payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سال ۱۹۱۵ در هنگ بدفوردشایر به مأموریت اعزام شد. در ۱۵ ژوئن ۱۹۱۵ به شدت مجروح شد. پس از دویدن به جلو در حمله‌ای به جناح دشمن، چند سرباز را دید که در یک سنگر پنهان شده بودند. در حالی که برای مقابله با آنها می‌دوید، با یک «ضربه تبر» به سرش مواجه شد که معلوم شد گلوله‌ای است که از شانه‌اش عبور کرده و به پشت سرش خورده است. او را رها کردند تا بمیرد و حدود دوازده ساعت بعد به هوش آمد. یک سرجوخه از گروهانش او را سوار کرد و به آمبولانس صحرایی برد و پس از جراحی به انگلستان بازگردانده شد، جایی که یک صفحه فلزی در سرش
بازگردانده شد، جایی که یک صفحه فلزی در سرش قرار داده شد. دنینگ از زخمش بهبود یافت و در سال ۱۹۱۸ به فرانسه بازگشت تا به عنوان فرمانده گروهان به هنگ خود بپیوندد، اما زخم اثر خود را گذاشته بود و او از حال رفت. پس از اعزام به پایگاه، به ستاد تیپ ارتش سوم منتقل شد. در بقیه جنگ به عنوان کاپیتان ستاد در ستاد ارتش سوم خدمت کرد، اما در سال ۱۹۱۹ برای شرکت در آموزش هنگ به هنگ خود منتقل شد. او به مدت شش سال به عنوان آجودان، سه سال برای هر گردان معمولی، خدمت کرد و در سال ۱۹۲۵ در کالج ستاد، کامبرلی، شرکت کرد. پس از
سال ۱۹۲۵ در کالج ستاد، کامبرلی، شرکت کرد. پس از آموزش، دوباره به هنگ بدفوردشایر بازگشت و با هنگ در هند و انگلستان خدمت کرد. دنینگ در سال ۱۹۳۶ هنگ را ترک کرد تا دوباره به ستاد بپیوندد و به آماده‌سازی نیروی اعزامی بریتانیا کمک کند. پس از تخلیه دانکرک، او به سپاه یازدهم که از جنوب شرقی انگلستان دفاع می‌کرد، منصوب شد. او در سال ۱۹۴۳ به درجه سرلشکری ارتقا یافت تا رهبری برنامه‌ریزی برای روز دی را بر عهده بگیرد. او درخواست کرد که به سرتیپ تنزل درجه یابد تا بتواند در خود عملیات‌های فرود شرکت کند، اما این درخواست
در خود عملیات‌های فرود شرکت کند، اما این درخواست رد شد. پس از موفقیت عملیات، او به فرماندهی خاور دور منصوب شد و افسر ارشد اداری برای لشکرکشی جنوب شرقی آسیا شد. در سال ۱۹۴۷، دنینگ به عنوان رئیس ستاد فرماندهی شرقی منصوب شد و به عنوان سرهنگ هنگ بدفوردشایر و هرتفوردشایر منصوب شد. در سال ۱۹۴۹، او به درجه سپهبدی ارتقا یافت و به عنوان افسر کل فرمانده ناحیه ایرلند شمالی منصوب شد. دنینگ در سال ۱۹۵۲ با درجه سرهنگی در هنگ بازنشسته شد و به سازماندهی ادغام هنگ‌های شهرستانی در واحدهای بزرگتر، تشکیل هنگ سلطنتی آنگلیایی و
در واحدهای بزرگتر، تشکیل هنگ سلطنتی آنگلیایی و خدمت به عنوان اولین سرهنگ آن کمک کرد. پس از بازنشستگی، او رئیس انجمن خانواده‌های سربازان، ملوانان و هوانوردان شد و بیش از ۲۰ سال با این سازمان همکاری کرد. به پاس قدردانی از زحماتش، به او نشان شوالیه ویکتوریایی اعطا شد. او همچنین بین سال‌های ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۸ معاون ستوان اسکس بود.
جان لیندزی، بیستمین ارل کرافورد (; – ) نظامی و سیاستمدار اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود. وی برندهٔ جوایزی همچون همکار انجمن سلطنتی شده‌است. او یک اشراف‌زاده اسکاتلندی و اولین سرهنگ گروه «بلک واچ» در زمان تشکیل آن در سال ۱۷۳۹ بود.
ویلیام کریون، اولین ارل کریون (; – ) نظامی و سیاست‌مدار اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. او در سال ۱۷۹۱ به عنوان هفتمین بارون کریون جانشین پدرش شد. در سال ۱۸۰۱ به او لقب ویسکونت آفینگتون در شهرستان برکشایر و ارل کریون در شهرستان یورک اعطا شد. این لقب، احیای عنوانی بود که در قرن هفدهم، خویشاوند و همنام او، ویلیام کریون، ارل اول کریون، به او داده شده بود. او در سال ۱۷۹۳ به هنگ چهل و سوم پیاده‌نظام (مونموث‌شایر) اعزام شد و متعاقباً در هنگ هشتادم خدمت کرد و به عنوان سرگرد در هنگ هشتاد و چهارم منصوب
کرد و به عنوان سرگرد در هنگ هشتاد و چهارم منصوب شد. در سال ۱۷۹۸، کریون به عنوان دستیار پادشاه جورج سوم منصوب شد و تا سال ۱۸۰۵ خدمت کرد. پس از آن، او به‌طور فعال در هلند و مدیترانه خدمت کرد و در نهایت به درجه سپهبدی رسید. لرد کریون از سال ۱۸۱۹ تا زمان مرگش در سال ۱۸۲۵، به عنوان لرد ستوان برکشایر خدمت کرد و با آزادی بردگان کاتولیک مخالف بود.
ادموند بویل (; – ) افسر و سیاستمدار اهل پادشاهی ایرلند بود. در ۱۶ آوریل ۱۷۸۵ به درجه ستوانی در هنگ ۲۲ پیاده‌نظام منصوب شد و در ۱۰ دسامبر ۱۷۸۵ به درجه ستوانی در هنگ ۱۰۰ پیاده‌نظام ارتقا یافت. در ۲۷ مه ۱۷۸۷، به درجه ستوانی در اولین گروهان شبه نظامی سامرست (که توسط پدرش فرماندهی می‌شد) منصوب شد و در ۲۲ آوریل ۱۷۸۹ از درجه ستوان-ستوانی به سروانی ارتقا یافت. در ۲۷ ژانویه ۱۷۹۱، از درجه ستوانی در هنگ ۳۴ پیاده‌نظام، به درجه سروانی در یک گروهان مستقل ارتقا یافت و اندکی پس از آن به هنگ ۱۴ پیاده‌نظام منتقل شد. در ۵
پس از آن به هنگ ۱۴ پیاده‌نظام منتقل شد. در ۵ آوریل ۱۷۹۴، او در هنگ ۸۷ پیاده‌نظام که اخیراً تأسیس شده بود، به درجه سرگردی ارتقا یافت و در ۱۹ ژوئیه به سرهنگ دومی در این هنگ ارتقا یافت. در ۲۰ ژانویه ۱۷۹۵، او به هنگ یازدهم پیاده‌نظام منتقل شد. دونگاروان در ۲۱ مه ۱۷۹۶ به کاپیتانی یک گروهان در گارد کلداستریم منتقل شد و در ۹ ژانویه ۱۷۹۸ به عنوان دستیار جورج سوم منصوب شد. در ژوئیه ۱۸۰۳، او از حقوق نصفه هنگ چهارم پیاده‌نظام منتقل شد تا به سرهنگی یک گردان ذخیره پیاده‌نظام، گردان شانزدهم پادگان، برسد. در ۲۷ مه ۱۸۲۵،
گردان شانزدهم پادگان، برسد. در ۲۷ مه ۱۸۲۵، به او لقب ژنرال اعطا شد. ارل در ۲۲ ژوئیه ۱۸۳۵ به عنوان شوالیه نشان سنت پاتریک منصوب شد.
رابرت جورج برادوود (; – ) نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. او ژنرال ارتش بریتانیا بود. برادوود، افسر سواره‌نظام، در سودان، جنگ دوم بوئر و جنگ جهانی اول خدمت کرد. او در سال ۱۹۱۷، در حالی که فرماندهی لشکر ۵۷ را بر عهده داشت، در حین نبرد کشته شد. پیش از آن، به دلیل امتناع از قربانی کردن سربازانش در حملاتی که او بی‌نتیجه می‌دانست، به نداشتن «روحیه جنگندگی» متهم شده بود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
والتر پیپون بریثویت (; – ) نظامی اهل بریتانیا بود. او افسر ارتش بریتانیا بود که در طول جنگ جهانی اول فرماندهی‌های ارشدی را بر عهده داشت. پس از برکناری از سمت خود به عنوان رئیس ستاد نیروی اعزامی مدیترانه، به عنوان یک فرمانده لشکر شایسته در جبهه غرب مورد تحسین قرار گرفت. پس از جنگ، به او مأموریت داده شد تا گزارشی در مورد تجزیه و تحلیل عملکرد افسران ستاد بریتانیا در طول جنگ تهیه کند. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
چارلز ادوارد کالول (; – may ) نظامی و نویسنده اهل بریتانیا بود. او افسر انگلیسی-ایرلندی ارتش بریتانیا بود که در توپخانه، به عنوان افسر اطلاعاتی و به عنوان افسر ستاد و فرمانده در طول جنگ دوم بوئر و به عنوان مدیر عملیات و اطلاعات در طول جنگ جهانی اول خدمت کرد. او همچنین نویسنده‌ای برجسته در زمینه زندگینامه، تاریخ و نظریه نظامی بود. وی برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور و نشان حمام شده‌است.
هانری کلینتون (; – ) نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. او افسر ارتش بریتانیا بود که در جنگ‌های انقلاب فرانسه و جنگ‌های ناپلئونی حضور داشت. او از خانواده‌ای سرباز بود. برادر بزرگترش ویلیام هنری کلینتون و پدرش ژنرال سر هنری کلینتون، فرمانده کل بریتانیا در آمریکای شمالی در طول جنگ انقلاب آمریکا و پدربزرگش ادمیرال ناوگان جورج کلینتون (۱۶۸۶–۱۷۶۱) بود. وی برندهٔ جوایزی همچون انجمن سلطنتی ولفی و نشان حمام شده‌است.
گالبریت لوری کول (؛ ۱ مه ۱۷۷۲ – ۴ اکتبر ۱۸۴۲) نظامی و سیاست‌مدار اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. کول در سال ۱۷۸۷ به عنوان سرجوخه در گارد دوازدهم دراگون منصوب شد. او در سال ۱۷۹۱ به عنوان ستوان به گارد پنجم دراگون و در سال ۱۷۹۲ به عنوان کاپیتان به هنگ هفتادم دراگون منتقل شد و در هند غربی، ایرلند و مصر خدمت کرد. او در سال ۱۷۹۴ به عنوان سرهنگ دوم در آخرین هنگ پیاده‌نظام وارد و در سال ۱۷۹۹ به عنوان سرهنگ دوم در سپاه ژنرال ویلت فقید منصوب شد، با حقوق کامل، اگرچه این واحدها منحل شده بودند. او در سال
کامل، اگرچه این واحدها منحل شده بودند. او در سال ۱۸۰۱ به درجه سرهنگی در ارتش ارتقا یافت و به عنوان سرتیپ در سیسیل خدمت کرد و فرماندهی تیپ اول را در نبرد مایدا در ۴ ژوئیه ۱۸۰۶ بر عهده داشت. در سال ۱۸۰۸ به درجه سرلشکری ارتقا یافت. در سال ۱۸۰۹ به ستاد ارتش در اسپانیا و پرتغال منصوب شد و در سال ۱۸۱۱ به او درجه محلی سپهبدی اعطا شد. این درجه در سال ۱۸۱۳ در ارتش تأیید شد. او فرماندهی لشکر چهارم را در جنگ شبه جزیره تحت فرماندهی ولینگتون بر عهده داشت و در نبرد آلبوئرا که در آن نقش تعیین‌کننده‌ای ایفا کرد، زخمی شد.
که در آن نقش تعیین‌کننده‌ای ایفا کرد، زخمی شد. او همچنین در سالامانکا، زخمی بسیار جدی‌تر، داشت. او در سال ۱۸۳۰ به درجه ژنرالی کامل ارتقا یافت. به دلیل خدمت برجسته در نبردهای مایدا، آلبوئرا، سالامانکا، ویتوریا، پیرنه، نیول، اورتز و تولوز، صلیب طلای ارتش را با چهار نشان دریافت کرد. در سال ۱۸۱۵ به عنوان افسر کل فرمانده ناحیه شمالی منصوب شد. او در سال ۱۸۱۲ به عنوان سرهنگ پیاده‌نظام ۱۰۳، در سال ۱۸۱۴ به عنوان سرهنگ پیاده‌نظام ۷۰ و در سال ۱۸۱۶ به عنوان فرمانده لشکر ۳۴ پیاده منصوب شد. متعاقباً فرماندار گریوزند و
۳۴ پیاده منصوب شد. متعاقباً فرماندار گریوزند و قلعه تیلبری شد. او همچنین فرمانده لشکر ۲۷ پیاده نیز بود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده است.
جان کوپر (؛ زادهٔ ) نظامی اهل بریتانیا است. او افسر ارشد سابق ارتش بریتانیا است. از مارس ۲۰۰۸، او معاون فرمانده نیروهای چندملیتی-عراق، ستاد عملیاتی در عراق و نماینده ارشد نظامی بریتانیا-عراق بود. به عنوان معاون فرمانده، او دستیار اصلی ژنرال ریموند تی. اودیرنو از ارتش ایالات متحده بود. او در ۴ مارس ۲۰۰۹ از سمت خود کناره‌گیری کرد[۱] و اواخر همان سال از ارتش بازنشسته شد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان ستاره برنزی شده است.
جورج بکویث (؛ 1753 – 20 march ) نظامی اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود. او افسر ارتش بریتانیا و مدیر مستعمراتی بود که از سال ۱۸۱۰ تا ۱۸۱۵ به عنوان فرماندار باربادوس خدمت کرد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
کالین مویر باربر (; – ) نظامی اهل بریتانیا بود. او افسر ارشد ارتش بریتانیا بود که در جنگ‌های جهانی اول و دوم جنگید، جایی که از اوت ۱۹۴۴ تا روز پیروزی در اروپا در ماه مه ۱۹۴۵، فرماندهی لشکر ۱۵ پیاده (اسکاتلند) را در سراسر شمال غربی اروپا بر عهده داشت. باربر به عنوان بلندقدترین افسر ارتش بریتانیا (با قد ۲.۰۶ متر) شناخته می‌شد و به همین دلیل لقب طعنه‌آمیز "کوچک" را به خود اختصاص داد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان امپراتوری بریتانیا و نشان حمام شده‌است.
الکساندر لیندسی (; – ) نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی افسر ارتش بریتانیا، سیاستمدار و مدیر مستعمراتی بود که از سال ۱۷۹۵ تا ۱۸۰۱ به عنوان فرماندار جامائیکا خدمت کرد.
فنتون جان آیلمر، سیزدهمین بارونت (; – ) افسر ارتش بریتانیای انگلیسی-ایرلندی و دریافت‌کننده صلیب ویکتوریا بود. او فرماندهی اولین تلاش‌های ناموفق برای شکستن محاصره کوت در سال ۱۹۱۶ را بر عهده داشت. ایلمر با پیشینه نظامی، به ارتش هند اعزام شد و بلافاصله در نبردهای شدید در مرز شمال غربی شرکت کرد. در یک اقدام قهرمانانه بی‌نظیر، در حالی که هنوز بیست و چند ساله بود، به نجات پادگان تاونزند در چیترال کمک کرد و ستون امداد را رهبری کرد. به خاطر رفتار شجاعانه‌اش، صلیب ویکتوریا و ارتقاء سریع در کلاس افسری به او اعطا شد.
و ارتقاء سریع در کلاس افسری به او اعطا شد. فرزند کاپیتان فنتون جان ایلمر و ایزابلا النور دارلینگ. ایلمر به عنوان یک دانشجوی افسری جنتلمن، در همان کلاس رجینالد وینگیت، در آکادمی نظامی سلطنتی وولویچ تحصیل کرد و در ۲۷ ژوئیه ۱۸۸۰ به درجه ستوان ارتقا یافت. او بین سال‌های ۱۸۸۶ تا ۱۸۸۷ در لشکرکشی به برمه شرکت داشت.
جورج آرتور، بارونت اول (; – ) نظامی و سیاست‌مدار اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی یک مدیر استعماری بریتانیایی بود که از سال ۱۸۱۴ تا ۱۸۲۲ فرماندار ستوان هندوراس بریتانیا و از سال ۱۸۲۴ تا ۱۸۳۶ فرماندار ون دیمنز لند (تاسمانی امروزی) بود. مبارزه علیه بومیان تاسمانی، که به عنوان جنگ سیاه شناخته می‌شود، در طول این دوره از تصدی او رخ داد. او بعداً از سال ۱۸۳۸ تا ۱۸۴۱ به عنوان فرماندار ستوان کانادای علیا و از سال ۱۸۴۲ تا ۱۸۴۶ فرماندار بمبئی خدمت کرد.
اندرو فرانسیس بارنارد (؛ ۱۷۷۳ – ۱۷ ژانویه ۱۸۵۵) یک افسر ایرلندی ارتش بریتانیا بود. او در سمت‌های مختلفی در هند غربی، دماغه امید نیک، کانادا، هلند، سیسیل، اسپانیا و در جنگ‌های ناپلئونی از جمله نبرد واترلو خدمت کرد که برای آن نشان‌های افتخار زیادی دریافت کرد. پس از بازنشستگی از خدمت فعال، در تعدادی از مناصب غیرنظامی خدمت کرد و چهار سال قبل از مرگش به درجه ژنرالی ارتقا یافت.
حواصیل‌های شب گروهی از حواصیل‌ها با اندازه‌ای متوسط در حدود ۵۸–۶۵ سانتی‌متر، هستند. این پرندگان، در سه سردهٔ "حواصیل‌های شب"، "حواصیل شب آمریکایی" و "حواصیل شب جهان قدیم" طبقه‌بندی شده‌اند. در اروپا، حواصیل شب اغلب برای اشاره به حواصیل شب تاج‌سیاه استفاده می‌شود، زیرا تنها عضو این سرده در آن قاره است. حواصیل‌های شب بالغ، گردن و پاهای کوتاه و تنومند با پرهای عمدتاً قهوه‌ای یا خاکستری و در بیشتر موارد دارای کاکل سیاه هستند. حواصیل‌های شب به تنهایی یا در قالب یک کلنی، روی سکوهای چوبی یا گروهی از درختان یا روی
کلنی، روی سکوهای چوبی یا گروهی از درختان یا روی زمین در مکان‌های امن، مانند جزایر یا نیزارها آشیانه می‌سازند. این پرندگان، ۳–۸ تخم می‌گذارند. حواصیل‌های شب، در لبهٔ آب، بی‌حرکت می‌ایستند و عمدتاً شب‌ها در انتظار شکار خود، به کمین می‌نشینند. آن‌ها عمدتاً ماهی‌های کوچک، سخت‌پوستان، قورباغه‌ها، حشراتآبزی و پستانداران کوچک را می‌خورند و معمولاً در طول روز، بر روی درختان یا بوته‌ها استراحت می‌کنند. این پرندگان، شامل هفت گونهٔ زنده هستند. حواصیل‌های شب، عمدتاً در جنوب و جنوب شرقی اروپا زاد و ولد می‌کنند و از
در جنوب و جنوب شرقی اروپا زاد و ولد می‌کنند و از طریق صحرای بزرگ آفریقا در زمستان به مرکز و غرب آفریقا مهاجرت می‌کنند.
لای کوان لین، همچنین به صورت لای گوان‌لین نیز نوشته می‌شود، و بیشتر با نام گوان‌لین (؛ هانگول: 라이관린، زادهٔ ۲۳ سپتامبر ۲۰۰۱) شناخته می‌شود، رپر، خواننده و بازیگر تایوانی مستقر در کره جنوبی و چین است. او به عنوان برندهٔ جایگاه هفتم در برنامهٔ "پرودوس ۱۰۱ فصل ۲" و یکی از اعضای گروه پسرانهٔ وانا وان شناخته می‌شود.
سسک سبز بیدی یا سسک سبز ("Phylloscopus nitidus") که با نام‌های سسک بیدی سبز یا سسک برگی سبز نیز شناخته می‌شود، نوعی سسک برگی است که در کوه‌های قفقاز در جنوب مرکزی اروپا یافت می‌شود. این گونه بیشتر به سسک سبز زیتونی وابسته است، اما رنگ آن روشن‌تر است و زیرتنه آن بسیار زردتر است. دارای یک نوار بالی قوی و یک نوار بالی ضعیف مخصوصاً در پرندگان جوان است.
یون جی سونگ (؛ زادهٔ ۸ مارس ۱۹۹۱) خواننده و بازیگر اهل کره جنوبی است. او بیشتر به خاطر قرار گرفتن در جایگاه هشتم فصل دوم برنامهٔ "پرودوس ۱۰۱" و لیدر سابق گروه پسرانهٔ کره‌ای وانا وان شناخته می‌شود. به دنبال منحل شدن گروه وانا وان، یون جی سونگ حرفهٔ خوانندگی انفرادی خود را با انتشار آلبوم چندآهنگهٔ "Aside" در ۲۰ فوریه ۲۰۱۹ آغاز کرد.
فرد آپوستولی (; – ) بوکسور اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان ستاره برنزی شده‌است.
پارک وو جین (؛ زادهٔ ۲ نوامبر ۱۹۹۹)، که بیشتر با نام ووجین () شناخته می‌شود، رپر، خواننده و ترانه‌سرای اهل کره جنوبی است. او در فصل دوم برنامهٔ شبکهٔ ام‌نت "پرودوس ۱۰۱"، در جایگاه ششم قرار گرفت، و به عنوان یکی از اعضای گروه پروژهٔ وانا وان قرار گرفت. او یکی از اعضای گروه پسرانهٔ ای‌بی‌سیکس است.
کیم جه هوان (؛ زادهٔ ۲۷ مه ۱۹۹۶)، که بیشتر با نام جه‌هوان () شناخته می‌شود، خواننده-ترانه‌سرای اهل کره جنوبی است که به خاطر قرار گرفتن در جایگاه چهارم در فصل دوم برنامهٔ "پرودوس ۱۰۱" شناخته می‌شود. او عضو سابق و وکالیست اصلی گروه پسرانهٔ کره‌ای وانا وان بود. این گروه در مدت یک سال و نیم فعالیت، به‌طور همزمان هم موفقیت تجاری و هم نظر مثبت منتقدان را به دست آورد و هر چهار آلبوم آن در صدر جدول آلبوم‌های گائون کره جنوبی قرار گرفت و پنج تک‌آهنگ لید آن‌ها نیز در جایگاه یک تا سه جدول دیجیتال گائون قرار گرفت. کیم
جایگاه یک تا سه جدول دیجیتال گائون قرار گرفت. کیم در ۲۰ مه ۲۰۱۹، با انتشار آلبوم چندآهنگهٔ "دیگر"، فعالیت خود را به عنوان خوانندهٔ انفرادی آغاز کرد.
پارک جی هون (؛ زادهٔ ۲۹ مه ۱۹۹۹) خواننده اهل کره جنوبی است. او به خاطر حضورش در برنامهٔ واقع‌نمای رقابتی "پرودوس ۱۰۱ فصل ۲"، جایی که او جایگاه دوم را کسب کرد و یکی از اعضای گروه پسرانهٔ وانا وان شد، شناخته می‌شود و این گروه بین سال ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۹، چند آلبوم و تک‌آهنگ قرار گرفته در صدر جدول‌ها منتشر کرده‌است. این گروه به‌طور همزمان هم موفقیت تجاری و هم نظر مثبت منتقدان را به دست آورد. اوایل زندگی و تحصیلات. پارک جی هون زادهٔ ۲۹ مه ۱۹۹۹ در ماسان، کره جنوبی است. اگرچه او اهل استان گیونگ‌سانگ است، اما از هفت
اگرچه او اهل استان گیونگ‌سانگ است، اما از هفت سالگی در سئول زندگی کرده‌است. او از مدرسهٔ ملی هنرهای سنتی فارغ‌التحصیل شد و در آنجا در تئاتر موزیکال تحصیل کرد. پارک در مدرسهٔ هنرهای نمایشی سئول در رشتهٔ هنرهای پخش تحصیل کرد و در ژانویه ۲۰۱۸ فارغ‌التحصیل شد.
نویل لیتلتون (; – ) ژنرال نیروی زمینی بریتانیا بود، که در فاصله سال‌های ۱۹۰۴ تا ۱۹۰۸ به‌عنوان نخستین رئیس ستاد کل بریتانیا (فرمانده نیروی زمینی بریتانیا) فعالیت می‌کرد. او از خانواده لیتلتون بود که در زمان اصلاحات هالدین رئیس ستاد کل بود و سپس فرمانده کل ایرلند شد. وی در حملات فینیان‌ها، نهضت مهدیون، جنگ انگلیس و مصر و جنگ بوئر دوم حضور داشت و برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان سلطنتی ویکتوریایی شد.
ویلیام رین مارشال (؛ 29 October 1865 – ) نظامی اهل بریتانیا بود. او افسر ارتش بریتانیا بود که در نوامبر ۱۹۱۷ جانشین سر استنلی ماد (پس از مرگ او بر اثر وبا) به عنوان فرمانده کل نیروهای بریتانیا در بین‌النهرین شد. او این سمت را تا پایان جنگ جهانی اول حفظ کرد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
جان گاسپارد لو مارشان (؛ ۹ فوریه ۱۷۶۶ – ) افسر ارتش بریتانیا بود که در جنگ‌های انقلاب فرانسه و جنگ‌های ناپلئونی خدمت کرد. او به عنوان یکی از بهترین فرماندهان سواره‌نظام بریتانیا در نسل خود توصیف شده است و همچنین یک سرباز روشنفکر بود که تأثیر زیادی بر عملکرد کارآمد ارتش بریتانیا داشت. لو مارچانت در تأسیس اولین آکادمی نظامی و کالج ستاد بریتانیا نقش مهمی داشت و در جنگ‌های انقلاب فرانسه و جنگ شبه جزیره به طور فعال خدمت کرد، جایی که در نبرد سالامانکا کشته شد.
جان لامبرت (; – ) نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. او افسر ارتش بریتانیا بود که در جنگ‌های انقلاب فرانسه، جنگ‌های ناپلئونی و جنگ ۱۸۱۲ حضور داشت. او بیشتر به خاطر اقدامات بی‌نقصش در زمان فرماندهی تیپ دهم در طول نبرد واترلو شناخته می‌شود، که خط ارتباطی حیاتی بین مزرعه هوگومونت و بقیه ارتش متفقین را باز نگه داشت. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
ریچارد آمیات هال (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان بند جوراب شده است. هال دوره‌ای رئیس ستاد دفاع بریتانیا و رئیس ستاد کل بریتانیا بود. او آخرین رئیس ستاد کل امپراتوری بود که از سال ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۴ این سمت را بر عهده داشت و اولین رئیس ستاد کل بود که این سمت را تا سال ۱۹۶۵ بر عهده داشت و به همین ترتیب، رئیس حرفه‌ای ارتش بریتانیا بود. او بعداً از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۶۷ رئیس ستاد دفاع و رئیس حرفه‌ای کل نیروهای مسلح بریتانیا شد. او در طول جنگ جهانی دوم با افتخار خدمت کرد و از سال ۱۹۴۲
جنگ جهانی دوم با افتخار خدمت کرد و از سال ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۵ در شمال آفریقا، ایتالیا و اروپای غربی جنگید، جوان‌ترین فرمانده لشکر در ارتش بریتانیا شد و پس از پایان جنگ، به دولت بریتانیا در مورد واکنش به رویارویی اندونزی و مالزی در دهه ۱۹۶۰ مشاوره داد.
نوئل مکینتاش استوارت اروین (؛ ۲۴ دسامبر ۱۸۹۲ – ۲۱ دسامبر ۱۹۷۲) نظامی اهل بریتانیا بود. او افسر ارشد ارتش بریتانیا بود که پس از تخلیه دانکرک و در لشکرکشی برمه در طول جنگ جهانی دوم، نقش برجسته‌ای در ارتش بریتانیا ایفا کرد. او همچنین در برخی اصلاحات در آموزش و تجهیزات سربازان بریتانیایی پس از شکست در فرانسه در سال ۱۹۴۰، با هدف برآوردن نیازهای جنگ مدرن، نقش مهمی داشت. وی برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده‌است.
روپرت جونز (؛ زادهٔ ) نظامی اهل بریتانیا است. او افسر ارشد بازنشسته ارتش بریتانیا است که از نوامبر ۲۰۱۸ تا ژوئیه ۲۰۲۱ به عنوان فرمانده نیروهای مشترک دائمی خدمت کرده است. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است.
آلن آدیر (; – ) نظامی اهل بریتانیا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون صلیب جنگ ۱۹۴۵–۱۹۳۹ (فرانسه) و صلیب نظامی شده‌است. او افسر ارشد ارتش بریتانیا بود که در هر دو جنگ جهانی خدمت کرد؛ در جنگ جهانی اول به عنوان فرمانده گروهان در گارد گرنادیر و در جنگ جهانی دوم به عنوان فرمانده لشکر زرهی گارد.
شاهزاده ادوارد، دوک کنت و استراثارن (; – ) فیلد مارشال ارتش بریتانیا و آریستوکرات اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی پسر چهارم و فرزند پنجم شاه جورج سوم و ملکه شارلوت بود. تنها فرزند او، ویکتوریا، ۱۷ سال پس از مرگ او ملکه بریتانیا شد. پرنس ادوارد در ۲۳ آوریل ۱۷۹۹ به عنوان دوک کنت و استراترن و ارل دوبلین منصوب شد و چند هفته بعد، به عنوان فرمانده کل نیروهای بریتانیایی در استان‌های دریایی آمریکای شمالی منصوب شد. در ۲۳ مارس ۱۸۰۲، او به عنوان فرماندار جبل‌الطارق منصوب شد و تا زمان مرگش رسماً این
جبل‌الطارق منصوب شد و تا زمان مرگش رسماً این سمت را حفظ کرد. دوک در ۳ سپتامبر ۱۸۰۵ به عنوان فیلد مارشال نیروها منصوب شد. ادوارد از سال ۱۷۹۱ تا ۱۸۰۰ در کانادای سفلی و نوا اسکوشیا زندگی می‌کرد. او اولین کسی است که از اصطلاح کانادایی برای اشاره به مهاجران فرانسوی و انگلیسی در کانادا استفاده کرد و از این اصطلاح برای سرکوب شورش بین دو گروه در یک حوزه رأی‌گیری در چارلزبورگ در ۲۷ ژوئن ۱۷۹۲ استفاده کرد. در قرن بیست و یکم، او به دلیل سهمش در توسعه کانادا، «پدر تاج کانادا» لقب گرفته است. ادوارد همچنین اولین شاهزاده
لقب گرفته است. ادوارد همچنین اولین شاهزاده بریتانیایی بود که از زمان به رسمیت شناخته شدن استقلال آمریکا در سال ۱۷۸۳ وارد ایالات متحده شد و در سال ۱۷۹۴ با پای پیاده از کانادای سفلی به بوستون سفر کرد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان سنت پاتریک و نشان بند جوراب شده است.
دولت در تبعید چکسلواکی () که گاهی با نام رسمی دولت موقت چکسلواکی (؛ ) هم از آن یاد می‌شود، عنوانی غیررسمی بود که توسط دولت بریتانیا برای «کمیتهٔ ملی آزادی‌بخش چکسلواکی» و به‌دنبال به رسمیت شناختن دیپلماتیک آن به‌کار می‌رفت. پس از آن، سایر متفقین جنگ جهانی دوم نیز از این نام استفاده کردند و دولت موقتِ مورد نظر را به رسمیت شناختند. کمیتهٔ ملی آزادی‌بخش چکسلواکی را، رئیس حمهور پیشین چکسلواکی ادوارد بنش در اکتبر ۱۹۳۹ در پاریس بنیان نهاد. مذاکرات ناموفق با فرانسه برای به رسمیت شناختن شدن و همچنین اشغال
با فرانسه برای به رسمیت شناختن شدن و همچنین اشغال قریب‌الوقوع فرانسه توسط آلمان نازی، کمیته را در سال ۱۹۴۰ مجبور کرد به لندن نقل مکان کنند. دفاتر دولت چکسلواکی در تبعید در مکان‌های مختلفی در لندن قرار داشت اما بیشتر در ساختمانی به نام فرس‌کرافت متمرکز بود. متفقین در طول جنگ جهانی دوم، این کمیته را دولتِ قانونی چکسلواکی اشغالی می‌دانستند. این دولت که به‌طور خاص ضد فاشیست بود، به‌دنبال لغو توافقنامه مونیخ و اشغال چکسلواکی توسط آلمان و بازگرداندن جمهوری چکسلواکی به مرزهای آن در سال ۱۹۳۷ بود. به این ترتیب،
به مرزهای آن در سال ۱۹۳۷ بود. به این ترتیب، کشورهایی که در نهایت آن را به رسمیت شناختند، این دولت موقت را ادامه‌ای قانونی برای نخستین جمهوری چکسلواکی قلمداد کردند.
= (مساوی) پنجمین آلبوم استودیویی خواننده-ترانه‌سرای انگلیسی اد شیرن است. این آلبوم در ۲۹ اکتبر ۲۰۲۱ توسط آسیلوم رکوردز و آتلانتیک رکوردز به همراه تک‌آهنگ‌های «عادت‌های بد»، «لرزیدن»، «نقاشی‌های روی پل» و «جوکر و ملکه» و تک‌آهنگ تبلیغاتی «ساعت ملاقات» منتشر شد. پس از انتشار، "=" نقدهای متفاوتی از منتقدان موسیقی دریافت کرد، که از تجربه نوظهور شیرن در زمینه صوتی قدردانی کردند اما با این وجود از ساختار آن انتقاد کردند. این آلبوم در استرالیا، بلژیک، کانادا، دانمارک، فرانسه، آلمان، ایرلند، ایتالیا، لیتوانی، هلند،
فرانسه، آلمان، ایرلند، ایتالیا، لیتوانی، هلند، نیوزلند، اسکاتلند، سوئد، بریتانیا و ایالات متحده به رتبه یک رسید. نسخه کریسمس این آلبوم در ۳ دسامبر ۲۰۲۱ منتشر شد. این آلبوم شامل یک حضور مهمان از خواننده و ترانه‌سرای انگلیسی همکار التون جان در آهنگ «کریسمس مبارک» است، در حالی که نسخه استاندارد هیچ حضور مهمان ندارد.
نشان آلمان () بالاترین نشان افتخاری بود حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان می‌توانست به کسی بابت خدماتش به حزب و میهن اعطا کند. این مدال را بنو فون آرنت طراحی کرده بود. آدولف هیتلر نخستین نشان آلمان را به وزیر رایش فریتس تت پس از مرگ و در مراسم به‌خاک‌سپاری‌اش در فوریهٔ ۱۹۴۲ اعطا کرد. دومین مدال نیز پس از مرگ اس‌اس-اوبرگروپنفورر راینهارت هایدریش و در مراسم تشییع جنازه‌اش در ژوئن ۱۹۴۲ به وی اهدا شد. منتقدان بدگمان، این نشان را «مدال قهرمان مرده» نامیدند، زیرا تقریباً همیشه، پس از مرگ اعطا می‌شد. تنها دو
زیرا تقریباً همیشه، پس از مرگ اعطا می‌شد. تنها دو دریافت کننده‌ای که نشان آلمان را دریافت کردند و از جنگ جهانی دوم جان سالم به در بردند، کنستانتین هیرل و آرتور آکسمان بودند.
کریسمس مبارک () ترانه‌ای از ترانه سرایان و خوانندگان انگلیسی اد شیرن و التون جان است. این ترانه توسط آسیلوم رکوردز و آتلانتیک رکوردز منتشر شده‌است. این آهنگ در نسخهٔ کریسمس پنجمین آلبوم استودیویی شیرن، =، و سی و دومین آلبوم استودیویی جان، به نام «جلسه‌های قرنطینه» ظاهر می‌شود. این دو هنرمند این آهنگ را در کنار تهیه‌کننده آن استیو مک نوشتند. «کریسمس مبارک» در هفته چارت ۱۰ دسامبر ۲۰۲۱ در صدر جدول تک آهنگ‌های بریتانیا قرار گرفت و دوازدهمین آهنگ برتر چارت شیرن در کشور و نهمین آهنگ شماره یک التون جان در کشور شد.
کشور و نهمین آهنگ شماره یک التون جان در کشور شد. همچنین در منطقه فلاندر بلژیک، ایرلند، هلند و سوئیس در صدر جدول قرار گرفت.
«ساعت ملاقات» () ترانه‌ای از خواننده و ترانه‌سرای انگلیسی اد شیرن است. این ترانه در ۱۹ اوت ۲۰۲۱ به عنوان تک‌آهنگ تبلیغاتی پنجمین آلبوم شیرن "=" به همراه همان آلبوم منتشر شد. این ترانه توسط شیرن و جانی مک‌دید تهیه شده‌است. پیش‌زمینه و انتشار. در ۲۲ مارس ۲۰۲۱، مایکل گودینسکی، مروج موسیقی استرالیایی، در سن ۶۸ سالگی درگذشت. شیرن برای اولین بار «ساعت ملاقات» را در مراسم خاکسپاری گودینسکی در ۲۴ مارس ۲۰۲۱ به عنوان ادای احترام به او در استرالیا اجرا کرد و اجرای او احساسی تلقی شده‌است. دوستان نزدیک گودینسکی و
او احساسی تلقی شده‌است. دوستان نزدیک گودینسکی و نوازندگان همکار، کایلی مینوگ و جیمی بارنز، و همچنین جیمی کار کمدین، وکال‌های پشتیبان این آهنگ را ارائه می‌دهند. او این آهنگ را در طول دو هفته قرنطینه اجباری خود به دلیل قوانین کووید-۱۹ به دلیل تصمیم خود برای سفر به استرالیا تمام کرد. در ۱۹ اوت ۲۰۲۱، شیرن این آهنگ را به عنوان یک تک‌آهنگ تبلیغاتی منتشر کرد و آلبوم را اعلام کرد. یک ویدیوی اجرای زنده که در کلیسای سنت استفان در همپستد لندن فیلمبرداری شده بود نیز همراه با این آهنگ منتشر شد. شیرن اظهار داشت که
همراه با این آهنگ منتشر شد. شیرن اظهار داشت که «نوشتن این آهنگ را برای اولین بار با غم و اندوه به پایان رسانده‌است و برای من یکی از مهم‌ترین آهنگ‌های «=» است.»
بنو فون آرنت (؛ – ) معمار، طراح صحنه، کارگردان فیلم و سیاستمدار اهل آلمان و همچنین از اعضای اس‌اس و حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان بود. وی در جنگ جهانی اول شرکت داشت و سپس به فرای‌کور و رایشسور پیوست. او همچنین بعدها یکی از اعضای جنبش فلکیش و «لیگ مبارزان برای فرهنگ آلمان» شد که افکار یهودستیزانه داشتند.
خاص اما گذرا به یکدیگر متصل می‌شوند، نقش دارد. برهمکنش‌های غیرکووالانسی را می‌توان تقریباً به دو دسته تقسیم کرد، آن‌هایی که اثرالکترواستاتیکی در آن غالب است و آن‌هایی که اثر پراکندگی در آن غالب است. برخی از پیوندهای غیر کووالانسی عبارتند از: پیوند یونی، پیوند هیدروژنی، نیروهای واندروالسی و برهم‌کنش‌های آبگریز.