payamvha/North_RAG huggingface dataset:
هنر شوروی، هنر تجسمی است که پس از انقلاب سوسیالیستی اکتبر سال ۱۹۱۷ در روسیه شوروی (۱۹۱۷–۱۹۲۲) و اتحاد جماهیر شوروی (۱۹۲۲–۱۹۹۱) تولید شد. اتحاد جماهیر شوروی دوره پس از انقلاب. تولد هنر اتحاد جماهیر شوروی قبل از دوران دهه ۱۹۲۰ میلادی با یک دوره رقابت شدید ایدئولوژیکی بین گروه‌های مختلف هنری پیش آمد که هر یک تلاش می‌کردند تا دیدگاه‌های خود را در تعیین اشکال و جهاتی که در آن هنر شوروی توسعه می‌یافت، امتیازاتی کنند تا حمایت صاحبان قدرت را در کسب پست‌ها در موسسات فرهنگی جلب نمایند. این بحران با بحران فزاینده هنر
فرهنگی جلب نمایند. این بحران با بحران فزاینده هنر رادیکال "چپ گرایانه" تلخ‌تر شد. در اواخر دهه ۱۹۳۰، بسیاری از تمایلات آوانگارد که در دهه ۱۹۱۰ آغاز شده بودند، خود را خسته کرده بودند و شروع به تصویر کشیدن اشیاء با زندگی واقعی می‌کردند، زیرا تلاش می‌کردند به سیستم سنتی تصاویر نقاشی شده بازگردند. این همان چیزی است که با هنرمندان برجسته گروه "الماس ناشناخته" رخ داد. در اوایل دهه ۱۹۳۰ کازیمیر مالویچ به هنر فیگوراتیو بازگشت. حامیان برجسته دیدگاه‌های "چپ" عبارتند از: دیوید اشترنبرگ (رئیس گروه هنرهای زیبا
عبارتند از: دیوید اشترنبرگ (رئیس گروه هنرهای زیبا کمیساریای خلق برای آموزش و پرورش؛ قبل از انقلاب یکی از اعضای گروه یهودیان کارگر، که در تبعید در فرانسه زندگی می‌کرد، جایی که با آناتولی لوناچارسکی آشنا شد)، الکساندر دروین، ولادیمیر تاتلین، وسلی کاندینسکی، کازیمیر مالویچ، اوسیپ بریک، سوفیا دیمشیتس-تولستایا، اولگا روزانوا، میخائیل ماتیوشین و ناتان آلتمن. آنها یک گروه نسبتاً قدرتمند را تشکیل دادند که در ابتدا سیاست‌های بخش هنرهای زیبا را در دولت شوروی و همچنین شوراهای محلی مسکو و پتروگراد تعیین می‌کرد. موقعیت
شوراهای محلی مسکو و پتروگراد تعیین می‌کرد. موقعیت دپارتمان هنرهای زیبا کاملاً توسط نیکولای پونین در سال ۱۹۱۹ بیان شد، که نوشت: ""اگر تصویر جهان به شناخت کمک کند، فقط در اولین مراحل رشد بشر بوده‌است، پس از آن هم‌اکنون یا مانع مستقیم رشد هنر است یا عامل تفسیر طبقاتی آن»"، و بنابراین "«عنصر تصویر در حال حاضر عنصر مشخصه درک بورژوازی از هنر است»". خطر وقفه با سنتهای گسترده هنر پیش از انقلاب و مکتب هنری عمدتاً توسط نمایندگان هنر روسیه که کار خود را از قبل از انقلاب آغاز کرده بودند، مطرح شده بود و بر خلاف
از انقلاب آغاز کرده بودند، مطرح شده بود و بر خلاف "چپ‌ها"، ابتدا رژیم جدید را بایکوت می‌کردند. از جمله آنها دیمیتری کاردوفسکی، اسحاق برودسکی، الکساندر ساوینوف، آبرام آرکیفف، بوریس کوستودیف، کوزما پتروو-وودکین، آرکادی ریلوف، آنا اوسترومووا -لبدوا، میخائیل آویلوف، الکساندر ساموخوالوف، بوریس ایوگانسون، رودولف فرنتز و دیگران بودند. شکل‌گیری این دو اردوگاه که اعضای آنها دارای موقعیت‌هایی بودند و تا حدود زیادی با قطر مخالف بودند، تأثیر برجسته ای بر توسعه هنر و آموزش هنری در دهه ۱۹۲۰ گذاشت. در این جو مباحث مداوم
هنری در دهه ۱۹۲۰ گذاشت. در این جو مباحث مداوم و مسابقه ای بین گرایش‌های مختلف هنری بود که هنر و مکتب هنری شوروی به وجود آمد. جنبش دیگری پس از انقلاب برای قرار دادن همه هنرها در خدمت دیکتاتوری پرولتاریا آغاز شد. ابزار آن درست چند روز قبل از انقلاب اکتبر، معروف به پرالتکالت، مخفف اختصاری "Proletarskie kulturno-prosvetitelnye organizatsii" (سازمان‌های فرهنگی و روشنگری پرولتاریا) ایجاد شد. تئوریسین برجسته این جنبش الکساندر بوگدانف بود. در ابتدا کمیساریای خلق برای آموزش (وزارت آموزش و پرورش)، که همچنین وظیفه
برای آموزش (وزارت آموزش و پرورش)، که همچنین وظیفه هنر را برعهده داشت، از پرولتکالت پشتیبانی کرد. با این حال، بعداً به دنبال استقلال بیش از حد از حزب کمونیست حاکم بلشویکها، نگرش منفی به ولادیمیر لنین، تا سال ۱۹۲۲ کاهش چشمگیری یافت، و سرانجام در سال ۱۹۳۲ منحل شد. ایده‌های پرالکالت علائق آوانگاردهای روسی را که سعی در خلاص شدن از مقررات «هنر بورژوایی» داشت، جلب کرد. از جمله افراد برجسته این جنبش عبارت بودند از: ولادیمیر تاتلین، میخائیل ماتیوشین، و کازیمیر مالوویچ که از سال ۱۹۲۳ تا زمان تعطیلی در سال ۱۹۲۶ مدیر
که از سال ۱۹۲۳ تا زمان تعطیلی در سال ۱۹۲۶ مدیر مؤسسه فرهنگ هنری پتروگراد ("GinKHuk") بود. با این حال، اندیشه‌های آوانگارد سرانجام با واقع گرایی سوسیالیستی که توسط دولتحمایت می‌شد، درگیر شد. هنر رئالیسم سوسیالیستی. هنر رسمی تأیید شده پیروی از دکترین رئالیسم سوسیالیستی بود. در بهار سال ۱۹۳۲، کمیته مرکزی حزب کمونیست تصویب کرد که همه گروه‌ها و سازمان‌های ادبی و هنری موجود باید منحل شوند و با انجمن‌های یکپارچه حرفه‌های خلاق جایگزین شوند. بر این اساس، اتحادیه هنرمندان مسکو و لنینگراد در اوت سال ۱۹۳۲ تأسیس شد که
مسکو و لنینگراد در اوت سال ۱۹۳۲ تأسیس شد که تاریخ هنر پس از انقلاب را به پایان رساند. دوران هنر شوروی آغاز شد. در اکتبر سال ۱۹۳۲، کمیته اجرایی مرکزی روسیه و شورای کمسیونهای "خلق" قطعنامه ای را "برای ایجاد فرهنگستان هنر به" تصویب رساند. مؤسسه هنرهای زیبا پرولتری لنینگراد به پژوهشگاه نقاشی، مجسمه‌سازی و معماری تبدیل شد. این سبب ایجاد یک دوره ۱۵ ساله تغییر مداوم در بزرگترین مؤسسه آموزش هنر کشور شد. در کل، طی دوره ۱۹۱۷–۱۹۹۱، این مؤسسه بیش از ۱۰۰۰۰ هنرمند و مورخ هنر فارغ‌التحصیل شد. در میان آنها هنرمندان و
مورخ هنر فارغ‌التحصیل شد. در میان آنها هنرمندان و مجسمه سازان بزرگی از اتحاد جماهیر شوروی همچون الکساندر ساموخوالوف، یوسی مویزینکو، آندری میلیکنوف، یوری نپرینتسف، الکساندر لاکیتونف، میخائیل آنیکوشین، پیوتر بلوسف، بوریس اوگاروف، ایلیا گلازونف، نیکولای تیمکو و دیگران قرار گرفتند. مشهورترین هنرمندان اتحاد جماهیر شوروی عبارت بودند از: اسحاق برودسکی، الکساندر ساموخوالف، بوریس ایوگانسون، الکساندر دینکا، الکساندر لاکیتوف، یوری نپرینتسف و دیگر نقاشان مسکو و مکتب لنینگراد. الکساندر گراسیموف هنرمند مسکو در طول زندگی
الکساندر گراسیموف هنرمند مسکو در طول زندگی حرفه ای خود تعداد زیادی از نقاشی‌های قهرمانانه جوزف استالین و سایر اعضای پولیتبورو را تولید کرد. بعداً نیکیتا خروشچف ادعا کرد که کلیمنت وروشیلوف از زمان حضور در وظایف خود در کمیساریای دفاع خلق وقت بیشتری را در استودیوی گراسیموف گذراند. نقاشی گراسیموف تسلط بر فنون کلاسیک بازنمایی را نشان می‌دهد. در دوره بین اواسط دهه ۱۹۵۰ و ۱۹۹۶۰، هنر رئالیسم سوسیالیستی به اوج خود نزدیک می‌شد. هنرمندانی که در دهه ۱۹۳۰ تا ۱۹۵۰ از آکادمی فارغ‌التحصیل شده بودند (موسسه هنرهای روپین) در
فارغ‌التحصیل شده بودند (موسسه هنرهای روپین) در صدرنشینی بودند. آنها سریعاً هنر خود را ارائه دادند، برای تجربه تلاش کردند و مشتاق بودند بیشتر بیاموزند. هنر این دوره سلیقه فوق‌العاده ای برای زندگی و کارهای خلاقانه به نمایش گذاشت. در سال ۱۹۵۷، نخستین کنگره اتحادیه هنرمندان اتحاد جماهیر شوروی در مسکو برگزار شد. این اتحادیه هنرمندان اتحاد جماهیر شوروی را تشکیل داد که بیش از ۱۳۰۰۰ هنرمند حرفه ای از تمام جمهوری‌ها و همه تخصص‌ها را متحد می‌کند. در سال ۱۹۶۰ اتحادیه هنرمندان فدراسیون روسیه تشکیل شد. بر این اساس، این
فدراسیون روسیه تشکیل شد. بر این اساس، این وقایع بر زندگی هنری در مسکو، لنینگراد تأثیر گذاشت. دامنه تجربیات گسترده‌تر شد. به ویژه، این مربوط به شکل و زبان نقاشی و پلاستیک بود. تصاویر جوانان و دانش آموزان، در حال تغییر سریع روستاها و شهرها، سرزمین‌های بکر تحت کشت، برنامه‌های ساختمانی باشکوه که در سیبری و منطقه ولگا تحقق یافت، دستاوردهای بزرگ علم و فناوری شوروی به مباحث اصلی نقاشی جدید تبدیل شد. قهرمانان زمان دانشمندان جوان، کارگران، مهندسان عمران، پزشکان محبوب‌ترین قهرمانان نقاشی‌ها شدند. در این دوره، زندگی
قهرمانان نقاشی‌ها شدند. در این دوره، زندگی مباحث بسیار هیجان انگیز، چهره‌های مثبت و تصاویر را در اختیار هنرمندان قرار می‌داد. میراث بسیاری از هنرمندان بزرگ و حرکات هنری دوباره برای مطالعه و بحث‌های عمومی در دسترس قرار گرفت. این امر تا حد زیادی درک هنرمندان از روش رئالیستی و امکانات آن را گسترده‌تر کرد. این تجدید مکرر همان درک واقع گرایانه بود که باعث شد این سبک در طول تاریخ بر هنر روسیه حاکم شود. سنت واقع گرایانه باعث ایجاد بسیاری از روندهای نقاشی معاصر، از جمله نقاشی از طبیعت، نقاشی «سبک شدید» و هنر
از جمله نقاشی از طبیعت، نقاشی «سبک شدید» و هنر تزئینی شده‌است. با این حال، در این دوره امپرسیونیسم، پست‌مپرسیونیسم، کوبیسم و اکسپرسیونیسم نیز طرفداران و مفسران سرسخت خود را داشتند. هنر غیر کانفورمیستی اتحاد جماهیر شوروی. مرگ ژوزف استالین در سال ۱۹۵۳، و نیکیتا خروشچف را گرم شدن، راه را برای موج آزادسازی در هنر در سراسر هموار اتحاد جماهیر شوروی هموار کرد. اگرچه هیچ تغییر رسمی در سیاست صورت نگرفت، اما ترس از عواقب کمتر نسبت به دوره استالینیستی، هنرمندان با احساس آزادی بیشتری شروع به تجربه در کار خود کردند. در
آزادی بیشتری شروع به تجربه در کار خود کردند. در دهه ۱۹۵۰، الی بیلوتین هنرمند اهل مسکو، دانش آموزان خود را تشویق به تجرید به انتزاع گرایی کرد، تجربه ای که توسط اتحادیه هنرمندان، که سیاست رسمی رئالیسم سوسیالیستی را به شدت تشدید می‌کرد، مورد بی‌توجهی شدیدی قرار گرفت. هنرمندانی که تصمیم گرفتند به سبکهای جایگزین نقاشی کنند، مجبور بودند این کار را بطور کامل به صورت خصوصی انجام دهند و هرگز نتوانستند آثار خود را به نمایش بگذارند یا بفروشند. در نتیجه، هنر غیرکانفورمیستی در مسیری جدا از هنر رسمی که در کتب تاریخ ثبت
در مسیری جدا از هنر رسمی که در کتب تاریخ ثبت شده‌است، پیشرفت کرد. مجله "زندگی" دو پرتره از دو نقاش منتشر کرد که به نظرشان بیشترین نماینده هنرهای روسی دوره بودند: آنها سروف، یک نماد رسمی اتحاد جماهیر شوروی و آناتولی زورف، یک اکسپرسیونیست زیرزمینی آوانگارد روسیه بود. پرتره سرووف از ولادیمیر لنین و پرتره شخصی زورف توسط خیلی‌ها با مبارزات جاودانه کتاب مقدس شیطان و ناجی همراه بود. هنگامی که خروشچف از انتشار این خبر مطلع شد، وی خشمگین شد و تمام تماس‌ها با بازدید کنندگان غربی را ممنوع اعلام کرد، تمام نمایشگاه‌های
غربی را ممنوع اعلام کرد، تمام نمایشگاه‌های نیمه قانونی را تعطیل کرد؛ و البته زورف هدف اصلی خشم او بود. گروه لیانوزوو در دهه ۱۹۶۰ در اطراف هنرمند اسکار رابین شکل گرفت و شامل هنرمندانی چون والنتینا کروپیوویتسکا، ولادیمیر نموخین و لیدیا مسترکووا شد. این هنرمندان در حالی که به هیچ سبک متداولی جذب نشدند، سعی داشتند به جای پایبندی به سبک تبلیغی رئالیسم سوسیالیستی خود را به شکلی که از نظرشان مناسب است ابراز کنند. تاریخ هنر اواخر شوروی تحت سلطه سیاستها و فرمولهای ساده گرایانه است. هم در حوزه هنری و هم برای عموم
ساده گرایانه است. هم در حوزه هنری و هم برای عموم مردم، به شخصیت زیبایی شناختی اثر تولید شده در اتحاد جماهیر شوروی در دهه ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ توجه کمی صورت گرفته‌است. در عوض، هنر رسمی و غیررسمی این دوره معمولاً در تحولات سیاسی «بد» یا «خوب» قرار داشت. تصویری ظریف تر تأکید می‌کند که در این دوره، تعداد زیادی گروه در مسکو و لنینگراد در هنر رقابت می‌کردند. مهمترین چهره‌ها برای صحنه بین‌المللی هنر هنرمندان مسکو ایلیا کاباکوف، اریک بولاتوف، آندری موناستیرسکی، ویتالی کومار و الکساندر ملامید بوده‌اند. تا دهه ۱۹۸۰،
کومار و الکساندر ملامید بوده‌اند. تا دهه ۱۹۸۰، سیاست‌های میخائیل گورباچف از پرستروئیکا و گلاستون برای مقامات غیرممکن بود که محدودیت‌هایی را برای هنرمندان یا آزادی بیان آنها قائل شوند. با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، اقتصاد بازار جدید امکان توسعه یک سیستم گالری را فراهم کرد و این بدان معناست که دیگر هنرمندان نیازی به اشتغال دولتی ندارند و می‌توانند با توجه به سلیقه خود و همچنین سلیقه حامیان خصوصی خود، اثری خلق کنند. از این رو، پس از حدود ۱۹۸۶، پدیده هنر غیرکانفورمیستی در اتحاد جماهیر شوروی متوقف شد.
پنیمه‌پیسایکلین ( INN، همچنین با عنوان مپیسایکلین پنیسیلینات نیز شناخته می‌شود) یک آنتی بیوتیک است. این دارو نمک فنوکسی‌متیل‌پنی‌سیلین از آنتی بیوتیک تتراسایکلینی پیپاسایکلین است. منابع. Wikipedia contributors, "Penimepicycline," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Penimepicycline&amp;oldid=912404025 (accessed April 5, 2020)
رابرت وارد ویشنی (متولد ۱۹۵۹) که یک اقتصاددان آمریکایی است، استاد برجسته خدمات مالی میرون س. اسکولز در دانشکده تجارت دانشگاه شیکاگو می‌باشد. تحصیلات دانشگاهی. رابرت ویشنی در سال ۱۹۸۱ مدرک آی. بی را با بالاترین امتیاز در حوزه (اقتصاد، ریاضیات و فلسفه) از دانشگاه میشیگان دریافت کرد، همچنین مدرک دکتری خود را در سال ۱۹۸۵ در رشته (اقتصاد) و از مؤسسه فناوری ماساچوست بدست آورد. کار. رابرت ویشنی یکی از نمایندگان برجسته مدرسه مالی رفتاری است. فعالیتهای تحقیقاتی وی شامل: بازار کنترل شرکتها؛ حاکمیت شرکتی در سراسر
شامل: بازار کنترل شرکتها؛ حاکمیت شرکتی در سراسر جهان؛ خصوصی‌سازی و نقش دولت در اقتصاد؛ رفتار سرمایه گذاران نهادی؛ رفتار قیمت سهام؛ اقتصاد فساد و رفتار رانت خواهی می‌باشد. مقالات پژوهشی ویشنی (که بسیاری از آنها به‌طور مشترک با آندره شلیفر، رافائل لا پورتا و ژوزف لاکونیشوک نوشته شده‌اند) از جمله تحقیقات به کار گرفته شده در زمینه علوم اقتصادی در سالهای اخیر است. وی رئیس برنامه ان.بی.ای. ار در امور مالی شرکت است. در سال ۱۹۹۴، او (به همراه ژوزف لاکونیشوک و آندره شلیفر) ارزش ارائه مدیریت فعال برای سرمایه گذاران
شلیفر) ارزش ارائه مدیریت فعال برای سرمایه گذاران نهادی را با استفاده از مدل‌های سرمایه‌گذاری اختصاصی بر اساس اصول مالی رفتاری تأسیس کرد. انتشارات منتخب. مقالات ژورنال. ویشنی تاکنون ده‌ها مقاله به همراه همکارانش تألیف کرده‌است:
گیرنده ایکس فارنزوئید () یا به اختصار FXR که با نام گیرندهٔ اسید صفراوی نیز شناخته می‌شود، یک گیرنده هسته‌ای است که در انسان توسط ژن «"NR1H4"» کُدگذاری می‌شود. عملکرد. این پروتئین در مقادیر زیاد در کبد و روده‌ها بیان می‌شود. چنوداوکسی کولیک اسید و سایر انواع اسیدهای صفراوی لیگاندهای طبیعی FXR محسوب می‌شوند. یکی از وظایف اصلی این پروتئین، سرکوب کردن آنزیم کلسترول ۷ آلفا-هیدروکسیلاز (CYP7A1) است که یک آنزیم تعیین‌کننده سرعت در ساخت اسیدهای صفراوی از کلسترول است. این پروتئین مستقیماً به پروموتر CYP7A1 متصل
است. این پروتئین مستقیماً به پروموتر CYP7A1 متصل نمی‌شود، بلکه باعث افزایش ساخت شریک کوچک هترودایمر (SHP) می‌شود که این نیز به نوبهٔ خود، رونویسی ژن CYP7A1 را مهار می‌کند. پروتئین FXR نقش تنظیمی مهمی بر روی سطح تری‌گلیسرید در کبد دارد. به‌ویژه آنکه فعال‌شدن FXR سبب سرکوب لیپوژنز و افزایش اکسیداسیون اسید چرب از طریق افزایش فعالیت گیرندهٔ «PPARA» می‌گردد. پروتئین FXR همچنین در تنظیم تولید و فعالیت پروتئین‌های حمل‌کنندهٔ بافت پوششی روده‌ها همچون «CFTR» که در تعدیل هم‌ایستایی مایعات نقش دارند، نقش دارد.
اسپینوساد () یک حشره‌کش است از باکتری‌های گونهٔ «ساکاروپُلی‌سپورا اسپینوسا» به دست می‌آید. اسپینوساد حاوی دو نوع اسپینوسوئید است: «اسپینوسین آ» و «اسپینوسین دی» که نسب آنها به ترتیب ۱۷ به ۳ است. این مادهٔ شیمیایی در سرتاسر جهان برای کنترل برخی حشرات نظیر پروانه‌سانان، مگس، ریشک‌بال، قاب‌بالان، راست‌بالان، پرده‌بالان و چند نوع دیگر از آفات به‌کار می‌رود. این سم با نام‌های تجاری «کامفورتیس»، «ترای‌فکسیس» و «ناتروبا» فروخته می‌شود. سم «ناتروبا» برای درمان شپش سر نیز به‌کار می‌رود. از اسپینوساد به‌طور رایج برای
نیز به‌کار می‌رود. از اسپینوساد به‌طور رایج برای کشتن ریشک‌بال استفاده می‌شود.
بیماری هوازاد به بیماری گفته می‌شود که در اثر عوامل بیماری‌زایی که می‌توانند توسط ذرات ریز، از طریق هوا و مکان منتقل شوند، ایجاد شود. این نوع بیماری‌ها هم در پزشکی انسانی و هم در دامپزشکی از اهمیت قابل توجهی برخوردار است. این عوامل بیماری‌زا (پاتوژن) می‌تواند ویروس‌ها، باکتری‌ها یا قارچ‌ها باشند که از طریق تنفس، صحبت، سرفه، عطسه، بر پا شدن گرد و غبار، افشاندن (اسپری)، کشیدن سیفون توالت یا هرگونه فعالیتی که باعث ایجاد ذرات هواپخش (aerosol) یا ریزقطرات (Droplet) می‌شود، منتقل شوند. بیماریهای هوازاد انسانی،
می‌شود، منتقل شوند. بیماریهای هوازاد انسانی، موارد ناشی از آلودگی هوا؛ مانند ترکیبات ارگانیک فرار (VOC)، گازها و هرگونه ذرات موجود در هوا را شامل نمی‌شوند. انتقال بیماری هوازاد با انتقال بیماری از طریق ریزقطرات تنفسی که آنقدر بزرگ (معمولا بزرگتر از ۵ میکرون)هستند که به سرعت بر روی زمین بیفتند، متفاوت است. انواع روش‌های انتقال عفونت‌ها. به‌طور کلی عفونت‌ها به ۴ طریق منتقل می‌شوند: ۳- انتقال تراوشی یا قطره‌ای (Droplet): عامل بیماری‌زا درون ذرات معمولاً بزرگتر از ۵ میکرومتر و حاوی آب منتقل می‌شود. این ذرات
از ۵ میکرومتر و حاوی آب منتقل می‌شود. این ذرات تمایل دارند پس از طی مسافتی روی سطوح یا زمین قرار بگیرند. ۴- انتقال هوازاد (Airborne): عامل بیماری‌زا درون ذرات کوچکتر از ۵ میکرومتر (از جمله آئروسل‌های کوچک) و خشک منتقل می‌شود. این ذرات تا دقایقی در هوا معلق باقی می‌مانند، مانند عامل بیماری سل. پیشگیری. برخی از راه‌های جلوگیری از بیماری‌های هوازاد شامل ایمن‌سازی اختصاصی بیماری، پوشیدن ماسک و محدود کردن زمان حضور بر سر هر بیماری است که ممکن است منبع عفونت باشد. قرار گرفتن در معرض انسان یا حیوان دارای بیماری
قرار گرفتن در معرض انسان یا حیوان دارای بیماری هوازاد تضمین‌کنندهٔ ابتلا به این بیماری‌ها نیست، زیرا ابتلا وابسته به صلاحیت سیستم ایمنی میزبان و همچنین مقدار ذرات عفونی موجود در هوا است. آنتی‌بیوتیک‌ها نیز ممکن است در مقابله با عفونت‌های اولیه باکتریایی هوازاد استفاده شوند. مرکز کنترل و پیشگیری بیماری ایالات متحده آمریکا به عموم مردم واکسیناسیون و پیروی دقیق از پروتکل‌های بهداشتی برای پیشگیری از ابتلا به بیماری‌های هوازاد را توصیه می‌کند. بسیاری از متخصصان بهداشت عمومی برای کاهش انتقال عفونت‌های هوازاد
بهداشت عمومی برای کاهش انتقال عفونت‌های هوازاد فاصله‌گذاری فیزیکی را که به عنوان فاصله‌گذاری اجتماعی نیز شناخته می‌شود، توصیه می‌کنند.
محمدتقی خان منتخب‌الملک اسفندیاری (۱۲۵۳ – آبان ۱۳۱۸) دیپلمات، دولتمرد و نماینده مجلس شورای ملی بود. در زمان سفارت او در افغانستان، اختلافات مرزی دو کشور حل شد. او نوه حسن اسفندیاری بود. آغاز کار. پدرش محمدقلی خان منتخب‌الملک نوری از خاندان اسفندیاری مازندران و شاغل در وزارت امورخارجه بود. خودش نیز در سال ۱۲۷۵ خورشیدی وارد خدمت وزارت خارجه شد. مدتی در ادارات مختلف مشغول کار بود تا اینکه به معاونت کارگزاری (مسئول امور حقوقی اتباع بیگانه) خراسان رسید. سپس به تهران انتقال یافت و معاونت و سپس کفالت (سرپرستی)
تهران انتقال یافت و معاونت و سپس کفالت (سرپرستی) محاکمات (امور حقوقی اتباع بیگانه) وزارت خارجه به او محول شد. مدتی نیز رئیس اداره حقوقی بود. سپس ژنرال قنسول (سرکنسول) ایران در بغداد شد. ابتدا لقب معتضداللممالک داشت و پس از مرگ پدرش در حدود سال ۱۲۹۷ لقب او (منتخب‌الممالک) را دریافت کرد. از سال ۱۲۹۸ تا ۱۳۰۸ رئیس اداره انگلیس و از سال ۱۳۰۸ مدیرکل وزارت امور خارجه بود. در چهاردهم فروردین ۱۳۱۰ علی منصور وزیر داخله (کشور) محمدتقی اسفندیاری را به عنوان معاون خود به مجلس شورای ملی معرفی کرد. سال بعد اسفندیاری به
به مجلس شورای ملی معرفی کرد. سال بعد اسفندیاری به عنوان سفیرکبیر به افغانستان اعزام شد. حل اختلاف مرزی ایران و افغانستان. اسفندیاری در دوران سفارت خود در کابل به مسئله تعیین خطوط مرزی ایران با افغانستان و حل اختلاف بر سر موسی‌آباد رسیدگی کرد. او در شانزدهم اسفند ۱۳۱۲ پروتکلی با فیض‌محمد خان وزیر امورخارجه افغانستان امضا کرد که حل اختلافات و تحدید کامل مرز دو کشور را به حکمیت دولت ترکیه سپرد و طرفین موافقت کردند که هر نظری را که دولت ترکیه اعلام کند، نظر قطعی بدانند و به آن عمل کنند. دولت ترکیه ارتشبد
قطعی بدانند و به آن عمل کنند. دولت ترکیه ارتشبد فخرالدین آلتای را به عنوان حکم معرفی کرد که در سال ۱۳۰۷ (۱۹۲۸) هنگام سفر امان‌الله خان و همسرش ثریا به ترکیه، مهماندار رسمی آنان بود. ارتشبد آلتای پس از مطالعات محلی و بررسی اسنادی که دو کشور در اختیار او گذاشتند و همچنین مطالعه درباره بافت جغرافیایی و تاریخ منطقه، رأی خود را در در ۲۵ اردیبهشت ۱۳۱۴ ابلاغ کرد که دو دولت پذیرفتند و مجلس شورای ملی نیز در سیزدهم مهر ۱۳۱۴ تأیید کرد. ناظر بر بانک ملی. در پایان سال ۱۳۱۳ به تهران احضار و بازنشسته شد. در سال ۱۳۱۶ به
۱۳۱۳ به تهران احضار و بازنشسته شد. در سال ۱۳۱۶ به نمایندگی بابل به مجلس شورای ملی رفت (دوره یازدهم). در همین دوره در ۲۹ اسفند ۱۳۱۶ نمایندگان او را به عنوان عضو هیئت نظارت بر بانک ملی و چاپ اسکناس برگزیدند. خیرخواهی. همسر منتخب‌الملک روزی بصورت تصادفی با مادر عبدالرحیم جعفری (که آن زمان کودک شیرخواری بود و بعدها انتشارات امیرکبیر را بنیان نهاد) آشنا می‌شود. او می‌فهمد که پدر خانواده آنها را ترک گفته و ناپدید شده و مادر با نخریسی در خانه از فرزندش نگهداری می‌کند. خانواده منتخب‌الملک تصمیم می‌گیرند که آنها را
خانواده منتخب‌الملک تصمیم می‌گیرند که آنها را به منزل خودشان دعوت کنند و بخشی از خانه را به آنها اختصاص می‌دهند و تازمانی که عبدالرحیم به کلاس چهارم دبستان می‌رفت و منتخب‌الملک به افغانستان منتقل شد در منزل آنها می‌مانند. درگذشت. اسفندیاری در دوره دوازدهم نیز به نمایندگی بابل انتخاب شد اما در همان آغاز کار مجلس درگذشت. حاج محتشم‌السلطنه اسفندیاری رئیس مجلس شورای ملی هنگام خبر درگذشت او در مجلس گفت: «نمی‌خواهم که از مرحوم محمد‌تقى اسفندیارى مبالغه چیزى عرض کرده باشم ولیکن یک مقدارى از حقگذارى هم نمی‌شود
کرده باشم ولیکن یک مقدارى از حقگذارى هم نمی‌شود خوددارى کرد. آن مرحوم به علاوه اینکه واقعاً داراى فضایل علمى و معلومات زیاد و سابقه خدمت و داراى یک قلم زبردستى بود، شخصاً هم شریف و نجیب و صاحب اخلاق کریمه بود. از منشى‌گرى وزارت امور خارجه تا مقام سفارت کبرى که منتها درجه خدمت آن وزارتخانه است و همچنین در هر کاری که دولت او را معین فرمودند، همه را با صداقت و درستى و شاه‌پرستى و دولت‌خواهى انجام داد. همیشه از هر بدى خود را کنار مى‌گرفت و به هیچ ناسازایى خودش را آلوده نکرد. با یک درستى در خدمات خود رفتار کرده
آلوده نکرد. با یک درستى در خدمات خود رفتار کرده که فقدان یک همچون مستخدمى براى کشور و چنین عضوى براى مجلس، اسباب تأسف و تأثر واقعى است».
نیکوس کوندوروس (؛ – ) کارگردان فیلم و مستندساز اهل یونان بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون خرس نقره‌ای برای بهترین کارگردان در سال ۱۹۶۳ شده‌است.
جیمز برادفورد «برد» دلونگ (زاده ۲۴ ژوئن ۱۹۶۰) مورخ اقتصادی است که استاد اقتصاد در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی است. دلونگ به عنوان معاون وزیر امور خارجه ایالات متحده در لارنس سامرز در اداره کلینتون کار می‌کرد. او یک وبلاگنویس فعال است که «درک واقعیت با هر دو دست نامرئی» موضوعات سیاسی و اقتصادی و همچنین انتقاد از پوشش رسانه ای، از موضوعاتی است که او روی ان‌ها کار کرده‌است. براساس رتبه‌بندی اقتصاددانان در سال ۲۰۱۹ دلونگ توسط مقالات پژوهشی اقتصاد ، ۷۴۶ امین اقتصاددان تأثیر گذار جهان شناخته شده‌است. تحصیلات و شغل.
تأثیر گذار جهان شناخته شده‌است. تحصیلات و شغل. وی در سال ۱۹۸۲ در دانشگاه هاروارد فارغ‌التحصیل شد و به دنبال آن تحصیل خود را در مقطع کارشناسی ارشد و دکترای اقتصاد در سالهای ۱۹۸۵ و ۱۹۸۷در دانشگاه هاروارد ادامه داد. استاد راهنمای دکترای وی لارنس سامرز بود. وی پس از اخذ مدرک دکترای خود، در سالهای ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۳ در دانشگاه‌های منطقه بوستون، از جمله ام.ای. تی، دانشگاه بوستون و دانشگاه هاروارد، اقتصاد را تدریس کرد. وی در سال ۱۹۹۲–۱۹۹۱در دانشگاه ملی تحقیقات اقتصادی مشغول به کار بود. وی در سال ۱۹۹۳ به عنوان دانشیار
مشغول به کار بود. وی در سال ۱۹۹۳ به عنوان دانشیار به برکلی پیوست. از آوریل ۱۹۹۳ تا می ۱۹۹۵، وی به عنوان معاون سیاسی وزیر امور خارجه در وزارت خزانه داری ایالات متحده در واشینگتن، دی سی خدمت کرد. او روی بودجه فدرال سال ۱۹۹۳، تلاش ناموفق اصلاحات مراقبت‌های بهداشتی، و سیاست‌های دیگر و چندین موضوع تجاری از جمله دور اروگوئه توافق‌نامه عمومی تعرفه‌ها و تجارت موافقت نامه تجارت آزاد آمریکای شمالی، کار کرد. وی در سال ۱۹۹۷ استاد کامل در برکلی شد و از آن زمان تاکنون در آنجا مشغول می‌باشد. وی یک عضو تحقیقات دفتر ملی
در آنجا مشغول می‌باشد. وی یک عضو تحقیقات دفتر ملی تحقیقات اقتصادی (ان.بی.ای. آر) و محقق مهمان در بانک مرکزی فدرال رزرو سان فرانسیسکو بوده‌است، همکار تحقیقاتی وی در این زمینه آلفرد پی اسلون بوده‌است. دلونگ به همراه جوزف استیگلیتز و آرون ادلین، به عنوان یکی از سردبیران صدای اکونومیست‌ها، است. او همچنین نویسنده کتاب درسی، اقتصاد کلان است، و در چاپ دوم آن با مارتا اولنی همکاری می‌کند. وی همچنین یک ستون بازسازی شده ماهانه برای پروژه سندیکا نوشت. دلونگ به همراه همسرش ان ماری مارسیاریل، که استاد حقوق (متخصص در
همسرش ان ماری مارسیاریل، که استاد حقوق (متخصص در حقوق مراقبت‌های بهداشتی) در دانشگاه میزوری در کانزاس سیتی می‌باشد، در برکلی، کالیفرنیا زندگی می‌کند. نظرات سیاسی. دلونگ خود را یک تاجر آزاد لیبرال می‌داند. آدام اسمیت، جان مینارد کینز، آندره شلیفر، میلتون فریدمن و لارنس سامرز (که با آنها در مقالات متعددی همکاری داشته‌است) به عنوان اقتصاددانانی که بیشترین تأثیر را در نظریات وی داشته‌اند، عنوان شده‌اند. در سالهای ۱۹۹۰ و ۱۹۹۱ دلونگ و لارنس سامرز دو مقاله نظری را نوشتند که برای تأیید مقررات مالی مهم نقض اقتصادی
نوشتند که برای تأیید مقررات مالی مهم نقض اقتصادی در نظر گرفته می‌شد. سامرز وزیر خزانه داری تحت نظارت بیل کلینتون بود. در مارس ۲۰۰۸، دلونگ باراک اوباما را به عنوان کاندیدای حزب دموکرات برای رئیس‌جمهور تأیید کرد. دلونگ منتقد همکاری برکلی، جان یو، استاد حقوق که در دفتر مشاور حقوقی تحت ریاست جمهوری جورج دبلیو بوش کار می‌کرد بود. یو شکنجه را در دولت بوش مجاز برای استفاده از شکنجه در طول جنگ با ترور و ترسیم تئوری واحد اجرایی عنوان کرد. دلوونگ نامه ای به صدر اعظم برکلی، رابرت بیرژنو، نوشت که خواستار عزل یو در
برکلی، رابرت بیرژنو، نوشت که خواستار عزل یو در فوریه ۲۰۰۹ بود. در سال ۲۰۱۹، دلونگ گفت که او و سایر نئولیبرال‌ها به‌طور قطع اشتباهاتی در سیاست‌های اقتصادی کرده‌اند. در حالی که وی همچنان معتقد بود که «سیاست‌های خوب افزایشی» ممکن است برتر باشد، با این حال به این نتیجه رسید که آنها از نظر سیاسی غیرقابل دستیابی هستند. (به دلیل عدم حضور جمهوری خواهان که مایل به دستیابی به چنین اهدافی هستند) براساس صفحه وب دانشکده وی، علایق تحقیقاتی وی شامل "انقلابهای تطبیقی تکنولوژیکی و صنعتی؛ امور مالی و کنترل شرکتها، رشد
تکنولوژیکی و صنعتی؛ امور مالی و کنترل شرکتها، رشد اقتصادی؛ ظهور و سقوط سوسیال دموکراسی؛ شکل بلند مدت تاریخ اقتصادی؛ اقتصاد سیاسی سیاست پولی و مالی است. بحرانهای مالی و اقتصاد کلان قرن بیستم؛ سرمایه‌گذاری رفتاری؛ تاریخ اندیشه اقتصادی؛ ظهور غرب؛ دلایل رکود بزرگ می‌باشد.
ژان-پیر بلان (; – ) کارگردان فیلم و فیلم‌نامه‌نویس اهل فرانسه بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون خرس نقره‌ای برای بهترین کارگردان در سال ۱۹۷۲ شده‌است
گیورگی جولگروف (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم، تهیه‌کننده فیلم، و فیلم‌نامه‌نویس اهل بلغارستان است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون خرس نقره‌ای برای بهترین کارگردان شده‌است.
استرید هنینگ-ینسن (; – ) کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس و بازیگر زن شناخته شده اهل دانمارک بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "یکی در میان جمع" و "عنصر جنایت" اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون خرس نقره‌ای برای بهترین کارگردان در سال ۱۹۷۹ شده‌است.
کوستاس فریس (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم، کارگردان تلویزیونی، فیلم‌نامه‌نویس و تدوین‌گر اهل یونان است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون خرس نقره‌ای برای بهترین کارگردان شده‌است.
لین چنگ-شنگ (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم اهل تایوان است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون خرس نقره‌ای برای بهترین کارگردان شده‌است.
کوزیما کوپولا (؛ زادهٔ ) رقصنده باله و بازیگر اهل ایتالیا است. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "افسران پلیس" و "حریم شکسته" اشاره نمود.