payamvha/North_RAG huggingface dataset:
که ارتش اتریش در غرب، شمال و شرق زوریخ متحد شدند، چارلز تصمیم گرفت که نیرویی به اندازه کافی برتر برای حمله به مواضع Masséna در زوریخ داشته باشد. استراتژی او برای توسعه یک حمله همگرا، بدون یک سپاه دیگر اتریش، که توسط سووروف فرماندهی می‌شد و در کوه‌های ایتالیا مستقر می‌شد، کاملاً ممکن نبود. این امر محاصره نزدیک فرماندهی ماسنا در زوریخ را ممکن می‌کرد و موقعیت فرانسه را غیرقابل دفاع می‌کرد. با این حال، در نبرد اول زوریخ (۴–۷ ژوئن ۱۷۹۹)، ارتش اتریش فرانسوی‌ها را مجبور کرد زوریخ را ترک کنند. MASSENA در سراسر
را مجبور کرد زوریخ را ترک کنند. MASSENA در سراسر کناره‌گیری کرد Limmat، جایی که او راه اندازی یک موقعیت دفاعی بر روی تپه‌های کم ارتفاع مشرف به شهرستان و فرصت خود را به reacquire در شهرستان انتظار. دستورات نبرد. فرانسوی. مجموع: ۷۰۰۰ مردان
اختلال شخصیت هالتلوس () نوعی اختلال شخصیت است که افراد مبتلا به آن دارای ویژگی‌های روان‌آزارانه مبتنی بر خودخواهی کوته‌بینانه و لذت‌گرایی غیرمسئولانه همراه با ناتوانی در پیوند دادن هویت خود به گذشته یا آینده هستند. از علائم معمول هالتلوس فقدان خودبازداری است. این اختلال که توسط امیل کرپلین و گوستاف آشافنبورگ در اوایل قرن بیستم توصیف شد و توسط کارل یاسپرس، اویگن و منفرد بلویلر متمایزتر گردید، در محاوره، روان‌آزاری با «نبود هدف یا فقدان اراده» نام گرفته‌است.
بیمارستان روان‌پزشکی لیکشور () یک بیمارستان روان‌پزشکی در شهر تورنتوی کاناداست. این بیمارستان در سال ۱۸۸۸ میلادی و با نام اصلی «نوانخانه میمیکو» ساخته شد و درهای آن به‌طور رسمی در ۲۱ ژانویهٔ ۱۸۸۹ برای عموم گشوده شد. بیشتر کارهای ساخت و ساز این ساختمان توسط خودِ بیماران صورت گرفت و این بیماران در رخت‌شویی و باغبانی بیمارستان هم شرکت می‌کردند. این بیمارستان یک سالن همایش برای انجام مراسم تفریحی و نیایش مذهبی و همچنین یک گورستان اختصاصی هم داشت. در این گورستان ۱٬۵۱۱ تن از بیماران این بیمارستان دفن شده‌اند که
۱٬۵۱۱ تن از بیماران این بیمارستان دفن شده‌اند که در ۳ کیلومتری شمال بیمارستان واقع است. موتورخانه بیمارستان در دههٔ ۱۹۳۰ میلادی برای تأمین گرمایش آن راه‌اندازی شد. این بیمارستان در سال ۱۹۵۹ نوسازی شد، اما با گذشت زمان مجدداً فرسوده و نیازمند بازسازی شد و سرانجام به همین دلیل در ۱ سپتامبر ۱۹۷۹ برای همیشه بسته و ۲۸۰ بیمار آن به مراکز دیگر درمانی منتقل شدند. این بیمارستان در اوج فعالیت خود در سال ۱۹۵۰ میلادی، ۱٬۳۹۱ بیمار داشت و از زمان راه‌اندازی چندین بار نامش را تغییر داد که برخی از آنها «دارالمجانین
نامش را تغییر داد که برخی از آنها «دارالمجانین میمیکو» (۱۸۹۴)، «تیمارستان میمیکو» (۱۹۱۱)، «بیمارستان میمیکوی انتاریو» (۱۹۲۰)، «بیمارستان انتاریو در تورنتوی جدید» (۱۹۳۴) و سرانجام «بیمارستان روان‌پزشکی لیکشور» (۱۹۶۴) بودند. در سال ۱۹۸۸، این مکان به عنوان یک «ملک تاریخی» تعیین شد. برخی صحنه‌های فیلم‌های "ستوران"، "دانشکده پلیس"، "دانشکده پلیس ۳" و "دانشکده پلیس ۴" در این ساختمان فیلم‌برداری شده‌است.
هامبارتسوم ماتئوسیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ نوامبر ۲۰۲۱ تا کنون در دولت سوم نیکول پاشینیان سمت معاون نخست‌وزیری جمهوری ارمنستان را برعهده دارد. وی پیشتر از تاریخ ۱۶ اکتبر ۲۰۱۸ تا تاریخ نوامبر ۲۰۲۱ استاندار استان آرماویر بود. زندگی‌نامه. در ۱۸ نوامبر ۱۹۹۲ در گیومری به دنیا آمد
بیمارستان کودکان ناخوش ویکتوریا () ساختمانی در شهر تورنتو کاناداست که تا سال ۱۹۵۱ به‌عنوان بیمارستان فعال بود و امروزه، «مرکز و بانک خون» است. این ساختمان از هیئت تاریخی تورنتو تقدیرنامه استفاده مجدد تطبیقی را دریافت کرده‌است. این بیمارستان در سال ۱۸۹۲ و با همت الیزابت مک‌مستر راه‌اندازی شد و تا سال ۱۹۵۱ یک بیمارستان تخصصی کودکان بود. اختراع حریرهٔ کودک پابلوم، به‌کارگیری پرتو ایکس یکپارچه در ۱۸۹۶ و تلاش برای پاستوریزه کردن اجباری، همگی در این بیمارستان صورت گرفت. این ساختمان در نزدیکی بیمارستان عمومی
صورت گرفت. این ساختمان در نزدیکی بیمارستان عمومی تورنتو واقع است.
بدترین چیزی که می‌تواند اتفاق بیفتد چیست؟ (به انگلیسی: What's the worst could happen) یک فیلم کمدی آمریکایی به کارگردانی سام وایزمن است که در ۱ ژوئن ۲۰۰۱ در آمریکا به نمایش درآمد. چکیده داستان. یک بازرگان ثروتمند سارقی را در خانه اش غافلگیر می‌کند و حلقه خوش شانسی سارق را از او می‌دزدد. سارق هر کاری می‌کند تا حلقه اش را پس بگیرد. این هم مثل سایر فیلم‌های آمریکایی سرشار از هیجان و جذابیت هست. فیلم نامه قوی و بازیگرای خوب این فیلم بر جذابیت این فیلم اضافه میکننه و میتونه توجه هر بیننده ای رو به خودش جلب کنه.
الیزابت مک‌مستر (؛ ۲۷ دسامبر ۱۸۴۷–۳ مارس ۱۹۰۳) پرستار و بشردوست اهل کانادا بود. وی سرپرست کمیته‌ای بود که بیمارستان کودکان ناخوش را بنیان نهادند. ور در سال ۱۹۲۶ میلای در رشتهٔ پرستاری از «دانشکده پرستاری ایلینوی» (که بعدها در دانشکدهٔ پرستاری دانشگاه شیکاگو ادغام گردید) فارغ‌التحصیل شد و مدتی در مراکز بهداشتی-درمانی مختلف در شیکاگو، لس آنجلس و اسکنکتدی، نیویورک فعالیت کرد. وی با الهام از بیمارستان گریت اورمند استریت در لندن، بیمارستان کودکان ناخوش را در تورنتو پایه‌گذاری کرد.
سیاوش بیضایی (زادهٔ ) موسیقی‌دان، آهنگساز، نوازندهٔ پیانو، نویسنده، اتنوموزیکولوگ و مدرس موسیقی، اهل ایران است. وی بیشتر تحصیلات آکادمیک خود را در رشته‌های آهنگسازی، موسیقی الکترونیک و اتنوموزیکولوژی تا مقطع دکترا را در آلمان گذرانده‌است. فعالیت‌های بیضایی در سه بخش آهنگسازی و تنظیم، تدریس موسیقی، تألیف و ترجمهٔ کتاب‌های تئوریک موسیقی، تقسیم می‌شود. آثار او شامل آهنگسازی و تنظیم ده‌ها ترانهٔ محلی و ملی برای پیانو، آنسامبل‌های گوناگون و ارکستر است که تنظیم «نخستین سرود ملی ایران» اثر آلفرد ژان باتیست لومر و
سرود ملی ایران» اثر آلفرد ژان باتیست لومر و "سر اومد زمستون" بر روی ملودی محلی ارمنی با صدای شقایق کمالی از آن جمله هستند. زندگی. سیاوش بیضایی در سال ۱۳۳۲ زاده شد. در سال ۱۳۶۳ به آلمان رفت و تحصیلات دانشگاهی خود را در رشتهٔ آهنگسازی دنبال کرد. او در سال ۱۳۷۳ در مقطع کارشناسی ارشد، از دانشگاه موسیقی دتمولد آلمان فارغ‌التحصیل شد. پس از آن به تحصیل در رشتهٔ موسیقی الکترونیک مشغول شد و در سال ۱۳۷۷ مدرک کارشناسی ارشد این رشته را از دانشگاه هنر فولک وانگِ آلمان دریافت کرد. سیاوش بیضایی به منظور تکمیل آموخته‌های
کرد. سیاوش بیضایی به منظور تکمیل آموخته‌های موسیقی خود، به تحصیل در رشتهٔ اتنوموزیکولوژی پرداخت و سال ۱۳۸۷ در مقطعِ دکترا، از دانشگاه وورتسبورگ فارغ‌التحصیل شد. عنوانِ پایان‌نامهٔ دکترای او «رویکردی به نظریهٔ هارمونی در موسیقی هنری ایرانی» بود. «نخستین سرود ملی ایران» اثر آلفرد ژان باتیست لومر برای اولین بار توسط سیاوش بیضایی در سال ۱۳۸۴ با اصلاحاتی در هارمونی و فرم و افزایش بخش‌هایی به آن، برای ارکستر تنظیم و نوشته شد. این اثر نخستین بار، مهر ۱۳۸۴ در تالار وحدت تهران به رهبری پیمان سلطانی و با خوانندگی
وحدت تهران به رهبری پیمان سلطانی و با خوانندگی سالار عقیلی اجرا شد و مورد استقبال مردم ایران قرار گرفت. فعالیت‌های هنری. از جمله فعالیت‌های هنری سیاوش بیضایی، می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: همکاری با انجمن ژونس موزیکال آلمان، تأسیس «آنسامبل آوازهای محلی ایرانی» در مونستر آلمان برای معرفی موسیقی محلی ایرانی در آلمان و اروپا، مدیریت استودیو تئاتر شهر گرلیتز آلمان، مدرس دانشکدهٔ موسیقی دانشگاه هنر و دانشگاه تهران، دستیار علمی مؤسسه تحقیقات موسیقی دانشگاه وورتسبورگ آلمان، بنیان‌گذاری و سرپرستی ارکستر سمفونیک
آلمان، بنیان‌گذاری و سرپرستی ارکستر سمفونیک دانشکدهٔ موسیقی دانشگاه هنر (۱۳۸۲)، مدیریت «کانون موسیقی رودکی» (۱۳۵۹ تا ۱۳۶۳) آثار هنری. سیاوش بیضایی در سال‌های نخستین دههٔ ۱۳۶۰ تنظیم ترانه‌های نواحی مختلف ایران، برای ساز پیانو را آغاز و در مجموعه‌ای منتشر کرد. پس از آن در سال ۱۳۷۲ مجموعهٔ دیگری شامل ۴۶ ترانه را به انتشار رساند و در ادامهٔ آن، در سال ۱۳۷۶ تنظیم ترانه‌های محلی ایران در چهار دفتر، شامل بیش از ۱۰۰ ترانهٔ محلی ایرانی، به‌وسیلهٔ او تکمیل و منتشر شدند. در سال ۱۹۹۵ میلادی انتشارات بین‌المللی موسیقی
در سال ۱۹۹۵ میلادی انتشارات بین‌المللی موسیقی «بِرِن رای‌تر» نیز از میان این ترانه‌ها، ۱۸ ترانه که تنظیم‌های ساده‌تری داشتند را انتخاب و در کتابی با عنوان "۱۸ ترانه سادهٔ محلی ایرانی برای پیانو" منتشر کرد. موسیقی. از جمله آثار سیاوش بیضایی، می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: حواشی. در سال‌های ۱۳۸۸ تا ۱۳۹۸ بحث‌ها و یادداشت‌هایی در برخی از مطبوعات ایران شکل گرفت که محوریت آن سرقت هنری سرود ایران جوان بود. در ابتدا پیمان سلطانی سیاوش بیضایی را متهم به سرقت این اثر کرد و از خوانندگانی که این سرود را می‌خواندند
اثر کرد و از خوانندگانی که این سرود را می‌خواندند تقاضا کرد که نام وی را به عنوان آهنگساز درج کنند. در نهایت این موضوع به دادگاه کشیده شد و در تاریخ ششم تیر ۱۳۹۸ سیاوش بیضایی در یک نشست مطبوعاتی ضمن اعلام اسناد تبرئه‌شدنِ خود در دادگاه، نه تنها سایر آثار موسیقایی سلطانی را از آن او ندانست بلکه بر اساس اسنادی، طرح‌های گرافیکی او را نیز کپی معرفی کرد.
شصت و چهارمین مراسم سالانه جوایز گرمی در ۳ آوریل ۲۰۲۲ در استیپلز سنتر در لس آنجلس برگزار شد. این مراسم بهترین ضبط‌ها، آهنگ‌ها و هنرمندان سال را که آثارشان در بازه زمانی ۱ سپتامبر ۲۰۲۰ تا ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۱ منتشر شده است را تجلیل می‌کند. نامزدهای این دوره در ۲۳ نوامبر ۲۰۲۱ معرفی شدند. جان باتیست با ۱۱ نامزدی بیشترین نامزدی را دریافت کرد و پس از آن دوجا کت، هر و جاستین بیبر هر کدام با ۸ نامزدی قرار گرفتند.
تغییر () آهنگ از خواننده آمریکایی چارلی پوث به همراه جیمز تیلور که ۲۶ مارس ۲۰۱۸ منتشر شد و به عنوان چهارمین آهنگ آلبوم یادداشت‌های صوتی شناخته می‌شود.
فیدبک هاب یا مرکز بازخورد ، یک اپلیکیشن جهانی است که در فروشگاه مایکروسافت یا حتی همراه با ویندوز ۱۰ موجود است. این طراحی شده‌است تا به کاربران — و به ویژه کاربران ویندوز اینسایدر — اجازه دهد تا بازخورد، پیشنهاد ویژگی‌ها و گزارش‌های اشکال را برای سیستم عامل ارائه دهند. همچنین درگاه وب بازخورد هم نسخه‌ای کوچکتر از مرکز بازخورد در حالت وب است که بدون اپلیکیشن و از طریق وب می‌توان در مورد برخی از محصولات مایکروسافت بازخورد ارائه داد. تاریخچه. بازخورد ویندوز. در نسخه‌های بتا ویندوز ۷، یک ویژگی بازخورد در کنترل
نسخه‌های بتا ویندوز ۷، یک ویژگی بازخورد در کنترل پنل وجود داشت و بسیاری از برنامه‌ها پیوندهایی به «ارسال بازخورد» در کنار کنترل‌های پنجره خود داشتند. نسخه‌های بتا ویندوز ۷ نیز دوری‌سنجی را جمع‌آوری کردند. در ویندوز ۸، دوری‌سنجی هنوز جمع‌آوری می‌شد، اما هیچ روش سازمان‌یافته‌ای برای ارائه و جمع‌آوری کردن بازخورد برای کاربران وجود نداشت. این محدودیت آشکارا باعث شد تا توسعه دهندگان مایکروسافت دکمه استارت و ویندوز ارو را علی‌رغم درخواست کاربران برای باقی گذاشتن این ویژگی‌ها در ویندوز حذف کنند. ویندوز فیدبک یا
این ویژگی‌ها در ویندوز حذف کنند. ویندوز فیدبک یا بازخورد ویندوز یکی از اولین برنامه‌های جدید در ویندوز ۱۰ بود. در ۱ اکتبر ۲۰۱۴ در اولین پیش‌نمایش اینسایدر، ساخت ۹۸۴۱، به عنوان روشی برای ارائه پیشنهادها برای ویژگی‌های جدید در ویندوز ۱۰ منتشر شد، که تا ۲۹ ژوئیه ۲۰۱۵ منتشر نمی‌شد. بازخورد را می‌توان بر اساس موضوع و پالایه‌های مربوط مرتب کرد. هر کاربری با حساب مایکروسافت می‌تواند از این برنامه استفاده کند. این پالایه‌ها شامل تعداد رأی موافق در مورد بازخورد، بازخوردی که بیشترین رتبه را در «پرطرفدارترین» داشته و
که بیشترین رتبه را در «پرطرفدارترین» داشته و جدیدترین بازخورد می‌شد. دسترسی مستقیم به پیوند اچ‌تی‌ام‌ال برای بازخورد از داخل برنامه امکان‌پذیر نبود. ویندوز فیدبک از منوهای استاندارد همبرگری یا دکمه‌های بازگشت در طراحی خود استفاده نکرده بود. در عوض، نوار کناری سمت چپ دارای سطوحی از پنل‌های قابل کلیک بود و یک دکمه بازگشت سفارشی در گوشه سمت چپ بالا گنجانده شده بود. از آنجایی که ویندوز فیدبک قبل از ایجاد کنترل‌های استاندارد ویندوز ۱۰ ایجاد شده بود، در ابتدا از زیرساخت یک برنامه ویندوز ۸ استفاده می‌کرد. ویندوز
زیرساخت یک برنامه ویندوز ۸ استفاده می‌کرد. ویندوز فیدبک دوری‌سنجی را جمع‌آوری می‌کرد و به صورت دوره‌ای از طریق یک پیام toast از کاربران می‌خواست تا به سوالات پاسخ دهند. با کلیک بر روی toast یا اعلان در اکشن سنتر، پرسشنامه‌ای در مورد ویژگی یا برنامه‌ای که کاربر استفاده کرده‌است باز می‌شود. یک قالب سؤال رایج، رتبه‌بندی مقیاس لیکرت برای یک ویژگی و کادر متنی پاسخ-آزاد برای ارائه بازخورد اضافی بود. گاهی سوالات مربوط به برنامه‌های شخص ثالثی بود که کاربر استفاده می‌کرد، از جمله گوگل کروم و موزیلا فایرفاکس. ویندوز
از جمله گوگل کروم و موزیلا فایرفاکس. ویندوز فیدبک با به‌روزرسانی سالگرد ویندوز ۱۰ در سال ۲۰۱۶ منسوخ شد. اینسایدر هاب. اینسایدر هاب به‌طور خاص برای کاربران برنامه ویندوز اینسایدر طراحی شده بود. این نسخه از قبل روی نسخه‌های پیش‌نمایش ویندوز ۱۰ نصب شده بود و می‌توان آن را به‌صورت دستی روی نسخه‌های پایدار نصب کرد. اینسایدر هاب از منوی همبرگری که در سایر برنامه‌های طراحی شده مخصوص ویندوز ۱۰ یافت می‌شد، استفاده کرد. گاهی مقاله‌ها به درستی تراز نمی‌شدند و از سمت راست پنجره برنامه یا صفحه کاربر عبور می‌کردند.
راست پنجره برنامه یا صفحه کاربر عبور می‌کردند. اینسایدر هاب با به‌روزرسانی سالگرد منسوخ شد. ادغام در مرکز بازخورد. فیدبک هاب در ۱۷ مارس ۲۰۱۶ برای ویندوز اینسایدرها منتشر شد. به‌طور کلی در ۲۰ مه ۲۰۱۶ در دسترس قرار گرفت و امکان نصب آن در کنار ویندوز فیدبک بود. این برنامه روی هر رایانه‌ای با به‌روزرسانی سالگرد یا نسخه‌های جدیدتر ویندوز ۱۰ از قبل نصب شده‌است. این از همان نماد بازخورد ویندوز استفاده می‌کند. برخلاف اینسایدر هاب، اطلاعیه‌ها و جستجوهای مقاله‌ها با هم در صفحهٔ اصلی فیدبک هاب فهرست شده‌اند و بر اساس
در صفحهٔ اصلی فیدبک هاب فهرست شده‌اند و بر اساس فضای موجود هم‌تراز می‌شوند. ویژگی‌ها. فیدبک هاب شامل تمام ویژگی‌های نسخه‌های قبلی خود می‌باشد. نمای خانه یک کادر جستجو برای بازخورد، تعداد بازخوردهای ارائه شده و آرای موافق دریافتی، فهرستی از ویژگی‌های جدید، گزینه‌هایی برای رتبه‌بندی نسخه ویندوزی که کاربر در حال حاضر استفاده می‌کند، و پیوندهایی به نمایهٔ کاربر و اطلاعات خارجی دربارهٔ ویندوز ارائه می‌دهد. کاربران می‌توانند به صورت ناشناس بازخورد ارائه کنند یا با یک حساب مایکروسافت یا حساب Azure Active
یا با یک حساب مایکروسافت یا حساب Azure Active Directory وارد شوند. ورود به سیستم امکان همگام‌سازی آرای موافق و دستاوردها را بین دستگاه‌ها و مشاهده بازخوردی که قبلاً در بخش بازخورد من در برنامه داده‌اید را ممکن می‌سازد. مانند هر برنامه دیگری، مرکز بازخورد خود در معرض بازخورد است. با گذشت زمان، صفحهٔ دریافت بازخورد به‌روزرسانی شد، پیوند دادن به بازخوردها و اطلاعیه‌ها در دسترس قرار گرفت، و اکنون می‌توان بازخوردهای بین پلتفرمی را مشاهده کرد و دربارهٔ آن اظهار نظر کرد. به عنوان مثال، یک کاربر در رایانه شخصی
نظر کرد. به عنوان مثال، یک کاربر در رایانه شخصی ویندوز ۱۰ می‌تواند بازخوردها را ببیند و برای ویندوز ۱۰ موبایل نظر بدهد؛ با این حال، کاربر نمی‌تواند برای پلتفرمی که در حال حاضر از آن استفاده نمی‌کند، بازخورد جدید یا رأی موافق ایجاد کند. تأثیر. تغییرات قابل توجهی که پس از ارائه بازخوردهای مربوط توسط کاربران ایجاد شده‌است شامل بسیاری از ویژگی‌های جدید در ، نمای پوشه در ، اندازه‌های کوچک‌تر برای یادداشت‌های چسبنده و نماد ذخیرهٔ جدید در Sketchpad است. هر بازخوردی پذیرفته نمی‌شود، و تعداد بیشتر آرای موافق به‌طور
پذیرفته نمی‌شود، و تعداد بیشتر آرای موافق به‌طور خودکار احتمال تغییر ویژگی را افزایش نمی‌دهد. درخواست‌هایی که به صراحت توسط مهندسان مایکروسافت رد شده‌اند شامل آوردن ویندوز مدیا سنتر به ویندوز ۱۰ و حذف ورود خودکار در پیش‌نمایش اسکایپ و سایر برنامه‌ها است. با این وجود، آرای موافق نشان می‌دهد که چه تعداد از کاربران با یک بازخورد موافق هستند.
«اندازه یک تماس باهات فاصله دارم» () آهنگ از خواننده آمریکایی چارلی پوث از آلبوم نه آهنگ ذهنی که ۲۰ اوت ۲۰۱۵ توسط آتلانتیک رکوردز منتشر شد. این آهنگ یه رتبه ۱۲ "بیلبورد" هات ۱۰۰ دست پیدا کند.
باباغازه "(کره‌ای با الفبای انگلیسی: gireogi appa)" (کره ای: 기러기 아빠، به معنای واقعی کلمه "پدر غاز") یا گیرئوگی آپا یک اصطلاح در کره جنوبی است و به مردی اشاره می‌کند که در بازار کره کار می‌کند اما همسر و فرزندانش، برای رفاه بیشتر خانواده و آموزش بهتر زبان به در یک کشور انگلیسی زبان مانند ایالات متحده، کانادا، انگلستان، استرالیا یا نیوزلند زندگی می‌کنند. این اصطلاح از این واقعیت الهام گرفته شده‌است که غازها گونه‌هایی هستند که مهاجرت می‌کنند، همان‌طور که "بابا غازه‌ها" برای دیدن خانواده خود باید مسافت زیادی را
برای دیدن خانواده خود باید مسافت زیادی را طی کند. تخمین زده می‌شود که تعداد بابا غازه‌ها در کره جنوبی به ۲۰۰۰۰۰ مرد برسد. کلمه "گیرئوگی آپا" در گزارش "2002 New Word" توسط آکادمی ملی زبان کره ای ابداع شد. پیامدهای اجتماعی. جهت تامین محیط آموزشی بهتر، مادران معمولا تصمیم میگیرند تا با فرزندانشان در یک کشور خارجی زندگی کنند و پدر در کره تنها میماند. برای این باباغازه‌ها دشوار است تا به گونه‌ای معمول با فرزندان و همسر خود در تعامل باشند و در نتیجه پدران تنها مانده و از تنهایی و تک‌افتادگی شدید رنج خواهند برد.
و از تنهایی و تک‌افتادگی شدید رنج خواهند برد. تبعات ناشی از این تنهاماندگی سبب میشود تا این پدران با افرادی به غیر از همسر خود رابطه جنسی داشته‌باشند، دست به خودکشی بزنند یا در تنهایی بمیرند. باور بر این است که بیش از ۴۰۰۰۰ دانش آموز اهل کره جنوبی صرفاً بابت بهبود توانایی‌شان در انگلیسی صحبت کردن در ایالات متحده، کانادا، انگلیس، استرالیا، نیوزلند، فیلیپین، سنگاپور و مالزی زندگی می‌کنند. تا سال ۲۰۰۹، بیش از ۱۰۰۰۰۰ دانشجوی کره ای در خارج از کشور تحصیل می‌کردند. حداقل در برخی از موارد، دستکم یک مادر کره‌ای
حداقل در برخی از موارد، دستکم یک مادر کره‌ای زندگی در خارج از کشور را با فرزندانش انتخاب می‌کند، دلیل دیگری هم برای این تصمیم وجود دارد آن هم دوری کردن از مادرشوهر خود است که ممکن است به دلیل کنفوسیوس‌گرایی کره‌ای، رابطه‌ای پرتنش با او وجود داشته‌باشد. اصطلاحات مرتبط. اگر باباغازه دارای تمکن مالی مناسبی باشد تا بتواند برای ملاقات‌های مکرر با خانواده اش هزینه کند، او را «بابا عقابه» (독수리 아빠) خطاب می‌کنند، اما اگر توانایی مالی مرد بالا نباشد و در نتیجه آن سفرهایش به خارج را محدود شوند، از او به عنوان «بابا
به خارج را محدود شوند، از او به عنوان «بابا پنگوئن» یاد می‌شود (펭귄 아빠) زیرا او بسان پنگوئن نمی‌تواند پرواز کند و ممکن است سال‌ها خانواده‌اش را نبیند. اگر مرد توانایی مالی فرستادن فرزندانش به خارج از کشور را نداشته باشد، یک استودیوی کوچک برای همسر و فرزندانش در گانگنام، منطقه ای در هاگوون، اجاره می‌کند، این پدر را «پدر گنجشکه» می‌نامند (참새 아빠). اگر آن مرد فرزندانش را به مدرسه ابتدایی در دایچی بفرستد و اقامتگاهی اجاره کند به او «پدر دایجئودونگ» (대전동아빠) می‌گویند.
قرض یا بدهی فیلمی محصول سال ۲۰۰۸ و به کارگردانی ساتیش کایشیک است. در این فیلم بازیگرانی همچون اورمیلا ماتوندکار، هیمش رشامیا، شویتا کومار، دینو مورئا، گلشن گروور، دنی دنزونگپا، روهینی هاتانگادی، راج بابار، اسمیتا بانسال، بختیار ایرانی، هیمانی شیوپوری، آسرانی، سودهیر پاندی و راشی خانا ایفای نقش کرده‌اند. این فیلم بازسازی فیلم قرض محصول ۱۹۸۰ است.
دختر ستاره‌ای هالیوود یا هالیوود استارگرل () یک فیلم درام و رمانتیک آمریکایی به کارگردانی جولیا هارت بر اساس فیلمنامه جردن هوروویتس با همکاری جولیا هارت است. این فیلم دنباله دختر ستاره‌ای ۲۰۲۰ است و داستان آن استارگرل و مادرش آنا را دنبال می‌کند که به عنوان طراح لباس در یک فیلم استخدام می‌شود، در حالی که آنها به لس آنجلس نقل مکان می‌کنند، جایی که استارگرل با دوستان جدیدی آشنا می‌شود و جنبه خلاقانه‌اش و همچنین شهرت و موفقیت را کشف می‌کند. این فیلم در ۲۳ مه ۲۰۲۲ در تئاتر ال کاپیتان نمایش داده شد و در ۳ ژوئن
در تئاتر ال کاپیتان نمایش داده شد و در ۳ ژوئن ۲۰۲۲ از طریق دیزنی پلاس منتشر شد. تولید. اعلام شد که دنباله ای برای دختر ستاره‌ای در دست ساخت است. جولیا هارت برای کارگردانی بازگشت و گریس وندروال نیز در نقش Stargirl Caraway بازی خواهد کرد. الیجا ریچاردسون و جودی گریر نیز قرار است ایفای نقش کنند، با گریر جایگزین سارا آرینگتون در نقش آنا، مادر استارگرل و ریچاردسون قرار است نقش ایوان، نقش اول رمانتیک را بازی کنند. دنباله با عنوان ستاره ستاره هالیوود، بر شخصیت اصلی که شهرت و موفقیت را تجربه می‌کند تمرکز خواهد
اصلی که شهرت و موفقیت را تجربه می‌کند تمرکز خواهد کرد. اوما تورمن قرار است نقش روکسان مارتل، نوازنده‌ای را بازی کند که استارگرل او را تحسین می‌کند، و مایکل پن قرار است موسیقی فیلم را بنویسد. هارت و جردن هوروویتزدر حال نوشتن فیلمنامه هستند جاد هیرش و تایرل جکسون ویلیامز به ترتیب نقش آقای میچل، همسایه جدید استارگرل، و ترل، برادر بزرگتر ایوان و فیلمساز مشتاق را بازی می‌کنند. تصویربرداری اصلی در مهٔ ۲۰۲۱ در اورنج کانتی، کالیفرنیا آغاز شد، و در ژوئیه به پایان رسید.
چارلز لویس ریسون (Charles Lewis Reason) (۱۸۱۸–۱۶ اوت ۱۸۹۳) ریاضی‌دان، زبان‌شناس و آموزگار آمریکایی بود. او اولین استاد سیاهپوست کالج در ایالات متحده بود که در «کالج مرکزی نیویورک، مک گراویل» تدریس می‌کرد. اوان زندگی و تحصیلات. چارلز لویس ریسون در شهر نیویورک متولد شد. او یکی از سه پسر «میشل و الیزابت (ملویل) ریسون» بود که هر دو از آزادگان رنگین‌پوست محسوب می‌شدند (شهرت آن‌ها در اصل ریسون بود). میشل و الیزابت به ترتیب اهل گوادلوپ و «سنت-دومینگ» بودند. در سال ۱۷۹۳، پس از اولین سال‌های انقلاب هائیتی، به عنوان
۱۷۹۳، پس از اولین سال‌های انقلاب هائیتی، به عنوان پناهنده مهاجرت کردند. برادران او، «الور دبلیو و پاتریک اچ ریسون» نام داشتند و از رهبران محسوب می‌شدند. خواهر بزرگترشان، پولیکارپ، در سن چهار سالگی در سال ۱۸۱۸ درگذشت. چارلز همراه دو تن از برادرانش به مدرسه آزاد آفریقایی در نیویورک رفتند. از جمله همکلاسیانشان «هنری هایلند گارنت»، «جورج تی داونینگ» و «ایرا آلدریج» بودند. از آن‌جایی که چارلز در کودکی از نوابغ ریاضیات بود، در سن چهارده سالگی شروع به تدریس در مدرسه کرد. او در سال ۱۸۳۵ در آکادمی کوته عمر نویز در
کرد. او در سال ۱۸۳۵ در آکادمی کوته عمر نویز در کینن، نیوهمپشایر شرکت کرد. سپس در سال ۱۸۴۹، چارلز یکی از اعضای هیئت علمی شد و برای افتتاح در کالج مرکزی نیویورک سخنرانی نمود. این کالج یک مؤسسه یکپارچه بود که توسط اعضای انجمن مأموریت آزاد تعمیددهنده آمریکا در مک گراو، نیویورک تأسیس شد (که در آن زمان مک گراویل نامیده می‌شد، نباید با مک گراویل فعلی اشتباه شود). از او به عنوان فردی «فرهیخته و نابغه، 'با چهرهٔ بسیار روشن، موهای مجعد مشکی مقبول و سبیل‌های پرپشت' یاد شده‌است. او خیلی راحت با یک آنگلوساکسون اشتباه
شده‌است. او خیلی راحت با یک آنگلوساکسون اشتباه گرفته می‌شد». توصیف دیگری می‌گوید که او «یکی از باوقارترین آقایان از نژاد رنگین‌پوستان در این شهر (نیویورک) است». حرفه. اولین شغل ریسون به عنوان یک معلم، در دهه ۱۸۳۰ در «مدرسه کویکر در خیابان لورن» بود. ریسون به همراه «چارلز بنت ری»، انجمنی را در نیویورک برای ترویج آموزش میان کودکان رنگین‌پوست در سال ۱۸۴۷ تأسیس کرد. دو سال بعد، او به عنوان استاد نوشتار شیوا به زبان‌های یونانی، لاتین و فرانسوی در کالج مرکزی نیویورک، مک‌گراویل منصوب شد و همزمان به عنوان پروفسور،
مک‌گراویل منصوب شد و همزمان به عنوان پروفسور، به تدریس ریاضیات نیز مشغول بود. کالج مرکزی اولین کالجی بود که از روز افتتاحیه به تکمیل نیروی انسانی پرداخت و ریسون را به عنوان یکی از واجد شرایط‌ترین متقاضیان استخدام کرد؛ لذا ریسون هم اولین استاد سیاهپوست بود و هم اولین معلم سیساهی بود که دانشجویان سفیدپوست در ایالات متحده داشت. او در مطبوعات به عنوان «مردی موفق و جذاب و … یک پژوهشگر خوب و پخته، … بسیار معروف با دانش آموزان و شهروندی مک‌گراویل» توصیف شد. ریسون در سال ۱۸۵۲ این سمت را ترک کرد تا مدیر مؤسسه کویکر
سال ۱۸۵۲ این سمت را ترک کرد تا مدیر مؤسسه کویکر جوانان رنگین‌پوست در فیلادلفیا (بعداً دانشگاه چی‌نی پنسیلوانیا) شود و تا سال ۱۸۵۶ در این منصب ماند. ریسون در طول مدت خدمت خود، تعداد دانشجویان را از شش تن به ۱۱۸ تن افزایش داد. او علاقه‌مند به تدریس ریاضیات و علوم در این مؤسسه بود، اما به تدریج به آموزش سایر رشته‌ها، به ویژه زبان‌ها روی آورد. دانشجویان سال آخر انتظار داشتند که نمرات آن‌ها در پرتیراژترین روزنامه جوامع سیاهپوست ایالات متحده ظاهر شود: "کریسچن رکوردر" AME. معمولاً نیمی از دانشجویان موفق به
رکوردر" AME. معمولاً نیمی از دانشجویان موفق به فارغ‌التحصیلی نمی‌شدند. اگرچه مطالب آموزشی و امتحانات دشوار بودند، اما والدین تمام تلاش خود را برای ثبت نام کردن فرزندانشان به کار می‌بردند. ریسون به نیویورک، به جایی که برای چندین دهه در زمینه آموزش عامه به عنوان معلم، مدیر و اصلاح‌طلب خدمت کرده بود، بازگشت. وی مدیر مدرسه گرامر رنگین‌پوستان واقع در خیابان ۴۱ بلاک ۲ بود. ریسون در این مدت برای لغو برده‌داری و تبعیض نژادی بسیار تلاش کرد. وی نماینده کنوانسیون کارگران رنگین‌پوست بود که در سال ۱۸۷۰ در ساراتوگا
کارگران رنگین‌پوست بود که در سال ۱۸۷۰ در ساراتوگا اسپرینگز، نیویورک برگزار شد. ریسون برای تصویب قانون ۱۸۷۳ در راستای ادغام مدارس دولتی نیویورک با موفقیت جلب آرا کرد. با این وجود او در سال ۱۸۷۶ رئیس مدارس دولتی رنگین‌پوستان شهر نیویورک شد. ریسون در بسیاری از گروه‌های اجتماعی، به لحاظ سیاسی فعال بود. او نامزد کالج انتخاباتی در انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۱۸۸۴ بود که در حال حاضر یک موقعیت مهم سیاسی، در بلیط جمهوری‌خواهان محسوب می‌شود. در سال ۱۸۷۸ او صاحب یک خانه با نمای بیرونی از جنس سنگ ماسه‌ای قهوه‌ای در
خانه با نمای بیرونی از جنس سنگ ماسه‌ای قهوه‌ای در خیابان ۵۳، ۲۴۲ شرقی بود. این خانه مملو از کتاب بود. از او به عنوان "مردی که بسیار می‌خواند و به چندین زبان صحبت می‌کرد، یاد می‌شود… گفته می‌شود که ثروت او ۶۰۰۰۰ دلار ارزش داشت (معادل ۱٬۶۰۹٬۰۳۴ دلار در سال 2020). پس از تفکیک نژادی مدارس دولتی در شهر نیویورک، او مدیر مدرسه گرامر واقع در خیابان ۴۲، غربی ۲۵۲، بلاک ۸۰ شد. اگرچه ریسن دو سکته مغزی (یکی در سال ۱۸۸۵ و دیگری در سال ۱۸۹۰) داشت که موجب ناتوانی جسمی او شد، اما وی تا زمان بازنشستگی، حدود پنج ماه قبل از
شد، اما وی تا زمان بازنشستگی، حدود پنج ماه قبل از مرگش، به کار خود ادامه داد. ریسون شاعر هم بود. او هم‌چنین در دهه ۱۸۳۰ به انتشار مجله آمریکایی رنگین‌پوست کمک کرد و در دهه ۱۸۴۰ جزو یکی از رهبران انجمن فونیکس شهر نیویورک بود. او شعر «آزادی» را نوشت و در آن از «توماس کلارکسون»، طرف‌دار الغای بردگی اهل بریتانیا تجلیل کرد. این شعر در زندگی‌نامه کلارکسون که در سال ۱۸۴۹ توسط الکساندر کرامل منتشر شد، آمده‌است. ازدواج و خانواده. معلومات زیادی در مورد زندگی شخصی ریسون در دست نیست، اما گفته می‌شود که او سه بار
ریسون در دست نیست، اما گفته می‌شود که او سه بار ازدواج کرده و همسرانش را از دست داده‌است. سومین و آخرین همسر او کلوریس (دوپلسیس) استیو (۱۸۱۹–۱۸۸۴) بود که در ۱۷ ژوئیه ۱۸۵۵ در شهر نیویورک با او عروسی کرد. آن‌ها هیچ فرزندی نداشتند. اما ریسون از ازدواج قبلی خود با جان لوسین استیو (۱۸۰۹–۱۸۵۲)، شیرینی‌پز، رستورانت‌دار و تهیه‌کننده غذای فرانسوی در شهر نیویورک، صاحب یک دختر شد. ریسون دوبار سکته مغزی کرد که پس از یک دوره نقاهت (حالت ضعف و ناتوانی پس از برخاستن از بیماری)، مجبور شد با کالسکه سر کار برود، زیرا دیگر
مجبور شد با کالسکه سر کار برود، زیرا دیگر قادر به راه رفتن نبود. وی پنج ماه قبل از مرگش بازنشسته شد و سرانجام در سال ۱۸۹۳ در خانه خود واقع در خیابان ۵۳ شهر نیویورک درگذشت. علت مرگ او «بیماری برایت» (التهاب غیرچرکی کلیه) اعلام شد. دارایی او ۳۰۰۰۰ دلار تخمین زده شد.