payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پس از پایان جنگ در سال ۱۹۴۵ میلادی دوباره توسط نیروهای بریتانیایی اشغال شد. هجده سال بعد در سال ۱۹۶۳ سنگاپور به عنوان عضوی از فدراسیون مالزی استقلال خود را از بریتانیا به دست آورد. این کشور در نهایت دو سال بعد در سال ۱۹۶۵ از مالزی جدا شد و به این ترتیب جمهوری سنگاپور شکل گرفت. باورها. شایسته‌سالاری. به شیوه‌ای از حکومت یا مدیریت گفته می‌شود که در آن دست‌اندرکاران بر پایهٔ توانایی و شایستگی‌شان برگزیده شوند و نه بر پایهٔ قدرت مالی یا موقعیت اجتماعی و فامیلی. فناوری‌های نوین و شتاب تحول و تغییر، نیاز به
فناوری‌های نوین و شتاب تحول و تغییر، نیاز به نیروی انسانی متخصص را بیش از پیش کرده‌است. این امر بنگاه‌ها و دولت را به سوی نظام و سیستمی شایسته سالار رهنمون می‌کند. در جوامع شایسته سالار، نگرش‌های خویشاوندسالاری، قبیله گرایی، حزب سالاری و غیره مطرود است. نظام شایسته سالار، نظامی است که در آن افراد مناسب در مکان و زمان مناسب منصوب شده و از ایشان بهترین استفاده در راستای اهداف فردی، سازمانی و اجتماعی بشود. آشپزی. غذاهای سنگاپور نیز نمونه بارز تنوع و اشاعه فرهنگی در سنگاپور است. سنگاپوری‌ها همچنین از طیف‌های
در سنگاپور است. سنگاپوری‌ها همچنین از طیف‌های متنوعی از غذاهای دریایی از جمله خرچنگ، صدف، ماهی مرکب و صدف در پخت‌وپز استفاده می‌کنند. یکی از غذاهای مورد علاقه در میان مردم سنگاپور، لقمه‌ماهی کباب شده‌است که روی برگ موز و همراه با فلفل سرو می‌شود. پارک‌ها. باغ‌های بوتانیک. باغ بوتانیکی در سنگاپور به وسعت ۷۴ هکتار است. این مساحت یک پنجم باغهای سلطنتی در کیو یا یک پنجم پارک مرکزی نیویورک است. این باغ تنها باغ جهان است که از ۵ صبح تا ۱۲ نصفه شب در همه روزهای سال باز است و جز برای باغ ملی ارکید هیچ ورودیه‌ای
سال باز است و جز برای باغ ملی ارکید هیچ ورودیه‌ای ندارد. این باغ از جنوب به جاده هالند و جاده ناپیر، از شرق به جاده کلانی، از غرب به خیابان تیرسال و پارک کلانی و از شمال به بوکیت تیما محصور است. فاصله مستقیم بین شمال و جنوب آن ۲٫۵ کیلومتر است. دین. مذهب در سنگاپور به دلیل تنوع در اعتقادات مذهبی و شیوه‌های مختلف به دلیل آمیختگی قومی متنوع آن از مردمان نشات گرفته از کشورهای مختلف، مشخص می‌شود.
فرهنگ اندونزی با تعامل طولانی بین آداب و رسوم بومی اصلی و تأثیرات متعدد خارجی شکل گرفته‌است. اندونزی در طول مسیرهای تجاری باستانی بین خاور دور، آسیای جنوبی و خاور میانه واقع شده و در نتیجه تحت تأثیر بسیاری از مذاهب از جمله اسلام، هندوئیسم، بودیسم، کنفوسیوس و مسیحیت قرار گرفته‌است. شهرها عمده تجاری است و ترکیبی پیچیده فرهنگی است که بسیار متفاوت از فرهنگهای بومی اصلی است. نمونه‌هایی از ادغام اسلام با هندوئیسم عبارتند از اعتقاد جوان آبانگان، ادغام هندوئیسم، بودایی و روح‌باوری در بودها، و همجوشی هندوئیسم و روح
و روح‌باوری در بودها، و همجوشی هندوئیسم و روح باوری در کاهارنگان. هنر، موسیقی و ورزش سنتی در قالب هنرهای رزمی به نام پنچاک سیلات ترکیب شده‌است. جهان غرب بر فرهنگ اندونزی در علم، فناوری و سرگرمی‌های مدرن مانند نمایش‌های تلویزیونی، فیلم و موسیقی و همچنین سیستم و موضوعات سیاسی تأثیر داشته‌است. فرهنگ هند به ویژه در آهنگ‌ها و فیلم‌های اندونزی تأثیر گذاشته‌است. دانگدوت یک نوع آهنگ محبوب ریتمیک هندی است که اغلب با موسیقی عامیانه عربی و مالایی مخلوط می‌شود. با وجود تأثیر فرهنگ خارجی، برخی از مناطق دور افتاده
وجود تأثیر فرهنگ خارجی، برخی از مناطق دور افتاده اندونزی هنوز فرهنگ بومی و منحصر به فردشان را حفظ کرده‌اند. گروه‌های قومی بومی منتاوی، عصمت، دانی، دایاک، تورجا و بسیاری دیگر هنوز در حال انجام مراسم قومی، آداب و رسوم و پوشیدن لباس‌های سنتی هستند. هنرهای نمایشی سنتی. موسیقی. موسیقی در اندونزی انواع گوناگونی داد ولی معروف‌ترین آن موسیقی گاملان است که موسیقی سنتی دربارهای جاوه و بالی به‌شمار می‌آید. امروزه تمام سبک‌های موسیقی پاپ نیز به زبان ملی (اندونزیایی) یا به زبان محلی خوانده می‌شود. افزون بر این سبک‌های
به زبان محلی خوانده می‌شود. افزون بر این سبک‌های عامه‌پسندی مانند کرونتیونگ، دانگ‌دوت، کاپورساری و جایپونگان نیز رایجند. در ۲۹ ژوئن ۱۹۶۵، کوسه پلاس، یک گروه پاپ شناخته شده اندونزیایی در دهه‌های ۱۹۶۰، ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰، به دلیل نواختن موسیقی به سبک غربی در گلودوک، جاکارتا غربی زندانی شد. پس از استعفای رئیس‌جمهور سوکارنو، این قانون از بین رفت و در دهه ۱۹۷۰ زندان گلودوک برچیده شد و با یک مرکز خرید بزرگ جایگزین شد. زبان. زبان رسمی این کشور زبان اندونزیایی و واحد پول آن روپیه است. مردم این کشور متشکل از اقوام
پول آن روپیه است. مردم این کشور متشکل از اقوام گوناگونی است که جاوه‌ای‌ها با حدود ۴۰ درصد بزرگ‌ترین قوم هستند و پس از آن‌ها سوندانی‌ها با ۱۵ درصد قرار دارند. جاوه‌ای‌ها بر امور سیاسی اندونزی چیرگی دارند. دین. ۸۶٫۱ درصد از مردم اندونزی مسلمان هستند و اسلام توسط بازرگانان دریانورد مسلمان به این منطقه رسید. اندونزی در ۱۷ اوت ۱۹۴۵ از هلند استقلال یافت و استقلال آن در ۲۷ دسامبر ۱۹۴۹ به رسمیت شناخته شد. حدود ۸۶ درصد از مردم اندونزی مسلمان و بقیه مسیحی، هندو یا بودایی هستند. فرقه اسلامی احمدیه در اندونزی حدود
بودایی هستند. فرقه اسلامی احمدیه در اندونزی حدود دویست هزار هوادار دارد. اندونزی که پرجمعیت‌ترین کشور مسلمان جهان است همواره به داشتن سنت بردباری مذهبی افتخار می‌کرده و در قانون اساسی این کشور آزادی مذهبی تضمین شده‌است ولی در سال‌های اخیر این آزادی مذهبی مورد تهدید قرار گرفته‌است. امروزه قوانین این کشور تبلیغ افکار ناخداباورانه را جرم دانسته و برای کسانی که بخواهند مؤمنان مسلمان را با باورهای دیگری آشنا کنند تا پنج سال زندان پیش‌بینی کرده‌است. در اندونزی دین نقش مهمی در آموزش خصوصی دارد و در شرایطی که
دین نقش مهمی در آموزش خصوصی دارد و در شرایطی که تعداد مدارس دولتی خوب بسیار اندک است غیر از مدارس دینی گزینه دیگری نیست. آچه تنها استان اندونزی است که قوانین شریعت می‌تواند در آن اجرا شود. پارلمان محلی آچه در سال ۲۰۰۹ به تنبیه همجنسگرایان با ترکه چوب رأی داد، اما فرماندار آچه حاضر به اجرای این رأی و تبدیل آن به قانون نشده‌است. در قانون مجازات «کفرگویی» که در سال ۱۹۶۵ در اندونزی به تصویب رسیده‌است هرگونه دگراندیشی از یکی از شش دین رسمی اندونزی ممنوع اعلام شده‌است. در سال ۱۳۸۷ خورشیدی نهادی اسلامی در اندونزی
در سال ۱۳۸۷ خورشیدی نهادی اسلامی در اندونزی با صدور فتوایی نرمش‌های یوگا را ممنوع اعلام کرد. مراسم تابوت. تابوئیک یا تابوت یکی از اصلی‌ترین مراسم سنتی مربوط به ماه محرم در اندونزی است. در مناطقی چون پاری‌مان در غرب سوماترا، بنگکولو وپی‌دی در آچه، گرسیک و بانیوانگی و چند نقطهٔ دیگر در جزیرهٔ جاوه، مراسم مختلفی در طول ماه محرم وجود دارد. در جزیرهٔ سوماترا به عزای حسینی ذکر «تابوت» گفته می‌شود و محرم در جزیرهٔ جاوه ماه «سورآ» (عاشورا) و در منطقهٔ آچه در سوماترا «ماه حسن و حسین» و در غرب سوماترا مردم پادانگ در
«ماه حسن و حسین» و در غرب سوماترا مردم پادانگ در منطقهٔ ۶ سیانگ کابائو آن را ماه «تابوئیک» (تابوت) می‌نامند. هنر. هنر نقاشی در بالی هنری دارای سنت و پیشینه است. تماس هنرمندان محلی با سبک نقاشی اروپایی در سده بیستم روی داد. امروزه البته در جاوه مرکزی روش‌های نقش‌پردازی کلاقه‌ای که از روش‌های بسیار قدیمی اندونزیایی است رفته‌رفته کاربردهای بیشتری در نقاشی‌ها پیدا می‌کنند. خوراکی‌ها. غذاهای اندونزی تحت تأثیر فرهنگ چینی و فرهنگ هندی و همچنین فرهنگ غربی بوده‌است. با این حال، غذاهای اندونزی در غذاهای کشورهای
با این حال، غذاهای اندونزی در غذاهای کشورهای همسایه به ویژه مالزی بسیار محبوب است. سینما. جشنواره فیلم. جشنواره فیلم اندونزی که به اختصار «FFI» نامیده می‌شود، یک مراسم سالیانهٔ اهدای جایزه به برترین دستاوردهای سینمایی در کشور اندونزی است. این جشنواره در سال ۱۹۵۵ میلادی با عنوانِ «"پکان آپره‌سیاسی فیلم ناسیونال"» آغاز به کار کرد و سپس از سال ۱۹۷۳ میلادی به «جشنواره فیلم اندونزی» تغییر نام داد. این جایزهٔ سینمایی، معادلِ اندونزیاییِ جایزه اسکار در ایالات متحده آمریکا است.
در طول تاریخ طولانی کامبوج، دین منبع اصلی الهام فرهنگی در این سرزمین بوده‌است. نزدیک به دو هزار سال، کامبوجی منحصر فرهنگ و تلفیق‌گرایی بومی روح‌باوری و ادیان هندی از بودیسم و هندوئیسم را توسعه داده‌اند. فرهنگ و تمدن هند، از جمله زبانها و هنرهای آن، در حدود قرن اول میلادی به سرزمین اصلی آسیای جنوب شرقی رسید. عموماً اعتقاد بر این است که بازرگانان دریانوردی آداب و رسوم و فرهنگ هند را به بنادر در امتداد خلیج تایلند و اقیانوس آرام در مسیر تجارت با چین آورده‌اند. پادشاهی فونان احتمالاً اولین ایالت خمر بود که از
پادشاهی فونان احتمالاً اولین ایالت خمر بود که از این عقاید هندی بهره‌مند شد. بعدها نیز در دوران استعمار نفوذ فرانسه نیز وجود داشته‌است. فرهنگ کامبوج هم فرهنگ اکثریت قومی دشت پست مرکزی را شامل می‌شود و هم فرهنگ ۲۰ قبیله و قومیتی که در مناطق تپه‌ای و کوهستانی این کشور زندگی می‌کنند. نورودوم سیهانوک، پادشاه پیشین کشور، این قومیت‌ها را «خمر لوئیو» نامید تا همبستگی میان دشت‌نشینان و کوه‌نشینان را تقویت کند. سربندهای پارچه‌ای به نام کراما ازجمله پوشاک ویژه مردم کامبوج است. روش سلام دادن معروف به سامپیا که در آن
است. روش سلام دادن معروف به سامپیا که در آن کف دو دست برهم قرار داده می‌شود روش درود و احترام رایج در میان مردم کامبوج است. فرهنگ خمر در دوران امپراتوری خمر سبک‌های ویژه‌ای از رقص، معماری و پیکرتراشی را پدیدآورد که این فرهنگ با تمدن‌های همسایه در لائوس و تایلند دادوستدهای فرهنگی داشته‌است. بون ام تیوک (جشنواره مسابقه قایق‌ها) که به‌طور سالانه برگزار می‌شود پربازدیدکننده‌ترین جشنواره ملی این کشور است. در برخی سال‌ها به فراخور جشنواره سه‌روزه آب که بزرگترین کارناوال پنوم‌پن است، ۵ میلیون نفر از نواحی مختلف
کارناوال پنوم‌پن است، ۵ میلیون نفر از نواحی مختلف کامبوج به پایتخت می‌آیند. به هنگام این جشنواره در جزیره الماس که پلی آن را به پایتخت کامبوج وصل می‌کند، نمایشگاه‌های مختلف، رستوران و غرفه‌های متعدد برپا می‌شود و معمولاً زنان فروشنده اجناس در مدت این جشنواره به این جزیره می‌آیند. تاریخ. عصر طلایی کامبوج بین قرن نهم و چهاردهم میلادی و در دوره آنگور بود که در طی آن یک امپراتوری قدرتمند و مرفه به وجود آمد. سوابق تفصیلی از ساختار سیاسی در قلمرو آنچه اکنون کامبوج نامیده شده‌است برای اولین بار در سالنامه‌های
نامیده شده‌است برای اولین بار در سالنامه‌های چینی با اشاره به Funan ظاهر می‌شود، پولی که شامل جنوبی‌ترین بخش شبه جزیره هندوچین در طی قرون ۱ تا ۶ است. از فونان به عنوان قدیمی‌ترین منطقه فرهنگ هندو اشاره شده‌است، که تعامل طولانی مدت اجتماعی و اقتصادی با شرکای تجاری دریایی از Indosphere در غرب را نشان می‌دهد. در قرن ۶ یک تمدن، به نام چنلا یا ژنلا در اسناد چینی، به صورتی پایدار و پایدار جایگزین فونان، به عنوان بزرگتر، کنترل مناطق بیشتری از هندوچین و بیش از یک مرکز منحصر به فرد از قدرت را در اختیار داشت.
یک مرکز منحصر به فرد از قدرت را در اختیار داشت. جایاوارمان دوم در سال ۸۰۲ میلادی خود را پادشاه منطقه اعلام کرد و با بنیاد امپراتوری خمر، این امپراتوری توانست ۶۰۰ سال دوام آورده و با تسخیر بیشتر جنوب شرق آسیا به قدرت و ثروت زیادی دست پیدا کند. این پادشاهی که تحت تأثیر زیاد فرهنگی هندی قرار داشت پرستشگاه‌های عظیمی چون آنگکور وات را بنا نهاد و هندوئیسم و سپس بودیسم را به بیشتر جنوب خاوری آسیا گسترش داد. پس از سقوط آنگکور به‌دست آیوتهایا که در سده پانزدهم رخ داد، کامبوج با پادشاهان محلی اداره می‌شد تا این‌که
کامبوج با پادشاهان محلی اداره می‌شد تا این‌که فرانسه این کشور را در میانه‌های سده نوزدهم مستعمره خود کرد. مردم. شاخه هینه‌یانه (تراوادا) از بودیسم مذهب رسمی کشور کامبوج است و بیش از ۹۵ درصد از مردم این کشور پیرو این کیش هستند. سنت‌های بودایی هینه‌یانه در کامبوج ریشه‌دار و گسترده هستند و ۴۳۹۲ نیایشگاه بودایی در سراسر این کشور پراکنده‌است. چینی‌ها و ویتنامی‌های ساکن کامبوج پیرو شاخه مهایانه از بودیسم هستند. خمرهای سرخ در اواخر دهه ۱۹۷۰ مذهب و از جمله بوداگرایی را سرکوب می‌کردند اما بودیسم پس از پایان دوره
را سرکوب می‌کردند اما بودیسم پس از پایان دوره آن‌ها دوباره با احیا و تقویت روبه‌رو شده‌است. اسلام دین اکثریت در میان اقلیت‌های چام و مالای است و بیشتر آن‌ها سنی‌های شافعی هستند. تعداد مسلمانان کامبوج ۳۰۰ هزار نفر و تمرکز آن‌ها در استان کامپونگ چام است. در کامبوج ۲۰ هزار مسیحی کاتولیک زندگی می‌کنند که ۰٫۱۵ درصد از جمعیت کشور را تشکیل می‌دهند. سینما. سینمای کامبوج در دهه ۱۹۵۰ آغاز شد. در دهه ۱۹۶۰ سینماهای متعددی در کشور ساخته و کمپانی‌های فیلم متعددی تأسیس شدند و از این دوره با نام «عصر طلایی» سینمای کامبوج
و از این دوره با نام «عصر طلایی» سینمای کامبوج یاد می‌شود. دین. دین مردم کامبوج عمدتاً بودایی است و ۸۰٪ از مردم آن را ترواده، ۱٪ مسیحی و اکثریت جمعیت باقیمانده از اسلام، بیخدایی یا روح‌باوری پیروی می‌کنند. بودیسم حداقل در قرن ۵ قبل از میلاد در کامبوج وجود داشته‌است. ترواده از قرن سیزدهم قبل از میلاد مذهب کامبوج بوده‌است (به استثناء دوره خمر روژ)، و در حال حاضر تخمین زده می‌شود که دین بیش از ۹۰٪ از مردم باشد. اسلام دین اکثریت مردم چام (همچنین به نام خمر اسلامی) و اقلیت‌های مالایی در کامبوج است. به گفته پو
و اقلیت‌های مالایی در کامبوج است. به گفته پو دارما، تا اواخر سال ۱۹۷۵ در کامبوج ۱۵۰ تا ۲۰۰ هزار مسلمان وجود داشت. با این وجود، آزار و اذیت تحت خمرهای سرخ تعداد آنها را از بین برد و تا اواخر دهه ۱۹۸۰ احتمالاً قدرت قبلی خود را به دست نیاورد. همه مسلمانان چم اهل سنت مکتب شافعی هستند. پوشاک. لباس در کامبوج یکی از مهمترین جنبه‌های فرهنگ است. مد کامبوج با توجه به گروه قومی و طبقه اجتماعی متفاوت است. مردم خمر به‌طور سنتی روسری شطرنجی به نام "کرما" می‌پوشند. "کراماً همان چیزی است که کاملاً خمر (کامبوجی) را از
همان چیزی است که کاملاً خمر (کامبوجی) را از همسایگان خود تایلندی‌ها، ویتنامی‌ها و لائوتایی‌ها جدا می‌کند. روسری برای اهداف زیادی از جمله سبک، محافظت در برابر آفتاب، کمک (پا) هنگام کوهنوردی در درختان، یک سجاده برای نوزادان، حوله یا به عنوان " سارونگ " استفاده می‌شود. یک "کراماً را نیز می‌توان به راحتی در عروسک کودک کوچک برای بازی شکل داد. تحت خمرهای روژ، کراما از الگوهای مختلف بخشی از لباس استاندارد بود. رقص. رقص کامبوج را می‌توان به سه دسته اصلی تقسیم کرد: رقص کلاسیک، رقص‌های عامیانه و رقص‌های بومی.
فرهنگ میانمار (همچنین به عنوان برمه نیز شناخته می‌شود) () به شدت تحت تأثیر بودیسم قرار گرفته‌است. فرهنگ برمه نیز تحت تأثیر همسایگانش بوده‌است. در دوره‌های اخیر، استعمار انگلیس و غرب‌گرایی بر جنبه‌های فرهنگ برمه از جمله زبان و آموزش تأثیر گذاشته‌است. هنر. از نظر تاریخی، هنر برمه مبتنی بر کیهان‌شناسی و اسطوره‌های بودایی یا هندوئیسم بوده‌است. چندین تصویر منطقه ای از تصاویر بودا وجود دارد که هر کدام ویژگی‌های مشخصی دارند. به عنوان مثال، سبک ماندالیایی، که در اواخر دهه ۱۸۰۰ شکل گرفت، متشکل از یک بودا به شکل بیضی
دهه ۱۸۰۰ شکل گرفت، متشکل از یک بودا به شکل بیضی شکل با ویژگی‌های واقع گرایانه از جمله ابروهای خمیده به‌طور طبیعی، گوش‌های کوچکتر اما برجسته و لباس‌های پارچه ای است. رقص. رقص در برمه را می‌توان به رقص‌های نمایشی، عامیانه و روستایی و رقص طبیعی تقسیم کرد که هر یک ویژگی‌های متمایزی دارند. رقص یودایا تنها برای سرگرمی خانواده‌های سلطنتی در دربار سلطنتی است. موسیقی. انواع مختلفی از موسیقی برمه از آرایه ای از آلات موسیقی سنتی، شناخته شده‌است. موسیقی سنتی عامیانه در موسیقی جنوب شرقی آسیا غیرقابل توصیف است، زیرا با
موسیقی جنوب شرقی آسیا غیرقابل توصیف است، زیرا با تغییر ناگهانی در ریتم و ملودی و همچنین تغییر در بافت مشخص می‌شود. ابزاری منحصر به فردی برای در موسیقی برمه، "سونگ گاو"، یک چنگال قوسی است که می‌توان قدمت ان را در دوران پیش از هیتیت دنبال کرد. زبان. زبان برمه‌ای زبان رسمی برمه است. همچنین این زبان از سوی حکومت این کشور رسماً با نام "میانمار" شناخته می‌شود. اما اغلب همان نام "برمه‌ای" را به کار می‌برند. برمه‌ای زبان بومی نژاد بامار (برمه‌ای) و دیگر زیرشاخه‌های نژادی وابسته است. در برمه ۳۲ میلیون نفر به‌عنوان
نژادی وابسته است. در برمه ۳۲ میلیون نفر به‌عنوان زبان نخست و اقلیت‌های نژادی به‌عنوان زبان دوم به این زبان سخن می‌گویند. این زبان در خارج از برمه کاربرد ندارد. برمه‌ای جزو دسته زبان‌های تبتی-برمه‌ای از زیرشاخه‌های خانواده زبان‌های چینی-تبتی است. برمه‌ای یک زبان نواخت‌بر و منفرد است. این زبان از خط برمه‌ای استفاده می‌کند که از خط زبان مون مشتق شده که از خط برهمایی ریشه گرفته‌است. دین. ٪ ۸۹ مردم این کشور پیرو آیین بودا هستند، ٪ ۴ مسیحی، ٪ ۴ مسلمان، ۱٪ روح‌باور و ۲ ٪ معتقد به ادیان دیگر هستند. ورزش. فوتبال.
و ۲ ٪ معتقد به ادیان دیگر هستند. ورزش. فوتبال. فوتبال محبوب‌ترین ورزش در میانمار است. شبیه به فوتبال، "چین لون" () یک ورزش بومی است که از توپ خشن استفاده می‌کند. آشپزی. غذاهای برمه به‌طور عمده مجموعه ای از غذاهای گوناگون از مناطق مختلف میانمار (برمه) است. همچنین از غذاهای مختلف کشورهای همسایه، به ویژه چین، هند و تایلند تحت تأثیر قرار گرفته‌است. غذاهای مدرن برمه به دو نوع کلی تقسیم می‌شوند: ساحلی و داخلی. آشپزی در مناطق ساحلی، مانند آن در شهر اصلی یانگون، استفاده گسترده از محصولات ماهی و محصولات دریایی
استفاده گسترده از محصولات ماهی و محصولات دریایی مانند سس ماهی ونگاپی (غذاهای دریایی تخمیر شده) را در بر می‌گیرد. آشپزی در مناطق داخلی، مانند میانمار بالا و مناطق تپه ای، تمایل به استفاده از گوشت و مرغ بیشتر دارد، اگر چه پخت‌وپز مدرن داخلی نیز ماهی‌های آب شیرین و میگو را به عنوان منبع پروتئین از چندین راه ممکن می‌کند: تازه، شور صاف شده یا صاف نشده، شور و خشک شده، ساخته شده به صورت خمیری شور، یا خمیر ترش و فشرده.
موریس باکت (; – ) هنرپیشه، بازیگر تئاتر، بازیگر سینما، کوهنورد، و بازیگر تلویزیون اهل فرانسه بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "زد"، "جرم موسیو لانگه"، "بابی دیرفیلد"، "جوان خام"، "بخش ویژه، "آخرین مترو"، و "فرشته" اشاره کرد.
ریتا رنوار (; – ) هنرپیشه، طراح رقص، و بازیگر سینما اهل فرانسه بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آنها نقش داشته‌است می‌توان به "صحرای سرخ"، "شاه‌دانه" و "فرشته" اشاره کرد.
همپتنز بخشی از انتهای شرقی لانگ آیلند، متشکل از گروهی از روستاها و آبادی‌ها در شهرهای ساوت‌همپتون و ایست همپتون است که با هم شاخه جنوبی لانگ آیلند در شهرستان سافک، نیویورک را تشکیل می‌دهند. همپتنز یک تفریگاه دریاکنار محبوب و به‌طور تاریخی از مقاصد محبوب تابستانی در شمال‌شرقی ایالات متحده آمریکا است. شاخه مانتاک راه‌آهن لانگ آیلند، بزرگراه مانتاک و سرویس‌های اتوبوس خصوصی همپتنز را به بقیه لانگ آیلند و نیویورک سیتی مرتبط می‌کنند و قایق‌های مسافری ارتباطاتی را با جزیره شلتر، نیویورک و کنتیکت فراهم می‌آورند.
لائوس فرهنگ و آداب و رسوم خود را به عنوان چهارراه داخلی تجارت و مهاجرت در آسیای جنوب شرقی طی هزاره‌ها توسعه داده‌است. از سال ۲۰۱۲، لائوس جمعیتی تقریباً ۶٫۴ میلیون نفری دارد که در بیش از ۲۳۶٫۸۰۰ کیلومترمربع گسترش یافته‌است یکی از کمترین تراکم جمعیت در آسیا را به همراه دارد. با این حال، کشور لائوس دارای تعداد رسمی بیش از چهل و هفت قومیت است که به ۱۴۹ زیر گروه و ۸۰ زبان مختلف تقسیم شده‌است. لائو لاو در طول تاریخ این کشور اکثریت قومی و زبانی را تشکیل داده‌است. در جنوب شرقی آسیا، فرهنگ سنتی لائوس یکی از
در جنوب شرقی آسیا، فرهنگ سنتی لائوس یکی از فرهنگ‌های هند بزرگ (به همراه برمه، تایلند و کامبوج) به حساب می‌آید. لائوس از نظر جغرافیایی یک منطقه جدا افتاده کوهستانی است، و مرز و بوم سنتی و سیاسی را با ویتنام تشکیل می‌دهد. بخش اعظم مرزهای غربی لائوس توسط رودخانه مکونگ تشکیل شده‌است که علی‌رغم قابلیت حمل و نقل محدود در طول رودخانه، عمده‌ترین وسایل تجارت داخلی را فراهم می‌کند. امروز لائوس از فرانسه، تایلند، چین، ویتنام، برمه و کامبوج تأثیر فرهنگی دارد. قومیت. ۵۵ درصد از مردم آن از قوم لائو، ۱۱ درصد از قوم خمو،
درصد از مردم آن از قوم لائو، ۱۱ درصد از قوم خمو، ۸ درصد از تیره همونگ و ۲۶ درصد بقیه از صد گروه قومی مختلف هستند زبان. زبان لائو زبان رسمی کشور لائوس است. این زبان در شمال تایلند نیز تکلم می‌شود. زبان لائو شاخه‌ای از زبان‌های کرا-دای و زبانی نواخت‌بر است. بیش از ۹۰ زبان بومی متمایز وجود دارد که توسط اقوام مختلف لائوس صحبت می‌شود. زبان لائو، زبان رسمی لائوس است که در وینتیان صحبت می‌شود. دین. دین مردم لائوس تقریباً ۶۰٪ ترواده است. مذاهب دیگر از جمله اسلام و مسیحیت در اقلیت هستند و جمعاً کمتر از ۲٪ از جمعیت
مسیحیت در اقلیت هستند و جمعاً کمتر از ۲٪ از جمعیت را تشکیل می‌دهند. ادبیات. لائوس بیشتر ادبیات سنتی خود را از قرن شانزدهم و هفدهم میلادی Lan Xang می‌گیرد. برجسته‌ترین ژانر شعر حماسی است که با وجود آب و هوای گرمسیری لائوس و تاریخ درگیری و جنگ، چندین شاهکار زنده مانده‌اند. هنر. لائوس از قرن هجدهم چندین جنگ مهم را تجربه کرده‌است. لائوس به عنوان کشوری با بیشترین بمب‌گذاری در جهان متمایز است. سالها انزوای اقتصادی نیز عوارض زیادی را به دنبال داشته‌است. تجارت بین‌المللی آثار باستانی نیز به دلیل فقر مداوم، بر
بین‌المللی آثار باستانی نیز به دلیل فقر مداوم، بر میراث هنری لائوس تأثیر گذاشته‌است. در نتیجه بخش اعظم هنر و معماری سنتی در لائوس در سه قرن گذشته مورد تخریب قرار گرفته، فروخته شده، نابود شده یا متحمل خسارت قابل توجهی شده‌است. فیلم. لائوس صنعت فیلم یا رسانه ای کمی دارد. رسانه‌های تلویزیونی، فیلم، رادیو و اینترنت از کشور همسایه تایلند بسیار گسترده‌است و منشأ تنش سیاسی و فرهنگی است. آشپزی. غذاهای لائویی نشانگر تنوع قومی کشور و همسایگان اطراف آن است. لائوس حتی در بین غذاهای معمولی دارای تغییرات منطقه ای شدید
در بین غذاهای معمولی دارای تغییرات منطقه ای شدید است، به طوری که برنج چسبناک اصلی‌ترین وعده‌های غذایی است. ورزش‌ها. فوتبال رایج‌ترین ورزش بین‌المللی است که در لائوس با بازی در ورزشگاه ملی لائوس در وینتیان برگزار می‌شود. لیگ لائو در ۱۹۹۵ تأسیس شد و ده تیم در ان حضور دارد. فدراسیون فوتبال لائوس یک تیم ملی را در بخش آسیا فیفا اداره می‌کند. ورزش‌های سنتی شامل هنرهای رزمی کیک بوکسینگ است که در مجموع به عنوان مووی لائو شناخته می‌شوند.
در علوم کامپیوتر و ریاضیات گسسته، دنباله‎ای وارونگی دارد که دو عنصر آن از نظم عادی خود خارج هستند. تعداد وارونگی‎های یک جایگشت به ما نشان می‎دهد که آن جایگشت تا چه‎حد از نظم طبیعی(همان ترتیب عادی)خود خارج است. تعاریف. وارونگی. formula_1 را جایگشتی دلخواه درنظربگیرید. اگر در جایگشت formula_1، formula_3 و formula_4 باشد، آنگاه جفت اندیس formula_5 یا جفت عنصر formula_6، یک وارونگی از جایگشت formula_1 نامیده می‌شوند. وارونگی معمولاً برای جایگشت‌ها تعریف می‌شود، ولی امکان دارد برای دنباله نیز تعریف شود:
می‌شود، ولی امکان دارد برای دنباله نیز تعریف شود: formula_8 را یک دنباله (یا جایگشت Multi Set )درنظر بگیرید. اگر formula_3 و formula_10 باشد، به دو اندیس formula_5 یا دو عنصر formula_12 وارونگی formula_8 گفته می‌شود. برای دنباله‌ها، وارونگی‌ها طبق تعریف مبتنی بر عنصر، یکتا نیستند، زیرا امکان دارد جفت اندیس‌های متفاوت مقادیر یکسانی داشته باشند. مجموعه وارونگی، مجموعه همه وارونگی‌ها است. مجموعهٔ وارونگی یک جایگشت با توجه به تعریف مبتنی بر مکان، همان است که از معکوس مجموعه وارونگی جایگشت با توجه به تعریف
از معکوس مجموعه وارونگی جایگشت با توجه به تعریف مبتنی بر عنصر به دست می‎آید و بالعکس، تنها با رد و بدل عناصر از جفت‌ها. شماره وارونگی. عدد وارونگی شاخص بارز مجموعه وارونگی است. این یک اندازه‌گیری رایج از مرتب‌سازی یک جایگشت یا دنباله است. عدد وارونگی تعداد برخوردها در نمودار پیکانی جایگشت است، آن، از جایگاه اصلی و جمع هر یک از بردارهای مربوط به وارونگی که در زیر تعریف شده‌است. مهم نیست که از تعریف مبتنی بر مکان یا مبتنی بر عنصر وارونگی برای تعریف عدد وارونگی استفاده شود، زیرا یک جایگشت و معکوس آن دارای
استفاده شود، زیرا یک جایگشت و معکوس آن دارای تعداد وارونگی‎های یکسانی هستند. دیگر اندازه‌گیری‌های (پیش-) مرتب‌سازی شامل حداقل تعداد عناصری که می‌توانند از دنباله حذف شوند تا یک دنباله کاملاً مرتب حاصل شود، تعداد و طول «اجراهای» مرتب شده در داخل دنباله، Spearman Footrule (مجموع فاصله‌های هر عنصر از مکان قرارگیری آن پس از مرتب‌سازی) و کمترین تعداد جابجایی مورد نیاز برای مرتب‌سازی دنباله است. الگوریتم‌های مرتب‌سازی مقایسه استاندارد می‌توانند برای محاسبه تعداد وارونگی در زمان سازگار شوند. بردارهای مربوط به
وارونگی در زمان سازگار شوند. بردارهای مربوط به وارونگی. سه بردار مشابه در حال استفاده هستند که وارونگی‌های یک جایگشت را در یک بردار خلاصه می‌کنند که آن جایگشت را به‌طور یکتایی مشخص می‌کند. آنها معمولاً "بردار وارونگی" یا "کد لیمر" نامیده می‌شوند. (لیستی از منابع در یافت می‌شود ) این مقاله از اصطلاح "بردار وارونگی استفاده می‌کند" (formula_14) مثل ولفرام. دو بردار باقی مانده گاهی "بردار وارونگی" "چپ" و "راست" نامیده "می‌شوند"، اما برای پیشگیری از اشتباه گرفتن با بردار وارونگی این مقاله آن‎ها "را تعداد معکوس
با بردار وارونگی این مقاله آن‎ها "را تعداد معکوس چپ" (formula_15) و "تعداد معکوس راست" (formula_16)می‌نامد. بعنوان عدد فاکتوریل تعبیر شده‌است. تعداد وارونگی سمت چپ جایگشت‌ها، شاخصreverse colexicographic و تعداد وارونگی سمت راست آن‎ها، شاخص lexicographic را در اختیار ما قرار می‌دهد. بردار وارونگی (formula_14) : با توجه به تعریف "مبتنی بر عنصر،" formula_18 همان تعداد وارونگی‌هایی است که مؤلفه "کوچکتر" (سمت راست) آن‎ها formula_19 است. formula_18 تعداد عناصر موجود در formula_1 است که از formula_19 بزرگترند و
در formula_1 است که از formula_19 بزرگترند و قبل از formula_19 قرار دارند. تعداد معکوس سمت چپ (formula_15) : با تعریف "مبتنی به مکان،" formula_26 تعداد وارونگی‌هایی است که مؤلفه "بزرگتر" (راست) آن‎ها "formula_19" است. formula_26 تعداد عناصر موجود در formula_1 بزرگتر از formula_30 قبل از formula_30 . تعداد معکوس سمت راست (formula_16) : (اغلب به نام "" خوانده می‌شود) با تعریف مبتنی بر "مکان،" formula_34 تعداد وارونگی‌هایی است که مؤلفه "کوچکتر" (سمت چپ) آنها formula_19 است. formula_34 تعداد عناصری است که در
formula_19 است. formula_34 تعداد عناصری است که در formula_1 قرار دارند، از formula_30 کوچکترند و بعد از formula_30 قرار گرفته‌اند.formula_40 formula_14 و formula_16، هردو را می‌توان به کمک نمودار روته یافت؛ که یک ماتریس جابگشت، با ۱هایی است که توسط نقاط نشان داده می‌شوند و یک وارونگی (که اغلب توسط یک صلیب نمایش داده می‌شود) در هر موقعیتی که دارای نقطه ای در سمت راست و زیر آن است، مشخص می‌شود. formula_34 مجموع وارونگی‌های موجود در ردیف i ام نمودار روته است، در حالی که formula_18 مجموع وارونگی‌های موجود در
در حالی که formula_18 مجموع وارونگی‌های موجود در ستون i ام نمودار روته است. ماتریس جایگشت معکوس، ترانهاده شده ماتریس اولیه است بنابراین مؤلفه formula_14 یک جایگشت، مؤلفه formula_16 معکوس آن می‌باشد و بلعکس. مثال: همه جایگشت‌های چهار عنصر. جدول مرتب‌سازی زیر ۲۴ جایگشت حاصل از چهار عنصر با مجموعه‌های وارونگی مکان محور آنها، بردارهای مربوط به وارونگی و اعداد وارونگی را نشان می‌دهد. (ستون‌های کوچک بازتاب ستون‌هایی هستند که در کنار آنها قرار دارند و می‌توان از آنها برای مرتب کردنشان به ترتیب colexicographic