payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به‌جای دفاع منطقه‌ای، بر دفاع نقطه‌ای متمرکز بود. این بدان معنا بود که پدافند عراق، به ویژه در برابر هجوم از سمت عربستان سعودی به سوی بغداد، دارای شکاف‌های قابل‌توجهی بود و هواپیماهای مهاجم می‌توانستند از آن سو، از چندین جهت به هدف خود نزدیک شوند. مانند هواپیماهای عراقی، بسیاری از تجهیزات پدافند هوایی عراق نیز منسوخ شده بود: سامانه‌های سام-۲ و ۳ به پایان عمر عملیاتی خود نزدیک می‌شدند و اقدامات متقابل و عملکرد و ویژگی‌های آن‌ها، برای نیروهای ائتلاف، کاملاً شناخته‌شده بود، در حالی‌که سایر سامانه‌های ضدهوایی
بود، در حالی‌که سایر سامانه‌های ضدهوایی عراق نیز چندان جدیدتر و به‌روز نبود و بخش‌های مختلف دفاع هوایی عراق، نمی‌توانستند اطلاعات را بین یکدیگر به اشتراک بگذارند. اگر یک SOC نابود یا از وضعیت عملیاتی خارج می‌شد، تسلیحات پدافند هوایی متصل نیز تمام توانایی خود را برای هماهنگی و واکنش، از دست می‌دادند. آغاز نبرد اصلی. یک روز پس از ضرب‌الاجل تعیین‌شده در قطعنامه ۶۷۸ شورای امنیت سازمان ملل متحد، ائتلاف، عملیات هوایی گسترده‌ای را آغاز کرد. این تهاجم عمومی با رمز عملیات طوفان صحرا با بیش از ۱٬۰۰۰ سورتی پرواز در
عملیات طوفان صحرا با بیش از ۱٬۰۰۰ سورتی پرواز در روز آغاز شد. در ۱۷ ژانویهٔ ۱۹۹۱، ساعت ۲:۳۸ بامداد به وقت بغداد، گروه ضربت نرماندی (شامل ۸ بالگرد تهاجمی ای‌اچ-۶۴ آپاچی ارتش ایالات متحده به رهبری چهار بالگرد ام‌اچ-۵۳ نیروی هوایی ایالات متحده) سایت‌های رادار عراقی را در نزدیکی مرز عراق و عربستان سعودی منهدم کردند. این سایت‌ها تا پیش از نابودی، می‌توانستند در مورد حملات هوایی آتی به عراق، هشدار دهند. در ساعت ۲:۴۳ بامداد دو فروند ئی‌اف-۱۱۱ای ریون نیروی هوایی آمریکا با استفاده از سیستم رادار تعقیب زمینی خود، ۲۲
با استفاده از سیستم رادار تعقیب زمینی خود، ۲۲ فروند اف-۱۵ئی استرایک ایگل را علیه حملات به فرودگاه‌ها در غرب عراق هدایت کردند. دقایقی بعد، یکی از جنگنده‌های ریون، به هدایت کاپیتان جیمز دنتون و کاپیتان برنت براندون، یک میراژ اف۱ عراقی را منهدم کرد. در واقع، مانورهای آن‌ها در ارتفاع پایین، منجر به برخورد میراژ عراقی به زمین شد. در ساعت ۳:۰۰ صبح، ۱۰ فروند بمب‌افکن رادارگریز اف-۱۱۷ نایت‌هاوک نیروی هوایی آمریکا، تحت حفاظت سه فروند ریون، بغداد، پایتخت عراق را بمباران کردند. این گروه پروازی توسط ۳۰۰۰ توپ ضدهوایی
کردند. این گروه پروازی توسط ۳۰۰۰ توپ ضدهوایی از سوی زمین، مورد شلیک قرار گرفتند. چند ساعت پس از شروع عملیات هوایی ائتلاف، یک پی-۳ اوریون با نام پروازی "Outlaw Hunter" که توسط فرماندهی سیستم‌های جنگ فضایی و دریایی نیروی دریایی ایالات متحده توسعه یافته بود، با یک رادار افق‌نگر جدید تخصص‌یافتهٔ در حال آزمایش، تجمع بزرگی از نیروهای عراقی را شناسایی کرد. قایق‌های گشتی و شناورهای نیروی دریایی عراق، در تلاش بودند که از بصره و ام قصر به سمت آب‌های ایران حرکت کنند. با شناسایی و هدایت "Outlaw hunter،" نیروهای ائتلاف
شناسایی و هدایت "Outlaw hunter،" نیروهای ائتلاف به ناوگان نیروی دریایی عراق در نزدیکی جزیره بوبیان حمله کردند، یازده کشتی را منهدم کردند و به تعداد بیشتری آسیب رساندند. همزمان، موشک‌های کروز تاماهاک بی‌جی‌ام-۱۰۹ نیروی دریایی ایالات متحده به اهدافی در بغداد شلیک شد و سایر هواپیماهای ائتلاف نیز به اهدافی در سراسر عراق حمله کردند. ساختمان‌های دولتی، ایستگاه‌های تلویزیونی، فرودگاه‌ها، کاخ‌های ریاست‌جمهوری، تأسیسات نظامی، خطوط ارتباطی، پایگاه‌های تدارکاتی، پالایشگاه‌های نفت، فرودگاه بغداد، نیروگاه‌های برق و
نفت، فرودگاه بغداد، نیروگاه‌های برق و کارخانه‌های ساخت تجهیزات نظامی عراقی همه در اثر حملات هوایی و موشکی گسترده نیروهای ائتلاف ویران شدند. پنج ساعت پس از نخستین حملات، رادیوی دولتی عراق صدایی به نقل از صدام حسین پخش کرد که در آن اعلام می‌کرد: «دوئل بزرگ، مادر همه نبردها آغاز شده‌است. با شروع این نمایش بزرگ، طلوع پیروزی نزدیک می‌شود.» جنگ خلیج‌فارس، گاه به‌دلیل جنگ‌افزارها و مهمات پیشرفته و هدایت‌شونده رایانه‌ای که در عملیات هوایی مورد استفاده قرار گرفت، «جنگ رایانه‌ای» نامیده می‌شود. برخی جنگ‌افزارهای
«جنگ رایانه‌ای» نامیده می‌شود. برخی جنگ‌افزارهای مورد استفاده توسط ائتلاف، شامل مهمات هدایت‌شونده دقیق، موشک‌های کروز و بمب‌های خوشه‌ای بود. روز بعد، عراق با پرتاب هشت موشک اسکاد اصلاح‌شدهٔ عراقی به‌نام موشک الحسین به اسرائیل، در مقابل حملات ائتلاف، واکنش نشان داد. قرار بود این حملات موشکی به اسرائیل در تمام شش هفتهٔ جنگ ادامه یابد. در شب اول جنگ، دو فروند اف/ای-۱۸ هورنت از ناو یواس‌اس ساراتوگا در خارج از بغداد در حال پرواز بودند که دو فروند میگ-۲۵ عراقی با آن‌ها درگیر شدند. یک میگ-۲۵ عراقی به خلبانی زهیر
آن‌ها درگیر شدند. یک میگ-۲۵ عراقی به خلبانی زهیر داوود، در محدودهٔ فرابرد بصری (BVR)، یک موشک آر-۴۰ شلیک و یک اف/ای-۱۸ آمریکایی را ساقط کرد که خلبان آن، اسکات اسپایکر نیز کشته شد. نیروهای عراقی، در تلاش برای نشان دادن توانایی تهاجمی هوایی خود، در ۲۴ ژانویه، تلاش کردند تا به پالایشگاه نفت عربستان، در رأس تنوره، حمله کنند. دو جنگنده داسو میراژ اف۱ مملو از بمب‌های آتش‌زا و دو میگ-۲۳ (که به‌عنوان پوشش جنگنده‌ها عمل می‌کردند) از پایگاه‌های عراق به پرواز درآمدند. آن‌ها توسط آواکس‌های آمریکایی مشاهده شدند و دو
آن‌ها توسط آواکس‌های آمریکایی مشاهده شدند و دو فروند اف-۱۵ نیروی هوایی سلطنتی سعودی برای رهگیری اعزام شدند. وقتی سعودی‌ها ظاهر شدند، میگ‌های عراقی بازگشتند، اما میراژها مسیر خود را ادامه دادند. کاپیتان ایاد الشمرانی، یکی از خلبانان سعودی، جت خود را پشت سر میراژها قرار داد و هر دو هواپیما را ساقط کرد. چند روز بعد، عراقی‌ها آخرین حمله هوایی واقعی خود را در جنگ انجام دادند و تلاشی ناموفق برای سرنگونی اف-۱۵های در حال گشت‌زنی در مرز ایران انجام دادند. پس از این مرحله، عراقی‌ها دیگر هیچ تلاش هوایی از خود نشان
مرحله، عراقی‌ها دیگر هیچ تلاش هوایی از خود نشان ندادند و با این امید که روزی بتوانند ناوگان نیروی هوایی خود را پس بگیرند، بیشتر جت‌های خود را به ایران فرستادند. نخستین اولویت برای نیروهای ائتلاف، انهدام سنگرهای فرماندهی و کنترل عراق، سکوهای پرتاب موشک اسکاد و مناطق ذخیره‌سازی، تأسیسات مخابراتی، رادیویی و فرودگاه‌ها بود. حمله با موجی از تهاجم هواپیماهای با نفوذ عمیق آغاز شد. اف-۱۱۱ آردوارک، اف-۱۵ئی استرایک ایگل، تورنادو، اف-۱۶ فایتینگ فالکن، ای-۶ اینترودر، ای-۷ئی و اف-۱۱۷ نایت‌هاوک، تکمیل‌شده توسط اف-۱۵
ای-۷ئی و اف-۱۱۷ نایت‌هاوک، تکمیل‌شده توسط اف-۱۵ ایگل، اف-۱۴ تام‌کت، تورنادو ای‌دی‌وی. ئی‌ای-۶بی پراولر، در این حملات، مشارکت داشتند. هواپیماهای اختلال و فریب رادار از نوع ئی‌اف-۱۱۱ و هواپیماهای رادارگریز اف-۱۱۷ به‌شدت در این مرحله برای فرار از سیستم‌های گسترده موشک سطح‌به‌هوا و توپ‌های ضدهوایی عراق مورد استفاده قرار گرفتند. این پروازها بیشتر از عربستان سعودی و از شش گروه رزمی ناوهای هواپیمابر ائتلاف (CVBG) در خلیج فارس و دریای سرخ انجام شد. در طول ۲۴ ساعت اولیه، ۲٬۷۷۵ سورتی پرواز انجام شد، از جمله هفت
اولیه، ۲٬۷۷۵ سورتی پرواز انجام شد، از جمله هفت فروند بی-۵۲ که یک پرواز بدون توقف ۳۵ ساعته به طول ۱۴٬۰۰۰ مایل از پایگاه نیروی هوایی بارکسدال انجام داد و ۳۵ موشک کروز ای‌جی‌ام-۸۶ را علیه هشت هدف عراقی پرتاب کردند. ناوگان جنگی هواپیمابر خلیج فارس شامل یواس‌اس میدوی (سی‌وی-۴۱)، یواس‌اس تئودور روزولت (سی‌وی‌ان-۷۱) و یواس‌اس رنجر (سی‌وی-۶۱) بودند. یواس‌اس آمریکا (سی‌وی-۶۶)، یواس‌اس جان اف. کندی (سی‌وی-۶۷) و یواس‌اس ساراتوگا (سی‌وی-۶۰) نیز از دریای سرخ عملیات کردند (یواس‌اس آمریکا در اواسط درگیری‌های هوایی به
(یواس‌اس آمریکا در اواسط درگیری‌های هوایی به خلیج فارس منتقل شد). جنگنده‌های ضدرادار وایلد ویزل (راسوهای وحشی) در این حملات، بسیار مؤثر بودند. برخلاف نیروهای پدافندی ویتنام شمالی، اپراتورهای پدافندهای سام عراقی، رادارها را تا پیش از پرتاب موشک‌های ضدرادار از سوی جنگنده‌های ائتلاف، خاموش نمی‌کردند. پدافندهای ضدهوایی، از جمله موشک‌های سطح‌به‌هوای دوش‌پرتاب، به‌طور شگفت‌انگیزی در برابر هواپیماهای ائتلاف ناکارآمد بودند و تنها ۷۵ هواپیمای ائتلاف، در بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ سورتی پرواز، از بین رفت. تنها ۴۲ مورد از ساقط
سورتی پرواز، از بین رفت. تنها ۴۲ مورد از ساقط شدن آن هواپیماها در نتیجهٔ اقدام نیروهای عراقی بود و ۳۳ مورد دیگر بر اثر سانحه از دست رفتند. به‌طور خاص، هواپیماهای نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا و نیروی دریایی ایالات متحده که برای اجتناب از شناسایی توسط رادارها در ارتفاعات پایین پرواز می‌کردند، آسیب‌پذیر بودند. هنگامی که به خدمهٔ آن هواپیماها دستور پرواز بر فراز سایت‌های ضدهوایی عراقی داده شد اما این وضعیت، تغییر کرد. اهداف بعدی ائتلاف، تأسیسات فرماندهی و ارتباطی بود. برنامه‌ریزان ائتلاف، امیدوار بودند که
بود. برنامه‌ریزان ائتلاف، امیدوار بودند که مقاومت عراق در صورت محرومیت از فرماندهی و کنترل، به سرعت سقوط کند. فرار برخی از اسکادران‌های نیروی هوایی عراق. در هفتهٔ نخست این رزم هوایی، چند سورتی پرواز توسط نیروی هوایی عراق انجام شد، اما در این پروازها، آسیب چندانی به نیروی هوایی عراق وارد نشد و تنها ۳۶ هواپیمای جنگنده عراقی توسط هواپیماهای ائتلاف سرنگون شدند. بلافاصله پس از آن، نیروی هوایی عراق با ۱۱۵ تا ۱۴۰ فروند هواپیما، به‌سوی ایران فرار کرد. این مهاجرت دسته‌جمعی هواپیماهای عراقی، نیروهای ائتلاف را
دسته‌جمعی هواپیماهای عراقی، نیروهای ائتلاف را غافلگیر کرد، زیرا ائتلاف انتظار داشت که هواپیماهای عراقی به جای ایران، دشمن دیرینهٔ عراق، به اردن، کشوری دوست عراق، فرار کنند. از آن‌جایی که هدف از جنگ، نابودی تجهیزات نظامی عراق بود، ائتلاف، هواپیماهایی را بر فراز غرب عراق مستقر کرده بود تا سعی کند جلوی هرگونه عقب‌نشینی و فرار هواپیماهای عراقی به اردن را بگیرد. این بدان معنا بود که آن‌ها نمی‌توانستند پیش از آن‌که اکثر هواپیماهای عراقی به پایگاه‌های هوایی ایران برسند، واکنشی از خود نشان داده یا با آن‌ها درگیر
برسند، واکنشی از خود نشان داده یا با آن‌ها درگیر شوند. ائتلاف در نهایت، یک «دیوار» مجازی متشکل از اف-۱۴، اف-۱۵ و اف-۱۶ در مرز عراق و ایران (موسوم به MIGCAP) ایجاد کرد، و به این ترتیب، خروج جنگنده‌های عراقی در حال فرار را متوقف کرد. در پاسخ، نیروی هوایی عراق، نبرد هوایی سامرا را در تلاش برای شکستن محاصرهٔ اعمال‌شده بر آن‌ها آغاز کرد. ایران تا سال‌ها بعد، اجازه آزادی خدمهٔ هواپیماهای پناهندهٔ عراقی را نداد. ایران بیش از ۲۰ سال، هواپیماهای عراقی را نگه داشت و سرانجام ۸۸ فروند از آن‌ها را در سال ۲۰۱۴
داشت و سرانجام ۸۸ فروند از آن‌ها را در سال ۲۰۱۴ بازگرداند. با این‌حال بسیاری از هواپیماهای عراقی در ایران باقی ماندند و تعدادی نیز پیش از ورود به ایران، توسط نیروهای ائتلاف، منهدم شدند. بمباران زیرساخت‌ها. سومین و بزرگ‌ترین مرحلهٔ عملیات هوایی، بسیاری اهداف نظامی را در سرتاسر عراق و کویت هدف قرار داد: پرتاب‌گرهای موشک اسکاد، تأسیسات تحقیقات تسلیحاتی و نیروهای دریایی. حدود یک سوم نیروی هوایی ائتلاف به حمله به اسکادها اختصاص داشت، که برخی از آن‌ها بر روی کامیون قرار داشتند و بنابراین یافتن آن‌ها دشوار بود.
قرار داشتند و بنابراین یافتن آن‌ها دشوار بود. برخی از تیم‌های نیروهای ویژه ایالات متحده و بریتانیا به‌طور مخفیانه وارد غرب عراق شده بودند تا به جست‌وجو و انهدام اسکادها کمک کنند. با این‌حال، فقدان عوارض زمینی مناسب برای مخفی شدن، مانع از عملیات آن‌ها شد و برخی از آن‌ها مانند نیروهای سرویس هوایی ویژه بریتانیا، در عملیات براوو تو زیرو کشته یا اسیر شدند. زیرساخت‌های غیرنظامی. بمباران‌های ائتلاف، زیرساخت‌های غیرنظامی عراق را ویران کرد. ۱۱ نیروگاه از ۲۰ نیروگاه اصلی و ۱۱۹ پست برق عراق به‌طور کامل تخریب شدند و
اصلی و ۱۱۹ پست برق عراق به‌طور کامل تخریب شدند و شش نیروگاه اصلی دیگر نیز آسیب دیدند. در پایان این نبرد، تولید برق عراق، مجموعاً چهار درصد از میزان تولید برق این کشور، پیش از جنگ بود. بمب‌ها تأسیسات تمام سدهای اصلی و اکثر ایستگاه‌های پمپاژ اصلی را ویران کردند و بسیاری از تصفیه‌خانه‌های فاضلاب، تجهیزات مخابراتی، تأسیسات بندرگاهی، پالایشگاه‌ها و تأسیسات توزیع نفت، راه‌آهن و پل‌ها نیز ویران شدند. اهداف عراقی با عکس‌برداری هوایی توسط نیروهای ائتلاف و با مختصات جی‌پی‌اس شناسایی می‌شدند. به‌نوشتهٔ کتاب
مختصات جی‌پی‌اس شناسایی می‌شدند. به‌نوشتهٔ کتاب غیرداستانی "Armored Cav" نوشتهٔ تام کلنسی، در اوت ۱۹۹۰، یک افسر ارشد نیروی هوایی آمریکا، با یک کیف همراه با یک گیرندهٔ جی‌پی‌اس، وارد فرودگاه بین‌المللی بغداد شد. او پس از رفتن به سفارت آمریکا در بغداد، مختصات محل را با استفاده از دستگاه جی‌پی‌اس در حیاط مجتمع، مشاهده و ثبت کرد. پس از بازگشت او به ایالات متحده، همان مختصات، به‌عنوان مبنایی برای تعیین اهداف حملات هوایی در بغداد مورد استفاده قرار گرفت. ایالات متحده همچنین بزرگراه‌ها و پل‌های پیونددهندهٔ اردن و
همچنین بزرگراه‌ها و پل‌های پیونددهندهٔ اردن و عراق را بمباران کرد و زیرساخت‌های هر دو طرف را فلج کرد. تلفات غیرنظامی. دولت ایالات متحده مدعی شد که دولت عراق، حملات متعددی را به اماکن مقدس عراق ترتیب داده‌است تا با تحریک جامعه مسلمانان، آن‌ها را برای حمایت از خود، متحد کند. یکی از این موارد، گزارش دولت عراق بود که در آن گفته شد که نیروهای ائتلاف به شهرهای مقدس نجف و کربلا حمله کرده‌اند. تلفات نهایی غیرنظامیان عراقی ۲٬۲۷۸ کشته و ۵٬۹۶۵ مجروح گزارش شده‌است. در ۱۳ فوریهٔ ۱۹۹۱، دو بمب هوشمند هدایت‌شونده لیزری
۱۳ فوریهٔ ۱۹۹۱، دو بمب هوشمند هدایت‌شونده لیزری ساختمان امیریه را که یک پناهگاه هوایی غیرنظامی بود، تخریب کرد و صدها غیرنظامی را کشت. مقامات آمریکایی ادعا کردند که این ساختمان یک مرکز ارتباطات نظامی نیز بوده‌است. جرمی بوئن، خبرنگار بی‌بی‌سی، یکی از نخستین گزارشگران تلویزیونی بود که در صحنه حضور داشت. به بوئن اجازهٔ دسترسی به محل، داده شد و او شواهدی مبنی بر استفاده نظامی از مجموعه، پیدا نکرد. با این حال، وفیق سامرایی، رئیس اطلاعات نظامی عمومی عراق، بعداً اظهار داشت که این پناهگاه توسط عناصر سرویس اطلاعاتی
داشت که این پناهگاه توسط عناصر سرویس اطلاعاتی عراق استفاده می‌شده‌است و خود صدام حسین نیز از آن بازدید کرده‌است. یک روز پس از حمله به ساختمان امیریه، یک هواپیمای نظامی بریتانیایی، یک موشک هدایت‌شونده لیزری را به سمت پلی در منطقهٔ فلوجه در غرب بغداد شلیک کرد. این موشک، به یک منطقه مسکونی اصابت کرد و ۱۳۰ غیرنظامی را کشت. هنگامی که دوستان و آشنایان، برای کمک به مجروحان به محل حادثه شتافتند، هواپیماهای جنگی بریتانیا نیز برای بمباران آن‌ها بازگشتند. آسیب‌پذیری عراق در برابر حملات هوایی. این عملیات هوایی، تمام
عراق در برابر حملات هوایی. این عملیات هوایی، تمام تیپ‌های عراقی را که در صحرای آزاد مستقر شده بودند، ویران کرد. این حملات همچنین از تدارک مجدد مؤثر واحدهای درگیر در نبرد توسط عراق جلوگیری کرد و از پیوستن ۴۵۰٬۰۰۰ سرباز عراقی به‌منظور تقویت و تمرکز بیشتر نیروهای عراقی، جلوگیری کرد. این عملیات هوایی همچنین تأثیر قابل‌توجهی بر تاکتیک‌های به‌کارگرفته‌شده در درگیری‌های بعدی داشت. کل لشکرهای عراقی در فضای باز گیر افتاده و مورد محاصرهٔ نیروهای ائتلاف، قرار گرفتند. آن‌ها مانند نیروهای یوگسلاوی در جنگ کوزوو پراکنده
آن‌ها مانند نیروهای یوگسلاوی در جنگ کوزوو پراکنده نشدند. نیروهای عراقی همچنین سعی کردند طول خطوط تدارکاتی و کل منطقه دفاعی خود را کاهش دهند. تلفات و خسارت‌ها. برآورد می‌شود که ۴۰۷ هواپیمای عراقی یا منهدم شده یا به ایران منتقل شده و برای همیشه در آن‌جا توقیف شدند. در عملیات طوفان صحرا، ۳۶ هواپیمای عراقی در نبرد هوایی سرنگون شدند. ۳ بالگرد و ۲ جنگنده در حمله به کویت در ۲ اوت ۱۹۹۰ سرنگون شدند. کویت مدعی است که ۳۷ هواپیمای عراقی را سرنگون کرده‌است اما این ادعاها تأیید نشده‌است. همچنین ۶۸ فروند هواگرد ثابت‌بال
تأیید نشده‌است. همچنین ۶۸ فروند هواگرد ثابت‌بال و ۱۳ بالگرد عراقی، بر روی زمین، منهدم شدند و ۱۳۷ فروند هواپیما به ایران پرواز کرده و دیگر بازنگشتند. ائتلاف، در مجموع، ۷۵ هواگرد شامل ۵۲ هواگرد ثابت‌بال و ۲۳ بالگرد را در طول عملیات طوفان صحرا از دست داد که از میان آن‌ها، ۳۹ هواگرد ثابت‌بال و ۵ بالگرد، در هنگام انجام نبرد، ساقط شدند. یک اف/ای-۱۸ نیروی دریایی ایالات متحده که توسط اسکات اسپیچر خلبانی می‌شد، در نبرد هوابه‌هوا منهدم شد. دیگر ادعاهای عراق در رابطه با نبرد و ساقط کردن هوابه‌هوای هواپیماهای ائتلاف،
با نبرد و ساقط کردن هوابه‌هوای هواپیماهای ائتلاف، در طول سال‌های بعد، مطرح شد که همگی مورد مناقشه قرار گرفتند. یک بی-۵۲جی در هنگام بازگشت به پایگاه عملیاتی خود در جزیره دیه‌گو گارسیا، دچار نقص برقی فاجعه‌بار شد و در اقیانوس هند سقوط کرد. در این سانحه، ۳ نفر از ۶ خدمه هواپیما کشته یا مفقود شدند. سایر تلفات هواگردهای ائتلاف بر اثر شلیک ضدهوایی بود. در نبرد هوایی جنگ خلیج فارس، آمریکا ۲۸ هواگرد ثابت‌بال و ۱۵ بالگرد خود را از دست داد. بریتانیا ۷ فروند، عربستان ۲ فروند، ایتالیا و کویت نیز هر کدام، یک هواگرد
۲ فروند، ایتالیا و کویت نیز هر کدام، یک هواگرد ثابت‌بال خود را از دست دادند. در جریان حمله به کویت در ۲ اوت ۱۹۹۰، نیروی هوایی کویت مجموعاً ۱۲ فروند هواگرد ثابت‌بال را از دست داد که همگی بر روی زمین منهدم شدند. کویت همچنین ۸ بالگرد را از دست داد که ۶ فروند از آن‌ها هنگام پرواز و ۲ فروند نیز بر روی زمین منهدم شدند.
سحابی دوقطبی () گونه‌ای سحابی است که با دو لوب در دو قطب یک ستاره مرکزی مشخص می‌شود. حدود ۱۰–۲۰ درصد از سحابی‌های سیاره‌ای دوقطبی هستند. ساختار. هرچند دلیل‌های روشن دقیقی برای شکل‌گیری ساختار این سحابی مشخص نیست، در بیشتر بررسی‌ها تصور می‌شود که دلالت بر حضور یک ستارهٔ مرکزی دوتایی با دوره‌ای از چند روز تا چند سال دارد. همان‌طور که یکی از دو ستاره لایه‌های بیرونی خود را بیرون می‌زد، دیگری جریان خروج مواد را مختل می‌کند تا شکل دوقطبی را تشکیل دهد.
آیین رومی () یکی از آیین‌ها و مناسک عبادی اصلیِ کلیسای لاتین است، بزرگترین مجمع کلیساهای خاصِ مستقل (particular church sui iuris) که کلیسای کاتولیک را تشکیل می‌دهند. این آیین به زبان لاتین و در شهر رم توسعه یافت و در حالی که آیین‌های مذهبی لاتین خاصی همچون آیین آمبروسی (آیین میلانی) نیز همچنان باقی مانده‌است، اما این آیین رومی بود که تقریباً در تمامی کلیساهای لاتین به تدریج جا افتاد و مورد پذیرش گسترده واقع شد. در قرون وسطی گونه‌های متعددی از آیین‌ها و مناسک محلی وجود داشت، حتی با آنکه همگی دارای تشریفات
محلی وجود داشت، حتی با آنکه همگی دارای تشریفات خاص نبودند، اما به‌دنبال اختراع چاپ و در تبعیت از احکام شورای ترنت در سال‌های ۱۵۶۳–۱۵۴۵، همسانی و یکرنگی میان این آیین‌ها افزایش یافت. چندین آیین مذهبی لاتین که تا قرن بیستم باقی ماندند، به‌طور داوطلبانه و اختیاری پس از شورای دوم واتیکان کنار گذاشته شدند. آیین رومی در حال حاضر، رایج‌ترین مناسک مذهبی - نه تنها در کلیسای لاتین، بلکه در سرتاسر دنیای مسیحیت - است. پذیرش و جاافتادن آیین رومی طی قرن‌های متمادی حاصل شد و تاریخچهٔ «مراسم عشای ربانی» آن را می‌توان به
شد و تاریخچهٔ «مراسم عشای ربانی» آن را می‌توان به سه مرحله تقسیم کرد: عشای پیش از ترنت، عشای ربانی دوران ترنت، و عشای ربانی پاپ پل ششم. این آیین مذهبی امروزه معمولاً به آن شکلی برگزار می‌شود که پاپ پل ششم در سال ۱۹۶۹ فتوا داد و در سال ۲۰۰۲ توسط پاپ ژان پل دوم بازبینی و اصلاح شد. البته استفاده از «کتاب دعای مراسم عشای ربانی ۱۹۶۲» (Missale Romanum)، تحت شرایط خاصی که در سند ۲۰۲۱ پاپ تحتِ عنوان «حافظان سنت» (Traditionis custodes) ذکر شده، مجاز است.
آلیستر اروین (؛ زادهٔ ) نظامی اهل بریتانیا است. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است. او افسر بازنشسته ارتش بریتانیا و سرتیپ سابق آجودان نیروها است.
ادوارد اینگوویل-ویلیامز (; – ) نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. او یک افسر ارتش بریتانیا در جنگ جهانی اول بود. او در ژوئیه ۱۹۱۶، در حالی که به عنوان فرمانده لشکر ۳۴ در نبرد سم خدمت می‌کرد، در حین نبرد کشته شد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
جان هاسک (؛ ۱۶۹۲ – ۱۸ ژانویه ۱۷۶۱) نظامی اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود. وی ژنرال ارتش بریتانیا بود که خدمت فعالش در سال ۱۷۰۷ در طول جنگ جانشینی اسپانیا آغاز شد و در سال ۱۷۴۸ پایان یافت. در اوایل دوران کاری‌اش، او از نزدیکان ارل کادوگان و دوک مارلبورو بود. از سال ۱۷۱۵ تا ۱۷۲۰، او همچنین به عنوان نماینده سیاسی و دیپلماتیک بریتانیا استخدام شد و عمدتاً در عملیات ضد ژاکوبیت‌ها شرکت داشت. او فرماندهی یک تیپ در دتینگن را بر عهده داشت؛ در طول قیام ژاکوبیت‌ها در سال ۱۷۴۵، در فالکرک، مویر و کولودن جنگید. در سال ۱۷۴۳
۱۷۴۵، در فالکرک، مویر و کولودن جنگید. در سال ۱۷۴۳ به درجه سرلشکری ​​ارتقا یافت و دوران فعالیتش با پایان جنگ جانشینی اتریش در سال ۱۷۴۸ به پایان رسید. او هرگز ازدواج نکرد و در ۱۸ ژانویه ۱۷۶۱ در لندن درگذشت. برادرش الیس به آمریکای شمالی مهاجرت کرد و یکی از بستگانش، جان هاسک، نماینده کنوانسیون قانون اساسی کارولینای شمالی در سال ۱۷۸۹ بود.
پیتر مروین هانت (; – ) نظامی اهل بریتانیا بود. او از سال ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۶ رئیس ستاد کل و فرمانده حرفه‌ای ارتش بریتانیا بود. او در جنگ جهانی دوم حضور داشت و فرماندهی نیروهای بریتانیایی مستقر در واکنش به رویارویی اندونزی و مالزی را بر عهده داشت. بعدها در دوران کاری خود، در زمان تنش‌های مداوم مرتبط با مشکلات ایرلند شمالی، به دولت بریتانیا مشاوره می‌داد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است.
ساموئل هولس (؛ ۲۷ مارس ۱۷۴۶ – ۱ ژانویه ۱۸۳۷) فیلد مارشال ارتش بریتانیا بود. او اولین وظیفه فعال خود را در جریان شورش‌های گوردون در ژوئن ۱۷۸۰ انجام داد و سپس فرماندهی گردان اول از هنگ ۱ گارد پیاده را در نبردهای کلیدی لشکرکشی فلاندر در طول جنگ‌های انقلاب فرانسه بر عهده داشت. او همچنین فرماندهی تیپ اول گارد را در نبردی بعدی بر عهده داشت و سپس در مراحل پایانی لشکرکشی فلاندر به عقب‌نشینی به آلمان پیوست. او بعداً در حمله انگلیس و روسیه به هلند شرکت کرد و سپس به انگلستان بازگشت تا افسر کل فرمانده ناحیه جنوب شرقی
بازگشت تا افسر کل فرمانده ناحیه جنوب شرقی شود. پس از اتمام خدمت فعال در ارتش، در دربار شاه جورج چهارم خدمت کرد.
هوبرت هادلستون (; – ) نظامی اهل بریتانیا بود. او افسر ارشد ارتش بریتانیا بود که در سال ۱۹۴۰ به عنوان فرمانده کل ناحیه ایرلند شمالی خدمت کرد. وی برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده‌است.
ریچارد کرزن هاو، سومین ارل هاو (؛ ۱۴ فوریه ۱۸۲۲ – ۲۵ سپتامبر ۱۹۰۰) فرمانده نظامی و سیاستمدار اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. در سال ۱۸۳۸، کرزون-هاو به ارتش بریتانیا پیوست و در سال ۱۸۶۹ به عنوان سرلشکر، در سال ۱۸۷۷ به عنوان سپهبد و در سال ۱۸۸۰ به عنوان ژنرال ارتقا یافت. او در جنگ کافر جنگید و در محاصره دهلی حضور داشت. در سال ۱۸۷۶، کرزون-هاو عناوین برادر بزرگتر خود را به ارث برد. او در سال ۱۸۷۶ به عنوان سرهنگ افتخاری سواره نظام یومانی متعلق به پرنس آلبرت در لسترشایر، در سال ۱۸۷۹ به عنوان سرهنگ
آلبرت در لسترشایر، در سال ۱۸۷۹ به عنوان سرهنگ هنگ ۹۴ و ۱۷ پیاده نظام و در سال ۱۸۹۰ به عنوان سرهنگ گارد دوم منصوب شد. در سال ۱۸۹۷، به دلیل خدماتش به عنوان لرد ستوان لسترشایر، که بین سال‌های ۱۸۸۸ تا ۱۹۰۰ در اختیار داشت، به عنوان GCVO منصوب شد.
دانیل هاگتون (؛ ۲۷ اوت ۱۷۷۰ – ۱۶ مه ۱۸۱۱) نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی یک افسر با استعداد و باتجربه ارتش بریتانیا بود که در جنگ‌های ناپلئونی حضور داشت تا اینکه در نبرد با فرانسوی‌ها در نبرد آلبوئرا در جنگ شبه جزیره درگذشت. مرگ او باعث سوگواری عمومی در بریتانیا شد و بنای یادبودی به یاد او در کلیسای جامع سنت پل برپا شد. هاگتون در طول دوران طولانی خدمت خود در چندین جزیره هند غربی، در هند، دانمارک، پرتغال و اسپانیا جنگیده بود و حتی مدت کوتاهی را به عنوان سرباز در یک دسته از تفنگداران
کوتاهی را به عنوان سرباز در یک دسته از تفنگداران دریایی سلطنتی در ناوگان کانال گذرانده بود. گزارش شده است که ولینگتون، افسری محبوب و توانمند، در مورد مرگ او اظهار نظر کرده است: "من درک می‌کنم که غیرممکن است کسی بهتر از او رفتار کند... او در واقع در حالی که کلاه خود را تکان می‌داد و تیپ خود را در حال حمله تشویق می‌کرد، به زمین افتاد."
هنری وست هاجسون (; – ) نظامی اهل بریتانیا بود. وی افسر ارتش بریتانیا بود. او سرهنگ هنگ چهاردهمین هنگ سواره‌نظامیان پادشاه و فرمانده پانزدهمین هنگ سواره‌نظام (پادشاه) بود. او همچنین فرماندهی لشکر سواره‌نظام استرالیا را در طول نبرد سینا و فلسطین در جنگ جهانی اول بر عهده داشت. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان سلطنتی ویکتوریایی شده‌است.
مایکل فردریک هابز (؛ زادهٔ ) نظامی اهل بریتانیا است. او فرمانده سابق ارتش بریتانیا است که بعدها مدیر خیریه و فرماندار شوالیه‌های نظامی ویندزور شد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان سلطنتی ویکتوریایی و نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است.
والتر پیتس هیل (؛ ۱۰ ژوئن ۱۸۷۷ – ۱۹۴۲) نظامی اهل بریتانیا بود. او افسر ارتش بریتانیا بود که از سال ۱۹۳۳ تا ۱۹۴۲ سرهنگ تفنگداران سلطنتی بود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
هنری هاولاک آلن، بارونت اول (; – ) نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی برندهٔ جوایزی همچون صلیب ویکتوریا شده‌است. او یک افسر و سیاستمدار بریتانیایی بود. «آلن» در مارس ۱۸۸۰ به نام خانوادگی‌اش اضافه شد.
جیمز رابرت هریسون (; – ) نظامی اهل بریتانیا بود. او افسر ارتش بریتانیا بود که از سال ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۰ به عنوان معاون فرماندار جرسی فعالیت کرد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
جک هارمن (; – ) نظامی اهل بریتانیا بود. او افسر ارتش بریتانیا بود که از سال ۱۹۷۶ تا ۱۹۷۸ به عنوان آجودان کل در نیروها خدمت کرد. او دوران خدمت نظامی خود را در سال ۱۹۴۰ آغاز کرد و بیشتر دوران اولیه خدمت خود را در خلیج ملکه گذراند و در طول جنگ جهانی دوم در خاورمیانه، اروپا و آفریقا در کنار آنها خدمت کرد. پس از جنگ، هارمن سمت‌های مختلفی را در هنگ، لشکر و سپاه بر عهده داشت و در سال ۱۹۷۶ به مقام آجودان کل در نیروها رسید. آخرین سمت او معاون فرمانده عالی متفقین در اروپا بود که تا زمان بازنشستگی در سال ۱۹۸۱ در این
اروپا بود که تا زمان بازنشستگی در سال ۱۹۸۱ در این سمت باقی ماند. در اواخر عمر، او به عنوان مدیر یک کارگزار بیمه و نایب رئیس موزه ملی ارتش و انجمن خودرو خدمت کرد و در سال ۲۰۰۹ در سن ۸۹ سالگی درگذشت. وی برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده است.
جان جیمز همیلتون (؛ ۴ اوت ۱۷۵۵ – ۲۴ دسامبر ۱۸۳۵) نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. او افسر ارتش بریتانیا و کمپانی هند شرقی، در طول جنگ‌های ناپلئونی بود که در سراسر جهان از هند تا هند غربی حضور داشت و به خاطر خدماتش مورد تقدیر خانواده‌های سلطنتی بریتانیا و پرتغال قرار گرفت. همیلتون که از تبار اصیل ایرلندی بود و از طریق تولد با ارل کسل استوارت اول و از طریق ازدواج با ارل تایرون نسبت داشت، دوران حرفه‌ای گسترده و خدمات شجاعانه‌اش در طول زندگی و پس از مرگش به طور گسترده مورد تقدیر قرار گرفت. وی
پس از مرگش به طور گسترده مورد تقدیر قرار گرفت. وی برندهٔ جوایزی همچون شوالیه (عنوان) شده‌است.
جاناتان هال (؛ زادهٔ ۱۰ اوت ۱۹۴۴) نظامی اهل بریتانیا است. او ژنرال بازنشسته ارتش بریتانیا است که از سال ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۷ به عنوان افسر کل فرمانده اسکاتلند و فرماندار قلعه ادینبورگ خدمت کرده است. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است.
چارلز گری (; – ) نظامی و سیاست‌مدار اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. او افسر ارتش بریتانیا، عضو مجلس عوام بریتانیا و چهره سیاسی در کانادای سفلی بود. در دو دهه آخر عمرش، به طور متوالی به عنوان منشی خصوصی شاهزاده آلبرت و ملکه ویکتوریا فعالیت کرد.
هومن ربیع‌زاده (زادهٔ ۱ بهمن ۱۳۷۷) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست مدافع برای تیم شمس آذر قزوین در لیگ برتر خلیج فارس بازی می‌کند. دوران باشگاهی. وی سابقه بازی برای تیم های سپیدرود رشت، مس رفسنجان‌ و شمس آذر قزوین را در سابقه کارنامهٔ خود نیز دارد.