payamvha/North_RAG huggingface dataset:
موهاوی، گزارش پاتی در مورد سفر اکتشافی به‌طور غیرمعمولی مبهم می‌شود، به‌ویژه در رابطه با فاصله بسیار طولانی که به ادعای او، این گروه اکتشافی طی نمود. پس از سفر از کلرادو به‌سوی قلمرو ناواهو، ادعا می‌شود که این سفر اکتشافی از آب پخشان اقلیمی آمریکا عبور و به سمت شمال حرکت نمود و در امتداد رودهای پلت، بیگهورن و یلواستون به تله‌اندازی پرداخت. پاتی ادعا می‌نماید، قبل از اینکه گروه به روستایی از قوم زونی در غرب نیومکزیکو برسد، به حرکت خود به سمت شمال ادامه داده و تا رود کلارک فورک در رود کلمبیا که در مونتانی
و تا رود کلارک فورک در رود کلمبیا که در مونتانی امروزی واقع شده‌است، پیش رفت. چون این سفر شامل طی کردن حدود ۲٬۰۰۰ مایل در ۸۵ روز است، گزارش پاتی در واقع کاملاً نادرست است. با در نظر داشت تمامی احتمالات، پاتی تنها نام دریاهای را که از سایر شکارچیان شنیده بود در گزارش خود بازگویی می‌کرد و گروه اکتشافی وی تنها فاصله اندکی را از رود کلرادو طی نموده و به گرند کنیون گذار ناپذیر رسیدند. زمانی که گروه به روستای مردمان زونی رسید، بیشتر اعضای آن مُرده بود و کسانی که زنده مانده بودند نیز با گرسنگی دست و پنجه نرم
که زنده مانده بودند نیز با گرسنگی دست و پنجه نرم می‌کردند. با این همه، سفر اکتشافی آنها یک موفقیت سترگ پنداشته می‌شد، چون آنها با محموله‌ای از خز که حدود ۲۰٬۰۰۰ دلار ارزش داشت، برگشتند. با این حال، هنگامی که گروه در ماه اوت به سانتا فی رسیدند، سربازان خزهای آنها را به دستور فرماندار سانتا فی که گروه را به شکار بدون مجوز متهم کرده بود، ضبط نمودند. ۱۸۲۷ – ۱۸۲۸ میلادی: رودهای پکوس، هیلا و کلرادو. هر چند تاریخ‌های که پاتی در مورد سفرهای خود در بهار و تابستان ۱۸۲۷ ارایه می‌نماید، گیج‌کننده و احتمالاً نادرست
۱۸۲۷ ارایه می‌نماید، گیج‌کننده و احتمالاً نادرست است، اما او در واقع پس از اینکه به سانتا فی رسید، در تلاشی برای جبران کردن کالاهای از دست رفته خود، یک مسافرت شکار کوتاه‌مدت در امتداد رود پکوس را رهبری کرد.
جوائو دا نوا (João da Nova) (املای گالیسیایی: Xoán de Novoa) (املای اسپانیایی: Juan de Nova) (متولد حدود ۱۴۶۰ در ماسیدا، اورنسه، گالیسیا – درگذشت ۱۶ ژوئیه ۱۵۰۹ در کوچی، هند)، کاوشگر پرتغالی-گالیسیایی اقیانوس‌های اطلس و هند بود که برای حکومت پرتغال کار می‌کرد. از وی به عنوان کاشف جزیره‌های اسنشن و سنت هلنا یادآوری می‌شود. جزیره ژوان دو نوا در کانال موزامبیک به افتخار وی نام‌گذاری شده‌است. جزیره مرجانی فارکوهار (در سیشل) برای مدتی طولانی به‌نام جزایر جوائو دا نوا شناخته می‌شد. بعضاً تصور می‌شود که جزایر
دا نوا شناخته می‌شد. بعضاً تصور می‌شود که جزایر آگالگا (در اقیانوس هند) نیز پس از وی نام‌گذاری شده‌است (اما، به احتمال قریب به یقین، او هیچگاه از آنها دیدن نکرده بود). زندگی‌نامه. ژوان دا نوا در یک خانواده اشرافی در ماسیدا، گالیسیا که در آن زمان بخشی از پادشاهی تاج کاستیا بود، متولد شد. نوا توسط خانواده‌اش به پرتغال فرستاده شد تا در آنجا بزرگ شده و از جنگ میان شاخه‌های اشرافی، معروف به جنگ‌های ارماندینو، دور باشد. در پرتغال، او همچنین به‌نام جوائو گالیگو («گالیسیایی») شناخته می‌شد. در ۱۴۹۶ میلادی، او از
(«گالیسیایی») شناخته می‌شد. در ۱۴۹۶ میلادی، او از جانب شاه مانوئل یکم به عنوان "آلکایدی مینور" (شهردار) لیسبون گماشته شد. اولین سفر دریایی به هند. در ۹ یا ۱۰ مارس ۱۵۰۱، جوائو دا نوا سفر خود را به عنوان فرمانده سومین سفر اکتشافی پرتغال به هند آغاز نموده و یک ناوگان کوچک متشکل از چهار کشتی که به‌طور خصوصی و به ابتکار مشترک بارتولومیو مارکیونی فلورانسی و دی. آلورا اهل براگانزا پرتغالی راه‌اندازی شده بود را رهبری کرد. تصور می‌شود که نوا در ۱۵۰۱ میلادی، در جریان این سفر اکتشافی از جزیره اسنشن در اقیانوس اطلس
این سفر اکتشافی از جزیره اسنشن در اقیانوس اطلس جنوبی نیز دیدن نموده‌است. پس از دو بار بازدید از دماغه امید نیک، گفته می‌شود که او همچنین جزیره‌ای را در کانال موزامبیک که حالا به‌نام جزیره ژوان دو نوا یاد می‌گردد، کشف نموده‌است. پس از رسیدن به هند، نوا یک فیتوریا (پایگاه تجاری) در کانور تأسیس نموده و در آنجا یک نماینده گذاشت (به نمایندگی از کنسرسیوم خصوصی مارکیونی و براگانزا، نه پادشاهی پرتغال). در ۳۱ دسامبر ۱۵۰۱، ناوگان کوچک جوائو دا نوا با ناوگان کشتی‌های ساموتیری اهل کالیکوت در جنگ خارج از لنگرگاه کانور
ساموتیری اهل کالیکوت در جنگ خارج از لنگرگاه کانور درگیر شد که نخستین جنگ دریایی پرتغال در اقیانوس هند بود. برخی مورخین گمان می‌برند که نوا (یا یکی از کاپیتان‌های وی) ممکن است در مقطعی از سفر خود از جزیره سیلان دیدار نموده باشد که در این صورت این بازدید چهار سال قبل از نخستین بازدید رسمی ثبت‌شده پرتغال، توسط دی. لورینکو دی آلمیدا در ۱۵۰۵–۶ میلادی، صورت گرفته‌است. ناوگان رزمی نوا در ژانویه ۱۵۰۲ هند را ترک کرد. هنگام بازگشت از سفر اکتشافی، گفته می‌شود که نوا جزیره سنت هلنا در اقیانوس اطلس جنوبی را در ۲۱ می
جزیره سنت هلنا در اقیانوس اطلس جنوبی را در ۲۱ می ۱۵۰۲، روز عید سنت هلنا، کشف نموده‌است. با این حال، مقاله‌ای که در ۲۰۱۵ میلادی منتشر گردید، تاریخ اکتشاف این جزیره را بررسی نموده و پیشنهاد می‌نماید که جان هویگن ون لینشوتن احتمالاً (در ۱۵۹۶ میلادی) نخستین کسی بود که گفت، این جزیره به دلیل اینکه در ۲۱ می کشف گردید به این نام نامگذاری شد. با فرض اینکه لینشوتن به‌طور صحیح به عید گلریزان (Whitsunday) در ۲۱ می ۱۵۸۹ در مسیحیت غربی اشاره داشته باشد (نه تاریخ ۲۸ می در کلیسای ارتدکس)، این مقاله پیشنهاد می‌نماید که
در کلیسای ارتدکس)، این مقاله پیشنهاد می‌نماید که لینشوتن به عید پروتستان سنت هلنا در ۲۱ می اشاره دارد نه به نسخه مسیحی ارتدکس در این تاریخ. از اینرو این استدلال پدید می‌آید که، پرتغال این جزیره را دو دهه قبل از آغاز اصلاحات و تأسیس پروتستانتیسم کشف نموده‌است، از لذا این ممکن نیست که این جزیره به‌خاطری که در روز عید پروتستان کشف شده‌است، به این نام نامگذاری شده باشد. تاریخ ۳ می، روز عید کاتولیک برای یافتن صلیب راستین توسط سنت هلنا در اورشلیم که توسط ادواردو دوارت لوپیس در ۱۵۹۱ میلادی و توسط سِر توماس هربرت
دوارت لوپیس در ۱۵۹۱ میلادی و توسط سِر توماس هربرت در ۱۶۳۸ میلادی برای اکتشاف این جزیره پیشنهاد گردیده‌است، نسبت به تاریخ ۲۱ می در پروتستان، از نظر تاریخی اعتبار بیشتری دارد. این مقاله نتیجه‌گیری می‌نماید که اگر دا نوا این کشف را در ۳ می ۱۵۰۲ انجام داده باشد، به احتمال زیاد او از نام‌گذاری این جریره به نام الها دی ویرا کروز (جزیره صلیب راستین) خودداری نموده بود، چون پدرو آلوارز کابرال قبلاً این نام را بر خط ساحلی برزیل که در ان زمان یک جزیره بزرگ پنداشته می‌شد، در ۳ می ۱۵۰۰ گذاشته بود. خبر اکتشاف کابرال،
در ۳ می ۱۵۰۰ گذاشته بود. خبر اکتشاف کابرال، قبل از اینکه ناوگان سفر دریایی نوا در ۱۵۰۱ میلادی به هند آغاز شود، مستقیماً از آمریکای جنوبی به لیسبون رسیده بود. اگر د نوا می‌دانست که نام صلیب راستین قبلاً گذاشته شده‌است، هویداترین و محتمل‌ترین نام جایگزینی که او می‌توانست بر جزیره بگذارد، «سنت هلنا» بود. دومین سفر دریایی به هند. ۱۵۰۵ – ۱۵۰۶ میلادی. در ۵ مارس ۱۵۰۵، او به عنوان ناخدای کشتی فلور د لا مار، در هفتمین ناوگان جنگی هند پرتغالی تحت فرماندهی فرانسیسکو دی آلمیدا، نخستین نایب‌الملک پرتغال در هند، سفر
دی آلمیدا، نخستین نایب‌الملک پرتغال در هند، سفر دریایی دیگری را به هند هدایت نمود. پادشاه پرتغال لقب اشرافی ناخدای ارشد (پرتغالی: Capitão-mor) ناوگان جنگی ساحل هندی را، در صورتیکه در هند مناسب باشد، به وی اعطاء کرده بود. در آفریقای شرقی، این ناوگان شهر کیلوا را تصرف نموده (رویدادی که نوا، با رساندن نامه‌های پنهانی میان آلمیدا و مدعی محلی تاج و تخت، محمد آرکون، نقش مهمی ایفا نمود) و برای شبیخون مومباسا پیشروی نمود. پس از اینکه ناوگان جنگی از اقیانوس هند عبور نمود، قبل از اینکه در نهایت در اکتبر به کوچین
نمود، قبل از اینکه در نهایت در اکتبر به کوچین برسد، مدتی را مشغول بلند کردن قلعه‌ها و شبیخون بندرها بود. پس از رسیدن به کوچین، دی. فرانسیسکو دی آلمیدا خود را به عنوان نایب‌الملک هند پرتغالی اعلام نمود، اما از تأیید مقام جوائو دا نوا به عنوان ناخدای ارشد گروه گشت‌زنی سواحل هند خودداری نمود. آلمیدا ادعا نمود که فلور د لا مار بسیار بزرگ بوده و قادر به ورود به شاخابه‌ها و کولاب‌های سواحل هندی نیست و از این‌رو به عنوان کشتی گشت‌زنی، مناسب نبود. آلمیدا پیشنهاد ناخدایی یک کشتی کاروال و تسلیم نمودن فلور به یک
ناخدایی یک کشتی کاروال و تسلیم نمودن فلور به یک ناخدای دیگر را به جوائو دا نوا ارایه کرد، اما نوا تصمیم گرفت تا خود کشتی‌اش را به لیسبون بازگرداند. پس از آن، آلمیدا پسر خودش، لوارینگو دو آلمیدا را به عنوان ناخدای ارشد گشت‌زنی گماشت. نوا در فوریه ۱۵۰۶ هند را ترک کرد، اما به دلیل سنگین-بار بودن فلور د لا مار، نشتی در بدنه کشتی در حومه منطقه زنگبار ایجاد شده و او مجبور شد تا برای تعمیر در جزایر کانال موزامبیک توقف نماید. او هشت ماه بعدی را برای ترمیم کشتی در این منطقه گذراند، تأخیری که بر اثر بیماری و بادهای
منطقه گذراند، تأخیری که بر اثر بیماری و بادهای مخالف طویل‌تر شد. ۱۵۰۷ میلادی. زمانی که او هنوز هم تا فوریه ۱۵۰۷ با کشتی نشت‌دار خود در کنار دریا بود، هشتمین ناوگان جنگی تحت فرماندهی تریستاو دا کنها به جزیره موزامبیک رسید. کنها به تعمیر کشتی نوا کمک کرد، محموله آنرا به یک کشتی حمل و نقل لیسبون تحویل داد و نوا و فلور د لا مار را به ناوگان خودش که به سوی هند می‌رفت، ضمیمه نمود. جوائو دا نوا در اشغال جزیره سقطرا توسط پرتغال در اوت ۱۵۰۷ میلادی سهم گرفت. چیزی که شگفتی او را بسیار برانگیخت این بود که به او وظیفه
شگفتی او را بسیار برانگیخت این بود که به او وظیفه سپرده شد تا با گروه گشت‌زنی دریای سرخ، شش کشتی تحت فرماندهی دی. آلفونسو دو آلبوکرکه در سقطرا بماند و با کنها به هند نرود. اما حضور او در گروه کشت‌زنی دریای سرخ ظاهراً برای آلبوکرکه آشوب‌گرانه بنظر می‌رسید، هرچند نقش او در «شورش ناخداها» که بعداً رخ داد تا حدی غبار آلود بود. علاوه بر ناامیدی‌های خود وی، نوا داستان‌های از حقوق ثروتمندان هندی را به ناخدای همتای خود به‌طور مکرر بیان می‌کرد، گزینه‌ای که به مراتب نسبت به سواحل خشک دریای عرب بود که آنها موظف به
نسبت به سواحل خشک دریای عرب بود که آنها موظف به گشت‌زنی شده بودند، جذاب‌تر بود. آلبوکرکه در اوت-سپتامبر ۱۵۰۷ میلادی گروه کوچک خود را به سوی خلیج عمان هدایت نموده و یک سری شهرهای ساحلی – قلهات، القریات، مسقط - را پشت سر هم شبیخون زد، کاری که نیت او مبنی بر این‌گونه پیشروی تا مناطق دور دست ساحل عربی و حتی جزیره هرمز را نشان می‌داد. ناخداهای گشت‌زنی که با رویاهای ثروتمندان سریع و آسان مجذوب هند شرقی شده بودند، در نتیجه جنگ‌های بی‌سود و خطرناک پیاپی و با نداشتن مردان مسلح کافی، در نهایت خسته شده و متوقف شدند.
مردان مسلح کافی، در نهایت خسته شده و متوقف شدند. پس از مسقط، جوائو دا نوا که کاملاً خسته شده بود یک درخواست رسمی به آلبوکرکه ارایه نموده و اجازه خواست تا گروه گشت‌زنی را ترک و به سوی هند پیشروی نماید (ظاهراً تا از نایب‌الملک آلمیدا درخواست تجدید قوا نماید). هنگامی که این درخواست وی رد گردید، نوا اعتراض نموده و دستگیر گردید. چندی بعد او مورد بخشش قرار گرفته و از بند آزاد شد، چون فرماندهی او برای شرکت در نبرد هرمز در اکتبر ۱۵۰۷ نیاز بود.
یوهان لودویگ کراپف (Johann Ludwig Krapf) (زاده ۱۱ ژانویه ۱۸۱۰ – درگذشت ۲۶ نوامبر ۱۸۸۱)، مبلغ مذهبی آلمانی در شرق آفریقا و همچنین یک کاوشگر، زبان‌شناس و گردشگر بود. کراپف همراه با یوهانس ریبمان، نقش مهمی در اکتشاف شرق آفریقا ایفا نمودند. آنها نخستین اروپایی‌های بودند که در همکاری با کیکویوس که در فراز کوه کنیا و کلیمانجارو زندگی می‌کرد، از کوه کنیا دیدار نمودند. کراپف همچنین نقش کلیدی در اکتشاف سواحل شرقی آفریقا بازی نمود. اوایل زندگی. کراپف در یک خانواده دهقان که به لوتریان گرایش داشتند در جنوب‌شرق آلمان
که به لوتریان گرایش داشتند در جنوب‌شرق آلمان متولد شد. از ایام مدرسه به بعد، او نعمت یادگیری زبان که به وی ارزانی شده بود را تقویت کرد. در نخست او به آموزش زبان‌های لاتین، یونانی، فرانسوی و ایتالیایی پرداخت. او در طول زندگی خود زبان‌های دیگری را نیز فرا گرفت. پس از اتمام مدرسه، او در عمر ۱۷ سالگی به مدرسه الهیات باسل میشن رفت، اما چون در رابطه با حرفه خود به عنوان مبلغ مذهبی مطمئن نبود، مدرسه الهیات را ترک کرد. او در دانشگاه توبینگن علم الهیات خواند و در ۱۸۳۴ میلادی از آنجا فارغ‌التحصیل شد. هنگامی که به
۱۸۳۴ میلادی از آنجا فارغ‌التحصیل شد. هنگامی که به عنوان دستیار کشیش دهکده کار می‌کرد، او با یک مبلغ مذهبی باسل آشنا شد و این فرد او را تشویق نمود تا حرفه تبلیغ مذهبی خود را از سر گیرد. اتیوپی. در ۱۸۳۶ میلادی، او از سوی جامعه هیئت‌های تبلیغی کلیسای انگلیکان (CMS) دعوت گردید تا به کار آنها در اتیوپی ملحق شود. دعوت انجمن انگلیکان بر هیئت تبلیغی باسل برای او اهمیت بالاتر داشت و او از ۱۸۳۷ – ۱۸۴۲ میلادی در این سرزمین باستانی مسیحی کار کرد. او با یادگیری زبان‌های باستانی گعز و امهری که در بلندی‌های اتیوپی گویش
باستانی گعز و امهری که در بلندی‌های اتیوپی گویش می‌شد، خود را آماده نمود. پس از رسیدن به تاجوره، کراپف مسیر تجارتی که به شیوا منتهی می‌شد را دنبال نموده و در آنجا خود را به حاکم این منطقه، مریدازماچ ساهلی سیلاسی، معرفی نمود و چندی بعد مریدازماچ را در یک پیکار نظامی به مناطق شرقی شیوا همراهی کرد. سابقه زهدباوری کراپف هیچ کمکی به وی در راستای درک و تقدیر از مسیحیت سنتی اتیوپیایی نکرد، به‌ویژه در رابطه با تأکید آنها بر قدیس‌ها، آیین تجویز شده نیایش و استفاده از گعز، زبانی که دیگر گویش نمی‌شد. هنگامی که او در
گعز، زبانی که دیگر گویش نمی‌شد. هنگامی که او در ۱۸۴۲ میلادی شیوا را ترک کرد، دریافت که راه او در نتیجه نبرد دبره تابور مسدود شده‌است، از اینرو او رد پای خود را تا خانه آدارا بیلی، سالار قبیله وولو اورومو دنبال کرد، قبیله‌ای که بعداً او را غارت نمودند. کراپف توانست با خدمتکاران خود فرار نموده و خود را به مصوع برساند، جاییکه به صدقه بی‌میل ساکنین محلی استوار بود. بنابرین، او توجه خود را به مردم اورومو در مناطق جنوبی اتیوپی معطوف کرد، مردمی که در زمان وی معروف به گالا بوده و به‌طور گسترده به یک دین سنتی ایمان
به گالا بوده و به‌طور گسترده به یک دین سنتی ایمان داشتند. او زبان آنها را آموخته و به ترجمه بخش‌های از انجیل عهد جدید به زبان‌ها آغاز کرد. اگرچه کراپف در ۱۸۴۲ میلادی مدرک دکترای خود را به‌خاطر پژوهش در مورد زبان‌های اتیوپیایی از دانشگاه توبینگن کسب کرد، اما این سال همچنین شاهد تبعید تمامی مبلغان مذهبی غربی از اتیوپی بود و کار او را نیز در آنجا پایان بخشید. در همکاری با همکار خود، کارل ویلهلم ازنبرگ، او رویدادنامه‌ای از مدت زمانی که در اتیوپی سپری نموده بود را تحت عنوان سفرنامه‌های ازنبرگ و کراپف در ۱۸۴۳
را تحت عنوان سفرنامه‌های ازنبرگ و کراپف در ۱۸۴۳ میلادی به چاپ رساند. او ترجمه انجیل به زبان امهری که توسط ابو رومی انجام شده بود را برای BFBS بازنگری کرد. کنیا. کراپف مدتی را در اسکندریه، مصر گذراند و در آنجا ازدواج کرد. از آنجا، او عازم شرق آفریقا شده و امیدوار بود تا از جاییکه حالا کناره کنیا نامیده می‌شود به اورومو برسد. بیشتر کناره‌های آفریقای شرقی در آن زمان بخشی از سلطنت زنگبار بود. سلطان السید سعید به او اجازه داد تا پایگاهی تبلیغ مذهبی را در شهر ساحلی مومباسا تأسیس نماید. کراپف بار دیگر با آموختن
مومباسا تأسیس نماید. کراپف بار دیگر با آموختن زبان‌های محلی مردم میجیکندا آغاز نموده و همچنین زبان سواحلی که زبان میانجی برای برقراری ارتباط میان شرق آفریقا بود، را فرا گرفت. چندی پس از رسیدن به مومباسا، همسر و دختر جوان او به بیماری مالاریا مبتلا شده و درگذشتند. کراپف به اراضی بلندتر رابائی در تپه‌های کرانی نقل مکان نموده و پایگاه تبلیغ مذهبی خود، نیو رابائی (رابائی امپیا) را آغاز کرد. در آنجا، او نخستین دستور زبان و فرهنگ زبان سواحلی را نوشت. او همچنین به آموزش سایر زبان‌های آفریقایی شروع کرد، فرهنگ این
آموزش سایر زبان‌های آفریقایی شروع کرد، فرهنگ این زبان‌ها را نوشته و بخش‌های از انجیل را ترجمه نمود. در همکاری با یک قاضی مسلمان به‌نام علی ابن مدیهین، او کتاب پیدایش را ترجمه نمود. او به کار خود ادامه داده و کتاب عهد جدید و همچنین کتاب دعانامه عمومی را ترجمه کرد. اگرچه بیشتر این آثار به چاپ نرسید، اما این آثار بعدها برای بازبینی ترجمه‌ای به نسخه جنوبی‌تر زبان سواحلی به‌کار برده شد. در ۱۸۴۶ میلادی، یوهانس ریبمان که یک لوتیران از جنوب‌غرب آلمان بوده و برای جامعه هیئت‌های تبلیغی کلیسای (CMS) کار می‌کرد نیز به
هیئت‌های تبلیغی کلیسای (CMS) کار می‌کرد نیز به کراپف ملحق شد. کراپف و ریبمان برای اکتشاف مناطق داخلی شرق آفریقا آماده شده و آنها نخستین اروپایی‌های بودند که از کوه‌های پوشیده از برف کلیمانجارو و کوه کنیا دیدن نمودند. آنها گزارش‌های در مورد این کوه‌ها به اروپا فرستند که مورد تمسخر متخصصین قرار گرفت. سلامت رو به وخامت کراپف او را مجبور کرد تا در ۱۸۵۳ میلادی به آلمان بازگردد. او چندین کتاب دست‌نویس قدیمی سواحلی را با خود آورد، از جمله کپی‌های از کتاب نبرد تامبوکا که یکی از نخستین دست‌نویس‌های زبان سواحلی است.
که یکی از نخستین دست‌نویس‌های زبان سواحلی است. در شهر کزنتال، او به مطالعات زبان‌شناسی و کارهای مشورتی خود برای ماموریت‌های مذهبی مسیحی ادامه داد.
جان دیویس (John Davis) (زادهٔ حدود ۱۵۵۰ – درگذشتهٔ ۲۹ دسامبر ۱۶۰۵ میلادی)، یکی از دریانوردان پیشروی الیزابت اول ملکه انگلستان بود. او هدایت سفرهای متعددی را بر عهده داشت که منتهی به کشف گذرگاه شمال غربی شد. او همچنین در سفرهای انگلستان و هلند به هند شرقی به عنوان ناخدا و سکاندار کشتی حضور داشت. وی همچنین جزایر فالکلند را در اوت سال ۱۵۹۲ کشف کرد. زندگی و حرفه. دیویس در حدود سال ۱۵۵۰ در بخش استوک گابریل دوون متولد شد. او دوران کودکی خود را در نزدیکی ساندریج بارتون گذراند. گفته می‌شود، دیویس بیشتر مهارت
بارتون گذراند. گفته می‌شود، دیویس بیشتر مهارت دریانوردی خود را در دوران کودکی هنگام بازی با قایق‌های اسباب بازی در کنار رودخانه دارت آموخته و دریانوردی را از سن پایین آغاز کرده‌است. آدریان گیلبرت، هامفری گیلبرت و برادر ناتنی آنها والتر رالی از هم‌محله‌ای‌های او در دوران کودکی بودند. او از همان زمان با جان دی هم دوست بود. او در سال ۱۵۸۳ تلاش کرد که فرانسیس والزیگهام، وزیر ملکه را برای سفری در جست‌وجوی گذرگاه شمال غربی مجاب نماید. دو سال بعد در سال ۱۵۸۵، والسینگتون این پیشنهاد را پذیرفت و مخارج سفر را متقبل
این پیشنهاد را پذیرفت و مخارج سفر را متقبل شد؛ سفری که مسیر مارتین فروبیشر را به سواحل شرقی گرینلند و نزدیکی دماغه فیرول و از سمت غرب به جزایر بافین، هموار کرد. دیویس در سال ۱۵۸۶ با چهار کشتی به شمالگان بازگشت. دو کشتی از آنها به ساحل شرقی گرینلند فرستاده شدند که در حال یخ زدن بود. دو نفر دیگر قبل از مسدود شدن توسط کلاهک یخی قطب شمال تا ۶۷ درجه شمالی به تنگه‌ای که نام او را بر خود داشت، نفوذ کردند. سان‌شاین یک بار سعی کرد که جزیره را از سمت شرق دور بزند اما موفق نشد. بعد از اینکه اینوییت‌ها یکی از لنگرها
موفق نشد. بعد از اینکه اینوییت‌ها یکی از لنگرها را دزدیدند، دیویس روش ابتدایی خود را که به این صورت بود که نوازندگان را با خود به آنجا می‌آورد تا خدمه کشتی با اینوییت‌ها برقصند، تغییر داد. احتمالاً روشی که دیویس به کار برده بود باعث به هم خوردن مراسم مذهبی آنها شده بود و آنها را آزرده کرده بود. آنها به کشتی‌های دیویس در خلیج کوچ همیلتون (در لابرادور) هم حمله کردند. در سفر سوم در سال ۱۵۸۷ پیش از آنکه بادهای مخالف آنها را به عقب برانند به مدار ۷۳ درجه شمالی جزیره دیسکو رسیدند. دیویس در مسیر بازگشت نقشه خلیج
دیسکو رسیدند. دیویس در مسیر بازگشت نقشه خلیج کوک دیویس را در ساحل لابرادور کشید. گزارش سفرنامه این کشتی در قرن‌های بعدی به عنوان الگو و راهنمایی برای ناخدای کشتی‌ها مورد استفاده قرار گرفت. به نظر می‌رسد دیویس در سال ۱۵۸۸ هدایت کشتی بلک داگ را در نبرد با ناوگان اسپانیایی آرمادا بر عهده داشته‌است. او در سال ۱۵۸۹ در سفر به جزایر آزور به جرج کلیفورد، ارل سوم کامبرلند ملحق شد و در سال ۱۵۹۱ هم توماس کاوندیش را در آخرین سفرش همراهی کرد که برای جست‌وجوی گذرگاه شمال غربی به آنجا می‌رفتند «به‌سوی بخش‌های پنهان
شمال غربی به آنجا می‌رفتند «به‌سوی بخش‌های پنهان آمریکا» (از مدخل غربی). پس از اینکه باقی سفرهای کاوندیش با شکست مواجه شدند، دیویس تلاش کرد تا به تنهایی به تنگه ماژلان برسد، اگرچه شرایط جوی بسیار نامساعد باعث ناموفق بودن این سفر شد، اما ظاهراً دیویس موفق شد تا جزایر فالکلند را در اوت سال ۱۵۹۲ با کشتی دزیره کشف کند. خدمه کشتی او مجبور شدند برای تأمین غذای خود صدها پنگوئن را بکشند، اما گوشتی که آنها ذخیره کرده بودند در منطقه استوا فاسد شد و تنها چهارده نفر از ۷۶ خدمه کشتی در آن سفر زنده ماندند. به نظر می‌رسد
۷۶ خدمه کشتی در آن سفر زنده ماندند. به نظر می‌رسد دیویس در سال‌های ۱۵۹۶ تا ۱۵۹۷ به همراه سر والتر رالی به کادیس و جزایر آزور سفر کرده و هدایت کشتی رالی را بر عهده داشته‌است؛ او از سال ۱۵۹۸ تا ۱۶۰۰ در سفری از کشور هلند به هند شرقی به عنوان هدایت‌گر کشتی حضور داشته‌است؛ آنها از فلاشینگ تا میدلبورگ به دقت مشغول نقشه‌کشی و ثبت داده‌ها و جزئیات جغرافیایی بودند. او به سختی موفق شد در آچه جزایر سوماترا از خیانت و خدعه جان سالم به در ببرد. دیویس در طول سال‌های ۱۶۰۱ تا ۱۶۰۳ در اولین سفرش به کمپانی هند شرقی
۱۶۰۱ تا ۱۶۰۳ در اولین سفرش به کمپانی هند شرقی بریتانیا، سر جیمز لنکستر را در مقام ناخدا ارشد همراهی کرد. قرار بود در صورتی که سرمایه اولیه سفر دوبرابر شود، دیویس برای این سفر ۵۰۰ پوند دریافت کند (حدوداً برابر با ارزش ۱٫۵ میلیون پوند در سال ۲۰۱۵) و اگر سرمایه تا سه برابر، چهار یا پنج برابر می‌شد، او ۱۰۰۰ پوند، ۱۵۰۰ و ۲۰۰۰ پوند دریافت می‌کرد. دیویس قبل از عزیمت به تجار لندن گفته بود که ممکن است در آچه بتواند یک هاندردویت فلفل را می‌توان در آچه با قیمت چهار ریال هشت ریال در هر صد وزن تهیه کرد در حالی که قیمت
هشت ریال در هر صد وزن تهیه کرد در حالی که قیمت اصلی آن ۲۰ ریال بود. پس از بازگشت از سفر لنکستر به دیویس اعتراض کرد که در مورد قیمت و موجود بودن فلفل اطلاعات اشتباه داده‌است. دیویس که خود را قربانی این موقعیت می‌دید، در ۵ دسامبر ۱۶۰۴ مجدداً برای هدایت کشتی به همراه سر ادوارد میشلبورن به هند شرقی سفر کرد؛ با وجود انحصار ظاهری تجارت در شرق توسط کمپانی هند شرقی، اما میشلبورن که به شکل غیرقانونی سفر و تجارت می‌کرد و جیمز یکم امتیاز سفری را به او داده بود. او در این سفر در جزیره بنتان در نزدیکی سنگاپور، توسط
در این سفر در جزیره بنتان در نزدیکی سنگاپور، توسط دزدان دریایی ژاپنی که اسیر کرده بود و قایق شکسته‌شان را دزدیده بود، کشته شد. دزدان دریایی انگلیسی‌ها را با ارتباط دوستانه شان در طول چند روز فریب داده بودند و آنها را غافلگیر کردند، با شمشیر به آنها حمله و همه را قتل‌عام کردند. دیویس تقریباً بلافاصله بعد از هجوم آنها کشته شد. قرن‌ها پس از مرگ او اهمیت نقش شکارچیان نهنگ هلندی باعث شد تا این منطقه در اطراف ساحل غربی گرینلند «استرات دیویس» نام بگیرد که نام آنها برای تنگه بود. اما نام گرینلند برای ارجاع به ساحل
برای تنگه بود. اما نام گرینلند برای ارجاع به ساحل شرقی مورد استفاده قرار گرفت که اشتباهاً به عنوان مکانی با نام منطقه شرقی نورس شناخته می‌شد. آثار منتشر شده. سفرهای اکتشافی دیویس در ناحیه شمالگان توسط ریچار هاکلویت به چاپ رسید و در نقشه جهان او نیز استفاده شد. خود دیویس هم رساله ارزشمندی دربارهٔ دریانوردی با نام "رازهای ملوان" در سال ۱۵۹۴ میلادی منتشر کرد و همچنین یک اثر تئوریک با نام نقشه آب‌نگاری جهان که در سال ۱۵۹۵ میلادی منتشر شد. گزارش آخرین سفر دیویس توسط میشلبورن در راه بازگشتش به انگلستان در سال
توسط میشلبورن در راه بازگشتش به انگلستان در سال ۱۶۰۶نوشته شد. اختراعات. اختراع او از پشتی و ربع دوگانه (به نام ربع دیویس پس از او) تا مدتها پس از معرفی ربع بازتابی هادلی در بین دریانوردان انگلیسی محبوبیت داشت. زندگی شخصی. دیویس در ۲۹ سپتامبر ۱۵۸۲ با دختری به نام فیث فولفورد ازدواج کرد. او دختر سر جان فولفورد (بخشدار ارشد دوون) دوروتی بورچیر (دختر ارل بث) بود. حاصل ازدواج آنها چهار پسر و یک دختر بود. دیویس در راه بازگشت از سفرش در سال ۱۵۹۲ متوجه شد که همسرش با «مردی خوش سرو زبان» در ارتباط است. همسرش با
با «مردی خوش سرو زبان» در ارتباط است. همسرش با هم‌دستی این مرد که جاعل بود، «اتهاماتی دروغین و جعلی» را علیه دیویس طرح‌ریزی کرد.
خوان گالیندو (Juan Galindo) (زادهٔ ۱۸۰۲ – درگذشتهٔ ۳۰ ژانویه ۱۸۴۰)، فعال سیاسی، انگلیسی-ایرلندی و افسر نظامی و دولتی تحت حکومت لیبرال جمهوری فدرال آمریکای مرکزی بوده‌است. او نمایندهٔ دولت در مأموریت دیپلماتیک به ایالات متحده آمریکا و انگلستان بود. مسئولیت‌های او در آمریکای مرکزی به وی اجازه داد تا منطقه را کاوش کرده و ویرانه‌های مربوط به قوم مایا را بررسی کند. گزارش‌های حاصل از یافته‌های وی موجب شد به عنوان یکی از پیشگامان باستان‌شناسی تمدن مایا شناخته شود. اوایل زندگی. گالیندو در سال ۱۸۰۲ در دوبلین با نام
اوایل زندگی. گالیندو در سال ۱۸۰۲ در دوبلین با نام جان گالیندو چشم به جهان گشود. پدرش، فیلمون گالیندو، یک انگلیسی اسپانیایی‌تبار و مادرش، کاترین گوف، ایرلندی بود. پدر و مادرش هر دو بازیگر بودند و زمانی که مشغول ایفای نقش در تئاتری در باث، سامرست با یکدیگر آشنا شدند. آنها در سال ۱۸۰۱ در دوبلین ازدواج کردند. سال‌های ابتدایی زندگی وی مبهم بوده و مشخص نیست که او چرا و دقیقاً چه زمانی خانه را برای ورود به جهان جدید ترک کرده‌است. منابع در مورد مهاجرت وی متفاوت اند، قبل از بیست سالگی او یا به دریاسالار توماس کوکرا
قبل از بیست سالگی او یا به دریاسالار توماس کوکرا پیوسته تا برای استقلال شیلی بجنگد یا همراه عموی خود که صاحب مزرعه‌ای در جامائیکا شده‌است. نخستین سابقهٔ مشخصی که از اوایل حرفهٔ او در سال ۱۸۲۷ ثبت شده برای زمانی است که به عنوان منشی و مترجم برای کنسولگری بریتانیا در گواتمالا فعالیت می‌کرد. او در سال ۱۸۲۸ سرپرست بهبود بندر ایزتاپا و همچنین سرگرد در یک گردان هندوراس بود. جمهوری فدرال آمریکای مرکزی. در سال ۱۸۲۹، نیروهای لیبرال به رهبری فرانچسکو مورازان به گواتمالا حمله کردند. گالیندو به نیروهای لیبرال ملحق شد
حمله کردند. گالیندو به نیروهای لیبرال ملحق شد و ارتش مورازان به سرعت انقلاب را به پایانی موفقیت‌آمیز رساند. مورازان جمهوری فدرال آمریکای مرکزی را بنا نهاد و گالیندو از حمایت مورازان و ماریانو گالوز، رئیس ایالت در گواتمالا برخوردار بود. کنگرهٔ جدید فدرال مدارک تابعیت به گالیندو اعطا کرد و پس از آن او نام خود را به خوان تغییر داد. گالیندو مسئولیت چندین مأموریت نظامی از جمله افسر یک پادگان نظامی در اوموآ، فرماندهٔ بندر تروخیلو و فرماندار نظامی بخش پتن را برای دولت جدید برعهده گرفت. در سال ۱۸۳۴، زمینی به وسعت
دولت جدید برعهده گرفت. در سال ۱۸۳۴، زمینی به وسعت یک میلیون جریب فرنگی در بخش پتن به او اعطا شد البته به صورت مشروط تا شورش بومیان لاکاندون مایا را خنثی کرده و منطقه را به مدت پنج سال با مستعمراتی که به دولت گواتمالا وفادار هستند، آرام نگاه دارد. او خیلی زود متوجه شد که مرزبندی میان گواتمالا و هندوراس بریتانیایی مورد مشاجره است و بریتانیایی‌ها مدعی بودند که زمینی که به تازگی به گالیندو اعطا شده، متعلق به هندوراس بریتانیا بوده‌است. قطع‌کننده‌های بریتانیایی درختان ماهون به‌صورت خودجوش درختان آن زمین را قطع و
ماهون به‌صورت خودجوش درختان آن زمین را قطع و گالیندو را ار باارزش‌ترین دارای خود محروم می‌کردند. زمانی که مذاکرات با فردریک چتفیلد در هندوراس بریتانیا برای حل این مشکل به شکست انجامید؛ دولت آمریکای مرکزی گالیندو را به عنوان نمایندهٔ مذاکرات مستقیم با افسر کرد تا وزارت خارجه بریتانیا در لندن منصوب کرد. گالیندو در ژانویهٔ ۱۸۳۵ آمریکای مرکزی را ترک کرد و در ابتدا در شهر واشینگتن توقف کرد به این امید که حمایت دولت ایالات متحده برای آرمان‌های خود علیه دولت بریتانیا را جلب کند. در عوض گالیندو به آنها پیشنهاد