جدانشدنی از زندگی قوم سکا (یا سگزی) به‌شمار می‌رفته است. آنها جزء نخستین مردمانی
به‌شمار می‌رفته است. آنها جزء نخستین مردمانی بودند که به رام کردن و پرورش اسب پرداختند و آیین نبرد و به‌ویژه تیراندازی و کمانداری بر روی اسب نیز از ابتکارات این قوم به شمارمی‌رود. رایزنی رستم با اسب خود (رخش) و نقش تعیین‌کننده اسب در نبرد با دیوان، دقیقاً نشانه و نمونه‌ای از جایگاه برجسته اسب در میان مردمان سکایی است. در داستان‌های شاهنامه فردوسی پیروزی‌های رستم وابسته به فراست و توانایی اسبش است و مرگ او زمانی فرامی‌رسد که به وضعیت اسبش بی‌اعتنایی می‌کند. نشانه‌های سکایی در نام‌های جغرافیایی امروز ایران.
نشانه‌های سکایی در نام‌های جغرافیایی امروز ایران. نشانه‌هایی از واژه «سگزی» در جغرافیای امروز ایران دیده می‌شود، ازجمله نام شهری در پیرامون شهرستان اصفهان، که دشت نزدیک آن نیز امروزه به نام دشت سگزی شهرت دارد. سه شاخه اصلی مردمان سکایی. اسکیتث‌ها. اسکیتث‌ها گروه‌هایی خون‌ریز و راهزن و جنگ‌آور بودند و به اقتضای زندگی بیابانی و کوچ‌نشینی مرتباً به همسایگان خود یورش می‌بردند و با غارت مردمان یکجانشین مانند مادها و پارس‌ها و آشوریان روزگار خود را می‌گذراندند. به گفته هرودوت در زمان «هووخشتره»، دومین پادشاه ماد
گفته هرودوت در زمان «هووخشتره»، دومین پادشاه ماد (۶۳۳–۵۸۵ ق. م)، اسکیتث‌ها به قلمرو مادها حمله‌ور شدند و با شکست دادن مادها به مدّت ۲۸ سال (از ۶۵۳ تا ۶۲۵ ق. م) در آسیای غربی فرمانروایی داشتند؛ امّا سرانجام با تدبیر هووخشتره، اسکیت‌های مهاجم به کنار رانده شدند. ازجمله اقدامات هووخشتره اینکه او یکی از فرماندهان سکاها و سردارانش را به یک بزم فراخواند و همه را یکجا مسموم و کشت و با این دست کارها مادها مجدداً زمام امورشان را به‌دست گرفتند. ماساژت‌ها. ماساژت‌ها در آسیای مرکزی (سغد) می‌زیستند و در ناحیه‌ای میان
در آسیای مرکزی (سغد) می‌زیستند و در ناحیه‌ای میان دو رود آمودریا و سیردریا در شمال خوارزم را گذران زندگی می‌کردند. زیستگاه آنها در مصب سیردریا قرار داشت که اکنون دیگر شرایط آن زمان را ندارد و در نتیجه اثر آنچنانی از آن تمدنهای باستانی ناحیه، ماساژت‌ها و… باقی نماند. بعضی ازمنابع تاریخی، طایفه خونریز ماساژت را با قوم «یاجوج و ماجوج» یاد شده در تفاسیر تورات و قرآن یکی می‌دانند و به تصریح بعضی منابع تاریخی قوم «هفتالیان» که در شاهنامه فردوسی از آنان به‌کّرات یادشده را نیز باید جزء همین مردمان به‌شمار آورد.
یادشده را نیز باید جزء همین مردمان به‌شمار آورد. سکاهای ماساژت به سمت نواحی ماورای سیردریا درحوالی فرغانه گسترش داشتند و پس از گذشتن از کوه‌های «تیان‌شان» وارد سرزمین کاشغر شده، از آنجا سراسر ولایت کاشغر را به تصرّف درآوردند و با همسایه شدن با چینیان و ترکان آسیای مرکزی بتدریج با ایشان درآمیختند و نهایةً در آنها مضمحل شدند، بعضی از پژوهشگران این گمان را مطرح کرده‌اند که ماساژت‌ها در واقع همان اقوام تورانی مذکور در شاهنامه و سایر تواریخ ایرانی و عربی هستند؛ که بدین ترتیب «ترک» خوانده شده‌اند. واسیلی آبایف
که بدین ترتیب «ترک» خوانده شده‌اند. واسیلی آبایف (Vasily Abaev) ایران‌شناس و زبان‌شناس گرجی (۱۹۰۰–۲۰۰۱م) در پژوهش گسترده‌ای که انجام داده، به این نتیجه رسیده است که نبرد ایرانیان و تورانیان در واقع نبرد بین دو بخش غربی و شرقی سکاها مهاجر (سکاهای ایرانی مهاجر به داخل فلات ایران و ترکی) بوده است. وی در ادامه به اسامی قهرمانان تورانی استناد می‌کند که همه ایرانی به نظر می‌رسند. او توران را متعلّق به سکاییان دانسته و یادآور شده است که نام‌هایی از این‌گونه در میان سکاییان حاکی از تبار آریایی ایشان است. آن دسته
سکاییان حاکی از تبار آریایی ایشان است. آن دسته از سکاهای مهاجرت کرده به داخل فلات ایران، مانند سیستان و… در مقابل هجوم و ورود ترکان و ماساژت‌های همراه آنها، به فلات ایران تا مدتها سدّ محکمی در شرق ناحیهٔ اصلی ایران ایجاد کرده بودند و در برابر تجاوزات آنها به حدود شرقی ایران پایداری داشته‌اند که در بخش پهلوانی شاهنامه (یعنی داستانهای مربوط به رستم) نیز این موضوع بازتاب دارد. شمال خوارزم در هزاره اول پیش از میلاد، از دو رود آمودریا و سیردریا بهره می‌گرفت و دارای جمعیتی فراوان بود. این منطقه به‌سوی شرق، تا
دارای جمعیتی فراوان بود. این منطقه به‌سوی شرق، تا چهارصد و پنجاه کیلومتر ادامه داشت و به منطقه‌ای می‌رسید که اکنون بیابان یا نیمه بیابان است. پاره‌ای از ماساژت‌ها در کوه‌ها، برخی در دشت‌ها و گروهی در باتلاق‌های تشکیل یافته از رودها و گروهی در جزایر واقع در میان باتلاق‌ها زندگی می‌کردند. این سرزمین بیش از همه به وسیله رود سیردریا سیراب می‌گردید که به شاخه‌های بی‌شمار تقسیم می‌گشت و به‌وسیله شاخه‌های دیگر خود وارد دریای دیگری در شمال می‌شد. در سده‌های چهارم و سوم پیش از میلاد، ماساژت‌ها سایر طوایف بیابان‌گرد
سوم پیش از میلاد، ماساژت‌ها سایر طوایف بیابان‌گرد آسیای مرکزی را مقهور خود کردند و دامنه قلمرو خود را تا کوه‌های «تیانشان» در حدود چین گسترش دادند. ماساژت‌ها نیز هم از نظر تن‌پوش و پوشش و جامه و شیوه و روال زندگی به قوم‌وخویش‌های اسکیث خود شباهت زیادی داشتند و هم مانند اسکیت‌ها به‌صورت سواره جنگ می‌کردند و به هر دو شِگرد نبرد پیاده و سواره به خوبی آشنایی داشتند و با تیر و کمان نیز می‌جنگیدند. داریوش نخست هخامنشی، این قوم را شکست داد و تا آنجا که طوایفی از آنها را جزو ارتش خود قرارداد که نام آنها در
از آنها را جزو ارتش خود قرارداد که نام آنها در سنگنبشته‌های وابسته به داریوش بزرگ یاد شده است. یکی از این قبایل آپ سکا (Apa Saka) به معنی سگاهای مجاور آب و دیگری تیگر خَئودا (Tigra khauda) به معنی دارندگان کلاه‌خود تیز نام‌داشتند. این مردمان سکایی که تجربیات نزدیکی با کرانه‌های رودهای بزرگ سیر دریا و آمودریا (قزاقستان امروز) برای مدت‌های زندگی بسیار داشتند، در نبردهای دریایی سپاهیان داریوش نیز نقش بسیاری ایفا کردند. سکاهای مهاجر به داخل فلات ایران و سکاهای سیستان. برخی از طوایف سکایی نیز به درون پهنه مرکزی
برخی از طوایف سکایی نیز به درون پهنه مرکزی ایران روی آوردند و در کنارهٔ برخی جایگاه‌ها در نزدیکی طوایف ماد و پارس همسایه شدند. از مهم‌ترین تیره‌های سکایی مهاجر به درون پهنه ایران، هومَ ورگ (Saka haumavarga) یا «سکاهای نوشنده هوم» بودند که در منابع یونانی ازیشان زیر نام Amyrgaeans یادشده است. این تیره سکایی که در آغاز «به‌صورت قبیله‌ای در ارتفاعات بالای جیحون سکنی داشتند» به علّت برخورداری از مهارت برجسته در کمانداری به خدمت ارتش داریوش یکم نیز درآمدند. در حدود سال‌های ۱۳۰ ق. م و در عهد اشکانیان، همین
در حدود سال‌های ۱۳۰ ق. م و در عهد اشکانیان، همین طایفه‌های سکایی در جنوب شرقی ایران نیز در منطقه‌ای به نام «زرنگ» و «زرنج» نیز جای‌گیر بوده‌اند و فرماندهی آن ناحیه را نیز در دست گرفتند. زرنگ به دلیل بودن سکاها به «سکستان» (سگستان، سجستان، سیستان امروزی) نیز نام داشت. برخی احتمال داده‌اند که خاندان سام و زال و رستم مذکور در شاهنامه فردوسی درواقع همان سکاهای سکنی گزیده در پهنه ایران هستند که در ساتراپ «زرنگا» نیز زندگی می‌کرده‌اند. شاهان سکایی هند. از اقوام مهاجر سک که در بخش جنوب ایران ساکن گردیده بوده‌اند
سک که در بخش جنوب ایران ساکن گردیده بوده‌اند و در تماس پیوسته با حکومت‌های مجاور و ساختار سیاسی آنان، در نهایت خود آنها هم دست به تشکیل حکومت نیز زدند. نام اولین شاه سکایی هند، موگه می‌باشد که در کتیبه‌ها نام او ذکر شده است. جانشینی او را نیز اقوام اشکانی سکایی ایرانی بر عهده داشته‌اند که در منطقه ای به مرکزیت قندهار حکومت می‌کردند. فرهنگ سکایی و آداب و رسوم سکاها. سکاهای بیابان‌گرد درعین‌حال زرگری نیز می‌کرده‌اند، به باور گروهی، یونانی‌ها از سکاها این هنر را آموخته‌اند. البته باید توجه داشت که سکاها آثار
را آموخته‌اند. البته باید توجه داشت که سکاها آثار هنری خود را به شکل قطعات قابل حمل که مقتضی زندگی بیابان‌گردی بود آفرینش می‌کردند. قطعاتی که به‌کار آراستن اسب‌ها و چادرها و ارابه‌ها و اسلحه نبرد می‌آمد. ماده اولیه این زیورآلات بیشتر طلا بود گرچه از آثار یافت شده از کورگان‌های سکایی زیورآلاتی از جنس فلزات برنز، نقره و آهن هم پیدا شده است. سکاها به فرهنگ جادو و افسونگری وابسته بودند و از آداب‌ و رسوم جادو و افسونگری در امورات روزانهٔ خود بهره می‌گرفتند. غالب اشیاء آذینی که زرگران این قوم می‌ساختند
غالب اشیاء آذینی که زرگران این قوم می‌ساختند پیکره‌هایی به شکل حیوانات و به‌ویژه اسب و گاو بود که چنین پیداست ساختن این پیکره‌ها کاربرد آیینی نیز داشته و افراد این تبار از پیکره‌های خود الهام گرفته و در نبردها با به‌کارگیری سلاح‌هایی آراسته به پیکره حیوانات، از آنها یاری می‌جستند. آیین خاکسپاری مردگان. سکاها آیین خاصی برای دفن مردگان داشته‌اند. در مراسم تدفین متوفّی رسم بر این بود که معمولاً همراه شاه متوفّی او را همراه با اسب به‌صورت ایستاده و آماده‌به‌خدمت، به خاک می‌سپردند و طلسم‌های بسیاری، همچون سم
به خاک می‌سپردند و طلسم‌های بسیاری، همچون سم اسپان در گور به‌کار می‌بردند. البته همه این تجملات مدتی پس‌ از آنکه تشییع‌کنندگان محل را ترک می‌گفتند، مورد دستبرد دزدان قرار می‌گرفت و به خاطر زَرهای موجود در آنها به تاراج می‌رفت. به‌عنوان‌مثال در داستان سهراب شاهنامهٔ فردوسی، زمانی که رستم برای در خاک کردن فرزندش، دخمه‌ای مهیّا می‌کند، با آنکه تمایل دارد آن را با طلا و مشک بیاراید، با این استدلال که این تجملات پس از ترک محل، به تاراج می‌رود؛ تنها به آراستن آن با سم اسب، اکتفا می‌نماید. ویژگی‌های دخمه‌ای که
با سم اسب، اکتفا می‌نماید. ویژگی‌های دخمه‌ای که فردوسی برای دفن رستم نیز بیان می‌کند بدین ریخت است که در جلوی دخمه گوری برای خاک‌سپاری رخش (اسب رستم) حفر، و پیکر اسب را نیز ایستاده در گور دفن می‌کنند. این‌گونه خاک‌سپاری و در خاک کردن اسب فرد سکایی در کنار وی به‌صورت ایستاده و چشم به راه سوار خویش، ازجمله رسوم سکایی بوده است. فرهنگ سکایی و سکاها در شاهنامه. در شاهنامه داستان‌های در پیوند با خاندان زال و رستم سیستانی، بنیان‌های سکایی و پارتی دارد. رایزنی رستم با رخش (اسبش) و نقش تعیین‌کننده این اسب درنبرد با
با رخش (اسبش) و نقش تعیین‌کننده این اسب درنبرد با دیوان، دقیقاً یادآور جایگاه مهم اسب در میان اقوام سکایی است. در داستان‌های شاهنامه فردوسی پیروزی‌های رستم وابسته به زیرکی و قدرت اسبش است و مرگ او زمانی فرا می‌رسد که به وضعیت اسبش بی‌اعتنایی می‌کند. آنچه از درونمایه داستان‌های رستم سیستانی و خاندان زال در شاهنامهٔ فردوسی متبادر می‌شود، آن است که رستم در عین وفاداری و فرمانبری از حکومت‌های مرکزی ایران در طی سال‌های متمادی و در عین التزام به جانبداری از ایرانیان در برابر هجوم دشمنان، اما در ناحیهٔ متعلق به
در برابر هجوم دشمنان، اما در ناحیهٔ متعلق به خودش؛ برای خود خودسری تام قائل بوده است و همواره پس از پایان هر جنگی، برخلاف دیگر پهلوانان و فرماندهان ایرانی، همچون گیو و گودرز و طوس، رستم سگزی به جایگاه سرزمین خودش بازگشت نموده و فرمانروایی قلمرو خودش را از سر می‌گرفته است. رستم سیستانی به‌صورت پهلوانی بود که در زمان نبردها به یاری ایرانیان می‌شتابید، وانگهی از سپاه اصلی ایرانیان جدا بوده است.
بوهموند هفتم انطاکیه (; م. ) شاهزاده افتخاری و اسمی انطاکیه و کنت طرابلس و فرزند بوهموند ششم و سیبلا ارمنستان بود. وی پس از مرگ پدرش در سال ۱۲۷۵ به جانشینی وی منصوب شد اما تا سال ۱۲۷۷ که به سن قانونی برای اداره حکومت رسید، در کیلیکیه نزد اقوام مادری‌اش ماند. پس از به قدرت رسیدن وی، اختلافی میان وی گی دوم امبریاکو، ارباب جبله و شوالیه‌های معبد درگرفت که پنج سال طول کشید. در سال ۱۲۸۲ بوهموند موفق به شکست آنها شد و پس از دستگیری گی و دو برادرش، دستور به قتل آنها از طریق زنده دفن‌کردن در شن را صادر کرد. وی
آنها از طریق زنده دفن‌کردن در شن را صادر کرد. وی همچنین اتحاد قدیمی میان خاندان خود با مغولان را رها کرد و بار دیگر پیمان صلحی با ممالیک منعقد ساخت. وی سرانجام در ۱۹ اکتبر ۱۲۸۷ درگذشت و خواهر لوچیا به قدرت رسید اما با محاصره طرابلس و سقوط آن شهر، کنت‌نشین طرابلس نیز پس از ادسا و انطاکیه سقوط کند.
لوچیا، کنتس طرابلس () شاهزاده افتخاری و اسمی انطاکیه و آخرین کنتس طرابلس و فرزند بوهموند ششم و سیبلا ارمنستان و همسر نارجو دو توسی بود. وی پس از مرگ برادرش در سال ۱۲۸۷ به جانشینی وی منصوب شد اما پس از دو سال طرابلس توسط ممالیک به رهبری منصور قلاوون در مارس ۱۲۸۹ محاصره شد. با وجود درخواست‌های کمک لوچیا از اروپا، وی هیچ کمکی دریافت نکرد تا پس از کمتر یک ماه محاصره، طرابلس سقوط کند تا کنت‌نشین طرابلس نیز همچون شاهزاده‌نشین انطاکیه و کنت‌نشین ادسا از میان برود و زمینه برای سقوط آخرین پایگاه صلیبیون در اراضی
و زمینه برای سقوط آخرین پایگاه صلیبیون در اراضی مقدس، عکا، فراهم شود. وی پس از سقوط طرابلس به همراه نارجو به اروپا و ناپل بازگشت.
ژان مونتفورت، ارباب صور (; م. )، ارباب تورون از سال ۱۲۵۷ تا ۱۲۶۶ و ارباب صور از سال ۱۲۷۰ تا ۱۲۸۳ بود. وی پسر فیلیپ مونتفورت و ماریا انطاکیه-ارمنستان بود. زمانی که وی به سن قانونی رسید، ارباب‌نشین تورون را از پدرش دریافت کرد اما ممالیک آن را در ۱۲۶۶ تصرف کردند. در ۲۲ سپتامبر ۱۲۶۸ با ماگارت، دختر هنری انطاکیه و ایزابلا قبرسی و خواهر هیو سوم، پادشاه قبرس ازدواج کرد. پس از تقل پدرش در سال ۱۲۷۰ توسط حشاشین، ژان جانشین وی در صور شد تا زمان مرگش عهده‌دار این مقام ماند.
نبرد طرابلس درگیری بین آفریکاکور به فرماندهی اروین رومل از آلمان و اتوره باستیکو از ایتالیا، که شهر را در اختیار داشت، و ارتش هشتم بریتانیا، یک نیروی مشترک المنافع به فرماندهی سر برنارد مونتگومری بود. پس از یک محاصره کوتاه، آلمانی‌ها از طرابلس عقب‌نشینی کردند و متفقین با هیاهوی بزرگ جهانی وارد شهر شدند. پیش‌درآمد. پس از شکست آلمان در نبرد دوم العلامین در نوامبر ۱۹۴۲، فرمانده آلمانی اروین رومل بسیاری از واحدهای ایتالیایی کندتر خود را کنار گذاشت و ۳۰۰۰۰ تا ۷۵۰۰۰ مرد را به اسارت گرفت و به تونس رفت. در ۸۰ روز