payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به عنوان یک فدرالیست توصیف شده‌است. در ۱۸۰۴ میلادی، دختر فیتزهاگ به نام مری لی فیتزهاگ در تالار پذیرایی خانه شهرکی الکساندریا با «جورج واشینگتن پارک کوستیس»، نوه پسری «مارتا دندریج کوستیس واشینگتن» ازدواج کرد و نوه پسری جورج واشینگتن را به فرزندی پذیرفتند. در ۱۸۱۳ میلادی، دخترشان به نام «ماری آنا رادولف کوستیس» با «رابرت ئی. لی» ازدواج کرد. مرگ و میراث. فیتزهاگ در ۱۸۰۹ میلادی در سن ۶۹ سالگی فوت کرد و سه تا از فرزندانش که تا سن بلوغ زنده مانده بودند را از خود به جای گذاشت. او در ابتدا در راونزورث دفن شد،
خود به جای گذاشت. او در ابتدا در راونزورث دفن شد، مکانی که پسرش ویلیام هنری فیتزهاگ ارث برده بود، اما هنگامی که آن عمارت تخریب شد، بقایای جسد و سنگ قبرش به قبرستان کلیسای تاریخی پوهیک واقع در لورتون منتقل شد. همچنین او کشتزارهای «لانه عقاب» و «سومرست» را که در شهرستان پادشاه جورج قرار داشتند را به برادر/خواهر زاده‌هایش ویلیام اف. گرایمز، بنجامین گرایمز و گیئورگ ان. گرامیز داد.
آدام استیفن (Adam Stephen) (حدود سال‌های ۱۷۱۸ میلادی – ۱۶ ژوئن ۱۷۹۱ میلادی)، پزشک و افسر نظامی آمریکایی متولد اسکاتلند، کسی بود که در تأسیس مارتینزبورگ ویرجینیای غربی کمک کرد. وی به آمریکایی شمالی مهاجرت کرد و در جریان جنگ جنگ فرانسویان و سرخپوستان در گروه شبه‌نظامیان استان ویرجینیا به رهبری جورج واشینگتن خدمت نمود. وی دوباره تحت رهبری واشینگتن در جنگ انقلابی آمریکا خدمت کرد و به رهبری بخشی از ارتش قاره‌ای ارتقا یافت. استیفن پس از یک حادثه آتش خودی در جریان نبرد ژرمن‌تاون، از ارتش اخراج شد اما به عنوان
نبرد ژرمن‌تاون، از ارتش اخراج شد اما به عنوان شهروند سرشناس ویرجینیای جنوبی به فعالیت خود ادامه داد، از جمله مدتی نماینده شهرستان برکلی در مجمع عمومی ویرجینیا بود. زندگی اولیه و خانوادگی. آدام استیفن در اسکاتلند به‌دنیا آمد. دیپلم خود را از کالج شاهی در ابردین به‌دست‌آورد و پزشکی را در ادینبرا خواند. استیفن بعداً ازدواج کرد و یک کودک به‌نام ان داشت. پزشک نیروی دریایی و مهاجر. قبل از مهاجرت به مستعمره بریتانیایی ویرجینیا، در اواخر سال ۱۷۳۰ یا اوایل سال ۱۷۴۰ استیفن در یک ناو بیمارستانی وارد خدمت نیروهای
استیفن در یک ناو بیمارستانی وارد خدمت نیروهای دریایی سلطنتی شد. وی در آنجا در فردریکزبرگ یک درمانگاه پزشکی را تأسیس کرد. سرباز و پیشگام. استیفن در سال ۱۷۵۴ به سپاهیان استانی پیوست و سرهنگ دوم هنگ ویرجینیا تحت فرماندهی جورج واشینگتن شد. این واحد نظامی در وینچستر (قسمت شرقی سلسله کوه‌های آپالیشین و در مرکز محلهٔ فریدریک در آن‌زمان)، مستقر بود و بعداً به سمت غرب در سراسر سلسله کوه‌های آپالیشین گسترش یافت. این واحد نظامی همچنین با آمریکایی‌های بومی جنگید که از جمله می‌توان از جنگ‌های جومونویل گلین و فورت
از جمله می‌توان از جنگ‌های جومونویل گلین و فورت نسسیتی (که هردو در سال ۱۷۵۴ وقوع پیوست و بعضی‌ها این جنگ‌ها را نقطه آغاز درگیری‌های جنگ فرانسه و سرخپوستان می‌دانند)، یادآوری کرد. سال بعد آن، واشینگتن، استیفن و شبه‌نظامیان ویرجینیا در سفر اکتشافاتی فجیع برادوک شرکت کردند. در سال ۱۷۵۶ استیفن به منظور نجات مستعمره نشینان از کارولینای جنوبی، رهبری ملیشه‌ها علیه کریک‌ها را به عهده گرفت. استیفن در سال ۱۷۵۹ در فورت بیدفورد (در سمت غربی سلسله کوه‌های آپالیشین درنزدیکی شاخه جنوبی دریای پوتوماک) فرمانده بود و خواهان
شاخه جنوبی دریای پوتوماک) فرمانده بود و خواهان تحویل احشام و اغنام به فورت پیت (پیتسبورگ آینده) گردید. استیفن در سال ۱۷۶۱ احشام و اغنام و سایر کالاهای مورد ضرورت سازماندهی و تأمین مالی سفر اکتشافاتی تایمبرلک را به‌دست‌آورد و بعد از جنگ بریتانیا و چروکی، برای سازگاری منافع بریتانیا و چروکی (وسیع‌ترین بخش جنگ فرانسه و سرخپوستان) تلاش می‌کرد. در تابستان سال ۱۷۶۳ مهاجرین جدیداً ساکن شده، از هجمه‌های دلاور و شاونیز بر بخش‌های جنوبی محل سکونت شان شکایت کردند، چنان‌که بسیاری از ساکنین آن‌زمان محلهٔ همپشایر،
چنان‌که بسیاری از ساکنین آن‌زمان محلهٔ همپشایر، خانه‌های خویش را ترک نموده بودند. از همین‌رو در ماه اوت فرماندار، سرهنگ استیفن را اجازه داد تا به تعداد ۵۰۰ نفر از شبه‌نظامیان همپشایر، کولپیپر، فاکوئیر، لودون و شبه‌نظامیان محله فریدریک را فرا بخواند و ماه بعد به آنها گفت که به حفاظت از پاسگاه‌های قسمت‌های جنوبی ادامه دهند تا مبادا آمریکائیان بومی به خاطر تلفاتی نظامی که تابستان آن سال در بروشی رون در جنوب پیتسبورگ در برابر نظامیان بریتانیایی تحت فرماندهی سرهنگ هنری باکوئیست متحمل شده بودند، دست به حمله
سرهنگ هنری باکوئیست متحمل شده بودند، دست به حمله تلافی جویانه بزنند. در حالیکه سروان چارلز لویس ۶۰ تن از زندانیان مهاجر سابق را در سال ۱۷۶۴ به فورت پیت اسکورت می‌کرد، استیفن فرماندهی هنگ ویرجینیا را از واشینگتن به عهده گرفت و به هدف کمک به سرکوب شورش پونتیاک راهی سمت غرب شد. زمانی‌که زنگ جنگ انقلابی آمریکا شیوع یافت، استیفن دوباره تحت نظر واشینگتن، به ارتش قاره‌ای آمریکا خدمت کرد. در جریان لشکرکشی‌های نیویورک و نیوجرسی در سال ۱۷۷۶ و اوایل سال ۱۷۷۷، در ارتش بود و به عنوان سرلشکر، فرماندهی یک بخش ارتش
ارتش بود و به عنوان سرلشکر، فرماندهی یک بخش ارتش واشینگتن در حین دفاع از فیلادلفیا به وی واگذار شده بود. در نبرد جرمن‌تاون که در ماه اوت سال ۱۷۷۷ بوقوع پیوست، افراد استیفن در تاریکی هوا با نیروهای تحت رهبری سرهنگ آنتونی وین جنگیدند. استیفن متهم به شراب خواری در جریان نبرد شد و بعد از محکومیت در یک دادگاه نظامی از فرماندهی عزل و از ارتش اخراج شد. با این کار، وی یگانه سرلشکر ارتش قاره‌ای بود که در دادگاه نظامی محاکمه و بلافاصله در جریان جنگ از خدمت در ارتش اخراج گردید. سیاست‌مدار. قبل از شروع جنگ، استیفن در
گردید. سیاست‌مدار. قبل از شروع جنگ، استیفن در ویرجینیای غربی زندگی می‌کرد و رأی دهندگان محله برکلی (محلهٔ که در سال ۱۷۷۲ ایجاد شد) وی را (در کنار رابرت رادرفورد) به عنوان یکی از دو نماینده خویش در دومین کنوانسیون انقلابی ویرجینیا که در کلیسای اسقفی سنت جان در ریچموند میان ۲۰ الی ۲۷ مارس سال ۱۷۷۵ برگزار شده بود، انتخاب نمود. در پایان جنگ، استیفن به محلهٔ برکلی (محله‌ای که بعد از سپری شدن مدت زیادی از مرگ استیفن به ویرجینیای غربی تغییر نام یافت) برگشت. استیفن در سال ۱۷۷۸ نقشه شهر مارتینزبورگ را ترسیم و شهر
در سال ۱۷۷۸ نقشه شهر مارتینزبورگ را ترسیم و شهر جدید را به اسم دوست‌اش سرهنگ توماس بریان مارتین نام‌گذاری کرد. استیفن کلانتر محلهٔ وسیع برکلی آن‌زمان با مرکزیت مارتینزبورگ، شد. بعداً سرتیپ هوراتیو گیتس و چارلز لی هردو در این محله ملک خریداری نموده و در همان نزدیکی زندگی نمودند. استیفن در سال ۱۷۸۸ از طرف رای‌دهندگان محله‌ای برکلی به کنوانسیون تصویب قانون اساسی ویرجینیا انتخاب شد که در آن کنوانسیون به نفع تصویب قانون اساسی ایالات متحده آمریکا صبحت (و رأی) داد. علی‌رغم مخالفت اشخاص با نفوذ سیاسی مانند پاتریک
علی‌رغم مخالفت اشخاص با نفوذ سیاسی مانند پاتریک هنری و جورج ماسون، کنوانسیون ویرجینیا با ۸۹ رأی در برابر ۷۹ رای قانون اساسی را تصویب نمود و این تا حدی زیادی به این دلیل بود که نمایندگان ویرجینیای غربی (از جمله استیفن) ۱۵ در برابر ۱ از آن حمایت نمودند. میراث. استیفن در سال ۱۷۹۱ در مارتینیزبورگ فوت نمود و در زیر بنای یادبودی که به افتخار وی بنا شده بود، دفن گردید. خانه آدام استیفن در مارتینزبورگ و باور در نزدیکی شپهردووستون (بالای ملکیی که وی در محله جفرسون ویرجینیای غربی داشت)، امروز باقی‌مانده و ثبت فهرست
غربی داشت)، امروز باقی‌مانده و ثبت فهرست ملی مکان‌های تاریخی شده‌است.
مریخ ۴ () که با نام 3MS No.52S نیز شناخته می‌شود، یک فضاپیمای شوروی بود که برای کاوش مریخ در نظر گرفته شده‌بود. یک فضاپیمای 3MS که به عنوان بخشی از برنامه مریخ پرتاب شد، قرار بود این فضاپیما در سال ۱۹۷۴ وارد مدار مریخ شود. با این حال، مشکلات کامپیوتری مانع از ورود آن به مدار مریخ شد. فضاپیما. فضاپیمای مریخ ۴ مجموعه‌ای از دستگاه‌ها و ابزارها را برای مطالعه مریخ حمل می‌کرد. علاوه بر دوربین‌ها، مجهز به تلسکوپ رادیویی، رادیومتر مادون قرمز، نورسنج‌های متعدد، پلاریمتر، مغناطیس‌سنج، تله‌های پلاسما، آنالایزر
پلاریمتر، مغناطیس‌سنج، تله‌های پلاسما، آنالایزر الکترواستاتیک، طیف‌سنج پرتو گاما و کاوشگر رادیویی بود. ابزار علمی. مدارگرد مریخ ۴ تعداد ۱۵ ابزار علمی را برای مطالعه مریخ از مدار آن حمل می‌کرد:
دیده‌بان دریا () یک سازمان مردم‌نهاد آلمانی است که دایره فعالیتش در دریای مدیترانه است و به دنبال راه‌اندازی کشتی‌ها برای نجات پناهندگان در این زمینه فعال شد. تاریخچه. در ۶ نوامبر ۲۰۱۷، خدمه یک کشتی دیده‌بان دریا در عملیاتی که نیروی دریایی لیبی از آن ممانعت کرده بود، ۵۸ نفر را نجات دادند و بیست نفر دیگر غرق شدند. فیلم‌های ویدیویی که گارد ساحلی لیبی را در این ماجرا دخیل می‌کرد، بعداً در اقدام قانونی علیه ایتالیا در دادگاه حقوق بشر اروپا مورد استفاده قرار گرفت. ۲۰۱۸. کشتی دیده‌بان دریا پس از اینکه بین ژوئیه و
۲۰۱۸. کشتی دیده‌بان دریا پس از اینکه بین ژوئیه و اکتبر در مالت توقیف شد، عملیات خود را در نوامبر ۲۰۱۸ از سر گرفت. در ۲۲ دسامبر ۲۰۱۸، یکی دیگر از کشتی‌های سازمان، دیده‌بان دریا ۳، حدود ۳۲ نفر را نجات داد، اما نتوانست در مالت، ایتالیا یا اسپانیا پهلو بگیرد. ۲۰۱۹. در ۳ ژانویه ۲۰۱۹، فرانسه، آلمان و هلند پیشنهاد کردند تا برخی از ۴۹ مهاجر بازداشت شده در مالت را توسط «دیده‌بان دریا» و «چشم دریا» به عنوان یک تلاش جمعی منتقل کنند. به گفته مینا آندریوا، سخنگوی کمیسیون اروپا، به نقل از کمیسر مهاجرت، دیمیتریس
کمیسیون اروپا، به نقل از کمیسر مهاجرت، دیمیتریس اوراموپولوس گفت: «نیاز به همبستگی بیشتر همراه با به‌کارگیری راه حل‌های قابل پیش‌بینی و پایدار برای فعالیت در مدیترانه» داد. دو هفته پس از نجات، ۴۹ مهاجر علیرغم درخواست پاپ فرانسیس، هنوز در ساحل مالت در «دیده‌بان دریا» و «چشم دریا» در بازداشت به سر می‌برند. در ۹ ژانویه، پس از توافقی که برای انتقال آنها به هشت کشور اروپایی دیگر حاصل شد، سرانجام اجازه پیاده شدن در مالت به آنها داده شد. در ۱۹ ژانویه، دیده‌بان دریا ۳ تعداد ۴۷ مهاجر دیگر را نجات داد. دولت ایتالیا
۳ تعداد ۴۷ مهاجر دیگر را نجات داد. دولت ایتالیا از ورود این کشتی به بندر ممانعت کرد و اقدام قانونی علیه هلند را آغاز نمود و سپس پرونده را به دادگاه اروپایی حقوق بشر ارجاع داد. در ۲۹ ژانویه، ایتالیا، آلمان، فرانسه، مالت، پرتغال، رومانی و لوکزامبورگ موافقت کردند که ۴۷ مهاجر را جابجا کنند. معاون نخست‌وزیر ایتالیا ماتئو سالوینی خواستار توقیف دیده‌بان دریا ۳ شد. هنگامی که کشتی در شهر کاتانیا ایتالیا لنگر انداخته بود تا مهاجران را پیاده کند، ارتش ایتالیا این کشتی را به دلیل «چندین نقض قانون» توقیف کرد. سازمان
را به دلیل «چندین نقض قانون» توقیف کرد. سازمان دیده‌بان دریا انسداد را فشار سیاسی نامید. در ۱۹ مه ۲۰۱۹، پلیس ایتالیا دیده‌بان دریا ۳ را در جزیره لامپدوسا متوقف کرد و به ۴۷ مهاجری که در ۱۵ مه ۲۰۱۹ آنها را توقیف کرده بود، اجازه پیاده‌شدن داد. گزارش این عملیات خشم ماتئو سالوینی را برانگیخت که مخالف پهلوگیری کشتی و پیاده شدن مهاجران بود. این کشتی دوباره در۱۲ ژوئن ۲۰۱۹ توقیف و از ۵۳ مهاجری که در سواحل لیبی نجات پیدا کرده بودند، ایتالیا تنها به ۱۱ نفر از آنها اجازه پیاده شدن داد. در ژوئن ۲۰۱۹، کاپیتان این کشتی
پیاده شدن داد. در ژوئن ۲۰۱۹، کاپیتان این کشتی تهدید کرد که علیرغم ممنوعیت، در لامپدوسا پهلو خواهد گرفت و در نهایت وارد آب‌های سرزمینی ایتالیا می‌شود. به گفته سازمان دیده‌بان دریا، این نه به عنوان یک اقدام تحریک آمیز، بلکه یک امر ضروری و مسئولانه بوده است. در روزنامه فرانسوی لو موند ستونی چاپ شد مبنی بر اینکه کاپیتان کارولا راکت فقط وجود کنوانسیون‌های بین‌المللی را به همه ما یادآوری می‌کند مانند اینکه نجات در دریا یک وظیفه همگانی است. در سرمقاله‌ای در همین روزنامه، ۷۰۰ چهره مشهور از مهاجران حمایت کردند و با
۷۰۰ چهره مشهور از مهاجران حمایت کردند و با سالوینی مخالفت نمودند. نظرسنجی روزنامه ایتالیایی ایل جورناله نشان داد که ۶۱ درصد از ایتالیایی‌ها با فرود کشتی دیده‌بان ۳ در لامپدوسا مخالف بودند. در شب ۲۸ تا ۲۹ ژوئن، کشتی توقیف شد و کارولا راکت به دلیل کمک به مهاجرت غیرقانونی دستگیر شد. کشتی دیده‌بان ۳ بعداً بر اساس قانون ایتالیا که پس از برخورد با قایق گشتی کلاس ۸۰۰ سعی کرده بود مانع از پهلوگیری کشتی بزرگتر شود در نتیجه قایق به اسکله رانده شد.
سیداحمد زرگرباشی از بزازان تهرانی بود، که در دوره نخست به عنوان نماینده تهران در مجلس شورای ملی حضور داشت.
هتل ریتز پاریس () هتلی در مرکز پاریس، فرانسه است. این هتل که در کنار میدان واندوم قرار دارد در سال ۱۸۹۸ میلادی تأسیس شده و دارای ۷۱ اتاق و ۷۱ سوئیت شامل ۱۶ سوئیت لوکس و ۳ رستوران می‌باشد. هتل ریتز توسط سزار ریتز هتلدار سوئیسی و با همکاری سرآشپز فرانسوی اوگوست اسکوفیه بنیان نهاده شده.
الکساندر مک‌دوگال (Alexander McDougall) (۱۷۳۲–۹ ژوئن ۱۷۸۶) دریانورد و تاجر آمریکایی متولد اسکاتلند بود که پیش از وقوع انقلاب آمریکا و طی آن در نیویورک رهبری سازمان مخفی پسران آزادی را بر عهده داشت. وی همچنین از رهبران نظامی جنگ انقلاب آمریکا بود. او در ارتش قاره‌ای در مقام سرلشکری خدمت کرد و به عنوان نماینده در کنگره قاره‌ای حضور یافت. پس از جنگ، وی رئیس اولین بانک ایالت نیویورک شد و مدتی نیز در مجلس سنای این ایالت بود. سال‌های نخست زندگی. مک‌دوگال در تابستان ۱۷۳۲ در جزیره آیله واقع در مجمع‌الجزایر هبریدهای
۱۷۳۲ در جزیره آیله واقع در مجمع‌الجزایر هبریدهای داخلی اسکاتلند به‌دنیا آمد. او یکی از پنج فرزند رِنالد و الیزابت مک‌دوگال بود. خانواده او در سال ۱۷۳۸ در قالب اعضای حزبی که رهبری آن را یک کهنه سرباز بریتانیایی به نام کاپیتان لاچلان کمپبل بر عهده داشت، به نیویورک نقل مکان کردند. کمپل وعده زمین‌های حاصل‌خیز در نزدیکی شهر فورت ادوارد را به آنها داده بود. اما هنگامی که به نیویورک رسیدند، آنها تازه دریافتند که حق بهره‌برداری از ۳۰ هزار جریب (۱۲ هزار هکتار) زمین به لاچلان واگذار شده‌است و حالا او از آنها
زمین به لاچلان واگذار شده‌است و حالا او از آنها می‌خواهد تا مستأجر ملک او باشند. رنالد این پیشنهاد را نپذیرفت و در یک دامداری در جزیره منهتن شغلی برای خود پیدا کرد. به این ترتیب کم‌کم اوضاع خانواده بهتر شد و الکساندر جوان در نیویورک کار خود را به عنوان تحویل دادن شیر آغاز کرد. در حدود ۱۷۴۵ و زمانی که ۱۴ سال داشت به عنوان دریانورد بازرگان قرارداد بست. او بر روی چند کشتی مشغول به کار شد و سپس در سال ۱۷۵۱ به مدت چهار ماه به بریتانیای کبیر بازگشت. از فرماندهی کشتی تجاری مسلح تا بازرگانی. با آغاز جنگ میان
کشتی تجاری مسلح تا بازرگانی. با آغاز جنگ میان فرانسه و قبایل سرخ‌پوست در سال ۱۷۵۶، مک‌دوگال از سوی دربار به عنوان مسئول کشتی تجاری مسلح گماشته شد. در طول جنگ، مک‌دوگال فرماندهی دو کشتی را بر عهده داشت: کشتی تایگر با ۸ توپ جنگی و کشتی بارینگتون با ۱۲ توپ جنگی. او که فرماندهی لایق و بازرگانی زیرک بود، توانست طی این مدت به واسطه کشتی‌های مصادره شده و فروش محموله آنها ثروت اندکی به دست بیاورد. در سال ۱۷۶۳، مک‌دوگال زندگی دریانوردی را کنار گذاشت. جنگ خاتمه یافته بود، همسرش، نانسی و همچنین پدرش از دنیا رفته
بود، همسرش، نانسی و همچنین پدرش از دنیا رفته بودند. حالا مسئولیت مادر و سه فرزندش بر عهده او بود. از این رو دارایی‌هایی را که از راه دریانوردی به‌دست آورده بود، تبدیل به پول کرد. سپس به همراه ثروت ناچیزی که در طول جنگ جمع کرده بود، اقدام به سرمایه‌گذاری بر روی زمین نمود و به یک واردکننده و بازرگان تبدیل شد. در این دوره، وی به عنوان تاجر برده نیز مشغول به کار بود و برده‌ای به نام کولرین داشت. تا سال ۱۷۶۷، امور او به خوبی پیش می‌رفت. وی در ناحیه آلبانی و نورث‌کارولینا زمین داشت. الکساندر بار دیگر تن به
نورث‌کارولینا زمین داشت. الکساندر بار دیگر تن به ازدواج داد، این بار با هانا بوستویک، دختر صاحبخانه‌اش وصلت کرد. اگر چه ثروت رو به رشد آنها برای شان شهرت به ارمغان آورد ولی نتوانست سبب پذیرش آنها از سوی جامعه سنتی نیویورک شود. خانواده‌های اشرافی و سطح بالای نیویورک همچون لیوینگستون‌ها و دی‌لِنسی‌ها نگاه تحقیرآمیزی به او داشتند و الکساندر را فردی گستاخ و بی‌فرهنگ می‌پنداشتند. مقدمه انقلاب. با بالا گرفتن شور انقلابی در مخالفت با قانون تمبر، مک‌دوگال فعالیتش را در سازمان پسران آزادی آغاز کرد و متعاقباً رهبری
در سازمان پسران آزادی آغاز کرد و متعاقباً رهبری این جنبش را در مستعمره نیویورک عهده‌دار گشت. در پی تصویب قانون اقامتگاه سربازان مشکلات در این شهر و مستعمره تشدید شد. براساس این قانون، مستعمره‌نشیان ملزم به تأمین مسکن و پشتیبانی از نیروهای بریتانیایی بودند. مجلس نمایندگان ایالت نیویورک در سال‌های ۱۷۶۷ و ۱۷۶۸ از تخصیص بودجه برای تأمین مسکن آنها خودداری کرده و این موضوع را منتفی دانسته بود. ولی پس از آن، مجلس نمایندگان سال ۱۷۶۹، برای اسکان نیروهای بریتانیایی بودجه تصویب کرد. در روز ۱۶ دسامبر ۱۷۶۹، مک‌دوگال به
تصویب کرد. در روز ۱۶ دسامبر ۱۷۶۹، مک‌دوگال به صورت ناشناس اعلامیه‌ای با عنوان خطاب به اهالی خائن نوشت و چاپ کرد. او در این اعلامیه به انتقاد از مصوبه مجلس پرداخته بود و با این کار آتش آغاز جنگ گلدن‌هیل را برافروخت. الکساندر به اتهام تهمت و افترا در تاریخ ۷ فوریه ۱۷۷۰ دستگیر شد و از آنجا که از تودیع وثیقه امتناع کرد، به زندان افتاد. وی دو دوره و مجموعاً حدود پنج ماه را در زندان سپری کرد ولی محکوم نشد و در سال ۱۷۷۱ دوباره آزادی‌اش را به دست آورد. با این حال به زندان افکندن او به بهانه دیگری برای اعتراض تبدیل
زندان افکندن او به بهانه دیگری برای اعتراض تبدیل شد. پسران آزادی راستای تلاش برای ترسیم چهره او به عنوان کسی که جانش را در راه اهداف سیاسی نثار می‌کند، الکساندر مک‌دوگال را «جان ویلکس آمریکا» نامیدند. جان ویلکس سیاستمدار بریتانیایی بود که به دلیل مخالفت با نفوذ و اقتدار دولت زندانی شد. این گروه به این شکل دست به نمادپردازی زده و در اعتراضات خود از آن استفاده جستند. ارتش قاره‌ای. در ۳۰ ژوئن ۱۷۷۵، مک‌دوگال با مصوبه کنگره ایالتی نیویورک به عنوان سرهنگ کلنل هنگ اول نیویورک منصوب شد. سرانجام او در ارتش قاره‌ای
اول نیویورک منصوب شد. سرانجام او در ارتش قاره‌ای به دریافت درجهٔ سرلشکر نائل شد. اندکی بعد از انتصاب او، نیروهای مک‌دوگال به منظور حضور در نبرد تهاجم به کبک (۱۷۷۵) به منطقهٔ شمال گسیل شدند. دو پسر مک‌دوگال نیز در میان آنها بودند. سرلشکر برای جمع‌آوری نیرو و کمک مالی در پشت جبهه ماند. این لشکرکشی در پایان به شکست منجر شد. یکی از پسران مک‌دوگال به اسارت درآمد و دیگری در اثر تب در نزدیکی مونترال درگذشت. در روزهای آغازین جنگ، مک‌دوگال با همکاری پیتر تی. کورتنیوس در آماده‌سازی برای محاصره نیویورک توسط نیروهای
در آماده‌سازی برای محاصره نیویورک توسط نیروهای ارتش نقش داشت. پس از اینکه ارتش قاره‌ای نیویورک را ترک کرد، آنها به شمال عزیمت کردند و در نزدیکی دهکدهٔ وایت‌پلین برای مقابله با نیروهای بریتانیایی موضع گرفتند. در اینجا کمک او سبب توقف بریتانیایی‌ها شد و از درگیری هسته اصلی ارتش در این نزاع جلوگیری کرد. مک‌دوگال در ادامهٔ جنگ بیشتر در ارتفاعات هودسون مستقر بود و در پی فرار بندیکت آرنولد در سال ۱۷۸۰، فرماندهی نیروهای آمریکایی را در وست‌پوینت نیویورک (فورت کلینتون) بر عهده گرفت. در طول این جنگ، وی همواره از
بر عهده گرفت. در طول این جنگ، وی همواره از حامیان صریح ارتش قاره‌ای و خواستار ایجاد شرایط بهتر برای سربازانش بود. وی همچنین در تأسیس نیروی دریایی آمریکا در سال ۱۷۷۶ نیز مشارکت داشت. خدمات عمومی. او در سال ۱۷۸۰ به عنوان نماینده کنگره قاره‌ای انتخاب شد ولی فقط ۳۷ روز در خدمت کنگره بود و خیلی زود به عنوان وزیر نیروی دریایی نامزد شد. وی از ۷ فوریه ۱۷۸۱ تا ۲۹ اوت ۱۷۸۱ در این سمت مشغول به کار بود. در سال ۱۷۸۴، برای نمایندگی مجلس سنای ایالتی انتخاب شد و تا زمان مرگش در آنجا خدمت کرد. مک‌دوگال در سمت خود در مقام
در آنجا خدمت کرد. مک‌دوگال در سمت خود در مقام سناتور ایالتی، در جنبش موفقیت‌آمیز جدایی کلیسا از ایالت در ایالت نیویورک و جنبش ناموفق عدم انتشار اسکناس شرکت داشت. او نخستین رئیس بانک نیویورک و همچنین مدیر انجمن سین‌سیناتی این شهر بود. الکساندر مک‌دوگال در ۹ ژوئن ۱۷۸۶ در سن پنجاه و سه سالگی درگذشت و در مقبره خانوادگی‌اش واقع در اولین کلیسای پرزبیتری شهر نیویورک به خاک سپرده شد. در حال حاضر، سنگ یادبود او روی دیوار نخستین کلیسای پرزبیتری نیویورک در دهکده گرینویچ قرار دارد. میراث. خیابان مک‌دوگال در دهکده
قرار دارد. میراث. خیابان مک‌دوگال در دهکده گرینویچ شهر نیویورک به افتخار او نام‌گذاری شده‌است. زندگی شخصی. مک دوگال طی سفری که در سال ۱۷۵۱ به بریتانیا داشت با دختر عموی خود، نانسی مک‌دوگال، ازدواج کرد. پس از انقلاب آمریکا نانسی درگذشت و مک‌دوگال بار دیگر با دختر صاحب خانه‌اش، هانا بوستویک ازدواج کرد. در جریان جنگ یکی از پسرانش جان باخت و دیگری به اسارت بریتانیایی‌ها درآمد. مک‌دوگال نزد سربازان تحت امرش بسیار محبوب و محترم بود. وی همواره خواستار پرداخت دستمزد و تأمین شرایط بهتر برای سربازان بود. او دوست
و تأمین شرایط بهتر برای سربازان بود. او دوست صمیمی الکساندر همیلتون بود و جورج واشینگتن عمیقاً به او احترام می‌گذاشت و الکساندر را «ستون انقلاب» می‌نامید. درست است که مک‌دوگال زادهٔ اسکاتلند بود ولی ذات سرکش و مصممی داشت وبه وطن متبوع خود، یعنی آمریکا، به شدت وفادار بود. جان مک‌دوگال آترتون، فرزند نوه مک‌دوگال و همچنین پسر آترتون یعنی پیتر لی‌آترتون هر دو از اعضای مجلس نمایندگان ایالت کنتاکی بودند.
سپستان ساحلی (Cordia subcordata) گونه‌ای از درختان گلدار از خانواده، گاوزبانیان است که در شرق آفریقا، جنوب آسیا، آسیای جنوب شرقی، شمال استرالیا و جزایر اقیانوس آرام می‌روید. نام‌های محلی این گونه عبارتند از: "کاناوا"، تو، "کو"، "ماریر"، "مانژاک"، اسناتی‌گابلز، گلوبری، درخت آهک پرنده برگ‌باریک، در جاوه و مادورا به "نام‌های کالیماسادا"، "پورناماسادا" یا "پراماسادا شناخته می‌شود". باورهای عامیانه جاوه این درخت را حاوی قدرت معنوی می‌داند. در جزایر مارشال به "کونو" معروف است. شرح. سپستان ساحلی تا رشد می‌کند، اما
معروف است. شرح. سپستان ساحلی تا رشد می‌کند، اما ممکن است به هم برسد. دارای برگ‌های تخم مرغی با درازای و پهنای دارد. گل‌ها. گل‌های لوله‌ای سپستان ساحلی قطر دارند گل‌آذین آن گرزن یا خوشه‌ای است. گلبرگ‌ها نارنجی و کاسبرگ‌ها سبز کم‌رنگ هستند. گلدهی در طول سال اتفاق می‌افتد، اما بیشتر گل‌ها در بهار می‌شکفند. میوه. سپستان ساحلی در تمام سال میوه می‌دهد. میوه‌های آن کروی هستند با طول و چوبی در زمان رسیدن. هر میوه حاوی چهار یا کمتر دانه است که طول دارند. میوه آن شناورشونده است و ممکن است توسط جریان‌های اقیانوسی به
است و ممکن است توسط جریان‌های اقیانوسی به مکان‌های دوردست منتقل شود. زیستگاه. سپستان ساحلی درختی ساحلی است که از سطح دریا تا بلندای یافت می‌شود. اما ممکن است تا ارتفاع رشد کند. در مناطقی که سالانه ۱۰۰۰ تا باران دارند می‌روید. سپستان ساحلی خاک‌های خنثی را به قلیایی ترجیح می‌دهد (پی‌اچ ۶٫۱ تا ۷٫۴)، مانند خاک‌هایی که از بازالت، سنگ آهک، خاک رس یا ماسه منشأ می‌گیرند. بافت‌های مجاز خاک شامل شن، لوم شنی، لوم، لوم شنی رسی، رس شنی، لوم رسی و رس می‌باشد. کاربردها. دانه‌های آن خوراکی هستند و در زمان قحطی خورده
دانه‌های آن خوراکی هستند و در زمان قحطی خورده شده‌اند. 'سپستان ساحلی به راحتی می‌سوزد، و به این خاطر در پاپوآ گینه نو به آن «درخت نفت سفید» می‌گویند. چوب درخت دارای وزن مخصوص ۰٫۴۵ است، نرم و بادوام است و به راحتی کار می‌شود و در برابر موریانه مقاوم است. در هاوایی باستان از چوب "کو"» برای ساختن «اومِکه» (کاسه)، ظروف، و اومک لائو (کاسه‌های بزرگ) استفاده می‌شد، زیرا طعم بدی به غذا نمی‌دهد. اومکه لائو " 8-16 لیتری بود و برای ذخیره و تخمیر «پوی» استفاده می‌شد. از گل‌ها برای تهیه "لِی" استفاده می‌شد، در حالی که
گل‌ها برای تهیه "لِی" استفاده می‌شد، در حالی که از رنگدانه برگ‌های آن برای پارچه "کاپا" و "آهو" (قلاب ماهیگیری) استفاده می‌شد. چوب سپستان ساحلی در غرب جزایر سلیمان، در وانواتو، در جزیره وایا، و در تونگا، برای کنده‌کاری استفاده می‌شود. در ایرلند نو، چوب آن همیشه برای ورودی‌های تشریفاتی خانه‌های مردانه استفاده می‌شود.
سپستان‌واران ()زیرخانواده‌ای از گیاهان گلدار در خانواده گاوزبانیان است. سرده‌های آن عبارتند از:
شیخ عبدالرحیم تاج الدین معروف به اشرف الادبا از واعظان فیروزکوهی بود، که در دوره نخست بعنوان نماینده فیروزکوه در مجلس شورای ملی حضور داشت. اشراف الادبا در سال ١٣٢٠ ه.خ درگذشت و در شهر مشهد به خاک سپرده شد.
اندرو آلن (Andrew Allen) (زادهٔ ژوئن ۱۷۴۰ – درگذشتهٔ ۷ مارس ۱۸۲۵)، وکیل دادگستری و مقام دولتی از استان پنسیلوانیا بود. آلن که در یک خانواده تأثیرگذار متولد شده بود، در اوایل از آرمان انقلابی در جریان جنگ انقلاب آمریکا حمایت نموده و از ۱۷۷۵ تا ۱۷۷۶ میلادی از پنسیلوانیا در کنگره قاره‌ای دوم نمایندگی کرد. با این همه، همانند اکثر سایر نخبگان ثروتمند در پنسیلوانیا، او نیز مخالف تغییر بنیادگرایانه بود و پس از اعلامیه استقلال ایالات متحده و قانون اساسی ۱۷۷۶ پنسیلوانیا، او یک وفادارمانده شد. سال‌های اولیه. آلن در
او یک وفادارمانده شد. سال‌های اولیه. آلن در ژوئن ۱۷۴۰ میلادی در یک خانواده مشهور اهل فیلادلفیا متولد شد؛ پدر وی ویلیام آلن، یک بازرگان و وکیل مدافع موفق بود و بعدها رئیس دادگاه عالی پنسیلوانیا شد. اندرو در ۱۷۵۹ میلادی از کالج فیلادلفیا (بعدها به دانشگاه پنسیلوانیا تغییر نام داده شد) فارغ‌التحصیل شد، برای مدت تحت نظر بنجامین چیو به کار عملی در حوزه حقوق پرداخت و پس از آن به لندن رفت تا تحصیلات خود را در رشته حقوق در اینر تمپل تکمیل نماید. او در ۱۷۶۵ میلادی به فیلادلفیا بازگشت، شامل حوزه وکلای دادگستری شده و
فیلادلفیا بازگشت، شامل حوزه وکلای دادگستری شده و کار خود به عنوان وکیل دادگستری را آغاز کرد. در همان سال، آلن همچنین در مجلس پنسیلوانیا انتخاب شد. در ۱۷۶۶ میلادی، او به عنوان دادستان کل مستعمره انتصاب یافت. او در آوریل ۱۷۶۸ با سارا («سالی») کوکس که خواهر تنچ کوکس بود، ازدواج کرد. در جریان همان سال وی همچنین به عنوان عضو مجمع فیلسوفان آمریکا انتخاب گردید. در ۱۷۷۰ شوهرخواهر وی فرماندار جان پن، یک کرسی برای وی در شورای فرمانداری داد. حرفه. زمانی که قبل از انقلاب آمریکا تنش‌ها شدت گرفت، آلن از جمله منتقدین
آمریکا تنش‌ها شدت گرفت، آلن از جمله منتقدین مصوبه‌های تحمل ناپذیر بود که در ۱۷۷۴ میلادی توسط پارلمان بریتانیا تصویب گردید. او در اعتراض به مصوبه بندر بوستون، بر توافقنامه عدم-واردات امضاء نموده و کالاهای بریتانیایی را تحریم نمود، وی همچنین برای ایجاد یک واحد شبه‌نظامی مستقل، نخستین نیروی سواره نظام شهر فیلادلفیا در ۲ نوامبر ۱۷۷۴ همکاری کرد. در ۳۰ ژوئن ۱۷۷۵، وی توسط مجلس در کمیته امنیت گماشته شده. در ۱۷۷۵ میلادی، آلن از سوی مجلس پنسیلوانیا به عنوان نماینده در کنگره قاره‌ای دوم انتخاب شد. دستورهایی که به
در کنگره قاره‌ای دوم انتخاب شد. دستورهایی که به نمایندگان پنسیلوانیا داده شده بود، آنها را از حمایت هر گونه تدابیری که منتهی به استقلال از بریتانیا می‌شد، منع می‌کرد. آلن امیدوار بود که کنگره در نهایت با کشور مادر آشتی خواهد کرد، اما زمانی که کنگره در ۱۷۷۶ میلادی به‌سوی اعلامیه استقلال پیش می‌رفت، آلن دلسرد شد. او در آوریل همان سال از نخستین نیروی شهری استعفا داد. در ۱ ماه مه، او طی یک انتخابات میان دوره‌ای ویژه به عنوان عضو مجلس پنسیلوانیا انتخاب گردید. انتخاب میانه‌روهای مثل آلن، این مفهوم را می‌رساند که
میانه‌روهای مثل آلن، این مفهوم را می‌رساند که رأی‌دهندگان در رابطه با مسئله استقلال هنوز هم محتاط هستند. با این وجود، بنیادگراهای پنسیلوانیا با برگزاری یک کنوانسیون قانون اساسی به هدف ایجاد یک قانون اساسی جدید و یک مجلس عمومی جدید و کمتر محافظه‌کار، واکنش نشان دادند. زمانی که کنگره قاره‌ای به بحث روی مصوبه قانون اساسی در ژوئن ۱۷۷۶ میلادی شروع کرد، آلن از کنگره کنار کشیده و در هیچ جلسهٔ پس از ۱۴ ژوئن شرکت نکرد. در دسامبر ۱۷۷۶، آلن جناح خود را تغییر داد. وضعیت در فیلادلفیا بسیار وخیم شده بود، چون نیروهای