payamvha/North_RAG huggingface dataset:
یک پایان متفاوت نیز می‌باشد و آن هنگامی است که کینگ کونگ در صحنه تیراندازی به ساختمان امپایر استیت نجات داده شده و به «جزیره جمجمه» بازگردد. برای آزاد نمودن این پایان، گیمر باید ابتدا یک بار بازی را به اتمام رسانده و سپس مجدداً به بازی برگشته و مپ‌های مختلف را بازی نماید تا در نهایت ۲۵۰۰۰۰ امتیاز کسب نماید. البته این پایان را می‌توان از طریق فعال کردن کدهای «چیت» در بازی نیز آزاد نمود. داستان. در سال ۱۹۳۳ کارگردانی به نام "کارل دنهایم" (جک بلک)، نقشه اسرارآمیزی از یک جزیره ناشناخته در دورترین نقطه اقیانوس
از یک جزیره ناشناخته در دورترین نقطه اقیانوس آرام با نام "جزیره جمجمه" به دست می‌آورد. او شروع به استخدام افرادی برای انجام سفر به آن جزیره می‌نماید. یک نویسنده نمایشنامه با نام "جک دریسکول" (آدرین برودی)، یک هنرپیشه از کار اخراج شده زن به نام "آن دارو" (نائومی واتس) و یک کشتی با خدمه کامل به نام Venture که توسط شخصی به نام "کاپیتان انگل‌هورن" (توماس کرتشمن) هدایت می‌شد. این کشتی در تاریخ ۱۲ اکتبر همان سال به جزیره می‌رسد و تیم فیلمسازی به همراه خدمه در یک آب و هوای طوفانی با استفاده از سه قایق نجات سعی
آب و هوای طوفانی با استفاده از سه قایق نجات سعی می‌کنند خود را به ساحل جزیره برسانند که به علت طوفانی بودن دریا و سقوط صخره‌های سنگی، قایقی که "جک"، "کارل"، "آن" و "هِیس"(ایوان پارک) در آن بودند شکسته و غرق می‌شود. نجات یافتگان اقدام به حرکت در جزیره می‌کنند ولی بنابر اتفاقاتی بین گروه فاصله افتاده و ناگهان "جک" و "آن" توسط بومیان دستگیر می‌شوند. بومیان، "آن" را به عنوان قربانی تقدیم به گوریل غول‌پیکر جزیره (کینگ کونگ) می‌کنند، و در همین حین "جک" توسط "کارل" از بند نجات داده می‌شود و شروع به تعقیب رد حرکت
از بند نجات داده می‌شود و شروع به تعقیب رد حرکت کینگ کونگ می‌کنند تا بتوانند "آن" را از دستان او آزاد کنند… انتشار. نسخه ایکس‌باکس ۳۶۰ این بازی برتری‌های زیادی در گرافیک و صوت نسبت به کنسول‌های نسل ششم داشت. نسخه دیگری نیز برای پی‌سی (با عنوان Gamer's Edition) منتشر شد که این برتری‌های گرافیکی در آن لحاظ شده بود. نسخه Special Edition این بازی برای مدت محدودی منتشر و در دسترس عموم قرار گرفت. این نسخه شامل دو عدد دیسک که یکی از آن‌ها دیسک جایزه بوده و شامل کانسپت آرت‌ها و یک اسکرین سیور از بازی می‌شد، به
کانسپت آرت‌ها و یک اسکرین سیور از بازی می‌شد، به همراه یک دیسک از مراحل ساخت بازی و مصاحبه با پیتر جکسون بود. مشکلات فنی. زمان ساخت این بازی مصادف بود با پایان نسل ششم کنسول‌ها و ورود کنسول ایکس‌باکس ۳۶۰ به عنوان پرچمدار نسل هفتم و به همین دلیل نسخه ایکس‌باکس ۳۶۰ فقط برای اجرا و نمایش در تلویزیون‌های با کیفیت بالا (HDTV) بهینه شده بود و اجرای این بازی بر روی تلویزیون‌های معمولی (SD) نتیجه بسیار نامطلوبی بر روی کیفیت تصاویر و گیم‌پلی بازی داشت. به همین دلیل کمپانی "یوبی‌سافت" به گیمرها پیشنهاد کرد در صورتی
کمپانی "یوبی‌سافت" به گیمرها پیشنهاد کرد در صورتی که تلویزیون‌های HD ندارند، فعلاً نسخه ایکس‌باکس را خریداری کنند تا سازندگان بتوانند این مشکل نسخه ایکس‌باکس ۳۶۰ را حل نمایند، و در نهایت پچ اصلاح کننده منتشر شد. نسخه ایکس‌باکس این بای قابلیت اجرا بر روی ایکس‌باکس ۳۶۰ را ندارد ولی کمپانی مایکروسافت در ژوئن ۲۰۱۹ نسخه ایکس‌باکس ۳۶۰ این بازی را قابل اجرا برای کنسول ایکس‌باکس وان نمود. نسخه پی‌سی این بازی نیز برای جلوگیری از کپی غیرقانونی از تکنولوژی "استارفورس" (StarForce) استفاده می‌کرد که البته باعث بروز
(StarForce) استفاده می‌کرد که البته باعث بروز مشکلاتی به‌خصوص برای گیمرهایی که از ویندوز ۷ استفاده می‌کردند، شده بود. برای حل این مشکل هیچگونه پچی از طرف سازندگان منتشر نشد. نسخه Gamer's Edition این بازی بدون هیچگونه مشکلی بر روی سیستم عامل‌های ویندوز ۷ و ویندوز ۱۰ اجرا می‌شود.
قنات دلمراد پایین روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۴۰ نفر (۸خانوار) بوده‌است.
قنات رودین یا گزوگون‌آباد روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۵۹ نفر (۱۵خانوار) بوده‌است.
قنات غلام یا ملک شاه روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۶۵ نفر (۱۹خانوار) بوده‌است.
کاشی شور چاه روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۱۲۴ نفر (۳۸خانوار) بوده‌است.
کریم‌آباد جرو روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است. وضع طبیعی روستای کریم اباد جرو دهستان چشمه زیارت بصورت کوهستانی، دره‌ای یا تپه‌ای می‌باشد. و راه زمینی این روستا بصورت جاده خاکی می‌باشد. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۶۰ نفر (۹خانوار) بوده‌است.
کریم‌آباد سیاه کوه روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۲۱ نفر (۵خانوار) بوده‌است.
کلاغ‌آباد میرزا چاهی یا غریب‌آباد میرزا چاهی روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۴۴ نفر (۱۱خانوار) بوده‌است.
کم زرد روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۱۶ نفر (۴خانوار) بوده‌است.
خوآن مانوئل گالوز دورون ()؛ زادهٔ ۱۰ ژوئن ۱۸۸۷ – درگذشتهٔ ۲۰ اوت ۱۹۷۲) یک سیاستمدار و وکیل اهل هندوراس بود. او از ۱ ژانویه ۱۹۴۹ تا ۵ دسامبر ۱۹۵۴ رئیس‌جمهور هندوراس بود. خوآن مانوئل گالوز در ۲۰ اوت ۱۹۷۲، در سن ۸۵ سالگی بر اثر خونریزی مغزی درگذشت.
کودکی روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۱۷ نفر (۴خانوار) بوده‌است.
کوزگی روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۲۵ نفر (۷خانوار) بوده‌است.
گلخانه ذوالفقار ریگی روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۱۷۸ نفر (۴۴خانوار) بوده‌است.
راه‌پیمایی مرگ به جابجایی اجباری زندانیان توسط آلمان نازی در اواخر جنگ جهانی دوم و در جریان هولوکاست گفته می‌شود. این راه‌پیمایی‌ها اغلب در میان تابستان/پاییز سال ۱۹۴۴ و مه ۱۹۴۵ پدید آمدند و در آن‌ها هزاران زندانی، اغلب یهودی، از اردوگاه‌های کار اجباری آلمان نزدیک به جبهه شرقی به اردوگاه‌هایی درون خاک آلمان به دور از نیروهای متفق آورده شدند. هدف این راه‌پیمایی‌ها این بود که آلمانی‌ها بتوانند همچنان از نیروی کار بردگان استفاده کنند، همچنین شواهد مربوط به جنایت علیه بشریت را زدوده، و از این زندانیان برای
جنایت علیه بشریت را زدوده، و از این زندانیان برای دادوستد احتمالی با نیروهای متفق بهره گیرند. زندانیان که خود از ماه‌ها یا سال‌ها بدرفتاری و گرسنگی ضعیف شده بودند، به اجبار هزاران کیلومتر راه را در سرما و برف تا ایستگاه‌های قطار طی می‌کردند؛ سپس در سفرهایی که گاه روزها در واگن قطار بدون غذا و سرپناه طی می‌شد، به مکان‌های اسکان جدید فرستاده می‌شدند؛ و پس از پیاده شدن از قطار نیز می‌بایست مسافت‌های طولانی را تا اردوگاه جدید خود بپیمایند. به آنانی که از دیگر افراد درون گروه عقب یا به روی زمین می‌افتادند شلیک
درون گروه عقب یا به روی زمین می‌افتادند شلیک می‌شد. بزرگترین این راه‌پیمایی‌ها در ژانویه ۱۹۴۵ صوت گرفت؛ نه روز پیش از آنکه ارتش سرخ به اردوگاه آشویتس برسد، آلمانی‌ها ۵۶٬۰۰۰ زندانی اردوگاه را به سوی ایستگاه قطاری در ووجسواف شلانسکی، ۵۶ کیلومتر دورتر، فرستادند تا از آنجا سوار قطار شده و به دیگر اردوگاه‌ها منتقل شوند. از میان ایشان ۱۵٬۰۰۰ تن جان سالم به در نبردند. با اینکه راهپیمایی‌های مرگ بیشتر از دوره انحلال اردوگاه‌های کار اجباری در اواخر جنگ جهانی دوم شناخته شده‌اند، اما این پدیده در طول تمام سال‌های جنگ
شده‌اند، اما این پدیده در طول تمام سال‌های جنگ نسبتاً رایج بود. راهپیمایی‌های مرگ در آغاز جنگ ۱۹۴۳–۱۹۳۹. اولین راهپیمایی مرگ در ۱ دسامبر ۱۹۳۹ از شهر خلم، لهستان آغاز شد. در این راهپیمایی مرگ حدود دو هزار مرد یهودی از خلم و حدود دو هزار مرد یهودی از خروبیشوو شرکت داشتند. بیشتر آن‌ها به قتل رسیدند. راهپیمایی مرگ دیگری توسط اس‌اس در ژانویه ۱۹۴۰ در لهستان اشغالی سازماندهی شد. در اردوگاه اسیران جنگی لیپووا (Lipowa) در لوبلین، اسیران ارتش لهستان که در زمان تهاجم آلمان به لهستان اسیر شده بودند، نگهداری می‌شدند.
آلمان به لهستان اسیر شده بودند، نگهداری می‌شدند. در روز یکشنبه، ۱۴ ژانویه، حدود ۸۰۰ اسیر جنگی یهودی از سایر اسیران جدا شدند و طی چند روز با همراهی یک گروه سواره اس‌اس به بیاوا پودلاسکا، به مسافت حدود ۱۰۰ کیلومتر، راهپیمایی کردند. در طول مسیر صدها نفر از اسیران به قتل رسیدند و در پایان، تعداد کمی از اسیران که در روز آخر به بیالا پودلاسکا رسیدند، زنده ماندند. در ژوئن ۱۹۴۱، تهاجم آلمان به اتحاد جماهیر شوروی (عملیات بارباروسا) آغاز شد و صدها هزار اسیر جنگی شوروی توسط آلمانی‌ها در سراسر مناطق اشغالی منتقل شدند،
توسط آلمانی‌ها در سراسر مناطق اشغالی منتقل شدند، در حالی که بسیاری از آن‌ها در راه‌ها یا در دره‌های قتل‌عام به قتل رسیدند. در ماه‌های ژوئیه-اوت، ده‌ها هزار یهودی از بیسارابیا و بوکوفینا در راهپیمایی‌های مرگ به ترانس‌نیستریا منتقل شدند، هزاران نفر از آن‌ها توسط آلمانی‌ها و همدستان رومانیایی در راه به قتل رسیدند. با انحلال گتوها در اروپای شرقی (۱۹۴۲-۱۹۴۳)، ده‌ها راهپیمایی مرگ برگزار شد که در آن‌ها یهودیان از گتوهای کوچک به گتوهای بزرگ‌تر یا به نقاط جمع‌آوری در راه اردوگاه‌های مرگ منتقل شدند. بسیاری از آن‌ها
راه اردوگاه‌های مرگ منتقل شدند. بسیاری از آن‌ها توسط سربازان آلمانی و همدستان محلی به قتل رسیدند. راهپیمایی‌های مرگ در آوریل-دسامبر ۱۹۴۴. در بهار و تابستان ۱۹۴۴، هنگامی که در شرق حمله بزرگ ارتش سرخ (حمله روسیه) در جریان بود و در غرب فرود بزرگ متفقین انجام می‌شد، آلمانی‌ها اقدام به تخلیه اردوگاه‌های تمرکز و مرگ که در خطر سقوط به دست ارتش سرخ بودند، کردند. در مرحله اول، اردوگاه‌ها در لهستان و کشورهای بالتیک تخلیه شدند، به طوری که تخلیه عمدتاً توسط قطارها یا کشتی‌ها (در تخلیه اردوگاه کار اجباری کایزروالد)
کشتی‌ها (در تخلیه اردوگاه کار اجباری کایزروالد) انجام شد، اما بخشی از زندانیان از اردوگاه‌ها به صورت پیاده تخلیه شدند. مدت کوتاهی پس از آن، موج عظیمی از راهپیمایی‌های مرگ در سراسر مناطق اشغالی آلمان آغاز شد. اولین اردوگاه مرگ که تخلیه شد، مایدانک بود. تخلیه در ۱ آوریل ۱۹۴۴ آغاز شد و به طور مداوم تا آزادسازی آن در ۲۲ ژوئیه توسط ارتش سرخ ادامه یافت. هزاران زندانی به اردوگاه‌های آشویتس، اشتوتهوف، بوخن‌والت، گروس-روزن، زاکسن‌هاوزن و اردوگاه‌های کوچک دیگر در غرب لهستان تخلیه شدند. آخرین تخلیه‌شدگان، حدود ۱،۰۰۰
لهستان تخلیه شدند. آخرین تخلیه‌شدگان، حدود ۱،۰۰۰ زندانی، چند ساعت قبل از ورود ارتش سرخ از اردوگاه به صورت پیاده تخلیه شدند. بیشتر آنها در طول راهپیمایی و در پایان آن کشته شدند و از ۱،۰۰۰ نفری که راهپیمایی را آغاز کردند، ۴۵۱ نفر به آشویتس رسیدند. به دلیل عقب‌نشینی شتاب‌زده، آلمانی‌ها نتوانستند بیشتر اسناد اردوگاه و تأسیسات نابودی که در آن فعال بودند را نابود کنند. در روز آزادسازی، حدود ۲،۵۰۰ زندانی در مایدانک بودند - گواهی زنده‌ای بر وحشت‌هایی که در طول سال‌های وجود اردوگاه رخ داده بود. در ۲۸ ژوئیه ۱۹۴۴،
وجود اردوگاه رخ داده بود. در ۲۸ ژوئیه ۱۹۴۴، اردوگاهی که بر روی خرابه‌های گتوی ورشو تأسیس شده بود (وابسته به شبکه اردوگاه‌های مایدانک و شامل زندانیان یهودی عمدتاً از یونان و مجارستان بود) تخلیه شد و ۳،۶۰۰ نفر از ۴،۴۰۰ زندانی آن به سمت کوتنو (Kutno)، به فاصله ۱۳۰ کیلومتر، راهپیمایی کردند. آلمانی‌ها در طول مسیر به زندانیان غذا ندادند و حتی اجازه ندادند که برای نوشیدن آب توقف کنند. هر کسی که توانایی ادامه راهپیمایی را نداشت و از دیگران عقب می‌ماند، توسط آلمانی‌ها تیراندازی می‌شد. حدود ۱،۰۰۰ زندانی در طول
تیراندازی می‌شد. حدود ۱،۰۰۰ زندانی در طول راهپیمایی به کوتنو کشته شدند. با رسیدن به کوتنو، زندانیان به واگن‌های باری بارگیری شدند، حدود ۹۰ نفر در هر واگن. صدها نفر از زندانیان در طول سفر مردند و در ۹ اوت ۱۹۴۴، کمتر از ۲،۰۰۰ زندانی از کسانی که راهپیمایی را آغاز کرده بودند، به اردوگاه تمرکز داخائو رسیدند. در سپتامبر ۱۹۴۴، ۴،۰۰۰ زندانی یهودی از اردوگاه بور در یوگسلاوی خارج شدند و به مدت هشت روز تقریباً بدون غذا به بلگراد و از آنجا به مجارستان راهپیمایی کردند. بیشتر زندانیان در طول راهپیمایی کشته شدند و تنها
بیشتر زندانیان در طول راهپیمایی کشته شدند و تنها چند صد نفر به مجارستان رسیدند، جایی که به قطاری که آنها را به اردوگاه تمرکز اورانینبورگ می‌برد، سوار شدند. در میان کشته‌شدگان این راهپیمایی، شاعر یهودی-مجارستانی میکلوش رادنوتی نیز بود و پس از جنگ، جسد او در یک گور دسته‌جمعی از قربانیان راهپیمایی پیدا شد و در جیب‌هایش آخرین اشعارش که در همان راهپیمایی نوشته بود، پیدا شد. یکی از اشعار او نیز شعر «راهپیمایی شتاب‌زده» بود که توسط موشه گانن به عبری ترجمه شده است. در ۸ نوامبر ۱۹۴۴، یکی از بزرگترین راهپیمایی‌های
در ۸ نوامبر ۱۹۴۴، یکی از بزرگترین راهپیمایی‌های مرگ که جنگ به خود دیده بود، در بوداپست آغاز شد. حدود ۸۰،۰۰۰ یهودی به سمت غرب به سمت مرز مجارستان-اتریش راهپیمایی کردند، در حالی که نگهبانان، عمدتاً ژاندارم‌ها و اعضای صلیب پیکان مجارستانی، آنها را همراهی می‌کردند. هزاران یهودی در این راهپیمایی به ضرب گلوله کشته شدند و هزاران نفر دیگر به دلیل گرسنگی، سرما و بیماری‌هایی که به آنها حمله کردند، مردند. با این حال، هزاران یهودی به لطف فعالیت‌های پرشور دیپلمات‌های خارجی (رائول والنبرگ سوئدی، کارل لوتز سوئیسی و
خارجی (رائول والنبرگ سوئدی، کارل لوتز سوئیسی و دیگران) که یهودیان را از صفوف راهپیمایان خارج کردند، به آنها مدارک حمایتی دادند و آنها را به بوداپست بازگرداندند، نجات یافتند. از مرز اتریش، کاروان‌ها تحت همراهی اس. اس. به کارخانه‌های صنعتی به عنوان کارگران اجباری و به اردوگاه‌های تمرکز مختلف (بیشتر به داخائو و ماوتهاوزن) منتقل شدند. در طول ماه‌های آخر سال ۱۹۴۴، ده‌ها اردوگاه کوچک تخلیه شدند و ساکنان آنها به اردوگاه‌های مرکزی در همان منطقه منتقل شدند. در چارچوب همان تخلیه اردوگاه‌ها و با توجه به پیشروی روس‌ها
همان تخلیه اردوگاه‌ها و با توجه به پیشروی روس‌ها در شرق، در دسامبر همان سال، حدود ۲۰۰ زن یهودی نیز از اردوگاه فرعی اشتاینورت به اردوگاه فرعی زنان پروشچ-گدانسکی تخلیه شدند. مینا لویپگرابن در مورد آن تخلیه گفت: راهپیمایی‌های مرگ در سال ۱۹۴۵. در اوایل ژانویه ۱۹۴۵، در اردوگاه‌های کار اجباری در آلمان و لهستان بیش از ۷۰۰،۰۰۰ زندانی (اکثراً مرد) حضور داشتند. اسوالد پوهل، که ریاست اداره اصلی اقتصادی و اجرایی اس‌اس را بر عهده داشت، در محاکمه خود تخمین زد که حدود یک چهارم میلیون از این زندانیان در صنایع تسلیحاتی
یک چهارم میلیون از این زندانیان در صنایع تسلیحاتی مشغول به کار بودند و تعداد مشابهی از زندانیان در بازسازی زیرساخت‌ها (که به شدت در اثر بمباران‌های متفقین آسیب دیده بودند) و کار در داخل اردوگاه‌ها مشغول بودند. فرآیند تخلیه اردوگاه‌ها در دو مرحله انجام شد: در ۱۲ ژانویه، نیروهای روسی حمله نهایی خود به آلمان را آغاز کردند و چند روز بعد تخلیه سایر اردوگاه‌های کار اجباری که هنوز در لهستان باقی مانده بودند، آغاز شد. تخلیه شبکه اردوگاه‌های آشویتس-بیرکناو. تخلیه اردوگاه آشویتس اولین تخلیه در سری تخلیه‌های پایان
اردوگاه آشویتس اولین تخلیه در سری تخلیه‌های پایان جنگ بود. انتقال زندانیان از آشویتس چند ماه قبل از تخلیه آن در ژانویه ۱۹۴۵ آغاز شد، از اوت ۱۹۴۴ حدود ۷۰،۰۰۰ نفر از زندانیان آشویتس در ۱۳۰ ترانسپورت تخلیه شدند و در اردوگاه‌های کار اجباری مختلف در آلمان پراکنده شدند. با افزایش فشار در جبهه شرقی و ادامه فتوحات ارتش سرخ، زندانیان نیز به اردوگاه کار اجباری گروس-روزن منتقل شدند که به ایستگاه انتقال مرکزی برای هزاران زندانی قبل از ادامه مسیرشان به عمق آلمان تبدیل شد. در ۱۸ ژانویه ۱۹۴۵، چند روز پس از آغاز حمله ارتش
در ۱۸ ژانویه ۱۹۴۵، چند روز پس از آغاز حمله ارتش سرخ، تخلیه سریع حدود ۶۶،۰۰۰ زندانی (اکثریت قریب به اتفاق یهودیان) از آشویتس و اردوگاه‌های وابسته به آن آغاز شد. تخلیه زندانیان در هرج و مرج کامل انجام شد و بسیاری از زندانیان توانستند از این فرصت استفاده کرده و در مناطق خالی اردوگاه پنهان شوند تا به کاروان‌های خروجی نپیوندند. با این حال، اکثر زندانیان ترجیح دادند از اردوگاه تخلیه شوند و منتظر ورود ارتش سرخ نمانند. زندانیان در یک راهپیمایی سریع به ووجسواف هدایت شدند و از آنجا با قطارهای باری به اردوگاه‌های
شدند و از آنجا با قطارهای باری به اردوگاه‌های مختلف (گروس-روزن، بوخن‌والد، داخائو و ماوتهاوزن) منتقل شدند. بیش از ‍۱۵،۰۰۰ زندانی در همان راهپیمایی کشته و به قتل رسیدند. تخلیه شبکه اردوگاه‌های آشویتس-بیرکناو تا هفته آخر ژانویه ۱۹۴۵ ادامه داشت. پس از تخلیه اردوگاه‌های اصلی (آشویتس، بیرکناو و آشویتس-مونوویتز)، تخلیه زیر اردوگاه‌های متعدد آشویتس که در سراسر سیلزیای علیا پراکنده بودند، ادامه یافت. در برخی موارد، در محل‌های کار کوچک که فقط چند ده زندانی داشتند، کارکنان آلمانی فرار کردند و زندانیان را به حال خود
آلمانی فرار کردند و زندانیان را به حال خود رها کردند. در یکی از واحدهای خارجی شبکه اردوگاه‌ها، گروهی از حدود ۱۰۰ زندانی به حال خود رها شدند، اما بدشانسی آنها این بود که گروهی از اعضای اس‌اس که در حال فرار به سمت غرب بودند، با آنها برخورد کردند و همه آنها را به قتل رساندند. پس از تخلیه، حدود ۲،۰۰۰ زندانی در آشویتس باقی ماندند (اکثراً بیمارانی که نمی‌توانستند با کاروان‌ها خارج شوند) که به طرز شگفت‌آوری توسط آلمانی‌ها کشته نشدند، با وجود اینکه این زندانیان اولین کسانی بودند که به محققان ارتش سرخ گواهی دادند
کسانی بودند که به محققان ارتش سرخ گواهی دادند که در اردوگاه چه اتفاقی افتاده است. یکی از بیماران باقی‌مانده در اردوگاه، پریمو لوی بود که هفته سختی را که بر آنها گذشت تا رسیدن روس‌ها توصیف کرد: در ۲۷ ژانویه ۱۹۴۵، ارتش سرخ آشویتس را آزاد کرد. از اردوگاه کار اجباری اشتوتهوف - ژانویه ۱۹۴۵. پیشروی روس‌ها در شرق همچنان تأثیر خود را می‌گذاشت و در ۲۲ ژانویه ۱۹۴۵، فرمانده اردوگاه کار اجباری اشتوتهوف، پاول ورنر هوپه، دستوری شامل دستورالعمل‌های دقیق برای تخلیه اردوگاه صادر کرد. طبق دستور، تخلیه قرار بود در ۲۵ ژانویه
صادر کرد. طبق دستور، تخلیه قرار بود در ۲۵ ژانویه ساعت ۰۶:۰۰ آغاز شود. همچنین گفته شد که بیماران که قادر به تخلیه خود نیستند در اردوگاه باقی خواهند ماند. دستور همچنین مسیر تخلیه را که به سمت غرب، به سمت شهر لمبورک (Lebork) تعیین شده بود، مشخص می‌کرد. در دستور اطلاعات دیگری نیز آورده شده بود، مانند تعداد کاروان‌های زندانیان که اردوگاه را ترک می‌کردند، تعداد نگهبانان همراه و روش‌های تأمین تجهیزات. دستور همچنین روش برخورد با اجساد زندانیانی که در طول راهپیمایی می‌میرند را توضیح می‌داد - باید آنها را به صورت
می‌میرند را توضیح می‌داد - باید آنها را به صورت متمرکز دفن کرده و به فرمانده تخلیه، مایر، گزارش دهند. در ۲۵ ژانویه ۱۹۴۵، ساعت ۰۴:۰۰ بامداد، زندانیان به میدان تجمع آورده شدند و طبق دستور منظم به خارج از اردوگاه در کاروان‌هایی که بر اساس بلوک‌هایی که در زمان اقامتشان در اردوگاه در آن‌ها بودند، تقسیم شده بودند، هدایت شدند. هر زندانی قبل از خروج ۵۰۰ گرم نان و ۱۲۰ گرم مارگارین دریافت کرد. برنامه‌ریزی دقیق پیشین برای تسهیل پیچیدگی‌های لجستیکی مربوط به تخلیه ۴۶،۳۳۱ زندانی (که حدود ۳۵،۰۰۰ نفر از آنها یهودی بودند)
زندانی (که حدود ۳۵،۰۰۰ نفر از آنها یهودی بودند) از اردوگاه اصلی و ۲۲،۵۲۱ زندانی (که حدود ۱۸،۰۰۰ نفر از آنها یهودی بودند) از زیر اردوگاه‌ها انجام شده بود. برنامه‌ریزی پیشین در زیر اردوگاه‌ها احساس نمی‌شد زیرا دستور هوپه به طور کامل آنها را نادیده گرفته بود. نمونه افراطی‌ترین وضعیت زندانیان آن زیر اردوگاه‌ها در شبکه زیر اردوگاه‌های منطقه کالینینگراد (Kenigsberg) بود. بین ۱۵ تا ۲۰ ژانویه، حدود ۷،۰۰۰ زندانی، همه یهودی، از اردوگاه‌های منطقه تخلیه شدند و در اردوگاه کالینینگراد متمرکز شدند. پیشروی جبهه که مسیر
کالینینگراد متمرکز شدند. پیشروی جبهه که مسیر عقب‌نشینی زمینی را برای آنها مسدود کرده بود و از دست دادن ارتباط با اردوگاه اصلی، احتمالاً فرماندهی محلی اس‌اس را به تصمیم به انتقال زندانیان به یک معدن متروکه در نزدیکی پالم‌نیکن (Palmnicken) در ساحل دریای بالتیک و تلاش برای کشتن آنها با استفاده از مواد منفجره یا گاز سمی، واداشت، تصمیمی که در نهایت عملی نشد. خروج زندانیان از اردوگاه، آغاز یک راهپیمایی قتل‌آمیز بود که در برف سنگین و سرمای شدید انجام شد. زندانیان بدون تمایز توسط نگهبانان تیراندازی شدند و در طول
بدون تمایز توسط نگهبانان تیراندازی شدند و در طول ده روز راهپیمایی بیش از ۷۰۰ زندانی به قتل رسیدند. در ۳۱ ژانویه، زندانیان به پالم‌نیکن رسیدند، جایی که اعضای اس‌اس زندانیان را به دریا راندند و با مسلسل آنها را کشتند. تنها ۳۳ نفر از آن قتل‌عام وحشتناک نجات یافتند. از اردوگاه گروسروزن - فوریه ۱۹۴۵. اسکان موقت هزاران زندانی که به سمت غرب تخلیه شده بودند در اردوگاه گروسروزن و استفاده از آن به عنوان ایستگاه انتقال برای زندانیانی که از آشویتس تخلیه شده بودند، باعث شد که ازدحام در اردوگاه در اواخر ژانویه و اوایل
شد که ازدحام در اردوگاه در اواخر ژانویه و اوایل فوریه ۱۹۴۵ به حد غیرقابل تصوری برسد: در کلبه‌های اردوگاه که معمولاً ۱۰۰-۲۰۰ زندانی را در خود جای می‌دادند، اکنون ۳۰۰-۴۰۰ زندانی اسکان داده شده بودند و در چند کلبه بیش از ۱,۵۰۰ زندانی فشرده شده بودند. تنها در ۶ فوریه، دستورها مربوط به تخلیه زندانیان به مقر اردوگاه رسید و در عرض دو روز تخلیه شتاب‌زده اردوگاه آغاز شد. ده‌ها راهپیمایی مرگ از دروازه‌های اردوگاه در طول این تخلیه فاجعه‌بار خارج شدند و حدود ۴۴,۰۰۰ زندانی در طول آن جان خود را از دست دادند. در ۱۳ فوریه
در طول آن جان خود را از دست دادند. در ۱۳ فوریه ۱۹۴۵، با آزادسازی اردوگاه توسط ارتش سرخ، حدود ۷۰ زندانی که توسط آلمانی‌ها برای پاک کردن آثار اردوگاه باقی مانده بودند، در محل پیدا شدند. وضعیت اردوگاه‌ها در مارس ۱۹۴۵. در طول مارس ۱۹۴۵، هاینریش هیملر، فرمانده اس‌اس، و وزیر داخله آلمان اقدامهای دیپلماتیک پیچیده و متناقضی را انجام داد. هیملر که به دنبال جلوگیری از شکست دوگانه آلمان بود، به طور مخفیانه و برخلاف دستورهای آدولف هیتلر، تماس‌های مستقیم و غیرمستقیمی با دیپلمات‌های کشورهای اسکاندیناوی و سوئیس برقرار
با دیپلمات‌های کشورهای اسکاندیناوی و سوئیس برقرار کرد تا تسلیم آلمان به ارتش‌های غربی را تنظیم کند و بدین ترتیب پیشروی شوروی در شرق را متوقف کند. در همان زمان، ازدحام و بحران در اردوگاه‌های کار اجباری در خاک آلمان به اوج‌های جدیدی رسید، به دلیل ورود ده‌ها هزار زندانی که از اردوگاه‌های شرق تخلیه شده بودند. در ۱۲ مارس، هیملر به اوسوالد پوهل دستور داد که شخصاً به هر یک از فرماندهان اردوگاه‌ها دستور دهد که قتل یهودیان را متوقف کرده و به آنها مراقبت مناسب ارائه دهند تا آنها را زنده نگه دارند. در اواسط ماه، پوهل
تا آنها را زنده نگه دارند. در اواسط ماه، پوهل به یک سری بازدیدهای سریع از چندین اردوگاه رفت و ریشارد گلیکس (بازرس کل اردوگاه‌های کار اجباری) را به اردوگاه‌ها فرستاد. در عمل، تخلیه‌های اردوگاه‌های کار اجباری مختلف ادامه یافت و این تخلیه‌ها همراه با قتل‌های جمعی تا روز آخر جنگ در اروپا، در اوایل مه ۱۹۴۵، انجام شد.
تیبورسیو کاریاس آندینو ()؛ زادهٔ ۱۵ مارس ۱۸۷۶ – درگذشتهٔ ۲۳ دسامبر ۱۹۶۹) سیاستمدار اهل هندوراس بود. او دو بار از ۲۷ آوریل ۱۹۲۴ تا ۳۰ آوریل ۱۹۲۴ و سپس از ۱ فوریه ۱۹۳۳ تا ۱ ژانویه ۱۹۴۹ رئیس‌جمهور هندوراس بود. تیبورسیو کاریاس آندینو در ۲۳ دسامبر ۱۹۶۹، در سن ۹۳ سالگی درگذشت.
مقدونی‌ها (، "مَکِدونِز") گروهی از یونانی‌ها هستند که ساکن مقدونیه یونان در شمال این کشور هستند یا تبار آن‌ها بدان جا بازمی‌گردد. امروزه بیشتر مقدونی‌ها در یا پیرامون سالونیک، مرکز استان، و سایر شهرها و روستاهای مقدونیه یونان ساکن هستند و گروهی از آن‌ها نیز در سرتاسر یونان و جهان پراکنده شده‌اند. نام. نام مقدونیه (، "مَکِدونیا") از واژه یونانی مَکِدونوس (یونانی:μακεδνός) نشات گرفته‌است. بیشتر بازگویی می‌شود که این واژه در ابتدا به معنای «فرد بلند» یا «کوه‌نشین» بوده که گمان می‌رود ویژگی مقدونیان باستان
بوده که گمان می‌رود ویژگی مقدونیان باستان باشد.
بیمارستان بین‌المللی قائم یک بیمارستان خصوصی (غیر دولتی) در کلانشهر رشت در استان گیلان است که با پنج طبقه دارای ۲۰۰ تخت در زمینی به مساحت ۱۲٬۰۰۰ مترمربع و با زیربنایی بالغ بر ۲۰٬۰۰۰ مترمربع در ۲۰ فروردین ۱۳۹۲ تاسیس شده است. بیمارستان بین‌المللی قائم مجهّز به بخش‌های پژوهشی، کتابخانه و سالن همایش برای برگزاری سمینارهاست. علاوه بر این بیمارستان مجهّز به سایت بالگرد و اورژانس هوایی است. همچنین بخش پذیرش بیماران بین‌المللی در طبقه چهارم این بیمارستان در زمینه گردشگری سلامت فعالیت می‌کند.بیمارستان در خرداد
گردشگری سلامت فعالیت می‌کند.بیمارستان در خرداد 1403دچار حریق شد و 8 نفر جان باختند بخش‌های بیمارستان. بیمارستان بین‌المللی قائم برای ارائه خدمات درمانی دارای بخش‌های زیر است:
ویسنته مخیا کولیندرس ()؛ زادهٔ ۶ آوریل ۱۸۷۸ – درگذشتهٔ ۲۴ اوت ۱۹۶۶) سیاستمدار اهل هندوراس بود. او دو بار از ۱۶ سپتامبر ۱۹۱۹ تا ۵ اکتبر ۱۹۱۹ و سپس از ۱ فوریه ۱۹۲۹ تا ۱ فوریه ۱۹۳۳ رئیس‌جمهور هندوراس بود. ویسنته مخیا کولیندرس در ۲۴ اوت ۱۹۶۶، در سن ۸۸ سالگی درگذشت.
برنت آستین ریورا یوتیوبر، بازیگر و شخصیت مشهور شبکه‌های مجازی است. او بیش از 15 میلیون سابسکرایبر در یوتیوب دارد. وی نقش الکساندر در Alexander IRL و آیزاک را در Light as a Feather بازی کرده‌است. برنت ریورا یکی از بنیان‌گذاران و مدیرعامل‌اجرایی یک گروه استعدادیابی به نام ای‌ام‌پی استودیو(ampstudios) است. تعداد فالور های او در اینستاگرام به بیش از 20 میلیون رسیده;همچنین وی یکی از شناخته ترین افراد در تیک تاک با بیش از 37 میلیون دنبال کننده میباشد آغاز زندگی. برنت آستین ریورا، در ۹ ژانویه ۱۹۹۸ در هانتینگتون
برنت آستین ریورا، در ۹ ژانویه ۱۹۹۸ در هانتینگتون بیچ متولد شد. او دو برادر بزرگ‌تر با نام‌های بلیک و برایس و یک خواهر کوچکتر به نام لکسی دارد. نام فامیلی ریورا، یک نام لاتین است. مادر او، لورا ماری پاترنستر، آموزگار است.
ریچارد بوان برایت وایت فیلسوف انگلیسی است که متخصص فلسفه علم، فلسفه اخلاق و فلسفه دین است. متولد ۱۵ ژانویه ۱۹۰۰ و درگذشته ۲۱ آوریل ۱۹۹۰ است. او معتقد است که زبان دین با زبان علم تفاوت دارد و تلاش می‌کند با بررسی زبان دین کارکردهای مفید آن را در جهان مدرن نشان دهد. برایت وایت معیار معناداری گزاره ها را مانند پوزیتیویست ها تایید پذیری میداند اما بر خلاف آنها گزاره های دینی را بی معنا نمیداند.مهم‌ترین اثر او "تبیین علمی: بررسی کاربرد نظریه، احتمال و قاعده در علم" ("Scientific Explanation: A Study of the
در علم" ("Scientific Explanation: A Study of the Function of Theory, Probability and Law in Science") نام دارد که در ۱۹۵۳ منتشر شد. منابع. مشارکت کنندگان ویکی‌پدیای انگلیسی