payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پرس و روبین (۱۹۸۹) با این دیدگاه مخالفت کردند و دریافتند که تعاملات فرااجتماعی به عنوان محصول جانبی طبیعی زمان صرف شده با چهره‌های رسانه ای رخ می‌دهد. اگرچه این مفهوم از یک موضوع روان‌شناختی سرچشمه می‌گیرد، تحقیقات گسترده‌ای دربارهٔ پی اس آی در حوزه ارتباطات جمعی با نتایج چندگانه انجام شده‌است. روانشناسان علاقه خود را به این مفهوم در دهه ۱۹۸۰ نشان دادند و محققان شروع به توسعه گسترده این مفهوم در حوزه علوم ارتباطات کردند. سوالات مهم زیادی در مورد روانشناسی اجتماعی در مورد ماهیت این روابط مطرح شد که برای
اجتماعی در مورد ماهیت این روابط مطرح شد که برای نظریه‌های موجود در آن زمینه‌ها مشکل ساز است. مفهوم تعامل فرااجتماعی و بررسی دقیق پدیده‌های رفتاری که به دنبال توضیح آن است، پتانسیل قابل توجهی برای توسعه نظریه روان‌شناختی دارد. توسعه مفهومی تعامل فرااجتماعی (پی اس آی) و روابط فرا اجتماعی (پی اس آر) به روش‌های مختلف در ادبیات مختلف تفسیر و به کار می‌رود. هنگامی که در رویکردهای استفاده و رضایت (U&amp;G) به کار می‌رود، این دو مفهوم معمولاً با توجه به نوع خاصی از «درگیری بین فردی» با چهره‌های رسانه ای که شامل
از «درگیری بین فردی» با چهره‌های رسانه ای که شامل پدیده‌های مختلف مانند تعامل و شناسایی است، به جای یکدیگر مورد بررسی قرار می‌گیرند. برخلاف رویکردهای U&amp;G، حوزه‌های تحقیقاتی مانند روان‌شناسی رسانه و نشانه‌شناسی برای تمایز واضح بین اصطلاحات استدلال می‌کنند. پی اس آی به‌طور خاص به معنای «فرایند یک طرفه ادراک شخص رسانه ای در هنگام قرار گرفتن در معرض رسانه» است، در حالی که پی اس آر مخفف «رابطه متقابل موقعیتی است که بیننده یا کاربر با یک شخص رسانه برقرار می‌کند، که شامل اجزای شناختی و عاطفی خاصی است». Schmid
که شامل اجزای شناختی و عاطفی خاصی است». Schmid &amp; Klimmt (2011) بیشتر استدلال می‌کنند که پی اس آی و پی اس آر حالت‌های مترقی هستند به طوری که چیزی که به عنوان پی اس آی شروع می‌شود پتانسیل تبدیل شدن به یک پی اس آر را دارد. دیبل، هارتمن و روزان (۲۰۱۶) پیشنهاد می‌کنند که یک پی اس آر می‌تواند بدون وقوع پی اس آی ایجاد شود، مانند زمانی که شخصیت‌ها ارتباط مستقیمی با بیننده برقرار نمی‌کنند. در مجموع، اصطلاحات، تعاریف و مدل‌هایی که پی اس آی و پی اس آر را توضیح می‌دهند در زمینه‌های علمی و سنت‌ها متفاوت هستند. برای
در زمینه‌های علمی و سنت‌ها متفاوت هستند. برای مثال، دیبل و همکاران. (۲۰۱۶) استدلال کرد که پی اس آی و پی اس آر اغلب از نظر مفهومی و روش شناختی با هم ترکیب می‌شوند. برای آزمایش ادعای خود، آنها شاخص‌های فرااجتماعی را با دو مقیاس مختلف مورد استفاده برای تحقیق فرااجتماعی آزمایش کردند: مقیاس سنتی پی اس آی و مقیاس جدیدتر Eپی اس آی، و نتایج را بین این دو مقایسه کردند. مقیاس سنتی پی اس آی، همراه با اشکال اصلاح شده آن، پرکاربردترین معیار ارزیابی پی اس آی است. با این حال، دیبل و همکاران. (۲۰۱۶) شواهدی یافتند که از
حال، دیبل و همکاران. (۲۰۱۶) شواهدی یافتند که از فرضیه آنها حمایت می‌کرد مبنی بر اینکه مقیاس Eپی اس آی جدیدتر معیار بهتری برای پی اس آی‌ها است و مقیاس سنتی صرفاً علاقه شرکت کنندگان به شخصیت‌ها را نشان می‌دهد. به دلیل تصورات متفاوت، دستیابی به اجماع برای محققان دشوار است.
حبی خاتون (درگذشتهٔ ۱۵۹۰) ندیمهٔ سلطان سلیم دوم و بعداً پسرش سلطان مراد سوم از امپراتوری عثمانی بود. او شاعر زن برجستۀ قرن شانزدهم نیز بود. . آغاز زندگی. حبی خاتون که با نام عایشه متولد شد، دوران کودکی خود را در شهر آماسیا گذراند. او دختر شیخ آق‌شمس‌الدین و نوهٔ شیخ یحیی افندی بشیکتاشی بود. او بسیار تحصیل کرده بود، زبان عربی می‌دانست و در شعر و شاعری تفحص کرده بود. ازدواج. او با پسر عمهٔ خود، معلم شاهزاده سلیم، شمسی افندی آق‌شمس‌الدین‌زاده، برادر رضاعی سلطان سلیمان ازدواج کرد. او یک دختر داشت که با شاعر
سلیمان ازدواج کرد. او یک دختر داشت که با شاعر محمد وصولی، معروف به ملا چلبی ازدواج کرده بود. حبی خاتون باغی در فندلی داشت. حرفه. پس از مرگ شوهرش در سال ۱۵۵۱، او در دربار باقی ماند و از ندیمگان نزدیک شاهزاده سلیم بود. حبی خاتون به زیبایی و شاعری معروف شد. شایعه شده بود که او با چند تن از درباریان سلیم روابط عاشقانه داشته‌است. هنگامی که سلیم در سال ۱۵۶۶ بر تخت نشست، حبی نیز به استانبول آمد. پس از مرگ سلیم در سال ۱۵۷۴، حبی خاتون ندیمهٔ جانشینش، سلطان مراد سوم، شد. او در زمان سلطنت سلطان سلیم دوم و پسرش مراد
شد. او در زمان سلطنت سلطان سلیم دوم و پسرش مراد سوم، در کنار دیگر معتمدان حرم‌سرا مانند جان‌فدا خاتون و راضیه خاتون در امور دربار تأثیر بسیاری داشتند. مرگ. او در سال ۱۵۹۰ در استانبول درگذشت و در قبرستان ایوب به خاک سپرده شد. شعر. بیشتر اشعار او غزل و قصیده بهستند. او همچنین یک مثنوی با عنوان «خورشید و جمشید» که مشتمل بر بیش از سه هزار بیت بود، سروده‌است. سبک او در سرودن شعر زنانه نبود و درست مانند دیگر شاعران مرد می‌سرود. در تذکره‌ها از او به خاطر مهارت‌های شاعرانه اش ستایش شده‌است. تخلص «حبی» که در بیت
شاعرانه اش ستایش شده‌است. تخلص «حبی» که در بیت آخر غزل‌هایش از آن استفاد کرده‌است، در رسالهٔ کوتاهی دربارهٔ جنگ‌های مذهبی به نام «"عمادالجهاد"» نیز به چشم می‌خورد.
ترزینویز یک میدان نمایشگاه یا یک فضای باز ویژه با ۴۲ هکتار در لودویگ وراستت مونیخ است . توسط باواریا رینگ اداره می‌شود و فقط برای عابران پیاده و دوچرخه سواران قابل دسترسی است که انتهای آن مجسمه باواریا در غرب و اسپرانتوپلاتس در شرق است. تاریخچه. ترزینویز از نام پرنسس ترز از ساکس-هیلدبورگهاوزن، همسر لودویگ ولیعهد باواریا، بعدها پادشاه لودویگ اول، نامگذاری شد. این زوج در اکتبر ۱۸۱۰ ازدواج کردند. در پایان جشن‌های عروسی یک روزه، در هفدهم یک مسابقه اسب دوانی (مسابقه اسکارلت که مجدداً راه اندازی شد) در ماه اکتبر
اسکارلت که مجدداً راه اندازی شد) در ماه اکتبر و در این مکان، برگزار کردند. آن را آندریاس مایکل دال آرمی بانکدار سازماندهی کرد. برای این زوج تازه ازدواج کرده غرفه ای برپا شد که در آن ۱۶ زوج کودک ادای احترام کردند. ۵۰۰۰۰ تماشاگر در شیب بالای علفزار که اکنون با اجازه سلطنتی «Theresiens Wiese» نامیده می‌شد، اردو زدند. فرانتس باومگارتنر کالسکه سوار در مسابقه اسب سواری که در آن روز برگزار شد، پیروز شد. تصمیم برای تکرار مسابقه در سال بعد باعث تولد رسم "اکتبر" (اکتبرفست) شد. در اوایل سال ۱۸۱۱، مسابقه اسب دوانی با
شد. در اوایل سال ۱۸۱۱، مسابقه اسب دوانی با اولین جشنواره کشاورزی ("انجمن کشاورزی باواریا که در سال ۱۸۱۰ تأسیس شد") به عنوان "نمایشگاهی از پرورش گاوهای اهلی" همراه بود. سال ۱۸۱۲ در ۱۸ و ۱۹ اکتبرماه جشنواره ملی مصوب شاه "برای تشویق و پیشرفت کشاورزی" و در چارچوب آن مسابقه اسب دوانی در نظر گرفته شده‌است. مسابقات "سنترال فست" مسابقات آزمایشی را برای دو کلاس در نظر گرفت: باواریایی‌ها و خارجی‌ها. در مجموع ۳۷ اسب وارد این مسابقه‌ها شدند که ۱۵ اسب از خارج از کشور بودند. در سال ۱۸۱۸ اولین چرخ و فلک و تاب راه اندازی
در سال ۱۸۱۸ اولین چرخ و فلک و تاب راه اندازی شد. در سال ۱۸۹۰، بوفالو بیل با همراهی هندی‌ها، گاوچران و حیوانات به عنوان بخشی از تور اروپایی خود اجرا کرد. از سال ۱۸۹۶ اولین چادرهای بزرگ آبجو برقرار گردید. در روز ۷ در ۱۹ نوامبر سال ۱۹۱۸، تظاهرات بزرگی علیه جنگ جهانی اول در ترزینویزها با حدود ۶۰۰۰۰ شرکت کننده برگزار شد که بلافاصله منجر به سرنگونی پادشاه لودویگ سوم شد. رهبری. تظاهرات در روز هفتم ژانویه ۱۹۱۹ و در ۱۶ فوریه در همان مکان ایستگاه‌های میانی در ایجاد جمهوری شوروی مونیخ بود. در ۲ آوریل ۱۹۳۸، پس از
جمهوری شوروی مونیخ بود. در ۲ آوریل ۱۹۳۸، پس از الحاق اتریش در این مکان جشنی گرفته شد. در یک مراسم شبانه، حدود ۵۰۰۰۰۰ شرکت کننده با هیتلر بیعت کردند. در طول دوره ناسیونال سوسیالیست، جوایز ترزینویز نیز اعطا شد. در ۲۶. حمله اکتبرفست در سپتامبر ۱۹۸۰ رخ داد. این حمله هنوز هم جدی‌ترین اقدام تروریستی در تاریخ آلمان پس از جنگ محسوب می‌شود. ۱۳ نفر بر اثر انفجار بمب در ورودی اصلی اکتبرفست کشته شدند، ۲۱۱ نفر مجروح شدند که حال ۶۸ نفر از آنها وخیم بود. طبق نظر رسمی مقامات، گاندولف کوهلر تنها عامل این عمل بوده‌است. که
گاندولف کوهلر تنها عامل این عمل بوده‌است. که البته این اتهام قابل بحث است. ترزینویز امروز. از دویستمین سالگرد اکتبرفست، ترزینویز نه تنها میزبان "اکتبرفست" (به زبان محلی مونیخ "Wiesn") با بیش از شش میلیون بازدید کننده از سراسر جهان، بلکه جشن اکتبر نیز در همان زمان بوده‌است. جشنواره سنتی خواهر، جشنواره کشاورزی مرکزی باواریا (ZLF) نیز در این محل برگزار می‌شود. "جشنواره بهار مونیخ"، جشنواره Tollwood در زمستان، و همچنین تورهای سیرک و بازارهای کثیف نیز در آنجا برگزار می‌شود. نقاط قابل توجه در ترزینویز عبارتند
برگزار می‌شود. نقاط قابل توجه در ترزینویز عبارتند از: باواریا در مقابل تالار مشاهیر در غرب و کلیسای نئوگوتیک سنت پل به ارتفاع ۹۷ متر در شمال این مکان. با وجود نام تاریخی آن، دیگر هیچ گونه سبزی قابل توجهی مانند چمنزار در این فضای باز وجود ندارد؛ بنابراین به نظر می‌رسد - مشابه Heiligengeistfeld هامبورگ در خارج از دوره‌هایی با رویدادهای مهم - برای یک زمین درون‌شهری در یک مکان برجسته به‌طور غیرعادی متروک به نظر می‌رسد. با این حال، آنچه قابل توجه است این است که بخش‌هایی از مناطق شن گاه گاهی خود را با پوشش گیاهی
از مناطق شن گاه گاهی خود را با پوشش گیاهی معمولی آیش پر می‌کنند، به طوری که می‌توان نوعی «چمنزار» را برای بخش‌هایی شناسایی کرد. "مرکز خدمات در ترزین ویز در مونیخ" از سال ۲۰۰۴ در شمال باواریا در منطقه ترزین ویز واقع شده‌است. این ساختمان دارای سه عملکرد است: ایستگاه پلیس در قسمت جنوبی، مرکز عملیات آتش‌نشانی و دفتر توریستی در تمام طول سال از بال شمالی ساختمان استفاده می‌کند. بقیه ساختمان فقط در طول اکتبرفست استفاده می‌شود، از جمله مرحله راه اندازی و برچیدن. در مرحله بیکار، یک سیستم اتوماتیک لوله‌های آب
در مرحله بیکار، یک سیستم اتوماتیک لوله‌های آب آشامیدنی را هر ۷۲ ساعت شستشو می‌دهد، در غیر این صورت ساختمان «بدون تعمیر و نگهداری» در نظر گرفته می‌شود. در شمال شرقی ترزین ویز، ایستگاه متروی ترزین ویز قرار دارد که توسط خطوط زیرزمینی U4 و U5 ارائه می‌شود. این از ایستگاه متروی اسپرانتو پلاتز در دهانه U9 برنامه‌ریزی شده برداشته می‌شود.
سیرا مادره باختری (به اسپانیایی: "Sierra Madre Occidental")، که در محل به عنوان "سیرا تاراهومارا" نیز شناخته می‌شود، رشته کوهی در مکزیک است. این رشته کوه از ایالت آریزونا ایالات متحده آغاز شده و در مکزیک در ایالت‌های سونورا، چی‌واوا، دورانگو، سینالوآ، ساکاتکاس، آگوئاسکالینتس و نایاریت تا خالیسکو امتداد دارد. بلندترین نقطه سیرا مادره باختری احتمالاً «سرو موهینورا» در مرز دورانگو و سینالوآ است. ارتفاع این کوه از ۳۲۵۰ تا ۳۳۰۰ متر تخمین زده می‌شود و در نزدیکی آن کوه‌هایی با ارتفاع مشابه وجود دارد. این رشته کوه
کوه‌هایی با ارتفاع مشابه وجود دارد. این رشته کوه به خاطر جنگل‌های کاج غرب سیرا مادره و که به دلیل غنای گونه‌های بومی و تنوع زیستی آن، و تنگه مس، بزرگترین مجموعه ژرف‌دره‌ای در جهان، مشهور است. این کوه‌ها زیستگاه چندین قبیله از سرخپوستان هستند که به زبان‌های یوتو-آزتک صحبت می‌کنند، از جمله هویچول، سری، کورا و یاکی، اما به ویژه تاراهومارا که به‌طور خاص به سبک زندگی سنتی خود پایبند مانده‌اند.
مریخی محبوب من یک فیلم کمدی و علمی-تخیلی آمریکایی محصول سال ۱۹۹۹ با بازی کریستوفر لوید، جف دانیلز، داریل هانا، الیزابت هارلی، والاس شاون، وین نایت و ری والستن است که بر اساس مجموعه تلویزیونی دهه ۱۹۶۰ به همین نام ساخته شده است. این فیلم نقدهای منفی منتقدان را دریافت کرد و با فروش ۳۶٫۸ میلیون دلاری در مقابل بودجه ۶۵ میلیون دلاری، یک بمب گیشه بود. داستان. زندگی بیشتر از این نمی‌تواند برای «تیم اوهارا» بد شود. او «بریس چنینگ»، کسی را که دوست داشت تحقیر کرده و در نهایت توسط پدرش اخراج می‌شود. اما یک مریخی وارد
نهایت توسط پدرش اخراج می‌شود. اما یک مریخی وارد خانه او می‌شود و همه چیز را تغییر می‌دهد…
عُزِیر نامی مردانه است. این نام معادل عربی نام عبری "«عِزرا»" و به معنای «یاری‌رسان» یا «توانایی» است. این نام از اسم یک پیامبر اسلامی یعنی «"عزیر"» نشأت گرفته‌است. این اسم عمدتاً بعنوان نام کوچک بکار گرفته می‌شود، گرچه گاهی اوقات به عنوان نام خانوادگی نیز بکار می‌رود.
لیبِریا کشوری در آفریقای سیاه در غرب آفریقا است که در ۶ درجه شمالی و ۹ درجه غربی قرار گرفته‌است. این کشور از سمت جنوب غرب خود با اقیانوس اطلس شمالی در جنوب غربی (۵۸۰ کیلومتر خط ساحلی) و سه کشور آفریقایی دیگر در سه طرف دیگر مرز دارد: سیرالئون در شمال غرب، گینه در شمال شرقی و ساحل عاج در شرق. پایتخت لیبریا شهر مونروویا است. لیبریا از نظر مساحت، بیستمین کشور در آفریقا و ۱۰۴اُمین در جهان است. بیش از نیمی از ساکنان (۵۲٪) در شهرها زندگی می‌کنند. یک‌پنجم از ساکنان این کشور در مونروویا زندگی می‌کنند. لیبریا در
این کشور در مونروویا زندگی می‌کنند. لیبریا در ارتفاع ۲۴۳ متری از سطح دریا نسبتاً کم است. پست‌ترین نقطه لیبریا در سطح دریا در اقیانوس اطلس است. بلندترین قله کشور، کوه ووتوه با ارتفاع ۱۴۴۰ متر است. منابع طبیعی که در لیبریا یافت می‌شود شامل سنگ آهن، الوار، الماس، طلا و انرژی آبی است. جغرافیای فیزیکی. لیبریا از ۴٫۲۱ درجه شمالی و ۸٫۳۴ درجه شمالی تا ۷٫۲۷ درجه غربی و ۱۱٫۳۱ درجه غربی گسترش می‌یابد. این کشور تقریباً مستطیل‌شکل است با طول ۵۱۰ کیلومتر در جهت شمال غرب به جنوب شرق و عرض حدود ۲۷۵ کیلومتر. در مجموع،
غرب به جنوب شرق و عرض حدود ۲۷۵ کیلومتر. در مجموع، لیبریا ۱۱۰٬۰۰۰ کیلومتر مربع مساحت دارد که ۹۶٬۳۰۰ کیلومتر مربع آن خشکی و ۱۵٬۰۰۰ کیلومتر مربع آن آب است. طول کل مرزهای زمینی لیبریا است: با سیرالئون در شمال غربی، با گینه در شمال، و با ساحل عاج. لیبریا مدعی منطقه اقتصادی انحصاری و . مناظر لیبریا از دشت‌های ساحلی هموار با جنگل‌های حرا و باتلاق‌ها، تا تپه‌ها و فلات‌های تپه‌ماهوری در داخل کشور، و کوه‌های ک ارتفاع در شمال شرقی را شامل می‌شود. رشته‌کوه نیمبا که تا حدی به عنوان یک ذخیره‌گاه طبیعی محافظت می‌شود، در
حدی به عنوان یک ذخیره‌گاه طبیعی محافظت می‌شود، در امتداد مرز گینه امتداد دارد. دشت‌های ساحلی (CP) توسط موزاییکی از ساوانا، جنگل‌های تخریب شده و کشاورزی پوشیده شده‌است. در مقابل، تپه‌های منطقه جنگلی مونتان (MFZ) و جنگل‌های گرمسیری (TF) عمدتاً توسط جنگل‌های بارانی متراکم پوشیده شده‌اند. در منطقه جنگلی مونتان (MFZ)، کوه ووتو به حداکثر ۱۳۸۰ متر می‌رسد که بالاترین نقطه کشور است. این رشته کوه توسط فلات جنگلی کمتر متراکم (WPt) احاطه شده‌است، جایی که جنگل‌ها و جنگل‌های تخریب‌شده غالب هستند. فلات داخلی بونگ (BIP)
تخریب‌شده غالب هستند. فلات داخلی بونگ (BIP) بیشتر زمین‌های قابل کشت لیبریا را در بر می‌گیرد. سه کمربند مجزای جغرافیایی به موازات ساحل وجود دارد. پهنای کمربند ساحلی پست حدود ۴۰ کیلومتر، با نهرهای جزر و مدی، تالاب‌های کم عمق و مرداب‌های حرا است. سپس بلندی زمین به تپه‌های غلتان با ارتفاع ۶۰–۱۵۰ متر افزایش می‌یابد. کمربند سوم که بخش عمده‌ای از لیبریا را تشکیل می‌دهد، با تغییرات ناگهانی ارتفاع در مجموعه‌ای از کوه‌ها و فلات‌های کم‌ارتفاع مشخص شده‌است که جنگل‌های متراکم کمتری نسبت به منطقه تپه‌ای دارد. کوه‌های
متراکم کمتری نسبت به منطقه تپه‌ای دارد. کوه‌های نیمبا در نزدیکی مرز گینه قرار دارند. در غرب، سواحل پست و ماسه‌ای است، اما در نواحی مرکزی و شرقی کشور ماسه‌ای و صخره‌ای و دارای برجستگی متوسط است که اغلب توسط دهانه رودخانه‌ها شکسته می‌شود. دشت ساحلی از نظر عرض متفاوت است، بین مونروویا و بیوکانان باریک است، اما در غرب و در دره سستوس در مرکز بسیار گسترده‌تر است و دوباره در انتهای شرقی کشور باریک می‌شود. رودها. زهکشی کل کشور مستقیم به دریا است و یک رشته رودخانه‌های کوتاه مستقیماً به دریا می‌ریزند. اینها از غرب
کوتاه مستقیماً به دریا می‌ریزند. اینها از غرب به شرق، رودخانه مانو در مرز سیرالئون، رودخانه مافا، رودخانه لوفا، رودخانه سنت پل، رودخانه مسورادو، رودخانه فارمینگتون، رودخانه سنت جان، رودخانه تیمبو، رودخانه سستوس هستند. رودخانه‌های اصلی این کشور شامل رودخانه مانو در شمال غربی و رودخانه کاوالا در جنوب شرقی می‌باشد. کاوالا با ۵۱۵ کیلومتر طولانی‌ترین رودخانه کشور است. دریانوردان پرتغالی قرن پانزدهمی آن را به نام کاوالا (یا ماهی خال‌مخالی) که در دهانه این رود یافت می‌شد نام‌گذاری کردند. از میان شش رودخانه اصلی
می‌شد نام‌گذاری کردند. از میان شش رودخانه اصلی که همگی در زاویه قائم به ساحل قرار دارند و به اقیانوس اطلس می‌ریزند، فقط فارمینگتون اهمیت تجاری زیادی دارد. نواره‌های شنی دهانه همه رودخانه‌ها را مسدود می‌کنند و ورودی را خطرناک می‌کنند و در بالادست رودخانه‌های صخره‌ای وجود دارد. رودخانه‌های دیگری که قابل توجه هستند عبارتند از: لوفا، سنت پل، سنت جان و رودخانه سستوس که همگی به اقیانوس اطلس می‌ریزند. رودخانه‌های سهن‌کوهن، سینوئه، دوگبه، دوبو، گرند سس و کاوالا در مرز با ساحل عاج جاری هستند. تنها دریاچه قابل توجه
مرز با ساحل عاج جاری هستند. تنها دریاچه قابل توجه در این کشور دریاچه پیسو است با ۱۰۳ کیلومتر مربع مساحت. مسائل زیست‌محیطی. خطر طبیعی که در لیبریا رخ می‌دهد، باد هارماتان مملو از گرد و غبار است که از صحرا (دسامبر تا مارس) می‌وزد. محیط کشور فاقد نهادهای نظارتی برای نظارت بر حفظ محیط زیست است. با شروع دهه ۱۹۸۰، لیبریا یکی از آخرین کشورهای آفریقای غربی بود که ذخایر جنگلی اولیه قابل توجهی داشت، اما برآوردهای اخیر نشان می‌دهد که جنگل زدایی با نرخ حدود ۲ درصد در سال ادامه دارد. قطع تجاری، قطع هیزم، و برنامه دولتی
ادامه دارد. قطع تجاری، قطع هیزم، و برنامه دولتی پاکسازی زمین، همگی زمین‌های جنگلی اولیه را تهدید می‌کنند. جنگل‌ها در حال حاضر کمتر از ۴۰ درصد از زمین‌های لیبریا را تشکیل می‌دهند. در اواسط دهه ۱۹۸۰، این کشور بیش از ۷۰ درصد از باتلاق‌های حرا خود را از دست داده بود. شکار و از دست دادن زیستگاه حیات وحش را در امتداد دشت ساحلی نابود کرده‌است و دیگر گله بزرگی از شکار بزرگ در داخل آن وجود ندارد. آب و هوا. آب و هوای لیبریا گرمسیری و مرطوب است و در طول سال تغییرات کمی در دما وجود دارد. میانگین دما ۲۷ درجه سانتی‌گراد
در دما وجود دارد. میانگین دما ۲۷ درجه سانتی‌گراد است و دما به ندرت از ۳۶ درجه سانتی‌گراد بالاتر می‌رود یا به زیر ۲۰ درجه سانتی‌گراد می‌رسد. در ساحل، شدت گرما با نسیم تقریباً ثابتی کاهش می‌یابد. میزان بارندگی سالانه در سواحل به ۵۱۰ سانتی‌متر می‌رسد و در دورترین مناطق داخلی به حدود ۲۰۰ سانتی‌متر کاهش می‌یابد. فصول مرطوب و خشک مشخصی دارد، بیشتر بارندگی بین اواخر آوریل و اواسط نوامبر رخ می‌دهد. میانگین رطوبت نسبی در منطقه ساحلی در طول فصل بارانی حدود ۸۲ درصد و در فصل خشک ۷۸ درصد است، اما ممکن است بین دسامبر و
در فصل خشک ۷۸ درصد است، اما ممکن است بین دسامبر و مارس، زمانی که هارماتان مملو از گرد و غبار از صحرای صحرا می‌وزد، به ۵۰ درصد یا کمتر کاهش یابد. گیاهان و جانوران. لیبریا، همراه با سیرالئون و ساحل عاج مجاور، شامل بزرگترین جنگل‌های همیشه‌سبز آفریقا است. حدود ۲۳۵ گونه درخت در لیبریا وجود دارد که ۹۰ گونه در مقادیر بالقوه قابل فروش می‌رویند، از جمله چوب ماهون و درخت‌های سخت‌چوب. درخت پنجه، نخل روغنی و درخت کولا در کشور زیاد می‌روید. درخت کائوچوی ابریشمی بومی است، اما کائوچوی معمولی کشت شده منبع لاستیک تجاری
است، اما کائوچوی معمولی کشت شده منبع لاستیک تجاری لیبریا است. انواع قهوه خاص لیبریا، قهوه لیبریکا، قبلاً رایج بود، اما جای خود را به قهوه کانفورا داده‌است. درختان میوه شامل انواع مرکبات، سیب تمساح، پاپایا، انبه و آووکادو هستند. آناناس به صورت وحشی رشد می‌کند. از جمله گیاهان زیر کشت می‌توان به مانیوک، پنبه، کاکائو و برنج ویژه ارتفاعات اشاره کرد. فیل و گاومیش که زمانی در لیبریا رایج بود، تا حد زیادی ناپدید شده‌اند، اما چندین گونه از آنتلوپ در داخل آن یافت می‌شود. دو تا از اینها، دویکور شانه سفید و بز کوهی
دو تا از اینها، دویکور شانه سفید و بز کوهی گورخری، مخصوص لیبریا هستند. لموری به نام آهسته‌رو و چندین گونه میمون از جمله میمون مو بلند و میمون دیانا در جنگل‌ها یافت می‌شود. گرازها و تَشی‌ها در مناطق کم‌سکونت وجود دارند و چندین عضو از خانواده پلنگ نیز یافت می‌شوند. اکثر ۱۵ گونه مارها سمی در این کشور هستند. موریانه‌ها در سراسر کشور لانه‌های بلندی می‌سازند. در برخی مناطق مگس تسه تسه یافت می‌شود و مورچه‌های راننده و پشه‌ها رایج هستند. چندین گونه از حلزون‌ها به عنوان میزبان در انتشار برخی بیماری‌های روده ای عمل
میزبان در انتشار برخی بیماری‌های روده ای عمل می‌کنند. از جمله پرندگان می‌توان به نوک‌شاخ، مرغ شاخدار وحشی، گاوچرانک (گاومرغ)، فلامینگو، دارکوب و مرغ جولا اشاره کرد. تا سال ۲۰۰۲، حداقل ۱۹۳ گونه پستاندار، ۱۴۶ گونه پرنده و بیش از ۲۲۰۰ گونه گیاه در سراسر کشور وجود داشت.
تیاگو امانوئل کانلاس آلمیدا فریرا (؛ زادهٔ ۱۰ ژانویهٔ ۱۹۹۳) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است که در پست مدافع برای باشگاه ورزشی لیریا بازی می‌کند. تیاگو فریرا سابقه بازی برای باشگاه فوتبال تراکتور را دارد. عملکرد باشگاهی. تراکتور. تیاگو پس از انجام موفق تست های پزشکی در تاریخ ۱۶ فروردین ۱۴۰۱ با قراردای تا پایان فصل به تیم تراکتور پیوست.
اتحادیه کارکنان حرفه‌ای سوئد () مرکز ملی سندیکایی در سوئد است. این اتحادیه، چتر ۱۳ سندیکا کارگری و کارکنان حرفه‌ای سوئد را در برمی‌گیرد و همچنین سایر کارمندان استخدامی در هر دو بخش خصوصی و دولتی را سازماندهی می‌کند. اتحادیه‌های کارگری وابسته به بخش دولتی سوئد حدود ۱/۱ میلیون کارمند را نمایندگی می‌کنند. در سال ۲۰۱۸، اتحادیه‌های وابسته به اتحادیه کارکنان حرفه‌ای سوئد (TCO) ۳۷ درصد از اعضای فعال اتحادیه‌های کارگری در سوئد را تشکیل می‌دادند (در مقایسه با ۱۷ درصد درسال۱۹۵۰)، این سندیکا اتحادیه را به دومین
درصد درسال۱۹۵۰)، این سندیکا اتحادیه را به دومین کنفدراسیون بزرگ در بین سه کنفدراسیون بزرگ سوئد تبدیل کرده است. اتحادیه‌های سوئد با ۵۵۱۰۰۰ عضو فعال در سال ۲۰۱۸، یک اتحادیه مستقل است و به هیچ حزب سیاسی در سوئد وابسته نیست. اتحادیه کارکنان حرفه‌ای سوئد وابسته به کنفدراسیون اتحادیه‌های کارگری اروپا و یورو کاردز است. تاریخچه. اتحادیه کارکنان حرفه‌ای سوئد محصول دو کنفدراسیون است که در سال ۱۹۴۴ادغام شدند. سازمان قدیمی کنفدراسیون کارمندان (زبان سوئدی: De Anställdas Centralorganisation - DACO) بود که در سال ۱۹۳۱
Centralorganisation - DACO) بود که در سال ۱۹۳۱ توسط هفت اتحادیه بخش خصوصی یقه سفیدها که نماینده ۲۰۰۰۰۰ کارگر بود، تأسیس شد. دومین سازمان، کنفدراسیون کارمندان حرفه‌ای سوئدی (زبان سوئدی: Tjänstemännens Centralorganisation TCO) بود که در ژانویه ۱۹۳۷ توسط هشت اتحادیه بخش دولتی به نمایندگی از ۳۸۰۰۰ کارگر ادغام شده تأسیس شد. در سال ۱۹۴۴، نام TCO را برخود گذاشت و ۴۰ اتحادیه کارگری را گرد هم آورد که ۱۸۰۰۰ نفر بودند. موسسات وابسته و عضویت. تراکم اتحادیه‌ها در سوئد در سطح بالاترین سطوح در جهان بوده است و در اواسط
در سطح بالاترین سطوح در جهان بوده است و در اواسط دهه ۱۹۸۰ در اوج خود به حدود ۸۵ درصد رسید، اما در ۲۰۱۵ به‌طور کلی، کاهش تراکم در اتحادیه‌ها به میزان ۷۰ درصد در سوئد سریعتر بود و کارگران یقه‌آبی در میان کارگران یقه سفید رشد کندتری (پایه عضویت TCO) داشتند. اما بین سال‌های ۱۹۹۰ و ۲۰۱۵، نرخ تشکل‌های کارگران یقه‌سفید از ۸۰٫۵ درصد به ۷۲ درصد کاهش یافت، ولی برای کارگران یقه آبی، این کاهش از ۸۲ درصد به ۶۳ درصد رسید.
هنرمند مهمان یک فیلم درام آمریکایی محصول سال ۲۰۱۹ به کارگردانی تیموتی بوسفیلد با بازی جف دانیلز است. فیلمنامه این فیلم بر اساس نمایشنامه خود دانیلز به همین نام ساخته شده‌است. داستان. مرد جوانی ارتباط پیچیده‌ای بین رؤیای جوانی و حکمت پیری را کاوش می‌کند زمانی که قهرمان خود یک نمایش نویس را ملاقات می‌کند و …
کشتی‌سازی زلنادولسک () یک شرکت کشتی‌سازی مستقر در زلنادولسک، روسیه است. این شرکت بخشی از هولدینگ آک بارس است. تاریخچه. هنگامی که غرب اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی در اوایل جنگ جهانی دوم خالی از تجهیزات شد کارخانه زلنادولسک در محوطه کارخانه شروع به ساخت شکاری زیردریایی کلاس Artillerist کرد و به یک کشتی‌ساز نظامی مهم تبدیل شد. پس از جنگ، این کارخانه کشتی‌سازی در ساخت کلاس‌های ناو شکاری زیردریایی و ناوچه‌های کوچک طراحی شده توسط دفتر طراحی خود، از جمله کلاس‌های ناو شکاری زیردریایی کرونشتاد، ناوچه کلاس پوتی و
ناو شکاری زیردریایی کرونشتاد، ناوچه کلاس پوتی و کاروت کلاس گیریشا تخصص داشت. پس از توسعه محوطه در اوایل دهه ۱۹۷۰، کارخانه زلنادولسک ناوچه‌های بزرگتر فریگیت کلاس کانی را تولید کرد که منحصراً برای صادرات در نظر گرفته شده بود. کلاس کانی بعدها توسط ناوچه کلاس ژپارد جایگزین شد. کارخانه زلنادولسک همچنین کشتی‌های سطحی مسلح به موشک‌های بزرگ مانند کلاس درگاچ (طراحی شده توسط دفتر مرکزی طراحی دریایی آلماز در سن پترزبورگ) و همچنین برخی از کشتی‌های وابسته به نیروی دریایی را ساخت. معمولاً حداقل یک نوع کشتی غیرنظامی نیز
را ساخت. معمولاً حداقل یک نوع کشتی غیرنظامی نیز در حال تولید بوده‌است، از جمله: یدک‌کش‌های رودخانه‌ای کلاس زلنادولسک در دهه ۱۹۵۰، قایق باله‌دار مسافری نوع میتیئر (طراحی شده در نیژنی نووگورود)، قایق‌های ماهیگیری دریای کاسپین در طول دهه ۱۹۶۰ و کشتی‌های یخچال‌دار ۳۷۰۰ تنی کلاس تاتارستان برای صنعت ماهیگیری در دهه ۱۹۷۰.
گروهی رشته‌کوه در ژاپن هستند که جزیره اصلی هونشو را به دو نیم تقسیم می‌کنند. قله‌هایی که بر فراز هونشو مرکزی قرار دارند، مدت‌ها مورد احترام و زیارت بوده‌اند. این کوه‌ها برای مدت طولانی توسط مردم محلی برای مواد خام از جمله چوب، سوخت، کود، علوفه، گوشت، مواد معدنی و دارو مورد بهره‌برداری قرار می‌گرفتند. بیشتر بازدیدکنندگان برای زیارت، به ویژه زیارت معبد بودایی و قله مقدس تاته، به کوه می‌آمدند.
رامون یورنز (; – ) بازیکن فوتبال و مربی حرفه‌ای اهل اسپانیا بود. زندگی حرفه‌ای. یورنز در بارسلونا به دنیا آمد و بین سال‌های ۱۹۲۶ تا ۱۹۳۸ به عنوان دروازه‌بان برای بارسلونا بازی کرد و ۸۶ بازی در تیم اصلی در تمامی رقابت‌ها انجام داد. او با قد ۱٫۶۴ متر، کوتاه قدترین دروازه‌بان تاریخ باشگاه است. او بعداً برای باشگاه به عنوان مربی کار کرد و ۵۳ سال را در باشگاه گذراند. او همچنین در سال ۱۹۵۰ این باشگاه را مدیریت کرد.
در ورزش، یک بازیکن آینده‌دار هر بازیکنی است که حقوقش متعلق به یک تیم حرفه‌ای است، اما هنوز از آستانه‌ای فراتر نرفته‌است که در واقع به آن وضعیت تازه‌کاری (که توسط لیگ مربوطهٔ خود تعریف می‌شود) گفته می‌شود یا هنوز در تیم خود مورد استفاده قرار نگرفته‌است. گاهی اوقات می‌توان افراد آینده دار را به یک تیم جوانان برای پرورش و کسب تجربه بیشتر فرستاد، یا به تیم‌های دارای سطح پایین یعنی تیم‌های که در رده‌ها و سطوح پایین‌تر حضور دارند قرض داد. آنها همچنین ممکن است تصمیم بگیرند که برای بازی به دانشگاه (اکثر دانشگاه‌ها
بگیرند که برای بازی به دانشگاه (اکثر دانشگاه‌ها یا به عبارتی کالج‌ها دارای تیم فوتبال برای خود هستند که این تیم‌ها در سطح دانشگاهی و حتی سراسری به رقابت در لیگ‌ها می‌پردازند) بروند. در لیگ حرفه‌ای تیم‌های ورزشی حرفه‌ای نیز با تصمیم خود، با انتخاب‌های از پیش تعیین شده، یا با لیگ‌های حرفه‌ای کنونی، برای به دست آوردن یک بازیکن آینده دار دیگر یا یک بازیکن معتبر لیگ برتر، بازیکنان آینده‌دار خود را مبادله می‌کنند. گاهی اوقات گفته می‌شود تیم‌هایی که چندین بازیکن ستاره خود را با بازیکنان آینده‌دار تیم‌های دیگر
ستاره خود را با بازیکنان آینده‌دار تیم‌های دیگر مبادله می‌کنند، فروش آتشی دارند. هاکی روی یخ. آمریکای شمالی. بازیکن آینده‌دار هاکی روی یخ آمریکای شمالی معمولاً بازیکنی است که توسط یک تیم در لیگ ملی هاکی پیش قرار داد یا قرارداد بسته‌است و به یک تیم جوانان برای پیشرفت فرستاده می‌شود. این لیگ‌هایی که بازیکنان برای پیشرفت و با تجربه شدن فرستاده می‌شوند عبارتند از لیگ هاکی آمریکا و ECHL. علاوه بر این لیگ‌های غیر حرفه ای، بازیکنانی که پیش قرارداد با تیم اصلی بسته بودند (نه قرارداد اصلی) ممکن است برای تیمی که از