payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تئوری موسیقی در ریاضیات مدرن، هیچ پایه بدیهی ندارد، اگرچه اخیراً کارهای جالبی در این راستا انجام شده‌است، اما با این حال می‌توان اساس صدای موسیقی را در آکوستیک به صورت ریاضی توصیف کرد. عناصر موسیقی مانند فرم، ریتم و متر، زمینه‌های نت و تندا آن می‌تواند به اندازه‌گیری زمان و فرکانس مربوط باشد، و قیاس‌های آماده را در هندسه ارائه می‌دهد. تلاش برای ساخت و برقراری ارتباط روش های جدید آهنگسازی و شنیدن موسیقی منجر به کاربردهای نظریه مجموعه‌ها، جبر مجرد و نظریه اعداد شده‌است. برخی از آهنگسازان نسبت طلایی و اعداد
شده‌است. برخی از آهنگسازان نسبت طلایی و اعداد فیبوناچی را در کارهای خود گنجانده‌اند.
کشتارهای نوامبر ۱۹۴۱ در دژ نهم به دو تیراندازی دسته جمعی جداگانه به ۴۹۳۴ یهودی آلمانی در دژ نهم در نزدیکی کاوناس، لیتوانی گفته می‌شود. این نخستین کشتار سیستماتیک یهودیان آلمانی در جریان هولوکاست بود. این پرسش که نقش این کشتارها در شکل‌گیری راه حل نهایی چه بوده‌است، مورد اختلاف میان تاریخ‌نگاران است. پیشینه. در سپتامبر ۱۹۴۱، آدولف هیتلر، رهبر آلمان نازی تصمیم گرفت که ۳۰۰٬۰۰۰ یهودی با ملیت آلمانی، اتریشی یا چک تا پایان سال از آلمان اخراج شوند. از این یهودیان گاه به عنوان «یهودیان رایش» یاد می‌شد. وظیفه
گاه به عنوان «یهودیان رایش» یاد می‌شد. وظیفه سازماندهی اخراج را به هاینریش هیملر و راینهارت هایدریش سپردند. از ۱۵ اکتبر ۱۹۴۱، هنگامی که اخراج‌ها آغاز شد، تا ۲۱ فوریه ۱۹۴۲، هیملر و هایدریش توانستند ۵۸٬۰۰۰ تن که اکثراً یهودی بودند را از رایش اخراج کنند، اما ۵٬۰۰۰ کولی نیز شامل آن‌ها می‌شدند. این اخراج‌ها توسط ۵۹ قطار ترابری انجام شد که هر کدام تقریباً ۱۰۰۰ نفر را جابجا می‌کرد. نیاز به میزان قابل توجهی کار اداری برای تعیین این بود که کدام یهودیان از کشور اخراج می‌شوند، ترتیب حمل و نقل آن‌ها و نیز توقیف
اخراج می‌شوند، ترتیب حمل و نقل آن‌ها و نیز توقیف دارایی‌هایی که ممکن بود باقی بمانند. یهودیان منتقل شده ناچار بودند دارایی‌های خود را اعلام کنند و تقریباً همه چیز با ارزش را پشت سر بگذارند. در حالی که اردوگاه‌های کار اجباری مدت‌ها بود که در آلمان وجود داشتند، در سپتامبر ۱۹۴۱، هیچ اردوگاهی برای پاکسازی ساخته نشده بود. [۳] مقصد این قطارها در عوض چندین گتو بود که در آن نازی‌ها یهودیان اروپای شرقی (به گفته آن‌ها "Ostjuden") را محصور می‌کردند. قطارهایی که راهشان را به کاوناس کج کردند. در آغاز بنا بود گتوهای
را به کاوناس کج کردند. در آغاز بنا بود گتوهای ریگا، ووچ و مینسک میزبان یهودیان رایش باشند. به ویژه، برنامه‌ریزی شده بود که ۲۵ قطار به ریگا فرستاده شود. در مقر رایخس‌کومیساریات اوستلاند در ریگا، به سرپرستی هینریش لوهس، نسبت به یافتن محلی برای اسکان ۲۵٬۰۰۰ یهودی اظهار بی میلی شد. این و سایر موضوعات مرتبط با چگونگی برخورد با یهودیان در بخش شمالی سرزمین‌های اشغال شده از شوروی توسط نازی‌ها، باعث شد که لوهس و معاون او اوتو درشلر درگیر اختلاف با فرانتس اشتالکر، فرمانده آینزاتس‌گروپ A شوند که خواهان سیاستی سریعتر
آینزاتس‌گروپ A شوند که خواهان سیاستی سریعتر در پاکسازی بنیادی یهودیان بود. در ۸ نوامبر ۱۹۴۱، اشتالکر به کارمندان لوهس در ریگا اطلاع داد که ۵ قطار از ۲۵ قطاری که عازم گتو ریگا بودند به جای آن راهشان را به گتو کونو کج خواهند کرد. اشتالکر نگفت که کدام یک از این ۲۵ قطار راهشان را کج خواهند کرد. در ۲۰ نوامبر ۱۹۴۱، رودولف لانگ، یکی دیگر از فرماندهان آینزاتس‌گروپن، به دولت لوهس اطلاع داد که در واقع این پنج قطار تنها نخستین از چندین قطاری هستند که در آینده به کاوناس منتقل می‌شوند. برخی از قطارها در همان هنگام در
منتقل می‌شوند. برخی از قطارها در همان هنگام در حال رفتن به کاوناس بودند. آنها میان ۱۳ تا ۲۳ نوامبر شهرهای مونیخ، برلین، فرانکفورت، وین و برسلاو را ترک کرده بودند. کشتارها. کارل یگر رئیس آینزاتس‌کماندو ۳، واحدی فرعی از آینزاتس‌گروپ A، بود که تحت فرماندهی او، آینزاتس‌کماندو ۳ پس از ورود به دژ نهم، همه زندانیان را از قطار بیرون آورد، و در آنجا آن‌ها را تیرباران کرد. دو تیراندازی جداگانه در ۲۵ نوامبر و ۲۹ نوامبر رخ دادند. در تیراندازی ۲۵ نوامبر، ۱٬۱۵۹ مرد، ۱۶۰۰ زن و ۱۷۵ کودک کشته شدند (مهاجرانی از برلین، مونیخ
زن و ۱۷۵ کودک کشته شدند (مهاجرانی از برلین، مونیخ و فرانکفورت). در تیراندازی ۲۹ نوامبر، ۶۹۳ مرد، ۱٬۱۵۵ زن و ۱۵۲ کودک کشته شدند (مهاجرانی از وین و برسلاو). اینکه چه کسی دستور قتل این افراد را صادر کرده بود، مشخص نیست.
نامبا یک کامپایلر منبع باز و درجا است که زیر مجموعه پایتون و نام‌پای را با استفاده از ال‌ال‌وی‌ام، از طریق بستهٔ llvmlite Python، به کد ماشینی سریع تبدیل می‌کند. این مجموعه طیف وسیعی از گزینه‌ها را برای موازی سازی کد پایتون در سی‌پی‌یوها و جی‌پی‌یوها ارائه می‌دهد، که اغلب فقط با تغییرات جزئی کد روبرو هستند. تراویس اولیفانت در سال ۲۰۱۲ نامبا را توسعه داد. این پروژه توسط توسعه دهندگان شرکت آناکوندا، با پشتیبانی دارپا، بنیاد گوردون و بتی مور، اینتل، انویدیا و ای‌ام‌دی و جامعه مشارکت کنندگان در گیت‌هاب انجام
ای‌ام‌دی و جامعه مشارکت کنندگان در گیت‌هاب انجام می‌شود. مثال. نامبا را می‌توان با اضافه کردن دکوراتور codice_1 به هر تابع پایتون که محاسبات عددی را انجام می‌دهد، استفاده کرد: import numba import random @numba.jit def monte_carlo_pi(n_samples: int): acc = 0 for i in range(n_samples): x = random.random() y = random.random() if (x**2 + y**2) &lt;1.0: acc += 1 return 4.0 * acc / n_samples هنگامی که تابع فراخوانی می‌شود، کامپایل درجا انجام می‌شود: »&gt; monte_carlo_pi(1000000) 3.14
انتخابات در جمهوری آفریقای مرکزی () به برگزاری و نتیجه انتخابات در این کشور می‌پردازد. در این انتخابات رئیس کشور، رئیس‌جمهور و نمایندگان قوه مقننه انتخاب می‌شوند. دوره ریاست‌جمهوری در جمهوری آفریقای مرکزی پنج‌سال است و توسط مردم انتخاب می‌شود. مجمع عمومی مجلس عوام پارلمان جمهوری آفریقای مرکزی است. در انتخابات ۱۰۵ عضو نمایندگان مجلس به مدت پنج‌سال انتخاب می‌شوند و نظام انتخاباتی، نظام انتخاباتی دومرحله‌ای است و دارای نظام چندحزبی می‌باشد که دو یا سه حزب قدرتمند دارد و حزب سوم که در انتخابات موفقیت کسب
قدرتمند دارد و حزب سوم که در انتخابات موفقیت کسب کرده‌است.
کوه چلتن، قله‌ای است که در رشته کوه سلیمان، در شهرستان کویته در ایالت بلوچستان، در غرب پاکستان واقع شده‌است. قله. قله کوه شیب‌دار و سنگلاخی به نام چیلتان یا چهل‌تان است، لواره سر بلندترین قله رشته کوه‌های چلتن با ۳۱۹۴ متر ارتفاع است، این سومین قله بلند کویته بعد از زرغون غار و کوه تاکاتو و پنجمین قله بلند بلوچستان است. درختان ارس در دامنه‌های وسیع این کوه گسترده یافت می‌شوند. حیات وحش. کوه چلتن حیوانات مختلفی دارد و به نظر می‌رسد انواع مختلف پرندگان در سراسر کوه چلتن زندگی می‌کنند. بیش از هزار مارخور (بز
کوه چلتن زندگی می‌کنند. بیش از هزار مارخور (بز شاخدار) گزارش شده‌است و حیوانات دیگری نیز از جمله شغال و گرگ مشاهده شده‌است، یک نوع بز کوهی در منطقه چلتن بوده که در حال حاضر منقرض شده‌است.
گتو لاخوا گتویی نازی در طول جنگ جهانی دوم بود که در بلاروس غربی قرار داشت. این گتو با هدف آزار و اذیت و بهره‌کشی از یهودیان بومی در لاخوا، بلاروس ایجاد شده بود. این گتو تا سپتامبر سال ۱۹۴۲ وجود داشت، و مکان نخستین خیزش گتوهای یهودی‌نشین بود. پیشینه. نخستین یهودیان پس از قیام خملنیتسکی (۱۶۵۰–۱۶۴۸) در لاخوا، تاج پادشاهی لهستان، ساکن شدند. در ۱۷۹۵، ۱۵۷ شهروند یهودی در لاخوا مالیات می‌دادند و در همان هنگام نیز اکثریت ساکنان را تشکیل می‌دادند. منابع اصلی درآمد شهر تجارت محصولات کشاورزی و ماهیگیری بود که به تولید
تجارت محصولات کشاورزی و ماهیگیری بود که به تولید گوشت و موم، خیاطی و خدمات ترابری گسترش یافت. چندین دهه پس از تجزیه لهستان توسط روسیه، پروس و اتریش، خط آهن ویلنیوس-لونینت-ریونه تا لاخوا امتداد یافت و به اقتصاد محلی کمک کرد تا در برابر رکود مقاومت کند. در سال ۱۸۹۷، تعداد ۱٬۰۵۷ یهودی در این شهر زندگی می‌کردند. پس از تشکیل جمهوری دوم لهستان پس از جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۸، لاخوا بخشی از استان پولشه در منطقه کرسی شد. بر پایه سرشماری سال ۱۹۲۱ در لهستان، جمعیت لاخوا دارای ۳۳ درصد یهودی بود. الیعاذر لیختنشتاین
لاخوا دارای ۳۳ درصد یهودی بود. الیعاذر لیختنشتاین آخرین ربی پیش از تهاجم شوروی به لهستان در سال ۱۹۳۹ بود. پس از حمله شوروی و آلمان به لهستان، لاخوا به خاک شوروی ضمیمه شد و به بخشی از جمهوری شوروی سوسیالیستی بلاروس تبدیل شد. تاریخچه گتو. در ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱، آلمان در جریان عملیات بارباروسا به اتحاد جماهیر شوروی حمله کرد. دو هفته بعد، در ۸ ژوئیه ۱۹۴۱، ورماخت آلمان شهر را تصرف کرد. یودنرات توسط آلمانی‌ها به ریاست یک رهبر صهیونیست سابق، دوو لوپاتین، تأسیس شد. خاخام حاییم زالمان اوشروویتس توسط پلیس دستگیر شد. آزادی
حاییم زالمان اوشروویتس توسط پلیس دستگیر شد. آزادی وی بعدها تنها پس از پرداخت دیه سنگین تأمین شد. در یک آوریل ۱۹۴۲، ساکنان یهودی شهر به زور به گتو جدیدی متشکل از دو خیابان و ۴۵ خانه منتقل شده و توسط حصار سیم خاردار محاصره شدند. در این گتو تقریباً ۲۳۵۰ تن زندگی می‌کردند؛ یعنی به ازای هر نفر ۱ متر مربع. خبرکشتارها به دست آینزاتس‌گروپ B آلمان در سراسر منطقه پخش شد، و به زودی به لاخوا رسید. جوانان یهودی با رهبری ییتزهاک رخشین مقاومتی زیرزمینی ترتیب دادند. با کمک یودنرات، مقاومت زیرزمینی موفق به جمع‌آوری تبرها،
یودنرات، مقاومت زیرزمینی موفق به جمع‌آوری تبرها، چاقوها و میله‌های آهنی شد، اگرچه تلاش‌ها برای قاچاق اسلحه گرم به درون گتو اغلب بی‌نتیجه ماندند. تا اوت ۱۹۴۲، یهودیان لاخوا می‌دانستند که گتوهای در آن حوالی برچیده شده بودند. در ۲ سپتامبر، به مردم محلی اطلاع داده شد که به برخی از کشاورزانی که نازی‌ها احضار کرده بودند، دستور کندن گودال‌های بزرگی در بیرون از شهر داده شده بود. بعدها در همان روز، ۱۵۰ سرباز آلمانی از یک جوخه مرگ آینزاتس‌گروپ با ۲۰۰ نفر همدست بلاروسی و اوکراینی گتو را محاصره کرده‌اند. رخشین و
و اوکراینی گتو را محاصره کرده‌اند. رخشین و مقاومت زیرزمینی می‌خواستند نیمه شب به حصارهای گتو حمله کنند تا مردم توانایی فرار پیدا کنند، اما دیگران از تنها گذاشتن افراد پیر و کودکان خودداری کردند. لوپاتین درخواست کرد که حمله به صبح موکول شود. خیزش و کشتار. در ۳ سپتامبر ۱۹۴۲، آلمانی‌ها به دوو لوپاتین اطلاع دادند که گتو باید برچیده شود و به ساکنان گتو دستور دادند تا برای «اسکان مجدد» گردهم آیند. برای اطمینان از همکاری رهبران گتو، آلمانی‌ها قول دادند که اعضای یودنرات، پزشک گتو و ۳۰ کارگر (که لوپاتین می‌توانست
پزشک گتو و ۳۰ کارگر (که لوپاتین می‌توانست خود آنها را برگزیند) در امان خواهند بود. لوپاتین این پیشنهاد را رد کرد و گفت: «یا همه ما زندگی می‌کنیم، یا همه می‌میریم.» هنگامی که آلمانی‌ها به گتو وارد شدند، لوپاتین مقر یودنرات را به آتش کشید، و این نقطه آغاز خیزش بود. ساختمان‌های دیگر نیز به آتش کشیده شدند. اعضای جنبش زیرزمینی گتو با استفاده از تبر، چوب، کوکتل مولوتف و نیز دست خالی، هنگام ورود به گتو، به آلمانی‌ها حمله کردند. باور بر این است که این نبرد نمایانگر نخستین خیزش در گتوهای یهودی در طول جنگ است.
نخستین خیزش در گتوهای یهودی در طول جنگ است. تقریباً ۶۵۰ یهودی در جریان نبردها یا درون شعله‌های آتش کشته شدند، و ۵۰۰ تن دیگر از آنها نیز به گودال‌ها برده و تیرباران شدند. شش سرباز آلمانی و هشت پلیس آلمانی و اوکراینی (یا بلاروسی) نیز کشته شدند. حصار گتو شکسته شد و تقریباً ۱۰۰۰ یهودی توانستند فرار کنند؛ از این تعداد حدود ۶۰۰ تن توانستند به مرداب‌های پینسک پناه ببرند. رخشینپس از کشتن یک سرباز آلمانی با وارد کردن ضربه تبر به سر، هنگام پریدن به رودخانه اسمیرک مورد اصابت گلوله قرار گرفت و کشته شد. گرچه برآورد
مورد اصابت گلوله قرار گرفت و کشته شد. گرچه برآورد می‌شود ۱۲۰ نفر از فراریان توانسته باشند به واحدهای پارتیزانی بپیوندند، اما سرانجام بیشتر افراد دیگر ردیابی و کشته شدند. حدود ۹۰ نفر از ساکنان گتو از جنگ جان سالم به در بردند. دوو لوپاتین به یکی از واحدهای پارتیزانی کمونیست پیوست و در ۲۱ فوریه ۱۹۴۴ بر اثر برخورد با مین کشته شد. پسایند. ارتش سرخ در اواسط ژوئیه سال ۱۹۴۴ طی عملیات باگراتیون به لاخوا رسید. جامعه یهودی این شهر اما هرگز ترمیم نشد. از هنگام فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱ به این سوی، لاخوا
اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱ به این سوی، لاخوا از شهرهای کوچکتر در لونینتس در منطقه برست در بلاروس مستقل بوده‌است.
مونیکا تورس یک تکواندوکار مکزیکی است. وی در مسابقات قهرمانی تکواندو جهان ۱۹۸۷ در بارسلونا، پس از شکست در بازی نهایی در برابر جانگ او-سوک، مدال نقره را در دسته سبک‌وزن به دست آورد. وی در مسابقات قهرمانی تکواندو جهان ۱۹۸۹ پس از شکست مقابل چین یو فانگ، در دسته سبک‌وزن مدال نقره را از آن خود کرد. در مسابقات قهرمانی تکواندو پان امریکن او در سال ۱۹۸۸ برنده مدال طلا، و در سال ۱۹۹۰ صاحب مدال برنز شد.
گتو میزوچ یک گتو نازی در جریان جنگ جهانی دوم بود که برای جداسازی اجباری و بدرفتاری با یهودیان توسط آلمان نازی در شهر میزوچ، اوکراین غربی، ایجاد شده بود. پیشینه. یهودیان در سده هجدهم در میزوچ ساکن شدند. در ۱۸۹۷، کل جمعیت این شهر ۲٬۶۶۲ نفر بود و ۱۱۷۵ یهودی داشت که صاحب کارخانه‌های تولید نمد، روغن و شکر و همچنین کارخانه آرد و کارخانه‌های اره‌بری بودند. برخی از یهودیان در طول جنگ جهانی اول مهاجرت کردند. بر پایه سرشماری ملی سال ۱۹۲۱ در جمهوری دوم لهستان، ۸۴۵ یهودی در میزوچ زندگی می‌کردند که بیشترشان را یهودیان
در میزوچ زندگی می‌کردند که بیشترشان را یهودیان حسیدی تشکیل می‌دادند. با بهبود اقتصاد لهستان، تعداد آنها افزایش یافت. اجتماع آن‌ها، مانند بسیاری دیگر در کرسی (شرق لهستان)، جامعه‌ای شهری میان دو جنگ بود که در آن یهودیان و لهستانی‌ها به همراه اعضای اقلیت‌های دیگر از جمله اوکراینی‌ها زندگی می‌کردند. مدرسه‌ای نظامی در میزوچ وجود داشت که برای آموزش افسران گردان ۱۱ تیپ اول ارتش لهستان بود؛ همچنین یک کلیسای کاتولیک و یک کلیسای ارتدکس و یک کنیسه. نزدیکترین شهر بزرگ، ریونه بود. میزوچ در حدود ۲۹ کیلومتری شرق دوبنو
ریونه بود. میزوچ در حدود ۲۹ کیلومتری شرق دوبنو واقع شده‌است. پیش از حمله آلمان و شوروی به لهستان در سال ۱۹۳۹، این شهر در استان ولین در جمهوری دوم لهستان واقع شده بود. میزوچ که به دنبال حمله شوروی به شرق لهستان در سال ۱۹۳۹ ضمیمه خاک شوروی شده بود، در جریان عملیات بارباروسا، توسط ورماخت تصرف شد. حدود ۳۰۰ یهودی به اتحاد جماهیر شوروی گریختند. خیزش و کشتار. در ۱۲ اکتبر ۱۹۴۲، ارتباط گتو با جهان بیرون قطع شد و در حدود ۱۷۰۰ یهودی توسط پلیس کمکی اوکراین و پلیس آلمانی محاصره شدند که در تدارک برچیدن گتو بودند.
آلمانی محاصره شدند که در تدارک برچیدن گتو بودند. یهودیان در خیزشی که احتمالاً به مدت دو روز ادامه داشت، به مبارزه برخاستند. حدود نیمی از ساکنان پیش از فروپاشی قیام توانستند گریخته یا پنهان شوند. در ۱۴ اکتبر، بازماندگان اسیر شده با کامیون‌هایی به دره‌ای خلوت منتقل و تیرباران شدند. عکس‌ها. از تیرباران ساکنان گتو عکس‌برداری شد. تصاویر متعلق به "اس‌اس-اونترشارفورر" شافر بودند تا آنگه در سال ۱۹۴۵ بخشی از تحقیقات لودویگزوبورگ (با شماره ZSt. II 204 AR 1218/70) شدند. عکس‌ها منتشر شده و امروزه به خوبی شناخته
شدند. عکس‌ها منتشر شده و امروزه به خوبی شناخته شده‌اند. این عکس‌ها اغلب به اشتباه نمایانگر تصاویری مربوط به دیگر تیراندازی‌های هولوکاست به تصویر کشیده می‌شوند. دو عکس "اکتسیون" در حال روی دادن را نشان می‌دهند. این عکس‌ها شواهد روشنی از اعدام‌هایی را نشان می‌دهد که در طول هولوکاست با گلوله در رایخس‌کومیساریات اوکراین انجام شدند. قربانیان را در گروه‌های تقریباً ۵ نفره به محل کشتار هدایت کردند و ناچارشان می‌کردند تا در میان قربانیان پیش از خود دراز بکشند، و سپس با گلوله‌ای از پشت گردن یا به سرشان کشته
و سپس با گلوله‌ای از پشت گردن یا به سرشان کشته می‌شدند. تاریخ‌دانان دربارهٔ قساوت نشان داده شده در عکس‌های کشتار میزوچ گفته‌اند: پسایند. میزوچ بعدها صحنه کشتار لهستانی‌ها در ولنیا و گالیسیای شرقی شد که در آن حدود ۱۰۰ لهستانی توسط اوکراینی‌های ملی‌گرا در اواخر اوت ۱۹۴۳ کشته شدند. حدود ۶۰ درصد خانه‌های شهر به آتش کشیده شدند. پس از جنگ، مرزهای لهستان دوباره‌نویسی شدند و میزوچ به عنوان بخشی از جمهوری شوروی سوسیالیستی اوکراین شناخته شد. جامعه یهودی آن شهر دیگر نتوانست خود را احیا کند. پس از فروپاشی اتحاد جماهیر
خود را احیا کند. پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، شهر بخشی از اوکراین مستقل شد.
ویکی‌پدیا: راهنمای گمشده () کتابی نوشتهٔ جان بروتون است که در سال ۲۰۰۸ منتشر شد. این کتاب یک راهنمای چگونگی است که فرایند مشارکت در دانشنامهٔ اینترنتی ویکی‌پدیا را توضیح می‌دهد. رابرت اسلید، بازبینی‌کنندهٔ کتاب نوشته‌است که «این کتاب مقدمه‌ای ممتاز است برای هرکسی که به تبدیل شدن به بخشی از این تجربهٔ باشکوه علاقه‌مند است». "ویکی‌پدیا: راهنمای گمشده" بخشی است از سری راهنمای گمشدهٔ اورایلی مدیا، که توسط دیوید پوگ، ستون‌نویس فناوری در "نیویورک تایمز" و "ساینتیفیک آمریکن" خلق شده‌است. در ۲۶ ژانویهٔ ۲۰۰۹،
آمریکن" خلق شده‌است. در ۲۶ ژانویهٔ ۲۰۰۹، اورایلی مدیا اعلام کرد که محتوای این کتاب تحت یک پروانه آزاد که با ویکی‌پدیا سازگار باشد، منتشر می‌شود و در فضای نام راهنمای ویکی‌پدیا برای ویرایش در دسترس قرار خواهد گرفت.
کلیسای تِمپِّلی‌آوکیو (انگلیسی: Temppeliaukio Church)، (فنلاندی: "Temppeliaukion kirkko", سوئدی: "Tempelplatsens kyrka") یک کلیسای لوتری واقع در محله تولو در هلسینکی مرکز فنلاند است. این بنا توسط معماران فنلاندی برادران سوئومالاینِن طراحی و در سال ۱۹۶۹ افتتاح شد. در معماری این بنا مستقیماً از سنگ به عنوان مصالح اصلی استفاده شده در واقع برای ساخت کلیسا عملیات حفاری انجام شد و سنگ‌ها تراش خوردند. از این رو تمپلی‌آوکیو به کلیسای سنگی یا کلیسای صخره‌ای نیز مشهور است. در دیواره کلیسا شکافی متعلق به عصر یخبندان
است. در دیواره کلیسا شکافی متعلق به عصر یخبندان وجود دارد که از آن به عنوان محراب استفاده می‌شود. شهروندان هلسینکی به این کلیسا، میدان معبد هم می‌گویند. پیشینه. برای محله تولو از اوایل قرن ۳۰ ساخت یک کلیسا توسط شورای شهر در نظر گرفته شده بود. برای این منظور معمار فنلاندی یوهان سیگفرید سیرن، معمار پارلمان فنلاند، در سال ۱۹۳۱۱ طرحی را ارائه داد که مورد قبول واقع شد. با این همه به دلیل شروع جنگ جهانی دوم عملاً شروع این پروژه متوقف شد. ۲ دهه بعد از جنگ برادران سوئومالاینن طراحی جدیدی برای کلیسا ارائه دادند. به
طراحی جدیدی برای کلیسا ارائه دادند. به دلایل اقتصادی، فضای داخلی کلیسا به حدود یک چهارم نقشه اصلی آن کاهش یافت. در فوریه ۱۹۶۸ عملیات ساخت بنا آغاز و در سپتامبر ۱۹۶۹ به پایان رسید. معماری. فضای داخلی حفاری شده از سنگ دیواره کوه است. روشنایی کلیسا با نور طبیعی که از طریق نورگیر اطراف گنبد مسی مرکزی وارد می‌شود قابل تأمین است. نکته مهم وجود دیواره‌های سنگی به مثابه سیستم آکوستیک است که برای انعکاس صدا و موزیک مناسب است. انتخاب منحصر به فرد فرم در این بنا، آن را در بین متخصصان و علاقه‌مندان به معماری مورد پسند
در بین متخصصان و علاقه‌مندان به معماری مورد پسند قرار داده‌است. ارگ مخصوصی برای این کلیسا ساخته شده و هیچ زنگی در کلیسا وجود ندارد. ضبط زنگ‌های ساخته شده از طریق بلندگوها بر روی دیوارهای خارجی کلیسا پخش می‌شود. گردشگری. کلیسای تمپلی‌آوکیو یکی از محبوب‌ترین جاذبه‌های گردشگری هلسینکی محسوب می‌شود و سالانه نیم میلیون نفر از آن بازدید می‌کنند. این کلیسای سنگ‌تراش خورده در قلب هلسینکی واقع شده‌است.
کشت کلان، کلان‌کشت یا پلانتیشن ، در نواحی استوایی و نیمه استوایی به مزرعه‌ای بزرگ اشاره دارد که کارگران کشاورزی نیز در آن زندگی می‌کنند. کشت کلان نوعی کشاورزی نقدی در مقیاس گسترده است، عموماً در یک محدوده‌ای به نام ناحیه کلان‌کشت یا کلان‌کشتزار (Plantation Area) انجام می‌شود. محصولاتی که به این روش کشت می‌شوند، شامل پنبه، قهوه، چای، کاکائو، نیشکر، تریاک، سیسال، روغن نباتی، نخل روغنی، میوه، کائوچو و درختان جنگلی می‌شود. حمایت‌گرایی و مزیت نسبی اغلب نقشی تعیین‌کننده در مکان‌یابی برای کشت کلان دارند. از اولین
در مکان‌یابی برای کشت کلان دارند. از اولین نمونه‌های کشت کلان می‌توان به لاتیفوندیست در امپراتوری روم اشاره کرد که در آن غله، شراب و روغن زیتون در مقیاس بزرگ برای صادرات تولید می‌شد. شکل‌گیری استعمارگری توسط کشورهای اروپایی و به تبع آن رشد تجارت بین‌الملل و توسعهٔ روند جهانی‌شدن سبب توسعهٔ کشت کلان شد.
هنری نامفی (; زاده – درگذشته ) سیاستمدار، و پرسنل نظامی اهل هائیتی بود. وی دو بار از ۷ فوریه ۱۹۸۶ تا ۷ فوریه ۱۹۸۸ و سپس از ۲۰ ژوئن ۱۹۸۸ تا ۱۷ سپتامبر ۱۹۸۸ رئیس‌جمهور این کشور بود. هنری نامفی در ۲۶ ژوئن ۲۰۱۸، در سن ۸۵ سالگی بر اثر سرطان ریه درگذشت.
نئو سول ژانری از موسیقی عامه‌پسند است. این اصطلاح نخستین بار در اواخر دههٔ ۱۹۹۰، توسط کارآفرین صنعت موسیقی کیدار مسنبرگ معرفی شد و در توصیف سبکی از موسیقی به کار می‌رفت که از ترکیب سول و آراندبی معاصر ایجاد شده‌بود. این سبک با اتکا به موسیقی سول، نسبت به همتای آراندبی خود، از قواعد مرسوم کم‌تری پیروی می‌کرد و با عناصری از فانک، جاز فیوژن، هیپ هاپ، موسیقی آفریقایی، پاپ، راک و موسیقی الکترونیک ادغام شده‌بود. نئو سول به‌خاطر تأثیرپذیری از آراندبی سنتی، متون آگاهی‌محور و حضور قدرتمند زنان، مورد توجه
متون آگاهی‌محور و حضور قدرتمند زنان، مورد توجه ترانه‌سرایان واقع شده‌است.
دهستان دره‌رود شمالی، یکی از دهستان‌های بخش دره‌رود شهرستان انگوت در استان اردبیل ایران است. مرکز این دهستان، روستای آقامحمد بیگلو است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت دهستان دره‌رود شمالی برابر با ۲٬۶۹۳ نفر بوده‌است.
به اشتباه متهم شد فیلمی محصول سال ۱۹۹۸ و به کارگردانی پت پرافت است. در این فیلم بازیگرانی همچون لسلی نیلسن، ریچارد کرنا، کلی لبروک، ساندرا برنهارد، مایکل یورک و ملیندا مک‌گرا ایفای نقش کرده‌اند. این فیلم نقیضه فیلم فراری است.
دهستان دره‌رود جنوبی، یکی از دهستان‌های بخش دره‌رود شهرستان انگوت در استان اردبیل ایران است. مرکز این دهستان، روستای قره خان بیگلو است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت دهستان دره‌رود جنوبی برابر با ۲٬۴۰۸ نفر بوده‌است.
هولوکاست در لتونی به جنایات جنگی آلمان نازی و همدستانشان در قربانی کردن یهودیان لتونی در هنگام اشغال لتونی اشاره دارد. اشغال توسط آلمان. ارتش آلمان صبح زود روز یکشنبه ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱ در جبهه وسیعی که از دریای بالتیک تا مجارستان گسترده می‌شد، از مرز شوروی گذر کرد. آلمانی‌ها از راه لیتوانی به سوی دوگوپیلس و دیگر نقاط استراتژیک در لتونی پیشروی کردند. ساختار پلیس نازی شامل سازمانی به نام سرویس امنیت بود که به شکل کوته SD نامیده می‌شد و مقر آن در برلین به عنوان اداره اصلی امنیت ملی (یا رایش) شناخته می‌شد. اس‌دی در
اصلی امنیت ملی (یا رایش) شناخته می‌شد. اس‌دی در لتونی. پیش از حمله، SD چهار «واحد کاری ویژه» را سازماندهی کرده بود که با نام آلمانی آن‌ها «آینزاتس‌گروپن» شناخته می‌شدند. نام این واحدها یک حسن تعبیر بود، زیرا هدف اصلی آن‌ها کشتن تعداد زیادی از کسانی بود که نازی‌ها آن‌ها را «عناصر نامطلوب» می‌دانستند؛ این‌ها شامل کمونیست‌ها، کولی‌ها، بیماران روانی، همجنس گرایان و به ویژه یهودیان می‌شد. آینزاتس‌گروپن در فاصله ای نزدیک، نیروهای تهاجمی آلمان را دنبال می‌کرد و طی چند روز و گاه چند ساعت پس از اشغال یک منطقه توسط
چند روز و گاه چند ساعت پس از اشغال یک منطقه توسط ورماخت، در لتونی حضور پیدا می‌کرد. SD در لتونی را می‌توان در عکس‌ها و توصیف یونیفورم‌هایشان تشخیص داد؛ لباس کامل سیاه اس‌اس نازی بندرت پوشیده می‌شد. در عوض، لباس معمولی شامل یونیفورم خاکستری ورماخت با سایه‌های سیاه بود. SD ابتدا پایه‌های قدرت خود را در لتونی توسط آینزاتس‌گروپ A مستحکم کرد، که به واحدهایی به نام آینزاتس‌کماندوهای ۱a , 1b، ۲ و ۳ تقسیم می‌شد. با پیشروی خط مقدم به سوی شرق، آینزاتس‌گروپ A تنها پس از چند هفته بودن در لتونی از آن کشور خارج شد و
پس از چند هفته بودن در لتونی از آن کشور خارج شد و وظایف آن توسط SD «مقیم» تحت نظارت "Kommandant der Sicherheitspolizei un SD"، که به صورت کوتاه آلمانی "KdS" عنوان می‌شد، اجرا شد. KdS هم از اداره اصلی امنیت رایش در برلین و هم از مقام دیگری به نام "Befehlshaber der Sicherheitspolizei und des SD" یا BdS فرمان می‌گرفت. هر دو KdS و BdS تابع مقام دیگری به نام فرمانده اس‌اس و پلیس ("Höherer SS-und Polizeiführer") یا HPSSF بودند. گستره اختیارات این گروه‌ها همپوشانی داشت و گاه مبهم بودند. آغاز کشتارها با ورود
داشت و گاه مبهم بودند. آغاز کشتارها با ورود نیروهای آلمان. در لتونی، هولوکاست از شب ۲۳ تا ۲۴ ژوئن ۱۹۴۱ آغاز شد، هنگامی که یک گروهان SD در گورستان گروبینا شش یهودی محلی، از جمله داروساز شهر، را کشت. در روزهای بعد ۳۵ یهودی در دوربه، پریکول و آسیت پاکسازی شدند. در ۲۹ ژوئن، مهاجمان نازی اقدام به تشکیل نخستین واحد کمکی اس‌دی لتونی در یلگاوا کردند. مارتینش واگولانس، عضو سازمان "پرکون‌کراستس"، به عنوان رئیس آن برگزیده شد. در تابستان ۱۹۴۱، ۳۰۰ تن از اعضای این واحد در نابودی حدود ۲۰۰۰ یهودی در یلگاوا و جاهای دیگر
در نابودی حدود ۲۰۰۰ یهودی در یلگاوا و جاهای دیگر در منطقه زمگاله شرکت کردند. نظارت بر این قتل توسط افسران SD آلمان، رودولف باتس و آلفرد بکو انجام شد که از نیروهای اس‌اس آینزاتس‌گروپ در این عملیات بهره می‌گرفتند. کنیسه اصلی یلگاوا با تلاش مشترک آن‌ها به آتش کشیده شد. پس از حمله به ریگا، فرانتس اشتالکر با کمک اعضای پرکون‌کراستس و دیگر همدستان محلی، پوگروم یهودیان را در پایتخت لتونی ترتیب داد. ویکتورس آراس، که در آن هنگام ۳۱ ساله و یکی از اعضای احتمالی سابق پرکون‌کراستس و عضوی از یک انجمن اخوت دانشجویی بود،
و عضوی از یک انجمن اخوت دانشجویی بود، به عنوان مجری مستقیم این عملیات گماشته شد. آراس برای مدتی مشخص در پلیس لتونی کار کرده بود. تشکیل آراس کماندو. در ۲ ژوئیه، ویکتورس آراس اقدام به تشکیل واحد مسلح خود کرد که به درخواست Pērkonkrusts برای گرفتن اسلحه و پاکسازی لتونی از یهودیان و کمونیست‌ها شکل گرفت. در آغاز، این واحد عمدتاً شامل اعضای انجمن‌های برادری گوناگون دانشجویی بود. در ۱۹۴۱ در مجموع حدود ۳۰۰ مرد درخواست عضویت داده بودند. نزدیکترین دستیاران ویکتورس آراس شامل کنستانتینس کاکیس، آلفرد دیکمانیس، بوریس
آراس شامل کنستانتینس کاکیس، آلفرد دیکمانیس، بوریس کینسلر و هربرتس کوکورس می‌شدند. در شب ۳ ژوئیه، آراس کماندو دست به دستگیری، ضرب و شتم و سرقت از یهودیان ریگا زد. در ۴ ژوئیه، کنیسه سرودخوانی در خیابان Gogoļa و پس از آن، کنیسه‌های خیابان‌های Maskavas و Stabu سوزانده شدند. در آن روزها بسیاری از یهودیان از جمله پناهندگان از لیتوانی کشته شدند. مردان آراس کماندو با گاری و اتوبوس‌های آبی‌رنگ به مکان‌های مختلفی در کورلند، زمگاله و ویدزمه رفتند و هزاران یهودی را در آن مناطق کشتند. بنا بود تا این کشتارها به عنوان
آن مناطق کشتند. بنا بود تا این کشتارها به عنوان نمونه ای برای سایر افراد یهودستیز هوادار متجاوزان نازی باشند. واحدهای تکی Selbstschutz لتونی نیز در پاکسازی یهودیان نقش داشتند. برای نمونه، در منطقه ایلوکست، یهودیان توسط واحد مرگ Selbstschutz به فرماندهی اسکارس بالتمانیس، که متشکل از ۲۰ قاتل بود، کشته شدند. تمام کشتارها توسط افسران اس‌اس و اس دی آلمان نظارت می‌شدند. در ژوئیه ۱۹۴۱، کشتار جمعی یهودیان ریگا در جنگل بیکرنیکو صورت گرفت. حدود ۴۰۰۰ تن در آنجا جان دادند. فرماندهی اعدام‌ها به عهده اشتورمبانفورر
دادند. فرماندهی اعدام‌ها به عهده اشتورمبانفورر رودولف لانگ، رئیس تازه گماشته‌شده گتو ریگا، بود. کشتارها. به گفته تاریخ‌دان لتونیایی، اندرو ازرگایلیس، اشغال لتونی آغاز «بزرگترین عمل جنایتکارانه در تاریخ لتونی» بود. از ژوئیه ۱۹۴۱ یهودیان لتونی نیز به طرق مختلف مورد تحقیر قرار گرفتند و از حقوقی که سایر شهروندان لتونی از آن برخوردار بودند مروم شدند. یهودیان از ترک خانه‌های خود در عصر، شب و صبح به شدت منع شده بودند. سهمیه غذای کمتری به آنها اختصاص داده شد، آنها تنها می‌توانستند در بعضی فروشگاه‌های ویژه خرید