payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بریتلینگ () ساعت‌ساز لوکس سوئیسی مستقر در گرنچن سوئیس است. این شرکت در سال ۱۸۸۴ توسط لئون بریتلینگ در سن ایمیر تأسیس شد. بریتلینگ به دلیل کرونومترهای دقیق ساخته شده برای هواپیماها برندی شناخته شده‌است. در دوران سلطنت محمدرضا شاه پهلوی به فارغ‌التحصیلان خلبانی در هوانیروز، یک عدد ساعت مچی برتلینگ‎ هدیه می‌شد.
گروه فسیل () یک طراح و سازنده مد آمریکایی است که در سال ۱۹۸۴ توسط تام کارتسوتیس تأسیس شد و در ریچاردسون، تگزاس مستقر است. تاریخچه شرکت. فسیل در سال ۱۹۸۴ با نام Overseas Products International توسط تام کارتسوتیس ، دانشجوی پیشین دانشگاه تگزاس A&amp;M که در دالاس زندگی می‌کرد، به پیشنهاد برادر بزرگ‌ترش، کوستا کارتسوتیس، مدیر بازرگانی در Sanger-Harris ، تأسیس شد. کوستا به برادر کوچکترش در مورد سود کلان بالقوه‌ای که می‌توان با واردات کالاهای خرده‌فروشی تولید شده در خاور دور ، به ویژه در واردات ساعت های مد روز با
خاور دور ، به ویژه در واردات ساعت های مد روز با قیمت نه چندان بالا، به دست آورد می‌گفت. محصول اصلی آن‌ها، ساعت هایی مد روز با ظاهری کلاسیک بود. در سال ۱۹۹۰، آن دو برادر محصولات چرمی جدیدی با نام تجاری Fossil و خط تولید ساعت‌هایی با نام تجاری Relic معرّفی کردند. فسیل عرضه اولیه سهام خود را در سال ۱۹۹۳ انجام داد. همچنین Zodiac Watches یک برند سوئیسی بود که در ۱۸۸۲ تاسیس شده بود و فسیل آن را از Genender International در سال ۲۰۰۱ به بهای ۴.۷ میلیون دلار خریداری کرد. تمایل مدیران فسیل برای حضور در بازار
خریداری کرد. تمایل مدیران فسیل برای حضور در بازار ساعت‌های سوئیسی منجر به خرید برند Zodiac Watch و بازسازی کامل آن خط شد تا سبک مدرن دهه ۱۹۷۰ میلادی را در یک ساعت با کیفیت بالاتر نمایش دهند. خرید برند Michele Watch در سال ۲۰۰۴ نیز این روند را با ارائه یک ساعت سوئیسی رده‌بالا با طراحی خاص کامل کرد. در سپتامبر ۲۰۰۷، فسیل متهم به نقض حق ثبت اختراع متعلق به شرکت Financial Innovations Systems‌ در دادخواستی شد که در ناحیه شمالی ایالت تگزاس تنظیم شده بود. این پرونده با مبلغی که به رسانه‌ها اعلام نشد، حل‌وفصل و
با مبلغی که به رسانه‌ها اعلام نشد، حل‌وفصل و مدت کوتاهی پس از آن بسته شد. فسیل در دسامبر ۲۰۰۷، شرکت Watch Station International را از Luxottica / Sunglass Hut خرید. فسیل دارای استودیوهای طراحی در بیل ، سوئیس، نزدیک به استودیوی رولکس و همچنین کارخانه‌های تولید در چین و مراکز توزیع در آمریکا، آلمان و آسیا است. در سال ۲۰۱۲، شرکت فسیل با خرید Skagen Designs و برخی از شرکای آن به مبلغ تقریبی ۲۲۵ میلیون دلار به صورت نقدی و ۱۵۰ هزار سهام فسیل موافقت کرد. کل بهای پرداخت شده توسط فسیل تقریباً معادل ۲۳۶/۸ میلیون
پرداخت شده توسط فسیل تقریباً معادل ۲۳۶/۸ میلیون دلار بود. در اوایل سال ۲۰۱۳، فسیل خط ساعت‌های لوکس و گران‌تر «فسیل سوئیس» خود را که ساخت سوئیس هستند، معرفی کرد. در نوامبر ۲۰۱۵، فسیل شرکت Misfit را به مبلغ ۲۶۰ میلیون دلار با هدف گنجاندن فناوری این شرکت در ساعت‌های عادی خود خریداری کرد. در سال ۲۰۲۱، این شرکت تعداد کارمندان خود را از ۱۰۲۰۰ نفر به ۷۵۰۰ نفر کاهش داد.
ویکتورینوکس () سازنده چاقو و ساعت‌ساز لوکس مستقر در شهر ایباخ، در کانتون شویز سوئیس است. با چاقوهای ارتش سوئیس مشهور است. چاقوهای ارتش سوئیس ساخت ویکتورینوکس از یک فولاد مخلوط اختصاصی از آلمان و فرانسه ساخته شده‌اند. این شرکت در سال ۲۰۰۵ تولید کننده دیگر چاقو های سوئیسی یعنی شرکت ونگر خریداری کرد و این شرکت هم اکنون تنها تولید کننده چاقوی سوئیسی است.
ونگر () یکی از دو شرکتی بود که چاقوهای ارتش سوئیس را تولید کرده است. این شرکت مستقر در دلمونت است. ونگر در سال ۲۰۰۵ توسط رقیب خود یعنی ویکتورینوکس خریداری شد.
یگر-لوکولتر () یک تولیدکننده ساعت و ساعت لوکس سوئیسی است که توسط آنتوان لوکولتر در سال ۱۸۳۳ تأسیس شد و در لو-سانتیه سوئیس مستقر است. از سال ۲۰۰۰، این شرکت عضوی از گروه ساعت‌سازی لوکس سوئیسی، ریشمون بوده‌ است.
مانیش جا (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم و فیلم‌نامه‌نویس اهل هند است.
آورام بوناچیو (; زاده (born abraham gutman) – درگذشته ) سیاست‌مدار اهل رومانی بود. وی از ۱۹ مارس ۱۹۶۵ تا ۲۴ مارس ۱۹۶۵ رئیس‌جمهور موقت رومانی بود. آورام بوناچیو در ۲۸ آوریل ۱۹۸۳، در سن ۷۳ سالگی در بخارست درگذشت.
پترو گروزا (; زاده – درگذشته ) سیاست‌مدار اهل رومانی بود. وی از ۱۲ ژوئن ۱۹۵۲ تا هنگام مرگ در ۷ ژانویه ۱۹۵۸ رئیس‌جمهور رومانی بود. پترو گروزا در ۷ ژانویه ۱۹۵۸، در سن ۷۳ سالگی درگذشت.
کاربران مورد اطمینان در ویکی‌پدیا ممکن است در نتیجهٔ یک درخواست موفق برای مدیریت به عنوان مدیر () انتخاب شوند. تا ، ویکی‌پدیای فارسی دارای مدیر بوده‌است. مدیران در مقایسه با ویرایشگران دیگر از اختیارات فنی بیشتری برخوردار هستند. در ویکی‌پدیا معمولاً مدیر شدن را همانند «دریافت [یا دست‌گرفتن] کف‌شوی» تفسیر می‌کنند. این اصطلاح در جاهای دیگری نیز برای اشاره به مدیریت در ویکی‌پدیا به‌کار رفته‌است. در سال ۲۰۰۶، "نیویورک تایمز" گزارش داد که مدیران ویکی‌پدیا، که تعدادشان به حدود ۱٬۰۰۰ نفر می‌رسد، «از نظر جغرافیایی
به حدود ۱٬۰۰۰ نفر می‌رسد، «از نظر جغرافیایی متنوع» هستند. در ژوئیهٔ ۲۰۱۲، گزارش‌هایی به‌طور گسترده منتشر شدند که ویکی‌پدیا در حال «تمام‌کردن مدیر» است، چرا که در سال ۲۰۰۵ و ۲۰۰۶، معمولاً بین ۴۰ تا ۵۰ نفر در هر ماه مدیر می‌شدند، اما در نیمهٔ نخست سال ۲۰۱۲ تنها نه نفر در مجموع دسترسی مدیریت را دریافت کرده‌بودند. با این حال، جیمی ویلز، یکی از بنیان‌گذاران ویکی‌پدیا، این که این موضوع یک بحران تلقی می‌شود یا این که ویکی‌پدیا با کمبود مدیر روبرو است را تکذیب کرده و گفته‌است که «تعداد مدیران برای حدود دو سال ثابت
و گفته‌است که «تعداد مدیران برای حدود دو سال ثابت بوده‌است، واقعاً هیچ اتفاقی در حال رخ دادن نیست.» ویلز پیش از این (در پیامی که در ۱۱ فوریهٔ ۲۰۰۳ به میلینگ لیست ویکی‌پدیایی انگلیسی ارسال شد) اظهار کرده‌است که مدیر بودن «موضوع بزرگی نیست»، و «این که توانایی‌های اعطا شده به مدیران به همگان داده نمی‌شود، صرفاً یک موضوع فنی است». جان بروتون در کتاب "ویکی‌پدیا – راهنمای گمشده" اشاره کرده‌است که با وجود این که بسیاری از مردم تصور می‌کنند مدیران در ویکی‌پدیا درواقع قاضی هستند، این وظیفه چنین کاربردی ندارد. او
قاضی هستند، این وظیفه چنین کاربردی ندارد. او گفته‌است که در عوض، مدیران معمولاً «صفحه‌ها را حذف می‌کنند» و «صفحه‌های درگیر در جنگ ویرایشی را محافظت می‌کنند». درخواست‌های مدیر شدن. در حالی که نخستین مدیران ویکی‌پدیا در اکتبر ۲۰۰۱ توسط جیمی ویلز منصوب شدند، امروزه اختیارات مدیریتی در ویکی‌پدیا به‌واسطهٔ فرایندی که از آن با نام درخواست مدیر شدن (دمش یا RfA) یاد می‌شود، به کاربران اعطا می‌شوند. هر ویرایشگر ثبت‌نام کرده‌ای می‌تواند خود را نامزد کرده یا از ویرایشگر دیگری درخواست کند تا این کار را برای او انجام
دیگری درخواست کند تا این کار را برای او انجام دهد. اندرو لی، دانشمند و استاد دانشگاه که خود یکی از مدیران ویکی‌پدیای انگلیسی است، گفته‌است که این فرایند «همانند قرار دادن یک نفر در دادگاه عالی است». وی همچنین گفته‌است که این فرایند «در این مرحله تقریباً تشریفاتی برای سرزنش کردن است» که با عملکرد این فرایند در زمان‌های گذشتهٔ تاریخ ویکی‌پدیا، که تنها کاری که یک شخص باید برای مدیر شدن انجام می‌داد، «اثبات احمق نبودن» بود، در تضاد است. نامزدی برای این نقش معمولاً پس از «فعالیت گسترده در ویکی» مطرح می‌شود. در
پس از «فعالیت گسترده در ویکی» مطرح می‌شود. در حالی که هر ویرایشگری می‌تواند در یک دمش رأی بدهد، نتیجهٔ نظرخواهی بر پایهٔ اکثریت آرا مشخص نمی‌شود؛ بلکه لازم است تا اجماعی بر این که نامزد می‌تواند مدیر خوبی باشد حاصل شود. تصمیم بر این که اجماع حاصل شده‌است یا خیر، تنها می‌تواند توسط یک دیوان‌سالار اتخاذ شود. دیوان‌سالاران خود ویرایشگرانی در ویکی‌پدیا هستند که همانند مدیران توسط اجتماع کاربران و به‌واسطهٔ یک فرایند «درخواست» به این سمت رسیده‌اند؛ اگرچه این فرایند برای آن‌ها نسبت به مدیران سختگیرانه‌تر است.
برای آن‌ها نسبت به مدیران سختگیرانه‌تر است. بسیکی استویلیا و همکاران او اشاره کرده‌اند که «تا پیش از میانه‌های سال ۲۰۰۵، دمش‌ها معمولاً توجه زیادی را به خود جلب نمی‌کردند. اما از آن پس، این روند که دمش‌ها میزبان تعداد زیادی از گروه‌هایی که همگی از یکدیگر پشتیبانی می‌کنند باشند، به روندی کاملاً معمول تبدیل شد». نقش. یک کاربر پس از دریافت اختیارات مدیریتی به ابزارهای بیشتری برای اجرای وظایف مهم دسترسی پیدا می‌کند. این وظایف شامل «کار تمیزکاری آشفته»، حذف مقاله‌هایی که نامناسب دانسته‌شده‌اند، حفاظت از صفحه‌ها
که نامناسب دانسته‌شده‌اند، حفاظت از صفحه‌ها (محدود کردن امکان ویرایش در صفحه‌ها)، و حساب‌های کاربران خرابکار می‌شوند. قطع دسترسی یک کاربر باید مطابق با سیاست‌های ویکی‌پدیا باشد و باید دلیلی هم برای قطع دسترسی، که به‌صورت دائمی توسط نرم‌افزار در سیاهه ثبت می‌شود، ارائه شود. استفاده از این قابلیت جهت «کسب برتری در ویرایش»، عملی نامناسب تلقی می‌شود. پژوهش‌های علمی. یک پژوهش علمی منتشرشده توسط پژوهش‌گران ویرجینیا تک و مؤسسه پلی‌تکنیک رنسلیر دریافته‌است که پس از آن که ویرایشگران به جایگاه مدیریت دست می‌یابند،
آن که ویرایشگران به جایگاه مدیریت دست می‌یابند، معمولاً بیش از پیش بر مقاله‌هایی با موضوعات بحث‌برانگیز متمرکز می‌شوند. این پژوهش‌گران همچنین شیوه‌ای جایگزین را برای انتخاب مدیران پیشنهاد داده‌اند که طبق آن، به آرای ویرایشگران باتجربه وزن بیشتری داده می‌شود. مقاله‌ای دیگر که در سال ۲۰۰۸ ارائه شد، داده‌های تمامی ۱٬۵۵۱ درخواست برای مدیر شدن در ویکی‌پدیای انگلیسی از ژانویهٔ ۲۰۰۶ تا اکتبر ۲۰۰۷ را تحلیل کرده‌است تا مشخص کند که کدام‌یک از معیارهای پیشنهادشده در صفحهٔ "راهنمای درخواست‌های مدیر شدن" ویکی‌پدیا برای
"راهنمای درخواست‌های مدیر شدن" ویکی‌پدیا برای پیش‌بینی این که کاربر مورد بحث عملاً مدیر می‌شود یا نه، بهتر عمل می‌کنند. در دسامبر ۲۰۱۳، یک پژوهش مشابه توسط پژوهش‌گران مؤسسهٔ فناوری اطلاعات لهستانی-ژاپنی در ورشو منتشر شد که بر مدل‌سازی درخواست‌های مدیر شدن در ویکی‌پدیای لهستانی با استفاده از یک مدل مشتق‌شده از تاریخچهٔ ویرایش ویکی‌پدیا تمرکز داشت. در این پژوهش مشخص شد که می‌توان «با استفاده از این مدل، با سطح دقتی که می‌تواند برای پیشنهاد نامزدها کافی باشد، رأی‌های درج‌شده در فرایندهای دمش را طبقه‌بندی
رأی‌های درج‌شده در فرایندهای دمش را طبقه‌بندی کرد.»
کنستانتین یون پرهون (؛ زاده – ) پزشک، سیاستمدار، و استاد دانشگاه اهل رومانی بود. وی از ۱۳ آوریل ۱۹۴۸ تا ۱۲ ژوئن ۱۹۵۲ رئیس‌جمهور رومانی بود. کنستانتین یون پرهون در ۹ اوت ۱۹۶۹، در سن ۹۴ سالگی درگذشت. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین شده‌است.
سمیر کارنیک (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم، تهیه‌کننده فیلم و فیلم‌نامه‌نویس اهل هند است.
سانجی گادوی (؛ زادهٔ ۲۲ نوامبر ۱۹۶۵ – درگذشتهٔ ۱۹ نوامبر ۲۰۲۳) کارگردان فیلم، و فیلم‌نامه‌نویس اهل هند بود.
ماریا الکساندروونا اولیانووا (؛ – ) آموزگار اهل روسیه و مادر ولادیمیر لنین، مؤسس اتحاد جماهیر شوروی، بود. ماریا اولیانووا در سال ۱۸۳۵ با نام اصلی ماریا الکساندروونا بلانک در سن پترزبورگ متولد شد. پدرش الکساندر دیمیترویچ بلانک یک پزشک معروف بود که گفته می‌شود تبار یهودی یا آلمانی داشت. مادرش، آنا ایوانونا گروسچوف، آلمانی سوئدی بود. او در کودکی در منزل تحصیل کرد و در سال ۱۸۶۳ به عنوان آموزگار در یک دبستان آغاز به کار کرد.
کامیون تاکتیکی تحرک سنگین (HEMTT) یک وسیله نقلیه تأمین ارتش ایالات متحده است که در جنگ اول و دوم عراق در مقیاس وسیعی مورد استفاده قرار گرفت و در این نقش جایگزین تعداد زیادی از کامیون‌های قدیمی شد. شرکت Oshkosh Truck Corporation در ویسکانسین (ایالات متحده آمریکا) از سال ۱۹۸۲ تاکنون تعداد زیادی از ارتش آمریکا را با HEMTT (نام اصلی: کامیون تاکتیکی چند منظوره قابل ارتقا سنگین) تأمین می‌کند. نام مدل داخلی سری M977 A2 (سری M977 سابق) است. HEMTT یک کامیون چند منظوره قوی ۴ محوره است که در نسخه‌های مختلف ساخته شده و
قوی ۴ محوره است که در نسخه‌های مختلف ساخته شده و از جنگ‌های خلیج فارس ستون فقرات واحدهای تأمین ارتش بوده‌است.
راه توفانی فرمان پسر فرمان از میان تاریکی (با نامِ پیشینِ «فرمان») نمایشنامه‌ای از بهرام بیضایی است، از سالِ ۱۳۴۹. متن. این نمایشنامه در سالِ ۱۳۴۹ نوشته شد و نخستین بار در "کیهان سال"ِ ۱۳۵۱ (چاپِ ۱۳۵۲) با نامِ «فرمان» چاپ شد. سپس در ۱۳۵۷ به وسیلهٔ انتشاراتِ نیلوفر به صورتِ کتاب منتشر شد و در ۱۳۸۲ نیز نسخه‌ای بازنگریسته از آن در "دیوان نمایش" آمد. مایگان. به نظرِ حمید امجد این نمایشنامه «جنون تاریخ» را در آستانهٔ جشن‌های ۲۵۰۰سالهٔ شاهنشاهیِ ایران بازمی‌نماید. بیضایی خود موضوع این نمایشنامه را «روبروئی
بیضایی خود موضوع این نمایشنامه را «روبروئی نومیدوار با گذشته‌ای ورشکسته و ریشه‌ای که از آن فقط دلهره می‌آید» می‌دانسته است. نمایش. بیضایی این نمایشنامه را به نمایش درنیاورده است.
«جوان، با استعداد و سیاه بودن» () ترانه‌ای‌ست از نینا سیمون. متن ترانه را ولدون ایروین سروده‌است. این ترانه نخستین بار در سال ۱۹۶۹ ضبط و منتشر شد و در آلبوم ۱۹۷۰ سیمون به نام "طلای سیاه" نیز گنجانده شد.«جوان با استعداد و سیاه بودن»، مانند «میسیسیپی لعنتی»، از سرودهای جنبش حقوق مدنی سیاهپوستان آمریکا به‌شمار می‌رود. این ترانه که ابتدا به صورت تک‌آهنگ منتشر شد، در جایگاه هشتم جدول آر اند بی و رده ۷۶م ۱۰۰ آهنگ داغ بیلبورد قرار گرفت. عنوان و خط آغازین ترانه از نمایشنامه زندگی‌نامه‌ای لورن هنزبری به نام "جوان،
نمایشنامه زندگی‌نامه‌ای لورن هنزبری به نام "جوان، با استعداد و سیاه بودن" گرفته شده‌است. زمینه. «جوان، با استعداد و سیاه بودن» به یاد دوست از دست رفته سیمون، لورن هنزبری، نویسنده نمایشنامه "مویزی در آفتاب"، که در سال ۱۹۶۵ در سن ۳۲ سالگی درگذشت، نوشته شد. هنزبری نخستین زن سیاه‌پوستی بود که نمایشنامه‌اش در برادوی به روی صحنه رفت. سیمون از ایروین خواست «ترانه‌ای بنویسد که بچه‌های سیاه تمام دنیا، تا ابد، حس خوبی نسبت به خودشان داشته باشند.» سبک. سبک نینا سیمون در این ترانه بیشتر به سبک آراندبی اواخر دهه ۶۰ و
در این ترانه بیشتر به سبک آراندبی اواخر دهه ۶۰ و گاسپل نزدیک است تا جاز یا فولکلور. سازبندی آن نیز مجموعه‌ای از سازهای بادی برنجی (هورن‌ها)، گیتار بیس، ارگ، درام و پیانو (که خود سیمون می‌نوازد) را شامل می‌شود. آواز سیمون، با گروه همسرایان همراهی می‌شود. بازخوانی‌ها. بازخوانی‌های قابل توجه این ترانه عبارتند از::
سونیل دارشان () کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس و تهیه‌کننده فیلم اهل هند است.
کلیسای قدیمی هلسینکی (انگلیسی: Old Church of Helsinki)، (فنلاندی: "Helsingin vanha kirkko", سوئدی: "Gamla kyrkan i Helsingfors") یک کلیسای مسیحیت انجیلی یا اونجلیسم لوتری در هلسینکی فنلاند است که توسط معمار آلمانی کارل لودویگ انگل در سبک معماری نئوکلاسیک طراحی و در سال ۱۸۲۶ تکمیل شد. این بنا قدیمی‌ترین کلیسا در مرکز هلسینکی است، و با اینکه کلیسای جامع هلینسکی در سال ۱۸۵۲ تکمیل و استفاده شد اما همچنان این کلیسا به عنوان نمادی بی‌جانشین از شهر هلسینکی مورد استفاده است. کلیسای قدیمی هلسینکی در محوطه خود دارای
است. کلیسای قدیمی هلسینکی در محوطه خود دارای یک گورستان کوچک با ۴۰ سنگ یادبود است که قربانیان جنگ داخلی فنلاند و جنگ استقلال استونی در آن دفن شده‌اند.
آیرون پایتون () یکی از پیاده‌سازی‌های پایتون است که در چارچوب دات نت و مونو اجرا می‌شود. جیم هوگونین آغاز کنندهٔ پروژه، ورژن ۱٫۰ آن را در ۵ سپتامبر ۲۰۰۶ منتشر کرده است. آیرون پایتون به‌طور کامل در سی شارپ نوشته شده است، اگرچه برخی از کدهای آن به‌طور خودکار توسط یک تولیدکننده کد نوشته شده در پایتون تولید می‌شود. جیم هوگونین پروژه را ایجاد کرد و تا نسخه ۱٫۰ که در ۵ سپتامبر ۲۰۰۶ منتشر شد، فعالانه در آن مشارکت داشت. آیرون پایتون ۲٫۰ در ۱۰ دسامبر ۲۰۰۸ منتشر شد. مایکروسافت آیرون پایتون و پروژه خواهرش آیرون روبی
مایکروسافت آیرون پایتون و پروژه خواهرش آیرون روبی را در اواخر سال ۲۰۱۰ رها کرد. این پروژه در حال حاضر توسط گروهی از داوطلبان در GitHub نگهداری می‌شود. تفاوت‌هایی بین پیاده‌سازی مرجع پایتون سی پیتون و آیرون پایتون وجود دارد. برخی از پروژه‌های ساخته شده در آیرون پایتون وجود دارد که تحت سی پیتون کار نمی‌کنند. برعکس، برنامه‌های سی پیتون که به پسوندهای زبانی که در C پیاده‌سازی می‌شوند وابسته هستند، با آیرون پایتون سازگار نیستند.
ترک تابعیت به این معناست که شخص رابطه سیاسی و معنوی خود را با دولت متبوعش قطع کند و به درخواست خودش از او سلب تابعیت صورت بگیرد. مطابق اصل چهل و یکم قانون اساسی ایران هر شخصی می‌تواند به درخواست خود تابعیت ایرانی اش را از دست بدهد. در گذشته سلب تابعیت به عنوان یک مجازات نسبت به افراد اجرا می‌شد و در بسیاری از کشورها چنین مجازاتی وجود داشت اما امروزه به جهت جلوگیری از بی تابعیتی اشخاص این مجازات از نظام کیفری کشورها کنار گذاشته شد. در قانون مدنی ایران نیز بر اساس ماده ۹۸۱ افرادی که علیه امنیت ایران اقدام
بر اساس ماده ۹۸۱ افرادی که علیه امنیت ایران اقدام می‌کردند تابعیت ایرانی شان به عنوان مجازات سلب می‌شد اما در سال ۱۳۷۰ این ماده حذف شد و امروزه چنین مجازاتی در حقوق ایران وجود ندارد. شرایط ترک تابعیت ایران. مطابق ماده ۹۸۸ قانون مدنی ایران اشخاصی که می‌خواهند تابعیت ایرانی را ترک کنند باید چهار شرط را رعایت کنند: علاوه بر این چهار مورد بر اساس تبصره الف ماده ۹۸۸ قانون مدنی شخصی که ترک تابعیت می‌کند باید در ظرف سه ماه از تاریخ صدور سند ترک تابعیت، خاک ایران را ترک کند وگرنه مقامات مربوط اقدام به اخراج او از
ترک کند وگرنه مقامات مربوط اقدام به اخراج او از ایران خواهند کرد. کسب تابعیت خارجی بدون ترک تابعیت ایران. اشخاصی که مطابق ماده ۹۸۸ قانون مدنی ایران اقدام به ترک تابعیت نکرده باشند و تابعیت خارجی کسب کرده باشند بر اساس ماده ۹۸۹ قانون مدنی، همچنان تبعه ایران محسوب می‌شوند در واقع هر تبعه ایرانی که بخواهد تابعیت کشور دیگری را به‌دست آورد ابتدا باید تابعیت ایرانی خود را ترک کرده باشد در غیر این صورت، تابعیت خارجی آنها توسط دولت ایران به رسمیت شناخته نمی‌شود بنابراین چنین اشخاصی از نظر بین‌المللی دارای تابعیت
چنین اشخاصی از نظر بین‌المللی دارای تابعیت مضاعف می‌شوند همچنین تمامی اموال غیرمنقول این اشخاص در ایران توسط دادستان محل به فروش می‌رسد و قیمت فروش این اموال به این اشخاص داده می‌شود و دیگر حق خرید اموال غیرمنقول را در ایران ندارند. همچنین از پاره ای حقوق مانند وزارت، نمایندگی مجلس، مشاغل دولتی و… محروم می‌شوند. البته تبصره ماده ۹۸۹ مقرر کرده که ممکن است هیئت وزراء به پیشنهاد وزارت امور خارجه اجازه دهد تا تابعیت خارجی عده ای از این اشخاص به رسمیت شناخته شود.
تدریس زبان انگلیسی به عنوان زبانی خارجی به صورت آنلاین (TEFL Online) معادل گواهی مجازی تربیت معلم در آموزش زبان انگلیسی به عنوان زبان خارجی (TEFL) در زمینه یادگیری و آموزش زبان انگلیسی است. تدریس زبان به عنوان زبانی خارجی بیش از ۱۰۰ سال پیش در چین به عنوان بخشی از سلسله چینگ آغاز شده‌است. گواهینامهٔ TEFL افراد را در تمام سطوح تجربه آماده می‌کند تا دانش آموزان را در کلاس زبان خارجی به زبان انگلیسی آموزش دهد. روند صدور گواهینامه آنلاین TEFL در اواخر دهه ۹۰ و هنگامی که رونق دیجیتال شروع به کار کرد، ایجاد شد.
هنگامی که رونق دیجیتال شروع به کار کرد، ایجاد شد. یکی از گواهینامه‌های مختلف TEFL موجود است. تدریس‌های آنلاین انگلیسی به عنوان زبان خارجه معمولاً توسط نهادهای حاکم تنظیم می‌شوند. Qualifi یک نهاد اعطا کننده در انگلیس است. در ایالات متحده AQC یک نهاد اعطای جایزه DEAC شناخته شده‌است. ۳ نوع سطح صلاحیت TEFL وجود دارد. ۱. بدون سطح. ۲. دوره‌های آنلاین TEFL سطح ۳. ۳. دوره‌های آنلاین TEFL سطح ۵. آموزش زبان انگلیسی به عنوان زبانی خارجی (TEFL) بدون سطح دوره از آموزش انگلیسی(TEFL) است که در پایان گواهینامه توسط نهاد
انگلیسی(TEFL) است که در پایان گواهینامه توسط نهاد اعطا کننده به رسمیت شناخته نمی‌شود. این امر می‌تواند در صورت درخواست ویزا برای تدریس در برخی از کشورها مشکلاتی را ایجاد کند. دوره آنلاین تدریس زبان(TEFL) سطح ۳ معمولاً ۱۲۰ ساعت است (حداقل این مدرک به رسمیت شناخته شده‌است). سطح ۳ معادل دیپلم دبیرستان است. در حالی که سطح ۵ معمولاً بیش از ۱۲۰ ساعت برای تکمیل شدن معادل دیپلم دانشگاه است. تفاوت‌های بزرگ بین این سه مورد، سطح ورودی شما پس از اتمام تدریس، فرصت‌های شغلی و کیفیت تدریس در حین تحصیل در تدریس آنلاین
شغلی و کیفیت تدریس در حین تحصیل در تدریس آنلاین زبان انگلیسی به عنوان زبانی خارجی است. گواهینامه تدریس آنلاین زبان انگلیسی به عنوان زبانی خارجی توسط متخصصان در زمینه آموزش زبان خارجی از مؤسسه مطالعات آموزش انتاریو (OISE) در دانشکده آموزش دانشگاه تورنتو طراحی شده‌است. این گواهینامه با مشارکت Teach Away، یک شرکت بین‌المللی جذب معلم ارائه می‌شود. قالب تحویل دوره. تدریس آنلاین زبان انگلیسی به عنوان زبانی خارجی توسط Learnkit، یک بستر آموزش الکترونیکی ایجاد شده‌است. در یک محیط آنلاین پاسخگو میزبانی می‌شود و از
در یک محیط آنلاین پاسخگو میزبانی می‌شود و از طریق رایانه‌ها و لپ تاپ‌های سراسر جهان قابل دسترسی است. این دوره ۱۰۰٪ به‌صورت آنلاین است و به شکل مستقیم هم خود کارگردانی می‌کند و هم‌گام بردار (خودکار) است. دانش آموزان باید طی یک سال از زمان ثبت نام، کلیه شرایط گواهی را تکمیل کنند. شرایط پذیرش. برای ثبت نام در دوره تدریس آنلاین زبان انگلیسی به عنوان زبانی خارجی (TEFL) هیچ پیش شرط لازم وجود ندارد. توصیه می‌شود فراگیران قبل از ثبت نام دیپلم دبیرستان خود را داشته باشند.
سازمان پارتیزانی متحد با عنوان "Fareynikte Partizaner Organizatsye" در زبان لهستانی (کوته‌نوشت: FPO)، یک سازمان مقاومت یهودی مستقر در گتو ویلنا بود که مقاومت مسلحانه علیه نازی‌ها را در طول جنگ جهانی دوم سازمان می‌داد. این سازمان زیرزمینی توسط پارتیزان‌های کمونیست و صهیونیست تأسیس شد. رهبران آنها ابا کوونر نویسنده، یوزف گلاتزمان و ییتزهاک ویتنبرگ بودند. شکل‌گیری. سازمان پارتیزانی متحد در ۲۱ ژانویه ۱۹۴۲ در گتو ویلنا با شعار «ما اجازه نمی‌دهیم آنها ما را مانند گوسفندان به ذبح ببرند.» تشکیل شد. این نخستین
گوسفندان به ذبح ببرند.» تشکیل شد. این نخستین سازمان مقاومت یهودی بود که در گتوهای اروپای تحت اشغال نازی‌ها طی جنگ جهانی دوم تأسیس شد، و به دنبال آن مقاومت زیرزمینی گتو لاخوا نیز در اوت ۱۹۴۲ تشکیل شد. برخلاف گتوهای دیگر - که مقاومت زیرزمینی تا حدودی با مقامات تشکیلات محلی یهودیان هماهنگ شده بود - یاکوب گنس، رئیس گتو ویلنا، با مقامات آلمانی در جلوگیری از ایجاد مقاومت مسلحانه همدستی می‌کرد. FPO صهیونیست‌های سوسیالیست، صهیونیست‌های اصلاح‌گرای راستگرا، کمونیست‌ها / مارکسیست‌ها و بوندیست‌ها را گرد هم آورد. ریاست
/ مارکسیست‌ها و بوندیست‌ها را گرد هم آورد. ریاست آن را ییتزهاک ویتنبرگ، یوزف گلاتزمان و ابا کوونر بر عهده داشتند. اهداف FPO ایجاد دفاع از خود در گتو، خرابکاری در فعالیت‌های صنعتی و نظامی آلمان و پیوستن به جنگ‌های پارتیزانی و جنگ ارتش سرخ علیه نازی‌ها بود. آبه (ابا) کوونر، یکی از رهبران جنبش، به همراه ۱۷ عضو گروه محلی صهیونیستی هاشومر هتزایر، در صومعه ای کاتولیک از فرقه خواهران دومینیکن مستقر شدند و مادر علیا، آنا بورکوفسکا (خواهر برتراندا)، به آن‌ها پناه داد. گروه آبه نخستین کسانی بودند که نارنجک‌های دستی
گروه آبه نخستین کسانی بودند که نارنجک‌های دستی و سلاح‌های دیگر را به مقاومت زیرزمینی گتو ویلنا منتقل کردند. سرکوب خیزش. FPO در مأموریت خود موفق نشد. در اوایل سال ۱۹۴۳، آلمانی‌ها یکی از اعضای مقاومت را در جنگل گرفتند. یودنرات، یکی از سازمان‌های اداری پرکاربرد تحمیل شده توسط آلمان نازی، در پاسخ به تهدیدهای آلمان، ویتنبرگ را به گشتاپو تحویل داد. سازمان پارتیزانی متحد نیز در پاسخ، شورشی را ترتیب داد. FPO توانست ویتنبرگ را با مبارزه ای مسلحانه نجات دهد و سپس توانست گروهی شبه‌نظامی کوچک ایجاد کند. یودنرات تحمل
گروهی شبه‌نظامی کوچک ایجاد کند. یودنرات تحمل این حرکت را داشت، چرا که نازی‌ها برای پایان دادن به مقاومت یا نابودی آن به یودنرات اولتیماتوم داده بودند. یودنرات می‌دانست که یهودیان به گتو اسلحه قاچاق می‌کنند و هنگامی که یک یهودی به دلیل خرید یک هفت تیر دستگیر شد، سرانجام به FPO دستور عقب‌نشینی دادند. یودنرات با این ادعا که اعضای FPO دشمنانی خودخواه هستند که باعث تحریک نازی‌ها می‌شوند، مردم گتو را بر ضد آن‌ها تحریک کرد. یاکوب گنس بر مسئولیت مردم در قبال یکدیگر تأکید کرد. وی گفت که مقاومت در حال فدای مصلحت
تأکید کرد. وی گفت که مقاومت در حال فدای مصلحت جامعه است. در پایان، مردم در مقابل مقاومت قرار گرفتند و حق زندگی خود را خواستند. از آنجا که مقاومت حاضر به آتش گشودن بر دیگر یهودیان نبود، اعضای آن سرانجام در یکم سپتامبر ۱۹۴۳ خلع سلاح و دستگیر شدند. هنگامی که نازی‌ها برای برچیدن گتو در سال ۱۹۴۳ وارد شدند، اعضای FPO دوباره گردهم آمدند. گنس کنترل برچیده شدن را به دست گرفت تا به تصورش آلمانی‌ها درون گتو وارد نشوند، اما در عمل به پر کردن سهمیه یهودیان با کسانی که توانایی جنگیدن داشتند، اما لزوماً بخشی از مقاومت
توانایی جنگیدن داشتند، اما لزوماً بخشی از مقاومت نبودند، کمک کرد. اعضای FPO به جنگل فرار کردند، ور در آنجا بیشتر آنها توانستند به واحدهای پارتیزانی شوروی ملحق شوند. اعضای FPO در آزادی ویلنا توسط ارتش شوروی در ژوئیه ۱۹۴۴ شرکت کردند.
بوم‌شناسی و جمعیت، اکولوژی و جمعیت یا اکوپاپ ()، یک انجمن داوطلبانه سوئیسی است که در سال ۱۹۷۱ با هدف حفاظت از منابع تجدیدناپذیر و کاهش ازدیاد جمعیت تأسیس گردید. این مؤسسه عضو اتحادیه «جمعیت اروپا» است که در سال ۲۰۱۲ تأسیس شده است. این انجمن، عطف به رشد آماری جمعیت جهان و محدود بودن منابع طبیعی، با الهام از باشگاه رم، به عنوان بخشی از سیاست‌های سبز نوپا تحت نام «گروه کاری برای توسعه جمعیت» تشکیل شد. در سال ۱۹۸۷ به نام فعلی تغییر نام یافت و در فاصله سال‌های ۲۰۰۰–۱۹۷۰ در زمینه برگزاری کنفرانس‌ها و تریبون‌های
در زمینه برگزاری کنفرانس‌ها و تریبون‌های مربوط به رشد جمعیت، فعال بود. ابتکار عمومی. در سال ۲۰۱۱، مجمع عمومی تصمیم گرفت، یک ابتکار عمومی را با هدف کاهش رشد جمعیت در سوئیس آغاز کند. این ابتکار، در ۳۰ نوامبر ۲۰۱۴ به رای‌دهندگان سوئیسی تسلیم شد که مردم این کشور با ۷۴٫۱ درصد آرا آن را رد کردند. این طرح پیشنهاد می‌کند که دو ماده در قانون اساسی فدرال سوئیس وارد شود: در طول ۴۰ سال حیات خود، این انجمن ظاهراً بخشی از جنبش اکولوژی بوده است و پیشنهاد می‌کند که مهار رشد که از نگرانی‌های مالتوسی (مالتوسیانیسم و عقاید
که از نگرانی‌های مالتوسی (مالتوسیانیسم و عقاید توماس رابرت مالتوس دربارهٔ جمعیت) بیشتر برای جامعه آکادمیک یا روشنفکر استفاده شود و در طول دهه ۱۹۷۰ نیز آشکارا انگیزه پوپولیستی یا بیگانه‌هراسی را به وسیله جیمز شوارتزنباخ برای کنترل مهاجرت مورد حمایت قرار داد. با این وجود، در فضای سیاسی بحث مهاجرت در سوئیس، به‌ویژه به دلیل نزدیکی طرح اکولوژی و جمعیت به همه‌پرسی مهاجرت در فوریه ۲۰۱۴، که منجر به ترس گسترده نخبگان سیاسی و اقتصادی از وخیم شدن روابط با اتحادیه اروپا شد، موجب این گردید که منتقدان اکولوژی و طبیعت یا
شد، موجب این گردید که منتقدان اکولوژی و طبیعت یا طرفداران آن را به انگیزه‌های بیگانه هراسی، نژادپرستی، فاشیزم خودخواهانه یا ریاکارانه متهم کنند. این حملات بیشتر بر اساس بند دوم ابتکار عملی بود که به رشد جمعیت جهانی و نه ملی اختصاص داشت، زیرا ایده کمک‌های خارجی سرمایه‌گذاری شده برای مهار رشد جمعیت در کشورهای در حال توسعه به دلیل نبودن یک سیاست درست مورد حمله قرار گرفت، تا آنجا که برخی منتقدان چپ آن را با اوتانازی کودکان در آلمان نازی برابر دانستند.] توصیه‌های احزاب و سازمان‌ها عمدتاً منفی بود، حتی حزب سبز
احزاب و سازمان‌ها عمدتاً منفی بود، حتی حزب سبز سوئیس، حزب لیبرال سبز سوئیس و صلح سبز سوئیس موضع منفی گرفتند، همان‌طور که حزب منتقد مردم سوئیس (با چندین بخش از کانتون‌های ملی حمایت کننده). در حالی که مخالفت چپ با «اکولوژی و جمعیت» بیشتر به عنوان انتقاد از بیگانه ستیزی بیان می‌شود.