payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دانسته می‌شد. از آنجایی که هیچ آزمایش ژنتیکی نمی‌تواند تمایزی میان این دو قائل شود و به علت شباهت‌های معیارهای تشخیص پزشکی و روش‌های درمانی، بسیاری از متخصصان توصیه می‌کنند که این دو به عنوان شرایطی یکسان تا پژوهش‌های بعدی در نظر گرفته شوند. در سال ۲۰۱۶ معیارهای تشخیص پزشکی EDS Type 3 برای محدودیت بیشتر بازنویسی شدند، این کار برای کاهش دادن محدوده بیماران EDS Type 3 به امید آسان‌تر ساختن شناسایی یک جهش ژنتیکی مشترک انجام شد، EDS Type 3 تنها گونه ای از EDS است که آزمایش تشخیص ژنتیکی ندارد. در همان زمان
است که آزمایش تشخیص ژنتیکی ندارد. در همان زمان اختلال طیفی هایپرموبیلیتی به عنوان اختلال هایپر موبیلیتی که با معیارهای تشخیص پزشکی EDS Type 3 همخوانی ندارد بازتعریف و اختلال طیفی هایپرموبیلیتی (HSD) نامگذاری شد.
علی‌خان زنگنه از بزرگان کُرد ایل زنگنه و از سلسله حاکمان زنگنه بود که بر کرمانشاهان و سرحدات عراقین بود. وی در زمان سلسله زند از ۱۱۹۹ قمری (۱۷۸۴ میلادی) تا سال ۱۲۰۹ قمری (۱۷۹۴ میلادی) به مدت نزدیک به ۱۰ سال حاکم کرمانشاه بود. وی عموی الله‌قلی‌خان زنگنه بود و پس از وی به قدرت رسید. گرایش مذهبی. به گفتۀ محمدعلی سلطانی علی‌خان زنگنه فردی متشرع بود و به همین دلیل در سرکوب صوفیان در کرمانشاه با آقا محمدعلی بهبهانی همکاری کرد و فضای مناسبی برای فعالیت او فراهم کرد. این مسئله بهانه‌ای به دست حکومت قاجار داد تا
کرد. این مسئله بهانه‌ای به دست حکومت قاجار داد تا سلسلۀ حاکمان زنگنه را که از دوران صفویه تا آن زمان در کرمانشاه حکومت می‌کردند کنار بزنند. فتحعلی‌شاه برای نخستین بار حاکمی غیرکُرد برای کرمانشاه تعیین کرد و محمدعلی‌خان شامبیاتی را به حکومت کرمانشاهان گماشت، که وی نیز بعداً به بهانۀ عدم همکاری با آقا محمدعلی بهبهانی برکنار و جای خود را به فتحعلی‌خان قاجار پسر میرزا محمدخان بیگلربیگی تهران داد. ساخت مسجد جامع کرمانشاه. علی‌خان زنگنه در کرمانشاه مسجدی ساخت که بعداً به مسجد جامع شهر کرمانشاه تبدیل شد. این مسجد
به مسجد جامع شهر کرمانشاه تبدیل شد. این مسجد در سال ۱۱۹۶ ه.ق (۱۷۸۱ میلادی) در زمان پادشاهی «علیمرادخان زند» ساخته شده است.
وژشچ (؛ ؛ ) یکی از مناطق مسکونی شهر گدانسک لهستان است. وسعت این منطقه در حدود و جمعیت آن ۶۵٬۰۰۰ (با تراکم جمعیتی ۶٬۶۲۲) است و بدین‌ترتیب، پرجمعیت‌ترین منطقهٔ شهر گدانسک محسوب می‌شود. نام این شهر از واژهٔ wrzos در زبان‌های کاشوبی و لهستانی گرفته شده که به معنای خلنگ است، چرا که در گذشتهٔ دور، این ناحیه سرتاسر جنگلی و پوشیده از خلنگ بوده‌است. این شهر در روزگاران دور بخشی از پروس و امپراتوری آلمان بود و منابع تاریخی با نام‌های Vriezst در سال ۱۲۶۳ پس از میلاد و Vriest در ۱۲۸۳ پس از میلاد اشاره کرده‌اند که دارای
در ۱۲۸۳ پس از میلاد اشاره کرده‌اند که دارای آسیاب بوده‌است. واژه Vriest در زبان آلمانی سفلی و هلندی به معنای «جنگل» است. این ناحیه مابین سال‌های ۱۹۲۰ تا ۱۹۳۹ بر طبق توافق پیمان ورسای در پایان جنگ جهانی اول، جزئی از ایالت آزاد دانتسیگ بود. پس از جنگ جهانی دوم این منطقه مسکونی بنا به تصمیم‌های اتخاذ شده در کنفرانس پوتسدام، بخشی از خاک لهستان شد و نامش به وژشچ تغییر یافت. ساکنان آلمانی آن، پیش از پیشروی نیروهای ارتش سرخ، یا فرار کردند یا آنکه بعدها اخراج شدند. برخی از متولدین یا ساکنان مشهور این شهر عبارتند
مسابقات کومیته ۵۵ کیلوگرم زنان در کاراته در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ در ۵ اوت ۲۰۲۱ در نیپون بودوکان برگزار شد. قالب. این مسابقه در یک مرحله گروهی در دو گروه و سپس در یک مرحله حذفی انجام می‌شود. هر گروه متشکل از پنج یا چهار ورزشکار است. ورزشکاری که در گروه A اول می‌شود در مرحله نیمه‌نهایی با ورزشکاری روبرو می‌شود که در گروه B دوم می‌شود و بالعکس. هیچ مسابقه‌ای برای مدال برنز در مسابقات کومیته وجود نخواهد داشت. بازندگان نیمه‌نهایی هر کدام یک مدال برنز دریافت می‌کنند.
کروتون یک تکه نان دوباره پخته شده‌است که اغلب مکعبی و چاشنی شده‌است. کروتون برای افزودن بافت و طعم به سالادها به ویژه سالاد سزار به عنوان همراه با سوپ و خورش، یا به عنوان غذای میان‌وعده مصرف می‌شود. علم اشتقاق لغات. کلمه کروتون از واژه فرانسوی "croûton گرفته" شده‌است، که خود "مخفف croûte" به معنای «پوسته» است. "کروتون"‌ها اغلب به شکل مکعب‌های کوچک دیده می‌شوند، اما می‌توانند از هر اندازه و شکلی تا یک برش بسیار بزرگ باشند. بسیاری از مردم اکنون از کروتون برای کروت استفاده می‌کنند، بنابراین کاربرد آن تغییر
کروت استفاده می‌کنند، بنابراین کاربرد آن تغییر کرده‌است. با این حال، از نظر تاریخی، کروت تکه‌ای از باگت بود که به آرامی با روغن یا کره تمیز شده و پخته می‌شد. در توصیف انگلیسی آشپزی فرانسوی، "کروته" نه تنها یک اسم است، بلکه دارای یک فرم فعل است که فرایند پخت و پز را که نان را به پوسته تبدیل می‌کند، توصیف می‌کند. آماده‌سازی. تهیه کروتون نسبتاً ساده است. معمولاً مکعب‌های نان کمی با روغن یا کره (که ممکن است برای تنوع چاشنی یا طعم‌دار شوند) پوشانده می‌شوند و سپس پخته می‌شوند. کروتون‌ها را می‌توان به صورت چوبی
پخته می‌شوند. کروتون‌ها را می‌توان به صورت چوبی نیز برش داد. برخی از آماده‌سازی‌های تجاری از ماشین آلات برای پاشیدن چاشنی‌های مختلف روی آنها استفاده می‌کنند. از طرف دیگر، ممکن است آنها را به آرامی در کره یا روغن نباتی سرخ کنید تا ترد و قهوه ای شوند تا طعم کره ای و بافتی ترد به آنها بدهد. برخی از کروتون‌ها با افزودن پنیر تهیه می‌شوند. تقریباً از هر نوع نان - در نان یا از قبل برش داده شده، با پوسته یا بدون پوسته - ممکن است برای تهیه کروتون استفاده شود. معمولاً به جای نان تازه از نان خشک یا بیات یا نان مانده
به جای نان تازه از نان خشک یا بیات یا نان مانده استفاده می‌شود. پس از آماده شدن، کروتون‌ها به مراتب بیشتر از نان آماده نشده تازه می‌مانند. خوراک شناسی. یک غذای آماده "به سبک گرنوبلیز" (به شیوه گرونوبل) دارای تزئینی از کروتون‌های کوچک همراه با نویزت، کبر، جعفری و لیمو است. نان خشک و مکعبی معمولاً در کیسه‌های بزرگ در آمریکای شمالی برای تهیه چاشنی یا سس جشن شکرگزاری فروخته می‌شود. با این حال، اینها به‌طور کلی با کروتون‌های سالاد متفاوت هستند، به جای نان خشک شده به جای کره یا روغن و با چاشنی‌های دیگر.
علی‌اکبر جلیلوند رضائی (۱۳۰۵ خ - ۱۳۷۴خ) سناتور و نماینده مجلس شورای ملی و از مالکان بزرگ تویسرکان و اهل روستای سهام آباد بود. پدرش حاج جعفرقلی خان سهام‌الدوله از خوانین مالکان بزرگ تویسرکان بود که والی فارس و بنادر و سپس حاکم تهران شد. پدر بزرگش حاج قنبرعلی خان سعدالدوله بود که حاج میرزا آقاسی او را به حکومت تویسرکان و نهاوند و ملایر گمارد و در دوران ناصرالدین شاه مقام سفارت و وزارت و حکومت یافت. مدرسه معروف قنبرعلی (سعدیه) در کنار امامزاده یحیی تهران از ساخته‌های اوست و در تاریخ نوشته‌اند که نزدیک پنجاه
اوست و در تاریخ نوشته‌اند که نزدیک پنجاه سال حفظ مرزهای غربی و حتی حفظ ارتباط در مرزهای شرق با افغانستان به عهده او بود. پس از آن‌که رضا شاه به سلطنت رسید، جعفرقلی خان سهام‌الدوله از حاج شیخ عبداکریم حائری‏ بنیانگذار حوزه علمیه قم خواست که وصی فرزندان صغیرش شود و چون حاج شیخ نپذیرفت، مشیرالدوله و مؤتمن‌الملک را وصی خود کرد. سهام‌الدوله ثلث املاک خود را به تأسیس حوزه و بیمارستانی در قم اختصاص داد. شوخی «مگر بادمجان سهام‌الدوله رسیده» هنوز در قم رایج است. بیمارستان سعدیه در روستای چال طرخان شهر ری هنوز از
سعدیه در روستای چال طرخان شهر ری هنوز از محل درآمد املاک موقوفه سهام‌الدوله اداره می‌شود. علی‌اکبر جلیلوند سه ساله بود که پدرش را از دست داد و مؤتمن‌الملک پیرنیا سرپرستی‌اش را به عهده گرفت. تحصیلات ابتدائی را در ملایر و تحصیلات متوسطه را در تهران در مدرسه البرز گذراند و از دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران لیسانس گرفت اما شغلی نپذیرفت و به رسیدگی به املاک موروثی‌اش پرداخت. گاه در تهران و گاه در اروپا و آمریکا زندگی می‌کرد. در انتخابات دوره هجدهم مجلس شورای ملی که از پنجم تا هفتم بهمن ۱۳۳۲ برگزار شد،
شورای ملی که از پنجم تا هفتم بهمن ۱۳۳۲ برگزار شد، جلیلوند به نمایندگی ملایر، نهاوند و تویسرکان رسید و کرسی خود را در دو دوره بعد نیز حفظ کرد. در سال ۱۳۵۴ سناتور انتخابی همدان شد (دوره هفتم). از جلیلوند به عنوان مردی دانشمند و مطلع و کتابخوان یاد می‌شود که کتابخانه معتبری برای خود تدارک دیده بود. در خانه‌اش به روی همه باز بود و سفره گسترده‌ای داشت. نویسندگان و شعرا در خانه‌اش گرد می‌آمدند. هنگامی که درگذشت، فرزندی نداشت و اموالش را در زمان حیات به دو برادرزاده‌اش انتقال داده بود.
مسابقات کومیته ۶۱+ کیلوگرم زنان در کاراته در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ در ۶ اوت ۲۰۲۱ در نیپون بودوکان برگزار شد. قالب. این مسابقه در یک مرحله گروهی در دو گروه و سپس در یک مرحله حذفی انجام می‌شود. هر گروه متشکل از پنج ورزشکار است. ورزشکاری که در گروه A اول می‌شود در مرحله نیمه‌نهایی با ورزشکاری روبرو می‌شود که در گروه B دوم می‌شود و بالعکس. هیچ مسابقه‌ای برای مدال برنز در مسابقات کومیته وجود نخواهد داشت. بازندگان نیمه‌نهایی هر کدام یک مدال برنز دریافت می‌کنند.
آمال مثلوثی (؛ ۱۱ ژانویه ۱۹۸۲)، موسیقی‌دان، خواننده، ترانه‌سرا، تهیه‌کننده و تنظیم‌کننده‌ی اهل تونس است. وی از سال ۲۰۱۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. او با آهنگ اعتراضی خود به نام "کلام من ازاد است" («كِلْمْتي حُرَّة») که به سرودی برای انقلاب تونس و بهار عربی تبدیل شد، به شهرت رسید.
هزینهٔ نگهداری () یک اوراق بهادار یا یک کالای فیزیکی در طول یک دورهٔ زمانی است. هزینهٔ نگهداری شامل هزینه‌های بیمه، نگهداری و بهره بر روی وجوه سرمایه‌گذاری‌شده و سایر هزینه‌های جانبی می‌شود. در بازارهای آتی نرخ بهره، به تفاوت بین بازده یک ابزار نقدی و هزینهٔ وجوه لازم برای خرید این ابزار اشاره می‌شود. هزینهٔ نگهداری اگر بلندمدت باشد، هزینهٔ بهره‌ای است که به حساب اعتباری پرداخت می‌شود. برعکس، اگر کوتاه‌مدت باشد، هزینهٔ نگهداری پرداخت سود سهام یا به بیان دقیق‌تر هزینهٔ فرصت است. هزینهٔ خرید اوراق بهادار خاص
هزینهٔ فرصت است. هزینهٔ خرید اوراق بهادار خاص به جای سرمایه‌گذاری جایگزین است.
محمدحسین استخر (۱۲۶۷ بوانات فارس - ۱۳۴۸) روزنامه‌نگار، مترجم، قاضی دادگستری و نماینده مجلس شورای ملی بود. در یكى از روستاهای بوانات به دنیا آمد. پدرش شیخ اسداللَّه واعظ از روحانیون منطقه و منبرى بود. خودش نیز به راه پدر رفت و تا شانزده سالگى در زادگاه خود نزد پدر تحصیل کرد، سپس به شیراز رفت و تحصیلات خود را ادامه داد. در مشروطیت فعالیت داشت و وارد حزب دموكرات فارس شد. سپس به معلمی و مدیریت مدارس جدید پرداخت. از سال ۱۲۹۷ روزنامه "استخر" را در فارس انتشار داد که تا حدود چهل سال بعد انتشار آن ادامه یافت. در
که تا حدود چهل سال بعد انتشار آن ادامه یافت. در سال ۱۳۰۶ که علی‌اکبر داور بنیان دادگستری نوین ایران را ریخت و قضات تازه‌ای وارد عدلیه کرد، استخر از وزارت معارف به عدلیه انتقال یافت و سال‏ها به عنوان بازپرس و دادستان و رئیس دادگاه در شهرهاى مختلف خدمت ‏كرد. در سال ۱۳۲۰ از خدمت قضا كناره‌‏گیرى كرد و به وزارت فرهنگ بازگشت. به انتشار نشریه "استخر" ادامه داد و در انتخابات دوره هجدهم مجلس شورای ملی در سال ۱۳۳۲ به نمایندگی شیراز برگزیده شد. در دوره بعد نیز بر همین کرسی نشست. خاطرات محمدحسین استخر در کتاب "خاطرات
کرسی نشست. خاطرات محمدحسین استخر در کتاب "خاطرات پیر روشن ضمیر" منتشر شده است.
سینمای ایران به صنعت سینما، فیلم و پویانمایی در ایران گفته می‌شود. سینمای ایران در چندین دوره، مورد ستایش جهان خارج بوده و دستاوردهایی نیز داشته‌است. در دههٔ ۱۳۲۰ خورشیدی شرکت‌های سینمایی ایرانی پدیدار شدند و سینما میان مردم این کشور، همگانی‌تر شد. کم‌کم نوآوری‌هایی در سینماها پدیدار شد. در دههٔ ۱۳۴۰ پیشرفت‌های هنری در کشور به اوج رسیدند. برای نمونه در سال ۱۳۴۳ فروغ فرخزاد با ساخت فیلم مستند "خانه سیاه است" نخستین زنی شد که تک‌نفره یک فیلم ساخت. در دههٔ ۱۳۴۰ سینمای فارسی‌زبان، یکی از دوره‌های اوج خود را
سینمای فارسی‌زبان، یکی از دوره‌های اوج خود را تجربه کرد. فیلم‌هایی چون "گنج قارون"، "گاو" و "قیصر" در این دوران نمایش یافتند. همچنین شماری از فیلم‌ها که برای سینمای عامه‌پسند ایران ساخته می‌شدند به «فیلمفارسی» مشهور شدند. در همین دهه، بنیان‌گذاری کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان که نهادی برای پخش فیلم‌های کودکان بود، به فرصتی مناسب برای شکل‌گیری سینمای فرهنگی در ایران تبدیل شد. پیش از انقلاب ۱۳۵۷ افزون بر حضور قابل توجه فیلم‌های ایرانی در جشنواره‌های فیلم جهانی، این کشور خود نیز به میزبانی پراهمیت از
جهانی، این کشور خود نیز به میزبانی پراهمیت از رویدادهای بین‌المللی سینما در جهان، تبدیل شد. جشنواره جهانی فیلم تهران در دههٔ ۱۳۵۰ مهم‌ترین جشنوارهٔ سینمایی در آسیا و تنها جشنوارهٔ ردهٔ "الف" از دید فدراسیون بین‌المللی تهیه‌کنندگان در آسیا به‌شمار می‌رفت. پس از انقلاب ۱۳۵۷ حکومت جدید، نخست، فیلم‌سازی را محدود کرد. سپس در صورت تبلیغ ارزش‌های اسلامی، به کارگردانان کمک مالی رساند. در حدود دههٔ ۱۳۷۰ شوق نخستین انقلابی با خواسته‌های میانه‌روی سیاسی و روابط بهتر با جهان غرب جایگزین شد و سینمای این کشور پیشرفت
با جهان غرب جایگزین شد و سینمای این کشور پیشرفت کرد. همچنین در این دوره، شماری از کارگردانان ایرانی که از ایران خارج شدند، به ساخت فیلم در خارج از کشور پرداختند. در دوره جمهوری اسلامی با انحصاری‌شدن سینما در دست دولت ایران و حذف‌شدن بخش خصوصی این کشور، محدودیت‌هایی سنگین به فیلم‌سازان اهل ایران تحمیل شد. سانسور پس از انقلاب ۱۳۵۷ چالشی جدی برای سینمای ایران شمرده شد. در ایران هر ساله روز ۲۱ شهریور به عنوان «روز سینما» گرامی داشته می‌شود. پیشینه. همان طور که در کتاب تاریخ سینمای مسعود مهرابی آمده است، ورود
در کتاب تاریخ سینمای مسعود مهرابی آمده است، ورود نخستین دوربین فیلم‌برداری (دستگاه سینماتوگراف) در زمان مظفرالدین‌شاه به سال ۱۲۷۹ هجری خورشیدی آغازگر تاریخ سینمای ایران است. مظفرالدین‌شاه در یکی از سفرهای خود به فرانسه از دستگاه سینماتوگراف خوشش آمد و به میرزا ابراهیم‌خان صحاف‌باشی دستور خریداری آن را داد. شاه که مجذوب کارناوال‌ها و جشنواره‌های فرنگی بود دستور داد تا از کارناوال اسناند فیلم برداشته شود و این نخستین تصاویری بود که سینماتوگراف ابتیاع شده ضبط کرد. نخستین محل پخش فیلم در سال ۱۲۸۳ توسط ابراهیم
کرد. نخستین محل پخش فیلم در سال ۱۲۸۳ توسط ابراهیم خان صحاف‌باشی در خیابان چراغ گاز (خیابان امیرکبیر) افتتاح شد و در آن فیلم‌های کمدی کوتاه نمایش داده شد. اما نخستین سالن عمومی سینما توسط مهدی‌خان روسی در خیابان علاءالدوله (خیابان فردوسی) افتتاح شد. او پس از مدتی با اجاره بالاخانه‌ای در خیابان لاله‌زار، سالن سینمای خود را به آنجا برد. نخستین سالن سینمای ایران را در سال ۱۲۷۹ (تنها ۵ سال پس از آنکه برادران لومیر سینما را اختراع کردند) با نام «سینما سولی» مبلغین مذهبی کاتولیک در شهر تبریز تأسیس کردند. اما این
مذهبی کاتولیک در شهر تبریز تأسیس کردند. اما این سینما به دلیل عدم دسترسی به فیلم‌های روز، در سال ۱۲۹۵ خورشیدی تعطیل شد. تا سال ۱۳۰۹ خورشیدی، سینماهای ساخته شده به نمایش فیلم‌های غربی که در مواردی زیرنویس فارسی داشتند، می‌پرداختند. تا اینکه در این سال اوانس اوگانیانس نخستین فیلم بلند سینمایی ایران را به نام "آبی و رابی" ساخت. نخستین فیلم ناطق فارسی، فیلم "دختر لر" است که اردشیر ایرانی آن را در سال ۱۳۱۲ خورشیدی ساخت. دهه‌های ۱۳۲۰ و ۱۳۳۰. در دههٔ ۱۳۲۰ شرکت‌های سینمایی ایرانی پدیدار شدند و سینما میان مردم این
سینمایی ایرانی پدیدار شدند و سینما میان مردم این کشور، همگانی‌تر شد. در دههٔ ۱۳۳۰ پیشرفت سینمای این کشور ادامه یافت و در نمونه‌ای شهلا ریاحی با ساخت "مرجان" به نخستین کارگردان زن ایرانی تبدیل شد. در این دهه پویانمایی وارد ایران شد و نخستین تلاش‌های ساخت پویانمایی ایرانی، در ادارهٔ کل فرهنگ و هنرهای زیبای تهران صورت گرفت. نخستین فیلم کوتاه پویانمایی در ایران، توسط اسفندیار احمدیه با عنوان "ملانصرالدین" در ۱۳۳۶ ساخته شد. اسماعیل کوشان، ساموئل خاچیکیان، هوشنگ کاووسی، فرخ غفاری فیلم‌سازان مطرح این دوره به‌شمار
فرخ غفاری فیلم‌سازان مطرح این دوره به‌شمار می‌آیند که از این میان اسماعیل کوشان در تثبیت جریان سینمای تجاری عامه‌پسند ایرانی موسوم به فیلمفارسی نقش عمده‌ای داشت. نوآوری‌هایی نیز در سینماهای این دوره وجود داشتند. برای نمونه در نخستین روزهای خرداد ۱۳۲۴ سینما کریستال گشایش یافت. کریستال، این سینما نخستین سینما با صدای دالبی بود. در منابعی نیز گفته شده‌است که نزدیک یک سال پس از گشایش، نخستین فیلم خارجیِ دارای دوبله به فارسی در کریستال اکران شد. دهه‌های ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰: گنج قارون و موج نوی سینمای ایران. در دههٔ
و ۱۳۵۰: گنج قارون و موج نوی سینمای ایران. در دههٔ ۱۳۴۰ سینمای فارسی‌زبان، یکی از دوره‌های اوج خود را تجربه کرد. فیلم‌هایی چون "گنج قارون"، "گاو" و "قیصر" در این دوران نمایش یافتند. به شکلی دقیق‌تر با نمایش "گنج قارون" در سال ۱۳۴۴ سینمای فیلمفارسی اوج خود را تجربه کرد و موجی از فیلم‌های «گنج قارونی» سینماهای ایران را درنوردید. در سال ۱۳۴۸ با پیدایش فیلم‌هایی چون "گاو" و "قیصر" جریان موج نوی سینمای ایران آغاز شد. در همین دهه، بنیان‌گذاری کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان که نهادی برای پخش فیلم‌های کودکان
و نوجوانان که نهادی برای پخش فیلم‌های کودکان بود، به فرصتی مناسب برای شکل‌گیری سینمای فرهنگی در ایران تبدیل شد. همکاری یونسکو با این کانون به عنوان پخش‌کننده فیلم‌های کودکان در ایران که با فرستادن نورالدین زرین‌کلک به بلژیک عملی شد، اثری مهم بر بالابردن سطح فرهنگی کانون گذاشت. جریان فرهنگی شکل‌گرفته از سوی سینماگران پیش‌رو همراه با ایجاد کانون پرورش فکری و همچنین کاهش استقبال همگانی از عناصر سرگرم‌کننده‌ای مانند خشونت، سکس، و جاهل‌مسلکی در میان جوانان و به ویژه تحصیل‌کردگان ایران عواملی بودند که دست در دست
تحصیل‌کردگان ایران عواملی بودند که دست در دست هم، جریان نو و سازنده‌ای را در سینمای ایران طی سال‌های ۵۰ تا ۵۷ به وجود آوردند. سهراب شهید ثالث، بهرام بیضایی، عباس کیارستمی، خسرو سینایی، کامران شیردل، داریوش مهرجویی، ناصر تقوایی، مسعود کیمیایی، علی حاتمی، امیر نادری،فریدون گله، بهمن فرمان‌آرا، خسرو هریتاش، پرویز کیمیاوی و… از کسانی بودند که با بهانه‌های غیرتجاری نقشی درخور در این جریان داشتند و مقدمه‌هایی را ساختند تا سینمای ایران گام‌های مهمی در سال‌های پسین بردارد. پیش از انقلاب ۱۳۵۷ افزون بر حضورهای قابل
بردارد. پیش از انقلاب ۱۳۵۷ افزون بر حضورهای قابل توجه فیلم‌های ایرانی در جشنواره‌های فیلم جهانی، این کشور خود نیز به میزبانی پراهمیت از رویدادهای بین‌المللی سینما در جهان، تبدیل شده‌بود. جشنواره جهانی فیلم تهران در دههٔ ۱۳۵۰ مهم‌ترین جشنوارهٔ سینمایی در آسیا و تنها جشنوارهٔ ردهٔ "الف" از دید فدراسیون بین‌المللی تهیه‌کنندگان در آسیا به‌شمار می‌رفت. پیش از انقلاب ۱۳۵۷ برای هر ۷۰ هزار نفر یک سینما وجود داشت. تا پیش از انقلاب ۱۳۵۷ بیشتر مردم ساکن روستاها و شهرهای کوچک ایران که دارای تعصب‌های مذهبی بودند، هرگز
کوچک ایران که دارای تعصب‌های مذهبی بودند، هرگز به سالن‌های سینما نرفتند و گونه‌ای تحریم دینی ضد سینمای ایران وجود داشت. در نمونه‌ای اما در شهری مذهبی چون قم، در سال ۱۳۴۷ سینمایی نوین گشایش یافت. اما تنها چند روز در برابر مذهبیون دوام آورد. مردم متعصب این شهر با تحریک ملایان شیعه به این سینما ریخته و به غارت آن پرداختند. اما پس از انقلاب، این تحریم مذهبی ضد سینما حذف شد. جمهوری اسلامی. بسیاری از مردم و سینماگران باور داشتند که با سرنگونی پادشاهی و آمدن حکومتی مذهبی، سینمای ایران نیز برای همیشه برچیده
حکومتی مذهبی، سینمای ایران نیز برای همیشه برچیده می‌شود. در واقع پس از پیروزی انقلاب اسلامی بحث بر سر بودن یا نبودن سینما مطرح بود. اساسا سینمایی وجود نداشت. جابجایی دستگاه ویدیو قاچاق و نگهداری آن جرم محسوب می‌شد. در آغاز دهه ۱۳۶۰ با تولد نشریه‌ایی با نامه ماهنامه "فیلم" و تاثیر آن بر نسل‌های پس از خود تاثیر انکارناپذیری در حیات و تداوم سینما در ایران داشت. مسعود مهرابی ده سال و تا شماره ۸۹ با دریافت مجوزهای تک شماره با چاپ و انتشار "مجله فیلم" در دورانی که نه سینمایی وجود داشت و نه فیلمی خوراک فرهنگی
که نه سینمایی وجود داشت و نه فیلمی خوراک فرهنگی مردم را فراهم می‌کرد به گسترش فرهنگ سینما می‌پرداخت. از نسل این نشریه بسیاری از سینماگران و منتقدان مطرح پس از انقلاب، زاده شدند و سینمای ایران دوباره، زاده شد. در کل پس از انقلاب ۱۳۵۷، سینمای این کشور تا چندین سال، گرفتار سردرگمی شده بود. به‌طور کلی رابطه میان سینماگران ایران با جمهوری اسلامی از انقلاب ۱۳۵۷ بسیار پیچیده بوده‌است. این رابطه در دوران گوناگون، حالت‌هایی گوناگون نیز داشت. گاه حالت اعتراضی گرفت، گاه با گونه‌ای انفعال همراه شد و گاه نیز با مذاکره
با گونه‌ای انفعال همراه شد و گاه نیز با مذاکره پیش رفت و با وجود داشتن چالش‌هایی با سیاست و نظر مسئول‌های سینمایی، در پایان به پذیرش اصول و ادامه یافتن فعالیت در چهارچوب مورد نظر مسئولان نظام جمهوری اسلامی منجر شد. در این دوره با انحصاری‌شدن سینما در دست دولت ایران و حذف‌شدن بخش خصوصی، محدودیت‌هایی سنگین به فیلم‌سازان اهل ایران تحمیل شد. سانسور پس از انقلاب ۱۳۵۷ چالشی جدی برای سینمای ایران شمرده شد. امنیتی‌شدن فضای سینما، بخش‌بندی سینماگران به «خودی» و «غیرخودی» و مبارزه با نهادها و اتحادیه‌های صنفی
و «غیرخودی» و مبارزه با نهادها و اتحادیه‌های صنفی نیمه‌مستقلی چون خانه سینما از دیگر چالش‌های این دوره هستند. به شکلی دقیق‌تر، پس از انقلاب ۱۳۵۷ نظام جمهوری اسلامی، نخست فیلم‌سازی را محدود کرد. سپس در صورت تبلیغ ارزش‌های اسلامی، به کارگردانان، کمک مالی رساند. با این حال مردم علاقهٔ کمی نشان دادند و این دوران از فیلم‌سازی با محوریت مستقیم ایدئولوژی، دوام نیاورد. کمی بعد، فیلم‌هایی که به جنگ ایران و عراق می‌پرداختند و فیلم‌هایی که بیان‌گر مدارای بیشتر با ارزش‌های اسلامی بودند، جایگاه خود را به‌دست آوردند.
اسلامی بودند، جایگاه خود را به‌دست آوردند. استقرار مذهبی، عموماً تقلید از فیلم‌های غربی را ناپسند ساخت و سازوار کردن داستان‌های باستانی، قومی و مذهبی غربی و شرقی را تشویق کرد؛ مشروط بر آنکه دلواپسی‌های معاصر ایران را بازتاب دهند و محدودیت‌های اسلامی وضع‌شده را محترم شمارند. در حدود دههٔ ۱۳۷۰ شوق نخستین انقلابی با خواسته‌های میانه‌روی سیاسی و روابط بهتر با جهان غرب جایگزین شد. صنعت فیلم‌سازی ایران با جشنواره‌های فیلم ایرانی (همچون جشنواره فیلم فجر) که هر ساله به شکل جهانی برگزار می‌شوند، به یکی از
که هر ساله به شکل جهانی برگزار می‌شوند، به یکی از بهترین‌های نوع خود در جهان تبدیل شد. کارگردانانی چون بهرام بیضایی، عباس کیارستمی، محسن مخملباف و داریوش مهرجویی فیلم‌هایی را تولید کرده‌اند که جوایز قابل توجهی را در جشنواره‌های بین‌المللی به سمت خود کشاندند. همچنین نسل تازه‌ای از کارگردانان زن ایرانی مانند رخشان بنی‌اعتماد و تهمینه میلانی پدید آمد. در فهرست سال ۲۰۱۷ برترین فیلم‌سازان سدهٔ ۲۱ میلادی از متاکریتیک، جعفر پناهی (با فیلم‌هایی چون "دایره" و "تاکسی") در ردهٔ ۵، اصغر فرهادی (با فیلم‌هایی چون "جدایی
در ردهٔ ۵، اصغر فرهادی (با فیلم‌هایی چون "جدایی نادر از سیمین" و "فروشنده") در ردهٔ ۸، عباس کیارستمی (با فیلم‌هایی چون "طعم گیلاس" و "کپی برابر اصل") در ردهٔ ۲۰ و بهمن قبادی (با فیلم‌هایی چون "زمانی برای مستی اسب‌ها" و "لاک‌پشت‌ها هم پرواز می‌کنند") در در ردهٔ ۲۵ جای داشتند. با همه اینها واکنش رسانه‌های ایرانی به اخبار دریافت جوایز سینمایی توسط ایرانیان، شامل اتهام «سیاه‌نمایی» می‌شود و ملاحظات جشنواره‌ای کارگردانان، مورد بحث بوده‌است. هم‌اکنون در پویانمایی در ایران در حال پیشرفت است و افزون بر
پویانمایی در ایران در حال پیشرفت است و افزون بر پویانمایی‌های کوتاه، انواع مجموعه (همانند "پهلوانان" و "شکرستان") و فیلم بلند پویانمایی (همانند "تهران ۱۵۰۰" و "فیلشاه") ساخته شدند. گزارشی در سال ۱۳۹۴ که در روزنامه "دنیای اقتصاد" منتشر شد، می‌گفت که «با وجود کاهش روند فروش فیلم‌ها در چند سال اخیر، اما هنوز بسیارند کارشناسانی که اعتقاد دارند سینمای ایران سرزنده و محبوب است.» مخاطبان. فروش سینمای ایران در یازده ماه ۱۳۹۸، ۲۹۳ میلیارد و ۸۱۳ میلیون و ۳۹۰ هزار تومان بوده‌است و در طول این دوره، ۲۵ میلیون و ۷۱۷
تومان بوده‌است و در طول این دوره، ۲۵ میلیون و ۷۱۷ هزار و ۲۴۲ تن، فیلم‌های اکران‌شده را تماشا کردند. پیشینه چالش‌ها. دوران جمهوری اسلامی. به دنبال انقلاب فرهنگی، روح‌الله خمینی انقلاب فرهنگی را به روشنی اعلام کرد: «ما همهٔ نشریات، رادیو و تلویزیون و سینماها را از فساد پاک خواهیم کرد. همه چیز باید در خدمت اسلام باشد.» کمی بعد، معلوم شد که جمهوری اسلامی می‌خواهد سینما را نیز کاملاً زیر سلطهٔ خود داشته باشد و فیلم‌سازان دگراندیش، در سینمای آیندهٔ ایران جایی ندارند. موجی از پاکسازی انقلابی در همگی رشته‌های هنری
موجی از پاکسازی انقلابی در همگی رشته‌های هنری ایران پدیدار شد و بسیاری از هنرمندان، به همکاری با دودمان پهلوی متهم شدند. در دوران جمهوری اسلامی، پیش آمده‌است که نیروهای تندرو، در مخالفت با نمایش حتی فیلمی که کارهای قانونی آن طی شده و مجوز اکران وزارت ارشاد نیز دارد، دست به اعتراض بزنند و از نمایش آن پیشگیری کنند. یورش تندروها در مواردی باعث نگرانی میان بازیگران و سینماگران ایرانی این دوره بوده‌است. در اردیبهشت ۱۴۰۰ محمدعلی سجادی، کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس، تهیه‌کننده در گفت‌وگو با ایلنا اعلام داشت که: «ما
تهیه‌کننده در گفت‌وگو با ایلنا اعلام داشت که: «ما یک ممیزی داریم و یک سیستم ایدئولوژیک داریم که در این چهار دهه نمی‌دانسته با سینما چه کند. در حقیقت هم دلش می‌خواست آن را حفظ کند و هم دلش می‌خواهد سر به تنش نباشد… بزرگترین مشکل سینما این است که عده‌ای سفارش‌دهنده هستند… سینمای ما در دست ارگان‌های دولتی و نظامی است.» چالش حجاب اسلامی و برخورد با جنس مخالف. موضوع حجاب کاراکترهای زن در سینمای ایران در تنهایی یا در حضور محارم، از هنگام اجباری‌سازی حجاب اسلامی پس از انقلاب ۱۳۵۷ به یکی از دغدغه‌های اصلی
اسلامی پس از انقلاب ۱۳۵۷ به یکی از دغدغه‌های اصلی کارگردان‌ها و تهیه‌کنندگان ایران تبدیل شد. شماری از فیلم‌های ایرانی که در یک تا دو سال پس از انقلاب اسلامی به ساخت رسیدند، چون هنوز حجاب اجباری نشده بود، با همان روش پیش از این انقلاب فیلمبرداری شدند. اما هنگامی که فیلم‌ها برای اکران رفتند، حجاب تبدیل به خط قرمز سینمای جمهوری اسلامی شد و بسیاری از این فیلم‌ها از جمله "مرگ یزدگرد" توقیف شدند. گروهی از کارگردان‌های ایرانی اعلام کردند که برای تماشاگر فیلم، به هیچ وجه طبیعی و باورپذیر نیست که زنان با روسری
به هیچ وجه طبیعی و باورپذیر نیست که زنان با روسری خوابیده و جلوی شوهر یا پدرشان در خانه، حجاب کامل داشته باشند. در کل، پس از انقلاب تلاش شد تا پوشش سر زنان در فیلم‌ها طبیعی جلوه داده شوند. کارگردانان ایرانی اما راه‌هایی برای گریز از حجاب اجباری داشته‌اند و در نمونه‌ای از گونه‌هایی از کلاه بهره بردند. پس از انقلاب ۱۳۵۷ با محدودیت‌های شرعی و عرفی که برای طبیعی نشان‌دادن نقش زن مانع‌هایی ساخته بودند، بهره‌گیری از بازیگران زن‌پوش (مرد) در سینما و تئاتر مطرح شد. چرایی بازی کردن مردها در نقش زن در سینمای پس از
چرایی بازی کردن مردها در نقش زن در سینمای پس از انقلاب ۱۳۵۷ شامل موارد وابسته به حجاب و برخورد بدنی با مردان بوده‌است. برخورد فیزیکی زنان با مردان یکی از چالش‌های قابل توجه در دوران جمهوری اسلامی بوده‌است. بر پایهٔ فتوا (بیان حکم اسلامی توسط فقیه) مراجع تقلید شیعه، دیدن موی زن توسط مردان نامحرم، حرام است. با توجه به این فتوای عمومی میان مراجع، گاهی کارگردانان برای آن که به شخصیت زن فیلم خود روسری نپوشانند، موی او را کامل تراشیده‌اند. کلاه‌گیس نیز کم‌کم به ترفندی برای حذف حجاب تبدیل شد. اما مسئولان فرهنگی