payamvha/North_RAG huggingface dataset:
عملکردی از سال ۲۰۱۲ را به عهده دارد. در سال ۲۰۱۷ به عنوان عضو هیئت امنای دانشگاه لیدن منصوب شد. مایر همچنین به عنوان عضو هیئت‌های مشاوره یا تحریریه بیش از ۱۰ مجله علمی، از جمله Advanced Material (از سال ۱۹۹۲)، انگوانته کمی (از سال ۱۹۹۸)، علوم شیمیایی (از سال ۲۰۱۰) و مجله انجمن شیمی شیمی آمریکا (از سال ۲۰۱۰) فعالیت می‌کند. "دعوت نامه‌ها و عضویت‌های دانشگاهی" مایر در بسیاری از دانشگاه‌ها به عنوان سخنرانی در این دانشگاه دعوت شده‌است. او در سال ۲۰۰۱ سخنرانی صدمین سالگرد ون هاف در آکادمی هنرها و علوم سلطنتی
صدمین سالگرد ون هاف در آکادمی هنرها و علوم سلطنتی هلند، سخنرانی Carothers در دوپونت ویلمینگتون در ۲۰۰۵ و سخنرانی اصلی علوم در دانشگاه Lowlands 2009 را ارائه داد. مایر عضو منتخب آکادمی هنرها و علوم سلطنتی هلند (KNAW، از سال ۲۰۰۳) و انجمن علوم و علوم سلطنتی هلند (KHMW، از سال ۱۹۹۷) است. او همکار افتخاری انجمن تحقیقات شیمی هند (از سال ۲۰۱۲) و عضو انجمن آمریکا برای پیشرفت علم (از سال ۲۰۱۵) است. علاوه بر این، مایر به عنوان عضو افتخاری انجمن شیمی شیمی رویال هلند (KNCV، از سال ۲۰۱۸) انتخاب شده‌است. جوایز. مایر
(KNCV، از سال ۲۰۱۸) انتخاب شده‌است. جوایز. مایر جوایز برجسته متعددی دریافت کرده‌است، از جمله زندگی شخصی. میجر در سال ۱۹۵۵ به عنوان بزرگترین پسر روولوف مایر و وینی میریزر د ویت به دنیا آمد. در سال ۱۹۷۹ با Iektje Oosterbeek ازدواج کرد که دارای دو پسر است: راجر مایر (۱۹۸۵)، CTO در Paylogic در آمستردام و ویگر مایر (۱۹۸۸) که یک معمار در سیدنی است.
مهدی فاتحی متولد (۱ فروردین ۱۳۶۱، تهران) یک گرافیست و نقاش ایرانی است. زندگی‌نامه. مهدی متولد ۱۳۶۱ در تهران و دانش‌آموختهٔ کارشناسی ارشد ارتباط تصویری از دانشکده هنر و معماری است. هر چند او را با پوسترهایی که برای تئاترها، گالری‌ها و رویدادهای فرهنگی و هنری طراحی کرده می‌شناسند، اما نمونه‌های شاخصی از طراحی نشانه، جلد و طراحی گرافیک کتاب نیز در مجموعه آثارش دیده می‌شود. مهدی فاتحی یکی از طراحان گرافیکی است که علی‌رغم تنوع نرم‌افزارهای دیجیتالی در خلق پوستر هنوز با تکنیک سیلک اسکرین کار می‌کند. او برنده
هنوز با تکنیک سیلک اسکرین کار می‌کند. او برنده جایزه‌های اول و دوم طراحی پوستر تئاتر از جشنواره‌های سی و پنجم، و سی و یکم تئاتر فجر، دریافت مدال برنز از هشتمین سه‌سالانه پوسترهای صحنه‌ای صوفیا، بلغارستان، برندهٔ مدال برنز در دهمین سه‌سالانهٔ بین‌المللی پوستر تویوما، ژاپن، برندهٔ بخش پوستر جشن تصویر سال نود، تقدیرشده در چهاردهمین بینال پوستر تئاتر لهستان، و دریافت بورسیه انستیتو فرانسه در پاریس. تدریس در دانشگاه سوره، دانشگاه علم و فرهنگ، دانشگاه علمی کاربردی، دانشگاه آزاد، و همین‌طور تجربه داوری در
کاربردی، دانشگاه آزاد، و همین‌طور تجربه داوری در رویدادهای معتبری همچون پنجمین بینال سرو نقره‌ای، بیست و نهمین جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر، و نمایشگاه ۲۵ سال پوستر تئاتر ایران بخش دیگری از تجربیات اوست. فاتحی در بیش از ۴۰ نمایشگاه و بینال داخلی و خارجی، در کشورهایی همچون آمریکا، لهستان، ایتالیا و فرانسه شرکت کرده، و چندین نمایشگاه انفرادی در داخل و خارج از کشور برگزار کرده‌است. او عضو انجمن صنفی طراحان گرافیک ایران، مرکز توسعهٔ هنرهای تجسمی، و عضو هیئت مؤسس انجمن طراحان پوستر تئاتر است، و در حال حاضر در
انجمن طراحان پوستر تئاتر است، و در حال حاضر در استودیوی شخصی خود "استودیو فا" به فعالیت حرفه‌ای‌اش ادامه می‌دهد.
کوباتو (به پرتغالی: Cubatão) یک شهر و شهر و شهرداری در برزیل است که در ایالت سائو پائولو واقع شده‌است. کوباتو ۱۴۲٫۸۸ کیلومتر مربع مساحت و ۱۲۷٬۰۰۶ نفر جمعیت دارد و ۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. خواهرخوانده. شهر آگوس د سنپدرو خواهرخواندهٔ کوباتو هست.
ترس کوراسویس (به پرتغالی: Três Corações) یک منطقهٔ مسکونی در برزیل است که در مینا ژرایس واقع شده‌است. ترس کوراسویس ۸۲۸٫۰۳۸ کیلومتر مربع مساحت و ۸۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۸۳۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.چون بین سه شهر ریودوژانیرو ، بلوهوریزونته و سائوپائولو واقع شده است به این نام یعنی ، ترس کوراسویس نامیده شده است.
کارابیکویبا (به پرتغالی: Carapicuíba) یک شهر و شهر و شهرداری در برزیل است که در ایالت سائو پائولو واقع شده‌است. کارابیکویبا ۳۴٫۵۵ کیلومتر مربع مساحت و ۳۹۲٬۲۹۴ نفر جمعیت دارد. خواهرخوانده. شهر مناجیو خواهرخواندهٔ کارابیکویبا هست.
کابو فریو (به پرتغالی: Cabo Frio) یک منطقهٔ مسکونی در برزیل است که در ریو دو ژانیرو واقع شده‌است. کابو فریو ۴۱۰٫۴۱۸ کیلومتر مربع مساحت و ۲۱۶٬۰۳۰ نفر جمعیت دارد و ۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. خواهرخوانده. شهر ریو دو ژانیرو خواهرخواندهٔ کابو فریو هست.
مائوآ (به پرتغالی: Mauá) یک شهر و شهر و شهرداری در برزیل است که در ایالت سائو پائولو واقع شده است. مائوآ ۶۲٫۲۹۳ کیلومتر مربع مساحت و ۴۶۸٬۱۴۸ نفر جمعیت دارد و ۸۱۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
باروئری (به پرتغالی: Barueri) یک منطقهٔ مسکونی در برزیل است که در ایالت سائو پائولو واقع شده‌است. باروئری ۶۵٫۷۰۵ کیلومتر مربع مساحت و ۲۶۲٬۲۷۵ نفر جمعیت دارد و ۷۱۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. خواهرخوانده. شهر Berilo خواهرخواندهٔ باروئری هست.
ژوازیرو (به پرتغالی: Juazeiro) یک منطقهٔ مسکونی در برزیل است که در باهیا واقع شده‌است. ژوازیرو ۶٬۵۰۰٬۵۲۰ کیلومتر مربع مساحت و ۲۱۵٬۱۸۳ نفر جمعیت دارد و ۳۶۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. خواهرخوانده. شهر سیوداد خوارس، چیئوائوا خواهرخواندهٔ ژوازیرو هست.
سائو ویسنچه (به پرتغالی: São Vicente) یک منطقهٔ مسکونی در برزیل است که در ایالت سائو پائولو واقع شده‌است. سائو ویسنچه ۱۴۷٫۸۹ کیلومتر مربع مساحت و ۳۵۵٬۵۴۲ نفر جمعیت دارد و ۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. خواهرخوانده. شهرهای رزیستنسیا و ناها، اوکیناوا خواهرخوانده‌های سائو ویسنچه (سائو پائولو) هستند.
آگوس د سنپدرو (به پرتغالی: Águas de São Pedro) یک منطقهٔ مسکونی در برزیل است که در ایالت سائو پائولو واقع شده‌است. آگوس د سنپدرو ۳٫۶۱۲ کیلومتر مربع مساحت و ۲٬۷۰۷ نفر جمعیت دارد و ۵۱۵٫۲۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. خواهرخوانده. شهرهای کوباتو و Molinaseca خواهرخوانده‌های آگوس د سنپدرو هستند.
ویلا ولا (به پرتغالی: Vila Velha) یک منطقهٔ مسکونی در برزیل است که در اسپیریتو سانتو واقع شده‌است. ویلا ولا ۲۰۸ کیلومتر مربع مساحت و ۴۸۶٬۲۰۸ نفر جمعیت دارد. خواهرخوانده. شهر چینگ‌دائو خواهرخواندهٔ ویلا ولا هست.
ننه خانم بارفروش ملقب به مهد علیا (زادهٔ ساری) شصتمین همسر فتحعلی‌شاه قاجار بود که در پیش او مقام بالایی داشت به‌طوری که لقب مهد علیا را از او گرفت. او دختر محمد خان مازندرانی پازواری و خواهر ملا عبدالله بود. او رابطه‌ای با زنان دربار نداشته و بیشتر با شوهرش وقت می‌گذراند. او چهار فرزند از فتحعلی شاه داشت، با این که مادر ولیعهد نبود، لقب مهد علیا را داشت. چرا که آسیه‌خانم دولو، مادر عباس میرزا، زود درگذشت و مهلت داشتن لقب را نداشت. پس از ننه خانم، گلین خانم همسر عباس میرزا این لقب را گرفت.
بارباسنا (به پرتغالی: Barbacena) یک شهر و شهر و شهرداری در برزیل است که در مینا ژرایس واقع شده‌است. بارباسنا ۷۵۹٫۱۹ کیلومتر مربع مساحت و ۱۳۲٬۹۸۰ نفر جمعیت دارد و ۱٬۱۶۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. خواهرخوانده. شهر بورلینگتون، آیووا خواهرخواندهٔ بارباسنا هست.
امبو دا زارچز (به پرتغالی: Embu das Artes) یک شهر، شهرداری‌های برزیل و شهر ، شهرداری و در برزیل است که در ایالت سائو پائولو واقع شده‌است. امبو دا زارچز ۷۰٫۴۰ کیلومتر مربع مساحت و ۲۶۱٬۷۸۱ نفر جمعیت دارد و ۷۷۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. خواهرخوانده. شهر هینو، شیگا خواهرخواندهٔ امبو دا زارچز هست.
والینوس (به پرتغالی: Valinhos) یک منطقهٔ مسکونی در برزیل است که در ایالت سائو پائولو واقع شده‌است. والینوس ۱۴۸٫۵۴ کیلومتر مربع مساحت و ۱۲۰٬۲۵۸ نفر جمعیت دارد و ۶۶۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. خواهرخوانده. شهرهای بیت‌لحم و کاوارتزره خواهرخوانده‌های والینوس هستند.
نووا اودسا (به پرتغالی: Nova Odessa) یک منطقهٔ مسکونی در برزیل است که در ایالت سائو پائولو واقع شده‌است. نووا اودسا ۷۳٫۷۹ کیلومتر مربع مساحت و ۵۶٬۷۶۴ نفر جمعیت دارد و ۵۷۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. خواهرخوانده. شهر یلگاوا خواهرخواندهٔ نووا اودسا (سائو پائولو) هست.
نسل‌کشی چرکس، پاکسازی قومی امپراتوری روسیه، کشتار، مهاجرت اجباری، و جابجا کردن بیشتر چرکسها از سرزمین خود چرکسیه بود که این سرزمین دربرگیرنده بخش بسیاری از قفقاز شمالی و ساحل شمال خاوری دریای سیاه می‌شد. جابجایی چرکسها پیش از پایان جنگ قفقاز در سال ۱۸۶۴ آغاز شد تا سال ۱۸۶۷ به پایان رسید. برخی آوارگان به صورت گسترده در روسیه ماندند و دیگر آورگان به امپراتوری عثمانی منتقل شدند. در این جابجایی بسیاری در دریا غرق و یا به‌دست‌ بیماری از بین رفتند.با توجه به آمار بایگانی دولت روسیه، برآورد می‌شود که نود درصد، ۹۴٪
دولت روسیه، برآورد می‌شود که نود درصد، ۹۴٪ یا ٪۹۵-٪۹۷ چرکسها در این روند از بین رفته‌اند. افزون بر چرکسها روس‌ها برای از بین بردن و جابجا کردن آدیغه‌ها، اوبیخ‌ها ،آبازین‌ها، اینگوش‌ها، آرشتینها، چچن‌ها، آسی‌ها و آبخازها نیز برنامه‌ریزی کرده بودند. در همین دوره، برخی از گروه‌های قومی مسلمان قفقاز را به امپراتوری عثمانی و ایران جابجا کردند. پیش زمینه. در پایان سده ۱۸ و آغاز سده ۱۹، امپراتوری روسیه به دنبال گسترش قلمرو خود به سمت جنوب بود ولی با مانع دو امپراتوری مسلمان همسایه، عثمانی و قاجار بود روبرو بود
مسلمان همسایه، عثمانی و قاجار بود روبرو بود ازین‌رو تلاش می‌کرد که قفقاز را به خاک خود پیوست کند. بعضی از مناطق، بسته به ساختارهای سیاسی محلی، آسانتر از دیگر مناطق تسلیم شدند. از آن جمله، گرجستان خاوری که شامل قدرتمندترین مناطق گرجستان، کارتلی و کاختی، بود از سال ۱۵۵۵ زیر حاکمیت ایران بود. با این حال، پس از مرگ نادرشاه در سال ۱۷۴۷، هر دو پادشاهی از حکومت ایران جدا شدند و توسط اراکلی دوم در سال ۱۷۶۲ متحد شدند. در سال ۱۷۸۳، اراکلی و روس‌ها عهدنامه گرجیوسک را امضا کردند که به موجب آن کارتلی-کاختی به‌طور رسمی
امضا کردند که به موجب آن کارتلی-کاختی به‌طور رسمی و اسمی وابستگی به ایران را نقض کرد و تحت قیمومیت روسیه درآمد و امور خارجه گرجستان به روس‌ها واگذار شد. امضای این عهدنامه موجب حمله و تسلیم مجدد گرجستان به ایران در سال ۱۷۹۵ شد. سرانجام روسیه توانست از زنجیره‌ای از رویدادها، به راحتی گرجستان خاوری را در آغاز سده نوزدهم ضمیمه خاک خود کند. سرانجام عهدنامه گلستان سال ۱۸۱۳ با ایران قاجاریه امضا شد. برخی از سرزمین‌ها، از جمله ارمنستان امروزی، آذربایجان قفقاز و داغستان جنوبی، اشراف قدرتمندی داشتند که مقاومت
و داغستان جنوبی، اشراف قدرتمندی داشتند که مقاومت می‌کردند و مستقیماً در جنگهای ایران و روسیه (۱۸۰۴–۱۸۱۳ و ۱۸۲۶–۱۸۲۸) فتح شدند. برخی دیگر، مانند کاباردای سفلا و مناطقی از داغستان که دارای اشراف قدرتمندی بودند اما تا حد زیادی از امپراتوری‌ها مستقل بودند، با همکاری نخبگان محلی و یکپارچه کردن آنان در اشراف روسی، به خاک روسیه پیوست شد. پیوست کردن هر دو نوع از این مناطق نسبتاً آسان بود. در کارتلی-کاختی، همان‌طور که به‌طور کوتاهی در بالا توضیح داده شد، دولت روسیه از درخواست شاه جورج XII باگریاتی برای خودمختاری به
درخواست شاه جورج XII باگریاتی برای خودمختاری به عنوان بهانه ای برای پیوستن و عزل خاندان سلطنتی استفاده کرد. حاکم ایمرتی در برابر روسیه ایستادگی کرد، اما به شورش‌هایی که اغلب توسط اعضای خاندان پادشاهی در کارتلی-کاختی رهبری می‌شد، پایان داده شد و گرجستان به‌طور کلی در سده ۱۹ آرام بود. همراه کردن مناطق باقیمانده قفقاز که هرگز توسط امپراطوری‌های خارجی گشوده نشده بودند و قدرت متمرکز نداشتند، سخت‌ترین کار برای روس‌ها بود و اکثر مناطق چرکسیه در این دسته جای می‌گرفت. درگیری با چرکسیه. بیشتر چرکس‌ها، تحت تأثیر
درگیری با چرکسیه. بیشتر چرکس‌ها، تحت تأثیر بیزانس در قرن‌های ۵ و ۶ مسیحی شده بودند، و غالباً با گرجستان، هم‌پیمان بودند. گرجی‌ها و چرکس‌ها خود را به صورت جزیره‌ای مسیحی محصور در مسلمانان می‌دیدند و هردو خواستار حمایت روسیه بودند. اگرچه پیش‌تر نیز جوامع کوچک مسلمان در چرکسیه وجود داشتند، اما تغییر مذهب عمدتاً پس از سال ۱۷۱۷، که سلطان مراد چهارم به خان‌های کریمه دستور داد اسلام را در میان چرکس‌ها گسترش دهند، صورت گرفت. عثمانی‌ها و کریمه‌ای‌ها در تغییر مذهب اشراف و وابستگانشان موفق بودند. اما علی‌رغم تلاش
اشراف و وابستگانشان موفق بودند. اما علی‌رغم تلاش آنان و کارگزانشان در چرکسیه، بیشتر مردم چرکس همچنان مسیحی و یا بت‌پرست بودند، تا این که تهدید تسخیر توسط روسیه باعث شد تا اکثریت آنها به منظور اتحاد دفاعی با عثمانی و خانات کریمه و حفاظت از استقلال خود، مسلمان شوند. سرانجام، این امر به سیاسی شدن دین به‌طور کلی و اسلام به‌طور خاص منجر شد. زیرا طبقه ای از اشراف و روحانیون چرکس را که وفادار به ترکیه بودند، پدیدآورد. در عین حال این امر باعث تزلزل اتحاد چرکسها شد. در دهه ۱۸۴۰، این واقعیت که بسیاری از چرکس‌ها به
در دهه ۱۸۴۰، این واقعیت که بسیاری از چرکس‌ها به ویژه در میان قبایل ناتوهی و شاپسوگ، هنوز هم مسیحی و بت‌پرست بودند، خشم نائب سوم امام شمیل، محمد امین را برانگیخت. امروز هم، چرکس‌ها به اکثریت مسلمان، جمعیت کوچک مسیحی کاتولیک و ارتدکس عمدتاً در بین کاباردین‌ها و کسانی که فلسفه دینی کهن پیش از اسلام و پیش از مسیحیت را احیا کرده‌اند، تقسیم می‌شوند. روسها در چرکسیه با مقاومت نامنظم اما مداوم روبرو شدند. روس‌ها معتقد بود که بر اساس پیمان آدریانوپول (۱۸۲۹) که در آن عثمانی‌ها چرکسیه را واگذار کرده بودند، حاکمیت
آن عثمانی‌ها چرکسیه را واگذار کرده بودند، حاکمیت چرکسیه با امپراتوری روسیه است اما چرکس‌ها با این استدلال که قلمرو آنها مستقل از عثمانی بوده و استانبول حق واگذاری آن را نداشته‌است، این پیمان را نامعتبر می‌دانستند. تا پیش از قرن نوزدهم روابط چرکس‌ها و کازاک‌ها غالباً صمیمانه بود. تجارت گسترده بین این دو برقرار بود و متقابلاً علیه ترکها و کریمه‌ای‌ها حملاتی صورت می‌دادند. با این حال، پس از هجوم مهاجران کازاک و ساخت حصاری طولانی در سال ۱۷۹۲ که چرکس‌ها را از مراتع سنتی خود در اطراف رودخانه کوبان منع می‌کرد،
مراتع سنتی خود در اطراف رودخانه کوبان منع می‌کرد، آنان (چرکس‌ها) و دیگر گروه‌های قفقازی به‌طور منظم به اردوگاه‌های روسی یورش می‌بردند و سپس ناپدید می‌شدند. همزمان، با استقرار بیش از پیش نیروهای روسی در منطقه، نیازهای این نیروها (که تأمین آن از روسیه به علت دشواری حمل و نقل ممکن نبود) آنان را وسوسه می‌کرد که به نوبه خود به روستاهای بومی یورش ببرند. این مسئله به خشم بومیان بیشتر دامن می‌زد و چرخه‌ای از یورش و انتقام را پدیدمی‌آورد. چرکسها بیش از هر قومیت دیگر قفقاز و از سال ۱۷۶۳ تا ۱۸۶۴ با روسها جنگیدند.
قفقاز و از سال ۱۷۶۳ تا ۱۸۶۴ با روسها جنگیدند. ارتش روسیه سعی کرد با ساختن یک سری قلعه‌ها حاکمیت خود را تثبیت کند، اما این قلعه‌ها به نوبه خود به اهداف جدید یورش‌ها تبدیل شدند و در واقع مردمان کوهستان چندین بار قلعه‌ها را فتح کردند. در سال ۱۸۱۶، درگیری روسیه با چرکس‌ها سبب شد تا فرماندهان نظامی مانند ژنرال آلکسی یرمولوف به این نتیجه برسند که برای محافظت از مرزها «کشتار» موثرتر از ساخت قلعه است زیرا «در نگاه آسیایی‌ها اعتدال نشانه ضعف است». در دوران یرمولوف، ارتش روسیه شروع به استفاده از استراتژی قصاص
ارتش روسیه شروع به استفاده از استراتژی قصاص نامتناسب یورش‌ها کرد. با هدف تحکیم ثبات و اقتدار در کل قفقاز، سربازان روسی یورش‌ها را با ویران کردن روستاهایی که تصور می‌کردند جنگجویان در آن پنهان شده‌اند، و همچنین قتل، آدم‌ربایی و اعدام کل خانواده تلافی می‌کردند. از آنجا که مقاومت و تأمین غذا متکی به روستاییان دلسوز بود، ارتش روسیه همچنین به‌طور منظم محصولات کشاورزی و دام‌ها را از بین می‌برد و غیرنظامیان چرکس را می‌کشت. چرکس‌ها این فشارها را با ایجاد فدراسیون قبیله ای که شامل همه قبایل منطقه بود پاسخ دادند.
قبیله ای که شامل همه قبایل منطقه بود پاسخ دادند. مقاومت شدید. این تاکتیکها بومیان را بیشتر عصبانی کرده و مقاومت آنان در برابر حکومت روسیه را شدت بخشید؛ بنابراین ارتش روسیه با ترکیبی از مهاجمان چابک و سریع و چریک‌هایی که منطقه را بهتر می‌شناختند، ناامید شده بود. مقاومت چرکس‌ها ادامه یافت و روستاهایی که پیش‌تر حاکمیت روسیه را پذیرفته بودند نیز اغلب دوباره به مقاومت می‌پیوستند. علاوه بر این، مقاومت چریکها باعث همدردی غربی‌ها شد، به ویژه انگلیس که چرکس‌ها از آنان درخواست کمک کردند و آنان نیز به کمک واسطه‌ها و
درخواست کمک کردند و آنان نیز به کمک واسطه‌ها و جاسوس‌ها از دهه ۱۸۳۰ و در طول جنگ کریمه به کمک شتافتند. انگلستان هرگز کمکهای اساسی‌تری نکرد زیرا منطقه بسیار دورتر از منافع انگلیس بود و پس از جنگ کریمه علاقه بدان فروکش کرد. در همین حال، امام شمیل در شمال شرق قفقاز، بارها و بارها تلاش کرد تا حمایت چرکس‌ها را در مبارزات شخصی خود علیه روسیه به دست بیاورد، اما چرکسها تا حد زیادی نسبت به او بی‌اعتنا بودند. پس از تسلیم شدن وی به روسیه، مقاومت آنها بی هیچ کاهشی دفاع ادامه یافت. روسها با ایجاد تغییراتی در طبیعت
دفاع ادامه یافت. روسها با ایجاد تغییراتی در طبیعت منطقه، با مقاومت سنگین چرکس‌ها مقابله کردند. آنها شبکه ای از جاده‌ها را ساختند و جنگل‌های اطراف این جاده‌ها را پاکسازی نمودند، روستاهای بومیان را ویران کردند، و اغلب جوامع جدید کشاورز روس یا قفقازی طرفدار روس‌ها را در زمین‌ها اسکان دادند. در این شرایط خونین، ویرانی کامل روستاها به یک تاکتیک معمول بدل شد. در سال ۱۸۳۷، رهبران ناتوخای، آبزاخ و شاپسوگ داوطلبانه پیشنهاد دادند که به امپراتوری روسیه ملحق شود مشروط بر اینکه نیروهای روس و کازاک به رود کوبان محدود
بر اینکه نیروهای روس و کازاک به رود کوبان محدود باشند. با این حال پیشنهاد آنان نادیده گرفته شد و تصرف یک جانبه سرزمین‌های چرکس با تأسیس سی و شش واحد جدید کازاک تا سال ۱۸۴۰ ادامه یافت. ژنرال یرمولوف اظهار داشت: «ما به سرزمین‌های چرکس‌ها نیاز داریم، اما به خود آنان نه». فرماندهان نظامی روسیه مانند یرمولوف و بولداکوف در جهت منافع خود برای دستیابی به جلال در میدان نبرد و ثروت از طریق فتح سرزمین‌ها که در جبهه غربی بسیار دشوارتر از قفقاز بود، غالباً دولت مرکزی را فریب می‌دادند و این واقعیت را که گروه‌های چرکس در
فریب می‌دادند و این واقعیت را که گروه‌های چرکس در تلاش برای برقراری صلح با روسیه بودند، پنهان می‌کردند. در مذاکرات تدوین معاهده پاریس ۱۸۵۶ و پایان دادن به جنگ کریمه، نماینده انگلیس، ارل کلارندون، تأکید کرد که رودخانه کوبان باید مرز روسیه و ترکیه باشد، که می‌توانست چرکسیه را خارج از قلمرو روسیه قرار دهد، اما نمایندگان فرانسه و ترکیه که از مالکیت روسیه بر چرکسیه حمایت می‌کردند، باعث منصرف شدن وی شدند. کلارندون سپس سعی کرد که بندی را مبنی بر اینکه روسیه نمی‌تواند قلعه‌ای در چرکسیه بسازد، در پیمان‌نامه
نمی‌تواند قلعه‌ای در چرکسیه بسازد، در پیمان‌نامه بگنجاند، اما این‌باز دوباره نماینده فرانسه وی را منصرف کرد. با اینکه پیمان نهایی عفو اتباعی را که برای دول متخاصم جنگیده بودند، تضمین کرده بود، اما از آنجا که چرکسیه قبلاً هرگز تحت حاکمیت روسیه قرار نگرفته بود، چرکس‌ها مستثنی شدند و بدین ترتیب چرکس‌ها با این پیمان به صورت دوژور تحت حاکمیت روسیه قرار گرفتند، اما روسیه هیچ اجباری نداشت که به چرکس‌ها حقوق برابر با سایر شهروندان امپراتوری اعطا کند. پیشنهاد. در سال ۱۸۵۷، دیمیتری مایلوتین برای اولین بار ایده اخراج
۱۸۵۷، دیمیتری مایلوتین برای اولین بار ایده اخراج دسته جمعی بومیان چرکس را مطرح کرد. مایلوتین استدلال می‌کرد که هدف این نیست که آنها را جابجا کنیم تا کشاورزان تولیدی در زمین‌های آنان اسکان داده شوند، بلکه «از بین بردن چرکس‌ها به خودی خود یک هدف بود - پاکسازی زمین از عناصر متخاصم». تزار الکساندر دوم برنامه‌ها را تأیید کرد، و مایلوتین بعداً در سال ۱۸۶۱، وزیر جنگ شد و از اوایل دهه ۱۸۶۰ اخراج‌ها در قفقاز (ابتدا در شمال شرقی و سپس در شمال غربی) آغاز شد. برخی دیگر در میان طبقه نظامی روسیه مانند روستیسلاو فدایف
در میان طبقه نظامی روسیه مانند روستیسلاو فدایف اظهار می‌داشتند که چرکس‌ها نمی‌توانند روس شوند چون «آموزش مجدد یک جامعه روندی طولانی است و چندین قرن زمان نیاز دارد» و روسیه در برهه حساسی از تاریخ خود بسر می‌برد و قفقاز بایستی آرام باشد. فدایف می‌گوید که روس‌ها برای دستیابی به این هدف قصد داشتند «نیمی از چرکس‌ها را نابود کنند تا نیمی دیگر مجبور به تسلیم اسلحه خود شوند». سیاستمداران برجسته روسی همچون شاهزاده کچوبی نیز مایل به اخراج بودند. کچوبی به آمریکایی‌هایی که از منطقه دیدار می‌کردند، گفت: «این چرکس‌ها
که از منطقه دیدار می‌کردند، گفت: «این چرکس‌ها درست مانند سرخپوستان آمریکایی شما هستند - غیرقابل توصیف و بی‌تمدن … و با توجه به انرژی طبیعی‌شان، تنها نابودی آنان را ساکت خواهد کرد.» اگرچه حتی پیش از پیشنهاد سال ۱۸۵۷ مایلوتین، نیروهای روسی در سال ۱۸۵۶ نیز اقدام به اخراج تاتارهای کریمه و نوقایی‌ها کرده بودند. برخی نویسندگان همچون راسر-اون، این مسئله را با اخراج چرکس‌ها مرتبط می‌دانند. با پیشروی ارتش روس در اواخر دهه ۱۸۵۰ و اوایل دهه ۱۸۶۰ در چرکسیه، آنان از سرزمین خود بیرون رانده شدند تا کازاک‌های وفادار به
خود بیرون رانده شدند تا کازاک‌های وفادار به امپراتوری در این زمین‌ها اسکان داده شوند، زیرا نخبگان نظامی روسیه این عقیده را ایجاد کرده بودند که برای حفاظت کامل از حاکمیت روسیه باید چرکس‌ها از این مناطق اخراج شوند. روسیه نیز به نوبهٔ خود مشتاق خلاص شدن از شر ملتهای «ناآرام» بود تاکازاکها و سایر مسیحیان را در منطقه اسکان دهد. ژنرال نیکولای ایودوکیموف از ایدهٔ اخراج بومیان قفقاز غربی به امپراتوری عثمانی حمایت می‌کرد. وی نوشته‌است: «تبعید این کوهستانی‌های رام نشدنی» به ترکیه، ساده‌ترین راه برای پایان دادن به
نشدنی» به ترکیه، ساده‌ترین راه برای پایان دادن به جنگ طولانی قفقاز است، این کار همچنین آزادی را به کسانی که «مرگ را به بیعت با دولت روسیه ترجیح می‌دهند» عطا خواهد کرد. از سوی دیگر، فرماندهان تزاری از احتمال استفاده از مهاجران توسط ترکیه به عنوان نیروی ضربتی علیه مسیحیان در جنگ قریب‌الوقوع روسیه و ترکیه آگاه بودند. طرح اسکان مجدد چرکس‌ها سرانجام اکتبر ۱۸۶۰ در ولادیکاکاز در جلسه فرماندهان روسی قفقاز مورد توافق قرار گرفت و ۱۰ مه ۱۸۶۲ رسماً توسط تزار الکساندر دوم به تأیید شد. عثمانی برای تشویق مهاجران،
دوم به تأیید شد. عثمانی برای تشویق مهاجران، مأمورانی به منطقه فرستادند. آنان امیدوار بودند در مناطقی که جمعیت مسیحی زیادی داشت، تعداد مسلمانان را افزایش دهند. از مردمان کوهستان دعوت شد که «به ترکیه بروند، جایی که دولت عثمانی آنها را با آغوش باز می‌پذیرفت و جایی که زندگی در آن به طور غیرقابل مقایسه‌ای بهتر خواهد بود». سربازگیری اجباری نیز از جمله عواملی بود که این جمعیت را نگران کرده بود، اگرچه در واقع آنها هرگز مشمول طرح نظامی نمی‌شدند. روسای چرکسی که حامی اسکان مجدد بودند، عمدتاً از قبیله آبزاخ بودند که
اسکان مجدد بودند، عمدتاً از قبیله آبزاخ بودند که افراد خود را مناطق جدیدی در شمال جایی که قبلاً ساکن بودند، منتقل کردند. اکثر چرکس‌های باقی مانده که امروز رسماً ملت جمهوری آدیغیه در روسیه را تشکیل می‌دهند، از قبیله آبزاخ هستند. دیگر روسای چرکس از قبایل مختلف در جلسه با تزار الکساندر دوم (۱۸۶۱) در شهر روسی یکاترینودار حاضر شدند، و قول دادند که در صورت حذف کازاک‌ها و سربازان روسی از چرکسیه و محدود کردن آنان به رودخانه‌های کوبان و لبا، حاکمیت روسیه را خواهند پذیرفت. روس‌ها پیشنهاد چرکس‌ها را رد کردند؛ لذا این
روس‌ها پیشنهاد چرکس‌ها را رد کردند؛ لذا این روسا از اجرای پیشنهاد روسیه مبنی بر انتقال مردم خود به خارج از سرزمین اجدادی امتناع ورزیدند. در سال ۱۸۵۹، سه سال پیش از تصویب طرح اخراج توسط دولت روسیه، مقامات روسی مذاکرات خود را با عثمانی‌ها دربارهٔ مهاجرت تعداد محدودی از مهاجران آغاز کردند، و در سال ۱۸۶۰ دو طرف پیمانی را برای مهاجرت ۴۰٬۰۰۰–۵۰٬۰۰۰ چرکس امضا کردند. طرف عثمانی مشتاق به افزایش جمعیت مورد توافق در پیمان بود. اگرچه در همین زمان، چرکس‌های بسیاری از اطراف کوبان و حتی قالموق‌ها به سرزمین‌های عثمانی
اطراف کوبان و حتی قالموق‌ها به سرزمین‌های عثمانی تبعید شده بودند زیرا روس آنان را در اخراج سیستماتیک نوقایی‌ها، بیرون رانده بودند. روزنامه‌های انگلیسی گزارش می‌دهند که نیروهای روسی جمعیت‌های مقیم نوقایی و چرکس را مجبور به انتخاب یکی از دو مورد امپراتوری عثمانی یا سیبری کرده بودند؛ لذا ۱۸٬۰۰۰–۲۰٬۰۰۰ چرکس و نوقایی به پایان رسید به ترکیه مهاجرت کرده و در خارج از استانبول و اسکدار سکنی گزیدند. با فزایش احساس اضطرار، در ۲۵ ژوئن ۱۸۶۱، رهبران کلیه قبایل چرکس و اویبخ‌ها در یک خاچی در سوچی جمع شدند تا به‌طور مشترک
در یک خاچی در سوچی جمع شدند تا به‌طور مشترک از نیروهای غربی درخواست کمک کنند. هیئت‌های عثمانی و انگلیس و همچنین پاریس قول دادند چنانچه آنام به صورت دولتی منسجم متحد شوند، چرکسیه را به صورت کشوری مستقل به رسمیت خواهند شناخت. قبایل چرکس در پاسخ پارلمانی ملی را در سوچی تشکیل دادند، اما ژنرال روسی کولیوباکین به سرعت سوچی را تصرف کرده و پارلمان را تخریب کرد. هیچ اقدامی برای جلوگیری از این کار توسط هیچ قدرت بزرگی صورت نگرفت. اخراج. «در این سال ۱۸۶۴ عملی بی‌سابقه در تاریخ انجام شد: هیچکدام از مردمان کوهستان در
در تاریخ انجام شد: هیچکدام از مردمان کوهستان در سکونت‌گاه‌های پیشین خود باقی نمانده‌اند و اقداماتی برای پاکسازی منطقه به منظور آماده سازی آن برای جمعیت جدید روس انجام شده‌است.» - ستاد اصلی ارتش قفقاز در سال ۱۸۶۲، پیشنهاد تبعید چرکس‌ها مورد تصویب دولت روسیه قرار گرفت و با پیشرفت نیروهای روسی جابجایی سیل پناهندگان آغاز شد. اجرای سیاست روسیه مبنی بر مهاجرت جمعی چرکس‌ها به سایر مناطق امپراتوری روسیه یا امپراتوری عثمانی به ژنرال ایودوکیموف واگذار شد. ایودوکیموف به همراه سواره نظام کازاک و یگان‌های متحرک تفنگدار
همراه سواره نظام کازاک و یگان‌های متحرک تفنگدار به مناطق شمالی و تصرف نشدهٔ چرکسیه نفوذ کردند و چرکس‌های این منطقه بدون مقاومت اعزام شدند. چهار هزار خانوار آن مناطق وطن خود را در حوالی مصب رود کوبان ترک کرده و به امپراتوری عثمانی عزیمت کردند. در جنوب شرق چرکس‌ها آماده شدند تا در برابر پیشرفت‌های ارتش و قشون روس، مقاومت کنند. قبایل چرکسی که از تسلیم شدن امتناع می‌کردند، یکی پس از دیگری هدف ارتش روسیه قرار می‌گرفتند. هزاران نفر قتل‌عام شدند و تمام دهکده‌ها با خاک یکسان شدند. در سال ۱۸۶۴ در دره خودز، نزدیکی
خاک یکسان شدند. در سال ۱۸۶۴ در دره خودز، نزدیکی مایکوپ، جمعیت اوبیخ در برابر نیروهای روسی مقاومت کردند. در طی نبرد، زنان جواهرات خود را درون رودخانه انداختند و به مردان پیوستند، اسلحه بدست گرفتند و جنگیدند تا مرگی پر افتخار داشته باشند. سربازان روس که از توپخانه سنگین برخوردار بودند و با سلاح‌های مدرن تیراندازی می‌کردند، تمامی مردان، زنان و کودکان را به قتل رساندند به طوری که شاهدی چرکس صحنه را به «دریای خون» تشبیه می‌کند. در دره‌ای نزدیک سوچی که در زبان محلی کبادا نامیده می‌شد، نیروهای چرکس و برخی از
محلی کبادا نامیده می‌شد، نیروهای چرکس و برخی از متحدان آبخاز آنان برای آخرین بار در ماه مه ۱۸۶۴ مقابل ارتش روسیه مقاومت کردند. این مکان به یاد تمامی خونهایی که در آنجا ریخته شده بود، توسط روس‌هایی که بعدها در سال ۱۸۶۹ در آنجا اسکان یافتند "کراسنایا پلیانا" نامیده شد که در زبان روسی به معنی «مزارع سرخ» می‌باشد. پس از نبرد نهایی در سال ۱۸۶۴، انبوهی از چرکسها به سوچی رانده شدند. هزاران نفر از آنان در انتظار عزیمت در همان سوچی درگذشتند. اگرچه برخی از چرکس‌ها از طریق خشکی به امپراتوری عثمانی رفتند، اما اکثریت