payamvha/North_RAG huggingface dataset:
میانرودان که در فلات ایران، پاکستان، و آسیای مرکزی بود) منجر به ایجاد روابط و تشکیل شبکه‌ای بازرگانی بین فرهنگ‌ها و تمدن‌های عصر برنز اولیه شد. از آنجا که تا پیش از فتوحات سارگن بزرگ اکد در مسیرهای طولانی از راه‌های دریایی چندان استفاده‌ای نمی‌شد، راه‌های زمینی بین بازار بزرگ مصرفی اشیاء تزئینی و معادن مواد خام آن (که از فلات ایران می‌گذشت) اهمیتی مضاعف داشتند. امری که با عنوان «گسترش اوروک» از آن یاد می‌شود، شکل مادی منطقهٔ نفوذ تمدن میانرودان در دوران اوروک در ارتباط با افزایش این رابطه‌ها است. با این
در ارتباط با افزایش این رابطه‌ها است. با این حال، شواهد تأثیر اوروک بر فرهنگ‌های بومی مناطق کوهستانی اطراف به معنای سلطهٔ سیاسی ایشان بر این مناطق نیست. ظهور تمدن برنز. در دو قرن اول هزارهٔ سوم پیش از میلاد، افزایشی قابل توجه در اندازهٔ هر مرکز منطقه‌ای روی داد. به این پدیده نیاشهرنشینی گفته می‌شود. توسعهٔ سریع سازوکارهای تولید، تجارت، و مال‌اندوزی در این زمانه به‌قدری بود که می‌توان گفت ساختار جوامع به‌کلی دگرگون شد. تا حدود سال ۳٬۲۰۰ پیش از میلاد اهمیت، تراکم جمعیت، و گسترش سازه‌های معماری یادمانی در
تراکم جمعیت، و گسترش سازه‌های معماری یادمانی در میانرودان و اطراف آن به حدی رسید که می‌توان این مناطق را «شهر» نامید. این دوران گذار طولانی با تغییرات عمیقی به پایان رسید که مشخصهٔ دوران اوروک است. این فرایند بین ۲٬۶۰۰ تا ۲٬۵۰۰ پ.م. در درهٔ هلمند هم کامل شده بود و شواهد آن را می‌توان در مجموعه‌های معماری یادمانی در مندیگک (در افغانستان امروزی) و شهر سوخته، توسعهٔ محلی روستاهای معمارانه، و طرح محله‌های صنعتکاران در محیط حومهٔ شهری جست. با پدید آمدن شهرنشینی در این مناطق، حوزه‌هایی مختص صنعت‌گران پدیدار شد
در این مناطق، حوزه‌هایی مختص صنعت‌گران پدیدار شد که فعالیت‌های تخصصی در آنان از حوزه‌های اقامتی جدا می‌شده‌است. به نظر می‌رسد فرایند گسترش شهری در دو مرحله روی داده باشد. در مرحلهٔ اول روند سازماندهی فرایندهای تولیدی (که از عصر مس‌سنگی آغاز شده بود) باعث شد فضاهای تولیدی و تخصصی از مرزهای خانه خارج شود و کارگاه‌های مختص صنعت‌گران شکل بگیرد. به گفتهٔ طوسی و دیگران، دلیل این رویداد این بود که در سکونت‌گاه‌های متمرکز مس‌سنگی گسترش جمعیت بدون ادغام کامل در یک سیستم بزرگتر ممکن نبود. مرحلهٔ دوم فرایند گسترش
سیستم بزرگتر ممکن نبود. مرحلهٔ دوم فرایند گسترش شهری علاوه بر گسترش مساحت مراکز جمعیتی و ادامهٔ روند سازماندهی نیروهای تولیدی، طبقهٔ نخبهٔ جدیدی در این جوامع پدید آمد که باعث پیدایش آثار معماری یادمانی شد. این آثار معماری معمولاً بیش از ۱٬۰۰۰ مترمربع مساحت داشتند (مساحت خانه‌ها بین ۸۰ و ۱۵۰ مترمربع بود) و بر روی زمین‌های مرتفع‌تر سکونت‌گاه ساخته می‌شدند که غالباً تپه‌هایی بودند که از سازه‌ها و ویرانه‌های دوران پیشین به‌جای مانده بود. برای ایجاد این آثار ساختمان‌های خشت‌خام منفرد در قالب مجموعه‌ای ساخته
ساختمان‌های خشت‌خام منفرد در قالب مجموعه‌ای ساخته می‌شدند که شیب تپه را به صورت پله‌پله بازتعریف می‌کردند. بزرگ‌ترین نمونهٔ این آثار در ایران احتمالاً در تورنگ‌تپه بوده که حدود ۸۰ متر طول داشته‌است. زمان ساخت این آثار بین ۲٬۵۰۰ و ۲٬۳۰۰ پیش از میلاد تخمین زده می‌شود که همزمان است با توسعهٔ سریع قلمرو مراکز شهری در اواخر عصر برنز اولیه. ساختمان‌های عمومی‌ای (معابد و کاخ‌ها) که در این دوران در مراکز بزرگتر ساخته شدند احتمالاً در نتیجهٔ طرح‌های سیاسی گروه‌هایی از نخبگان حاکم بوده‌اند. نیاز به سازمان آیینی فاخر
نخبگان حاکم بوده‌اند. نیاز به سازمان آیینی فاخر حاکی از این است که کنترل ایشان بر منابع تولیدی و روستایی افزایش یافته بوده‌است، که این امر را می‌توان در بنیان بخش صنعتکاران در این منطقه دید. ساخت این مجموعه‌های یادمانی ممکن است همزمان با مرحلهٔ جدیدی در توسعهٔ اجتماعی-سیاسی بوده باشد. بخش داخلی سکوها شامل شبکه‌ای منسجم از واحدهای بزرگ بنایی بود که با رفع کردن رانش به سازه اجازه می‌داد تا بر زمین‌های ناهموار جای گیرد. بنایی شالوده سازه‌های جدید به داخل ساختمان‌های موجود نفوذ می‌کرد و سازهٔ جدید به میانهٔ
موجود نفوذ می‌کرد و سازهٔ جدید به میانهٔ دیوارهای مدفون زیر خاک پیوند می‌خورد. همین سیستم قفل کردن در نیمهٔ دوم هزارهٔ سوم پیش از میلاد در شهر سوخته دیده می‌شود، هم در «خانهٔ شالوده‌ها» ی فاز پنجم در منطقه شرقی (مسکونی) و هم در ساختمان‌های بزرگ محصور فازهای ۳ و ۴ در بخش‌های مرکزی. پایان عصر برنز. شهرنشینی و شبکهٔ تجاری عصر برنز در اواخر هزارهٔ سوم و اوایل هزارهٔ دوم پیش از میلاد از هم پاشید. بعد از حدود ۲٬۲۰۰ پ. م؛ یعنی آغاز عصر برنز میانی، ساختار شهری رو به ویرانی نهاد و تباهی سریع و شدید مراکز شهری بزرگ
ویرانی نهاد و تباهی سریع و شدید مراکز شهری بزرگ در آسیای مرکزی آغاز شد. هیچ‌یک از نظریات ارائه شده تا کنون نتوانسته‌اند شواهد باستان‌شناختی متعد در گسترهٔ عظیم این رویداد را به هم پیوند بزنند. بر خلاف تمدن‌های غرب آسیایی مدیترانه‌ای و هندی عصر برنز، این رویداد پایان دولت‌های ابرطایفه‌ای در آسیای مرکزی نبود، چرا که توسعهٔ این ساختارها در این منطقه به‌گونه‌ای بود که لزوماً به تمرکز افراد و خدمت در مراکز منطقه‌ای نداشت. پیشتر باور بر این بود که تمدن‌های عصر برنز در اثر حملات خشونت‌بار و مهاجرت‌های گسترده زوال
در اثر حملات خشونت‌بار و مهاجرت‌های گسترده زوال یافتند، ولی بنابر پژوهش‌های موجود، زوال مراکز تمدن عصر برنز روندی تدریجی داشته که چند قرن طول کشیده‌است. سکونت در برخی مناطق، مانند اطراف تپه سیلک، متوقف شد و برخی (مثل دشت اطراف تپه حصار) رها شدند. در جاهای دیگر (مثل گرگان) جمعیت به شدت کاهش یافت. در سیستان تغییرات اقلیمی موجب تغییر مسیر رود هلمند شد و در نتیجهٔ آن شهر سوخته به روستایی کوچک کاهش یافت. شرایط آب نقش مهمی در رهایی شهر سوخته و حریمش داشت. به نظر می‌رسد شهر به تدریج رها شده بوده باشد. در دوران
می‌رسد شهر به تدریج رها شده بوده باشد. در دوران چهار این شهر، تنها یک ساختمان در محوطه برپا بود. بااین‌حال در همان زمان حدود چهل روستای کوچک در اطراف شهر سوخته مسکون بوده که حاکی از آن است که تغییر بیشتر در ساختار اجتماعی و سیاسی بوده‌است تا در جمعیت. از ۱٬۶۰۰ تا ۱٬۳۰۰ سال پ.م. در دشت فارس اطلاعات چندانی وجود ندارد. جمعیت در این دوران کاهش یافت و سکونت‌گاه‌های باقی‌مانده در قالب دو گروه فرهنگی مشخص (که ویلیام سامنر آنان را «فرهنگ قلعه» و «فرهنگ چغا تیموران» می‌نامد) مسکون ماندند. بازسازی زبان‌شناختی در شرق
می‌نامد) مسکون ماندند. بازسازی زبان‌شناختی در شرق ایران نشان می‌دهد که ساکنان این منطقه در هزارهٔ دوم و سوم پیش از میلاد مردمانی پیشاهندوایرانی بودند و گروه‌های ایرانی‌زبان بین حدود ۱٬۴۰۰ سال پ.م. تا اوایل هزارهٔ اول پیش از میلاد، یعنی حدود سه-چهار قرن پس از شروع زوال شهرهای عصر برنز وارد ایران شدند. نتایج پژوهش‌ها در مورد گذار از عصر برنز به عصر آهن در غرب ایران هنوز چندان قطعی نیست، و شواهد باستان‌شناسی (از جمله عدم تغییر فرهنگ مادی در گذار از عصر برنز به عصر آهن) چندان با ادبیات سنتی تاریخی در مورد
به عصر آهن) چندان با ادبیات سنتی تاریخی در مورد مهاجرت گروه‌های ایرانی‌زبان به فلات ایران مطابقت ندارد.
دانشکده پرستاری و مامایی قم، دانشکده‌ای وابسته به دانشگاه علوم پزشکی قم واقع در استان قم است که در سال ۱۳۷۶ شمسی اقدام به پذیرش دانشجو در رشته کارشناسی پرستاری نمود. ریاست فعلی این دانشکده دکتر فرهاد پرورش می‌باشد. تاریخچه. این دانشکده برای نخستین بار در سال ۱۳۷۶ اقدام به پذیرش دانشجو در رشته کارشناسی پرستاری نمود. در آن زمان ساختمان دانشکده در مرکز آموزشی درمانی نکویی هدایتی مستقر بود. در سال بعد، این دانشکده به محل فعلی دانشکده پزشکی منتقل گردید و سپس مکان شهر قائم برای آن در نظر گرفته شد. و بعد هم این
شهر قائم برای آن در نظر گرفته شد. و بعد هم این دانشکده به محل قبلی بیمارستان کودکان (واقع در خیابان ساحلی) منتقل شد و در حال حاضر هم مجدداً به محل فعلی دانشکده پزشکی منتقل گردید. لازم است ذکر شود که در این دانشکده از سال ۱۳۸۵ پذیرش دانشجو در رشته کارشناسی ناپیوسته مامایی نیز آغاز گردید. منابع. وبگاه دانشکده پرستاری و مامایی قم __نمایه__
«برخیز» ترانه‌ای از گروه برزیلی سپولترا و اولین تک‌آهنگ از چهارمین آلبوم استودیویی آن‌ها با همین نام است. این ترانه در سال ۲۰۱۲ در آلبوم برگزیدهٔ آثار گروه، دوباره منتشر شد. «برخیز» یکی از شناخته‌شده‌ترین کارهای سپولترا در زمانی است که سبک‌شان ترش متال بود و هم از ژانر و هم از نظر دورهٔ زمانی یک اثر کلاسیک به‌شمار می‌آید. ویدئوی «برخیز» که در درهٔ مرگ فیلمبرداری شده اعضای گروه را در حال اجرا پای صلیبی نشان می‌دهد که شخصی شبیه عیسی با یک ماسک ضد گاز روی صورتش، به آن مصلوب شده‌است. شبکهٔ ام‌تی‌وی در سال ۱۹۹۱
به آن مصلوب شده‌است. شبکهٔ ام‌تی‌وی در سال ۱۹۹۱ این ویدئو را به‌خاطر تصویرسازی مذهبی آخرالزمانی‌اش تحریم کرد. «برخیز» در نظرسنجی سال ۲۰۲۰ مجلهٔ رولور از مخاطبانش به‌عنوان محبوب‌ترین ترانهٔ سپولترا انتخاب شد. ساختار و محتوا. «برخیز» جهان را همچون یک زمین سوختهٔ آخرالزمانی ترسیم می‌کند که در پس عیسای ماسک گاز زده در ویدیوی آن معنا پیدا می‌کند. در سال ۲۰۲۲ مکس کاوالرا در مصاحبه‌ای با لاودوایر، در مورد یادگیری زبان انگلیسی از طریق ترجمهٔ شعرهای راک و متال و تأثیر عمیق این کار بر ترانه‌سرایی خود او به ویژه در
عمیق این کار بر ترانه‌سرایی خود او به ویژه در قطعهٔ «برخیز» صحبت کرد.
مسابقه با ماه (به انگلیسی؛ "Racing with the Moon)" یک فیلم سینمایی آمریکایی در ژانر درام محصول سال ۱۹۸۴میلادی که با بازی: شان پن، الیزابت مک گاورن و نیکلاس کیج همراه است. کارگردانی توسط ریچارد بنجامین و توسط استیو کلوووس نوشته شده‌است. امتیاز موسیقی اصلی توسط دیو گروسین ساخته شده‌است. عنوان این فیلم از ترانه هیت ۱۹۴۱ به همین نام توسط وان مونرو سرچشمه گرفته‌است.
در ریاضیات، به‌خصوص در جبر مجرد، شبه-گروه (Quasigroup)، ساختاری جبری مشابه با گروه‌ها است، چرا که همیشه «تقسیم» امکان‌پذیر می‌باشد. تفاوت عمده شبه-گروه‌ها با گروه‌ها در این است که شبه-گروه‌ها لزوماً شرکت‌پذیر نیستند. شبه-گروهی که همانی داشته باشد را لوپ (Loop) گویند. تعاریف. حداقل دو تعریف صوری معادل برای شبه-گروه‌ها وجود دارند. یکی از این تعاریف شبه-گروه‌ها را به عنوان مجموعه‌ای مجهز به عمل دوتایی تعریف کرده و دیگری از جبر جهانی کمک گرفته و شبه‌گروه را به عنوان ساختاری با سه عملگر دوتایی در نظر می‌گیرد.
عنوان ساختاری با سه عملگر دوتایی در نظر می‌گیرد. تصویر هم‌ریختی شبه-گروهی که فقط با یک عملگر دوتایی تعریف شده باشد لزوماً شبه-گروه نخواهد بود. جبر. شبه-گروه formula_1، مجموعه ناتهی formula_2 است که مجهز به یک عملگر دوتایی formula_3 (یعنی ماگما) باشد به گونه‌ای که در خاصیت مربع لاتین صدق کند. این خاصیت بیان می‌دارد که برای هر formula_4، عناصری چون formula_5 وجود دارند به طوری که در اتحادهای زیر صدق کنند: formula_6 به بیان دیگر هر عنصر مجموعه دقیقاً در هر سطر و هر ستون از جدول ضرب کیلی شبه-گروه پدیدار شود.
و هر ستون از جدول ضرب کیلی شبه-گروه پدیدار شود. این خاصیت تضمین می‌کند که جدول کیلی یک شبه-گروه متناهی، به‌خصوص یک گروه متناهی، مربع لاتین خواهد بود. الزام به یکتا بودن را می‌توان با شرط حذف‌پذیر بودن ماگما (یعنی ماگما خاصیت حذف شدن را داشته باشد) جایگزین کرد. جواب یکتای این معادلات به صورت formula_7 و formula_8 نوشته می‌شوند. عملیات formula_9 و formula_10 را به ترتیب تقسیم چپ و تقسیم راست می‌نامند. مجموعه تهی که مجهز به عمل دوتایی تهی باشد، در این تعریف از شبه-گروه صدق می‌کند. برخی از مؤلفان شبه-گروه‌های
شبه-گروه صدق می‌کند. برخی از مؤلفان شبه-گروه‌های تهی را به رسمیت می‌شناسند، ولی سایر مؤلفان به‌طور صریح آن‌ها را مستثنا می‌کنند.
شهرستان دشتیاری یکی از شهرستان‌های استان سیستان و بلوچستان است. مرکز این شهرستان، شهر نگور است. کشت موز، انبه و هندوانه از شهرستان دشتیاری در استان سیستان و بلوچستان تا جنوب غرب این استان رونق خاصی داشت اما با گذر توفان گنو از منطقه، بسیاری از آن‌ها از بین رفت. مهم‌ترین روستاهای این شهرستان پسابندر و درگس هستند. همچنین این شهرستان زیستگاه گاندو تمساح ایرانی می‌باشد. اکنون بدلیل عدم سرمای زمستانه، درختان انبه به گل نمی رسند که موجب زیان باغداران انبه شده. همچنین سدسازی مخصوصا پیشین و زیردان، موجب خشکی
همچنین سدسازی مخصوصا پیشین و زیردان، موجب خشکی دشتیاری و عدم کشت دائم موز گردیده. پیشینه. این شهرستان در تاریخ ۲۳ آذر ۹۸ با مصوبه هیئت دولت از شهرستان چابهار جدا و مستقل گردید. موقعیت جغرافیایی. شهرستان دشتیاری در منتهی الیه جنوب شرقی ایران قرار گرفته‌است. از نظر موقعیت مختصات جغرافیایی در ۲۵ درجه و۴ دقیقه تا ۲۶ درجه و ۶ دقیقه شمالی و طول جغرافیایی ۶۰ درجه و ۵۵ دقیقه تا ۶۱ درجه و ۵۴ دقیقه شرقی واقع شده‌است. این شهرستان با مدار راس السرطان تنها یک درجه و ۳۷ دقیقه فاصله دارد که قرار داشتن در چنین موقعیتی،
دقیقه فاصله دارد که قرار داشتن در چنین موقعیتی، شرایط خاص جغرافیایی و اقلیمی به ویژه بالا بودن دما و میزان کم بارندگی را سبب شده‌است. شهرستان دشتیاری از طرف شمال به شهرستان راسک از غرب به شهرستان چابهار از شمال غرب به شهرستان قصرقند از شرق به کشور پاکستان و از جنوب به آب‌های آزاد دریای عمان ختم می شود. به طوری که ۸۵ کیلومتر خط ساحلی با دریای عمان و ۱۳۲ کیلومتر مرز خشکی با پاکستان دارد به این ترتیب امکان دسترسی به آب‌های آزاد از این طریق برای شهرستان دشتیاری جایگاه ویژه‌ایی را به وجود آورده است. مساحت
جایگاه ویژه‌ایی را به وجود آورده است. مساحت شهرستان دشتیاری حدود ۶ هزار کیلومتر مربع است تقسیمات کشوری. شهرستان دشتیاری شامل ۲ بخش، ۴ دهستان و ۲ شهر به شرح زیر است: شهرستان دشتیاری. روستا سنگان جمعیت. بنابر سرشماری مرکز آمار ایران جمعیت شهرستان دشتیاری در سال ۱۳۹۵ برابر با ۷۹٬۹۱۱تن (۱۸٬۰۷۹خانوار) بوده‌است. گذرگاه مرزی ریمدان. گذرگاه مرزی و بازارچه ریمدان (مرز ریمدان-گبد) یک گذرگاه مرزی بین ایران و پاکستان است. این پایانهٔ مرزی در شهرستان دشتیاری استان سیستان و بلوچستان قرار دارد و با چابهار ۱۲۰ کیلومتر
و بلوچستان قرار دارد و با چابهار ۱۲۰ کیلومتر فاصله دارد. در سمت پاکستان، این گذرگاه تا گوادر پاکستان حدود ۷۰ کیلومتر، جیوانی ۶۰ کیلومتر، پسنی ۲۰۰ کیلومتر و کراچی ۷۰۰ کیلومتر فاصله دارد و در انتهای بزرگراه ساحلی مکران (N-10) پاکستان قرار دارد.
بخش مرکزی، یکی از بخش‌های شهرستان دشتیاری در استان سیستان و بلوچستان ایران است. مرکز این بخش، شهر نگور است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت بخش مرکزی شهرستان دشتیاری برابر با ۴۵٬۱۶۳ نفر بوده‌است.
بخش باهوکلات، یکی از بخش‌های شهرستان دشتیاری در استان سیستان و بلوچستان ایران است. مرکز این بخش، روستای باهوکلات است. رتبه در استان. بخش باهوکلات بزرگترین بخش استان سیستان و بلوچستان از نظر جمعیتی است. لیست بخش‌های بزرگ استان سیستان و بلوچستان که در آینده شهرستان خواهند شد: همچنین بخش باهوکلات جمعیتی بیشتر از ۲ شهرستان زیر دارد جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت بخش باهوکلات برابر با ۳۴٬۷۴۸ نفر بوده‌است.
جیم فیتزپاتریک (؛ زادهٔ ) یک هنرمند ایرلندی است. او به کارهایش که از سنت هنر سلتی ایرلندی الهام گرفته‌است معروف است. با این وجود، شاید مشهورترین اثرش در سبک کار متفاوتی است. پیکره نمادین دو تنی چه‌گوارا که آن را در سال ۱۹۶۸ از روی عکسی که توسط آلبرتو کوردا گرفته شده بود ساخت. زندگی. جیم فیتزپاتریک در سال ۱۹۴۴ متولد شد. پدر و مادرش جیمز و الیزابت فهتفز پاتریک بودند. آن‌ها در سال ۱۹۴۳ در کابرا در حومه دوبلین شمالی ازدواج کردند. جیم فیتزپاتریک در طول بیماری‌اش در کودکی در بستر به فراگرفتن خواندن پرداخت. مادرش
در کودکی در بستر به فراگرفتن خواندن پرداخت. مادرش و خاله مادرش برای او داستان‌هایی از دانان و کوخولین می‌گفتند. او تحصیلاتش را در کالج گورمانتون در شمال دوبلین به پایان رساند. پدرش توماس فیتزپاتریک یک کارتون‌نگار روزنامه بود. زندگی حرفه‌ای. از اولین کارهای فیتزپاتریک پیکره گرافیکی چه‌گواراست که بر مبنای عکسی بود که با عنوان گیرمو هرویکو در ۵ مارس ۱۹۶۰ توسط آلبرتو کردا گرفته شده بود. فیتزپاتریک گوارا را ۵ سال قبل در کیلکی حین دیدار گوارا در جستجوی‌تبار ایرلندی اش ملاقات کرده بود. فیتزپاتریک ابتدا خودش تلاش
اش ملاقات کرده بود. فیتزپاتریک ابتدا خودش تلاش کرده بود تا آن پوستر را توزیع کند اما بعداً تصمیم گرفت اجازه چاپ آن را از اختیار خود بردارد تا گروه‌های چپ بتوانند آن عکس را آزادانه استفاده کنند. او در این‌باره گفت: «من به‌واقع می‌خواستم این مانند خرگوش پرورش یابد من می‌خواستم این گسترش یابد.» در سال ۱۹۷۸ او کتابی با عنوان "کتاب فتوحات"، بازگویی بعضی اساطیر ایرلندی را تألیف و ترسیم نمود. کتاب بازگویی اسطوره‌های آمدن دانان به ایرلند و جنگ با فیربولگ است. این کتاب کار پیچیده پیشرفت سلت‌ها و کاردستی را که
این کتاب کار پیچیده پیشرفت سلت‌ها و کاردستی را که فیتزپاتریک به آن شناخته می‌شود را ترسیم می‌کند. کتاب دوم "بازوی نقره‌ای" بر مبنای اعمال نوادای بازوی نقره‌ای و جنگشان در فرمور است. فیتزپاتریک کارهای هنری برای ارکسترهایی همچون ثین لیزی تولید کرده‌است از جمله آلبوم جیل بریک در ۱۹۷۶، برای شینید اوکانر آلبوم۲۰۰۰ ایمان و شجاعت و بری دارک نس در ۲۰۰۳ ترانه زمان کریسمس (نگذار زنگ‌ها پایان گیرند)، و برای دارک ثرون ارکستر نروژی بلک متال، جلد آلبوم ۲۰۱۳ مقاومت مخفی. در سال ۲۰۰۷ شرکت سیتی جت از او خواست تصاویری در
در سال ۲۰۰۷ شرکت سیتی جت از او خواست تصاویری در جهت انعکاس فرهنگ، تاریخ اسطوره‌شناسی و مناظر ایرلند ایجاد کند. در سال ۲۰۱۱ فیتزپاتریک اعلام کرد که می‌خواهد گرافیک نمادین سرخ و سیاه چه گوارا را نسخه‌برداری کند. او اشاره به استفاده تجاری از تصویر نمود و تصمیم گرفت امتیاز این کار را برای ابد به خانواده گوارا در کوبا بدهد. این تصویر در وبسایت شخصی فیتزپاتریک برای استفاده غیر تجاری عموم موجود است. در سال ۲۰۰۷ شرکت ال ان پست ایرلند تمبری از تصویر گوارا ساخته فیتزپاتریک را در پنجاهمین سال فعالیت خود انتشار داد.
سرخرگ مغزی میانی یا شریان مغزی میانی یکی از سه شریان اصلی خونرسان به مغز می باشد. این سرخرگ از تقسیم سرخرگ کاروتید داخلی به دو شاخه اصلی سرخرگ مغزی پیشین و سرخرگ مغزی میانی حاصل می شود و سپس به سمت خارج طی مسیر کرده و در سولکوس لترال به شاخه های ریزتر تقسیم شده و نواحی کورتکس مغز را خونرسانی می کند. شاخه ها. شریان مغزی میانی به چهار شاخه می تواند تقسیم بندی شود: نواحی خونرسانی. اکثریت سطح خارجی مغز به جز نواحی فوقانی لوب پاریتال که توسط سرخرگ مغزی پیشین و نواحی تحتانی لوب تمپورال و اکسیپیتال که توسط سرخرگ
تحتانی لوب تمپورال و اکسیپیتال که توسط سرخرگ مغزی پسین خونرسانی می شود؛ توسط این سرخرگ مشروب می گردد. بخش فوقانی آن به ناحیه اینفرولترال لوب فرونتال یعنی ناحیه بروکا یا همان بیان زبان(Language expression) خونرسانی میکند بخش تحتانی آن به ناحیه لترال لوب تمپورال یعنی ناحیه ورنیکه یا همان درک زبان(Language comprehension) خونرسانی میکند. شاخه های عمقی آن به قسمت هایی از کپسول داخلی و هسته های قاعده ای خونرسانی می کند.
برکه خان (؛ ۱۲۰۸ – ۱۲۶۶) نوه چنگیزخان، فرمانده نظامی مغول و حاکم اردوی زرین بود که از سال ۱۲۵۷ تا ۱۲۶۶ حکومت کرد و جانشین برادرش باتوخان در اردوی زرین (نیمه غربی - با نام اردوی سفید) و اولین رسمی کننده اسلام در خانات امپراتوری مغول بود. او با مملوکهای مصر علیه خانات مغول مستقر در ایران یعنی ایلخانان متحد شد. برکه همچنین در جنگ داخلی پسران تولی خان از اریق بوقا در برابر قوبلای خان حمایت کرد، اما در جنگ مداخله نظامی نکرد، زیرا او در جنگ علیه پسرعموی خود، هولاکو خان که از برادر بزرگترش قوبلای خان حمایت می‌کرد،
خان که از برادر بزرگترش قوبلای خان حمایت می‌کرد، مشغول شده بود. نام. برکه نامی است که هم توسط اقوام ترک‌تبار و هم مغولان استفاده می‌شود. در زبان مغولی، "برکه" (برابر با "bärk" در ترکی باستان) به معنای «سخت و دشوار» است. تولد. برکه فرزند جوچی، بزرگ‌ترین پسر چنگیز خان بود. سال تولد برکه به‌طور دقیق مشخص نیست. سفرای ممالیک که در سال ۶۶۳ هجری (۱۲۶۴/۵ میلادی) با او دیدار کردند، او را ۵۶ ساله توصیف کرده‌اند، که این توصیف تولد او را بین سال‌های ۱۲۰۷ تا ۱۲۰۹ قرار می‌دهد. با این حال، مورخ معاصر فارسی جوزجانی ادعا
می‌دهد. با این حال، مورخ معاصر فارسی جوزجانی ادعا کرده است که برکه در طی فتح خوارزم توسط مغولان، که بین سال‌های ۱۲۱۹ و ۱۲۲۱ اتفاق افتاد، به دنیا آمده است. این ادعا مورد استفاده تاریخ‌نگار ژان ریچارد قرار گرفت تا نظریه‌ای را تأیید کند که مادر برکه، خان‌سلطان (یا سلطان خاتون)، دختر اسیر علاءالدین محمد خوارزمشاه بوده است. ازدواج بین جوچی و خان‌سلطان در سال ۱۲۲۰ انجام شده که تولد برکه را به سالی پس از ۱۲۲۱ محدود می‌کند. پیش‌زمینه. برکه به همراه چندین برادر خود در مراسم تاج‌گذاری عمویش اوگتای به عنوان خان اعظم
در مراسم تاج‌گذاری عمویش اوگتای به عنوان خان اعظم در سال ۱۲۲۹ شرکت کرد. در سال ۱۲۳۶، برکه به همراه برادرانش اوردا، سینکور و شیبان و گروهی از عموزادگان خود تحت رهبری باتو خان به سپاهی عظیم شامل حدود ۱۵۰٬۰۰۰ سرباز پیوست که از سیبری به سوی سرزمین بلغارهای ولگا و قبچاق‌ها که مسلمان بودند، حرکت کرده و آنها را تحت سلطه خود درآوردند. باتو و سبوتای، برکه را به سرزمین‌های شمالی قفقاز فرستادند تا قبچاق‌های آن منطقه را نیز تحت سلطه بگیرد. سپس در سال ۱۲۳۷، ایالات ریازان و سوزدال را ویران کرده و به پیشروی به سمت روسیه
و سوزدال را ویران کرده و به پیشروی به سمت روسیه ادامه دادند. در زمستان ۱۲۳۸–۳۹، برکه قبچاق‌ها را شکست داد و رئیس مرکیت‌ها را به اسارت گرفت. او پس از آن دشت‌های کنار رودهای کوما و ترک در غرب دریای خزر را تسخیر کرد. برکه در طول حمله به اروپا نیز تحت فرماندهی برادرش بود و در نبرد موهی، جایی که سپاه مجار شکست سنگینی خورد، شرکت داشت. زمانی که اوگتای خان درگذشت و تمام شاهزادگان برای انتخاب خان اعظم جدید به مغولستان فراخوانده شدند، برکه و برادرانش به باتو پیوستند و در قورولتای برای انتخاب خان اعظم شرکت کردند.
و در قورولتای برای انتخاب خان اعظم شرکت کردند. گرایش به اسلام. برکه خان در سال ۱۲۵۲ در شهر بخارا به اسلام گروید. او زمانی که در سرای کوچک بود، با یک کاروان از بخارا برخورد کرد و از آنها دربارهٔ دینشان پرس‌وجو نمود. برکه از ایمان آنها تحت تأثیر قرار گرفت و تصمیم گرفت به اسلام بگرود. سپس برکه برادرش تُق‌تیمور را نیز به اسلام دعوت کرده و او را مسلمان کرد. در سال ۱۲۴۸، باتو، برکه و برادرش تُق‌تیمور را به مغولستان فرستاد تا منکوقاآن را به عنوان خان اعظم بر تخت بنشانند. برکه پس از رسیدن، چندین بار خانواده‌های
بنشانند. برکه پس از رسیدن، چندین بار خانواده‌های چغتای و اوگتای را دعوت کرد و سرانجام قورولتای را در سال ۱۲۵۱ برگزار کرده و منکوقاآن را بر تخت نشاند. او تمامی امور را تحت شرایطی سخت سازمان‌دهی کرد. تصدی اردوی زرین. پس از مرگ باتو در سال ۱۲۵۵، پسران او، سرتاق خان و اولاغچی، به‌طور موقت جانشین او شدند، اما برکه در سال ۱۲۵۷ رهبری را به عهده گرفت. او حاکمی توانمند بود و در تثبیت و حفظ اردوی زرین، خانات غربی امپراتوری مغول، موفق عمل کرد. در دوران حکومت او، مغول‌ها سرانجام شورش دانیل گالیسیا را سرکوب کردند و در
سرانجام شورش دانیل گالیسیا را سرکوب کردند و در سال ۱۲۵۹، حمله‌ای دوم علیه لهستان و لیتوانی به رهبری ژنرال بوروندای ترتیب دادند که در آن شهرهای لوبلین، زاویخُست، ساندومیرز، کراکوف و بیتوم غارت شدند. همچنین در سال ۱۲۶۵ حمله‌ای به بلغارستان و تراکیه بیزانس انجام شد و امپراتور بیزانس، مایکل، پس از آن به عنوان خراج، پارچه‌های ارزشمندی به اردوی زرین فرستاد. جنگ برکه و هولاکو. برکه به مسلمانی پایبند تبدیل شد و این تغییر باعث شد که اردوی آبی عمدتاً به اسلام گرویده، هرچند که همچنان پیروان آیین‌های آنیمیستی و بودایی
هرچند که همچنان پیروان آیین‌های آنیمیستی و بودایی نیز در آن حضور داشتند. برکه از ویرانی بغداد توسط هولاکو خشمگین شد و تصمیم گرفت با هولاکو خان که خلیفه المستعصم را به قتل رسانده و جاه‌طلبی‌های ارضی‌اش در سوریه و مصر مسلمانان هم‌کیش برکه را تهدید می‌کرد، مقابله کند. در همین حال، ایلخانان به رهبری کتبوقا با صلیبیونی که سواحل فلسطین را در اختیار داشتند به اختلاف رسیدند و ممالیک با آنها پیمانی برای بی‌طرفی بستند و از قلمرو آنها گذشتند و در نبرد عین جالوت سپاه ایلخانان را شکست دادند. در این نبرد، کتبوقا کشته
ایلخانان را شکست دادند. در این نبرد، کتبوقا کشته شد. فلسطین و سوریه بازپس گرفته شدند و در طول حکومت خاندان هولاکو، مرز در امتداد دجله باقی ماند. با وجود عزم برکه برای انتقام از هولاکو، این هدف تا بازگشت هولاکو به سرزمین‌هایش پس از مرگ منکوقاآن به تأخیر افتاد. هولاکو در سال ۱۲۶۲ به سرزمین‌هایش بازگشت، اما به جای انتقام‌گیری از شکست‌هایش، درگیر جنگ داخلی با برکه و اردوی آبی شد. مورخ مسلمان رشیدالدین فضل‌الله همدانی از قول برکه خان در اعتراض به حمله به بغداد چنین نقل می‌کند: پیش از رسیدن به قدرت، برکه به باتو
نقل می‌کند: پیش از رسیدن به قدرت، برکه به باتو شکایت کرد و گفت: برکه خان به این وعده خود عمل کرد و با ممالیک که تحت فرمان بیبرس بودند، علیه هولاکو متحد شد. زمانی که هولاکو پس از حل مسئله جانشینی و انتخاب قوبلای به عنوان آخرین خان اعظم در سال ۱۲۶۲ به سرزمین‌های خود بازگشت و برای انتقام از عین جالوت و حمله به ممالیک ارتش خود را تجهیز کرد، برکه خان مجموعه‌ای از یورش‌های شدید را آغاز کرد و هولاکو را به سمت شمال کشاند تا با او روبرو شود. این اولین درگیری آشکار بین مغول‌ها بود و پایان امپراتوری متحد مغول‌ها را
بین مغول‌ها بود و پایان امپراتوری متحد مغول‌ها را نشان می‌داد. با این حال، دلیل اختلاف بین برکه و هولاکو تنها مذهبی نبود و جنبه‌های سرزمینی نیز داشت. منکو خان سرزمین‌های کنونی آذربایجان که توسط چنگیزخان به جوجی اعطا شده بود را به برادر خود هولاکو واگذار کرد. با وجود نارضایتی برکه از این وضعیت، او تا زمان مرگ منکو صبور بود. برکه ابتدا به دلیل پیوند برادری مغولی از جنگ با هولاکو خودداری کرد و گفت: اما شرایط اقتصادی اردوی زرین به دلیل اقدامات ایلخانان او را به اعلام جهاد وادار کرد. دلیل این جهاد تسلط ایلخانان
اعلام جهاد وادار کرد. دلیل این جهاد تسلط ایلخانان بر ثروت‌های شمال ایران و درخواست آنها از اردوی زرین برای عدم فروش برده به ممالیک بود. در سال ۱۲۶۲، این درگیری به جنگی آشکار تبدیل شد. هولاکو خان در سال ۱۲۶۳ در تلاشی برای حمله به شمال قفقاز، شکست سختی خورد. نیروهای هولاکو در رودخانه ترک توسط نواده برکه، نوگای، شکست خورده و هولاکو مجبور به عقب‌نشینی شد و در سال ۱۲۶۵ درگذشت. همچنین چغتای خان به خوارزم حمله کرد و سرزمین‌های اردوی زرین را تصرف کرد. ارتش جوجی در متوقف کردن پیشروی او ناموفق بود. برکه همچنین از
متوقف کردن پیشروی او ناموفق بود. برکه همچنین از مدعی خان اعظم، اریق بوقا، در جنگ داخلی تولوی حمایت کرد و به نام اریق بوقا سکه ضرب نمود. اما قوبلای در سال ۱۲۶۴ اریق بوقا را شکست داد. قوبلای از هولاکو و برکه خواست تا در مورد اریق بوقا گفتگو کنند، اما هر دو اعلام کردند که نمی‌توانند در قورولتای شرکت کنند و قورولتای جدیدی برگزار نشد. مرگ و پیامدها. هنگامی که برکه قصد عبور از رودخانه کورا را برای حمله به پسر هولاکو، آباقاخان، داشت، بیمار شد و بین سال‌های ۱۲۶۶ و ۱۲۶۷ درگذشت. او توسط نواده‌اش، منگوتیمور، جایگزین
۱۲۶۷ درگذشت. او توسط نواده‌اش، منگوتیمور، جایگزین شد. سیاست اتحاد با ممالیک و مهار ایلخانان توسط منگوتیمور ادامه یافت. اما تا دهه ۱۲۷۰، آنها پیمان صلحی امضا کردند. علاوه بر این، آباقا به منگوتیمور اجازه داد تا از برخی حکومت‌های قلمرو خود مالیات دریافت کند.
طوفان خورشیدی ۱۸۵۹ () شدیدترین نمونهٔ ثبت‌شده طوفان خورشیدی است که در یک تا دو سپتامبر ۱۸۵۹/۱۲۳۸ رخ داد. سیل عظیمی از ذرات به مغناط‌کره‌ٔ زمین اصابت کرد که شفق قطبی حاصل از آن از نزدیکی عرض‌های استوایی نیز دیده می‌شد. اینچنین طوفانی امروزه می‌تواند منجر به قطعی گسترده در شبکه‌های برق شود.