payamvha/North_RAG huggingface dataset:
که بیشتر خشونت‌ها به شکل قتل‌های انتقام جویانه در سراسر عراق بود."در نتیجه، این روش جمع‌آوری مردگان قادر به محاسبه مرگ و میرهایی نیست که ثبت نشده‌اند. مطالعه اکتبر۲۰۰۶ "لانسر" بیان می‌کند: «به جز بوسنی، ما نمی‌توانیم هیچ موقعیت درگیری را پیدا کنیم که در آن نظارت غیرفعال بیش از ۲۰٪از مرگ و میرهای اندازه‌گیری شده با روش‌های مبتنی بر جمعیت را ثبت کند.» در مقاله ای در آوریل۲۰۰۶، پروژه شمارش اجساد عراق نمونه ای را توصیف کرده بود که خود را با برنامه توسعه سازمان ملل متحد در سال۲۰۰۴ بررسی شرایط زندگی عراق
سازمان ملل متحد در سال۲۰۰۴ بررسی شرایط زندگی عراق (اساسنامه تدوین شده ایلینوی) مقایسه می‌کرد. گزارش "لنست" از برآوردهای جمعیتی برگرفته از مطالعه اساسنامه تدوین شده ایلینوی استفاده می‌کند، در حالی که تخمین آن از مرگ و میرهای مربوط به جنگ ذکر نشده است. پروژه شمارش اجساد عراق ادعا می‌کند که اساسنامه تدوین شده ایلینوی نسبت به مطالعه "لنست"، شاخص قابل اعتماد تری برای مرگ‌های خشونت‌آمیز است و تعداد بسیار کمتری را نسبت به مطالعه "لنست" نشان می‌دهد. با این حال، مکمل مطالعه لنسر که به‌طور جداگانه توسط نویسندگان آن
مطالعه لنسر که به‌طور جداگانه توسط نویسندگان آن منتشر شده است، و همچنین مصاحبه‌های بعدی با یکی از نویسندگان لنسر، روش‌شناسی و نتایج مطالعه اساسنامه تدوین شده ایلینوی را مورد مناقشه قرار داده است. از سوی دیگر، جان پدرسن، نویسنده مطالعه اساسنامه تدوین شده ایلینوی، روش‌شناسی و نتایج مطالعه لنسر را مورد مناقشه قرار داده است. برای اطلاعات بیشتر در مورد این مناقشه، به بخش‌هایی با عنوان «انتقادات» و «مطالعه اساسنامه تدوین شده ایلینوی سازمان ملل متحد در مقایسه با مطالعه لنست» در بررسی‌های لنسر دربارهٔ تلفات جنگ
مطالعه لنست» در بررسی‌های لنسر دربارهٔ تلفات جنگ عراق مراجعه کنید. مطالعه لنست در سال۲۰۰۶ همچنین بیان می‌کند: «در چندین شیوع، بیماری و مرگ ثبت‌شده با روش‌های مبتنی بر تسهیلات، در مقایسه با تخمین‌های مبتنی بر جمعیت، رویدادها را با ضریب ده یا بیشتر دست‌کم گرفتند. بین سال‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۹۰، گزارش‌های روزنامه‌ها از مرگ‌های سیاسی در گواتمالا به درستی بیش از ۵۰ درصد از مرگ‌ها را در سال‌های خشونت کم گزارش کردند، اما کمتر از ۵ درصد در سال‌های بیشترین خشونت را گزارش کردند. مرجع "لنست" به پاتریک بال، پل کوبرک، و هربرت
مرجع "لنست" به پاتریک بال، پل کوبرک، و هربرت اف اسپایرر و کتاب ۱۹۹۹ آنها،"خشونت دولتی در گواتمالا، ۱۹۶۰–۱۹۹۶: بازتاب کمی" است. از مقدمه: «پایگاه اطلاعاتی طبقه‌بندی بین‌المللی آسیب‌ها، ناتوانی‌ها شامل مواردی است که از شهادت‌های مستقیم و منابع اسنادی و مطبوعاتی حذف شده‌اند.» فصل10 توضیح می‌دهد که «در پروژه طبقه‌بندی بین‌المللی آسیب‌ها، ناتوانی‌ها سازمان‌های مردمی شرکت کننده بسیاری از شهادت‌ها را مدتها پس از زمان قتل جمع‌آوری کردند، زمانی که مردم در مورد جزئیات، به ویژه هویت همه قربانیان کمتر روشن بودند.» و
به ویژه هویت همه قربانیان کمتر روشن بودند.» و می‌گوید: «معمولاً، در طول جمع‌آوری شهادت‌ها، یک شاهد بازمانده ممکن است اسامی یک یا دو قربانی، شاید از بستگان نزدیک را ارائه دهد، در حالی که تعداد دیگر همسایگان در جامعه را بدون ذکر نام آنها تخمین می‌زند.» آنها در فصل ۷ گزارش می‌دهند:شکل ۷٫۱ نشان می‌دهد که در پایگاه داده طبقه‌بندی بین‌المللی آسیب‌ها، ناتوانی‌ها، بیشتر اطلاعات مربوط به نقض حقوق بشر قبل از سال ۱۹۷۷ از منابع مطبوعاتی می‌آید… تقریباً ۱۰۸۹۰ پرونده از روزنامه‌ها کدگذاری شده است. شصت و سه درصد از
از روزنامه‌ها کدگذاری شده است. شصت و سه درصد از پرونده‌های مطبوعاتی به ترتیب از روزنامه پرنسی لیبا، ۱۰درصد از ال گرافیکو، ۸ درصد از لا هورا و ال ایمپاکتو و ۶ درصد از ال بی‌پرشال گرفته شده است. ۵ درصد باقیمانده را هشت روزنامه دیگر تشکیل می‌دهند.اما همچنین در فصل۷ آنها گزارش دادند که در سالهای بعد، خشونت آمیزتر:هنگامی که سطح خشونت در اواخر دهه ۱۹۷۰ و اوایل دهه ۱۹۸۰ به‌طور چشمگیری افزایش یافت، تعداد تخلفات گزارش شده در مطبوعات بسیار پایین ماند. در سال ۱۹۸۱، یکی از بدترین سال‌های خشونت دولتی، این آمار به صفر
از بدترین سال‌های خشونت دولتی، این آمار به صفر می‌رسد. مطبوعات تقریباً هیچ‌یک از خشونت‌های روستایی را گزارش نکردند.فهرستیاز ارقام، جداول و نمودارها در کتاب وجود دارد که می‌توان از آن برای محاسبه چند درصد از موارد قتل توسط نیروهای دولتی توسط ۱۳روزنامه گواتمالا برای هر سال در مقایسه با شهادت شاهدان استفاده کرد. همان‌طور که قبلاً از فصل10توضیح داده شد). در یک بیانیه مطبوعاتی در ۷ نوامبر 2004 در مورد مطالعه "لنست" در اکتبر ۲۰۰۴، پروژه شمارش اجساد عراق بیان می‌کند: «ما همیشه کاملاً صریح بوده‌ایم که مجموع خود ما
«ما همیشه کاملاً صریح بوده‌ایم که مجموع خود ما مطمئناً موقعیت واقعی را دست کم می‌گیریم، زیرا شکاف‌هایی در گزارش یا ضبط وجود دارد». یکی از منابع مورد استفاده رسانه‌ها سردخانه‌ها هستند. تنها سردخانه منطقه مرکزی بغداد به‌طور مداوم آمار منتشر کرده است. در حالی که این سردخانه بزرگ‌ترین سردخانه در عراق است و در جایی که اغلب ادعا می‌شود خشونت‌بارترین منطقه است، نبود ارقام جامع سردخانه در جاهای دیگر منجر به شمارش کم می‌شود. پروژه شمارش اجساد عراق روشن می‌کند که باتوجه به این مسائل، تعداد آن تقریباً به‌طور قطع کمتر
به این مسائل، تعداد آن تقریباً به‌طور قطع کمتر از میزان کامل در «سؤالات متداول سریع» در صفحه اصلی خود خواهد بود. نقل قول از یادداشت پروژه شمارش اجساد عراق: «تخمین تعداد اجساد عراق (پروژه شمارش اجساد عراق) برای x350، مانند x334، با بررسی داده‌های دقیق ارائه شده به آسوشیتدپرس (AP) توسط سردخانه‌های بررسی شده در AP's 23 امکان‌پذیر شد. بررسی می ۲۰۰۴ از سردخانه‌های عراق.» آن مقاله ۲۳ مه۲۰۰۴ آسوشیتدپرسبه کمبود داده‌های سردخانه از بسیاری از مناطق عراق اشاره می‌کند. همچنین، در این بیانیه آمده است: «حسن گفت: «این
همچنین، در این بیانیه آمده است: «حسن گفت: «این رقم [بغداد] شامل اکثر افرادی که در بمب‌گذاری‌های تروریستی بزرگ کشته شدند، نمی‌شود. علت مرگ در چنین مواردی واضح است، بنابراین اجساد معمولاً به سردخانه منتقل نمی‌شوند، بلکه مستقیماً به خانواده قربانیان داده می‌شوند. همچنین اجساد جنگجویان کشته شده از گروه‌هایی مانند ارتش المهدی به ندرت به سردخانه منتقل می‌شود.
بی‌بی‌فاطمه میرجلیلی شیمی‌دان ایرانی و استاد شیمی دانشگاه یزد است. او به‌عنوان شیمی‌دان برگزیده در فهرست شیمیدانان برجسته ایران قرار دارد.
شبکه جهانی ذخایر زیست‌کره یونسکو () مناطق حفاظت شده بین‌المللی از ذخایر زیست‌کره است که تحت برنامه انسان و زیست‌کره ایجاد شده‌اند. یونسکو هر سال ذخایر جدید زیست کره را به منظور ترویج و تقویت توسعه پایدار، حفاظت از زیست‌بوم‌های زمینی، دریایی و ساحلی و همچنین تشویق هر چه بیشتر به حفاظت از این مراکز تعیین می‌کند. هدف. شبکه جهانی ذخایر زیست کره (WNBR) برنامه MAB از شبکه ای پویا و تعاملی از سایت‌ها تشکیل شده است. این سازمان برای تقویت ادغام هماهنگ مردم و طبیعت برای توسعه پایدار از طریق گفتگوی مشارکتی، اشتراک
برای توسعه پایدار از طریق گفتگوی مشارکتی، اشتراک دانش، کاهش فقر، بهبود رفاه انسان، احترام به ارزش‌های فرهنگی و با بهبود توانایی جامعه برای مقابله با تغییرات آب و هوایی کار می‌کند. همکاری شمال-جنوب و جنوب-جنوب را ترویج می‌کند و ابزاری منحصر به فرد برای همکاری بین‌المللی از طریق تبادل تجربیات و دانش فنی، ظرفیت سازی و ترویج بهترین شیوه‌ها است. شبکه. تا سال ۲۰۲۲ تعداد کل اعضا به ۷۳۸ ذخیره گاه زیست کره در ۱۳۴ کشور (شامل ۲۲ سایت فرامرزی) رسیده است که در تمام مناطق جهان وجود دارد. این در حال حاضر برخی از ذخایر
جهان وجود دارد. این در حال حاضر برخی از ذخایر زیست کره را در نظر می‌گیرد که در طول سال‌ها حذف یا بازنگری شده‌اند، زیرا تمرکز برنامه از حفاظت ساده از طبیعت به مناطقی که تعامل نزدیک بین انسان و محیط را نشان می‌دهد تغییر کرده است.[نیازمند منبع]در سال ۲۰۲۳، ده زیست کره دیگر اعلام شد. در سال ۲۰۲۴، یازده زیست کره دیگر اعلام شد. این در مجموع ۷۵۹ سایت در ۱۳۶ کشور در پایان سال ۲۰۲۴ به ارمغان می‌آورد.
بیژن، شرکت تولیدکننده محصولات غذایی در ایران است که در سال ۱۳۴۸ توسط بیژن مهاجرین تأسیس و اولین تولیدکننده سس مایونز در ایران شناخته شد. این شرکت در سال 1392 توسط حسین مصطفی زاده خریداری شد و بعد از اضافه کردن دو شرکت پخش سراسری در ایران تبدیل به هلدینگ بیژن شد.مؤسس این هلدینگ مهندس حسین مصطفی‌زاده، کارآفرین برتر سال‌های1396، 1397، 1398 و 1400 است. تاریخچه. بیژن مهاجرین (۱۴۰۰ – ۱۳۱۵) بنیانگذار، با اطلاعاتی که در زمینه سس سفید هنگام تحصیل در آمریکا یافته بود با یک همزن و یک کارتن روغن در زیرزمین منزل خود
با یک همزن و یک کارتن روغن در زیرزمین منزل خود شروع به کار کرد و در سال ۱۳۴۸ برای نخستین مرتبه سس مایونز را به بازار ایران عرضه کرد. زمانی که یکی از رستوران‌های معروف تهران ۲ کارتن مایونز سفارش داده بود، باعث شادی بسیار زیادی شد. پس از مدتی زیرزمین به کارگاه کوچک ۳۰ متری در منطقه یوسف آباد تبدیل شد و با راه‌اندازی کارخانه دیاموند حرکت بزرگی را آغاز کرد.پس از تلاش‌های بسیار، مردم با سس مایونز آشنا شدند و همین موضوع سبب افزایش فروش شد. توجه عموم به مایونز روز به روز بیشتر می‌شد و این سس هر روز شناخته‌تر و
به روز بیشتر می‌شد و این سس هر روز شناخته‌تر و محبوب‌تر می‌شد. بیژن در سال ۱۳۵۶ با تولید خیارشور در ظرف شیشه‌ای، برای نخستین بار در ایران ظروف شیشه‌ای را جایگزین قوطی فلزی کرد. پس از آن در سال ۱۳۵۸ با تولید رب گوجه‌فرنگی در ظروف شیشه‌ای به این مسیر ادامه داد. در نهایت شرکت بیژن به عنوان اولین تولیدکننده سس مایونز، رب شیشه ای و سس کچاپ در ایران شناخته شد. تولید و محصولات. این شرکت سس‌های خود را در شهر تهران، رب در ارومیه، کنسرو در مشهد، خیارشور در شیراز، زیتون در رودبار و به‌طور کل هر محصول را در منطقه
زیتون در رودبار و به‌طور کل هر محصول را در منطقه مخصوص به خود تولید می‌کند که محصولات تولید شده بیژن به شرح ذیل است: گستردگی. بعد از پایه‌گذاری و رشد اولیه، بنا به مشکلات بازار و تغییرات صنعت غذا، بیژن با افولی غیرقابل پیش‌بینی رو به رو شد. تا اینکه در سال ۱۳۹۲ با تغییر مدیریت و انتقال امتیاز آن به حسین مصطفی‌زاده، بیژن به دوران اوج خود بازگشت و به یکی از تولیدکنندگان برتر صنایع غذایی ایران تبدیل شد. پخش. در این دوره جدید، تغییراتی ساختاری به وجود آمد که نتیجه آن، تأسیس نخستین شرکت پخش سراسری ۲۴ ساعته در
آن، تأسیس نخستین شرکت پخش سراسری ۲۴ ساعته در ایران بود؛ شرکت پخش بیژن با گذشت کمتر از ۵ سال به عنوان بزرگ‌ترین شرکت پخش مویرگی حاضر در بخش خصوصی کشور به‌شمار می‌رود. صادرات. در حال حاضر بیژن محصولات خود را به کشورهای دنیا، از جمله کشورهای همسایه ایران و کشورهای اروپایی صادر می‌کند.
توماس فیتزسیمونز (Thomas Fitzsimons) (اکتبر ۱۷۴۱–۲۶ اوت ۱۸۱۱ میلادی)، از تاجران و دولتمردان ایرلندی-آمریکایی اهل فیلادلفیا بود. او نماینده پنسیلوانیا در کنگره قاره‌ای، کنوانسیون قانون اساسی و کنگره ایالات متحده بود. او یکی از امضاء کنندگان قانون اساسی ایالات متحده بود و به عنوان یکی از پدران بنیانگذار ایالات متحده قلمداد می‌شود. همچنین او یک برده‌دار بود. زندگی‌نامه. فیتزسیمونز در پادشاهی ایرلند در ۱۷۴۱ میلادی بدنیا آمد. اواسط دهه ۱۷۵۰ میلادی، خانواده او به فیلادلفیا مهاجرت کردند و مدت کوتاهی پس از آن پدرش
فیلادلفیا مهاجرت کردند و مدت کوتاهی پس از آن پدرش نیز مهاجرت کرد. فیتزسیمونز تحصیلات کافی داشت که او را قادر می‌ساخت به عنوان دبیر در یک خانه بازرگانی کار کند. او با کاترین مید در ۲۳ نوامبر ۱۷۶۱ میلادی ازدواج کرد و با برادرش جورج شراکت تجاری ایجاد نمود. شرکت آن‌ها که در تجارت ایندیز غربی تخصص یافته بود، به مدت ۴۱ سال با موفقیت عمل کرد. چرخش انقلابی. این شرکت به زودی تحت تأثیر اقدامات درآمدزایی جدیدی که برای کمک به امور مالی پادشاهی بریتانیای کبیر ایجاد شده بود قرار گرفت، این اقدامات شامل قانون منفور تمبر
بود قرار گرفت، این اقدامات شامل قانون منفور تمبر ۱۷۶۵ میلادی می‌شد. فیتزسیمونز که تحت تأثیر این ایده‌ها قرار گرفته بود در جامعه تجاری ایرلندی فیلادلفیا فعال گشت. او عضو بنیانگذار «پسران دوست سنت پاتریک» در ۱۷۷۱ میلادی بود و بعدها در ۱۷۷۴ میلادی نیز کمیته هدایتگری که برای اعتراضات مصوبه‌های تحمل‌ناپذیر سازمان یافته بود را راه‌اندازی نمود. هنگامی که پنسیلوانیا شروع به سازماندهی و بسیج یک شبه‌نظامی جهت جنگ با بریتانیایی‌ها کرد، فیتسیمونز نیز درگیر ماجرا شد. او به عنوان کاپیتان یک هنگ از مدافعان خانه خدمت کرد
به عنوان کاپیتان یک هنگ از مدافعان خانه خدمت کرد که تحت فرمان «سرهنگ جان کالدوالادر» قیام کرده بودند. در ابتدا هنگ او به عنوان بخشی از سربازانی خدمت کردند که در پست‌هایی که در طول ساحل نیوجرسی قرار داشتند نگهبانی داده و در برابر هجوم دفاع می‌کردند. واحد او بعدها به عنوان بخشی از نیروهای ذخیره نبرد ترنتون در ۱۷۷۶ میلادی خدمت کردند. بعدها در جنگ، او در «شورای امنیت پنسیلوانیا» خدمت کرد و سردمدار هیئتی بود که از نیروی دریایی تازه شکل گرفتهٔ پنسیلوانیا سرکشی می‌کردند. تحت این نقش جدید، به سازماندهی منابع
می‌کردند. تحت این نقش جدید، به سازماندهی منابع استراتژیک پنسیلوانیا کمک کرد و بعدها به ارائه تدارکات، کشتی‌ها و پول در جهت حمایت از نیروهای پنسیلوانیایی و فرانسوی کمک کرد. سیاست. توماس فیتزسیمونز به عنوان نماینده کنگره قاره‌ای در ۱۷۸۲ و ۱۷۸۳ میلادی وارد سیاست شد. او عضوی از خانه نمایندگان پنسیلوانیا از ۱۷۸۶ تا ۱۷۹۵ میلادی بود. او همچنین نماینده‌ای در معاهده قانون اساسی ایالات متحده در ۱۷۸۷ میلادی بود. گرچه که عضو پیشرو آن معاهده نبود، از این موارد حمایت کرد: یک دولت قوی ملی، پایان برده‌داری، قدرت‌های کنگره
یک دولت قوی ملی، پایان برده‌داری، قدرت‌های کنگره ایالات متحده در اعمال تعرفه بر روی واردات و صادرات، پذیرش مجلس نمایندگان و قدرت برابر آن با مجلس سنای آمریکا در ایجاد پیمان‌ها. براساس مناظره‌هایی که طی آن معاهده داشت، حامی حق رأی عمومی نبود. او یکی از سه کاتولیک امضاء کنندهٔ قانون اساسی آمریکا بود. دو کاتولیک دیگر دنیل کارول و کارلس کارول کارلتون اهل مریلند بودند. فیتزسیمونز یکی از حامیان نظامی‌گری بود و از بیان عقایدش خجالت نمی‌کشید. او را به باز بودن در رابطه با موافقتش در عدم انحلال واحد ارتش مگر برای
رابطه با موافقتش در عدم انحلال واحد ارتش مگر برای زمان‌های کاملاً ضروری می‌شناسند. پس از این که قانون اساسی استقرار یافت، در سه جلسه اول مجلس نمایندگان به عنوان یک فدرالیست خدمت کرد، جاییکه تعرفه‌های مراقبتی و نیروی دریایی قوی را ترجیح داد و در تألیف پیش‌نویس قانون ۱۷۹۴ میلادی شرکت داشت، پیش‌نویسی که شش ناو اصلی نیروی دریایی ایالات متحده را مختار می‌کرد. فیتزسیمونز نتوانست در انتخابات مجدد ۱۷۹۴ میلادی برنده شود و از جان سوانویک شکست خورد. جان سوانویک هفت تا از بخش‌های دوازده‌گانه پنسیلوانیا را با ۵۷ درصد
از بخش‌های دوازده‌گانه پنسیلوانیا را با ۵۷ درصد آرا برنده شد. این مسئله تا حدی موجب ضدیت افکار عمومی با حزب فدرالیست برسر سرکوب قوی شورش ویسکی شد. گرچه که او هیچگاه مجدداً صاحب منصب انتخاب شده از سوی عموم نشد، در ۱۷۹۸ میلادی به عنوان سردمدار کمیته تاجران برای سرکشی از وام‌های ثبتنامی جهت ساخت جنگ‌افزار با هزینه خصوصی جهت استفاده در شبه-جنگ خدمت کرد. فیتزسیمونز همراه با جیمز اینس اهل ویرجینیا، توسط رئیس‌جمهور جان آدامز در ۱۷۹۶ میلادی جهت خدمت به عنوان یکی از اعضای آمریکایی کمیسیون بدهی پنج نفره تحت ماده ۶
اعضای آمریکایی کمیسیون بدهی پنج نفره تحت ماده ۶ پیمان جی خدمت کرد. آن‌ها ادعاهای افراد بریتانیایی که قادر به گرفتن طلبشان از آمریکاییان (طلب‌های مربوط به قبل از انقلاب آمریکا) نبودند را مورد بررسی قرار می‌دادند. فیتزسیمونز، اینس و ساموئل سیتگریوز که با مرگ اینس جایگزین وی شد، از استدلالاتی که توسط سه طرف بریطانیایی مورد استفاده واقع می‌شد آزرده خاطر شده بودند. توماس مکدونالد، هنری پای ریچ و جان گیلمرد ادعاها را بزرگتر کردند و فیتزسیمونز و سیتگریوز با خشم و به صورت دائمی در ژوئیه ۱۷۹۹ میلادی از هیئت جدا
و به صورت دائمی در ژوئیه ۱۷۹۹ میلادی از هیئت جدا شدند. این ادعاها در نهایت توسط پرداخت نقدی یکجا براساس توافق وزیر ایالات متحده با وزیر امور خارجه بریطانیا رابرت بنکس جنکینسون به روفس کینگ بریطانیا پرداخت شد و توسط رئیس‌جمهور توماس جفرسون و سنا در ۱۸۰۲ میلادی نیز تأیید شد. فیتزسیمونز پس از خروج از دنیای سیاست در امور مدنی و تجاری فعال باقی ماند. او به عنوان رئیس اتاق بازرگانی فیلادلفیا، عضو هیئت امنای دانشگاه پنسیلوانیا، هدایتگر شرکت بیمه دلاور و هدایتگر بانک آمریکای شمالی از ۱۷۸۱ تا ۱۸۰۳ میلادی خدمت کرد.
آمریکای شمالی از ۱۷۸۱ تا ۱۸۰۳ میلادی خدمت کرد. او یکی از مؤسسین این بانک بود و از تلاش‌ها جهت تأسیس دانشگاه جرج‌تاون حمایت کرد. همچنین فیتزسیمونز به تأسیس شرکت بیمه آمریکای شمالی نیز کمک کرد. فیتزسیمونز در ۲۶ اوت ۱۸۱۱ میلادی در فیلادلفیا فوت کرد و در قبرستان کلیسای کاتولیک سنت مری به خاک سپرده شد.
لهستانی‌سازی () لهستانی‌سازی فرآیندی است که طی آن عناصری از فرهنگ لهستان و به خصوص زبان آن پذیرفته یا تحمیل می‌شوند. این اتفاق در بعضی دوره‌های تاریخی میان جمعیت غیرلهستانی که در نواحی تحت تسلط یا نفوذ لهستان زندگی می‌کردند رخ داده‌است. مانند دیگر نمونه‌های همگون‌سازی فرهنگی لهستانی‌سازی نیز به صورت‌های داوطلبانه و اجباری اتفاق افتاده‌است، به خصوص در نواحی که فرهنگ یا زبان لهستانی غالب بودند یا آنکه لهستانی بودن موجب افزایش اعتبار و جایگاه اجتماعی می‌شد مانند نجبای روتنیا و دوک‌نشین بزرگ لیتوانی. مقامات
نجبای روتنیا و دوک‌نشین بزرگ لیتوانی. مقامات سیاسی به خصوص در دوران پس از جنگ جهانی دوم ترویج کننده لهستانی‌سازی بودند. خلاصه. در دوران مشترک‌المنافع لهستان–لیتوانی (۱۷۹۵–۱۵۶۹) می‌توان نمونه‌هایی از لهستانی‌سازی را مشاهده نمود که طی آن نجبای روتنیایی و نجبای لیتوانیایی به سمت فرهنگ لهستانی که بیشتر غربی بود متمایل شدند. این تغییر می‌توانست موجب مزایای سیاسی و اقتصادی نیز بگردد و در عین حال بر نهادهای فرهنگی خودشان و به خصوص کلیسای ارتدکس شرقی فشار وارد کند زیرا تغییر مذهب به کاتولیک و در اندازه کمتر به
زیرا تغییر مذهب به کاتولیک و در اندازه کمتر به پروتستانیسم در بیشتر مواقع مهم‌ترین بخش ورود به فرهنگ لهستانی بود و این تضعیف کلیسای ارتدوکس بود که بیش از همه موجب خشم مردم در بلاروس و اوکراین می‌شد. در لیتوانی اما بیشتر مردم کاتولیک بودند فرایند لهستانی‌سازی هویت ملی ایشان را تهدید می‌کرد که تا هنگام احیای هویت ملی لیتوانیایی در قرن نوزدهم این مسئله خیلی برای مردم شناخته شده نبود. فرایند لهستانی‌سازی در دوران جمهوری دوم لهستان به نوعی دوگانه بود. از یک سو و به مانند دیگر قدرت‌های اروپایی که تمایل به برتری
به مانند دیگر قدرت‌های اروپایی که تمایل به برتری منطقه‌ای داشتند سیاست‌های اکثراً اجباری همگون‌سازی فرهنگی در حال اجرا بود (مانند آلمانی‌سازی و روسی‌سازی). اما از سوی دیگر به مانند سیاست‌هایی بود که کشورها با هدف افزایش نقش زبان و فرهنگ بومی خود در جوامع‌شان انجام می‌دادند (مانند مجاری‌سازی، رومانیایی‌سازی و اوکراینی‌سازی). برای لهستانی‌ها این فرایند بازسازی هویت ملی لهستانی و بازپس‌گیری میراث لهستانی در زمینه‌های آموزشی، مذهبی و اداری بود که در دوران طولانی اشغال این کشور توسط امپراتوری روسیه، پروس و
اشغال این کشور توسط امپراتوری روسیه، پروس و اتریش-مجارستان آسیب دیده بود. اما در این لهستان تازه تأسیس نزدیک به یک سوم جمعیت غیرلهستانی بودند و بسیاری از ایشان حس می‌کردند که آرزوهای ملی خودشان توسط لهستانی‌ها سرکوب شده‌است که به همین سبب بخش بزرگی از این جمعیت در اندازه‌های مختلفی در برابر همگون‌سازی فرهنگی مقاومت می‌کردند. بخشی از رهبری کشور بر لزوم یک‌دستی قومی و فرهنگی کشور در طولانی مدت تأکید داشت. اما ترویج زبان لهستانی در ادارات، زندگی عمومی و به خصوص در آموزش از جانب برخی به همگون‌سازی اجباری تعبیر
در آموزش از جانب برخی به همگون‌سازی اجباری تعبیر می‌شد. به عنوان مثال در نواحی اوکراینی‌نشین اقدامات مقامات لهستانی با هدف کاهش نفوذ کلیسای ارتدوکس و کلیسای کاتولیک یونانی اوکراینی باعث افزایش نارضایتی‌ها می‌شد و به لهستانی‌سازی مذهبی تعبیر می‌گشت. قرن‌های ۱۲ تا ۱۶ میلادی. بین قرن ۱۲ تا ۱۴ میلادی بسیاری از شهرها در تاج و تخت پادشاهی لهستان آنچه که حقوق ماگدبورگ خوانده می‌شد را پذیرفته بودند که بر اساس آن توسعه و صنعت‌گری در شهرها مورد احترام بود. این حقوق در بیشتر مواقع توسط پادشاه به مناسبت ورود مهاجران
در بیشتر مواقع توسط پادشاه به مناسبت ورود مهاجران جدید اعطا می‌گشت. بعضی از این مهاجران و به خصوص تاجران یونانی و ارمنی پس از اسکان با مردم بومی ادغام می‌شدند. آن‌ها بسیاری از وجوه فرهنگ لهستانی را می‌پذیرفتند اما مذهب ارتدوکس خویش را حفظ می‌کردند. از همان زمان هم فرهنگ لهستانی خود از غرب تأثیر می‌گرفت و فرایند طولانی از همگون‌سازی فرهنگی را در شرق اعمال می‌کرد. مشترک‌المنافع لهستان–لیتوانی (۱۷۹۵–۱۵۶۹). با انعقاد اتحاد لوبلین در سال ۱۵۶۹ نواحی روسنیایی که در اختیار دوک‌نشین بزرگ لیتوانی بودند به
که در اختیار دوک‌نشین بزرگ لیتوانی بودند به مشترک‌المنافع لهستان–لیتوانی انتقال یافتند و بدین ترتیب تأثیر قدرتمند فرهنگ و زبان لهستانی بر قومیت‌های غیر لهستانی آغاز گشت. یک چهارم قرن بعد و به دنبال اتحاد برست کلیسای روسنیایی تلاش کرد تا ارتباط خود با کلیسای ارتدکس شرقی را قطع نماید. نواحی کم جمعیت که به نجبای لهستانی واگذار شده بودند با آمدن کشاورزان لهستانی از نواحی مرکزی آباد می‌گشتند و این موج مهاجرت به همراه علاقه‌مندی و گاهی اجبار بر نجبای روسنیایی و نخبگان فرهنگی باعث فراموشی فرهنگ روسنیایی، سنت‌های
فرهنگی باعث فراموشی فرهنگ روسنیایی، سنت‌های ایشان و کلیسای ارتدکس شرقی در بین ایشان شد. پیشنهاد پادشاهی لهستان به یوگایلا دوک بزرگ لیتوانی که با نام وادیسواو دوم یوگایلا از ۱۳۸۶ تا ۱۴۳۴ بر این کشور حکمرانی کرد را می‌توان آغاز فرایند تدریجی لهستانی‌سازی نخبگان لیتوانیایی دانست. یوگایلا کلیساهای بسیاری را در سرزمین‌های مشرکان لیتوانی ساخت، منصب‌ها و زمین‌های بسیاری را به کاتولیک‌ها داد و از شهرها و روستاها حمایت نمود. نجبای روسنیایی نیز در دوران او موقعیتی برابر با نجبای لهستانی داشتند. در دوران جانشینان
برابر با نجبای لهستانی داشتند. در دوران جانشینان یوگایلا مانند دوران پادشاهی اولاسلوی یکم از سال ۱۴۳۴ تا ۱۴۴۴ لهستانی‌سازی در کمال تیزبینی و مهارت ادامه داشت. وی امتیازات نجبای روتنیایی را بدون توجه به مذهب آنان گسترش داد و در ۱۴۴۳ با صدور فرمانی کلیسای ارتدکس را حقوقی برابر با کلیسای کاتولیک اعطا نمود که باعث بهبود روابط با روحانیون ارتدوکس شد. این سیاست‌ها در زمان کازیمیر چهارم یاگیلون نیز ادامه یافت. در همین حال گسترش نفوذ فرهنگ لهستانی به مدد علاقه نجبای روتنیایی به افسون فرهنگ غربی و نظم سیاسی لهستان
روتنیایی به افسون فرهنگ غربی و نظم سیاسی لهستان که در آن اشراف بر ملک و بردگان خود مالکیت مطلق داشتند ادامه یافت. بعضی از بزرگان روتنیایی مانند خاندان سانگوشکو، خاندان ویشنوویتسکی و به خصوص خاندان استروگسکی تا نسل‌ها در برابر فرایند لهستانی‌سازی مقاومت کردند. این خاندان‌ها در عین حال که به پادشاهی لهستان وفادار بودند بر مذهب پدران خویش باقی ماندند، از کلیسای ارتدکس حمایت کردند و کتاب‌هایی به زبان روتنیایی چاپ نمودند (چهار کتاب نخستین که به الفبای سیریلیک چاپ شده‌است در سال ۱۴۹۱ در کراکوف بود). البته این
چاپ شده‌است در سال ۱۴۹۱ در کراکوف بود). البته این مقاومت نیز در طی نسل‌ها و با افزایش وابستگی نجبای روتنیایی به فرهنگ لهستانی و کلیسای کاتولیک کمرنگ می‌شد. سیستم آموزشی لهستانی شده بود و موسسات زیادی در غرب روتنیا ایجاد شدند که باعث زوال بیشتر فرهنگ بومیان می‌گشت. در روتنیا زبان لهستانی در حال تبدیل به زبان اداری بود و در انتها قرن ۱۶ زبان اداری روتنیا ترکیب عجیبی از زبان اسلاوی کلیسایی، زبان روتنی و زبان لهستانی بود اما زبان لهستانی به آرامی در حال تفوق بود و ادغام کامل زبان‌های لهستانی و روتنیایی نزدیک
و ادغام کامل زبان‌های لهستانی و روتنیایی نزدیک می‌شد. کلیسای کاتولیک شرقی که برای جذب نجبای روتنیایی که در اصل ارتدوکس بودند تأسیس شده بود با پیوستن نجبا به کلیسای کاتولیک لاتین تبدیل به نهادی بدون دنبال کننده شد. به همین سبب از کلیسای کاتولیک شرقی برای جدا کردن دهقانان از سنت‌های روتنیایی‌شان استفاده شد اما در این امر هم خیلی موفق نبود. مردم بومی که حمایت نجبای خود را از دست داده بودند به کازاک‌ها پناه بردند که از طرفداران سرسخت مذهب ارتدوکس بودند. همچنین ایشان به سرعت در مورد کسانی که دشمن خود می‌دانستند
به سرعت در مورد کسانی که دشمن خود می‌دانستند مانند نمایندگان دولت لهستان یا کاتولیک‌ها یا یهودیان خشونت می‌ورزیدند. پس از چند خیزش توسط کزاک‌ها و به خصوص پس از قیام خملنیتسکی به همراه هجوم نیروهای خارجی مشترک‌المنافع به سرعت تضعیف شد و تحت اداره همسایگان خویش درآمد تا آنکه در نهایت با تجزیه لهستان در انتهای قرن ۱۸ میلادی دولت لهستانی تا ۱۲۳ سال دیگر امکان ایجاد نیافت. هرچند که وجود اسنادی مانند پیمان ورشو (قرن ۱۶) بیانگر نمونه‌های بی‌نظیری از رواداری مذهبی در آن زمان است اما بسیاری سیاست‌های ستمگرانه
در آن زمان است اما بسیاری سیاست‌های ستمگرانه لهستان در قبال اتباع ارتدکس را از دلایل اصلی سقوط این کشور می‌دانند. در طول دوره حکومت مشترک‌المنافع فرایند لهستانی‌سازی در غرب این کشور در قبال گروه‌های کوچکی از مهاجران مانند مردمان بامبژی در لهستان بزرگ اتفاق افتاد. دوران تجزیه لهستان. لهستانی‌سازی در دورانی که دولت لهستان وجود نداشت و کشورهای تجریه‌کننده با اتخاذ سیاست‌های متعدد درصدد از بین بردن دستاوردهای پیشین لهستانی‌سازی و نابودی هویت ملی لهستانی‌ها بودند هم اتفاق می‌افتاد. در سال‌های نخست تجزیه لهستان
هم اتفاق می‌افتاد. در سال‌های نخست تجزیه لهستان در پروس و در پاسخ به آزار و اذیت کاتولیک‌ها طی تنش‌های فرهنگی قرن نوزدهم در پروس فرایند لهستانی‌سازی اتفاق می‌افتاد. آلمانی‌های کاتولیک که در نواحی با اکثریت لهستانی زندگی می‌کردند به صورت دلخواه خود را در جامعه لهستانی ترکیب می‌کردند که نزدیک به صد هزار آلمانی در بخش‌های شرقی پروس را شامل می‌شد. بسیاری از صاحب‌نظران معتقد هستند که بزرگترین موفقیت‌ها در فرایند لهستانی‌سازی در نواحی غیر لهستانی‌نشینی که سابقاً در تسلط مشترک‌المنافع بودند پس از تجزیه لهستان و
در تسلط مشترک‌المنافع بودند پس از تجزیه لهستان و دوران اذیت و آزار لهستانی‌ها بود (لئون واشیلوسکی و میتروفان دوونار-زاپولفسکی). برای مثال در روسیه به صورت عجیبی در هنگام مبارزه با هرچیز مرتبط با لهستان در بلاروس و لیتوانی توسط روس‌ها بود که شاهد حرکت قومی قابل توجه لهستانی‌ها به شرق و رشد مناطق لهستانی‌نشین هستیم. دلایل کلی این اتفاق را می‌توان در این موارد دید: فعالیت‌های کلیسای کاتولیک و تأثیر فرهنگی که شهرهای بزرگی مانند ویلنیوس و کاوناس بر نواحی اطراف تحمیل می‌کردند، فعالیت‌های ناحیه آموزشی ویلنا در
تحمیل می‌کردند، فعالیت‌های ناحیه آموزشی ویلنا در قرن نوزدهم، فعالیت مقام‌های اداری محلی که تا پیش از خیزش ژانویه در سال ۱۸۶۳ عموماً متشکل از لهستانی‌ها بود، فعالیت مخفی مدارس لهستانی در نیمه دوم قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم و تأثیر املاک و زمین‌داران بر رعایا. با وجود تجزیه لهستان در اواخر قرن ۱۸ میلادی فرایند لهستانی‌سازی در لیتوانی، بلاروس و نواحی از اوکراین که لهستانی‌ها زیادی در آن زندگی می‌کردند همچنان ادامه داشت و سیاست‌های لیبرالی که کشورهای اروپایی پیش گرفته بودند امتیازات قابل توجهی را در امور
پیش گرفته بودند امتیازات قابل توجهی را در امور محلی به نخبگان لهستانی اعطا می‌نمود. سیاست‌های لیبرالی الکساندر یکم، امپراتور روسیه باعث تشدید فرایند لهستانی‌سازی می‌گشت، به خصوص آنکه روشنفکران لهستانی دانشگاه ویلنیوس را در سال ۱۸۰۳ تأسیس نمودند. به دستور الکساندر یکم ناحیه آموزشی ویلنا تحت نظارت آدام یرژی چارتوریسکی که از دوستان شخصی امپراتور بود قرار گرفت. این ناحیه آموزشی که از استقلال و آزادی عملی بسیاری برخوردار بود نواحی وسیعی از غرب امپراتوری روسیه را در برمیگرفت و به واسطه روسای دانشگاه لهستانی که