payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ویلیام هیلی دال (William Healey Dall) (زادهٔ ۲۱ اوت ۱۸۴۵ – ۲۷ درگذشتهٔ مارس ۱۹۲۷)، طبیعت‌گرا و نرم‌تن‌شناس آمریکایی و یکی از اولین دانشمندانی بود که درون آلاسکا را کشف کرد. او بسیاری از نرم‌تنان شمال غربی آرام آمریکا را شناسایی و توصیف کرد. او برای سال‌های متمادی از مؤلفان پیشرو در زمینه نرم‌تنان زنده و فسیل بود. دال همچنین کمک‌های قابل توجهی به علوم پرنده‌شناسی، جانورشناسی، انسان‌شناسی فیزیکی و فرهنگی، اقیانوس‌شناسی و دیرین‌شناسی داشته است. علاوه بر این موارد مشاهدات هواشناسی او در آلاسکا برای مؤسسه
موارد مشاهدات هواشناسی او در آلاسکا برای مؤسسه اسمیتسونین هم قابل توجه است. زندگی‌نامه. اوایل زندگی. دال در بوستون ماساچوست به‌دنیا آمد. پدرش چارلز هنری اپلتون دال (۱۸۱۶ تا ۱۸۸۶) کشیش مورج یونیتارینیسم بود که در سال ۱۸۵۵ به عنوان مبلغ مذهبی به هند نقل مکان کرد. با این حال خانواده او در ماساچوست ماندن و مادر دال، کارولین ولز هیلی معلم بود. فردی مدافع تعالی گرایی، اصلاح‌طلب و از پیشروان جنبش فمینیسم بود. پدر دال در سال ۱۸۶۲، زمانی که برای سر زدن به خانواده‌اش آمده بود، پسرش را با چند تن از دانشمندان
آمده بود، پسرش را با چند تن از دانشمندان طبیعت‌شناسی دانشگاه هاروارد که محل تحصیل خودش هم بود، آشنا می‌کند و در سال ۱۸۶۳ زمانی که دال از دبیرستان فارغ‌التحصیل می‌شود، علاقه خاصی به مطالعه دربارهٔ نرم‌تنان پیدا می‌کند. دال در سال ۱۸۶۳ زیر نظر لوییس آگاسیس در موزه جانورشناسی تطبیقی هاروارد، در رشته علوم طبیعی به تحصیل ادامه می‌دهد. آگاسیس در آن زمان که علاقه دال نسبت به نرم‌تن‌شناسی را دیده بود، بسیار به او در این زمینه کمک می‌کند. در آن زمان این رشته خیلی شناخته شده نبود. دال همچنین زیر نظر جفریز وایمن و
شناخته شده نبود. دال همچنین زیر نظر جفریز وایمن و دنیل برینرد به تحصیل و مطالعه در زمینه کالبدشناسی و پزشکی پرداخت. اولین موقعیت‌ها و اولین سفرهای اکتشافی. دال در شیکاگو کاری پیدا کرد و آنجا با رابرت کنیکات (۱۸۳۵ – ۱۸۶۶) طبیعت‌شناس معروف، در موزه آکادمی علوم شیکاگو آشنا شد. در سال ۱۸۶۵ اتحادیه تلگراف غرب سفری را تدارک دید تا از طریق دریای برینگ مسیرهای ممکن برای خط تلگراف را میان آمریکای جنوبی و روسیه کشف کند، کنیکات به عنوان دانشمند راهنمای این سفر انتخاب شد و با نظر اسپنسر فولرتون بیرد از مؤسسه
انتخاب شد و با نظر اسپنسر فولرتون بیرد از مؤسسه اسمیتسونین، دال را هم به عنوان دستیار با خود به همراه برد. دال به‌خاطر تخصص‌اش در زمینه بی‌مهره گان و آبزیان برای این سفر انتخاب شد. در این سفر با کشتی نایتینگل که تحت نظارت چارلز ملویل سامون، طبیعت‌شناس هدایت می‌شد، در توقف‌های اول در آلاسکا دال به کاوش ساحل سیبری پرداخت (که در آن زمان هنوز در قلمرو روسیه بود). اسکمون بی در آلاسکا از روی اسم چارلز اسکومن به این نام گذاشته شد. در سال ۱۸۶۶ دال کاوش‌هایش را در سفر اکتشافی به سیبری ادامه داد. او در یکی از
در سفر اکتشافی به سیبری ادامه داد. او در یکی از توقف‌هایش در سنت میشل آلاسکا مطلع شد که کنیکات، زمانی که در حال شناسایی مسیرهای تلگراف در امتداد رود یوکون بوده‌است، بر اثر حمله قلبی در ۱۳ می ۱۸۶۶ درگذشت. دال که تصمیم گرفته بود کار ناتمام کنیکات در رودخانه یوکون را به اتمام برساند، فصل زمستان را در همان‌جا ماند. او به دلیل لغو شدن برنامه سفرش مجبور شد تا پاییز ۱۸۶۸ تحقیقیات را با هزینه‌های خودش پیش ببرد. در همین زمان، در سال ۱۸۶۷، ایالات متحده حق مالکیت آلاسکا را با قیمت ۷٫۲ میلیون دلار از روسیه خریده بود؛
را با قیمت ۷٫۲ میلیون دلار از روسیه خریده بود؛ منطقه‌ای کشف نشده با حیوانات و گیاهانی که دال به تنهایی به عنوان پژوهشگر و دانشمند کشف آنها را بر عهده گرفت. دال با بازگشت به مؤسسه اسمیتسونین، طبقه‌بندی هزاران گونه‌ای که در طول این سفر جمع‌آوری کرده بود را آغاز کرد. او در سال ۱۸۷۰ گزارش خود را دربارهٔ اولین سفرها با عنوان آلاسکا و منابع طبیعی آن منتشر کرد. او در این گزارش به توصیف رودخانه یوکونف جغرافیا و منابع طبیعی آلاسکا و ساکنان آنجا پرداخت. او همچنین در سال ۱۸۷۰ به عنوان دستیار موقت تحقیقات ساحلی ایالات
۱۸۷۰ به عنوان دستیار موقت تحقیقات ساحلی ایالات متحده انتخاب شد که نام آن در سال ۱۸۷۸ به تحقیقات ساحلی و کره سنجی ایالات متحده تغییر پیدا کرد) دال در سال‌های ۱۸۷۱ تا ۱۸۷۴ به مأموریت‌های اکتشافی و تحقیقاتی دیگری رفت. مأموریت اصلی او انجام پژوهش‌هایی در سواحل آلاسکا بود، اما او از این فرصت برای جمع‌آوری تعداد فراوانی از نمونه‌ها استفاده کرد. در سال‌های ۱۸۷۱ تا ۱۸۷۲ برای انجام تحقیقات به جزیره آلوتیان رفت. در سال ۱۸۷۴ از طریق شونر مؤسسه تحقیقات ساحلی ایالات متحده، به نام یوکون، در خلیج لیتوا بی لنگر انداخت.
به نام یوکون، در خلیج لیتوا بی لنگر انداخت. این منطقه از نظر او به دره یوسمیت در کالیفرنیا شباهت داشت و یخچال طبیعی‌اش را حفظ کرده بود. دال مجموعه جمع‌آوری شده خود از نرم‌تنان، خارپوستان و فسیل‌ها را برای لوییس آگسیز در موزه جانورشناسی تطبیقی هاروارد ارسال کرد؛ او مجموعه گیاهان را هم برای آساگری در هاروارد فرستاد؛ اشیاء مرتبط نژادشناسی و باستان‌شناسی را نیز به مؤسسه اسمیتسونین ارسال شدند. در سال‌های ۱۸۷۷ تا ۱۸۷۸ او با سفرهای اکتشافی بلیک شناخته می‌شد که در امتداد سواحل شرقی ایالات متحده انجام شده بود. دال
امتداد سواحل شرقی ایالات متحده انجام شده بود. دال در اوت ۱۸۷۸ برای شرکت در جلسه انجمن پیشرفت علوم بریتانیا در دوبلین در اروپا اقامت داشت. او از این فرصت برای بازدید از مجموعه نرم‌تنان استفاده کرد و با دانشمندان اروپایی ملاقات کرد. ۱۸۸۰ و بعد از آن. دال در سال ۱۸۸۰ با آنت ویتنی ازدواج کرد. آنها برای ماه عسل به آلاسکا سفر کردند. بعد از اینکه به سیتکا رسیدند، همسرش به خانه شان در واشینگتن برگشت. دال آخرین مرحله از پژوهش‌هایش را در شونر یوکان آغاز کرد. در این سفر چند نفر دیگر، از جمله ماهی‌شناسی به نام تارلتون
چند نفر دیگر، از جمله ماهی‌شناسی به نام تارلتون هافمن میان (۱۸۴۶ – ۱۹۱۶) او را همراهی می‌کردند. دال در سال ۱۸۸۲ در کمیته مبارزات انتخاباتی جمهوری‌خواهان شرکت کرد. در سال ۱۸۸۴ دال پروژه تحقیقاتی سواحل و کره‌سنجی آمریکا را رها کرد. او تا آن زمان بیش از ۴۰۰ مقاله نوشته بود. در سال ۱۸۸۵ او به پژوهشکده زمین‌شناسی ایلات متحده که به تازگی تأسیس شده بود، ملحق شد و در آنجا به عنوان باستان‌شناس مشغول به کار شد. او در موزه ملی آمریکا هم سمت افتخاری سرپرست گروه دیرین‌شناسی بی‌مهرگان را دریافت کرد و در آنجا به مطالعه
بی‌مهرگان را دریافت کرد و در آنجا به مطالعه بی‌مهرگان فسیلی و بی‌مهرگان جدیدتر می‌پرداخت. او تا آخر عمر خود در همین سمت مشغول به کار بود. دال به عنوان بخشی از کارش برای پژوهشکده زمین‌شناسی ایالات متحده، سفرهای برای مطالعه زمین‌شناسی و فسیل‌ها داشت؛ سفرهایی به نورث وست (۱۸۹۰، ۱۸۹۲، ۱۸۹۵، ۱۸۹۷، ۱۹۰۱ و ۱۹۱۰) فلوریدا (۱۸۹۱) و جورجیا (۱۸۹۳) در سال ۱۸۹۹ دال به همراه گروهی از دانشمندان نخبه، مثل جان مویر، متخصص یخبندان‌شناسی، در سفر اکتشافی هریمان آلاسکا حضور داشتند. آنها با کشتی بخار تک پیچه جرج دبلیو الدر در
آنها با کشتی بخار تک پیچه جرج دبلیو الدر در امتداد آبدره یخبندان در سواحل آلاسکا، جزایر آلوتیان و تنگه برینگ حرکت کردند. بسیاری از سرده‌ها و گونه‌های جدید در این سفر تشریح شدند. دال در آلاسکا دانشمندی بی‌رقیب بود و دانشمندان دیگر اغلب هم به خاطر دانش او در زیست‌شناسی و هم به دلیل شناخت او از فرهنگ مردم بومی آلاسکا، شگفت زده می‌شدند. مقالات و گزارش‌های او در راه سفر اکتشافی هریمن آلاسکا که شامل یک فصل است به نام توصیف و اکتشاف آلاسکا و جلد ۱۳، نرم‌تنان خشکی و آب‌های شیرین. دال دو ماه را در موزه بیشاپ در
و آب‌های شیرین. دال دو ماه را در موزه بیشاپ در هاوایی گذراند تا مجموعه صدف‌های آنجا را مورد بررسی قرار دهد. انجمن‌ها و افتخارات. دال عضو برگزیده بیشتر انجمن‌های علمی ایالات متحده آمریکا بود، او همچنین نایب‌رئیس آکادمی هنر و علوم آمریکا (۱۸۸۲، ۱۸۸۵) یکی از مؤسسان انجمن ملی جغرافیا و انجمن فلسفه واشینگتن هم بود. در سال ۱۸۹۷ او به عنوان عضوی از آکادمی ملی علوم انتخاب شد. دال همچنین یکی از اعضای خارجی انجمن زمین‌شناسی لندن بود. جایگاه علمی او باعث شد که او مدارک افتخاری مختلفی را نیز دریافت کند. ماونت دال،
افتخاری مختلفی را نیز دریافت کند. ماونت دال، قله‌ای با ارتفاع ۸۳۹۹ فوت (۲۵۶۰ متر) در رشته کوه آلاسکا که حالا بخشی از پارک ملی و منطقه حفاظت شده دنالی است، به احترام دال توسط ای اچ بروکس در سال ۱۹۰۲ در پژوهشکده زمین‌شناسی ایالات متحده نام‌گذاری شده‌است.
جرارد گامبائو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است که برای الچه سی اف بازی می‌کند. او عمدتاً یک هافبک میانی است ولی می‌تواند به عنوان هافبک دفاعی یا دفاع میانی نیز بازی کند. زندگی حرفه‌ای. گامبائو که در کمپلونگ، خیرونا، کاتالونیا به دنیا آمد و اولین بازی خود را برای بزرگسالان باشگاه فوتبال ژیرونا با ذخیره‌ها در فصل ۲۰۱۲–۱۳ در سگنا کاتالانا انجام داد.
فلچر کریستین (Fletcher Christian) (۲۵ سپتامبر ۱۷۶۴ تا ۲۰ سپتامبر ۱۷۹۳ میلادی)، یکی از مسترز میت‌های روی عرشه‌ای HMS بونتی طی سفر دریایی ناوبان یکم ویلیام بلای به تاهیتی در سال‌های ۱۷۸۷–۱۷۸۹ برای درخت نان بود. در شورش در بونتی، کریستین حکم کشتی را از بلای در ۲۸ آوریل ۱۷۸۹ میلادی دریافت کرد. برخی از متمردان در تاهیتی رها شدند، در حالی که کریستین، هشت متمرد دیگر، شش تاهیتی مرد و یازده تاهیتی زن در جزایر پیت‌کرن استقرار یافته و «بونتی» سوزانده شد. پس از اینکه در ۱۸۰۸ میلادی زیستگاه کشف شد، متمرد بازمانده
در ۱۸۰۸ میلادی زیستگاه کشف شد، متمرد بازمانده گزارش‌های متعارضی را در رابطه به نحوه مرگ کریستین ارائه نمود. اوان زندگی. کریستین در ۲۵ سپتامبر ۱۷۶۴ میلادی بدنیا آمد. منزل خانوادگی او در «مورلند کلوز»، ایگلزفیلد نزدیک کوکرموث در کامبرلند انگلستان بود. سمت پدری فلچر از جزیره من نشأت گرفته بود و بسیاری از نسل اجداد پدری او از نظر تاریخی دیمسترها بودند که نام خانوادگی اصیلشان مک‌کریستین بود. فلچر برادر ادوارد و هامفری بود. او یکی از سه پسر چارلز کریستین اهل مورلند کلوز و اهل ملک «اوانریگ هال» در دیرهام،
مورلند کلوز و اهل ملک «اوانریگ هال» در دیرهام، کامبرلند بود که از نسل «attorney-at-law» با تربیت مانکس و همسرش آن دیکسون بود. ازدواج چارلز با آن باعث شد که بخشی از املاک کوچک مورلند کلوز نصیبش گردد: «تل مستطیلی از ساختمان‌ها … نصف قلعه، نصف مزارع و ابنیه.» این املاک را می‌توان در سمت شمالی جادهٔ کاکماوت به اگرمونت A5086 دید. چارلز در ۱۷۶۸ میلادی هنگامی که فلچر هنوز چهار سال هم نداشت فوت کرد. آن نشان داد که نسبت به مدیریت پول به شدت مسئولیت ناپذیر است. تا ۱۷۷۹ میلادی، هنگامی که فلچر پانزده سال داشت، بدهی آن
میلادی، هنگامی که فلچر پانزده سال داشت، بدهی آن به ۶۵۰۰ پوند (معادل ۸۹۳٬۱۱۶ پوند امروزی) رسید و دچار سرنوشت زندان بدهکاران گردید. مورلند کلوز گم شد و آن و سه فرزند جوانش مجبور به فرار به «آیسل آف من» شدند که از املاک خویشاوندان او بود، جایی که طلبکاران انگلیسی در آنجا قدرتی نداشتند. سه تا از پسران بزرگتر کریستین توانستند ۴۰ پوند (معادل ۵٬۴۹۶ پوند امروزی) را برای مادرشان سالانه جمع‌آوری کنند که به خانواده امکان داد تا در فقر نجیبانه‌ای زندگی کنند. کریستین هفت سال را از سن نه سالگی در مدرسه آزاد کاکرماوت
هفت سال را از سن نه سالگی در مدرسه آزاد کاکرماوت سپری نمود. یکی از هم عصری‌های جوان‌ترش در آنجا ویلیام وردزورث بود که از اهالی کاکرماوت به‌شمار می‌رفت. اغلب پیشنهاد شده که این دو نفر «دوستان مدرسه‌ای» بوده‌اند، در حقیقت کریستین شش سال بزرگتر از وردزوورث بود. مادرش «آن» در ۱۸۱۹ میلادی در «آیسل آف من» فوت کرد. حرفه دریایی. فلچر کریستین حرفه دریایی خویش را در سن بالا شروع کرد و به نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا، به عنوان پسر کابین پیوست، هنگامی که به سن هفده سالگی رسیده بود (میانگین سنی برای این موقعیت بین ۱۲
رسیده بود (میانگین سنی برای این موقعیت بین ۱۲ تا ۱۵ سال بود). او بیش از یک سال را در یک کشتی خطی درجه سوم همراه با فرمانده آینده‌اش ویلیام بلای خدمت کرد. ویلیام بلای به عنوان ناوبان ششم کشتی گماشته شد. سپس کریستین در کشتی پست درجه ششم HMS ائورودیکه مبدل به میدشیپمن شد و شش ماه پس از این که به دریا رفت «مسترز میت» شد. فهرست نقش‌های HMS ائورودیکه نشان می‌دهد که کریستین برای یک سفر دریایی ۲۱ ماهه به هند ثبت نام شده بود. همچنین این فهرست نشان می‌دهد که کریستین بیش از انتظارات ظاهر شده بود چرا که: «حدود هفت ماه
از انتظارات ظاهر شده بود چرا که: «حدود هفت ماه خارج از انگلستان، از میدشیپمن به مسترز میت ارتقاء یافته بود». پس از بازگشت «ائورودیکه» از هند، کریستین به میدشیپمن تنزل درجه داده شد و با نیروی دریایی تسویه حساب شد. او که قادر نبود تا برای سمت میدشیپمن دیگری را بیابد، تصمیم گرفت تا به ناوگان تجاری بریتانیایی پیوسته و و در کشتی «بریتانیا» متعلق به ویلیام بلای مشغول به کار شد. خود بلای نیز از نیروی دریایی بریتانیا بیرون رفته و اکنون ناخدای یک کشتی تجاری شده بود. بلای کریستین را در دفتر کشتی به عنوان سرناو ثبت
بلای کریستین را در دفتر کشتی به عنوان سرناو ثبت کرده و پذیرفته بود، اما به او تمامی حقوق یک افسر کشتی شامل غذاخوردن و استراحت در اقامتگاه افسران را به او داد. کریستین در سفر دریایی دوم به جامائیکا به همراه بلای، به عنوان میت دوم رتبه‌بندی‌شد. بلای در ۱۷۸۷ میلادی از کریتستین خواست که در عرشه HMAV بونتی برای مدت دو سال سفر دریایی اتنقال درختنان از تاهیتی به ایندیز غربی خدمت کند. بلای ابتدا تماماً انگیزه داشت تا کریستین به عنوان مستر خدمت کند، اما هیئت دریایی خواسته او را به دلیل کم بودن سال‌های خدمت به عنوان
او را به دلیل کم بودن سال‌های خدمت به عنوان یک بالارتبه رد کرده و جان فرایر را به جای او گماشت. کریستین به عنوان مسترز میت نگه داشته شد. سال بعد آن، در میانه سفر دریایی بونتی، بلای کریستین را به عنوان ناوبان کنشگر گماشته و ازین رو ارشد فرایر کرد. در ۲۸ آوریل ۱۷۸۹ میلادی، فلچر کریستین شورشی را بر روی عرشه بونتی رهبری کرده و ازین نقطه به بعد به عنوان یک یاغی در نظر گرفته شد. او به صورت رسمی از رتبه دریایی‌اش در مارس ۱۷۹۰ میلادی خلع شده و پس از بازگشت بلای به انگلستان اخراج شده و شورش را به هیئت دریاسالاری
انگلستان اخراج شده و شورش را به هیئت دریاسالاری گزارش نمود. شورش در بونتی. در ۱۷۸۷ میلادی، کریستین به توصیهٔ بلای به عنوان مسترز میت در بونتی جهت سفر اکتشافاتی درخت نان به تاهیتی گماشته شد. طی سفر رفت دریایی، بلای او را به عنوان ناوبان یکم کنشگر گماشت. بونتی در ۲۶ اکتبر ۱۷۸۸ میلادی رسید و کریستین پنج ماه بعدی را در آنجا سپری نمود. بونتی با محموله درخت نان در ۴ آوریف ۱۷۸۹ میلادی سفر دریایی اش را آغاز نمود. در حدود ۱۳۰۰ مایل غرب تاهیتی نزدیک تونگا، شورشی در ۲۸ آوریف ۱۷۸۹ میلادی شکل گرفت که توسط کریستین رهبری
آوریف ۱۷۸۹ میلادی شکل گرفت که توسط کریستین رهبری می‌شد. براساس گزارش‌ها، ملوانان به زندگی «بی‌نقص» و فرصت‌های جنسی که در جزیره تاهیتی واقع در اقیانوس آرام وجود داشت جذب شده بودند. همچنین دلیل آورده‌اند که آن‌ها تحت رفتارهای تند بلای برانگیخته شده بودند. هجده شورشی بلای را در قایق کوچکی به همراه هجده تا از بیست و دو خدمه وفادار به او شناور ساختند. پس از این شورش، کریستین تلاش نمود تا یک مستعمره در توبوای بسازد، اما در آنجا شورشیان با بومیان دچار تنش شدند. هنگام با ترک جزیره، او اندکی در تاهیتی درنگ کرد و با
با ترک جزیره، او اندکی در تاهیتی درنگ کرد و با مایمیتی در ۱۶ ژوئن ۱۷۸۹ میلادی ازدواج کرد که دختر یکی از رؤسای محلی بود. در حالی که در تاهیتی بود، ۱۶ تا از افراد عرشه را پیاده کرد. این شانزده نفر شامل چهارتا از وفادارن بلای بودند که از بونتی بیرون انداخته شده بودند و دو نفر دیگر که نه مشارکتی در شورش داشته و نه مقاومت کرده بودند. سپس نه شورشی دیگر، شش مرد تاهیتی و یازده زن تاهیتی به سمت شرق دریانوردی نمودند. در این زمان، آن‌ها در جزیره پیتکیرن لنگر انداختند و در آنجا بونتی را از تمامی چیزهایی که می‌توانست
و در آنجا بونتی را از تمامی چیزهایی که می‌توانست شناور باشد پیش از «متیو کوینتال» خالی کرده و به آتش کشیدند. در نتیجه عدم تعادل جنسی و به بردگی گرفتن مردان تاهیتی توسط شورشیان، طفیانی رخ داد و بسیاری از مردان کشته شدند. منابع. کتابشناسی برای مطالعه بیشتر پیوند به بیرون. اطلاعات کلی اطلاعات شجره‌نامه‌ای The following genealogical information about Fletcher Christian and the other "Bounty" crew members comes from descendants of the "Bounty" crew, who may not be reliable and from historical archives. اطلاعات
be reliable and from historical archives. اطلاعات مرتبط
ناخدا جورج کومر (George Comer) (آوریل ۱۸۵۸–۱۹۳۷ میلادی)، یکی از معروف‌ترین ناخدایان صید نهنگ آمریکایی در خلیج هادسون به‌شمار می‌رفت و طی اوایل قرن بیستم میلادی به عنوان پیشروترین مرجع در اینوئیت خلیج هادسون به حساب می‌رفت. کومر کاوشگر قطبی، شکارچی نهنگ/شکارچی خوک آبی، قوم‌شناس، نقشه‌نگار، مؤلف و عکسبردار بود. او ۱۴ سفر دریایی در شمالگان و سه سفر دریایی در طول عمرش در جنوبگان صورت داد. این سفرهای اکتشافاتی (در حدود ۱۸۷۵–۱۹۱۹ میلادی) اغلب در نیو لاندن، کنتیکت یا نیوبدفورد، ماساچوست صورت می‌پذیرفت. دایرهٔ
یا نیوبدفورد، ماساچوست صورت می‌پذیرفت. دایرهٔ دوستان و همکاران کومر شامل سایر کاوشگران سرشناس هم عصرش همچون رابرت پری و ناخدا فردریک کوک و مربی‌اش فرانتس بوئاس، ُ «پدر انسان‌شناسی آمریکایی» می‌شد. زندگی شخصی. کومر در استان کبک، در سال ۱۸۵۸ میلادی به دنیا آمد. پدر او انگلیسی و مادرش ایرلندی بودند. این خانواده در ۱۸۶۰ میلادی به ایالات متحده مهاجرت کردند و کومر در شرق هدم، کنتیکت پرورش یافت. او تنها به مدت دو سال در مدرسه شرکت نمود. پس از این که پدر کومر در دریا گم شد، مادر او نتوانست از فرزندش پشتیبانی و
دریا گم شد، مادر او نتوانست از فرزندش پشتیبانی و حمایت نماید. در پی آن، کومر یتیم شده و دوران خویش را در پرورشگاه هدم شرقی سپری نمود. در ۱۸۷۷ میلادی، کومر (در سن ۱۹ سالگی) با جولیا چیپمن (سن ۲۰ سالگی؛ متولد پنسیلوانیا) ازدواج کرده و این زوج خانه‌شان را در جاده کوهستان پارناسوس در هدم شرقی ساختند. حاصل این ازدواج دو فرزند بود: دخترشان نلی جی. (متولد آوریل ۱۸۷۸) و پسرشان توماس ال. (آوریل ۱۸۸۶–۱۹۳۰ میلادی) که یک افسر کشتی بود. سفرهای اکتشافاتی شمالگان. کومر اولین سفرهای دریایی خویش را در سن ۱۷ سالگی بر روی
اولین سفرهای دریایی خویش را در سن ۱۷ سالگی بر روی کشتی صید نهنگ «نیل» برای کامبرلند ساوند، جزیره بافین در ۱۸۷۵ میلادی صورت داد. او از ۱۸۸۹ تا ۱۸۹۱ میلادی سه گشت دریایی در اسکونری به نام «ارا» به مقصد جزیره جنوب شرقی بافین انجام داد. این سفرها پس از ۱۵ ماه صید نهنگ بر روی «کانتون» طی سال‌های ۱۸۹۳ تا ۱۸۹۴ صورت پذیرفت. کومر پس از ۲۰ سال دریانوردی، مبدل به ناخدای اولین کشتی خود در ۱۸۹۵ میلادی شد. از ۱۸۹۵ تا ۱۹۱۲ میلادی، کومر طی شش سفر صید نهنگ در خلیج هادسون شامل قشلاق کردن در «روز ولکام ساوند» در «ارا» (که در
قشلاق کردن در «روز ولکام ساوند» در «ارا» (که در ۱۹۰۶ در نیوفاندلند غرق شد) (ابر، ۱۹۸۹، صفحه ۲۵) و «ای تی گیفورد» به مهارت رسید. کومر در حالی که در خلیج هادسون قشلاق می‌کرد با آیویلینگمیوت، نتسیلینگمیوت و قائرنرمیوت آشنا گردید. کومر مردان «کاریبو اینوئیت» را به عنوان دستیار صید نهنگ استخدام کرده و این افراد هم به خدمه کشتی گوشت گوزن دادند تا از توسعه بیماری اسکوربوت نجات پیدا کنند. کومر در بسیاری از موقعیت‌ها از اینوئیت‌ها عکسبرداری کرده و به همین دلیل به او نام «انگاکوق» (به معنی «شمن») را دادند، چرا که
او نام «انگاکوق» (به معنی «شمن») را دادند، چرا که این عکس‌ها واقعیتی نبودند که به راحتی توسط اینوئیت‌ها درک گردند. کومر با یک زن آویلیک به نام نیویاتسیاناق (یا نیویساناق) پیوندی برقرار ساخت که در میان اینوئیت‌ها از آن به «شوفلی کومر» یاد می‌گردد. او به مدت چندین سال در سفرها کومر را همراهی کرده و پسرش «اودلاناک» را که به او «جان ال» گفته می‌شد را همراهش آورد که طبق شایعه‌ای از او به عنوان پسر زیست‌شناختی کومر یاد کردند. کومر حداقل یک فرزند دیگر را هنگامی که در خلیج هادسون بود را از زنی به نام «اوکتوک» حاصل
در خلیج هادسون بود را از زنی به نام «اوکتوک» حاصل نمود به نام «لورنت پامئولیک» (۱۹۱۱-؟). پامئولیک توسط شوفلی و شمنی به نام «آنگوفیماریک» پس از مرگ مادرش به فرزندی گرفته شد. تاجر خزی به نام اف.ان. مونجو در ۱۹۰۶ میلادی، «ارا» را خریده و ناخدا کومر را به عنوان ناخدا استخدام نمود، اما کومر کشتی را در جزیره میکلون-لانگلند نزدیک نیوفاندلند در همان سال غرق نمود. سپس کومر ناخدای اسکونری که مونجو پس از آن خرید به نام «ای.تی. گیفورد» شده که از ۱۹۰۷ تا ۱۹۱۲ میلادی فرماندهی نمود. این صیاد خارج از نیو لاندن، کنتیکت در
نمود. این صیاد خارج از نیو لاندن، کنتیکت در سفر دریایی ۱۹۰۷ میلادی عملیات کرد، همچنین در سفر دریایی نیوبدفورد، ماساچوست در ۱۹۱۰ میلادی نیز برای شکار نهنگ و خز و قشلاق در دماغه فولرتون حضور داشت. سفر اکتشافاتی «آنتونی فیالا» ی او در ۱۹۰۷ میلادی جهت استقرار پایگاه‌های تدارکاتی در شمالگان برنامه‌ریزی شد تا مایحتاج گروه دومی که قرار بود تلاش کنند تا به قطب شمال دست یابند را تهیه کند. کومر در ۱۹۱۲ میلادی از صید نهنگ بازنشسته شد. کومر در ۱۹۱۵ میلادی به عنوان استاد یخ در «جورج بی. کلوئت» خدمت کرد که توسط موزه
یخ در «جورج بی. کلوئت» خدمت کرد که توسط موزه تاریخ طبیعی آمریکا برنامه‌ریزی شده بود تا افراد «دونالد مک‌میلان» را از «سفر اکتشافاتی کراکر لند» در ایتاه در گرینلند شمالی بازگرداند. در مسیر، کلوئت به مدت دو سال در یخ گیر افتاد و به کومر این فرصت را داد تا در «کوهستان دونداس»، (Umánaq, Uummannaq یا Umanak)، تپه‌ای نزدیک پیتوفیک حفاری‌های باستان‌شناختی کند، آنجاکه شواهدی را از زیر خاک بیرون آورد از مردمانی که امروزه به مردمان تولی از آنها یاد شده که همان اجداد اینوئیت‌هایند. یافتهٔ او به «تودهٔ زبالهٔ کومر»
اینوئیت‌هایند. یافتهٔ او به «تودهٔ زبالهٔ کومر» معروف شده‌است، چرا که شامل تل زبالهٔ مربوط به آشپزخانه است. آخرین سفر شمالگان کومر در ۱۹۱۹ میلادی رخ داد که بخشی از آن به دلیل وداعی بر دوستان اینوئیتش بود. این از برنامه‌هایی بود که توسط کاوشگر/رفتارشناس شمالگان به نام کریستین لیدن برنامه‌ریزی شده بود تا در میان اینوئیت‌ها به مطالعه بپردازد. اما اسکونری به نام «فینبک» در دماغه فولرتون به گل نشسته و گم شد. تحقیقاتی در مورد این سانحه صورت پذیرفت و شرایط به نظر مشکوک می‌آمد. برای کومر، فایدهٔ این حادثه این بود
مشکوک می‌آمد. برای کومر، فایدهٔ این حادثه این بود که می‌توانست مدت زمان طولانی تری را با دوستان اینوئیتش سپری نماید.
زن‌کشی یک اصطلاح جنایی ناشی از نفرت است که به‌طور کلی به عنوان قتل عمدی زنان یا دختران تنها به دلیل زن بودن تعریف می‌شود، اگرچه تعاریف آن بسته به بافت فرهنگی آن متفاوت است. دایانا ای اچ راسل اولین کسی بود که این اصطلاح را در دوران مدرن در سال ۱۹۷۶ تعریف و منتشر کرد. او این کلمه را اینگونه تعریف می‌کند: «کشتن زنان توسط مردان به دلیل زن بودن آنها». برخی دیگر بر نیت یا هدف این عمل که به‌طور خاص متوجه زنان می‌شود، تأکید می‌کنند زیرا آنها زن هستند. موارد دیگر شامل کشتن زنان توسط زنان است. خشونت علیه زنان از هر
کشتن زنان توسط زنان است. خشونت علیه زنان از هر ۱۰ زن، ۳ نفر را در طول زندگی تحت تأثیر قرار می‌دهد و تخمین زده می‌شود که ۱۳٫۵ درصد از قتل‌ها در سراسر جهان مربوط به شرکای صمیمی است که قتل‌های جنسیتی را شامل می‌شود. مخالفان استدلال می‌کنند که از آنجایی که بیش از ۸۰ درصد از همه قربانیان قتل مرد هستند، این اصطلاح تأکید بیش از حدی بر قتل زنان دارد که نسبت کمتری از قربانیان را تشکیل می‌دهند. با این حال، در ۴۰ درصد از قتل‌هایی که مقتول زن است، شریک عاطفی یا اعضای خانواده مسئول قتل هستند، در حالی که این نسبت برای
خانواده مسئول قتل هستند، در حالی که این نسبت برای مردان ۶ درصد است. علاوه بر این، مطالعه زن کشی یک چالش اجتماعی است. یک اصطلاح جایگزین ارائه شده کشتار جنسیتی است که دوسوگراتر و فراگیرتر در نظر گرفته می‌شود. با این حال، برخی از فمینیست‌ها استدلال می‌کنند که اصطلاح "جنسیت کشی" تابوی موضوع قتل زنان را تداوم می‌بخشد و قدرت خاموش کردن مداوم ساختارهای مردانه مسلط در جامعه را ثابت می‌کند. انگیزه‌های زن‌کشی با انگیزه‌های آندروسیت بسیار متفاوت است. به جای تمرکز بر خشونت خیابانی، بیشتر زن کشی در خانه رخ می‌دهد، یعنی
خیابانی، بیشتر زن کشی در خانه رخ می‌دهد، یعنی خشونت خانگی که همچنین شامل سقط جنین انتخابی نیز می‌شود. تاریخچه. اصطلاح زن "کشی" برای اولین بار در سال ۱۸۰۱ در انگلستان به معنای «کشتن یک زن» استفاده شد. در سال ۱۸۴۸، این اصطلاح در واژگان حقوقی وارتون منتشر شد. اصطلاح دیگری که مورد استفاده قرار می‌گیرد "feminicide" است که از کلمه لاتین "femina" به معنای زن تشکیل شده است. استفاده کنونی با جنبش‌های فمینیستی دهه ۱۹۷۰ پدیدار شد، که هدف آن بالا بردن آگاهی و مقاومت زنانه در برابر ستم جنسیتی بود. این اصطلاح همچنین
زنانه در برابر ستم جنسیتی بود. این اصطلاح همچنین توسط فمینیست‌های رادیکال ابداع شد تا خشونت علیه زنان را آشکار کند. نویسنده آمریکایی، کارول اورلاک، به‌طور گسترده‌ای به عنوان آغاز کننده استفاده از این اصطلاح در این زمینه شناخته می‌شود. دایانا راسل این اصطلاح را در دادگاه جنایات علیه زنان در سال ۱۹۷۶ در حالی که «در اولین دادگاه بین‌المللی جرایم علیه زنان در بلژیک شهادت می‌داد» منتشر کرد. از سوزاندن جادوگران در گذشته، تا رسم رایج‌تر جدیدتر از نوزادکشی دختران در بسیاری از جوامع، تا کشتن زنان به عنوان «ناموس»،
بسیاری از جوامع، تا کشتن زنان به عنوان «ناموس»، متوجه می‌شویم که زن‌کشی مدت‌هاست ادامه داشته است. اما از آنجایی که فقط شامل زنان می‌شود، تا زمانی که کارول اورلاک کلمه زن‌کشی را اختراع کرد، نامی برای آن وجود نداشت. تا همین اواخر، زن کشی در بسیاری از متون علمی وجود نداشت. زن‌کشی را می‌توان با استفاده از شدت خشونت، مانند دسترسی و تهدید با سلاح گرم، رابطه جنسی اجباری، تهدید به قتل، و خفه کردن شناسایی کرد. تعریف زن کشی نیز بر نابرابری جنسیتی از نظر تحصیلات، سطح اقتصادی و اشتغال متکی است. دیانا راسل، نویسنده
اقتصادی و اشتغال متکی است. دیانا راسل، نویسنده فمینیست، تعریف زن کشی را به «کشتن زنان توسط مردان به دلیل زن بودن» محدود می‌کند. راسل بر این ایده تأکید می‌کند که مردان با انگیزه‌های جنسیتی مرتکب زن کشی می‌شوند. او همچنین برای نشان دادن اینکه زن کشی هم برای دختران و هم برای نوزادان ممکن است رخ دهد، کلمه زن (woman) را با زنانگی (female) جایگزین می‌کند. راسل بر این باور است که تعریف او از زن کشی در مورد همه انواع قتل‌های جنسی خواه با انگیزه زن ستیزی (نفرت از زنان)، احساس برتری نسبت به زنان، لذت جنسی، یا با فرض
احساس برتری نسبت به زنان، لذت جنسی، یا با فرض مالکیت بر زنان صدق می‌کند. تعریف گسترده‌تر راسل از زن‌کشی این است: «زن‌کشی در انتهای زنجیره‌ای از ترور ضد زن است که شامل طیف گسترده‌ای از آزارهای کلامی و فیزیکی، مانند تجاوز، شکنجه، بردگی جنسی (به ویژه در فحشا)، آزار و اذیت جنسی (از طریق تلفن، در خیابان، اداره و کلاس)، ختنه کردن دستگاه تناسلی (کلیتوریدکتومی، برداشتن، انفیبولاسیون)، عمل‌های غیرضروری زنان (هیسترکتومی)، دگرجنس‌گرایی اجباری، اجباری عقیم سازی، مادر شدن اجباری (با جرم انگاری پیشگیری از بارداری و سقط
اجباری (با جرم انگاری پیشگیری از بارداری و سقط جنین)، جراحی‌های روانی، محرومیت از غذا در برخی فرهنگ‌ها، جراحی‌های زیبایی و سایر ناقص سازی‌ها به نام زیباسازی می‌شود. هرگاه این اشکال تروریسم منجر به مرگ شود، تبدیل به زنان کشی می‌شود.» تعاریف دیگر. تعریف دایانا راسل توسط همه محققان به عنوان تعریف استاندارد برای زن کشی پذیرفته نشده است. ژاکلین کمپبل و کارول رانیان از واژه زن کشی برای اشاره به «همه قتل‌های زنان بدون توجه به انگیزه یا وضعیت مرتکب» استفاده می‌کنند این نویسندگان استدلال می‌کنند که تعیین انگیزه