payamvha/North_RAG huggingface dataset:
این نوع قایق مورد استفاده عیسی و شاگردانش بود که تعدادی از آنها ماهیگیر بودند. قایق‌هایی مانند این نقش بزرگی در زندگی و خدمت عیسی داشتند و ۵۰ بار در انجیل‌ها ذکر شده‌اند، اگرچه هیچ مدرکی دال بر ارتباط مستقیم قایق دریای جلیل به عیسی یا شاگردانش وجود ندارد. ماکتی از قایق عیسی در دریاچه لدنیکا، لهستان، وجود دارد که در پرودنیک توسط قایق‌سازان اهل پومرانیا و دکتر آنتونی دودک فرانسیسکن ساخته شده‌است.
عبدلله الساعی (زاده ۱۷ مارس ۱۹۹۹) یک بازیکن فوتبال اهل قطر است. که در پست هافبک برای باشگاه ورزشی الغرافه بازی می‌کند.
دیانا لبکس در ۱۲ سپتامبر ۱۹۴۷به دنیا آمد. او یک مربی، بازیگر و نویسنده اهل کوراسائو است و بیشتر به خاطر ادبیات کودکانش شناخته شده‌است. او نویسنده‌ای است که به دو زبان پاپیمنتا و هلندی می‌نویسد. در سال ۱۹۷۶ را دریافت کرد جایزه، یکی از بالاترین افتخارات هلند برای ادبیات جوانان برای کتاب "Nancho van Bonaire". در سال ۲۰۰۳ او جایزه افتتاحیه "Prins Bernhard Cultuurfonds Caribisch Gebied" (PBCCG Cultuurprijs، جایزه صندوق فرهنگی شاهزاده برنهارد کارائیب) را برای کتاب "Caimin's geheim دریافت کرد" و در سال ۲۰۰۷ به او
"Caimin's geheim دریافت کرد" و در سال ۲۰۰۷ به او عنوان شوالیه در نشان نارنجی- Naau را دادند. اوایل زندگی. دایانا ملیندا لباکس در ۱۲ سپتامبر ۱۹۴۷ در محله Chere Asile ویلمستاد در مستعمره هلند معروف به قلمرو Curaçao به دنیا آمد. سال پس از تولد او این کشور به آنتیل هلند تبدیل شد، ایالتی تشکیل دهنده پادشاهی هلند. مادرش، استر آمالیا دوئلویج، اهل سورینام بود و به زبان سرانان تونگو صحبت می‌کرد و در هجده سالگی به کوراسائو نقل مکان کرد. پدرش، ویلم مرتجو لباکس، یک افسر ارشد گمرک بود که به‌عنوان نجار و منبت‌تراشی نیز
ارشد گمرک بود که به‌عنوان نجار و منبت‌تراشی نیز به صورت هنری کار می‌کرد. پدر ویلم اهل باندابو در کوراسائو بود و خدمت سربازی خود را در اندونزی به پایان رسانده بود و قبل از بازگشت به کوراسائو با یک زن مالایی در آنجا ازدواج کرد. مادربزرگ او هرگز هلندی را یادنگرفت و فقط به زبان مالایی و پاپیمنتی صحبت می‌کرد. از آنجایی که والدینش فقط به زبان هلندی می‌توانستند ارتباط برقرار کنند، لباکز در خانه با زبان هلندی و پاپیمنتی بزرگ شد. پس از اینکه لبکس تحصیلات ابتدایی خود را در مدرسه فیلومنا به پایان رساند، برای تحصیلات
را در مدرسه فیلومنا به پایان رساند، برای تحصیلات متوسطه خود در لیسه ماریا ایماکولاتا شرکت کرد. زمان، (۱۹۶۰–۱۹۶۱) او شروع به نوشتن رمان برای دختران نوجوان کرد و در گروهی به نام سایه‌های نوجوان از سال ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۶ آواز خواند و نمایشنامه اجرا شده در مراسم آغاز، "Regels voor ezels" (قوانین برای خرها) توسط Lebacs نوشته شده‌است. سال بعد، با Pacheco Domacassé، که کارگردانی سایه‌های نوجوان بر عهده داشت، ازدواج کرد و بعداً ریاست بخش فرهنگی اداره آموزش و فرهنگ Bonaire را بر عهده گرفت. آنها متعاقباً صاحب دو فرزند
را بر عهده گرفت. آنها متعاقباً صاحب دو فرزند خواهند شد. حرفه. در ماه مه ۱۹۶۸، مادر لبکس درگذشت و در ماه اوت او و همسرش سفری به اروپای غربی را طی شش ماه آینده آغاز کردند. در طول سفرهایشان، او شروع به نوشتن رمانی به نام "Sherry-het Beg van een Beg" (شری- آغاز آغاز) کرد، داستانی از بلوغ یک دختر آنتیلیایی که به توسعه اجتماعی و اقتصادی جزایر پرداخت و اعتصابات کارگری که همراه با قیام‌های ضداستعماری در کوراسائو در سال ۱۹۶۹ رخ داد. آن تابستان، او کتاب را برای انتشارات لئوپولد در لاهه فرستاد و شش ماه منتظر پاسخ
لئوپولد در لاهه فرستاد و شش ماه منتظر پاسخ آنها بود. پس از موافقت با انتشار رمان و تکمیل ویرایش‌هایی که می‌خواستند، در سال ۱۹۷۰، لباکز در یک دوره دو ساله ادبی در پاپیمنتوس ثبت‌نام کرد تا بینش بهتری در مورد زبان سرزمین مادری خود به دست آورد. او می‌خواست داستان‌های کودکانه را به زبان کودکان آنتیل هلند منتشر کند. در سال ۱۹۷۱، "شری" به نمایش درآمد و دو سال بعد توسط ناشر Tammi به فنلاندی ترجمه شد. همچنین در سال ۱۹۷۳، لباکس یک نمایشنامه تئاتر برای جوانان نوشت که اولین نمایشنامه دراماتیسمی بود که در بیش از بیست و
نمایشنامه دراماتیسمی بود که در بیش از بیست و پنج سال به زبان پاپیمنتی نوشته شد. "بوچی وان پیا فینی" (پاهای لاغر بوچی وان)، برای اولین بار با همسرش به عنوان کارگردان، به عنوان نقدی از سیستم‌های آموزشی اروپا و تبادل زنده بین بازیگران و تماشاگران به نمایش درآمد. پس از اولین نمایش، این نمایشنامه چندین بار در آروبا، بونیر و کوراسائو ارائه شد و در سال ۱۹۷۴ منتشر شد. در آغاز شش سال بعد، لبکس اثر جدیدی منتشر کرد. کتاب او در سال ۱۹۷۵، "نانچو ون بونایر"، جایزه زیلورن را به دست آورد. جایزه (Silver Stylus) در سال
را به دست آورد. جایزه (Silver Stylus) در سال ۱۹۷۶، اولین باری بود که این افتخار به یک نویسنده غیر اروپایی اعطا شد. لباکز در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ به‌طور همزمان در چندین جبهه به کار خود ادامه داد. او داستان‌های کودکانه به زبان هلندی و پاپیمنتی، کتاب‌های درسی آموزشی برای دانش‌آموزان ابتدایی منتشر کرد، برنامه‌های تلویزیونی دربارهٔ تاریخ استعمار اسپانیایی و هلندی کوراسائو تهیه کرد و در دو فیلم "Famia kibrá" و "Boka Sarantonio" (خلیج سارانتونیو) بازی کرد. او همچنین در پروژه‌های اجتماعی از جمله نمایشگاه‌های کتاب،
در پروژه‌های اجتماعی از جمله نمایشگاه‌های کتاب، کارگاه‌های آموزشی برای پایان دادن به خشونت علیه زنان، و برنامه‌های حفاظت از محیط زیست شرکت کرد. در سال ۱۹۹۴، Lebacs اولین رمان خود را برای بزرگسالان، "De langste maand" (طولانی‌ترین ماه) منتشر کرد، که تفاوت‌ها در ارزش‌های محلی سنتی و انتظارات غربی را ارزیابی می‌کند. در سال ۲۰۰۳، لبکس جایزه جایزه صندوق فرهنگی کارائیب شاهزاده برنارد را برای کتاب خود caimin's secret دریافت کرد و در سال ۲۰۰۷ به نشان شوالیه را از سازمان Order of Orange-Nassau دریافت کرد. زندگی
سازمان Order of Orange-Nassau دریافت کرد. زندگی شخصی. لبکس و همسر او پاچئو صاحب دو فرزند بودند.لبکس در اثر سرطان پانکراس در شهر ویلمستاد و در ۱۱ جولای ۲۰۲۲، در سن ۷۴ سالگی از دنیا رفت. پاچئو نیز در مارس سال ۲۰۲۲ و در سن ۸۰ سالگی فوت کرد.
ضیاء الملک احمد بن نظام الملک وزیر امپراتوری سلجوقی و خلافت عباسی بود. او فرزند نظام الملک از معروف‌ترین وزیران امپراتوری سلجوقی بود. زندگی‌نامه. او فرزند نظام الملک و یک شاهزاده گرجی بود که خواهرزاده یا دختر بگرات سوم پادشاه گرجستان بود. احمد در بلخ به دنیا آمد و در اصفهان پرورش یافت او پس از درگذشت پدرش، به همدان نقل مکان کرد و چندین سال در آنجا زندگی کرد. در سال ۱۱۰۶/۱۱۰۷ احمد برای شکایت از سید ابوهاشم حسنی، رئیس همدان راهی دربار سلطان محمد اول شد. وقتی احمد به دربار رسید، محمد اول او را به عنوان وزیر
احمد به دربار رسید، محمد اول او را به عنوان وزیر خود منصوب کرد. سلطان، احمد را جایگزین سعدالملک ابوالمحاسن ابی که به ظن ارتباط با اسماعیلیه اعدام شده بود، کرد. این انتصاب عمدتاً به دلیل شهرت نظام الملک پدر احمد انجام شد. سپس القاب مختلفی را که پدرش داشت به او دادند (قوام الدین، صدرالاسلام و نظام الملک). احمد چهار سال وزیر دربار بود. در دوران وزارت او لشکر سلطان محمد اول در سال ۱۱۰۷/۱۱۰۸ موفق شد لشکر سیف الدوله صدقه بن منصور مزیدی ملقب به «ملک‌العرب» را شکست بدهد؛ سیف‌الدوله در جنگ کشته شد. در سال ۱۱۰۹ محمد
بدهد؛ سیف‌الدوله در جنگ کشته شد. در سال ۱۱۰۹ محمد اول، احمد و امیر چاولی سقاوو را برای تصرف قلعه‌های الموت و استاناوند فرستاد اما آنها به نتیجه قاطعی نرسیدند و عقب‌نشینی کردند. در سال ۱۱۱۰، یک فدایی اسماعیلی در یکی از مساجد بغداد اقدام به ترور احمد کرد و او را زخمی کرد اما در نهایت جان سالم به در برد. به زودی ابومنصور محمد خَطیرالملک مِیبُدی به عنوان وزیر امپراتوری سجلوقی جایگزین احمد شد. به گفته ابن اثیر، احمد پس از برکناری به زندگی در بغداد پرداخت، اما به گفته انوشیروان بن خالد، محمد اول، احمد را ده سال
گفته انوشیروان بن خالد، محمد اول، احمد را ده سال زندانی کرد. در سال ۱۱۲۲، محمود دوم، پسر محمد اول، بر تخت سلطنت امپراتوری سلجوقی نشست و پسر دیگر نظام الملک، شمس الملک عثمان را به عنوان وزیر خود منصوب کرد. در همان سال خلیفه عباسی المسترشد وزیر خود عمیدالدوله جلال الدین حسن بن علی را عزل و زندانی کرد. محمود دوم سپس احمد را به عنوان وزیر بر خلیفه المسترشد تحمیل کرد. در دوره وزارت احمد در دربار خلافت او با دبیس بن صدقه مزیدی جنگید و دیوارهای اطراف بغداد را مستحکم کرد. یک سال بعد، محمود دوم، شمس الملک عثمان را
کرد. یک سال بعد، محمود دوم، شمس الملک عثمان را از وزارت برکنار و سپس او را اعدام کرد. خلیفه عباسی نیز از این فرصت برای رهایی از دست احمد وزیر خود استفاده کرد. احمد سپس به نظامیه بغداد که توسط پدرش ایجاد شده بود رفت و ۲۵ سال آخر عمر خود را در آنجا و در گوشه عزلت گذراند و سرانجام در سال ۱۱۴۹/۱۱۵۰ درگذشت.
گیرنده تبدیل-مستقیم (DCR)، همچنین به عنوان گیرنده هم‌آمیز ، همزمان‌آمیز ، یا آی‌اف-صفر شناخته می‌شود، یک طراحی گیرندهٔ رادیویی است که سیگنال رادیویی واردشونده را با استفاده از آشکارساز همزمان راه‌اندازی‌شده توسط یک نوسان‌ساز محلی که فرکانس آن یکسان یا بسیار نزدیک به فرکانس حامل سیگنال مورد نظر است، دمدوله می‌کند. این برخلاف گیرنده استاندارد سوپرهترودین است که در آن تنها پس از تبدیل اولیه به فرکانس میانی انجام می‌شود. ساده‌سازی اجراکردن تنها یک تبدیل فرکانس، پیچیدگی مدار پایه را کاهش می‌دهد، اما مسائل دیگری
پیچیدگی مدار پایه را کاهش می‌دهد، اما مسائل دیگری به عنوان مثال در مورد محدوده دینامیکی پیش می‌آیند. در شکل اولیه خود برای دریافت سیگنال‌های AM و FM بدون پیاده‌سازی یک حلقه قفل-فاز پیچیده مناسب نبود. اگرچه این چالش‌ها و سایر چالش‌های فنی این تکنیک را در زمان اختراع آن (دهه ۱۹۳۰) غیرعملی ساختند، فناوری کنونی و به‌ویژه رادیو نرم‌افزاری، استفاده از آن را در حوزه‌های خاصی از جمله برخی محصولات مصرفی احیاکرده است. مزایا. سیگنال‌های ضربانی محصول-جانبی ناخواسته از طبقه مخلوط‌کننده نیازی به پردازش بیشتری ندارند،
طبقه مخلوط‌کننده نیازی به پردازش بیشتری ندارند، زیرا با استفاده از فیلتر پایین‌گذر در مرحله خروجی صدا به‌طور کامل حذف می‌شوند. طراحی گیرنده دارای مزیت اضافی انتخاب‌پذیری بالا است و بنابراین یک وامدوله‌ساز دقیق است. اصول طراحی را می‌توان برای اجازه جداسازی سیگنال‌های پخش‌همگانی کانال مجاور که باندهای‌جانبی آنها ممکن است با ارسال موردنظر همپوشانی داشته باشد، گسترش داد. این طراحی همچنین تشخیص سیگنال‌های حالت ارسال مدوله‌شده-پالسی را بهبود می‌بخشد. معایب. مسیرهای نشت سیگنال ممکن است در گیرنده رخ دهد. بهره
نشت سیگنال ممکن است در گیرنده رخ دهد. بهره فرکانس صوتی بالا مورد نیاز می‌تواند در حذف‌کردن هوم اصلی با مشکل مواجه شود. انرژی نوسان‌ساز-محلی می‌تواند از طریق طبقه مخلوط‌کننده به ورودی آنتن نشت کند و سپس دوباره به طبقه مخلوط‌کننده بازتاب شود. اثر کلی این است که انرژی نوسان‌ساز محلی خود-مخلوط می‌شود و یک سیگنال آفست دی‌سی ایجاد می‌کند. آفست ممکن است به اندازه کافی بزرگ باشد که تقویت‌کننده‌های باندپایه را اشباع کند و از دریافت سیگنال مورد نظر جلوگیری کند. تغییراتی در طراحی وجود دارد که به این موضوع می‌پردازد،
در طراحی وجود دارد که به این موضوع می‌پردازد، اما به پیچیدگی گیرنده می‌افزاید. پیچیدگی طراحی اضافی اغلب بیشتر از مزایای یک گیرنده تبدیل-مستقیم است. استفاده نوین. مقاله وس هیوارد و دیک بینگهام در سال ۱۹۶۸ علاقه جدیدی به طرح‌های تبدیل-مستقیم ایجاد کرد. توسعه مدار مجتمع و یکپارچه‌سازی افزاره‌های حلقه قفل-فاز کامل در بسته‌های آی‌سی ارزان قیمت، این طرح را به‌طور گسترده‌ای پذیرفته ساخته. استفاده از آن دیگر محدود به دریافت سیگنال‌های رادیویی ای‌ام نیست، بلکه در پردازش روش‌های مدولاسیون پیچیده‌تر نیز کاربرد دارد.
روش‌های مدولاسیون پیچیده‌تر نیز کاربرد دارد. گیرنده‌های تبدیل-مستقیم اکنون در بسیاری از کاربردهای گیرنده، از جمله تلفن‌های همراه، تلویزیون، سامانه‌های اویونیک، دستگاه‌های تصویربرداری پزشکی و سیستم‌های رادیو نرم‌افزاری-معین گنجانده شده‌اند.
قدرت از طریق شادی مخف آلمانی: «کی دی اف» یک ارگان تفریحی آلمانی بود که توسط دولت آلمان در آلمان نازی اداره می‌شد. که بخشی از جبهه کارگر آلمان (به )در آن زمان بود و در سال ۱۹۳۳ به عنوان ابزاری برای تبلیغ مزایای نازیسم به مردم آلمان راه اندازی شد و در اواخر دهه ۱۹۳۰ به بزرگترین سازمان گردشگری جهان تبدیل شد. KdF قرار بود با در دسترس قرار دادن فعالیت‌های اوقات فراغت طبقه متوسط برای توده‌ها مردم، شکاف طبقاتی را پر کند و همچنین به دنبال تقویت صنعت گردشگری آلمان بود، کاری که تا آغاز جنگ جهانی دوم با موفقیت انجام
کاری که تا آغاز جنگ جهانی دوم با موفقیت انجام داد. آمار رسمی نشان داد که در سال ۱۹۳۴، ۲٫۳ میلیون نفر در تعطیلات KdF شرکت کردند. تا سال ۱۹۳۸، این رقم به ۱۰٫۳ میلیون نفر افزایش یافت. با شروع جنگ در سال ۱۹۳۹، بیشتر برنامه‌های سازمان به حالت تعلیق درآمد و چندین پروژه مانند تفرجگاه پرورا هرگز تکمیل نشد. در ۲۷ نوامبر ۱۹۳۳، قدرت از طریق شادی توسط رابرت لی، یکی از زیرمجموعه‌های جبهه کارگر آلمان که هدف آن دسترسی آلمانی‌ها به فعالیت‌های اوقات فراغت زمانی ممتاز مانند سفرهای دریایی و مالکیت اتومبیل‌های شخصی اعلام شد
سفرهای دریایی و مالکیت اتومبیل‌های شخصی اعلام شد تا با کاهش شکاف‌های طبقاتی توده‌های مختلف را به جامعه مردمی نزدیک کند. علاوه بر این، اعتقاد بر این بود که اگر به کارگران اوقات فراغت کافی داده شود و محیط‌های کاری تمیزتر فراهم شود، روحیه و بهره‌وری افزایش می‌یابد. در ابتدا برای کنترل اوقات فراغت عصر و آخر هفته در نظر گرفته شده بود، اما پس از استقبال مثبت از سفرهای قطار KdF تمرکز بر گردشگری معطوف شد. هلموت واگنر، نماینده این سازمان در ایران بود.
زنان در فناوری بین‌المللی (WITI) یک سازمان غیردولتی است که دستاوردهای زنان در فناوری ترویج می‌کند و حمایت، فرصت‌ها و الهام‌بخشی را گسترش می‌دهد. این شبکه توسط کارولین لیتون در سال ۱۹۸۹ به عنوان شبکه بین المللی زنان در فناوری تأسیس شد. این انجمن در سال ۲۰۰۱ به انجمن حرفه ای WITI تغییر نام داد، زمانی که به عنوان یک انجمن تجاری برای زنان در فناوری عمل کرد. این شرکت به خاطر تولید تالار مشاهیر بین‌المللی زنان در فناوری، که زنانی را معرفی می‌کند که سهم قابل توجهی در فناوری داشته‌اند، شناخته شده‌است. این گروه در
در فناوری داشته‌اند، شناخته شده‌است. این گروه در سال ۱۹۸۹ از یک گروه ایمیل شروع شد، تا سال ۲۰۱۲ این گروه به ۲ میلیون نفر افزایش یافت و به یک سازمان پیشرو برای زنان در فناوری تبدیل شد. کنفرانس ۲۵ سالهWITI 2014 روشن شدن! شامل سخنرانانی مانند گوین شاتول، رئیس و مدیر عملیاتی اسپیس ایکس بود. در سال ۲۰۱۷، فناوری‌های رندستاد شراکتی با WITI برای رسیدگی به گروه‌های دارای نمایندگی جنسیتی در محل کار و تشویق دختران و زنان به دنبال آموزش فناوری و مشاغل اعلام کرد. زنان تأثیرگذار در ۲۰۲۱. جایزه یک عمر دستاورد. کارآفرین
تأثیرگذار در ۲۰۲۱. جایزه یک عمر دستاورد. کارآفرین اجتماعی از سال ۲۰۱۵ و کارآفرین فناوری از سال ۱۹۹۹. مونیکا در حال حاضر مدیر اجرایی Kodea است، یک شرکت اجتماعی که مأموریت آن توانمندسازی دیجیتالی ساکنان شیلی، ترویج توسعه فناوری فراگیرتر و دموکراتیک کردن دانش علمی-دیجیتال است. ذینفعان خود را به صورت دیجیتالی توانمند کند و آنها را به فرصت‌هایی که عصر دیجیتال ارائه می‌دهد نزدیکتر کند. او به شدت برای ترویج بازآموزی شغلی دیجیتال، سواد تکنولوژیکی و آموزش مدرسه ای که علوم کامپیوتر را در کلاس درس ادغام می‌کند، کار
که علوم کامپیوتر را در کلاس درس ادغام می‌کند، کار کرده‌است. مونیکا با دیدگاه خود مبنی بر اینکه شیلی و آمریکای لاتین از اهمیت آموزش استعدادها برای دنیای دیجیتال به روشی گسترده و دسترسی دموکراتیک به مهارت‌های دیجیتالی سطح بالاتر آگاه می‌شوند، بزرگترین کمپین آموزش دیجیتال در جهان ساعت کد را به شیلی آورد. Code.org) و با بنیاد kodea چندین ابتکار در جهت آموزش توسعه داده‌است، مانند جایزه استعداد دیجیتال مدرسه Los سازندگان، آموزش تفکر محاسباتی ۶۰۰۰ معلم، EduK، ایده دیجیتال. همچنین؛ برنامه نویسان زن، استعدادهای
دیجیتال. همچنین؛ برنامه نویسان زن، استعدادهای دیجیتال برای شیلی و کارآفرینان مرتبط و پلت فرم شهروندی صدای ما. برنامه‌های او به بیش از ۱٫۵ میلیون نفر اجازه داده‌است تا مهارت‌های خود را برای قرن ۲۱ توسعه دهند و همچنین به خانواده و جامعه خود دسترسی پیدا کنند. او در سال ۲۰۱۵ جایزه زنان شلیکت در TIC و در سال ۲۰۱۶ جایزه صادرات خدمات (sofofa و وزارت دارایی) را دریافت کرد. او به عنوان بخشی از ۱۰۰ زن رهبر شیلی جایزه دریافت کرد و یک برند سفیر شیلی بود.
کشورهای آفریقایی پرتغالی زبان ( ; PALOP)، که به عنوان آفریقای پرتغالی‌زبان نیز شناخته می‌شود، شش کشور آفریقایی را که در آنها زبان پرتغالی زبان رسمی است در بر می‌گیرد: آنگولا، کیپ ورد، گینه بیسائو، موزامبیک، سائوتومه و پرنسیپ و از سال ۲۰۱۱، گینه استوایی. این شش کشور مستعمرات سابق امپراتوری پرتغال هستند. از سال ۱۷۷۸ تا زمان استقلال، گینه استوایی مستعمره امپراتوری اسپانیا بود. در سال ۱۹۹۲، پنج کشور آفریقایی لوزوفون یک سازمان بین‌دولتی به نام PALOP تشکیل دادند، مخففی محاوره‌ای که به «کشورهای آفریقایی زبان رسمی
مخففی محاوره‌ای که به «کشورهای آفریقایی زبان رسمی پرتغالی» ترجمه می‌شود ( .). کشورهای PALOP قراردادهای رسمی با پرتغال، اتحادیه اروپا و سازمان ملل متحد، امضا کرده‌اند و با هم برای ترویج توسعه فرهنگ، آموزش و حفظ زبان پرتغالی همکاری می‌کنند. در سال ۱۹۹۶، کشورهای آفریقایی پرتغالی زبان، همراه با پرتغال و برزیل، جامعه کشورهای پرتغالی زبان (، به اختصار CPLP) را تأسیس کردند، که بعداً تیمور شرقی در سال ۲۰۰۲ و گینه استوایی در سال ۲۰۱۴ به آن پیوستند. کشورهای PALOP. مستعمره پرتغال (۱۴۷۴–۱۷۷۸)، مستعمره اسپانیا
مستعمره پرتغال (۱۴۷۴–۱۷۷۸)، مستعمره اسپانیا (۱۷۷۸–۱۹۶۸). گینه استوایی در اکتبر ۲۰۱۱ پرتغالی را به عنوان سومین زبان رسمی خود پذیرفت. گینه استوایی در ابتدا، قبل از اینکه در سال ۱۷۷۸ به عنوان بخشی از قرارهای صلح که، مستعمره ساکرامنتو در مخروط جنوبی قاره آمریکا را نیز در بر می‌گرفت، به اسپانیا فروخته شود یکی از مستعمره‌های پرتغال بود. با این وجود اشتراکات تاریخی و فرهنگی محدودی با سایر این کشورها دارد. گینه استوایی به‌طور سنتی بخشی از PALOP در نظر گرفته نمی‌شد، و یکی از اعضای مؤسس FORPALOP، نهادی که اخیراً
و یکی از اعضای مؤسس FORPALOP، نهادی که اخیراً ایجاد شده و PALOP، محفلی برای همکاری سیاسی- دیپلماتیک برای تعمیق روابط دوستی تاریخی و همبستگی بین این کشورهای آفریقایی، را در بر می‌گیرد، در ژوئن ۲۰۱۴ نبود. پرتغالی به ندرت در سراسر این کشور استفاده می‌شود. با این حال، این کشور در سال ۲۰۱۴ در CPLP پذیرفته شد و متعاقباً ششمین عضو FORPALOP شد.
جت چهارموتوره که گاهی کوادجت نیز نامیده می‌شود، هواپیمای جتی است که با چهار موتور کار می‌کند. وجود چهار موتور، باعث افزایش قدرت می‌شود و این امکان را برای چنین هواپیماهایی به‌عنوان هواپیمای مسافربری، باری و هواپیمای نظامی فراهم می‌کند. بسیاری از نخستین هواپیماهای جت دارای چهار موتور بودند که در میان آن‌ها دی هویلند کامت، نخستین هواپیمای جت تجاری جهان قرار دارد. در دهه‌های پس از معرفی، استفاده از هواپیماهای چهارموتوره، به‌تدریج به‌دلیل عوامل مختلفی از جمله تولید و عرضهٔ جت‌های دوموتوره برای پروازهای دورتر و
و عرضهٔ جت‌های دوموتوره برای پروازهای دورتر و تأکید بر بهره‌وری مصرف سوخت، کاهش یافته‌است. وضعیت کنونی. تولید نوع مسافری بوئینگ ۷۴۷–۴۰۰ از سال ۲۰۰۵ متوقف شد و تحویل ایرباس ای۳۴۰ به ۱۱ دستگاه در سال کاهش یافت، زیرا آن‌ها در رقابت با جت‌های دوموتورهٔ کارآمدتر و مقرون به‌صرفه‌تر روبرو بودند. در سال ۲۰۰۵ ایرباس ایرباس ۳۸۰ را معرفی کرد که در حال حاضر بزرگ‌ترین هواپیمای مسافربری جهان است. این هواپیما برای مسیرهایی با تقاضای بسیار بالا طراحی شده‌است و معمولاً ۵۷۵ مسافر را در دو عرشهٔ مجزا جا می‌دهد. با این‌حال،
مسافر را در دو عرشهٔ مجزا جا می‌دهد. با این‌حال، تا سال ۲۰۱۸، ایرباس تنها یک چهارم از رقم اولیهٔ پیش‌بینی شدهٔ فروش ۱٬۲۰۰ فروند را طی دو دهه انجام داده‌است. این امر را می‌توان به گرایش مدرن به استفاده از جت‌های دوموتورهٔ کوچک‌تر اما بسیار کارآمد مانند ایرباس ۳۵۰ و بوئینگ ۷۸۷ نسبت داد. بزرگ‌ترین کاربر ایرباس ۳۸۰، هواپیمایی امارات است و مرکز اصلی آن در فرودگاه بین‌المللی دبی واقع شده‌است که بسیاری از پروازهای طولانی در این فرودگاه توقف دارند. این امر باعث می‌شود که امارات بتواند صندلی‌های ایرباس ۳۸۰های خود
که امارات بتواند صندلی‌های ایرباس ۳۸۰های خود را راحت‌تر پر کند. ایرباس اعلام کرد که تولید ایرباس ۳۸۰، در سال ۲۰۲۱ به پایان می‌رسد. با ادامهٔ رشد قدرت موتور و کاهش تقاضای ظرفیت، هواپیماهای جت دوموتوره مانند بوئینگ ۷۸۷ دریم-لاینر و ایرباس ای۳۵۰ ایکس‌دابلیوبی وارد بازار هواپیماهایی شدند که در سال‌های قبل، به چهار موتور نیاز داشتند. در پاسخ به تولید ایرباس ۳۸۰، بوئینگ نیز ۷۴۷–۸ را در سال ۲۰۱۱ به‌عنوان جانشین ۷۴۷–۴۰۰ معرفی کرد. نوع مسافری ۷۴۷–۸آی تنها ۵۰ سفارش دریافت کرده‌است، در حالی‌که نوع باربری ۷۴۷–۸اِف با
کرده‌است، در حالی‌که نوع باربری ۷۴۷–۸اِف با بیش از ۱۰۰ سفارش موفق تر بوده‌است. تا سال ۲۰۱۸، مدل ۷۴۷–۸اِف از نظر بُرد و توان حمل بار، بی‌رقیب است، و آن را به گزینه‌ای مناسب برای حمل بار تبدیل می‌کند.
زنان در سینمای ایران به نقش زنان در سینمای ایران می‌پردازد. زنان ایرانی نقش مهمی در به رسمیت شناختن جهانی هنر ایران و به ویژه سینمای ایران داشته‌اند. از زمان ظهور موج جدید سینمای ایران زنان ایران تعداد بی شماری از فارغ التحصیلان مدرسه فیلم را تولید کرده است. دوره. پس از انقلاب ۵۷ تغییراتی محسوس و اساسی در نحوه نگرش نسبت به زنان و بازنمایی آنها در سینمای ایران به وجود آمده است. چنین تغییراتی را به وضوح می‌توان از مشاهده نقش و جایگاه زنان در فیلم‌های سینمایی پیش و پس از انقلاب یافت. در دو دهه گذشته درصد
پیش و پس از انقلاب یافت. در دو دهه گذشته درصد کارگردانان سینمای ایران که زن هستند از درصد زنان کارگردان فیلم در اکثر کشورهای غربی فراتر رفته است. حذف بازیگران سینمای قبل از انقلاب ایران، با همراهی نسبی جریان معترض و روشنفکری اوایل انقلاب انجام شد. به‌ویژه روزنامه‌نگاران ادبیات سینمایی بعد از انقلاب و نشریاتی چون ماهنامه سینمایی فیلم، در این حذف‌ها با مدیران فرهنگی همراه بودند. نوع نگاه حقیرانه به آنچه فیلم فارسی خوانده می‌شد و همچنان نیز در میان گروهی از نویسندگان سینمای ایران جاری است، در همراهی با این
نویسندگان سینمای ایران جاری است، در همراهی با این حذف و محرومیت نقش داشت. این موضوع به‌ویژه با مشاهده محصولات جریان اصلی سینمای ایران که بخش عمده‌ای از آن‌ها تقلید و بازسازی فیلم‌های قبلی و استفاده از تمهیدات سطحی چون تقلید خوانندگان قدیمی و رقص مردان و شوخی‌های کلامی جنسی است، بیش از پیش پرسش‌های جدی را دربارهٔ دلایل واقعی حذف بازیگران قدیمی و آنچه به نام سینمای سطحی پیش از انقلاب خوانده می‌شد، طرح می‌کند. در دوره ده ساله پیش از انقلاب، حضور زنان در عرصه سینما به غیر از جایگاه موسیقی و تا حدودی جایگاه
سینما به غیر از جایگاه موسیقی و تا حدودی جایگاه بازیگری در سایر جایگاه‌ها از دوره‌های مختلف بعد از انقلاب کمتر بوده است. در دوره «دفاع مقدس» علی‌رغم کاهش تعداد فیلم‌های تولیدشده، زنان در برخی جایگاه‌های مهم مانند کارگردانی و تولید فیلم حضوری پررنگ داشتند، اما در دو بخش موسیقی و بازیگری، میزان مشارکت آن‌ها کاهش چشمگیری داشته است. ویژگی شاخص دوره «سازندگی» افزایش مشارکت زنان در اغلب جایگاه‌ها در مقایسه با قبل است. در دوره «اصلاحات» با وجود کاهش تعداد فیلم‌های تولیدشده، حضور زنان در تمام جایگاه‌ها به جز
تولیدشده، حضور زنان در تمام جایگاه‌ها به جز بازیگری از دوره پیش از خود با افزایش مشارکت مواجه بوده است. در دوره «عدالت محوری» مجموع حضور زنان در عرصه‌های گوناگون تولید فیلم در مقایسه با دوره قبل و در مقایسه با کل فیلم‌های تولیدشده، با کاهش مواجه بوده است. همچنین در این دوره، شاهد کاهش معنادار حضور زنان در سه عرصه موسیقی، بازیگری و صدا در مقایسه با دو دوره قبل هستیم، اما در دو عرصه نویسندگی و کارگردانی، حضور زنان از دوره قبل اندکی افزایش یافته است. تا دهه ۳۰. برخی از مورخان تاریخ سینمای ایران بر این باورند
برخی از مورخان تاریخ سینمای ایران بر این باورند که نقش آفرینی آسیا قسطانیان در فیلم حاجی آقا آکتور سینما ساخته اوانس اوگانیانس که در ۱۱ بهمن سال ۱۳۱۲ در تهران اکران شد، نخستین حضور زن در سینمای ایران است. روح‌انگیز سامی نژاد با بازی در اولین فیلم ناطق تاریخ سینمای ایران به نام دختر لر، نخستین حضور رسمی زن در سینمای ایران را رقم زد. این فیلم در سال ۱۳۱۲ توسط اردشیر ایرانی و با همکاری عبدالحسین سپنتا در بمبئی ساخته شد و سامی نژاد، نقش گلنار را بازی کرد. سینمای ایران در این دوره علاوه بر وجود مخالفت‌هایی از
ایران در این دوره علاوه بر وجود مخالفت‌هایی از سوی روحانیت با پدیده دیگری به نام سانسور هم مواجه شد. به استناد پژوهش‌ها، تغییر بخش کوتاهی از دیالوگ جعفر و گلنار، بازیگران فیلم دختر لر، نمونه‌ای از این وضعیت است. دهه ۴۰. سینمای ایران در دوره اشغال توسط متفقین و جانشینی محمدرضا پهلوی، فرصت چندانی برای عرض‌اندام پیدا نکرد. در عوض تئاتر موقتاً توانست جای سینما را بگیرد. دهه‌های ۳۰، ۴۰ و ۵۰. شهلا ریاحی بازیگر معتبر تئاتر، در سال ۱۳۳۴ با ساخت فیلم «مرجان»، اولین کارگردان زنِ سینمای ایران شد. فخری خوروش بازیگر
کارگردان زنِ سینمای ایران شد. فخری خوروش بازیگر معتبر و حرفه‌ای، از سال ۱۳۳۹ تا ۱۳۵۶ در تئاترهای بسیاری به ایفای نقش پرداخت. یکی از تماشاگران نمایش‌های خوروش، فرخ غفاری بود که به‌تازگی تحصیلات سینمایی‌اش را در فرانسه به اتمام رسانده بود و برای ساختن فیلم‌های متفاوت در سینمای ایران به دنبال بازیگران مناسب می‌گشت. او در این جستجو، خوروش را انتخاب کرد و در فیلم «جنوب شهر» (۱۳۳۷) از بازی او استفاده کرد اما این فیلم توقیف شد و در سال ۱۳۴۲ با اعمال سانسور و با نام جدید "رقابت در شهر" به نمایش درآمد. فیلم مستند
جدید "رقابت در شهر" به نمایش درآمد. فیلم مستند «خانه سیاه است» به کارگردانی فروغ فرخزاد و تهیه کنندگی ابراهیم گلستان در پاییز ۱۳۴۱ در پی دیدار فروغ فرخزاد از آسایشگاه جذامیان بابا باغی تبریز ساخته شد. این فیلم که به سفارش جمعیت کمک به جذامیان در استودیو فیلم گلستان ساخته شد، جایزهٔ بهترین فیلم مستند همان سال را در فستیوال فیلم آلمان غربی از آن خود کرد. این فیلم برای اولین بار در بهمن ۱۳۴۱ در کانون فیلم ایران با حضور ابراهیم گلستان و فروغ فرخزاد به نمایش درآمد. در سال ۱۳۴۳، ابراهیم گلستان در استودیو گلستان،
در سال ۱۳۴۳، ابراهیم گلستان در استودیو گلستان، اولین بلند سینمایی خود، «خشت و آینه» را ساخت. این فیلم در ۲۲ دی ۱۳۴۴ در سینما رادیوسیتی تهران اکران شد و سه هفته در آن سینما بر روی پرده بود. در این فیلم، تاجی احمدی، صداپیشهٔ رادیو دوبلاژ، نقش اثرگذاری در کنار زکریا هاشمی بازی می‌کند. در سال ۱۳۴۹، ثریا قاسمی بازیگر باسابقهٔ تئاتر و رادیو، با ایفای یکی از نقش‌های اصلی «آرامش در حضور دیگران»، نخستین فیلم بلند ناصر تقوایی براساس داستانی به همین نام از غلامحسین ساعدی، عرصه جدی سینما را آزموده و آنقدر قدرتمند ظاهر
عرصه جدی سینما را آزموده و آنقدر قدرتمند ظاهر شد که پس از گذشت این همه سال با اولین فیلم بلندش به یاد آورده می‌شود. فیلم اول ناصر تقوایی علاوه بر این که در جریان سینمای تجاری ایران تجربهٔ نامتعارفی بود، تصویر بسیار متفاوتی از شخصیت زن به نمایش گذاشت. اهمیت این موضوع از آن روست که در فیلم‌های «قیصر» ساختهٔ مسعود کیمیایی و «گاو» ساختهٔ داریوش مهرجویی، زن نقش چندانی نداشت و شاید بتوان ثریا قاسمی را پس از تاجی احمدی در «خشت و آینه»، دومین زنی دانست که در نقشی تأثیرگذار، عمیق و ماندگار درخشید. این پس از نمایش