payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آیین‌های پیش از مسیحیت رقص را با موسیقی، شعر و ترانه ترکیب می‌کردند. بقایای این رقص‌های آیینی "اوبریادووی تانتسی" (به اوکراینی: oбpядовi танці) (رقص ناهار)؛ همچنین "خُرُوود" [نوعی رقص دایره‌وار] را ببینید)، همچنین رقص‌های بهاری یا "وسنیانکی" نیز هستند که به نام‌های: "هاهیلکی"، "هایلکی"، "هاییوکی"، "یاهیلکی" یا "روهولکی" نیز شناخته می‌شوند و امروزه به شکل محدود باقی مانده‌اند. یکی دیگر از رویدادهای فصلی با رقص، جشنوارهٔ سالانهٔ پیش از برداشت محصول کوپالا بود که تا به امروز موضوع مورد علاقهٔ طراحان رقص
بود که تا به امروز موضوع مورد علاقهٔ طراحان رقص اوکراینی است. این رقص‌های آیینی مذهبی پیش از معرفی مسیحیت به شدت در فرهنگ مردم ریشه دوانده بودند، به طوری که مبلغان مسیحی به جای تلاش برای حذف آن‌ها، مضامین مسیحی را در ترانه‌ها و اشعار همراه با رقص وارد کردند. دین خود را گسترش دادند و همچنین گام‌های هزار ساله و گونه‌های طراحی رقص را قادر ساختند که نسل به نسل منتقل شوند. تقریباً در زمان قیام‌های کازاک در اوکراین، رقص‌های اجتماعی در میان مردم بومی سرزمین‌های اوکراین امروزی محبوبیت بیشتری پیدا کرد. رقص‌های
اوکراین امروزی محبوبیت بیشتری پیدا کرد. رقص‌های اجتماعی اوکراینی یا "پوبوتُوی تانتسی" (به اوکراینی: Побyтовi танці) را می‌توان با دو ویژگی از رقص‌های آیینی پیشین اوکراین متمایز کرد: رواج همراهی موسیقی بدون ترانه، و افزایش حضور بداهه‌پردازی. هوپاک و کوزاچوک اولیه به عنوان رقص اجتماعی در نواحی اطراف رودخانهٔ دنیپر توسعه یافتند، در حالی که هوتسولکا و کولومیکا در کوه‌های کارپات در غرب سر برآوردند. در نهایت، رقص‌های اجتماعی خارجی مانند پولکا و کوادریل (چهارگوش) نیز محبوبیت پیدا کردند و پس از اجرای رقصندگان بومی
محبوبیت پیدا کردند و پس از اجرای رقصندگان بومی و نوازندگانی که استعداد بداهه‌پردازی داشتند، تغییرات متمایزی توسعه یافتند. سومین نوع اصلی رقص فولکلور اوکراینی که پیش از دوران مدرن توسعه یافت، رقص‌های "سیوژتنی تانتسی" (به اوکراینی: Cюжетнi танці) موضوعی یا داستانی بود. رقص‌های داستانی سطح پیچیده‌ای از پانتومیم و حرکات را در بر می‌گرفت که مخاطبان را سرگرم می‌کرد. رقص‌های داستانی، راوی گروه خاصی از مردم، از طریق حرکاتی که رفتار آن‌ها را تقلید می‌کرد، بود. چنین رقص‌هایی شامل: "شِوِچیکی" (به اوکراینی: Шевчики)،
رقص‌هایی شامل: "شِوِچیکی" (به اوکراینی: Шевчики)، «خیاطان»، "کوالی" (به اوکراینی: Koвaлi)، «آهنگران» و "کوساری" (به اوکراینی: Kocaрi)، «دروگران» بودند. در آغاز قرن هجدهم، اجرای بسیاری از این رقص‌های سنتی آغاز شد، یا با اشارهٔ موضوعی به واسطهٔ تجارت نمایشی شکوفا گردید. تئاترهای دهقانی یا رعیتی، مردمان بومی تحت انقیاد اوکراین امروزی را سرگرم می‌کردند، که همچنان به طبقات اجتماعی پایین در سرزمین‌های خود تنزل داده می‌شدند، در حالی که حاکمان خارجی آن‌ها اغلب در مقایسه، مجلل زندگی می‌کردند و سرگرمی‌های خارجی و
مقایسه، مجلل زندگی می‌کردند و سرگرمی‌های خارجی و رقص‌هایشان را وارد می‌کردند. در چنین شرایطی است که رقص‌های فولکلور اوکراینی که آرمان‌های یک جامعهٔ کشاورزی را به تصویر می‌کشیدند، به روی صحنه رفتند و محبوبیت بیشتری در بین مردم بومی به دست آوردند، که بیشتر تئاتر را به شغلی پر رونق تبدیل کرد. تاریخ مدرن. رقص فولکلور-صحنۀ اوکراینی در مرحله اول مسیر تبدیل شدن به تجسم کنونی خود را ابتدا از طریق آثار واسیل ورخوینتس (متولد ۱۸۸۰ میلادی، با نام‌خانوادگی اصلی: کوستیو)، بازیگر، رهبر گروه و موسیقی‌شناس آماتور آغاز کرد.
بازیگر، رهبر گروه و موسیقی‌شناس آماتور آغاز کرد. ورخوینتس سطح حرفه‌ای آموزش در هنر را به عنوان عضوی از گروه تئاتر مایکولا سادوفسکی کسب کرده بود، که خود سطح برجسته‌ای از رقص فولکلور را در تولید درام‌های خود بر اساس مضامین عامیانۀ اوکراینی گنجانده بود. در حین سفر با گروه تئاتر در اوکراین مرکزی، ورخوینتس هر زمان که می‌توانست، از روستاهای اطراف شهرهایی که در آن‌ها اجرا داشتند، بازدید می‌کرد تا در مورد رقص‌های سنتی روستاها یاد بگیرد و آثار آن‌ها را ضبط کند. کتاب برجستۀ او که بر اساس این تحقیق استوار است، "نظریۀ
برجستۀ او که بر اساس این تحقیق استوار است، "نظریۀ رقص فولکلور اوکراین" (به اوکراینی: "Teopiя Українського Hapoднoго Taнкa") (۱۹۱۹ میلادی)، برای اولین بار مراحل و اصطلاحات مختلف را که اکنون توسط همۀ دانشجویان معاصر رقص اوکراینی به رسمیت شناخته شده‌ است، گردآوری کرد. همچنین ماهیت رقص فولکلور اوکراین را با برپایی رقص روی صحنه (با نشستن تماشاگران در جلو، دو بال و یک پس‌زمینه) تغییر داد و روشی برای آوانویسی رقص‌های فولکلور ارائه کرد که بعداً در سراسر جهان مورد استفاده قرار گرفت. کتاب او که بعدها در سراسر اتحاد
قرار گرفت. کتاب او که بعدها در سراسر اتحاد جماهیر شوروی مورد استفاده قرار گرفت؛ از آن زمان تاکنون پنج بار تجدید چاپ شده است (آخرین بار در سال ۱۹۹۰ میلادی) و به عنوان یک متن آموزشی پایه برای رقص اوکراینی باقی‌مانده است. تاریخچۀ رقص اوکراینی در این مرحله از حرفۀ واسیل ورخوینتس متفاوت است. به دلیل عواقب پس از انقلاب روسیه، به‌ طور همزمان هم در اوکراین و هم در خارج از پردۀ آهنین برای بیش از ۴۰ سال رقص اوکراینی توسعه یافت. در اوکراین، ورخوینتس همچنان درگیر آموزش نسل بعدی رقصندگان بود، در حالی که در خارج از
نسل بعدی رقصندگان بود، در حالی که در خارج از اوکراین واسیل آورامنکو، بر اساس آثار ورخوینتس، شکلی هنری را در دیاسپورای اوکراینی توسعه می‌داد. توسعه در اوکراین. طراحان رقص کلاسیک در اوکراین شروع به روی آوردن به واسیل ورخوینتس به دلیل تخصص او در استفاده از نقوش عامیانۀ بسیار محبوب در آثارش کردند. علاوه بر نام‌های معتبری مانند: لیتویننکو و لئونید ژوکوف، طراحان رقص جوان‌تری مانند پاولو ویرسکی، میکولا بولوتوف، و هالینا بریوزوا با گام‌ها و فُرم‌های فولکلور طراحی رقص می‌کردند. در این دوره (بین جنگهای جهانی) هوپاک
می‌کردند. در این دوره (بین جنگهای جهانی) هوپاک سه بخشی توسط ورخوینتس ساخته شد. در سال ۱۹۳۷ میلادی، پاولو ویرسکی و میکولا بولوتوف، گروه رقص فولکلور دولتی اتحاد جماهیر شوروی اوکراین را با هدف ارتقاء رقص-صحنۀ فولکلور به بالاترین سطح هنری خود و تقویت آن به عنوان یک هنر صحنه‌ای قابل اجرا، تأسیس کردند. اگر چه این گروه در طول جنگ جهانی دوم منحل شد، اما لیدیا چرشنووا (که گروه آواز و رقص اوکراینی را در طول جنگ رهبری می‌کرد) در سال ۱۹۵۱ میلادی آن را مجدداً ایجاد کرد. پس از چند فصل کارگردانی توسط واختانگ ورونسکی در
پس از چند فصل کارگردانی توسط واختانگ ورونسکی در تئاتر اُپرای اودسا، پاولو ویرسکی از سال ۱۹۵۵ میلادی تا زمان مرگش در سال ۱۹۷۵ میلادی به عنوان مدیر هنری گروه رقص فولکلور دولتی جمهوری شوروی سوسیالیستی اوکراین بازگشت. در طول این دورۀ بیست ساله، پاولو ویرسکی خلاقیت فوق‌العاده ای را در طراحی رقص خود به نمایش گذاشت و رقص-صحنۀ فولکلور اوکراینی را به سطح شهرت جهانی رساند.دیگر طراحان و شرکت‌های برجستۀ اوکراینی عبارتند از: توسعه در آمریکای شمالی. مهاجران اوکراینی سنت‌های بومی خود را به سرزمین‌هایی که ساکن شدند،
سنت‌های بومی خود را به سرزمین‌هایی که ساکن شدند، عمدتاً در کانادا، استرالیا، ایالات متحدۀ آمریکا و آمریکای جنوبی آوردند. اگر چه بسیاری از رقص‌های روستایی از این سفرها جان سالم به در برده بودند و جایگاه سنتی خود را در گردهمایی‌های اجتماعی حفظ کرده بودند (همان‌ گونه که در کتاب: "رقص اجتماعی اوکراینی-کانادایی‌ها" اثر: آندری ناهاچفسکی مستند شده‌ است). با این حال، از طریق کار واسیل آورامنکو بود که رقص اوکراینی جای پای خود را در غرب تثبیت کرد و به عنوان فرم هنری توسعه یافت. واسیل آورامنکو (۱۹۸۱ – ۱۸۹۵ میلادی)،
توسعه یافت. واسیل آورامنکو (۱۹۸۱ – ۱۸۹۵ میلادی)، کار خود را به عنوان مربی رقص در یک اردوگاه لهستانی در سال ۱۹۲۱ میلادی آغاز کرد، او قبلاً هنرهای نمایشی را در کی‌یف خوانده بود، و بعداً با گروه مایکولا سادوفسکی، جایی که وی با واسیل ورخوینتس آشنا شد و آموزش دید، آغاز به همکاری کرد. پس از جنگ، آورامنکو به غرب اوکراین سفر کرد، اما در نهایت تصمیم گرفت تا رقص اوکراینی را در سراسر جهان گسترش دهد. پس از سفر از طریق لهستان، چکسلواکی و آلمان، آورامنکو در سال ۱۹۲۵ به کانادا رسید. آورامنکو تقریباً بلافاصله پس از ورودش
رسید. آورامنکو تقریباً بلافاصله پس از ورودش توانست با استخدام مهاجران محلی در کانادا یک گروه رقص ایجاد کند. شور و شوق تبلیغی او به زودی باعث گسترش مجموعه‌ای از مدارس رقص در سراسر کانادا شد، از جمله شهرهای تورنتو، کلگری، اوشاوا، همیلتون، فورت ویلیام، پورت آرتور، کنورا، وینیپگ، ادمونتون، یورکتون، رجاینا، وگرویل، کنورا، دافین، وینزر، و بسیاری دیگر. سرانجام، آورامنکو مدارسی را در ایالات متحدۀ آمریکا تأسیس کرد، از جمله نیویورک، فیلادلفیا، دیترویت، کلیولند، یوتیکا، یانکرز، بوفالو، بوستون و دیگران. آورامنکو
یوتیکا، یانکرز، بوفالو، بوستون و دیگران. آورامنکو بسیاری از گروه‌های رقص اوکراینی را در زمان زندگی خود ایجاد کرد. او که طبیعتاً یک کوچ نشین بود، اغلب تنها ۲ تا ۳ ماه در یک منطقه می‌ماند، یا تقریباً به همان اندازه که طول می‌کشید تا کل مجموعۀ رقص‌های خود را به گروه جدیدی از دانش آموزان آموزش دهد. هنگامی که او سرانجام شهری را ترک می‌کرد، یک رهبر را برای ادامۀ آموزش رقص‌ها منصوب می‌کرد. بسیاری از این رهبران منصوب بعداً گروه‌های رقص اوکراینی خود را ایجاد کردند. یکی از این رهبران چستر کوک بود که در سال ۱۹۵۹
یکی از این رهبران چستر کوک بود که در سال ۱۹۵۹ میلادی اولین مدیر هنری رقصندگان شومکا اوکراینی شد و در سال ۱۹۶۹ میلادی شرکت رقص اوکراینی چرموش را در ادمونتون تأسیس کرد. واسیل آورامنکو به دلیل این رویکرد «جانی اپلسید»وارانه به هنر خود، در جوامع اوکراینی دور از وطن به عنوان «پدر رقص اوکراینی» شناخته می‌شود و به گسترانندۀ این رقص اوکراینی در سراسر جهان نسبت داده می‌شود. شاگردان آورامنکو به بسیاری از مناطق آمریکای شمالی سفر کردند و در مکان‌های مهمی مانند نمایشگاه جهانی و کاخ سفید با استقبال زیادی روبرو شدند. او
جهانی و کاخ سفید با استقبال زیادی روبرو شدند. او حتی یک بار بیش از ۵۰۰ رقصنده را جمع کرد تا در یک شب مجلل رقص اوکراینی که در خانۀ اُپرای متروپولیتن نیویورک در سال ۱۹۳۱ میلادی اجرا شد، با او روی صحنه ظاهر شوند. آورامنکو در نهایت به سمت تولید فیلم در ایالات متحدۀ آمریکا رفت و نسخه‌های سینمایی اُپرای اوکراینی "ناتالکا پولتاوکا" و "کازاک‌ها در تبعید"؛ و همچنین دیگر درام‌های اوکراینی، با بازی مهاجران اوکراینی و البته همیشه با برجسته‌سازی رقص اوکراینی، را تولید کرد. در سال ۱۹۷۸ میلادی، کارگاه رقص اوکراینی توسط
کرد. در سال ۱۹۷۸ میلادی، کارگاه رقص اوکراینی توسط چندین معلم برجستۀ رقص اوکراینی در آمریکای شمالی از جمله روما پریما-بوهاچفسکی در نیویورک آغاز شد. پریما-بوهاچفسکی که در لویو، وین، و بعداً وینیپگ آموزش دیده بود، قبل از اقامت در ایالات متحدۀ آمریکا و تبدیل شدن به پرکارترین طراح رقص و مدرس رقص-صحنۀ فولکلور اوکراینی، در سراسر جهان سفر کرده بود. برای بیش از بیست و پنج سال، مدیریت او در کارگاه رقص اوکراین، و گروه رقص اوکراینی سیزوکریلی، نه تنها برخی از بهترین رقصندگان اوکراینی آمریکای شمالی را آموزش داد، بلکه
اوکراینی آمریکای شمالی را آموزش داد، بلکه رقصندگان قدیمی را نیز جذب کرد. این مجموعۀ مستعد به پریما-بوهاچفسکی اجازه داد تا رقص‌های نوآورانه‌تری را امتحان کند و مضامین مدرن اوکراینی مانند قتل ولودیمیر ایواسیوک، نوازندۀ برجسته و فاجعۀ چرنوبیل را بازسازی کند. پریما-بوهاچفسکی پس از توسعۀ نسل بعدی مربیان رقص-صحنۀ فولکلور اوکراینی، تأسیس مدارس و مراکز آموزشی متعدد، طراحی رقص صدها رقص و آموزش هزاران دانش آموز، در سال ۲۰۰۴ میلادی درگذشت. توسعه در استرالیا. یکی از چهره‌های برجسته در آموزش رقص اوکراینی در استرالیا
چهره‌های برجسته در آموزش رقص اوکراینی در استرالیا ولادیمیر کانیا بود که اولین گروه رقص بزرگسالان خود را در سال ۱۹۵۱ میلادی در پرت سازماندهی کرد و چندین دهه آن گروه و دیگر گروه‌ها را اداره کرد. کانیا در زادگاهش یاروسواو در رقص اوکراینی آموزش دیده بود. یکی دیگر از مبتکران اولیه در استرالیا ناتالیا تیروسکی بود که در سال ۱۹۵۲ میلادی بالۀ ملی اوکراین (که بعداً به "وسلکا" تغییر نام داد) را در سیدنی تأسیس کرد. تیروسکی به‌ طور حرفه‌ای در اوکراین تحصیل و اجرا کرده بود و تقریباً پنجاه سال به تدریس رقص اوکراینی در
بود و تقریباً پنجاه سال به تدریس رقص اوکراینی در استرالیا ادامه داد. در دهه ۱۹۶۰ میلادی، واسیل آورامنکو از استرالیا دیدن کرد و موفقیت‌های مشابهی را در توسعۀ رقصندگان در قاره‌ای دیگر و ترویج سبک رقص-صحنۀ فولکلور اوکراینی که او و واسیل ورخوینتس پیشگام آن بودند، تجربه کرد. بیشتر نفوذ آورامنکو در استرالیا ناشی از کارگاه‌های عظیم او بود که دانش آموزان در سنین مختلف در آن شرکت می‌کردند. مارینا برزوسکی در سال ۱۹۴۹ میلادی پس از اجرای برنامه‌های رقص با شرکت‌های رقص متعدد در اوکراین، به همراه همسرش به پرت، استرالیا
متعدد در اوکراین، به همراه همسرش به پرت، استرالیا نقل مکان کرد. او پس از همکاری گسترده با بالۀ استرالیای غربی و مدرسۀ بالۀ استرالیا، در سال ۱۹۷۰ میلادی شرکت رقص کلوبوک در ملبورن را تأسیس کرد و مدیر هنری و طراح رقص مقیم شد، و در پی آن تورهای موفقی در استرالیا توسط شرکت‌های گوناگون رقص فولکلورِ بین‌المللی برگزار کرد. هدف کلوبوک ایجاد بیان هنری به واسطۀ سنت‌های رقص متنوعی بود که توسط اوکراینی‌ها و سایر مهاجران به استرالیا آورده شده بود. گروه رقص «کازاک‌های کوبان» در سال ۱۹۵۶ میلادی در ملبورن تشکیل شد و به
کوبان» در سال ۱۹۵۶ میلادی در ملبورن تشکیل شد و به رهبری واسیل و لیلی کوالنکو به دلیل اجرای رقص‌ها و آهنگ‌های کازاک اوکراینی به موفقیت‌های بین‌المللی دست یافتند. تا سال ۱۹۸۹ میلادی این گروه در ۱۳۰۰۰ نمایش زنده در ۳۰ کشور ظاهر شد و در ۱۶۰ برنامۀ تلویزیونی ظاهر شد. سبک‌های منطقه‌ای رقص. زمانی که اجرای رقص فولکلور اوکراینی بر روی صحنه شروع شد، اساساً تغییر کرد، زیرا به شکل هنری جدیدی تبدیل شد: "رقص-صحنۀ فولکلور اوکراینی". هنگامی که استادان رقص مانند ورخوینتس و آورامنکو شروع به جمع‌آوری رپرتواری از رقص‌ها و گشت
شروع به جمع‌آوری رپرتواری از رقص‌ها و گشت و گذار در سرزمین‌های اوکراین با گروه‌های خود کردند، کارگاه‌هایی را در روستاها تدریس می‌کردند، تغییرات منطقه‌ای ذاتی که از طبیعت بداهه‌پردازانۀ رقص‌های فولکلور پیشامدرن اوکراین سرچشمه می‌گرفت، به آرامی کم رنگ شدند. انواع رقص‌هایی که در نقطه‌ای از کشور مشاهده می‌شد در سایر نقاط کشور اجرا می‌شدند و "رقص‌های اوکراینی" به گروهی همگن‌تر تبدیل می‌شدند. اوکراین دارای مناطق قومیتی بسیاری است که بسیاری از آن‌ها موسیقی، گویش، فُرم لباس و مراحل رقص خود را دارند. با این حال،
فُرم لباس و مراحل رقص خود را دارند. با این حال، بورس تحصیلی ورخوینتس و آورامنکو بیشتر به روستاهای مرکزی اوکراین محدود بود. به تدریج، دیگران با تحقیق در مورد اشکال رقص اقوام مختلف غرب اوکراین، تخصیص بورس تحصیلی و تأسیس گروه‌های رقص منطقه‌ای، جای خالی این تحقیق را پر کردند. با این حال، بیشتر این تحقیقات پس از سفرهای ورخوینتس و اورامنکو در اوکراین انجام شد که منابع موجود دانش «رقص سنتی» را به روستاهای منزوی یا جوامع مهاجری که سرزمین‌های بومی خود را پیش از سفرهای ورخوینتس و آورامنکو ترک کردند، محدود کرد. به
ورخوینتس و آورامنکو ترک کردند، محدود کرد. به دلیل گسترش و نفوذ آثار اولیه ورخوینتس و آورامنکو، اکثر رقص‌هایی که این مناطق قومی‌-فرهنگی را به نمایش می‌گذارند، همان‌ طور که توسط گروه‌های رقص-صحنۀ فولکلور دوران مدرن اوکراینی اجرا می‌شوند، هنوز مراحل اولیۀ بیهونتس و تینوک را در خود جای داده‌اند. اگرچه تغییرات جدیدی میان سبک‌های «منطقه‌ای» رقص در نتیجۀ آموزش‌ها و طراحی‌های رقص پیشرفته‌تر رواج یافته‌اند، اما رقص‌های داستانی (شخصیت‌ها)، مانند افسانه‌های پانتومیم، و رقص‌های آیینی صحنه‌، لزوماً به مناطق خاصی مرتبط
و رقص‌های آیینی صحنه‌، لزوماً به مناطق خاصی مرتبط نیستند. لباس‌های صحنه‌ای که توسط گروه‌های رقص مدرن اوکراینی برگزیده شده‌اند، بر اساس لباس‌های سنتی هستند، اما تصویری ایده‌آل از زندگی روستایی را نشان می‌دهند؛ با رقصندگانی که لباس‌های یکسان در رنگ‌های پر جنب و جوش می‌پوشند که به واسطۀ طبع یا دوره خدشه‌دار نشده‌ است. در حالی که مراحل رقص، لباس‌ها و موسیقی از رقصی به رقص دیگر متفاوت است، مهم است که بدانیم بسیاری از این تغییرات ساختارهای رقصی مدرن هستند، با تغییراتی که توسط پیشرفت هنر بیش از توجه به حفظ
با تغییراتی که توسط پیشرفت هنر بیش از توجه به حفظ سنت‌های فرهنگی انجام شده‌ است. «رقص‌های منطقه‌ای» اوکراینی عبارتند از: منابع. منابع به زبان انگلیسی: منابع به زبان اوکراینی: منابع به زبان لهستانی: منابع به زبان روسی: منابع برخط:
ادبیات اوکراینی ادبیاتی است که به زبان اوکراینی نوشته شده‌است. ادبیات اوکراین بیشتر تحت سلطه خارجی بر سرزمینهای اوکراین، توسط مشترک‌المنافع لهستان–لیتوانیایی، لهستان، امپراتوری روسیه، پادشاهی رومانی، امپراتوری اتریش-مجارستان و عثمانی گسترش یافت و فرهنگ و زبان اوکراینی را غنی کرد و اینکه نویسندگان قادر به تولید میراث ادبی غنی بودند. پیش از دهه ۱۷۰۰. پیش از دهه ۱۷۰۰، بسیاری از نویسندگان از اوکراین به زبانهای «علمی» در قرون وسطی — لاتین و زبان اسلاوی کلیسایی باستان می‌نوشتند. از جمله نویسندگان برجسته اوکراین
می‌نوشتند. از جمله نویسندگان برجسته اوکراین که به زبانهای لاتین و اسلاوی کلیسای قدیم می‌نوشتند، می‌توان به یوری درهوبیچ و گرگوری اسکووورودا اشاره کرد. لیست نویسندگان برجسته اوکراینی. نویسندگان اوکراینی شامل (بر اساس حروف الفبا):
غذاهای اوکراینی مجموعه ای از سنت‌های مختلف آشپزی مردم اوکراین است که طی سالیان متمادی جمع شده‌اند. غذاها به شدت تحت تأثیر خاک غنی و چورنوزم قرار دارند که مواد تشکیل دهنده آن از آن می‌آیند و اغلب اجزای زیادی را درگیر می‌کنند. غذای ملی اوکراین که غیرقابل انکار از این کشور سرچشمه می‌گیرد، سوپ برش است. با این حال، پیروگی و دلمه کلم‌پیچ نیز مورد علاقه ملی مردم اوکراین محسوب می‌شوند و یک وعده غذایی معمول در رستوران‌های سنتی اوکراین هستند. غذاهای اوکراینی به دلیل وسعت کشور و منابع غذایی فراوان، انواع مختلفی از
وسعت کشور و منابع غذایی فراوان، انواع مختلفی از شاخه‌های غذایی (کربوهیدرات، چربی، پروتئین، میوه و سبزیجات) را در خود جای داده‌است. غذاهای سنتی اوکراینی غالباً یک فرایند پخت پیچیده را طی می‌کنند. در ابتدا آنها سرخ یا جوشانده می‌شوند، و سپس خورشت یا پخته می‌شوند. این متمایزترین ویژگی آشپزی اوکراینی است ". سوپ‌ها. محصولات نان و گندم برای غذاهای اوکراینی مهم است. تزیینات روی آن می‌تواند برای جشن‌ها کاملاً مفصل باشد. منابع. [[رده:آشپزی اوکراینی]] [[رده:گردشگری در اوکراین]]
ریشه معماری اوکراین در کشور اسلاوهای شرقی روس کیف است. پس از قرن دوازدهم، تاریخ معماری متمایز در پادشاهی گالیسیا-وولهینیا و بعداً در دوک‌نشین بزرگ لیتوانی، روتنیا و شیمیتیا ادامه یافت. در دوران قزاقهای زاپوروژیا، سبک جدیدی منحصر به اوکراین تحت تأثیر غربی‌های کشورهای مشترک‌المنافع لهستان–لیتوانی ایجاد شد. پس از اتحاد با تساردوم روسیه، معماری در اوکراین در جهات مختلف شروع به توسعه کرد، با بسیاری از سازه‌ها در منطقه بزرگتر شرقی، تحت حاکمیت روسیه ساخته شده به سبک معماری روسیه در آن دوره، در حالی که گالیسیای
سبک معماری روسیه در آن دوره، در حالی که گالیسیای غربی تحت اتریش و تأثیرات معماری مجارستان توسعه یافت. معماری بومی. اصطلاح معماری بومی را می‌توان با اصطلاحات قومی، مشترک یا سنتی عوض کرد و معمولاً در انتهای طیفی از یک ساختمان با طراحی حرفه ای توسط معماران قرار می‌گیرد. دانش ساخت و ساز در معماری بومی مبتنی بر سنتهای محلی است و بنابراین عمدتاً بر اساس دانش منتقل شده توسط نسلها است. مناطق مختلف در اوکراین سبک متمایز خود را از معماری بومی داشتند. به عنوان مثال، در کوه‌های کارپات و کوهپایه‌های اطراف آن، چوب و خاک
کوه‌های کارپات و کوهپایه‌های اطراف آن، چوب و خاک رس اصلی‌ترین مصالح ساختمانی سنتی هستند. اوکراین مدرن. زبان معماری مدرن در جهت هنری خود جهانی و کثرت گرا می‌شود. در آثار مکتب معماران اوکراینی کیف، گرایش‌های پمعماری پست‌مدرن و معماری های-تک به‌طور فزاینده ای یافت می‌شود. این بازتاب توانایی جهانی شدن در جهان معماری است. وظیفه معماری مدرن اوکراین کاربرد متنوع زیبایی‌شناسی مدرن، جستجوی سبک هنری خاص یک معمار و گنجاندن محیط تاریخی - فرهنگی موجود است.
فرهنگ اوکراین ترکیبی از ارزشهای مادی و معنوی مردم اوکراین است که در طول تاریخ خود (تاریخ اوکراین) شکل گرفته‌است. این تحقیق با مطالعات قومی دربارهٔ اوکراینی‌های قومی و تاریخ‌نویسی اوکراین که بر تاریخ کیف و منطقه اطراف آن متمرکز است، گره خورده‌است. اگرچه این کشور اغلب برای حفظ استقلال خود تلاش کرده‌است، مردم آن موفق به حفظ داشته‌های فرهنگی خود شده‌اند و به میراث فرهنگی قابل توجهی که ایجاد کرده‌اند افتخار می‌کنند. نویسندگان زیادی مانند تتاراس شوچنکو و ایوان فرانکو به تاریخ ادبیات این کشور کمک کرده‌اند. فرهنگ
به تاریخ ادبیات این کشور کمک کرده‌اند. فرهنگ اوکراین از زمان استقرار استقلال در سال ۱۹۹۱ تجدید حیات قابل توجهی را تجربه کرده‌است. فرهنگ اوکراینی اگرچه که به سمت مدرنیته پیشرفت می‌کند، اوکراین یک کشور کاملاً سنتی باقی می‌ماند، جایی که رعایت برخی آداب و رسوم در فرهنگ آن نقشی اساسی دارد. بسیاری از تعطیلات و رویدادهای مهم اوکراینی براساس تقویم جولیان قدیمی بنا شده‌اند و از همین رو با همتایان میلادی متفاوت هستند. اینها شامل شب کریسمس و سال نو است که هر دو در فرهنگ اوکراین بسیار مهم هستند. سنت‌ها. تعطیلات و
فرهنگ اوکراین بسیار مهم هستند. سنت‌ها. تعطیلات و جشن‌ها. اجتماعات مانند Vechornytsi دارای سابقه طولانی در فرهنگ اوکراین است و همچنین تعطیلات سنتی مانند روز ایوان کوپالا، ماسلنیتسا، Koledovanie و Malanka، جایی که مردم در گروه‌های بزرگ جمع می‌شوند، نیز چنین است. " Razom nas bahato, nas ne podolaty " یک بیانیه فرهنگی و سیاسی محبوب اوکراینی‌های سنتی و مدرن است. این ترجمه به این صورت است: "با هم ما خیلی هستیم! ما نمی‌توانیم شکست بخوریم! " زبان. زبانهای اصلی اوکراینی و روسی هستند. دین. دین در سراسر کشور رواج
و روسی هستند. دین. دین در سراسر کشور رواج دارد. مسیحیت ارتدوکس شرقی و کاتولیک شرقی و کاتولیک رومی سه مذهبی هستند که به‌طور گسترده مورد استفاده قرار می‌گیرند. کلیسای ارتدکس اوکراین بزرگترین کلیسای این کشور است. آشپزی. غذا بخشی مهم در فرهنگ اوکراین است. در عید پاک و همچنین کریسمس از غذاهای مخصوص استفاده می‌شود. به عنوان مثال در ایام کریسمس، مردم "کوتیا" تهیه می‌کنند که مخلوطی از بلغور گندم پخته شده، دانه خشخاش، عسل و نان‌های شیرین مخصوص است. هنر. معماری. معماری اوکراین ویژگی‌های متمایز آن مکان و دوره زمانی
اوکراین ویژگی‌های متمایز آن مکان و دوره زمانی خاص را منعکس می‌کند. طراحی و معماری تحت تأثیر جو سیاسی و اقتصادی موجود است. هنرهای تزئینی و تجسمی. در موارد خاص، هر جنبه از زندگی عادی به شکل هنری تزئینی بیان هنری تبدیل می‌شود. نقش‌های تزئینی غرق در نمادگرایی، آیین و معنای مذهبی است. بیشتر تاریخ شفاهی در طول ۳۰۰ سال روسی شدن اوکراین هنگامی که فرهنگ و زبان اوکراینی ممنوع بود از دست رفت. سازمان‌هایی مانند موزه ایوان هونچار، موزه پیسانکا و موزه اوکراین به نگهداری تاریخ اختصاص یافته‌اند. مناطق مختلف اوکراین
تاریخ اختصاص یافته‌اند. مناطق مختلف اوکراین تزئینات سنتی خود را با تنوع سبک و معنی خاص خود دارند. نمونه‌های آن را می‌توان در نقاشی پتریکیوکا، معماری زینتی، گلدوزی اوکراینی و نقوش پارچه ای از مناطق مختلف تاریخی اوکراین مشاهده کرد. لباس سنتی. پیراهن یا بلوز گلدوزی شده نمادین، vyshyvanka، شناخته شده‌ترین قسمت لباس ملی اوکراین است و حتی در ماه مه نیز جشن عمومی خاص خود را دارد. لباس سنتی برای مردان نیز شامل کوژوخ ، کنتوس، یوپان و شارواری است. برای زنان، لباس سنتی شامل kozhushanka , ochipok است. پوشاک با استفاده
شامل kozhushanka , ochipok است. پوشاک با استفاده از طراحی پیچیده ساختاری، تکنیک‌های پیچیده بافندگی، گلدوزی گسترده و سوزن دوزی برش ساخته می‌شود. هنر اجرا. رقص. رقص‌های سنتی در اوکراین رواج دارد، که بسیاری از آنها از روستاهای کازاک ناشی می‌شود. یکی از سبک‌های رقص اوکراینی "کالینا" نامیده می‌شود. زنان و مردان در این نوع رقص شرکت می‌کنند. موزه‌ها و کتابخانه‌ها. تقریباً ۵۰۰۰ موزه مختلف از جمله موزه هنر ملی اوکراین، موزه تاریخی ملی اوکراین، موزه هنرهای غربی و شرقی، موزه ملی چرنوبیل اوکراین در کیف، گالری هنر ملی
موزه ملی چرنوبیل اوکراین در کیف، گالری هنر ملی Lviv در اوکراین وجود دارد. ادبیات. ادبیات اوکراین پیشرفت دشواری داشت زیرا به دلیل تسلط دائمی خارجی بر سرزمین‌های اوکراین، اغلب بین زبان گفتاری و نوشتاری تفاوت معناداری وجود داشت. در بعضی مواقع استفاده از زبان اوکراینی حتی تا حدی ممنوع بود که چاپ شود. با این حال، حاکمیت خارجی توسط لیتوانی، لهستان، رومانی، روسیه، اتریش-مجارستان و ترکیه عثمانی، کلمات جدیدی را برجای گذاشت و در نتیجه ادبیات اوکراینی را غنی کرد. با وجود سرکوب‌های تزاری و شوروی، نویسندگان اوکراینی
وجود سرکوب‌های تزاری و شوروی، نویسندگان اوکراینی توانستند میراث ادبی غنی تولید کنند. فرهنگ عامه. ورزش‌ها. اوکراین از تأکید شوروی بر تربیت بدنی، که اوکراین را با صدها استادیوم، استخر شنا، سالن‌های بدنسازی و بسیاری از امکانات ورزشی دیگر ترک کرد، بسیار سود جست. فوتبال محبوب‌ترین ورزش در اوکراین است. لیگ برتر حرفه ای Vyscha Liha است که به عنوان لیگ برتر فوتبال اوکراین نیز شناخته می‌شود. دو تیم موفق ویشا لیها رقبای باشگاه فوتبال دینامو کی‌یف و باشگاه فوتبال شاختار دونتسک هستند. جهانگردی. اوکراین سالانه بیش از
دونتسک هستند. جهانگردی. اوکراین سالانه بیش از ۲۰ میلیون بازدید کننده از سراسر جهان جذب می‌کند. هفت عجایب طبیعی اوکراین و عجایب هفتگانه اوکراین مقصد محبوب و همچنین شهرهای مدرن، جشنواره‌ها، اکوتوریسم و گردشگری پزشکی هستند.
ویلما هوگونائی (؛۳۰ سپتامبر ۱۸۴۷ در نادی‌تتنی (امروز بخشی از بوداپست) - ۲۵ مارس ۱۹۲۲ در بوداپست) نخستین پزشک زن اهل مجارستان بود. زندگی. ویلما هوگونائی پنجمین فرزند گراف کالمان هوگونائی و ریزا پانتسِلی بود. وی دانش مقدماتی را در خانه آموخت و سپس به عنوان دانشجو در مؤسسه دخترانه‌ای در پشت پذیرفته شد. که در آن زمان بیشترین مرحلهٔ تحصیل بود. او سپس دریافت که در دانشگاه زوریخ امکان تحصیلات بیشتر وجود دارد. جورج سیلاشی، همسر اولش، به او اجازه تحصیل داد اما از نظر مالی به او کمکی نکرد. هوگونائی سرانجام به منظور
مالی به او کمکی نکرد. هوگونائی سرانجام به منظور تحصیل در رشته پزشکی در سال ۱۸۷۲ به زوریخ رفت و در سال ۱۸۷۹ از این رشته فارغ‌التحصیل شد. پس از بازگشت به مجارستان در ۱۸۸۰ تا ۱۸۹۷ به عنوان ماما کار می‌کرد تا اینکه رسماً مدرک تحصیلی وی پذیرفته شد و او توانست به‌عنوان پزشک کار کند. نخستین زنی که توانست در مجارستان مدرک پزشکی بگیرد شارولتا اشتِینبرگر در سال ۱۹۰۰ بود. هیچ‌یک از آن‌ها تا سال ۱۹۱۳ مجاز به کار بدون نظارت پزشک مرد نبودند. ازدواج و فرزندان. او در سن ۱۸ سالگی برای نخستین بار با زمین‌داری به نام جورج
۱۸ سالگی برای نخستین بار با زمین‌داری به نام جورج پیلیسی سیلاشی (۱۸۹۹–۱۸۳۱) ازدواج کرد. آن‌ها در سال ۱۸۸۶ از یکدیگر جدا شدند و حاصل این ازدواج دو فرزند به نام جورج (۱۹۳۹–۱۸۶۶) و کالمان (۱۸۶۸–۱۸۶۸) بود. او دوباره در سال ۱۸۸۷ با شیمی‌دان و استاد دانشگاهی به نام وینتسه وارتا (۱۹۱۴–۱۸۴۴) ازدواج کرد که ویلما وارتا (۱۹۰۸–۱۸۸۸) حاصل این ازدواج بود. افتخارات. سیارک ۲۸۷۶۹۳ هوگونائی ویلما، که توسط دو ستاره‌شناس مجاری به نام کریستیان شارنتسکی و بریگیتا شیپوتس در ایستگاه پیسکش‌تتو در سال ۲۰۰۳ کشف شد، به یاد او نامیده
پیسکش‌تتو در سال ۲۰۰۳ کشف شد، به یاد او نامیده شده‌است. استناد رسمی به نامگذاری توسط مرکز بررسی ریزسیاره‌ها در تاریخ ۲۹ اوت ۲۰۱۵ منتشر شد. شخصیت اصلی و داستان یک مجموعه تلویزیونی مجاری به نام که در سال ۲۰۲۰ پخش شد، نیز بسیار شبیه به ویلما هوگونائی و زندگی او بود. تئاتری نیز به نام که در سال ۲۰۱۴ به روی صحنه رفته بود نیز روایتگر زندگی او بود.