payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تاتیانا لیوتایوا (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است. وی از سال ۱۹۸۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "گرما" اشاره کرد.
میخائیل راسومنی (; – ) بازیگر، و بازیگر تئاتر اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "ژست شانگهای"، "زنگها برای که به صدا در می‌آیند"، "آنا و سلطان سیام"، "تپش قلب"، "آسمانهای آبی"، "رفیق ایکس"، "جلوی سحر را بگیرید"، "جزیره بیداری"، "راه مراکش"، "نژاد اصیل، و "نادیده" اشاره کرد.
میخائیل کوزنتسوف (؛ – ) بازیگر اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند مردمی جمهوری شوروی فدراتیو سوسیالیستی روسیه شده‌است.
والریا زکلونا (؛ – ) بازیگر اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی بین سال‌های ۱۹۶۶ تا ۲۰۱۶ میلادی فعالیت می‌کرد. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "سرنوشت" اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند مردمی روسیه و جایزه دولتی اتحاد شوروی شده‌است.
ایوان مارچوک (؛ زادهٔ ) هنرمند، و نقاش اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است. زندگی‌نامه. ایوان مارچوک در خانواده ای بافنده به دنیا آمد. پس از گذراندن دوره هفت‌ساله مدرسه، وارد دانشکده هنرهای کاربردی ایوان تروش لویو در گروه نقاشی تزئینی شد و از سال ۱۹۵۱ تا ۱۹۵۶ در آنجا تحصیل کرد. پس از خدمت در ارتش، تحصیلات خود را در گروه سرامیک ادامه داد. مؤسسه هنرهای کاربردی لویو که در سال ۱۹۶۵ فارغ‌التحصیل شد. بعداً در کیف کار کرد. از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۶۸ در مؤسسه مواد فوق سخت آکادمی ملی علوم اوکراین و از سال ۱۹۶۸ تا ۱۹۸۴ در
آکادمی ملی علوم اوکراین و از سال ۱۹۶۸ تا ۱۹۸۴ در کارخانه هنرهای یادبود و تزئینی کیف کار کرد. در سال ۱۹۸۹ او اتحاد جماهیر شوروی را ترک کرد و در ایالات متحده، کانادا و استرالیا زندگی کرد. پس از حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، مارچوک به کیف بازگشت. در سال ۱۹۹۰، اولین نمایشگاه رسمی او در کیف - در موزه دولتی هنرهای زیبای اوکراین (موزه هنر ملی اوکراین اکنون) برگزار شد. مارچوک که در اتحاد جماهیر شوروی بها داده نشده بود، در اوکراین مستقل به خوبی پذیرفته شد و در سال ۱۹۹۷ جایزه معتبر تی. شوچنکو را دریافت کرد. قرار است موزه
معتبر تی. شوچنکو را دریافت کرد. قرار است موزه ایوان مارچوک در کیف ساخته شود.
اولگ کولیک (؛ زادهٔ ) هنرمند، نقاش، و عکاس اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است. کولیک فارغ التحصیل از هنرستان کیف (1979) و کالج خدمات زمین شناسی کیف (1982) بود و در سال 1996 توسط سنای برلین بورسیه شده است. زندگی و هنر. کولیک در کییف متولد شد و از مدرسه هنر دولتی شیوچنکو (1979) و کالج زمین شناسی کییف (1982) فارغ التحصیل شد. او از سال 1986 در مسکو زندگی و کار کرده است.[1] [2]او به عنوان یک مجسمه ساز تحت تأثیر الکساندر آرچیپنکو شروع به کار کرد و بعدا سبک خود را توسعه داد. در سال 1996 توسط سنا برلین بورسیه
را توسعه داد. در سال 1996 توسط سنا برلین بورسیه تحصیلی دریافت کرد. برای عملکردهای خود ، کولیک مجموعه ای نمادین از پارامترها را برای تعریف محیطی که در شخصیت سگ زندگی می کند ، ایجاد می کند و سپس مجموعه ای از اقدامات را که به عنوان پاسخ آشکار می شود ، طراحی می کند. هنرمند گفتگوی درون عمل خود را "یک سقوط آگاهانه از افق انسانی" توصیف می کند که او را روی دست ها و زانو قرار می دهد. قصد او این است که آنچه را که به عنوان یک بحران فرهنگ معاصر می بیند ، توصیف کند ، نتیجه یک زبان فرهنگی بیش از حد تصفیه شده که موانع
نتیجه یک زبان فرهنگی بیش از حد تصفیه شده که موانع بین افراد ایجاد می کند. بنابراین ، او زبان عملکرد خود را به نیمی از واژگان احساسی اساسی یک حیوان خانگی ساده می کند. در سال 2007 " اولگ کولیک: تاریخ 1987-2007 ، یک نمایشگاه از کار کولیک ، در خانه مرکزی هنرمندان ، مسکو نمایش داده شد.[3] همچنین در جشنواره Rencontres D'arles ، فرانسه در سال 2004 نمایش داده شد. به عنوان سرپرست گالری رجینا ، کولیک به خاطر رویکردهای غیر متعارف خود مانند قرار دادن نقاشی ها بر روی چرخ و استخدام افراد برای حمل آثار هنری شناخته شد.[4]
و استخدام افراد برای حمل آثار هنری شناخته شد.[4] کولیک بهترین تلاش سرپرستی خود را "پلنگ هایی که به معبد می ریزند" توسط آناتولی اسمولوفسکی در سال 1992 می داند. در این نمایشگاه ، دو نفر لخت در سلول قرار گرفتند که پلنگ های زنده در اطرافشان راه می رفتند. او گفته بود که فکر می کند این نمایشگاه "استعاره ای برای هر چیز جدید و پر جنب و جوش است که در زندگی ما ظاهر می شود".[4] در سال 2009 ، کولیک "جایزه کاندینسکی در لندن" را در بنیاد لوئیس بلوین برگزار کرد.[4] در سال 2012 در کییف ، کولیک با کوستیانتین دوروشنکو و
سال 2012 در کییف ، کولیک با کوستیانتین دوروشنکو و پروژه آناستازیا شاولوخوا "آخرالزمان و رنسانس در خانه شکلات" ، شعبه موزه ملی "گالری هنری کییف" ، سرپرستی کرد.
اوکسانا ماس (؛ زادهٔ ۱۹۶۹) هنرمند، و نقاش اهل اوکراین است. او در شهر ایلیچیفسک (حال پودبورسک) در اوکراین متولد شد و در رشته‌ی نقاشی از دانشکده‌ی هنری اودسا و دانشگاه ملی مکانیکف اودسا فارغ‌التحصیل شد. ماس از سال ۱۹۹۰ در نمایشگاه‌های انفرادی و گروهی در اوکراین و سایر نقاط جهان شرکت کرده است. آثار او به دلیل استفاده‌ی جسورانه از رنگ‌ها، اشکال و بافت‌ها شناخته شده‌اند. او اغلب از موضوعات طبیعت، فرهنگ اوکراینی و تجربیات شخصی خود در نقاشی‌هایش استفاده می‌کند. برخی از افتخارات اوکسانا ماس عبارتند از:. آثار
برخی از افتخارات اوکسانا ماس عبارتند از:. آثار اوکسانا ماس در مجموعه‌های خصوصی و عمومی در سراسر جهان به نمایش گذاشته شده است. او یکی از شناخته‌شده‌ترین هنرمندان معاصر اوکراین است و آثار او به دلیل زیبایی، اصالت و قدرت عاطفی مورد تحسین قرار گرفته‌اند.
ایلیا کاباکوف (؛ زادهٔ ) مجسمه‌ساز، نقاش، هنرمند، و عکاس اهل روسیه است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون پرمیوم ایمپریاله و نشان دوستی شده‌است.
بوریس یفیموف (؛ – (aged 108)) نقاش، کاریکاتوریست، کارتونیست، و پویانما اهل جمهوری روسیه بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار، نشان انقلاب اکتبر، جایزه دولتی اتحاد شوروی، نشان لنین، قهرمان کار سوسیالیست، و مدال دفاع از مسکو شده‌است.
کنستانتین کریژیتسکی (; – ) نقاش اهل اوکراین بود. زندگی‌نامه. وی در خانواده ای با سابقه اوکراین-لهستان به دنیا آمد. پدرش تاجر بود. وی پس از پایان تحصیلات ابتدایی، در مدرسه نقاشی که توسط نیکولای موراشکو اداره می‌شد، تحصیل کرد. در سال ۱۸۷۷، او وارد آکادمی سلطنتی هنر سن پترزبورگ شد و در آنجا نزد میخائیل کلود تحصیل کرد. وی دوره‌های خود را در سال ۱۸۸۴ در آنجا به پایان برد و عنوان «هنرمند درجه یک» و یک مدال طلا برای نقاشی «بلوط» دریافت کرد. در سال ۱۸۸۰، وی به عنوان یکی از اولین اعضای انجمن آبرنگ شناسان روسی شناخته
یکی از اولین اعضای انجمن آبرنگ شناسان روسی شناخته شد.
ولادیمیر اورلوفسکی (؛ – ) نقاش اهل اوکراین بود. زندگی. اورلوفسکی در سال ۱۸۴۲ در کیف در خانواده‌ای از نژاد اوکراینی متولد شد. در طول تحصیل اورلوفسکی در آکادمی هنر شاهنشاهی، معلم او یکی از مشهورترین نقاشان روسی در قرن نوزدهم الکسی بوگولیوبوف بود. اورلوفسکی در سال ۱۸۶۳، یک مدال نقره در آکادمی هنر سن پترزبورگ دریافت کرد .
فیودور پاولوویچ رشتنیکوف (؛ – ) نقاش اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. رشتنیکوف که از او به عنوان متخصص برجستهٔ «واقع‌گرایی سوسیالیستی» یاد می‌کنند، سه دهه و نیم در آکادمی هنرهای شوروی عضو بود. آثار او در بهترین مجموعه‌های روسیه از جمله نگارخانه ترتیاکوف (مسکو)، موزه دولتی روسیه (سن پترزبورگ) و موزه تاریخی دولتی (مسکو) موجود است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین، نشان انقلاب اکتبر، و نشان پرچم سرخ کار شده‌است. اوایل زندگی. رشتنیکوف در روستای سورسکو-لیتوفسکی در منطقهٔ کنونی دنیپروپتروفسک اوکراین
در منطقهٔ کنونی دنیپروپتروفسک اوکراین در خانواده‌ای از نقاشان بزرگ به دنیا آمد. رشتنیکوف در کودکی یتیم شد و برادرش وظیفهٔ تربیت او را به عهده گرفت. او نقاشی‌های دیواری و شمایل‌های کلیسا را برای امرارمعاش نقاشی می‌کرد و از رشتنیکوف هم به عنوان شاگرد بهره می‌برد. رشتنیکوف که هرگز به دبیرستان نرفته بود، جهت آماده‌سازی خودش برای عضویت در مؤسسه هنری نخبگان وتماس، در مؤسسه آموزشی رابفاک (مخفف دانشکده کارگران) ثبت نام کرد. نوعی مؤسسه آموزشی که کارگران شوروی را برای ورود به موسسات آموزش عالی آماده می‌کرد. سفر به
ورود به موسسات آموزش عالی آماده می‌کرد. سفر به قطب شمال. در حالی که هنوز یک دانشجوی هنر بود، مهارت رشتنیکوف در نمایش واقع‌گرایی، باعث شد او را به عنوان «گزارشگر هنری» در دو سفر قطبی در ۳۴–۱۹۳۲ در نظر بگیرند: اولی، با کاشف مشهور اتو اشمیت روی کشتی یخ‌شکن ای سیبریاکف؛ و دیگری روی کشتی اس‌اس چلوسکین محکوم به فنا که در سال ۱۹۳۴ غرق شد. رشتنیکوف یکی از افرادی بود که پس از غرق شدن کشتی، از یخ نجات یافتند. حرفه هنری. در اواخر دهه ۱۹۴۰، رشتنیکوف به عنوان یکی از بهترین‌های واقع‌گرایی سوسیالیست شوروی پدیدار شد. او
واقع‌گرایی سوسیالیست شوروی پدیدار شد. او در دو نوع نقاشی تخصص داشت: ترسیم رهبر اتحاد جماهیر شوروی (چندین نقاشی او از استالین مورد پسند رهبر وقت اتحاد شوروی بود) و زندگی عادی. کودکان در نقاشی‌های او بسیار رایج بودند. در طول زندگی، رشتنیکوف با فرمالیسم در هنر مخالفت کرد و در هر جایی که آن را یافت، آن را افشا کرد. نظرات وی در بین مقامات محبوب بود. رشتنیکوف در سال ۱۹۵۳ به عضویت فرهنگستان هنر درآمد، و در ۱۹۷۴ نیز معاون رئیس آن فرهنگستان شد. او بسیاری از جوایز معتبر دولتی از جمله جایزه استالین را برای مشارکت خود
دولتی از جمله جایزه استالین را برای مشارکت خود در فرهنگ شوروی دریافت کرد. رشتنیکوف از سال ۱۹۵۳ تا ۱۹۶۲ در دو دانشکده مسکو به تدریس هنر پرداخت. او در ۱۹۶۳ کتابی به نام «اسرار انتزاعی گرایی، Тайны абстракционизма» تألیف کرد، که در آن دیدگاه‌های منفی خود را دربارهٔ جنبش‌های هنری «بورژوایی» بیان کرد. فیودور پاولوویچ رشتنیکوف در سال ۱۹۸۸ در مسکو درگذشت.
واسیل کاسیان (؛ ۱ ژانویه ۱۸۹۶ – ) نظامی، و نقاش اهل اتریش-مجارستان بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین، قهرمان کار سوسیالیست، و نشان پرچم سرخ کار شده‌است.
ادوارد تارلتسکی (؛ زادهٔ ) مجری، موسیقی‌دان، روزنامه‌نگار اهل اوکراین است. زندگی در اوکراین. تارلتسکی که در بلاروس تحت تعقیب سیاسی بود، در سال ۲۰۰۸ به اوکراین نقل مکان کرد، زمانی که او نقش «دیوا» را در فیلم کالت روسی خیمه‌شب‌بازی بازی کرد که برنده جایزه XXXIII شد. جشنواره فیلم مسکو پس از آن، ادوارد تارلتسکی را به عنوان یک سرگرم‌کننده شناخت و بعداً، او مسابقه معروف ملکه اوکراینی «دوشیزه دیوا» را در سال ۲۰۱۳ پایه‌گذاری کرد. در فوریه ۲۰۱۴، ادوارد تارلتسکی در نقش مادام ژو ژو در برنامه تلویزیونی «زوانا وچریا»
نقش مادام ژو ژو در برنامه تلویزیونی «زوانا وچریا» (نسخه اوکراینی قوانین آشپزخانه من) شرکت کرد. او در سال ۲۰۱۵ درخواست پناهندگی سیاسی در اوکراین کرد، اما درخواست او رد شد. در سال ۲۰۱۸ به سوئد نقل مکان کرد. زندگی در سوئد. از سال ۲۰۱۸ تارلتسکی در استکهلم، سوئد زندگی می‌کند، وی در جنبش اعتراضی علیه دولت الکساندر لوکاشنکو شرکت کرد.
یوگنی خالدی (؛ – ) عکاس، عکاس جنگ، روزنامه‌نگار، و پرسنل نظامی اهل دولت موقت روسیه بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال دفاع از قفقاز، مدال تسخیر وین، مدال دفاع از سواستوپول، مدال تسخیر بوداپست، مدال تسخیر برلین، و مدال آزادسازی بلگراد شده‌است.
چانا اورلوف (; – ) مجسمه‌ساز اهل فرانسه بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور شده‌است.
ایوان کاوالیدزه (; – ) مجسمه‌ساز، بازیگر، کارگردان فیلم، کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس، و نمایشنامه‌نویس اهل امپراتوری روسیه بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین شده‌است.
پرتره کنتس اوسونویل یک نقاشی رنگ روغن روی بوم است که توسط هنرمند نوکلاسیسیسم فرانسوی ژان اگوست دومینیک انگر در سال ۱۸۴۵ ایجاد شده‌است. لوئیز دو بوروی، کنتس اوسونویل، در خانه ثروتمند بروگلی نشسته‌است. شاهزاده خانم بروگلی، که بعدها انگر وی را به تصویر کشید. ۱۸۵۱–۵۳، با آلبرت دو بروگلی، برادر لوئیز سیاستمدار سلطنت طلب فرانسوی، دیپلمات و نویسنده ازدواج کرد . لوئیز دو بروگلی با تحصیلات بالا، بعداً مقاله‌نویس و زندگینامه نویس شد و رمان‌های عاشقانه تاریخی را براساس زندگی لرد بایرون، رابرت امت و مارگارت ولوا منتشر
زندگی لرد بایرون، رابرت امت و مارگارت ولوا منتشر کرد. این نقاشی یکی از پرتره‌هایی سفارشی است که انگر در آن زمان پذیرفت، زیرا او بیشتر به موضوع نئوکلاسیک علاقه داشت که برای او درآمدزایی بسیار کمتری نسبت به تصویرگری داشت. او یک طرح مقدماتی تهیه کرده بود و دو سال قبل نسخه رنگ روغن و بوم خود را آغاز کرده بود، اما وقتی دی بروگلی باردار شد کمیسیون را کنار گذاشت و دیگر نمی‌توانست برای مدت‌های طولانی به ژست بپردازد، و او به هر حال غیرقابل توصیف و "خسته کننده" بود. " کار نهایی در سمت چپ پایین امضا و تاریخ گذاری
" کار نهایی در سمت چپ پایین امضا و تاریخ گذاری شده‌است. سفارش. در سال ۱۸۴۵ شهرت انگر در اوج بود و او به عنوان یک چهره‌نگار بسیار مورد توجه بود. در آن زمان، او فقط به دو پرتره متعهد بود. اثر فعلی و پرتره بارون دو روچیلد. وی امروزه بیشتر برای پرتره‌هایی از این دست شناخته شده‌است. لوئیز دو بروگلی (۱۸۱۸–۱۸۸۲) در زمان تصویربرداری ۲۷ ساله بود. انگر دو تا سه سال قبل او را با گچ سیاه به عنوان نقاشی مقدماتی طراحی کرد و یک نقاشی روی بوم نقاشی را آغاز کرد که شامل آینه و تصاویر منعکس نشده‌است، و حالت را معکوس می‌کند،
و تصاویر منعکس نشده‌است، و حالت را معکوس می‌کند، اما این کار رها شد. جلسات طولانی و آهسته بود، و دی بروگلی آنها را خسته کننده دانست، در یک مرحله با شکایت از انگر ،" فرزند سوم خود باردار شد، بنابراین دیگر نتوانست ژست بیشتری بگیرد و نقاشی سال ۱۸۴۲ ناتمام ماند و پرتره سال ۱۸۴۵ تکمیل شد.
سابقه جنگ‌افزارهای تراکیا از قرن ۱۰ پیش از میلاد تا قرن ۱ میلادی در منطقه ای تعریف می‌شود که مورخان یونان باستان و لاتین آن را به عنوان تراکیه تعریف کرده‌اند. این مربوط به درگیری‌های مسلحانه قبایل تراکی و پادشاهی آنها در بالکان است. جدا از درگیری بین تراکیان و ملل و قبایل همسایه، جنگهای داخلی بی شماری در میان قبایل تراکی ثبت شده‌است. جنگ‌های قبیله ای. به‌طور پیوسته در میان قبایل تراکی اختلافاتی پیش می‌آمد و جنگهای داخلی به وقوع می‌پیوست و آنها با یونانیان علیه سایر قبایل هم نژادشان متحد می‌شدند. کسانی که با
سایر قبایل هم نژادشان متحد می‌شدند. کسانی که با یونانی‌ها متحد بودند بیشتر متمدنانه رفتار می‌کردند و آنها معمولاً در شهرک‌های حاشیه ساحل تراکیا مستقر بودند. قبایل داخلی به وحشی و بربر بودن معروف بودند و حتی تا دوره روم نیز عادات بربر بودن خود را حفظ کردند. به دلیل درگیری مداوم و اختلافات داخلی در طول دوران‌ها نتوانستند متحد شوند و مدتی تحت حکومت مصری‌ها، تئوکریان‌ها، میسیایی‌ها و در نهایت ایرانی‌ها در زمان داریوش درآمدند. با شروع جنگ پلوپونز، قبایل مختلف تراکی تحت حکومت سیتالز‌ها، پادشاه ادروسی‌ها متحد
تراکی تحت حکومت سیتالز‌ها، پادشاه ادروسی‌ها متحد شدند. در مدت زمان درگیری با آتن متحد شد. با این حال، پادشاهی پس از مرگ پادشاه سوتس دوباره به قسمتهای مختلف تقسیم شد. در این زمان بود که فیلیپ مقدونی قسمت وسیعی از ترکیه را فتح کرد و قلمرو و قبایل آن را به مقدونیه جذب کرد.
ژان بوتز (زاده ۸ ژوئن ۱۹۹۵)، بازیکن فوتبال اهل فرانسه است که به عنوان دروازه‌بان برای آنتورپ بازی می‌کند. دوران باشگاهی. بوتز در سال ۲۰۰۳ و در ۸ سالگی، برای جوانان لیل بازی می‌کرد. او در سال ۲۰۱۷، به صورت قرضی به موسکرون پیوست. وی نخستین بازی خود در لیگ برتر فوتبال بلژیک را در ۳۰ ژوئیه ۲۰۱۷ برابر اوستنده انجام داد.
سورس ۲ یک موتور بازی ویدئویی است که توسط ولو به عنوان جانشین موتور سورس تولید شده است. این موتور در سال ۲۰۱۵ معرفی شد، اولین بازی که از موتور سورس ۲ استفاده کرد "دوتا ۲" بود که در ۲۰۱۵ به سورس ۲ منتقل شد. از آن زمان، "آرتی‌فکت"، "دوتا آندر لرد"، "، ددلاک و کانتر استرایک ۲ همه با این موتور ساخته شده‌اند. تاریخچه. برنامه جانشینی برای موتور سورس پس از انتشار " در سال ۲۰۰۷ آغاز شد. اولین نسخه نمایشی فناوری موتور در سال ۲۰۱۰ با بازسازی نقشه "لفت فور دد ۲" ساخته شد. تصاویر این آزمایش در اوایل سال ۲۰۱۴ به اینترنت
تصاویر این آزمایش در اوایل سال ۲۰۱۴ به اینترنت درز کرد. در کنفرانس توسعه‌دهندگان بازی ۲۰۱۴، یک کارمند ولو به اسم Sergiy Migdalskiy، یک ابزار اشکال زدایی فیزیک سورس ۲ را نشان داد که در "لفت فور دد ۲" استفاده شده بود. قبل از معرفی رسمی در کنفرانس توسعه دهندگان بازی سال ۲۰۱۵، سورس ۲ نخستین بار از طریق استیم ورک‌شاپ برای "دوتا ۲" در ۲۰۱۴ در دسترس عموم قرار گرفت. در آنجا، ولو هدف خود را اجازه دادن به تولید محتوای مؤثرتر توصیف کرد. ولو همچنین اظهار داشت که از رابط گرافیکی ولکان پشتیبانی می‌کند و از یک موتور
رابط گرافیکی ولکان پشتیبانی می‌کند و از یک موتور فیزیک جدید داخلی به نام Rubikon استفاده می‌کند که جایگزین ابزار شخص ثالث مانند هاوک می‌شود. گیب نیوئل، رئیس ولو، گفت که این شرکت قبل از انتشار موتور و کیت توسعه نرم‌افزار آن، برای کسب اطمینان از وجود بالاترین کیفیت برای توسعه دهندگان، تولید بازی‌های خود با سورس ۲ را در اولویت قرار می‌دهند. او اضافه کرد که آنان قصد داشتند تا زمانی که بازی در استیم منتشر شود، آن را برای توسعه دهندگان اش رایگان کنند. در ژوئن ۲۰۱۵، ولو اعلام کرد که تمام بازی "دوتا ۲" طی روزرسانی
ولو اعلام کرد که تمام بازی "دوتا ۲" طی روزرسانی به نام Dota 2 Reborn به سورس ۲ منتقل می‌شود. بروزرسانی Reborn برای اولین بار به عنوان به روزرسانی بتا در سپتامبر ۲۰۱۵ در دسترس عموم قرار گرفت و "دوتا ۲" به عنوان اولین بازی استفاده‌کننده از موتور تبدیل شد. همچنین سورس ۲ برای "آرتی‌فکت" و "دوتا آندر لرد" استفاده شده و این موتور برای پشتیبانی از اندروید و آی‌اواس برای سیستم عامل دوم پورت شده است. همچنین این موتور از ایجاد بازی در واقعیت مجازی، استفاده در SteamVR Home پشتیبانی می‌کند. اولین بتا عمومی ابزار سورس
Home پشتیبانی می‌کند. اولین بتا عمومی ابزار سورس ۲ که به‌طور خاص برای ایجاد محتوای سفارشی برای "" ساخته شده، در ماه مه سال ۲۰۲۰ منتشر شد.
جام والیبال شهبانو ۱۳۵۴ نخستین دوره از جام والیبال شهبانو و نخستین دوره از مسابقات سراسری والیبال زنان در ایران بود که در پاییز و زمستان ۱۳۵۴ در سه مرحله برگزار شد. مرحله اول. مسابقات این مرحله در گروه تیم‌های تهرانی و شهرستانی برگزار شد. تهران. از گروه تیم‌های تهرانی ۲ تیم دیهیم و صنعت نفت صعود کردند و در کنار تیم‌های اول تا ششم فصل قبل جام باشگاه‌های تهران ۸ تیم تهرانی حاضر در مرحله دوم را تشکیل دادند. این تیم‌هها عبارتند از هما، پاس، تاج، افسر، دیهیم، صنعت نفت، ؟ و پرسپولیس. شهرستان‌ها. مسابقات
صنعت نفت، ؟ و پرسپولیس. شهرستان‌ها. مسابقات شهرستان‌ها در سه شهر اصفهان، مشهد و اهواز انجام شد. در اصفهان نمایندگان استان‌های اصفهان، چهار محال و بختیاری و کرمان حاضر بودند که نمایندگان اصفهان و چهارمحال و بختیاری به مرحله دوم صعود کردند. در مشهد ۲ تیم تاج گیلان و خانه جوانان مازندران حاضر بودند که هر دو تیم صعود کردند. تیم پاس مشهد قرار بود در این گروه حاضر شود که در مسابقات حاضر نشد. فارس، کرمانشاه و خوزستان در گروه دیگر حاضر بودند که تیم‌های فارس و خوزستان صعود کردند. مرحله دوم. در مرحله دوم ۸ تیم
خوزستان صعود کردند. مرحله دوم. در مرحله دوم ۸ تیم تهرانی در تهران و ۵ تیم شهرستانی در اهواز به رقابت پرداختند. از هر ۳ تیم به مرحله نهایی صعود کرد تا تکیف ۶ تیم حاضر در مرحله نهایی مشخص شود. تهران. در گروه تیم‌های تهرانی تیم‌های تاج، هما، پاس، پرسپولیس، افسر، دیهیم، صنعت نفت و عقاب حاضر بودند. تیم‌ها تاج، پاس و هما از این گروه صعود کردند. شهرستان‌ها. در گروه تیم‌های شهرستانی نیز تیم‌های استان اصفهان، استان خوزستان، تاج گیلان، استان مازندران و استان فارس حاضر بودند. تیم چهار محال و بختیاری با آنکه مجوز حضور
بودند. تیم چهار محال و بختیاری با آنکه مجوز حضور در رقابت‌ها را داشت اما در بازی‌ها غایب بود. در پایان ۳ تیم اصفهان، خوزستان و گیلان به مرحله نهایی صعود کردند. بازی‌های نهایی. شش تیم تاج، هما، پاس،‌ اصفهان، خوزستان و گیلان به این مرحله صعود کردند. قرار بود این مسابقات در اسفند ۱۳۵۴ برگزار شود که به دلیل امتحانات مدارس به اردیبهشت ۱۳۵۵ تعویق افتاد. در اردیبهشت ماه، با انصراف تیم‌های خوزستان و گیلان، این مرحله چهار تیم تاج، هما، پاس و اصفهان به صورت گروهی در ۳ شب (۸، ۹ و ۱۱ اردیبهشت ۱۳۵۵) در سالن شماره ۲
در ۳ شب (۸، ۹ و ۱۱ اردیبهشت ۱۳۵۵) در سالن شماره ۲ نصیری با یکدیگر مسابقه دادند. ابتدا در شب ۸ اردیبهشت، تاج ۳-۰ اصفهان را شکست داد و هما ۳-۱ پاس را شکست داد. در شب دوم هما اصفهان را شکست داد و تاج ۳-۲ پاس را شکست داد. شنبه ۱۱ اردیبهشت، بازی‌های آخر برگزار شد که در آن پاس ۳-۱ اصفهان را شکست داد، اما در بازی دیگر، مربی تاج (حسین بهرام‌صفت) در میانه‌ی بازی خود مقابل هما، تیم خود را بیرون کشید تا به این ترتیب هما بتواند با شکست هر سه رقیب خود قهرمان اولین دوره مسابقات شود. تیم پاس نیز مقام دومی را کسب کرد
مسابقات شود. تیم پاس نیز مقام دومی را کسب کرد اعضای تیم‌های برتر. اسامی بازیکنان و کادر فنی تیم قهرمان هما عبارت است از: فهیمه فرمان‌آرا، مینو اشتیاق، مینا فتحی (کاپیتان)، فرزانه فرمان‌آرا، شهلا صفوی، روزا آوانسیان. اسامی بازیکنان و کادر فنی تیم نایب قهرمان تاج عبارت است از: ‍ناهید حسینی (کاپیتان)، مهوش نامدار، بتول حسین‌پور، حبیبه پاشایی، سودابه مرادی و لینو بیت ملک. اعضای کادر فنی: حسین بهرام‌صفت. اسامی بازیکنان و کادر فنی تیم سوم پاس عبارت است از: ‍گیتی یگانه (کاپیتان)، مینو میرحیدر، پریوش وکیلی، بهناز
یگانه (کاپیتان)، مینو میرحیدر، پریوش وکیلی، بهناز رسولی‌نژاد، ثریا یگانه، فروزان عبدی.
بولیوارینیسم ترکیبی از پان‌هیسپامینگ، سوسیالیستی و ملی‌گرایی - میهن‌پرستی است. آرمان ثابت این جنبش در برابر بی عدالتی‌های امپریالیسم، نابرابری و فساد به نام بعد از سیمون بولیوار، به‌طور کلی ونزوئلا ۱۹ قرن و آزاد از پادشاهی اسپانیا پس از آن را در حالت تعلیق، که منجر به مبارزه برای استقلال در سراسر آمریکای جنوبی بود. بولیواریسم هوگو چاوز. در سال‌های اخیر، مهمترین مظهر سیاسی بولیواریسم در دولت رئیس‌جمهور ونزوئلا هوگو چاوز بود، که از ابتدای ریاست جمهوری خود را یک وطن‌پرست بولیواری می‌خواند و تفسیر خود را از
یک وطن‌پرست بولیواری می‌خواند و تفسیر خود را از چندین ایده‌آل بولیوار در امور روزمره اعمال می‌کرد، به عنوان بخشی از انقلاب بولیواری بود. این شامل قانون اساسی ۱۹۹۹ بود که نام ونزوئلا را به جمهوری بولیواری ونزوئلا و سایر ایده‌ها مانند مدارس بولیواری، محافل بولیواری و دانشگاه بولیواری ونزوئلا تغییر داد. اصطلاح "Bolivarianism" اغلب به‌طور خاص برای اشاره به قانون چاوز استفاده می‌شود. نکات اصلی بولیواریسم که توسط چاوز تعالی داده شده‌است، موارد زیر است: نسخه چاوز از بولیوارییسم گرچه به شدت از آرمان‌های بولیوار
از بولیوارییسم گرچه به شدت از آرمان‌های بولیوار استفاده می‌کرد، اما از نوشته‌های مورخ مارکسیست فدریکو بریتو فیگوروا نیز گرفته شد. چاوز همچنین از سنت اسپانیایی زبان آمریکایی تحت تأثیر قرار بود cooperativism در اوایل زندگی خود را مانند که تمرین توسط، خورخه گایتان، فیدل کاسترو، چه گوارا و سالوادور آلنده. از دیگر تأثیرات اساسی در فلسفه سیاسی چاوز می‌توان به آزکوئیل زامورا و سیمون رودریگز اشاره کرد. اگر چه خود چاوز با اشاره به ایدئولوژی خود را به عنوان "bolivarianismo" ("Bolivarianism")، حامیان و مخالفان چاوز
("Bolivarianism")، حامیان و مخالفان چاوز در ونزوئلا به خود را به عنوان یا علیه "چاویزمو" ("مراجعه کنید Chavism "). طرفداران چاوز خود را "چاویستا می‌نامند" . بعداً در زندگی خود، چاوز به نقشی که سوسیالیسم دموکراتیک (نوعی سوسیالیسم که خواستار نهادهای دموکراتیک در اقتصاد است) در بولیوارییسم اعتراف می‌کند. چاوز حمایت خود از سوسیالیسم دموکراتیک را به عنوان بخشی جدایی ناپذیر از بولیواریسم اعلام کرد و اعلام کرد که بشریت باید «نوع جدیدی از سوسیالیسم، یک نوع اومانیستی را بپذیرد، که انسان‌ها و نه ماشین‌ها یا دولت را
را بپذیرد، که انسان‌ها و نه ماشین‌ها یا دولت را بالاتر از همه قرار می‌دهد». وی بعداً در یک سخنرانی ۲۶ فوریه در چهارمین اجلاس بدهی اجتماعی که در کاراکاس برگزار شد، این احساس را تکرار کرد. تعاریف و اختلافات دیگر. از نظر تاریخی، هیچ تعریف قابل قبول جهانی در مورد استفاده صحیح از اصطلاحات «بولیواریایی» و «بولیواریایی» در تمام کشورهای منطقه وجود نداشته‌است. بسیاری از رهبران، جنبش‌ها و احزاب به‌طور نامشخص از آنها برای توصیف خود در بیشتر قرون ۱۹ و ۲۰ استفاده کرده‌اند. پان هسپانیسم. افرادی که خود را "بولیواریانوس"
پان هسپانیسم. افرادی که خود را "بولیواریانوس" خوانده‌اند ادعا می‌کنند از ایدئولوژی کلی بیان شده در متون بولیوار مانند "کارتا جامائیکا" و "Discurso de Angostura پیروی می‌کنند". برخی از ایده‌های بولیوار شامل ایجاد اتحادیه ای از کشورهای آمریکایی اسپانیایی‌تبار، ارائه آموزش عمومی و اجرای حاکمیت برای مبارزه با حمله خارجی است، که تفسیر شده‌است شامل تسلط اقتصادی توسط قدرت‌های خارجی است. نمونه ای از چنین اتحادیه ای گران کلمبیا، مجموعه ای از کشورها متشکل از ونزوئلا، کلمبیا، پاناما (بخشی از گرانادای جدید در آن زمان)
کلمبیا، پاناما (بخشی از گرانادای جدید در آن زمان) و اکوادور بود. گروه شورشی کلمبیایی FARC نیز در سالهای اخیر خود را الهام گرفته از آرمانهای بولیوار و نقش او در مبارزات استقلال طلبانه قرن ۱۹ علیه اسپانیا دانسته‌است. این کشور همچنین علناً همدردی خود را با چاوز و انقلاب بولیواری وی اعلام کرده‌است، گرچه هیچ‌یک از این افراد درگیری با گروه شورشی را تأیید یا انکار نمی‌کنند. یک سازمان چریکی ونزوئلا، نیروهای بولیواریایی آزادی نیز از بولیواریایی حمایت می‌کند، اگرچه مشخص نیست که آنها هیچ ارتباطی با دولت ونزوئلا
مشخص نیست که آنها هیچ ارتباطی با دولت ونزوئلا دارند. چاویسمو. Bolivarianism در ونزوئلا نیز به (توسط مخالفان آن گاهی اوقات کنایه آمیز) اشاره به عنوان "چاویزمو" یا "Chavezism". از طرفداران به عنوان "Chavistas یاد می‌شود". چندین حزب سیاسی در ونزوئلا "از Chavismo" حمایت می‌کنند. حزب اصلی، که مستقیماً به چاوز وابسته است، حزب متحد سوسیالیست ونزوئلا (PSUV) است، که جایگزین جنبش جمهوری پنجم شد (به اسپانیایی: "Movimiento Quinta Republica"، که معمولاً با سه حرف MVR به آن اشاره می‌شود). از دیگر احزاب و جنبش‌های حمایت
آن اشاره می‌شود). از دیگر احزاب و جنبش‌های حمایت از "Chavismo می‌توان به" حزب کمونیست ونزوئلا، وحدت مردمی ونزوئلا و توپاماروس اشاره کرد. میهن چپ برای همه (به اسپانیایی: "Patria Para Todos" یا PPT)، جنبش برای سوسیالیسم (به اسپانیایی: "Movimiento al Socialismo" یا MAS)، علت رادیکال (به اسپانیایی: "Causa R") و برای سوسیال دموکراسی (به اسپانیایی: "Por la Democracia Social") در ابتدا از "Chavismo" حمایت می‌کرد، اما آنها از آن فاصله گرفته‌اند و اکنون با آن مخالفت می‌کنند. مقاله ۲۰۰۲ در "بوستون گلوب" گفت:
مخالفت می‌کنند. مقاله ۲۰۰۲ در "بوستون گلوب" گفت: "چاویسمو" «باعث فوران خشم عمومی شد که رئیس جمهور کاریزماتیک و تقابل را دوباره به قدرت رساند، پس از آنکه گروهی از افسران نظامی او را در آوریل به مدت دو روز به نفع یک رئیس جمهور بازرگان برکنار کردند»، افزود که «"پدیده Chavismo" تقریباً دارای ویژگیهای مذهبی است». گسترش. بولیواریسم در بولیوی و اکوادور که بحران احزاب سیاسی را تجربه کردند تقلید شد. طبق یک مطالعه در سال ۲۰۱۷، بولیواریسم نتوانست از طریق آمریکای لاتین و کارائیب گسترش یابد "در کشورهایی که احزاب سیاسی
و کارائیب گسترش یابد "در کشورهایی که احزاب سیاسی و نهادهای دموکراتیک همچنان در آن فعالیت می‌کنند، و جامعه چپ و جامعه مدنی به دموکراسی، کثرت گرایی و حقوق لیبرال به دلیل تجارب وحشیانه خودکامه". این مطالعه همچنین نشان داد که "ترس از بولیواریاریسم همچنین منجر به کودتایی علیه رئیس جمهور زلایا در هندوراس شد ". جنبه‌های بولیواریسم توسط حزب سیاسی اسپانیا Podemos اقتباس شد.