payamvha/North_RAG huggingface dataset:
روش از ۱۰ ضرب، ۹ جمع و ۲ تغییر استفاده می‌شود. تقسیم واریانت نیوتن - رافسون. روش تقسیم نیوتن-رافسون می‌تواند کمی تغییر کند تا به شرح زیر باشد. پس از تغییر "N" و "D" به گونه ای که "D" در [۰٫۵ ، ۱٫۰] باشد، مقدار اولیه را با آن شروع کنید این بهترین تناسب درجه دوم برای 1 / "D است" و مقدار مطلق خطا را کمتر از یا برابر با ۱/۹۹ می‌دهد. انتخاب شده‌است تا خطا برابر با چند جملهای دوباره مرتبه سوم تغییر یافته Chebyshev از نوع اول باشد. ضرایب باید از پیش محاسبه شده و کدگذاری شوند. سپس در حلقه، از یک تکرار استفاده کنید
شوند. سپس در حلقه، از یک تکرار استفاده کنید که خطا را به توان ۳ می‌رساند. اصطلاح "Y" · "E" جدید است. اگر حلقه تا زمانی اجرا شود که X با ۱ / D در بیت‌های اصلی P موافقت کند، آنگاه تعداد تکرارها بیش از این نخواهد بود. که این تعداد دفعات ۹۹ باید توان ۳ باشد تا به formula_55 برسد. سپس خارج‌قسمت بیت‌های "P" است. استفاده از چند جمله‌ای‌های درجه بالاتر در هر کدام از مقداردهی اولیه یا تکرار، منجر به تجزیه عملکرد می‌شود زیرا ضرب اضافی مورد نیاز برای انجام تکرارهای بیشتر صرف خواهد شد. تقسیم گلدشمیت. تقسیم گلدشمیت (پس
صرف خواهد شد. تقسیم گلدشمیت. تقسیم گلدشمیت (پس از رابرت الیوت گلدشمیتد) از یک فرایند تکراری برای ضرب مکرر هردو، مقسوم و مقسوم‌الیه مشترک با یک عامل مشترک "F" "i" استفاده می‌کند، این انتخاب به گونه‌ای است که مقسوم به ۱ برسد. این باعث می‌شود مقسوم به جستجوی خارج‌قسمت "Q برسد": مراحل تقسیم گلدشمیت به شرح زیر است: با فرض "N" / "D"، اندازه‌گیری شده‌است به‌طوری که formula_58 ، هر "F i" بر اساس "D است": ضرب مقسوم و مقسوم‌الیه براساس نتایج حاصله عبارتند از: بعد از تکرار تعداد کافی "K" formula_61 . روش گلدشمیت در
تکرار تعداد کافی "K" formula_61 . روش گلدشمیت در پردازنده‌های AMD Athlon AMD و مدلهای بعدی استفاده می‌شود. همچنین به الگوریتم Anderson Earle Goldschmidt Powers (AEGP) معروف است و توسط پردازنده‌های مختلف IBM پیاده‌سازی می‌شود. قضیه دو جمله ای. در روش گلدشمیت می‌توان از عواملی استفاده کرد که اجازه می‌دهند تا به ساده‌سازی قضیه دو جمله‌ای کمک شود. فرض کنید N / D توسط یک قدرت از این دو مقیاس بندی شده‌است. با قضیه Binom ساده شود. فرض کنید N / D به توان دو رسانده شده‌است formula_62 . ما انتخاب می‌کنیم formula_63
شده‌است formula_62 . ما انتخاب می‌کنیم formula_63 و formula_64. این نتیجه حاصل می‌شود: بعد از formula_66 مرحله formula_67 ، مخرج formula_68 می‌تواند با یک خطای نسبی به ۱ برسد. که حداکثر در formula_70 چه زمانی formula_71 ، بنابراین حداقل دقت را در مورد formula_72 رقم‌های ودویی ارائه می‌دهد. روش‌های عدد صحیح. روش‌هایی که برای پیاده‌سازی سخت‌افزار طراحی شده‌اند معمولاً اعداد صحیح را با هزاران یا میلیون‌ها رقم اعشار نشان نمی‌دهند، به عنوان مثال در کاهش پیمانه‌ای در رمزنگاری رخ می‌دهند. برای این اعداد صحیح
در رمزنگاری رخ می‌دهند. برای این اعداد صحیح بزرگ، الگوریتم تقسیم کارآمدتر مشکل را با استفاده کردن از تعداد کمی ضرب تبدیل می‌کند، که می‌تواند با استفاده از یک الگوریتم ضرب مؤثر مجانبی مانند الگوریتم Karatsuba، ضرب Toom–Cook یا الگوریتم Schonhage - Strassen انجام شود. نتیجه این است که پیچیدگی محاسباتی تقسیم به همان ترتیب (تا یک ثابت افزاینده)به عنوان ضرب ضرب است. نمونه‌هایی از کاهش ضرب و ضرب در روش نیوتن، همان‌طور که در بالا توضیح داده شد، [۱۳] و نیز کاهش اندکی سریع‌تر بارت و الگوریتم کاهش مونتگومری. [۱۴]
سریع‌تر بارت و الگوریتم کاهش مونتگومری. [۱۴] [تأیید مورد نیاز] روش نیوتن به‌طور خاص در سناریوهایی مؤثر است که باید چندین بار در همان مقسوم‌علیه مشترک تقسیم شود، زیرا پس از وارونگی اولیه نیوتن تنها یک ضرب (کوتاه) برای هر بخش مورد نیاز است. تقسیم بر یک ثابت. تقسیم توسط یک ثابت "D" معادل ضرب معکوس آن است. از آنجا که مخرج ثابت است، متقابل آن نیز (1 / "D") است؛ بنابراین می‌توان مقدار (1 / "D") را یک بار در زمان کامپایل محاسبه کرد، و در زمان اجرا ضرب "N و" (1 / "D") را به جای تقسیم "N / D انجام داد". در نقطهٔ
"D") را به جای تقسیم "N / D انجام داد". در نقطهٔ شناوریحسابی استفاده از (1 / "D") مشکل کمی ایجاد می‌کند، اما درعدد صحیح حسابی، معکوس همیشه صفر (فرض | "D" |&gt; 1) ارزیابی می‌شود. استفاده از آن به‌طور خاص (1 / "D") لازم نیست. از هر مقدار ("X" / "Y") که به (1 / "D") کاهش می‌یابد استفاده می‌شود. به عنوان مثال، برای تقسیم ۳ می‌توان از عوامل ۱/۳، ۲/۶، ۳/۹ یا ۱۹۴/۵۸۲ استفاده کرد. در نتیجه، اگر "Y" از قدرت دو مرحله تقسیم را داشته‌باشد، مرحله تقسیم به یک تغییر بیت سریع سریع کاهش می‌یابد. اثر محاسبه "N" / "D" به
سریع سریع کاهش می‌یابد. اثر محاسبه "N" / "D" به عنوان ("N" · ("X" / "Y" جانشین تقسیم با یک ضرب و یک تغییر است. توجه داشته باشید که پرانتز مهم است، زیرا("N" · ("X" / "Y را" صفر ارزیابی می‌کند. اما، مگر اینکه خود "D" دو قدرت داشته باشد، هیچ "X" و "Y" وجود ندارد که شرایط فوق را برآورده کند. خوشبختانه، "N" · "X") / "Y)" دقیقاً همان نتیجه "N" / "D" در عدد صحیح حسابی را به دست می‌آورد حتی وقتی ("X" / "Y") دقیقاً برابر با 1 / "D نباشد"، اما «به اندازه کافی نزدیک» است که خطایی که توسط تقریبی ایجاد شده‌است است. در
است که خطایی که توسط تقریبی ایجاد شده‌است است. در بیت‌هایی که با عملیات تغییر کنار گذاشته می‌شوند. در واقعیت نمونه نقطه حسابی ثابت از اعداد صحیح بدون علامت ۳۲ بیتی، تقسیم‌شده توسط ۳ می‌تواند بوسیله یک ضرب با جایگزین شود. یک ضرب با ۲۸۶۳۳۱۱۵۳۱ (هگزادسیمال 0xAAAAAAAB) با یک تغییر ۳۳ بیت راست بیان‌می‌شود. ارزش ۲۸۶۳۳۱۱۵۳۱ به عنوان محاسبه شده‌است، پس از آن گرد می‌شود. به همین ترتیب، تقسیم بر ۱۰ را می‌توان به صورت ضرب 3435973837 (0xCCCCCCCD) و به دنبال آن تقسیم 2 35 (یا ۳۵ تغییر بیت مناسب) بیان کرد. در بعضی
2 35 (یا ۳۵ تغییر بیت مناسب) بیان کرد. در بعضی موارد، تقسیم بر یک ثابت می‌تواند در زمان کمتری با تبدیل «ضرب توسط ثابت» با یک سری تغییرات انجام شود و جمع یا تفریق کند. در برخی موارد تقسیم بر ۱۰ است که در صورت نیاز، خارج‌قسمت دقیق بدست می‌آید. [۱۹] خطای دور می‌تواند به دلیل خطای گرد کردن خطای گرد کردن می‌تواند ناشی‌از محدودیت دقیق توسط عملیات تقسیم معرفی شود. اطلاعات بیشتر: نقطه شناوری
نظریه مالیات بهینه یا نظریه وضع مالیات بهینه، مطالعه طراحی و اجرای مالیاتی است، که تابع رفاه اجتماعی را با توجه به محدودیت‌های اقتصادی به حداکثر می‌رساند. تابع رفاه اجتماعی مورد استفاده معمولاً تابعی از منفعت‌های افراد است؛ که معمولاً نوعی تابع مطلوبیت است، بنابراین سیستم مالیاتی برای به حداکثر رساندن منفعت‌های فردی کل انتخاب می‌شود. درآمد مالیاتی برای تأمین بودجه ارائه کالاهای عمومی و سایر خدمات دولتی و همچنین توزیع مجدد ثروت از ثروتمندان به افراد فقیر مورد نیاز است. با این حال بیشتر مالیات‌ها، باعث انحراف
نیاز است. با این حال بیشتر مالیات‌ها، باعث انحراف رفتارهای فردی می‌گردد، زیرا فعالیتی که به آن مالیات تعلق می‌گیرد، مطلوبیت نسبتاً کمتری خواهد داشت. به عنوان مثال، مالیات بر درآمد کار، انگیزه کار کردن را کاهش می‌دهد. مشکل بهینه سازی شامل به حداقل رساندن انحراف‌های ناشی از وضع مالیات و در عین حال رسیدن به سطح مطلوب توزیع مجدد و درآمد است. تصور می‌شود برخی مالیات‌ها کمتر منحرف کننده هستند، مانند مالیات‌های یکجا (که در آن افراد نمی‌توانند رفتار خود را برای کاهش بار مالیاتی تغییر دهند) و مالیات‌های پیگو، که در
بار مالیاتی تغییر دهند) و مالیات‌های پیگو، که در آن مصرف بازار یک کالا بهره‌وری ندارد و مالیات، مصرف را به سطح بهره‌وری نزدیک می‌کند. در کتاب ثروت ملل، آدام اسمیت با توجه به مشاهدات خود ابراز کرد که مطمئناً ایجاد میزان کافی از درآمد برای تأمین مالی دولت مهم‌ترین هدف سیستم مالیاتی است. نظریه مالیات بهینه تلاش می‌کند تا یک سیستم وضع مالیات را بدست آورد که با کمترین ناکارآمدی به توزیع مطلوب درآمد و عایدی برسد - یعنی اینکه با انجام مبادلات بهینه پارتو - معاملات اقتصادی که وضعیت هر دو طرف را بهتر می‌کند- توسط
اقتصادی که وضعیت هر دو طرف را بهتر می‌کند- توسط فعالان بازار، مداخلات به حداقل برساند. اقتصادهای بازار آزاد برای تخصیص منابع برای تولید محصولاتی که جامعه اغلب خواهان آن است از قیمت‌ها استفاده می‌کنند. اگر تقاضا بیش از عرضه باشد، قیمت افزایش می‌یابد زیرا کسانی که خواهان کالا هستند برای خریداری آن رقابت بیشتری می‌کنند. قیمت بالا باعث می‌شود تا تولیدکنندگان تولید را افزایش دهند تا زمانی که عرضه برای تأمین تقاضا کافی باشد و قیمت پایین بیاید. اگر عرضه بیش از تقاضا باشد، قیمت کاهش می‌یابد زیرا تولیدکنندگان سعی
باشد، قیمت کاهش می‌یابد زیرا تولیدکنندگان سعی می‌کنند افراد بیشتری را به خرید محصول ترغیب کنند. پس قیمت‌های پایین، تولیدکنندگان را وادار به ساخت چیز دیگری می‌کند که مصرف‌کنندگان بیشتر خواهان آن هستند. اگر دولت مالیاتی را وضع کند، قیمتی که مصرف‌کننده می‌پردازد با قیمتی که تولیدکننده دریافت می‌کند متفاوت است زیرا دولت سهم خود را می‌گیرد. اگر تقاضا تغییرناپذیر باشد- مصرف‌کنندگان برای دریافت محصول مجبور باشند هر قیمتی را بپردازند- مصرف‌کنندگان مالیات را پرداخت می‌کنند و دولت بخشی از سود آنها را از این معامله
می‌کنند و دولت بخشی از سود آنها را از این معامله برای خود برمی‌دارد (و احتمالاً خدمات مفیدی مانند آموزش عمومی را در ازای آن ارائه می‌دهند). اگر عرضه تغییرناپذیر باشد - تولیدکنندگان صرف نظر از قیمت همان میزان فروش داشته باشند - تولیدکنندگان مالیات را پرداخت می‌کنند و دولت بخشی از سود آنها از معامله برمی‌دارد. توجه داشته باشید که فرقی نمی‌کند در واقع کدام طرف چک دولت را بنویسد، برای جبران آن، قیمت بازار تنظیم می‌شود (مشمولیت مالیات را نگاه کنید) با این حال، اگر عرضه و تقاضا هر دو دارای خاصیت تغییرپذیری باشند
عرضه و تقاضا هر دو دارای خاصیت تغییرپذیری باشند - تولیدکنندگان با قیمت کمتری تولید کنند و مصرف‌کنندگان در قیمت بالاتر کمتر خرید کنند - در این صورت مقدار تعادل کاهش می‌یابد. ممکن است یک مصرف‌کننده مایل به خرید با قیمتی باشد که تولیدکننده مایل به فروش است، اما این معامله بهینه پارتو اتفاق نمی‌افتد زیرا هیچ‌کدام حاضر نیستند مالیات دولت را پرداخت کنند. پس مصرف‌کننده کالایی را که مطلوب تر است خریداری می‌کند و تولیدکننده چیزی را که سود کمتری دارد، تولید می‌کند (یا صرفاً کمتر تولید می‌کند و از اوقات فراغت لذت
(یا صرفاً کمتر تولید می‌کند و از اوقات فراغت لذت بیشتری می‌برد)، به طوری که اقتصاد دیگر تولید ترکیبی بهینه از محصولات را ندارد. علاوه بر این، فروش اتفاق نمی‌افتد بنابراین دولت هرگز به درآمدی که دلیل اصلی انحراف بود، نمی‌رسد. این زیان خالص است - دولت نه تنها سودی از منافع مبادله به دست نیاورده است، بلکه منافع هر سه را نابود کرده‌است. . اینها نتایجی هستند که نظریه پردازان مالیات بهینه به دنبال اجتناب از آنها هستند. هنگام بحث در مورد اینکه سطح مالیات منصفانه و بهینه چقدر خواهد بود، اصل برابری چه افقی و چه
و بهینه چقدر خواهد بود، اصل برابری چه افقی و چه عمودی از اهمیت برخوردار است. برابری با ارزیابی اولیه توانایی پرداخت فرد مشخص می‌شود. ایده اصل توانایی پرداخت، این مسئله را در نظر می‌گیرد که آیا وضع مالیات بالاتر برای کسی، تنها به این دلیل که این شخص توانایی و منابع لازم برای پرداخت را دارد عادلانه است یا خیر. اگر تصمیم گرفته شود که آنها باید مبلغ بیشتری بپردازند، این سؤال مطرح می‌شود که چقدر بیشتر. این سؤالات را می‌توان از طریق برابری افقی و عمودی که زیر مجموعه‌های اصل توانایی پرداخت هستند، تحلیل کرد.
مجموعه‌های اصل توانایی پرداخت هستند، تحلیل کرد. برابری افقی نشان می‌دهد که آیا عادلانه است افرادی که توانایی پرداخت برابر دارند در واقع مبلغ مالیات مشابهی را بپردازند. برابری عمودی این ایده است که افرادی که توانایی پرداخت بالاتری دارند، در واقع باید بیشتر از افرادی که توانایی پرداخت کمتری دارند، مالیات پرداخت کنند تا زمانی که افزایش سطح مالیات منطقی تلقی شود. برابری افقی این ایده را در بر می‌گیرد که وضع مالیات بر افرادی با توانایی یکسان در پرداخت دلالت بر این دارد؛ که دو شخص با درآمد یکسان باید به‌طور
بر این دارد؛ که دو شخص با درآمد یکسان باید به‌طور یکسان مشمول مالیات شوند. با این حال، Randall Holcombe، سناریویی را به تصویر می‌کشد که در آن یکی از این افراد مجرد است و دیگری متأهل و دارای فرزند و اینکه مشمول کردن این افراد به مبلغ یکسانی مالیات، به درستی بیانگر توانایی پرداخت آنها نیست. در مقابل، این وضعیت می‌تواند برهان مخالف را نیز تأیید کند. در همین مثال، اگر فردی تصمیم بگیرد که درآمد خود را برای حمایت از خانواده اش هزینه کند و فرد دیگری برای مسافرت، اکنون هر فرد پول کمتری برای پرداخت مالیات دارد. با
هر فرد پول کمتری برای پرداخت مالیات دارد. با این حال، این سؤال ایجاد می‌شود که دولت برای اهداف مالیاتی چگونه باید با این انتخابها به‌طور متفاوت رفتار کند. همان‌طور که Holcombe از طریق مثال‌های خود نشان داد، می‌توان اصول مالیاتی مختلفی را در وضعیت‌های مشابه اعمال کرد و به یک راه حل منطقی متفاوت رسید اما از آنجا که اینها موضوعاتی بر اساس هنجارها هستند، دستیابی به راه حل دشوار است؛ بنابراین وظیفه تعیین این که چه ساختار مالیاتی باید اجرا شود، بر عهده خود جوامع است. برابری عمودی تصریح می‌کند که دولت باید برای
است. برابری عمودی تصریح می‌کند که دولت باید برای کسانی که توانایی پرداخت بالاتری دارند نسبت به افرادی که توانایی پرداخت کمتری دارند، مالیات بالاتری اعمال کند. با این حال، بلافاصله مشکلاتی در رابطه با برابری عمودی به وجود می‌آید زیرا نه تنها سیاست گذاران مجبورند تعریف کنند که توانایی بالاتر یعنی چه، بلکه باید تعیین کنند که افزایش مناسب مالیات برای افرادی که توانایی پرداخت بیشتری دارند چقدر است. در عمل، برابری عمودی هیچ راه حلی برای این مشکلات ارائه نمی‌دهد. علاوه بر این، به دلیل پیچیدگی سیاست‌های مالیاتی
علاوه بر این، به دلیل پیچیدگی سیاست‌های مالیاتی فعلی، افرادی که درآمد بیشتر و توانایی پرداخت بیشتری دارند، می‌توانند از طریق روش‌هایی از پرداخت مالیات طفره بروند و افراد براکت‌های پایین نمی‌توانند این کار را بکنند. با این حال، در نظر گرفتن مفهوم برابری عمودی در نحوه ایجاد و اجرای بهتر کد مالیاتی عادلانه ضروری است. از آنجا که به‌طور گسترده‌ای مورد توافق همگان است که درآمدهای بالاتر باید مالیات بیشتر پرداخت کنند، این موضوع کمک می‌کند تا بار مالیاتی بر کسانی که توانایی پرداخت آنها کمتر است، کاهش یابد. پس
که توانایی پرداخت آنها کمتر است، کاهش یابد. پس وظیفه سیاست گذاران است که مشخص کنند این این موضوع چگونه به نظر می‌رسد و افراد با درآمد بالاتر باید چه میزان بیشتر مالیات بپردازند. با این حال، مانند هر مالیات دیگری، اعمال مالیات بالاتر بر روی انگیزه‌ها تأثیر منفی می‌گذارد و رفتار یک فرد را تغییر می‌دهد. Martin Feldstein در مقاله خود «تأثیر مالیات بر رفتار اقتصادی» در مورد این که چگونه رفتار اقتصادی تعیین شده توسط مالیات برای برآورد درآمد، محاسبه کارایی و درک عوامل منفی خارجی در کوتاه مدت مهم است، بحث می‌کند.
منفی خارجی در کوتاه مدت مهم است، بحث می‌کند. وی در مقاله خود مانند بسیاری از تحقیقاتش در مورد این موضوع، تصمیم دارد تا بیشتر در مورد چگونگی تحت تأثیر قرار گرفتن خانواده‌ها متمرکز شود. Feldstein تصدیق می‌کند که مالیات بالا، مردم را از حضور فعال در بازار بازمی‌دارد و باعث پایین آمدن نرخ تولید و همچنین زیان خالص می‌شود. با این حال، به دلیل اینکه دیدن نتایج ملموس زیان خالص دشوار است، سیاست گذاران عمدتاً آن را نادیده می‌گیرند. Feldstein از اینکه سیاست گذاران هنوز این مفاهیم را درک نکرده‌اند و بنابراین سیاستی را
این مفاهیم را درک نکرده‌اند و بنابراین سیاستی را برای تصحیح این اشتباه اتخاذ نمی‌کنند، ابراز ناامیدی می‌کند. تصور برخی از اقتصاددانان این است که مالیات بر مصرف همیشه از مالیات بر درآمد کارامدتر است با این استدلال که دومی تأثیر ناخوشایند تری دارد. یکی از مشکلات این تجزیه و تحلیل، تعریف این مطلب است که چه چیز مصرف است و چه چیزی سرمایه‌گذاری. مشکل دیگر این است که بسته به طراحی سیستم مالیاتی و سطوح نسبی نرخهای مالیاتی مختلف، این تأثیر از کشوری به کشور دیگر متفاوت خواهد بود. برای ارزیابی این موضوع به تجزیه و
خواهد بود. برای ارزیابی این موضوع به تجزیه و تحلیل تجربی دقیق تری نیاز است. برای افراد شاغل با درآمد پایین که بیشتر درآمد خود را خرج می‌کنند، مالیات بر مصرف نیز اثر ناخوشایند قابل توجهی دارد؛ در حالی که افراد با درآمد بالاتر ممکن است بیشتر توسط اعتبار و پیشرفت حرفه ای برانگیخته شوند تا درآمد پس از کسر مالیات بیشتر. هرگونه بهره‌وری اقتصادی از تغییر به سمت مالیات بر مصرف ممکن است بسیار ناچیز باشد، در حالی که اثرات سوء آن بر توزیع درآمد ممکن است زیاد باشد. مالیاتهای یکجا(Lump-sum taxes). یکی از انواع
مالیاتهای یکجا(Lump-sum taxes). یکی از انواع مالیات‌ها که بار اضافی زیادی را ایجاد نمی‌کند، مالیات یکجا است. مالیات بر مبلغ کل یک مالیات ثابت است که باید توسط همه پرداخت شود و مبلغ مالیات که شخص می‌پردازد بدون توجه به درآمد یا دارایی‌های متعلق به او ثابت باقی می‌ماند. این مالیات فشار اضافی ایجاد نمی‌کند زیرا باعث تغییر در تصمیمات اقتصادی نمی‌شود. از آنجا که این مالیات ثابت است، بر خلاف مالیات بر درآمد درجه‌بندی شده که افراد دارای کسب درآمد را بیشتر مشمول مالیات می‌کند، انگیزه‌های فردی و انگیزه‌های شرکتی در
می‌کند، انگیزه‌های فردی و انگیزه‌های شرکتی در نوسان نخواهد بود. مالیات‌های یکجا بسته به اینکه به چه چیزهایی اعمال شوند، می‌تواند افزایشی یا کاهشی باشد. مالیاتی که بر روی برچسب اتومبیل‌ها گذاشته می‌شود به دلیل آن که صرف نظر از نوع خودرویی که مالک خریداری کرده‌است و حداقل در ایالات متحده آمریکا حتی در مورد اتومبیل‌های افراد فقیر، برای همه یکسان است، کاهشی خواهد بود. پس افرادی که درآمد کمتری دارند، نسبت به افراد دارای درآمدهای بالاتر، درصد بیشتری از درآمد خود را پرداخت می‌کنند. مالیات بر جنبه‌های اصلاح نشده
را پرداخت می‌کنند. مالیات بر جنبه‌های اصلاح نشده زمین، تمایل به مالیات افزایشی دارد زیرا هر چه فرد ثروتمندتر باشد، تمایل به تملک زمین بیشتری دارد و فقرا به‌طور معمول مالک هیچ زمینی نیستند. مالیات‌های یکجا از نظر سیاسی به مصلحت نیستند زیرا بعضی اوقات نیاز به اصلاحات اساسی سیستم مالیاتی دارند. مالیات‌های یکجا وقتی که به صورت سرانه ارزیابی می‌شوند نیز مطلوب نیستند زیرا آنها کاهشی بوده و توانایی پرداخت یک شهروند را در نظر نمی‌گیرند. یک بدهی مالیاتی یکجا، غیرمنتظره و فقط برای یک بار که متناسب با ثروت و درآمد
و فقط برای یک بار که متناسب با ثروت و درآمد باشد، نیز منحرف کننده نیست. در این حالت، اگرچه ثروت یا درآمد مشمول مالیات می‌گردد ولی ماهیت غیرمنتظره مالیات بدان معنی است که هیچ گونه بازدارندگی برای ارزیابی انباشت دارایی وجود ندارد - زیرا طبق تعریف، آنهایی که چنین دارایی‌هایی را جمع می‌کنند از این امر آگاه نیستند که بخشی از این دارایی‌ها در آینده مشمول مالیات می‌شود. مالیات بر کالا. (Frank P. Ramsey (1927 در مقاله خود «مشارکت در نظریه وضع مالیات» نظریه ای را برای مالیاتهای بهینه فروش کالا ارائه داد. این مسئله
مالیاتهای بهینه فروش کالا ارائه داد. این مسئله با مسئله قیمت گذاری بهینه انحصاری اجتماعی، معروف به مسئله Ramsey، وقتی منافع تنها مثبت هستند، مرتبط است. وی اولین کسی بود که از منظر اقتصادی، سهم مهمی در نظریه مالیات بهینه داشت و بخش عمده ای از مطالعات پژوهشی که به دنبال آن انجام شد، بازتاب دهنده مشاهدات اولیه Ramsey است. وی می‌خواست با مسئله چگونگی تعدیل نرخ مالیات بر مصرف، تحت محدودیت‌های مشخص مقابله کند به گونه ای که کاهش سود حداقل باشد. در تلاش برای کاهش بار اضافی مالیاتهای مصرفی، Ramsey، یک راه حل نظری
بار اضافی مالیاتهای مصرفی، Ramsey، یک راه حل نظری را پیشنهاد کرد که مالیات بر مصرف بر هر کالایی باید «متناسب با جمع متقابل کشش‌های عرضه و تقاضای آن باشد». با این حال، عملاً محدود کردن برنامه ریزان اجتماعی به یک نوع مالیات مشکل ساز است. بهتر است که آنها را قادر سازیم کلیه ساختارهای مالیاتی احتمالی را در نظر بگیرند. Peter Diamond و James Mirrlees با فراهم کردن امکان برای برنامه‌ریز جهت در نظر گرفتن سیستم‌های مالیاتی متعدد، جایگزینی را برای پیشنهاد Ramsey ارائه می‌دهند و مدل آنها در نظریه‌های مالیاتی غالب
می‌دهند و مدل آنها در نظریه‌های مالیاتی غالب شده‌است. Diamond و Mirrlees در مقاله اول خود با عنوان «مالیات بهینه و تولید عمومی ۱: کارایی تولید» مسئله نقص اطلاعاتی را که بین مالیات دهندگان و برنامه ریزان اجتماعی تبادل می‌شود، در نظر می‌گیرند. طبق استدلال آنها توانایی افراد برای کسب درآمد متفاوت است. گرچه برنامه ریزان می‌تواند درآمد را رصد کند، اما نمی‌توانند به‌طور مستقیم توانایی یا تلاش فرد را برای کسب درآمد پایش کنند، به طوری که اگر برنامه‌ریز تلاش کند تا مالیات را بر افرادی که توانایی بالایی در کسب درآمد
را بر افرادی که توانایی بالایی در کسب درآمد دارند، افزایش دهد، انگیزه‌های افراد برای کسب درآمد بالا کاهش می‌یابد. آنها با بده بستان دولت بین برابری و کارایی مقابله می‌کنند. این بده بستان چنین است که وقتی مالیات‌های بالاتر به افرادی که پتانسیل دریافت دستمزد بالاتر را دارند، تحمیل می‌شوند، آنها انگیزه ای برای تلاش بیشتر برای کسب درآمد بالاتر ندارند. آنها به آنچه که به عنوان اصل آشکارسازی معرفی شده تکیه می‌کنند که به موجب آن، برنامه ریزان باید سیستم مالیاتی را اجرا کنند که انگیزه‌های مناسبی را برای افراد
را اجرا کنند که انگیزه‌های مناسبی را برای افراد فراهم کند تا توانایی‌های واقعی دستمزد خود را آشکار سازند. آنها این ایده را در قسمت دوم مقاله خود «مالیات بهینه و تولید عمومی ۲: قوانین مالیاتی» ادامه دادند و در آنجا در مورد برنامه نرخ سود مالیاتی حاشیه ای برای درآمد بر کار بحث می‌کنند. اگر سیاست گذاران، افزایش مالیات در نرخ مالیات حاشیه ای را بر درآمد کمتر اعمال کنند، افراد با آن درآمد را از کار سخت منصرف می‌کند. با این حال، همین افزایش برای افراد پردرآمد، انگیزه‌های آنها را منحرف نمی‌کند زیرا اگرچه میانگین
آنها را منحرف نمی‌کند زیرا اگرچه میانگین نرخ مالیات آنها بالا می‌رود، اما نرخ مالیات حاشیه ای آنها یکسان باقی می‌ماند. به عنوان مثال، دادن ۱۰۰ دلار به یک دریافت کننده کم درآمد ارزش بیشتری دارد تا یک دریافت کننده با درآمد بالا. Diomond و Mirrlees به این نتیجه رسیدند که نرخ مالیات حاشیه ای برای رده بالای درآمدی باید برابر با صفر و نرخ بهینه باید بین صفر و یک باشد. این امر انگیزه‌های صحیحی را برای افراد فراهم می‌کند تا در سطح بهینه خود کار کنند. تحولات در نظریه مالیات. Wiliam J. Baumol و David F. Bradrord در
مالیات. Wiliam J. Baumol و David F. Bradrord در مقاله خود «حرکت‌های بهینه از قیمت گذاری حاشیه ای» نیز در مورد علت این که مالیاتها قیمت را منحرف می‌کنند، صحبت می‌کنند. آنها این گزاره را بررسی می‌کنند که برای رسیدن به نقطه مطلوب تخصیص منابع، قیمتهایی که از هزینه حاشیه ای انحراف می‌یابند لازم هستند. آنها می‌دانند که در هر مالیاتی نوعی انحراف قیمت وجود دارد بنابراین اظهار می‌دارند که هر راه حلی تنها می‌تواند گزینه دوم باشد و هر راه حلی تحت این محدودیت اضافه شده پیشنهاد شده‌است. با این حال نظریه آنها با سایر
پیشنهاد شده‌است. با این حال نظریه آنها با سایر منابع مطالعاتی در رابطه با این موضوع متفاوت است. اول، به قیمت گذاری شبه بهینه می‌پردازد و به دنبال چهار گزینه برای بهینه سازی پارتو با قیمت کالاهای تعدیل شده‌است. دوم، آنها تئوری خود را به زبان ساده‌تر بیان می‌کنند که باعث از بین رفتن کاربرد واقع بینانه می‌شود. سوم، این تئوری سه بحث را ترکیب می‌کند: نظریه رفاه، سهم آیین‌نامه‌ها و امور مالی عمومی. آنها نتیجه می‌گیرند که تحت محدودیت‌ها، بهترین نظریه ممکن برای نزدیک شدن به حالت بهینه، که اصلاً «بهترین» حالت نیست،
شدن به حالت بهینه، که اصلاً «بهترین» حالت نیست، تقسیم سیستماتیک بین قیمت‌ها و هزینه‌های حاشیه ای است. Gregory Mankiw در مقاله خود با عنوان «مالیات بهینه در تئوری»، منابع فعلی در رابطه با نظریه‌های مربوط به مالیات بهینه را بررسی می‌کند و تغییر در تئوری مالیات طی چند دهه گذشته را تحلیل می‌نماید. Mankiw مانند Diamond و Mirrlees، عیب مدل Ramsey را این می‌دانند که برنامه ریزان می‌توانند درآمد خود را فقط از طریق مالیات بر کالاها جمع کنند، اما ضعف پیشنهاد Mirrlees را نیز گوشزد می‌کند. Mankiw استدلال می‌کند که
را نیز گوشزد می‌کند. Mankiw استدلال می‌کند که نظریه Diamond و Mirrlees بسیار پیچیده می‌باشد زیرا پیگیری افراد برای تولید در حداکثر سطح توان خود دشوار است. Mankiw خلاصه ای از هشت درس را ارائه می‌دهد که بیانگر تفکر فعلی در منابع مرتبط با مالیات بهینه است. آنها در مرحله اول ایده ای را بیان می‌کنند مبنی بر این که برنامه ریزان اجتماعی با توجه به برابری افقی و عمودی باید نرخ درآمد کار را در برنامه‌های بهینه مالیاتی مبنا قرار دهند، این نشانگر برابری و کارایی است. دوم، هرچه درآمد افراد بیشتر شود، برنامه مالیاتی
دوم، هرچه درآمد افراد بیشتر شود، برنامه مالیاتی حاشیه ای آنها در واقع می‌تواند کاهش یابد زیرا آنها از کار در سطح بهینه تولید خود دلسرد می‌شوند. راه حل این است که پس از رسیدن افراد به یک سطح درآمد خاص، اطمینان حاصل شود که مالیات حاشیه ای ثابت باقی می‌ماند. سوم، رسیدن به یک سطح مالیات بهینه می‌تواند به معنای مالیاتهای ثابت باشد. چهارم، افزایش نابرابری دستمزد به‌طور مستقیم با میزان توزیع مجدد درآمد متناسب است زیرا درآمد به افراد کم درآمد توزیع می‌شود. پنجم، مالیات نه تنها به مبلغ درآمد بستگی دارد، بلکه به
مالیات نه تنها به مبلغ درآمد بستگی دارد، بلکه به خصوصیات شخصی همچون قابلیت‌های کسب دستمزد شخص نیز بستگی دارد. ششم، کالاهای تولید شده فقط باید تحت عنوان کالای نهایی و به‌طور برابر مشمول مالیات شوند. این امر به هفتمین نکته آنها منجر می‌شود که سرمایه نیز نباید مشمول مالیات شود زیرا یک ورودی برای تولید محسوب می‌گردد. سرانجام، سیاست گذاران باید تاریخچه درآمد افراد را در نظر بگیرند که این امر نیازمند تکیه بر انواع مختلف مالیات را برای اخذ بهینه مالیات می‌باشد. Mankiw تصریح می‌کند که سیاست مالیات تا حد زیادی از
تصریح می‌کند که سیاست مالیات تا حد زیادی از نظریه‌های ارائه شده در منابع پژوهشی مالیاتی پیروی کرده‌است زیرا برنامه ریزان اجتماعی معتقدند که هرچه مالیات یکسان تر باشد، بهتر است، در کشورهای عضو OECD (سازمان همکاری و توسعه)، کاهش نرخ‌های بالای حاشیه ای و مالیات بر کالاها اکنون یکسان بوده و معمولاً فقط بر کالاهای نهایی اعمال می‌شوند. Joel Slemrod در مقاله خود «مالیات بهینه و سیستم مالیاتی بهینه»، معتقد است که تئوری مالیات بهینه، در زمانی که Slemrod مقاله اش را نوشت، راهنمای کافی برای تعیین سیاست‌های مالیاتی
نوشت، راهنمای کافی برای تعیین سیاست‌های مالیاتی نبود زیرا سیاست گذاران هنوز نتوانسته بودند راهی برای اجرای یک سیستم مالیاتی که افراد را به کار در سطح مطلوب خود ترغیب می‌کرد، پیدا کنند. Slemrod به عنوان راه حل، تئوری سیستم‌های مالیاتی بهینه را که او برای اشاره به تئوری هنجاری مالیات استفاده می‌کند، ارائه می‌دهد. Slemrod از این نظریه طرفداری می‌کند زیرا نه تنها ترجیحات افراد را در نظر می‌گیرد بلکه همچنین فناوری دخیل در جمع‌آوری مالیات را نیز در بر می‌گیرد. به عنوان مثال یک کاربرد عملی آن، اجرای مالیات بر
به عنوان مثال یک کاربرد عملی آن، اجرای مالیات بر ارزش افزوده، مالیات بر قیمت خرید کالا یا خدمات، برای اصلاح فرار مالیاتی است. او استدلال می‌کند که هرگونه مطالعات پژوهشی مالیاتی در آینده در تئوری هنجاری باید کمتر روی ترجیحات مصرف‌کننده تمرکز کنند و بیشتر به فناوری جمع‌آوری مالیات و حوزه‌هایی از اقتصاد که در جمع‌آوری مالیات تأثیر می‌گذارد، توجه کنند. مالیاتهای بر درآمد. یکی دیگر از جنبه‌های بهینه مالیات، تعیین مالیات بر درآمد است که می‌تواند کاهشی، ثابت یا افزایشی باشد. "مالیات بر درآمد کار" مقاله اصلی: