payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سرزمین دونات () یک بازی ویدئویی در سبک معمایی است که توسط آناپورنا اینتراکتیو و در سال ۲۰۱۸ و در پلت‌فرم‌های مایکروسافت ویندوز، آی‌اواس، مک‌اواس، پلی‌استیشن ۴، ایکس‌باکس وان، و نینتندو سوئیچ منتشر شده است.
اوری و جنگل کور () یک بازی ویدئویی در سبک سکوبازی-ماجراجویی و مترویدوانیا است که توسط مون استودیوز توسعه یافته و به‌وسیلهٔ استودیو مایکروسافت منتشر شده است. این بازی در مارس ۲۰۱۵ در پلت‌فرم‌های مایکروسافت ویندوز و ایکس‌باکس وان، و سپتامبر ۲۰۱۹ برای کنسول نینتندو سوئیچ منتشر شده است. دنباله مستقیم این بازی، تحت عنوان "اوری و اراده خردمندان"، در نمایشگاه رسانه و تجارت ای۳ ۲۰۱۷ رونمایی شد و در ۱۱ مارس ۲۰۲۰ منتشر شد.
راکت لیگ () یک بازی ویدئویی در سبک بازی ورزشی است که توسط سایونیکس ساخته شده‌است. این بازی توسط همان شرکت در ۷ ژوئیه ۲۰۱۵ در پلت‌فرم‌های پلی‌استیشن ۴ و مایکروسافت ویندوز، در ۱۷ فوریه ۲۰۱۶ روی اکس‌باکس وان، در ۸ سپتامبر ۲۰۱۶ روی مک‌اواس و لینوکس و در ۱۴ نوامبر ۲۰۱۷ روی نینتندو سوئیچ،منتشر شدند.
بزن قدش () یک فیلم کمدی ایتالیایی به کارگردانی پاسکواله فستا کامپانیله است که در سال ۱۹۸۰ منتشر شد. این فیلم با موفقیت چشمگیری مواجه شد و بیش از ۱۱ میلیارد لیره ایتالیا فروش داشت و نخستین فیلمی در ایتالیا بود که فروشش از مرز ۱۰ میلیارد لیره گذشت.
کو-شینتو یا شینتوی اولیه به زنده‌انگاری در دوره جومون در ژاپن گفته می‌شود که بنا بر عقیده برخی اساس شینتوی امروزی بوده‌است. دینی که پیش از اثرپذیری از ادیان خارجی در ژاپن وجود داشته‌است. همچنین به عنوان شینتوی خالص، شینتو بدوی و شینتوی ابتدایی نیز شناخته می‌شود. جستجو برای یافتن ردهای کو-شینتو با تحقیق در مورد شینتو در دوره ادو آغاز شد. برخی از جنبش‌هایی که ادعا می‌کنند این روش فکری اولیه را کشف کرده‌اند اوموتو و ایزومو-تایشاکیو هستند. جهان‌بینی. موارد زیر از مطالعه کوجیکی و نیهون‌شوکی استنباط می‌شود که در
مطالعه کوجیکی و نیهون‌شوکی استنباط می‌شود که در هیچ فلسفهٔ چینی وجود ندارد: در کو-شینتو، جهان کنونی یا «اوتسوشیو» در تقابل با جهان ابدی یا «توکویو» قرار می‌گیرد. همه افراد دارای یک «تاماشی»، به معنای ذهن، قلب یا روح هستند. تاماشی (روح) بدون بدن را میتاما می‌نامند. به کسانی که «تاماشی» آنها ماهیت کامی دارند، «میکوتو» گفته می‌شود. در عصر کامی (خدایان) یا «کامی‌یو»، زمین توسط کامی اداره می‌شد، کامی‌ها شبیه انسان‌ها بودند، اما قلب‌های پاکی داشت و به زبان کوتوداما صحبت می‌کردند. تاریخچه تحقیقات کو-شینتو. در
صحبت می‌کردند. تاریخچه تحقیقات کو-شینتو. در ادبیات اولیه ژاپن هیچ ثبتی از «کو-شینتو» خالص وجود ندارد. زمانی که ژاپن در حال به وجود آوردن ادبیات بود، دین ملی این کشور قبلاً با تائوئیسم و آیین بودایی مخلوط شده بود. توسعه قرون وسطایی به معنای تلفیق شینتو در نمادشناسی بودایی بود. تحقیقات کو-شینتو همزمان با بررسی بودیسم ابتدایی آغاز شد. در این عصر، آیین‌های زیارتگاه‌های ژاپن از ماهیت مذهبی خود «پاک» می‌شدند و به شکل‌های ملی درمی‌آمدند، روندی که امروزه شینتوی حکومتی نامیده می‌شود. دین‌داران شروع به جستجوی منشأ
نامیده می‌شود. دین‌داران شروع به جستجوی منشأ این اشکال در یک دین طبیعت بدوی کردند. فولکلوریست‌های اولیه مانند کونیو یاناگیتا نیز به دنبال یک سنت کاملاً ژاپنی بودند. دگوچی اونیسابورو، بنیانگذار اوموتو، یک محقق بسیار اثرگذار کو-شینتو در دوره امپراتوری بود. او تقریباً بر تمام خطوط مدرن کو-شینتو به جز در مورد تاکوما هیسا اثرگذار بود. چنین تحقیقی امروزه ادامه دارد و اغلب با آیکیدو و سایر ورزشهای رزمی در ارتباط است.
کاست‌های ژاپنی بر پایه ریتسوریو به دو سیستم کاست شامل «ریومین» (良民) و «سن‌مین» (賤民) در تاریخ ژاپن اشاره دارد. هنگامی که سیستم حقوقی ریتسوریو در اواخر قرن ۷ در ژاپن شروع به اجرا کرد، همانند دودمان تانگ در چین، تقسیم‌بندی، دو کاست بزرگ را شامل می‌شد. اصطلاح «ریوسنسی» (良 賤 制) کل سیستم را توصیف می‌کند. کاست «سن‌مین»، به پنج «دسته» تقسیم می‌شود که «گوشیکی نو سن» (五色 の 賤)، «پنج دسته سنمین»، که بعضاً به اختصار «گوسن» (五 賤) نیز نامیده می‌شود. کاست بخشی از ثبت‌نام شهروندان بود که با استفاده از سیستم ریتسوریو انجام
بود که با استفاده از سیستم ریتسوریو انجام می‌شد. ریومین. ریومین (شهروندان خوب) از طبقه بالا بودند که به چهار خرده طبقه زیر تقسیم می‌شدند. ریومین‌ها از اعضای جامعه آزاد، صنعتگران استانی و دیگر ساکنان پایتخت، از جمله مقامات رده‌های پایین و میانی، در دولت محسوب می‌شدند. مشخصات آنها در شهرداری ثبت می‌شد و یک قطعه زمین به آنها داده می‌شد که باید بابت آن مالیات به دولت بپردازند. ریومین همچنین موظف به گذراندن یک دوره سربازی و انجام یک دوره ۲ ماههٔ کار بود. سن‌مین. سن‌مین (شهروندان کم پایه) طبقه پایین‌تر بودند که
سن‌مین (شهروندان کم پایه) طبقه پایین‌تر بودند که به پنج خرده زیر تقسیم می‌شوند: در ابتدا ازدواج بین کاست‌ها مجاز نبود. ریوکو، کانکو و کننین (طبقه اجتماعی)‌ها مجاز به داشتن خانواده‌های خود بودند. پایین‌ترین سطح، دو شهروند (نوهی، برده‌ها) می‌توانستند توسط شهروندان ریومین فروخته شوند یا متعلق به آنها باشد و اجازه داشتن یک خانواده ثبت شده را نداشتند. این سیستم کاست خیلی سفت و سخت نبود، به این معنا که کو نوهی می‌توانست وقتی بزرگتر شد کانکو شود، و در سن بسیار بالا به‌طور خودکار آزاد می‌شد اما این بعید است زیرا
به‌طور خودکار آزاد می‌شد اما این بعید است زیرا بیشتر افراد به سن ۶۶ سالگی و بالاتر نمی‌رسیدند در این زمان‌ها، و ریومین پس از انجام برخی از جنایات می‌توانست سن‌مین شود (در سطح کانکو). در ابتدا، کودکان متولد شده مابین ریومین و سنمین تبدیل به سنمین می‌شدند. در سال ۷۸۹، این وضع تغییر کرد و کودکانی که بین ریومین و سنمین متولد می‌شدند ریومین می‌شدند. سنمین اقلیت کل جمعیت بود.
کانایی کونهرامان ، تندیس‌گر برجستهٔ هندی است که بیشتر بخاطر تندیس‌های بزرگ خود شناخته می‌شود.
«از سرزمین محافظت کن» ترانه‌ای از گروه هوی متال ارمنی-آمریکایی سیستم آو ا داون است. این قطعه در ۶ نوامبر ۲۰۲۰ در قالب یک تک‌آهنگ و با هدف افزایش آگاهی و تأمین منابع مالی برای جمهوری آرتساخ و ارمنستان در میان درگیری ناگورنو قره‌باغ (۲۰۲۰) منتشر شد. «انسان‌نماهای نسل‌کش» بی‌ساید این تک‌آهنگ است که اَمریکن رکوردینگز و کلمبیا رکوردز ناشران آن هستند. «از سرزمین محافظت کن» اولین ترانهٔ منتشر شدهٔ گروه پس از پانزده است. آن‌ها پنجمین آلبوم استودیوی‌شان به‌نام هیپنوتایز را در سال ۲۰۰۵ منتشر کرده بودند و آخرین
هیپنوتایز را در سال ۲۰۰۵ منتشر کرده بودند و آخرین تک‌آهنگ آن آلبوم «روز تنهایی» بود که در سال ۲۰۰۶ منتشر شد. کلیهٔ عواید فروش «از سرزمین محافظت کن» به صندوق ارمنستان برای کمک به کسانی که تحت تأثیر این جنگ قرار گرفته‌اند اهدا خواهد شد.
چهار شغل به طبقه‌بندی شغلی که در تاریخ چین از آن استفاده می‌شد و توسط محققان کنفسیوس‌گرایی یا حقوقدانان ایجاد شده بود اشاره دارد. این سیستم تا اواخر دودمان ژو (از سال ۱۰۴۶ پیش از میلاد تا ۲۵۶ پیش از میلاد) بخشی اصلی از ساختار اجتماعی را در چین تشکیل می‌داد. این چهار شغل عبارت بودند از شی (شغل) (دانشمندان، نجیب‌زاده)، نونگ (کشاورزان، دهقان)، گونگ (شغل) (صنعتگران و برزگران) و شانگ (بازرگانان و کاسبان) بودند. چهار مشاغل همیشه به این ترتیب نیز نبوده‌اند. این چهار دسته کلاس اقتصادی اجتماعی نبودند. نه ثروت و مقام
دسته کلاس اقتصادی اجتماعی نبودند. نه ثروت و مقام به این مقوله ارتباط داشت و نه وراثت. این سیستم در تمام گروه‌های اجتماعی حاضر در جامعه پیشامدرن چین تأثیرگذار نبود و مقوله‌های گسترده آن بیشتر ایده‌آل‌سازی بود تا واقعیت عملی. تجاری‌سازی جامعه چین در دودمان سونگ و دودمان مینگ مرزهای این چهار شغل را بیشتر محو کرد. تعریف هویت طبقه شی (شغل) با گذشت زمان تغییر کرد - از جنگجویان، به علمای اشراف و سرانجام به بوروکرات‌های علمی. همچنین در هم آمیختگی تدریجی کلاس‌های نجیب بازرگان و مالکان اربابی وجود آمد که در اواخر
نجیب بازرگان و مالکان اربابی وجود آمد که در اواخر سلسله مینگ به اوج خود رسید. به نوعی این نظام اجتماعی در سراسر حوزه فرهنگی چین پذیرفته شد. در ژاپن. در ژاپنی به آن «شی، نو، کو، شو» (士農工商, «شی‌نوکوشو») گفته می‌شود، اگرچه در ژاپن به یک سیستم کاست ارثی سخت تغییر یافت، جایی که ازدواج در آن سوی خطوط کاست از نظر اجتماعی قابل قبول نبود. در ژاپن، نقش دانشمندان توسط طبقه سامورایی به صورت ارثی جایگزین شد. این سامورایی‌ها که در اصل یک طبقه رزمی بودند، در دوره شوگون‌سالاری توکوگاوا به اربابان و مدیران مدنی (دایمیو)
توکوگاوا به اربابان و مدیران مدنی (دایمیو) تبدیل شدند. هیچ محک و آزمونی لازم نبود زیرا موقعیت‌ها به ارث می‌رسید. آنها حدود ۵٪ از جمعیت را تشکیل می‌دادند و اجازه داشتند نام خانوادگی مناسبی داشته باشند. در قرن شانزدهم، دایمیوها شروع به تمرکز دولت با جایگزین کردن کمک مالی با ریخت‌وپاش کردن و تحت فشار قرار دادن افراد تازه‌کار برای نقل مکان در شهرهای قلعه‌ای متعلق به خود، به دور از دیگر پایگاه‌های مستقل قدرت کردند. فرماندهان نظامی سعی می‌کردند که جامعه را بر محور خود بگردانند و از تشکیل وفاداری شدید شخصی بین
خود بگردانند و از تشکیل وفاداری شدید شخصی بین اربابان محلی و سامورایی‌ها جلوگیری می‌کردند. صنعتگران و بازرگانان توسط این اربابان محلی جلب می‌شدند و گاه انتصابات رسمی دریافت می‌کردند. این قرن یک دوره تحرک اجتماعی استثنایی بود، با نمونه‌هایی از بازرگانان سامورایی‌تبار یا عوام سامورایی. سامورایی‌ها و بازرگانان در قرن هجدهم با وجود خصومت عمومی سامورایی‌ها با بازرگانانی که به عنوان بستانکارشان مقصر مشکلات مالی طبقه سامورایی‌های بدهکار بودند، از نزدیک در هم آمیخته بودند.
حَمور زیاده (به عربی: حمّور زیاده- متولد ۱۹۷۹- ام درمان) نویسنده و رمان‌نویس سودانی است که ساکن قاهره می‌باشد. زندگی‌نامه. حمور زیاده در سال ۱۹۷۹م در ام درمان خارطوم متولد شد. او در سودان درس خواند به و نویسندگی روی آورد؛ ولی به سبب برخی نوشته‌هایش که به نقد برخی آموزه‌های اسلامی پرداخته مجبور شد سودان را ترک گفته و ساکن مصر شود. مقالات و کتاب‌ها. حمور زیاده چندین کتاب و مقالات بسیاری از جمله در هفته نامه روز الیوسف دارد. معروف‌ترین اثر وی شوق الدرویش است که به تاریخ معاصر سودان و معرفی قاهره و از جمله
که به تاریخ معاصر سودان و معرفی قاهره و از جمله یادکرد نهضت مهدی سودانی می‌پردازد. وی به سبب این رمان برنده مدال ادبی نجیب محفوظ در سال ۲۰۱۴م شد. از آثار وی می‌توان این موارد را ذکر نمود: منابع. https://en.wikipedia.org/wiki/Hammour_Ziada
سارا فرانسیس دبورا انصاری، استاد تاریخ در رویال هالوی لندن است . وی متخصص تاریخ معاصر آسیای جنوبی و به ویژه پاکستان و تجزیه هند است. وی از سال ۲۰۲۱ میلادی مدیر انجمن سلطنتی آسیایی انگلیس مرکزی برای شناخت کشورهای شرقی و ترجمه متون آنها است. حرفه. علایق تحقیقاتی انصاری مربوط به تاریخ اخیر آسیای جنوبی و به ویژه پاکستان است. وی سردبیر "مجله انجمن سلطنتی آسیایی هم هست" .
باشگاه فوتبال پرسپولیس در فصل ۷۹–۱۳۷۸ در جام آزادگان و جام حذفی و جام باشگاه‌های آسیا شرکت کرد. این باشگاه در جام آزادگان قهرمان شد، از جام حذفی کناره‌گیری کرد و در جام باشگاه‌های آسیا سوم شد. سرمربی پرسپولیس، علی پروین بود. مدیرعامل این تیم هم امیر عابدینی بود. بازیکنان. مهدی نکونام رقابت‌ها. جام حذفی. پرسپولیس باید در مرحله بعد با الکتریک دماوند بازی می‌کرد اما از بازی بعدی کناره‌گیری کرد.
مسائل قومی در ژاپن طبق آمار سرشماری در سال ۲۰۱۸، ۹۷٫۸٪ از جمعیت ژاپن، ژاپنی هستند، و بقیه شهروندان خارجی ساکن ژاپن هستند. در سال‌های اخیر، به دلیل پیری ژاپن و کمبود نیروی کار، تعداد کارگران خارجی به طرز چشمگیری افزایش یافته‌است. یک مقاله خبری در سال ۲۰۱۸ نشان می‌دهد که تقریباً از هر ۱۰ جمعیت جوان ساکن توکیو ۱ نفر تبعه خارجی هستند. اطلاعات جمعیتی. در حدود ۲٫۲٪ از کل ساکنان قانونی ژاپن شهروندان خارجی هستند. از این تعداد، طبق داده‌های سال ۲۰۱۸ دولت ژاپن، گروه‌های اصلی به شرح زیر است: آمار فوق شامل تقریباً
اصلی به شرح زیر است: آمار فوق شامل تقریباً ۳۰٬۰۰۰ ارتشی آمریکایی مستقر در ژاپن نیست و همچنین مهاجران غیرقانونی را شامل نمی‌شود. در این آمار همچنین شهروندان تابعیت ژاپنی گرفته از جمله کره ای و چینی و دیگر شهروندان مهاجر در نظر گرفته نشده‌است. کل جمعیت مقیم قانونی سال ۲۰۱۲ حدود ۱۲۷٫۶ میلیون نفر تخمین زده شده‌است. اقلیت‌های قومی ژاپنی. نه گروه بزرگ اقلیت ساکن ژاپن عبارتند از: کره شمالی و جنوبی، چینی، برزیلی (بسیاری از برزیلی‌ها در ژاپن اجداد ژاپنی دارند)، فیلیپین، تایوانی، قوم آینو (ژاپن) بومی هوکایدو و بومی
تایوانی، قوم آینو (ژاپن) بومی هوکایدو و بومی استان اوکیناوا و دیگر جزایر ریوکیو بین کیوشو و تایوان. بوراکومین، یک گروه طرد شده در پایین نظام فئودالی ژاپن، نیز گاه شامل می‌شوند. همچنین تعدادی از جوامع قومی کوچکتر در ژاپن با سابقه بسیار کوتاهتر وجود دارد. بر اساس گزارش سال ۲۰۰۸ سازمان ملل متحد، جوامعی که بیشتر تحت تأثیر نژادپرستی و بیگانه ستیزی در ژاپن قرار گرفته‌اند عبارتند از: دیگر کشورها. خارجی‌های غربی در ژاپن، به ویژه آنهایی که از آمریکای شمالی، اروپا، استرالیا و نیوزیلند هستند، اغلب 外国人 «گای گوکو جین»
و نیوزیلند هستند، اغلب 外国人 «گای گوکو جین» نامیده می‌شوند. اولین هجوم گسترده این قبیل خارجی‌ها در دهه ۱۹۸۰ اتفاق افتاد، زمانی که دولت ژاپن سیاستی را برای اعطای بورسیه به تعداد زیادی از دانشجویان خارجی برای تحصیل در دانشگاه‌های ژاپن اتخاذ کرد. علاوه بر این، با رشد سریع اقتصاد ژاپن در دهه ۱۹۸۰، تعداد قابل توجهی از غربی‌ها شروع به آمدن به ژاپن کردند. بسیاری از آنها به عنوان معلم مکالمه انگلیسی شغل پیدا کردند، اما دیگران در زمینه‌های مختلف حرفه ای مانند امور مالی و بازرگانی مشغول به کار شدند. اگرچه برخی از آنها
و بازرگانی مشغول به کار شدند. اگرچه برخی از آنها ساکن دائمی شده یا حتی تابعیت را بدست آورده‌اند، اما معمولاً به عنوان بازدیدکننده کوتاه مدت تلقی می‌شوند و به عنوان افراد خارجی جامعه ژاپن با آنان رفتار می‌کنند. در طی دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰، کیدانرن از سیاست اجازه دادن به آمریکایی‌های جنوبی از نژاد ژاپنی (عمدتا برزیلی‌ها و پرو‌یی‌ها) برای کار در ژاپن حمایت می‌کرد، زیرا صنایع ژاپن با کمبود عمده نیروی کار روبرو بودند. اگرچه در سال‌های اخیر این سیاست کاهش یافته‌است، اما بسیاری از این افراد در ژاپن به زندگی خود
اما بسیاری از این افراد در ژاپن به زندگی خود ادامه می‌دهند. بسیاری از مردم جنوب شرقی آسیا (به ویژه ویتنام و فیلیپین) و جنوب غربی آسیا (ایران) نیز در این مدت به ژاپن وارد شدند، و خارجی‌ها را به عنوان یک گروه اقلیت قابل مشاهده‌تری در ژاپن تبدیل کردند.
تا زدن مرطوب یک تکنیک اوریگامی است که توسط آکیرا یوشیزاوا ساخته شده و از آب برای مرطوب کردن کاغذ استفاده می‌کند تا بتوان به راحتی آن را دستکاری کرد. این روند عنصری از مجسمه‌سازی را به اوریگامی اضافه می‌کند، که در غیر این صورت کاملاً هندسی است. تاشو خیس اغلب توسط استادان حرفه ای برای اوریگامی غیر هندسی مانند حیوانات استفاده می‌شود. تاهای‌های مرطوب معمولاً کاغذهای ضخیم‌تری نسبت به آنچه برای اوریگامی طبیعی استفاده می‌شود، دارند تا اطمینان حاصل شود که کاغذ پاره نمی‌شود. یکی از برجسته‌ترین استادان از روش تا زدن
نمی‌شود. یکی از برجسته‌ترین استادان از روش تا زدن مرطوب، اریک جویسل است که در زمینه حیوانات اوریگامی، انسان و موجودات افسانه ای تخصص داشت. او همچنین ماسک‌های اوریگامی ایجاد کرد. استادهای دیگری که از این روش استفاده می‌کنند رابرت جی لنگ و جان مونترول هستند. روند تا زدن مرطوب به استادکاران این اجازه را می‌دهد تا شکل خمیده را به راحتی حفظ کند. همچنین تعداد چین و چروک‌ها را به میزان قابل توجهی کاهش می‌دهد. تا زدن مرطوب به دلیل فرایندی به نام "سایزبندی،" باعث افزایش سفتی و ساختار می‌شود. سایزینگ چسبی محلول در
سفتی و ساختار می‌شود. سایزینگ چسبی محلول در آب است که معمولاً متیل سلولز یا متیل استات است و ممکن است در حین ساخت کاغذ به آن اضافه شود. با خشک شدن کاغذ، پیوندهای شیمیایی الیاف کاغذ به هم محکم می‌شوند که در نتیجه ورق نازک‌تر و محکم تری ایجاد می‌شود. به منظور مرطوب کردن کاغذ، یک هنرمند به‌طور معمول ورق را با یک پارچه مرطوب پاک می‌کند. میزان رطوبت اضافه شده به کاغذ بسیار مهم است زیرا مقدار بسیار کمی باعث خشک شدن سریع کاغذ و بازگشت آن به حالت اولیه قبل از اتمام تا زدن می‌شود، در حالی که مقدار زیاد آن لبه‌های
تا زدن می‌شود، در حالی که مقدار زیاد آن لبه‌های کاغذ را از بین می‌برد.
کریستین سیدل (؛ زادهٔ ) یک بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "گامبی وزیر" اشاره کرد.
در اینجا فهرست از دودمان‌های حاکم بر امپراتوری روم و دو جانشین آن، امپراتوری روم غربی و امپراتوری بیزانس (امپراتوری روم شرقی) ارائه شده‌است. دودمان‌های ایالت‌هایی که ادعای جانشینی قانونی از امپراتوری روم را داشتند، در این فهرست قرار ندارند. سلسله امپراتوری را به ترتیب به دو دوره پرینکیپاته و دومیناته تقسیم می‌کنند که در دوره پرینکیپاته سنا روم دارای قدرت بالایی بود ولی در دوران دومیناته امپراتوران رفتارهایی خودکامانه داشتند. گاه‌شماری. &lt;onlyinclude&gt;&lt;/onlyinclude&gt;
زرین‌کمر دوم بیست و دومین فرمانروای دودمان پادوسپانیان بود که میان سال‌های ۵۸۶ تا ۶۱۰ هجری در رویان حکومت داشت. نسب او چنین است: «زرین‌کمر پور جستان، پور کیکاووس، پور هزار اسپ، پور ناماور، پور شهریار، پور باحرب، پور زرین‌کمر، پور فرامرز، پور شهریار…» پدربزرگ زرین‌کمر، کیکاووس، پیش از مرگ خود از اردشیر (حاکم باوندی طبرستان) درخواست کرد که چون پسری از او نمانده، نوه‌اش را به سرپرستی نزد خود داشته و به حکومت رساند. زمانی که کیکاووس درگذشت، زرین‌کمر در شهر ری بود. اسپهبد اردشیر باوند برای او معلمانی فرستاد و
بود. اسپهبد اردشیر باوند برای او معلمانی فرستاد و چون خردسال بود، حکومت پادوسپانی را به هزار اسپ دوم، پسرعموی او، سپرد. هزار اسپ شورید و در جنگی میان او و اردشیر، کشته شد. سپس اردشیر شخصی به نام «پاشا علی»، برادرزادهٔ مبارزالدین ارجاسف، را والی خود در رویان و دیلم نمود و «حسن حاجی باجگیر» از سوی او به ناتل رفت. با رسیدن زرین‌کمر به سن بلوغ، اردشیر او را از ری فراخواند و نامزد رویان گردانید. اهالی رویان علیه این تصمیم شوریده و شخصی از خاندان پادوسپانی به نام بیستون پور ناماورک را به رهبری خود برگزیدند تا از
بیستون پور ناماورک را به رهبری خود برگزیدند تا از سلطهٔ باوندیان خارج شوند. ایشان حسن حاجی باجگیر را نیز به قتل رسانده و پاشا علی را هم در رویان کشتند. اردشیر با شنیدن خبر شورش به رویان لشکر کشید و شورشیان را سرکوب کرد. بیستون به اسماعیلیان الموت پناه برد ولی اسماعیلیه او را دستگیر کرده و از اردشیر در ازای تحویل او چند تن از اسیران اسماعیلی را درخواست کردند. اردشیر نپذیرفت و گفت بیستون ارزشی برای او ندارد که بخواهد چند «ملحد» را به جایش تحویل دهد. زرین‌کمر نهایتاً در سن ۱۶ سالگی به قدرت رسید و تحت نظر
نهایتاً در سن ۱۶ سالگی به قدرت رسید و تحت نظر باوندیان حکومت را آغاز کرد و تا ۲۴ سال استندار پادوسپانیان بود. از آنجا که تمامی فرمانروایان بعدی پادوسپانی از تبار فرزندان او هستند، او را «ابوالملوک» خوانده‌اند. مهمترین رویداد در زمان زرین‌کمر دوم، حمله خوارزمشاهیان به مازندران و انقراض شاخهٔ دوم باوندیان بود که پس از درگذشت اردشیر به وقوع پیوست؛ لیکن به قلمرو پادوسپانی خللی وارد نیامد.
آندره لوترر (؛ زادهٔ ) راننده خودروی مسابقه‌ای، و اتومبیل‌ران فرمول ۱ اهل بلژیک-آلمان است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به پورشه و آئودی اشاره کرد.
شرف‌الدوله استندار بیستون پور زرین‌کمر یا بیستون یکم بیست و سومین فرمانروای دودمان پادوسپانیان بود که میان سال‌های ۶۱۰ تا ۶۱۵ هجری در رویان و گیلان حکومت داشت. بیستون همچنین به استندار کچل (به طبری: "کله استندار") نیز معروف بود. بیستون پس از آن به حکومت پادوسپانی دست یافت که اسپهبدان باوندیان، که پیشتر پادوسپانان از آن‌ها تبعیت می‌کردند، به دست خوارزمشاهیان نابود شده بودند. اهل گیلان و دیلم که متوجه این مسئله شدند، برای استقلال از پادوسپانیان شوریدند ولی بیستون آن‌ها را سرکوب کرد. وی همواره مسلح بود و حتی
آن‌ها را سرکوب کرد. وی همواره مسلح بود و حتی در جشن‌ها لباس رزم به تن می‌پوشید. بیستون برای مدتی پایتخت و محل اقامت خود را به کوهستان‌های لاهیجان منتقل کرده‌بود. دوران کوتاه پنج‌سالهٔ بیستون مقارن با حمله مغول به ایران است. پس از مرگ او، پسرش ناماور که در خوارزم ملازم سلطان بود، به رویان بازگشت و صاحب تخت پدر شد. مادلونگ درگذشت او را در سال ۶۲۰ هجری و ۱۲۲۳ میلادی ثبت کرده‌است.
فخرالدوله استندار ناماور پور بیستون یا نماور دوم بیست و چهارمین فرمانروای دودمان پادوسپانیان بود که میان سال‌های ۶۱۵ تا ۶۴۰ هجری در رویان و گیلان حکومت داشت. در ابتدای حکومت او اسماعیلیان الموت علیه پادوسپانیان اقدام کرده و او را منهزم ساختند. ناماور به خوارزم گریخت و از سلطان محمد کمک طلبید. سلطان لشکری در اختیارش گذاشت و ناماور توانست ملک خود را پس بگیرد و تمامی رویان و گیلان را باج‌گزار خود کند. پس از حمله مغول به ایران، خوارزمشاهیان شکست خورده و سلطان محمد در آبسکون پناه گرفت. یکی از پسرانش، غیاث‌الدین،
در آبسکون پناه گرفت. یکی از پسرانش، غیاث‌الدین، پس از مرگ سلطان گریخت و به رویان آمد. ناماور از او استقبال کرده و یکی از خواهران غیاث‌الدین را به ازدواج خود درآورد که اسکندر حاصل این ازدواج است. غیاث‌الدین پس از آن بر مازندران، خراسان و عراق استیلا یافت و توان لازم برای مبارزه را نداشت و جلال‌الدین خوارزمشاه، برادرش، در سال ۶۲۱ هجری، امور را به دست گرفت. استندار ناماور همچنان فرمانروای «رویان و تمامت دیالم تا حدود گیلان» ماند و پس از ۲۵ سال حکومت، در سال ۶۴۰ درگذشت.
استندار حسام‌الدوله اردشیر پور ناماور یا اردشیر دوم بیست و پنجمین فرمانروای دودمان پادوسپانیان بود که میان سال‌های ۶۴۰ تا ۶۴۳ هجری در رویان و گیلان حکومت داشت. حکومت کوتاه اردشیر همزمان با سربرآوردن دوبارهٔ باوندیان و تأسیس سومین شاخهٔ این خاندان توسط حسام‌الدوله اردشیر باوندی بود. دو اردشیر با یکدیگر متحد شده و امور طبرستان را منظم ساختند. بنا بر شواهدی که اولیاءالله آملی در کتابش ثبت کرده، اردشیر در گیلان تخت داشته و اسکندر، برادرش، اقلاً تا ۶۶۲ هجری در ناتل حکومت می‌کرد. همچنین اولیاءالله شعر زیر را در
حکومت می‌کرد. همچنین اولیاءالله شعر زیر را در وصف اردشیر پادوسپانی ضبط کرده‌است:
یوهان فردریش (۵ مه ۱۵۸۲ میلادی - ۱۸ ژوئیه ۱۶۲۸) هفتمین دوک وورتمبرگ بود. دوران حکومت او مصادف با فرمانروایی شاه عباس یکم صفوی بر ایران بود. زندگی‌نامه. او که بزرگترین فرزند فردریش یکم، دوک وورتمبرگ و زیبیلا فون آنهالت بود، با باربارا سوفیا، دختر یوآخیم فردریش، انتخابگر براندنبورگ ازدواج کرد. حاصل این ازدواج ۹ فرزند بود که دو تن از آن‌ها در ماه‌های بدو تولد درگذشتند. یوهان فردریش در دوران اوج‌گیری اختلافات و درگیری‌های مذهبی میان فرمانروایان آلمانی، به قدرت رسید. او خود در زمره امرای پروتستان به حساب می‌آمد
او خود در زمره امرای پروتستان به حساب می‌آمد اما با توجه به وجهه قابل احترامی که داشت بر خلاف بسیاری دیگر سعی می‌کرد از شعله‌ور شدن یک جنگ بزرگ دینی جلوگیری کند. با این حال جهت آمادگی در مقابل جنگ احتمالی، تلاش کرد حمایت کشورهای قدرت مندی همچون فرانسه، انگلستان و هلند را با خود همراه نماید. در همین راستا با بهره‌گیری از آرای مشاوران خود، بسیاری از هم خود را صرف سیاست خارجی کرد. قانون اساسی دوک‌نشین وورتمبرگ را که توسط پدرش تغییر یافته بود، به حالت قبل بازگرداند. شورایی که توسط دوک لودویگ ایجاد گشته و توسط
شورایی که توسط دوک لودویگ ایجاد گشته و توسط پدرش منحل شده بود، را نیز مجدداً برقرار کرد و انتسلین، صدراعظم قدرتمند پیشین را به اتهام فساد مالی، مادام العمر راهی زندان نمود. انتسلین بعداً در سال ۱۶۱۳ میلادی تحت شکنجه به خیانت اعتراف کرد و در ملع عام اعدام شد. با آغاز جنگ سی‌ساله، در ابتدا جانب فردریش، انتخابگر پالاتینت که به عنوان پادشاه بوهم انتخاب گشته بود، را گرفت و حتی یکی از برادرانش را در این راه از دست داد اما مدتی بعد دست از یاری او کشید و با امضای پیمان بی‌طرفی با فردیناند دوم، امپراتور مقدس روم،
پیمان بی‌طرفی با فردیناند دوم، امپراتور مقدس روم، راهی جهت عبور نیروهای او از خاک وورتمبرگ فراهم کرد. نیروهای امپراتور هنگام گذر از مناطق شمال غربی این دوک‌نشین، چندین بار دست به غارت منطقه زدند.
استندار شهرآگیم بیست و ششمین فرمانروای دودمان پادوسپانیان بود که میان سال‌های ۶۴۳ تا ۶۷۱ هجری، به مدت ۲۸ سال، در رویان حکومت داشت. پس از به قدرت رسیدن شهرآگیم گیلانی‌ها علیه حکومت پادوسپانی شورش کردند و خواستند دیالم را از قلمرو او خارج کنند. نبردهایی میان دو طرف درگرفت و نهایتاً نمکاب‌رود مرز دو قلمرو گردید. یازدهمین سال حکومت شهرآگیم مقارن با قدرت یافتن هلاکوخان و حملهٔ او به قلعه‌های اسماعیلیان الموت بود. در این جنگ‌ها هلاکو توانست رکن‌الدین خورشاه، واپسین حاکم اسماعیلی، را به قتل برساند و قلعه‌های الموت
حاکم اسماعیلی، را به قتل برساند و قلعه‌های الموت یکی-یکی را تخریب نماید. در آخرین عملیات این جنگ، محاصرهٔ گردکوه حدود چهار سال به طول انجامید و اردوی ایلخانان در این مدت اطراف گردکوه دایر بود. قوبیلای فرمان داد که ملوک مازندران نزد او بیایند. شهرآگیم در این زمان متحد اسپهبد باوندی، شمس‌الملوک محمد، بود و محمد با دختر شهرآگیم ازدواج کرده‌بود و مطیع او بود. هر دو به فرمان برادر هلاکو، به گردکوه رفتند و از قضا، این اتفاق در فصل بهار افتاد. در رویان شاعری به نام قطب رویانی، شعری به زبان طبری سرود که در وصف
نام قطب رویانی، شعری به زبان طبری سرود که در وصف بهار و شکارگاه‌های رویان در این ایام بود. مقطع این قصیده می‌گفت «یا دژ گردکوه را به نیرنگ بگیر، یا رها کن آن را که به سنگی نمی‌ارزد». شهرآگیم و پس از او، محمد، با شنیدن این شعر بی‌خود شده و به رویان بازگشتند؛ بدون این که قاآن را از تصمیم خود مطلع ساخته باشند. قاآن پس از اطلاع از این خبر، لشکری به مازندران فرستاد و آمل به دست مغولان افتاد. محمد باوندی از معرکه گریخت و مشاوران شهرآگیم پیشنهاد دادند که او هم بگریزد. شهرآگیم تقصیرها را به گردن گرفت و گفت: «اگر
شهرآگیم تقصیرها را به گردن گرفت و گفت: «اگر گناهکار منم، من روادار نیستم که به واسطهٔ من ملک و ولایت مازندران خراب شود و چندین هزار مسلمان در زحمت گرفتار شوند. من به دیوان می‌روم که یک‌نفس هلاک گردد، به باشد که چندین هزار نفس و مال تاراج شود و با تنی چند برنشست و به آمل به دیوان حاضر شد.» ایلخانان او را بخشیده و با فرستادن یک نفوذی به دورن گردکوه، بزرگان دژ را کشتند و قلعه را گشودند. پس از مدتی محمد باوندی به دربار ایلخانی رفت و در آنجا به عیش و نوش پرداخت. مغولان او را دستگیر کرده و به شهرآگیم پیغام دادند
مغولان او را دستگیر کرده و به شهرآگیم پیغام دادند که خود را تسلیم کند. شهرآگیم پنهان شد و پاسخ‌هایی با درشت‌گویی می‌فرستاد. لشکر مغول به رستمدار آمده و شهر را تاراج کردند، «چنان‌که هرگز در رستمدار مثل آن خرابی و غارت کسی نکرده‌بود.» سپس محمد باوندی را به قتل رساندند. شهرآگیم همچنان از حضور در دربار ایلخانی ممانعت نمود ولی مطیع درگاه شد و تا ۶۷۱ هجری حکومت نمود. در این سال پس از ۲۸ سال حکومت، درگذشت.
استندار ناماور سوم معروف به ملک شاه غازی بیست و هفتمین فرمانروای دودمان پادوسپانیان بود که میان سال‌های ۶۷۱ تا ۷۰۱ هجری در رویان حکومت داشت. ناماور مطیع حکومت ایلخانان بود و پیوسته به دربار آنان آمد و شد داشت و همچنین با باوندیان رابطهٔ خوبی داشت. ناماور تنها در آمل هفتاد مدرسه ساخت که علویان در آن تدریس داشتند و هر ساله بودجه‌ای به آن‌ها تخصیص داده می‌شد. رویداد قابل توجهی در دوران استنداری ملک شاه غازی رخ نداد و او در ۷۰۱ هجری درگذشت.
استندار شاه کیخسرو پور شهرآگیم بیست و هشتمین فرمانروای دودمان پادوسپانیان بود که میان سال‌های ۷۰۱ تا ۷۱۲ هجری در رویان و رستمدار حکومت داشت. اولیاءالله آملی، مورخ صاحب کتاب "تاریخ رویان"، که معاصر با او بوده‌است، درباره‌اش می‌نویسد: شاه کیخسرو معاصر با ایلخانان غازان محمود و الجایتو و اسپهبدان یزدگرد و شهریار پنجم بود و با شهریار پنجم وصلت خویشاوندی داشت.