payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نوشت و آن را «از نظر بی‌کفایتی محض، حیرت‌آور» توصیف کرد و افزود که فیلم «از گفتمان‌های نیم‌پخته‌ی دوران اینترنت به عنوان جایگزینی برای یک تفسیر فرهنگی معنادار یا حتی سرگرم‌کننده استفاده می‌کند.» پیتر بردشاو، منتقد روزنامه «گاردین»، اظهار داشت: «این فیلم به اندازه خودِ شخصیت اصلی‌اش [آکیم]، خسته و میانسال است.» پیتر دبروژ از «ورایتی» (Variety) گفت: «در بیشتر بخش‌ها، «سفر به آمریکا ۲» به شوخی‌های آشنای خود تکیه می‌کند و تکرارهای تقریباً کلمه‌به‌کلمه از بخش‌های بامزه فیلم اصلی را ارائه می‌دهد، اما این شوخی‌ها
بامزه فیلم اصلی را ارائه می‌دهد، اما این شوخی‌ها لزوماً در این بستر جدید همان تأثیر را ندارند.» از سوی دیگر، ملانی مک‌فارلند از وب‌سایت «سالون» (Salon) نقد مثبتی بر فیلم نوشت و عنوان کرد که این فیلم «به نسخه پیشین خود ادای احترام می‌کند» و با بهره‌گیری از «کمدی عادلانه‌تری که سنت‌های مردسالارانه منسوخ را به سخره می‌گیرد»، بر برخی از جنبه‌های تاریخ‌مصرف‌گذشته فیلم اصلی غلبه می‌کند. میک لاسال از «سان فرانسیسکو کرانیکل» عملکرد ادی مورفی را ستود و گفت: «وقتی او توانایی‌های دراماتیک خود را به نقش‌های کمدی
او توانایی‌های دراماتیک خود را به نقش‌های کمدی می‌آورد، واقعاً در بهترین و اصیل‌ترین حالت خود قرار دارد. عجیب است، این فیلم‌ها حسی گرمابخش ایجاد می‌کنند. سخت است بگوییم چرا یا چگونه، اما حس می‌کنید این فیلم جمع‌بندی سه دهه از آن حماقت‌های هنرمندانه‌ای است که مورفی به پرده سینما آورده و تمام معنایی که این‌ها برای ما داشته است.» این فیلم به دلیل صحنه‌ای که در آن یک تجاوز به یک مرد در حالت ناهشیاری به شکلی طنزآمیز به تصویر کشیده شده بود، جنجال‌برانگیز شد و بسیاری از بینندگان در توییتر به آن اعتراض کردند.
معادله کاپوستینسکی معادله ایست جهت محاسبه انرژی شبکه ("UL") در یک بلور یونی، که تعیین تجربی آن دشوار است. این معادله به نام شیمیدان لهستانی آناتولی فدروویچ کاپوستینسکی که در سال ۱۹۵۶ این فرمول را منتشر کرد، نامگذاری شده‌است.
هالینس (به فرانسوی: Hallines) یک کمون در فرانسه است که در پا-دو-کاله واقع شده‌است. هالینس ۵٫۷۲ کیلومتر مربع مساحت دارد ۳۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. خواهرخوانده. شهر انسدورف خواهرخواندهٔ هالینس هست.
دکتر مهندس معمار سیدعلیرضا جذبی ملقب به ثابت‌علیشاه، بنابر وصیتی مکتوب از سوی نورعلی تابنده، قطب چهلم دراویش گنابادی است. وی دانش‌آموختهٔ رشتهٔ معماری می‌باشد. زندگی‌نامه. سید علیرضا جذبی، زادهٔ تهران، فرزند سید هبةالله در ۲۶ بهمن ۱۳۰۴ زاده شد. سید علیرضا جذبی، ملقب به ثابت‌علیشاه، در زمان محمدحسن گنابادی در تاریخ ۲۲ اسفند ۱۳۳۱، به دست مهدی سلیمانی، به درویشی روی آورد. بعد از درگذشت صالح‌علیشاه در زمان سلطان‌حسین تابنده گنابادی، به دست محمد خان راستین اراکی تجدید عهد نمود. بعد از درگذشت رضاعلیشاه، در دوره
تجدید عهد نمود. بعد از درگذشت رضاعلیشاه، در دوره علی تابنده، به دست ماذون بیدخت، محمد نورایی بیدختی، که از طرف محبوب‌علیشاه مجاز به تجدید بیعت از درویشان سلسله نعمت‌اللهی سلطان‌علیشاهی بود، تجدید عهد نمود. جانشینی. پس از مراسم خاک‌سپاری نورعلی تابنده (مجذوبعلیشاه) در ۴ دی ۱۳۹۸، بنابر وصیتی مکتوب از او که در جمع پیروانش قرائت شد، سیدعلیرضا جذبی با لقب طریقتی ثابت‌علیشاه، به عنوان قطب جدید درویشان سلسله نعمت‌اللهی سلطان‌علیشاهی گنابادی معرفی شد. شبهات در قطبیت. بعد از درگذشت نورعلی تابنده که پیش از آن در
بعد از درگذشت نورعلی تابنده که پیش از آن در برخی از رسانه‌ها به مسمومیتش اشاره شده بود و دراویش هم مدعی مسمومیت منجر به فوت او شده بودند؛ علیرضا جذبی بنابر وصیتی به عنوان قطب دراویش گنابادی معرفی شد. برخی از دراویش با قطب جدید بیعت نکردند. گفته می‌شود نحوه برخورد حکومت جمهوری اسلامی با قطب جدید متفاوت و در تناقض با فشارها و محدودیت‌هایی است که برای نورعلی تابنده وجود داشت.
خزانه یک فیلم سینمایی آمریکایی در ژانر درام، جنایی و دلهره‌آور به کارگردانی تام دنوچی محصول سال ۲۰۱۹ با بازی تئو روسی، کلایو استندن، سمیرا وایلی و چاز پالمینتری است. این فیلم برپایهٔ وقایع واقعی در رودآیلند در سال ۱۹۷۵ میلادی ساخته شده‌است. داستان. دوس و چاکی دو دزد خرده‌پا هستند که از کودکی با هم دوست و نزدیک بودند. در جریان یک سرقت این دو گیر افتاده و به زندان می‌افتند. در زندان با یک گانگستر فرانسوی آشنا شده و او به آنها پیشنهاد یک سرقت بزرگ با دستمزدی بالا را می‌دهد. این دو در رأس تیمی از سارقین به دزدی
را می‌دهد. این دو در رأس تیمی از سارقین به دزدی از اتاق خزانه مافیا دست می‌زنند، ولی تأخیر در پرداخت حق‌الزحمه و سربه‌نیست شدن بعضی از اعضای تیم، دوس را دچار بیم می‌کند. نهایتاً با افشاگری دوست‌دختر دوس و ادعای پلیس مبنی بر به قتل رسیدن چاکی، دوس حاضر به همکاری با پلیس می‌شود. منابع. Wikipedia contributors, "Vault (2019 film)," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Vault_(2019_film)&amp;oldid=929800497 (accessed December 25, 2019).
واج‌های لبی-دندانی واج‌هایی هستند که در ساخت آن‌ها لب پایین و دندان‌های بالا نقش دارند. در زبان فارسی در دو همخوان (صامت) ف مانند واج نخست در واژهٔ فره و و مانند واج نخستینِ واژهٔ وزن آوای لبی-دندانی شنیده می‌شود. نویسه‌های ف و و در فارسی که نماد واج‌های ف و و هستند، در بخش‌بندی‌های دیگر به‌ترتیب بی‌واک و واکدار خوانده می‌شوند. هر دو این آواها از گروه همخوان‌های (صامت‌های) سایشی نامیده می‌شوند.
سونات پیانو شماره ۱ در فا مینور، اپوس ۲، اثر لودویگ فان بتهوون در سال ۱۷۹۵ نوشته و به جوزف هایدن تقدیم شده‌است. این اثر همزمان با دومین و سومین سونات پیانوی او در سال ۱۷۹۶ منتشر شد. ساختار. سونات در چهار موومان ساخته شده‌است: موومان اول. موومان اول همان‌طور که در زمانِ بتهوون رایج بود، در فرم سونات سنتی، تنالیتهٔ فا مینور و با یک تنش هیجان‌انگیز که در سراسر قطعه وجود دارد، در مدتی معمولی به پایان می‌رسد. این قطعه با یک فیگور آرپژی و صعودی (به‌اصطلاح صعود مانهایمی) شروع می‌شود. تم اول شبیه ابتدای موومان
مانهایمی) شروع می‌شود. تم اول شبیه ابتدای موومان چهارم از سمفونی شماره ۴۰ موتسارت است که با نت‌های دولاچنگ و تریوله به اوج می‌رسد. شکلِ این تم توسط آرنولد شونبرگ به‌عنوان نمونه‌ای از یک جملهٔ موسیقی با «تکرار بالارونده» نام برده شده‌است. گشایش. تم اول تا رسیدن به حال و هوای یک نیمه کادانس در میزان هشتم، به‌طور فزاینده‌ای کوتاه می‌شود. پس از یک فرماتای کوتاه، موتیف صعودی و آرپژی در نمایان (دو مینور) معرفی و با دست چپ نواخته می‌شود. این حرکت به صورت یکپارچه با دنباله‌ای از تقلید و سکانس (میزان‌های ۱۴–۹)
با دنباله‌ای از تقلید و سکانس (میزان‌های ۱۴–۹) ادامه می‌یابد که به‌طور مؤثری آماده‌سازی برای انتقال از گام اولیه به گام ثانویه عمل می‌کند. در ادامه، سه بار پیشروی صعودی در باس و دست چپ با آکوردهای نیمه بسته در لا بمل ماژور (میزان‌های ۲۰–۱۵)، در برابر یک فاصلهٔ سوم نزولی که همزمان در دست راست اجرا می‌شود، بدون تردید ورود به گام ثانویه (لا بمل ماژور) را آغاز می‌کند. (استفاده از ماژور نسبی به‌عنوان گام ثانویه، مرسوم‌ترین روش برای اجرای سونات در گام مینور است). در ادامه، یک تم ملودیک جدید بر اساس یک آرپژ نزولی
در ادامه، یک تم ملودیک جدید بر اساس یک آرپژ نزولی بر روی نت پدال نمایان، بی‌وقفه در قالب اکتاوهای شکسته ارائه می‌شود (میزان‌های ۲۵–۲۰). تم جدید در این مرحله به وضوح، آن را به تمِ آغازین سونات ارجاع می‌دهد، هر دو آرپژهایی با نت چنگ هستند، در حالی که با معکوس‌کردن خطوط آن (نزولی در مقابل صعودی)، جمله‌بندی (لگاتو در مقابل استاکاتو) و هارمونی (طراحی یک نهم نمایان) قرار دارد که با آکورد تونیک در بخش آغازین در تضاد است. این کیفیت دوگانه (وحدت و تضاد) که با استفاده از مواد مشابه به روش‌های متضاد (به ترتیب برای
از مواد مشابه به روش‌های متضاد (به ترتیب برای بیان گام‌های اولیه و ثانویه) به‌دست آمد، ایده و ابزار بسیار مؤثری برای بتهوون بود که او دوباره از آن برای سونات پیانوی بسیار معروف‌تر خود (شماره ۲۳) استفاده کند. سوژهٔ دوم در مجموع و همان‌طور که از یک سونات معمولی انتظار می‌رود، در لا بمل ماژور می‌ماند گرچه به گام موازی خود (لا بمل مینور) نیز اشاره دارد. پس از آن با سکانس‌های تکراری (میزان‌های ۳۱–۲۶)، با موتیف «سه‌نتی» که آرپژ نزولی را دنبال می‌کند، این‌طور به‌نظر می‌رسد که موسیقی به صورت واقعی و با صدای بلند
می‌رسد که موسیقی به صورت واقعی و با صدای بلند در حال پیشرفت به سوی یک کادانس (درجات: III6→IV6→V6‌4→V7) است که دو بار نواخته می‌شود (میزان‌های ۴۰–۳۳) و با قدرت در آکورد لا بمل ماژور حل می‌شود. کودای کوچک که نیمهٔ دوم سوژهٔ آغازین (میزان ۲) را بازتاب می‌دهد، دوباره با سایه‌هایی از لا بمل مینور و در نهایت با یک کادانس کامل پایان گرفته و گشایش، تکرار می‌شود. بسط و گسترش. بخش بسط و گسترش با تم اول در گام ثانویه شروع می‌شود (میزان‌های ۵۴–۴۹) اما در ادامه بیشتر به تم دوم و با همراهی نت‌های چنگ اختصاص دارد
به تم دوم و با همراهی نت‌های چنگ اختصاص دارد (میزان‌های ۷۳–۵۵)، ابتدا به شکل اصلی آن و سپس به تبادل نقش‌ها پرداخته می‌شود. این تبادل‌ها به وسیلهٔ دست‌های چپ و راست و با استفاده از گام‌های نسبتاً نزدیک، به سی بمل مینور، دو مینور و سی بمل مینور می‌رود و مجدداً به لا بمل ماژور بر می‌گردد. پس از آن یک سکانس از دو نتِ آخرِ تم اول ایجاد می‌شود (میزان‌های ۸۰–۷۳) که با توالی نزولی در دایرهٔ پنجم‌ها، منتهی به یک نت پدال نمایانِ کوتاه در دو ماژور می‌شود (میزان‌های ۹۴–۸۱) که این امر آماده‌سازی بخش، برای بازگشت به گام
که این امر آماده‌سازی بخش، برای بازگشت به گام اصلی است. در ادامه (میزان‌های ۱۰۰–۹۵)، یک پاساژ آرام با نت‌های زینت تعلیقی و با استفاده از مواد انتقالی در گشایش، اجرا می‌شود که به‌عنوان وسیله‌ای برای بازگشت به گشایش، به خوبی عمل می‌کند. بازگشایش. بازگشایش (میزان‌های ۱۴۵–۱۰۱) به جای آنکه با نوانس آرام شروع شود (یک شیوهٔ رایج در سونات‌های اولیهٔ بتهوون)، با صدای بلند آغاز می‌شود، در اینجا آکوردهای دست چپ برخلاف گشایش که سنکپ‌دار بود، این بار در ضرب قوی اجرا می‌گردد. بیشتر موضوعات بخش گشایش به همان ترتیب و با
بیشتر موضوعات بخش گشایش به همان ترتیب و با تغییرات جزیی در نوانس و صداها، تکرار می‌شود. مهم‌تر از همه، تمام مطالبی که قبلاً در گام ثانویه بیان شده بود، اکنون در گام اولیه دوباره بیان می‌شوند، به طوری که این بار کادانس نهایی در گام اصلی شنیده می‌شود و وضوح رضایت‌بخشی به دوگانگی گام در گشایش می‌دهد؛ برای این منظور، انتقال از گام اصلی به گام ثانویه بازنویسی می‌شود و از گام زیرنمایان عبور کرده و به گام اولیه بازمی‌گردد که یک رویه مرسوم برای بازگشایش در سونات کلاسیک است. در بخش پایانیِ بازگشایش، بتهوون به جای
است. در بخش پایانیِ بازگشایش، بتهوون به جای اینکه به صورت دقیق کادانس اصلی و محل واقعی گشایش را ارایه دهد، شفافیت بازگشت به گشایش را با اضافه‌کردنِ ۶ میزان به تاخیر انداخته و طی آن با دو حرکت «جعلی» و ساختگی (در زیرنمایان و گام نسبی)، انتظار برای شنیدن آهنگ اصلی را افزایش می‌دهد. موومان با یک کادانس کامل در فورتیسیمو به پایان می‌رسد. موومان دوم. موومان دوم در فا ماژور با تمی تغزلی با آرایه‌های فراوان در میزان آغاز می‌شود. به دنبال آن یک پاساژ انتقالی و هیجانی در دو مینور، همراه با یک فاصلهٔ سوم موازیِ
هیجانی در دو مینور، همراه با یک فاصلهٔ سوم موازیِ آرام، سپس با یک پاساژ دیگر از نت‌های تکه‌تکه و لرزشی، قطعه در دو ماژور ادامه می‌یابد که این امر منجر به آراستگی بیشتری می‌شود و واریاسیونی از فا ماژور، در دو ماژور دنبال می‌شود. این موومان (به همراه دو تم از سونات‌های پیانو شماره ۲ و ۳) قدیمی‌ترین تصنیف بتهوون است که هم‌اکنون انتشار آن در اختیار عموم قرار دارد و از موومان آهستۀ «کوارتت پیانو شماره ۳»، اقتباس شده‌است. موومان سوم. موومان سوم در فا مینور، ابتدا در فرم منوئه که قالبی متعارف دارد شروع می‌شود و
در فرم منوئه که قالبی متعارف دارد شروع می‌شود و دو بار تکرار می‌گردد. سپس با تریو در فا ماژور و دو بخش تکراری ادامه می‌یابد و مجدداً به منوئه بر می‌گردد. بخش منوئه با سنکپ، مکث‌های دراماتیک و مانند همهٔ منوئه‌هایی که در گام مینور ساخته می‌شوند، تا حدودی دارای لحنی مالیخولیایی است که تونالیتهٔ اصلی و فرعی را در بر می‌گیرد. بخش تریو نیز حاوی فرازهای شاعرانه‌ای است که در پسِ یک موسیقی چندصدایی تقلیدی، بین دست راست و چپ در جریان است و سپس تم‌های اصلی پس از تریو اجرا می‌شوند. موومان چهارم. موومان چهارم مانند
اجرا می‌شوند. موومان چهارم. موومان چهارم مانند موومان‌های اول و سوم در فا مینور و سرعت پرستیسیمو است. این فرم از موومان، یک «سونات-آلگرو» «اصلاح‌شده‌» است که در آن بخش بسط و گسترش با یک بخش میانیِ متضاد جایگزین شده‌است. موومان با حرکت آرپژ، متشکل از نت‌های چنگ و تریوله با دست چپ، همچنین اجرای یک موتیفِ «سه‌آکورد» به صورت سیاه و استاکاتو، پس از دو ضرب سکوت، با دست راست آغاز می‌شود: گشایش. فیگوراسیون نت‌های چنگ و تریوله در بیشتر قسمت‌های اکسپوزیسیون در کنار موتیف اصلی پراکنده‌است و حکایت از تعقیب دیوانه‌وار
اصلی پراکنده‌است و حکایت از تعقیب دیوانه‌وار و پرانرژیِ چیزی گریزان دارد. در ادامه با یک انتقال در گام نمایان (دو مینور)، با تمی تغزلی‌تر اما همچنان شورانگیز، این بخش تعدیل گشته و دوبار تکرار می‌شود. نکتۀ قابل‌توجه در این بخش این است که بتهوون به جای گام نسبی ماژور، گام نمایان فرعی (دو مینور) را انتخاب کرده‌است. این بخش با تأکید در دو مینور و تکرار موتیف «سه‌آکورد»، به پایان می‌رسد. بسط و گسترش. در بخش بسط و گسترش، به جای گسترش تم اصلی در گشایش (همان‌طور که از یک موومان متعارفِ «سونات-آلگرو» انتظار
که از یک موومان متعارفِ «سونات-آلگرو» انتظار می‌رود)، با یک تم جدید و آرام در «گام نسبی» (لا بمل ماژور) و بدون استفاده از نمایان فرعی (دو مینور) که در بخش گشایش وجود داشت، شروع می‌شود. تم اصلی با نت‌های چنگ در لا بمل ماژور بیان می‌شود و مهلتی است که از چنگ‌های تریوله که بیشترین بخش گشایش را فرا گرفته بود، رها شود. تم اصلی پاسخی به حرکت صعودی (صعود مانهایمی) در موومان اول (هر دو صعودی، یکی تغزلی و در ماژور و دیگری ضربی و در مینور) است. این ساختار از ترکیبی دوتایی تشکیل شده‌است که در آن هر کدام از فرازها دو
تشکیل شده‌است که در آن هر کدام از فرازها دو بار تکرار می‌شوند. در ادامه، این بخش با یک انتقال مجدد بر اساس طرح‌های متناوبِ تم اصلی و میانی، دنبال می‌شود. بازگشایش. در بازگشایش، تقریباً تمامی بخش گشایش تکرار می‌شود (به جز تغییرات جزیی که در نوانس و صدادهی وجود دارد) اما به‌طور قابل‌توجهی همهٔ مطالب (همان‌طور که معمول است) در فا مینور، مجدداً بیان می‌شود. فرم سونات در این موومان با حرکت نزولیِ نت‌های چنگِ تریوله، خاتمه می‌یابد. این حرکت نزولی شاید پاسخی متقارن به یک پایان باشد که در آن سونات با آرپژهای
متقارن به یک پایان باشد که در آن سونات با آرپژهای بالارونده آغاز شده بود.
ژورنال ۶۴ یا خلوص انتقام نام فیلمی است در ژانر جنایی، معمایی و هیجانی به کارگردانی کریستوفر بو محصول ۲۰۱۸ دانمارک. فیلم بر مبنای رمانی به همین نام از یوسی آدلر-اولسن ساخته شده‌است. فارس فارس، نیکولای لی کاس، بریته نویمن، آندرس هووه و یوهانه لوئیسه اشمیت در آن به ایفای نقش پرداخته‌اند. داستان. در پی کشف سه جسد در پستوی خانه‌ای که به طریقی مرموز مومیایی شده و پشت میزی نشانده شده و درون اتاق تیغه کشیده‌شده مدفون شده‌اند، کارآگاهان "کارل مورک" (با بازی نیکولای لی کاس) و "اسد" (با بازی فارس فارس) پرده از جرایم
لی کاس) و "اسد" (با بازی فارس فارس) پرده از جرایم سازمان‌یافتهٔ مخوفی مربوط به چند دهه پیش از آن برمی‌دارند. منابع. وبگاه آی‌ام‌دی‌بی
قاچاق جنسی گونه‌ای از قاچاق انسان به منظور استثمار جنسی فرد است. استثمار جنسی شامل بردگی جنسی است که نوعی برده‌داری نو به‌حساب می‌آید. در این فعالیت، معمولاً فرد قربانی از راه‌های مختلف به قاچاقچی یا قاچاقچی‌های خود وابسته می‌شود و سپس قاچاقچیان نیز وی را مجبور به ارائه خدمات جنسی به مشتریان خود می‌کنند. جرم قاچاق جنسی می‌تواند شامل آدم‌ربایی، قاچاق و بهره‌کشی جنسی از فرد قربانی باشد. همچنین، گردشگری جنسی کودکان، قاچاق جنسی داخلی جزئی یا هر گونه از استثمار جنسی تجاری از کودکان و تن‌فروشان بزرگ‌سال نیز
جنسی تجاری از کودکان و تن‌فروشان بزرگ‌سال نیز می‌تواند جزءی از قاچاق جنسی محسوب شود. در سال ۲۰۱۲، سازمان بین‌المللی کار گزارش کرد ۲۰٫۹ میلیون تَن مجبور به کار اجباری شده که از میان آن‌ها ۲۲٪ یعنی ۴٫۵ میلیون تن قربانی استثمار اجباری جنسی هستند. این سازمان همچنین در سال ۲۰۱۶ گزارش داده‌است که از ۲۵ میلیون تَن کارگر اجباری، ۵ میلیون قربانی استثمار جنسی بوده‌اند. با این حال، به دلیل پنهان بودن قاچاق جنسی، به دست آوردن آمار دقیق و قابل اعتماد برای محققان دشوار است. سود جهانی تجارت بردگی جنسی طبق گفته سازمان
است. سود جهانی تجارت بردگی جنسی طبق گفته سازمان بین‌المللی کار ۹۹ میلیارد دلار آمریکا تخمین زده شده‌است. در سال ۲۰۰۵، این رقم ۹ میلیارد دلار برای کل قاچاق انسان در نظر گرفته شده بود. بیشتر قربانیان در موقعیت‌های اجباری یا توهین‌آمیز قرار می‌گیرند که فرار از آن دشوار و خطرناک است. از آنجایی که یک شبکه پیچیده میان‌کشوری در قاچاق جنسی فعال است، یافتن راه حل‌های مناسب برای این مشکل مرتبط با حقوق بشر بسیار دشوار است. باورهای نادرست رایج. در مورد قاچاق جنسی باورهای نادرستی وجود دارد. قاچاق جنسی و قاچاق انسان را
نادرستی وجود دارد. قاچاق جنسی و قاچاق انسان را نباید با قاچاق مهاجران اشتباه گرفت. قاچاق مهاجران به معنی انتقال مهاجران میان مرزهای بین‌المللی به صورت غیرقانونی و مخفیانه است؛ اما قاچاق انسان، شامل اجبار یا فریب افراد و انتقال آن‌ها به مکانی دیگر به منظور بهره‌کشی از آن‌هاست. همچنین قاچاق انسان لزوماً شامل انتقال میان‌کشوری نبوده و می‌تواند در جغرافیای یک کشور نیز اتفاق بی‌افتد. قاچاق انسان و قاچاق جنسی اغلب با هم هم‌پوشانی دارند. با این حال، قاچاق انسان ممکن است شیوع بیشتری نسبت به قاچاق انسان به
انسان ممکن است شیوع بیشتری نسبت به قاچاق انسان به منظوربردگی جنسی داشته باشد. باید یادآور شد که به دست آوردن تخمین دقیق از میزان قاچاق انسان بسیار دشوار است. به دلیل خشم عمومی که کار جنسی اجباری در مقایسه با کار غیر جنسی اجباری ایجاد می‌کند، حوادث مرتبط با قاچاق جنسی بیشتر گزارش شده و بیش‌تر مورد توجه سازمان‌های امدادی و خیریه‌ها قرار می‌گیرد. قاچاق جنسی معمولاً با رابطه جنسی غیر اجباری برای پول یا روسپی‌گری در ارتباط است. این باور غلط غالباً از گزارش نکردن میزان قاچاق جنسی به دلیل ترس قربانیان از
نکردن میزان قاچاق جنسی به دلیل ترس قربانیان از قاچاقچیان ایجاد شده‌است. همچنین تعاریف حقوقی دائماً در حال تغییر دربارهٔ شرایط جرم‌انگاری قاچاق جنسی و روسپی‌گری و دیدگاه‌های متناقض میان قاچاق و کار جنسی نیز از دیگر عوامل ایجاد این باورهای نادرست هستند. علاوه بر این، برخی از محققان استدلال می‌کنند که خارج کردن کارگران جنسی و بازماندگان قاچاق جنسی از حیطه تحقیقات باعث ایجاد نقص در پژوهش‌ها شده‌است. دیگر محققان استدلال می‌کنند که این دو معمولاً به دلیل ارتباط ذاتی با یکدیگر درگیر هستند. کسانی که این نظر را
ذاتی با یکدیگر درگیر هستند. کسانی که این نظر را دارند معتقدند که رابطه جنسی تجاری‌شده تقاضا برای خدمات جنسی را افزایش می‌دهد و در نتیجه قاچاق جنسی بیش‌تر می‌شود. برخی از برنامه‌ها و ابتکارات ضد قاچاق جنسی به دلیل دربر گرفتن این باورهای غلط مورد انتقاد قرار گرفته‌اند؛ زیرا به کارگران جنسی غیر قاچاقچی انگیزه‌هایی می‌دهد تا خود را به عنوان قربانیان قاچاق معرفی کنند که از جمله آن می‌توان به دسترسی به منابعی مانند پناهگاه‌ها اشاره کرد. سازمان‌های اجرای قانون به دلیل ارائه مشوق‌های مشابه مورد انتقاد قرار
به دلیل ارائه مشوق‌های مشابه مورد انتقاد قرار گرفته‌اند؛ چراکه آنها اگر روسپی‌های مشکوک را که به انتخاب خود تن به این کار می‌دهند را بپذیرند، آنان را تهدید به حبس می‌کنند و این در حالی است که کسانی که ادعا می‌کنند قربانی قاچاق جنسی هستند به جای گذراندن زندان، در کارگاه‌های آموزشی پذیرفته شده و خدمات اجتماعی می‌گیرند. چنین سیاست‌هایی، گرچه برای قربانیان واقعی قاچاق جنسی مفید است، اما نرخ گزارش شده از قاچاق جنسی را افزایش می‌دهد. بسیاری از دانشمندان زن‌گرا با دیدگاه خود در مورد قاچاق و کار جنسی درگیری دارند.
دیدگاه خود در مورد قاچاق و کار جنسی درگیری دارند. دو چارچوب غالب وجود دارد که این شکاف را نشان می‌دهد: گفتمان لغوگرایی که از تئوری سلطه‌گرایانه فمینیستی نشأت می‌گیرد و نیز گفتمان کار جنسی. زن‌گرایان معتقد به گفتمان لغوگرایانه استدلال می‌کنند که همه فحشا به دلیل رواج دگرجنسگرایی اجباری و فشارهای اجتماعی-اقتصادی ناشی از نئولیبرالیسم و نظام مرد محور پدرسالارانه اتفاق می‌افتد. این استدلال‌ها زنان را به عنوان قربانیان برده داری جنسی در نظر می‌گیرند و مسئله جنسی مردان را مشکل اصلی قلمداد می‌کند. علاوه بر نادیده
مردان را مشکل اصلی قلمداد می‌کند. علاوه بر نادیده گرفتن این واقعیت که بسیاری از مردان و افراد معتقد به چند جنسیتی به کارگری جنسی روی می‌آورند، گفتمان لغو قانون با مطالعات انجام شده توسط گروه‌ها و افرادی که طرفدار جرم زدایی از کارهای جنسی هستند، در تعارض است. جرم زدایی کارگران جنسی را کارگران خودمختار و کارآفرین می‌داند که بعضاً با اشخاص ثالث مانند صاحبان فاحشه خانه‌ها و باشگاه‌ها به صورت توافقی کار می‌کنند و حقوق و دستمزد بیشتر کار جنسی را نسبت به حقوق کم‌تر مشاغل معمول همچون کارمندی، و نیز آزار و اذیت
مشاغل معمول همچون کارمندی، و نیز آزار و اذیت جنسی توسط کارفرمایان و همکاران مرد که ممکن است در محل کار برایشان پیش بیاید، ترجیح می‌دهند. این دیدگاه همچنین با توجه به توزیع نابرابر ثروت و فقر، کار جنسی را یک انتخاب فعال یا وسیله ای برای بقا دانسته و همچنین آن را نشات گرفته از عوامل ساختاری مانند نظیر نژادپرستی، طبقه‌گرایی و تبعیض جنسی و نه فقط نتیجه جنسیت و هوس‌رانی مردان در نظر می‌گیرید. لغوگرایان، در تعدادی از سازمانهای فعال به دنبال ارائه خدمات به قربانیان قاچاق جنسی، لابی برای مبارزه با قاچاق کالا و ارز
قاچاق جنسی، لابی برای مبارزه با قاچاق کالا و ارز و افزایش آگاهی عمومی در مورد قاچاق جنسیت فعال هستند. این کنش‌گران غالباً طرفدار جرم انگاری کار جنسی داوطلبانه نیز هستند. در گفتمان کار جنسی، طرفداران در مورد انگ‌زنی به تن‌فروشی، بهبود شرایط کار و خدمات اجتماعی در دسترس بحث می‌کنند. بسیاری از طرفداران این گفتمان برای جرم زدایی کامل روسپیگری لابی می‌کنند؛ چراکه آن را به عنوان یک انتخاب مشروع و شغل خودخواسته در نظر می‌گیرند. برخی از دانشمندان زن‌گرا جنبه‌های هر دو چارچوب را برای ایجاد نقطه‌نظری جدید برای بررسی
دو چارچوب را برای ایجاد نقطه‌نظری جدید برای بررسی قاچاق جنسی و روسپی گری ترکیب می‌کنند. طبق چارچوب‌های آنان، قاچاق و روسپیگری جنسی اشکال سلطه و استثمار مبتنی بر رابطه جنسی است، اما آنها همچنین زمینه را برای آرایه متنوعی از تجارب زنان با این صنایع فراهم می‌کنند. تحت این چارچوب، نه قاچاق جنسی و نه فحشا موضوعات یکپارچه‌ای نیستند و غالباً با اشکال دیگر ستم مرتبط می‌شوند، اما می‌توانند شامل انتخاب‌های خودمختار نیز باشند. این دیدگاه طرفدار اصلاح تحقیقات پلیس و روسپی گری، افزایش در دسترس بودن نیروی کار و خدمات
روسپی گری، افزایش در دسترس بودن نیروی کار و خدمات اجتماعی در خارج از کار جنسی برای کاهش احتمال ورود به هر دو صنعت و همچنین گنجاندن صدای زنان در گفتگوهای مربوط به مداخله‌گری است. این باورهای نادرست غالباً منجر به شناخت نادرست از قاچاق جنسی از سوی مجریان قانون به عنوان تن‌فروشی و بالعکس می‌شود. تعریف مسئله. در جهان. در سال ۲۰۰۰، کشورها تعریفی را توسعه دادند که توسط مادران متحد ارائه شده‌است. کنوانسیون سازمان ملل علیه جرایم سازمان یافته فراملی با ارائه پروتکل پیشگیری، سرکوب و مجازات قاچاق انسان، به‌ویژه زنان
پیشگیری، سرکوب و مجازات قاچاق انسان، به‌ویژه زنان و کودکان، که به عنوان پروتکل پالرمو نیز شناخته می‌شود، این تعریف را بهبود بخشید. ۱۴۷ کشور از ۱۹۲ کشور عضو سازمان ملل متحد پروتکل پالرمو را هنگام انتشار در سال ۲۰۰۰ تصویب کردند. تا سپتامبر ۲۰۱۷، ۱۷۱ کشور این پروتکل رو پذیرفته‌اند ماده ۳ پروتکل پالرمو قاچاق انسان را چنین تعریف می‌کند: الف) «قاچاق انسان» به معنای استخدام، حمل ، انتقال، پناه دادن یا پذیرش افراد، با تهدید یا استفاده از زور یا سایر انواع زورگویی، آدم‌ربایی، کلاهبرداری، فریب، سوءاستفاده بوده و این
کلاهبرداری، فریب، سوءاستفاده بوده و این امور از برای رضایت فرد سودجوی قدرت‌مند از راه داد و ستد پول یا مزایا به منظور بهره‌برداری از فرد آسیب‌پذیر دیگر صورت می‌پذیرد. حداقل بهره‌برداری شامل بهره‌برداری از روسپیگری دیگران یا سایر اشکال استثمار جنسی، کار یا خدمات اجباری، برده داری یا رویه‌هایی مانند بردگی، بندگی یا دزدی اعضای بدن است. ب) رضایت قربانی قاچاق به بهره‌برداری اشاره‌شده در بند (الف) این ماده در صورت استفاده از هر یک از ابزارهای مندرج در بند (الف) بی‌اعتبار خواهد بود. ج) استخدام، حمل و نقل ،
بی‌اعتبار خواهد بود. ج) استخدام، حمل و نقل ، انتقال، پناه دادن یا دریافت کودک به منظور استثمار، «قاچاق انسان» تلقی خواهد شد؛ حتی اگر این امر شامل هیچ‌یک از روشهای مندرج در بند (الف) این ماده نباشد. د) «کودک» به معنای هر شخص زیر هجده سال است. سپس ماده ۵ پروتکل پالرمو کشورهای عضو را ملزم می‌کند تا قاچاق را بر اساس تعریفی که در ماده ۳ ذکر شده جرم بدانند. با این حال، قوانین داخلی بسیاری از کشورهای عضو تعریفی کم‌رنگ‌تر از ماده ۳ را منعکس می‌کنند. اگرچه این کشورها ادعا می‌کنند خود را ملزم به رعایت ماده ۵
کشورها ادعا می‌کنند خود را ملزم به رعایت ماده ۵ می‌دانند، اما قوانین محدود منجر به تعقیب قضایی قاچاق جنسی افراد کمتری می‌شود. سازمان ملل متحد ابزارهای مختلفی برای مبارزه با قاچاق از جمله گزارش جهانی در مورد قاچاق انسان و یک گروه هماهنگی برای مبارزه با قاچاق انسان ایجاد کرده‌است. گزارش جهانی قاچاق انسان اطلاعات تازه‌ای را براساس داده‌های جمع‌آوری شده از ۱۵۵ کشور ارائه می‌دهد. این گزارش، نخستین ارزیابی جهانی از دامنه قاچاق انسان و آنچه برای مبارزه با آن انجام می‌شود را ارائه می‌دهد. مجمع عمومی سازمان ملل
می‌شود را ارائه می‌دهد. مجمع عمومی سازمان ملل چندین قطعنامه در مورد آمارگیری به‌منظور از بین بردن قاچاق انسان تصویب کرده‌است. در سال ۲۰۱۰ برنامه جهانی اقدام سازمان ملل برای مبارزه با قاچاق انسان تصویب شد. سازمانهای مختلف دیگری در تلاش جهانی علیه قاچاق جنسی بوده‌اند. «پروتکل سازمان ملل متحد بستر ابتکارات بین‌المللی علیه قاچاق جنسی انسان است.» این پروتکل عناصر خاصی از قاچاق جنسی را تعریف می‌کند: «اقدام»، که استخدام و حمل قربانیان را توصیف می‌کند، «وسیله» که شامل اجبار، کلاهبرداری یا سوءاستفاده از قدرت است؛ و
اجبار، کلاهبرداری یا سوءاستفاده از قدرت است؛ و «هدف» که شامل استثمار مانند فحشا، اجباری کار یا برده داری و دزدی اعضای بدن می‌شود. سازمان ملل متحد از کشورهای عضو خواسته‌است تا قاچاق انسان را به عنوان یک جرم کیفری تعیین کنند. ایالات متحده آمریکا. پس از آنکه اعضای گروه روسپی‌های گمنام که از نجات‌یافتگان قاچاق جنسی مدرن مدت ۱۳ سال را صرف انجام مصاحبه‌های تلویزیونی و رادیویی، حضور در مجامع عمومی، مصاحبه‌های خبری و غیره کرده و خواستار این شدند که آمریکا باید «کاری انجام دهد»، سرانجام یک تعریف شناخته شده
«کاری انجام دهد»، سرانجام یک تعریف شناخته شده بین‌المللی برای قاچاق جنسی با قانون قاچاق انسان در سال ۲۰۰۰ ایجاد شد. در همان سال بود که پروتکل پالرمو تصویب شد. ایالات متحده قانون قربانیان قاچاق و خشونت در سال 2000 (TVPA) را تصویب کرد تا آشفتگی و اختلافات پیشین در مورد دستورالعمل‌های جرم انگاری قاچاق انسان را برطرف کند. با این قانون، جرایم مرتبط قاچاق جنسی به عنوان شرایطی تعریف شده‌است که در آن «یک عمل جنسی تجاری، ناشی از زور، کلاهبرداری یا اجبار باشد، یا در آن، شخصی که مجبور به انجام چنین عملی شده‌است، به