payamvha/North_RAG huggingface dataset:
زمانی را در اتاق تجارت آمستردام کار نمود. بعد از سال ۱۸۶۰ میلادی، او به مجله ادبی De Gids نوشت و در همان مجله در سال ۱۸۶۳ میلادی ویراستار شد. در سپتامبر ۱۸۶۳، او سمت منشی شرکت ایالتی خط آهن را به‌عهده داشت. کواک بعد از این‌که در سال ۱۸۶۸ میلادی به عنوان استاد اقتصاد سیاسی در دانشگاه اوتریخت منصوب شد، در پهلوی نصاب درسی معمول آن زمان، به شاگردانش نظریات سوسیالیستی را تدریس می‌کرد. در سال ۱۸۷۵ میلادی، او آغاز به نوشتن اثرش magnus opus در مورد تاریخ جنبش سوسیالیست، De socialisten: Personen en stelsels کرد.
De socialisten: Personen en stelsels کرد. اولین ویرایش این کتاب در سال ۱۸۷۷ و آخرین آن بیست سال بعد ترتیب شد. کواک در سال ۱۸۷۷ به عنوان عضو آکادمی شاهی هنرها و علوم هلند انتخاب گردید. همچنین در سال ۱۸۷۷، کواک سمت علمی خود را رها کرده و جای او را یوهان دآولنس دی بورویل گرفت و او در بانک De Nederlandsche شغل گرفت. او به کارهای تاریخی خود ادامه داد و یگانه علت تبدیل شغل، افزایش در حقوق بود تا بتواند کتاب‌های بیشتری را برای مطالعه خریداری کند. کواک در سال ۱۸۸۵ جزء هیئت مدیره بانک de Nederlandsche شده و در همان
هیئت مدیره بانک de Nederlandsche شده و در همان زمان پروفسور فوق‌العاده تاریخ اقتصاد سیاسی در دانشگاه آمستردام شد و تا سال ۱۸۹۴ در آن سمت باقی ماند. کواک با وجودی‌که منتقد لیبرالیسم اقتصادی بود، هیچ‌گاهی به جریانات سوسیالیستی نیپوست، با این وجود در کنگره بین‌المللی سال ۱۸۷۲ شرکت کرد. او با جریانات سیاسی دیگر نیز نپیوست: او خود را وابسته به لیبرال، به صورت خاص Cort van der Linden می‌دانست، اما فردگرایی آن را نمی‌پسندید؛ او نظریات سوسیالیستی را تحسین می‌نمود، اما نه آنچه را که او «پرورش سؤ اعتماد و نفرت» به
اما نه آنچه را که او «پرورش سؤ اعتماد و نفرت» به عنوان ابزار برای دانستن آن می‌دانست؛ نظریات خود او شبیه محافظه‌کاری اجتماعی بود اما او دموکرات تر از آن بود که خود را وابسته به روش‌های محافظه‌کاری در هلند بداند. او با نظریات سنت سیمونیست به عنوان یک «سوسیالیست کلیسایی» شناخته می‌شود. به گفته فردیناند دومیلا نیوینهویس، کسی که با کواک نامه‌های را رد و بدل کرده بود، کواک فاقد شجاعت یا تحرک بود و با این ویژگی‌ها او ممکن بود تبدیل به «لاسال ما» شود. تیوری و عمل در زندگی کواک یک حالت تنش را داشت: در جریان
و عمل در زندگی کواک یک حالت تنش را داشت: در جریان اعتصاب‌های خط آهن سال ۱۹۰۳، او رئیس هیئت مدیره شرکت ایالتی خط آهن بود و از اخراج ۱۱ کارمند این شرکت حمایت کرد. در خاطراتش، او این صحنه را «ظالم‌ترین صفحه کتاب زندگی‌ام» نامید، اما هنوز هم از تصمیم که گرفته بود، دفاع می‌کرد.
کامارو عثمان (؛ زادهٔ ۱۱ مهٔ ۱۹۸۷) ورزشکار سبک‌وزن نیجری-آمریکایی هنرهای رزمی ترکیبی و کشتی آزاد است. وی هم‌اکنون قهرمان ولتر‌وزن در یو اف سی است. عثمان در ابتدا به عنوان کشتی‌گیر در وزن ۸۴ کیلوگرم فعالیت می‌کرد و در سال ۲۰۱۰ عضو تیم ملی دانشگاهی ایالات متحده آمریکا شد، و چندین بار عنوان قهرمانی را کسب کرد. گذشته. عثمان در نیجریه به دنیا آمد. پدرش نظامی ارتش نیجریه و مادرش معلم بود. او دو برادر به نام‌های کاشتو و محمد دارد که اولی دکتر داروسازی و بعدی در ورزش‌های رزمی فعالیت می‌کند. آن‌ها در شهر بنین بزرگ
رزمی فعالیت می‌کند. آن‌ها در شهر بنین بزرگ شدند. وقتی که عثمان هشت سال داشت به آمریکا شهر دالاس مهاجرت کردند و پدرش داروخانه‌ای در آن‌جا ایجاد کرد. کشتی. دانش آموزی. در دوره دوم دبیرستان عثمان فعالیت خودش را با کشتی آغاز کرد، او در مدرسه جیمز بووی در شهر آرلینگتون ایالت تگزاس درس می‌خواند. در این دوره او چندین بار قهرمان کشتی دانش‌آموزی تگزاس شد و آخرین مقام او قبل از ورود به دانشگاه مقام سومی بود. دانش‌جویی. در دوران دانشجویی عثمان برای یک‌سال در دانشگاه ویلیام پن به میدان کشتی رفت. اما به دلیل جا ماندن
ویلیام پن به میدان کشتی رفت. اما به دلیل جا ماندن از رقابت‌های دانشجویی به دلیل طوفان برفی که مانع شده بود عثمان خود را به تیم برساند قهر کرد و دانشگاه را ترک کرد و وارد دانشگاه نبراسکا شد و سه سال پشت سر هم در سال‌های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۰ قهرمان کشتی دانشجویی شد. هنرهای رزمی ترکیبی. در سال ۲۰۱۱ به عنوان مربی کشتی تیم «جنگنده نهایی» برگزیده شد و در کنار مربی‌گری به یادگیری فنون رزمی روی آورد. ۲۰۱۵. در اولین رویداد ورزشی خود در یو اف سی با «لئون ادواردز» مبارزه کرد و به اتفاق آرای داوران به پیروزی رسید. ۲۰۱۶. در ۲۳
به اتفاق آرای داوران به پیروزی رسید. ۲۰۱۶. در ۲۳ ژوئیه ۲۰۱۶ با «الکساندر یاکلف» روبرو شد و برای بار دوم با آرای داوران به پیروزی رسید و برای بار سوم به اتفاق آرای داوران در مقابل «وارلی آلوز» به پیروزی رسید. ۲۰۱۷. عثمان در تاریخ ۸ آوریل ۲۰۱۷ در UFC 210 با قهرمان سابق میان وزن KOTC، «شان استریکلند» روبرو شد و یک بار دیگر با تصمیم متفق القول پیروز شد. در ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۷، در UFC Fight Night 116، یک مسابقه تغییر برنامه‌ریزی شده با «سرجیو مورائس» شرکت کرد و را در راند اول ناک اوت کرد. عثمان قرار بود در ۳۰
را در راند اول ناک اوت کرد. عثمان قرار بود در ۳۰ دسامبر ۲۰۱۷ در مسابقات UFC 219 با «امیل وبر میک» روبرو شود، با این حال، میک مشکلات ویزا را ارائه کرد و مسابقه این زوج برای UFC Fight Night 124 برنامه‌ریزی شد. عثمان با تصمیم متفق القول در این مبارزه پیروز شد. ۲۰۱۸. انتظار می‌رفت عثمان در ۱۹ می ۲۰۱۸ در UFC Fight Night 129 با «سانتیاگو پونزینبیو» روبرو شود. با این حال، در ۲۱ آوریل، رقیبش به دلیل مصدومیت از کارت خارج شد و با قهرمان جهان «دمیان مایا» مبارزه کرد و با تصمیم متفق القول پیروز شد. عثمان در ۳۰ نوامبر
با تصمیم متفق القول پیروز شد. عثمان در ۳۰ نوامبر ۲۰۱۸ در فینال The Ultimate Fighter 28 با قهرمان سابق سبک‌وزن UFC «رافائل دوس آنجوس» روبرو شد. او در این مبارزه با تصمیم متفق القول پیروز شد. ۲۰۱۹. عثمان در ۲ مارس ۲۰۱۹ در مسابقه اصلی UFC 235 با قهرمان سبک‌وزن UFC «تایرون وودلی» روبرو شد. او پس از تسلط بر وودلی به مدت پنج راند، در مبارزه یک طرفه با تصمیم متفق القول پیروز شد. عثمان اولین دفاع از عنوان خود را انجام داد و در ۱۴ دسامبر ۲۰۱۹ در UFC 245 با رقیب دیرینه «کولبی کاوینگتون» روبرو شد. علیرغم اینکه هر دو
«کولبی کاوینگتون» روبرو شد. علیرغم اینکه هر دو ورزشکار عمدتاً کشتی گیران تهاجمی بودند، این مبارزه شامل هیچ گونه مبارزه ای نمی‌شد و به جای آن شامل حمله با سرعت بالا در ضربه زدن می‌شد. در نهایت عثمان در راند پنجم توانست حریف خود را ناک اوت کند. ۲۰۲۰. عثمان قرار بود در ۱۲ ژوئیه ۲۰۲۰ در UFC 251 از عنوان خود برای دومین بار در برابر هم تیمی دیرینه خود «گیلبرت برنز» دفاع کند. در ۳ ژوئیه ۲۰۲۰، مشخص شد که تست برنز برای کووید-۱۹ مثبت بوده‌است و متعاقباً از مسابقه حذف شد. در ۵ ژوئیه ۲۰۲۰، گزارش شد که «خورخه ماسویدال»
شد. در ۵ ژوئیه ۲۰۲۰، گزارش شد که «خورخه ماسویدال» در مدت کوتاهی خود را برای جایگزینی برنز آماده کرده. عثمان در این مبارزه با تصمیم متفق القول پیروز شد. ۲۰۲۱. عثمان بار دیگر قرار بود از عنوان خود در برابر قهرمان جهان «گیلبرت برنز»، در ۱۲ دسامبر ۲۰۲۰ در UFC 256 دفاع کند. با این حال، در ۵ اکتبر ۲۰۲۰، گزارش شد که عثمان از مسابقه خارج شده‌است، با اشاره به زمان بیشتری که برای بهبودی از آسیب‌های فاش نشده لازم داشت و مسابقه برای ۱۳ فوریه ۲۰۲۱ به عنوان قهرمان UFC 258 به تعویق افتاد. عثمان برای سومین بار از عنوان
258 به تعویق افتاد. عثمان برای سومین بار از عنوان خود دفاع کرد، زیرا در راند سوم از طریق ناک اوت فنی در مبارزه پیروز شد و رکورد قهرمان سابق وزن سبک UFC «ژرژ سنت پیر» را شکست. عثمان برای پنجمین مبارزه خود برای عنوان قهرمانی، در ۲۴ آوریل ۲۰۲۱ در UFC 261 در فلوریدا در برابر «خورخه ماسویدال» برای قهرمانی UFC مسابقه داد. او پس از ناک اوت کردن ماسویدال در راند دوم، با موفقیت از عنوان خود دفاع کرد و اولین نفری شد که این کار را در UFC انجام داد. این برد برای عثمان چهارمین جایزه اجرای شب را به ارمغان آورد. زندگی
چهارمین جایزه اجرای شب را به ارمغان آورد. زندگی شخصی. کامارو و همسرش یک دختر به نام سمیرا (متولد ۲۰۱۴) دارند. پدرش، محمد نصیرو عثمان، که قبلاً در شهرستان تارانت به دلیل سرقت و رانندگی در حالت مستی محکوم شده بود، به پانزده سال زندان و پرداخت ۱۳۰۰۰۰۰ دلار به عنوان غرامت محکوم شد.
ژان-باپتیست دارلان (Jean-Baptiste Darlan) (10 ژوئن ۱۸۴۸ – ۸ دسامبر ۱۹۱۲)، یک سیاست‌مدار اهل فرانسه بود که از ۱۸۹۶ – ۱۸۹۷ میلادی به عنوان وزیر عدلیه در دولت فرانسه خدمت کرد. سال‌های اولیه (۱۸۴۸ – ۱۸۸۰ میلادی). ژان باپتیست دارلان در ۱۰ ژوئن ۱۸۴۸ در پادنساک، ژیروند زاده شد و فرزند یک سروان نیروهای دریایی بود. یکی از عقارب دور وی، ملوان همان کشتی بود که در جریان نبرد ترافالگارد، نلسون را به قتل رساند. پدربزرگ وی یک نیروی دریای برجسته بود. پدر وی مالک دو کشتی بود که میان فرانسه و مکزیک رفت و آمد می‌کرد و همچنین
که میان فرانسه و مکزیک رفت و آمد می‌کرد و همچنین شهردار پادنساک بود. دارلان در یک دبیرستان در بوردو به مدرسه رفت، بعد از آن مدرک حقوق خود را از دانشکده حقوق دانشگاه پاریس به‌دست‌آورد. در جریان جنگ فرانسه و پروس در ۱۸۷۰ میلادی، او یک خرد ضابط در نیروهای لو-ا-گرون بود. پس از این‌که پدر دارلان در ۱۸۷۲ میلادی وفات کرد، او دو کشتی پدرش را فروخت و با پول آن یک دفتر اسناد رسمی را در مارماند خریداری کرد. در ۱۸۷۷ میلادی، وی با مری مارگوریت اسپاگناک که دختر یک دکتر از نراک بود و جهیزیه فراوانی با خود آورد، ازدواج
از نراک بود و جهیزیه فراوانی با خود آورد، ازدواج نمود. دارلان دفتر اسناد رسمی خود را فروخت و به کار به عنوان وکیل مدافع در نراک آغاز کرد. آن‌ها دو فرزند داشتند. هیلین با یک ناخدای کشتی ازدواج کرد و فرانسوا دارلان بعدها فرمانده ارشد (ادمایرل) نیروهای دریایی شد. فرانسوا متولد ۷ اوت ۱۸۸۱ بود. ماری مارگوریت در ۱۸۸۵ میلادی به عمر ۳۴ سالگی درگذشت. حرفه سیاسی (۱۸۸۰ – ۱۸۹۸ میلادی). دارلان در ۱۸۷۸ میلادی به انجمن تکثیر ایده‌های جمهوری‌خواهی پیوست و یک فرامانسون شد. او که به عضویت لژ بزرگ درآمده بود، درجه‌های بیشتری
که به عضویت لژ بزرگ درآمده بود، درجه‌های بیشتری کسب نموده و در لژ لی اوگستی امیتی (L'Auguste amitié) که مستقر در کوندوم، ژر بود به درجه وینیریبل (Vénérable) رسید. او با آرمان فالیر و جورجز لیگویس دوست شد و آن‌ها چندین سال بعد پسر او را به عنوان رئیس ستاد ارتش وزارت نیروی دریایی گماشتند. در ۱۸۸۰ میلادی، دارلان رئیس انجمن شهرداری شده و از ۱۸۸۰ – ۱۸۸۲ میلادی و بار دیگر از ۱۸۸۸–۱۸۹۶ میلادی به عنوان شهردار نراک خدمت کرد. از ۱۸۸۶ – ۱۸۹۸ میلادی وی همچنین عضو شورای عمومی دپارتمنت لو-ا-گرون بود. دارلان در انتخابات
عمومی دپارتمنت لو-ا-گرون بود. دارلان در انتخابات میان دوره‌ای در ۲۷ ژوئیه ۱۸۹۰ از حوزه انتخابیه لو-ا-گرون با کسب اکثریت آرا به عنوان نماینده پارلمان انتخاب گردید و بار دیگر نیز در انتخابات سراسری در ۲۰ اوت ۱۸۹۳ به آسانی، مجدداً به عنوان نماینده انتخاب شد. در ۲۹ آوریل ۱۸۹۶، او در کابینه ژولس میلینی به عنوان وزیر عدلیه و در ۲۶ سپتامبر ۱۸۹۶ به عنوان وزیر امور دینی گماشته شد. هنگامی که وی به عنوان وزیر عدلیه کار می‌کرد، مباحث عمومی در مورد ماجرای دریفوس به‌طور روزافزون در حال گسترش بود. دارلان مخالف بازنگری
روزافزون در حال گسترش بود. دارلان مخالف بازنگری محکمه ۱۸۹۴ بود. اگوستی سکرویر-کیستنر، معاون مجلس سنا که بازنشسته شده بود که ماجرا دریفوس بیگناه است، به تاریخ ۵ نوامبر ۱۸۹۶ به دیدن دارلان آمد. دارلان بیان داشت که او نمی‌تواند از یک تحقیقات شتاب‌آمیز، حمایت کند. در ۳۰ نوامبر ۱۸۹۷، دارلان در رابطه به گمارش دو قاضی به چالش کشیده شد، گفته می‌شد که این گمارش‌ها بر مبنای مقاصد سیاسی صورت گرفته‌است و برای این‌کار توسط مجلس سنا استیضاح شد. او یک روز بعد از سِمتش استعفا داد. او کرسی خود را در انتخابات سراسری ۸–۲۲ می
داد. او کرسی خود را در انتخابات سراسری ۸–۲۲ می ۱۹۹۸ از دست داد. سال‌های آخر زندگی (۱۸۹۸ – ۱۹۱۲). دالان در ۱۸۹۹ میلادی لقب پریسپتور-ریسیور (percepteur-receveur) را در پاریس دریافت کرد. وی به تاریخ ۸ دسامبر ۱۹۱۲ در نراک، لو-ا-گرون درگذشت.
مسجد حاجی جواد () یک مسجد در ناحیه یاسامال شهر باکو پایتخت جمهوری آذربایجان است. تاریخچه. بنای پیشین مسجد دارای سه کتیبه بوده که نشان می‌دهد بنا در سال ۱۳۰۵ بنا به تقویم مسلمانان ساخته شده است. مبتکر بنای مسجد، بازرگانی به نام حاجی جواد بود. فضای درونی ۱۲ متر (۳۹ فوت) پهنا و ۱۸ متر (۵۹ فوت) درازا با ارتفاع ۶ متر (۲۰ فوت) از کف تا سقف و ۹ متر (۳۰ فوت) از کف تا گنبد بود. این بنا مدرسه علوم اسلامی نیز بوده است. در دوران شوروی ساختمان مسجد به مهدکودک و محل زندگی تبدیل شد. پس از اتحاد جماهیر شوروی، مسجد فروریخته
تبدیل شد. پس از اتحاد جماهیر شوروی، مسجد فروریخته تعمیر و برای مردم باز شد. در آوریل ۲۰۱۷ میلادی، تخریب این مسجد باعث ناآرامی مردم محلی شد و اعتراضات را برانگیخت. در اواخر سال به موجب فرمان ریاست جمهوری، مسجدی به همین نام در خیابان عباس میرزا شریف‌زاده ساخته شد. ساختمان جدید. ساختمان جدید در ۱۲ آوریل ۲۰۱۸ تکمیل شد. مساحت کلی مسجد ۱۲۰۰ متر مربع (۱۳۰۰۰ فوت مربع) است که ۴۰۰ متر مربع (۴۳۰۰ فوت مربع) آن نمازخانه است. ارتفاع آن تا ۱۸ متر (۵۹ فوت) افزایش یافت و ارتفاع مناره ۳۳.۷ متر (۱۱۱ فوت) است. دیوارها با
و ارتفاع مناره ۳۳.۷ متر (۱۱۱ فوت) است. دیوارها با تزیینات و آیات قرآنی تزئین شده است.
جان کول (John Cole) (23 نوامبر ۱۹۲۷ – ۷ نوامبر ۲۰۱۳)، یک خبرنگار و مجری تلویزیونی اهل ایرلند شمالی بود که به دلیل کارش در بی‌بی‌سی شناخته می‌شود. کول به عنوان معاون ویراستار در روزنامه‌های "گاردین" و "آبزرور" و از ۱۹۸۱ تا ۱۹۹۲ میلادی به عنوان سردبیر سیاسی در تلویزیون بی‌بی‌سی کار کرد. دونالد ماسینتایر، در اعلام فوت وی در روزنامه "ایندیپندنت"، از او به عنوان «شناخته‌شده‌ترین و محترم‌ترین مجری سیاسی پس از جنگ جهانی دوم» یاد نمود. دوران کودکی. کول در ۱۹۲۷ میلادی در بلفاست، ایرلند شمالی متولد شد، پدرش جورج کول
در بلفاست، ایرلند شمالی متولد شد، پدرش جورج کول یک انجنیر برق بود و مادرش الیس نام داشت. خانواده وی از پروتستان‌های اولستر بودند، اما کول خود را بریتانیایی می‌گفت. او تحصیلات رسمی خود را در آکادمی سلطنتی بلفاست کسب کرد. حرفه خبرنگاری. روزنامه‌نگاری. کول حرفه خود در روزنامه‌نگاری را در ۱۹۴۵ میلادی، زمانی که ۱۷ ساله بود آغاز کرد و به عنوان گزارش‌گر و خبررسان صنعتی به روزنامه بلفاست تلگراف پیوست. پس از آن، او در این روزنامه به عنوان گزارش‌گر سیاسی کار نمود. وی پس از مصاحبه با نخست‌وزیر وقت بریتانیا، کلمنت
وی پس از مصاحبه با نخست‌وزیر وقت بریتانیا، کلمنت اتلی که در آن زمان برای تعطیلات به ایرلند رفته بود، یک خبر دست اول را منتشر کرد. او در ۱۹۵۶ میلادی به روزنامه گاردین که در آن وقت به‌نام منچیستر گاردین یاد می‌شد، پیوست و در رابطه به موضوعات صنعتی گزارش می‌داد. او در ۱۹۵۷ میلادی به عنوان خبررسان بخش کارگر این روزنامه در دفتر لندن موظف شد. کول که به‌جای نیستا رابرتس در ۱۹۶۳ میلادی به عنوان ویراستار اخبار این روزنامه گماشته شده بود، کاری را برای سازمان‌دهی مجدد سیستم «آماتور گونه» جمع‌آوری اخبار این روزنامه را
سیستم «آماتور گونه» جمع‌آوری اخبار این روزنامه را شروع کرد. در اواسط دهه ۱۹۶۰ میلادی، کول رهبری گروهی را بر عهده داشت که مخالف ادغام با روزنامه تایمز بودند و چندی بعد او به عنوان معاون ویراستار تحت نظر آلایستر هیترنگتون خدمت کرد. هنگامی‌که هیترنگتون در ۱۹۷۵ میلادی روزنامه را ترک کرد، کول تلاش کرد تا سِمت ویراستاری را به‌دست بی‌آورد اما بنا بر دلایلی از جمله تعهد او به آرمان متحد شدن ایرلند شمالی و آنچه برخی‌ها به عنوان نداشتن انعطاف‌پذیری و قابلیت نگاه می‌کردند، نتوانست این سِمت را به‌دست بی‌آورد. کول که
نتوانست این سِمت را به‌دست بی‌آورد. کول که دیگر نمی‌خواست در گاردین ادامه دهد، به عنوان معاون ویراستار تحت دونالد تریلفورد به روزنامه آبزرور ملحق شد و برای شش سال در آنجا ماند. پیتر پرستون، کسی که کول را مغلوب نموده و ویراستار گاردین شده بود، او را به عنوان «یک گزارش‌گر عالی در امور کارگران»، «یک ویراستار نیرومند اخبار» و «یک شخصیت پُرشور و نشات» در روزنامه توصیف کرد. همکار کول به‌نام دیوید مک‌کی نوشت که یکی از نقاط قوت وی «پرسیدن سؤال ناخوشایند بود که فرضیه‌های پوچ و سادگی‌های سطحی را فرومی‌نشاند».
فرضیه‌های پوچ و سادگی‌های سطحی را فرومی‌نشاند». تلویزیون. پس از این‌که تاینی رولند در ۱۹۸۱ میلادی مالک انحصاری روزنامه آبزرور شد، کول شواهدی بر علیه وی به کمیسیون انحصاری ارایه کرد. او یک روز بعد تماسی از شبکه بی‌بی‌سی دریافت کرد و شغل ویراستار سیاسی، به‌جای جان سیمپسون به وی پیشنهاد شد. کول در مورد رفتن خود از روزنامه‌نگاری به گزارش‌گری در تلویزیون، این‌چنین گفت: «دعوت برای داشتن بهترین موقعیت برای نظاره بر شگفت‌انگیزترین دوره سیاست مدرن، مقاومت ناپذیر بود». او قبلاً تجربه اندکی در گزارش‌گری تلویزیون داشت
او قبلاً تجربه اندکی در گزارش‌گری تلویزیون داشت اما خود را به عنوان یک «مجری طبیعی» ثابت کرد. با گزارش‌گری از بیشتر دوره نخست‌وزیری مارگارت تاچر، او به یک شخصیت مشهور در تلویزیون و رادیو مبدل شد. حجم کار کول سلامتی او را تحت فشار قرار داده بود و او در ماه فوریه ۱۹۸۴ دچار یک حمله قلبی شد. او که در جریان همان سال و در فصل کنفرانس دوباره به گزارش‌گری برگشته بود، بمب‌گذاری در هوتل برایتون را پوشش داد و بلافاصله پس از بمب-گذاری، مصاحبه‌ای «بیاد ماندنی» با تاچر در پیاده‌رو انجام داد و طی این مصاحبه تاچر بیان
در پیاده‌رو انجام داد و طی این مصاحبه تاچر بیان داشت که کنفرانس توری به‌طور عادی برگزار خواهد شد. به عنوان یک مشاهده کننده زیرک صحنه سیاسی، کول یکی از نخستین افرادی بود که استعفای تاچر از نخست‌وزیری را طی آنچه مک‌کی آن را «احتمالاً بزرگ‌ترین مصاحبه اختصاصی وی» خواند، در ۱۹۹۰ میلادی پیش‌بینی کرد. دونالد ماسینتایر می‌نویسد که او «برای درک همگانی از وقایع دهه ۱۹۸۰، بیش از هر فردی دیگری کار کرد». کول با داشتن سبک «با نزاکت اما با تفحص» در مصاحبه خود، برای ارزیابی‌های سیاسی و برای ارایه نمودن تحلیل به‌جای
ارزیابی‌های سیاسی و برای ارایه نمودن تحلیل به‌جای «گزارش‌گری مطبوع»، یک اعتبار قوی برای خود کسب کرده بود. مک‌کی می‌گوید که وی «انقلابی در گزارش‌گری سیاسی معمول» ایجاد کرده‌است و مسینتایر بیان می‌دارد که او «مبتکر بهترین روش در خبرنگاری سیاسی مدرن» است. کول که «عاطفه عظیم بینندگان را به خود جلب کرده بود» هم مورد اعتماد سیاسیون و هم مورد اعتماد مردم قرار داشت. او به عنوان کسی که «به زبان مردم عام صحبت می‌کند» و نه به عنوان «به اصطلاح متخصصین ویست مینستر» شناخته می‌شد، وی همچنین به «بیان‌کردن نقطه نظرهای
شناخته می‌شد، وی همچنین به «بیان‌کردن نقطه نظرهای مردان و زنان عادی» شهرت داشت. او با لهجه ایرلندی مجزای خود –که مورد هجو مجله پرایت آی قرار گرفته و برنامه تلویزیونی سپیتینگ ایمیج عروسکی از او در برنامه خود ساختند– راه را برای مجریان بی‌بی‌سی که لهجه منطقه‌ای داشتند، باز کرد. او به عنوان یک ویراستار سیاسی در ۱۹۹۲ میلادی (به عمر ۶۵ سالگی)، چون در آن‌زمان ضروری می‌دانست، بازنشسته شد اما به ظاهر شدن در تلویزیون ادامه داد و برنامه‌های در مورد خلیج و سفر می‌ساخت. وی همچنین چندین سال پس از بازنشستگی از سِمت
وی همچنین چندین سال پس از بازنشستگی از سِمت ویراستار سیاسی، در برنامه ویست مینستر لایف بی‌بی‌سی ظاهر شد. نویسندگی. افزون بر مقاله‌های مرتبط با خبرنگاری، کول چندین کتاب نیز نوشت. نخستین کتاب‌های وی شامل فقیرِ زمین در مورد کشورهای در حال توسعه و کتاب سال‌های تاچر (۱۹۸۷) بود. وی پس از این‌که از ویراستاری سیاسی از بی‌بی‌سی بازنشسته شد، مدت زمان بیشتری را به نوشتن پرداخت. خاطرات سیاسی وی تحت عنوان، آن‌گونه که به من معلوم شد، در ۱۹۹۵ میلادی منتشر شده و پرفروش‌ترین کتاب سال شد. او همچنین رمانی به نام یک صلح
کتاب سال شد. او همچنین رمانی به نام یک صلح ابرآلود (۲۰۰۱) نوشت که در مورد زادگاه وی بلفاست در ۱۹۷۷ بود. در ۲۰۰۷ میلادی، او مقاله‌ای برای ژورنال بررسی خبرنگاری بریتانیا نوشت و در آن هم از سیاسیون و هم از رسانه‌ها برای این حقیقت که چگونه با یک حرمت پایین نسبت به هواداران پارلمانی دیده می‌شد انتقاد کرد، او در این مقاله به ویژه به تأثیر آلستایر کمپبیل در جریان نخست‌وزیری تونی بلیر حمله کرد. جوایز. در ۱۹۶۶ میلادی، مؤسسه اسینهاور فلوشیپ کول را برای نمایندگی از بریتانیا انتخاب کرد. او در ۱۹۹۱ میلادی جایزه خبرنگار
انتخاب کرد. او در ۱۹۹۱ میلادی جایزه خبرنگار سال را از انجمن سلطنتی تلویزیون به‌دست‌آورد. پس از بازنشستگی‌اش در ۱۹۹۲ میلادی، او مدرک افتخاری دکترای دانشگاه را از دانشگاه آزاد بریتانیا حاصل نموده و همچنین جایزه ریچارت دیمبلبی را از آکادمی هنرهای فیلم و تلویزیون بریتانیا (BAFTA) در ۱۹۹۳ میلادی به‌دست‌آورد. در ۱۹۹۳ میلادی، او پذیرفتن نشان فرمانده والا مقام امپراتوری بریتانیا (CBE) را به دلیل قانون روزنامه گاردین که طبق آن خبرنگاران تنها می‌توانستند هدایای را دریافت کنند که طی ۲۴ ساعت مصرف می‌شود، رد کرد. زندگی
کنند که طی ۲۴ ساعت مصرف می‌شود، رد کرد. زندگی شخصی. کول در زندگی خصوصی خود طرف‌دار حزب کارگر بود و به اتحادیه‌های تجارتی باور داشت. او باور داشت که مبارزه با بی‌کاری یکی از مهم‌ترین مسائل سیاسی است. او یک جمهوری‌خواه بریتانیایی و یک مسیحی راسخ بود و در اواخر زندگی خود با کلیسای یونایتید ریفورم چرچ در کینگستون آپون تیمز، هم‌نشینی داشت. همکار وی به‌نام پیتر پریستون، او را یک فرد «گرم، سخی و نوعی از همکاری که همه ما آرزو داریم آن‌گونه باشیم» توصیف کرد.
میگل آنخل بوستیلو (; – ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا بود، که در باشگاه‌های رئال ساراگوسا، بارسلونا و سی دی مالاگا بازی کرده‌است. او بین سال‌های ۱۹۶۸ تا ۱۹۶۹ پنج بار برای تیم ملی فوتبال اسپانیا بازی کرد و دو گل زد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اسپانیا بازی کرده‌است.
تام مگوایر (Tom Maguire) (۲۸ مارس ۱۸۹۲ – ۵ ژوئیه ۱۹۹۳)، یک جمهوری‌خواه ایرلندی بود، که در فرماندهی غربی در ارتش جمهوری‌خواه ایرلند (IRA) درجه نظامی فرمانده-ژنرال داشت و واحد ضربتی مایوی جنوبی را رهبری کرد. ارتش جمهوری‌خواه ایرلند. در ۱۸ سپتمبر ۱۹۲۰، ساختار تیپ مایو تغییر داده شده و به چهار لوای مجزا تقسیم گردید. تام مگوایر به عنوان فرمانده لوای جنوبی مایو گماشته شد. در ۳ می ۱۹۲۱، مگوایر یک کمین را بالای گزمه نیروهای انتظامی شاهی ایرلند در منطقه تورمکیادی، شهرستان مایو رهبری نموده و چهار تن آن‌ها را به قتل
مایو رهبری نموده و چهار تن آن‌ها را به قتل رساند. واحد ضربتی مگوایر سپس به‌سوی رشته کوه۲های پارترای رفتند. منبعی ادعا می‌کند که این واحد توسط بیشتر از ۷۰۰ سرباز و پولیس که توسط هواپیما راهنمایی می‌شدند، محاصره شده بود. مگوایر زخمی گردید و دستیار او کشته شد، اما این واحد موفق شد بدون تلفات بیشتر فرار کند. تلفات جانب بریتانیایی افشا نشده‌است، اما باور براین بود که بسیار بلند بوده باشد. برخی تحقیقات این امکان را مطرح می‌کند که حدود کم‌تر از چهل سرباز بریتانایی در مجاورت آن‌ها قرار داشت و با تنها مجروح شدن یک
در مجاورت آن‌ها قرار داشت و با تنها مجروح شدن یک افسر بریتانیای، واحد مگوایر مجبور کرده شد تا سلاح‌های خود را رها نموده و فرار نمایند. مگوایر در تعداد زیادی از فعالیت۲های نظامی دیگر نیز دخیل بود، از جمله کمین کیلفال. در انتخابات ۱۹۲۱ دایل ایرن (مجلس سفلای ایرلند)، مگوایر به عنوان نماینده حوزه انتخابیه مایوی جنوبی-راسکامن جنوبی از حزب شین فین بدون داشتن هیچ رقیبی برنده شد. او با پیمان انگلیس و ایرلند مخالف کرد و به‌جز از این‌که هنگام به رأی گذاشتن این پیمان، پاسخ «Níl» («نخیر» در فارسی) را بیان کرد، او در
پاسخ «Níl» («نخیر» در فارسی) را بیان کرد، او در هیچ مباحثه قابل توجه مجلس سفلا که در مورد این پیمان برگزار می‌شد اشتراک نکرد. وی دوباره در انتخابات سراسری ۱۹۲۲ بدون رقیب به عنوان نماینده انتخاب شد. در انتخابات سراسری ۱۹۲۳، مگوایر با یک رقیب مواجه بود، اما او موفق شد با کسب ۵٬۷۱۲ رأی (۱۷٫۸ درصد) جای‌گاه دوم را از پنج کرسی حوزه انتخابیه مایوی جنوبی به‌دست‌آورد. او عضو بخش اجرایی ضد-پیمان در ارتش جمهوری‌خواه ایرلند بود، که فرمان‌دهی نیروهای شورشی در جریان جنگ داخلی ایرلند را بر عهده داشت. مگوایر هنگامی که در
داخلی ایرلند را بر عهده داشت. مگوایر هنگامی که در تخت خواب خود بود، توسط ارتش ملی دست‌گیر گردیده و به او گفته شده بود که قرار بود اعدام شود، اما زندگی او بخشیده شده‌است. هنگامی که او در زندان بود، برادر ۱۷ ساله‌اش به‌نام سین مگوایر توسط حکومت اعدام شد. مگوایر تا سال ۱۹۲۷ میلادی به عنوان نماینده مجلس سفلا باقی ماند. او در نخست آمادگی خود را برای رقابت در انتخابات سراسری جون ۱۹۲۷ از جانب حزب شین فین اعلام کرده بود، اما پس از این‌که ارتش جمهوری‌خواه ایرلند تمامی اعضای خود را تهدید به محکمه نظامی بر اساس فرمان
اعضای خود را تهدید به محکمه نظامی بر اساس فرمان ۲۸ عمومی ارتش نمود، که طبق آن اعضای ارتش نمی‌توانند در انتخابات‌ها اشتراک نمایند، مگوایر از اشتراک در انتخابات منصرف شد. (علی‌رغم این ممنوعیت، افسران ارتش جمهوری‌خواه ایرلند، از جمله شین فرایل (از حوزه لیتریم-سلیگو) و جان مادین (از حوزه مایوی شمالی) در انتخابات به رقابت پرداختند و جان مادین توانست موفق شود). مگوایر متعاقب آن به تدریج از ارتش جمهوری‌خواه ایرلند جدا شده و از ۱۹۳۱ تا ۱۹۳۳ میلادی در جریان ریاست جمهوری بریان اوهیگینس به عنوان معاون حزب شین فین کار
بریان اوهیگینس به عنوان معاون حزب شین فین کار کرد. در ۱۹۲۳ میلادی، یک افسر ارتش جمهوری‌خواه ایرلند از مایو گزارش داد که حالا مگوایر کاملاً با حزب شین فین ائتلاف کرده‌است و هنگام صحبت در محافل گرامی‌داشت جمهوری‌خواهی، دعوت مردان برای پیوستن به ارتش جمهوری‌خواه را رد کرد. هنگامی که مگوایر در رابطه به این موضوع به چالش کشیده شد، او مدعی شد که ارتش جمهوری‌خواه ایرلند «دیگر اصلاً مانند آنچه قبلاً بود، نیست» و از این بابت او با این سازمان اختلاف نظر دارد. مگوایر و مشروعیت جمهوری‌خواهی. مگوایر یکی از هفت نفری که
و مشروعیت جمهوری‌خواهی. مگوایر یکی از هفت نفری که قبلاً در ۱۹۲۱ در دور دوم به عنوان نماینده انتخاب شده بودند، در دسمبر ۱۹۳۸ میلادی با شورای نظامی ارتش جمهوری‌خواه ایرلند تحت رهبری شین راسل ملاقات کردند. این هفت نفر در این جلسه روی چیزی امضاء کردند که به استدلال آن‌ها صلاحیت حکومت دایل ایرن (مجلس سفلای ایرلند) را به شورای نظامی تفویض می‌کرد. از آن پس، شورای نظامی ارتش جمهوری‌خواه ایرلند خود را به عنوان حکومت مشروع جمهوری خودخوانده ایرلند محسوب می‌کرد و ارتش جمهوری‌خواه ایرلند و حزب شین فین بر اساس این
ارتش جمهوری‌خواه ایرلند و حزب شین فین بر اساس این مشروعیت، نپذیرفتن دولت‌های جمهوری ایرلند، ایرلند شمالی و تحریم اشتراک در نهادهای پارلمانی این دولت‌ها را، توجیه می‌کردند. بر بنیاد گفته‌های جی. بویر بیل در کتاب ارتش مخفی، «با مستثنی سازی احتمالی تام مگوایر که آن‌ها را هم‌راهی کرده بود، بقیه اعضای دایل (مجلس سفلا) این‌گونه احساس کردن که درخواست ارتش جمهوری‌خواه ایرلند به آن‌ها عزت نفسی داد که از سال‌ها توسط بیشتر فرقه‌ها رد شده بود و هم‌چنین این‌که تفویض مشروط قدرت توسط آن‌ها به ارتش جمهوری‌خواه مبانی
مشروط قدرت توسط آن‌ها به ارتش جمهوری‌خواه مبانی اخلاقی لازم برای مبارزه‌های قریب‌الوقوع» ۱۹۳۹ – ۱۹۴۵ میلادی را فراهم می‌نمود. پس از انشعاب ارتش جمهوری‌خواه ایرلند در ۱۹۶۹–۷۰، هنگامی که اکثریت اعضای ارتش جمهوری‌خواه ایرلند و حزب شین فین تصمیم گرفتند، تا تحریم اشتراک در پارلمان را رها کنند، روایری او برادایگ و دایتی او کونایل به دنبال مگوایر گشتند و او را متقاعد نمودند تا ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند را به عنوان جانشین مشروع شورای ۱۹۳۸ ارتش به رسمیت بشناسد. از جمله ۷ امضاء کننده ۱۹۳۸، مگوایر تنها شخصی بود،