payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در حضور هزاران نفر از مردم این کشور، رژه اجرا می‌کنند. در این مراسم جنگ‌افزارها و تسلیحات ارتش پاکستان نیز به نمایش گذاشته می‌شد. در این مراسم رئیس‌جمهوری وقت پاکستان سخنرانی خواهد کرد. رژه نیروهای مسلح و سخنرانی‌های این مراسم به‌طور مستقیم در تمام پاکستان پخش زنده می‌شود. از دیگر مراسمات ویژه این جشن، دعوت از سران ارشد یا فرماندهان نظامی کشورهای خارجی برای دیدن رژه می‌باشد. مردم پاکستان در شهرهای دیگر این کشور ۲۳ مارس، سالروز تصویب قطعنامه موسوم به ایجاد یک کشور مسلمان با نام پاکستان را جشن گرفته و یاد
یک کشور مسلمان با نام پاکستان را جشن گرفته و یاد همه افرادی را که برای تأسیس این کشور مستقل اسلامی در شبه قاره هند فداکاری کردند، گرامی می‌دارند. فرماندهان رژه. از سال ۱۹۵۶ تا ۲۰۱۸ مأمورین زیر از ارتش، رهبری رژه خدمات مشترک را برگزار می‌کردند: مهمانان خارجی جشن. از سال ۱۹۵۶ تا ۲۰۱۹، مقامات خارجی که در رژه شرکت کرده‌اند عبارتند از:
۲۱ پل () یک فیلم سینمایی آمریکایی در ژانر اکشن و دلهره‌آور به کارگردانی برایان کرک با بازی چادویک بوزمن که از سوی کمپانی اس‌تی‌اکس انترتینمنت در ۲۲ نوامبر ۲۰۱۹ منتشر شد. این فیلم داستان دو دزد را روایت می‌کند که در زمان دزدی مواد مخدر با پلیس‌هایی فاسد روبرو می‌شوند و مجبور به کشتن تمام آنها می‌شوند که این کار باعث می‌شود آنها در موقعیت‌های خطرناک قرار گرفته و برای پیدا کردن این دو تمام ۲۱ پل منهتن را مسدود می‌کنند.
تپه حلاف یک مکان باستان‌شناسی در حسکه در شمال شرقی سوریه و در نزدیکی مرز ترکیه، درست روبروی جیلان‌پینار است. قدمت این سایت که به هزاره ششم قبل از میلاد مسیح می‌رسد، اولین مکانی بود که از یک فرهنگ نوسنگی کاوش شد، بعداً به نام فرهنگ حلاف که با سفالهای لعابدار با نقوش هندسی و حیوانات طراحی شده در ان کشف شده‌است، نامگذاری شد. در عصر برنز هیتی‌ها بر شهر حاکم بوده‌اند و ۱۰ قرن پیش از میلاد محل شهر جوزان از آرامی‌ها بود. بسیاری از یافته‌های مجسمه‌های یادبود که در موزه‌های مختلف سراسر جهان یافت می‌شود بیشتر مربوط
موزه‌های مختلف سراسر جهان یافت می‌شود بیشتر مربوط به دوره‌های بعدی است. در دوران مدرن، در طول جنگ داخلی سوریه، یگان‌های حفاظت از مردم کنترل منطقه را به دست گرفتند. کشف و کاوش. این سایت در نزدیکی شهر رأس‌العین در دره حاصلخیز رودخانه خابور (نهرو الخور)، نزدیک مرز امروزی با ترکیه واقع شده‌است. کشف. در سال ۱۸۹۹، هنگامی که این منطقه بخشی از امپراتوری عثمانی بود، ماکس فون اپنهایم، دیپلمات آلمانی به نمایندگی از دویچه بانک از طریق بین‌النهرین به شمال سفر کرد و در آن کار ایجاد مسیر برای راه‌آهن باگاد را انجام داد.
کار ایجاد مسیر برای راه‌آهن باگاد را انجام داد. در ۱۹ نوامبر، او این تپه را کشف کرد، پس از داستانهایی که توسط اهالی محلی از بتهای سنگی که در زیر شن شنیده شده بودند طی سه روز، چندین قطعه قابل توجه از مجسمه‌های یادبود، از جمله «الهه نشسته» کشف شد. یک گودال از ورودی «کاخ غربی» پرده برداشت. کاوش‌های مکس فون اوپنهایم. به گفته باستان‌شناس یاد شده ارنست هرتسفلد، او در سال ۱۹۰۷ از اوپنهایم خواسته بود تا کاوش حلف را حفاری کند و آنها در آن زمان برنامه‌های اولیه ای را برای رسیدن به این هدف انجام دادند. در اوت سال
را برای رسیدن به این هدف انجام دادند. در اوت سال ۱۹۱۰، هرتسفلد نامه ای نوشت که در آن از اوپنهایم برای کشف این سایت استفاده می‌کرد و توسط چندین باستان‌شناس برجسته مانند تئودور نلدکه یا ایگناز گلدزیهر به امضاء رسیده بود. اوپنهایم با تیمی از پنج باستان‌شناس، یک طرح حفاری را برنامه‌ریزی کرد که از ۵ اوت ۱۹۱۱ آغاز شد. مقادیر قابل توجهی تجهیزات از آلمان از جمله قطار بخار کوچک به این منطقه وارد شد. هزینه‌ها در حدود ۷۵۰٬۰۰۰ مارک و توسط پدر فون اوپنهایم پرداخت شد. با ورود باستان شناسان متوجه شدند که از سال ۱۸۹۹،
با ورود باستان شناسان متوجه شدند که از سال ۱۸۹۹، افراد محلی‌ها برخی به دلیل خرافات، بخشی از آنها برای به دست آوردن مصالح ساختمانی ارزشمند به شدت به سایت آسیب رسانده‌اند. فرهنگ حلافی. تپه حلاف محوطه شاخص فرهنگ حلاف است که از دوران نوسنگی III در این مکان به وجود آمده‌است. این تپه از حدود ۶٬۱۰۰ تا ۵۴۰۰ قبل از میلاد مسیح شکوفا شد، دوره ای که به آن "دوره حلافی گفته می‌شود". فرهنگ حلاف در شمال بین‌النهرین توسط فرهنگ عبید به اوج رسید و سپس برای مدت طولانی رها شد. این فرهنگ عمدتاً در منطقه جنوب غرب ترکیه، سوریه، و
فرهنگ عمدتاً در منطقه جنوب غرب ترکیه، سوریه، و شمال عراق تا مناطق جنوب‌غربی ایران مستقر بوده‌است. هرچند آثار متأثر از این فرهنگ در سراسر میان‌رودان نیز یافت شده‌است. فرهنگ حلاف، توسعه‌ای ادامه‌دار از اوایل کوزه‌گری نوسنگی را دربر می‌گیرد. فرهنگ حلاف در همان اوان، نفوذ خویش را چندان گسترش داده بود که سایر فرهنگ‌های محلی و ضعیف‌تر خواه‌ناخواه تحت تأثیر آن قرار گرفت. گوزانا. در قرن ۱۰ قبل از میلاد، حاکمان پادشاهی کوچک آرامی‌ها بیت شهر گوزانا را در این محل مجدداً تأسیس کردند و حکومت را به دست گرفتند. پادشاه
تأسیس کردند و حکومت را به دست گرفتند. پادشاه کاپارا به اصطلاح هیلانی، کاخی به سبک نئو-هیتیت با تزئینات غنی از مجسمه‌ها و ارتوداست‌های امدادی را بنا کرد. در سال ۸۹۴ پیش از میلاد، پادشاه آشور ، ادادنیراری دوم، این مکان را به عنوان یکی از ایالت‌های امپراتوری آشور ثبت کرد. صندلی فرمانداری کاخی در قسمت شرقی تپه ارگ بود. گوزانا از فروپاشی امپراتوری آشور جان سالم به در برد و تا دوره روم-اشکانی قابل سکونت باقی ماند.
اتحاد کره یا کرهٔ متحد به جنبشی سیاسی گفته می‌شود که با اندیشهٔ بازپیوندخواهی در راستای ایجاد کشور «کرهٔ بزرگ» می‌کوشد تا یک کرهٔ یکپارچه و مستقل به دور از وابستگی سیاسی با دیدگاه‌های ملی‌گرایانه ایجاد کند؛ اتحاد کره که در آینده محتمل بنظر می‌رسد، در ماه ژوئن سال ۲۰۰۲ میلادی با قطعنامه دوجانبهٔ کره جنوبی و کره شمالی بدون پادرمیانی کشور سوم صورت پذیرفت. این قطعنامه که به قطعنامه پانزده ژوئن مشهور است، در آوریل ۲۰۱۸ میلادی به مراحل پایانی نزدیکتر شد و با برگزاری یک نشست، قطعنامه دیگری با عنوان پَنمونجوم بین
یک نشست، قطعنامه دیگری با عنوان پَنمونجوم بین دو کره امضاء گردید. در این قطعنامه کشورهای کره شمالی و کره جنوبی توافق کردند که به‌صورت صلح‌جویانه برای اتحاد دوبارهٔ کشور کره گام بردارند.دو ماه پس از امضای این بیانیهٔ دوجانبه و نزدیک شدن دو کره برای اتحاد، دونالد ترامپ رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا در ماه ژوئن سال ۲۰۱۸ با کیم جونگ-اون دیدار کرد و با برگزاری نشست ۲۰۱۸ کره شمالی و ایالات متحده تلاش کرد تا کره شمالی را به پذیرش درخواست‌های آمریکا و خلع سلاح هسته‌ای مجاب کند. پیشینه. پیش از آغاز جنگ جهانی یکم و
مجاب کند. پیشینه. پیش از آغاز جنگ جهانی یکم و دوران استعمار ژاپن، کشور کره یک دولت مرکزی یکپارچه بود که در دوران تاریخی بلند مدت با سه نام گوناگون پادشاهی گوریو، پادشاهی چوسان و امپراتوری کره نامیده می‌شد که همگی حاکم کل شبه‌جزیرهٔ کره بودند و تنها خاندان‌ها عوض می‌شدند. در خلال جنگ جهانی یکم، امپراتوری ژاپن با حمله به کره، این کشور را مستعمرهٔ خود نمود و تا زمان تسلیم ژاپن در جنگ جهانی دوم، کره را زیر سلطهٔ خود نگهداشته بود. ژاپن تنها پس از دریافت بمب اتم در هیروشیما و ناکازاکی در سال ۱۹۴۵ از کره
بمب اتم در هیروشیما و ناکازاکی در سال ۱۹۴۵ از کره عقب‌نشینی نمود؛ به‌گونه‌ای که کره توانست در ۱۵ اوت ۱۹۴۵ استقلال خود را بازیابد. پس از جنگ جهانی دوم و آغاز جنگ سرد میان اندیشهٔ کمونیسم شوروی و کاپیتالیسم آمریکایی، این دو ابرقدرت از دو جناح پشتیبانی کردند. شوروی و چین با پشتیبانی از کرهٔ شمالی و از سوی دیگر آمریکا و غرب با پشتیبانی از کرهٔ جنوبی، هریک تلاش کردند تا دیدگاه خود را به کرسی بنشانند. درواقع ابرقدرتها از اوت ۱۹۴۵ جانب‌داری را آغاز کردند و این زمینه‌سازی تا ژوئن ۱۹۵۰ ادامه یافت. در ژوئن ۱۹۵۰ جنگ
تا ژوئن ۱۹۵۰ ادامه یافت. در ژوئن ۱۹۵۰ جنگ کره آغاز گردید و کره شمالی با حمله به کره جنوبی، جنگ کره را آغاز کرد که به یک جنگ نیابتی بین شوروی و آمریکا تبدیل شد و پس از تلفات فراوان، جنگ در سال ۱۹۵۳ در حالتی به پایان رسید که هیچ‌کدام از طرفین پیروز نشدند و درگیری‌ها بدون تغییرات در مرز دو ناحیه به پایان رسید. این جنگ تا ژوئیه ۱۹۵۳ به طول انجامید و در نتیجهٔ آن، کشور کره از مرز مدار ۳۸ رسماً از میان دو نیم شد که امروزه با عنوان منطقه غیرنظامی کره از آن یاد می‌شود. ناحیهٔ کره شمالی در سالهای آغازین جنگ به‌طور
ناحیهٔ کره شمالی در سالهای آغازین جنگ به‌طور مستقیم توسط جماهیر شوروی اداره می‌شد و ناحیهٔ کره جنوبی نیز زیر نظر ایالات متحده آمریکا بود. به دلیل بروز این جنگ، دشمنی‌ها و کینه‌های قبلی باعث می‌شد تا روند صلح و اتحاد دوبارهٔ دو کره سخت شود. از سال ۲۰۱۰ تاکنون با گرم شدن روابط میان دو کره و همچنین ورود کاروان المپیک کره شمالی به بازی‌های المپیک زمستانی ۲۰۱۸ در استان گانگوون کره جنوبی روابط بیش از پیش دوستانه شد. گفتگوها دربارهٔ چگونگی هماهنگ‌کردن نظام مالیاتی و اقتصادی در سال ۲۰۱۱ انجام گرفت. پیش از آنکه
و اقتصادی در سال ۲۰۱۱ انجام گرفت. پیش از آنکه اتحاد کره شکل بگیرد، از آن بعنوان یک اتحاد بزرگ اقتصادی نام برده می‌شود و آن را با اتحاد آلمان غربی و شرقی مقایسه می‌کنند. در نهایت در سال ۲۰۱۹ میلادی، رئیس‌جمهور کره جنوبی مون جه-این پیشنهاد اتحاد دو سرزمین کره را به کره شمالی اعلام کرد که تا سال ۲۰۲۵ میلادی انجام خواهد شد. پیامدها. درحالیکه امروزه بسیاری از اقتصاددانان و کارشناسان، پیشاپیش کشور کره جنوبی را بعنوان یک قدرت منطقه‌ای در آسیا می‌شناسند، بدون شک اتحاد دو کره نیز تأثیر بسزا و شگرفی بر موازنهٔ قدرت
دو کره نیز تأثیر بسزا و شگرفی بر موازنهٔ قدرت در منطقهٔ شرق آسیا خواهد داشت. در زمینهٔ اقتصادی، اتحاد دو کره موجب می‌شود که دسترسی به کارگرانی با مُزد کم که بیشترشان ساکنان فقیر کره شمالی هستند برای کشور جدید فراهم شود و همچنین معادن معدنی در کره شمالی که همگی دست‌نخورده و ناشناخته هستند نیز مورد بهره‌برداری قرار بگیرند. همچنین کره شمالی دارای زمین‌های کشاورزی بسیار زیاد است که می‌تواند نیاز کشاورزی را نیز بخوبی تأمین نماید که با ترکیب این مزیت‌ها با فناوری پیشرفته و ثروت سرشار در کره جنوبی، یک ابرقدرت
پیشرفته و ثروت سرشار در کره جنوبی، یک ابرقدرت اقتصادی به‌وجود خواهد آمد. بر اساس یک پژوهش از شرکت گلدمن ساکس، اینگونه برآورد شده‌است که در سال ۲۰۵۰ میلادی، کشور کرهٔ متحد اقتصادی قوی‌تر از ژاپن خواهد داشت. همچنین در زمینهٔ نظامی نیز قدرت این دو کشور به میزان بسیار قابل توجهی افزایش خواهد داشت و کشور کرهٔ متحد از قوی‌ترین کشورهای جهان در زمینهٔ نظامی و ارتش سایبری نیز خواهد شد. به گزارش نشنال اینترست، این احتمال وجود دارد که موشک‌های هسته‌ای کره شمالی نیز در کشور جدید باقی بمانند و کرهٔ متحد بعنوان یک
در کشور جدید باقی بمانند و کرهٔ متحد بعنوان یک ابرقدرت هسته‌ای نیز لقب بگیرد که با ترکیب ویژگی جنگ‌افزار هسته‌ای و فناوری‌های پیشرفتهٔ کرهٔ جنوبی، روند پیشرفت فناوری هسته‌ای در این کشور نیز شتاب بیشتری پیدا کند.
غذاهای کره‌ای سنت‌ها و شیوه‌های معمول آشپزی کره آشپزی است. غذاهای کره ای طی قرن‌ها تحولات اجتماعی و سیاسی به وجود آمده‌است که از سنت‌های کشاورزی و عشایری باستان در کره و منچوریای جنوبی گرفته شده‌اند و از طریق تعامل پیچیده‌ای از محیط طبیعی و روندهای مختلف فرهنگی تکامل یافته‌اند. غذاهای کره‌ای عمدتاً بر پایه برنج، سبزیجات و گوشت است. وعده‌های غذایی سنتی کره ای به تعداد مخلفات (반찬؛ 飯 饌؛ "banchan") ذکر شده‌است که همراه با برنج دانه کوتاه پخته شده با بخار است. کیمچی تقریباً در هر وعده غذایی سرو می‌شود. مواد
کیمچی تقریباً در هر وعده غذایی سرو می‌شود. مواد تشکیل دهنده متداول آن شامل روغن کنجد، "دونجان" (رب لوبیا تخمیر شده)، سس سویا، نمک، سیر، زنجبیل، فلفل تند، "گوچوآنگ" (خمیر فلفل قرمز تخمیر شده) و کلم ناپا است. مواد لازم و ظروف در هر استان متفاوت است. بسیاری از غذاهای منطقه ای ملی شده‌اند، و ظروف که زمانی منطقه ای بودند، در انواع مختلف در سراسر کشور گسترش یافته‌است. غذاهای دربار سلطنتی کره زمانی همه غذاهای بی نظیر منطقه را برای خانواده سلطنتی گرد هم آورده بود. غذاها توسط آداب فرهنگی کره تنظیم می‌شوند. غذا.
غذاها توسط آداب فرهنگی کره تنظیم می‌شوند. غذا. دانه‌ها. غلات یکی از مهمترین عناصر در غذاهای کره ای بوده‌اند. اسطوره‌های اولیه و بنیاد پادشاهی‌های مختلف کره بر روی دانه‌ها متمرکز شده‌است. یکی از اسطوره‌های بنیادی مربوط به جومونگ است، که دانه جو را از دو کبوتر ارسال شده توسط مادرش پس از تأسیس امپراتوری گوگوریو دریافت کرد. با این وجود اسطوره دیگری دربارهٔ سه خدای بنیان‌گذار جزیره ججو، که باید با سه شاهزاده خانم تامنا ازدواج کنند، صحبت می‌شود. خدایان بذرهای پنج دانه را که اولین بذرهای کاشته شده بودند، به
پنج دانه را که اولین بذرهای کاشته شده بودند، به ارمغان آوردند که به نوبه خود اولین نمونه کشاورزی شدند. برای درست کردن تعداد تعداد زیاد برنج سفید ساده، استفاده می‌شود. معمولاً در آرد ریخته می‌شود و برای تهیه کیک برنجی به نام "تتئوک" در بیش از دویست نوع مختلف استفاده می‌شود. برای پخت کایو "(juk)" یا حریره "(mieum)" که مخلوط با سایر غلات، گوشت، یا غذاهای دریایی است نیز استفاده می‌شود. کره ای‌ها همچنین شراب برنج، تولید می‌کنند. حبوبات. با توجه آثار کشف شده سایت‌های باستان‌شناسی در کره جنوبی حبوبات از محصولات
باستان‌شناسی در کره جنوبی حبوبات از محصولات زراعی مهم در تاریخ کره و غذاهای کره به‌شمار می‌آیند، حفاری در سایت اوکبانگ، جینگجو، استان جیونگانگ جنوبی نشان می‌دهد که سویا به عنوان یک محصول غذایی "حدود" ۱۰۰۰ "تا" ۹۰۰ قبل از میلاد مسیح کشت می‌شده‌است. و از ان توفو ("dubu") ساخته می‌شده، در حالی که جوانه سویا به عنوان یک سبزی ("کنگامول") مورد استفاده بوده "است" و کل سویا به عنوان یک چاشنی غذای جانبی استفاده می‌شود. همچنین از آن شیر سویا می‌سازند که به عنوان پایه نودل به نام "کنگوکسو استفاده می‌شود". محصول جانبی
نودل به نام "کنگوکسو استفاده می‌شود". محصول جانبی تولید شیر سویا "بیجی" یا "کنگ بیجی" است که برای ضخیم شدن خورش و فرنی استفاده می‌شود. سس سویا چاشنی‌ها و چاشنی‌ها. چاشنی‌ها به انواع تخمیر شده و غیرتخمیری تقسیم می‌شوند. چاشنی تخمیر شامل "سس سویا"، "doenjang" , "gochujang" و سرکه هستند. چاشنی‌ها یا ادویه جات ترشی جات شامل فلفل قرمز، فلفل سیاه، سندیفولیا، خردل، راس چینی، سیر، پیاز، زنجبیل، تره فرنگی و پیازچه (پیاز بهار) هستند. گوچوجانگ. گوچوجانگ یا خمیر فلفل قرمز را می‌توان در بسیاری از نوشته‌ها یافت. برخی از
را می‌توان در بسیاری از نوشته‌ها یافت. برخی از نوشته‌ها عبارتند از "Mankiyoram" , "The Three" "State" , "Nonggawolryeongga" , "Gijaejapgi" و "Hyangyak-jipsongbang". "Hyangyak-jipsongbang" که مربوط به حدود سال ۱۴۳۳ در زمان سلسله "چوسون" "است"، و یکی از قدیمی‌ترین نوشته‌های ذکر شده گوچوجانگ است. گوچوجانگ یک خمیر باقلا تخمیری است که دارای پودر فلفل قرمز، پودر سویا و آرد برنج است که به آن اضافه می‌شود تا یک خمیر تند ایجاد کند. به‌طور معمول می‌توان آن را به بیشتر ظروف اضافه کرد. گوچوجانگ را می‌توان به عنوان یک
ظروف اضافه کرد. گوچوجانگ را می‌توان به عنوان یک چاشنی و گاهی به عنوان سس غوطه‌ور استفاده کرد. گوشت. در دوران باستان، احتمالاً بیشتر گوشت کره از طریق شکار و ماهیگیری حاصل می‌شد. سوابق باستان نشان می‌دهد که پرورش دام در مقیاس کمی در دوره سه پادشاهی آغاز شد. در این مدت گوشت بو داده یا سوپ یا خورش مصرف می‌شد. کسانی که در نزدیکی اقیانوس‌ها زندگی می‌کردند توانستند رژیم غذایی خود را با ماهی بیشتری تکمیل کنند، در حالی که کسانی که در فضای مرکزی و شهرهای مرکز کشور زندگی می‌کردند رژیم غذایی حاوی گوشت بیشتری داشتند.
می‌کردند رژیم غذایی حاوی گوشت بیشتری داشتند. گوشت گاو. گوشت گاو در آشپزی کره‌ای از همه ارزشمندتر است، چراکه گاوها نقش مهم فرهنگ آشپزی خانگی در کره ای دارند. امروزه گوشت گاو به روشهای مختلفی، از جمله کباب کردن، گریل کردن ("گوی") یا جوشاندن سوپ‌ها تهیه می‌شود. گوشت گاو را می‌توان در "یوکپو"، نوعی از "پو"، مانند غذاهای دریایی به نام "eopo نیز خشک کرد". جوجه. مرغ نقش مهمی را به عنوان تأمین پروتئین در تاریخ کره ایفا کرده‌است که گواه آن توسط تعدادی از افسانه هاست. یکی از اسطوره می‌گوید از تولد کیم الجی،
هاست. یکی از اسطوره می‌گوید از تولد کیم الجی، بنیان‌گذار خانواده کیم از گیونگجو توسط صدای یک مرغ سفید اعلام شد. از آنجایی که همیشه تولد بنیان‌گذار یک طایفه توسط یک حیوان با خصوصیات پیش از تولد اعلام می‌شود، این اسطوره به اهمیت مرغ در فرهنگ کره ای می‌پردازد. مرغ اغلب با سبزیجات یا سوپ‌ها بو داده شده یا خامه ای سرو می‌شود. تمام قسمت‌های مرغ در غذاهای کره ای از جمله سنگدان، کبد و پا استفاده می‌شود. جوجه‌های جوان با جینسنگ و سایر مواد موجود در سوپ‌های دارویی در ماه‌های تابستان، برای مقابله با گرما به نام
در ماه‌های تابستان، برای مقابله با گرما به نام "samgyetang خورده می‌شوند". پای مرغ، به نام "dakbal" (닭발)، اغلب بوداده و با گوچوجانگ به همراه مشروبات الکلی، به خصوص "سوجو" سرو می‌شود. ماهی و غذای دریایی. ماهی و صدف به دلیل وجود دریاهایی که در مرز شبه جزیره قرار گرفته‌اند بخش عمده ای از غذاهای کره ای بوده‌اند. شواهدی از قرن ۱۲ ام نشان می‌دهد ماهی و صدف ماهی، مانند میگو، صدف دوکفه‌ای، صدف چروک، صدف آبالون، و لوچ مصرف عمده ای در آشپزی کره‌ای داشته‌اند، در حالی که گوسفندان و خوک به طبقه اشراف جامعه اختصاص
حالی که گوسفندان و خوک به طبقه اشراف جامعه اختصاص داشته‌است. سبزیجات. غذاهای کره ای از سبزیجات متنوعی استفاده می‌کنند، که اغلب آنها را بدون پخت‌وپز، یا در سالاد یا ترشی، و همچنین در خورش‌های مختلف، غذاهای سرخ شده و سایر غذاهای گرم تهیه می‌شود. سبزیجات متداول شامل تربچه کره ای، کلم نپا، خیار، سیب زمینی، سیب زمینی شیرین، اسفناج، جوانه لوبیا، پیازچه، سیر، فلفل‌های چیلی، جلبک دریایی، کدو سبز، قارچ و ریشه نیلوفر آبی هستند. انواع مختلفی از سبزیجات وحشی، که به‌طور جمعی به عنوان "چوینامول" شناخته می‌شوند، یک غذای
جمعی به عنوان "چوینامول" شناخته می‌شوند، یک غذای محبوب است و سایر سبزیجات وحشی مانند شاخه‌های سرخس "قورچی" ("گوزاری") یا ریشه گل "کلم" کره ای ("doraji") نیز به صورت فصلی برداشت می‌شوند و مصرف می‌شوند. گیاهان دارویی، مانند جینسنگ، قارچ جان‌افزا، گوجی‌بری، "Codonopsis pilosula" و "Angelica sinensis"، اغلب به عنوان ترکیبات در پخت‌وپز استفاده می‌شوند. غذاهای دارویی. غذای دارویی ("boyangshik") طیف گسترده‌ای از غذاهای خاص است که برای اهداف دارویی تهیه شده و خورده می‌شود، به خصوص در گرم‌ترین دوره ۳۰ روزه در تقویم
می‌شود، به خصوص در گرم‌ترین دوره ۳۰ روزه در تقویم قمری به نام "سمبوک". اعتقاد بر این است که غذاهای گرم مصرف شده باعث بازیابی "چی" و همچنین استقامت جنسی و جسمی گم شده در گرمای تابستان می‌شوند. "غذاهای دارویی که" معمولاً مصرف می "شود" شامل جینسنگ، مرغ، بز سیاه، آبالون، مارماهی، کپور، سوپ‌های استخوان گاو، کلیه خوک و سگ است. گوشت سگ. امروزه گوشت سگ از محبوبیت کمتری برخوردار است و بیشتر به عنوان نوعی رژیم غذایی مهم تلقی می‌شود، به ویژه در بین نسل‌های جوان که سگ‌ها را به عنوان حیوانات خانگی و حیوانات خدماتی تلقی
را به عنوان حیوانات خانگی و حیوانات خدماتی تلقی می‌کنند. گفته می‌شود، از نظر تاریخی، مصرف گوشت سگ را می‌توان به دوران باستان ردیابی کرد. استخوانهای سگ در یک شهرک نوسنگی در شهرستان چانگنیئونگ، استان گئونگسانگ جنوبی حفاری شدند. نقاشی دیواری در مجموعه آرامگاه‌های گوگوریو در استان هوانگای جنوبی، یک میراث جهانی یونسکو که مربوط به قرن چهارم میلادی است، یک سگ ذبح شده را در یک انبار به تصویر می‌کشد. سینی غذا. کیمچی. یک خوراک تخمیر شده سنتی کره‌ای است که از سبزیجات و ادویه‌جات گوناگون و البته بیشتر اوقات با نوعی
و ادویه‌جات گوناگون و البته بیشتر اوقات با نوعی کلم چینی به نام "بائچو" ("baechu") و فلفل قرمز درست می‌شود. کره‌ای‌ها به‌طور معمول و روزمره کیمچی را به عنوان غذای فرعی و مکمل ("banchan") در وعده‌های غذایی همراه با برنج می‌خورند. کیمچی همچنین به عنوان عنصری از خوراک‌های ترکیبی دیگر نیز به‌کار می‌رود. مردم کره بر این عقیده‌اند که کیمچی باید در هر جایی که یک کره‌ای حضور دارد وجود داشته باشد. آن‌چنان‌که این غذا به همراه نخستین فضانورد تاریخ کره جنوبی (یی سو یئون) با فضاپیمای سایوز به فضا فرستاده شد. آشپزی
یئون) با فضاپیمای سایوز به فضا فرستاده شد. آشپزی منطقه‌ای و متنوع. آشپزی بودایی. نوعی آشپزی است که در آن گوشت بکار نمی‌رود و به‌جای آن حبوبات، غلات و سبزیجات استفاده می‌شود. بر طبق قوانین دین بودا راهبان بودایی از کشتن حیوانات منع شده‌اند همچنین در یکی از دو شاخهٔ اصلی دین بودا به نام مهایانه خوردن گوشت مجاز نیست. آداب و رسوم. نوشیدنی‌ها. سوجونوشیدنی تقطیری کره‌ای است که طعم نزدیکی به ودکا دارد. هرچند طعم آن به واسطه افزودن شکر در مراحل تهیه شیرین‌تر است. سوجو به‌طور سنتی از برنج تهیه می‌شود اما امروزه
سوجو به‌طور سنتی از برنج تهیه می‌شود اما امروزه بیشتر تولیدکنندگان سوجو در کنار برنج، سوجو را با گندم، جو و سیب زمینی نیز تولید می‌کنند. میزان الکل موجود در سوجو بین ۱۸٫۵٪ تا ۴۵٪ است.
روز آزادی یا روز استقلال () که همه ساله در ۱۴ اوت گرامی داشته می‌شود، یک روز تعطیل ملی در کشور پاکستان است. این روز، یادآور روزیست که پاکستان به استقلال رسیده و پس از پایان استعمار انگلیس در سال ۱۹۴۷ به عنوان یک کشور مستقل اعلام شد. این روز به جهت تصادف با روز ۲۷ رمضان که نزد مسلمانان مقدس است، مقدس قلمداد می‌شود. جشن. مراسم اصلی روز آزادی در اسلام‌آباد برگزار می‌شود. مراسم با برافراشته شدن پرچم ملی این کشور و سروده شدن سرود ملی آغاز می‌شود. پخش ترانه‌های ملی و مراسم رژه به صورت زنده از تلویزیون پاکستان از
و مراسم رژه به صورت زنده از تلویزیون پاکستان از جمله اتفاقات این روز است. روز آزادی یکی از شش تعطیلات عمومی پاکستان است و در سرتاسر کشور جشن گرفته می‌شود. برای تهیه و نهایی کردن برنامه‌های جشن‌های روز آزادی، جلساتی در استان‌های مختلف کشور توسط دولت‌های محلی برگزار می‌شود که با حضور مقامات دولتی، دیپلمات‌ها و سیاستمداران اداره می‌گردد. سازمان‌های عمومی، مؤسسات آموزشی و ادارات دولتی، ورزشگاه‌های ورزشی و فعالان اجتماعی و فرهنگی مسئولین برگزاری این جشن‌ها هستند. جشن به صورت رسمی در اسلام‌آباد برگزار می‌شود و
جشن به صورت رسمی در اسلام‌آباد برگزار می‌شود و با برافراشتن پرچم ملی در مجلس پارلمان و ریاست جمهوری آغاز می‌شود و به دنبال آن شلیک ۳۱ اسلحه در پایتخت و شلیک ۲۱ اسلحه در پایتخت‌های استان برگزار می‌شود. رئیس‌جمهور و نخست‌وزیر پاکستان در ارتباطات زنده از کشور سخنرانی می‌کنند و مقامات دولتی، رهبران سیاسی و افراد مشهور پیام‌ها یا سخنرانی‌هایی را در طول راهپیمایی‌ها، مراسم و رویدادها ارائه می‌دهند. ساختمان‌های دولتی از جمله مجلس، دیوان عالی، کاخ ریاست جمهوری و دبیرخانه نخست‌وزیری با چراغ‌های رنگی روشن و تزئین
دبیرخانه نخست‌وزیری با چراغ‌های رنگی روشن و تزئین می‌شوند. ارتش، نیروی هوایی و نیروی دریایی در روز آزادی، رژه نظامی اجرا می‌کنند. در شهرهای سراسر کشور، مراسم برافراشتن پرچم توسط شهردار انجام می‌شود و در ادارات مختلف دولتی و خصوصی این مراسم توسط یک افسر ارشد آن سازمان برگزار می‌گردد. دولت‌ها، رهبران و چهره‌های بین‌المللی نیز در این مناسبت، پیام‌های تبریک صادر می‌کنند. مقامات کشورهای خارجی در مراسم جشن آزادی، به عنوان میهمان ویژه دعوت می‌شوند. پرچم‌های ملی در جاده‌ها و راه‌های اصلی مانند شهرا فیصل، شهرا
در جاده‌ها و راه‌های اصلی مانند شهرا فیصل، شهرا قوایدین و جاده مزار قوید به اهتزاز در می‌آید که منتهی به آرامگاه جناح در کراچی می‌شود. مینار پاکستان در لاهور، جایی که قطعنامه پاکستان در سال ۱۹۴۰ در آنجا به تصویب رسید، نورافشانی می‌شود تا نشان دهنده اهمیت این قطعنامه در ایجاد پاکستان باشد. با شروع ماه اوت، غرفه‌های ویژه، نمایشگاه‌های سرگرمی و مغازه‌ها در سراسر کشور برای فروش پرچم‌های ملی، بنرها و پوسترها، نشان‌ها، تصاویر از قهرمانان ملی، چندرسانه‌ای و سایر اقلام جشن برگزار می‌شود. در این ایام، وسایل نقلیه،
جشن برگزار می‌شود. در این ایام، وسایل نقلیه، ساختمان‌های خصوصی، خانه‌ها و خیابان‌ها با پرچم‌های ملی، شمع‌ها و لامپ‌های تزئینی، تزئین شده‌اند. در ۱۳ اوت ۲۰۱۰، این کشور شاهد جاری شدن سیل بود که باعث کشته شدن ۱۶۰۰ نفر شد. به دلیل این مصیبت، رئیس‌جمهور اعلام کرد که امسال هیچ جشن رسمی در روز آزادی برگزار نمی‌شود. تمهیدات امنیتی. با نزدیک شدن به روز جشن، به خصوص در شهرهای بزرگ و در مناطق خاص امنیتی، اقدامات امنیتی در کشور شدت می‌گیرد. این امنیت پس از ملاقات نمایندگان مختلف آژانس‌های اطلاعاتی و تحقیقاتی تنظیم شده
مختلف آژانس‌های اطلاعاتی و تحقیقاتی تنظیم شده و اجرا می‌شود. علی‌رغم تمهیدات امنیتی، بعضاً حملاتی توسط تحریم‌کنندگان این جشن رخ داده‌است.
قطار گوشت نیمه‌شب یک فیلم ترسناک آمریکایی محصول سال ۲۰۰۸ است که بر پایهٔ داستان کوتاهی به همین نام نوشتهٔ کلایو بارکر در مجموعهٔ کتاب‌های خون (۱۹۸۴) ساخته شده است. داستان فیلم دربارهٔ یک عکاس است که در تلاش برای یافتن یک قاتل زنجیره‌ای به‌نام «قصاب مترو» وارد دنیایی پنهان در زیر خیابان‌های شهر می‌شود و چیزی فراتر از آن‌چه انتظار داشت کشف می‌کند. کارگردانی فیلم را ریوهی کیتامورا بر عهده داشته و بازیگرانی چون بردلی کوپر، لزلی بیب، بروک شیلدز، راجر بارت، تد ریمی و وینی جونز در آن ایفای نقش کرده‌اند. فیلم‌نامه
و وینی جونز در آن ایفای نقش کرده‌اند. فیلم‌نامه را جف بوهلر اقتباس کرده و تهیه‌کنندهٔ اصلی آن تام روزنبرگ از شرکت لیک‌شور اینترتینمنت بوده است. اکران فیلم از ۱ اوت ۲۰۰۸ آغاز شد و بازخوردهای متفاوتی از منتقدان دریافت کرد. تهیه‌کننده جو دیلی، که دوست قدیمی بوهلر بود، در توسعهٔ فیلم‌نامه همکاری کرد. این فیلم توسط شرکت تولید مشترک کلایو بارکر به‌نام Midnight Picture Show ساخته شد که پروژهٔ بعدی‌اش اقتباس از داستان دیگر بارکر، یعنی "کتاب خون" بود. داستان. «لئون کافمن» عکاسی شهری است که می‌خواهد صحنه‌هایی
«لئون کافمن» عکاسی شهری است که می‌خواهد صحنه‌هایی منحصر‌به‌فرد و خشن از زندگی خیابانی ثبت کند. وقتی صاحب گالری، «سوزان هوف»، به‌جای آن‌که به او فرصت دیده شدن بدهد، او را بابت محتاط بودن در کارش سرزنش می‌کند، لئون مصمم می‌شود تا جسورتر عمل کند. او شبانه به سیستم متروی شهر می‌رود و از صحنه‌ای در آستانهٔ تعرض جنسی عکس می‌گیرد؛ سپس به زن کمک می‌کند و نجاتش می‌دهد. زن قبل از فرار و سوار شدن به قطار، او را می‌بوسد. روز بعد، لئون درمی‌یابد همان زن ناپدید شده است. او که کنجکاو شده، پیگیر ناپدیدشدن‌های مشابه
است. او که کنجکاو شده، پیگیر ناپدیدشدن‌های مشابه می‌شود. جست‌وجویش به قصابی به‌نام «ماهُگِنی» ختم می‌شود که گمان می‌کند در سه سال گذشته مسافران مترو را به قتل رسانده است. لئون عکس‌هایش را به پلیس ارائه می‌دهد، اما آن‌ها حرفش را جدی نمی‌گیرند. وسواس لئون به‌سرعت شدت می‌گیرد و بر رابطه‌اش با نامزدش «مایا» سایه می‌اندازد. لئون، ماهگنی را در آخرین قطار شبانه تعقیب می‌کند و شاهد قتل چندین مسافر به‌دست او و آویزان کردن جنازه‌ها از قلاب گوشت می‌شود. پس از درگیری‌ای کوتاه با ماهگنی، لئون در قطار بیهوش می‌شود و صبح
کوتاه با ماهگنی، لئون در قطار بیهوش می‌شود و صبح روز بعد، در یک کشتارگاه بیدار می‌شود؛ با نشانه‌هایی عجیب که روی سینه‌اش کنده‌کاری شده‌اند. مایا که از رفتارهای لئون نگران شده، همراه دوستش «یورگیس» عکس‌های ماهگنی را بررسی می‌کند و به خانهٔ او می‌رسند. آن‌ها وارد خانه می‌شوند اما یورگیس به دام می‌افتد و مایا موفق می‌شود با سندهایی فرار کند که زمان‌بندی بیش از صد سال قتل در مترو را ثبت کرده‌اند. او به پلیس مراجعه می‌کند، اما آن‌ها باز هم تردید دارند. وقتی کارآگاه پلیس «لین هدلی» از مایا می‌خواهد آن اسناد را