payamvha/North_RAG huggingface dataset:
او وکیل مجلس در تولوز بود. در سال ۱۶۵۲ ژان، توسط کاردینال مازارین، به عنوان افسر نظامی برای قضاوت در سنت نیکولاس دی لا گراوه منصوب شد. مادر آنتوان، ژان پچاگوت، دختر یک تاجر و زمین‌دار بود. مکاتبات بزرگسالانه لا موته نشان می‌دهد که دوران جوانی او شامل پژوهش و مطالعه در یک مؤسسه یسوعی که در آن الهیات، حقوق، کشاورزی، گیاه‌شناسی و جانورشناسی تدریس می‌شد، بود. او در سابقه خدمتی که در سال ۱۶۷۵ تکمیل کرد، گفت که در سن ۱۷ سالگی در هنگ دامپییر واقع در شارلوا، بلژیک امروزی به عنوان دانشجوی دانشکده افسری در ارتش
امروزی به عنوان دانشجوی دانشکده افسری در ارتش ثبت‌نام و خدمت کرده‌است. دو سال پس از آن در نامه‌های شخصی‌اش گزارش کرده‌است که به عنوان افسر، در هنگ کلرامبو در تیونویل خدمت می‌کرده و در ۱۶۸۲ به هنگ آلبرت در تیونویل پیوسته‌است. آنتونی لاومه در سن ۲۵ سالگی، از فرانسه به نیم‌کره غربی نقل‌مکان کرد. پدرش در دعوای حقوقی علیه یک وکیل در کاستلساراسین شکست خورد که باعث بروز مشکلات مالی برای وی شد. علاوه بر این، او پس از مرگ کاردینال مازارین، حمایت مالی خود را از دست داد و از برخورد با پروتستان‌ها رنج می‌برد. گمان
داد و از برخورد با پروتستان‌ها رنج می‌برد. گمان می‌رود که لاومه سفرهای دریایی خود را به صورت مخفیانه انجام داده باشد، زیرا مورخان نام او را در فهرست مسافران کشتی‌هایی که از یک بندر فرانسوی حرکت کرده‌اند، پیدا نکردند. فرانسه جدید. در سال ۱۶۸۳، آنتوان لاومه به بندر رویال در پایتخت آکادیا رسید. در طول چهار سال بعد از آن، او سفر اکتشافی خود را به کشورهای جدید ادامه و از همه جهت گسترش داد، او توانست نیوانگلند و نیو هلند (اکادیا) را نیز در جنوب کارولینا کشف نماید. او حرکت به سمت جنوب و کارولینا که اکنون
نماید. او حرکت به سمت جنوب و کارولینا که اکنون کارولینای شمالی و کارولینای جنوبی نام گرفته‌اند و همچنین به یادگیری برخی از زبان‌ها و عادات بومیان آمریکا ادامه داد. وی به احتمال با دنیس گیون، تاجر کبکی وارد یک رابطه تجاری شد. او در ۲۵ ژوئن ۱۶۸۷ با دختر گیون، به نام ماری ترز که ۱۷ سال داشت در کبک ازدواج کرد. سند ازدواج اولین مدرکی است که هویت جدید وی را ثبت کرده‌است. او به عنوان «Antoine de Lamothe, écuyer sieur de Cadillac» معرفی شد و با نام «دی لومه لونای» سند ازدواج را امضا کرد. مانند بسیاری از مهاجرین،
سند ازدواج را امضا کرد. مانند بسیاری از مهاجرین، او از نقل‌مکان به نیم‌کرهٔ غربی به منظور ساخت یک هویت جدید برای خودش استفاده کرد و توانست پیشینه‌اش در فرانسه را از همگان پنهان کند. او بعدها نوشت: (این هویت جدید «ne sort pas de son sac» «من این هویت را از ناکجاآباد خلق نکردم» نام دارد). آنتوان لومه به احتمال سیلوستر دی اسپارابس دی لوسان دی گوت، بارون لاموث باردیگوئز، ارباب کادیلاک، لونای و لو موتت؛ مشاور پارلمان تولوز را به خاطر می‌آورده‌است. او آن‌ها را به دو دلیل می‌شناسد: لاموث باردیگوئز، کادیلاک، لونای
دو دلیل می‌شناسد: لاموث باردیگوئز، کادیلاک، لونای و لوموتت؛ در روستاها و محله‌های نزدیک به زادگاهش، سنت نیکولاس دی لا گراوه سکونت داشتند و پدر آنتوان، ژان لاومه در مجلس تولوز، وکیل بود. لومت نام، هویت و اصالت جدیدی را برای خود ساخت تا خودش را از شناسایی احتمالی توسط مردمی که او را در فرانسه می‌شناختند، پیشگیری کند. کاستل ساراسین (۱۷۳۰–۱۷۱۷). خانواده کادیلاک در سال ۱۷۱۷ به فرانسه بازگشتند و در لاروشل مستقر شدند. کادیلاک به همراه پسرش جوزف به پاریس رفت. آن‌ها بلافاصله پس از رسیدن به خاک فرانسه دستگیر و به
بلافاصله پس از رسیدن به خاک فرانسه دستگیر و به مدت ۵ ماه در زندان باستیل زندانی شدند. آن دو در ۱۷۱۸ از زندان آزاد شدند و کادیلاک نشان سنت لوئیس را به پاس ۳۰ سال خدمت وفادارانه خود دریافت کرد. او در خانه پدری ساکن شد و در آنجا به مدیریت امور اموال والدینش پرداخت. آنتونی دی لامه کادیلاک در ۱۶ اکتبر ۱۷۳۰ در کاستل ساراسین (Occitanie)، «در یک‌نیمه‌شب» در سن ۷۲ سالگی فوت کرد. او را در طاق کلیسای پدران کارملیت به خاک سپردند. میراث. برخی از دیدگاه‌های اصلی آنتونی دی لاومه کادیلاک پس از ترک فرانسه جدید شکل گرفتند.
لاومه کادیلاک پس از ترک فرانسه جدید شکل گرفتند. به عنوان مثال، ژان باپتیست لو موین دو بینویل، شهر نیواورلئان را در نزدیکی دهانه رودخانه می‌سی‌سی‌پی در سال ۱۷۱۸ تأسیس کرد که به بندر و شهر بزرگی در فرانسه جدید تبدیل شد. این تنگه بعدها به یک تنگه استراتژیک تبدیل شد. دژ پونتچارترین دو دیترویت، از موقعیت ایده‌آلی در میان دریاچه‌های بزرگ و حوضه‌های رودخانه برخوردار بود. در ساحل مقابل نیز، قلعه دیترویت و وین به همراه قلعه آمبرهستبورگ و مالدن قرار دارند. برند ماشین‌سازی کادیلاک به یاد او نام‌گذاری شد و سران آن در
کادیلاک به یاد او نام‌گذاری شد و سران آن در دیترویت، جاییکه کادیلاک کشف نمود مستقر هستند. یک تمبر سه سنتی در ۲۴ ژوئیه ۱۹۵۱ به یاد آنتونی دی لا موته کادیلاک و به مناسبت دویست و پنجاهمین سالگرد رسیدن او به دیترویت در سال ۱۷۰۱ چاپ شد. طرح پس‌زمینه تمبر، افق دیترویت را در سال ۱۹۵۱ نشان می‌دهد و جلوی تمبر نیز صحنه ورود کادیلاک به دیترویت در سال ۱۷۰۱ را تداعی می‌کند. در ۲۰ آوریل ۲۰۱۶، یک دبیرستان دولتی فرانسوی در ویندزور ایالت انتاریو، به افتخار کادیلاک تغییر نام داد. خط سبز متروی مونترال به افتخار کادیلاک
نام داد. خط سبز متروی مونترال به افتخار کادیلاک نام‌گذاری شده‌است.
موزه چمی یک موزه تاریخی در کوابی باریو در جویویا، پورتوریکو است که در سال ۱۹۸۹ افتتاح شد. ساختمان موزه کپی یک چمی است و مصنوعات تائینو را به نمایش می‌گذارد. شرح. ساختمان موزه به شکل چمی، یک خدای تائینو طراحی و ساخته شده است و در بزرگراه پورتوریکو ۱۴۴ در کوابی، جویویا قرار دارد. افتتاح موزه در سال ۱۹۸۹ بود. چمی‌ها خدایان تاینو بودند.
آرتور هنری نیومان (Arthur Henry Neumann) (زادهٔ ۱۲ ژوئن ۱۸۵۰ – درگذشتهٔ ۲۹ مه ۱۹۰۷)، کاوشگر، شکارچی، سرباز، دهقان و سفرنامه نویس اهل انگلستان بود که برای بهره‌کشی خود از استوای شرقی آفریقا شهرت داشت. او در ۱۸۹۸ میلادی، «"شکار فیل در استوای شرقی آفریقا"» را منتشر کرد. اوایل زندگی و کاوشگری. نیومان در هاکلیف، بدفوردشر، دهکده‌ای که چهار مایل در شرق لیتون بوزارد واقع شده‌است، متولد شد و جوانترین فرزند از هفت فرزند رورند جان استوبس نیومان و همسرش (نام تولد) آنی ماری فورمبی بود. پدر وی کشیش یک کلیسای محلی بود و
ماری فورمبی بود. پدر وی کشیش یک کلیسای محلی بود و آنگونه که نیومان جوان و بازنشسته به‌خاطر می‌آورد «این شغل، تلاشی بود که من برای رهایی از نظاره خانه‌ها در یک بخش منزوی شده مجتمع و خیال‌بافی برای خودم در یک منطقه بدون سکنه انجام دادم.» هرچند معلوم است که برادر نیومان، فوربی در کالج وادهام در دانشگاه آکسفورد درس خوانده بود، اما در مورد آموزش آرتور اطلاعاتی در دست نیست و به احتمال زیاد او در خانه توسط استادان خصوصی آموزش داده شده باشد. در ۱۸۶۹ میلادی، پدر وی که از یک خانواده ثروتمند بازرگانان نمک در لیورپول
که از یک خانواده ثروتمند بازرگانان نمک در لیورپول بود، از زندگی در بدفورتشر بازنشسته شده و عازم ایتالیا شد، کشوری که در پنج سال آینده میزبان جمعیت قابل ملاحظه ثروتمندان بریتانیایی دور از وطن بود. این انگیزه را پسر وی آرتور داد تا آنها عازم آفریقای جنوبی شده و یک زندگی پر از مسافرت را آغاز نمایند. نیومان بعدها در اواخر زندگی خود اظهار داشت که زندگی برای وی در واقع در ۱۸۶۸ شروع شده بود: از نظر وی، آنچه قبل از آن سال گذشته بود، به مشکل می‌شد زندگی حساب کرد. هنگام رسیدن به دوربان در کرانه ناتال، نیومان شهری را
رسیدن به دوربان در کرانه ناتال، نیومان شهری را یافت که به سختی پنجاه سال عمر داشت و ظاهر شهر اصلاً شبیه یک شهر مرزی نبود. او در یک مزرعه قهوه در نزدیکی پورت ناتال شروع به کار کرد، اما پس از مدت کوتاهی سوسک سوراخ‌کننده رشد درختان را متأثر نموده و ۹۰ درصد این صنعت نوبال را از بین برد. چند ماه کار در آنجا برای نیومان کافی بود و او همراه برادرش چارلز بیشتر به سمت شمال به حوضه کم‌ارتفاع تر رود اوموتی پیش رفتند. در آنجا، آنها زمین‌های دولتی را یافتند که برای کشت تنباکو و پنبه مساعد بود. با این حال، آرتور نتوانست
و پنبه مساعد بود. با این حال، آرتور نتوانست در اینجا ساکن شود و در ۱۸۷۱ میلادی به سوی ناحیه زرخیز جدیداً کشف شده در شرق ترانسوال حرکت کرد. جمهوری نوپای بوئر در این دوره قرن نوزدهم میلادی به ورشکستگی نزدیک شده بود، از هر طرف با بدهی و دشمنی از ساکنین زولو محاصره شده و در نتیجه حمله به معادن طلا ترغیب شد. ظاهراً این دوره برای نیومان جوان مثمر ثابت نشد و او در ۱۸۷۲ میلادی دوباره به ناتال بازگشت. او متعاقباً در ناتال ملکی را خریداری کرد، اما این کار نیز تأثیر اندکی بر ناتوانی نیومان در ساکن شدن داشت و از نظر
اندکی بر ناتوانی نیومان در ساکن شدن داشت و از نظر دوست وی، هنرمند و شکارچی جان گویل ملیاس، «پس از زندگی نامرتب برای چند مدتی، او در سوازیلند ساکن شد و یک پایگاه تجاری در آنجا تأسیس کرد و واگن‌های کالاهای تجارتی خود را، خود او تا ناتال و از آنجا به سوازیلند رانندگی می‌کرد». این نوع زندگی او را قادر ساخت تا رانندگی واگن و مهارت‌های زنده ماندن در میان بته‌زارها را فرا گرفته و با یادگیری چندین زبان بومی مردم آفریقای جنوبی را به‌خوبی درک کند. شکارچی و سرباز. نیومان در ۱۸۷۷ میلادی زندگی خود به عنوان یک بازرگان و
در ۱۸۷۷ میلادی زندگی خود به عنوان یک بازرگان و فروشنده را کنار گذشت تا اشتیاق‌اش به شکار را دنبال کند. او عازم زمین‌های بزرگ بازی سوازیلند و مرغزارهای کم‌ارتفاع ترانسوال شرقی شد، ظاهراً به مقصد داشتن یک زندگی خلوت و نشانه رفتن و شلیک کردن تفنگ خود به حیات وحش. ضررهای شکار بیش از حد در منطقه قبلاً نمایان شده بود و نیومان به تدریج دور تر از این منطقه به‌سوی هدف غایی خود به شرق آفریقا حرکت کرد. در حالیکه نیومان به جستجوی خود برای بازی بزرگ ادامه می‌داد، وضعیت مشوش سیاسی میان زولوها و بریتانیا و متحدان سوازی
مشوش سیاسی میان زولوها و بریتانیا و متحدان سوازی آنها شروع به باز شدن کرد و قیام خشونت‌بار در سرزمین زولوها در حال رقم خوردن بود. نیومان که به‌طور روان به زبان بومی صحبت می‌کرد، با رهبران سوازی دوست بود و دانش قابل تأملی در مورد اراضی داشت، در موقعیت خوبی قرار داشت تا به نمایندگی از گروه اکتشافی نظامی عمل نموده و از اینرو پیشنهاد حکومت برای درجه نظامی سروان و فرماندهی یک گروه اعزامی از سربازان پیشاهنگ در مناطق همجواری سوازی را پذیرفت. در جریان این دوره پردردسر، نیومان با نورمان ماگنوس مک‌لیود از قبیله
پردردسر، نیومان با نورمان ماگنوس مک‌لیود از قبیله مک‌لیود آشنا شده و با وی دوست شد که یکی از دوستی‌های کلیدی زندگی وی بود. مک‌لیود اشرافی که سرباز پیشین در هایلندرز ۷۴ام بود، سِمت‌های اداری متنوعی در اداره مستعمره داشت و به عنوان ورزشکار پرشور بازی بزرگ، همانند نیومان سرزمین داخلی آفریقای جنوبی را اکتشاف نموده بود. مک‌لیود و نیومان یک دوستی مستحکم و منعطف شکل دادند و زمانی که وضعیت در اواخر ۱۸۷۸ به نقطه حساس رسید، آنها به یک وعده ملاقات با شاه سوازی سفر نموده تا حمایت وی را بر علیه شاه زولو، کتیوایو
نموده تا حمایت وی را بر علیه شاه زولو، کتیوایو برانگیزند. در ژانویه ۱۸۷۹، جنگ انگلیس و زولوها آغاز شد. شکست نیروهای بریتانیایی در اساندهلوانا موجب عقب‌نشینی نیروهای بریتانیای شد، اما آنها پس از مدت کوتاهی دوباره نیروی بیشتری اعزام نموده و بر زولوها غلبه کردند. در جریان این جنگ کوتاه مدت، نیومان از خود شجاعت نشان داده و در تأمین منافع انگلستان در ترانسوال و ایجاد اتحاد با شاهی سوازیلند همکاری نمود. نیومان چند دهه بعدی را به‌طور متناوب مشغول مزرعه‌داری، تجارت و البته برگزار سفرهای شکار بود. او به‌طور گسترده
و البته برگزار سفرهای شکار بود. او به‌طور گسترده در اطراف رودهای لیمپوپو و سابی مشغول شکار بود و همزمان مزرعه خود را به کرایه داده و قطعه زمینی را در مرز سوازیلند و ترانسوال از خانواده شاهی سوازی برای پرورش دام به اجاره گرفت. در ۱۸۸۵ میلادی، او وارد منازعه‌ای با حکومت ترانسوال شد، چون آنها می‌گفتند که بر خلاف ادعای نیومان، قطعه زمین مرزی متعلق به حکومت ترانسوال است نه سوازیلند. نیومان خود را به این امید غرق کرده بود که مقامات ترانسوال در شهر پریتوریا ممکن است او را فراموش کنند، اما اینگونه نشد. شرق آفریقا.
او را فراموش کنند، اما اینگونه نشد. شرق آفریقا. تا ۱۸۹۰ میلادی، نیومان از داد و بیدادهای حقوقی در رابطه با مالکیت مزرعه‌های خود خسته شده بود و برای حمایت مالی از یک سفر اکتشافی شکار فیل در شرق آفریقا به پول نیاز داشت. در ماه مه ۱۸۹۰، او به عنوان مسئول کلی کارکنان آفریقا در کمپانی شرق آفریقای امپراتوری بریتانیا گماشته شده بود. نیومان از مقر مأموریت خود در مومباسا، خود را به عنوان طلیعه‌دار دخالت بریتانیا در شرق آفریقا تحت رهبری فردریک لوگارد معرفی کرد و رابطه او به سرعت با لوگارد به سرکشی انجامید. در چهار
او به سرعت با لوگارد به سرکشی انجامید. در چهار ماه نخست مأموریت نیومان در این کمپانی، گروه جاده‌ساز نیومان که متشکل از پنجاه مرد بود راه خود را از بوته‌زارها به سرزمین پسکرانه باز نموده و با پیشروی خود برای‌شان دوست و دشمن می‌ساختند. هرچند با تکمیل جاده این ثابت شد که از نظر تجاری هیچ منفعتی در پی نداشت، اما این جاده در واقع دسترسی نیومان به میدان‌های شکار در سرزمین درون آفریقای شرقی را سهل‌تر نمود.
دوپ لوله به هر نوعی اندود کننده برای لوله و اتصالات رزوه ای است که به عنوان روان‌کننده، آب‌بند یا درزگیر برای جلوگیری از نشت در محل اتصالات رزوه ای و محکم کردن اتصال استفاده می‌گردد. همچنین به آن «آب بند لوله» یا «درزگیر رزوه لوله» نیز گفته می‌شود. اگرچه به دلیل مخروطی بودن رزوه‌های لوله‌های معمولی، هنگام مونتاژ اتصال به خوبی صورت می‌گیرد، اما معمولاً واریانس‌های ماشینکاری قطعات، منجر می‌شود تماس ۱۰۰ درصدی بین اجزای جفت برقرار نشود و ایجاد نشتی گردد. استفاده از دوپ لوله قبل از مونتاژ لوله و اتصالات رزوه ای،
از دوپ لوله قبل از مونتاژ لوله و اتصالات رزوه ای، فضاهای خالی بین رزوه‌ها را پر می‌کند و در نتیجه اتصالات مفصل‌ها را محکم می‌کند. دوپ لوله همچنین به عنوان روان‌کننده عمل می‌کند و باعث می‌شود اتصال و مونتاژ قطعات به راحتی صورت گیرد. همچنین جداسازی قطعات در آینده نیز راحتتر خواهد بود. ترکیب بندی. در برگه اطلاعات محصول داپ لوله پرماتکس ۵۱دی ترکیبات حاوی خاک رس کائولن، روغن نباتی، کلوفون، اتانول و غیره است. مواد تشکیل دهنده به گونه ای طراحی شده‌اند که: فرمولاسیون‌های مختلفی مانند پنوماتیک، هیدرولیک، سوزاننده و
مختلفی مانند پنوماتیک، هیدرولیک، سوزاننده و غیره برای دوپ لوله وجود دارد که نوع مناسب آن بر اساس کاربرد و فشار مورد انتظار استفاده می‌شود. انتخاب نادرست نوع دوپ لوله ممکن است با وجود بهترین شیوه‌های مونتاژ منجر به نشتی شود. متأسفانه در دهه ۱۹۵۰، برای لوله‌های آشامیدنی از دوپ حاوی اکسید سرب سمی مخلوط با لاک اسپار استفاده می‌شد. لیتارژ که شکلی از اکسید سرباست همراه با گلیسیرین، در برخی کاربردها مورد استفاده قرار می‌گرفت. دوپ لوله توصیه شده برای لوله کشی سوخت نیز، لیتارژ بود. در حفاری نفت اغلب از دوپ لوله ای
نیز، لیتارژ بود. در حفاری نفت اغلب از دوپ لوله ای استفاده می‌شد که شامل گرافیت پودری، سرب و روی و گاهی اوقات مس معلق در گریس بود. در گذشته از نیکل، تالک، سیلیس، کربنات کلسیم و خاک رس نیز در دوپ لوله حفاری نفت استفاده می‌کردند. بیست و پنج درصد از حجم دوپ را فلزات سنگین تشکیل می‌دهند. برای بهبود کاربرد دوپ در سطوح مرطوب یا سرد، از سیلیکون استفاده می‌شود. لوله‌های پلاستیکی. دوپ لوله مبتنی بر نفت برای استفاده در لوله و اتصالات پلاستیکی PVC , CPVC یا ABS رزوه‌دار در نظر گرفته نشده‌است؛ زیرا باعث خراب شدن
در نظر گرفته نشده‌است؛ زیرا باعث خراب شدن پلاستیک می‌شود. انتظار می‌رود تولیدکنندگان ایالات متحده از ترکیباتی برای دوپ استفاده کنند که مطابق با استاندارد ASTM F2331 باشد. این استاندارد شامل روش تست استاندارد برای تعیین سازگاری شیمیایی دوپ با مواد لوله و اتصالات ترموپلاستیک رزوه ای یا نوار آب‌بندی رزوه‌های PVC, CPVC و ABS است.
کره برگر همبرگری است که روی آن کره یا مستقیماً روی پتی یا روی نان روی آن قرار گرفته‌است. احتمالاً در ویسکانسین اختراع شده‌اند، اما همچنان در سراسر غرب میانه ایالات متحده محبوب هستند و کالای اصلی رستوران فست فود کالورز مستقر در ویسکانسین هستند. امروزه بسیاری از رستوران‌ها در ویسکانسین و اطراف آن کره برگر سرو می‌کنند. تاریخچه. در سال ۱۸۸۵، چارلی ناگرین همبرگر سرخ شده در کره را در نمایشگاه سیمور سرو کرد و در این فرایند کره برگر را اختراع کرد. کره برگر توسط Solly's Grille و Krolls' در سال ۱۹۳۶ رایج شد هر دو
Grille و Krolls' در سال ۱۹۳۶ رایج شد هر دو رستوران در حین پختن پتی، یک پد کره روی آن قرار دادند. کالورز، که در سال ۱۹۸۴ تأسیس شد، بر خلاف خود پتی، روی نان را با کره می‌پوشاند. در سال ۲۰۰۹، Steak 'n Shake «استیک برگر کره ای ویسکانسین» خود را معرفی کرد که شامل کره ویسکانسین و پنیر آمریکایی بود. در سال ۲۰۱۵، جک این د باکس «کلاسیک باتری جک» را معرفی کرد، یک همبرگر کره با کره گیاهی سیر که روی پتی ذوب شده بود. در سال ۲۰۲۱، استاتر برادرز. بازارها " Butter Burger " خود را معرفی کردند، یک همبرگر کره برگر با کره
" خود را معرفی کردند، یک همبرگر کره برگر با کره واقعی که در داخل آن تزریق شده بود.
سازمان جوانان حزب کارگر (نروژی: Arbeidernes Ungdomsfylking)، با حروف اختصاری: (AUF)، یک سازمان سیاسی جوانان نروژی است. این سازمان در سال ۱۹۲۷ میلادی، تأسیس شده‌است.سازمان جوانان حزب کارگر (AUF)، یک تشکیلات مستقل سیاسی است؛ اما در واقع به مثابهٔ شاخهٔ جوانان حزب کارگر نروژ، عمل می‌کند. طبق گزارش خود این سازمان، در سال ۲۰۱۸م، شمار اعضای سازمان جوانان حزب کارگر (AUF)، بالغ بر ۱۴ هزار نفر بوده‌است. با این حساب این سازمان، بزرگترین تشکیلات سیاسی جوانان در نروژ است.سازمان جوانان حزب کارگر (AUF)، یکی از مهمترین
است.سازمان جوانان حزب کارگر (AUF)، یکی از مهمترین کانال‌های جذب نیرو، برای حزب کارگر است. همهٔ نخست وزیران حزب کارگر نروژ بعد از جنگ جهانی دوم، سابقهٔ عضویت در سازمان جوانان حزب کارگر (AUF)، داشته‌اند. همچنین همهٔ رهبران حزب کارگر، از سال ۱۹۱۸م، تا پیش از تصدی رهبری حزب، توسط یوناس گار استوره، در سال ۲۰۱۴ م، از میان اعضای سازمان جوانان حزب کارگر (AUF) نروژ انتخاب شده‌اند.در عمل سازمان جوانان حزب کارگر (AUF)، به صورت یکی از عوامل و یک محرک گرایش بیشتر حزب کارگر به سیاست چپ، بوده و عمل کرده‌است. این گرایش
کارگر به سیاست چپ، بوده و عمل کرده‌است. این گرایش بیشتر در دههٔ اخیر در سیاست‌های دوستانهٔ پذیرش مهاجران و توجه بیشتر به حفظ محیط زیست و محدود سازی فعالیت نفتی، بازتاب یافته و قابل ردیابی است. همچنین سازمان جوانان حزب کارگر (AUF)، در مخالفت با عضویت نروژ در اتحادیه اروپا تلاش کرده؛ و بر ارزش‌هایی نظیر جذب همه افراد در بافت اجتماعی، برابری نژادی و جنسی تأکید می‌کند. سازمان جوانان حزب کارگر (AUF)، عضو اتحادیه بین‌المللی جوانان سوسیالیست و جوانان سوسیالیست اروپایی است و به علاوه در تشکیلات اخیر نقش ناظر دارد.
است و به علاوه در تشکیلات اخیر نقش ناظر دارد. طبق رسم، سازمان جوانان حزب کارگر (AUF)، هر ساله یک اردوی تابستانی برای اعضای تشکیلات، در جزیره ایتایا برگزار می‌کند. در ۲۲ ژوئیه سال ۲۰۱۱م، این اردوگاه، هدف بدترین تهاجم تروریستی در تاریخ معاصر نروژ، قرار گرفت و یک راستگرای افراطی ۶۹ نفر، که اکثر آنها نوجوان بودند را قتل‌عام کرد.
سوپ تورتیلا () یک سوپ سنتی مکزیکی است که از قطعات تورتیلای ذرت سرخ شده، غوطه ور در آبگوشتی از گوجه فرنگی، سیر، پیاز، و "chile de árbol" و epazote تهیه شده است. این غذا با تکه‌های چیلی پازیلا، چیچارون، آووکادو، مکعب‌های پنیر تازه و خامه ترش سرو می‌شود. اگرچه منشأ دقیق سوپ تورتیلا مشخص نیست، اما مشخص است که از منطقه مکزیکو سیتی در مکزیک می‌آید. سوپ سنتی تورتیلا با آب مرغ ترکیب شده با گوجه فرنگی تفت داده شده، پیاز، سیر، چیلی و تورتیلا تهیه می‌شود که به صورت نوار بریده شده و سرخ می‌شود. انواع مختلفی از آن وجود
بریده شده و سرخ می‌شود. انواع مختلفی از آن وجود دارد، به عنوان مثال آبگوشت با پایه گوجه فرنگی غلیظ شده و تورتیلاهای آسیاب شده یا سوپ لوبیا غنی شده با نوارهای ترد تورتیلاهای سرخ شده تهیه می‌شود.
ایستگاه مترو بوستان گفتگو، واقع در خط ۷ متروی تهران است که در بزرگراه شهید چمران (اتوبان پارک وی) کوی گیشا قرار دارد. در ۲۵ اسفند ۱۴۰۰، با حضور علیرضا زاکانی (شهردار تهران)، این ایستگاه افتتاح شده و هجدهمین ایستگاه افتتاح شده در خط ۷، و صد و چهل و چهارمین ایستگاه افتتاح شده در بین ایستگاه‌های مترو تهران است. جهت ساخت این ایستگاه در بخش ساختمانی، ۱۸۰ میلیارد تومان و در بخش تجهیز، ۱۲۰ میلیارد تومان هزینه شده‌ است. عمق این ایستگاه، ۳۷ متر و بیش از ۱۰ هزار متر زیر بنای آن است. جهت احداث آن ۱۳۳ هزار متر مکعب،
زیر بنای آن است. جهت احداث آن ۱۳۳ هزار متر مکعب، خاک‌برداری و ۱۱ هزار متر مربع سنگ‌کاری داشته‌ است. شهروندان مناطق ۲ و ۶، به ویژه اهالی گیشا، خیابان امیرآباد شمالی، کوی دانشگاه تهران، ادارات و مراکز تجاری اطراف این ایستگاه، امکان دسترسی آسان‌تری نسبت به گذشته جهت استفاده از مترو دارند. قرار است در آینده این ایستگاه، ایستگاه تقاطعی خط ۷ و خط ۸ متروی تهران شود. امکانات. از ویژگی‌های این ایستگاه، مجهز به سامانه‌های تهویه تونلی و تهویه مطبوع ایستگاهی، سامانه‌های اطفاء حریق، مخابرات و نظارت تصویری است، همچنین،
اطفاء حریق، مخابرات و نظارت تصویری است، همچنین، در پله برقی، آسانسور و فن‌های هواساز، از تجهیزات ایرانی استفاده شده‌ است.
برندان از کلونفرت (Brendan of Clonfert) (حدود ۴۸۴ تا حدود ۵۷۷ پس از میلاد)، یکی از اولین قدیسان رهبانی ایرلندی و یکی از دوازده حواری ایرلند است. او در درجه اول به دلیل کوشش افسانه‌ای خود در «جزیره بلیسد (مبارک)» که به «جزیره سنت برندان» نیز معروف است، شناخته می‌شود. هدایتگر سانستی براندانی آباتیس (سفر راهب بزرگ، سنت برندان) را می‌توان به عنوان یک جستجو برای جهان معنوی دیگر توصیف کرد. به عبارت دیگر، روایت هدایت ایرلندی است. روز جشن سنت برندان در ۱۶ مه توسط کاتولیک‌ها، انگلیکن‌ها و مسیحیان ارتدکس، جشن گرفته
انگلیکن‌ها و مسیحیان ارتدکس، جشن گرفته می‌شود. اوایل زندگی. برندان در سال ۴۸۴ پس از میلاد در ترالی، شهرستان کری در استان مونستر در جنوب غربی ایرلند، متولد شد. او در میان آلترایگ، یک قبیله ایرلندی که در ابتدا در اطراف خلیج کوچک ترالی متمرکز بود، از والدینی به نام‌های فین لوگ و کارا به دنیا آمد. برای پنج سال او هم تحصیل کرد و هم به مادر رضاعی‌اش، ایت کیلیدی (راهبه ایرلندی)، معروف به «بریجد آو مانستر» سپرده شد. وقتی شش سالش بود، برای ادامه تحصیل به مدرسه صومعه جارلات در توأم فرستاده شد. برندان را یکی از
صومعه جارلات در توأم فرستاده شد. برندان را یکی از «دوازده حواری ایرلند» می‌دانند، یکی از آن‌هایی که گفته می‌شود توسط معلم بزرگ، فینیان کلونارد، آموزش دیده‌است. سفر افسانه‌ای. برندان اساساً به‌خاطر سفر افسانه‌ای خود به جزیره بلیسد (مبارک) که به جزیره سنت برندان آباتیس معروف است (سفر سنت برندان ابوت) در قرن نهم، مشهور است. نسخه‌های زیادی وجود دارد که نشان می‌دهد، چگونه او با شانزده راهب برای جستجوی باغ عدن، به اقیانوس‌اطلس رفت (اگرچه نسخه‌های دیگر چهارده راهب و سه کافر را ثبت کرده‌اند که در آخرین لحظه به
و سه کافر را ثبت کرده‌اند که در آخرین لحظه به آن‌ها پیوستند). گفته می‌شود یکی از این همراهان، مالو بوده‌است. تاریخ این سفر به سال‌های ۵۱۲ تا ۵۳۰ پس از میلاد، قبل از سفر او به جزیره بریتانیای بزرگ، برمی‌گردد. فرض می‌شود برندان در سفر خود جزیره سنت برندان را دیده باشد که جزیره‌ای پر برکت و پوشیده از گیاهان است. او همچنین با یک هیولای دریایی روبرو شد، ماجرایی که با کولومسیل، هم دوره‌اش، در میان گذاشت. متداول‌ترین ماجراجویی توصیف شده او، فرود آمدن او در جزیره‌ای است که معلوم شد یک هیولای دریایی غول پیکر به نام
است که معلوم شد یک هیولای دریایی غول پیکر به نام «جاسکونیوس» است. اواخر زندگی. برندان، به ولز و جزیره مقدس آیونا در سواحل غربی اسکاتلند سفر کرد. در مسیر بازگشت به ایرلند، صومعه‌ای را در آناگدان تأسیس کرد و باقی‌مانده عمر خود را در آنجا گذراند. او همچنین صومعه‌ای را در آناگدان برای خواهرش، بریگا، تأسیس کرد. برندان پس از برقرار کردن اسقفی آردفرت، به توموند رفت و در سال ۵۵۰ میلادی، یک صومعه را در اینیس دادروم (جزیره کنونی کونی)، در محله کنونی کیلادیسرت، شهرستان کلر، بنیان نهاد. او سپس به ولز سفر کرد و زیر نظر
کلر، بنیان نهاد. او سپس به ولز سفر کرد و زیر نظر گیلداس در لانکارفان و پس از آندر ایونا، تحصیل کرد؛ زیرا گفته می‌شود که او آثاری از غیرت رسولی خود را در کیل براندون (نزدیک اوبان) و کیل برنان ساوند به جا گذاشته‌است. او در سال ۵۷۷ پس از میلاد در آناگدان، زمانی که خواهرش، بریگا را می‌دید، درگذشت. برندان از ترس اینکه پس از مرگش ممکن است مریدانش بقایای او را به عنوان تبرک و یادگار ببرند، قبلاً ترتیبی داده بود که جسد او را مخفیانه به صومعه‌ای که در کلونفرت تأسیس کرده بود، از طرق پنهان کردن در قسمت بار گاری،
کرده بود، از طرق پنهان کردن در قسمت بار گاری، ببرند. او در کلیسای جامع کلونفرت به خاک سپرده شد.
بونگاری (Bungaree) یا (Boongaree) (حدود ۱۷۷۵–۲۴ نوامبر ۱۸۳۰ میلادی)، استرالیایی بومی از مردم گورینگای در خلیج بروکن در شمال سیدنی و به عنوان یک کاوشگر، سرگرم‌کننده و رهبر اجتماع بومیان شناخته شده بود. او همچنین از این جهت مورد توجه است که اولین فرد متولد استرالیا بود که در خاطرات متیو فلیندرز، به عنوان یک استرالیایی مدبر ثبت شد و اولین فرد متولد استرالیا بود که قاره را دور زد. زندگی‌نامه. زمانی که بونگاری در دهه ۱۷۹۰ به شهرک در حال رشد سیدنی نقل مکان کرد، بونگاری خود را به عنوان یک شخصیت شناخته شده تثبیت
بونگاری خود را به عنوان یک شخصیت شناخته شده تثبیت کرد، به عنوان فردی که می‌توانست میان مردم خود و تازه‌واردها، رفت‌وآمد کند. او در سفری به جزیره نورفولک در سال ۱۷۹۸ به خدمه HMS "ریلاینس" پیوست و طی آن متیو فلیندرز را تحت تأثیر قرار داد. در سال ۱۷۹۸، او فلیندرز (و برادرش، ساموئل وارد فلیندرز، یک ناوآموز از رلیانس) را در یک بررسی ساحلی به عنوان مترجم، راهنما و مذاکره کننده با گروه‌های بومی محلی در نورفولک همراهی کرد. با عدم وجود زبان مشترک، مردم بومی خیلی جدی به دنبال بونگاری بودند تا به جای فلیندرز با او
به دنبال بونگاری بودند تا به جای فلیندرز با او صحبت کنند. مهارت‌های میانجی‌گری او توسط اروپایی‌هایی که کشتی را با آنها شریک بود، بسیار مورد تقدیر قرارگرفت. در سال ۱۷۹۹، برای رسیدن به توافق با مردم محلی در یک موقعیت خاص، بونگاری به آنها یک تیر و یک کمان به عنوان هدیه داد و به آنها نشان داد که چگونه از آن استفاده کنند. برونون داگلاس از آن به عنوان یک «کنش متقابل فرهنگی، دلالت بر یک رابطه متقابل و نه سلسله مراتبی دارد و مفهوم واقعی «میان فرهنگی» را به عنوان تماس میان «فرهنگ‌های متضاد و همگن» به چالش می‌کشد»
میان «فرهنگ‌های متضاد و همگن» به چالش می‌کشد» یاد می‌کند و می‌افزاید «مردم خلیج مورتون احتمالاً بونگاری را به عنوان رهبر گروه اعزامی و مردان سفیدپوست را به عنوان پیروان او شناختند». او توسط فلیندرز در دور زدن استرالیا میان سال‌های ۱۸۰۱ و ۱۸۰۳ در کشتی "اینوستیگیتور" استخدام شد. فلیندرز، نقشه‌بردار اولین نقشه کامل استرالیا بود که شکاف‌های اکتشافات نقشه‌برداری قبلی را پر می‌کرد و برجسته‌ترین مدافع نام‌گذاری این قاره به نام «استرالیا» بود. فلیندرز خاطرنشان کرد که بونگاری «یک همکار شایسته و شجاع» است که در
کرد که بونگاری «یک همکار شایسته و شجاع» است که در موارد متعددی گروه اعزامی را نجات داد. بونگاری تنها بومی استرالیایی در کشتی بود و نقش دیپلماتیک حیاتی را در مسیر و در اطراف ساحل ایفا کرد و در جاهایی بر موانع زبانی غیرقابل چشم‌پوشی، غلبه کرد. به گفته مورخ کیت وینسنت، بونگاری این نقش را به‌عنوان واسطه انتخاب می‌کرد و اغلب می‌توانست با درآوردن لباس‌هایش و صحبت با مردم بومی‌هایی را که می‌خواستند به ملوان‌ها حمله کنند را آرام کند، با وجود اینکه در قلمرویی ناشناخته بود. فلیندرز بعداً در خاطرات خود از بونگاری به