payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نیست «با سرمایه‌گذاری و اقدامات مؤثر سعی می‌کند امنیت این رسانه را تأمین کند و از تجارب سایر رسانه‌های اجتماعی در انتخابات ریاست جمهوری پیشین، بیاموزد». او افزود: «تیک‌تاک هم‌اکنون سیاست‌های مشخصی در مقابله با انتشار اطلاعات غلط دارد و این شرکت، آگهی‌های سیاسی را نمی‌پذیرد و کنترل مضامینی که در رسانهٔ اجتماعی تیک‌تاک منتشر می‌شود بر عهده کارمندانی است که در کالیفرنیا کار می‌کنند و تحت نفوذ هیچ قدرت خارجی نیستند». دخالت در انتخابات آمریکا. گروهی از سناتورهای جمهوری‌خواه نیز در مورد احتمال دخالت این رسانه
جمهوری‌خواه نیز در مورد احتمال دخالت این رسانه اجتماعی در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۰ آمریکا در ماه نوامبر سخن گفته‌اند. در ۱۷ تیر ۱۳۹۹ مایک پومپئو، وزیر خارجه ایالات متحده، در مصاحبه‌ای با شبکه خبری فاکس نیوز با هشدار به مردم آمریکا در مورد استفاده از این رسانه ارسال ویدئو گفت: «اگر می‌خواهید اطلاعات شما به دست حزب کمونیست چین بیفتد این اپلیکیشن را دانلود کنید». بر پایه قوانین داخلی چین «شرکت‌ها موظف به همکاری با فعالیت‌های امنیتی هستند که توسط حزب کمونیست چین کنترل می‌شود». پیشنهاد خرید توسط مایکروسافت.
چین کنترل می‌شود». پیشنهاد خرید توسط مایکروسافت. به نوشته نشریه فوربز، پس از گفتگوی دونالد ترامپ با خبرنگاران مبنی بر بررسی طرح ممنوعیت استفاده از تیک‌تاک در آمریکا، گفتگوهای بین مایکروسافت و شرکت چینی «بایت دَنس» مالک اصلی این رسانه اجتماعی، به حالت تعلیق درآمد. پس از مدتی، در ۱۲ مرداد ۱۳۹۹ وبلاگ رسمی مایکروسافت، در مطلبی تازه از موافقت ترامپ با ادامه گفتگوها برای خرید احتمالی تیک‌تاک خبر داد. مدیر عامل مایکروسافت اعلام کرد در پی جلب موافقت رئیس‌جمهوری آمریکا برای خرید رسانه اجتماعی تیک‌تاک، گفتگو با مالک
برای خرید رسانه اجتماعی تیک‌تاک، گفتگو با مالک چینی اپلیکیشن تیک‌تاک از سر گرفته خواهد شد. خبرگزاری رویترز در ۱۳ مرداد ۱۳۹۹ خبر داد که رئیس‌جمهوری آمریکا به «بایت دنس» ۴۵ روز مهلت داده تا در مورد فروش این اپلیکیشن به مایکروسافت به نتیجه برسد. مهلت زمانی برای خرید. در ۱۳ مرداد ۱۳۹۹ دونالد ترامپ، رئیس‌جمهوری آمریکا گفت، در صورتی که اپلیکیشن تیک‌تاک تا ۱۵ سپتامبر بخش فعالیت‌های خود را در آمریکا نفروشد فعالیت این رسانه در ایالات متحده ممنوع خواهد شد. رئیس‌جمهوری آمریکا در ادامه گفت، من مهلت را تا ۱۵ سپتامبر
آمریکا در ادامه گفت، من مهلت را تا ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۰ تعیین کردم و در این مقطع زمانی فعالیت این اپلیکیشن در ایالات متحده متوقف خواهد شد. دونالد ترامپ تصریح کرد: من تیک تاک را خواهم بست، مگر آنکه مایکروسافت یا یک شرکت دیگر بتواند با آن توافق رسیده و تیک تاک را بخرد. او در ادامه افزود که به دلایل امنیتی نباید اجازه داد توسط «چین کنترل شوید». کشمکش با آمریکا. در ۱۴ مرداد ۱۳۹۹ یک روز پس از آن که رئیس‌جمهور آمریکا فشار را بر اپلیکیشن چینی تیک‌تاک افزایش داد و برای فعالیت آن شرط گذاشت، چین این کشور را به قلدری متهم
آن شرط گذاشت، چین این کشور را به قلدری متهم کرد. به گفته سخنگوی وزارت خارجه چین، موضع‌گیری رئیس‌جمهور آمریکا «خلاف اصول اقتصاد بازار و اصول شفافیت و عدم تبعیض» است. این مقام چینی اقدام آمریکا را «چیزی جز قلدرمآبی» ندانسته‌است. وانگ وِن‌بین در ادامه دولت ترامپ را متهم کرد که «بدون ارائه مدرک… و بدون دلیل بر بعضی از شرکت‌های غیر آمریکایی فشار می‌آورد». تحریم مالکان تیک‌تاک. در ۱۶ مرداد ۱۳۹۹ دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور سابق ایالات متحده آمریکا با صدور فرمانی اعلام کرد که از یک ماه و نیم دیگر انجام معامله میان
کرد که از یک ماه و نیم دیگر انجام معامله میان آمریکایی‌ها با شرکت‌های چینی مالک اپلیکیشن‌های «تیک‌تاک» و «وی‌چت» ممنوع است. این ممنوعیت از ۴۵ روز پس از ۱۶ مرداد ۱۳۹۹ آغاز و شامل دو شرکت «بایت دانس» و «تنسنت» شد. بر پایه این فرمان، مجوزهای این دو شرکت برای کاربرد اپلیکیشن‌های یادشده در آمریکا اجازه تمدید ندارند. ترامپ در فرمان خود عنوان کرد که اپلیکیشن تیک‌تاک می‌تواند در کمپین‌های دروغ‌پراکنی به سود حزب کمونیست چین به کار گرفته شود و از این رو ایالات متحده «باید به منظور حفاظت از امنیت ملی ما دست به اقدامی
به منظور حفاظت از امنیت ملی ما دست به اقدامی تهاجمی علیه مالکان تیک‌تاک بزند». رئیس‌جمهوری آمریکا در فرمان دیگری گفت اپلیکیشن وی‌چت «به شکل خودکار بخش بزرگی از اطلاعات کاربران خود را ضبط می‌کند که این گردآوری اطلاعات این اجازه را به حزب کمونیست چین می‌دهد که به اطلاعات شخصی و حقوقی آمریکایی‌ها دسترسی داشته باشند». استعفای مدیرعامل. روز ۲۷ اوت ۲۰۲۰ ("کوین مایر")، یکی از مدیران پیشین شرکت والت دیزنی که در مه ۲۰۲۰ فعالیت خود به عنوان مدیر عامل تیک‌تاک را آغاز کرده بود بخاطر فشارهای دولت آمریکا استعفا کرد. به
کرده بود بخاطر فشارهای دولت آمریکا استعفا کرد. به گزارش آسوشیتدپرس، او در نامه‌ای خطاب به کارمندان تیک‌تاک گفت «تحت تأثیر تغییر چشمگیر در فضای سیاسی» تصمیم گرفته کناره‌گیری کند. کوین مایر در بخشی از نامه خود خطاب به کارمندان تیک‌تاک نوشت: شرکت تیک‌تاک در بیانیه‌ای از آقای مایر تشکر کرد و افزود: «ما متوجه هستیم که تغییرات سیاسی ماه‌های اخیر روی وظایف و برنامه‌های آقای مایر تأثیر زیادی خواهد داشت و به تصمیم او کاملاً احترام می‌گذاریم». نهایی شدن خرید. در اوایل سپتامبر ۲۰۲۰ پس از تغییر قوانین صادرات چین،
اوایل سپتامبر ۲۰۲۰ پس از تغییر قوانین صادرات چین، گفتگوهای مایکروسافت برای خرید تیک‌تاک متوقف شد. اما در همان ماه، گفتگوهای بین شرکت بایت دنس و ابرشرکت اورکل و وال‌مارت به نتیجه رسید. این نتیجه، با پشتیبانی دونالد ترامپ و شرکت بایت دنس همراه بود. بر پایه این توافق، شرکت تازه‌ای به نام «تیک‌تاک جهانی» آغاز به کار می‌کند که ستاد آن در آمریکا و سهم اوراکل ۱۲/۵ درصد و سهم وال‌مارت ۷/۵ درصد از این شرکت است.
اسکات لوی استاد تاریخ آسیای مرکزی در دانشگاه ایالتی اوهایو است. او لیسانسش را در زمینه مطالعات ادیان و آسیای جنوبی از دانشگاه لووا (۱۹۹۱) گرفت. دکترایش را در زمینه تاریخ از دانشگاه ویسکوئین مدیسون در سال ۲۰۰۰ گرفت. زمینه اصلی کاری او تاریخ آغازین مدرن جامعه و اقتصادی آسیای مرکزی است. او همچنین ویراستار ارشد تحقیقات دانشنامه آکسفورد در بخش تاریخ بازرگانی آسیایی است. آثار. در دانشنامه ایرانیکا: Scott C. Levi, "INDIA xiii. INDO-IRANIAN COMMERCIAL RELATIONS" in Encyclopædia Iranica , Vol. XIII, Fasc. 1, pp.
in Encyclopædia Iranica , Vol. XIII, Fasc. 1, pp. 44-47
پسر باهوش فیلمی محصول سال ۲۰۰۷ و به کارگردانی پوری جاگاناد می باشد. در این فیلم بازیگرانی همچون آلو آرجون، هانیسکا موتوانی، پرادیپ راوات، علی ایفای نقش کرده‌اند.
پین‌وِیل اسم رمز یکی از برنامه‌های آژانس امنیت ملی ایالات متحده آمریکا است. کار این برنامه، گردآوری و بازیابی چیزهایی مانند ایمیل برای سامانه اطلاعات شبکه دیجیتال است. واکاوهای آژانس امنیت ملی می‌توانند در این داده، جستجو کنند. وجود پین‌ویل، نخستین‌بار در سال ۲۰۰۵ (میلادی) توسط یکی از واکاوهای آژانس امنیت ملی، آشکار شد که در حال یادگیری استفاده از آن بود. اگرچه برپایه "هُملَند سِکوریتی تودِی"، پین‌ویل به غیر از ایمیل، داده دیگر مانند ترافیک اینترنت و دیگر روش‌های جابجایی داده را نیز گردآوری می‌کند.
دیگر روش‌های جابجایی داده را نیز گردآوری می‌کند. نرم‌افزار آن به گونه‌ای است که خودبه‌خود از گردآوری داده توسط دیگر اعضای فایو آیز، جلوگیری می‌کند. بر خلاف جانشین آن که به "ایکس‌کی‌اسکور" شناخته می‌شود هدف‌های پین‌ویل، پیش از رهگیری، باید با حکم دادگاه نظارت بر اطلاعات خارجی، تایید شوند. بر پایه اطلاعات منتشر شده در گاردین که ادوارد اسنودن فاش کرده: "پین‌ویل، بخشی از یک سامانه چندلایه است تا مشکل آژانس امنیت ملی در گردآوری داده و نگهداری آن برای دوره‌های کوتاه مدت را حل کند." این سامانه به واکاو اجازه
کوتاه مدت را حل کند." این سامانه به واکاو اجازه می‌دهد که موارد "جالب" پایگاه داده‌ها مانند پین‌ویل را نگهداری کند. زیرا پین‌ویل می‌تواند داده را تا پنج سال نگه دارد. پین‌ویل، دست کم دو بخش شناخته شده به نام‌های "سوئیت" (به معنی "شیرین") و ساور (به معنی "ترش") دارد. بر پایه اسناد اسنودن، پین‌ویل می‌تواند ۶۰ گیگابایت داده را در روز، بدون مشکل، پردازش کند. اما هنگامی که یاهو! شروع به جابجای ایمیل‌ها بین مرکز داده‌های خود کرد شکست خورد. بنابراین این کار به ماسکولار سپرده شد که رایانش ابری گوگل و یاهو! را شنود
سپرده شد که رایانش ابری گوگل و یاهو! را شنود الکترونیک می‌کند. حساب‌های ایمیل تحت نظارت که اسپمرها در آنها رخنه می‌کنند نیز چالشی برای پین‌ویل است. زیرا این اسپمرها می‌توانند شمار ایمیل آدرس‌های مشکوک مورد بررسی پین‌ویل را به اندازه زیادی بزرگ کنند که اطلاعات آنها دیگر ارزشی نداشته باشد.
آنتونی کارلیسله (; – ) جراح اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. او با ویلیام نیکلسون اولین کسانی بودند که دریافتند با جریان برق می‌توان آب را تجزیه کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون همکار انجمن سلطنتی شده‌است.
داریوش ضرغامی (زاده ۱۳۱۹ تبریز - درگذشته ۹ دی ۱۳۹۷ اهواز) دریادار‌ دوم تکاور نیروی دریایی ارتش ایران و فرمانده گردان تکاوران دریایی بوشهر بود. او در نبرد خرمشهر، شکست حصر آبادان و آزادسازی خرمشهر فرماندهی گردان تکاوران دریایی را برعهده داشت. زندگی‌نامه. پیش از جنگ. داریوش ضرغامی در سال ۱۳۳۹ وارد دانشکده افسری نیروی زمینی ارتش شد. او تا سال ۱۳۵۴ در نیروی زمینی ارتش خدمت کرده و پس از طی دوره عالی، جهت تشکیل گردان‌های تکاوران دریایی از بین ۸۶ نفر داوطلب به عنوان نخستین نفر انتخاب شد. ضرغامی در مرکز آموزش
عنوان نخستین نفر انتخاب شد. ضرغامی در مرکز آموزش تکاوران منجیل دوره تکاوری را به پایان رساند و در همان‌جا به عنوان فرماندهی آموزش مشغول به خدمت شد و در نهایت برای طی دوره عملیات آبی و خاکی و ستاد، به آمریکا اعزام شد. وی در دوره‌های آموزشی خارج از کشور در میان افسران کشورهای مختلف با درجه ممتازی فارغ‌التحصیل شد و سپس به ایران برگشت. او از ۱۹ آذر ۱۳۵۷ در بوشهر به فرماندهی گردان تکاوران انتخاب شد و بعد از پیروزی انقلاب اسلامی نیز مجدداً در فرماندهی آموزش تکاوران دریایی مشغول به کار شد و سپس برای حفاظت از
دریایی مشغول به کار شد و سپس برای حفاظت از جزایر سه‌گانه با تیپ تفنگداران به خلیج فارس اعزام شد. جنگ ایران و عراق. پس از آغاز جنگ هشت ساله با گردانی ۲۷۰ نفره از تکاوران دریایی از مرکز آموزش منجیل به جبهه خرمشهر اعزام شد. از روز سی‌ام صحنه جنگ تغییر کرد. ۳۰۰ نفر از تکاوران شهید و مجروح شدند و در پایان روز چهارم آبان ۱۳۵۹ عقب‌نشینی آغاز شد. نیمی از شهر به دست عراق افتاد. در نبرد خرمشهر از گردان ۲۷۰ نفره ضرغامی ۲۵۳ نفر کشته یا زخمی شدند. برای شکستن حصر آبادان ضرغامی و صمدی با فرماندهان ارتش و سپاه وارد شور
ضرغامی و صمدی با فرماندهان ارتش و سپاه وارد شور شدند و حمله پارتیزانی و شناسایی وظیفه تکاوران دریایی شد. ناخدا ضرغامی و ناخدا صمدی، یکی ارشد و دیگری معاون، به کار فرماندهی تکاوران مشغول شدند. پنج عملیات نفوذ در خاک عراق بارمز «چشم دشمن» برای شناسایی مواضع موشکی مأموریتی بود که تکاوران زیر نظر ناخدا ضرغامی به اجرا درآوردند. پس از عملیات ثامن‌الائمه در مهر ماه ۱۳۶۰ آبادان آزاد شد. کارهای او باعث شد صدام برای سرش جایزه تعیین کند. درگذشت. دی ماه ۱۳۹۷، داریوش ضرغامی از میهمانان همایش تکاوران دریایی ارتش و
ضرغامی از میهمانان همایش تکاوران دریایی ارتش و مدافعان خرمشهر بود که در هنگام سخنرانی سکته قلبی کرد و همان شب در اثر ایست قلبی در بیمارستان جان باخت. جایزه‌ها و نشان‌های افتخار. این بخش شامل نشان‌ها و جایزه‌های رسمی داریوش ضرغامی است که بر روی لباس همسان او نصب می‌شد ولی جایزه‌های غیرنظامی و غیررسمی را دربر نخواهد گرفت.
کامورا () یک باند تبهکار و انجمن مخفی جرائم سازمان‌یافته در ایتالیا است. اصالت کامورا به قرن هفدهم میلادی بازگشته و این سازمان در ناحیه کامپانیا به مرکزیت ناپل ریشه دارد. کامورا یکی از بزرگ‌ترین و قدیمی‌ترین سندیکاهای جرم در ایتالیا است. کامورا با وجود مشابهت‌هایی با مافیا از نظر ساختار قدرت با آن تفاوت دارد. در حالی‌که ساختار قدرت در مافیا به صورت هرمی، عمودی و از بالا به پایین است، ساختار کامورا به صورت افقی می‌باشد؛ در نتیجه دسته‌های مختلف کامورا استقلال بیشتری از یک‌دیگر داشته و در عین حال احتمال درگیری
از یک‌دیگر داشته و در عین حال احتمال درگیری درونی آن‌ها بیشتر است. ساختار کامورا از گروه‌های مستقل به نام کلان یا کلن تشکیل شده که هر کدام توسط یک کاپو یا رئیس اداره می‌شوند. تعداد اعضای هر کلان بسته به قدرت آن می‌تواند از ده‌ها تا صدها نفر متغیر باشد. فعالیت‌های اصلی این سازمان شامل قاچاق مواد مخدر، اخاذی، جعل اسناد، پولشویی و نفوذ در سیاست‌های محلی است. از دهه ۱۹۸۰ به بعد، کامورا فعالیت خود را به دیگر کشورهای اروپایی به ویژه اسپانیا گسترش داده و با کارتل‌های مواد مخدر آمریکای جنوبی ارتباط نزدیکی برقرار
مواد مخدر آمریکای جنوبی ارتباط نزدیکی برقرار کرده است. بر اساس اظهارات جیووانی ملیلو، دادستان ناپل، در سال ۲۰۲۳ دو گروه اصلی کامورا شامل کلان مازارلا و اتحادیه سکوندییلیانو بوده‌اند. اتحادیه سکوندییلیانو خود از سه کلان لیچیاردی، کونتینی و مالاردو تشکیل شده است. تاریخچه. فرضیه پذیرفته‌شده این است که واژه "کامورا" مستقیماً در کامپانیا و حدود قرن ۱۶-۱۷ میلادی به وجود آمده است. ریشه این کلمه به عبارت ناپلی "c' 'a-morra" (با مورا) اشاره دارد که به بازی خیابانی همنام اشاره می‌کند. اولین استفاده رسمی از واژه
همنام اشاره می‌کند. اولین استفاده رسمی از واژه کامورا به سال ۱۷۳۵ برمی‌گردد. اعتقاد عمومی بر این است که کامورای ناپلی به عنوان یک سازمان جنایی مخفی، به شکل امروزی آن، در قرن ۱۸ شکل گرفت. پیشینیان کامورا در کامپانیا، به ویژه ناپل، با نام "کمپانیانی" شناخته می‌شدند که در گروه‌های چهارنفره فعالیت می‌کردند و از طریق فحشا، قمار و سرقت زندگی می‌کردند. در هر محله ناپل، گروهی از کمپانیانی‌ها وجود داشت که برخی اشراف نیز عضو آن بودند. محل اجتماع آن‌ها میخانه "دل کریسپانو" در نزدیکی ایستگاه مرکزی ناپل بود. کامورا که
در نزدیکی ایستگاه مرکزی ناپل بود. کامورا که در آن دوره با نام "بلا سوسیته ریفرماتا" شناخته می‌شد، در دوره خلاء قدرت بین سال‌های ۱۷۹۹ تا ۱۸۱۵ ظهور کرد. اولین اشاره رسمی به کامورا به عنوان یک سازمان به سال ۱۸۲۰ برمی‌گردد. در آن سال اولین اساسنامه مکتوب کامورا با نام "فریانو" کشف شد که نشان‌دهنده ساختار سازمانی پایدار در دنیای زیرزمینی بود. در این دوره، کامورا خود را با نام‌های "سوسیته دلا اومیرتا" یا "آنوراتا سوگیتا" (جامعه محترم) معرفی می‌کرد که به دفاع از "افتخار" خود اشاره داشت. این افتخار شامل قانون سکوت
خود اشاره داشت. این افتخار شامل قانون سکوت (اومرتا) و تعهد به عدم صحبت درباره امور داخلی سازمان با پلیس بود. پس از اتحاد ایتالیا در ۱۸۶۱، دولت تلاش‌هایی برای سرکوب کامورا انجام داد. تحقیقات ساردو (۱۹۰۱-۱۹۰۰) که برای بررسی فساد و حکومت بد در ناپل تأسیس شده بود، سیستم رانت‌خواری سیاسی را شناسایی کرد که توسط آنچه "کامورای عالی" نامیده می‌شد اداره می‌شد. کامورا ضربه دیگری در محاکمه کوکولو (۱۹۱۲-۱۹۱۱) دریافت کرد. این محاکمه به ظاهر برای پیگرد کسانی بود که در قتل رئیس کامورا جنارو کوکولو و همسرش در ۶ ژوئن ۱۹۰۶
رئیس کامورا جنارو کوکولو و همسرش در ۶ ژوئن ۱۹۰۶ متهم شده بودند. پس از ۱۷ ماه، جلسات دادگاه با حکم مجرمیت علیه ۲۷ رهبر اصلی کامورا به پایان رسید. کامورا هرگز یک سازمان واحد و متمرکز نبوده، بلکه اتحادیه‌ای از گروه‌ها، خاندان‌ها یا خانواده‌های مستقل و مختلف بوده است. هر گروه با پیوندهای خویشاوندی مرتبط است و فعالیت‌های اقتصادی در قلمرو جغرافیایی خاص خود را کنترل می‌کند. یکی از استراتژی‌های کامورا برای کسب اعتبار اجتماعی، رانت‌خواری سیاسی بوده است. خاندان‌های کامورا به واسطه‌های مورد علاقه سیاستمداران محلی و
کامورا به واسطه‌های مورد علاقه سیاستمداران محلی و مقامات دولتی تبدیل شدند. از دهه ۱۹۵۰ تا ۱۹۸۰، کامورا نقش محوری در قاچاق سیگار داشت و ناپل را به مرکز این فعالیت غیرقانونی تبدیل کرد. شبکه‌های قاچاق در سراسر ایتالیا و فراتر از آن گسترش یافت. فعالیت. در مقایسه با ساختار هرمی مافیای سیسیلی، کامورا ساختاری افقی‌تر دارد. در نتیجه، خانواده‌های کامورا مستقل از یکدیگر عمل می‌کنند و بیشتر مستعد درگیری‌های داخلی هستند. با این حال، این موضوع کامورا را در برابر دستگیری یا کشته شدن رهبران ارشد مقاوم‌تر می‌کند، چرا که
یا کشته شدن رهبران ارشد مقاوم‌تر می‌کند، چرا که خانواده‌ها و سازمان‌های جدیدی از بقایای گروه‌های قدیمی ظهور می‌کنند. پاسکواله گالاسو، رهبر یکی از خانواده‌ها، در دادگاه اظهار داشت: «وضعیت کامپانیا می‌تواند بدتر شود، چرا که شما می‌توانید یک گروه کامورا را نابود کنید، اما ده گروه دیگر از دل آن بیرون می‌آیند.» در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰، رافائله کوتولو تلاش ناموفقی برای متحد کردن خانواده‌های کامورا به سبک مافیای سیسیلی انجام داد و سازمان جدید کامورای سازمان‌یافته (Nuova Camorra Organizzata یا NCO) را تشکیل داد.
(Nuova Camorra Organizzata یا NCO) را تشکیل داد. تیراندازی‌های خیابانی توسط اعضای کامورا اغلب منجر به تلفات در میان جمعیت محلی می‌شود، اما بررسی این حوادث اغلب به دلیل رواج قانون اومرتا (قانون سکوت) دشوار است. بر اساس گزارشی که در سال ۲۰۰۷ توسط کونفسرچنتی، دومین سازمان تجاری بزرگ ایتالیا منتشر شد، کامورا کنترل صنایع شیر و ماهی، تجارت قهوه و بیش از ۲۵۰۰ نانوایی در ناپل را در دست دارد. در سال ۱۹۸۳، مقامات انتظامی ایتالیا تخمین زدند که حدود یک دوجین خانواده کامورا وجود دارد. تا سال ۱۹۸۷، این تعداد به ۲۶ و در
وجود دارد. تا سال ۱۹۸۷، این تعداد به ۲۶ و در سال بعد به ۳۲ خانواده افزایش یافت. روبرتو ساویانو، روزنامه‌نگار تحقیقی و نویسنده کتاب گومورا که به فعالیت‌های کامورا می‌پردازد، می‌گوید که این شبکه گسترده از خانواده‌ها اکنون از نظر تعداد، قدرت اقتصادی و خشونت بی‌رحم، مافیای سیسیلی، اندرانگتا و دیگر باندهای سازمان‌یافته جنوب ایتالیا را تحت‌الشعاع قرار داده‌است. در سال‌های ۲۰۰۴ و ۲۰۰۵، خانواده دی لائورو و گروه موسوم به اسکیزیونیستی دی سکوندییلیانو درگیر یک درگیری خونین شدند که در مطبوعات ایتالیا به نام «جنگ
خونین شدند که در مطبوعات ایتالیا به نام «جنگ اسکامپیا» شناخته می‌شود. نتیجه این درگیری بیش از ۱۰۰ کشته در خیابان‌ها بود. در پایان اکتبر ۲۰۰۶، یک سری جدید از قتل‌ها در ناپل بین ۲۰ خانواده رقیب رخ داد که در طول ۱۰ روز به کشته شدن ۱۲ نفر انجامید. جولیانو آمالو، وزیر کشور، تصمیم گرفت بیش از ۱۰۰۰ پلیس و کارابینیری اضافی به ناپل اعزام کند تا با جرم مبارزه و از گردشگران محافظت کنند. با این وجود، در سال بعد بیش از ۱۲۰ قتل اتفاق افتاد. در سال ۲۰۰۱، دومنیکو نوویلو، تاجر اهل کازرتا، علیه یک اخاذ کامورا شهادت داد و
تاجر اهل کازرتا، علیه یک اخاذ کامورا شهادت داد و تحت حمایت پلیس قرار گرفت. در سال ۲۰۰۸ او از ادامه حمایت پلیس خودداری کرد و یک هفته بعد به قتل رسید. در سال‌های اخیر، خانواده‌های مختلف کامورا به طور alleged از اتحاد با باندهای مواد مخدر نیجریه‌ای و مافیای آلبانیایی استفاده کرده‌اند. آگوستو لا توره، رهبر سابق خانواده لا توره که به یک پنتیتو (همکار عدالت) تبدیل شد، با یک زن آلبانیایی ازدواج کرده‌است. اولین پنتیتوی خارجی، یک تونسی، به همکاری با خانواده ترسناک کازالزی از کازال دی پرینچیپه اعتراف کرد. اولین شهری
از کازال دی پرینچیپه اعتراف کرد. اولین شهری که در آن کامورا مدیریت را به یک خانواده خارجی واگذار کرد، کاستل ولتورنو بود که به خانواده‌های راپاس از لاگوس و بنین سیتی در نیجریه سپرده شد. این به آن‌ها اجازه داد تا کوکائین و زنان را برای بردگی جنسی قاچاق کنند و سپس آن‌ها را به سراسر اروپا بفرستند. بحران زباله در کامپانیا. از دهه 1980، کامورا کنترل مدیریت دفع زباله در منطقه کامپانیا را در دست گرفت. تا دسامبر 1999 تمام محل‌های دفن زباله منطقه پر شده بودند. گزارش‌های سال 2008 نشان می‌داد این بحران تا حدی توسط
سال 2008 نشان می‌داد این بحران تا حدی توسط کامورا ایجاد شده که با همکاری شرکت‌های صنعتی، زباله‌های صنعتی و شیمیایی را با زباله‌های خانگی مخلوط و در حاشیه جاده‌ها تخلیه می‌کردند تا از دید پنهان بماند. کامورا از چهار روش اصلی برای دفع غیرقانونی زباله استفاده می‌کرد: حمل و دفن زباله‌های خطرناک با کامیون، تخلیه در غارهای غیرقانونی، مخلوط کردن زباله‌های سمی با منسوجات و سوزاندن آن، و مخلوط کردن زباله‌های سمی با زباله‌های شهری برای دفن. نونزیو پرلا، عضو کامورا که در 1992 دستگیر شد، به مقامات گفت: "زباله طلاست".
در 1992 دستگیر شد، به مقامات گفت: "زباله طلاست". گائتانو واسالو، رهبر خاندان کازالزی، اعتراف کرد 20 سال مقامات محلی را برای سکوت در برابر دفع زباله‌های سمی رشوه داده است. این بحران ناشی از شکست دولت در کنترل دفع غیرقانونی زباله بود. در نوامبر 2013، ده‌ها هزار نفر در ناپل علیه آلودگی ناشی از فعالیت‌های کامورا تظاهرات کردند. برآورد می‌شد حدود 10 میلیون تن زباله صنعتی به صورت غیرقانونی دفن شده و میزان سرطان‌های ناشی از آلودگی 40-47% افزایش یافته است. مبارزه با کامورا. کامورا سازمانی بسیار دشوار برای مبارزه در
کامورا. کامورا سازمانی بسیار دشوار برای مبارزه در ایتالیا بوده است. در محاکمه ۱۹۱۱-۱۹۱۲، فابرونی شهادت داد که پیگرد قانونی کامورا بسیار پیچیده است: "کاموریست‌ها ایده‌آل سیاسی ندارند. آنها از انتخابات و نمایندگان منتخب برای سودجویی استفاده می‌کنند." برخلاف مافیای سیسیلی با سلسله مراتب مشخص، فعالیت‌های کامورا بسیار غیرمتمرکز است. در کامپانیا با نرخ بیکاری بالا، کامورا به بخشی جدایی‌ناپذیر از جامعه تبدیل شده و برای جوانان شغل ایجاد می‌کند. دولت ایتالیا تلاش کرده با فعالیت‌های جنایی کامورا در کامپانیا مبارزه
با فعالیت‌های جنایی کامورا در کامپانیا مبارزه کند. پلیس ایتالیا با همکاری یوروپل و اینترپل عملیات‌های ویژه علیه کامورا انجام داده است. در سال ۱۹۹۸، پلیس فرانچسکو شیاوونه، چهره برجسته کامورا را دستگیر کرد. میشل زاگاریا، عضو ارشد خاندان کازالزی در سال ۲۰۱۱ پس از ۱۶ سال فرار دستگیر شد. در سال ۲۰۱۴، ماریو ریچیو، رهبر خاندان به اتهام قاچاق مواد مخدر در ناپل بازداشت شد. در سال ۲۰۱۸، پلیس ایتالیا بازداشت آنتونیو اورلاندو، مظنون به یکی از چهره‌های اصلی کامورا را اعلام کرد. در فوریه ۲۰۱۹، چیرو رینالدی، رهبر خاندان
کرد. در فوریه ۲۰۱۹، چیرو رینالدی، رهبر خاندان رینالدی دستگیر شد. در مارس ۲۰۱۹، مارکو دی لائورو، دومین فرد تحت تعقیب ایتالیا پس از ۱۴ سال فرار دستگیر شد. در ژوئن ۲۰۱۹، پلیس ایتالیا بیش از ۱۲۰ عضو اتحادیه سکوندییلیانو را دستگیر کرد. در ژوئیه ۲۰۱۹، پلیس ایتالیا ۳۰۰ میلیون یورو از آنتونیو پاسارلی مصادره کرد. در فوریه ۲۰۲۰، چهار عضو وابسته به خاندان رینالدی دستگیر شدند. در مه ۲۰۲۰، دولت ایتالیا ۷ میلیون یورو از تاجری مرتبط با خاندان کازالزی مصادره کرد. در همان هفته، مقامات بیش از ۲۲ میلیون یورو از دارایی‌های
هفته، مقامات بیش از ۲۲ میلیون یورو از دارایی‌های وینچنزو زانگریلو را مصادره کردند. در ژوئن ۲۰۲۰، پلیس ایتالیا انحصار بازار مواد مخدر خاندان دالساندرو را از بین برد. در همان ماه، پنج عضو کامورا در استان ناپل دستگیر شدند. در ۵ ژوئن ۲۰۲۰، مقامات ضد مافیا ۱۰ میلیون یورو از دارایی‌های خاندان پولورینو مصادره کردند. خارج از ایتالیا. کامورا علاوه بر حضور در ایتالیا، در سایر مناطق جهان نیز فعالیت دارد. این سازمان جنایی در کشورهای مختلفی از جمله فرانسه، اسپانیا، هلند، مراکش، پرو، رومانی، سوئیس، بریتانیا و ایالات
مراکش، پرو، رومانی، سوئیس، بریتانیا و ایالات متحده حضور دارد. فرانسه: کامورا از دهه 1980 در فرانسه حضور داشته و در مناطق ریویِرا، پاریس و لیون فعالیت می‌کند. در سال 1993، کامورا و مافیای سیسیلی متهم به پولشویی 1.5 میلیارد دلار از طریق بانک‌ها و کازینوها شدند. ساحل عاج: در سال 2019، عملیات "اسپاگتی کانکشن" شبکه‌ای بین‌المللی از کامورا و اندرانگتا را در آبیدجان و تابو منهدم کرد. پلیس 1.19 تن کوکائین به ارزش 250 میلیون یورو را توقیف کرد. مراکش: جوزپه پولورینو، رهبر سابق خاندان پولورینو، به عنوان "پادشاه حشیش"
رهبر سابق خاندان پولورینو، به عنوان "پادشاه حشیش" شناخته می‌شد و انحصار واردات حشیش از مراکش به ایتالیا را در اختیار داشت. هلند: کامورا در هلند در قمارخانه‌ها و پولشویی فعال است. در سال 2019، آلفردو مارفلا، قاچاقچی مواد مخدر کامورا در لاهه دستگیر شد. پرو: به عنوان یکی از بزرگترین تولیدکنندگان کوکائین، پرو برای کامورا جذاب است. سالواتوره زازو، از رهبران خاندان مازارلا، در طرح بزرگی برای قاچاق کوکائین از پرو به اروپا دخیل بود. رومانی: کامورا در رومانی به پولشویی مشغول است. در سال 2018، نیکولا اینکوئتو، تاجر
مشغول است. در سال 2018، نیکولا اینکوئتو، تاجر ایتالیایی با ارتباطات قوی با کامورا، در رومانی دستگیر شد. اسپانیا: اسپانیا پس از ایتالیا مهم‌ترین پایگاه کامورا است. خاندان پولورینو قوی‌ترین گروه کامورا در اسپانیا محسوب می‌شود. حضور کامورا در کاستا دل سول آنقدر قوی است که روسای آن این منطقه را "کاستا نوسترا" می‌نامند. سوئیس: کامورا بیش از 50 سال در سوئیس حضور داشته و به پولشویی، قاچاق اسلحه و مواد مخدر مشغول است. خاندان کازالزی در سراسر این کشور حساب‌های بانکی متعددی دارد. بریتانیا: بریتانیا برای پولشویی
متعددی دارد. بریتانیا: بریتانیا برای پولشویی کامورا جذاب است. آنتونیو ریگی، به عنوان پولشوی خاندان‌های کونتینی و مازارلا در لندن فعالیت می‌کرد. ایالات متحده: کامورا بین قرن 19 و 20 در نیویورک فعالیت داشت. در دهه 1980، بسیاری از اعضای کامورا به ایالات متحده گریختند. FBI معتقد است حدود 200 عضو کامورا در این کشور فعالیت دارند. در سال 2012، دولت اوباما تحریم‌هایی علیه کامورا اعمال کرد.
گیدو رودریگز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است که در حال حاضر در رئال بتیس بازی میکند و برای فصل بعد به بارسا می اید باشگاهی. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ریور پلاته اشاره کرد. تیم ملی. وی همچنین در آرژانتین بازی کرده‌است.
ماتیاس سوارز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است. باشگاهی. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اندرلشت و باشگاه فوتبال ریور پلاته اشاره کرد. تیم ملی. وی همچنین در آرژانتین بازی کرده‌است.
گراهام بیکر (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال سابق انگلیسی است که در پست هافبک برای باشگاه فوتبال منچستر سیتی، باشگاه فوتبال ساوت‌همپتون، و باشگاه فوتبال فولام بازی می‌کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال انگلستان بازی کرده‌است. بیکر در ۱۹۸۸ مربی تیم جوانان دینامو لاکز هیث بود. این تیم طی دو سال پیاپی قهرمان لیگ پورتسموث و کاپ بهاره شد، او با برایان کلو جوان مقایسه می‌شد.
مایک باترس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال بازنشته اهل بریتانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به استون ویلا و کیلینگام اشاره کرد. زندگینامه. وی در تاریخ ۲۳ مارس ۱۹۵۸ در پیتربورو زاده شد.
خودآگاهی () به حس شدت‌یافته خویشتن‌آگاهی گفته می‌شود. این حس اشتغال خاطر در مورد خود است که مغایر با حالت فلسفی خویشتن‌آگاهی‌ست که آگاهی از این است که شخص به عنوان موجودی مستقل وجود دارد؛ گرچه، این دو اصطلاح عموماً به‌جای یکدیگر یا به شکل مترادف استفاده می‌شوند. حس ناخوشایند خودآگاهی ممکن است وقتی که فردی متوجه می‌شود دیگران به او نگاه می‌کنند، رخ دهد؛ این حس که «همه دارند نگاه می‌کنند» به او. برخی افراد از روی عادت، بیشتر از دیگران خودآگاه هستند. احساسات ناخوشایند خودآگاهی گاهی با خجالت یا پارانویا وابسته
خودآگاهی گاهی با خجالت یا پارانویا وابسته هستند. از مخالفان قابل توجه خودآگاهی می‌توان توماس کارلایل را نام برد.
آکسیوس () یک وبگاه خبری آمریکایی است که در سال ۲۰۱۶ توسط کارمندان سابق "پلیتیکو یعنی" جیم وندهای، مایک الن و روی شوارتز تأسیس شد. این وبگاه در سال ۲۰۱۷ به‌طور رسمی آغاز به کار کرد. نام وبگاه براساس واژهٔ یونانی ἄξιος ("áxios") به معنای «ارزشمند» است. تاریخچه. واندهای بنیانگذار این وبگاه خبری گفته بود که می‌خواهد آکسیوس ترکیبی از «اکونومیست و توییتر» باشد. این شرکت در ابتدا به پوشش ترکیبی از کسب‌وکار، سیاست، فناوری، مراقبت‌های بهداشتی و رسانه‌ها پرداخت. واندهای گفته بود که آکسیوس بر «تصادف بین فناوری و