payamvha/North_RAG huggingface dataset:
جمعیت دور از وطن اوکراینی بالغ بر ۳۴ میلیون نفر بود. اکثر این جمعیت به دلیل عدم آگاهی ملی و نزدیکی با جمعیت محلیِ روسیه به ویژه در زمینهٔ مذهبی جذب شده بودند. بر خلاف مهاجران اتریش-مجارستان، مهاجران اوکراینی در امپراتوری روسیه نه تشکیلات خود را ایجاد کردند و نه تعاملات زیادی با سرزمین خود داشتند. تنها، انقلاب ۱۹۱۷ میلادی اجازهٔ ایجاد تشکیلات اوکراینی را داد که با تولد دوبارهٔ ملی و سیاسی در اوکراین مرتبط بود. ۱۹۲۰ تا ۱۹۴۵ میلادی. اولین مهاجرت بزرگ سیاسی. جنگ جهانی اول و جنگ داخلی روسیه منجر به اولین مهاجرت
جهانی اول و جنگ داخلی روسیه منجر به اولین مهاجرت گسترده سیاسی شد که با القای اعضایی با پیشینه‌های سیاسی، علمی و فرهنگی، جوامع موجود اوکراینی را تقویت کرد. علاوه بر این، برخی از این مهاجران جدید جوامع اوکراینی را در اروپای غربی و مرکزی تشکیل دادند. بدین ترتیب جوامع جدیدی در چکسلواکی، آلمان، لهستان، فرانسه، بلژیک، اتریش، رومانی و یوگسلاوی ایجاد شدند. بزرگترین آنها در پراگ بود که یکی از مراکز فرهنگ و زندگی سیاسی اوکراینی (پس از لویو و کراکوف) به حساب می‌آمد. این گروه از مهاجران سازمان‌ها و جنبش‌های مختلفی را
گروه از مهاجران سازمان‌ها و جنبش‌های مختلفی را در ارتباط با گروه‌های مربوطه در نبرد برای استقلال ایجاد کردند. چند دانشگاه اوکراین تأسیس شد. علاوه بر این، بسیاری از این سازمان‌ها با دولت تبعیدی اوکراین، جمهوری خلق اوکراین مرتبط بودند. در طول دههٔ ۱۹۲۰ میلادی، جامعهٔ دور از وطنِ جدید ارتباط خود را با اوکراین شوروی حفظ کرد. جنبش شوروی دوستی ظاهر شد که در آن مخالفان سابق بلشویک‌ها شروع به استدلال کردند که اوکراینی‌ها باید از اوکراین شوروی حمایت کنند. برخی استدلال می‌کردند که باید این کار را انجام دهند زیرا
می‌کردند که باید این کار را انجام دهند زیرا جمهوری‌های شوروی رهبران انقلاب بین‌المللی بودند، در حالی که برخی دیگر ادعا کردند که سیاست‌های اجتماعی و ملی بلشویک‌ها به نفع اوکراین است. این جنبش شامل میخائیل گروشوسکی، ولدیمیر ویننیچنکو و یوهن پتروشویچ بود. بسیاری از مهاجران، به عنوان مثال میخائیل گروشوسکی، بازگشتند و به بلشویک‌ها کمک کردند تا سیاست اوکراینی کردن خود را اجرا کنند. با این حال، کنار گذاشتن اوکراینی‌سازی، بازگشت به جمع‌سازی و قحطی خودساختهٔ ۱۹۳۳–۱۹۳۲ میلادی به این گرایش پایان داد. بسیاری از
میلادی به این گرایش پایان داد. بسیاری از پیوندها، به استثنای برخی از سازمان‌های شوروی دوست در کانادا و ایالات متحدهٔ آمریکا، شکسته شدند. از سوی دیگر، جامعهٔ دور از وطن کانادایی و آمریکایی با جامعهٔ اوکراینی در گالیسیا و منطقهٔ فراسوی کارپات ارتباط برقرار کردند. مهاجرت سیاسی در اواسط دههٔ ۱۹۲۰ میلادی به دلیل بازگشت به وطن و کاهش دانشجویانی که در دانشگاه‌های اوکراین تحصیل می‌کردند کاهش یافت. مهاجرت اقتصادی. در سال‌های ۱۹۲۱–۱۹۲۰ میلادی، اوکراینی‌ها، غرب اوکراین را ترک کردند تا در قارهٔ آمریکا و اروپای غربی
را ترک کردند تا در قارهٔ آمریکا و اروپای غربی ساکن شوند. اکثر مهاجران در آرژانتین، برزیل، اروگوئه، پاراگوئه، فرانسه، بریتانیا و بلژیک مستقر شدند. بحران اقتصادی اوایل دههٔ ۱۹۳۰ میلادی بیشتر رویهٔ مهاجرت را متوقف کرد. بعداً میزان مهاجرت بالا گرفت. تعداد مهاجران را می‌توان به صورت تقریبی در نظر گرفت: علاوه بر این، بسیاری از اوکراینی‌ها به دلیل عوامل سیاسی و اقتصادی، عمدتاً تجمیع‌سازی و قحطیِ سال ۱۹۲۰ میلادی، جمهوری شوروی سوسیالیستی اوکراین را ترک کردند و در آسیا ساکن شدند. اندازه. دیاسپورای اوکراین، خارج از
ساکن شدند. اندازه. دیاسپورای اوکراین، خارج از اتحاد جماهیر شوروی، حدوداً میان ۱۷ تا ۱۸ میلیون نفر بود که بر اساس مکان به شرح زیر تقسیم می‌شد: بر اساس سرشماری شوروی در سال ۱۹۲۶ میلادی، ۳۴۵۰۰۰۰ اوکراینی در خارج از جمهوری شوروی سوسیالیستی اوکراین زندگی می‌کردند که به شرح زیر تقسیم می‌شوند: در سیبری اکثریت قریب به اتفاق اوکراینی‌ها در منطقهٔ آسیای مرکزی و در زلنی کلین (اوکراین سبز) زندگی می‌کردند. در ۱ ژانویهٔ ۱۹۳۳ میلادی، حدود ۴۵ میلیون اوکراینی (بزرگتر از ارقام رسمی) در اتحاد جماهیر شوروی خارج از جمهوری
ارقام رسمی) در اتحاد جماهیر شوروی خارج از جمهوری شوروی سوسیالیستی اوکراین وجود داشت؛ در حالی که در آمریکا ۱۲–۱۱ میلیون اوکراینی وجود داشت. دیاسپورای اوکراینی در سال ۱۹۳۱ میلادی، را می‌توان به شرح زیر شمارش کرد: جمعیت اوکراینی دور از وطن در سال ۱۹۳۱ میلادی در جمهوری شوروی سوسیالیستی اوکراین، ۲۵۳۰۰۲۷۸ اوکراینی وجود داشت.
گو هه یونگ مورخ تازه‌کار () یک مجموعهٔ تلویزیونی کره جنوبی سال ۲۰۱۹ با ایفای نقش شین سه کیونگ در نقش گو هه ریونگ یک بانوی مورخ آزادمنش و چا اون وو، شاهزاده‌ای که به‌طور مخفیانه به عنوان یک رمان‌نویس فعالیت می‌کند، است. این مجموعه از ۱۷ ژوئیه تا ۲۶ سپتامبر ۲۰۱۹، چهارشنبه و پنجشنبه‌ها ساعت ۲۱:۰۰ (کی‌اس‌تی) از ام‌بی‌سی پخش شد و همچنین در سطح بین‌المللی از نتفلیکس منتشر شد. بازیگران. اصلی. در انتشار نتفلیکس، سه شخصیت زیر در تیتراژ ابتدایی هر قسمت مطرح می‌شوند: با توجه به تیتراژ مجموعه، بیش از دویست بازیگر در
با توجه به تیتراژ مجموعه، بیش از دویست بازیگر در این مجموعه نقش داشته‌اند. در پایان هر قسمت، در ابتدا مجموعه‌ای از ۳۴ بازیگر ثابت و پس از آن بازیگران مختص آن قسمت نمایش داده می‌شود. علاوه بر این، زیرنویس‌های کره‌ای تعبیه شده در انتشار نتفلیکس، هر جمله را به شخصیت مربوط به آن نسبت می‌دهد. تولید. کل بودجهٔ ۱۳ میلیارد وونی این مجموعه توسط نتفلیکس تأمین شد.
موزه کارخانه آرگو که در دهه‌های ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰ از کارخانه‌های فعال تولید نوشیدنی در ایران بود و از اولین کارخانه‌های صنعتی در ایران است. کارخانه با معماری ویژه‌اش در مرکز شهر، تقریبا ساختمانی مخروبه به حساب می آمد و به مدت چهل سال متروکه ماند. تاریخچه. تاسیس شرکت آرگو. شرکت آرگو (A.R.G.O) در سال ۱۳۰۹ به عنوان شرکت نوشیدنی آبجو الکلی در ایران تاسیس شد و محصولات خود را با نام آرگو عرضه کرد. اولین کارخانه آرگو پایین تر از میدان فردوسی در خیابان کوشک (تقوی کنونی) ساخته شد. دومین کارخانه آرگو نیز در دهه ۳۰ شمسی در
شد. دومین کارخانه آرگو نیز در دهه ۳۰ شمسی در مهرآباد جنوبی بنا شد و جایگزین کارخانه تعطیل شده آرگو در فردوسی شد. نقل مکان کارخانه. در اواسط دوره‌ی پهلوی با افزایش جمعیت تهران، تقسیم باغ‌ها و تراکم بیشتر بافت مسکونی باعث افزایش همسایگان آرگو شد، همسایه‌هایی که با ارسال شکواییه و امضای طومار نسبت به بوی نا مطبوع حاصل از تخمیر و تولید الکل و آلودگی هوا شکایت می‌کردند. در پی بالا گرفتن این شکایات، در سال ۱۳۳۲ دکتر مصدق قانونی برای خروج کارخانه‌های رسومات از داخل شهر را به تصویب رساند. تا پنج سال بعد همه
از داخل شهر را به تصویب رساند. تا پنج سال بعد همه کارخانه‌های مشروب‌سازی تهران تعطیل و به خارج از شهر در آن زمان (مهرآباد جنوبی) منتقل شدند و کارخانه آرگو به مغازه آرگو تبدیل شد. انقلاب سال ۱۳۵۷. تولید آبجوی آرگو تا روزهای پایانی منتهی به انقلاب اسلامی ادامه داشت و کارخانه آرگو مهرآباد در تاریخ ۹ بهمن ۱۳۵۷ توسط مردم به آتش کشیده شد و برند آن بلااستفاده ماند. سال ۱۳۹۹ برند آرگو توسط شرکت کسل نوش خریداری شد و به عنوان آبجوی دست ساز غیر الکلی (حلال) عرضه می‌شود. جوایز و افتخارات. در سال ۲۰۲۲ موزه کارخانه آرگو
جوایز و افتخارات. در سال ۲۰۲۲ موزه کارخانه آرگو در تهران در میان پنج اثر برگزیده جایزه معماری آقاخان قرار گرفت. همچنین در همان سال این موزه کارخانه به عنوان ساختمان فرهنگی سال توسط مجله دزین به عنوان برگزیده نهایی معرفی شد.
مهران فیض امام‌دوست (زادهٔ ۲ آذر ۱۳۸۰) بازیکن والیبال اهل ایران است که برای باشگاه والیبال پیکان بازی می‌کند. وی سابقه عضویت در تیم ملی والیبال ایران و تیم ملی والیبال جوانان ایران را دارد. پیشینه. پست تخصصی مهران فیض امام دوست در تیم ملی ایران، مدافع است. او در مسابقات والیبال قهرمانی زیر ۱۹ سال پسران جهان به همراه تیم ملی والیبال جوانان ایران به مقام قهرمانی جهان رسید. همچنین فیض امام دوست در مسابقات زیر ۲۱ سال جهان که با قهرمانی ایران به پایان رسید عضویت داشت.
شرکت خرده‌فروشی پاندا () شرکت خرده‌فروشی عربستانی است، که در سال ۱۹۷۸ توسط بندر طلعت حموه تأسیس شد. پاندا یک شرکت خرده فروشی مواد غذایی در عربستان سعودی است. پاندا یکی از شرکت‌های تابعه گروه ساوولا است. گروه ساوولا در بین ۱۰۰ شرکت برتر بازار عربستان سعودی رتبه نهم و در بین بخش صنعتی پس از سابک رتبه دوم را دارد. گروه ساوولا اخیراً بخش روغن‌ها و چربی‌های خود را در بازار سهام عربستان سعودی با نام آفیا اینترنشنال عرضه کرده است.
پترومین () شرکت نفت عربستانی است، که در سال ۱۹۶۸ تأسیس شد. شرکت پترومین یک شرکت تولید محصولات روانکار و خدمات خودرویی در عربستان سعودی است که در زمینه روغن‌های روان‌کننده از جمله روغن‌ها و روان‌کننده‌های تولیدی، صنعتی و خودرو، خدمات خودرو (پترومین اکسپرس)، خرده‌فروشی سوخت و نمایندگی‌های فروش خودرو فعالیت می‌کند. این شرکت یکی از «بازیگران اصلی پیشرو» صنعت گریس روان‌کننده است.
شاورمر () شرکت صنایع غذایی عربستانی است، که در سال ۱۹۹۹ توسط عبدالمحسن الربیعه تأسیس شد. شاورمر یک رستوران زنجیره‌ای خاورمیانه‌ای با خدمات سریع است که در زمینه شاورما تخصص دارد. شاورمر اولین شعبه خود را در سال ۱۹۹۹ در ریاض افتتاح کرد و در حال حاضر در ۲۲ شهر عربستان سعودی با ۱۱۶ شعبه فعالیت می‌کند. مفهوم شاورمر حول نوآوری در شاورمای سنتی و حفظ استانداردهای کیفیت بین‌المللی برای محصولاتش می‌چرخد و شاورمر را به یکی از بزرگترین شرکت‌های صنایع غذایی در عربستان سعودی تبدیل کرده است.
تسالی فودز () شرکت صنایع غذایی عربستانی است، که در سال ۱۹۸۳ تأسیس شد. تسالی دومین شرکت بزرگ تنقلات در عربستان سعودی است. این شرکت در سال ۱۹۸۹ توسط گروه ساوولا به عنوان اولین برند چیپس محلی عربستان سعودی، در زمانی که بازار تنقلات عربستان سعودی تحت سلطه واردات بود، راه‌اندازی شد. در سال ۲۰۰۱، این شرکت توسط شرکت پپسی‌کو خریداری شد. چیپس سیب‌زمینی تسالی در کارخانه ریاض پپسی‌کو در کنار سایر برندهای تنقلات پپسی‌کو مانند لی و چیتوز تولید می‌شود.
هرفی () شرکت رستوران‌های زنجیره‌ای عربستانی است، که در سال ۱۹۸۱ توسط احمد السعید تأسیس شد. هرفی یک رستوران زنجیره‌ای فست فود چندملیتی سعودی در عربستان سعودی و یکی از بزرگترین‌ها در خاورمیانه است که از نظر حضور، از زنجیره‌های بین‌المللی پیشی گرفته است. این شرکت در مجموع بیش از ۳۸۰ رستوران و ۵۰۰۰ کارمند در سراسر عربستان سعودی دارد. این شرکت دارای شرکت‌های تابعه زیادی است.
الطازج () شرکت رستوران‌های زنجیره‌ای عربستانی است، که در سال ۱۹۸۹ تأسیس شد. الطازج یک رستوران زنجیره‌ای فست فود-کژوال سعودی با ارائه کباب و مرغ سوخاری است که دفتر مرکزی آن در جده، عربستان سعودی قرار دارد. به عنوان مثال، عربستان سعودی ۱۰۰ شعبه دارد و رستوران‌ها نیز در اردن (۷ شعبه) واقع شده‌اند، مراکش قبلاً یک شعبه در کازابلانکا داشت که به دلایل نامعلومی تعطیل شد، و امارات متحده عربی با پنج شعبه در دبی، ۲ شعبه در ابوظبی و شارجه و یک شعبه در عجمان، اگرچه از سال ۲۰۲۵، تمام شعب در امارات متحده عربی به دلیل نقض
۲۰۲۵، تمام شعب در امارات متحده عربی به دلیل نقض متعدد ایمنی مواد غذایی تعطیل شده‌اند.
البیک () شرکت رستوران‌های زنجیره‌ای عربستانی است، که در سال ۱۹۷۴ توسط شکور ابوغزاله تأسیس شد و هم‌اکنون مالک شبکه‌ای از ۱۲۰ شعبه رستوران در خاورمیانه می‌باشد. البیک یک رستوران زنجیره‌ای فست فود سعودی است که دفتر مرکزی آن در جده، عربستان سعودی قرار دارد و عمدتاً مرغ سوخاری و بریان شده با انواع سس‌ها را به فروش می‌رساند. این بزرگ‌ترین رستوران زنجیره‌ای در عربستان سعودی است. البیک در حال حاضر در ۸۰ کشور جهان دارای نام تجاری است. این رستوران زنجیره‌ای توسط شکور ابوغزاله، یک کارآفرین فلسطینی-عربستانی، که در
ابوغزاله، یک کارآفرین فلسطینی-عربستانی، که در ابتدا به عنوان پناهنده از نکبت به عربستان سعودی آمد، تأسیس شد و فروش مرغ سوخاری را در سال ۱۹۷۴ آغاز کرد. این رستوران در جاده قدیمی فرودگاه در جده واقع شده بود. البیک در سال ۱۹۸۶ به عنوان یک علامت تجاری در عربستان سعودی ثبت شد. البیک به دلیل فروش غذای حلال، مرغ را در صنعت فست فود، به ویژه در جهان اسلام، محبوب کرد.
اوه روح من () یک مجموعهٔ تلویزیونی کره جنوبی کره جنوبی سال ۲۰۱۵ با بازی پارک بو یونگ، جو جونگ سوک، لیم جو-هوان و کیم سول-گی است. این مجموعه از ۳ ژوئیه تا ۲۲ اوت ۲۰۱۵، جمعه و شنبه‌ها ساعت ۲۰:۳۰ (کی‌اس‌تی) از تی‌وی‌ان برای ۱۶ قسمت پخش شد.
نما کمیکال () شرکت صنایع پتروشیمی عربستانی است، که در سال ۱۹۹۲ تأسیس شد. ناما، یک شرکت سهامی خاص عربستان سعودی است که در سال ۱۹۹۲ با هدف توسعه و اجرای پروژه‌های صنعتی، به‌ویژه در حوزه مواد شیمیایی و پتروشیمی، تأسیس شد.
الدریس پترولیوم () شرکت نفت و گاز عربستانی است، که در سال ۱۹۶۲ توسط محمد سعد الدریس تأسیس شد. الدریس یک شرکت سهامی چندملیتی مستقر در ریاض، عربستان سعودی است که خدماتی در زمینه خرده‌فروشی نفت و لجستیک ارائه می‌دهد. این شرکت که در سال ۱۹۶۲ به عنوان یک شرکت مشارکتی خانوادگی تأسیس شد، پس از تجزیه در دسامبر ۲۰۰۴ به نام فعلی خود تغییر نام داد. تا سال ۲۰۲۱، این شرکت حدود ۶۰۰ پمپ بنزین در سراسر عربستان سعودی را در اختیار داشت و ۵٫۳٪ از ۱۱۰۰۰ پمپ بنزین این کشور را در اختیار داشت.
ویلیام مینت استاویلی (; – ) افسر نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا بود. او پیش از فرماندهی یک ناوچه و سپس یک ناو هواپیمابر و در نهایت رسیدن به فرماندهی بالاتر در نیروی دریایی، در طول رویارویی اندونزی و مالزی به عنوان فرمانده مین‌روب در گشت ساحلی خدمت کرد. او در اواخر دهه ۱۹۸۰ به عنوان لرد اول دریا و رئیس ستاد نیروی دریایی خدمت کرد. در آن نقش، او برای داشتن ناوگانی به اندازه کافی بزرگ که بتواند تعهدات ناتو را برآورده کند، سخت تلاش کرد.
نوول سالمون (; – ) افسر نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا بود. او به عنوان یک افسر جزء در تیپ نیروی دریایی خدمت کرد و در جریان شورش هند در محاصره لکهنو شرکت داشت. او عضو نیروی مدافع اقامتگاه بود که داوطلبانه از درختی در نزدیکی دیوار مسجد شاه نجف بالا رفت تا شاهد سقوط گلوله باشد، با وجود اینکه خودش زیر آتش بود و از ناحیه ران زخمی شده بود. او و همکارش، دریانورد ارشد جان هریسون، نشان صلیب ویکتوریا، بالاترین نشان شجاعت در مواجهه با دشمن که به نیروهای بریتانیایی و کشورهای مشترک‌المنافع به خاطر این اقدام اعطا می‌شود،
مشترک‌المنافع به خاطر این اقدام اعطا می‌شود، را دریافت کردند. چند سال بعد، سالمون از هندوراس بریتانیا (بلیز فعلی) اعزام شد تا ویلیام واکر، شهروند آمریکایی که مدت کوتاهی رئیس جمهور نیکاراگوئه بود، اما اکنون در تلاش برای فتوحات بیشتر در آمریکای مرکزی بود، را بازداشت کند. دولت بریتانیا واکر را تهدیدی برای امور خود در منطقه می‌دانست. سالمون واکر را دستگیر و به مقامات هندوراس تحویل داد که بلافاصله او را در دادگاه نظامی محاکمه و اعدام کردند. سالمون بعدها فرمانده کل قوا در ایستگاه دماغه امید نیک و ساحل غربی
کل قوا در ایستگاه دماغه امید نیک و ساحل غربی آفریقا، سپس فرمانده کل قوا در ایستگاه چین و در نهایت فرمانده کل پورتسموث شد.
جولیان اسوالد (; – ) افسر ارشد نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا بود. پس از آموزش به عنوان متخصص توپخانه، فرماندهی یک ناوچه و سپس یک ناوشکن را بر عهده داشت و سپس به فرماندهی بالاتری در نیروی دریایی رسید. او در اوایل دهه ۱۹۹۰ به عنوان لرد اول دریا و رئیس ستاد نیروی دریایی خدمت کرد. در این سمت، او به دولت بریتانیا در مورد کاهش اندازه ناوگان تحت برنامه بازسازی «گزینه‌هایی برای تغییر» و در مورد استقرار پشتیبانی دریایی برای جنگ خلیج فارس در سال ۱۹۹۱ مشاوره داد: او همچنین تصمیم گرفت که اعضای سرویس نیروی دریایی سلطنتی
تصمیم گرفت که اعضای سرویس نیروی دریایی سلطنتی زنان اجازه خدمت در کشتی‌های نیروی دریایی سلطنتی را داشته باشند.
چارلز اوگل، بارونت دوم (; – ) افسر نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا بود. او به عنوان یک افسر جزء، در جریان جنگ‌های انقلاب فرانسه، رهبری گروه‌های تهاجمی را در تصرف مارتینیک و تصرف گوادلوپ بر عهده داشت. او همچنین در مراحل بعدی جنگ‌های انقلاب فرانسه در عملیات پیاده شدن در مصر شرکت داشت. در طول جنگ‌های ناپلئونی، اوگل فرماندهی کشتی درجه پنج اچ‌ام‌اس یونایت در ناوگان مدیترانه را بر عهده داشت. او سپس فرمانده کل ایستگاه آمریکای شمالی و سپس فرمانده کل پورتسموث شد. او همچنین مدت کوتاهی به عنوان نماینده محافظه‌کار
او همچنین مدت کوتاهی به عنوان نماینده محافظه‌کار پارلمان برای بخش پورتارلینگتون خدمت کرد.
چارلز ادموند نوجنت (; ۱۷۵۹ – ۷ ژانویه ۱۸۴۴) افسر نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا بود. او به عنوان یک افسر جزء در نبرد جزیره سالیوان در طول جنگ انقلاب آمریکا در بریستول ۵۰ توپه حضور داشت. او کمی قبل از نبرد سن فرناندو د اوموا در اواخر جنگ، به مدت یک روز توسط اسپانیایی‌ها به عنوان اسیر جنگی نگهداری شد. نوجنت در طول جنگ‌های انقلاب فرانسه در تیپ نیروی دریایی در تهاجمات مارتینیک، سنت لوسیا و گوادالوپ خدمت کرد و هنگامی که ویلیام کورنوالیس فرماندهی محاصره برست را بر عهده گرفت، نوجنت به عنوان کاپیتان ناوگان او در طول
گرفت، نوجنت به عنوان کاپیتان ناوگان او در طول جنگ‌های ناپلئونی انتخاب شد. او هرگز فرماندهی هیچ ناوگان یا ایستگاه دریایی را بر عهده نگرفت، اما به بالاترین رتبه در نیروی دریایی رسید.
جرارد نوئل (; – ) یک افسر نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا بود. او به عنوان یک افسر جزء، فرماندهی یک تیپ دریایی را بر عهده داشت که در فوریه ۱۸۷۴ در جریان جنگ دوم انگلیس و آشانتی در تصرف کوماسی شرکت داشت. نوئل به عنوان فرمانده دوم ناوگان مدیترانه منصوب شد: در طول این ماموریت، پس از قتل معاون کنسول بریتانیا در هراکلیون و حمله به گمرک آنجا، نوئل نیرویی را در کرت پیاده کرد تا تروریست‌ها را محاکمه نظامی کند و به طور کلی نظم را برقرار سازد. پس از آن، او دریاسالار سرپرست نیروهای ذخیره دریایی شد و مسئولیت اضافی
سرپرست نیروهای ذخیره دریایی شد و مسئولیت اضافی فرمانده کل ناوگان داخلی به او واگذار شد. سپس او فرمانده کل ایستگاه چین شد: در آن زمان روابط بین بریتانیا و روسیه به دلیل ابراز نارضایتی قابل توجه بریتانیا از تجاوز روسیه در آغاز جنگ روسیه و ژاپن، متشنج بود. آخرین انتصاب او به عنوان فرمانده کل نور بود.
مایکل لو فانو (; – ) افسر نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا بود. او در جنگ جهانی دوم به عنوان افسر توپخانه در یک رزم‌ناو که در ناوگان داخلی در طول نبرد نروژ و نبرد مدیترانه فعالیت می‌کرد، جنگید و سپس به عنوان افسر توپخانه در یک ناو جنگی که در ناوگان شرقی فعالیت می‌کرد، قبل از اینکه افسر رابط بین ناوگان اقیانوس آرام بریتانیا و ناوگان سوم ایالات متحده شود، خدمت کرد. پس از جنگ، او فرماندهی یک ناوچه، یک مرکز آموزشی و یک ناو هواپیمابر را بر عهده داشت. او در اواخر دهه ۱۹۶۰ به عنوان لرد اول دریا و رئیس ستاد نیروی
دهه ۱۹۶۰ به عنوان لرد اول دریا و رئیس ستاد نیروی دریایی خدمت کرد. در این نقش، در مواجهه با مشکلات اقتصادی، او سخت تلاش کرد تا نیروی دریایی را به عنوان یک نیروی ضد زیردریایی که عمدتاً در اقیانوس اطلس فعالیت می‌کند، تغییر شکل دهد.
توماس میتلند، یازدهمین ارل لادردیل (; – ) افسر نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا بود. او به عنوان یک افسر جزء، شاهد عملیات حمایت از محاصره الجزیره توسط انقلابیون یونانی در ژوئیه ۱۸۲۴ در طول جنگ استقلال یونان بود و سپس در عملیاتی برای پیاده کردن یک تیپ دریایی در برزیل برای محافظت از پدرو اول، امپراتور برزیل، در مواجهه با شورش سربازان مزدور ایرلندی و آلمانی شرکت کرد. او همچنین در نبرد لوچانا، عملیاتی برای دفاع از بندر بیلبائو در ساحل شمالی اسپانیا، در طول جنگ اول کارلیست‌ها، شرکت کرد. میتلند همچنین در نبردهای
کارلیست‌ها، شرکت کرد. میتلند همچنین در نبردهای مختلفی در طول جنگ اول تریاک از جمله نبرد کانتون جنگید که در آن فرماندهی گردان اول نیروی دریایی را بر عهده داشت. او به کمیسیون سلطنتی دفاع از بریتانیا شهادت داد و استدلال کرد که ساخت کشتی‌های قدرتمند از ساخت استحکامات مهم‌تر است. او به عنوان فرمانده کل ایستگاه اقیانوس آرام منصوب شد.
آرتور فنشاو (; – ) افسر نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا بود. او به عنوان کاپیتان، به ترتیب فرمانده ناوهای جنگی جمنا و مالابار شد که وظیفه جابجایی نیروها بین بریتانیا و هند را بر عهده داشتند. این فرماندهی‌ها دشوار بودند و مرتباً بین افسران نظامی مسئول نیروها و افسران دریایی فرمانده کشتی‌ها اختلاف نظر وجود داشت. فنشاو به عنوان دومین فرمانده اسکادران کانال منصوب شد و در این سمت، در مانورهای دریایی که در اوت ۱۹۰۰ برگزار شد، به عنوان داور عمل کرد و سپس فرمانده کل ایستگاه استرالیا شد و در این نقش در انعقاد
کل ایستگاه استرالیا شد و در این نقش در انعقاد توافق‌نامه دریایی بین بریتانیا و کشورهای مشترک‌المنافع استرالیا که تحت آن نیروهای دریایی کشورهای مشترک‌المنافع به نیروی دریایی سلطنتی استرالیا تبدیل شدند، نقش داشت. پس از آن، او رئیس کالج دریایی سلطنتی گرینویچ و سپس فرمانده کل پورتسموث شد.
جورج کریسی (; – ) یک افسر ارشد نیروی دریایی سلطنتی بود. پس از خدمت به عنوان افسر جزء در جنگ جهانی اول، که در طی آن در عملیات هلیگولند بایت در سال ۱۹۱۷ شرکت کرد، به عنوان افسر اژدر آموزش دید. کریسی در جنگ جهانی دوم خدمت کرد، ابتدا به عنوان افسر فرمانده گرینویل که در کنتیش ناک غرق شد، و سپس به ناوشکن کودرینگتون منتقل شد، که در آن عملیات نجات جولیانا از هلند را رهبری کرد و سپس در تخلیه دانکرک شرکت کرد. او خدمت جنگی خود را به عنوان افسر ارشد ستاد فرمانده کل نیروی دریایی، مدیر جنگ ضد زیردریایی و سپس به عنوان
دریایی، مدیر جنگ ضد زیردریایی و سپس به عنوان کاپیتان پرچم فرمانده کل ناوگان داخلی ادامه داد و سپس به عنوان افسر ارشد ستاد فرمانده کل نیروی دریایی اعزامی متفقین منصوب شد و در برنامه‌ریزی و اجرای عملیات دریایی برای پیاده شدن در نرماندی شرکت کرد. او همچنین به عنوان افسر پرچم زیردریایی‌ها خدمت کرد و مسئولیت دریافت زیردریایی‌های تسلیم شده دشمن را به بنادر بریتانیا در پایان جنگ بر عهده گرفت. پس از جنگ، کریسی به عنوان افسر ارشد (هوایی)، فرمانده شرق دور و سپس فرمانده دریای پنجم و معاون رئیس ستاد نیروی دریایی
فرمانده دریای پنجم و معاون رئیس ستاد نیروی دریایی (هوایی) منصوب شد. پس از آن، او معاون رئیس ستاد نیروی دریایی، سپس فرمانده کل ناوگان داخلی و در نهایت فرمانده کل پورتسموث شد.
جورج کالاگان (; – ) افسر نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا بود. در طول شورش بوکسورها، او به عنوان فرمانده یک تیپ دریایی که به ساحل اعزام شده بود تا بخشی از یک عملیات بزرگتر تحت فرماندهی سپهبد سر آلفرد گاسلی را تشکیل دهد، خدمت کرد: این عملیات وارد پکن شد و سفارتخانه‌هایی را که در آنجا گروگان گرفته شده بودند، نجات داد. او دوباره زمانی به شهرت رسید که به عنوان فرمانده دوم ناوگان مدیترانه، در امدادرسانی به بازماندگان زلزله مسینا، که باعث از دست رفتن تقریباً ۱۲۳۰۰۰ نفر شده بود، کمک کرد. کالاهان در نوامبر ۱۹۱۱
نفر شده بود، کمک کرد. کالاهان در نوامبر ۱۹۱۱ فرمانده کل ناوگان داخلی شد و در دسامبر ۱۹۱۳ به او اطلاع داده شد که دوره تصدی او برای دوازده ماه دیگر تمدید خواهد شد. با افزایش تنش‌های بین‌المللی، او شروع به آماده‌سازی ناوگان خود برای جنگ کرد. با شروع جنگ جهانی اول در ژوئیه ۱۹۱۴، کالاهان با کشتی پرچمدار خود به سمت ایستگاه جنگی خود در اسکاپا فلو حرکت کرد. در آنجا او با جانشین تعیین‌شده‌اش، سر جان جلیکو، ملاقات کرد. جلیکو از لرد اول دریاسالاری وینستون چرچیل دستور گرفته بود که کالاگان پیر را از فرماندهی ناوگان خود
بود که کالاگان پیر را از فرماندهی ناوگان خود برکنار کند. کالاگان از اینکه فرماندهی ناوگان خود را در جنگی که کاملاً برای آن آماده شده بود، بر عهده نداشت، به شدت ناامید بود. او به عنوان فرمانده کل نور، منصوب شد.
مایکل پاتریک پولاک (; – ) افسر ارشد نیروی دریایی سلطنتی بود که در اوایل دهه ۱۹۷۰ به مقام لرد اول دریا و رئیس ستاد نیروی دریایی ارتقا یافت. در جنگ جهانی دوم، او افسر کشتی‌هایی بود که وظیفه محافظت از کاروان‌ها در اقیانوس اطلس و مدیترانه را بر عهده داشتند و افسر توپخانه رزم‌ناو اچ‌ام‌اس نورفولک بود که در طول نبرد کیپ شمالی با رزم‌ناو آلمانی شانهورس جنگید. او بعدها فرماندهی ناو هواپیمابر اچ‌ام‌اس آرک رویال را بر عهده داشت و میزبان ایان اسمیت در اچ‌ام‌اس تایگر بود.
ویلیام می (; – ) افسر نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا بود. او به عنوان یک افسر جزء، در یک عملیات برای نجات فرمانده آلبرت مارکهام که در تلاش برای رسیدن به قطب شمال از طریق تنگه اسمیت، گذرگاه دریایی بین گرینلند و شمالی‌ترین جزیره کانادا، جزیره السمیر، با مشکل مواجه شده بود، شرکت کرد. می به فرماندهی بالاتر رسید و قبل از اینکه فرمانده کل ناوگان اقیانوس اطلس شود، به عنوان لرد سوم دریا و کنترل‌کننده نیروی دریایی خدمت کرد. او سمت لرد دوم دریا و رئیس پرسنل نیروی دریایی را بر عهده داشت و در این سمت تهدید کرد که اگر
را بر عهده داشت و در این سمت تهدید کرد که اگر دولت لیبرال برآوردهای نیروی دریایی را بیشتر کاهش دهد، استعفا خواهد داد. بعداً او فرمانده کل ناوگان داخلی شد و در این سمت، روش‌های نوآورانه‌ای را برای سازماندهی ناوگان عظیم خود، از جمله استقرار ناوگان‌های کروز، استفاده از اسکادران‌های سریع و فرماندهی تاکتیکی در سطح اسکادران به جای سطح ناوگان، تشویق کرد و سپس فرمانده کل پلایموث شد. او در جنگ جهانی اول صرفاً در سمت اداری خدمت کرد.
هنری لیچ (; – ) افسر نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا بود که به عنوان لرد اول دریا و رئیس ستاد نیروی دریایی در اوایل دهه ۱۹۸۰، نقش مهمی در متقاعد کردن مارگارت تاچر، نخست وزیر بریتانیا، مبنی بر امکان بازپس گیری جزایر فالکلند از آرژانتین داشت. به دلیل عزم و اراده‌ای که او در این زمینه نشان داد، اندرو مار، روزنامه‌نگار و مفسر سیاسی، او را "شوالیه با گیسوان طلایی درخشان" تاچر توصیف کرد.
چارلز ادوارد لمب (; – ) افسر ارشد نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا بود. او در جنگ جهانی دوم به عنوان فرمانده یک رزم‌ناو، مدیر طرح‌های دریایی و سپس فرمانده یک ناو هواپیمابر جنگید. او از سال ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۰ به عنوان لرد اول دریا و رئیس ستاد نیروی دریایی خدمت کرد، تا اینکه به دلیل بیماری قلبی مجبور به بازنشستگی زودهنگام شد. او تنها چند ماه بعد درگذشت.
جان دونالد کلی (؛ ۱۳ ژوئیه ۱۸۷۱ – ) افسر نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا بود. او در جنگ جهانی اول به عنوان فرمانده رزم‌ناو دوبلین خدمت کرد که نزدیک بود رزم‌ناو جنگی آلمانی اس‌ام‌اس گوبن را رهگیری کند. پس از جنگ، او مسئولیت یک نیروی دریایی را که برای تقویت ناوگان مدیترانه در طول بحران چاناک اعزام شده بود، بر عهده گرفت. کلی، که به خاطر مهارتش در امور پرسنلی شناخته می‌شد، پس از خدمت به عنوان لرد چهارم دریا و سپس فرمانده اسکادران اول نبرد، پس از شورش اینورگوردون از او خواسته شد تا فرماندهی ناوگان اقیانوس اطلس را
او خواسته شد تا فرماندهی ناوگان اقیانوس اطلس را بر عهده بگیرد. او به سرعت نظم و انضباط را برقرار کرد و گزارشی منتشر کرد که در وهله اول بسیار انتقادی از نحوه برخورد هیئت دریاسالاری با موضوع کاهش حقوق بود. او سپس فرمانده کل قوا، پورتسموث، شد.
جیمز هاوکینز-ویتشد (؛ ۱۷۶۲ – ) افسر نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا بود. او در طول جنگ انقلاب آمریکا، فرماندهی یک کشتی کوچک را در نبرد مارتینیک بر عهده داشت. او تحت فرماندهی سر جان جرویس در مدیترانه خدمت کرد و در طول جنگ‌های انقلاب فرانسه در نبرد کیپ سنت وینسنت شرکت داشت. پس از ارتقاء به درجه افسر پرچم، هاوکینز-ویتشد فرمانده کل نیروهای دریایی ایرلند و سپس فرمانده کل ایستگاه کورک در طول جنگ‌های ناپلئونی شد. پس از پیروزی در جنگ با فرانسه، او به عنوان فرمانده نیروهای مسلح پورتسموث خدمت کرد.
گراهام هموند، بارونت دوم (; – ) افسر نیروی دریایی سلطنتی بود. پس از حضور در عملیات به عنوان افسر جزء در نبرد اول ژوئن و سپس در نبرد تولون، در طول جنگ‌های انقلاب فرانسه، فرماندهی ناو درجه پنج اچ‌ام‌اس بلانش را در نبرد کپنهاگ بر عهده داشت. هاموند به عنوان فرمانده ناو درجه سه اچ‌ام‌اس پلانتاگنت منصوب شد و کشتی‌های فرانسوی را در عملیاتی در طول جنگ‌های ناپلئونی به غنیمت گرفت. او فرماندهی ناو درجه پنج اچ‌ام‌اس لایولی را بر عهده گرفت و در عملیات ۵ اکتبر ۱۸۰۴، زمانی که سه ناوچه اسپانیایی پر از گنج به غنیمت گرفته