payamvha/North_RAG huggingface dataset:
که در همکاری با بانک‌ها در یوتا و از طریق وبسایت LoanPointUSA، اغلب با نرخ بهره بلند، وام‌های روزپرداخت پیشکش می‌کرد. وبسایت‌های وام روزپرداخت کوری توسط ادارات تنظیم‌کننده از سال ۲۰۰۷ به بعد تحت تحریم قرار گرفته و الی ۲۰۱۴ میلادی این وبسایت‌ها حداقل در شش ایالت شامل آرکانزا، کالیفرنیا، کنکتیکوت، ایندیانا، ارگان و واشینگتن از انجام کسب‌وکار ممنوع شدند. این شرکت همچنین برای اعمال نرخ بهره بسیار بلند از آنچه در قانون اساسی ایالات آرکانزا مجاز است، مبلغ ۶۰٬۰۰۰ دلار به دادستان کل آرکانزا غرامت پرداخته و همچنین
دلار به دادستان کل آرکانزا غرامت پرداخته و همچنین مبلغ ۲۳۳٬۰۰۰ دلار را برای تسویه حسابی رد مونتانا پرداخت نمود. کوری یک شرکت سرمایه‌گذاری خصوصی، گروه مک‌فارلین، را در کانزاس بنیان‌گذاری نموده و مجوز ارایه وام‌های آنلاین را از یوتا دریافت کرد، شرکتی که با سقف نرخ بهره سازگاری ندارد. این شرکت توسط صندوق پوششی ریسک، میلی اوپرچونتی ۲ فند، مقیم نیویورک پشتیبانی می‌گردید. در فوریه ۲۰۱۰، گروه مک‌فارلین با شرکت امریکن وب لونز که توسط قبیله هندی‌های اتو-میسوری در اکلاهما مدیریت می‌گردید، شراکتی را آغاز نمود تا
اکلاهما مدیریت می‌گردید، شراکتی را آغاز نمود تا خدمات وام آنلاین با بهره بلند فراهم نمایند. این شرکت از نرخ بلند بهره خود با این ادعا دفاع نمود که این نرخ بهره در مقابل قوانین رباخواری ایالت به‌خاطر وضعیت قدرت عالیه قبیله، مصونیت می‌دهد، استدلالی که پس از فرستادن نامهٔ توقف و انصراف به شرکت توسط دادستان کل نیویورک، از سوی دادگاه استیناف حوزه دوم ایالات متحده آمریکا رد گردید. تا ۲۰۱۴ میلادی، امریکن وب لونز به یکی از بزرگ‌ترین وام دهندگان روزپرداخت در ایالات متحده مبدل شده و نرخ بهره سالانه معمول آن در
متحده مبدل شده و نرخ بهره سالانه معمول آن در وام‌های که فراهم می‌کرد به حدود ۷۰۰ درصد می‌رسید. بنابر گزارش گروه سرمایه‌گذاری میدلمارچ پارتنرز که دعوای حقوقی علیه کوری باز کرد، گروه مک‌فارلین به‌طور سالانه بیش از ۱۰۰ میلیون دلار از درآمد امریکن وب لونز به‌دست می‌آورد. قبیله بر مبنای یک توافق سبدِ وام که با کوری داشت تنها حدود یک درصد از آن درآمد را دریافت می‌کرد، با این حال رئیس قبیله جان شوتون گفت که این شرکت یک دارایی مالی مهمی برای قبیله بود. کوری گفته‌است که او مشاور امریکن وب لونز بوده و شرکت او تنها
که او مشاور امریکن وب لونز بوده و شرکت او تنها خدمات مشتریان و خدمات مالی را فراهم می‌کرد. کوری بعداً شهادت داد که شرکت‌های او بیشتر عملیات‌های تجاری از جمله خدمات تهیه سرنخ، طی مراحل وام، انتقالات پول و گردآوری را انجام می‌داد. کوری همچنین شهادت داد که در میان سال‌های ۲۰۱۰ تا سپتامبر ۲۰۱۶، گروه مک‌فارلین حدود ۱۱۰ میلیون دلار درآمد داشت، در حالیکه قبیله ۸ میلیون دلار دریافت کرد. در اکتبر ۲۰۱۶، قبیله اتو-میسوری اعلام نمود که شرکت گروه مک‌فارلین را با پرداخت ۲۰۰ میلوین دلار و اخذ وام از کوری و شرکت وی SOL
۲۰۰ میلوین دلار و اخذ وام از کوری و شرکت وی SOL پارتنرز، خریداری نموده‌است. پس از خریداری شرکت، این قبیله ۳٫۶ درصد کل درآمد را به‌دست می‌آورد. در ۲۰۱۹ میلادی، در واکنش به یک دعوای حقوقی گروهی که امریکن وب لون را متهم به وام غارت‌گرانه غیرقانونی می‌کرد، قاضی فدرال ویرجینیا هنری کوک مورگان جونیور حکم داد که قبیله نمی‌تواند ادعای مصونیت حاکمیت در رابطه با این شرکت داشته باشد، چون این شرکت هنوز هم در واقع توسط کوری کنترل می‌گردد. این شرکت در ماه آوریل ۲۰۲۰ توافق نمود تا دعوای حقوقی را با پرداخت ۱۴۱ میلیون
توافق نمود تا دعوای حقوقی را با پرداخت ۱۴۱ میلیون دلار، شامل ۶۵ میلیون دلار پول نقد و ۷۶ میلیون دلار لغو وام‌ها، تسویه نماید. به عنوان بخشی از تسویه دعوای حقوقی، کوری توافق نمود تا تمامی وظایف مدیریتی و عملیاتی خود در امریکن وب لون را متوقف نماید. کوری رئیس و مدیر ارشد اجرائی SOL پارتنرز است، شرکتی که در ۲۰۱۲ میلادی بنیان‌گذاری شده و فراهم‌کننده خدمات مشتریان به زبان اسپانیایی برای وام‌دهندگان روزپرداخت است. SOl پارتنز در راستای وظایف کلیدی وام‌دهی امریکن وب لون همکاری نمود. در دسامبر ۲۰۱۶، کوری روزنامه
وب لون همکاری نمود. در دسامبر ۲۰۱۶، کوری روزنامه مستقر در پورتوریکو، نوتیسیل، را خریداری نمود. انسان‌دوستی. مارک کوری بنیان‌گذار ایگزیکوتیو پراید است، شبکهٔ از مدیران ارشد اجرایی که از حقوق دگرباشان جنسی حمایت می‌نماید. کوری در یک پُست وبلاگی در هافینگتن پست، اظهار داشت که تجربه وی هنگام ظاهر شدن به عنوان یک هم‌جنسگرا در ۲۰۰۹ میلادی، چگونه تجارب وی را به عنوان یک مالک کسب‌وکار و مدیر شکل داد، او بیان کرد که «این یک امر ضروری است تا مدیران ارشد و مالکان کسب‌وکار، به‌ویژه آن‌های که بخشی از اجتماع دگرباشان
به‌ویژه آن‌های که بخشی از اجتماع دگرباشان جنسی هستند، وجداناً یک محیط مناسب دگرباشان جنسی را در آمریکای صنعتی ایجاد نمایند». پس از تیراندازی باشگاه شبانه اورلندو، شرکت ایگزیکوتیو پراید ۳۰٬۰۰۰ دلار را به هدف حمایت از قربانیان تیراندازی پلیس، به صندوق گوفندمی (GoFundMe) اهدا نمود. کوری بنیاد خانواده مارک ائی. کوری را در ۲۰۱۵ میلادی بنیان‌گذاری نمود، بنیادی که سالانه یک جشنواره گردآوری اعانه «کلاب کوری» را برای دریافت کنندگان منتخب، میزبانی می‌نماید؛ اعانه‌گردآوری شده در جشنواره ۲۰۱۶ این بنیاد به بنیاد کودکان
شده در جشنواره ۲۰۱۶ این بنیاد به بنیاد کودکان سان جرج در پورتوریکو داده شد.
مد جونز (Med Jones) (همچنین معروف به: مد یونز) (Med Yones)، اقتصاددان اهل ایالات متحده است. او رئیس مؤسسه بین‌المللی مدیریت، یک مؤسسه پژوهشی مقیم ایالات متحده است. کار او در این مؤسسه متمرکز بر اقتصاد، سرمایه‌گذاری و استراتژی تجاری می‌باشد. حرفه. رکود بزرگ ۲۰۰۸. مد جونز یکی از معدود اقتصاددانانی است که رکود بزرگ ۲۰۰۸ ناشی از ترکیدن حباب بازار مسکن ایالات متحده، بحران بازار مسکن به دلیل وام درجه دو و بحران مالی ۲۰۰۷–۲۰۰۸ را پیش‌بینی نمود. در یک ورق سفید در ۲۰۰۶ میلادی، او سه ریسک اقتصادی عمده در ایالات متحده
میلادی، او سه ریسک اقتصادی عمده در ایالات متحده را برای دهه ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۷ فهرست کرد. در میان این ریسک‌ها، حباب مسکن و وام مصرف‌کننده، ریسک‌های اصلی تهدید کننده اقتصاد ایالات متحده بودند. در مارس ۲۰۰۷، او در مصاحبه‌ای با "رویترز" اظهار داشت که تأثیر بازار مسکن تنها به بخش خانه سازی/مسکن محدود نخواهد شد، او در رابطه با افزایش ورشکستگی‌ها، سقوط بازار سهام و از دست دادن اعتبار اقتصاد ایالات متحده هشدار داد. براساس گزارش رویترز، «او گفت که ترکیدن حباب بازار خرید و فروش مسکن و میزان بلند وام مصرف‌کننده یک نگرانی
و فروش مسکن و میزان بلند وام مصرف‌کننده یک نگرانی بزرگ است» و «اگر مردم به این فکر شوند که ورشکستگی‌های زیادی (در بازار وام درجه دو مسکن) رخ می‌دهد، پس شما شاهد تنزیل قیمت‌ها در بازار سهام خواهید بود». از آن هم مهم‌تر این‌که، او به صراحت در مورد یک بحران اقتصادی به مراتب بدتر ناشی از بازار مسکن هشدار داده و اظهار داشت که «بدترین چیزی که می‌تواند در یک اقتصاد رخ دهد، از دست دادن اعتبار است». در ۲۰۰۷ میلادی، فدرال رزرو هنوز هم نمی‌توانست تأثیرات حباب مسکن و سقوط بازار وام درجه دو مسکن را ببینید. در اوت ۲۰۰۷،
بازار وام درجه دو مسکن را ببینید. در اوت ۲۰۰۷، بانک فدرال رزرو نیویورک گزارش داد که مشکلات بر استرنز (شرکت خدمات مالی) هیچ ریسک قابل‌توجه را متوجه اقتصاد نمی‌سازد. رئیس فدرال رزرو اظهار داشت که: «بازار مسکن با دقت بیشتری دیده شده و احتمال پدیدآمدن بدترین پیامدها پایین‌تر آورده شده‌است». در ماه می ۲۰۰۸، در یک استحضار در کنگره، رئیس فدرال رزرو بن برننکی گفت که او تنها تأثیرات «محدود» بازار وام درجه دو بر «بازار وسیع‌تر مسکن»، را دید. در ۲۰۰۹ میلادی، اقتصاددان‌های برتر و برخی برندگان جایزه نوبل اقتصاد به‌خاطر
برتر و برخی برندگان جایزه نوبل اقتصاد به‌خاطر این‌که از ناتوانی خود در پیش‌بینی بحران دفاع کردند مورد انتقاد قرار گرفتند، چون آن‌ها اظهار داشته بودند که بحران اقتصادی غیرقابل پیش‌بینی بود. براساس گزارش دانشگاه وارتون، «آنچه مسئله را بدتر کرد، تنها این نبود که اقتصاددان‌های برتر نتوانستند بحران را پیش‌بینی کنند، بلکه آن‌ها به صراحت وقوع بحران را رد کردند». پیش‌بینی اقتصادی جام مقدس سرمایه‌گذاری است. وال‌استریت میلیاردها دلار را روی پژوهش و تحلیل اقتصادی هزینه می‌کند. پیش‌بینی صحیح اقتصادی، توسط دانشگاهیان و
می‌کند. پیش‌بینی صحیح اقتصادی، توسط دانشگاهیان و سرمایه‌گذاران چیزی قریب به غیرممکن پنداشته می‌شود. با این حال، بعضی اوقات برخی تحلیل‌گران نظریات مشخصی ارایه می‌کنند که با نظریه جمهور مخالف بوده و با درستی استثنایی برخی اقتصاددانان و سرمایه گذاران پیشتاز را غلط ثابت می‌کنند. از میان اقتصاددان‌های که بحران مالی را پیش‌بینی کردند، پیش‌بینی‌های جونز صحیح‌ترین آن‌ها گفته می‌شود. در ۲۰۱۰ میلادی، اداره رئیس‌جمهوری باراک اوباما و اقتصاددانان برجسته در اندیشکده‌های پیشتاز روی یافتن راه‌های برای بازگرداندن «اعتبار
پیشتاز روی یافتن راه‌های برای بازگرداندن «اعتبار اقتصادی» متمرکز بودند. در ۲۰۱۵ میلادی، هفت سال پس از رکود مالی بزرگ، پژوهش‌گران آکادمیک مقاله‌ای را در مجمع جهانی اقتصاد پیشکش نموده و تشریح نمودند که مسئله اعتبار اقتصادی در حوزه دانشگاه به‌طور کامل جدی گرفته نمی‌شد و این امر یکی از عوامل اصلی در بهبود پس از رکود بزرگ بود. سرمایه‌گذاران و مشاورین سرمایه‌گذاری که از پیش‌بینی‌های جونز پیروی می‌نمایند، او را از زمره برجسته‌ترین مدیران پول و اقتصاددانان مستقل می‌دانند. دیدگاه‌ها در مورد پیش‌بینی اقتصادی و وال
دیدگاه‌ها در مورد پیش‌بینی اقتصادی و وال استریت. علی‌رغم داشتن ریکارد صحیح‌ترین پیش‌بینی درمورد رکود بزرگ و بهبود پس از آن، او خود سرمایه‌گذاران را بر علیه استفاده از پیش‌بینی‌هایش توصیه می‌کند. جونز باورمند است که پیش‌بینی اقتصادی غیرقابل اعتماد بوده و وال‌استریت یک کازینو (قمارخانه) است. او در مصاحبه‌ای می‌گوید، «من به هیچ‌کسی توصیه نمی‌کنم تا بر اساس چشم‌انداز من از اقتصاد، سرمایه‌گذاری نماید. حقیقت این است که زمانی افراد در وال‌استریت سرمایه‌گذاری می‌کنند، آن‌ها در واقع در مورد آینده شرط می‌بندند». به
آن‌ها در واقع در مورد آینده شرط می‌بندند». به علاوه، هرچند او برای کار خود در اقتصاد معروف است، اما خود تلاش می‌کند تا از حرفه اقتصاد فاصله بگیرد. شاخص شادمانی ناخالص ملی – شاخص GNH. معرفی نخستین شاخص شادمانی ناخالص ملی (شاخص GNH) در ۲۰۰۵ میلادی که به عنوان شاخص سلامت ناخالص ملی (شاخص GNW) نیز یاد گردد، به آقای جونز نسبت داده می‌شود. در ۲۰۰۶ میلادی، او اوراق سفید را تحت عنوان تقلای ناشادمانی آمریکایی منتشر نموده و به سیاست‌سازان، اقتصاددان‌ها و پژوهش‌گران فراخوان داد تا چارچوب شاخص شادمانی ناخالص ملی را
فراخوان داد تا چارچوب شاخص شادمانی ناخالص ملی را اجرا نمایند. در مورد این نوآوری در مقالات آکادمیک و پژوهشی به‌طور گسترده بحث شده و شاخص GNH را مدلی برای توسعه و اندازه‌گیری اقتصادی عنوان کردند. اصطلاح شادمانی ناخالص ملی (GNH) برای نخستین‌بار در ۱۹۷۲ میلادی توسط سیکو مانشولت، یکی از بنیان‌گذاران اتحادیه اروپا و چهارمین رئیس کمیسیون اروپا، به‌کار برده شد. شادمانی ناخالص ملی اغلب به‌طور نادرست به چهارمین پادشاه بوتان، جیگمه سینگیه وانگچوک، نسبت داده می‌شود، کسی که در اواخر دهه ۱۹۹۰ به ترویج این مفهوم پرداخت.
که در اواخر دهه ۱۹۹۰ به ترویج این مفهوم پرداخت. فلسفه شادمانی ناخالص ملی پیشنهاد می‌کرد که هدف اصلی دولت بهبود شادمانی است. این فلسفه به علت ماهیت ذهنی شادمانی و نبود تعریف کمی دقیق از شادمانی ناخالص ملی و همچنین فقدان مدل‌های عملی برای اندازه‌گیری تأثیر سیاست‌های اقتصادی بر سلامت ذهنی شهروندان، از نظر اجرایی با مشکلاتی مواجه شد. هدف شاخص شادمانی ناخالص ملی این بود تا معیار جدیدی به عنوان جایگزین معرف سنتی تولید ناخالص داخلی (GDP) ارایه نماید، این معیار جدید معرف‌های اندازه‌گیری و چارچوب سیاست توسعه ذهنی و
معرف‌های اندازه‌گیری و چارچوب سیاست توسعه ذهنی و عینی اجتماعی-اقتصادی را باهم پیوند می‌داد. شاخص شادمانی ناخالص ملی به این هدف طراحی شد تا بیانیه سیاسی تنها ذهنی نسل اول را به یک مفهوم کلی قابل اجرای نسل دوم (عینی و ذهنی) تبدیل نموده و شادمانی را به یک معیار توسعه اجتماعی-اقتصادی مبدل نماید. این معیار پیشنهاد شده توسعه اجتماعی-اقتصادی را با پیگیری توسعه در هفت حوزه: اقتصادی، زیست‌محیطی، فیزیکی، ذهنی، محیط کار، اجتماعی و سیاسی از طریق داده‌های عینی و نتایج ذهنی نظرسنجی‌ها، اندازه‌گیری می‌کند. شادمانی ناخالص
نظرسنجی‌ها، اندازه‌گیری می‌کند. شادمانی ناخالص ملی به هدف مبدل شدن به تابع شاخص مجموع میانگین سرانه پیشنهاد شده‌است. در همان سال، او یک نقشه نظرسنجی شاخص شادمانی ناخالص ملی را منتشر نمود که می‌تواند سلامتی ذهنی در کشورهای مختلف را محک بزند و همبستگی و وابستگی میزان شادمانی با تفاوت‌ها در سیاست‌های محلی را برای تشخیص بهترین روش‌ها و صدور سیاست‌های عمده اجتماعی-اقتصادی نشان دهد. نخستین نظرسنجی شاخص شادمانی در ۲۰۰۵ میلادی انجام شد. پس از معرفی شاخص شادمانی ناخالص ملی در ۲۰۰۵ میلادی، چندین نوآوری آغاز گردید که
ملی در ۲۰۰۵ میلادی، چندین نوآوری آغاز گردید که شاخص شادمانی ناخالص ملی را در اجتماع خود پذیرفتند. در گزارشی (۲۰۱۲) که برای نماینده کنگره ایالات متحده هانس کلارک تهیه شد، پژوهش‌گران بن، بیچی و جاستون زورن در مدرسه حکومت جان اف. کندی در دانشگاه هاروارد توصیه نمودند که «کنگره باید پارامترهای وسیع معرف‌های ضمیمه‌ای ملی جدید و به دقت طراحی شده را تجویز نماید؛ کنگره همچنین باید یک کمیسیون دو حزبی از متخصصین را برای رسیدگی به مسائل روش‌شناختی حل نشده و شامل سازی معرف‌های بدیل، ایجاد نماید». آن‌ها پیشنهاد نمودند
معرف‌های بدیل، ایجاد نماید». آن‌ها پیشنهاد نمودند که حکومت می‌تواند از نتایج این نظرسنجی برای دانستن این‌که کمترین رضایت در کدام ابعاد سلامت وجود دارد و این‌که کدام شهرستان‌ها/ولسوالی‌ها و گروه‌های جمعیتی بیشترین کاستی را دارند استفاده نموده و منابع را بر مبنای آن تخصیص دهد». این گزارش، شاخص شادمانی ناخالص ملی و هفت حوزه اندازه‌گیری آن را به عنوان یکی از چارچوب‌های اصلی که باید به آن پرداخته شود، فهرست می‌نماید. در ۲۰۰۷ میلادی، تایلند شاخص سبز و شادمانی (GHI) را نشر می‌کند. در ۲۰۰۹ میلادی، سیستم نظرسنجی
را نشر می‌کند. در ۲۰۰۹ میلادی، سیستم نظرسنجی گالوپ در ایالات متحده یک نظرسنجی شادمانی را به راه انداخته و در سطح ملی داده گردآوری نمود. شاخص سلامت گالوپ بر مبنای چارچوب شاخص شادمانی ناخالص ملی ۲۰۰۵ میلادی، مدل‌سازی شد. نمره شاخص سلامت، میانگین شش شاخص-فرعی دیگر است که ارزیابی زندگی، سلامت روانی، محیط کاری، سلامت فیزیکی، رفتارهای سالم و دسترسی به نیازمندی‌های اولیه را اندازه‌گیری می‌کند. در اکتبر ۲۰۰۹، نمره ایالات متحده ۶۶٫۱/۱۰۰ بود. در ۲۰۱۰ میلادی، شاخص شادمانی ناخالص ملی بوتان برای نخستین بار آغاز شد،
شادمانی ناخالص ملی بوتان برای نخستین بار آغاز شد، شاخص شادمانی ناخالص ملی بوتان شبیه شاخص اولیه‌ای است که توسط مد جونز ساخته شد. در ۲۰۱۱ میلادی، قطع‌نامه ۶۵/۳۰۹ مجمع عمومی ملل متحد دارای این عنوان بود، «شادمانی: به‌سوی یک رویکرد کلی نسبت به توسعه». در ۲۰۱۱ میلادی سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD) «شاخص زندگی بهتر» (BLI) را راه‌اندازی می‌کند. در ۲۰۱۱ میلادی، شبکه شاخص سلامت کانادا (شبکه CIW) شاخص سلامت کانادا (CIW) را راه اندازی می‌کند. در ۲۰۱۱ میلادی، یکی از روزنامه‌های پیشتاز اسرائیلی، هاآرتس، مقاله‌ای
از روزنامه‌های پیشتاز اسرائیلی، هاآرتس، مقاله‌ای را منتشر نموده و طی آن پیشنهاد نمود که شاخص اقتصادی تولید ناخالص داخلی غربی یک مدل توسعه ناکامل است و درخواست استفاده از فلسفه شادمانی ناخالص ملی بوتان و شاخص شادمانی ناخالص جونز در اسرائیل را نمود. در ۲۰۱۲ میلادی، شهر سیاتل در واشینگتن شاخص جدید شادمانی خود را ایجاد نمود که روی معیارهای شبیه شاخص شادمانی ناخالص ملی تأکید داشت. در ۲۰۱۲ میلادی، کره جنوبی شاخص شادمانی را ایجاد نموده و از چارچوب شاخص شادمانی ناخالص مالی استفاده نمود. در هند، دورنما و نقشه‌راه
مالی استفاده نمود. در هند، دورنما و نقشه‌راه ۲۰۳۰ حکومت گوا در ۲۰۱۲ میلادی، شاخص شادمانی ناخالص ملی را به عنوان مدلی برای اندازه‌گیری شادمانی مشخص نمود. در ۲۰۱۴ میلادی، حکومت دبی شاخص شادمانی محلی خود را آغاز نمود تا خشنودی و رضایت مردم از خدمات مختلف حکومت را اندازه‌گیری نماید. در ۲۰۱۴ میلادی، انگلستان آمار سلامت و خوشحالی خود را آغاز کرد. استاد پیتر تی. کولمن، رئیس مرکز بین‌المللی همکاری و حل منازعه در دانشگاه کلمبیا که در سطح دنیا معروف است، در ۲۰۱۲ میلادی پیشنهاد نمود که شاخص شادمانی ناخالص ملی جونز را
پیشنهاد نمود که شاخص شادمانی ناخالص ملی جونز را می‌توان در شاخص صلح جهانی (GPI) به‌کار برد. سایر شاخص‌های شادمانی در خور توجه که از شاخص شادمانی ناخالص ملی ۲۰۰۵ پیروی نمودند شامل: شاخص زندگی بهتر سازمان همکاری و توسعه اقتصادی در ۲۰۱۱ میلادی، گزارش رضایت جهانی در ۲۰۱۱ میلادی و شاخص پیشرفت اجتماعی (SPI) در ۲۰۱۳ میلادی. دیدگاه‌های سیاسی. مد جونز در مشخصات خود در میان اقتصاددانان وال‌استریت ژورنال به عنوان یک اقتصاددان مستقل شناخته می‌شود.
رد سونیا یا سونیای سرخ یک شخصیت خیالی ابرقهرمان در کمیک‌های شمشیر و جادوگری است، که توسط نویسنده روی توماس و طراح بری وینزر-اسمیت در سال ۱۹۷۳ برای مارول کامیکس خلق شده است. "رد سونیا" تاحدودی برگرفته از شخصیت‌های رابرت هاوارد، رد سونیا از روگاتینو، "دارک اگنس" و به‌ویژه والریا می‌باشد. مارول کامیکس تا سال ۱۹۸۶، داستان‌هایی با حضور "رد سونیا" منتشر کرد، و در سال ۱۹۹۵ برای یک داستان کوتاه نزد این شخصیت بازگشت. در سال ۲۰۰۵، داینامیت انترتینمنت شروع به نشر داستان‌هایی دربارهٔ این قهرمان نمود، که در طی آن سونیای
دربارهٔ این قهرمان نمود، که در طی آن سونیای اصلی کشته شد و یک نسخهٔ تناسخ یافته جایگزین او گردید. در سال ۲۰۱۳، این سری توسط گیل سیمون بازراه‌اندازی شد، و از طریق فلش‌بک روایت یک نسخهٔ تغییر یافته از داستان اولیه زندگی او را بازگو می‌کند. نویسندگان بعدی سونیا شامل: ایمی چو، مارک راسل، لوک لیبرمن، جیمی پالمیوتی، و آماندا کانر هستند. "رد سونیا" در عناوین متعددی هم به عنوان قهرمان اصلی و به صورت انفرادی و هم همراه با شخصیت کونان بربر، و همچنین در ادغام با شخصیت‌های مارول و داینامیت کامیکس ظاهر شده است. شش رمان
مارول و داینامیت کامیکس ظاهر شده است. شش رمان "رد سونیا" در دهه ۱۹۸۰ (میلادی) توسط دیوید سی. اسمیت و ریچارد ال. تیرنی منتشر شد، و در سال ۱۹۸۵، فیلمی سینمایی به همین نام با بازی بریگیته نیلسن در نقش اصلی به نمایش درآمد، در حالی که یک فیلم ریبوت با بازی ماتیلدا لوتز در نقش اصلی، یعنی "سونیای سرخ" در اواخر سال ۲۰۲۵ اکران خواهد شد. لباس مشخص سونیا زرهٔ بیکینی مانند وی است که معمولاً از زره‌های پولک‌دار تشکیل شده است.
حزب پیشرو (به زبان نروژی: Fremskrittspartiet) یک حزب سیاسی نروژی است. نام این حزب به زبان فارسی، تقریباً به معنی «پیشرفت» است. این حزب در تاریخ ۸ آویل ۱۹۷۳ میلادی به ثبت رسیده و خود را به عنوان یک حزب لیبرال دمکرات معرفی می‌کند. حزب پیشرو، به جناح راست سیاست نروژ تعلق دارد. در انتخابات پارلمانی سال ۲۰۲۱، این حزب با به دست آوردن ۱۱٫۶ درصد آرا، ۲۱ کرسی نمایندگی در مجلس ملی نروژ را به خود اختصاص داد. این نتیجه در مقایسه با انتخابات سال ۲۰۱۷ همراه با کاهش بود و حزب پیشرو، با از دست دادن ۶ کرسی در مجلس، ۳٫۶ درصد
پیشرو، با از دست دادن ۶ کرسی در مجلس، ۳٫۶ درصد پسرفت داشت. پیشینه. حزب پیشرو، توسط شخصی به نام آندرس لانگه، و به نام همین شخص، با عنوان «حزب آندرس لانگه»، با هدف محدودسازی مداخلات دولتی در امور زندگی مردم و کاهش سطح مالیات و عوارض رسمی و دولتی، در ۸ آوریل ۱۹۷۳ تشکیل شده‌است. در سال ۱۹۷۷ میلادی، این حزب با الهام از حزبی به نام حزب پیشرو، در دانمارک، نام خود را به شکل فعلی تغییر داد و تحت عنوان حزب پیشرو، به فعالیت خود ادامه داد. بنیان‌گذار حزب، یعنی شخص آندرس لانگه، قبلاً نیز چندین بار به نامزدی در انتخابات
لانگه، قبلاً نیز چندین بار به نامزدی در انتخابات فکر کرده بود، اما تا سال ۱۹۷۳ به شکل کامل، اقدام رسمی انجام نداده بود. نارضایی عمومی از سطح بالای مالیات‌ها در طی سالهای ۱۹۶۵ تا ۱۹۷۱ میلادی، تحت نخست‌وزیری پییر بورتن، از حزب سنتر پارتی، احتمالاً عامل اصلی موفقیت این حزب نو ظهور، در انتخابات سال ۱۹۷۳ بوده‌است. در انتخابات سال ۱۹۷۳ با این که از تأسیس این حزب، بیشتر از ۵ ماه نگذشته بود؛ این حزب با اختصاص ۵ در صد آرا به خود، ۴ نماینده، راهی مجلس ملی نروژ کرد. اما آندرس لانگه، یعنی بنیان‌گذار حزب، یک سال بعد از
آندرس لانگه، یعنی بنیان‌گذار حزب، یک سال بعد از این موفقیت انتخاباتی، در سال ۱۹۷۴ درگذشت و سازمان حزبی که از او به میراث باقی مانده بود، بدون حضور رهبری قوی، رو به ضعف نهاد و در انتخابات بعدی در سال ۱۹۷۷ میلادی، هیچ راهی به مجلس ملی نروژ، پیدا نکرد و بی نماینده ماند. در سال ۱۹۷۸ میلادی، کارل آی. هاگن، که شخصی دارای قدرت کلام و آشنا با دنیای مطبوعات بود، رهبری حزب را بر عهده گرفت. در میان احزاب سیاسی در نروژ، کمتر حزبی این چنین وابسته به حضور رهبر بوده‌است. در سال ۱۹۸۱ بار دیگر این حزب با چهار نماینده و تحت
سال ۱۹۸۱ بار دیگر این حزب با چهار نماینده و تحت عنوان رسمی حزب پیشرو، به مجلس بازگشت. در سال ۲۰۰۶ میلادی، کارل آی. هاگن، بعد ۲۸ سال به نفع معاون خود، سیو جنسن، از سمت خود کناره گرفت و رهبری حزب را به وی سپرد. در سال ۲۰۲۱ در یک نشست حزبی و بعد از کناره‌گیری سیو جنسن، از سمت خود، خانم سیلوی لیستاگ به رهبری حزب انتخاب شد. انتخابات سال ۲۰۱۳ بهترین موفقیت در تاریخ حزب را برای حزب پیشرو، به همراه داشته‌است. سالی که این حزب برای اولین بار مسئولیت حکومتی بر عهده گرفت و همراه با حزب محافظه کار نروژ در دولت ارنا
گرفت و همراه با حزب محافظه کار نروژ در دولت ارنا سولبرگ، در طول یک دوره ۶ ساله شرکت داشت.
وسترن اسیدی (به انگلیسی: Acid Western) نوعی زیرشاخه از ژانر وسترن است که در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ ظهور کرد. در این سبک جاه طلبی‌های استعاری آثار مورد تحسین منتقدان مانند شین و جویندگان را با افراط فیلم‌های وسترن اسپاگتی و چشم‌انداز پاد فرهنگ دهه ۱۹۶۰ ترکیب می‌شوند، همچنین موجب افزایش مصرف مواد مخدر غیرقانونی مانند ماری جوآنا و ال اس دی در میان مردم شد. در وسترن اسیدی، آثار بسیاری هستند که قراردادهای وسترن‌های قبل از خود را زیر و رو می‌کنند تا نسخه‌ای دیوانه‌کننده از آمریکای سفید خودویرانگر را در بدبینانه‌ترین
از آمریکای سفید خودویرانگر را در بدبینانه‌ترین حالت ممکن به تصویر بکشند که مشتاق ریشه‌های نفس گرایانه است. ریشه یابی. اصطلاح وسترن اسیدی نخستین بار توسط منتقد سینما، پالین کیل و در نقد او بر فیلم ال توپو ساخته آلخاندرو جودوروفسکی در هفته نامه نیویورکر نوامبر ۱۹۷۱ ابداع شد. جاناتان رزنبام این ایده را در نقد فیلم مرد مرده به کارگردانی جیم جارموش در ژوئن ۱۹۹۶، مصاحبه بعدی جارموش برای Cineaste و بعد در کتاب مرد مرده از BFI Modern Classics گسترش داد. در این کتاب، رزنبام از چندین جنبه این ژانر نام می‌برد: موسیقی
رزنبام از چندین جنبه این ژانر نام می‌برد: موسیقی تسخیرکننده نیل یانگ، تأثیرگذاری تنباکو، نقش آفرینی جانی دپ و جایگاه فیلم در ژانر وسترن اسیدی. رزنبام در یکی از فصول کتاب با عنوان «دربارهٔ وسترن اسیدی» نه تنها به کیفیت توهم‌زای سرعت فیلم و بازنمایی آن از واقعیت می‌پردازد، بلکه استدلال می‌کند که فیلم وارث حساسیت هنری و سیاسی ناشی از پادفرهنگ دهه ۱۹۶۰ است که به دنبال نقد و براندازی نظام سرمایه‌داری می‌باشد. در وسترن سنتی سفر به غرب به عنوان راهی برای رهایی و بهبود در نظر گرفته می‌شود، اما در وسترن اسیدی برعکس
در نظر گرفته می‌شود، اما در وسترن اسیدی برعکس آن و سفری به سوی مرگ توصیف می‌شود. تاریخچه. رزنبام از اصطلاح «وسترن اسیدی» برای توصیف «رؤیای گرامی ضد فرهنگ» در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ استفاده کرد که با افرادی مانند مونتی هلمن، دنیس هاپر، جیم مک براید، رودی وورلیتزر و همچنین فیلم‌هایی مانند کاخ گرازر مرتبط بود. الکس کاکس نیز در دهه ۸۰ میلادی با فیلم واکر به چیزی مشابه این دست زد. فیلم کالت مونت هلمن با نام تیراندازی (۱۹۶۶) را می‌توان اولین وسترن اسیدی در نظر گرفت که ویل هاچینز، وارن اوتس و جک نیکلسون بازیگران
که ویل هاچینز، وارن اوتس و جک نیکلسون بازیگران اصلی این فیلم هستند و به‌طور ناشناس توسط راجر کورمن تأمین مالی شده‌است. این فیلم اولویت‌های معمول ژانر وسترن را زیر و رو می‌کند تا حس ترس و عدم اطمینان را که مشخصه ضد فرهنگ اواخر دهه ۱۹۶۰ بود به تصویر بکشد. هلمن در ادامه با فیلم تاختن در گردباد (۱۹۶۶) به مسیر خود ادامه داد. رودولف وورلیتزر به عنوان مسئول‌ترین فرد برای کاوش در این ژانر شناخته می‌شود که عملاً خود آن را در اواخر دهه ۶۰ اختراع کرد و سپس به پرورش آن در فیلم‌نامه‌های آثاری مانند گلن و راندا، جاده
آن در فیلم‌نامه‌های آثاری مانند گلن و راندا، جاده آسفالت دوطرفه، واکر و پت گرت و بیلی د کید کمک کرد. وورلیتزر روی فیلمنامه Gone Beaver کار کرد که توسط رزنبام با عنوان «فیلمنامه ای رؤیایی» برای جیم مک براید توصیف شد. این فیلم یک وسترن بلندپروازانه با بودجه بالا در مورد تله‌گذاران اولیه آمریکایی و سرخپوستان بود، که برای آن زبانی فراساخته از «گفت‌وگوی تله‌گذار» ابداع شد که ساخت این فیلم یک روز قبل از تولید متوقف شد. فیلمنامه ساخته نشده وورلیتزر در دهه ۱۹۷۰ با نام زبولون الهام بخش فیلم مرد مرده جارموش بود.
با نام زبولون الهام بخش فیلم مرد مرده جارموش بود. وورلیتزر بعداً فیلمنامه خود را به رمان The Drop Edge of Yonder تبدیل کرد. رزنبام فیلم "مرد مرده" را «تحقق همراه با تأخیر طولانی مدت» وسترن اسیدی نامید که «شعری دلهره‌آور و وحشیانه را برای توجیه برنامه‌های توهم‌آمیز خود می‌سراید». اخیراً فیلم بلوبری ساخته یان کونن در سال ۲۰۰۴ به عنوان نمونه ای از این ژانر ذکر شد.
ابوالحسن ایلچی کبیر (زادهٔ ۱۳۱۶) کشتی‌گیر ناشنوای اهل ایران و دارندهٔ مدال طلای المپیک ناشنوایان است. فدراسیون کشتی ایران، رقابت‌های کشتی آزاد و فرنگی قهرمانی ناشنوایان کشور را برای ارج نهادن به او «جام حاج علی افتخار و ابوالقاسم ایلچی کبیر» نامگذاری کرده‌است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۲ مدال برنز شده‌است.
بریک‌ثرو استارشات یک پروژهٔ تحقیقاتی و مهندسی زیر مجموعهٔ پروژهٔ اهداف رخنه است. هدف از این پروژه ساخت و توسعهٔ کاوشگری میان‌ستاره‌ای به روش پیشرانش بادبان نوری به نام "استارچیپ" برای سفر به آلفا قنطورس در فاصلهٔ ۴٫۳۷ سال نوری از زمین است. این پروژه در سال ۲۰۱۶ توسط یوری میلنر، استیون هاوکینگ و مارک زاکربرگ تأسیس شد. این مأموریت برای فرستادن کاوشگر فضایی به سیارهٔ فراخورشیدی پروکسیما قنطورس بی که در کمربند حیات ستارهٔ میزبانش آلفا قنطورس قرار دارد پشنهاد شده‌است. این کاوشگر با سرعت ۱۵ تا ۲۰ درصد از سرعت نور
این کاوشگر با سرعت ۱۵ تا ۲۰ درصد از سرعت نور در فضا حرکت خواهد کرد؛ تقریباً ۲۰ تا ۳۰ سال طول می‌کشد تا کاوشگر با این سرعت به مقصد برسد و ۴ سال طول می‌کشد تا اطلاعات فرستاده شده توسط این کاوشگر به زمین برسد. طرح اجرای این سفر میان ستاره‌ای توسط فیلیپ لوبین از دانشگاه کالیفرنیا، سانتا باربارا در سال ۲۰۱۶ به عنوان «نقشه‌راه پرواز میان ستاره‌ای» توضیح داده شد. ارسال فضاپیماهای سبک‌وزن با استفاده از فشار تابش پرتوهای لیزری هدایت‌پذیر تولیدی توسط سطحی چند کیلومتری از آرایه‌های فازی، مجموع توان لیزری مورد نیاز
از آرایه‌های فازی، مجموع توان لیزری مورد نیاز برای انجام این کار حدود ۱۰۰ گیگاوات تخمین زده می‌شود. این پروژه اولین بار در ۱۲ آوریل ۲۰۱۶ در مراسمی در شهر نیویورک توسط یوری میلنر، فیزیک‌دان و سرمایه‌گذار ریسکپذیر و استیون هاوکینگ عضو هیئت‌مدیرهٔ پروژهٔ اهداف رخنه اعلام شد. از دیگر اعضای هیئت‌مدیره می‌توان به مارک زاکربرگ مدیرعامل متا پلتفرمز اشاره کرد. این پروژه دارای بودجهٔ اولیهٔ ۱۰۰ میلیون دلاری است. میلنر هزینهٔ نهایی پروژه را ۵ تا ۱۰ میلیارد دلار تخمین می‌زند و می‌گوید اولین فضاپیما احتمال دارد تا سال
می‌زند و می‌گوید اولین فضاپیما احتمال دارد تا سال ۲۰۳۶ پرتاب شود. پیت وردن مدیرعامل این پروژه است و آوی لوب پروفسور هاروارد ریاست هیئت‌مشاوران این پروژه را بر عهده دارد.