payamvha/North_RAG huggingface dataset:
لینچ در ۱۱ فوریه ۱۷۷۵ به عضویت کنگرهٔ ایالتی درآمد. این مجلس برای آماده‌سازی برنامهٔ حکومتی و نمایندگی مردم کارولینای جنوبی تشکیل شد. لینچ همراه با چارلز کوتسورث پینکنی، جان راتلج، چارلز پینکنی، هنری لورنز، کریستوفر گدزدن، رالینز لوندز، آرتور میدلتون، هنری میدلتون، توماس بی و توماس هیوارد جونیور در این کنگرهٔ ایالتی خدمت کرد. این گروه، اساسنامهٔ کارولینای جنوبی را تدوین اما بسیاری از افراد از جمله کنگرهٔ قاره‌ای با این سند مخالفت کردند. این سند به عنوان اساسنامهٔ موقت معرفی شد، زیرا بسیاری معتقد بودند که
موقت معرفی شد، زیرا بسیاری معتقد بودند که با بریتانیای کبیر مصالحه خواهد شد. لینچ در ۱۲ ژوئن ۱۷۷۵، فرماندهٔ گروهان اولین هنگ کارولینای جنوبی و توسط کنگرهٔ ایالتی به این سمت گماشته شد. او پس از انتصاب، گروهی را جمع‌آوری و به سمت چارلزتاون، کارولینای جنوبی راهپیمایی کرد. لینچ در حین این راهپیمایی به شدت بیمار شد و از ادامهٔ مسیر بازماند. او پس از بهبودی نتوانست وظایف خود را انجام دهد. در دوران نقاهت‌اش، اخباری مبنی بر ضعف و رنجوری پدرش دریافت کرد. لینچ به امید اینکه بتواند، بیماری پدرش را کنترل کند، از افسر
اینکه بتواند، بیماری پدرش را کنترل کند، از افسر فرماندهٔ خود، سرهنگ کریستوفر گادسدن، درخواست سفر به فیلادلفیا را کرد. در ابتدا با درخواستش موافقت نشد، اما پس از دریافت خبر انتخابش در کنگرهٔ قاره‌ای، اجازهٔ سفر به او داده شد. در ۲۳ مارس ۱۷۷۶، مجلس شورای ایالتی کارولینای جنوبی، لینچ را به عنوان ششمین نماینده به کنگرهٔ قاره‌ای معرفی کرد. لینچ جونیور اگرچه بیمار بود، اما برای امضاء اعلامیهٔ استقلال آمریکا به فیلادلفیا سفر کرد. توماس لینچ سنیور و توماس لینچ جونیور تنها پدر و پسری بودند که در کنگرهٔ قاره‌ای خدمت
تنها پدر و پسری بودند که در کنگرهٔ قاره‌ای خدمت کردند. لینچ جونیور دومین نمایندهٔ جوان کنگرهٔ قاره‌ای بود و به دلیل بیماری پدرش، جانشین او شد. ادوارد راتلج، جوان‌ترین امضاءکنندهٔ اعلامیهٔ استقلال آمریکا، سه ماه از لینچ جوان‌تر بود. کمتر از یک ماه پس از امضاء اعلامیهٔ استقلال آمریکا، لینچ در پیامی تهدیدآمیز که بیانگر منافع رأی دهندگانش بود، هشدار داد که کارولینای جنوبی از ایالات متحده جدا خواهد شد. «اگر این موضوع مطرح شود که آیا بردگان‌شان جزء دارایی‌های‌شان هستند، این پایان کار کنفدراسیون خواهد بود». پس از
هستند، این پایان کار کنفدراسیون خواهد بود». پس از امضاء اعلامیهٔ استقلال، توماس لینچ ناخوش احوال به همراه پدر بیمارش راهی خانه شد. پدرش در مسیر کارولینای جنوبی، برای بار دوم دچار سکته شد و در دسامبر ۱۷۷۶ در آناپولیس، مریلند درگذشت. توماس لینچ جونیور در اوایل سال ۱۷۷۷ بازنشسته شد. وفات. لینچ پس از دو سال بیماری و در حالی که با همسرش در کارولینای جنوبی و در مزرعهٔ درخت هلو در رودخانهٔ سانتی زندگی می‌کرد، به پیشنهاد دیگران تصمیم گرفت که برای تغییر آب و هوا به اروپا سفر کند. در اواخر سال ۱۷۷۹، او و همسرش برای
اروپا سفر کند. در اواخر سال ۱۷۷۹، او و همسرش برای استراحت با کشتی به سنت اوستاتیوس در هند غربی رفتند. مشخص شد که کمی بعد، کشتی ناپدید گشته و این آخرین گزارش از زندگی لینچ بود؛ او و همسرش در سال ۱۷۷۹ در دریا گم شدند. لینچ جوان‌ترین امضاءکنندهٔ اعلامیهٔ استقلال آمریکا در ۳۰ سالگی درگذشت. لینچ پیش از مرگش، وصیتی تنظیم کرده بود که وارثان زن در خانواده‌اش را ملزم می‌کرد که برای به ارث بردن اموال خانوادگی او، باید نام خانوادگی‌شان را به لینچ تغییر می‌دادند. خواهرش، سابینا با تغییر نام خود پاسخ مثبت داد. سابینا و
سابینا با تغییر نام خود پاسخ مثبت داد. سابینا و همسرش تا زمانی که پسرشان به سن قانونی برسد، مالک و مدیر مزرعهٔ درخت هلو بودند. پسرشان، جان بومن لینچ و همسرش صاحب سه فرزند پسر بودند. هنری سی. لینچ در سال ۱۸۴۳ (زادهٔ ۱۸۲۸ - درگذشتهٔ ۱۸۴۳) درگذشت. توماس بی. لینچ در جنگ داخلی آمریکا درگذشت (زادهٔ ۱۸۲۱ – درگذشتهٔ ۱۸۶۴). جیمز (N.M.) لینچ در سال ۱۸۸۷ (زادهٔ ۱۸۲۲ - درگذشتهٔ ۱۸۸۷) درگذشت. پس از مرگ سابینا، طبق وصیت‌نامهٔ لینچ مبنی بر باقی ماندن املاک در خانواده، این املاک به کوچکترین خواهر لینچ، ایمی کنستانس
این املاک به کوچکترین خواهر لینچ، ایمی کنستانس دیلیارد درایتون رسید.
دژ کوف‌اشتاین () مهم‌ترین جاذبهٔ گردشگری کوف‌اشتاین، شهری در ایالت تیرول در اتریش است. برخی اوقات به‌طور اشتباه آن را با "دژ جرولدسک" اشتباه می‌گیرند. این دژ بر روی یک تپه قرار گرفته که بر خطه کوف‌اشتاین فرمانروایی می‌کند. دژ کوف‌اشتاین ۵۰۷ متر بالاتر از سطح دریا یا آب قرار گرفته‌است. این دژ توسط یک قطار کابلی به نام فستونگسبان یا راه‌آهن دژ به شهر پیوند دارد. تاریخچه. نخستین بار از این دژ به عنوان "کاستروم کااوف‌اشتاین" در سندی متعلق به سال ۱۲۰۵ یاد شده‌است. در آن زمان، این اراضی تحت مالکیت دوک‌نشینی
در آن زمان، این اراضی تحت مالکیت دوک‌نشینی بایرن، لودویگ و اسقف رگنسبورگ قرار داشت. در سال ۱۴۱۵ توسط دوک بایرن، لویی هفتم، تقویت شد. زمانی که مارگراف چارلزِ موراویا مجبور شد از تعقیب بایرن‌ها دست بکشد چرا که این دژ مسیر او را مسدود می‌کرد، به یک درگیری شدید بر سر آن میان بایرن و تیرول تبدیل شد و نقش محوری در درگیری مسلحانه در سال ۱۳۳۶ داشت. در سال ۱۳۴۲، مارگارت مائولتش، دوشس تیرول، کوف‌اشتاین را از همسرش لودویگ از براندبورگ، پسر لودویگ چهارم، امپراتور مقدس روم، به عنوان یک هدیه عروسی دریافت کرد و
مقدس روم، به عنوان یک هدیه عروسی دریافت کرد و کوف‌اشتاین برای نخستین بار در تاریخ بخشی از تیرول شد. زمانیکه مارگارت کل تیرول رو را در سال ۱۳۶۳ به دوک رودولف چهارم از هابسبورگ تحویل داد، بایرنی‌ها از او خواستند تا هدیه عروسی‌اش را به آنها پس بدهد، و به همین دلیل کوف‌اشتاین را غارت کردند. این شهر به همراه دژ آن در سال ۱۵۰۴ توسط ماکسیمیلیان یکم، امپراتور مقدس روم محاصره شده و سپس فتح شد. سپس در میانهٔ سال ۱۵۱۸ و ۱۵۲۲، ماکسیمیلیان یک دژ بزرگ گردی شکل در کنار آن ساخت که به‌طور قابل‌توجهی بر قابلیت دفاعی آن
آن ساخت که به‌طور قابل‌توجهی بر قابلیت دفاعی آن افزود. از سال ۱۷۰۳ تا ۱۸۰۵ این دژ در اختیار بایرن بود، سپس در سال ۱۸۱۴ به اتریش برگردادنده شد. در دوران امپراتوری اتریش-مجارستان، این دژ به عنوان یک زندان سیاسی برای تعدادی از مخالفان سیاسی به کار می‌رفت. نام آن در تاریخ مجارستان بسیار جا افتاده‌است. فهرستی از مجارهای مشهور زندانی در این قلعه عبارتند از: اینجا همچنان جایی است که در دوران خیزش کراکوف در سال ۱۸۴۶، ۱۰۰ لهستانی به بند کشیده شدند. این دژ اکنون موزهٔ شهر کوف‌اشتاین را در خود جای داده‌است. بخشی از
شهر کوف‌اشتاین را در خود جای داده‌است. بخشی از آن نیز برای کنسرت‌ها و جلسات استفاده می‌شود. پیوند به بیرون. Festung Kufstein — سایت رسمی
دره شکاف بزرگ یا گریت ریف ولی بخشی از یک سیستم خط الراس درون قاره‌ای است که از شمال به جنوب کنیا می‌گذرد. این دره بخشی از گرگوری ریف، شاخه شرقی شکاف شرق آفریقا است که از جنوب تانزانیا شروع می‌شود و به سمت شمال تا اتیوپی ادامه می‌یابد. این شکاف عظیم بر روی «گنبد کنیا» شکل گرفته‌است و حاصل برخورد سه صفحهٔ عربی، نوبی و سومالی است. در گذشته، به عنوان بخشی از " دره شکاف بزرگ " دیده می‌شد که از ماداگاسکار تا سوریه امتداد داشت. بیشتر این دره در داخل استان ریفت ولی سابق قرار دارد. این دره شامل تپه‌های چرنگانی و
سابق قرار دارد. این دره شامل تپه‌های چرنگانی و زنجیره ای از آتشفشان‌ها است که برخی از آنها هنوز فعال هستند. آب و هوای ناحیه معتدل است و دمای آن معمولاً کمتر از است. بیشتر باران‌ها در دوره‌های مارس تا ژوئن و اکتبر تا نوامبر می‌بارد. تپه‌های توگن در غرب دریاچه بارینگو حاوی فسیل‌هایی است که در جریان فوران گدازه‌ای از دوره ۱۴ تا ۴ میلیون سال پیش حفظ شده‌اند. بقایای بسیاری از انسان‌ها، اجداد انسانی، در اینجا کشف شده‌است.
توماس پولک (Thomas Polk) (زادهٔ حدود سال ۱۷۳۲- درگذشتهٔ ۲۵ ژانویه ۱۷۹۴)، مزرعه‌دار، افسر ارتش قاره‌ای در طول جنگ انقلاب آمریکا و سیاستمداری بود که در مجلس عوام کارولینای شمالی، کنگرهٔ ایالتی کارولینای شمالی و کنسول ایالتی خدمت کرد. او چهارمین هنگ کارولینای شمالی را در نبرد براندی‌وین رهبری کرد. در سال ۱۷۸۶ مجمع عمومی کارولینای شمالی پولک را برای کنگرهٔ اتحاد انتخاب نمود، اما وی در هیچ‌یک از جلسات آن کنگره شرکت نکرد. او عموی پدر یازدهمین رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا، جیمز ناکس پولک نیز بود. اوایل زندگی و
آمریکا، جیمز ناکس پولک نیز بود. اوایل زندگی و جنگ مقرراتی. پولک در حدود سال ۱۷۳۲ در شهرستان کامبرلند، پنسیلوانیا به عنوان فرزند ویلیام و مارگارت تیلور پولک متولد شد. پدرش تبار اسکاتلندی- ایرلندی داشت و در ایالت مریلند متولد شده بود. وی در سال ۱۷۵۳ به شهرستان آنسن، کارولینای شمالی آمده و در سال ۱۷۵۵ با سوزانا اسپرات ازدواج کرد. آنها صاحب هشت فرزند شدند. در سال ۱۷۶۵، پولک در نبرد شوگر کریک شرکت کرد که در آن ساکنان محلی علیه زمین‌داران خصوصی بزرگی که مشغول معاملات زمین در سرزمینی بودند، دست به سلاح بردند. این
زمین در سرزمینی بودند، دست به سلاح بردند. این منطقه کنونی، اکنون شارلوت نام دارد. در زمان آن مناقشات، معامله‌گری به نام هنری مک‌کالو تلاش می‌کرد حوزهٔ وسیعی از زمین‌ها را که توسط تاج و تخت بریتانیا به وی اعطا شده بود، نقشه-برداری و به بخش‌های کوچک تقسیم کند. ساکنین شهرستان آنسون اعتراض کردند که مک‌کالو پا به حریمی گذاشته‌است که آنها حقوق اساسی خود در آن سرزمین می‌دانند. در طی تقابل ساکنین و نمایندگان زمین‌ها مک‌کالو تلاش کرد پولک را از خانه‌اش بیرون کند. پولک و حامیان او مأمورین و نقشه‌برداران زمین‌های
پولک و حامیان او مأمورین و نقشه‌برداران زمین‌های مک‌کالو را ترساندند تا جاییکه مک‌کالو اجازه داد بخشی از زمین‌هایش را در سال ۱۷۶۷ به تاج و تخت بریتانیا بازگردانند. هرچند ساکنین در نهایت موفق نشدند و بسیاری از جمله پولک ناچار شدند از مک‌کالو زمین خریداری کنند یا به تعاونی رشوه دهند. همچنین پولک به واسطهٔ نفوذ مک‌کالو موقعیتی به عنوان مأمور عالی شهر جدید شارلوت یافت و در مقام نمایندهٔ زمین‌های مک‌کالو در شهر مکلنبرگ، کارولینای شمالی که تازه تأسیس شده بود، خدمت کرد. شارلوت در محل تقاطع مسیری کوچک با راه تجارت
کرد. شارلوت در محل تقاطع مسیری کوچک با راه تجارت هند در نزدیکی به گذرگاه بزرگی قرار داشت که توسط مردمان کاتاوبا اشغال شده بود. محل زندگی پولک نیز جایی نزدیک به مرکز آن اجتماع بود. پولک در سال‌های ۱۷۶۶ تا ۱۷۷۱ در مجلس عوام کارولینای شمالی خدمت کرد. در خلال جنگ مقرراتی آمریکا، فرماندار ویلیام تریون به عنوان بخشی از استراتژی فرمانداری با هدف استخدام پرسبیترینیسم‌های برجسته در جناح خود و علیه مقرراتی‌ها که بسیاری از آنها سوابقی در گروه‌های پرسبیترینیسم دارند، پولک را به درجهٔ سروانی نیروی شبه‌نظامی منصوب کرد.
را به درجهٔ سروانی نیروی شبه‌نظامی منصوب کرد. موقعیت پولک به عنوان یک عضو مجمع این مزیت را داشت که پس از شکست جنبش مقرراتی‌ها از پاداش‌های مالی برخوردار شود. او در سال ۱۷۷۲ مرز میان کارولینای شمالی و جنوبی را نقشه‌برداری کرد. جنگ انقلاب آمریکا. پولک در میان ساکنین و مقامات شهر مکلنبرگ بود که تصمیم‌های این شهر را پیش‌نویس کرده و در ۳۱ مه ۱۷۷۵ پذیرفتند. طبق این تصمیم‌ها، دولت مستعمراتی و قوانین باطل و بی‌اثر اعلام شدهٔ اجباری توسط تاج و تخت بریتانیا ملزم به سازماندهی مجدد بودند. پس از آن پولک به عنوان یکی از
مجدد بودند. پس از آن پولک به عنوان یکی از اعضای سومین کنگرهٔ ایالتی کارولینای شمالی انتخاب شد که دولتی را در غیاب فرماندار سلطنتی یوشیا مارتین تشکیل داد. او در اواخر سال ۱۷۷۵ به عنوان سرهنگ نیروی شبه‌نظامی در عملیات اسنو منصوب شد. این عملیات به دنبال سرکوب وفادارماندگانی بود که در نواحی داخلی کارولینای جنوبی استخدام شده بودند. سپس پولک به سمت سرهنگ در هنگ چهارم کارولینای شمالی در خط قاره‌ای منصوب شد و در اوایل سال ۱۷۷۷ به سمت شمال پیشروی کرد. او و یگانش در نبرد برندی‌واین جنگیدند و زمستان را به همراه ارتش
نبرد برندی‌واین جنگیدند و زمستان را به همراه ارتش اصلی ارتشبد جرج واشینگتن در درهٔ فورج گذراندند. در سپتامبر ۱۷۷۷ در حالی که نیروهای بریتانیا در شرف اشغال فیلادلفیا بودند، وظیفهٔ محافظت از قطار باری شامل ناقوس‌های شهر مانند ناقوس آزادی و به سلامت رسیدن شان از فیلادلفیا به آلن‌تاون، پنسیلوانیا بر عهدهٔ پولک قرار گرفت. پولک در فوریهٔ ۱۷۷۸ به کارولینای شمالی بازگشت تا برای ارتش قاره‌ای سربازان بیشتری جمع‌آوری کند، اما در ۲۶ ژوئن از مأموریت خود استعفا داد زیرا از عدم ترفیع به درجهٔ سرتیپ دوم پس از مرگ ارتشبد
از عدم ترفیع به درجهٔ سرتیپ دوم پس از مرگ ارتشبد فرانسیس نش سرخورده شده بود. او فرماندهی هنگ چهارم کارولینای شمالی را در حالی از دست داد که به دلیل کمبود نیرو با هنگ دوم کارولینای شمالی تلفیق شده بود. پولک در اواسط سال ۱۷۸۰ بار دیگر مأموریتی را از ارتش قاره‌ای پذیرفت. او این بار به سمت کامیسری ارتشبد خریدهای هر دو ارتش مربوط به کارولینای شمالی و قاره‌ای در جبههٔ جنوبی جنگ انقلاب آمریکا منصوب شد. هنگامی که ناتانیل گرین فرماندهی ارتش قاره‌ای را در جبههٔ جنوبی جنگ بر عهده گرفت، با هدف آشنایی با منابع منطقه،
جنگ بر عهده گرفت، با هدف آشنایی با منابع منطقه، در نخستین شبی که درجهٔ ارتشبد داشت، در محل کمپ ملاقاتی طولانی با پولک داشت. پولک همچنین به عنوان کمیساری برای منطقهٔ سالزبری، یکی از نیروهای شبه‌نظامی کارولینای شمالی فعالیت کرد و به دلیل میهن‌پرستی، غالباً با بودجه و اعتبار شخصی به استخدام لشکر پرداخت. هنگامی که در مورد شایستگی کارهای او با هدف تأمین بودجه و اعتبار مشاجره شکل گرفت، بار دیگر استعفا داد اما همچنان به همکاری با ارتشبد گرین که در اوایل ۱۷۸۱ او را به سمت سرتیپ دوم منصوب کرد، ادامه داد. مجمع عمومی
به سمت سرتیپ دوم منصوب کرد، ادامه داد. مجمع عمومی کارولینای شمالی با تصویب مأموریت مخالفت کرده و به جای آن، او را به درجهٔ سرهنگ فرمانده رساند. اما پولک با مطرح کردن دلایلی چون سن بالا و مسئولیت‌های خانوادگی، از پذیرش این درجه سر باز زد. خلاصهٔ سابقهٔ خدمت: زندگی سیاسی پس از انقلاب. پولک در سال‌های ۱۷۸۳ و ۱۷۸۴ انتخاب شد تا به شورای دولتی کارولینای شمالی راه یابد که در انجام وظایف اجرایی به فرمانداران کمک می-کرد. مجمع عمومی در سال ۱۷۸۶ او را به عنوان نمایندهٔ سومین کنگرهٔ قاره‌ای انتخاب کرد که در آن زمان با
سومین کنگرهٔ قاره‌ای انتخاب کرد که در آن زمان با نام کنگرهٔ کنفدراسیون شناخته می‌شد. اما پولک در هیچ‌یک از جلسات آن شرکت نکرد. رئیس‌جمهور طی سفر خود به ایالت‌های جنوبی در سال ۱۷۹۱ از منزل پولک برای اقامت شبانه استفاده نمود. مرگ و میراث. پولک در روز ۲۵ ژانویه ۱۷۹۴ در منزل خود در شارلوت، چشم از جهان فروبست و در جایی از شارلوت به خاک سپرده شد که هم‌اکنون مقبرهٔ مهاجران قدیمی نامیده می‌شود.
سرلشکر ویلیام برتل (William Brattle) (زادهٔ ۱۸ آوریل ۱۷۰۶ – درگذشتهٔ ۲۵ اکتبر ۱۷۷۶)، سیاستمدار، وکیل دادگستری، روحانی، پزشک و افسر نظامی اهل آمریکا بود که از ۱۷۳۶ تا ۱۷۳۸ میلادی به عنوان دادستان کل ماساچوست خدمت کرد. برتل به‌خاطر نقشی که در جریان جنگ انقلاب آمریکا داشت شناخته می‌شود، چون وی در اوایل از آرمان میهن‌دوستی حمایت می‌کرد، اما بعدتر وفاداری خود را به نفع وفادارماندگان داد و این امر در نهایت موجب افول وی را فراهم کرد. برتل که فرزند یک روحانی سرشناس ماساچوست بود، در سال ۱۷۲۲ میلادی از کالج هاروارد
ماساچوست بود، در سال ۱۷۲۲ میلادی از کالج هاروارد فارغ‌التحصیل شده و به‌زودی املاک پدر و هم عموی خود را به ارث برد، چیزی که وی را به یکی از ثروتمندترین مردان ماساچوست مبدل کرد. برتل پیش از اینکه قسمت اعظمی از حرفه خود را به عنوان سیاستمدار و افسر نظامی در شبه‌نظامیان استعماری بگذارند، در جریان دو جنگ میان فرانسه و هندی‌ها خدمت نموده و تا ۱۷۶۰ میلادی به درجه نظامی سرتیپ ترفیع نماید تا حدی به‌طور سرسری به کار در حوزه پزشکی و حقوق نیز می‌پرداخت. با شدت گرفتن تنش‌ها میان بریتانیا و مستعمرات آمریکایی، برتل در
تنش‌ها میان بریتانیا و مستعمرات آمریکایی، برتل در ابتدا از میهن‌دوستان طرفداری می‌کرد، اما پس از اختلافات در رابطه با حقوق قاضی‌ها به باشگاه وفاداران پیوست. در ۱۷۷۴ میلادی، برتل در مورد وضعیت یک انبار باروت که در خارج از شهر بوستون بود، نامهٔ به فرماندار توماس گیج نوشت؛ افزایش تنش‌ها گیج را وادار نمود تا دستور تغییر دادن موقعیت باروت را بدهد، اما این امر موجب خشم ساکنان محلی شده و برتل را مجبور کردند تا از نیروهای بریتانیایی تقاضای محافظت نماید. در جریان همه‌گیری جنگ انقلاب آمریکا، برتل در بوستونِ
جریان همه‌گیری جنگ انقلاب آمریکا، برتل در بوستونِ تحت-کنترل-بریتانیا باقی ماند، از جمله در جریان مدتی که بوستون توسط نیروهای میهن‌دوست در ۱۷۷۶ میلادی محاصره گردید. او هنگام تخلیه شهر در ۱۷۷۶ میلادی، در کنار ارتش بریتانیا از این شهر خارج شده و در هالیفاکس، نوا اسکوشیا ساکن شد و هفت ماه بعد به عمر ۷۰ سالگی در آنجا درگذشت. خیابان برتل در کمبریج و شهرک برتلبورو در ورمونت، به افتخار وی نام‌گذاری شده‌اند. اوان زندگی. ویلیام برتل در ۱۸ آوریل ۱۷۰۶ در کمبریج، ماساچوست متولد شد. پدر وی کشیش ویلیام برتل، روحانی بود
متولد شد. پدر وی کشیش ویلیام برتل، روحانی بود که از ۱۶۹۶ تا ۱۷۱۷ میلادی به عنوان سرپرست حوزه اسقفی اول کمبریج خدمت کرد؛ او همچنین فارغ‌التحصیل هاروارد، عضو انجمن سلطنتی و برده‌دار بود. مادر برتل الیزابت هیمن برتل نام داشت که در ۲۸ ژوئیه ۱۷۱۵ درگذشته بود. او یک برادر بزرگتر به‌نام توماس داشت که در سن جوانی وفات نموده بود. پدر وی در ۱۷۱۷ میلادی وفات نمود و ویلیام که هنوز جوان بود سال بعدی وارد کالج هاروارد شد. در جریان مدتی که ویلیام در این کالج بود، او به عنوان یکی از شاگردان ممتاز در کلاس خود پنداشته
به عنوان یکی از شاگردان ممتاز در کلاس خود پنداشته می‌شد، کلاسی که ریچارد سالتونستال (از خانواد سالتونستال) و سیاستمدار آینده رود آیلند، ویلیام الری سینیور نیز در آن حضور داشتند؛ او به‌خاطر نقض قواعد هاروارد، جریمه نیز شده بود. او در ۱۷۲۲ میلادی با کسب مدرک لیسانس علوم مقدماتی (بی‌ای) از کالج هاروارد فارغ‌التحصیل شد. در ۱۷۲۷ میلادی، برتل زمانی که ۲۱ سال سن داشت، تمامی املاک پدر و عموی خود را به عنوان تنها وارث آنها به ارث برد، چیزی که وی را به یکی از ثروتمندترین مردان ماساچوست مبدل کرد. برتل در این مقطع از
مردان ماساچوست مبدل کرد. برتل در این مقطع از زندگی خود «یک ملک بزرگ و به‌خوبی-سرمایه‌گذاری شده را به ارث برده بود و منابع بسیار وافری داشت تا هر طعمی را که از نظر طبیعی یا آموزشی به آن علاقه‌مند می‌شد، به راحتی کشت نماید». در همان سال، او همچنین دستور داد تا عمارتی به عنوان محل بودوباش وی ساخته شود. حرفه. برتل پس از اینکه از هاروارد فارغ‌التحصیل شد، برای مدت کوتاهی روحانی شده و به دادن موعظه آغاز کرد. با این حال در ۱۷۲۵ میلادی، او تصمیم گرفته بود تا دیگر به کار خود به عنوان کشیش ادامه ندهد و در این زمان به
کار خود به عنوان کشیش ادامه ندهد و در این زمان به علم پزشکی روی آورد و در خلال مدتی که در کمبریج بود، هم دانشجویان و هم ساکنان را معالجه می‌کرد. او همچنین به‌طور خصوصی به حرفه وکالت می‌پرداخت و با «تعهد ویژهٔ که به آلما ماترای خود داشت»، عضو هیئت ناظرین هاروارد بود. برتل برای ۲۱ بار، آغاز از ۱۷۲۹ میلادی، به عنوان مرد منتخب در هیئت مردان منتخب کمبریج خدمت کرد. در ۱۷۳۶ میلادی، وی به عنوان نماینده در مجلس نمایندگان ماساچوست بی انتخاب گردید؛ در همان سال، وی همچنین به خدمت در سمت دادستان کل ماساچوست آغاز نموده
به خدمت در سمت دادستان کل ماساچوست آغاز نموده و تا ۱۷۳۸ میلادی در این سمت باقی ماند و در نهایت ادموند تراوبریج جایگزین وی شد. ارتباطات خانوادگی وی، برتل را در میان نخبه‌های ماساچوست قرار داد و او به‌زودی در رویدادهای سیاسی، دینی و نظامی بزرگ آن دوره دخیل شد. در جریان دهه ۱۷۴۰ میلادی، او یکی از مخالفان نخستین بیداری بزرگ بود، احیای مسیحیت که به سرعت در بریتانیای کبیر و مستعمرات آمریکای شمالی آن پخش شد. برتل مخالفت خود با مبشر جورج وایتفیلد را که یکی از طرفداران احیای مجدد بود و هاروارد را به بی‌دینی متهم
احیای مجدد بود و هاروارد را به بی‌دینی متهم می‌کرد، در ملأ عام اعلام کرد. در ۱۷۲۹ میلادی، برتل با ملحق شدن به گروهان باستانی و باافتخار توپخانه ماساچوست (AHAC)، حرفه نظامی خود در شبه‌نظامیان استعماری را آغاز کرد. پنج سال بعد در ۱۷۳۳ میلادی، او هنگامی که به عنوان افسر در تیپ اول ملیشا در شهرستان مدلسکس خدمت می‌کرد، برتل یک رهنمود نظامی تحت عنوان قواعد و دستورهای متفرقه برای طراحی یک تیپ را نوشت که «بیشتر افسران انگلیسی و آمریکایی آن را در کوله‌پشتی نظامی خود حمل می‌کردند». در ۱۷۴۵ میلادی، زمانی که ترس از
حمل می‌کردند». در ۱۷۴۵ میلادی، زمانی که ترس از حمله فرانسه ناشی از جنگ شاه جورج افزایش یافت، فرماندار سلطنتی ماساچوست بی، ویلیام شرلی، کسی که برتل از حامیان سرسخت وی بود، برتل را به عنوان فرمانده نیروهای کمکی مستقر در کاسل ویلیام گماشت. برتل همچنین در جریان جنگ فرانسه و هندی‌ها (۱۷۵۴ – ۱۷۶۳ میلادی) و جنگ هفت ساله تئاتر آمریکای شمالی، در تشکیل شبه‌نظامیان استعماری خدمت کرد؛ تا ۱۷۶۰ میلادی، او به درجه نظامی سرلشکر ترفیع نموده بود. انقلاب آمریکا و مرگ. در دهه ۱۷۶۰ میلادی، برتل که حالا در شورای فرماندار
دهه ۱۷۶۰ میلادی، برتل که حالا در شورای فرماندار ماساچوست خدمت می‌کرد، به عنوان یکی از رهبران استعماری مخالف سیاست‌های شاهی بریتانیا که از سوی فرماندار سر فرانسیس برنارد و معاون فرماندار توماس هاتچینسون ترویج می‌شدند، ظهور کرد. هرچند برتل نسبت به جنبش پسران آزادی هم‌دردی داشت، اما در ۱۷۷۳ میلادی به‌خاطر اختلاف روی حقوق قاضی‌ها از میهن‌دوستان جدا شد؛ برتل بر این عقیده بود که حقوق قضات باید ثابت باشد تا آنها بتوانند به‌طور مستقل از فرماندار استعماری و مجلس استانی عمل نمایند، وی مقالاتی زیادی به دفاع از این
عمل نمایند، وی مقالاتی زیادی به دفاع از این استدلال خود نیز منتشر کرد. براساس یادداشت تاریخ‌گار ویلیام پناک، از آن نقطه به بعد، «برتل را می‌توان از زمرهِ تعداد روزافزون نخبه‌های سیاسی کهنسال شمرد که هرچند در اوایل با سیاست بریتانیا مخالف بودند، اما بعدها از این هراس داشتند که رشد سیاست‌های مردمی نظم جامعه را تهدید خواهد کرد». برای تغییر دادن وفاداری خود به‌سوی وفاداران، هاچینسون وی را به درجه نظامی سرلشکر ترفیع داد. به عنوان مسئول شبه‌نظامیان استعماری، برتل «به‌طور غالب در نمایش‌های روزافزون مقامات سلطنتی
«به‌طور غالب در نمایش‌های روزافزون مقامات سلطنتی ظاهر شده» و تعهدنامهٔ را برای دفاع از هاچینسون در کنار «سایر افراد هم طبقه وی»، امضاء نمود. در ۱۷۷۴ میلادی، برتل نامهٔ به تاریخ ۲۷ اوت به فرماندار توماس گیج نوشت و وی را مطلع نمود که کل مقدار باروت که در مالکیت حکومت است، همان مقدار باروت است که در انبار خانه باروت کهنه، انباری در نزدیک بوستون باقی‌مانده‌است، چون به هر اندازه باروت که در سایر شهرک‌های نزدیک ماساچوست بود، از انبارها برداشته شده‌اند. این نامه گیج را متقاعد نمود تا به‌خاطر حفاظت از باروت توسط
گیج را متقاعد نمود تا به‌خاطر حفاظت از باروت توسط بریتانیا، آن را از انبار سابقه بیرون بکشد، اما این کار باعث جرقه‌زدن به چیزی شد که بعدها معروف به هشدار باروت گردید. در ۳۱ اوت، گیج بخشدار شهرستان میدلسکس به‌نام دیوید فیپس را به‌سوی برتل اعزام نموده و به وی دستور داد تا انبار باروت را خارج سازد؛ برتل کلیدهای انبار را به فیپس تسلیم نمود. همزمان، گیج نامهٔ که برتل به وی نوشته بود را گم کرد و این نامه توسط میهن‌دوستان یافته شده و تبلیغات شد. شایعاتی پخش شد که در جریان بیرون کردن باروت، خشونت صورت گرفته بود؛
در جریان بیرون کردن باروت، خشونت صورت گرفته بود؛ گروهی از مردمان خشمگین اطراف عمارت وی را محاصره نموده و برتل را مجبور نمودند تا با خانواده خود به بوستون به نزد بریتانیایی‌ها برود. با این حال، پس از آشکار شدن اینکه هیچ خشونتی صورت نگرفته بود، تنش‌ها در نهایت فروکش کرد. در ۲ سپتامبر، روزنامه‌های بوستون نامهٔ از برتل را منتشر کردند که برتل در آن تأکید نموده بود هیچ هشداری به گریج در رابطه با بیرون کردن باروت نداده بود؛ طبق گفته برتل، گیج از وی خواسته بود تا از محتویات انبار یک موجودی انجام دهد و او از دستور
محتویات انبار یک موجودی انجام دهد و او از دستور گیج پیروی کرده بود. برتل در بوستون باقی ماند و در جریان جنگ انقلاب آمریکا، حتی در هنگام محاصره بوستون، در منطقه تحت کنترل بریتانیا به‌نام کاسل آیلند زندگی می‌کرد و در نهایت یکجا با ارتش بریتانیا در مارس ۱۷۷۶ هنگام تخلیه شهر، بوستون را ترک کرد. او در ۲۵ اکتبر ۱۷۷۶ به عمر ۷۰ سالگی در هالیفاکس، نوا اسکوشیا درگذشت. زندگی خصوصی، خانواده و میراث. برتل در طول حیات خود به نام نیک «دلشاد، مرد عاشق خوشحالی» معروف شده بود، اما دشمنان وی او را «سرلشکر شکم» می‌خواندند.
بود، اما دشمنان وی او را «سرلشکر شکم» می‌خواندند. دولت‌مرد آمریکایی جان آدامز از برتل به عنوان فردی که «از طریق غرور خود و باید بگویم، از طریق تظاهر غیر محتاطانه و غیر متواضعانه این غرور خود در مقابل اقدامات حکومت بریتانیا، به شهرت بسیاری رسیده‌است»، یادآوری نمود. برتل مالک زمین بسیاری در ماساچوست بود و همچنین در مناطق کمبریج، بوستون، اوکهام، هالیفاکس و ورمونت جنوب‌شرقی زمین داشت. پس از اینکه وی در هالیفاکس وفات نمود، در گورستان «زمین خاکسپاری قدیمی» به خاک سپرده شد. برتل در ۱۷۲۷ میلادی با کاترین
به خاک سپرده شد. برتل در ۱۷۲۷ میلادی با کاترین سالونستال، دختر فرماندار کنتیکت گردون سالتونستال، ازدواج کرد. پس از اینکه همسرش در ۱۷۵۲ میلادی درگذشت، برتل بار دیگر با مارتا فیچ، بیوه سیاستمدار اهل بوستون به‌نام جیمز آلن، در ۱۷۵۵ میلادی ازدواج کرد. برتل نُه فرزند داشت، اما از این میان تنها دو تن آنها تا جوانی زنده ماندند، توماس و کاترین. در جریان جنگ انقلاب آمریکا، علی‌رغم اینکه توماس برتل قبلاً زمانی که در انگلستان بود خود را یک وفادارمانده می‌خواند، او توانست میهن‌دوستان را قانع سازد که از آرمان آنها
توانست میهن‌دوستان را قانع سازد که از آرمان آنها حمایت می‌کند و در نتیجه عمارت خانوادگی خود را نگهدارد. خیابان برتل و چهارراه برتل در کمبریج، ماساچوست و همچنین شهر برتلبورو، ورمونت (در اصل برتلبوروغ بود) به افتخار او نام‌گذاری شده‌اند. شهرک ورمونت به این دلیل پس از برتل نام‌گذاری شده بود که وی یکی از مالکان اصلی شهرک برتلبوروغ بود. هرچند، براساس گزارش تاریخ نگاران آستین جیکوبز کولیج و جان براینارد مانسفیلد، هیچ مدرکی از اینکه او گاهی از این شهرک دیدار کرده‌است، وجود ندارد.
رنگ ارغوانی یک فیلم درام موزیکال آمریکایی به کارگردانی بلیتز بازاوول و محصول ۲۰۲۳ است. این فیلم توسط مارکوس گاردلی از موزیکال صحنه‌ای به همین نام در سال ۲۰۰۵ برای نمایش اقتباس شده‌است که به نوبه خود بر اساس رمان "رنگ ارغوانی" از آلیس واکر است. همچنین این دومین اقتباس سینمایی از این رمان، پس از اقتباس سینمایی استیون اسپیلبرگ در سال ۱۹۸۵ است. اسپیلبرگ و کوئینسی جونز به همراه تهیه‌کنندگان موزیکال صحنه‌ای اسکات سندرز و اپرا وینفری که در سال ۱۹۸۵ در نقش سوفیا نیز بازی کرد، برای تولید این نسخه بازگشتند. "رنگ
نیز بازی کرد، برای تولید این نسخه بازگشتند. "رنگ ارغوانی" در ۲۰ نوامبر ۲۰۲۳ در لندن به نمایش درآمد و در ۲۵ دسامبر ۲۰۲۳ توسط برادران وارنر پیکچرز در ایالات متحده اکران شد. این فیلم نقدهای مثبتی از سوی منتقدان دریافت کرد و همچنین چندین افتخار از جمله نامزدی گلدن گلوب برای بارینو و بروکس و پنج نامزدی در بیست و نهمین دوره جوایز انتخاب منتقدان شامل بهترین فیلم به‌دست‌آورد. داستان. داستان فیلم در مورد مبارزات مادام العمر یک زن آفریقایی آمریکایی است که در اوایل دهه ۱۹۰۰ در جنوب زندگی می‌کرد. تولید. در ۲ نوامبر
دهه ۱۹۰۰ در جنوب زندگی می‌کرد. تولید. در ۲ نوامبر ۲۰۱۸، اعلام شد که یک اقتباس سینمایی از این موزیکال در برادران وارنر پیکچرز در حال ساخت است. پیکچرز و آمبلین اینترتینمنت، همان شرکت‌هایی که در سال ۱۹۸۵ اقتباس سینمایی از این رمان را ساختند، با استیون اسپیلبرگ، کوئینسی جونز، اسکات سندرز و اپرا وینفری همگی برای تهیه‌کنندگی قرارداد امضا کردند. در ۲۴ آگوست ۲۰۲۰، اعلام شد که مارکوس گاردلی فیلمنامه را خواهد نوشت. وینفری پس از اینکه او و تهیه‌کنندگان کارش را در "فیلم دفن کوجو" دیدند، انتخاب بازاوول به عنوان