payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کیتلین استیسی (زاده ۱ می ۱۹۹۰) بازیگر و خواننده استرالیایی است. از کارهای معروف او می‌توان به بازی در فیلم فردا، وقتی جنگ آغاز شد و شرکت ترس اشاره کرد.
گوردز (به فرانسوی: Gordes) یک کمون در جنوب شرقی فرانسه است که در دپارتمان وکلوز و در ناحیه‌ پروانس-آلپ-کوت دازور واقع شده‌است. گوردز ۴۸٫۰۴ کیلومتر مربع مساحت دارد ۳۷۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. خواهرخوانده. شهر بورنم خواهرخواندهٔ گوردز هست.
لا فرر (به فرانسوی: La Fère) یک کمون (فرانسه) در فرانسه است که در ان (ا-دو-فرانس) واقع شده‌است. لا فرر ۶٫۷۳ کیلومتر مربع مساحت دارد ۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. خواهرخوانده. شهر اوکسن‌هاوزن خواهرخواندهٔ لا فرر هست.
هارنس (به فرانسوی: Harnes) یک کمون (فرانسه) در فرانسه است که در پا-دو-کاله واقع شده‌است. هارنس ۱۰٫۷۶ کیلومتر مربع مساحت دارد ۳۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. خواهرخوانده. شهرهای فالکن‌اشتاین، زاکسن، گمینا خژانوو (استان لهستان کوچک‌تر) و زانوف خواهرخوانده‌های هارنس هستند.
امیر خداوردی (۱۵ مرداد ۱۳۵۹، تهران) نویسنده، دین‌پژوه و منتقد ادبی ایرانی است. رمان‌های «آلوت» و «جنون خدایان» از آثار منتشر شده اوست. خداوردی برگزیده جشنواره اشراق، تحسین‌شده هیئت داوران جایزه احمد محمود و نامزد نهایی جایزه جلال آل احمد بوده‌است. امیر خداوردی هم فارغ‌التحصیل سطح چهارم فقه و اصول (دکتری) از حوزه علمیه قم است و هم کارشناسی ارشد ادبیات فارسی دارد. خداوردی در داستان‌هایش به آثار، نتایج و پیامدهای دین در جامعه و روان انسان توجه ویژه‌ای دارد. فعالیت ادبی. امیر خداوردی با داستان‌نویسی در دوران
ادبی. امیر خداوردی با داستان‌نویسی در دوران دبیرستان و با حضور در فرهنگسراها آشنا شد. پس از آن به تحصیل در حوزه علمیه مشغول شد و هم‌زمان در جلسات حوزه هنری تهران شرکت کرد. مدتی از نوشتن داستان بازماند تا آنکه در قم در سال ۱۳۸۷ دوباره در جلسات داستان‌نویسی حاضر شد. وی در کارگاه‌های نویسندگی محمدحسن شهسواری دوره دیده‌است و اولین رمانش «آمین می‌آورم» خروجی همین دوره آموزشی است. «آمین می‌آورم» توسط نشر هیلا (انتشارات ققنوس) به چاپ رسید. در این زمان خداوردی به نوشتن رمان دوم‌ش مشغول شد. این بار در مدرسه رمان
نوشتن رمان دوم‌ش مشغول شد. این بار در مدرسه رمان مؤسسه شهرستان ادب حضور پیدا کرد و رمان آلوت را نوشت و در نهایت این اثر توسط انتشارات نگاه در اردیبهشت ۱۳۹۶ منتشر شد. خداوردی علاوه بر این‌ها در کارگاه رمان‌نویسی مهسا محب‌علی نیز دوره دیده‌است. خداوردی دغدغه مذهب و جامعه را هم‌زمان در رمان‌هایش مطرح می‌کند. رمان «آمین می‌آورم»، دربارهٔ زندگی شخص طلبه‌ای است که قصد خودکشی دارد اما جسارت یا حماقت این کار را ندارد، و رمان آلوت که نام اولیه آن «فتح اصفهان» بود، نشان می‌دهد که چگونه از به‌هم‌پیوستن تعصب دینی، جهل
می‌دهد که چگونه از به‌هم‌پیوستن تعصب دینی، جهل مردمان و ظلم و دخالت استعمار، اندیشهٔ خودمقدس‌پندار خشونت‌آمیز تکفیری شکل می‌گیرد و قصد فتح اصفهان می‌کند. امیر خداوردی در سال ۱۳۹۹ رمان دیگری با عنوان «جنون خدایان» منتشر کرد که تمایز آن با دیگر آثار ادبیات داستانی فارسی از همان ابتدا مورد توجه منتقدین قرار گرفت.
کارل کریستین ویلهلم اشتاین (۲۵ اوت ۱۸۸۰–۸ اوت ۱۹۶۳)، سیاستمدار دانمارکی از حزب سوسیال دموکرات بود. او طی دو دورهٔ متفاوت بین سال‌های ۱۹۲۴ تا ۱۹۲۶ و ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۹ وزیر دادگستری و از سال ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۵ وزیر رفاهِ اجتماعی بود. وی با اعمال اصلاحات اجتماعی در اوایل دهه ۱۹۳۰، از جمله ، به عنوان معمار اصلی دولت رفاه دانمارک معرفی شده‌است. بهینه‌سازی نژادی. اشتاین در سال ۱۹۲۰ کتابی با نام "آیندهٔ "رفاه اجتماعی"" منتشر کرد که به واسطهٔ آن مشهور شد. او در این کتاب می‌گوید:"ما با اشخاص فرومایه با عشق و ملایمت رفتار
با اشخاص فرومایه با عشق و ملایمت رفتار می‌کنیم، اما در عوض، به او اجازهٔ تولید مثل نمی‌دهیم."کتاب او اساسِ قوانین دانمارک در مورد بهینه‌سازی نژادی و عقیم سازی عناصر ناخواسته (برای جامعه) بود. اشتاین جلوگیری از تولید مثل "افراد فرومایه" را هم برای جامعه و هم برای کودکان این افراد مهم دانست. فیلم (Verachtung (The Purity of Vengeance اشاره ای به افکار و آثار اشتاین در جامعهٔ دانمارک دارد.
اشلی کامینگز (زاده ۱۱ نوامبر ۱۹۹۲) بازیگر استرالیایی است. از کارهای معروف او می‌توان به بازی در فیلم فردا، وقتی جنگ آغاز شد اشاره کرد.
شهرستان کرخه یکی از شهرستان‌های استان خوزستان ایران است. مرکز این شهرستان شهر الوان است. این شهرستان در تاریخ ۱۶ آذر ۱۳۹۹ از شهرستان شوش جدا شد و مستقل گردید. موقعیت جغرافیایی. شهرستان کرخه از شمال تا شمال غربی با شهرستان شوش، از شمال شرقی با شهرستان دزفول، از غرب با شهرستان دشت آزادگان، از شرق با شهرستان شوشتر و از جنوب با شهرستان‌های اهواز و حمیدیه همسایه است. مردم. مردم این شهرستان از قوم عرب می باشند و به زبان عربی خوزستانی صحبت می‌کنند. زیارتگاه سیداحمدتفاخ. زیارتگاه سید احمد تفاخ در دهستان آهودشت بخش
زیارتگاه سید احمد تفاخ در دهستان آهودشت بخش مرکزی شهرستان کرخه واقع گردیده است.. آرامگاه سیداحمد تفاخ کبیر با ۳۰۰ سال قدمت در شهرستان کرخه در روستای آهودشت حمیلا و درکنار ایستگاه راه آهن آهودشت در محور راه آهن اهواز به شوش واقع شده است. مجموعه بناهای بقاع سادات آل‌تفاخ ازجمله آثار تاریخی متعلق به دوره قاجار در شهرستان تازه تأسیس کرخه هستند که بر روی یک تپه تاریخی و در مرکزیت روستای «لگیطه» واقع شده است. با توجه به مستندات، شاخص‌های تاریخی و بررسی ارزش‌های معماری، این بنا در سال ۱۳۸۹ در فهرست آثار میراث ملی
این بنا در سال ۱۳۸۹ در فهرست آثار میراث ملی به ثبت رسید. تقسیمات کشوری. شهرستان کرخه دارای ۲ بخش، ۴ دهستان و ۲ شهر به نام های زیر است: جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت شهرستان کرخه برابر با ۶۹٬۳۳۱ نفر بوده‌است.
الی لسکوت (؛ زاده – درگذشته ) داروساز، سیاستمدار، و دیپلمات اهل هائیتی بود. وی از ۱۵ مه ۱۹۴۱ تا ۱۱ ژانویه ۱۹۴۶ رئیس‌جمهور هائیتی بود. الی لسکوت در ۲۰ اکتبر ۱۹۷۴، در سن ۹۰ سالگی درگذشت.
اسارت (به انگلیسی: Captivity) یک فیلم سینمایی آمریکایی در ژانر وحشت روان‌شناختی به کارگردانی رولند جافه، نویسندگی لری کوئن و جوزف تورا، محصول سال ۲۰۰۷ با بازی الیشا کاتبرت و دنیل گیلیز است. داستان. یک مرد و زن در حالی از خواب بیدار می‌شوند که خود را گرفتار در یک سرداب می‌بینند. در حالیکه رباینده آنها از نظر روانی آنها را مورد آزار و اذیت قرار می‌دهد نکته مبهم این آدم‌ربایی آشکار می‌شود… باکس آفیس. این فیلم در آخر هفته افتتاحیه خود یک میلیون و ۴۲۹ هزار و ۱۰۰ دلار فروش داشته و در رتبه ۱۲ باکس آفیس آمریکا قرار
فروش داشته و در رتبه ۱۲ باکس آفیس آمریکا قرار گرفت. در پایان فیلم ۱۰٬۹۲۱٬۲۰۰ دلار فروش داشته‌است.
میراث جهانی در یمن شامل پنج اثر فرهنگی و طبیعی در یمن می‌باشد. یمن ۷ اکتبر ۱۹۸۰ به این کنوانسیون پیوست و تا سال ۲۰۲۰ افزون بر ۵ مکان ثبت شده ۹ سایت نیز از این کشور در فهرست آزمایشی قرار گرفته‌است. سایت‌های میراث جهانی سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی ملل متحد، یونسکو مکان‌هایی هستند که دارای اهمیت فرهنگی یا طبیعی هستند، همان‌طور که در پیمان‌نامه میراث جهانی، که در سال ۱۹۷۲ تأسیس شده، شرح داده شده‌است. طبق کنوانسیون یونسکو هر اثری پس از ثبت توسط این کمیته باید از سوی کشور نگهدارنده اثر مورد توجه ویژه قرار گیرد و
سوی کشور نگهدارنده اثر مورد توجه ویژه قرار گیرد و انجام هرگونه دخل و تصرف یا اقدامی که باعث به خطر افتادن آن شود، ممنوع است. شهر قدیمی صنعا و شبام و دیوار آن از نخستین آثاری بودند که در فهرست میراث جهانی این کشور ثبت شدند. شهر تاریخی زبید نیز در سال ۲۰۰۰ به دلیل تهدیدات مربوط به توسعه در فهرست میراث جهانی در خطر ثبت شد. پیش از جنگ، عرش بلقیس با ستون‌ها و کتیبه‌های باقی‌مانده که برخی از آن‌ها تا ۸ متر ارتفاع دارند و پله‌های سنگی بزرگش گردشگرانی از سراسر جهان را به جنوب شبه‌جزیره عربستان می‌کشاند. معبد بران
را به جنوب شبه‌جزیره عربستان می‌کشاند. معبد بران یکی از گنجینه‌های تاریخی یمن محسوب می‌شود که امروز تنها با حصارهای فلزی و سیم‌های خاردار حفاظت می‌شود. عدم امنیت در اطراف این بنای باستانی آن را مستعد آسیب‌پذیری و حتی تخریب احتمالی کرده که می‌تواند ضایعه بزرگی برای میراث فرهنگی-باستانی جهان باشد. جنگ ویرانگر یمن باعث افزایش غارتگری بی پروا و قاچاق میراث فرهنگی این کشور شده‌است، چنان‌که درخواست‌ها برای بازسازی و حراست از اماکن تاریخی و نسخ خطی، که تاریخچه بعضی از آنها به روزهای نخستین اسلام برمی گردد، روز به
از آنها به روزهای نخستین اسلام برمی گردد، روز به روز بیشتر می‌شود. این جنگ صرف نظر از بحران‌های انسانی که تا کنون آفریده، به خطری برای آثار فرهنگی و تاریخی بدل شده‌است. یک نمونهٔ آن «معبد أوام» است که این سرزمین را به دوران پیش از اسلام و دوره تجارت با ادویه‌جات در زمان فرمانروایی بلقیس بنت ذی‌شرح، ملکه پررمز و راز سرزمین سبا، پیوند می‌دهد. به کمک طرح «پول در ازای کار: ارتقای فرصت‌های معیشتی جوانان شهری یمن» که با هماهنگی یونسکو و بودجه اتحادیه اروپا راه اندازی شده و دفتر یونسکو در یمن و کشورهای حوزه خلیج
شده و دفتر یونسکو در یمن و کشورهای حوزه خلیج فارس به اجرا درآورده، بیش از ۱۵۰ مکان تاریخی در سه نقطه از یمن که نام آنها در فهرست میراث جهانی در معرض خطر ذکر شده مورد مرمت قرار گرفته‌است. در این طرح تاکنون بیش از ۲ هزار و ۳۶۰ مرد و زن برای مرمت این اماکن استخدام شده‌اند. به کمک این طرح همچنین ۸ هزار بنای تاریخی شخصی و عمومی مورد نقشه‌برداری قرار گرفته‌است تا اطلاعات مورد نیاز برای طرح‌های مرمت شهری مبتنی بر شواهد تأمین شود. شهرهای صنعا، شبام، حضرموت، زبید و عدن برای کار مرمت انتخاب شده‌اند تا از آنها در
و عدن برای کار مرمت انتخاب شده‌اند تا از آنها در برابر باران‌های سیلابی محافظت شود. میراث جهانی. یونسکو سایت‌ها را با ده معیار فهرست می‌کند. هر ورودی باید حداقل یکی از معیارها را داشته باشد. فهرست آزمایشی. علاوه بر سایت‌های موجود در فهرست میراث جهانی، کشورهای عضو می‌توانند فهرستی از سایت‌های آزمایشی را که ممکن است برای نامزدی در نظر بگیرند، در این فهرست قرار دهند. نامزدها در فهرست میراث جهانی تنها در صورتی پذیرفته می‌شوند که سایت قبلاً در فهرست آزمایشی قرار داشته باشد.
میراث جهانی در جمهوری آذربایجان شامل ۴ اثر فرهنگی و یک اثر طبیعی در جمهوری آذربایجان می‌باشد. جمهوری آذربایجان ۱۶ دسامبر ۱۹۹۳ به این کنوانسیون پیوست و تا سال ۲۰۲۰ افزون بر ۳ مکان ثبت شده، ۱۰ سایت نیز از این کشور در فهرست آزمایشی قرار گرفته است. تنها سایت طبیعی این کشور جنگل هیرکانی مشترک با کشور ایران ثبت شده است. سایت‌های میراث جهانی سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی ملل متحد، یونسکو مکان‌هایی هستند که دارای اهمیت فرهنگی یا طبیعی هستند. همان‌طور که در پیمان‌نامهٔ میراث جهانی یونسکو، که در سال ۱۹۷۲ تأسیس شده،
میراث جهانی یونسکو، که در سال ۱۹۷۲ تأسیس شده، شرح داده شده است. طبق کنوانسیون یونسکو هر اثری پس از ثبت توسط این کمیته باید از سوی کشور نگهدارندهٔ اثر، مورد توجه ویژه قرار گیرد و انجام هرگونه دخل و تصرف یا اقدامی که باعث به خطر افتادن آن شود، ممنوع است. میراث جهانی. یونسکو سایت‌ها را با ده معیار فهرست می‌کند. هر ورودی باید حداقل یکی از معیارها را داشته باشد. فهرست آزمایشی. علاوه بر سایت‌های موجود در فهرست میراث جهانی، کشورهای عضو می‌توانند فهرستی از سایت‌های آزمایشی را که ممکن است برای نامزدی در نظر بگیرند،
آزمایشی را که ممکن است برای نامزدی در نظر بگیرند، در این فهرست قرار دهند. نامزدها در فهرست میراث جهانی تنها در صورتی پذیرفته می‌شوند که سایت قبلاً در فهرست آزمایشی قرار داشته باشد.
میراث جهانی در تاجیکستان شامل ۲ اثر فرهنگی و طبیعی در تاجیکستان است. تاجیکستان ۲۸ اوت ۱۹۹۲ م به این کنوانسیون پیوست و تا سال ۲۰۲۰ م افزون بر ۴ مکان ثبت‌شده، ۱۵ سایت نیز از این کشور در فهرست آزمایشی قرار گرفته است. همان‌طور که در پیمان‌نامه میراث جهانی یونسکو — که در سال ۱۹۷۲ م تأسیس شده — شرح داده شده است، سایت‌های میراث جهانی سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی ملل متحد، یونسکو مکان‌هایی هستند که اهمیت فرهنگی یا طبیعی دارند. طبق کنوانسیون یونسکو هر اثری پس از ثبت توسط این کمیته، باید از سوی کشور نگهدارندهٔ اثر،
توسط این کمیته، باید از سوی کشور نگهدارندهٔ اثر، مورد توجه ویژه قرار گیرد و انجام هرگونه دخل و تصرف یا اقدامی که باعث به خطر افتادن آن شود، ممنوع است. اولین میراث در تاجیکستان در سال ۲۰۱۰ م در سی و چهارمین جلسه کمیته میراث جهانی یونسکو در برزیل ثبت شد. در سی و هفتمین اجلاس سالانهٔ کمیته که در پایتخت کامبوج برگزار شد، باغ ملی تاجیکستان در فهرست آثار جهانی به ثبت رسید. کوئیچیرو ماتسوئورا، مدیر کل سازمان علمی فرهنگی یونسکو، با ذکر این نکته که اقدامات لازم برای ثبت تعدادی از آثار تاریخی تاجیکستان از جمله شهر
ثبت تعدادی از آثار تاریخی تاجیکستان از جمله شهر باستانی سرزم، پارک ملی، عبادتگاه بودایی تپه، هولبوک، تخت سنگی، قلعه حصار و مدرسه خواجه مشهد در حال پیگیری است ابراز امیدواری کرد در آینده نزدیک شهر باستانی سرزم و پارک ملی تاجیکستان در فهرست آثار تاریخی این سازمان گنجانده شود. میراث جهانی. یونسکو سایت‌ها را با ده معیار فهرست می‌کند. هر ورودی باید حداقل یکی از معیارها را داشته باشد. فهرست آزمایشی. علاوه بر سایت‌های موجود در فهرست میراث جهانی، کشورهای عضو می‌توانند فهرستی از سایت‌های آزمایشی را که ممکن است برای
فهرستی از سایت‌های آزمایشی را که ممکن است برای نامزدی در نظر بگیرند، در این فهرست قرار دهند. نامزدها در فهرست میراث جهانی تنها در صورتی پذیرفته می‌شوند که سایت قبلاً در فهرست آزمایشی قرار داشته باشد.
کمیته نام‌گذاری ژن هوگو () که با نام اختصاری HGNC شناخته می‌شود، نام یک کمیته در سازمان ژنوم انسان است که وظیفه‌اش استانداردسازی نام‌گذاری ژن‌های انسان است. این نام‌ها باید «منحصربه‌فرد» و «معنادار» باشد که بر پایه نظرخواهی از متخصصان به‌دست می‌آید. علاوه بر نام که که عموماً بین ۱ تا ۱۰ حرف دارد، این سازمان یک نماد (سمبل) برای هر ژن تعیین می‌کند. همچون نمادهای دستگاه بین‌المللی یکاها، نماد ژن‌ها نیز چون یک حرف اختصاری است، اما اهمیتش بیش از اینهاست، چرا که خودش به‌طور مستقل نیز معنا دارد و می‌تواند به‌جای
خودش به‌طور مستقل نیز معنا دارد و می‌تواند به‌جای نام اصلی به‌کار رود.
میراث جهانی در اردن شامل ۷ اثر فرهنگی و طبیعی در اردن می‌باشد. اردن ۵ مه ۱۹۷۵ به این کنوانسیون پیوست و تا سال ۲۰۲۴ افزون بر ۷ مکان ثبت شده، ۱۴ سایت نیز از این کشور در فهرست آزمایشی قرار گرفته است. سایت‌های میراث جهانی سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی ملل متحد، یونسکو مکان‌هایی هستند که دارای اهمیت فرهنگی یا طبیعی هستند. همان‌طور که در پیمان‌نامه میراث جهانی یونسکو که در سال ۱۹۷۲ تأسیس شده، شرح داده شده است، طبق کنوانسیون یونسکو، هر اثری پس از ثبت توسط این کمیته باید از سوی کشور نگهدارنده اثر مورد توجه ویژه قرار
از سوی کشور نگهدارنده اثر مورد توجه ویژه قرار گیرد و انجام هرگونه دخل و تصرف یا اقدامی که باعث به خطر افتادن آن شود ممنوع است. میراث جهانی. یونسکو سایت‌ها را با ده معیار فهرست می‌کند. هر ورودی باید حداقل یکی از معیارها را داشته باشد. فهرست آزمایشی. علاوه بر سایت‌های موجود در فهرست میراث جهانی، کشورهای عضو می‌توانند فهرستی از سایت‌های آزمایشی را که ممکن است برای نامزدی در نظر بگیرند، در این فهرست قرار دهند. نامزدها در فهرست میراث جهانی تنها در صورتی پذیرفته می‌شوند که سایت قبلاً در فهرست آزمایشی قرار داشته
مگمیت (); (Fe2O3, γ-Fe2O3) عضوی از خانواده اکسیدهای آهن است. ساختار آهن‌ربایی فریت آن مانند لعل (اسپینل)، و مگنتیت و همچنین فری‌مغناطیس است.
پروژه توافق عام توالی کُدگذاری () یا به اختصار CCDS، یک تلاش مشارکت‌آمیز است که سعی دارد یک پایگاه دادهٔ مشخص از جایگاه‌های ژنی کدکنندهٔ پروتئین ارائه کند که به‌طور دقیق با توضیح‌نویسی و توصیف جزئی از مجموعه‌های ژنوم مرجع انسان و موش مطابقت داشته باشد. این پروژه گزارمان‌های پروتئینی مشابه را در ژنوم‌های مرجع انسان و موش ردیابی می‌کند و آنها را با یک شناسهٔ مشخص موسوم به «CCDS ID» مشخص می‌کند. این شناسه باید بدون تغییر و به‌طور ثابت توسط مرکز ملی اطلاعات زیست‌فناوری، پروژه پایگاه داده ژنوم آنسامبل و سامانه
پروژه پایگاه داده ژنوم آنسامبل و سامانه جستجوی بانک ژنی دانشگاه کالیفرنیا، سانتا کروز به‌کار گرفته شود. یک‌پارچگی داده‌های CCDS از طریق آزمایش‌های کنترل کیفی بسیار سخت‌گیرانه و همچنین گزینش داده‌ها به‌طور مداوم و دستی صورت می‌پذیرد.
آن دوران که به زن‌ها باکره می‌گفتند () یک کمدی سکسی سبک ایتالیایی به کارگردانی آلدو گریمالدی است که در سال ۱۹۷۲ منتشر شد. این فیلم بخشی از مجموعه‌ای از کمدی‌های اروتیک تقلیدی از قرون وسطی است و بر پایهٔ موفقیت فیلم دکامرون ساختهٔ پیر پائولو پازولینی شکل گرفته‌اند.
آلدو گریمالدی (؛ ۱۹۴۲ – ) فیلم‌نامه‌نویس و کارگردان فیلم اهل ایتالیا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "خدمتکار، گردشگران را اغوا می‌کند"، "بازی‌های عاشقانه سیندی"، "معلم علوم تجربی"، "آن دوران که به زن‌ها باکره می‌گفتند"، "فضول" و "بیوه دل‌ربا" اشاره نمود.
وای خدای بزرگ، پاستوره اومد! () یک فیلم کمدی ماجراجویی ایتالیایی به کارگردانی جولیانو کارنیمئو است که در سال ۱۹۷۳ منتشر شد. این فیلم اقتباسی آزاد از زندگی یک دزدِ سرِ گردنه به نام استفانو پلونی است که به «پاستوره» (Il Passatore) شهرت داشت.
فؤاد حسین ملکشاهی (به کردی: فوئاد حوسێن) (به عربی: فؤاد حسین) (زاده ۱۹۴۹ در خانقین) سیاستمدار کرد عراقی شیعه از حزب دموکراتیک کردستان و وزیر امور خارجه عراق است.
مالخاس بیمباشی آمویان (؛ زادهٔ ) کشتی‌گیر در رشته کشتی فرنگی ایزدی‌تبار اهل ارمنستان است که در مجموع برندهٔ ۶ مدال طلا، ۳ مدال نقره و ۴ مدال برنز شده‌است. او دارنده مدال برنز المپیک پاریس است نتایج مهم. ! colspan="7"| - ! نتیجه ! رکورد ! حریف ! امتیاز ! تاریخ ! رویداد ! مکان ! style=background:white colspan=7 | ! style=background:white colspan=7 | اسکوپیه ! style=background:white colspan=7 | ورشو ! style=background:white colspan=7 | کی‌یف ! style=background:white colspan=7 | بلگراد ! style=background:white
colspan=7 | بلگراد ! style=background:white colspan=7 | رم ! style=background:white colspan=7 | نورسلطان ! style=background:white colspan=7 | ورشو ! style=background:white colspan=7 | پنتبدرا ! style=background:white colspan=7 | ترناوا ! style=background:white colspan=7 | رم ! style=background:white colspan=7 | تامپره ! style=background:white colspan=7 | دورتموند ! style=background:white colspan=7 | تفلیس ! style=background:white colspan=7 | ماکن ! style=background:white colspan=7 | استکهلم !
! style=background:white colspan=7 | استکهلم ! style=background:white colspan=7 | بخارست ! style=background:white colspan=7 | سارایوو ! style=background:white colspan=7 | سوبتیتسا ! style=background:white colspan=7 | سنینا
آرمان آندرئاسیان () کشتی‌گیر در رشته کشتی آزاد اهل ارمنستان است. آندرئاسیان در سی و پنجمین دوره مسابقات کشتی نظامیان جهان به میزبانی تهران در وزن ۷۰ کیلوگرم به رقابت پرداخت.
گویش رامسری در شهرستان رامسر استان مازندران تکلم می‌شود. طبقه‌بندی. طبق گلاتولوگ گویش رامسری گویشی از زبان مازندرانی می‌باشد. حسین وثوقی زبان مازندرانی را به سه دسته شرقی، میانی و غربی تقسیم نموده است و گویش رامسری را به همراه گویش تنکابنی زیرمجموعه زبان مازندرانی و از شاخه مازندرانی غربی می‌داند. گیتی شکری گویش مذکور را گویش رامسری می‌نامد. و در کتاب گویش رامسری زبان مازندرانی را به سه دسته تقسیم نموده است و دسته شرقی شامل گویش ساروی، بابلی و آملی و دسته میانی شامل گویش نوشهری، چالوسی و کلاردشتی و دسته
میانی شامل گویش نوشهری، چالوسی و کلاردشتی و دسته غربی شامل گویش تنکابنی و رامسری می‌شود. به گفته وی گویش غربی (تنکابنی و رامسری) را شاید بتوان حد وسط زبان مازندرانی و گیلکی نامید. به اعتقاد فرزاد بختیاری مرکیه زبان گیلکی به دو گویش غربی (بیه پس) و شرقی (بیه پیش) تقسیم می‌شود و گاه دو گویش دیلمی_اشکوری و گویش بینابین چابکسری_تنکابنی (رامسری_تنکابنی) که به طبری_گیلکی (محدوده تنکابن تا چابکسر) معروف است هم به این فهرست اضافه می‌شوند. طبق دانشنامه ایرانیکا گویش کاسپین مرکزی که بین کلاردشت در شرق و رامسر در غرب
کاسپین مرکزی که بین کلاردشت در شرق و رامسر در غرب کشیده شده است حالت انتقال بین گیلکی و مازندرانی دارند و زین رو توسط دونالد استیلو کاسپین مرکزی تعیین شده است با وجود این اتفاق نظر بر سر آن کم است، به اعتقاد عباس خائفی گویش رامسری یکی از گویش‌های موجود در زبان گیلکی در کرانه دریای مازندران است. هر چند این شهرستان در استان مازندران واقع شده است اما همانند شهرستان تنکابن به زبان گیلکی سخن می‌گویند و از آداب و رسوم گرایش یافته به استان گیلان برخوردارند. دستور زبان. ضمایر. در گویش رامسری ضمیر سه حالت دارد:
زبان. ضمایر. در گویش رامسری ضمیر سه حالت دارد: فاعلی، مفعولی و ملکی. صرف فعل. در جدول زیر فعل گفتن (bagoten) بر اساس گویش رامسر در زمان‌های مختلف صرف می‌شود.
اردوگاه کار اجباری یانوفسکا یک اردوگاه کار اجباری نازی بود که عناصر اردوگاه‌های کاری ، انتقالی و مرگ را با هم ترکیب کرده بود. این اردوگاه در سپتامبر ۱۹۴۱ در حومه Lwów در لهستان شرقی / اوکراین غربی (امروزه: لووف، اوکراین) تأسیس شد. نام این اردوگاه از نام خیابانی در آن حوالی با عنوان "Janowska" در لووف، جمهوری دوم لهستان، گرفته شد. اردوگاه در نوامبر ۱۹۴۳ برچیده شد، و شواهد مربوط به کشتار در طی برنامه دستور ویژه ۱۰۰۵ نازی‌های به‌طور گسترده پاکسازی شدند. برآوردها مجموع زندانیانی را که از اردوگاه یانوفسکا گذر
مجموع زندانیانی را که از اردوگاه یانوفسکا گذر کرده‌اند میان ۱۰۰٬۰۰۰ تا ۱۲۰٬۰۰۰ تن، عمدتاً یهودیان لهستانی و شوروی، تخمین زده‌اند. تعداد قربانیان کشته‌شده در اردوگاه ۳۵٬۰۰۰ تا ۴۰٬۰۰۰ تن تخمین زده می‌شود. پیشینه. لووف (Lviv) درست پیش از جنگ جهانی دوم شهری چند فرهنگی بود و ۳۱۲٬۲۳۱ تن جمعیت داشت. ۱۵۷٬۴۹۰ لهستانی‌تبار شهر کمی بیش از ۵۰ درصد جمعیت را تشکیل می‌دهند، و یهودیان با ۳۲ درصد (۹۹٬۵۹۵) و اوکراینی‌ها با ۱۶ درصد (۴۹٬۷۴۷) در رتبه‌های بعدی بودند. در ۲۸ سپتامبر ۱۹۳۹، پس از حمله مشترک شوروی و آلمان، اتحاد
۱۹۳۹، پس از حمله مشترک شوروی و آلمان، اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی و آلمان نازی اقدام به امضای پیمان مرزی آلمان و شوروی کردند که حدود ۲۰۰٬۰۰۰ کیلومتر مربع از سرزمین لهستان را که در آن ۱۳٫۵ میلیون تن از هر ملیتی ساکن بودند، به شوروی اختصاص می‌داد. لووف سپس به عنوان بخشی از جمهوری شوروی سوسیالیستی اوکراین به اتحاد جماهیر شوروی پیوست. در هنگام حمله آلمان به اتحاد جماهیر شوروی در ژوئن ۱۹۴۱، حدود ۱۶۰٬۰۰۰ یهودی در این شهر زندگی می‌کردند ؛ تعداد آنها به دلیل ورود پناهجویان یهودی از لهستان تحت اشغال آلمان در
ورود پناهجویان یهودی از لهستان تحت اشغال آلمان در اواخر سال ۱۹۳۹ ده‌ها هزار تن افزایش یافته بود. آلمان در ۳۰ ژوئن ۱۹۴۱ توسط ورماخت اشغال شد و یهودیان تحت فشار قرار گرفتند تا اجساد قربانیان کشتار زندانیان توسط NKVD را از میان ببرند؛ و به همین دلیل در تبلیغات نازی‌ها و ملی‌گرایان اوکراینی یهودیان در این کشتار مقصر دانسته شدند. در کشتارهای ژوئیه و نیز کشتارها توسط آینزاتس‌گروپن، هزاران یهودی به قتل رسیدند. کار اجباری. مقام‌های آلمانی چندین مرکز نگهداری یهودیان در نزدیکی لووف برپا کردند. علاوه بر گتو لووف، در
در نزدیکی لووف برپا کردند. علاوه بر گتو لووف، در سپتامبر ۱۹۴۱ این مقام‌ها کارخانه ساخت تسلیحات "Deutsche Ausrüstungswerke" را در خیابان یانوفسکا در حومه شمال غربی لووف راه اندازی کردند. این کارخانه به بخشی از شبکه کارخانه‌های متعلق و تحت مدیریت اس‌اس تبدیل شد. فرمانده اردوگاه "اس‌اس-هاوپت‌اشتورمفورر" فریتس گباور بود. یهودیانی که در این کارخانه کار می‌کردند به عنوان کارگران اجباری مورد بهره‌کشی قرار می‌گرفتند و عمدتاً در نجاری و فلزکاری کار می‌کردند. در اکتبر ۱۹۴۱، نازی‌ها یک اردوگاه کار اجباری در کنار
اکتبر ۱۹۴۱، نازی‌ها یک اردوگاه کار اجباری در کنار کارخانه تأسیس کردند، که کارگران اجباری را به همراه سایر زندانیان در خود جای می‌داد. هزاران یهودی از گتو لووف مجبور به عنوان کارگر-برده در این مجموعه به کار گرفته شدند. هنگامی که گتوی لووف توسط نازی‌ها برچیده شد، آن ساکنانی که برای کار مناسب تشخیص داده شده بودند به اردوگاه یانوفسکا فرستاده شدند. بقیه برای پاکسازی به بلزک تبعید شدند. اردوگاه کار اجباری توسط گردان "زوندردینست" از نیروهای هیوی آموزش داده شده توسط اس‌اس، موسوم به مردان تراونیکی، محافظت می‌شد. در
اس‌اس، موسوم به مردان تراونیکی، محافظت می‌شد. در هنگام تبعید دسته‌جمعی یهودیان لهستان به مراکز کشتار در سال ۱۹۴۲ از سراسر جنوب شرقی لهستان اشغالی (اوکراین غربی امروزین)، یانوفسکا علاوه بر اینکه یک اردوگاه اجباری برای یهودیان بود، اردوگاهی انتقالی نیز به‌شمار می‌رفت بود. یهودیان در یانوفسکا مانند آنچه در اردوگاه‌های مرگ آشویتس-برکناو و مایدانک انجام می‌شد، مراحل «گزینش» را طی می‌کردند. کسانی که توانایی کار داشتند در یانوفسکا می‌ماندند. بیشتر کسانی که برای کار مناسب تشخیص داده نشده بودند، به بلزک تبعید و
کار مناسب تشخیص داده نشده بودند، به بلزک تبعید و کشته شدند، یا در دره پیاسکی واقع در شمال اردوگاه تیرباران شدند. نازی‌ها گاه به گروه‌های اندکی از یهودیان اجازه می‌دادند تا برای مرخصی‌های یک‌روزه به شهر بروند. آن یهودیان از این آزادی موقت برای بیرون آوردن تورات‌هایی که پیشتر در زیر خاک در گورستان یهودیان لووف پنهان شده بودند، بهره می‌گرفتند. آنها تورات‌ها را به قطعاتی که می‌شد زیر لباس پنهان کرد، می‌بریدند و به درون اردوگاه قاچاق می‌کردند. پس از جنگ، بازماندگان بخش‌های مختلف آن تورات‌ها را در یک طومار،
بخش‌های مختلف آن تورات‌ها را در یک طومار، موسوم به تورات یانوف، گرد هم آوردند. این طومار امروزه در کالیفرنیا قرار دارد. برچیدن. پیش از پیشروی شوروی به درون خاک لهستان در حوالی پایان جنگ، در نوامبر ۱۹۴۳ فرمانده جدید اردوگاه "اس‌اس-هاوپت‌اشتورمفورر" فریدریش وارزوک مسئول تخلیه زندانیان یانوفسکا به پرزمیسی شد. آلمانی‌ها تلاش کردند آثار کشتار را در طی عملیات "دستور ویژه ۱۰۰۵" از میان ببرند. زندانیان ناچار شدند گورهای دسته‌جمعی موجود در جنگل لزینیکی را دوباره بکنند و اجساد بیرون‌آورده را بسوزانند. در ۱۹ نوامبر
و اجساد بیرون‌آورده را بسوزانند. در ۱۹ نوامبر ۱۹۴۳، زندانیان زوندرکوماندو علیه نازی‌ها شورش و اقدام به فرار دسته‌جمعی کردند. تعدادی موفق شدند، اما بیشتر آنها دوباره دستگیر و کشته شدند. در زمان برچیده شدن اردوگاه، نیروهای اس‌اس و نیروهای کمکی محلی آنها کمینه ۶٬۰۰۰ یهودی را که از کشتارهای متعاقب خیزش در یانوفسکا زنده مانده بودند و همچنین یهودیان در سایر اردوگاه‌های کار اجباری در گالیسیا را به قتل رساندند. کمیسیون ویژه دولتی شوروی توانست معین کند که بیش از ۲۰۰٬۰۰۰ تن در جریان تاریخچه عملیات اردوگاه، در
از ۲۰۰٬۰۰۰ تن در جریان تاریخچه عملیات اردوگاه، در یانوفسکا کشته شدند. خاکستر مخلوط با استخوان‌های خرد شده در عمق چند متری زمین در مکان‌های مختلف به خاک سپرده شد. لئون ولیسکر ولز به کمیسیون گفت که میان ۶ ژوئن و ۲۰ نوامبر ۱۹۴۳، «تیم وی بیش از ۳۱۰٬۰۰۰ جسد را سوزاند»؛ از جمله ۱۷۰٬۰۰۰ جسد در مجاورت اردوگاه و ۱۴۰٬۰۰۰ یا بیشتر در منطقه لیسینیخی در شرق لووف. ولیسکر ادعای «چند صد هزار کشته» را در دادگاه آدولف آیشمن در سال ۱۹۶۱ تکرار کرد. ولیسکر همچنین در خاطرات خود به نام "تیپ مرگ (جاده یانوفسکا)" (۱۹۷۸) کار خود را
نام "تیپ مرگ (جاده یانوفسکا)" (۱۹۷۸) کار خود را به عنوان بخشی از "دستور ویژه ۱۰۰۵" توصیف کرد. از امکانات باقیمانده در یانوفسکا پس از آزادی آن توسط شوروی به عنوان اردوگاه زندانیان استفاده شد. تانگوی مرگ. در اردوگاه یانوفسکا، نازی‌ها اقدام به شکنجه و اعدام توسط موسیقی کردند. اعضای ارکستر که زندانی بودند، همیشه ملزم به اجرای تنها یک آهنگ، موسوم به «تانگوی مرگ»، بودند. استاد اپرای ملی لووف، اشتریکس، رهبر ارکستر یاکوب موند (Mund) و دیگر نوازندگان مشهور یهودی از جمله اعضای این گروه بودند. در طی هر اعدام، نازی‌ها