payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از طریق بررسی‌های با بحث در مورد «تکنیک زنانه» و «هماهنگی اغوا کننده» اش مشخص شد. با این حال، نقاشی در مقیاس بزرگ او، "جعبه در تئاتر ایتالیا" (۱۸۷۴)، توسط هیئت داوران به عنوان «نشاط مردانه» شناخته شد، که باعث شد آنها آن را با پرسش‌هایی در مورد اصالت نقاشی او رد کنند. با این وجود، کار او توسط منتقدان مختلف مورد بررسی مثبت قرار گرفت. لویی لروی، ژول کاستاناری، و امیل زولا از کارهایی که او تمجید کردند. علاوه بر این، ماریا درایزمس، منتقد هنری، از گونزالس برای ایجاد نقاشی‌هایی حمایت می‌کرد که نحوه نگرش به نقاشان
نقاشی‌هایی حمایت می‌کرد که نحوه نگرش به نقاشان زن و جدا شدن از صحنه هنری در پاریس را به چالش می‌کشید. مانند ادوار مانه، آثار گونزالس هرگز در نمایشگاه‌های امپرسیونیستی در پاریس به نمایش گذاشته نشد، اما او به دلیل سبک نقاشی‌اش بخشی از این گروه محسوب می‌شود. در حین تحصیل زیر نظر مانه، خودپرتره‌های گونزالس نشان می‌دهد که او با ارائه اصلاحات ظریف در نسخه مانه از او، فردیت و هویت خود را به عنوان یک هنرمند کشف می‌کند. تا سال ۱۸۷۲، او به شدت تحت تأثیر مانه بود، اما بعداً سبک شخصی تر خود را توسعه داد. این اصلاحات
بعداً سبک شخصی تر خود را توسعه داد. این اصلاحات را می‌توان در آثاری مانند "Enfant de Troupe" (1870)، که اشاره ای به "Le Fifre" مانه (۱۸۶۶) است، مشاهده کرد، در حالی که بسیاری از نقاشی‌های بعدی او شامل پرتره‌هایی از خواهرش بود. معمولاً گونزالس از اعضای خانواده اش، به ویژه همسرش و خواهرش، ژان گونزالس، به عنوان مدل در کار خود استفاده می‌کرد. در سال ۱۸۷۹، پس از سه سال نامزدی، با هنری گوئرارد، گرافیست و حکاک ازدواج کرد. این زوج در آوریل ۱۸۸۳، اندکی پیش از دریافت خبر مرگ مانه، صاحب پسری به نام ژان ریمون شدند. در
خبر مرگ مانه، صاحب پسری به نام ژان ریمون شدند. در طول جنگ فرانسه و پروس، او به دیئپ، سنه مریتیم پناه برد. آثار او در دفاتر نقد "هنری L'Art" در سال 1882 و در ژرژ پتی در سال ۱۸۸۳ به نمایش گذاشته شد. امروزه یکی از برجسته‌ترین آثار گونزالس "A Loge in the Théàtre des Italiens (1874)" است که «به‌عنوان یکی از تحریک‌کننده‌ترین نقاشی‌های روز خود توصیف می‌شود. مرگ. در سال ۱۸۸۳، گونزلس در سی و چهار سالگی هنگام زایمان درگذشت، آثار او همچنین در سال ۱۹۵۲ در موزه ملی هنرهای زیبای مونت کارلو به نمایش گذاشته شده‌است.
مارگریت ژرارد (۲۸ ژانویه ۱۷۶۱ در گراس – ۱۸ مه ۱۸۳۷ در پاریس) نقاش و پرینت میکر فرانسوی موفقی بود که به سبک روکوکو کار می‌کرد. او دختر ماری ژیلت و کلود ژرارد بود. در هشت سالگی خواهرشوهر او ژان اونوره فراگونار شد و در ۱۴ سالگی برای زندگی به همراه او رفت. او همچنین عمه هنرمند Alexandre-Évariste Fragonard بود. ژرارد در اواسط دهه ۱۷۷۰ شاگرد فراگونار شد و زیر نظر او نقاشی، طراحی و چاپ را فرا گرفت. ژرارد و فراگونارد در سال ۱۷۷۸ نه قلم کاری را خلق کردند. مورخان در حال حاضر بر این باورند که ژرارد تنها خالق پنج مورد
حاضر بر این باورند که ژرارد تنها خالق پنج مورد از این قلم‌زنی‌ها بوده‌است، زیرا بسیاری از آنها نسخه‌ای تکراری دارند که توسط معلم او فراگونارد ساخته شده‌است. بیش از ۳۰۰ نقاشی ژانر چاپ، ۸۰ پرتره و چندین مینیاتور برای ژرارد ثبت شده‌است. یکی از نقاشی‌های او به "نام The Clemency of Napoleon" توسط ناپلئون در سال ۱۸۰۸ خریداری شد. زندگی‌نامه. ژرارد پس از مرگ مادرش در سال ۱۷۷۵ کوچکترین فرزند خانواده از هفت فرزند، به همراه خواهرش و شوهر خواهرش ژان اونوره فراگونار در موزه لوور اقامت گزیدند. او تقریباً سی سال در موزه
موزه لوور اقامت گزیدند. او تقریباً سی سال در موزه لوور با آنها زندگی کرد، و به او اجازه داده شد آثار هنری بزرگ گذشته و حال را ببیند و از آنها الهام بگیرد. در سال ۱۷۸۵ او به عنوان یک نقاش با استعداد شهرت پیدا کرد و به اولین زن فرانسوی تبدیل شد که این کار را انجام داده‌است. صحنه‌های ژانر دوران طلایی هلندی که ژرارد از آن‌ها در آثار خود تقلید می‌کرد، مورد توجه ویژه‌ای بود. او از عضویت در Académie Royale de Peinture et de Sculpture به دلیل قوانین این آکادمی که تعداد هنرمندان زن را در هر زمان به چهار نفر محدود
تعداد هنرمندان زن را در هر زمان به چهار نفر محدود می‌کرد کنار گذاشته شد. علی‌رغم این موانع، او به‌طور گسترده به برگزاری نمایشگاه‌های خود ادامه داد، به ویژه پس از انقلاب فرانسه که سالن پاریس به روی زنان باز شد. آثار او بین سال‌های ۱۷۹۹ تا ۱۸۲۴ در سالن پاریس به نمایش گذاشته شد و در سال ۱۷۹۹ برنده کلاس Prix du 5ème و در سال ۱۸۰۱ جایزه تشویقی و در سال ۱۸۰۴ مدال طلا شد. ارتباط او با حلقه فراگونار به وی اجازه داد تا مجرد بماند بدون اینکه بار مالی برای خود و والدینش ایجاد کند که به او اجازه داد تا زندگی خود را
ایجاد کند که به او اجازه داد تا زندگی خود را وقف هنرمندش کند، حرفه ای که او با موفقیت تجاری قابل توجهی برای بیش از پنجاه سال ادامه داد. گمانه زنی‌ها مبنی بر اینکه ژرارد و فراگونار عاشق بودند کاملاً رد شده‌است و ژرارد از وی به عنوان شخصیت پدر یاد می‌کند. پس از مرگ فراگونارد، او به مدت ۱۷ سال با خواهرش زندگی کرد. آثار هنری. ژرارد زمانی که با خواهرش ماری آن فراگونار و شوهرش خواهرش ژان اونوره فراگونار در پاریس زندگی می‌کرد به هنر علاقه‌مند شد. او آرزو داشت مانند خواهرش نقاش مینیاتور شود و شوهر خواهرش او را
خواهرش نقاش مینیاتور شود و شوهر خواهرش او را تشویق می‌کرد. او در سن ۱۶ سالگی با فراگونارد شروع به تمرین کرد و شاگرد غیررسمی ژان اونوره فراگونار شد و از نقاشی‌های او برای خلق اولین آثارش استفاده کرد. بلافاصله پس از آن، او شروع به ایجاد نقاشی‌های سبک خود کرد. به تصویر کشیدن زندگی روزمره شباهت زیادی به سبک خرارت تر بورخ و گابریل متسو، هنرمندان هلندی قرن هفدهم دارد. ژرارد نیز مانند این هنرمندان هلندی، جزئیات دقیقی را با استفاده از ضربات قلم مو ترکیب شده نقاشی می‌کرد. نقاشی‌های بی تکلف او نشان دهنده جریان اصلی
نقاشی‌های بی تکلف او نشان دهنده جریان اصلی زیرزمینی در هنر اوایل دهه ۱۸۰۰ بود.
پائولین اوزو (زاده ۲۴ مارس ۱۷۷۵ – درگذشته ۱۵ مه ۱۸۳۵) یک نقاش و مربی هنری اهل فرانسه بود که در سالن پاریس نمایشگاه‌هایی داشت و مأمور ساخت نقاشی‌هایی از ناپلئون و همسرش ماری لوئیز، دوشس پارما شد. زندگی شخصی. ژان ماری کاترین دزمارکت (که گاهی دسمارکوست نوشته می‌شد) در ۲۴ مارس ۱۷۷۵ در پاریس به دنیا آمد. در دسامبر ۱۷۹۳، او با چارلز ماری آئوزو (Charles-Marie Auzou) ازدواج کرد. از سال ۱۷۹۴، آنها دو پسر، دو دختر و یک فرزند داشتند. او در ۱۵ مه ۱۸۳۵ در پاریس درگذشت حرفه. در اوایل اواخر قرن هجدهم، عموماً زنان از آموزش
در اوایل اواخر قرن هجدهم، عموماً زنان از آموزش در آکادمی‌های هنر فرانسه منع می‌شدند، به‌ویژه اگر پول و ارتباطات نداشتند. اوزو در سال ۱۸۰۲ به همراه سوفی گیمار در آتلیه ژان باپتیست رنو حضور یافت. او تحت تأثیر زن هنرمند دیگری به نام مارگریت ژرارد و ژان آگوست دومینیک اینگر قرار گرفت. اوزو در اوایل تحصیل و حرفه خود نقاشی‌هایی از چهره‌های افسانه ای یونانی می‌ساخت. برای آن زمان بسیار نارایج بود که زنان نقاش، نقاشی برهنه نقاشی کنند، آئوزو مطالعاتی روی زنان و مردان برهنه انجام داد. زنان نقاشی که ناهنجار تلقی
مردان برهنه انجام داد. زنان نقاشی که ناهنجار تلقی می‌شدند، موفقیت بیشتری در خلق نقاشی‌هایی از زنان در محیط‌های خانگی، ساخت موسیقی یا خواندن پیدا کردند. او یک هنرمند موفق، ابتدا یک نئوکلاسیست بود که نقاشی‌های تاریخی، ژانر و پرتره، از جمله تصاویری از ناپلئون ساخت. او ۲۰۰۰ تا ۴۰۰۰ فرانک به عنوان کمک هزینه دریافت کرد، برای خلق نقاشی‌های اجباری دولت از رویدادهای معاصر، از جمله نقاشی‌های ساخته شده از و برای ناپلئون. هنر تروبادور، سبکی بود که توسط هنرمندان مرد ساخته شد، اما هنرمندان متعددی مانند اوژنی سرویر،
ساخته شد، اما هنرمندان متعددی مانند اوژنی سرویر، هورتنس هادبورت لسکو، و لمیر وجود داشتند. که به کارولین، دوشس دو بری و ژوزفین و دیگران رنگی زنانه اضافه کرد. سالن پاریس نمایشگاهی را برای آثار زنان در سال ۱۷۹۱ افتتاح کرد. آثار او در سالن پاریس به نمایش گذاشته شد. در سال ۱۷۹۳، "باکانته" و "مطالعه یک سر". او یک نقاشی از "دافنیس و فیلیس" افسانه ای ساخت که در سالن ۱۷۹۵ به نمایش گذاشته شد. در سال ۱۸۰۴، "اولین حس عشوه گری" در آنجا به نمایش گذاشته شد. او در سال ۱۸۰۶ مدال درجه یک را در سالن برای نقاشی خود از پایکارد
مدال درجه یک را در سالن برای نقاشی خود از پایکارد الدردریافت کرد که در سال ۱۸۰۷ در نقاشی "آقای پاکارد و خانواده اش نشان داده شد." در سال ۱۸۰۸، به دلیل کارش، "کلاس مدایل د برتر" را دریافت کرد. در آن سال او "آقای پیکارد و خانواده اش را" در سالن به نمایش گذاشت. او نقاشی از ناپلئون و عروسش که در سالن ۱۸۱۰ نشان داده شده بود با عنوان "دوشس ماری لوئیز در کامپیگن ،" ناپلئون تازه ازدواج کرده را به تصویر می‌کشد که با محبت به او نگاه می‌کند، و ثانیاً در حالی که ماری لوئیز با خانم‌های منتظرش ملاقات می‌کند. از دیگر
لوئیز با خانم‌های منتظرش ملاقات می‌کند. از دیگر نقاشی‌های آئوزو از این زوج می‌توان به نقاشی ماری لوئیز با خانواده‌اش، "اعلیحضرت ملکه، قبل از ازدواجش، در لحظه مرخصی خانواده‌اش" اشاره کرد. حرکت برای دوئل "که" در سال ۱۸۰۶ نشان داده شد، درام خانوادگی را به تصویر می‌کشد که مردی قبل از رفتن برای دوئل به همسر و فرزند خود در خواب نگاه می‌کند. مانند دیگر زنان هنرمند این زمان، آزویو وقایع را در حالی که خانواده‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دادند به تصویر می‌کشید. به گفته منتقد نری پیر ژان باپتیست شوسار، در این مورد، همسر
نری پیر ژان باپتیست شوسار، در این مورد، همسر «محکوم به اغوا و فرزند به فقر» بود. او تا سال 1817 به‌طور کلی تا سال ۱۸۲۰ در سالن پاریس به نمایش گذاشت. آزئو یک مدرسه هنری برای زنان جوان، مانند دیگر زنان هنرمند، لیزینکا دی میربل و ماری گیلین بنویست، و مردان افتتاح کرد. استودیو و مدرسه به مدت ۲۰ سال حفظ شد. کتاب او به نام "روسای مطالعات" (به انگلیسی:مطالعات سر) توسط انتشارات دیدوت در پاریس منتشر شد. نقاشی او "پرتره یک موسیقیدان" در مجموعه موزه هنر کریر، منچستر، نیوهمپشایر، ایالات متحده است. دو تا از آثار او از
نیوهمپشایر، ایالات متحده است. دو تا از آثار او از ملکه ماری لوئیز در مجموعه‌های موزه ملی ورسای، کاخ ورسای، از جمله "اعلیحضرت ملکه، قبل از ازدواجش، در لحظه مرخصی از خانواده‌اش"، موجود است. آثار او توسط انجمن دوستان هنر، دوشس دو بری و دولت فرانسه جمع‌آوری شد. تعدادی از این آثار حکاکی شدند، و همچنین نقاشی‌های ژانر دوره مانند کارهای حکاکی شده توسط جان نورمن، "دیانا از فرانسه و مونت مورنسی."
اوسامو ناگوچی (; – ) ورزشکار رزمی و اهالی کسب‌وکار اهل ژاپن بود، که به‌عنوان بنیان‌گذار رشته کیک‌بوکسینگ شناخته می‌شود.
اگنس تورنوئر (متولد ۱۹۶۲) هنرمند معاصر فرانسوی-سوئیسی است. زندگی‌نامه. اگنس تورنوئر در سال ۱۹۶۲ در پاریس، فرانسه به دنیا آمد و در آنجا به زندگی و کار خود ادامه داد. او در مدرسه عالی ملی هنرهای تزئینی حضور یافت و در آنجا سینما و هنر ویدئویی خواند. کار قابل توجه. بیگ بیگ و بنگ بنگ (۱۹۹۵–۱۹۹۶). "Big-Big et Bang-Bang" مجموعه‌ای از نقاشی‌های اکریلیک انتزاعی با رنگ‌های ظریف روی بوم هستند که توسط تورنوئر بین سال‌های ۱۹۹۵ و ۱۹۹۶ خلق شده‌اند پرتره‌های عظمت طبیعت (۲۰۰۷–۲۰۰۹). در سال ۲۰۰۷، تورنوئر برای اولین بار کار
در سال ۲۰۰۷، تورنوئر برای اولین بار کار خود را با نام پرتره"، عظمت طبیعت" به نمایش گذاشت. این اثر که بازنمایی تحت اللفظی و مجازی زن در هنر را زیر سؤال می‌برد، او را به شهرتی دست نیافتنی به عنوان یک هنرمند سوق داد. پردلز (۲۰۰۷–۲۰۱۱). در آغاز سال ۲۰۰۷، تورنائر مجموعه‌ای از آثار به نام "Prédelle" (اصطلاح فرانسوی برای predella) را تولید کرد. المپیا شماره ۲ (۲۰۱۲). در سال ۲۰۱۳، تورنوئر توسط دانشگاه ییل برای شرکت در نمایشگاهی به مناسبت ۱۵۰ سالگرد دو اثر ادوارد مانه ("المپیا" و "ناهار در چمنزار"، ۱۸۶۳) دعوت شد.
("المپیا" و "ناهار در چمنزار"، ۱۸۶۳) دعوت شد. تورنوئر نقاشی "المپیا شماره ۲" را ارائه کرد که دارای بازنمایی از المپیای مانه با شرایط متنی دوست داشتنی بر روی تصویر است. تورناوئر همچنین سخنران کنفرانس مرتبط بود. شما (۲۰۱۲–۲۰۱۳) در طی یک دوره دوماهه در سال ۲۰۱۵، کالج عیسی در دانشگاه کمبریج سه پرتره از فارغ التحصیلان مرد را در سالن غذاخوری رسمی با یک طرح سه‌گانه با مداد رنگی توسط تورنائر به نام "تو" جایگزین کرد. این پرتره‌های بزرگ زنان استخراج‌شده از نقاشی‌های مانه است: "نواری در فولی‌برگر"، "راه‌آهن" (نقاش
مانه است: "نواری در فولی‌برگر"، "راه‌آهن" (نقاش ویکتورین لوئیز مورنت) "و" پرتره دیگری از مورنت. محور اصلی انتخاب تورنوئر از کار مانه به عنوان نقطه شروع، این تصور است که سوژه‌های زن او در مقابل مدل‌ها، خود نقاش بودند؛ بنابراین، به ناچار، توجه سوژه‌ها در نقاشی‌ها مربوط به همتایان حرفه‌ای مانه است که در حین کار به او نگاه می‌کنند. این اولین بار بود که آثار تورناور در بریتانیا به نمایش درآمد. ماتریس/سل (۲۰۱۲). کار "ماتریس/سل" شامل قالب‌هایی از حروف الفبای ساخته شده از رزین است. از طریق شخصیت‌هایی که از فضای
شده از رزین است. از طریق شخصیت‌هایی که از فضای منفی قالب‌ها خلق می‌شوند، این اثر قصد دارد نشان دهد که هنر یک مسئله تفسیر و زبان است، عناصری که دائماً تغییر می‌کنند. نقاشی به عنوان یک رسانه. تورنوئر همچنان به چالش کشیدن ارتباط رسانه نقاشی امروزی ادامه می‌دهد، چیزی که علیرغم سرمایه‌گذاری در روش‌های دیگر، اصلی‌ترین عنصر او باقی مانده‌است. برای تورنوئر، یک نقاشی صرفاً یک سطح غیرفعال برای نمایش یک تصویر نیست. بلکه وسیله ای برای یک تجربه فعال برای بیننده است. او اظهار داشته‌است که علاقه‌مند به کار با رنگ، یک شی
اظهار داشته‌است که علاقه‌مند به کار با رنگ، یک شی معمولی و بی جان، به عنوان وسیله ای برای مقابله با بی انتهائی است. رابطه با زبان. تورنوئر مدت‌هاست که شیفته زبان بوده‌است، همان‌طور که مضمون تکراری بازی با کلمات، متن و نمادها در آثار او نشان می‌دهد. او به عنوان جانشین دور جنبش هنر و زبان در نظر گرفته شده‌است. تورنوئر رسانه نقاشی را «محل سخنرانی» می‌داند. تفسیر او از این ایده فراتر از ظاهر فیزیکی متن در نقاشی‌ها است و بر مادی شدن خود اندیشه دلالت دارد. او در مجسمه‌اش، "ٖ"، از حروف ساخته‌شده از رزین استفاده
مجسمه‌اش، "ٖ"، از حروف ساخته‌شده از رزین استفاده می‌کند، نه صرفاً به‌عنوان ابزار تحت اللفظی، بلکه به‌عنوان جداکننده‌های فضایی که میان‌ها فضایی را تشکیل می‌دهند که می‌توان در آن گردش کرد.
آلویس کاداموستو (Alvise Cadamosto) یا آلوید دا کا دا موستو (Alvide da Ca' da Mosto) (که در پرتغالی با نام "لوییس کادامستو" نیز شناخته می‌شود، زاده حدود ۱۴۳۲ و درگذشت در۱۸ ژوئیه ۱۴۸۸)، کاوشگر ونیزی و تاجر برده بود که توسط شاهزاده پرتغالی، هنری دریانورد استخدام شد و دو سفر شناخته شده به غرب آفریقا را در سال‌های ۱۴۵۵ و ۱۴۵۶ انجام داد، او در این سفرها کاپیتان جنوایی، آنتونیوتو اوسودیماره را همراهی کرد. کشف جزایر کیپ ورد و نقاطی در امتداد ساحل گینه، از رودخانه گامبیا تا رودخانه گبا (در گینه بیسائو) که بزرگ‌ترین
تا رودخانه گبا (در گینه بیسائو) که بزرگ‌ترین دستاورد در اکتشافات هنریکن از سال ۱۴۴۶ به‌شمار می‌رود به کاداموستو و همراهانش نسبت داده می‌شود. گزارش‌های کاداموستو از سفرهایش شامل مشاهده‌های دقیق وی از جوامع غرب آفریقا برای مورخان ارزشمند بوده‌است. پس‌زمینه. آلویس در کاخی واقع در کانال بزرگ در ونیز، با نام کا دا ماستو متولد شده‌است که نام او برگرفته از آن است. پدر او جیووانی دا موستو یک کارمند دولتی و بازرگان ونیزی و مادرش، الیزابت کوئرینی از یک خانواده پیشرو پاتریسیون در ونیز بود. آلویس بزرگ‌ترین پسر در میان
در ونیز بود. آلویس بزرگ‌ترین پسر در میان سه پسر خانواده بود و برادران کوچک‌تر وی پیترو و آنتونیو نام داشتند. آلویس به طرز قابل توجهی در سنین جوانی، به عنوان یک تاجر ماجراجو، با گالی‌های (نوعی کشتی که توسط پارو رانده می‌شود) ونیزی در دریای مدیترانه کشتی‌رانی کرد. از سال ۱۴۴۲ تا ۱۴۴۸، آلویس به عنوان یک عامل تجاری برای پسر عموی خود آندریا بارباریگو، سفرهای مختلفی را در گالی‌های ونیزی به ساحل باربری و کرت انجام داد. در سال ۱۴۵۱، او به عنوان افسر تفنگ‌دار سپاه مردان تفنگ پولادی نیروی دریایی در یک گالی در
سپاه مردان تفنگ پولادی نیروی دریایی در یک گالی در اسکندریه منصوب شد. سال بعد، او در همان پست در یک گالی ونیزی به فلاندر خدمت کرد. وی پس از بازگشت، خانواده‌اش را رسوا و محروم یافت. پدرش در یک رسوایی رشوه‌خواری به دام افتاده بود، از ونیز تبعید شده و به دوک‌نشین مودنا پناه برده بود. بستگان کوئرینی او، از این فرصت استفاده کردند و اموال خانواده‌اش را تصرف کردند. این شکست چشم‌انداز آینده حرفهٔ کاداموستو در ونیز را مخدوش کرد و باعث تشویق روح ماجراجویی او شد. او امید داشت که بتواند اعتبار و ثروت از دست رفته
او امید داشت که بتواند اعتبار و ثروت از دست رفته خانوادگی‌اش را با دستاوردهای بزرگ خود بازگرداند. سفر اکتشافی به آفریقا. آلویس و برادرش آنتونیو در اوت سال ۱۴۵۴ و در سن ۲۲ سالگی سوار یک کشتی تجاری ونیزی شدند که کاپیتان آن مارکو ذن و مقصد آن فلاندر بود. به ظاهر، کشتی در این سفر، دچار آب و هوای بد در نزدیکی کیپ سنت وینسنت پرتغال شد. درحالی که آن‌ها منتظر بهبود شرایط آب و هوا بودند، شاهزاده پرتغالی، هنری دریانورد که صندلی خود را در نزدیکی ساگرس (ساگرس نزدیک به انتهای غربی طولانی‌ترین مسیر خط مستقیم تخمینی جهان
غربی طولانی‌ترین مسیر خط مستقیم تخمینی جهان از روی خشکی است) قرار داده بود چند نفر از عوامل تجاری خود را به رهبری منشی خود، آنتائو گونسالوس و کنسول محلی ونیزی، پاتریزیو دی کونتی به محل اعزام کرد تا تاجران سرگردان ونیزی را به بستن قراردادهای تجاری برای شکر و سایر کالاها از جزیره شاهزاده یعنی مادیرا ترغیب کند. با اطلاع بازدیدکنندگان از اکتشافات اخیر هنری در آفریقا، کاداموستو «با نشان‌دادن اشتیاق به بازدید از این مناطق تازه کشف شده» بلافاصله از شاهزاده هنری در اقامتگاهش در راپوسریا درخواست کرد تا از طرف او یک
اقامتگاهش در راپوسریا درخواست کرد تا از طرف او یک سفر اکتشافی جدید را انجام دهد که مورد موافقت هنری قرار گرفت. دستاوردها. به نظر نمی‌رسد که سابقه اکتشافات پرتغال قبل از آلویس کاداموستو فراتر از دلتای سینه سالوم رفته باشد. به نظر می‌رسد پیش از کاداموستو، تنها سفر اکتشافی آلوارو فرناندز در سال ۱۴۴۶ بوده که ممکن است تا کیپ روکسو رسیده باشد، اما این موضوع مورد پیگیری جدی قرار نگرفت. سفر اکتشافی ۱۴۴۷ به رهبری استوائو آفونسو از ابتدای مصب رودخانه گامبیا فراتر نرفت و پس از آن سفرهای اکتشافی به سمت کیپ ورت تا حد
و پس از آن سفرهای اکتشافی به سمت کیپ ورت تا حد زیادی توسط شاهزاده هنری به حالت تعلیق درآمد. به نظر می‌رسد که مانع اصلی در برابر پرتغالی‌ها برای این موضوع، جنگ‌طلبی نیومی‌باتو (نیومینکا) و نیومی‌بانتا (ماندینکا از نیومی [بارا]) بوده‌است که هر دو توسط یک پادشاه به نام نیومیمانسا رهبری می‌شدند. کاداموستو در اولین سفر اکتشافی خود در سال ۱۴۵۵ با مخالفت روبرو شد. اما در سفر دوم خود در سال ۱۴۵۶، مخالفت‌ها با سفر وی به دلایلی رفع شد، او موفق شد اولین اروپایی (به همراه آنتونیوتو اوسودیماره و همراهان ناشناس او) شود
آنتونیوتو اوسودیماره و همراهان ناشناس او) شود که به رودخانه گامبیا رسیده‌است. مشخص نیست که چه چیزی باعث این تغییر نگرش یک نییومیمانسا جدید در یک سال گذشته شده‌است. تغییر در سیاست سنگامبیا؟ دیوگو گومز غیرقابل اعتماد بعداً به خود می‌بالید که میان سال‌های ۱۴۵۶ و ۱۴۵۸ به گامبیا سفرکرده و به تنهایی با نیومیمانسا برای صلح مذاکره کرده‌است، هرچند این موضوع به نظر اغراق‌آمیز می‌رسد. هنگامی که آن‌ها رودخانه گامبیا را مشاهده کردند، کاداموستو و اوسودیمار دستاوردهای بزرگ بعدی برای گسترش اکتشافات هنریکن در آفریقا از
بزرگ بعدی برای گسترش اکتشافات هنریکن در آفریقا از جزایر کیپ ورد گرفته تا رودخانه کازامانس، کیپ روکسو، رودخانه کاچئو و در نهایت رودخانه گبا و جزایر بیساگوسرا رهبری می‌کردند. امتداد ساحلی که آن‌ها در سال ۱۴۵۶ کشف کردند، بزرگ‌ترین اکتشاف در میان اکتشافات پرتغالی‌ها از سال ۱۴۴۶ بود. تقریباً همان وسعت از ساحل، دوباره توسط دیوگو گومز در حدود سال ۱۴۵۸ کشف شد (با استناد به گزارش کاداموستو، به احتمال در اوایل سال ۱۴۵۶، احتمالاً توسط هانری به عنوان دنباله‌ای برای آن ساحل معرفی و شناسانده شد). رکورد دورترین نقطه کشف
ساحل معرفی و شناسانده شد). رکورد دورترین نقطه کشف شده توسط کاداموستو تنها توسط پدرو دی سینترا در ۱۴۶۱ تا ۱۴۶۲ شکسته شد. ناویگازیونی. برای مورخان، ارزشمند بودن اکتشافات پرتغالی‌ها تحت هدایت هنری دریانورد که در گزارش‌های آلویس کاداموستو یعنی ناویگازیونی موجود است، ثابت شده‌است. از نظر علمی گزارش‌های کاداموستو، وقایع‌نگاری گومز آنس دو زورارا و خاطرات دیوگو گومز، تمام مواردی هستند که از سوابق مکتوب معاصر اکتشافات هنریکن باقی‌مانده‌اند. گزارش‌های کاداموستو برای مورخان آفریقایی نیز ارزشمند است و اولین گزارش‌های
مورخان آفریقایی نیز ارزشمند است و اولین گزارش‌های مکتوب مفصل از منطقه سنگامبیا از این گزارش‌ها برگرفته شده‌اند، گزارش‌هایی فراتر از حواشی مکتوب که یک قرن قبل توسط مورخ عرب ابن بطوطه به آن اشاره شد. کاداموستو خلاصه‌ای از دانش معاصر اروپا در مورد غرب آفریقا را در گزارش‌هایش ارائه داده‌است. کاداموستو اولین فرد شناخته شده‌ای است که به رودخانه سنگال با نام امروزی قابل تشخیص آن (ریو دی سنگا) به جای «نیل غربی» اشاره می‌کند. به گفته کاداموستو، امپراتوری وولوف (گیلوفی) از شرق توسط فولا تکور/توکولر (توچوسور) و از
از شرق توسط فولا تکور/توکولر (توچوسور) و از جنوب به ایالت‌های ماندینکا در رودخانه گامبیا (گامبرا) محدود می‌شد. کاداموستو در گزارش‌هایش با جزئیات کامل در مورد سیاست، جامعه و فرهنگ ایالت‌های وولوف ذکر کرده‌است. او شرح دقیق و با جزئیات از شاهدان عینی روستای کایر را که در سال ۱۴۵۵ در آن اقامت داشت و همچنین شرحی از دربار دامل، مردم، آداب و رسوم، اقتصاد، جانوران و گیاهان محلی و غیره آن‌ها را در گزارش‌های خود ارائه داده‌است. جزئیات نگارش شده توسط وی، کنجکاوی محض کاداموستو را نشان می‌دهد. او آداب و رسوم دربار،
کاداموستو را نشان می‌دهد. او آداب و رسوم دربار، خانه‌ها، استفاده از پوسته‌های جلدی به عنوان ارز، غذا و نوشیدنی، عملکرد بازارهای محلی، دامداری و زراعت، تولید شراب نخل، سلاح‌ها، رقص و موسیقی، واکنش به کشف‌های جدید اروپایی‌ها (لباس‌ها، کشتی‌ها، توپ، کوله‌پشتی) را در گزارش‌های خود شرح داده‌است. در تمام این موارد، روایت کاداموستو نشان‌دهنده درجه‌ای از کنجکاوی صادقانه و فقدان تعصب است که شاید برای اروپاییان آن دوران شگفت‌انگیز باشد. نسخه‌ها. گزارش‌های آلویس کاداموستو برای اولین بار به زبان ایتالیایی در سال ۱۵۰۷،
برای اولین بار به زبان ایتالیایی در سال ۱۵۰۷، در مجموعه معروف Paesi novamente retrovati، توسط فرانکازانو مونتالبودو ویرایش و در ویچنزا منتشر شد. به سرعت نسخه‌های ترجمه شده آن به لاتین (۱۵۰۸)، آلمانی (۱۵۰۸) و فرانسوی (۱۵۱۵) ارائه یافت. مدت‌ها ادعا می‌شد که کاداموستو نویسنده پورتولانو دل ماری، کتاب راهنمای دریانوردی با اشاره به مسیرهای قایق‌رانی برای سواحل دریای مدیترانه که در کتابخانه سنت مارک در ونیز و با مهر انتشارات برناردو ریزو در سال ۱۴۹۰ یافت شد.
این مقاله، فهرستی از فصل‌های باشگاه فوتبال والنسیا در فوتبال اسپانیا و اروپا، از سال ۱۹۱۹ تا آخرین فصل تکمیل شده آنهاست و دستاوردهای باشگاه در رقابت‌های بزرگ و بهترین گلزنان هر فصل را نشان می‌دهد. این باشگاه شش قهرمانی در لیگ، هشت جام حذفی اسپانیا، یک سوپرجام اسپانیا، یک قهرمانی در کوپا اوا دیورته، سه جام یوفا، یک جام برندگان جام اروپا، دو سوپرجام اروپا و یک جام اینترتوتو را کسب کرده، اما هرگز قهرمان لیگ قهرمانان اروپا نشده است، اگرچه سابقه دو نایب قهرمانی آن را در کارنامه‌اش دارد. عملکرد فصل به فصل. تعداد
را در کارنامه‌اش دارد. عملکرد فصل به فصل. تعداد حضور
رومانیستان، روماستان یا رومانستان نام یک کشور پیشنهادی برای مردم کولی است. در اوایل دهه ۱۹۵۰، رهبران رم برای ایجاد دولت خود از سازمان ملل متحد درخواست کردند، اما درخواست آنها رد شد. ایجاد چنین دولتی همچنین توسط رهبران حزب رومی در مقدونیه شمالی معروف به حزب برای رهایی کامل رومی‌ها در اوایل دهه ۱۹۹۰ در شوتو اوریزاری پیشنهاد شد.
جزیره (به انگلیسی: The Isle) فیلمی محصول سال ۲۰۰۰ کره جنوبی به نویسندگی و کارگردانی کیم کی دوک است. این پنجمین فیلم او و نخستین فیلمی است که به دلیل سبک شناخته شده‌اش در سطح جهانی مورد تحسین قرار گرفته‌است. خلاصه فیلم. دربارهٔ زنی است که عاشق یک مرد فراری از دست قانون شده‌است؛ زن در یک تفرجگاه ماهیگیری کار می‌کند، مکانی ظاهراً ایده‌آل که در عمل و از نظر روابط انسانی با تلخی‌های فراوانی همراه است اما آمدن مرد ماجرا را به مسیری دیگر می‌برد.
آنتوان دو لا موت، سیور دو کادیلاک (به فرانسوی: Antoine de la Mothe, sieur de Cadillac) (متولد ۵ مارس ۱۶۵۸ - درگذشت ۱۶ اکتبر ۱۷۳۰)، با نام هنگام تولد آنتوان لاومه (Antoine Laumet)، کاوشگر و ماجراجوی فرانسوی در فرانسه جدید بود که از شرق کانادا تا لوئیزیانا در خلیج مکزیک امتداد داشت. او در سال ۱۶۸۳ در آکادیا به عنوان یک کاوشگر، شکارچی و تاجر الکل و خز شروع به کار کرد و به موقعیت‌های مختلف سیاسی، در این مستعمره دست یافت. او در سال ۱۶۹۴ فرمانده دژِ دو بود در سنت ایگانس در میشیگان آمریکا بود. در سال ۱۷۰۱، او فورت
در میشیگان آمریکا بود. در سال ۱۷۰۱، او فورت پونتچارترین دو دترویت (که بعدها دیترویت نامیده شد) را بنیان‌گزاری کرد؛ او فرمان‌دهی دژ را تا سال ۱۷۱۰ بر عهده داشت. در میان سال‌های ۱۷۱۰ و ۱۷۱۶، او به سِمت فرمانداری لوئیزیانا منصوب شد، ولی تا ۱۷۱۳ وارد ایالت لوئیزیانا نشد. دانش او دربارهٔ سواحل نیوانگلند و دریاچه‌های بزرگ از چشمان فرونتناک، فرماندار فرانسه جدید و پونچارتین، منشی اداری نیروی دریایی دور نماند. این موضوع باعث شد تا لطف‌های متعددی مانند دریافت نشان سنت لویی از لویی چهاردهم پادشاه فرانسه، شامل حال او
لویی از لویی چهاردهم پادشاه فرانسه، شامل حال او شود. پس از مدتی، یسوعیان در کانادا، او را به انحراف کشاندن هندی‌ها با تجارت الکل متهم کردند، او در سال ۱۷۰۴ برای چند ماه در کبک زندانی شد و در راه بازگشت به فرانسه نیز در سال ۱۷۱۷ در باستیل زندانی گشت. به محض ورود وی به آمریکا، لا موته عنوان خود را که برگرفته از یکی از شهرهای کادیلاک، یعنی ژیروند در جنوب غربی فرانسه بود، دریافت کرد. در قرن بیستم، شهر دیترویت به قطب تولید خودرو در جهان تبدیل شد. ویلیام اچ. مورفی و هنری ام. لیلاند در سال ۱۹۰۲ کارخانه ماشین‌سازی
و هنری ام. لیلاند در سال ۱۹۰۲ کارخانه ماشین‌سازی کادیلاک را به همراه هم تأسیس کردند و با استفاده از نام او برای شرکت‌شان و همچنین ساخت ادوات زرهی، توسط او برای لوگوی شرکت، به او ادای احترام کردند. از نام کادیلاک در مکان‌ها و شرکت‌های مختلفی در آمریکا استفاده شده که بخش اعظم آن، کوه‌های کادیلاک در مارین و شهر کادیلاک در میشیگان است. از او تا دهه ۱۹۵۰ به‌طور گسترده به عنوان یک قهرمان یاد می‌شد، اما بعد از ظهور دانش لیبرال، نویسندگان جدیدتر او را مورد انتقاد قرار دادند. یکی از این نویسندگان به نام دبلیو. جی.
دادند. یکی از این نویسندگان به نام دبلیو. جی. اکلز، ادعا کرد که «او قطعاً یکی از قهرمانان بزرگ اولیه نبوده و احتمالاً سزاوار این است که در میان بدترین افراد رذیله که تا به حال به فرانسه جدید پا گذاشته‌اند، قرار گیرد». سال‌های اولیه زندگی. کادیلاک در ۵ مارس ۱۶۵۸ در آنتونی لاومه در شهر کوچک سنت نیکولاس دی لا گراوه، در ایالت گاسکونی (که امروزه با نام تارن ات گارونی در اوکیتانی) شناخته می‌شود، متولد شد. پدر او ژان لاومه در روستای کامونت سور گارونه زاده شد. او وکیل مجلس در تولوز بود. در سال ۱۶۵۲ ژان، توسط