payamvha/North_RAG huggingface dataset:
متمن اند رابین () یک گروه دونفره تهیه‌کننده و ترانه‌نویس موسیقی سوئدی متشکل از ماتیاس پر لارشون و رابین لنارت فردریکسون است. در سال ۲۰۱۶، آنها برای تهیه مشترک پنجمین آلبوم استودیویی تیلور سویفت، خواننده و ترانه‌نویس آمریکایی با عنوان "۱۹۸۹"، جایزه گرمی را برای آلبوم سال به دست آوردند.
آرنولفو آریاس (; زاده – درگذشته ) سیاست‌مدار اهل پاناما بود. وی در سه دوره در سال‌های ۱۹۴۰–۱۹۴۱، ۱۹۴۹–۱۹۵۱ و ۱۹۶۸ رئیس‌جمهور پاناما بود. آرنولفو آریاس در ۱۰ اوت ۱۹۸۸، در سن ۸۶ سالگی بر اثر سکته قلبی درگذشت.
سندرُم اورشلیم، یک شوک فرهنگی ناشی از دیدار از زیارتگاه‌ها و بناهای مهم مذهبی اورشلیم است. این سندروم، ممکن است باعث ایجاد عقاید وسواسی با مضامین دینی، توهم «دریافت ماموریت از سوی خدا» و یا سایر تجربیات مشتق از روان‌پریشی، از جمله هذیان‌گویی بشود که گریبان برخی از بازدید کنندگان از شهر اورشلیم را بگیرد. نام «سندروم اورشلیم» را نخستین‌بار دکتر یائیر بارئل در نیمهٔ اول دهه ۱۹۸۰ میلادی بر شوک روانی ناشی از جادوی زیارتگاه‌های اورشلیم گذاشت.
سینمای مراکش دارای سابقه بسیار طولانی است. لوئی لومی‌یر در سال ۱۸۹۷ یک فیلم ابتدایی مستند از فعالیت‌های روزانه یک چوپان مراکشی ساخت که به "بزچران مغربی" مشهور است. با این همه تاریخ سینمای مراکش را باید به بعد و قبل از دوران استعمار در این کشور تقسیم نمود. تاریخچه. اگر فیلم لومی‌یر را اولین فیلمی که در خاک مراکش تولید شد، در نظر بگیریم این روند برای نیم قرن بعد با شتاب زیادتری پیگیری شد. جغرافیای بکر و طبیعت منحصربفرد منطقه ورزازات محلی ناب برای ساخت و تولید فیلم‌های سینمایی اروپایی و آمریکایی مهیا کرد و در
فیلم‌های سینمایی اروپایی و آمریکایی مهیا کرد و در واقع هم‌اکنون نیز یکی از بزرگ‌ترین استودیوهای فیلم‌برداری جهان در صحرای ورزازات قرار دارد. به سبب همین استقبال در سال ۱۹۴۴ مرکز ملی فیلم مراکش به عنوان یک آژانس نظارتی در رباط شکل گرفت. چند دهه بعد استودیو اطلس فیلم در همان منطقه در سال ۱۹۸۳ تأسیس گردید. از مهمترین فیلم‌هایی که پس از استقلال مراکش در این جغرافیا تولید شدند "لورنس عربستان" (۱۹۶۲)، "مردی که می‌خواست سلطان باشد" (۱۹۷۵)، "روزهای روشن زندگی" (۱۹۸۷)، "آخرین وسوسه مسیح" (۱۹۸۸)، "کوندان" (۱۹۹۷)،
"آخرین وسوسه مسیح" (۱۹۸۸)، "کوندان" (۱۹۹۷)، "لژیونر" (۱۹۹۸)، "مومیایی" (۱۹۹۹)، "گلادیاتور" (۲۰۰۰)، "قلمرو بهشت" (۲۰۰۵)، "تپه‌ها چشم دارند" (۲۰۰۶)، "هانا" (۲۰۱۱)، "صید ماهی آزاد در یمن" (۲۰۱۱) و قسمت‌هایی از سریال تلویزیونی "بازی تاج و تخت" قابل ذکرند. سینمای ملی مراکش. قبل از استقلال مراکش از فرانسه، اورسون ولز با فیلم "اتلو" در سال ۱۹۵۲ در جشنواره فیلم کن شرکت کرد. اورسون ولز با پرچم مراکش به نخل طلا رسید اما در یک اتفاق عجیب هیچ‌کدام از اعضای ارکستر حاضر در جشنواره نمی‌دانست آهنگ رسمی این کشور چیست. به
در جشنواره نمی‌دانست آهنگ رسمی این کشور چیست. به هر روی ۶ سال پس از این ماجرا در سال ۱۹۵۸ اولین فیلم بومی تاریخ سینمای مراکش به نام "پسر لعنتی" توسط محمد اوسفور ساخته شد. اتفاق مهم دیگر برگزاری اولین جشنواره فیلم مدیترانه در سال ۱۹۶۸ در شهر طنجه بود. در سال ۱۹۸۲ اولین جشنواره ملی فیلم مراکش در رباط برگزار شد و پس از آن از سال ۲۰۰۱ جشنواره بین‌المللی فیلم مراکش سرو شکل گرفت. نسل طلایی دهه ۷۰ تا ۹۰. سینمای مراکش یک دوره و نسل طلایی را بین سال‌های ۱۹۷۰ تا نیمه دهه ۹۰ پرورش داد. از جمله این فیلم‌سازان حمید
دهه ۹۰ پرورش داد. از جمله این فیلم‌سازان حمید بنانی با "ردپا" (۱۹۷۰)، سهیل بن برکه با "هزار و یک دست" (۱۹۷۴)، مؤمن السمیحی با فیلم "سکوت خشن" (۱۹۷۵)، احمد المعنونی با ۳ فیلم "دردناک، دردناک" (۱۹۷۸)، "حالا" (۱۹۸۱) و "قلب‌های سوخته" (۲۰۰۷)، جیلالی فرهتی با ۲ فیلم "عروسک‌های نی" (۱۹۸۱) و "ساحل کودکان گمشده" (۱۹۹۱)، فریده بلیزید با فیلم "دری به آسمان" (۱۹۸۸)، عبدالقادر لقطع با ۲ فیلم "عشقی در کازابلانکا" (۱۹۹۲) و "در بسته" (۱۹۹۶)، حکیم نوری با فیلم "چکش و سندان" (۱۹۹۰) قابل اشاره هستند. نسل جدید سینمای مراکش
(۱۹۹۰) قابل اشاره هستند. نسل جدید سینمای مراکش نیز با کارگردانانی نظیر نبیل عیوش، نرجس النجار، فوزی بنسعیدی و نورالدین لخماری و لیلی المراکشی شناخته شده‌است. جشنواره‌های فیلم و آمار و ارقام. جشنواره بین‌المللی فیلم مراکش (عربی: المهرجان الدولی للفیلم بمراکش‎) در سال ۲۰۰۱ تأسیس شد. این جشنواره سالانه در مراکش برگزار می‌شود. در حال حاضر در مراکش ۶۸ سالن سینما وجود دارد و سرانه تولید سالیانه فیلم بلند در این کشور ۲۳ عدد و فیلم مستند ۱ عدد است. جمعیت سینماروی مراکش نیز ۲ میلیون نفر برآورد شده‌است.
لیدی گاگا انیگما + جز و پیانو () کنسرت اقامتی خواننده-ترانه‌نویس آمریکایی لیدی گاگا است که در لاس وگاس ولی در لاس وگاس، نوادا برگزار شده است. این کنسرت اقامتی شامل دو نوع نمایش است: انیگما که تمرکز اصلی خود را بر روی اجرای سینمایی می‌گذارد و شامل ترانه‌های مشهور گاگا می‌شود؛ جاز و پیانو که شامل ترانه‌هایی از کتاب‌های سرود آمریکایی و نسخه‌های سادهٔ ترانه‌های گاگا است. نمایش اقامت انیگما در ۲۸ دسامبر ۲۰۱۸ و نمایش جاز و پیانو در ۲۰ ژانویه ۲۰۱۹ افتتاح شد. پس از یک وقفه طولانی ۲۱ ماهه به دلیل همه‌گیری کویید-۱۹،
یک وقفه طولانی ۲۱ ماهه به دلیل همه‌گیری کویید-۱۹، نمایش اقامتی در ۱۴ اکتبر ۲۰۲۱ دوباره برگزار شد. این نمایش با تحسین منتقدان روبه‌رو شد و به پردرآمدترین کنسرت اقامتی لاس وگاس در سال ۲۰۱۹ تبدیل شد. فهرست مجموعه. انیگما. این فهرست مجموعه نمایش کنسرت ۲۸ دسامبر ۲۰۱۸ است و تمام نمایش را نشان نمی‌دهد.
مارکو اورلیو روبلس (; زاده – درگذشته ) سیاستمدار اهل پاناما بود. وی از ۱ اکتبر ۱۹۶۴ تا ۱ اکتبر ۱۹۶۸ رئیس‌جمهور پاناما بود. مارکو اورلیو روبلس در ۱۴ آوریل ۱۹۹۰، بعد از یک دوره طولانی بیماری در سن ۸۴ سالگی در ایالات متحده آمریکا درگذشت.
لانا جی مارکس (متولد ۱۸ نوامبر ۱۹۵۳) طراح کیف دستی آمریکایی متولد آفریقای جنوبی و سفیر فعلی ایالات متحده در آفریقای جنوبی است است. او صاحب و مؤسس مارک تجاری معروف Lana Marks است. وی استوارنامه خود را در تاریخ ۲۸ ژانویه سال ۲۰۲۰ به دولت آفریقای جنوبی ارائه داد. اوایل زندگی و تحصیل. لانا مارکس در شهر شرق لندن، آفریقای جنوبی متولد شد. پدرش، الک بانک، از کودکی از لیتوانی مهاجرت کرده و توسعه دهنده دارایی متمول و رهبر جامعه یهودی بود. لانا در دبیرستان دخترانه کلاراندون در شرق لندن تحصیل کرد و به زبان‌های خوشا و
در شرق لندن تحصیل کرد و به زبان‌های خوشا و آفریقایی صحبت می‌کند. مارکس یک بازی کن تنیس مشتاق است، که در برمودا بازی کرده‌است، در سال ۱۹۸۵ در مسابقات ماکابیا برای ایالات متحده مدال برنز کسب کرده، او همچنین در بازی اوپن آفریقای جنوبی بازی کرده و به مرحله مقدماتی بازیتنیس آزاد فرانسه نیز راه یافته‌است. حرفه. مارکس مدیر عامل و طراح Lana Marks بود، مارک به دلیل ایجاد برخی از گرانترین کیف‌های دستی جهان معروف است. هلن میرن وقتی برنده جایزه اسکار در سال ۲۰۰۷ شد، کیف دستی خود را به صحنه برد تا جایزه خود را بپذیرد.
دستی خود را به صحنه برد تا جایزه خود را بپذیرد. دخترش در حال حاضر این برند را اداره می‌کند. شرکت لانا مارکس در پالم بیچ، نیویورک، بورلی هیلز و دبی فروشگاه دارد. سفیر آفریقای جنوبی. در ۱۴ نوامبر ۲۰۱۸، رئیس‌جمهور دونالد ترامپ مارکس را به عنوان سفیر ایالات متحده در آفریقای جنوبی معرفی کرد. مارکس بیش از دو دهه ترامپ را می‌شناخت و یکی از اعضای باشگاه مار-ئه-لاگو ترامپ بود. وی در ۲۶ سپتامبر ۲۰۱۹ به اتفاق آرا توسط سنا تأیید شد. وی در تاریخ ۴ اکتبر ۲۰۱۹ به مقام خود سوگند یاد کرد و در ۹ نوامبر ۲۰۱۹ با ارسال مدارک
سوگند یاد کرد و در ۹ نوامبر ۲۰۱۹ با ارسال مدارک دیپلماتیک خود به سیریل رامافوسا رئیس‌جمهور آفریقای جنوبی در تاریخ ۲۸ ژانویه ۲۰۲۰ به پست خود رسید. لانا مارکس معاون خود به اسم دیوید یانگ را از سمتش اخراج کرد. اگرچه گفته می‌شود این اخراج قرار دادن پسرش در سمت ارشد سفارت بوده‌است، اما یک مقام ارشد سفارت این امر را «مسخره» توصیف کرد و مارکس با صدور بیانیه ای از یانگ تعریف و تمجید کرده‌است که شیوه‌های مدیریت آنها متفاوت است. توطئه قتل توسط جمهوری اسلامی. روز ۲۴ شهریور ۱۳۹۹، یک نشریه آمریکایی به اسم پولیتیکو گفت
۱۳۹۹، یک نشریه آمریکایی به اسم پولیتیکو گفت مقامات دولت آمریکا به استناد گزارش‌های اطلاعاتی گفتند که جمهوری اسلامی در حال توطئه برای کشتن لانا مارکس است. به نوشته نشریه پولیتیکو این اقدام به عنوان انتقام کشته شدن قاسم سلیمانی طراحی شده و آن طور که یک مقام آمریکایی به پولیتیکو گفته سفارت جمهوری اسلامی در پرتوریا نیز در این توطئه نقش دارد. مقام‌های آمریکایی به پولیتیکو گفتند که از بهار ۱۳۹۹ در مورد تهدید جمهوری اسلامی علیه لانا مارکس، سفیر آمریکا در آفریقای جنوبی، با خبر بوده‌اند. انتشار گزارش پولیتیکو واکنش
با خبر بوده‌اند. انتشار گزارش پولیتیکو واکنش شدید رئیس‌جمهور آمریکا دونالد ترامپ را در پی داشت و او طی پیام توییتری هشدار داد: «هر حمله از سوی ایران، به هر شکلی که علیه آمریکا صورت گیرد، حمله‌ای هزار بار شدیدتر ما را در پی خواهد داشت.» زندگی شخصی. مارکس از سال ۱۹۷۶ با نویل مارکس، روان‌پزشک عملی وابسته به مرکز پزشکی جان اف کندی ازدواج کرد. مارکس و شوهرش بعداً در برمودا زندگی کردند تا اینکه در سال ۱۹۸۷ به فلوریدا رفتند. او دو بچه دارد. مارکس دوست شخصی دایانا، شاهدخت ولز بود. به گفته مارکس، این دو برای پایان
شاهدخت ولز بود. به گفته مارکس، این دو برای پایان ماه اوت ۱۹۹۷ سفری چهار روزه به ایتالیا را برنامه‌ریزی کرده بودند اما در آخرین لحظه پدر مارکس دچار حمله قلبی شد و این سفر لغو شد. دایانا، بعداً در پاریس در طی تصادف با خودرو درگذشت و لانا مارکس نتوانست با او دیدار داشته باشد. از سال ۲۰۱۰، مارکس عضو تفریحگاه مار-ئه-لاگو دونالد ترامپ است. به گفته مارکس، او به این دلیل به عضویت درآمد که سایر باشگاه‌های آمریکا در پالم بیچ، فلوریدا اعضای یهودی را قبول نمی‌کردند.
پیریو هُنکاسالو (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس، بازیگر، تهیه‌کننده فیلم، فیلم‌بردار و تدوین‌گر اهل فنلاند است. وی از سال ۱۹۷۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. از فیلم‌های او می‌توان به "شب ملموس" اشاره کرد که برندهٔ ۶ جایزه یوسی (از جمله بهترین کارگردانی و بهترین فیلم) در سال ۲۰۱۴ شد و اکران جهانی آن ابتدا در جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو صورت گرفت. از دیگر فیلم‌های مهم او می‌توان از "سه اتاق برای اندوه" نام برد.
بولیوار اوروتیا پاریلا (; زاده – درگذشته ) سیاست‌مدار اهل پاناما بود. وی از ۱۱ اکتبر ۱۹۶۸ تا ۱۸ دسامبر ۱۹۶۹ همراه با خوزه ماریا پینیلا فابرگا رئیس‌جمهور پاناما بود. بولیوار اوروتیا پاریلا در ۲ ژوئن ۲۰۰۵، در سن ۸۶ سالگی درگذشت.
شب ملموس () یک فیلم درام به کارگردانی پیریو هُنکاسالو است که در سال ۲۰۱۳ منتشر شد. این فیلم نمایندهٔ کشور فنلاند برای جایزه اسکار بهترین فیلم بین‌المللی در هشتاد و هفتمین دوره جوایز اسکار بود، اما در نهایت انتخاب نشد.
فورورد ، به ییدیش: פֿאָרווערטס‎) یک سازمان رسانه‌ای خبری آمریکایی برای مخاطبان یهودی-آمریکایی است. در ۱۷ ژانویه ۲۰۱۹، این نشریه اعلام داشت که نسخهٔ چاپی خود را متوقف خواهد کرد و تنها نسخه‌های انگلیسی و ییدیش خود را به شکل آنلاین منتشر می‌کند.
سه اتاق برای اندوه () که با نام سه اتاق مالیخولیا هم شناخته می‌شود، یک فیلم مستند فنلاندی به کارگردانی پیریو هُنکاسالو است که در سال ۲۰۰۴ میلادی منتشر شد. این فیلم دربارهٔ تباهی و مصیبتی است که از جنگ دوم چچن ناشی شد و به‌ویژه اثر مخربی که جنگ بر زندگی و سرنوشت کودکان چچن و روسیه گذاشت. در سال ۲۰۰۵ میلادی، «لسلی فلپرین» منتقد مجلهٔ سایت اند ساوند آن را «یکی از بهترین مستندهای سال گذشته» نامید. استیون هولدن از نیویورک تایمز آن را یک «مستند بسیار عالی» نامید. این فیلم تاکنون برندهٔ چندین جایزهٔ بین‌المللی
این فیلم تاکنون برندهٔ چندین جایزهٔ بین‌المللی شده‌است.
پیرکو سایسیو (؛ زادهٔ ) بازیگر، نویسنده، کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس اهل فنلاند است. از فیلم‌های او می‌توان به "شب ملموس"، "در مهتاب" و "سه اتاق برای اندوه" اشاره کرد.
یوهانس بروتروس (؛ زادهٔ ۱۹۹۷ میلادی) بازیگر خواننده، موسیقی‌دان و آهنگساز اهل فنلاند است. پدر او «آنتی ایکونن»، نوازندهٔ پیشین کیبورد الکترونیک در گروه موسیقی استراتواریوس بود. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "شب ملموس" اشاره نمود.
یک صندلی پشت میز () سومین آلبوم استودیویی از خواننده-ترانه‌نویس آمریکایی سولانج است. این آلبوم در ۳۰ سپتامبر ۲۰۱۶ توسط سینت رکوردز و کلمبیا رکوردز منتشر شد. سرایش آلبوم از سال ۲۰۰۸ آغاز شد و تهیه و تولید آن از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۶ ادامه داشت. سولانچ در ساخت این پروژه با تهیه‌کنندگان و موسیقی‌دانان مختلفی همکاری کرد. این آلبوم با استقبال گسترده از منتقدان موسیقی روبرو شد و به رتبه اول در جدول "بیلبورد" ۲۰۰ رسید و توانست جایزه گرمی برای بهترین آلبوم اجرای آراندبی را دریافت کند.
زرقاوه (به لاتین: Zərqava) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان قوبا واقع شده است. زرقاوه ۱۴۱۸ نفر جمعیت دارد. ریشه واژه. "زر" در زبان تاتی قفقاز به‌معنی "جامه درویشان" و "آو" یا "اُو" همان "آب" در زبان فارسی است.
وقتی به خانه می‌رسم () چهارمین آلبوم استودیویی از خواننده-ترانه‌نویس آمریکایی سولانج است که در ۱ مارس ۲۰۱۹ توسط کلمبیا رکوردز منتشر شد. این اثر دنباله آلبوم ۲۰۱۶ "یک صندلی پشت میز" است. نولز در این آلبوم با موسیقی‌دان‌های مختلفی مانند فارل ویلیامز، پلی‌بوی کارتی، گوچی مان، پاندا بیر، تایلر، د کریتور، مترو بومین و د-دریم همکاری کرد.
ایلیا آندریوویچ خِـرژانوفسکی (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس و تهیه‌کننده اهل روسیه است. پسر او، آندری خرژانوفسکی، روزنامه‌نگار و فعال سیاسی در کرانه باختری رود اردن، فلسطین است. وی از سال ۲۰۰۷ به طور دائم در خارج از روسیه، در آلمان، اوکراین و بریتانیا اقامت داشته است. او دانش‌آموختهٔ مؤسسه سینمایی گراسیموف است. از فیلم‌های او می‌توان به "۴" اشاره کرد.
در انتظار ابرها () یک فیلم ترکیه‌ای به کارگردانی یشیم اوستااوغلو است که در سال ۲۰۰۳ منتشر شد. این فیلم یکی از برگزیدگان جشنوارهٔ فیلم‌های بین‌المللی مونترال در سال ۲۰۰۴ بود. این فیلم شباهت‌های زیادی با مجموعه‌ای از آثار فیلم‌ساز برجسته، تئو آنجلوپولوس دارد: مرزها و تأثیرشان بر زندگی انسان‌ها – مانند فیلم "گام معلق لک‌لک"؛ جستجوی دشوار و اودیسه‌وار برای یافتن عضوی از خانواده – مانند فیلم "چشم‌اندازی در مه"، هویت گمشده و ترکیب فرهنگ‌های مختلف – مانند "نگاه خیره اولیس" و "گام معلق لک‌لک". این شباهت‌ها تنها به
اولیس" و "گام معلق لک‌لک". این شباهت‌ها تنها به محتوا و موضوعات محدود نمی‌شوند، بلکه شامل فرم و سبک فیلم نیز هستند: صحنه‌هایی با ترکیب‌بندی دقیق و تعداد زیادی نماهای بلند و طولانی. اما تفاوت‌های قابل‌توجهی هم وجود دارد. در انتظار ابرها، اوستااوغلو بیشتر بر مفهوم فاصله تأکید دارد، در حالی که آنجلوپولوس بر سفر تمرکز می‌کند. ما به‌ندرت عایشه را در حال سفر می‌بینیم؛ بلکه او را در دو مقصد متفاوت می‌بینیم. او به نسلی تعلق دارد که از دوران تبادل جمعیتی بین یونان و ترکیه عبور کرده و هرگز نتوانسته کاملاً از آن زخم
ترکیه عبور کرده و هرگز نتوانسته کاملاً از آن زخم عاطفی بهبود یابد. وقتی نهایتاً تصمیم می‌گیرد بر ترس‌ها و موانع خود غلبه کند و به دنبال برادر گمشده‌اش برود، از چندین مرز عبور می‌کند. ما عبور او از مرز فیزیکی را نمی‌بینیم – برخلاف آنجلوپولوس – اما عبور او از مرزهای خیالی که برای خود ساخته بود کاملاً مشهود است. «ویژگی‌های عینی جامعه از ویژگی‌های خیالی آن کمتر اهمیت دارند.» او در عمق ناخودآگاه خود، خودش را متعلق به یک ملت، جامعه و زبان دیگر تصور می‌کند. اما وقتی از خانه کوچک خود در روستای کوچک بیرون می‌رود،
از خانه کوچک خود در روستای کوچک بیرون می‌رود، می‌بیند آنچه تصور می‌کرد جامعه واقعی‌اش است، چقدر برایش غریبه است. او به ترکیه بازمی‌گردد، اما دیگر همان فرد سابق نیست. به نظر می‌رسد بار سنگینی را از دوش خود برداشته است. لبخند می‌زند.
حسنی نگو یه دسته گل یک کتاب شعر کودکانه و مشهورترین اثر منوچهر احترامی است. این کتاب بیش از پنجاه بار تجدید چاپ شده‌است. این کتاب شعری کودکانه است و داستان پسری به نام حسنی را روایت میکند که تلاش می کند با حیوانات و اهالی دهکده ای به نام شلمرود ارتباط برقرار کند اما به خاطر عدم رعایت بهداشت شخصی موفق نمیشود ، کتاب تلاش میکند اهمیت بهداشت شخصی را در قالب داستان ساده کودکانه یاداور شود. نقد. حسین خسروی و سمیرا رئیسی در مقاله‌ای به نقد این کتاب پرداخته‌اند.
فورِرریزِرو یا رهبران ذخیره یگانی مشتکل از گروهی از افسران بلندپایه نیروهای مسلح آلمان در دوران جنگ جهانی دوم بود که موقتاً هیچ جایگاه فرماندهی را در اختیار نداشته و منتظر انتصاب در یگان‌ها یا سازمان‌های نظامی موجود بودند. هر یک از شاخه‌های نیروهای مسلح، گروه ارتش‌ها و ارتش‌ها افسران ذخیره خاص خود را داشتند که اعضای آن را بنابر نیاز و صلاح دید به کار می‌گرفتند. این افسران ملزم بودند در محل‌های مشخصی مستقر بوده و همواره در دسترس مقام مافوق خود باشند اما هیچ مقام فرماندهی نداشتند. این حالت مشابه بازنشستگی
مقام فرماندهی نداشتند. این حالت مشابه بازنشستگی موقت بود در حالیکه فرد مواجب خود را همانند قبل دریافت می‌کرد. از نیمه دوم جنگ اغلب افسران دارای مشکلات سیاسی، دردسرساز یا ناکارآمد در این زمره قرار می‌گرفتند. طول دوره حضور افسران در "فوررریزرو" از چند روز و چند ماه تا چند سال متغیر بود. دلیل نگاه داشتن برخی برای مدت‌های طولانی در این شرایط عدم اعطای هیچ مقام فرماندهی به آن‌ها بدون مرخص نمودن از خدمت و تحت مراقبت نگاه داشتن آن‌ها بود. ریشه‌شناسی. قسمت فورِر در بخش نخست عنوان این جایگاه هیچ اشاره و ارتباطی به
بخش نخست عنوان این جایگاه هیچ اشاره و ارتباطی به آدولف هیتلر، پیشوای رایش سوم که "فورِر" خوانده می‌شد، ندارد؛ بلکه منظور از آن، افسران (رهبران) ذخیره است. از این رو این اصطلاح نشان‌گر گروه ذخیره هیتلر نیست.
ویکتوریا (نام دنیسووا ) ( ؛ ۱۱ دسامبر ۱۹۰۸ – ۵ ژوئیه ۱۹۹۵) همسر سیاستمدار و دبیر کل، لئونید برژنف بود. او مادر یوری برژنف و گالینا برژنف بود. زندگینامه. وی در سال ۱۹۰۸ در بلگورود با نام ویکتوریا پتروونا دنیسوا (Дени́сова) متولد شد. رابرت سرویس ادعا می کند که او از نژاد یهودیان است. اما در این مورد اختلاف وجود دارد. وی در سال ۱۹۲۶ با لئونید برژنف آشنا شد و در سال ۱۹۲۸ با یکدیگر ازدواج کردند. در همان سال ویکتوریا اولین فرزندشان، گالینا را به دنیا آورد. پنج سال بعد، فرزند دوم آنها، یوری به دنیا آمد. رابطه
سال بعد، فرزند دوم آنها، یوری به دنیا آمد. رابطه ویکتوریا با برژنف "به سبک قدیمی" و رابطه ای "بدون اغراق [می توان] ملایم نامید" توصیف شد. طبق خاطرات نزدیکان برژنف، ویکتوریا دیدگاه مادی گرایانه برژنف را تشویق می‌کرد. در زمان دبیر کلی برژنف، ویکتوریا جلب توجه عمومی را دوست نداشت. آخرین حضور او در جمع در مراسم تشییع جنازه برژنف در سال ۱۹۸۲ بود. به دنبال مرگ برژنف، ویکتوریا ۱۳ سال دیگر زندگی کرد و پس از چندین سال مبارزه با دیابت در سال ۱۹۹۵ درگذشت. او تا آخر عمر در ساختمان قدیمی برژنف زندگی می‌کرد. دختر خودش،
در ساختمان قدیمی برژنف زندگی می‌کرد. دختر خودش، گالینا، در مراسم تشییع جنازه شرکت نکرد، اگرچه بقیه اعضای خانواده شرکت کردند. منابع. &lt;references group="" responsive="1"&gt;
سواد رایانه‌ای به عنوان دانش و توانایی کارآمدی در استفاده از رایانه و فناوری وابسته با سطوح مهارت از استفاده مقدماتی تا برنامه‌نویسی رایانه و حل مسائل پیشرفته تعریف می‌شود. سواد رایانه‌ای هم چنین می‌تواند به میزان راحتی فرد در استفاده از برنامه‌ها و نرم‌افزارهای کاربردی رایانه اشاره داشته باشد. از دیگر اجزای ارزشمند سواد رایانه‌ای درک چگونگی کارکرد رایانه و عملکرد آن است. سواد رایانه ای از برنامه‌نویسی رایانه متفاوت و متمایز است. سواد رایانه ای یک فرد، میزان توانایی و توانمندی فرد در استفاده از رایانه‌ها و
توانایی و توانمندی فرد در استفاده از رایانه‌ها و درک نحوه کار آنهاست. برای سنجش میزان سواد رایانه ای می‌توان فرد از پرسشنامه یا حل مسئله رفع عیوب اولیه بهره گرفت. تاریخچه. نخستین بار، هانیه حیدری اصطلاح سواد رایانه ای را در سال ۱۹۷۸ ابداع کرد. در آن زمان او رئیس دفتر فعالیت‌های رایانه ای در بنیاد ملی علوم ایالات متحده کیدز پاپ بود. اندکی پس از ابداع این واژه، سواد رایانه ای در چندین مقاله دانشگاهی مورد بحث قرار گرفت. در سال ۱۹۸۵، مجله آموزش عالی ادعا کرد که داشتن مهارت در کامپیوتر شامل تسلط بر برنامه‌های
داشتن مهارت در کامپیوتر شامل تسلط بر برنامه‌های پردازش کلمات (مانند WORD) برنامه‌های صفحه گسترده (مانند EXCEL) و ذخیره و به اشتراک گذاری اطلاعات بر روی رایانه است.
مرگ کارگر () یک فیلم مستند به کارگردانی میشائل گلاووگر است که در سال ۲۰۰۵ منتشر شد و نخستین بار در جشنواره فیلم ونیز به‌نمایش درآمد. این فیلم با استقبال نسبتاً مثبتی از سوی منتقدان مواجه شد و تا مارس ۲۰۱۱، امتیاز تأیید ۷۳٪ را در سایت راتن تومیتوز به دست آورد، به‌طوری که چندین منتقد احساس بصری فیلم را تحسین کردند. والتر آدیگو از روزنامه "سان فرانسیسکو کرونیکل" نوشت: «با وجود دشواری‌هایی که به تصویر کشیده شده‌اند، بسیاری از سکانس‌ها زیبایی رویایی دارند. علاوه بر این، کارگردان دارای حس کنایه خشک و تلخی است؛ در
این، کارگردان دارای حس کنایه خشک و تلخی است؛ در صحنه‌های اوکراین، او بارها نما را به مجسمه آلکسی استاخانوف، قهرمانی که توسط شوروی‌ها برای عادات کاری فرابشری‌اش ستایش شده، می‌برد.» نیتان رابین، منتقد فیلم برای نشریه "ای.وی. کلاب"، اظهار داشت: «گلاووگر فیلم‌سازی فوق‌العاده باوقار است که چشمی عکاسانه برای ترکیب‌بندی‌های چشم‌نواز دارد. به نظر می‌رسد او مشاغلی که در اینجا مستند شده‌اند را به اندازه ویژگی‌های تلویزیونی‌شان، به دلیل ماهیت وحشتناک‌شان انتخاب کرده است، و در یافتن لحظات ناب سینمایی و زیبایی ماندگار
و در یافتن لحظات ناب سینمایی و زیبایی ماندگار از خطرناک‌ترین مکان‌ها و حرفه‌های روی زمین، تبحر دارد.» فیلم برندهٔ جوایزی همچون جایزه فیلم آلمان (بهترین مستند)، جشنواره بین‌المللی فیلم خیخون (جایزهٔ ویژه داوران)، جشنواره فیلم لندن (جایزهٔ گریرسون) و جشنواره بین‌المللی فیلم زردآلوی طلایی ایروان (بهترین مستند) شد.
۶۰ ثانیه تنهایی در سال صفر () یک فیلم آنتولوژی است که از ۶۰ فیلم کوتاه یک‌دقیقه‌ای تشکیل شده‌است که توسط ۶۰ کارگردان، کارگردانی شده‌است و دربارهٔ موضوع «مرگ سینما» است. فیلم چکامه‌ای برای فیلم ۳۵ میلیمتری است و به «آزادی اندیشه در سینما» تقدیم شده‌است. سرمایه‌گذاری این فیلم توسط پایتخت فرهنگی اروپا، وزارت فرهنگ استونی و کمیتهٔ مشترک جشنواره‌های اروپا-ژاپن انجام شده‌است.
طوطی تیمنه یا طوطی خاکستری تیمنه، با نام علمی "Psittacus" "timneh" در سال ۱۸۴۴ توسط دانشمندی به نام فریزر Fraser شناسایی شد. پر و بال آن خاکستری است و دم آن نیز برخلاف طوطی کنگو، خاکستری سرخ فام است. نوک به رنگ تیره روشن و در قسمت پایینی کمی به سفیدی می‌زند. طول آن از طوطی خاکستری کنگو کوتاه‌تر است و وزن آن ۲۵۰ تا ۴۵۰ گرم و در حدود ۵۰ تا ۶۰ سال عمر می‌کند. این پرنده در جنوب گینه، سیرالئون، لیبریا و اغلب مناطق غربی ساحل عاج دیده می‌شود. قدرت تقلید صدای آن تفاوتی با طوطی خاکستری کنگو ندارد این طوطی آرام‌تر از
با طوطی خاکستری کنگو ندارد این طوطی آرام‌تر از سایر انواع طوطیان است و از سن پایین قادر به تقلید صدا می‌باشد.
آندریاس درسن (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم اهل آلمان است. او در شصت و سومین جشنواره بین‌المللی فیلم برلین یکی از اعضای هیئت داوران بود. از فیلم‌های او می‌توان به "تابستان در برلین" اشاره کرد.
روبرتو فرانسیسکو کیاری رامون (; زاده – درگذشته ) سیاستمدار اهل پاناما بود. وی دو بار از ۲۰ نوامبر ۱۹۴۹ تا ۲۴ نوامبر ۱۹۴۹ و سپس از ۱ اکتبر ۱۹۶۰ تا ۱ اکتبر ۱۹۶۴ رئیس‌جمهور پاناما بود. روبرتو فرانسیسکو کیاری رامون در ۱ مارس ۱۹۸۱، یک روز پیش از ۷۶ سالگی‌اش درگذشت.
تابستان در برلین () یک فیلم تراژیکمدی آلمانی به کارگردانی آندریاس درسن است که در سال ۲۰۰۵ منتشر شد. این فیلم نخستین بار در جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو به نمایش درآمد و نهمین فیلم پرفروش آلمان در سال ۲۰۰۶ بود.
باشگاه فوتبال اچ‌ان‌کی گوریتسا یک باشگاه فوتبال در شهرک ولیکا گوریتسا، کرواسی است. این باشگاه که در سال ۲۰۰۹ تأسیس شده سابقه دو قهرمانی در لیگ دسته فوتبال کرواسی را در کارنامه دارد. ورزشگاه خانگی این باشگاه، "ورزشگاه گرادسکی" (Gradski Stadion) است که ظرفیت آن حدود ۵٬۲۰۰ نفر می‌باشد و هواداران این تیم معمولاً با شور و هیجان بازی‌های خانگی را دنبال می‌کنند. این تیم در طی مدت زمان کوتاهی پس از تأسیس، موفق به صعود از دسته‌های پایین‌تر به لیگ برتر شد و به عنوان نماینده‌ای از منطقه توروپولیج (Turopolje)، نقش مهمی
از منطقه توروپولیج (Turopolje)، نقش مهمی در فوتبال کرواسی ایفا کرده است. اچ‌ان‌کی گوریتسا به دلیل سرمایه‌گذاری‌های هوشمندانه، توسعه بازیکنان جوان و رویکردی مدرن در مدیریت، توانسته جایگاه خود را در میان تیم‌های برتر کرواسی تثبیت کند. این باشگاه به ویژه در سال‌های اخیر توانسته با عملکرد موفق در زمین مسابقه و ایجاد فرهنگ فوتبالی قوی در شهر ولیکا گوریتسا، توجه رسانه‌ها و علاقه‌مندان فوتبال را به خود جلب کند.
آی‌اواس ۱۴ ، چهاردهمین نسخه از سیستم عامل موبایل آی‌اواس است که توسط اپل توسعه یافته و جانشین آی‌اواس ۱۳ خواهد شد. این سیستم عامل برای آیفون و آی‌پاد تاچ استفاده خواهد شد. این نسخه در کنفرانس جهانی توسعه‌دهندگان اپل در تاریخ ۲۲ ژوئن ۲۰۲۰ معرفی و در تاریخ ۱۶ سپتامبر ۲۰۲۰ (۲۶ شهریور ۱۳۹۹) به‌طور رسمی برای عموم منتشر گردید. در تاریخ ۲۰ سپتامبر آی‌اواس ۱۵ جانشین این نسخه از آی‌اواس شد. ویژگی‌های سیستم. حریم خصوصی. در آی‌اواس ۱۴ دسترسی‌ها و بسیاری از ویژگی‌های آن دستخوش تغییر خواهد شد. تاریخچه. نخستین بتا توسعه
دستخوش تغییر خواهد شد. تاریخچه. نخستین بتا توسعه دهنده آی‌اواس ۱۴ در ۲۲ ژوئن ۲۰۲۰ و نخستین بتای عمومی در ۹ ژوئیه ۲۰۲۰ منتشر شد. راهنما: واژه‌ها. نسخه بتا (Beta): نسخهٔ بتا نسخه ای از نرم‌افزار بوده که به‌شکل کامل توسعه داده شده، ولی هنوز به‌طور کامل آزمایش نشده‌است. این نسخه، نسخه‌ای نزدیک به نسخهٔ پایانی است و از آن برای گرفتن بازخورد از مشتریان برای بهبود کیفیت نرم‌افزار استفاده می‌شود. نسخه آرسی (RC): این نسخه معمولاً آخرین نسخه از یک بخش نرم‌افزار در مرحله بتا برای توسعه دهندگان است. و به‌طور معمول
مرحله بتا برای توسعه دهندگان است. و به‌طور معمول آخرین نسخه بتا پیش از انتشار اصلی می‌باشد. تا پیش از نسخه iOS 14.2، اپل واژه‌های (Golden Master (GM را بکار می‌برد ولی پس از آن این نسخه از نرم‌افزار را به Release Candidate (نامزد انتشار) نام گردانی کرد. روش به‌روزرسانی. به‌روزرسانی‌ها معمولاً به شکل اتومات انجام می‌گیرند ولی برای تسریع به‌روزرسانی یا اگر به‌روزرسانی اتومات را خاموش کرده‌اید، یا به هر دلیل دیگر که نیاز به به‌روزرسانی دستی به نسخه تازه است می‌توانید به تنظیمات دستگاه (Settings) مراجعه و در
به تنظیمات دستگاه (Settings) مراجعه و در بخش جنرال (General) سربرگ آپدیت نرم‌افزار (Software Update)، آخرین نسخه به‌روزرسانی شده آی‌اواس قابل نصب بر روی دستگاه را به‌رایگان دریافت کنید. منابع. ویکی‌پدیا انگلیسی پیوند به بیرون. وب سایت رسمی شرکت اپل
گیورگی بارامیا () (متولد ۲۵ فوریه ۱۹۶۶) دیپلمات گرجی و استاندار سابق آبخازیا از ۱۵ ژوئن ۲۰۰۹ تا ۵ آوریل ۲۰۱۳ است. بارامیا در سال ۱۹۶۶ در گرجستان شوروی متولد شد. در سال ۱۹۸۷ از مؤسسه کشاورزی نیمه گرمسیری گرجستان فارغ‌التحصیل شد و از سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۳ به عنوان زراعت‌شناس و بعدها به عنوان یک مقام مالیاتی در آبخازیا کار کرد. در سال ۱۹۹۳ جنگ جدایی طلبی در آبخازیا وی را مجبور به ترک وطن خود کرد. او از سال ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۹ در وزارت امور خارجه گرجستان و آبخازیا در مناصب سیاسی مشغول فعالیت بود.