payamvha/North_RAG huggingface dataset:
جایزه بزرگ ایتالیا ۱۹۵۹ () یک مسابقهٔ موتوری در رشتهٔ اتومبیل‌رانی فرمول یک بود که در تاریخ ۱۳ سپتامبر ۱۹۵۹ در پیست ناتزیوناله مونتزا واقع در مونتزا، ایتالیا برگزار شد. این گراند پری در میان ۹ گراند پری در فصل ، مسابقهٔ شمارهٔ ۸ بود. در این مسابقه که در ۷۲ دور و به مسافت برگزار شد، پول پوزیشن توسط استیرلینگ ماس کسب شد و سریع‌ترین زمان برای طی یک دور پیست که برابر با ۱:۴۰٫۴ بود نیز توسط فیل هیل به ثبت رسید. استیرلینگ ماس از تیم کوپر-کلیمکس، فیل هیل از تیم فراری و جک برابام از تیم کوپر-کلیمکس به‌ترتیب
تیم فراری و جک برابام از تیم کوپر-کلیمکس به‌ترتیب مقام‌های اول تا سوم مسابقه را کسب کردند.
اسماعیل‌آباد یا مهرک جمپ، روستایی در دهستان باهوکلات بخش باهوکلات شهرستان دشتیاری در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۹۸ نفر (۲۵ خانوار) بوده‌است.
جایزه بزرگ ایالات متحده ۱۹۵۹ () یک مسابقهٔ موتوری در رشتهٔ اتومبیل‌رانی فرمول یک بود که در تاریخ ۱۲ دسامبر ۱۹۵۹ در پیست مسابقه بین‌المللی سبرینگ واقع در سبرینگ، فلوریدا، ایالات متحده آمریکا برگزار شد. این گراند پری در میان ۹ گراند پری در فصل ، مسابقهٔ شمارهٔ ۹ بود. در این مسابقه که در ۴۲ دور و به مسافت برگزار شد، پول پوزیشن توسط استیرلینگ ماس کسب شد و سریع‌ترین زمان برای طی یک دور پیست که برابر با ۳:۰۵٫۰ بود نیز توسط ماریس ترینتیگنانت به ثبت رسید. بروس مک‌لارن از تیم کوپر-کلیمکس، ماریس ترینتیگنانت از تیم
از تیم کوپر-کلیمکس، ماریس ترینتیگنانت از تیم کوپر-کلیمکس و تونی بروکز از تیم فراری به‌ترتیب مقام‌های اول تا سوم مسابقه را کسب کردند.
روکو، روستایی در دهستان پیرسهراب بخش پیرسهراب شهرستان چابهار در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۲۵ نفر (۸ خانوار) بوده‌است.
توبالار یک گروه قومی بومی جمهوری آلتای در روسیه است. براساس سرشماری سال ۲۰۱۰، ۱۹۶۵ توبولار در روسیه وجود داشته‌است. روستاها با بالاترین جمعیت توبالار عبارت هستند از آرتیباش(Artybash)، توقاچ (Iogach) و نوووترویسک درخت مقدس توبلاره کاج سیبری است، نمادی از قدرت، زیبایی و شجاعت تایگا. تعطیلات سرو، جشن این درخت است.
قمارباز میسیسیپی (به انگلیسی: Mississippi Gambler) یک فیلم درام عاشقانه آمریکایی محصول سال ۱۹۲۹ میلادی به کارگردانی رجینالد بارکر و با بازی جوزف شیلدکات و جون بنت می‌باشد.
کلومتوسیلین یا کلومتاسیلین یک پنی سیلین است. منابع. Wikipedia contributors, "Clometocillin," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Clometocillin&amp;oldid=771781289 (accessed March 22, 2020).
آلبرتو هبر آشر (؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ) یک سیاستمدار اهل اروگوئه بود. وی از ۱ مارس ۱۹۶۶ تا ۲۸ فوریه ۱۹۶۷ رئیس‌جمهور اروگوئه بود.
حسین رهبری (۱۲۵۱خ زنجان - ۱۳۲۳خ) از مالکان زنجان و نماینده این شهر در دوره‌های ششم تا سیزدهم مجلس شورای ملی بود. پدرش حاج علی، روحانی بود و خود نیز تحصیلات دینی کرد و در کسوت روحانیت درآمد. املاک وسیعی از پدرش به ارث برد و از شخصیتهای شناخته شده شهر زنجان شد. در سال ۱۳۰۵ به نمایندگی زنجان در مجلس شورای ملی انتخاب شد (دوره ششم) و در همین دوره لباس روحانیت از تن درآورد. او تا هفت دوره بعد کرسی خود را در مجلس حفظ کرد.
کوماندی‌ها یا قوماندی‌ها مردمی بومی هستند در آسیای مرکزی. آن‌ها عمدتاً در جمهوری آلتای فدراسیون روسیه سکونت دارند. براساس سرشماری سال ۱۹۲۶، ۶٬۳۳۵ کوماندین در قلمرو روسیه زندگی می‌کردند. در سرشماری سال ۲۰۱۰، این تعداد فقط ۲۸۹۲ نفر بود، اما احتمالاً سرشماری سال ۱۹۲۶ شامل برخی افراد مرتبط بود. برخی از کوماندین‌ها که در سواحل رودخانه بییا زندگی می‌کردند، از رودخانه کوو در پایین دست، تقریباً به شهر بایسک و در امتداد مسیر پایین رودخانه رودخانه کاتون، تا سال ۱۹۶۹ با جمعیت قومی روسیه درگیر شدند. تاریخ. املیان
با جمعیت قومی روسیه درگیر شدند. تاریخ. املیان پریتساک ادعا کرد که "زبان کومانی" به اسم کوماندینها به معنی اسامی است که به مردم ترک، کومایی "ها -" قبچاق‌ها داده شده. با این حال، ادعا کرد که کوماندین‌ها دارای اسطوره‌های مختلف هستند. L. Potapov پیشنهاد کرد که آنها در ابتدا فدراسیونی از خلق‌ها با پیشینه‌های مختلف باشند: عشایر استپی (مانند کومایی‌ها)، شکارچیان تاگا (چاوشی)، پرورش دهندگان آهو (ننت) و ماهیگیران (تاتارها).
عثمان بازار، روستایی در دهستان پلان بخش پلان شهرستان چابهار در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۲۴۳ نفر (۶۹ خانوار) بوده‌است.
مانانگاتانگ یک شهر دورافتاده در شمال غرب استرالیا ایالت ویکتوریا است. در ، ۴۷۹ نفر جمعیت داشته است. گاهی اوقات به خاطر نام غیرمعمول آن، از اصطلاح مانانگ Aboriginal - "manang" به معنی "زمین" و از هم جدا "kaaiti" به معنی "آب بیان شده است". حمل و نقل. مانانگاتانگ در مسیر خط راه‌آهن رابینوال قرار دارد. پایانه این راه‌آهن در سال ۱۹۱۴ میلادی تأسیس شده تا اینکه خط در سال ۱۹۲۱ گسترش یافت. سرویس حمل مسافر به ایستگاه راه‌آهن مانانگاتانگ در سال ۱۹۷۸ میلادی متوقف شد. بزرگراه مال‌لی از راه‌آهن و جاده رابین‌ویل - سی لیک
مال‌لی از راه‌آهن و جاده رابین‌ویل - سی لیک در مانانگاتانگ عبور می‌کند. راه‌آهن آووکا قرار است به عنوان راه‌آهن باربری (از سال ۲۰۱۷) بازگشایی شود. پس از ارتقاء بتواند بارهایی با وزن ۲۱ تن حمل کند، با مصرف بیش از ۱۰۰٫۰۰۰ بتن ریزی، ارتقا یابد. بازگشایی فاز دوم این خط در درجه اول، اجازه حمل ماسه‌های معدنی از مانانگاتانگ به یک کارخانه فرآوری در همیلتون، ویکتوریا می‌دهد. تاریخچه. منانگاتانگ در سال ۱۹۱۵ به عنوان شهر برگزیده شد. در ژانویه سال ۱۹۱۹ میلادی، ایستگاه پلیس محلی تأسیس شد. در سال ۱۹۳۰ برخی از مهاجران
پلیس محلی تأسیس شد. در سال ۱۹۳۰ برخی از مهاجران برون‌کوچی در آن اسکان یافتند. خانم دلا دیلون در سال ۱۹۱۲ یک فروشگاه در این شهر افتتاح کرد. اداره پست در ۶ ژانویه ۱۹۱۳ در شهرک افتتاح شد. خانم آلیس مک کینون از آن زمان تا سال ۱۹۵۸ هنگامی که محل اداره بفروش رفت، مأمور پست بود. ۴۴ سال خدمت وی در آن سال در گردهمایی به افتخار وی توسط مردم برگزار شد. یک انجمن محلی مدرسه شماره ۳۲۶۳ را در ۲۶ سپتامبر ۱۹۱۴ افتتاح نمود. انجمن. اقتصاد منطقه اساساً برپایه کشاورزی، عمدتاً گندم و گوسفند و همچنین گاوها و پرندگان مانند کبوتر
و گوسفند و همچنین گاوها و پرندگان مانند کبوتر اهلی می‌باشد. باشگاه فوتبال مانانگاتانگ، یک تیم فوتبال استرالیایی است به نام مال‌لی در رقابت‌های لیگ فوتبال، شرکت می‌کند. مانانگاتانگ دارای یک باشگاه مسابقه اسب سواری، کلوپ مسابقه مانانگاتانگ است که سالانه یک دور مسابقه را برگزار می‌کند، مسابقه جام مانانگاتانگ در روز Caulfield Guineas در ماه اکتبر برگزار می‌شود. باشگاه گلف مانانگاتانگ برای علاقه‌مندان دایر است و در سال ۲۰۰۷ گرگان کیگان به عنوان رئیس باشگاه گلف انتخاب شد. این شهر دارای کوچک‌ترین بیمارستان عمومی
شد. این شهر دارای کوچک‌ترین بیمارستان عمومی و خانه سالمندان ویکتوریا است. مانانگاتانگ همچنین دارای یک دبیرستان و دبستان ترکیبی، یک پیش دبستانی و یک باشگاه تنیس است. گرد همایی مانانگاتانگ در دومین شنبه فوریه در حدود ساعت ۱۰:۳۰ هر سالانه برگزار می‌شود. محل این گردهمایی در باغ‌های فیتزروی، ملبورن است. این تجمع در نزدیکی درخت پری و کیوسک است. این گرد همایی بیش از ۷۵ سال است که ادامه دارد.
ولادیمیر لئوویچ بورتسف (؛ ۱۷ نوامبر ۱۸۶۲۲۱ اوت ۱۹۴۲) یک فعال انقلابی، محقق، ناشر و ویراستار چندین نشریه به زبان روسی بود. وی با افشای تعداد زیادی از عوامل تحریک آمیز، به ویژه ایوانو آزف در سال ۱۹۰۸، مشهور شد. به دلیل فعالیت‌های انقلابی خود و انتقاد شدید وی از رژیم امپراتوری از جمله انتقادات شخصی از امپراتور نیکلاس دوم، او چندین بار در کشورهای مختلف اروپایی به زندان افتاد. در طول زندگی، برتسف با سیاست‌های سرکوبگرانه از تزارسم در امپراتوری روسیه و پس از آن بلشویک‌ها و بعداً نازیسم آدولف هیتلر مبارزه کرد.
بلشویک‌ها و بعداً نازیسم آدولف هیتلر مبارزه کرد. اوایل زندگی (۱۸۶۲–۱۸۸۶). بورتسف در فورت- الکساندروفسکی، در منطقه ماورای خزر از امپراتوری روسیه (قزاقستان امروزی) در یک خانواده نظامی متولد شد. در سال ۱۸۸۲، وی به دلیل شرکت در شورش‌های دانشجویی، از دانشگاه ایالتی سن پترزبورگ و در سال ۱۸۸۵ از دانشگاه ایالتی کازان اخراج شد. وی به عنوان عضو نارودنایا ولیا به مدت دو سال در زندان (حدود یک سال در قلعه پیتر و پاول) زندانی شد و در سال ۱۸۸۶ به منطقه ایرکوتسک در سیبری شرقی تبعید شد. تبعید و انتشارات (۱۸۸۸–۱۹۱۴). بورتسف
تبعید شد. تبعید و انتشارات (۱۸۸۸–۱۹۱۴). بورتسف در سال ۱۸۸۸ موفق به فرار از تبعید و مهاجرت به سوئیس شد. در سال ۱۸۸۹ او مجله "سوابادنایا روسیه" (Свободная Россия، "روسیه آزاد") "را" تأسیس کرد اما تنها در سه شماره متوقف شد. بورتسف در سال ۱۸۹۰ که تحت تعقیب پلیس تزار بود، درحالی‌که سوار بر یک کشتی انگلیسی از قسطنطنیه عازم لندن بود، در محاصره کشتی‌های پلیس ترکیه که حامل افراد روس بود، قرار گرفت اما کاپیتان از درخواست آنها برای تحویل فراری خودداری کرد و اعلام کرد: "این قلمرو انگلیس است و من یک جنتلمن هستم!" در
"این قلمرو انگلیس است و من یک جنتلمن هستم!" در سال ۱۸۹۸، "بورتسف" به "دلیل طرفداری از" ترور الکساندر دوم در مجله‌اش، نارودولتس Народоволец ("رفیق نارودنایا ولیا")، توسط پلیس لریتانیا دستگیر شد. بورتسف مقصر شناخته شد و به مجازات سخت ۱۸ ماه حبس محکوم شد. وی پس از آزادی، انتشار مجله‌اش را در سوئیس ادامه داد و در نتیجه در آن کشور نیز ممنوعیت دائم وی صادر شد. بورتسف با افشای چندین عامل تحریک کننده (پرووکاتور) تزار مانند یونو آزف، شهرت خود را به عنوان یک ضد جاسوس به دست آورد و به «شرلوک هلمز انقلاب» معروف شد.
به دست آورد و به «شرلوک هلمز انقلاب» معروف شد. جنگ جهانی اول و بلشویک‌ها (۱۹۱۴–۱۹۲۱). در آغاز جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۴ وی در بازگشت در مرز دستگیر شد و دوباره به سیبری تبعید شد. در سال ۱۹۱۵ با عفو عمومی به پتروگراد بازگشت. برتسف به شدت با بلشویکها مخالفت کرد. وی در سال ۱۹۱۷ لنین و رفقایش را متهم کرد که مأمور آلمان هستند. وی در مقاله خود «"یا ما یا آلمانی‌ها و کسانی که با آنها هستند»" ("آزادی روسیه"، ۷ ژوئیه ۱۹۱۷)، دشمنان اصلی روسیه را به شرح زیر ذکر کرد: در روز انقلاب اکتبر، وی به دستور لئون تروتسکی دستگیر
روز انقلاب اکتبر، وی به دستور لئون تروتسکی دستگیر شد، و این باعث شد که برخی از مورخان وی را به عنوان اولین زندانی سیاسی در اتحاد جماهیر شوروی شمردند. علی‌رغم اختلافات سیاسی و اختلافات عمومی در مطبوعات، ماکسیم گورکی خواستار آزادی برتسف شد و در فوریه ۱۹۱۸ وی واقعاً آزاد شد و روسیه شوروی را ترک کرد. بارتسف بقیه عمر خود را به عنوان مهاجر، ابتدا در فنلاند، سپس سوئد و بعداً در فرانسه گذراند. وی در طول جنگ داخلی روسیه از جنبش سفید دریاسالار کلچاک و ژنرال آنتون دنیکین حمایت کرد. تلاشهای بیشمار او برای جمع کردن همه
حمایت کرد. تلاشهای بیشمار او برای جمع کردن همه نیروهای ضد بلشویکی تحت یک چتر عقیدتی موفق نبود. زندگی و مرگ بعد (۱۹۲۱–۱۹۴۲). در سال ۱۹۲۱ بارتسف در بنیانگذاری کمیته ملی روسیه شرکت کرد و رئیس آن شد. در دهه ۱۹۳۰، بورتسف با فاشیسم و یهودستیزی مبارزه کرد. در سال ۱۹۳۴–۱۹۳۵ او شاهد محاکمه در برن بود و نقش اخرانا را در جعل و فریبکاری در مورد "پروتکل بزرگان صهیون" افشا کرد. در سال ۱۹۳۸ در پاریس کتابی به "نام «پروتکل بزرگان صهیون: جعل اثبات شده» منتشر کرد". بارتسف در سال ۱۹۴۲ در پاریس در اثر عفونت خون و در فقر
در سال ۱۹۴۲ در پاریس در اثر عفونت خون و در فقر درگذشت.
جانی دارک (به انگلیسی: Johnny Dark) یک فیلم سینمایی آمریکایی در ژانر اکشن، درام و کمدی با تکنولوژی تکنی‌کالر محصول سال ۱۹۵۴ میلادی به کارگردانی جرج شرمن است. بازیگران اصلی این فیلم تونی کرتیس، پایپر لوری و دان تیلور هستند.
عبدالرحمن سوار الذهب (؛ زادهٔ ۱۹۳۴ – درگذشتهٔ ۱۸ اکتبر ۲۰۱۸)، یک سیاستمدار اهل سودان بود. وی از ۶ آوریل ۱۹۸۵ تا ۶ مه ۱۹۸۶ رئیس‌جمهور سودان بود. زندگی‌نامه. عبدالرحمن سوار الذهب در سال ۱۹۳۴ میلادی در ام درمان به دنیا آمد. او در زمان ریاست جمهوری جعفر نمیری ریاست ستاد مشترک ارتش شد؛ و بعد از آن در سال ۱۹۸۴ وزیر دفاع سودان شد. در سال ۱۹۸۵ او در کودتایی حکومت نمیری را برانداخت. سوار الذهب ریاست دولت انتقالی را به عهده گرفت، اما یک سال پس از آن از قدرت کناره‌گیری کرده و آن را تحویل دولت منتخب سودان به ریاست صادق
کرده و آن را تحویل دولت منتخب سودان به ریاست صادق المهدی، نخست‌وزیر و احمد المیرغنی رئیس شورای حاکمیت سودان داد. وی در سال ۱۹۸۷ ریاست شورای «هیئت امنای سازمان دعوت اسلامی» را بر عهده گرفت. در سال ۲۰۰۴ سوار الذهب جایزه بین‌المللی ملک فیصل را بابت خدماتش به اسلام دریافت کرد. عبدالرحمن سوار الذهب در ۱۸ اکتبر ۲۰۱۸، در سن ۸۳ سالگی در بیمارستان نظامی شهر ریاض، پایتخت عربستان، به مرگ طبیعی درگذشت.
بیمارستان امین، یکی از بیمارستان‌های اصفهان واقع در خیابان ابن سینا است. در پی دنیاگیری کروناویروس در ایران، سازمان فرانسوی پزشکان بدون مرز اقدام به ارسال تجهیزات برای احداث یک مرکز فوریت‌های پزشکی با ظرفیت ۵۰ تخت برای درمان مبتلایان به بیماری کروناویروس در محوطه بیمارستان امین نمود که مقامات جمهور اسلامی بدون هیچ توضیحی آنها را پس از رسیدن به ایران بازگرداندند و از فعالیت آنها جلوگیری نمودند.
شورش‌های ۱۹۸۹ باگلپور به نزاع رخ داده بین هندوها و مسلمانان در بخش باگلپور در ایالت بیهار کشور هند اشاره دارد. این درگیری‌ها از ۲۴ اکتبر ۱۹۸۹ (۲ آبان ۱۳۶۸) آغاز شد و به مدت ۲ ماه ادامه یافت. این خشونت‌ها علاوه بر شهر باگلپور به ۲۵۰ روستای اطراف آن نیز کشیده شد. بر اثر این درگیری‌ها بیش از ۱٬۰۰۰ نفر (حدود ۹۰۰ نفر از آنها مسلمان بودند) کشته و ۵۰٬۰۰۰ نفر دیگر نیز آواره شدند. این واقعه بدترین درگیری آن زمان بین هندوها و مسلمانان پس از استقلال هند بود، حتی بدتر از شورش‌های ۱۹۶۹ گجرات. پیشینه. شهر باگلپور سابقه
از شورش‌های ۱۹۶۹ گجرات. پیشینه. شهر باگلپور سابقه تاریخی‌ای راجع به نزاع‌های جمعی دارد. در اوت ۱۹۸۹ (مرداد ۱۳۶۸) مصادف با ماه محرم و جشن‌های بیشری پوجای هندوها، تنش بین هندوها و مسلمانان افزایش یافت. در سال ۱۹۸۹ (۱۳۶۸ شمسی)، حزب هندویی ویشوا هندو پاریشاد (وی‌اِچ‌پی) به عنوان بخشی از کمپین رام جانمابهومی، که هدف آن ساخت یک معبد هندو به جای مسجد بابری در شهر ایودیا بود، نوعی حرکت دسته جمعی موسوم به «رامشیلا» را در شهر باگلپور راه انداخت. هدف از این حرکت دسته جمعی هندویی، جمع کردن آجر برای ساخت معبد رام مورد
جمعی هندویی، جمع کردن آجر برای ساخت معبد رام مورد نظر در ایودیا بود (نوعی رسم و رسوم هندو هنگام ساخت معابد). در ۲۲ اکتبر (۳۰ مهر)، یکی از این راهپیمایی‌ها که از روستایی به نام فاتح‌پور عبور می‌کرد، تبدیل به یک جنگ خیابانی پرتاب آجر و آتش‌افروزی شد. درست قبل از وقوع این درگیری‌ها، شایعات دروغینی در مورد قتل دانشجویان هندو پخش شده بود: یکی از این شایعات ادعا می‌کرد که نزدیک به ۲۰۰ دانشجوی هندو توسط مسلمانان کشته شده‌اند، در حالی که شایعه دیگری ادعا می‌کرد که در دانشگاه سانسکریت ۳۱ پسر هندو به قتل رسیده و
که در دانشگاه سانسکریت ۳۱ پسر هندو به قتل رسیده و جسدهایشان در چاهی انداخته شده‌است. جدای از اینها، رقابت‌های فاسد و جنایتکارانه سیاسی در منطقه نیز در تحریک این درگیری‌ها نقش داشته‌است. عامل تحریک. در ۲۴ اکتبر ۱۹۸۹ (۲ آبان ۱۳۶۸) راهپیمایی‌های رامشیلا که از نواحی مختلف راه افتاده بودند، در مسیرشان برای رسیدن به شهر ایودیا به ناحیه گائوشالا نزدیک می‌شدند. جمعیتی که از منطقه پارباتی راه افتاده بودند به‌طور مسالمت آمیزی از تاتارپور که یک ناحیه مسلمانان نشین بود، عبور کردند چون سردسته آنان "ماهادو پراساد سینگ"
عبور کردند چون سردسته آنان "ماهادو پراساد سینگ" به هندوها گفته بود که هیچ شعار تحریک آمیزی را مطرح نکنند. مدتی بعد، جمعیت دیگری که از ناتناگار راه افتاده بودند به تاتارپور رسیدند. برای امنیت بیشتر، این راهپیمایی عظیم توسط پلیس و با حضور رئیس پلیس "کا. اِس دویودی" اسکورت شد. برخی از اعضای این راهپیمایی شعارهایی مانند «هندی، هندو، هندوستان، مُلّا بهاگو پاکستان» (یعنی «هند برای هندوها است، مُلّاها گم شوند بروند پاکستان») و «بابور کی اولادون، بهاگو پاکستان یا کبریستان» (یعنی «ای فرزندان بابر، گورتان را گم کنید
(یعنی «ای فرزندان بابر، گورتان را گم کنید به پاکستان وگرنه قبرستان») می‌دادند. دادستان ناحیه "آرون جها"، این راهپیمایی را در تقاطع پارباتی و تاتارپور متوقف کرد. سپس از مسلمانان اجازه خواست که این راهپیمایی از تاتارپور عبور کند، اما مسلمانان قبول نکردند و گفتند از مسیر دیگری که به گائوشالا می‌رسد، بروند. در همین حین که بحث‌ها ادامه داشت، نارنجکهای دست‌سازی از محوطه یک دبیرستان متعلق به مسلمانان که در همان حوالی بود، به میان راهپیمایی پرتاب شدند. در این انفجارها کسی کشته نشد ولی ۱۱ مأمور پلیس زخم‌های خفیفی
کسی کشته نشد ولی ۱۱ مأمور پلیس زخم‌های خفیفی برداشتند. از این واقعه به عنوان عامل برانگیختن شورش‌ها در منطقه یاد می‌شود. شورش‌ها. بلافاصله در بعدازظهر روز ۲۴ اکتبر ۱۹۸۹ (۲ آبان ۱۳۶۸) از سوی دولت ایالتی حکومت نظامی اعلام و هر تجمعی ممنوع شد. هنگامی که پلیس برای پراکنده کردن جمعیت در تاتارپور شروع به تیراندازی کرد، مسلمانان نیز به طرف آنها که شامل دادستان ناحیه، رئیس پلیس و سایر مقامات دولتی بودند، نارنجک پرتاب کردند. در نتیجه این مقاومت‌ها، پلیس دفعات بیشتری به طرف مردم تیراندازی کرد که منتهی به کشته شدن ۲
به طرف مردم تیراندازی کرد که منتهی به کشته شدن ۲ نفر شد. در همین حین هندوهایی که در راهپیمایی در تقاطع پارباتی و تاتارپور متوقف شده بودند، تبدیل به یک دسته آشوبگر شدند. این آشوبگران به مغازه‌های متعلق به مسلمانان در جاده ناتناگار (نام آن بعدها به جاده لرد ماهاویر تغییر یافت) حمله کردند. آشوبگران هندو همچنین سعی کردند که به ناحیه مسلمانان نشین آساناندپور یورش ببرند، اما مسلمانان آنجا از روی پشت بام‌ها به سمت آنان شلیک کردند. سپس این اوباش به محله هندو نشین پارباتی رفتند، جایی که دست کم ۴۰ مسلمان را قتل‌عام
رفتند، جایی که دست کم ۴۰ مسلمان را قتل‌عام کردند. هنگامی که خبر این درگیری‌ها به سایر گروه‌های راهپیمایی رامشیلا در ناحیه گائوشالا رسید، هندوها به قیام برخواسته، مسلمانان را به قتل رساندند، مغازه‌هایشان را غارت و اموال آنها را تخریب کردند. در ۲۵ اکتبر (۳ آبان) جمعیتی ۸٬۰۰۰ نفری از آشوبگران، یک شهرک مسلمان نشین به نام مدنی‌ناگار را غارت و ویران و آن را به یک شهر متروکه تبدیل کردند. آنها به محله کانجهیاگرام که در همان نزدیکی بود نیز حمله کردند. بهاتوریا که یک دهکده مسلمان نشین است در ۲۵ اکتبر (۳ آبان) و بار
دهکده مسلمان نشین است در ۲۵ اکتبر (۳ آبان) و بار دیگر در ۲۷ اکتبر (۵ آبان) مورد حمله قرار گرفت و چندین مسلمان در آنجا کشته شدند. مسجد جامع دهکده هاسن‌آباد نیز که در زمان سلطنت اورنگ‌زیب بنا شده بود، مورد تخریب قرار گرفت. برخی معتقدند که برخوردهای بی‌رحمانه پلیس، خود باعث افزایش این درگیری‌ها شد. بنا به درخواست فوری دولت ایالتی، ارتش در تاریخ ۲۶ اکتبر (۴ آبان) وارد عمل شد. فرماندار بیهار، ساتیندرا نارایان سینها در همان روز از رئیس پلیس "کا. اِس دویودی" که به ضد مسلمان بودن شهره بود، خواسته بود تا کنار بکشد
ضد مسلمان بودن شهره بود، خواسته بود تا کنار بکشد و مسئولیت را به فردی به نام "آجیت دات" واگذار کند. با این وجود، نخست‌وزیر راجیو گاندی که برای بازدید از نواحی آشوب شده به آنجا آمده بود، به درخواست گروهی متشکل از مأموران پلیس و حامیان حزب وی‌اِچ‌پی، انتقال رئیس پلیس "کا. اِس دویودی" را لغو کرد. در ۲۶ اکتبر (۴ آبان)، حداقل ۱۱ مسلمان در روستایی تحت سلطه هندوهای برهمین به نام پاراندارپور کشته شدند. در همان روز، ۱۸ مسلمان از جمله ۱۱ کودک در معرض دید عموم، در منطقه نایابازار شهر باگلپور کشته شدند. حدود ۴۴
در منطقه نایابازار شهر باگلپور کشته شدند. حدود ۴۴ مسلمان، از جمله ۱۹ کودک، توسط چند هندوی محلی در ساختمان سامونا کوتهی پناه داده شده بودند. ساعت ۱۱:۳۰ صبح، جمعیتی ۷۰ نفری با شمشیر، تبر، چکش و چوب دستی به آن ساختمان هجوم آوردند. طی ۱۰ دقیقه، ۱۸ مسلمان کشته شدند. برخی از بچه‌ها سر بریده شدند، بعضی دیگر دست و پایشان قطع شده بود و برخی دیگر از طبقه سوم به پایین پرتاب شدند. حتی سینه‌های زنی به نام "بونی بگوم" را بریدند. تعدادی از مسلمانان که توسط هندوها در ساختمان‌های همجوار پناه داده شده بودند، موفق به زنده
همجوار پناه داده شده بودند، موفق به زنده ماندن شدند. با این حال، در آساناندپور مسلمانان از چند خوابگاه متعلق به دانشجویان هندو محافظت کرده بودند تا امنیت آنها به خطر نیفتد. یک روزنامه هندی به نام "هندوستان" که در شهر پتنه مرکز ایالت بیهار منتشر می‌شود، گزارش داد که در ۳۱ اکتبر (۹ آبان)، نیروهای ارتش اسلحه‌ها و مهماتی را که ساخته پاکستان بودند و در اختیار افراد شروری در ناحیه تاتارپور قرار داشته‌اند را کشف و مصادره کرده‌است. اگرچه دادستان ناحیه "آرون جها"، این گزارش را «مزخرف محض» نامید و آن را رد کرد و
این گزارش را «مزخرف محض» نامید و آن را رد کرد و نظریه «دست داشتن بیگانه‌ها» در این شورش‌ها را «احمقانه» خواند. براساس آمارهای رسمی در این شورش‌ها ۱٬۰۷۰ نفر کشته و ۵۲۴ نفر زخمی شدند. ۱۵ منطقه از مناطق ۲۱ گانه باگلپور تحت تأثیر این شورش‌ها قرار گرفتند. ۱۱٬۵۰۰ باب خانه در ۱۹۵ روستا ویران شد و ۴۸٬۰۰۰ نفر را آواره کرد. ۶۰۰ دستگاه ریسندگی اتوماتیک و ۱٬۷۰۰ دستگاه ریسندگی دستباف سوخته و تبدیل به خاکستر شدند. ۶۸ مسجد و ۲۰ ضریح نیز نابود شدند. قتل‌عام چاندهری. روستای چاندهری (چاندری نیز تلفظ می‌شود) در شامگاه ۲۷
چاندهری (چاندری نیز تلفظ می‌شود) در شامگاه ۲۷ اکتبر (۵ آبان) توسط مردم روستاهای مجاور از سه طرف مورد حمله قرار گرفت. مردمان هندوی یاداوی روستای همسایه با ساخت مسجد در این روستا مخالف بودند. مهاجمین این مسجد را به همراه چند خانه به آتش کشیدند و ۵ نفر را کشتند. یک گروهان از پیاده‌نظام جامو و کشمیر، به فرماندهی سرگرد "جی. پی. اِس ویرک" در مکانی به نام سابائور تهانا مستقر شدند و چاندهری و روستای مجاور آن به نام راج‌پور را زیر نظر گرفتند. هنگامی که سرگرد "ویرک" وارد چاندهری شد، متوجه شد که برخی از مسلمانان به
وارد چاندهری شد، متوجه شد که برخی از مسلمانان به روستاهای اطراف گریخته‌اند و حدود ۱۲۵ نفر از آنها در یک خانه بزرگ متعلق به فردی به نام "شیخ مِنت" مخفی شده‌اند. او تعدادی مأمور پلیس برای محافظت در آنجا گماشت و به مسلمانان اطمینان خاطر داد که صبح با یک یگان ارتشی برمی‌گردد تا آنها را به سلامت از آنجا خارج کند. در اوایل صبح روز بعد، تعداد زیادی از هندوهای یاداو، دوساد و کورمی (طبقات مختلف مردم هندو به معنی آقازاده، نگهبان و برزگر) به خانه "شیخ مِنت" ریختند. آنها ادعا می‌کردند که برای بردن مسلمانان آمده‌اند.
ادعا می‌کردند که برای بردن مسلمانان آمده‌اند. با این حال به محض بیرون آمدن مسلمانان، به آنها حمله‌ور شدند: خیلی از آن‌ها همان‌جا کشته شدند و برخی دیگر در حال فرار به سمت تالاب سنبلی که در آن نزدیکی بود، مورد حمله قرار گرفتند. هنگامی که سرگرد "ویرک" ساعت ۹:۳۸ صبح روز ۲۸ اکتبر (۶ آبان) به چاندهری برگشت، خانه "شیخ مِنت" را خالی از سکنه یافت. او در تالاب، یک بازمانده به نام "مالیکا بانو" را پیدا کرد که پای راست او قطع شده بود. ۶۱ جسد تکه‌تکه شده از تالاب کشف شد. بعدها پلیس پرونده‌ای در این مورد تشکیل داد و
شد. بعدها پلیس پرونده‌ای در این مورد تشکیل داد و اتهاماتی را علیه ۳۸ نفر مطرح کرد که از این تعداد ۱۶ نفر گناهکار شناخته شده و به حبس ابد محکوم شدند؛ ۲۲ نفر دیگر تبرئه شدند. قتل‌عام لوگِین. در روستایی به نام لوگِین، ۱۱۶ مسلمان توسط یک جمعیت آشوبگر ۴٬۰۰۰ نفری به رهبری افسر پلیس "رامچاندر سینگ" کشته شدند. پس از آن برای از بین بردن شواهد و مدارک، اجساد را در مزارع دفن کردند و بر روی آنها گیاه گل کلم کاشتند. در سال ۲۰۰۷ (۱۳۸۶ شمسی)، ۱۴ نفر از جمله همان افسر پلیس به جرم این قتل‌ها به حبس ابد محکوم شدند. عواقب.
به جرم این قتل‌ها به حبس ابد محکوم شدند. عواقب. کمیسیون تحقیق سه نفره‌ای متشکل از قاضیان دادگاه عالی بیهار، "سی. پی. سینها" و "اِس. سامشول حسن" توسط دولت ایالت بیهار برای بررسی شورش‌ها ایجاد شد. این کمیسیون گزارش نهایی خود را در سال ۱۹۹۵ (۱۳۷۴ شمسی) ارایه داد و چند افسر پلیس از جمله رئیس پلیس "کا. اِس دویودی" را به دلیل سهل انگاری در جلوگیری از این شورش‌ها مقصر دانست. دور دوم شورش‌ها در مارس ۱۹۹۰ (اسفند ۱۳۶۸) اتفاق افتاد. در این خصوص ۱۴۲ مورد درگیری به ایستگاه‌های مختلف پلیس گزارش شده‌است. ۱٬۲۸۳ نفر متهم
مختلف پلیس گزارش شده‌است. ۱٬۲۸۳ نفر متهم شدند. ۵۳۵ پرونده از ۸۶۴ پرونده تشکیل شده، بسته شد و بیشتر متهمین به دلیل عدم وجود مدارک کافی تبرئه شدند. قربانیان دولت کنگره را به خاطر کم‌کاری در متوقف کردن شورش‌ها و همچنین عدم فراهم آوردن کمکهای امدادی مناسب به آنها مقصر می‌دانستند. این شورش‌ها در زمان تصدی فرماندار ساتیندرا نارایان سینها رخ داد، در نتیجه از سمت خود کناره‌گیری کرد. برای تسلی خاطر مسلمانان، کنگره جاگان‌نات میشرا را جایگزین او کرد، کسی که به خاطر اضافه کردن زبان اردو به زبانهای رسمی ایالت در جامعه
کردن زبان اردو به زبانهای رسمی ایالت در جامعه مسلمانان محبوب بود. ساتیندرا نارایان سینها در کتاب "مری یادین، مری بهولین" که دربارهٔ زندگینامه خود نوشته، همکاران کنگره‌ای خود را متهم می‌کند که به خاطر حسادت و خصومت شخصی شورش‌ها را «شدت بخشیده‌اند»، خصوصاً به فرماندار قبلی بهاگوات جها آزاد و رئیس مجلس قبلی "شیوچاندرا جها" اشاره می‌کند. وی همچنین نخست‌وزیر راجیو گاندی را مقصر می‌داند که با وجود ناکارآمدی کامل رئیس پلیس آن زمان "کا. اِس دویودی" در کنترل شورش‌ها، دستور انتقال او را بدون مشورت با وی لغو
شورش‌ها، دستور انتقال او را بدون مشورت با وی لغو کرده‌است. وی می‌گوید که این تصمیم «نه تنها تخطی از قانون اساسی دولت ایالتی، بلکه اقدامی مضر در روند کاهش تنش‌ها بوده‌است». سینها همچنین در کتابش می‌گوید که پس از برکناری از سمت فرمانداری، وی راجیو گاندی را دربارهٔ «نقش برخی از اعضای کنگره» در شورش‌ها مطلع کرده‌است. مسلمانان ایالت بیهار از دیرباز طرفدار کنگره (I) و جزو رای‌دهندگان به آن بودند، اما پس از درگیری‌های سال ۱۹۸۹ (۱۳۶۸ شمسی)، تغییر نظر دادند و طرفدار لالو پراساد یاداو شدند، کسی که در سال ۱۹۹۰ (۱۳۶۹
لالو پراساد یاداو شدند، کسی که در سال ۱۹۹۰ (۱۳۶۹ شمسی) فرماندار آن ایالت شد. با این حال، دولت تشکیل شده توسط او نیز به عدم اجرای عدالت متهم شد. نجات یافتگان از شورش، "لالو پراساد یاداو" را به خاطر عدم مجازات آشوبگران متهم کردند، زیرا بسیاری از آنها با وی هم‌قشر بودند. در ۱۲ می ۲۰۰۵ (۲۲ اردیبهشت ۱۳۸۴)، دادگاهی در باگلپور ۱۰ نفر را به جرم قتل پنج مسلمان در جریان شورش‌ها در روستای کامارگنج، به حبس ابد محکوم کرد. هنگامی که نیتیش کومار فرماندار شد، در سال ۲۰۰۶ (۱۳۸۵ شمسی) دستور داد که ۲۷ پرونده مربوط به این
(۱۳۸۵ شمسی) دستور داد که ۲۷ پرونده مربوط به این شورش‌ها، برای تحقیقات دوباره بازگشایی شوند. این اقدام منجر به محاکمه مجدد "کامشوار یاداو" شد، که قبلاً تبرئه شده بود و پلیس ایالتی تحت عنوان «حفظ هماهنگی جمعی» از او تقدیر کرده بود. وی به جرم قتل یک پسر ۱۵ ساله به نام "محمد قیوم" محکوم شد. در سال ۲۰۰۷ (۱۳۸۶ شمسی)، ۱۴ نفر دیگر به خاطر دست داشتن در قتل‌عام روستای لوگِین محکوم شدند. در سال ۲۰۱۲ (۱۳۹۱ شمسی)، به تعدادی از قربانیان توسط دولت ایالتی غرامت داده شد. گزارش کمیسیون بررسی اِن. اِن. سینگ. پس از به قدرت
گزارش کمیسیون بررسی اِن. اِن. سینگ. پس از به قدرت رسیدن "نیتیش کومار" در نوامبر ۲۰۰۵ (آبان ۱۳۸۴)، وی کمیسیون بررسی شورش‌های باگلپور را زیر نظر قاضی "اِن. اِن. سینگ" تشکیل داد. این کمیسیون گزارش ۱۰۰۰ صفحه‌ای خود را در فوریه ۲۰۱۵ (بهمن ۱۳۹۳) ارایه کرد؛ این گزارش در ۷ اوت ۲۰۱۵ (۱۶ مرداد ۱۳۹۴) در مجلس قانونگذاری بیهار خوانده شد. این گزارش اظهار می‌داشت که سهل انگاری‌های دولت کنگره وقت، تشکیلات محلی و پلیس، عامل این درگیری‌های مرگبار بوده‌است.