payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اریک لوئیس بولز (؛ ۸ ژوئن ۱۹۰۴ – ۱۴ ژوئن ۱۹۸۵) نظامی اهل بریتانیا بود. یک افسر ارشد ارتش بریتانیا بود که در طول جنگ جهانی دوم، به خاطر خدمت به عنوان فرمانده لشکر ششم هوابرد در سال‌های پایانی جنگ، شهرت بیشتری داشت. او که در سال ۱۹۰۴ در ساری، پسر لوئیس بولز، متولد شد، در کالج لنسینگ و کالج نظامی سلطنتی سندهرست تحصیل کرد. بولز در سال ۱۹۲۴ به ارتش بریتانیا پیوست و در دوره‌های بین دو جنگ در تعدادی از مناطق امپراتوری بریتانیا، از جمله هنگ کنگ و شانگهای و همچنین مالت، خدمت کرد. او به عنوان مربی کادت در کالج نظامی
خدمت کرد. او به عنوان مربی کادت در کالج نظامی سلطنتی سندهرست خدمت کرد و در دوره‌های کالج ستاد، کمبرلی با ارتقاء به درجه کاپیتانی شرکت کرد. هنگامی که جنگ جهانی دوم در سپتامبر ۱۹۳۹ آغاز شد، بولز چندین سمت افسر ستاد را پشت سر گذاشت و در چندین مؤسسه و تشکیلات ارتش خدمت کرد، قبل از اینکه به سرهنگی ارتقا یابد و مسئولیت تمام آموزش‌های نیروهای تحت فرماندهی گروه بیست و یکم ارتش را بر عهده بگیرد و به برنامه‌ریزی عملیات اورلرد، حمله متفقین به نرماندی، کمک کند. بولس سپس دوباره ارتقا یافت و فرماندهی تیپ ۱۸۵ پیاده‌نظام
دوباره ارتقا یافت و فرماندهی تیپ ۱۸۵ پیاده‌نظام را در جریان پیشروی متفقین در اروپای غربی بر عهده گرفت، پیش از آنکه فرماندهی لشکر ششم هوابرد را در اواخر سال ۱۹۴۴ از سرلشکر ریچارد گیل تحویل بگیرد. او این لشکر را در نبرد بولج و همچنین عملیات وارسیتی، عملیات هوابرد برای عبور از رودخانه راین، رهبری کرد و سپس لشکر را تا پایان درگیری به شمال آلمان هدایت کرد. چتربازان کانادایی در روزهای پایانی جنگ، شهر ویسمار را تصرف کردند تا مانع از حمله ارتش شوروی به دانمارک شوند. بولس افسری بود که در ویسمار رو در رو با شوروی‌ها
بولس افسری بود که در ویسمار رو در رو با شوروی‌ها ملاقات کرد و بر خلاف توافقات کنفرانس یالتا، بر حفظ شهر تصرف شده توسط متفقین اصرار ورزید. او باعث توقف موقت شوروی شد. در این میان، لوبک و هامبورگ می‌توانستند تسلیم نیروهای متفقین شوند و سرانجام دانمارک توسط متفقین تحت فرماندهی فیلد مارشال سر برنارد مونتگومری آزاد شد. پس از پایان جنگ، بولز در فرماندهی لشکر در وظایف حفظ صلح در خاورمیانه باقی ماند و سپس در سال ۱۹۴۸ با درجه سرلشکر بازنشسته شد. وی برندهٔ جوایزی همچون ستاره نقره‌ای شده است.
رابرت بیدولف (; – ) نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. او یک افسر ارشد ارتش بریتانیا بود. او در سال ۱۸۹۳ به عنوان سرگروهبان کل نیروها خدمت کرد و سپس تا سال ۱۹۰۰ فرماندار جبل الطارق بود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
هری بارون (؛ ۱۱ اوت ۱۸۴۷ – ) سیاست‌مدار و نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. او یک افسر ارتش بریتانیا بود که از سال ۱۹۰۹ تا ۱۹۱۳ به عنوان فرماندار تاسمانی و از سال ۱۹۱۳ تا ۱۹۱۷ به عنوان فرماندار استرالیای غربی خدمت کرد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان سلطنتی ویکتوریایی شده‌است.
آرتور آرنولد بارت (; – ) فیلد مارشال ارتش بریتانیا و افسر ارتش هند بریتانیا بود. او در محاصره اردوگاه شرپور در دسامبر ۱۸۷۹ و در نبرد قندهار در سپتامبر ۱۸۸۰ در طول جنگ دوم انگلیس و افغانستان حضور داشت و در سال ۱۸۹۱ در لشکرکشی هونزا-نگر خدمت کرد. در طول جنگ جهانی اول، او افسر کل فرمانده لشکر پونا بود که با موفقیت بصره در بین‌النهرین را در نوامبر ۱۹۱۴ و سپس القرنه در بین‌النهرین را در دسامبر ۱۹۱۴ تصرف کرد. او بقیه جنگ را در فرماندهی ارتش شمال گذراند و در این نقش در عملیات علیه محسودان در بهار ۱۹۱۷ شرکت کرد. او
در عملیات علیه محسودان در بهار ۱۹۱۷ شرکت کرد. او دوباره به عنوان افسر ارشد بریتانیایی در طول جنگ سوم انگلیس و افغانستان در سال ۱۹۱۹ به میدان جنگ رفت و سپس در ماه مه ۱۹۲۰ بازنشسته شد.
مایکل جورج هنری بارکر (؛ ۱۵ اکتبر ۱۸۸۴ – ۲۱ مه ۱۹۶۰) نظامی اهل بریتانیا بود. او افسر ارتش بریتانیا بود که در هر دو جنگ جهانی جنگید، به ویژه به عنوان فرمانده سپاه اول در نبرد فرانسه در ماه مه ۱۹۴۰. وی برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور شده‌است.
نایجل بگنال (; – ) فیلد مارشال ارتش بریتانیا بود. بگنال دوره‌ای رئیس ستاد کل بریتانیا بود. او یک افسر حرفه‌ای ارتش بریتانیا بود که از سال ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۵ به عنوان فرمانده کل ارتش بریتانیا در راین و سپس از سال ۱۹۸۵ تا ۱۹۸۸ به عنوان رئیس ستاد کل، رئیس حرفه‌ای ارتش بریتانیا، خدمت کرد. او در اوایل دوران نظامی خود شاهد عملیات در جریان وضعیت اضطراری فلسطین، وضعیت اضطراری مالایی، وضعیت اضطراری قبرس و رویارویی اندونزی و مالزی بود و بعدها در دوران حرفه‌ای خود به دولت بریتانیا در مورد نقش آینده سلاح‌های هسته‌ای بریتانیا
در مورد نقش آینده سلاح‌های هسته‌ای بریتانیا مشاوره داد. وی برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی، نشان حمام و نشان سلطنتی ویکتوریایی شده‌است.
جولیان تامپسون (؛ زادهٔ ) فرد نظامی اهل بریتانیا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است. حرفه نظامی. تامپسون در سال 1952 به نیروی دریایی سلطنتی پیوست. بین سالهای 1954 و 1969، او در 40، 42، 43، 45 تکاوران نیروی دریایی سلطنتی خدمت کرد. در طول دهه 1960 او برای رویارویی اندونزی و مالزی به بورنئو اعزام شد. او در پایان سال 1968 به درجه سرگرد، و در آغاز سال 1975 به درجه سرهنگ ارتقا یافت. او در سال 1975 به عنوان افسر فرماندهی 40 تکاور منصوب شد و به مدت دو سال و نیم فرماندهی
40 تکاور منصوب شد و به مدت دو سال و نیم فرماندهی آن را بر عهده داشت. او در اواسط سال 1978 به درجه سرهنگ ارتقا یافت، و بعد به سرتیپ و در سال 1981 به عنوان فرمانده تیپ 3 کماندویی منصوب شد. او که به درجه سرلشکری ​​ارتقا یافت، از سال 1983 تا 1986 به عنوان فرمانده نیروهای ذخیره آموزشی و نیروهای ویژه ارتش RM خدمت کرد. او در سال 1986 بازنشسته شد. میانسالی. در دوران بازنشستگی، تامپسون مطالب زیادی در مورد تاریخ نظامی بریتانیا نوشته است. اولین کتاب او، بدون پیک نیک، در سال 1985 منتشر شد، در حالی که او هنوز در نیروی
در سال 1985 منتشر شد، در حالی که او هنوز در نیروی دریایی سلطنتی خدمت می کرد. از سال 1987 تا 1997، تامپسون یک محقق ارشد در "تدارکات و درگیری مسلحانه در عصر مدرن" در کالج کینگ، دانشگاه لندن بود. او از سال 1997 استاد مدعو در دپارتمان مطالعات جنگ کینگز بوده است. تامپسون رئیس کهنه سربازان بریتانیا است، سازمانی با هدف «ارائه استدلال‌های دفاعی و امنیتی برای رأی دادن به خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا» و پس از رفراندوم برای «حمایت از دولت اعلیحضرت در وظیفه بازگرداندن کامل» کنترل حاکمیت بر تمام جنبه های دفاع از
کامل» کنترل حاکمیت بر تمام جنبه های دفاع از قلمرو مطابق با آن دستور مردم.
پن سایمونز (؛ ۱۷ ژوئیه ۱۸۴۳ – ) نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. او افسر ارتش بریتانیا بود که هنگام فرماندهی نیروهایش در نبرد تالانا هیل در طول جنگ دوم بوئر، به شدت زخمی شد. در حالی که نیروهای او در این نبرد پیروز شدند، مجبور شدند موقعیت خود را رها کرده و به لیدی‌اسمیت عقب‌نشینی کنند. سایمونز و مجروحان شدیدتر به بوئرها سپرده شدند. او سه روز بعد درگذشت. بنای یادبودی به یاد شجاعت او در پارک ویکتوریا، سالتاش، کورنوال، بریتانیا ساخته شد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
هربرت استوارت (؛ ۳۰ ژوئن ۱۸۴۳ – ۱۶ فوریه ۱۸۸۵) نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. او یک کریکت‌باز درجه یک انگلیسی و افسر ارتش بریتانیا بود. او که یک سرباز حرفه‌ای بود، در نوامبر ۱۸۶۳ به هنگ ۳۷ پیوست و بعداً به گارد سوم دراگون منتقل شد. او در جنگ آنگلو-زولو در سال ۱۸۷۹ در آفریقای جنوبی تحت فرماندهی سرلشکر فردریک مارشال شرکت کرد و اندکی پس از پایان آن درگیری در عملیات علیه سِخوخون اول از باپدی خدمت کرد. در سال ۱۸۸۱ به آفریقای جنوبی بازگشت و در جنگ اول بوئر شرکت کرد و پس از پیروزی بوئرها در
در جنگ اول بوئر شرکت کرد و پس از پیروزی بوئرها در تپه مجوبا در فوریه ۱۸۸۱ اسیر شد. استوارت که در مارس ۱۸۸۱ آزاد شده بود، در جنگ آنگلو-مصر در سال ۱۸۸۲ خدمت کرد، جایی که در دستگیری قاهره و رهبر شورشیان، احمد اورابی، نقش مهمی داشت. او به خاطر نقشش در این جنگ، نشان‌های افتخار زیادی دریافت کرد. پس از آنکه سرلشکر چارلز گوردون خارطوم را توسط نیروهای مهدی سودانی محاصره کرد، استوارت به عنوان بخشی از عملیات امدادی گوردون، ستونی را در صحرا رهبری کرد. پس از چندین درگیری، استوارت در ۱۹ ژانویه ۱۸۸۵ در حین نبرد زخمی شد.
استوارت در ۱۹ ژانویه ۱۸۸۵ در حین نبرد زخمی شد. او آنقدر زنده ماند که خبر ارتقاء خود به سرلشکر را شنید، قبل از اینکه در ۱۶ فوریه ۱۸۸۵ بر اثر زخمش تسلیم شود. او در اوایل زندگی خود، در سال ۱۸۶۹ به عنوان ویکت‌کیپر، کریکت درجه یک برای همپشایر و باشگاه کریکت مریلبون بازی کرده بود.
لی الیور فیتزموریس استک (؛ ۱۵ مه ۱۸۶۸ – ۱۹ نوامبر ۱۹۲۴) نظامی و سیاست‌مدار اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی افسر ارتش بریتانیا و فرماندار کل سودانِ انگلیسی-مصری بود. در ۱۹ نوامبر ۱۹۲۴، او هنگام رانندگی در قاهره توسط قاتلان مورد اصابت گلوله قرار گرفت و روز بعد بر اثر زخم‌هایش درگذشت.
رودولف آنتون کارل (; – ) نظامی و گردشگر اهل اتریش-مجارستان بود. او یک افسر نیروی زمینی بریتانیا و مدیر انگلیسی-اتریشی در سودان بود.
راجر هیل شیف (; – ) نظامی و سیاست‌مدار اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. او افسر ارتش بریتانیا و مدیر مستعمراتی بود که در جنگ‌های انقلاب فرانسه، جنگ ۱۸۱۲ و شورش کانادای حضور داشت. او در سال ۱۸۱۳ به مقام بارونت مفتخر شد و پس از آن به عنوان فرمانده و معاون فرماندار موقت کانادا فعالیت کرد. اطلاعات متناقضی در مورد دستاوردهای نظامی او (۱۸۱۲) در «نامه‌های حقیقت» در صفحه ۵۰ و اطراف آن وجود دارد.
بارتولومیو فوسل (Bartholomew Fussell) (زادهٔ ۱۷۹۴ ـ درگذشتهٔ ۱۸۷۱)، از مخالفان برده‌داری بود که با احداث پناهگاهی به بردگان فراری در خانهٔ امن خود در میدان کنت، پنسیلوانیا و مکان‌های دیگری در پنسیلوانیا و اوهایو در راه‌آهن زیرزمینی کمک کرد. او به حدود ۲۰۰۰ برده در فرار از بردگی کمک کرد. فوسل یکی از پایه‌گذاران انجمن مبارزه با برده‌داری آمریکا بود. او مدافع زنانی بود که در کسوت پزشک فعالیت می‌کردند و در تأسیس کالج پزشکی زنان پنسیلوانیا مؤثر بود. فوسل به‌عنوان پزشک مشغول به فعالیت بود و به بردگان فراری خدمات
پزشک مشغول به فعالیت بود و به بردگان فراری خدمات پزشکی ارائه می‌داد. اوایل زندگی و تحصیلات. فوسل در خانواده‌ای عضو کلیسای کویکر در چستر، ایالت پنسیلوانیا چشم به جهان گشود. پدرش، بارتولومیو فوسل و مادرش، ربکا فوسل (با نام باند) بود. پدر و خواهرش استر، فوسل را به‌غایت تشویق کردند تا تحصیلات عالی را دنبال کند. او با تصور این‌که در مریلند فرصت‌های تحصیلی بهتری به دست خواهد آورد، در عنفوان جوانی به این شهر نقل‌مکان کرد. فوسل در آنجا مدرسه‌ای را در لیتل فالز مریلند راه‌اندازی کرد و به تدریس پرداخت. او شب‌ها در
راه‌اندازی کرد و به تدریس پرداخت. او شب‌ها در رشتهٔ پزشکی تحصیل می‌کرد و در نهایت در کسوت پزشک از کالج پزشکی بالتیمور فارغ‌التحصیل شد. فوسل همچنین یک مکتب مذهبی یکشنبه‌ها در بوش ریور نک، مریلند، برای بردگان آفریقایی-آمریکایی راه‌اندازی کرد و خواندن کتاب مقدس را به آن‌ها آموزش داد. در آن زمان، چنین فعالیتی بسیار بحث‌برانگیز بود. در این مدت، او از طریق روابط خانوادگی با اعضای کلیسای کواکر در جنبش محلی مبارزه با برده‌داری، به‌ویژه الیشا تایسون، آشنا شد. خود فوسل علیه نهاد برده‌داری سخن گفت که البته مورد
فوسل علیه نهاد برده‌داری سخن گفت که البته مورد انتقاد برده‌داران محلی قرار گرفت. زندگی شخصی و خانواده. فوسل پس از فارغ‌التحصیلی، به چستر، پنسیلوانیا بازگشت و در آنجا مطب پزشکی دایر کرد. کمی بعد، در ۲۶ مه ۱۸۲۶، فوسل با لیدیا موریس پیوند زناشویی بست و خانه‌ای در میدان کنت، پنسیلوانیا بنا نمود که بعدها به «کاج‌ها» معروف شد و به‌عنوان خانه‌ای امن برای راه‌آهن زیرزمینی استفاده می‌شد. او «کاج‌ها» را از جاناتان و آن توماس خرید که از قبل در راه‌آهن زیرزمینی فعالیت داشتند و از سال ۱۸۰۵ تا ۱۸۳۰ از آن به‌عنوان
داشتند و از سال ۱۸۰۵ تا ۱۸۳۰ از آن به‌عنوان پناهگاهی برای بردگان فراری استفاده می‌کردند. سوزان فوسل، دختر بارتولومیو فوسل و لیدیا موریس بود. او در کسوتِ معلم و پرستار در جنگ داخلی ایالات متحده فعالیت کرد و بشردوستی برجسته بود. او پس از مرگ زودهنگام مادرش مسئول انجام کارهای خانه بود. فرزندان دیگر آن‌ها جاشوا لانگسترث فوسل، موریس فوسل، لیدیا آدا فوسل و بنجامین لوندی فوسل بودند. لیدیا، همسر فوسل، در سال ۱۸۴۰ چشم از جهان فروبست. او در ۲ سپتامبر ۱۸۴۱، با ربکا چرچمن هیوز ازدواج کرد و از او صاحب یک فرزند به نام
هیوز ازدواج کرد و از او صاحب یک فرزند به نام ادوارد چرچمن فوسل شد. مشارکت در راه‌آهن زیرزمینی. فوسل در پنسیلوانیا رابطه‌ای شغلی با توماس گرت، فعال محلی مبارزه با برده‌داری برقرار کرد. در آن زمان، فوسل به بردگان فراری که از پناهگاه قبلی‌ای که با گرت داشت به خانهٔ او آورده می‌شدند، پناه می‌داد. او علاوه بر پناه‌دادن به بردگان، از خانه‌اش، «کاج‌ها»، برای ارائهٔ خدمات پزشکی به بردگان فراری بیمار یا مجروح استفاده کرد. خانهٔ او تقریباً در یک مایلی شرق دهکدهٔ تاریخی میدان کنت قرار داشت که مرکز جنبش مبارزه با
تاریخی میدان کنت قرار داشت که مرکز جنبش مبارزه با برده‌داری در جنوب‌شرقی پنسیلوانیا بود. «کاج‌ها» یک انبار زیرزمینی داشت که به‌عنوان مخفیگاه بردگان فراری استفاده می‌شد و همچنین یک خروجی دوم برای فرار سریع داشت. فوسل و همسرش لیدیا مدام در «کاج‌ها» میزبان سایر طرفداران مبارزه با برده‌داری بودند. در سال ۱۸۳۳، فوسل یکی از امضاکنندگان اصلی بیانیهٔ عقاید انجمن ضد برده‌داری آمریکا بود. این بیانیه اصول مبارزه با برده‌داری این سازمان را اعلام می‌کرد. این امضا در اولین جلسهٔ این سازمان رخ داد که در فیلادلفیا،
در اولین جلسهٔ این سازمان رخ داد که در فیلادلفیا، پنسیلوانیا برگزار شد. در اواخر دههٔ ۱۸۳۰، فوسل تقریباً به ۲۰ مایلی شمال میدان کنت یعنی وست وینسنت، پنسیلوانیا، به مزرعهٔ مجاورخواهرش استر لوئیس نقل‌مکان کرد. در آنجا، او با لوئیس، دخترانش و نیز گرت و جان ویکرز و الیجا پنی پکر از طرفداران مبارزه با برده‌داری در پیشبرد روند راه‌آهن زیرزمینی، همکاری کرد. لیدیا، همسر فوسل، در سال ۱۸۴۰ دیده از جهان فروبست. او یک سال بعد با ربکا هیوز ازدواج کرد و در همان زمان فوسل و همسر جدیدش به یورک، پنسیلوانیا رفتند. در آن
و همسر جدیدش به یورک، پنسیلوانیا رفتند. در آن زمان، برادر و برادرزاده‌اش برای ادامهٔ فعالیت در راه‌آهن زیرزمینی به خانهٔ فوسل در وست وینسنت نقل‌مکان کردند تا به خانه‌های فوسل و لوییس بروند. فعالیت‌های راه‌آهن زیرزمینی پس از تصویب قانون برده‌های فراری در سال ۱۸۵۰ افزایش یافت و مجازات کمک به بردگان فراری را افزایش می‌داد. فوسل نیز به نوبهٔ خود، فعالیتش را بیشتر کرد. در سال ۱۸۵۱، او به فرار سه نفر از شرکت‌کنندگان در شورش کریستیانا کمک کرد و به فراری‌ها در خانهٔ خانوادگی لوییس در چستر پناه داد. فوسل تا پایان
خانوادگی لوییس در چستر پناه داد. فوسل تا پایان جنگ داخلی ایالات متحده عضو فعال انجمن ضد برده‌داری پنسیلوانیا باقی ماند. او در جایگاه گردانندهٔ یک خانهٔ امن، نمونه‌ای از کنترلچی (یا کمک‌راننده) و فرماندهٔ ایستگاه در راه‌آهن زیرزمینی است، در نتیجه، اصطلاحات راه‌آهن اغلب در این متن به کار رفته‌است. فعالیت فوسل در راه‌آهن زیرزمینی در رسالهٔ اولیه‌ای دربارهٔ این موضوع، سوابق راه‌آهن زیرزمینی، در سال ۱۸۷۲ به قلم ویلیام استیل، آفریقایی-آمریکایی مستند شده‌است. کنت تاون شیپ در سال ۲۰۱۶، خانهٔ فوسل، «کاج‌ها»، را
تاون شیپ در سال ۲۰۱۶، خانهٔ فوسل، «کاج‌ها»، را برای محافظت از تاریخ خرید. تأثیر بر حرفه‌ها برای زنان به‌عنوان پزشک. فوسل به‌دلیل تلاش‌های سرکوب‌شدهٔ خواهرش استر در دنبال‌کردن حرفهٔ پزشکی، در رابطه با فرصت‌های محدودی که زنان زمانه‌اش در زمینهٔ پزشکی داشتند، حساس شده بود. به همین دلیل، در سال ۱۸۴۰، فوسل کلاس‌هایی را با هدف آموزش اصول اولیهٔ پزشکی به زنان آغاز کرد. او سپس کارزاری برای پیشبرد آرمان زنان در کسوت پزشک راه انداخت. در سال ۱۸۴۶، فوسل جلسه‌ای متشکل از شش پزشک محلی و خواهرزاده‌اش گریسیانا لوییس برای
شش پزشک محلی و خواهرزاده‌اش گریسیانا لوییس برای بحث دربارهٔ ضرورت فعالیت زنان در حرفهٔ پزشکی ترتیب داد. شرکت‌کنندگان شامل شش پزشک ازرا میچنر، ادوین فوسل (شوهرخواهر گریسیانا، ربکا لوییس)، فرانکلین تیلور، الوود هاروی، سیلوستر بردسال و نیز خواهرزادهٔ فوسل بودند. این جلسه در نهایت منجر به پایه‌گذاری کالج پزشکی زنان پنسیلوانیا در سال ۱۸۵۰ شد، اگرچه او مستقیماً در ایجاد آن نقشی نداشت. سال‌های بعد و وفات. پس از جنگ داخلی ایالات متحده و ممنوعیت برده‌داری، فوسل بیشتر وقت خود را در پندلتون ایندیانا در خانهٔ پسرش
وقت خود را در پندلتون ایندیانا در خانهٔ پسرش جاشوا فوسل سپری کرد. بااین‌حال، او در وست پیکلند، پنسیلوانیا، در خانهٔ پسرش موریس فوسل چشم از جهان فروبست. فوسل در کنار همسرش لیدیا در آرامگاه پیلند فرندز در فینیکسویل، پنسیلوانیا در ایالات متحده آمریکا به خاک سپرده شد.
هیو مایکل رز (؛ زادهٔ ) فرد نظامی اهل بریتانیا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است. مایکل رز ژنرال بازنشسته ارتش بریتانیا است. او علاوه بر فرماندهی هنگ ویژه خدمات هوایی، در سال ۱۹۹۴ در طول جنگ‌های یوگسلاوی، فرمانده نیروهای حفاظت سازمان ملل متحد در بوسنی بود.
برایان هوبرت رابرتسون (; – ) نظامی اهل بریتانیا بود. او در طول جنگ جهانی دوم، افسر ارشد ارتش بریتانیا بود که نقش مهمی در لشکرکشی‌های شرق آفریقا، شمال آفریقا و ایتالیا ایفا کرد. پس از جنگ، او از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۸ معاون فرماندار نظامی آلمان و سپس از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۴۹ فرماندار نظامی بود. او که پسر فیلد مارشال سر ویلیام رابرتسون بود، در چارترهاوس و آکادمی نظامی سلطنتی وولیچ تحصیل کرد. او در نوامبر ۱۹۱۴ به عنوان ستوان دوم در مهندسان سلطنتی منصوب شد و در طول جنگ جهانی اول در جبهه غربی و جبهه ایتالیا خدمت کرد. در
اول در جبهه غربی و جبهه ایتالیا خدمت کرد. در سال ۱۹۱۸ نشان صلیب نظامی و در سال ۱۹۱۹ نشان خدمات ممتاز به او اعطا شد. پس از جنگ، از سال ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۵ در خدمت سربازان و معدنچیان بنگال بود و در لشکرکشی وزیرستان در سال‌های ۱۹۲۳ تا ۱۹۲۴ شرکت داشت. پس از مرگ پدرش در فوریه ۱۹۳۳، او جانشین پدرش در مقام بارونتی شد. او در اوایل سال ۱۹۳۴ از ارتش بازنشسته شد و مدیر عامل شرکت دانلوپ رابر در آفریقای جنوبی شد. با شروع جنگ جهانی دوم، رابرتسون در سال ۱۹۴۰ به عنوان سرهنگ دوم در ارتش آفریقای جنوبی دوباره به خدمت سربازی بازگشت.
ارتش آفریقای جنوبی دوباره به خدمت سربازی بازگشت. او تا پایان جنگ در شرق و شمال آفریقا و ایتالیا خدمت کرد، به ویژه به عنوان افسر ارشد اداری هارولد الکساندر در ایتالیا. او در سال ۱۹۴۲ به درجه سرتیپ ارتقا یافت و از سال ۱۹۴۴ تا ۱۹۴۵ به‌طور موقت درجه سرلشکر را دریافت کرد. فیلد مارشال برنارد مونتگومری، رابرتسون را بهترین رئیس اداری در ارتش بریتانیا می‌دانست. رابرتسون در اکتبر ۱۹۴۵ با درجه سرلشکر به فهرست فعال ارتش بازگشت، در سال ۱۹۴۶ به درجه سپهبدی و در سال ۱۹۴۷ به درجه ژنرال کامل رسید. او از سال ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۳
به درجه ژنرال کامل رسید. او از سال ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۳ فرمانده کل نیروهای زمینی خاورمیانه بود، زمانی که برای دومین بار از خدمت سربازی بازنشسته شد تا رئیس کمیسیون حمل و نقل بریتانیا شود، پستی که تا سال ۱۹۶۱ در اختیار داشت. در آن سال، او به مقام اشرافی بارون رابرتسون از اوکریج، از اوکریج در شهرستان گلاستر، ارتقا یافت.
اندرو پیتر ریدوی (؛ زادهٔ ) نظامی اهل بریتانیا است. او افسر سابق ارتش بریتانیا و معاون فرماندار جرسی است. او پس از یک دوره طولانی خدمت نظامی، در ۱۴ ژوئن ۲۰۰۶ برای یک دوره ۵ ساله به این سمت منصوب شد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان امپراتوری بریتانیا و نشان حمام شده‌است.
هوبرت رانس (; – ) نظامی و سیاست‌مدار اهل بریتانیا بود. وی که آخرین فرماندار برمه بریتانیا بین سال‌های ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۸، در دوران گذار از اداره استعماری ژاپن به بریتانیا، بود. بعدها از سال ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۵ فرماندار ترینیداد و توباگو شد.
جاناتان پیل (; – ) نظامی و سیاست‌مدار اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. پیل در ژوئن ۱۸۱۵ به عنوان ستوان دوم به تیپ تفنگداران پیوست. ترقی تدریجی او در مراحل بعدی با خرید حاصل شد. پیل از سال ۱۸۱۹ تا ۱۸۲۱ به عنوان ستوان در هنگ ۷۱ کوهستانی و از سال ۱۸۲۲ تا ۱۸۲۵ در گارد گرنادیر، از سال ۱۸۲۶ تا ۱۸۲۷ به عنوان سرگرد در هنگ ۶۹ پیاده، و در سال ۱۸۲۷ به عنوان سرهنگ دوم در هنگ ۵۳ پیاده فعالیت کرد، زمانی که نیمی از حقوق خود را دریافت کرد. او در سال ۱۸۴۱ به درجه سرهنگ دومی، در سال ۱۸۵۴ به درجه سرلشکری ​​و در
سرهنگ دومی، در سال ۱۸۵۴ به درجه سرلشکری ​​و در سال ۱۸۵۹ به درجه سپهبدی ارتقا یافت.
برایان پی. برنز (Brian P. Burns) (زادهٔ ۱۲ ژوئیه ۱۹۳۶ – درگذشتهٔ ۱۲ اوت ۲۰۲۱)، کارآفرین، وکیل و نوع‌دوست آمریکایی بود. او رهبر جامعهٔ ایرلندی-آمریکایی و مجموعه‌دار سرشناس هنر ایرلندی بود. در دسامبر ۲۰۱۶، طبق گزارش مگی هابرمن در روزنامهٔ "نیویورک تایمز"، دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور منتخب آن زمان، قصد داشت برنز را به‌عنوان سفیر بعدی ایالات متحده در ایرلند معرفی کند. با این حال، در ژوئن ۲۰۱۷، برنز به‌دلیل بیماری از پذیرش این سمت انصراف داد. زندگی شخصی و تحصیلات. خانواده. برایان پی. برنز که در بوستون، ایالت
خانواده. برایان پی. برنز که در بوستون، ایالت ماساچوست به‌دنیا آمد، از نسل سوم آمریکایی‌های ایرلندی‌تبار بود که اصل‌ونسب آن‌ها به شهرستان کری در منطقهٔ جنوب‌غربی ایرلند بازمی‌گشت. پدر برنز، ارجمند جان جی. برنز (زادهٔ ۱۹۰۱- درگذشتهٔ ۱۹۵۷)، در ۲۹ سالگی استاد حقوق در مدرسه حقوق هاروارد و در ۳۰ سالگی عضو دادگاه عالی ماساچوست شد. پدرش اولین مشاور کل در کمیسیون بورس و اوراق بهادار به ریاست جوزف پی. کندی سنیر بود که در سال ۱۹۳۴، فرانکلین دی. روزولت آن را تأسیس کرده بود. در سال ۱۹۳۶، پدرش از سمت خود استعفا داد و
بود. در سال ۱۹۳۶، پدرش از سمت خود استعفا داد و به‌عنوان شریک ارشد به شرکت حقوقی برنز، کری، ریچ و رایس در نیویورک پیوست. برایان پی. برنز و همسرش آیلین صاحب هشت فرزند، چهار فرزند از ازدواج‌های قبلی و پانزده نوه هستند. چهار فرزند برایان از ازدواج اولش با شیلا اوکانر برنز بودند. در زمان اعطای مدال اقتصاد آزاد آمریکایی به برایان برنز در سال ۲۰۱۲، در دانشگاه آتلانتیک پالم بیچ، سناتور سابق ایالات متحده جورج لمیوکس بیان کرد که برنز و همسرش آیلین دومین زوجی بوده‌اند که عالی‌ترین جوایز دانشگاه آتلانتیک پالم بیچ یعنی
که عالی‌ترین جوایز دانشگاه آتلانتیک پالم بیچ یعنی مدال اقتصاد آزاد آمریکایی و جایزهٔ زنان ممتاز را دریافت کرده‌اند؛ آیلین در سال ۲۰۱۱، جایزهٔ زنان ممتاز را دریافت کرده بود. تحصیلات. در سال ۱۹۵۹، برایان در ۲۳ سالگی، از دانشکدهٔ حقوق هاروارد فارغ‌التحصیل شد. او در سال ۱۹۵۷، تحصیلات خود را در کالج صلیب مقدس با موفقیت به پایان رساند. برنز دانش‌آموختهٔ مدرسهٔ سنت سباستین در نیدهام، ایالت ماساچوست بود. شغل حرفه‌ای. برایان پی. برنز رئیس شرکت حقیقی توسعهٔ املاک و مستغلات BF Enterprises بود. او در چندین شرکت حقوقی
BF Enterprises بود. او در چندین شرکت حقوقی در سان‌فرانسیسکو شریک بود، ازجمله شرکت برنز و وایتهد (۱۹۷۸–۱۹۸۶)، شرکت کولینان، برنز و هلمر (۱۹۷۵–۱۹۷۸) و شرکت کولینان، هنکاک، روترت و برنز (۱۹۶۵–۱۹۷۴). برنز از سال ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۹، مدیر شرکت کلوگ در بتل کریک، میشیگان بود و به‌عنوان اولین رئیس کمیتهٔ مالی در آنجا فعالیت کرد. او همچنین مدیر و رئیس کمیتهٔ اجرایی در شرکت کوکاکولا باتلینگ در نیویورک بود. برنز فعالیت خود را به‌عنوان شریک در شرکت حقوقی وبستر، شفیلد، فلیشمن، هیچکاک و بروکفیلد در نیویورک آغاز کرد،
فلیشمن، هیچکاک و بروکفیلد در نیویورک آغاز کرد، (۱۹۶۰–۱۹۶۴). در سال ۱۹۵۸–۱۹۵۹، او دستیار ویژهٔ مدیر بخش کمیسیون بورس و اوراق بهادار در دفتر نیویورک بود. ادغام صندوق ایرلندی-آمریکایی. در سال ۱۹۶۳، رئیس‌جمهور جان اف. کندی، اولین رئیس‌جمهور کاتولیک ایرلندی‌ـآمریکایی، از زادگاه اجدادی خود در وکسفورد، ایرلند بازدید کرد. طی این بازدید، او و رئیس‌جمهور ایرلند، ایمون دو والرا، بنیاد ایرلندی-آمریکایی را برای تسهیل جمع‌آوری کمک‌های مالی برای مؤسسات و خیریه‌های ایرلندی و ایرلندی-آمریکایی تأسیس کردند. کندی در سال ۱۹۶۳،
و ایرلندی-آمریکایی تأسیس کردند. کندی در سال ۱۹۶۳، برایان پی. برنز را به‌عنوان اولین مدیر بنیاد ایرلندی-آمریکایی منصوب کرد. او به‌عنوان مدیر بنیاد، نقشی مهم در جمع‌آوری کمک‌های مالی برای بازسازی کتابخانهٔ مارش در محوطهٔ سنت پاتریک در دوبلین ایفا کرد. برنز همچنین کتابخانهٔ حقوق آمریکا در کالج دانشگاه کورک را به افتخار پدر مرحومش تأسیس کرد. برایان برنز برای گسترش دامنهٔ فعالیت بنیاد ایرلندی-آمریکایی، آن را با صندوق ایرلند ادغام کرد. صندوق ایرلند را دن رونی از تیم پیتسبورگ استیلرز و سر آنتونی آوریلی، رئیس
از تیم پیتسبورگ استیلرز و سر آنتونی آوریلی، رئیس ایرلندی‌الاصل شرکت هاینز تأسیس کرده بودند. در سال ۱۹۸۷ و در روز سنت پاتریک، این دو سازمان در مراسمی در کاخ سفید ادغام شدند و صندوق ایرلندی-آمریکایی تشکیل شد. رئیس‌جمهور رونالد ریگان که ریاست این مراسم را برعهده داشت، بیان کرد: صندوق ایرلندی-آمریکایی، بزرگ‌ترین صندوق از ۱۲ صندوق تشکیل‌دهندهٔ صندوق‌های ایرلندی است. این صندوق‌ها نهادهایی خصوصی هستند که به‌منظور جمع‌آوری پول برای خیریه‌های ایرلندی و رفاه مهاجران ایرلندی تخصیص یافته‌اند. برنز متولی مادام‌العمر
ایرلندی تخصیص یافته‌اند. برنز متولی مادام‌العمر این سازمان بود. جوایز. در ۲۱ مارس ۲۰۱۳، برایان پی. برنز به همراه معاون سابق رئیس‌جمهور (و رئیس‌جمهور کنونی) ایالات متحده، جو بایدن، به تالار مشاهیر آمریکایی-ایرلندی راه یافت. جان ال. لاهی، در این مراسم او را به‌عنوان رئیس دانشگاه کوینیپیاک معرفی کرد. در ۸ نوامبر ۲۰۱۲، برنز مدال اقتصاد آزاد آمریکایی را از دانشگاه آتلانتیک پالم بیچ دریافت کرد. در سال ۲۰۱۳، به برنز جایزهٔ The Order of St. Patrick اعطا شد، جایزهٔ معتبری که انتشارات هریتیج برای تجلیل از
جایزهٔ معتبری که انتشارات هریتیج برای تجلیل از دست‌آوردهای مهم آمریکایی‌های ایرلندی‌تبار در نظر گرفته‌است. در سال ۲۰۰۰، پاتریشیا هارتی در کتاب خود به نام بزرگ‌ترین آمریکایی‌های ایرلندی‌تبار قرن بیستم، از برنز نام برده‌است. در سال ۱۹۹۶، مجلهٔ Arts and Antiques، از برنز به‌عنوان یکی از ۱۰۰ مجموعه‌دار برتر آثار هنری یاد کرد. همچنین در سال ۱۹۹۶، برنز جایزهٔ مدال طلای جامعهٔ ایرلندیِ بوستون را دریافت کرد، افتخاری که او با دیگر چهره‌های مشهور ایرلندی و ایرلندی-آمریکایی، ازجمله کولم توبین (نویسنده) و رئیس‌جمهور
ازجمله کولم توبین (نویسنده) و رئیس‌جمهور سابق ایرلند، مری مک‌آلیس، شریک است. بشردوستی. کتابخانهٔ جان جی. برنز در کالج بوستون. در سال ۱۹۸۶، برایان و خانوادهٔ برنز، کتابخانهٔ جان جی. برنز را در کالج بوستون بنا نهادند. این کتابخانه گنجینه‌ای از کتاب‌های کمیاب، مجموعه‌های منحصربه‌فرد و بایگانی‌هاست. مجموعهٔ ایرلندی این کتابخانه که به‌طور رسمی در سال ۱۹۴۸ تأسیس شد، یکی از بهترین منابع تاریخ، ادبیات و فرهنگ ایرلند در جهان است. کتابخانهٔ برنز در ۲۲ آوریل ۱۹۸۶ با تعهد به گسترش آثار ادبی ایرلندی افتتاح شد.
با تعهد به گسترش آثار ادبی ایرلندی افتتاح شد. کتابخانهٔ برنز که به‌عنوان نگهبان فرهنگ ایرلند از آن یاد می‌شود، به حفظ میراث تاریخی، ادبی، موسیقی و هنری ایرلند و دسترسی آزاد برای پژوهش، آموزش و درک همگانی از طریق منابع آنلاین و نمایشگاه‌های مستقر در محل متعهد شده‌است. این کتابخانه همچنان به غنابخشی و تنوع‌بخشی مجموعه‌های ایرلندی با خریدهای هدف‌مند و اهداییه‌ها ادامه می‌دهد. امروزه این کتابخانه بیش از ۵۰۰۰۰ جلد کتاب از تاریخ، ادبیات و فرهنگ ایرلند، ده‌ها مجموعهٔ دست‌نویس و بایگانی‌شده و نسخه‌های مهمی از