payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تحقیقات از مافیای بوستون. باند مرلینو. اف‌بی‌آی در مارس ۲۰۱۳، پیشرفت چشمگیری در تحقیقات خود اعلام کرد. آنان با «اطمینان بالایی» گزارش دادند که سارقان را شناسایی کرده‌اند. آنان معتقد بودند سارقان از اعضای یک سازمان تبهکاری مستقر در میانهٔ اقیانوس اطلس و نیو انگلند هستند. همچنین با «همان اطمینان» حدس زدند که آثار هنری، طی سال‌های پس از سرقت به کنتیکت و فیلادلفیا منتقل شده‌اند و در سال ۲۰۰۲ در فیلادلفیا فروخته شدند. دانسته‌های آنان پس از آنچه رخ داده‌است محدود بود و از مردم برای یافتن و بازگرداندن آثار هنری
بود و از مردم برای یافتن و بازگرداندن آثار هنری کمک گرفتند. در سال ۲۰۱۵، اف‌بی‌آی اعلام کرد که هر دو سارق مرده‌اند. اگرچه اف‌بی‌آی به‌طور عمومی هویت آنان را اعلام نکرد اما یکی از نظریه‌های اصلی این است که آنان با باندی از دورچستر مرتبط بودند. این باند به فرانک سالمه، رئیس مافیای بوستون وفادار بود و عملیات‌های خودشان را به واسطهٔ تعمیرگاه خودرو که کارملو مرلینو اداره می‌کرد انجام می‌دادند. ممکن است اعضای مرلینو پس از اقداماتی که لوئی رویس در اوایل سال ۱۹۸۱ آغاز کرده بود، از نقاط ضعف موزه مطلع شده باشند. او
کرده بود، از نقاط ضعف موزه مطلع شده باشند. او به همراه یکی از همکارانش، نقشه‌ای برای روشن کردن بمب‌های دودزا و هجوم به گالری‌ها در میان سردرگمی طراحی کرده بود. در سال ۱۹۸۲، زمانی که مأموران مخفی اف‌بی‌آی در حال تحقیق دربارهٔ رویس و همکارانش برای سرقت هنری غیرمرتبط بودند، از علاقهٔ وی به سرقت از موزهٔ گاردنر مطلع شدند و موزه را از نقشهٔ باند تبهکاری آگاه کردند. رویس در زمان وقوع سرقت در زندان بود. رویس نقشه‌اش را با دیگران مطرح کرد و معتقد است احتمالاً همکارش، استیون روزتی دستور این سرقت را داده‌است یا آن
استیون روزتی دستور این سرقت را داده‌است یا آن را با شخص دیگری در میان گذاشته باشد. رابرت گارنتی و رابرت جنتایل. از جمله افراد مرتبط با باند مرلینو، رابرت گارنتی و تبهکار منچستر، رابرت جنتایل بودند. گارنتی در سال ۲۰۰۴ بر اثر سرطان درگذشت اما الن، بیوهٔ گارنتی در سال ۲۰۱۰ به اف‌بی‌آی گفت که همسرش پیشتر مالک برخی از نقاشی‌ها بوده‌است. او ادعا کرد که گارنتی آثار را به‌دلیل بیماری سرطان، در اوایل دههٔ ۲۰۰۰ به جنتایل سپرد. جنتایل این ادعا را رد کرد و مدعی شد این آثار را دریافت نکرده‌است و از محل نگهداری آثار نیز
را دریافت نکرده‌است و از محل نگهداری آثار نیز اطلاعی ندارد. مقامات فدرال جنتایل را در سال ۲۰۱۲ به موارد مرتبط با مواد مخدر متهم کردند که احتمالاً تلاشی برای اعمال فشار به جنتایل بود تا حقایقی که دربارهٔ آثار می‌داند را بازگو کند. وی آزمون پلی‌گراف داد و مشخص شد هر زمان که دربارهٔ سرقت یا محل آثار اظهار بی‌اطلاعی و موارد را انکار می‌کند دروغ می‌گوید. جنتایل معتقد بود که راست می‌گوید و خواستار آزمون مجدد شد. او در آزمون مجدد گفت که همسر گارنتی یک بار خودنگارهٔ رامبرانت را به وی نشان داده‌است و دستگاه
رامبرانت را به وی نشان داده‌است و دستگاه پلی‌گراف نیز نشان می‌داد که گفتهٔ گارنتی راست است. وکیل جنتایل احساس کرد که صحت گفته‌های موکلش تحت تأثیر حضور گستردهٔ مأموران فدرال قرار گرفته‌است و درخواست جلسه‌ای کوچک را کرد، به این امید که جنتایل صادقانه صحبت کند. در جلسهٔ خصوصی، جنتایل اظهار کرد که هیچ اطلاعی از این موضوع ندارد. اف‌بی‌آی در مه ۲۰۱۲ و با حکم بازرسی به خانهٔ جنتایل در منچستر یورش برد. مأموران اف‌بی‌آی گودالی مخفی زیر کف کاذب آلونک حیاط خلوت کشف کردند اما آن را خالی یافتند. پسر جنتایل توضیح داد که
اما آن را خالی یافتند. پسر جنتایل توضیح داد که چند سال پیش، آب به داخل گودال نفوذ کرد و این اتفاق باعث شد تا پدرش به‌دلیل وسایلی که در آنجا ذخیره کرده بود آشفته شود. آنان در زیرزمین خانهٔ او، نسخه‌ای از "بوستون هرالد" برای مارس ۱۹۹۰ را پیدا کردند که خبرهای سرقت را گزارش می‌کرد و همچنین تکه کاغذی که ارزش هر قطعه را که ممکن بود در بازار سیاه به فروش برسد، نشان می‌داد. فراتر از آن، هیچ مدرک قطعی دیگری یافت نشد که نشان دهد جنتایل در حقیقت مالک نقاشی‌ها بوده‌است. او بعدها به‌دلیل موارد مربوط به مواد مخدر به سی
او بعدها به‌دلیل موارد مربوط به مواد مخدر به سی ماه زندان محکوم شد. جنتایل پس از آزادی از زندان با روزنامه‌نگار تحقیقی، استیون کیورکجیان صحبت کرد. او مدعی شد که از اف‌بی‌آی فریب خورده‌است و توضیح داد که دورهٔ حبس برای امور مالی و زندگی شخصی او مضر بوده‌است. جنتایل دربارهٔ فهرستی که در زیرزمین خانه‌اش پیدا شد توضیح داد که یک مجرم این فهرست را حوالی سال ۲۰۰۱ در تلاش برای ارتباط با گارنتی تهیه کرده‌است و با او به عنوان واسطه صحبت می‌کرد. وقتی از جنتایل دربارهٔ وسایلی که در گودال وجود داشت پرسیده شد، او
وسایلی که در گودال وجود داشت پرسیده شد، او نمی‌توانست به خاطر بیاورد اما معتقد بود که می‌تواند موتورهای کوچکی باشد که در آنجا قرار داشت و شامل وسیلهٔ غیرقانونی، به‌ویژه نقاشی‌های موزهٔ گاردنر نبوده‌است. مقامات برای چند بار دیگر نیز بازرسی از خانهٔ جنتایل و اموال وی را انجام دادند که نتیجه‌ای در پی نداشت. رابرت جنتایل که به نام مستعار «آشپز» معروف بود، در سال ۲۰۱۵ طی عملیات فریبنده به‌دلیل فروش غیرقانونی سلاح گرم بازداشت و روانهٔ زندان شد. او در همین پرونده به ۵۴ ماه زندان محکوم شد. در حقیقت اف‌بی‌آی با
به ۵۴ ماه زندان محکوم شد. در حقیقت اف‌بی‌آی با عملیات‌های فریبنده می‌خواست تا جنتایل هر آنچه دربارهٔ آثار دزدیده‌شدۀ موزهٔ گاردنر می‌داند، بازگو کند. او که از سال ۲۰۱۰ موردتوجه کارآگاهان قرار گرفت، در سه پروندهٔ اسلحه و مواد مخدر به زندان محکوم شد. در نهایت مارس ۲۰۱۹ بود که جنتایل از زندان رهایی یافت. او پس از آزادی و در مصاحبهٔ تلفنی با آسوشیتدپرس گفت: «من با نقاشی‌ها کاری نداشتم. این یک شوخی بزرگ است.» جنتایل که سال‌ها در وضعیت سلامت مطلوبی قرار نداشت، ۱۷ سپتامبر ۲۰۲۱ در بیمارستان هارتفورد و بر اثر سکتهٔ
سپتامبر ۲۰۲۱ در بیمارستان هارتفورد و بر اثر سکتهٔ مغزی درگذشت. دیوید ترنر. دیوید ترنر یکی دیگر از وابستگان مرلینو بود. اف‌بی‌آی تحقیق از او را زمانی آغاز کرد که یک خبرچین در سال ۱۹۹۲ به آنان اطلاع داد که ترنر به نقاشی‌ها دسترسی داشت. در همان سال، مرلینو به‌دلیل قاچاق کوکائین دستگیر شد و به مقامات گفت که می‌تواند نقاشی‌ها را در ازای کاهش حکم زندان بازگرداند. او از ترنر خواست تا ردی از نقاشی‌ها پیدا کند که در این امر ناموفق بود؛ با وجود اینکه شنیده بود آثار به‌سرقت‌رفته در کلیسایی واقع در بوستون جنوبی بودند.
در کلیسایی واقع در بوستون جنوبی بودند. در همین حال، همکار دیگری که با مرلینو دستگیر شده بود با مقامات دربارهٔ دخالت ترنر در چندین ورود غیرقانونی صحبت کرد اما هرگز به سرقت گاردنر اشاره نکرد. در نهایت، مقامات نتیجه می‌گیرند که مرلینو احتمالاً هرگز به آثار دزدیده‌شده دسترسی مستقیم نداشته‌است اما می‌توانست برای بازگشت آن، نقش واسطه را ایفا کند. اف‌بی‌آی با وجود ادعای بی‌گناهی او اعتقاد دارد که ممکن است ترنر یکی از سارقان بوده باشد. به گفتهٔ آنان، سارق دیگر می‌توانست دوست و همکار او در باند مرلینو، جرج ریسفلدر
دوست و همکار او در باند مرلینو، جرج ریسفلدر باشد که در ژوئیه ۱۹۹۱ درگذشت. هیچ سرنخی در آپارتمان او یا در خانه‌های بستگانش یافت نشد اما نزدیکانش نقاشی‌ای شبیه به "در تورتونی" را به یاد دارند که در اتاق خواب او آویزان شده بود. کارآگاهان معتقدند که او به مرد لاغرتر در طرح‌های پلیس شباهت دارد. اف‌بی‌آی در ۷ فوریه ۱۹۹۹، عملیاتی فریبنده انجام داد و ترنر، مرلینو، روزتی و چند نفر دیگر که قصد داشتند از خزانهٔ لومیس فارگو سرقت کنند را دستگیر کرد. زمانی که اف‌بی‌آی ترنر را به بازجویی کشاند، به او گفتند که اطلاعاتی
ترنر را به بازجویی کشاند، به او گفتند که اطلاعاتی مبنی بر مشارکت وی در سرقت از موزهٔ گاردنر دارند و اگر نقاشی‌ها را پس بدهد، او را رها می‌کنند. او به مقامات گفت که نمی‌داند چه کسی این نقاشی‌ها را دزدیده‌است و این آثار کجا می‌تواند پنهان شده باشد. او در محاکمه‌اش در سال ۲۰۰۱ مدعی تله‌گذاری شد که اف‌بی‌آی اجازه داد نقشهٔ لومیس فارگو ادامه یابد تا بتوانند او را برای دریافت اطلاعات دربارهٔ نقاشی‌های گاردنر تحت فشار قرار دهند. هیئت منصفه او را مجرم تشخیص داد و روانهٔ زندان شد. ترنر جنتایل را از طریق گارنتی
و روانهٔ زندان شد. ترنر جنتایل را از طریق گارنتی می‌شناخت و در سال ۲۰۱۰، نامه‌ای به جنتایل نوشت و از او پرسید که آیا می‌تواند با دوست‌دختر سابق ترنر تماس بگیرد تا در بازیابی نقاشی‌های گاردنر کمک کند. جنتایل با همکاری اف‌بی‌آی با دوست‌دختر ترنر صحبت کرد و او به جنتایل گفت که ترنر می‌خواهد با دو تن از دوستان محکوم سابقش در بوستون صحبت کند. اف‌بی‌آی می‌خواست جنتایل را به همراه یک مأمور مخفی برای ملاقات با این افراد بفرستد اما جنتایل نمی‌خواست با آنان همکاری بیشتری کند. ترنر نوامبر ۲۰۱۹ از زندان آزاد شد.
بیشتری کند. ترنر نوامبر ۲۰۱۹ از زندان آزاد شد. مرلینو در سال ۲۰۰۵ در زندان درگذشت. بابی دوناتی. بابی دوناتی مجرمی بود که در سال ۱۹۹۱ در بحبوحهٔ جنگ باند خلافکاران در خانوادهٔ تبهکاری پاتریارکا به قتل رسید. احتمال دخالت او در سرقت گاردنر، پس از صحبت سارق هنری بدنام نیو انگلند، مایلز جی. کانر جونیور با مقامات مشکوک شد. او در زمان سرقت از موزهٔ گاردنر در زندان به سر می‌برد اما معتقد بود که دوناتی و مجرمی دیگر به نام دیوید هاتن از مغزهای متفکر این سرقت بودند. مایلز کانر پیشتر در چندین سرقت هنری با دوناتی کار
مایلز کانر پیشتر در چندین سرقت هنری با دوناتی کار کرده بود و مدعی شد که آن دو سال‌ها قبل موزه را دیده بودند. او ادعا کرد در بازدیدی که از موزهٔ گاردنر داشتند، عقاب زینتیِ پرچم ناپلئونی مورد توجه دوناتی قرار گرفت. کانر همچنین ادعا کرد که هاتن پس از سرقت به دیدار او در زندان رفت و گفت که او و دوناتی سرقت را سازماندهی کرده‌اند و قرار است از نقاشی‌ها برای رهایی کانر از زندان استفاده کنند. کانر در گذشته از بازگرداندن آثار هنری، برای کاهش حکم حبس کمک می‌گرفت. اگرچه ظاهر دوناتی و هاتن با توصیف شاهدان مطابقت
اگرچه ظاهر دوناتی و هاتن با توصیف شاهدان مطابقت نداشت، کانر پیشنهاد کرد که احتمالاً گانگسترهای سطح پایین‌تری را برای انجام سرقت استخدام کرده‌اند. هاتن حدود دو سال پس از سرقت، به‌دلیل بیماری درگذشت. کانر به کارآگاهان گفت که می‌تواند در ازای دریافت پاداش موزه و آزادی از زندان، به بازگشت آثار گاردنر کمک کند. زمانی که کارآگاهان به‌دلیل کمبود شواهد به خواسته‌های کانر پاسخ ندادند، او به آنان پیشنهاد کرد تا با مجرم و فروشندهٔ عتیقه، ویلیام پی. یانگورث صحبت کنند. یانگورث در زمان وقوع سرقت از موزهٔ گاردنر، به اتهام
در زمان وقوع سرقت از موزهٔ گاردنر، به اتهام جعل اسناد در زندان فدرال ممفیس، تنسی حضور داشت و پس از آزادی از زندان در اوت ۱۹۹۰، به بوستون بازگشت تا با همکاری همسرش، سه مغازهٔ عتیقه فروشی باز کند. اف‌بی‌آی براساس اطلاعات کانر، پرونده‌ای را دربارهٔ یانگورث گشود و به خانه و اموال مغازهٔ عتیقه فروشی او در اواخر دههٔ ۱۹۹۰ یورش برد. این یورش‌ها توجه روزنامه‌نگار، تام مشبرگ را به خود جلب کرد که صحبت دربارهٔ سرقت را با یانگورث از سال ۱۹۹۷ آغاز کرده بود. یک شب در اوت ۱۹۹۷، یانگورث با مشبرگ تماس گرفت و به او گفت
اوت ۱۹۹۷، یانگورث با مشبرگ تماس گرفت و به او گفت مدرکی دارد که می‌تواند نقاشی‌های گاردنر را در شرایط مناسب بازگرداند. آن شب یانگورث به دنبال مشبرگ در دفاتر "بوستون هرالد" رفت و او را به انباری واقع در رد هوک برد. یانگورث او را به داخل انباری هدایت کرد که محل نگهداری لوله‌های استوانه‌ای بزرگ بود. او یک نقاشی را از بین لوله‌ها بیرون آورد، آن را باز کرد و زیر نور چراغ‌قوه به مشبرگ نشان داد. به نظر مشبرگ، "طوفان در دریای جلیل" می‌آمد. او متوجهٔ ترک‌خوردگی در امتداد نقاشی شد؛ لبه‌های آن به روشی مطابق با
در امتداد نقاشی شد؛ لبه‌های آن به روشی مطابق با گزارش‌های موزه بریده شده بود و امضای رامبرانت را روی سکان کشتی دید. مشبرگ تجربهٔ خود را در "بوستون هرالد" نوشت و جزئیاتی را برای پنهان کردن هویت یانگورث و محل نقاشی‌ها کنار گذاشت. او از قول یک «خبرچین» (احتمالاً یانگورث) گزارش داد که این شخص به او گفت سرقت توسط پنج نفر انجام شده‌است که هویت دو نفر مشخص است: دوناتی یکی از سارقان و هاتن مسئول انتقال آثار به مکان امن بود. اف‌بی‌آی چند ماه بعد محل انبار را کشف و به آن یورش برد اما چیزی پیدا نکرد. درستی ادعاهای
به آن یورش برد اما چیزی پیدا نکرد. درستی ادعاهای یانگورث و صحت نقاشی‌ای که به مشبرگ نشان داده‌است مورد مناقشه است. یانگورث تراشه‌های رنگ را به مشبرگ رساند و تحلیل‌ها نشان داد که به دوران رامبرانت بازمی‌گردد اما با روغن‌های استفاده شده در نقاشی "طوفان در دریای جلیل" مطابقت نداشت. روشی که مشبرگ از «گشودن» نقاشی توصیف کرد نیز به دقت بررسی شد، زیرا نقاشی با ورنی سخت پوشیده شده بود که به راحتی لوله نمی‌شد. مقامات فدرال و موزه پس از انتشار مقالهٔ مشبرگ شروع به همکاری با یانگورث کردند اما او مذاکرات را دشوار کرد.
با یانگورث کردند اما او مذاکرات را دشوار کرد. در واقع او از مذاکره خودداری می‌کرد مگر زمانی که خواسته‌هایش برآورده شود که شامل مصونیت کامل، پاداش موزه و آزادی کانر از زندان بود. مقامات نسبت به یانگورث تردید داشتند و تنها مصونیت جزئی پیشنهاد دادند. یانگورث بار دیگر یک ویال محتوی تراشهٔ رنگ، ظاهراً از "طوفان در دریای جلیل" و ۲۵ عکس رنگی از این نقاشی و "بانو و جنتلمن سیاه‌پوش" ارائه کرد. در بیانیهٔ مشترک موزه و کارآگاهان فدرال اعلام شد که این تراشه‌ها از رامبرانت‌های دزدیده شده نیست، اگرچه آزمایش نشان
رامبرانت‌های دزدیده شده نیست، اگرچه آزمایش نشان داده‌است که مربوط به نقاشی‌های قرن هفدهم و احتمالاً می‌تواند متعلق به نقاشی "کنسرت" یوهانس فرمیر باشد. استیون کیورکجیان، روزنامه‌نگار تحقیقی در آوریل ۲۰۱۴ برای گانگستر وینسنت فرارا، مافوق دوناتی در طول جنگ باندهای خلافکاران نامه نوشت و از او پرس‌وجو کرد که آیا اطلاعاتی دربارهٔ سرقت گاردنر دارد یا خیر. او یک ماه بعد تماسی از یکی از وابسته‌های فرارا دریافت کرد که توضیح داد اف‌بی‌آی در مشکوک شدن به دخالت باند مرلینو اشتباه می‌کند و ادعا کرد که دوناتی سرقت را
مرلینو اشتباه می‌کند و ادعا کرد که دوناتی سرقت را سازماندهی کرده‌است. او توضیح داد که دوناتی حدود سه ماه پیش از سرقت به دیدار فرارا که به‌دلیل قتل در زندان بود رفت. او در این ملاقات به فرارا گفت که قصد دارد اقدامی انجام بدهد تا او را از زندان بیرون بیاورد. سه ماه بعد، فرارا خبر سرقت از موزهٔ گاردنر را شنید و پس از آن دوناتی بار دیگر با فرارا ملاقات و تأیید می‌کند که در این سرقت نقش داشته‌است. او ادعا کرد که آثار هنری را پنهان کرده‌است و پس از آرام شدن تحقیقات، مذاکره برای آزادی فرارا را آغاز خواهد کرد.
مذاکره برای آزادی فرارا را آغاز خواهد کرد. مذاکرات هرگز انجام نشد، زیرا دوناتی سپتامبر ۱۹۹۱ به قتل رسید. کیورکجیان معتقد است دوناتی انگیزه داشت تا مافوق خود، فرارا را از زندان آزاد کند، زیرا فرارا می‌توانست از او در جنگ باندهای خلافکاران بوستون محافظت کند. یکی از دوستان گارنتی تأیید کرد که دوناتی این سرقت را سازماندهی کرد و زمانی که نگران امنیت خود شد، آثار را به گارنتی سپرد. دوناتی از دوستان نزدیک گارنتی بود. آنان کمی پیش از سرقت، در باشگاهی اجتماعی در روی‌یر با یک کیسه لباس پلیس دیده شدند. در فرهنگ عامه.
با یک کیسه لباس پلیس دیده شدند. در فرهنگ عامه. روایت‌هایی داستانی از این سرقت و آنچه برای این نقاشی‌ها اتفاق افتاده‌است در برنامه‌های تلویزیونی همچون "نقطه کور"، "فهرست سیاه"، "برادران ونتور"، "بی‌شرم"، "سیمپسون‌ها" و نیز رمان‌های "جاعل هنر" (۲۰۱۲) نوشتهٔ بی.ای. شاپیرو، "فریبکاری ماهرانه" (۲۰۱۲) نوشتهٔ جیمز جی. مک‌گاورن، "چیزهای پنهان" (۲۰۱۹) نوشتهٔ جیمی میسون و "منطقهٔ اوباش" (۲۰۲۰) نوشتهٔ ژوزف دی‌متئو مطرح شده‌است. بی‌بی‌سی چهار در اکتبر ۲۰۲۰، مستند "شکار هنری میلیارد دلاری" را پخش کرد که دربارهٔ جستجوی
هنری میلیارد دلاری" را پخش کرد که دربارهٔ جستجوی آثار گمشده بود. در آوریل ۲۰۲۱، نتفلیکس مستندی چهار قسمتی را منتشر کرد که دربارهٔ این سرقت است و "این یک دزدی است: بزرگ‌ترین سرقت آثار هنری جهان" نام دارد.
درون‌یابی تکه‌بندی در تحلیل عددی در ریاضیات، نوعی درون‌یابی که در آن درون‌یافته نوع خاصی از چندجمله‌ای تکه‌ای است که تکه‌بند نام دارد؛ یعنی به جای آنکه یک چندجمله‌ای درجه-بالا منفرد را به یکباره برای همه مقادیر متناسب کنیم، درون‌یابی تکه‌بندی چندجمله‌ای‌های درجه-پایین را به زیرمجموعه کوچکی از مقادیر متناسب می‌کند، مثلاً متناسب‌کردن نه تا چندجمله‌ای مکعبی بین هر جفت از ده نقطه، بجای متناسب کردن یک چندجمله‌ای منفرد درجه-ده برای همه آن نقاط. درون‌یابی تکه‌بندی معمولاً بر ارجحیت دارد، زیرا خطای درون‌یابی را با
معمولاً بر ارجحیت دارد، زیرا خطای درون‌یابی را با آن می‌توان اندک ساخت، حتی اگر از چندجمله‌ای درجه-پایین برای تکه‌بندی استفاده کرده باشیم. درون‌یابی تکه‌بندی همچنین از مشکل پدیده رونگه جلوگیری می‌کند، که در آن ممکن است موقع درون‌یابی به کمک چندجمله‌ای‌های سطح-بالا بین نقاط نوسان رخ بدهد.
جیسون شرایر (زاده ۱۰ می ۱۹۸۷) روزنامه‌نگار و نویسنده آمریکایی است که اخبار صنعت بازی‌های ویدیویی را پوشش می‌دهد. او از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۲۰ به عنوان خبرنگار خبری وبسیات "کوتاکو" کار می‌کرد و برای چندین خبر تحقیقی، به ویژه در مورد فرهنگ کرانچ شناخته شد. در آوریل ۲۰۲۰، شرایر به تیم بخش فناوری در "بلومبرگ نیوز" پیوست. اوایل زندگی. شرایر اهل وایت پلینز، نیویورک است. او در مدرسه مطالعات فردی گالاتین در دانشگاه نیویورک تحصیل کرد و در سال ۲۰۰۹ با مدرک نویسندگی فارغ‌التحصیل شد. حرفه. اوایل حرفه. شرایر در ابتدا به عنوان
شد. حرفه. اوایل حرفه. شرایر در ابتدا به عنوان روزنامه‌نگار مستقل کار می‌کرد و اخبار محلی را پوشش می‌داد. او از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۲ در مجله "وایرد" کار می‌کرد و اخبار بازی‌های ویدئویی و فناوری‌های مرتبط را پوشش می‌داد. سایر کارهای مستقل او شامل یک خبر ستون هفتگی در "جویستیک" در مورد بازی‌های نقش آفرینی ژاپنی و آثار او در رسانه‌های ""، "اج (مجله)"، "یوروگیمر"، "جی۴ (کانال تلویزیونی)"، "گیمز ریدار" و "پیست (مجله)" منتشر شده‌است. در وبسایت "کوتاکو". در سال ۲۰۱۱، استفان توتیلو، سردبیر وقت وب سایت "کوتاکو"، با
استفان توتیلو، سردبیر وقت وب سایت "کوتاکو"، با شرایر تماس گرفت و پیشنهاد کاری گزارشگر خبری تمام وقت را به او پیشنهاد کرد. شرایر این پیشنهاد را پذیرفت که تقریباً در همان زمان شروع کرد. او قبل از انتقال به عنوان ویراستار خبری برای سایت ارتقا یافت. علاوه بر انتشار گزارش‌های معمولی در مورد اخبار بازی‌های ویدئویی، شرایر به خاطر مصاحبه با توسعه دهندگان دربارهٔ شرایط و جزئیات توسعه بازی در داخل استودیو، مشهور شد. مشهورترین داستان شرایر در مورد «فرهنگ کرانچ» بود که توسعه دهندگان برای اطمینان از انتشار محصول در
که توسعه دهندگان برای اطمینان از انتشار محصول در تاریخ مشخص شده، ماه‌ها و هفته‌ها اضافه کاری می‌کردند که تأثیر روحی و روانی بدی بر کارکنان می‌گذاشت. این فرهنگ در شرکت‌های بزرگتر مانند راک‌استار گیمز رخ می‌دهد ولی گزارش شرایر نشان داد که بحران در استودیوهای کوچکتر نیز ادامه دارد. در سال ۲۰۱۷، شرایر کتابی در مورد روند تولید بازی‌های ویدئویی با عنوان "خون، عرق و پیکسل‌ها" نوشت که در مورد تولید بازی "" نیز صحبت کرده‌است. علاوه بر شرایط کار، شرایر داستان‌هایی در مورد تاریخچه توسعه بازی‌های ویدیویی که به مشکل
در مورد تاریخچه توسعه بازی‌های ویدیویی که به مشکل خوردند یا لغو شدند نیز نوشت. مقالات وی شامل موانعی بود که استودیو بانجی برای عنوان "سرنوشت" بر آنها غلبه کرد، برای بازی در حال ساخت "جنگ ستارگان" از استودیو ویسرال گیمز که در نهایت منجر به تعطیلی استودیو شد، و مشکلات پشت پرده بازی "سرود" که بین الکترونیک آرتس و بایوور بود. برخی اعتقاد دارند که گزارش شرایر در مورد بتزدا سافت‌ورکز در ۲۰۱۳ که دربارهٔ لغو بازی "Prey 2" بود، باعث شده که بتزدا وبسایت "کوتاکو" را به «لیست سیاه» اضافه کند و از سال ۲۰۱۵ هر گونه
را به «لیست سیاه» اضافه کند و از سال ۲۰۱۵ هر گونه ارسال نسخه پیش از انتشار بازی‌ها یا مصاحبه کارکنان از این سایت را نپذیرد. پس از آنکه شرایر با استناد به منابع داخل استودیو، گزارش داد که بازی مورد انتظار "آسمان هیچ‌کس" چند ماه به تعویق خواهد افتاد شان موری مؤسس استودیو هلو گیمز و شرایر تهدید به مرگ شدند. در نتیجه دعوی شرکت "Bollea" علیه "Gawker"، "شبکه Gawker" از جمله "کوتاکو" پس از سال ۲۰۱۶ دچار تغییرات مالکیت شد و سرانجام در سال ۲۰۱۹ تحت خانواده G/O Media قرار گرفت. مدیریت جدید G/O در مورد محتوای سایتها
قرار گرفت. مدیریت جدید G/O در مورد محتوای سایتها بیشتر مطالبه می‌کرد که در نهایت در اکتبر ۲۰۱۹ منجر به اخراج سردبیر آن و در ادامه استعفای بیشتر دیگر کارکنان تحریریه شد. در آوریل ۲۰۲۰ شرایر "کوتاکو" را ترک کرد و دقیقاً مسائل مربوط به مدیریت G/O Media در اکتبر ۲۰۱۹ را به عنوان دلایل ترک خود مشخص کرد. شرایر در مورد دلیل خروج خود گفت: «من تغییرات زیادی را تجربه کردم زیرا همیشه احساس می‌کردم که در تمام این موارد ما توسط افرادی هدایت می‌شدیم که همیشه به روزنامه نگاری اهمیت می‌دادند و متأسفانه، دیگر مطمئن نیستم
نگاری اهمیت می‌دادند و متأسفانه، دیگر مطمئن نیستم که چنین باشد.» در "بلومبرگ نیوز". مدت کوتاهی پس از ترک کوتاکو، شرایر در آوریل ۲۰۲۰ در "بلومبرگ نیوز" به عنوان خبرنگار فعالیت کرد. او هنوز بر پوشش خبری صنعت بازی‌های ویدیویی و روند توسعه بازی تمرکز دارد. هنگامی که در بلومبرگ بود، شرایر دومین کتاب خود را با عنوان "Reset Reset: Ruin and Recovery in the Game Game Industry"، مربوط به بی‌ثباتی صنعت بازی‌های ویدئویی، که در ماه مه ۲۰۲۱ منتشر شد ، منتشر کرد. این کتاب در هفته ۳۰ ماه مه از پرفروش‌ترین آثار نیویورک
در هفته ۳۰ ماه مه از پرفروش‌ترین آثار نیویورک تایمز برای داستان‌های غیر داستانی بود. پادکست. شرایر یکی از میزبانان پادکست Triple Click با همکاران سابق "کوتاکو" کرک همیلتون و مدی مایرز است. زندگی شخصی. اشرایر در شهر نیویورک زندگی می‌کند. او یهودی است. در ۲۴ ژوئن ۲۰۱۸، شرایر با آماندا کلمن که همکار دعاوی حقوقی است، ازدواج کرد.
لویی یاماگوچی (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اکسترمادورا و باشگاه فوتبال رکریتیوو اوئلوا اشاره کرد.
برادران لیلا فیلم درام ایرانی به کارگردانی و نویسندگی سعید روستایی و تهیه‌کنندگی روستایی و جواد نوروزبیگی، محصول سال ۱۴۰۱ است. سعید پورصمیمی، ترانه علیدوستی، نوید محمدزاده، پیمان معادی، فرهاد اصلانی، محمد علی‌محمدی، نیره فراهانی و مهدی حسینی‌نیا از بازیگران فیلم هستند. این فیلم داستان زندگی شخصیت لیلا است که برای حل مشکلات اقتصادی خود و خانواده‌اش، تلاش می‌کند. "برادران لیلا" در ۲۵ مهٔ ۲۰۲۲، بدون کسب پروانهٔ نمایش، در جشنواره فیلم کن ۲۰۲۲ به نمایش درآمد؛ در نتیجه توسط سازمان سینمایی کشور، به اتهام «تخلفات و
توسط سازمان سینمایی کشور، به اتهام «تخلفات و سرپیچی تهیه‌کننده و کارگردان آن از مقررات»، توقیف شد. این فیلم، در جشنوارهٔ کن، برندهٔ جایزهٔ فدراسیون بین‌المللی منتقدان فیلم (بخش غیراصلی) شد. "برادران لیلا" در اسفند ۱۴۰۱، به صورت غیررسمی، در اینترنت پخش شد. این فیلم از سوی برخی «مناقشه برانگیزترین و سیاسی‌ترین فیلم سال» توصیف شد. تهیه‌کننده، جواد نوروزبیگی، در مصاحبه‌ای گفت: او و روستایی ممنوع‌الکار شدند و به اتهام «اقدام علیه نظام»، برایشان، پروندهٔ قضایی تشکیل شده است. روستایی به‌دلیل ساخت و نمایش آن در
تشکیل شده است. روستایی به‌دلیل ساخت و نمایش آن در جشنواره کن، توسط دادگاه ایران به شش ماه زندان محکوم شد. خلاصه داستان. لیلا، زنی چهل ساله و مجرد است که در خانواده‌ای درگیر با بحران‌های اقتصادی زندگی می‌کند. او در دفتر اداری یک مرکز خرید کار می‌کند و تنها درآمد ثابت خانواده را دارد. اسماعیل، پدر خانواده، پیرمردی تریاکی است که پس از فوت بزرگ فامیل، حاج غلام، تلاش می‌کند به هر قیمتی جانشین او شود و مورد احترام قرار گیرد. علیرضا، برادر معقول خانواده، کارگری است که به علت تعطیلی کارخانه بیکار شده است. پرویز در
که به علت تعطیلی کارخانه بیکار شده است. پرویز در همان پاساژی که لیلا در آنجا کار می‌کند، به عنوان خدمه‌ای که عوارض توالت را دریافت می‌کند مشغول است. منوچهر آدم دغل‌کاری است که برادرانش را ترغیب به نوعی کلاه‌برداری پانزی می‌کند که پول پیش‌خرید ماشین‌ها را بالا بکشند و فرهاد نیز شغل ثابتی ندارد و گاهی مسافرکشی می‌کند و مدام در حال بدنسازی است. در فامیل رسم است که بزرگ خاندان باید بیشترین مبلغ هدیه را در عروسی فامیل تقدیم کند؛ فرزند پسرعموی اسماعیل، بایرام، به او می‌گوید که مقام بزرگ فامیل می‌تواند متعلق به
او می‌گوید که مقام بزرگ فامیل می‌تواند متعلق به او باشد، به شرطی که در عروسی آتی پسرش، بیشترین مبلغ را به عنوان هدیه ازدواج بدهد و اسماعیل با وجود گرفتاری‌های خانواده‌اش، چندین سکه طلا را بدون اطلاع آن‌ها پس‌انداز دارد. از طرفی لیلا به برادرانش پیشنهاد کرده برای حل مشکلات اقتصادی‌شان، یک واحد تجاری در پاساژی که مشغول به کار است، بخرند و سکه‌های پدرشان می‌تواند مبلغی که آنها برای خرید کم دارند را جور کند. تولید. پیش‌تولید. در ۳۰ آبان ۱۳۹۹ اعلام شد که سعید روستایی در حال ساخت فیلمی جدید است و احتمال داده شد
در حال ساخت فیلمی جدید است و احتمال داده شد که نوید محمدزاده و محمدرضا گلزار در آن نقش‌آفرینی کنند. در ۱۷ مرداد ۱۴۰۰ اعلام شد که روستایی تقاضای پروانه ساخت برای ساختن سومین فیلم خود به‌نام "برادران لیلا" با تهیه‌کنندگی جواد نوروزبیگی را کرده است. دو روز بعد، اعلام شد که روستایی در حال مذاکره با ترانه علیدوستی و نوید محمدزاده برای پیوستن به این فیلم هستند. روز بعد اعلام شد که روستایی پروانه ساخت را گرفته و پیش‌تولید آن آغاز شده است و فیلم‌برداری به‌زودی آغاز می‌شود و گروه بازیگران این فیلم را به‌زودی معرفی
می‌شود و گروه بازیگران این فیلم را به‌زودی معرفی خواهد کرد. همچنین اعلام شد که ژانر این فیلم درام خواهد بود و هومن بهمنش، که قبلاً با روستایی در فیلم "متری شیش و نیم" همکاری کرده بود، برای فیلم‌برداری این اثر، بازخواهد گشت. در ۱۶ شهریور اعلام شد که پنج بازیگر اصلی "برادران لیلا،" ترانه علیدوستی، نوید محمدزاده، پیمان معادی، سعید پورصمیمی و فرهاد اصلانی خواهند بود و دور خوانی فیلم‌نامه و دیگر مراحل پیش‌تولید همچون گریم و لباس آغاز شده است، که این خبر توسط روابط عمومی فیلم تکذیب شد. تولید. نوروزبیگی در ۹ دی
عمومی فیلم تکذیب شد. تولید. نوروزبیگی در ۹ دی اعلام کرد که "برادران لیلا" به‌دلیل ادامه فیلم‌برداری نمی‌تواند در چهلمین دوره جشنواره فیلم فجر حضور پیدا کند. هم‌زمان با ادامه فیلم‌برداری، روستایی نخستین تصویر از فیلم را در صفحه اینستاگرامش منتشر کرد که عکسی از ترانه علیدوستی و سعید پورصمیمی در هنگام فیلم‌برداری بود و اعلام شد که علیدوستی در این فیلم نقش لیلا که کاراکتر اصلی زن داستان است را نقش‌آفرینی می‌کند. فرهاد اصلانی و نوید محمدزاده هم دیگر بازیگران این فیلم هستند. مکان‌های فیلم‌برداری این پروژه در
این فیلم هستند. مکان‌های فیلم‌برداری این پروژه در تهران بوده است. برای فیلمبرداری این پروژه، دو خانه کوچک در یک محله فقیرنشین در جنوب تهران انتخاب و با یکدیگر ترکیب شدند تا یک لوکیشن فیلمبرداری به مساحت ۹۰ متر مربع ایجاد شود. این لوکیشن با تغییرات گسترده، از جمله افزودن ستون‌ها، برای پاسخگویی به نیازهای تولید فیلم آماده شد. پس از پایان فیلمبرداری، این محل توسط مالکان تخریب شد تا یک ساختمان هفت‌طبقه در آن احداث گردد. پخش. "برادران لیلا" در جشنواره فیلم کن ۲۰۲۲ به نمایش درآمد. این فیلم قبل از نمایش در
کن ۲۰۲۲ به نمایش درآمد. این فیلم قبل از نمایش در جشنوارهٔ کن پروانه نمایش دریافت نکرد و در ۳۰ خرداد ۱۴۰۱، سازمان سینمایی کشور آن را توقیف کرد. این سازمان گفت این فیلم «حتی یک مورد» از اصلاحیات را رعایت نکرده است. در ۲۵ اسفند ۱۴۰۱ برخی منابع از انتشار نسخه دیجیتال و اکران آنلاین "برادران لیلا" در فرانسه خبر دادند. همزمان با اعلام این خبر، نسخه غیرقانونی فیلم در ایران منتشر شد که با استقبال گسترده‌ای همراه بود. نوروزبیگی تماشای نسخهٔ غیرقانونی فیلم را «غیراخلاقی» دانست و گفت فیلم به‌صورت مینی‌سریال مجدداً