payamvha/North_RAG huggingface dataset:
فاصله ژنتیکی کم و از چانگوها، پالوتس‌ها و ماتیوها با فاصله ژنتیکی متوسط در این تحقیق قرار می‌گرفتند؛ درحالیکه فاصله ژنتیکی سِکِی‌ها از جمعیت ساکن در فاصله ژنتیکی طولانی دارد. تسِیزِل در کتابی که در دهه ۱۹۹۰ منتشر شد، با استفاده از همان روش پیشین خود نشان داد که جمعیت فنلاندی‌ها، آلمانی‌ها و ترک‌ها در فاصله متوسطی با سِکِی‌ها قرار دارد. نتیجهٔ شگفت‌انگیز دیگر او نشان داد که منطقه‌ای در مرز غربی مجارستان به‌نام اورشِگ که از قدیم محل سکونت سکی‌ها است، در فاصلهٔ ژنتیکی‌ای طولانی از جمعیت سکی‌های دیگر نقاط قرار
ژنتیکی‌ای طولانی از جمعیت سکی‌های دیگر نقاط قرار دارد.
قتل میترا استاد (۷ مرداد ۱۳۶۲ – ۷ خرداد ۱۳۹۸) به حادثهٔ کشته شدن او به دست همسرش محمدعلی نجفی، سیاستمدار و شهردار پیشین تهران اشاره دارد که با شلیک گلوله از سلاح گرم انجام شد. او در ۷ خرداد ۱۳۹۸ به ضرب گلوله در خانه‌اش به‌قتل رسید. جسد او در حمام منزلش در طبقهٔ هفتم برج آرمیتا در منطقهٔ سعادت آباد تهران یافت شد. دقایقی پس از اعلام خبر قتل میترا استاد، برخی همسرش را به‌عنوان مظنون اصلی معرفی کردند که از سوی مقامات قضائی رد شد. اما محمدعلی نجفی، ساعاتی بعد با مراجعه به پلیس آگاهی خیابان وحدت اسلامی تهران به
مراجعه به پلیس آگاهی خیابان وحدت اسلامی تهران به قتل همسر دومش با اسلحه اعتراف کرد و بازداشت شد. او انگیزهٔ اصلی از ارتکاب قتل را فشار روانی و مشکلات خانوادگی اعلام کرد. نجفی در دادگاه بدوی، به قصاص نفس محکوم و با توجه به کسب رضایت از خانواده مقتول به شش سال و نیم زندان قطعی محکوم شد. او در اواخر سال ۱۴۰۱ بعد از نزدیک به چهار سال حبس مشمول عفو شده و از زندان آزاد شده‌است. زندگی. میترا استاد متولد ۱۳۶۲ در اسلام‌آباد غرب فرزند کاکابرار که با نام میترا نجفی نیز شناخته می‌شود، دومین همسر محمدعلی نجفی سیاستمدار
شناخته می‌شود، دومین همسر محمدعلی نجفی سیاستمدار و شهردار پیشین تهران بود.وی در اردیبهشت سال ۱۳۹۶ به عنوان نامزد پنجمین دوره انتخابات شورای شهر به عنوان کاندیدای مستقل ثبت‌نام می‌کند اما گفته می‌شود که وی از حمایت ضمنی محمد نوروزی، امام جمعه اسلامشهر برخوردار بوده‌است.وی قبل از کاندیداتوری در انتخابات شورای شهر اسلامشهر به عنوان بازیگر در سریال‌های تلویزیونی نیز نقش آفرینی کرده بود. آشنایی و ارتباط. به گفته حمیدرضا گودرزی وکیل پایه یک دادگستری در گفت و گو با روزنامه اعتماد اعلام کرد که، میترا استاد وارد
با روزنامه اعتماد اعلام کرد که، میترا استاد وارد زندگی نجفی شده و آغازگر این رابطه بوده‌است. ازدواج. ازدواج محمدعلی نجفی و میترا استاد در سال ۱۳۹۷ خبرساز شد و حواشی زیادی در پی داشت. بسیاری این ازدواج را دلیل استعفای نجفی از شهرداری تهران می‌دانستند. قتل. خبر قتل میترا استاد را ظهر سه‌شنبه ۷ خرداد ۱۳۹۸ رسانه‌های رسمی ایران منتشر کردند. بررسی‌های اولیه نشان داد که این قتل در طبقهٔ هفتم برجی در بلوار خوردین منطقهٔ سعادت‌آباد تهران به‌وقوع پیوسته‌است. جسد مقتول در وان حمام و در حالی که به ضرب گلوله به قتل
در وان حمام و در حالی که به ضرب گلوله به قتل رسیده‌بود کشف شد. ساعاتی پس از این واقعه، نجفی با مراجعه به پلیس آگاهی تهران، به قتل همسرش اعتراف کرد. نجفی پس از ارتکاب قتل به قم رفته بود، برخی دلیل سفر او به قم را دیدار با مراجع ذکر کردند اما این موضوع از سوی پلیس و متهم تکذیب شد. نجفی گفت به سر خاک پدر و پدربزرگش رفته و قصد خودکشی داشته اما بعد نظرش تغییر کرده و تصمیم گرفته خود را معرفی کند. او در دادسرای تهران تأیید کرد که پیش از این هم یک بار در هتل لاله تهران به دلیل اختلاف‌ها با همسر دومش اقدام به
تهران به دلیل اختلاف‌ها با همسر دومش اقدام به خودکشی ناموفق کرده بود. به گزارش خبرگزاری مهر، «اختلافات خانوادگی» دلیل این قتل بوده‌است. روزنامه ایران به نقل از پسر ۱۳ ساله میترا استاد نوشت نجفی مادرش را کتک می‌زد و اخلاق تندی داشت. نجفی در دادسرا گفت که درگیری فیزیکی دو طرفه بوده و مدعی شد که میترا استاد هم چندبار با کارد او را مجروح کرده بود. صدور کیفرخواست. در روز ۱۳ خرداد دادستان تهران از صدور کیفرخواست پرونده نجفی و ارسال آن به دادگاه خبر داد. به گفته علی القاصی مهر با توجه به تکمیل تحقیقات دایر بر
علی القاصی مهر با توجه به تکمیل تحقیقات دایر بر الف- قتل عمد میترا استاد ب- حمل و نگهداری سلاح غیرمجاز ج- ایراد صدمه بدنی عمدی منتهی به جرح (غیر فوتی) با تقاضای اولیای دم مقتول مبنی بر قصاص نجفی، پرونده با صدور کیفرخواست برای رسیدگی به دادگاه کیفری ارسال شد. روند بررسی پرونده. دادگاه محمدعلی نجفی در سه جلسه برگزار شد که آخرین جلسه آن ۳۱ تیر ۱۳۹۸ بود. در نهایت در ۸ مرداد ۱۳۹۸، سخنگوی قوه قضائیه از محکومیت محمدعلی نجفی، به قصاص نفس توسط دادگاه بدوی خبر داد. بر این اساس، شعبه نهم دادگاه کیفری استان تهران به
بر این اساس، شعبه نهم دادگاه کیفری استان تهران به ریاست قاضی محمدرضا محمدی کشکولی، نجفی را به قصاص محکوم کرد. خانواده میترا استاد از قصاص گذشتند. مسعود، برادر میترا استاد، در اینستاگرام خود نوشت: «به واسطه پادرمیانی بزرگان کرمانشاه و کشور و همچنین وکلای عزیزمان آقای مسعود افرازه و محمود حاج‌لویی، پدرم، مادرم و مهیارمان، آقای محمدعلی نجفی را بخشیدیم و از خون عزیزمان گذشتیم و خرسندیم که هیچ معامله ای با خون آن بزرگوار نکردیم.» محمدعلی نجفی به رأی صادر شده اعتراض کرد. در ۳۰ شهریور ۱۳۹۸ دیوان عالی کشور حکم
اعتراض کرد. در ۳۰ شهریور ۱۳۹۸ دیوان عالی کشور حکم صادر شده در دادگاه بدوی را به دلیل نقص در تحقیقات نقض کرد و حکم داد که «باید نظر کارشناسی دربارهٔ نحوه شلیک گلوله‌ها» اخذ شود. در گزارش جدید، کارشناسان گزارش اولیه مبنی بر شلیک مستقیم گلوله به سوی مقتول را رد کردند و ابراز داشتند «شلیک‌ها مستقیم نبوده و گلوله بعد از اصابت به دست میترا و تغییر شکل مرمی آن وارد بدن او و باعث مرگش شده‌است.» پرونده قتل میترا استاد بار دیگر به شعبه نهم دادگاه کیفری ارجاع داده شد و در ۶ آذر ماه ۱۳۹۸ جلسه رسیدگی مجدد برگزار شد.
و در ۶ آذر ماه ۱۳۹۸ جلسه رسیدگی مجدد برگزار شد. نجفی با استناد به گزارش جدید کارشناسی، اتهام قتل عمد را رد کرد اما دادگاه بار دیگر او را به جرم قتل عمد به ۷ سال و نیم حبس محکوم کرد. شش سال آن قابل اجرا بود. در دی ماه ۱۳۹۸، گودرزی، وکیل نجفی، اعلام کرد که نسبت به حکم صادره به دیوان عالی کشور فرجام‌خواهی کرده‌است. او گفت از یک طرف حکم ۶ سال و ۶ ماه حبس تعزیری به اتهام قتل عمد و یکسال و سه ماه حبس به اتهام حمل سلاح «مجازاتی سنگین» است و به دلیل وجود «جهات تخفیف» دادگاه می‌توانسته میزان آن را کاهش دهد، از طرف
دادگاه می‌توانسته میزان آن را کاهش دهد، از طرف دیگر آنها قتل را شبه عمد می‌دانند و به همین دلیل به دیوان عالی کشور فرجام‌خواهی کرده‌اند. در ۱۰ فروردین ۱۳۹۹، دیوان عالی کشور، بار دیگر حکم دادگاه را نقض کرد و پرونده را به شعبه هم‌عرض ارجاع داد. بنا شد سومین دور از رسیدگی به پرونده محمدعلی نجفی در شعبه ۱۰ دادگاه کیفری به صورت غیر علنی برگزار شود. نجفی در دادگاهی که ۱۴ اردیبهشت ۱۳۹۹ به ریاست قاضی متین برگزار شد در مورد جلب رضایت خانوادهٔ مقتول گفت حدود ۱۰ میلیارد تومان پرداخت کرده‌است که حدود ۸ میلیارد آن
تومان پرداخت کرده‌است که حدود ۸ میلیارد آن مهریهٔ ۱۳۶۲ سکه‌ایِ میترا استاد بوده‌است. در نهایت شعبه دهم دادگاه کیفری محمدعلی نجفی را به شش سال و نیم حبس محکوم کرد. حمیدرضا گودرزی، وکیل نجفی، روز جمعه، ۲۶ اردیبهشت، به ایرنا گفت: «به این حکم که مخالف رای دیوان عالی کشور است، اعتراض می‌کنیم.» دیوان عالی کشور نیز موضوع را قتل عمد تشخیص داد و حکم صادره را تأیید نمود. حواشی. ارتباط با نهادهای اطلاعاتی. محمدعلی نجفی در روزهای اول پس از قتل مدعی شد همسر دومش با نهادهای امنیتی ارتباط داشته‌است. پیشتر نیز، دربارهٔ
امنیتی ارتباط داشته‌است. پیشتر نیز، دربارهٔ استعفای نجفی و انتشار عکس‌های خصوصی او با همسر دومش این گمان از سوی برخی افراد مطرح شده بود. برخی از چهره‌های اصلاح طلب از جمله جواد امام اعلام کرده‌اند که میترا استاد با سازمان اطلاعات سپاه پاسداران «ارتباط داشته» و نزدیک شدن او به صورت نجفی «هدفمند» بوده‌است. نجفی در دادسرا ادعا کرد صحبت‌های وی شنود می‌شد و در اختیار همسر دومش قرار می‌گرفت. او در این باره گفت: «خودم در واتس‌اپ صحبت‌هایی را که برای ایشان ارسال کرده بودند، شنیدم [...] خودم نخواستم این موضوع را
کرده بودند، شنیدم [...] خودم نخواستم این موضوع را پیگیری کنم چون با شماره‌ای ارسال می‌کردند که معلوم نیست از کجاست؟» دختر نجفی مدعی شد همسر دوم پدرش «با ارگان‌های خاصی رابطه داشت و از همین طریق به پدرم تسلط پیدا کرده بود و او را تحت فشار قرار می‌داد».اما محمد علی نجفی تأکید کرد که از نهادی نام نمی‌برد و ممکن است «شخصی در نهادی باشد که با ایشان ارتباط داشتند.» وزارت اطلاعات واکنش رسمی نشان داد و هر گونه ارتباطی را با میترا استاد رد کرد. سازمان اطلاعات سپاه پاسداران به این اتهام واکنشی نشان نداد. محسن آرمین
به این اتهام واکنشی نشان نداد. محسن آرمین چهره سیاسی، در همان نخستین روزها در یادداشتی به حادثه قتل میترا استاد پرداخت، و بر وجود پروژه ای مدیریت شده در زندگی نجفی اشاره کرد و نوشت: عباس عبدی فعال سیاسی اصلاحات در انتقاد به این رفتار اصلاح‌طلبان در روزنامه اعتماد نوشت: تغییر دین. میترا استاد فرزند کاکابرار استاد از استادان تنبور بود و در خانواده‌ای از پیروان دین یارسان به دنیا آمد. یارسان به اقلیت دینی غیرمسلمانی گفته می‌شود که بیشتر پیروانش در مناطق کردنشین ساکنند. با این حال میترا استاد بنا بر گفتهٔ
ساکنند. با این حال میترا استاد بنا بر گفتهٔ محمدعلی نجفی در دادگاه پس از آشنایی با یک دیپلمات به اسلام روی آورده و مسلمان شیعه شده‌است. این مسئله در حواشی رسیدگی به پروندهٔ قتل او بسیار اثرگذار بود و از جمله شایعات و حواشی مطرح‌شده مهدورالدم بودن میترا استاد به سبب باور به دیانت یارسان و نیز مسئلهٔ مراجعه به سید نصرالدین حیدری گوران از رهبران جامعهٔ یارسان برای کسب رضایت از خانوادهٔ استاد و عدم قصاص بود که توسط فرزند وی تکذیب شد. ارجاعات فرهنگی. ماجرای زن‌کشی سیاست‌مداران ایرانی در سریال "آقازاده" (۱۳۹۹)
سیاست‌مداران ایرانی در سریال "آقازاده" (۱۳۹۹) به تصویر کشیده شد که به نوشتهٔ وب‌سایت‌های خبری ایمنا و انصاف‌نیوز یادآور زن‌کشی نجفی است. پیوند به بیرون. گزارش لحظه به لحظه از یک قتل جزئیات جدیدی از روابط سیاسی همسر نجفی
ام‌ایکس پلیر پخش کننده ویدئو جهانی است که توسط J2 Interactive ساخته شده و متعلق به Times Internet بخش رسانه‌های دیجیتال گروه Tim است MX Player یک دستگاه پخش ویدئو است که توسط شرکت J2 Interactive مستقر در کره جنوبی طراحی شده‌است. این ویژگی شتاب سخت‌افزاری پیشرفته و پشتیبانی از زیرنویس‌ها، قابلیت مشاهده آنلاین آفلاین را دارد. در هند، MX Player دارای پایه مشترک بیش از ۳۵۰ میلیون است. همچنین دارای ۶۰۰ میلیون کاربر در سطح بین‌المللی است.
حمزه کودری (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل الجزایر است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال مولودیه الجزایر و باشگاه فوتبال اتحاد الجزایر اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال الجزایر بازی کرده‌است.
کمال خرخاش (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل الجزایر بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال مولودیه قسنطینه اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال الجزایر بازی کرده‌است.
کمال العربی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال لوریان، باشگاه فوتبال نیس و باشگاه فوتبال مولودیه وهران اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال الجزایر بازی کرده‌است.
کریم بن وناس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل الجزایر است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی الخریطیات، باشگاه فوتبال وفاق سطیف، باشگاه فوتبال قسنطینه، باشگاه فوتبال هانگژو گرین‌تاون و باشگاه ورزشی واشاش اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال الجزایر الجزایر بازی کرده‌است.
کریم غازی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل الجزایر بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اسپرانس تونس، باشگاه فوتبال مولودیه الجزایر، باشگاه فوتبال اتحاد الجزایر و باشگاه فوتبال شباب بلوزداد اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال الجزایر بازی کرده‌است.
خیرالدین مضوی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل الجزایر بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال شباب بلوزداد، باشگاه فوتبال وفاق سطیف اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال الجزایر بازی کرده‌است.
الوناس بن دحمان (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل الجزایر بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال القبائل، باشگاه فوتبال شباب بلوزداد، و باشگاه فوتبال مولودیه الجزایر اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال الجزایر بازی کرده‌است.
گوگول وی (روسی: Гоголь. Вий) یک فیلم در ژانر فانتزی-ترسناک به کارگردانی اِگر بارانوف و محصول سال ۲۰۱۹ روسیه است. فیلم‌نامه این فیلم توسط آلکسی چپوف و ناتالیا مرکولاوا با الهام از آثار نیکلای گوگول به رشته تحریر درآمده است. این فیلم دنباله‌ای بر "گوگول آغاز" (۲۰۱۷) محسوب می‌شود. داستان. پس از وقایع نخستین فیلم، نیکلای گوگول پرونده‌ای را پیدا می‌کند: در میان وسایل شخصی یاکوف پتروویچ گورو یک فایل مخفی همراه با یادداشتی بر روی خود با عنوان: "رمز و راز تولد - تاریک است؟" وجود داشت. پنج برادر گوگول هنگام تولد یا
است؟" وجود داشت. پنج برادر گوگول هنگام تولد یا بلافاصله پس از زایمان جان خود را از دست دادند؛ بعدها، در تصورات نیکلای و خاطرات یاکیم (که جرأت نداشت حقیقت را به نجیب‌زاده نشان دهد)، واسیلی گوگول-یانوفسکی از روی ناامیدی پیشنهاد غریبه‌ای با یک باند روی صورتش را پذیرفت. غریبه وعده داده است که کودک زنده خواهد ماند، اما پرداخت برای این توافق با نیروهای خاصی همراه خواهد بود؛ واسیلی پاسخ می‌دهد که برای هر چیزی آماده است، فقط اینکه دیگر فرزندان خود را دفن نکند. هنگامی که نیکلای متولد می‌شود، غریبه نوزاد مرده را
که نیکلای متولد می‌شود، غریبه نوزاد مرده را زنده می‌کند.
مهدی منیری (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل الجزایر بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال متس، باشگاه فوتبال الظفره، باشگاه فوتبال تروا، باشگاه ورزشی الخور، و باشگاه فوتبال نانسی و باشگاه فوتبال باستیا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال الجزایر بازی کرده‌است.
مروان عبدونی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل الجزایر است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال مولودیه الجزایر، باشگاه فوتبال اتحاد الجزایر و باشگاه فوتبال اتحاد الحراش اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال الجزایر بازی کرده‌است.
محمد سالم (; – ) بازیکن فوتبال اهل الجزایر بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال سدان و باشگاه فوتبال مولودیه وهران اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال الجزایر بازی کرده‌است.
محمد سالم (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مصر است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی زمالک و باشگاه فوتبال مقاولون عرب اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال مصر بازی کرده‌است.
نبیل حیمانی (; – ) بازیکن فوتبال اهل الجزایر بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال القبائل، و باشگاه فوتبال وفاق سطیف، باشگاه فوتبال قسنطینه و باشگاه فوتبال نصر حسین دای اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال الجزایر بازی کرده‌است.
نورالدین دهام (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل الجزایر بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال القبائل، باشگاه فوتبال اتحاد الجزایر، باشگاه فوتبال مولودیه الجزایر، باشگاه فوتبال کایزرسلاوترن، و باشگاه فوتبال المپیک شلف اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال الجزایر بازی کرده‌است.
عمر بلعطوی (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل الجزایر است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال مولودیه وهران اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال الجزایر بازی کرده‌است.
عمر بلبای (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل الجزایر بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال نیم المپیک و باشگاه فوتبال مون‌پلیه اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال الجزایر بازی کرده‌است.
صلاح سمادی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل الجزایر بود وی همچنین در تیم ملی فوتبال الجزایر بازی کرده‌است.
اسماعیل دیس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل الجزایر بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال وفاق سطیف و باشگاه فوتبال سیواس‌اسپور اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال الجزایر بازی کرده‌است.
سفیان یونس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل الجزایر بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال مولودیه الجزایر، باشگاه فوتبال القبائل، باشگاه فوتبال شباب بلوزداد و باشگاه فوتبال اتحاد الحراش اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال الجزایر بازی کرده‌است.
طاهر شریف الوزانی (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل الجزایر است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال الرجا و باشگاه فوتبال مولودیه وهران اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال الجزایر بازی کرده‌است.
یاسین امعوش (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل الجزایر است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اوراس باتنه و باشگاه فوتبال القبائل اشاره کرد. او همچنین در تیم ملی فوتبال الجزایر بازی کرده‌است.
عبدالعزیز بن حملات (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل الجزایر بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال مولودیه الجزایر، باشگاه فوتبال القبائل و باشگاه فوتبال نصر حسین دای اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال الجزایر بازی کرده‌است.
عبدالحکیم سرار (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل الجزایر بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال وفاق سطیف اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال الجزایر بازی کرده‌است.
عبدالقادر فرحاوی (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل الجزایر است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کن، باشگاه فوتبال سن-اتین و باشگاه فوتبال مون‌پلیه اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال الجزایر بازی کرده‌است.
عبدالرحمان حشود (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل الجزایر است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال وفاق سطیف و باشگاه فوتبال مولودیه الجزایر اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال الجزایر بازی کرده‌است.
عبدالرحمان مزیانی (; زاده – درگذشته ) بازیکن فوتبال اهل الجزایر بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اتحاد الجزایر اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال الجزایر بازی کرده‌است.
عبدالرؤوف زرابی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل الجزایر بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال مولودیه وهران، باشگاه فوتبال القبائل، باشگاه فوتبال هیبرنین، باشگاه فوتبال نصر حسین دای، و باشگاه فوتبال آژاکسیو، باشگاه فوتبال قسنطینه، باشگاه فوتبال نیم المپیک و باشگاه فوتبال مولودیه قسنطینه اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال الجزایر بازی کرده‌است.
زال محمد (زال منصور)، قواد معروفی در منطقهٔ شهر نو، تهران بود. زندگی‌نامه. زال محمد در ابتدا مرد شهوترانی بود که در یکی از خانه‌های سکس رفته و آمد می‌کرد به تدریج خودش با در اختیار گذاشتن همسر خود و چند زن دیگر برای سکس ثروت هنگفتی به هم زد. گاراژ زال محمد واقع در ضلع غربی خیابان ۳۰ تیر و قهوه‌خانه نمونه‌ای از دارایی‌هایی است که از راه عرضه تن‌فروش‌ها به دست آورده‌است. از خصال او سفره‌داری بود به طوریکه که هر وقت پاتوقش در قهوه‌خانه می‌نشست اجازه حساب کردن میز را به کس دیگر نمی‌داد و خودش همه را حساب
کردن میز را به کس دیگر نمی‌داد و خودش همه را حساب می‌کرد. جستار های وابسته. پری بلنده شهرنو اشرف چهار چشم پیوند به بیرون. __بافهرست__
«آشغالدونی» داستان بلند نمادگرایانه‌ای است از غلامحسین ساعدی که در سال ۱۳۴۵ در مجموعه داستانی با عنوان "گور و گهواره" از سوی انتشارات نیل منتشر شده‌است. محور این داستان نیز مانند دیگر داستان‌های شهری ساعدی ترس است؛ ترس از چیزی چنان آمیخته به زندگی و روابط انسان‌ها که مبدل به امری ناشناخته شده‌است؛ چیزی ساخته دست بشر (مانند پول) که محصول روابط اجتماعی آدم‌هاست که ساعدی آن را ترسی بدیهی‌تر و علاج‌ناپذیرتر از واهمه‌های فضای روستایی می‌داند. این داستان به‌صورت اول‌شخص و از دریچه ذهن علی، جوانی شهرستانی که با
اول‌شخص و از دریچه ذهن علی، جوانی شهرستانی که با پدرش گدایی می‌کند، روایت می‌شود. راوی و پدرش حین پرسه‌زدن در اطراف شهر به یک بیمارستان می‌رسند و آنجا می‌مانند. پسر وارد محیط بیمارستان می‌شود و با کارکنان بیمارستان دوست شده و از این راه برای خودش کارهایی پیدا می‌کند. او به‌تدریج بیشتر و بیشتر آلوده می‌شود و از نوجوانی فقیر به یک تبهکار مبدل می‌شود. «آشغالدونی» نمونهٔ نگاه روشنفکران در نظام پیش از انقلاب ۱۳۵۷ ایران به مقولاتی چون بیکاری، انحطاط اخلاقی و سرکوب سیاسی در قالب داستان است که طی آن، ساعدی تلویحاً
سیاسی در قالب داستان است که طی آن، ساعدی تلویحاً سوءاستفادهٔ عوامل حکومت از فرودستان و فقرا را نشان می‌دهد اما اقبال به داستان ساعدی باوجود محبوبیت خودش، کم بود و داستانی حاشیه‌ای خوانده شد؛ درحالی‌که ساعدی به سطحی عمیق‌تر نقب زده بود و تصویر درست‌تری از حاشیه‌نشینانی به‌دست می‌داد که در رخدادهای منجر به انقلاب ۱۳۵۷ ایران و پس از آن مؤثر بودند. ساعدی در این داستان، برخلاف بسیاری از نویسندگان رمانتیک، شهر را در مقابل روستا قرار نمی‌دهد؛ چراکه در پس شهر و روابط حاکم بر آن، روستا را می‌بیند و پس از گذشت پنجاه
حاکم بر آن، روستا را می‌بیند و پس از گذشت پنجاه سال داستان همچنان برای خواننده باورپذیر است. در سال ۱۳۵۳ داریوش مهرجویی با همکاری ساعدی فیلم‌نامه‌ای از روی داستان «آشغالدونی» نوشت که بر اساس آن فیلم "دایرهٔ مینا" به کارگردانی او ساخته شد. مهرجویی در "دایرهٔ مینا"، به نوعی واقع‌گرایی اجتماعی دست می‌یابد که سهم عمده‌ای از این اتفاق - هم‌چون فیلم "گاو" - از نوشتهٔ غلامحسین ساعدی است. این داستان را در سال ۱۹۸۱ جولی اس. میثمی به انگلیسی ترجمه کرده و در مجموعه‌ای به کوشش حسن جوادی با عنوان "دندیل: داستان‌هایی از
به کوشش حسن جوادی با عنوان "دندیل: داستان‌هایی از زندگی ایرانیان" به‌چاپ رسیده‌است. زمینه. به‌گفته حسین سناپور ساعدی داستان‌نویسی است که بیشتر به‌خاطر داستان‌های کوتاهش که در فضایی روستایی می‌گذرند، شهرت دارد، تا رمان‌ها و برخی داستان‌هایش که در فضاهای شهری می‌گذرند. او در داستان‌های روستایی‌اش، تا حدی به جغرافیا، فضای روستا و مشکلات رفاهی ساکنان می‌پردازد که مطمئن شود داستان فضایی سوررئال و تمثیلی پیدا نمی‌کند و تنها به پرداختن موادی از روستا بسنده می‌کند که بتواند مسائل هستی‌شناختی همه روستانشینان از
که بتواند مسائل هستی‌شناختی همه روستانشینان از جمله ترس از ناشناخته‌ها و چگونگی روبرو شدن با آن را بیان کند. در داستان‌های شهری ساعدی اما ظاهراً این ترس از عنصری طبیعی مانند دریا یا بیماری نیست. این ترس از چیزی است چنان آمیخته به زندگی و روابط انسان‌ها که مبدل به چیزی ناشناخته شده‌است؛ بنابراین آشکار نبودنش ممکن است به انکار نقش وهم‌انگیز و ترسناکش از سوی ساکنان منجر شود. سناپور معتقد است این ترس در داستان‌های شهری از جمله «آشغالدونی»، از چیزی ساخته دست بشر و محصول روابط اجتماعی آدم‌هاست (مانند پول) که
بشر و محصول روابط اجتماعی آدم‌هاست (مانند پول) که ساعدی آن را ترسی بدیهی‌تر و علاج‌ناپذیرتر از واهمه‌های فضای روستایی می‌داند. به گفته حسن میرعابدینی قهرمانان داستان‌های شهری ساعدی، روشنفکران شکست‌خورده در آرمان و ولگردهایی هستند که با اضطراب زندگی در تهران مقابله می‌کنند. نویسنده. غلامحسین ساعدی (زادهٔ ۲۴ دی ۱۳۱۴، تبریز – درگذشتهٔ ۲ آذر ۱۳۶۴، پاریس) با نام مستعارِ گوهرِ مراد، نویسنده و پزشک ایرانی بود. ساعدی نمایشنامه نیز می‌نوشت و در کنار بهرام بیضایی و اکبر رادی از نامدارترین نمایشنامه‌نویسان زبان فارسی
رادی از نامدارترین نمایشنامه‌نویسان زبان فارسی به‌شمار می‌رفت. از ویژگی‌های آثار او می‌توان به توانایی او در فضاسازی، ایجاد کشش و تعلیق، دوری از خلق شخصیت‌های بی‌هویت و سانتی‌مانتالیسم، پرداختن به فقر، بیماری، شکست و بیهودگی و توانایی در به‌تصویر کشیدن اختلالات روانی مانند جنون اشاره کرد. عبدالعلی دستغیب معتقد است جنبه رئالیستی آثار ساعدی، بسیار مهم است و مردمی که او به‌تصویر درمی‌آورد، مردمی است که هرروزه در اطراف ما زندگی می‌کنند. به این رئالیسم باید جنبه پاتولوژیک آثار او را نیز افزود؛ ساعدی به واسطه
پاتولوژیک آثار او را نیز افزود؛ ساعدی به واسطه شغلش مطالعات و پژوهش‌هایی دارد که او را برای به‌تصویر درآوردن جنبه‌های بیمارگونه زندگی امروز توانا کرده‌است. به عقیده قاسم هاشمی‌نژاد اما ساعدی بیش از آن‌که داستان‌نویس باشد، قصه‌گوست و نتایج مشاهده‌ها و مطالعاتش را می‌نویسد؛ گرچه «بینش مضطرب» و پیشه‌اش در نوشتن قصه‌هایش تأثیر مستقیم داشته اما هاشمی‌نژاد آن را غیر از خلاقیت دانسته‌است. به عقیده حسین نوش‌آذر هیچ نویسنده‌ای به اندازه ساعدی به مهاجرت روستاییان به شهر (در نتیجه اصلاحات ارضی در ایران) نپرداخته و
شهر (در نتیجه اصلاحات ارضی در ایران) نپرداخته و میرعابدینی آثار او را «شگفت‌انگیزترین تصویر از زندگی ولگردان» در ادبیات فارسی دانسته‌است. به گفته مهستی شاهرخی، داستان «آشغالدونی» یکی از عوامل دستگیری ساعدی به دست ساواک در سال ۱۳۵۳ بود. سه فیلم براساس فیلمنامه‌های ساعدی ساخته شده‌است: "گاو" و "دایرهٔ مینا" به کارگردانی داریوش مهرجویی، و "آرامش در حضور دیگران" به کارگردانی ناصر تقوایی. به گفته پرویز جاهد غنای تصویری، نگاه اجتماعی و نقّادانه، و ساختار دراماتیک قویِ فیلمنامه‌های ساعدی سبب شده آثار ساخته‌شده بر
قویِ فیلمنامه‌های ساعدی سبب شده آثار ساخته‌شده بر مبنای این فیلمنامه‌ها، فیلم‌های موفقی در کارنامه‌های خالقانشان باشد. داستان. داستان «آشغالدونی» در ۱۰ صحنه روایت شده‌است و داستان پدر و پسری است که گدایی می‌کنند و در خیابان می‌خوابند. آنها اتفاقاً به فردی به نام آقاگیلانی برمی‌خورند که کارش خون گرفتن از آدم‌های فقیر در ازای پول است. نام پسر علی است و حدود ۱۷ سال دارد. آن‌ها به محل خون‌گیری می‌روند تا خونشان را بفروشند. علی خون می‌دهد اما پدرش که بیمار است، نمی‌تواند خون بدهد و به توصیه آقاگیلانی به
است، نمی‌تواند خون بدهد و به توصیه آقاگیلانی به بیمارستان می‌رود. در بیمارستان کارگری به نام زهرا دل علی را می‌برد و با سفارش و خواهش، معالجه پدرش را جلو می‌اندازد. علی که ساده و مظلوم است، کم‌کم با قواعد این نوع از زندگی آشنا می‌شود و مشغول کار می‌شود تا پول به‌دست بیاورد. زهرا و همکارانش به او کمک می‌کنند تا غذایی که از بیمارستان دزدیده‌اند را بفروشد و برای پدرش جلوی بیمارستان بساط چای‌فروشی راه می‌اندازند. علی هنگام فروختن غذا به عده‌ای فقیر برمی‌خورد و به فکر می‌افتد آن‌ها را برای خون‌گیری ببرد.
و به فکر می‌افتد آن‌ها را برای خون‌گیری ببرد. هم‌زمان برای چند نفر که مأمورهای امنیتی هستند، به خبرچینی می‌پردازد تا پول بیشتری به‌دست بیاورد. پس از مدتی، قوّادی زنان و دختران بیمارستان و قاچاق‌فروشی را هم به فهرست کارهایش اضافه می‌کند. در این میان اسماعیل که راننده بیمارستان است به خبرچین بودن او پی می‌برد و او را می‌زند اما علی در حین گزارش دادن ورود یک پزشک به بیمارستان، به مأموران می‌گوید اسماعیل مزاحم کارش شده‌است و مأموران وعده می‌دهند تنبیه‌اش کنند. نگارش و چاپ. مجموعه داستان "گور و گهواره" ابتدا در
و چاپ. مجموعه داستان "گور و گهواره" ابتدا در سال ۱۳۴۵ از سوی انتشارات نیل به چاپ رسید. چاپ بعدی آن را انتشارات آگاه و در سال ۱۳۵۶ منتشر کرده‌است. پس از انقلاب ناشران مختلفی به چاپ آن مبادرت کردند. انتشارات نگاه در سال ۱۳۸۶ امتیاز چاپ آثار ساعدی را از خانواده‌اش دریافت کرده و "گور و گهواره" را تجدید چاپ کرد. این انتشارات در سال ۱۳۹۷ داستان «آشغالدونی» را به صورت مجزا به چاپ رساند. این داستان را در سال ۱۹۸۱ جولی اس. میثمی به انگلیسی ترجمه کرده و در مجموعه‌ای به کوشش حسن جوادی با عنوان "دندیل: داستان‌هایی از