payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اما ما نمی‌توانیم دیگر از خود راضی باشیم.» سینگ در می۲۰۰۴ از هند ناپدید شد و از ایالات متحده درخواست پناهندگی داد،"فرانت لاین"، یک مجله خبری هندی، او را به عنوان «وزیر مشترکی که جنوب شرق آسیا را اداره می‌کند» برای شاخه تحقیقات و تحلیل ضدجاسی هند توصیف کرد، او به عنوان یک سرگرد ارتش هند به شاخه تحقیقات و تحلیل ضدجاسی هند آمد که «در عملیات بلواستار، حمله ضد تروریستی به معبد طلایی در سال۱۹۸۴، در امریتسار خدمت کرده بود، در مقطعی پس از این، او بار دیگر با تهیه اسناد طبقه‌بندی شده دولت ایالات متحده، توجه مافوق
اسناد طبقه‌بندی شده دولت ایالات متحده، توجه مافوق خود را به خود جلب کرد. به نظر می‌رسد منبع رابیندر سینگ یکی از بستگان او بوده‌است، شهروند آمریکایی که بیش از دو دهه با آژانس توسعه بین‌المللی ایالات متحده(USAID) کار کرده‌است، گفته می‌شود که خویشاوند رابیندر سینگ به‌طور منظم برای کارهای رسمی به هند سفر کرده‌است و گاهی اوقات در محل سکونت او اقامت داشته‌است، محققان شاخه تحقیقات و تحلیل ضدجاسی هند ادعا می‌کنند که این رابطه، رابیندر سینگ را قادر می‌سازد تا اسناد را تنها با کمترین خطر در معرض قرار گرفتن، ارسال
را تنها با کمترین خطر در معرض قرار گرفتن، ارسال کند. «در اوایل دهه ۱۹۸۰، پسر رئیس وقت شاخه تحقیقات و تحلیل ضدجاسی هند نراسیمهان، پس از تلاش برای نزدیک شدن به رئیس جاسوسی از طریق او، ایالات متحده را ترک کرد، تمدید ویزا به پسر نراسیمهان رد شده بود و در ازای همکاری با سرویس‌های اطلاعاتی ایالات متحده، تمدید آن پیشنهاد شد، یک افسر ارشد شاخه تحقیقات و تحلیل ضدجاسی هند می‌گوید: «همه با این دقت پاسخ نمی‌دهند.» اتهامات علیه سینگ در سال ۲۰۰۶ مطرح شد، اتهامات شاخه تحقیقات و تحلیل ضدجاسی هند گفتند که آنها سینگ را در
و تحلیل ضدجاسی هند گفتند که آنها سینگ را در نیوجرسی پیدا کرده‌اند و روند باید برای استرداد او آغاز شود، در این شکایت آمده‌است: «اکنون، ما برای استرداد سینگ از ایالات متحده حرکت خواهیم کرد.» وزارت کشور قبلاً به قانون امنیت ملی استناد کرده بود و دستور الحاق اموال سینگ را صادر کرده بود. سینگ پس از از دست دادن اولین درخواست پناهندگی در ایالات متحده، در دادگاه تجدید نظر پیروز شد.
امیرحسین زارع‌زاده (زادهٔ ۱۶ شهریور ۱۳۸۰ – درگذشتهٔ ۶ دی ۱۳۹۸) یکی از کشته‌شدگان پس از اعتراضات آبان ۱۳۹۸ ایران بود. زندگی‌نامه. امیرحسین زارع‌زاده، ۱۶ اردیبهشت سال ۱۳۸۰ متولد شد. او فرزند اول خانواده بود و به همراه پدر و مادرش در ملارد زندگی می‌کرد. کشته‌شدن. امیرحسین زارع‌زاده ۲۵ آبان ۱۳۹۸، در جریان اعتراضات آبان ۱۳۹۸ ایران در ملارد، سرآسیاب مورد اصابت دو گلولهٔ نیروهای امنیتی قرار گرفت. یک گلوله به دست و گلولهٔ دیگر به پهلوی او اصابت کرد. وی را ابتدا به بیمارستان شهریار منتقل کردند. امیرحسین زارع‌زاده در
شهریار منتقل کردند. امیرحسین زارع‌زاده در این بیمارستان مورد عمل جراحی ناموفق قرار گرفت. پس از ۹ روز او را به بیمارستان میلاد تهران منتقل کردند که به‌دلیل عدم رسیدگی مناسب و تأخیر در انتقال به موقع به بیمارستان میلاد تهران، به علت عفونت شدید، در تاریخ ۱۴ آذر دست چپش از کتف قطع شد و به کما رفت. او پیش از اینکه به کما برود، با تشنگی بسیار، مدام از مادرش طلب آب می‌کرد اما کادر درمان به علت مسائل درمانی اجازهٔ خوردن آب به وی ندادند. گلوله دومی که به امیرحسین زارع‌زاده اصابت کرده بود باعث سوراخ شدن ریه و گیر
زارع‌زاده اصابت کرده بود باعث سوراخ شدن ریه و گیر کردن گلوله در نخاع، و قطع نخاعش شده بود. او پس از گذشت ۴۲ روز در کما، ۶ دی ۱۳۹۸ جان‌باخت و پیکر وی در امامزاده ابراهیم ملارد به خاک سپرده شد.
جان ویک یک فرنچایز چندرسانه‌ای اکشن، دلهره‌آور و نئو-نوآر آمریکایی است که توسط کارگردان چاد استاهلسکی و فیلمنامه‌نویس دریک کولستاد خلق شده است. کیانو ریوز نقش اصلی جان ویک را بازی می‌کند یک قاتل سابقه‌دار بوده و در تلاش برای انتقام است. این مجموعه فیلم که متعلق به کمپانی لاینزگیت است، با اکران فیلم "جان ویک" در سال ۲۰۱۴ آغاز شد و پس از آن سه دنباله به نام‌های ' در ۱۰ فوریه ۲۰۱۷، ' در ۱۷ مه ۲۰۱۹ و "" در ۲۴ مارس ۲۰۲۳ منتشر شد. این فیلم‌ها با فروش کلی بیش از ۸۰۰ میلیون دلار در سراسر جهان، با موفقیت تجاری و
۸۰۰ میلیون دلار در سراسر جهان، با موفقیت تجاری و هنری مواجه شدند. قسمت پنجم نیز در مراحل پیش‌تولید قرار دارد. خلاصه داستان. همسر جان ویک به علت بیماری فوت کرده و جان در غم درگذشت او به سر می‌برد. تنها یادگاری او از همسرش یک سگ بیگل است. چند روز بعد، ویک در یک پمپ بنزین در خارج از شهر نیویورک با گروهی از گانگسترهای روسی به رهبری ایوسف برخورد می‌کند. آنها قصد دارند تا با ترساندن ویک او را مجبور به فروش باس ۴۲۹ ماستنگ ۱۹۶۹ خود کنند. وقتی جان قبول نمی‌کند آن‌ها تصمیم می‌گیرند که آن را بدزدند. آن شب ایوسف با
تصمیم می‌گیرند که آن را بدزدند. آن شب ایوسف با دوستانش به خانهٔ ویک می‌روند. آن‌ها علاوه بر دزدیدن ماشین و کتک زدن ویک، سگ او را که تنها یادگاری از همسرش بود می‌کشند. ایوسف موستانگ را به کارگاهی می‌برد که در آن اتومبیل‌های مسروقه را پیاده کرده و قطعات آن را می‌فروشند. در آنجا از صاحب کارگاه، اورلیو، می‌خواهد که ماشین را تغییر دهد تا اثری از جان ویک روی آن نماند اما اورلیو ماشین را می‌شناسد و درخواست او را قبول نمی‌کند. ویک توسط اورلیو متوجه می‌شود که ایوزف پسر ویگو تاراسوف، رئیس مافیای روسی شهر است. ویگو
پسر ویگو تاراسوف، رئیس مافیای روسی شهر است. ویگو پس از فهمیدن قضیه، پسرش را کتک می‌زند و برای او از ویک می‌گوید. ویگو تعریف می‌کند که جان ویک یک قاتل زنجیره ای بود که برایش کار می‌کرد. او در دنیای جنایت با نام «بابا یاگا» شناخته می‌شد، مردی متمرکز، متعهد، با اراده‌ای راسخ. هنگامی که ویک عاشق هلن می‌شود، وظیفه‌ای به ظاهر غیرممکن به او می‌دهد تا از کارش بازنشسته شود. ویک با ابزارهای شغل قبلی خود مسلح می‌شود. ویگو افراد زیادی را برای قتل ویک می‌فرستد اما هیچ‌کدام موفق نمی‌شوند. در نتیجه، ویگو یک جایزه ۲
هیچ‌کدام موفق نمی‌شوند. در نتیجه، ویگو یک جایزه ۲ میلیون دلاری برای سر ویک می‌گذارد و مربی سابقش مارکوس برای بیرون بردن او استخدام می‌شود. به خاطر جایزه افراد زیادی برای کشتن جان پیشگام می‌شوند. در پی این حملات ویک زخمی می‌شود. به هنگام استراحت زنی به نام پرکینز به او حمله می‌کند. جان با کمک مارکوس که از ساختمان مجاور با اسلحه او را زیر نظر داشت موفق به دستگیری خانم پرکینز می‌شود. جان برای تلافی کارهای ویگو وارد یکی از انبارهای باارزش او شده و پس از کشتن افراد ویگو کل انبار را به آتش می‌کشد. هنگامی که ویگو
ویگو کل انبار را به آتش می‌کشد. هنگامی که ویگو برای ارزیابی خسارت به انبار می‌آید مورد حملهٔ غافلگیرانهٔ ویک قرار می‌گیرد که در نهایت پس از برخورد با ماشین یکی از افراد ویگو دستگیر می‌شود. ویک به ویگو می‌گوید تا زمانی که اوسف نمرده است دست از کار نمی‌کشد زیرا توله سگ به او امید و فرصتی داد تا در غم هلن تنها نباشد. مارکوس دوباره برای نجات ویک مداخله می‌کند و به او اجازه می‌دهد تا افراد ویگو را بکشد. ویک با تهدید، ویگو را مجبور کرد تا جای پسرش را افشا کند. ویک پس از آن موفق به کشتن اوسف می‌شود. ویگو پس از
ویک پس از آن موفق به کشتن اوسف می‌شود. ویگو پس از آنکه متوجه شد مارکوس به ویک کمک می‌کرد، اورا شکنجه و سپس به قتل رساند. این خبر به ویک رسید و اینبار جان برای ویگو بازمی‌گردد… بازخورد. فروش و عملکرد در گیشه
ریچارد بورگون (Richard Burgon) (متولد ۱۹ سپتامبر ۱۹۸۰)، یک سیاست‌مدار از حزب کارگر بریتانیا است که از ۲۰۱۵ تاکنون به عنوان نماینده حوزه انتخابیه لیدز شرق (Leeds East) در پارلمان بریتانیا حضور داشته‌است. بورگون به عنوان وزیر عدلیه دولت سایه و از ۲۰۱۶ تا ۲۰۲۰ به عنوان صدراعظم دولت سایه در کابینه سایه جرمی کوربین خدمت کرد. بورگون در کالج سنت جان دانشگاه کمبریج، ادبیات انگلیسی خواند و در آنجا رئیس انجمن کارگر دانشگاه کمبریج بود. پس از کارکردن به عنوان مشاور حقوقی کار، او در انتخابات عمومی ۲۰۱۵، به عنوان نماینده
کار، او در انتخابات عمومی ۲۰۱۵، به عنوان نماینده حوزه انتخابیه لیدز شرق (Leeds East) در پارلمان بریتانیا انتخاب گردید. او توسط رهبر جدید حزب کارگر، جرمی کوربین در سپتامبر ۲۰۱۵ به عنوان وزیر اقتصاد در امور خزانه‌داری در دولت سایه انتخاب شد. پس از استعفاهای بزرگ و سازمان‌دهی شده در اعتراض به رهبری کوربین، بورگون در ژوئن ۲۰۱۶ به سِمت وزیر عدلیه ترفیع داده شد. وی یکی از نامزدان سِمت معاونیت در انتخابات عمومی رهبری حزب کارگر در ۲۰۲۰ میلادی بود. پس از این‌که کی‌یر استارمر به عنوان رهبر حزب کارگر انتخاب گردید،
استارمر به عنوان رهبر حزب کارگر انتخاب گردید، بورگون در آوریل ۲۰۲۰ از دولت سایه برکنار شد. او تا مارس ۲۰۲۱ معاون گروه پیکار برای خلع سلاح سازی هسته‌ای (CND) حزب کارگر بود، این گروه برای شمولیت تمامی اعضای حزب کارگر که همچنین عضو پیکار برای خلع سلاح سازی هسته‌ای هستند، باز می‌باشد. دوران کودکی. بورگون در لیدز بزرگ شد و اجداد دور وی اهل ایرلند بودند. او تعلیمات خود را در مدرسه رومان-کاتولیک کاردینال هینان در شهر لیدز تکمیل کرد. برای تکمیل دوره آمادگی دانشگاه به کالج آمادگی سنت آیدن و سنت جان فیشر در شهر
به کالج آمادگی سنت آیدن و سنت جان فیشر در شهر هروگت رفت. او در خانواده خود نخستین فردی بود که به دانشگاه رفت و در کالج سنت جان، دانشگاه کمبریج به آموزش ادبیات انگلیسی پرداخت. او کرسی ریاست انجمن کارگر دانشگاه کمبریج را بر عهده گرفت. بورگون گفته‌است که او با شنیدن در مورد اعتصاب معدن‌کارهای بریتانیا در ۱۹۸۴–۸۵ میلادی بزرگ شد و این امر او را به سیاست علاقه‌مند نمود. خاله/عمه وی عضوی از جنبش زنان مخالف بسته شدن معدن زغال سنگ بود که با یک معدن‌کار اعتصاب‌کننده ازدواج کرد. او برادرزاده یک نماینده پیشین پارلمان
ازدواج کرد. او برادرزاده یک نماینده پیشین پارلمان از حزب کارگر به‌نام کولین بورگون است. تونی بِن ملاقات با بورگون در ژوئیه ۱۹۹۹ را در خاطرات خود توصیف نموده و او را «یک سوسیالیست خوب که تزی در مورد 'تأثیر تونی بن بر حزب کارگر' نوشته بود» توصیف کرد. بِن همچنین نوشته‌است که بورگون یک بلوز با «طراحی مخصوص» پوشیده بود که در آن عبارت «سوسیالیزم شعله خشم و شعله امید است» نوشته شده بود. بورگون در اعتراض‌های ضد جنگ ۱۵ فوریه ۲۰۰۳ علیه جورج دبلیو بوش و تونی بلِر برای تهاجم برنامه‌ریزی شده به عراق، شرکت کرد. حرفه
تهاجم برنامه‌ریزی شده به عراق، شرکت کرد. حرفه حقوقی. بورگون در ۲۰۰۶ میلادی مدرک سلیسیتر (solicitor) خود را با تخصص در حقوق کار به‌دست‌آورد و برای ۱۰ سال در واحد حقوق کار در شرکت سلیسیترهای تامپ‌سنز در لیدز کار کرد. بورگون تشریح نموده‌است که به عنوان یک سلیسیتر، او چگونه «از کارگران مربوط به اتحادیه‌های تجاری مختلف در رابطه به پرونده‌هایی چون اخراج غیرعادلانه، ضرر در اتحادیه‌های تجاری، تبعیض بر مبنای معلولیت، تبعیض جنسی، تبعیض بر مبنای دین یا عقیده، کسر غیرقانونی مزدها و انتقال یا ادغام شرکت‌ها (TUPE) در
مزدها و انتقال یا ادغام شرکت‌ها (TUPE) در دیوان‌های کار دفاع نموده‌است». حرفه سیاسی. در ۲۰۰۴ میلادی، بورگون در یک انتخابات سراسری از طرف حزب کارگر از حوزه انتخابیه ویدربای در شورای شهری لیدز نامزد شد. بر مبنای مرزبندی‌های قبلی، اکثریت این حوزه انتخابیه نشانده یک کرسی محفوظ برای حزب محافظه کار بود و در نتیجه بورگون به عنوان نماینده انتخاب نشد. بورگون در انتخابات درون حزبی حزب کارگر شرکت کرد تا به عنوان نامزد پارلمانی این حزب در انتخابات ۲۰۱۱ میان دوره-ی حوزه انتخابیه بارنسیلی سنترال انتخاب گردد، اما بعد از
انتخابیه بارنسیلی سنترال انتخاب گردد، اما بعد از دَن جارویس، دوم شد. او همچنین برای نامزد شدن در انتخابات میان دوره‌ای ۲۰۱۱ حوزه انتخابیه راترهام ثبت نام کرد، اما شارت‌لیست نشد. قبل از انتخابات سراسری بریتانیا در ۲۰۱۵ میلادی، بورگون توانسته بود، عضو شورای محلی به‌نام جودیت کیومنیز را با موفقیت شکست داده و به‌جای جورج مودی به عنوان نامزد حزب کارگر از حوزه انتخابیه لیدز شرق (Leeds East) انتخاب گردد. عضو پارلمان. بورگون در انتخابات سراسری ۲۰۱۵ به عنوان نماینده پارلمان از لیدز شرق انتخاب گردید و با انتخاب وی
پارلمان از لیدز شرق انتخاب گردید و با انتخاب وی اکثریت حزب کارگر از نظر کرسی از ۱۰٬۲۹۳ رأی به ۱۲٬۵۳۳ رأی افزایش یافت. روزنامه آبزرور، وی را به عنوان یکی از «ستاره‌های انتخاب شده [در ۲۰۱۵]» توصیف کرد. او در می ۲۰۱۵، در حالی‌که در کف مجلس اعیان ایستاده بود، سوگند وفا داری الزامی خود را به الیزابت دوم پیشکش نموده و حمایت خود را از تغییر در قانون اساسی برای انتخاب رئیس دولت اظهار داشت: «به عنوان کسی که به انتخابی بودن رئیس دولت باورمند است، من برای خدمت‌گذاری به موکلین خود این سوگند را یاد می‌کنم». پس از
به موکلین خود این سوگند را یاد می‌کنم». پس از استعفای اد میلیبند از رهبری حزب کارگر، بورگون یکی از ۱۰ نماینده جدیداً انتخاب شده از حزب کارگر بود که یک نامه سرگشاده نوشت و درخواست «یک رهبری جدید را نمود که به آینده می‌نگرد و آجندای کسورات را به چالش می‌کشد، با تجارت‌های بزرگ مبارزه نموده و راه بدیلی برای صرفه جویی‌ها پیشکش می‌کند – نه یک رهبری که دوباره به سمت اعتقادات گذشته کارگر جدید کشیده شود». همراه با جرمی کوربین، دیین آبوت و جان مک‌دونیل، بورگون یکی از ۴۸ نماینده از حزب کارگر بود که با شلاق (سیاسی)
از ۴۸ نماینده از حزب کارگر بود که با شلاق (سیاسی) مبارزه نموده و علیه قانون رفاه ۲۰۱۵ رأی داد، او اظهار داشت که برای «منفعت مردم لیدز شرق و بر علیه حملات محافظه‌کارانه بر رفاه» رأی می‌داد. وی یکی از ۳۶ نماینده پارلمان از حزب کارگر بود که جرمی کوربین را به عنوان نامزد در انتخابات ۲۰۱۵ رهبری حزب کارگر ثبت نام نمودند. پس از پیروزی کوربین در این انتخابات، او بورگون را به عنوان وزیر اقتصاد در امور خزانه دولت سایه منصوب کرد. بورگون دوباره کوربین را به عنوان رهبر حزب کارگر در انتخابات ۲۰۱۶ رهبری حزب کارگر، نامزد
حزب کارگر در انتخابات ۲۰۱۶ رهبری حزب کارگر، نامزد کرد. بورگون طی مصاحبه‌ای در اکتبر ۲۰۱۵ با شبکه خبری کانال ۴ اذعان کرد که علی‌رغم این‌که برای بیش از یک ماه وزیر اقتصاد در امور خزانه در دولت سایه بود، هنوز با هیچ فردی از صنعت مالی و بانک‌داری شهر لندن ملاقات نکرده بود و همچنین این‌که نتوانست کسر بودجه انگلستان در ۲۰۱۵ را پیش‌بینی نماید. بورگون رئیس کمیته پارلمانی GMB بود. او در این سِمت خود، اطمینان حاصل می‌کند که منافع اعضای GMB در مجلس اعیان مطرح می‌گردد. بورگون همچنین عضو اتحادیه نانواها، غذا و کارگران
بورگون همچنین عضو اتحادیه نانواها، غذا و کارگران متحد است. بورگون، رئیس گروه پیکار سوسیالیستی نمایندگان کارگر بوده و همچنین به عنوان نماینده چپ‌گرای حزب کارگر شناخته می‌شود؛ وی در اعتراض‌های گردهمایی مردم علیه صرفه‌جویی شرکت نموده‌است. بورگون با بیان جملات ذیل درخواست دموکراسی بیشتر در میان حزب کارگر را نمود: «تمامی احزاب باید بیشتر دموکراتیک ساخته شوند. ما در حزب خود بیش از نیم میلیون عضو داریم و من می‌خواهم که اعضای ما حرف‌های بیشتری در سیاست‌های حزبی ما و نحوه پیشبرد این حزب داشته باشند.
تامی مک‌کارنی (Tommy McKearney) (متولد ۱۹۵۲ میلادی)، یک داوطلب پیشین در ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند است که در اعتصاب غذای ۱۹۸۰ سهم گرفت. پس‌زمینه. مک‌کارنی در لورگان واقع در شمال شرق شهرستان آرما به دنیا آمد، اما در روستای موی واقع در جنوب شرق شهرستان تایرون و در آن سوی دریای بلک‌واتر که این شهرستان را از شهرستان آرما جدا می‌سازد، بزرگ شد. او در خانواده‌ای متولد شد که یک سنت طولانی در جمهوری‌خواهی ایرلندی داشتند. هر دو پدربزرگ‌های او عضو ارتش جمهوری‌خواه ایرلند بودند و در جنگ استقلال ایرلند جنگیدند، پدر
ایرلند بودند و در جنگ استقلال ایرلند جنگیدند، پدر بزرگ مادری او، تام مورای در تیپ نارت راسکامن به عنوان جنرال آجودان خدمت می‌کرد. مک‌کارنی سه برادر خود را در درگیری‌های ایرلند شمالی از دست داد. سین بر اثر انفجار بمب خودش در ۱۹۷۴ میلادی کشته شد، پادریگ در ۸ می ۱۹۸۷ توسط سرویس/خدمات هوایی ویژه در کمین لاگ‌گال کشته شد و کیوین که شبه‌نظامی نبود، هنگامی که درحال کار در دکان قصابی خانوادگی شان بود در ۱۹۹۲ میلادی توسط نیروی داوطلب اولستر به قتل رسید. خواهر وی، مارگاریت نیز در ۱۹۷۵ میلادی در معرض یک تلاش ناموفق
نیز در ۱۹۷۵ میلادی در معرض یک تلاش ناموفق برای استرداد قرار گرفت و اسکاتلندیارد وی را «احتمالاً خطرناک‌ترین تروریست زن در بریتانیا» توصیف کرد. فعالیت در IRA. در ۹ اوت ۱۹۷۱، روزی که توقیف (زندانی‌نمودن بدون محکمه) معرفی شد، مک‌کارنی نتایج سطح-A خود را به‌دست‌آورد. او امیدوار بود که بتواند به آموزش خود در دانشگاه کوئینز بلفاست ادامه دهد و معلم شود، اما نتایج وی برای عضویت کافی نبود. وی معرفی توقیف را به عنوان «کاهی که کمر شتر را شکست» توصیف نمود و تصمیم گرفت تا به ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند ملحق شده و عضو
تا به ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند ملحق شده و عضو تیپ تایرون شرقی شود. وی در اواسط دهه هفتاد، فرمانده این تیپ شد. در ۱۹ اکتبر ۱۹۷۷، او دستگیر گردیده و متهم به کشتن ستانلی آدمز شد، آدمز یک پستچی و سرجوخه (L/Cpl) نیمه وقت در هنگ دفاعی اولستر در گردان هشتم بریتانیا بود. تحت قوانین جلوگیری از تروریسم، او برای هفت روز مورد بازجویی قرار گرفته و براساس گفته وی، در هنگام توقیف با او بد رفتاری صورت گرفت. چندی بعد، پس از این‌که محکمه بیانیه‌ای را که او هیچ‌گاه روی آن امضاء نکرده بود، با اتکا به گفته‌های بازرس نیروی
امضاء نکرده بود، با اتکا به گفته‌های بازرس نیروی انتظامی شاهی اولستر (RUC) پذیرفت، وی به جرم کشتن سرجوخه آدمز از جانب محکمه به حبس ابد و با توصیه حداقل بیست سال زندان محکوم شد. اعتصاب غذا. مک‌کارنی در اعتراض‌های جل‌پوشی و کثیف دخیل بود و همراه با سایر اعضای ارتش جمهوری‌خواه ایرلند در اعتصاب غذای ۱۹۸۰ سهم گرفت. قبل از آغاز نمودن اعتصاب غذا، مک‌کارنی به مادر و پدر خود گفت: او از ۲۷ اکتبر تا ۱۸ دسامبر برای ۵۳ روز در اعتصاب غذای بود و طبق گفته یک پزشک زمانی که اعتصاب ختم شد، او تنها چند ساعت دیگر می‌توانست
که اعتصاب ختم شد، او تنها چند ساعت دیگر می‌توانست زنده باشد. رهایی از زندان. مک‌کارنی در ۱۹۹۳ میلادی بعد از گذراندن ۱۶ سال از دوره حبس خود، آزاد شد. در ۲۰۰۳ میلادی، او در مستند تلویزیون بی‌بی‌سی به‌نام زندگی پس از زندگی ظاهر شد. او حالا یک خبرنگار آزاد، وراستار در نشریه فورت‌رایت و یک برگزارکننده در اتحادیه کارگران مستقل ایرلند است.
ویلیام هنری وادینگتون (William Henry Waddington) (11 دسامبر ۱۸۲۶ –۱۳ ژانویه ۱۸۹۴)، یک سیاستمدار فرانسوی بود که در ۱۸۷۹ میلادی به عنوان نخست‌وزیر و بعداً به عنوان سفیر فرانسه خدمت نمود. دوران کودکی و تحصیل. وادینگتون در شاتو سنت-ریمی در اور-ا-لورا زاده شد، او فرزند یک صنعت‌کار سرمایه‌دار فرانسوی به‌نام توماس وادینگتون بود، کسی که خانواده‌ش یک شرکت بزرگ تولید پنبه را به‌نام Établissements Waddington fils et Cie تأسیس نموده بود. پدر و مادر وی به‌نام اَنی (نام خانوادگی هنگام تولد چیسهولم) شهروندی فرانسه را
خانوادگی هنگام تولد چیسهولم) شهروندی فرانسه را دریافت نموده بودند و وادینگتون تحصیلات ابتدایی خود را در دبیرستان لویس-لی-گراند در پاریس کسب نمود. بعد از آن، او به مدرسه راگبی در بریتانیا فرستاده شد و تحت سرپرستی عموی خود، والتر شیرلی قرار گرفت. پس از اتمام دوره مدرسه در راگبی، او شامل کالج ترینیتی در دانشگاه کمبریج شد؛ بعد از آن فوق لیسانس خود را در رشته هنرها (MA) اخذ نمود و جایزه دوم را در مطالعات کلاسیک و مدال طلای چانسیلور که یک مدال با ارزش است را برنده شد. وادینگتون شامل تیم هشت نفری روئینگ (نوعی
شد. وادینگتون شامل تیم هشت نفری روئینگ (نوعی قایق‌رانی) دانشگاه کامبریج بود که در مسابقه قایق‌رانی میان آکسفورد و کامبریج در رود تیمز در مارس ۱۸۴۹ شرکت کرد و تیم وی برنده شد؛ اما او در مسابقه بعدی که در دسامبر همان سال انجام شد و آکسفورد برنده شد، شرکت نکرد. حرفه. تحقیقات باستان‌شناسی. پس از بازگشت به فرانسه، وادینگتون چند سال خود را وقف تحقیقات باستان‌شناسی نمود. او به سراسر آسیای صغیر (آناتولی)، یونان و سوریه سفر کرد و جزئیات تجربیات و اکتشافات وی در دو خاطره منتشر شد، اولی توسط بنیاد فرانسه و دومی پس از
منتشر شد، اولی توسط بنیاد فرانسه و دومی پس از آن در مقاله وی تحت عنوان مجموعه سکه‌شناسی و فلسفی («Mélanges de numismatique et de philologie»، ۱۸۶۱ میلادی) به چاپ رسید. به استثنای جستار وی در مورد «کلیسای پروتستان در فرانسه» که در ۱۸۵۶ میلادی در جستارهای کمبریج منتشر شد، سایر کارهای وی تماماً پیرامون باستان‌شناسی است. این کارها شامل فهرست حاکمان ولایت‌های آسیایی امپراطوری روم («Fastes des Provinces Asiatiques de l'Empire Romain»، ۱۸۷۲) و نسخه‌های از فرمان دیوکلسین در مورد حد اکثر قیمت‌ها و Voyage
فرمان دیوکلسین در مورد حد اکثر قیمت‌ها و Voyage archéologique اثر فیلیپی لی باس (۱۸۶۸ – ۱۸۷۷ میلادی) است. وادینگتون که عضو انجمن عتیقه‌شناسان لندن بود، در ۱۸۶۵ میلادی به عنوان عضو فرهنگ‌ستان کتیبه‌شناسی و زبان‌های باستانی فرانسه انتخاب گردید. مجلس نمایندگان فرانسه. پس از رقابت‌های ناموفق در سال‌های ۱۸۶۵ و ۱۸۶۰ میلادی برای کسب کرسی نماینده شهرستان اِن در مجلس نمایندگان فرانسه، وادینگتون در ژانویه ۱۸۷۱ میلادی به عنوان نماینده مجلس انتخاب شد. در ۱۸۷۳ میلادی، وی به عنوان وزیر آموزش ملی در دور دوم حکومت کوتاه
وی به عنوان وزیر آموزش ملی در دور دوم حکومت کوتاه مدت نخست‌وزیر دوفور که از ۱۸ تا ۲۴ می ۱۸۷۳ دوام کرد، منصوب شد. سناتور از حوزه اِن. در ۳۰ ژانویه ۱۸۷۶، او به عنوان سناتور از حوزه اِن انتخاب شد و دوباره از جانب نخست‌وزیر دوفور به عنوان وزیر آموزش معرفی گردید. به او وظیفه‌ای سپرده شده بود تا لایحه‌ای را به منظور انتقال دادن قدرت بیشتر به دولت طرح نماید، کاری زیرکانه که او توانست در مجلس نمایندگان آن را مذاکره نماید، اما در سنای فرانسه شکست خورد. وی همچنین در دوره نخست‌وزیری جولیس سیمون به کار خود به عنوان
دوره نخست‌وزیری جولیس سیمون به کار خود به عنوان سناتور ادامه داد، اما در پی بحران قانون اساسی سیزی می (Seize mai) (16 می ۱۸۸۷) بیرون انداخته شد. پیروزی جمهوری‌خواهان در انتخابات سراسری اکتبر ۱۸۷۷ میلادی، وادینگتون را دوباره در حکومت نخست‌وزیر دوفور، به عنوان وزیر امور خارجه برگرداند. او یکی از سفیران تام‌الاختیار فرانسه در کنگره برلین بود (۱۸۷۸). روزنامه‌های فرانسه در نخست، الحاق قبرس به انگلستان را کاری که از شهرت دیپلماتیک او بسیار پایین است عنوان نمودند، اما بعداً واضح شد که در نتیجه مباحثات او با لرد
اما بعداً واضح شد که در نتیجه مباحثات او با لرد سالزبری، بریتانیا توافق نموده بود تا فرانسه دست بازتر در تونس داشته باشد. در ۱۸۸۵ میلادی، او دوباره به عنوان عضو سنا انتخاب گردید. نخست‌وزیر فرانسه. در اوایل ۱۸۷۹ میلادی، وادینگتون در تفاهم با لئون گامبتا موافقت نمود تا به‌جای جولیس دوفور، سرپرست نخست‌وزیر شود. او با برقراری صلح میان رادیکال‌ها و مرتجعین تا زمان تأخیر اصلاحات عاجل، حمایت تمامی احزاب را از دست داد. او در ۲۷ دسامبر از سمت نخست‌وزیری استعفا داد. او پیشنهاد آنی برای گماشته شدن به عنوان سفیر
داد. او پیشنهاد آنی برای گماشته شدن به عنوان سفیر فرانسه در لندن را نپذیرفت و ترجیح داد تا در ۱۸۸۰ میلادی سمت گزارش‌دهنده کمیته پارلمانی برای انتخابات (Scrutin de liste) را قبول نماید؛ او یک داوری نامساعد کرد. حکومت وادینگتون. ویلیام هنری وادینگتون – رئیس شورای وزیران و وزیر امور خارجه سفیر فرانسه به لندن. وادینگتون در ۱۸۸۳ میلادی سِمت سفیر فرانسه مقیم لندن را پذیرفت. او برای ده سال تا ۱۸۹۳ میلادی در این سمت باقی ماند و خانم وی، ماری السوپ کینگ، در خلال این مدت برخی خاطره‌های تجارب دیپلماتیک آن‌ها را نوشت
مدت برخی خاطره‌های تجارب دیپلماتیک آن‌ها را نوشت – نامه‌های زن دیپلمات، ۱۸۰۰–۹۰۰ (نیویورک، ۱۹۰۳) و نامه‌های ایتالیایی خانم دیپلمات (۱۹۰۴) که بعد از مرگ شوهرش به چاپ رسید. زندگی شخصی. خانم اول وادینگتون که در ۱۸۵۰ میلادی با وی ازدواج کرده بود، متیلدی نام داشت (متوفی ۱۸۵۲) و دختر بانک‌دار، هنری لوتیروت بود. آن‌ها یک فرزند به‌نام هنری داشتند (۱۸۵۲ – ۱۹۳۹ میلادی) که در ارتش فرانسه تورن/سروان بود و با ایمیلی دی لی روبرتی ازدواج نموده بود. وادینگتون در ۱۸۷۴ میلادی در پاریس با خانم دوم خود به‌نام ماری السوپ کینگ
در پاریس با خانم دوم خود به‌نام ماری السوپ کینگ (متوفی ۱۹۲۳) ازدواج کرد، السوب که نویسنده و متولد نیویورک بود دختر نماینده کنگره آمریکا و نهمین رئیس کالج کلمبیا، چارلز کینگ بود (از خانم دومش به‌نام هنریتا لیستون لو که نویسنده سفر بود). آن‌ها یک پسر به‌نام فرانسیس ریچارد داشتند که با دختر دریاسالار، ژین-چارلز-الگساندر سالندروز دی لامورنایکس به‌نام چارلوتی (در ۱۸ ژانویه ۱۹۰۳، پاریس) ازدواج کرد. چارلوتی نوه چارلز سالندروز دی لامورنایکس بود.
عبدالرسول پورعباس (زاده ۱۳۳۶ در اهواز) استاد تمام گروه ریاضی محض دانشگاه صنعتی امیرکبیر و رئیس پیشین سازمان سنجش است. او دارای مدرک تحصیلی لیسانس ریاضی از دانشگاه اهواز، فوق لیسانس ریاضی از دانشگاه شیراز و دکتری ریاضی از دانشگاه نیوکاسل انگلستان است. سوابق شغلی. پورعباس که عضو هیئت علمی دانشکده ریاضی و علوم کامپیوتر دانشگاه صنعتی امیرکبیر با مرتبه استادی است، ریاست دانشگاه علمی کاربردی، ریاست سازمان آموزش فنی و حرفه ای کشور و معاون توسعه مدیریت و منابع دانشگاه آزاد اسلامی را نیز در کارنامه خود دارد. همچنین
آزاد اسلامی را نیز در کارنامه خود دارد. همچنین وی دارای بیش از ۷۰ مقاله علمی ISI است. او با پایان جنگ ایران و عراق تحصیل را ادامه داد و موفق به اخذ فوق لیسانس از دانشگاه شیراز شد و از طریق امتحان اعزام دکتری به عنوان نفر اول برگزیده شد. در پایان دهه ۷۰ به عنوان عضو هیئت علمی دانشگاه امام حسین و سپس دانشگاه امیرکبیر مشغول شد و از سال ۱۳۸۹ تا ۱۳۹۳ رئیس دانشگاه جامع علمی کاربردی بود و اکنون نیز به عنوان استاد تمام رشته ریاضی، مشغول تدریس در دانشگاه امیرکبیر است. سازمان سنجش. وی در ۲۷ اسفند ۱۳۸۴ به عنوان رئیس
سازمان سنجش. وی در ۲۷ اسفند ۱۳۸۴ به عنوان رئیس سازمان سنجش آموزش کشور معارفه شد و پس از نزدیک به چهار سال در ۳ اسفند سال ۱۳۸۸ از سمت خود تودیع شد. وی در ۱۱ دی سال ۱۴۰۰ و با کناره‌گیری رئیس سازمان سنجش وقت، از سوی وزیر علوم برای بار دوم به ریاست سازمان سنجش منصوب گردید. پورعباس در سال ۱۴۰۱ وعده تحول در آزمون ورود به دانشگاه‌ها (کنکور) را برای سال ۱۴۰۳ به بعد داده بود و بارها اعلام کرده که کنکور سراسری از سال ۱۴۰۳ الکترونیکی خواهد بود که هیچ‌کدام از این وعده‌ها محقق نشد. حکم انفصال از خدمت. پورعباس در ۱۸
محقق نشد. حکم انفصال از خدمت. پورعباس در ۱۸ مرداد ۱۴۰۲ به دلیل عدم اجرای حکم بازگشت موقت به تحصیل تعدادی از داوطلبان شبهه دار کنکور حکم انفصال از خدمت گرفت که به این حکم اعتراض کرده و حکم دیوان باطل گردید. استعفا و بازگشت مجدد. عبدالرسول پورعباس رئیس سازمان سنجش در ۲۷ آذر ۱۴۰۲ با ادعای بازگشت به تحصیل داوطلبان مشکوک به تقلب توسط رأی دیوان عدالت اداری، از ریاست سازمان سنجش کناره‌گیری کرد. بنابر گفته خسروپناه دبیر شورای عالی انقلاب فرهنگی وزیر علوم با استعفای پورعباس مخالفت کرده است و سرانجام پس از ابطال حکم
پورعباس مخالفت کرده است و سرانجام پس از ابطال حکم دیوان عدالت اداری پورعباس با حضور در مرکز ارتباطات مردمی ریاست‌جمهوری، بازگشت خود به سازمان سنجش آموزش کشور را تأیید کرد.
در نظریه مارکسیستی ماده‌باوری تاریخی، یک شیوه تولید (به انگلیسی:Mode of production به آلمانی: "Produktionsweise"، «راه و روش تولید») ترکیبی خاص از موارد زیر است: مارکس باور داشت که توانایی تولیدی و مشارکت یک فرد در روابط اجتماعی دو ویژگی اساسی بازتولید اجتماعی است و شیوهٔ خاص آن روابط اجتماعی در شیوهٔ تولید سرمایه‌داری ذاتاً در تضاد با رشد تدریجی قابلیت‌های تولیدی انسان‌ها است. یک مفهوم پیشرو و تاریخی تر، شیوه امرار معاش (mode of subsistence) آدام اسمیت بود که پیشرفت انواع جامعه را بر اساس چگونگی تأمین
بود که پیشرفت انواع جامعه را بر اساس چگونگی تأمین نیازهای مادی شهروندان یک جامعه ترسیم می‌کرد.