payamvha/North_RAG huggingface dataset:
صدام حسین، رئیس‌جمهور ۶۷ ساله، در طول جلسهٔ ۴۶ دقیقه‌ای با اعتمادبه‌نفس و سرکش ظاهر شد. او، مشروعیت دادگاهی را که برای محاکمه او تشکیل شده بود، زیر سؤال برد و این دادگاه را یک «بازی» با هدف پیروزی جرج بوش درانتخابات ریاست جمهوری آمریکا نامید. او قاطعانه اتهامات علیه خود را رد کرد و اظهار داشت: «تمامی این محاکمه تئاتر است. جنایتکار واقعی، جرج بوش است.» هنگامی که قاضی از وی درخواست کرد که در اولین حضورش در برابر یک قاضی عراقی هویت خود را معرفی کند (هویت سه قاضی از پنج قاضی و دادستان پرونده، به دلایل امنیتی
از پنج قاضی و دادستان پرونده، به دلایل امنیتی هرگز افشا نشد و از آن‌ها عکسی گرفته نشد)، او پاسخ داد: «شما یک عراقی هستید، می‌دانید من کی هستم.» همچنین در جریان محاکمه، صدام از حملهٔ عراق به کویت در اوت ۱۹۹۰ دفاع کرد و از کویتی‌ها با عنوان «سگ‌هایی» یاد کرد که می‌کوشند زنان عراقی را به «فاحشه‌های دو دیناری» تبدیل کنند، که این اظهارات، منجر به تذکر قاضی برای عدم استفاده از الفاظ ناپسند در دادگاه شد. در ۱ ژوئیه، وزیر اطلاعات کویت، ابوالحسن، گفت که از صدام «انتظار» سخنان خام می‌رود. وی همچنین گفت: «او این‌گونه
سخنان خام می‌رود. وی همچنین گفت: «او این‌گونه بزرگ شده‌است.» اگرچه هیچ وکیلی برای صدام در جلسه اول ژوئیه حضور نداشت، همسر اول او، ساجده طلفاح، یک تیم حقوقی چندملیتی از وکلای دادگستری به ریاست محمد راشدان اردنی، شامل عایشه قذافی (لیبی)، کرتیس دوبلر (ایالات متحده)، امانوئل لودوت (فرانسه) و مارک هنزلین (سوئیس) استخدام کرد. در پایان جلسهٔ نخست، رئیس‌جمهور معزول از امضای اسناد قانونی که تأیید کنندهٔ درک و اطلاع خود از اتهامات بود، خودداری کرد. رویدادهای پیش از دادگاه. در متن فاش شده از دیدار جرج بوش در فوریهٔ
دادگاه. در متن فاش شده از دیدار جرج بوش در فوریهٔ ۲۰۰۳ و خوزه آزنار، نخست‌وزیر اسپانیا، بوش ابراز تمایل کرد که صدام در دیوان بین‌المللی دادگستری در لاهه محاکمه شود. در دسامبر ۲۰۰۴، کلایو استافورد اسمیت یک گزارش مختصر ۵۰ صفحه‌ای برای گروه وکلای صدام تهیه کرد که در آن استدلال می‌کرد که صدام حسین باید در ایالات متحده تحت قوانین جزایی ایالات متحده محاکمه شود. روزنامه عرب‌زبان القدس العربی چاپ لندن در اوایل ماه مه ۲۰۰۵ گزارش داد که صدام در دیدار با دونالد رامسفلد در اردن، پیشنهاد آزادی خود در قبال درخواست
در اردن، پیشنهاد آزادی خود در قبال درخواست تلویزیونی صدام از گروه‌های مسلح حامی خود، برای آتش‌بس با نیروهای ائتلاف را رد کرد. روزنامه انگلیسی "دیلی تلگراف" به نقل از یک منبع بلندپایه دولت بریتانیا که نامش فاش نشد، دو هفته پیش گزارش داده بود که به شورشیان عراقی پیشنهاد «معامله‌ای» داده شده‌است که به موجب آن، رئیس‌جمهور سابق عراق در صورت دست کشیدن از حملات حامیان مسلح خود، مجازات ملایم‌تری دریافت خواهد کرد. در ۱۷ ژوئن ۲۰۰۵، ماهاتیر محمد، نخست‌وزیر سابق مالزی، رمزی کلارک، دادستان کل سابق ایالات متحده، رولان
رمزی کلارک، دادستان کل سابق ایالات متحده، رولان دوما، وزیر امور خارجه سابق فرانسه و احمد بن بلا، رئیس‌جمهور سابق الجزایر، تشکیل کمیتهٔ بین‌المللی اضطراری برای عراق، با هدف اصلی حصول اطمینان از محاکمه عادلانه صدام و سایر مقامات سابق حزب بعث که با او محاکمه می‌شوند را ارائه کردند. در ۱۸ ژوئیه ۲۰۰۵، دادگاه ویژه صدام را به اولین مورد از یک سری اتهامات مورد انتظار متهم کرد که مربوط به کشتار جمعی ساکنان منطقهٔ دجیل در سال ۱۹۸۲ پس از یک سوءقصد نافرجام علیه وی بود. در ۸ اوت ۲۰۰۵، خانوادهٔ صدام اعلام کردند که تیم
در ۸ اوت ۲۰۰۵، خانوادهٔ صدام اعلام کردند که تیم حقوقی مستقر در اردن را منحل کرده و خلیل الدلیمی، تنها عضو مستقر در عراق را به‌عنوان تنها مشاور حقوقی منصوب کرده‌اند. در مصاحبه‌ای که در ۶ سپتامبر ۲۰۰۵ از تلویزیون عراق پخش شد، جلال طالبانی، رئیس‌جمهور عراق، گفت که او مستقیماً از صدام شنیده که در زمان رژیم خود، دستور کشتار جمعی و سایر «جنایت‌ها» را صادر کرده‌است و «او مستحق مرگ است.» دو روز بعد، وکیل صدام اعتراف او را تکذیب کرد. وکیل صدام مکرراً تأخیر در رسیدگی به پرونده را درخواست می‌کرد و اصرار داشت که فرصت
به پرونده را درخواست می‌کرد و اصرار داشت که فرصت کافی برای بررسی اسناد دادستانی داده نشده‌است، اما او پس از این مطالبات، هیچ پاسخی از دادگاه دریافت نکرد. گروه‌های بین‌المللی حقوق بشری، از جمله دیده‌بان حقوق بشر، عفو بین‌الملل، برخی نهادهای سازمان ملل متحد و کمیساریای عالی حقوق بشر گفته‌اند که روند قانونی دادگاه ویژه عراق با استانداردهای بین‌المللی برای یک محاکمهٔ عادلانه مطابقت ندارد. کوفی عنان، دبیرکل سازمان ملل متحد، از حمایت از روند رسیدگی به اتهامات صدام، خودداری کرد و نگرانی‌های مشابهی را در مورد
صدام، خودداری کرد و نگرانی‌های مشابهی را در مورد عدالت و همچنین احتمال صدور حکم اعدام در این پرونده ابراز کرد. محاکمه مربوط به کشتار دجیل: ۱۹ اکتبر ۲۰۰۵. دادگاه در ۱۹ اکتبر ۲۰۰۵، چهار روز پس از همه‌پرسی ۱۵ اکتبر ۲۰۰۵ در مورد قانون اساسی جدید عراق، صدام و هفت مقام سابق عراقی دیگر را محاکمه کرد. این دادگاه به‌طور مشخص، متهمان را به قتل ۱۴۸ شیعه از دجیل، در انتقام از سوءقصد نافرجام در ۸ ژوئیه ۱۹۸۲ متهم کرد. حامیان صدام در تکریت، به انجام این محاکمه، اعتراض کردند. پس از قرائت اتهامات برای متهمان، هر هشت متهم،
پس از قرائت اتهامات برای متهمان، هر هشت متهم، بی‌گناهی خود را اظهار کردند. در حالی که این دادگاه در ابتدا برای عموم آزاد بود، دادگاه در ۱۵ مارس ۲۰۰۶ و پس از آن که صدام شروع به اظهارات سیاسی در جایگاه دفاع کرد و پس از مشاجره بین او و رئیس دادگاه، عمومی بودن این دادگاه، لغو شد. متهمان هم‌دست صدام عبارت بودند از: صدام در آغاز محاکمهٔ ۱۹ اکتبر، مانند جلسه قبل، سرکش ظاهر شد. او مشروعیت و استقلال دادگاه را رد کرد. صدام گفت: «من با تمام احترامی که برای کادر آن قائل هستم، به این دادگاه نمایشی پاسخ نمی‌دهم و حق
قائل هستم، به این دادگاه نمایشی پاسخ نمی‌دهم و حق قانونی خود را به عنوان رئیس‌جمهور عراق حفظ می‌کنم». وی افزود: نه نهادی که شما را تعیین و اختیار کرده‌است می‌شناسم و نه تجاوز را می‌شناسم، زیرا تمام آنچه بر پایهٔ دروغ ساخته شده، دروغ است. زمانی که قاضی نام او را پرسید، صدام گفت: «من رئیس‌جمهور عراق هستم». او این سؤال را پاسخ داد و از رزگار محمد امین قاضی کرد پرسید: «شما کی هستید؟ من می‌خواهم بدانم شما کی هستید.» وقتی امین، صدام را «رئیس‌جمهور سابق» خطاب کرد، صدام به شدت مخالفت کرد و گفت که او هنوز
خطاب کرد، صدام به شدت مخالفت کرد و گفت که او هنوز رئیس‌جمهور عراق است و برکنار نشده‌است. نخستین جلسهٔ محاکمه صدام سه ساعت به طول انجامید. دادگاه، رسیدگی به این پرونده را تا ۲۸ نوامبر ۲۰۰۵ به تعویق انداخت، زیرا برخی از شاهدان به قدری ترسیده بودند که نمی‌توانستند در جلسه دادگاه شرکت کنند. رغد، دختر بزرگ صدام، طی مصاحبه‌ای با خبرگزاری عربی العربیه پس از آغاز دادگاه، دادگاه را «مضحک» خواند وی مدعی شد که پدرش در طول دادگاه مانند یک «شیر» رفتار کرده‌است. او گفت: «پدرم حتی در قفس هم یک شیر خواهد بود. هر شخص صادقی
حتی در قفس هم یک شیر خواهد بود. هر شخص صادقی که صدام را می‌شناسد، می‌داند که او محکم و قدرتمند است.» دادگاه در ۲۸ نوامبر ۲۰۰۵ توسط رزگار محمد امین رئیس دادگاه، به تعویق افتاد تا فرصتی برای یافتن وکلای جایگزین برای چند تن از متهمان فراهم شود. سعدون سقایر جنابی، وکیل عواد البندر، در ۲۰ اکتبر ۲۰۰۵ توسط افراد مسلح از دفتر کارش ربوده شد و چند ساعت بعد در نزدیکی دفترش کشته شد. در ۸ نوامبر ۲۰۰۵، عادل زبیدی، وکیل دادگستری، که وکالت معاون رئیس‌جمهور سابق، طه یاسین رمضان و عبدالله کاظم را بر عهده داشت، توسط سه مرد
رمضان و عبدالله کاظم را بر عهده داشت، توسط سه مرد مسلح در بغداد کشته شد. ثامر حمود خزاعی وکیل برزان تکریتی نیز در این حمله زخمی شد. در جریان محاکمه، چندین اتفاق رخ داد که صدام با قضات وارد مشاجره شد و از دادگاه سرپیچی کرد. در یک اتفاق، تیم دفاع حقوقی صدام، پس از زیر سؤال بردن مشروعیت دادگاه، و درخواست در مورد بازگرداندن اسناد دفاعیات ضبط شده توسط نیروهای ارتش ایالات متحده و مسائل امنیتی در مورد حفاظت از وکلای مدافع، از دادگاه خارج شدند. صدام همچنین به همراه دیگر متهمان، علیه قاضی امین و دادگاه، انتقاد
دیگر متهمان، علیه قاضی امین و دادگاه، انتقاد کردند. روز بعد، صدام، پس از ساعت‌ها گوش دادن به ادای شهادت‌ها، به قاضی حمله کرد. او گفت که خسته شده‌است، قصد بازگشت به دادگاه و رفتن به جهنم را ندارد. مدتی بعد، در ۷ دسامبر ۲۰۰۵، صدام از ورود به دادگاه خودداری کرد، زیرا از شرایط نگهداری خود و اجرای محاکمه شکایت داشت. یکی از شکایات صدام، این بود که چهار روز نتوانسته بود لباس‌هایش را عوض کند. در ۱۲ دسامبر ۲۰۰۵، صدام به جای واکنش در برابر اظهارات شاهدان، بازداشت‌کنندگان آمریکایی خود را به شکنجه متهم کرد و گفت: «از
آمریکایی خود را به شکنجه متهم کرد و گفت: «از هر جای بدنم کتک خورده‌ام و نشانه‌ها در تمام بدنم دیده می‌شوند.» جعفر الموسوی، دادستان کل عراق، خواستار مجازات اعدام برای صدام و چهار متهم دیگر از جمله برزان تکریتی، برادر ناتنی صدام، طه یاسین رمضان، معاون سابق رئیس‌جمهور عراق و عوض حامد البندر، قاضی ارشد سابق دادگاه انقلاب صدام شد. مظنونان در صورت مجرم شناخته شدن و محکومیت به اعدام، به دار آویخته می‌شدند. پس از ترور خمیس العبیدی، وکیل مدافع اصلی خود، صدام در اعتراض به عدم حمایت بین‌المللی از وکلا دست به اعتصاب
به عدم حمایت بین‌المللی از وکلا دست به اعتصاب غذا زد. در ۲۳ ژوئن ۲۰۰۶، گزارش شد که صدام به اعتصاب غذای خود پایان داد. در ۲۷ ژوئن ۲۰۰۶، دو تن از وکلای صدام حسین، رمزی کلارک، دادستان کل سابق ایالات متحده، و کرتیس دوبلر، کنفرانسی در باشگاه ملی مطبوعات در واشینگتن، دی.سی.، برگزار کردند و خواستار برقراری امنیت فوری برای همه وکلای مدافع عراقی شدند. آن‌ها در بیانیه‌ای کتبی شکایت کردند که محاکمه ناعادلانه بوده و توسط مقامات آمریکایی با استفاده از عراقی‌ها انجام می‌شود. این دو وکیل ادعا کردند که ایالات متحده
می‌شود. این دو وکیل ادعا کردند که ایالات متحده علی‌رغم درخواست‌های مکرر، از ارائه حمایت کافی برای وکلای مدافع خودداری کرده‌است و ایالات متحده عمداً یک محاکمه ناعادلانه را ترجیح می‌دهد. صدور حکم: ۵ نوامبر ۲۰۰۶. در ۵ نوامبر ۲۰۰۶، صدام حسین به جرم قتل ۱۴۸ شیعه از دجیل، به تلافی سوءقصد صورت‌گرفته در ۸ ژوئیه ۱۹۸۲، به اعدام با چوبه دار محکوم شد. وقتی قاضی حکم را اعلام کرد، صدام فریاد زد: «زنده باد مردم. زنده باد ملت عرب. مرگ بر جاسوسان» و سپس تکبیر گفت. خلیل الدلیمی، وکیل مدافع، بعداً بیانیه‌ای از صدام حسین که
وکیل مدافع، بعداً بیانیه‌ای از صدام حسین که درست قبل از صدور حکم دادگاه صادر شد، نقل کرد. وی گفت که صدام از هموطنان خود خواسته‌است که «در مقابل درگیری‌های فرقه‌ای متحد شوند». الدلیمی افزود که پیام صدام به مردم، این بود که «غیرنظامی‌های ملت‌های متجاوز را عفو کنید و انتقام نگیرید». حکم صادرشده، یک درخواست تجدیدنظر که توسط سیستم قضایی عراق اجباری شده بود، به‌دنبال داشت. این گمانه‌زنی وجود داشت که درخواست تجدیدنظر می‌تواند سال‌ها طول بکشد و اجرای آن، به تعویق بیفتد. اما در ۲۶ دسامبر، درخواست تجدیدنظر صدام رد
بیفتد. اما در ۲۶ دسامبر، درخواست تجدیدنظر صدام رد شد و حکم اعدام تأیید شد. هیچ درخواست تجدیدنظر دیگری امکان‌پذیر نبود و صدام باید ظرف ۳۰ روز پس از آن تاریخ، اعدام می‌شد. این تصمیم هنوز باید توسط رئیس‌جمهور عراق تأیید می‌شد، اما نمی‌توان آن را تغییر داد. قاضی عارف شاهین، یکی از ۹ قاضی تجدیدنظر، گفت: «این مدت، نمی‌تواند بیش از ۳۰ روز باشد. از فردا این حکم می‌تواند در هر زمانی اجرا شود. دادگاه تجدیدنظر، رأی خود را صادر کرده‌است و آنچه امروز تصمیم گرفتیم قطعی است.» در ۳۰ دسامبر ۲۰۰۶ تقریباً ساعت ۶:۰۵ بامداد به
در ۳۰ دسامبر ۲۰۰۶ تقریباً ساعت ۶:۰۵ بامداد به وقت بغداد، حکم صدام حسین اجرا شد و او را به دار آویختند. همدستان صدام، برزان تکریتی، برادر ناتنی وی و رئیس اطلاعات عراق در زمان کشتار دجیل و عواد البندر که برای ساکنان دجیل به عنوان رئیس دادگاه انقلاب صدام (حزب بعث) حکم اعدام صادر می‌کرد نیز به اعدام با دار زدن محکوم شد. آن‌ها در ۱۵ ژانویه ۲۰۰۷ اعدام شدند. طه یاسین رمضان معاون سابق رئیس‌جمهور عراق به حبس ابد محکوم شد. با این حال، در ۱۲ فوریه سال ۲۰۰۷، حکم حبس ابد وی، به اعدام تغییر کرد و رمضان نیز در ۲۰ مارس
ابد وی، به اعدام تغییر کرد و رمضان نیز در ۲۰ مارس ۲۰۰۷ به دار آویخته شد. مقامات سابق حزب بعث در منطقه دجیل، عبدالله کاظم روید مشیخی، پسرش مظهر عبدالله روید مشیخی و علی دائم علی به ۱۵ سال زندان محکوم شدند. محمد عزاوی علی، همچنین یکی از مقامات حزب بعث در منطقه دجیل، به دلیل کمبود شواهد تبرئه شد. اعدام. صدام پس از محاکمه و محکومیت وی به اتهام قتل غیرقانونی ۱۴۸ شیعه در شهر دجیل در سال ۱۹۸۲، پس از محکومیت به جنایت علیه بشریت، با دار زدن اعدام شد. او در نخستین روز از تعطیلات مهم اسلامی، عید قربان، ۳۰ دسامبر
روز از تعطیلات مهم اسلامی، عید قربان، ۳۰ دسامبر ۲۰۰۶، تقریباً در ساعت ۰۶:۰۵ صبح به وقت محلی (۰۳:۰۵ UTC) به دار آویخته شد. این اعدام در " کمپ عدالت " یکی از پایگاه‌های ارتش عراق در کاظمین، در شمال شرق بغداد انجام شد. واکنش‌ها. انتقادات. منتقدان، از جمله خلیل الدلیمی، مشاور حقوقی صدام، ادعا کردند که مقامات آمریکایی نفوذ زیادی بر دادگاه داشتند. او در بیانیه‌ای گفت: این دادگاه، مخلوق اشغال نظامی آمریکاست. خلیل الدلیمی و مفسران مختلف بین‌المللی ادعا کردند که روزی که در آن حکم دادگاه، به‌طور زنده برای جهانیان
که در آن حکم دادگاه، به‌طور زنده برای جهانیان خوانده شد، یعنی ۵ نوامبر ۲۰۰۶، به عمد توسط دولت بوش انتخاب شد تا بر انتخابات میان‌دوره‌ای ایالات متحده که دو روز بعد برگزار شد، تأثیر بگذارد. انتظار می‌رفت که این حکم در ۱۶ اکتبر ۲۰۰۶ صادر شود، اما برای بررسی اظهارات برخی از شاهدان، به تعویق افتاد. حتی با توجه به این‌که حکم به‌صورت شفاهی در ۵ نوامبر خوانده شد، حکم کتبی و نهایی تا چند روز بعد منتشر نشد. واشینگتن پست گزارش داد که «آمریکایی‌ها بیشتر قوانینی را که بر اساس آن‌ها، صدام حسین و همکارانش محاکمه می‌شوند،
اساس آن‌ها، صدام حسین و همکارانش محاکمه می‌شوند، تهیه کرده‌اند». این نشریه همچنین گزارش داد که «یک مقام آمریکایی در بغداد، تأیید کرد که تنها ایالات متحده و بریتانیا کارشناسانی را برای مشاوره به دادگاه در مورد نحوه محاکمه دولت‌ها به دلیل جنایات جنگی و مواردی از این قبیل، مشارکت داده‌اند». سازمان حقوق بشری عفو بین‌الملل از حکم اعدام انتقاد کرد و گفت که این دادگاه «عمیقاً ناقص و ناعادلانه» است. مالکوم استوارت، مدیر برنامه خاورمیانه و شمال آفریقای عفو بین‌الملل، گفت: این فرایند با «نقص جدی که صلاحیت دادگاه را
گفت: این فرایند با «نقص جدی که صلاحیت دادگاه را زیر سؤال می‌برد، خدشه‌دار شد.» او به‌طور ویژه از مداخله‌های سیاسی، استقلال و بی‌طرفی دادگاه انتقاد کرد. میراث و اثرات طولانی‌مدت. محمد بزی، روزنامه‌نگار در سال ۲۰۱۴ نوشت که محاکمه و اعدام صدام باعث تعمیق فرقه‌گرایی در عراق شده‌است.
ترو یا ترر یا ترِرِس یا تریری () نام یک قبیله تراکیایی بود. ترری‌ها در شمال غربی تراکیه، در منطقه سردیکا (شهر صوفیه پایتخت فعلی بلغارستان) زندگی می‌کردند. ترری‌های منطقه سردیکا بعدها در جریان مهاجرت تریبالی‌ها به شرق جذب شدند. در سال ۶۳۷ قبل از میلاد، قبیله ترِرِس از سمت تنگه بسفر تراکیا به سمت آناتولی حمله کرده و آنجا را تسخیر کردند؛ و به فرمان پادشاه خود کوبوس و در اتحاد با کیمریان و لیکیاها، در سال هفتم سلطنت آردیس، پادشاه لیدیا، به پادشاهی لیدیا حمله کردند. آنها لیدی‌ها را شکست دادند و پایتخت لیدیا،
کردند. آنها لیدی‌ها را شکست دادند و پایتخت لیدیا، ساردیس را به جز ارگ آن تصرف کردند و احتمالاً آردیس در این حمله کشته می‌شد. پسر و جانشین آردیس، سادیاتس، هم احتمالاً در سال ۶۳۵ قبل از میلاد در حمله دیگری به لیدیا به قتل رسید. اما اندکی پس از سال ۶۳۵ قبل از میلاد، با توافق با آشورها و در اتحاد با لیدیها، سکاها تحت فرمان مدهوان وارد آناتولی شدند، ترِرها را از آسیای صغیر بیرون راندند و سیمریان را شکست دادند تا دیگر تهدیدی برای آنها نباشد و بدین ترتیب بود که سکاها تسلط خود را تا آناتولی مرکزی گسترش دادند.
لیدیایی‌ها () یا اسپارت‌ها مردم ساکن لیدیه، منطقه ای در آناتولی، بودند که به یک زبان هند و اروپایی صحبت می‌کردند. پایتخت لیدیا در اسفارد یا ساردیس بود. آنها در همسایگی فریگیه بوده‌اند. سوالات در مورد منشأ آنها، که به هزاره دوم قبل از میلاد می‌رسد، همچنان توسط مورخان زبان و باستان شناسان مورد بحث است. اما براساس مطالعات ژنتیکی که از عصر برنز در آناتولی موجود است، به نظر می‌رسد جمعیت لیدی مخلوطی از کشاورزان ایرانی بوده‌است و از لحاظ تبارشناسی ژنتیکی در زمینه کار شده‌است. فرهنگ لیدیایی متمایز، آخرین بار در
کار شده‌است. فرهنگ لیدیایی متمایز، آخرین بار در میان سوابق موجود، توسط استرابون، در کیبیرا در جنوب غربی آناتولی و در حدود زمان او (قرن اول پیش از میلاد) به اثبات رسیده‌است. قدرت لیدیا با سقوط پایتخت آنها در حوادث پس از نبرد هالیس در سال ۵۸۵ قبل از میلاد و حل شدن در زیرمجوعهٔ ممالک کوروش کبیر در سال ۵۴۶ قبل از میلاد به پایان رسید. خصوصیات اسپارت‌ها. هرودوت در تاریخ‌های خود می‌گوید که اسپارت‌ها «نخستین مردانی بودند که می‌دانیم پول طلا و نقره را ساخته و از آنها استفاده کردند». به گفته هرودوت، هنگامی که یک
آنها استفاده کردند». به گفته هرودوت، هنگامی که یک دختر لیدیایی به بلوغ رسید، تا زمانی که جهیزیه کافی به دست آورد، به تجارت فاحشگی می‌پرداخت و پس از جمع‌آوری جهیزه اش در دسترس بودن خود برای ازدواج را اعلام می‌کرد. هرودوت همچنین اسپارتی‌ها را به اختراع انواع بازی‌های باستانی، به ویژه یک قل دو قل نسبت می‌دهد، و ادعا می‌کند که محبوبیت بازی‌ها به این دلیل حاصل شد که اسپارت‌ها در طول خشک‌سالی شدیدی که تجربه کرده بودند، تبدیل به کسانی شده بودند که بازی‌ها به آنها مجال رهایی روانی از مشکلاتشان را می‌داد.
گاس آرنهیم (۴ سپتامبر ۱۸۹۷ – ۱۹ ژانویهٔ ۱۹۵۵) نوازندهٔ پیانو و رهبر گروه اهل ایالات متحدهٔ آمریکا بود. او به خاطر نوشتن چند قطعه از جمله اولین اثر موفقش با نام «من برایت گریه کردم» (۱۹۲۳) شناخته شده‌است. اوج محبوبیت آرنهیم در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ میلادی بود. او در کنار حرفهٔ موسیقی‌اش، در چند فیلم هم نقش‌های کوچکی ایفا کرد. آرنهیم که زادهٔ فیلادلفیا است، در شیکاگو بزرگ شد. در سال ۱۹۱۹ به‌همراه ایب لیمن (درامز) و هنری هالستد (ویلون) در مهمانخانهٔ سانسِت سنتا مونیکا، کالیفرنیا پیانو می‌نواخت. هر سهٔ آن‌ها
مونیکا، کالیفرنیا پیانو می‌نواخت. هر سهٔ آن‌ها بعداً به رهبر گروه‌های معروف تبدیل شدند. آرنهیم در سال‌های ۱۹۲۸ و ۱۹۲۹ اولین آثارش را با برچسب اوکی رکوردز منتشر کرد و پس از آن با ویکتور رکوردز (بعدا آرسی‌اِی) قرارداد بست که همکاری‌شان تا سال ۱۹۳۳ ادامه داشت. آرنهیم و گروهش در سال ۱۹۳۱ در اولین ضبط‌های بینگ کرازبی او را همراهی کردند. قطعه‌های ضبط‌شده در آن دوره، نقش مهمی در محبوبیت بعدی کرازبی به‌عنوان خواننده داشتند.
محمود خاتمی (زادهٔ تهران) استاد تمام گروه فلسفهٔ دانشکدهٔ ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران است. انتشار موارد متعدد دستبردهای علمی او در سال ۹۳ منجر به جنجال‌هایی در سطح بین‌المللی شد. دستبرد گستردهٔ فکری. در تاریخ ۵ نوامبر ۲۰۱۴، مطلبی از سوی کاربری مهمان در تارنمای فلسفی دیلی‌نوس منتشر شد که در آن ادعا شده بود محمود خاتمی در برخی از آثار انگلیسی خود مرتکب دستبرد فکری گسترده شده است. در پی این ادعا، مجله ارگانون اف – که یکی از مقالات محمود خاتمی را در سال ۲۰۰۳ منتشر کرده بود – رسماً در وب‌سایت خود اعلام
۲۰۰۳ منتشر کرده بود – رسماً در وب‌سایت خود اعلام کرد که محمود خاتمی در این مقاله مرتکب سرقت علمی شده است؛ طبق اعلام این مجله، مقالهٔ خاتمی تقریباً رونوشت واژه به واژه‌ای از مقالهٔ اندرو کارپنتر است که انتشارات راتلج آن را ضمن مجموعه‌ای از مقالات منتشر کرده بود. این مجله سپس مقالهٔ خاتمی را با توضیحی دربارهٔ کلاهبرداری علمی او از تارنمای خود برداشت. در فوریهٔ ۲۰۱۵ یکی دیگر از مقالاتی که به نام وی منتشر شده بود همراه با توضیحاتی از سردبیر از وبگاه آن مجله حذف شد. روزنامه شرق در گزارشی دربارهٔ سرقت علمی در
شد. روزنامه شرق در گزارشی دربارهٔ سرقت علمی در ایران در آذر ۱۳۹۳ نوشت «ناشر این کتاب – خانه نشر دکتر مولر – در سال ۲۰۱۰، دقیقاً ۱۰ کتاب از محمود خاتمی منتشر کرده که حتی یک نسخه هم از این کتاب‌ها در هیچ‌یک از کتابخانه‌های دانشگاه تهران موجود نیست. اما آنچه مسلم است در دانشگاه‌های ایران انتشار کتاب به زبان انگلیسی در فرایند ارتقای استادان از رتبه دانشیار به استاد تمام بسیار تأثیرگذار است». این روزنامه، در هنگامی که خاتمی در فرصتی پژوهشی در کانادا به سر می‌برد، با سید حمید طالب‌زاده، مدیر گروه فلسفه دانشگاه
با سید حمید طالب‌زاده، مدیر گروه فلسفه دانشگاه تهران، گفتگو کرد. به گفتهٔ طالب‌زاده، نامه‌نگاری‌های گروه فلسفه دانشگاه تهران با خاتمی پاسخی از وی در پی نداشته است. در تاریخ ۱۰ آذر ۱۳۹۳، دانشگاه تهران در بیانه‌ای بدون نام بردن از خاتمی، خبر از تشکیل کمیته‌ای از برجسته‌ترین استادان این دانشگاه برای بررسی موضوع سرقت علمی «یکی از اعضاء هیئت علمی دانشگاه» داد. جواد طباطبایی در مقدمهٔ کتابِ "ملاحظات دربارهٔ دانشگاه" مفصلاً به این سرقت علمی و شرایط و پیامدهای آن پرداخته است. بازگشت به تدریس در دانشگاه تهران. در
پرداخته است. بازگشت به تدریس در دانشگاه تهران. در سال ۱۴۰۱ شایعاتی مبنی بر احتمال بازگشت خاتمی به تدریس در دانشگاه تهران منتشر شد. عبدالرضا سیف رئیس دانشکدهٔ ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران در پاسخ به این شایعات اعلام کرد که «وضعیت همکاری دکتر خاتمی با دانشکده از زمان اجرای حکم تخلف وی در سال ۹۴ تعلیق درآمده و تاکنون هیچ تغییری نکرده است [و] روند همکاری مجدد محمود خاتمی با گروه فلسفه، منوط به نظر کمیته‌های ذی‌ربط در دانشگاه است که مشغول بررسی پرونده وی هستند». در همین سال انجمن علمی دانشجویان فلسفهٔ
هستند». در همین سال انجمن علمی دانشجویان فلسفهٔ دانشگاه تهران در نامه‌ای به سیدمحمد مقیمی، رئیس دانشگاه تهران، خواستار شفافیت در وضعیت رسیدگی به پروندهٔ تخلفات علمی محمود خاتمی شد. ۱۰۴ دانشجوی فلسفهٔ دانشگاه تهران نیز در نامهٔ دیگری به مقیمی ضمن اشاره به شایعات موجود مبنی بر احتمال بازگشت خاتمی به دانشکده، خواستار اعلام نتایج بررسی‌های دانشگاه تهران دربارهٔ تخلفات علمی خاتمی، تجدیدنظر در استادتمامی ایشان به دلیل استفاده از امتیاز آثار منحول برای نیل به این مرتبه و بررسی آثار جدید ایشان برای تأیید اصالت
مرتبه و بررسی آثار جدید ایشان برای تأیید اصالت آن‌ها شدند و اعلام کردند که از نظر ایشان «تدریس مجدد آقای خاتمی در دانشکدهٔ ادبیات حیثیت علمی این دانشکده را بیش از پیش لکه‌دار خواهد ساخت». در خرداد 1404 نیز 100 نفر از دانشجویان گروه فلسفه دانشگاه تهران، در نامه‌ای خطاب به رییس دانشگاه تهران بار دیگر به ادامه حضور محمود خاتمی در دانشگاه معترض شدند. در فرازی از این نامه آمده بود: «حتي اگر برخي ترجیح بدهند ماجرا فراموش شود، ما فراموش نکرده‌ایم. پرونده سرقت علمي گسترده محمودخاتمي همچنان باز است؛ نه فقط در اسناد
گسترده محمودخاتمي همچنان باز است؛ نه فقط در اسناد رسمي دانشگاه، بلکه در حافظه جمعي دانشجویاني که اخلاق علمي را شوخي نمي‌گیرند. ده سال از افشای این تخلف گذشته، حکم قطعي صادر شده و تخلف محرز است؛ اما هنوز بخش‌هایي از ماجرا به عمد مسکوت مانده و برخي کوشیده‌اند با روایت‌های مخدوش و ادعاهای بي‌پایه ،اصل تخلف را کمرنگ جلوه دهند یا امکان برخورد قانوني را انکار کنند.». این دانشجویان به صراحت خواستار تنزل رتبه محمود خاتمی از مرتبه استادی و سلب تمامی امتیازاتی شدند که او از طریق مستندات جعلی کسب کرده است. علاوه بر
که او از طریق مستندات جعلی کسب کرده است. علاوه بر این، در کنار انتشار این نامه، تصویری از شکایت دانشجویان به محمدحسن صادقی‌مقدم، رییس وقت هیأت انتظامی رسیدگی به تخلفات اساتید دانشگاه تهران نیز منتشر شد.
مسجد چوخور محله () یک مسجد در شهر شوشی بود. این مسجد در بخش شرقی شوشی و در خیابان وزیروف محله چوخور محله، یکی از ۹ محله پایین شهر شوشی قرار داشت. مسجد چوخور محله یکی از هفده مسجد شوشی در اواخر سده نوزدهم میلادی بود. این مسجد دو مناره داشت. شهر شوشی در دهه ۱۷۵۰ میلادی تأسیس شد و چوخور محله حتی پیش از اتمام ساخت دیوارهای قلعه شوشی آباد بود. چشمه‌ای در نزدیکی آن محله آب معدنی معروف شوشی را تأمین می‌کرد و مسجد یکی از ارزشمندترین بناهای ذخیره‌گاه تاریخی و معماری دولتی شوشی بود.
دروازه گنجه () یکی از چهار دروازه ورودی به دژ شوشی در شهر شوشی است. ویژگی‌ها. با رعایت سنت‌های قرون وسطایی در شهرسازی دوره خانات، دیوارهای دژ شوشی با چهار دروازه ساخته شد. دروازه اصلی رو به شمال به سمت جاده گنجه بود و به همین دلیل دروازه گنجه نام گرفت. دروازه غربی رو به نواحی غربی از جمله خانات ایروان ایران بود و از این رو دروازه ایروان یا اریوان نامیده می‌شد. دو دروازه دیگر به روستاهای کوهستانی پیرامون باز می‌شد. قلعه داخلی شوشی بر فراز قله‌ای نزدیک دروازه گنجه قرار داشت. دروازه گنجه دارای اهمیت معماری است
قرار داشت. دروازه گنجه دارای اهمیت معماری است و اغلب در میان ۲۷۹ اثر و ویژگی مهم ذخیره‌گاه تاریخی و معماری دولتی شوشی در سده هجدهم میلادی ذکر می‌شود. دروازه گنجه در خیابان نیازی این شهر قرار دارد.
پرستار خوب () یک فیلم جنایی و درام آمریکایی به کارگردانی توبیاس لیندهولم محصول سال ۲۰۲۲ با بازی جسیکا چستین، ادی ردمین، نمدی آسوموگا، نوآ امریک و کیم دیکنز است. این فیلم دربارهٔ تعقیب و دستگیری قاتل زنجیره‌ای آمریکایی چارلز کالن است که در طول ۱۶ سال دوران کاری خود به عنوان پرستار، بیمارانی را به قتل رساند. "پرستار خوب" در ۱۱ سپتامبر ۲۰۲۲ در جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو به نمایش درآمد و در ۱۹ اکتبر انتشار محدودی داشت. این فیلم در ۲۶ اکتبر در نتفلیکس منتشر شد. نظرات منتقدان به این فیلم عموماً مثبت بود و
شد. نظرات منتقدان به این فیلم عموماً مثبت بود و ردمین برای نقش‌آفرینی در آن نامزد دریافت جوایز گلدن گلوب و بفتای بهترین بازیگر نقش مکمل مرد شد. داستان. امی (با بازی جسیکا چستین) یک پرستار دلسوز و مادری مجرد است که با بیماری قلبی سختی دست و پنجه نرم می‌کند و با این حال، شیفت‌های شبانه و طاقت‌فرسایی را در آی‌سی‌یو می‌پذیرد چراکه سعی دارد نیازهای دختران خودش را تأمین کند. با این حال، با ورود یک پرستار متفکر و همدل به نام چارلی (با بازی ادی ردمین) در بخش او، باری از دوش امی کم می‌شود. آن‌ها در طی شیفت‌های
باری از دوش امی کم می‌شود. آن‌ها در طی شیفت‌های طولانی در بیمارستان، رابطه دوستانه قوی‌ای با یکدیگر برقرار می‌کنند و برای اولین بار در چند سال گذشته، امی واقعاً به آینده خودش و دخترانش ایمان دارد. با این حال، مجموعه‌ای از مرگ‌های مرموز بیماران سبب می‌شود تا تحقیقاتی در رابطه با چارلی به عنوان متهم اصلی صورت بگیرد و حالا امی مجبور است تا زندگی، شغل و همچنین امنیت دختران خودش را به خطر بیندازد تا بتواند حقیقت را برملا کند. تولید. ساخت این فیلم در سال ۲۰۱۶ اعلام شد. در اوت ۲۰۱۸، جسیکا چستین و ادی ردمین برای
شد. در اوت ۲۰۱۸، جسیکا چستین و ادی ردمین برای بازی در این فیلم وارد مذاکره شدند. فیلمبرداری در ۱۲ آوریل ۲۰۲۱ در استمفورد، کنتیکت آغاز شد. بازخورد. بینندگان. "پرستار خوب" در ۲۷ اکتبر ۲۰۲۲، یک روز پس از اکران، پربیننده‌ترین فیلم نتفلیکس بود. این فیلم در هفته اول، در رتبه اول ۱۰تای برتر نتفلیکس با ۶۸٫۳۱ میلیون ساعت بازدید قرار گرفت و در ۹۳ کشور در میان جایگاه ۱۰ فیلم برتر بود.
نظریه میدان (جامعه‌شناسی) در جامعه‌شناسی، بررسی می‌کند چگونه افراد، "میدان‌ها" یا "میدان‌های اجتماعی" را می‌سازند و چگونه تحت تأثیر چنین میدان‌هایی قرار می‌گیرند. میدان‌های اجتماعی محیط‌هایی هستند که در آن بین افراد و بین گروه‌ها، رقابت اتفاق می‌افتد. بازارها، رشته‌های دانشگاهی و سبک‌های موسیقی نمونه‌هایی از میدان‌های اجتماعی هستند. میدان‌ها دارای جایگاه‌های مختلفی هستند که کنشگران اجتماعی آگاه می‌توانند تصاحب کنند. بازیکنان مسلط در این میدان که «متصدیان» نامیده می‌شوند، به‌طور کلی برای حفظ زمین به شکل فعلی