payamvha/North_RAG huggingface dataset:
این طریق بر نرخ اشتغال تأثیر بگذارد.. در دهه ۱۹۸۰ اقتصاددانان کینزی نو از این مدل‌های اولیه قرارداد دستمزد اسمی ناراضی بودند. از آنجا که آنها پیش‌بینی کردند که دستمزدهای واقعی ضد بحرانی خواهند بود (دستمزدهای واقعی با سقوط اقتصاد افزایش می‌یابد)، در حالی که شواهد تجربی نشان می‌داد که دستمزدهای واقعی مستقل از چرخه‌های اقتصادی یا حتی اندکی غیرعلمی است. این مدل‌های پیمانکاری نیز از نظر مبانی خرد اقتصادی معنا نداشت زیرا مشخص نیست که چرا شرکت‌ها اگر منجر به ناکارآمدی شوند از قراردادهای بلند مدت استفاده می‌کنند.
شوند از قراردادهای بلند مدت استفاده می‌کنند. کینزی‌های جدید به جای تمرکز بر بازار کار، توجه خود را به بازار کالاها و قیمت‌های چسبنده ناشی از مدل‌های «هزینه فهرست بها» تغییر قیمت منعطف کردند. این اصطلاح به هزینه تحت‌اللفظی مربوط به رستوران چاپ منوهای جدید هنگامی که می‌خواهد قیمت‌ها را تغییر دهد، اشاره دارد. با این حال، اقتصاددانان همچنین از آن استفاده می‌کنند تا به هزینه‌های عمومی تر مربوط به تغییر قیمت‌ها، از جمله هزینه ارزیابی اینکه آیا این تغییر را ایجاد کنند، اشاره کنند. از آنجا که بنگاه‌ها برای تغییر
کنند، اشاره کنند. از آنجا که بنگاه‌ها برای تغییر قیمت باید پول خرج کنند، همیشه آنها را در جایی که بازارها تسویه شده نیست، تنظیم نمی‌کنند و این عدم تعدیل قیمت می‌تواند توضیح دهد که چرا ممکن است اقتصاد در عدم تعادل باشد. مطالعات انجام شده براساس داده‌های شاخص قیمت مصرف‌کننده ایالات متحده تأیید کرده‌است که قیمت‌ها چسبنده هستند. قیمت یک کالا به‌طور معمول در حدود هر چهار تا شش ماه تغییر می‌کند یا در صورت عدم خرید و فروش، هر هشت تا یازده ماه.. در حالی که برخی از مطالعات نشان می‌دهد که هزینه‌های فهرست بها برای
مطالعات نشان می‌دهد که هزینه‌های فهرست بها برای تأثیر کل، بسیار ناچیز است، لورنس توپ ودیوید رومر (1990) نشان دادند که چسبندگی‌های واقعی می‌توانند با چسبندگی‌های اسمی در ایجاد تعادل مهم باشند. چسبندگی‌های واقعی هر زمان که یک شرکت برای تنظیم قیمت‌های واقعی خود در پاسخ به یک فضای اقتصادی در حال تغییر عوض شود، رخ می‌دهد. به عنوان مثال، یک شرکت می‌تواند در صورت داشتن قدرت بازار یا اگر هزینه‌های آن برای ورودی‌ها و دستمزدها توسط یک قرارداد قفل شده باشد، با چسبندگی‌های واقعی روبرو شود. بال و رومر گفتند چسبندگی‌های
واقعی روبرو شود. بال و رومر گفتند چسبندگی‌های واقعی در بازار کار هزینه‌های یک شرکت را بالا نگه می‌دارد و این باعث می‌شود شرکت‌ها در کاهش قیمت و از دست دادن درآمد مردد باشند. هزینه ایجاد شده توسط چسبندگی‌های واقعی همراه با هزینه فهرست بها برای تغییر قیمت، باعث می‌شود که شرکت نتواند قیمت‌ها را به سطح ترخیص بازار کاهش دهد.. شکست هماهنگی. شکست هماهنگی یکی دیگر از توضیحات بالقوه برای رکود اقتصادی و بیکاری است. در رکود اقتصادی، یک کارخانه حتی اگر افراد مایل به کار در آن باشند، بیکاری است و افرادی که مایل به
کار در آن باشند، بیکاری است و افرادی که مایل به تولید آن هستند در صورت داشتن شغل. در چنین سناریویی، به نظر می‌رسد رکود اقتصادی نتیجه عدم موفقیت هماهنگی است: دست نامرئی نتواند جریان معمول، بهینه، جریان تولید و مصرف را هماهنگ کند.. راسل کوپر و اندرو جان (1988) یک شکل کلی از هماهنگی به عنوان مدل‌هایی با تعادل‌های متعدد بیان شده‌است که در آن عوامل می‌توانند برای بهبود (یا حداقل آسیب نرساندن) هر یک از موقعیت‌های مربوط، هماهنگی خود را ارائه دهند. کوپر و جان کار خود را بر اساس بر مدلهای قبلی از جمله مدل پیتر
خود را بر اساس بر مدلهای قبلی از جمله مدل پیتر دیاموند (1982) مدل نارگیل، که یک مورد از عدم هماهنگی مربوط به جستجو و تطبیق را نشان می‌دهد. در مدل دیامند تولیدکنندگان اگر دیگران را ببینند، احتمال تولید بیشتری دارند. افزایش شرکای تجاری احتمالی، احتمال تولیدکننده معین را برای یافتن کسی برای تجارت با آن افزایش می‌دهد. مانند سایر موارد عدم موفقیت هماهنگی، الگوی دیامند دارای تعادل‌های متعدد است و رفاه یک عامل به تصمیمات دیگران بستگی دارد.مدل دیامند نمونه ای از «اثرات جانبی بازار ضخیم» است که باعث می‌شود بازارها
جانبی بازار ضخیم» است که باعث می‌شود بازارها وقتی افراد و بنگاه‌های بیشتری در آنها شرکت می‌کنند عملکرد بهتری داشته باشند. از دیگر منابع احتمالی عدم موفقیت هماهنگی می‌توان به پیشگویی‌های خود محقق کننده اشاره کرد. اگر یک شرکت پیش‌بینی کاهش تقاضا را داشته باشد، ممکن است استخدام را کاهش دهد. فقدان جای خالی شغل ممکن است کارگران را نگران کند که مصرف خود را کاهش دهند. این کاهش تقاضا انتظارات شرکت را برآورده می‌کند و کاملاً ناشی از اقدامات خود شرکت است. شکست بازار کار. کینزی‌های جدید توضیحاتی در مورد عدم موفقیت
کار. کینزی‌های جدید توضیحاتی در مورد عدم موفقیت بازار کار ارائه دادند. در بازار والراسیا، کارگران بیکار دستمزد را کاهش می‌دهند تا اینکه تقاضای کارگران تأمین شود. اگر بازارها والراسیان باشند، رتبه بیکاران محدود به کارگران در گذار بین شغل و کارگرانی می‌شود که کار نمی‌کنند زیرا دستمزدها برای جذب آنها خیلی پایین هستند. آنها تئوریهای مختلفی را ارائه دادند که توضیح می‌دهد چرا بازارها ممکن است کارگران مایل، بیکار بمانند. از بین این نظریه‌ها، کینزی‌های جدید به ویژه با بهره‌وری دستمزد و مدل داخلی-خارجی که برای
ویژه با بهره‌وری دستمزد و مدل داخلی-خارجی که برای توضیح اثرات طولانی مدت بیکاری قبلی مورد استفاده قرار گرفته بود مرتبط بودند. جایی که افزایش کوتاه مدت بیکاری دائمی می‌شود و منجر به بالاتر رفتن بیکاری در درازمدت می‌شود. مدل داخلی-خارجی. اقتصاددانان هنگامی که سطح بیکاری با بحران انرژی ۱۹۷۹ و رکود اقتصادی اوایل دهه ۱۹۸۰ افزایش پیدا کرد، به پسماند علاقه‌مند شدند اما به سطوح پایین‌تر که نرخ طبیعی در نظر گرفته شده بود، بازگشتند.. اولیور بلانچارد و لارنس سامرز (1986) پسماند در بیکاری را با مدلهای داخلی خارجی
(1986) پسماند در بیکاری را با مدلهای داخلی خارجی توضیح دادند، که توسط آسار لیدبنک و دنیس اسنور در یک سری مقالات و سپس یک کتاب ارائه شده‌است. داخلی‌ها، کارمندانی که قبلاً در یک شرکت کار می‌کنند، فقط نگران رفاه خودشان هستند. آنها ترجیح می‌دهند دستمزد خود را بالاتر از دستمزد کاهش یافته و گسترش اشتغال نگه دارند. بیکاران، افراد خارجی، هیچ صدایی در روند چانه زنی دستمزد ندارند، بنابراین منافع آنها بیان نمی‌شود. با افزایش بیکاری، تعداد افراد خارج از کشور نیز افزایش می‌یابد. حتی پس از بهبود اقتصاد، شرکت‌های خارجی
می‌یابد. حتی پس از بهبود اقتصاد، شرکت‌های خارجی همچنان از روند معامله خارج می‌شوند. استخر بزرگتر از افراد خارجی که در دوره انقباض اقتصادی ایجاد می‌شوند، می‌تواند به بیکاری مداوم منجر شود. وجود پسماند در بازار کار نیز اهمیت سیاست پولی و مالی را افزایش می‌دهد. اگر رکود موقت در اقتصاد می‌تواند افزایش طولانی مدت در بیکاری را ایجاد کند، سیاست‌های تثبیت کاری بیش از آنکه باعث تسویه موقت می‌کند، انجام می‌دهند. آنها مانع از افزایش شوک‌های کوتاه مدت در افزایش بیکاری در دراز مدت می‌شوند. بهره‌وری و دستمزد. در مدل‌های
دراز مدت می‌شوند. بهره‌وری و دستمزد. در مدل‌های دستمزد کارایی، در سطحی به کارگران پرداخت می‌شود که به جای پاکسازی بازار، بهره‌وری را به حداکثر برسانند. به عنوان مثال، در کشورهای در حال توسعه، شرکت‌ها ممکن است بیش از یک نرخ بازار بپردازند تا اطمینان حاصل شود که کارگرانشان می‌توانند به اندازه کافی از تولید مواد غذایی برخوردار باشند. شرکت همچنین ممکن است پرداخت دستمزد بالاتر برای افزایش وفاداری و روحیه احتمالاً منجر به بهره‌وری بهتر.شرکتها همچنین ممکن است دستمزدهای بالاتری را برای افزایش وفاداری و روحیه
دستمزدهای بالاتری را برای افزایش وفاداری و روحیه پرداخت کنند که احتمالاً منجر به بهره‌وری بهتر خواهد شد. مدل‌های لرزان بسیار مؤثر بودند. کارل شاپیرو و جوزف استیگلیتز (1984) الگویی را ایجاد کرد که کارکنان تمایل به جلوگیری از کار را دارند مگر اینکه بنگاه‌ها بتوانند تلاش کارگران را تحت نظر داشته باشند و کارگران را با بیکاری تهدید کنند. اگر اقتصاد در اشتغال کامل باشد، یک انسان طفره روی اخراج شده به سادگی به سمت شغل جدید حرکت می‌کنند. بنگاه‌های انفرادی برای اطمینان از کارگران خود مبلغی بالاتر از نرخ بازار به
از کارگران خود مبلغی بالاتر از نرخ بازار به کارگران می‌پردازند تا کارگران ترجیح دهند کار کنند و کار فعلی خود را به جای عواقب آن حفظ کنند و در معرض خطر رفتن به یک کار جدید باشند. از آنجا که هر بنگاه بیشتر از دستمزد ترخیص بازار می‌پردازد، بازار کار کل نمی‌تواند تسویه شود. این امر باعث ایجاد استخر کارگران بیکار می‌شود و هزینه اخراج را می‌افزاید. این مسئله نه تنها کارگران را در معرض خطر دستمزد کمتر قرار می‌دهند، بلکه ممکن است که در استخر بیکاران گیر بیفتند. نگه داشتن دستمزدها در بالاتر از سطح ترخیص بازار باعث
داشتن دستمزدها در بالاتر از سطح ترخیص بازار باعث ایجاد انگیزه جدی برای اشتها می‌شود و باعث می‌شود کارگران حتی اگر برخی از کارگران مایل به کار بیکار شوند، کارآمدتر شوند نظریه جدید رشد. پس از تحقیق در مورد الگوی رشد نئوکلاسیک در دهه ۵۰ و ۱۹۶۰، کارهای اندکی در مورد رشد اقتصادی تا سال ۱۹۸۵ رخ داده‌است. مقالات پل رومر ببه ویژه در نادیده گرفتن احیای تحقیقات رشد تأثیرگذار بودند. با شروع اواسط دهه ۱۹۸۰ و رونق گرفتن در اوایل دهه ۱۹۹۰، بسیاری از اقتصاددانان متمرکز تمرکز خود را به بلند مدت تغییر دادند و تئوریهای «رشد
خود را به بلند مدت تغییر دادند و تئوریهای «رشد جدید» از جمله رشد درون زا را آغاز کردند.. اقتصاددانان رشد به دنبال توضیح واقعیتهای تجربی از جمله عدم موفقیت آفریقا سیاه برای دستیابی به رشد، شکوفایی ببرهای شرق آسیا و کند شدن رشد بهره‌وری در ایالات متحده قبل از رونق فناوری دهه ۱۹۹۰ بودند. همگرایی در نرخ رشد تحت مدل رشد نئوکلاسیک پیش‌بینی شده بود، و این شکست پیش‌بینی آشکار الهام بخش تحقیقات برای رشد درون زا بود.. سه خانواده از مدل‌های رشد جدید مدل‌های نئوکلاسیک را به چالش کشیدند اولین فرض مدل‌های قبلی را به
را به چالش کشیدند اولین فرض مدل‌های قبلی را به چالش کشید که منافع اقتصادی سرمایه با گذشت زمان کاهش می‌یابد. این مدلهای رشد اولیه جدید، خارجی‌های مثبت را در انباشت سرمایه در اختیار داشتند که سرمایه‌گذاری یک شرکت در فناوری، مزایای سرریز را برای بنگاه‌های دیگر ایجاد می‌کند، زیرا دانش گسترش می‌یابد. دوم بر نقش نوآوری در رشد متمرکز بود. این مدل‌ها بر لزوم تشویق نوآوری از طریق ثبت اختراعات و مشوق‌های دیگر تمرکز داشتند. مجموعه سوم، که از آن با عنوان «احیای نئوکلاسیک» یاد می‌شود، تعریف سرمایه را در تئوری رشد برون
یاد می‌شود، تعریف سرمایه را در تئوری رشد برون زا گسترش داد تا سرمایه انسانی را در بر بگیرد. این بخش از تحقیق با منکیو، رومر و ویل (1992), آغاز شد، که نشان داد ۷۸٪ از واریانس رشد اقتصادی کشور را می‌توان با یک مدل سولو تقویت شده با سرمایه انسانی توضیح داد.. تئوری‌های رشد درون زا حاکی از آن است که کشورها می‌توانند رشد سریع «گرفتن» را از طریق یک جامعه آزاد که باعث ورود فناوری و ایده‌های کشورهای دیگر می‌شود، تجربه کنند. نظریه رشد درون زا همچنین پیشنهاد می‌کند که دولت‌ها باید برای تشویق سرمایه‌گذاری در تحقیق و
دولت‌ها باید برای تشویق سرمایه‌گذاری در تحقیق و توسعه مداخله کنند زیرا ممکن است بخش خصوصی در سطح بهینه سرمایه‌گذاری نکند. سنتز نو. «سنتز جدید» یا «سنتز نئوکلاسیک جدید» پدیدار شد که ایده‌هایی را از هر دو مکتب کلاسیک جدید و کینزی جدید به‌وجود آورد. از مکتب نئوکلاسیک، فرضیه‌های RBC، از جمله انتظارات و روشهای منطقی را تطبیق می‌دهد؛ از مکتب کینزی جدید، چسبندگی‌های اسمی را گرفت (چسبندگی قیمت) و همچنین عیوب بازار . تئوری سنتز جدید مدلهای RBC را به نامتعادل عمومی پویای تصادفی (DSGE) توسعه داد. مدلهای DSGE
عمومی پویای تصادفی (DSGE) توسعه داد. مدلهای DSGE فرضیه‌هایی را در مورد رفتارها و ترجیحات شرکتها و خانوارها بیان می‌کنند. راه حل‌های عددی مدل‌های DSGE حاصل فرموله می‌شوند. این مدلها همچنین شامل یک عنصر «تصادفی» بودند که توسط شوک به اقتصاد ایجاد شده‌است. در مدل‌های RBC اصلی این شوک‌ها محدود به تغییرات تکنولوژیکی بودند، اما مدل‌های جدیدتر تغییرات واقعی دیگری را دربر گرفته‌اند. مدل‌های DSGE مزیت نظری دارند و از نقد لوکاس اجتناب می‌کنند این سنتز جدید توسط اقتصاددانان دانشگاهی و خیلی زود توسط سیاست گذاران مانند
دانشگاهی و خیلی زود توسط سیاست گذاران مانند بانکداران مرکزی اتخاذ شده‌است. تحلیل اقتصادی مدلهای DSGE نشان می‌دهد که بعضی اوقات عوامل واقعی بر اقتصاد تأثیر می‌گذارد. مقاله ای از فرانک اسمیت و رافائل وولترز (2007) اظهار داشت که سیاست‌های پولی تنها بخش کوچکی از نوسانات تولید اقتصادی را توضیح می‌دهد. در مدل‌های جدید سنتز، شوک می‌تواند بر تقاضا و عرضه تأثیر بگذارد. سنتز جدید حاکی از آن است که سیاست‌های پولی برخلاف نظریه نئوکلاسیک، می‌توانند باعث ثبات اقتصادی شوند . تحت این ترکیب، بحث‌ها کمتر ایدئولوژیک و
شوند . تحت این ترکیب، بحث‌ها کمتر ایدئولوژیک و متدولوژیک تر شده‌اند. مدل سازان چرخه کسب و کار را می‌توان به دو گروه تقسیم کرد: آنهایی که به طرفدار کالیبراسیون و کسانی که طرفدار تخمین هستند. هنگامی که مدل‌ها کالیبره می‌شوند، مدل‌ساز مقادیر پارامتر را بر اساس مطالعات دیگر یا مشاهده تجربی گاه به گاه انتخاب می‌کند. به جای استفاده از تشخیص آماری برای ارزیابی مدل‌ها، ویژگی‌های عملکرد مدل کیفیت مدل را تعیین می‌کند. کیدلند و پرسکات (۱۹۸۲) هیچ ارزیابی رسمی از مدل خود ارائه نکردند، اما متذکر شدند که چگونه متغیرهایی
ارائه نکردند، اما متذکر شدند که چگونه متغیرهایی مانند ساعت کار می‌کنند با داده‌های واقعی مطابقت ندارند در حالی که با واریانس سایر عناصر مدل تطابق دارد. هنگامی که از روشهای تخمین استفاده می‌شود، مدل‌ها بر اساس حسن آماری استاندارد از معیارهای مناسب ارزیابی می‌شوند. کالیبراسیون به‌طور کلی با مدل سازان چرخه تجارت واقعی مکتب کلاسیک نو همراه است، اما تفاوت‌های روش شناختی باعث کاهش ایدئولوژی می‌شود. در حالی که لوکاس، پرسکات و کیدلند طرفداران کالیبراسیون هستند، یکی دیگر از افراد برجسته مکتب نئوکلاسیک، سارجنت،
یکی دیگر از افراد برجسته مکتب نئوکلاسیک، سارجنت، برآورد را قبول می‌کند.. بحران مالی سال ۲۰۰۸، رکود اقتصادی بزرگ و تجزیه اجماع. بحران مالی ۲۰۰۷–۲۰۰۸ و متعاقب آن رکود اقتصادی بزرگ، تئوری اقتصاد کلان را به چالش کشید. معدود اقتصاددانان بحران را پیش‌بینی کرده‌اند و حتی پس از آن اختلاف نظر بزرگی در مورد چگونگی رسیدگی به آن وجود دارد. اجماع سنتز نو از هم پاشید که اقتصاددانان درمورد پاسخ به سیاست برای مقابله با رکود عمیق بحث کردند. سنتز جدیدی که در دوره اعتدال بزرگ شکل گرفته و در یک محیط اقتصادی شدید مورد آزمایش
شکل گرفته و در یک محیط اقتصادی شدید مورد آزمایش قرار نگرفته‌است. بسیاری از اقتصاددانان قبول دارند که این بحران ناشی از حباب اقتصادی است، اما هیچ‌یک از مکاتب اصلی اقتصاد کلان توجه زیادی به امور مالی یا نظریه حباب دارایی نکرده‌اند: چگونه آنها شکل می‌گیرند، چگونه می‌توان آنها را شناخت و چگونه می‌توان از آنها جلوگیری کرد عدم موفقیت نظریه اقتصادی فعلی برای مقابله با بحران، اقتصاددانان را وادار به ارزیابی مجدد تفکر خود کرد. این تفسیر جریان اصلی را مسخره کرده و ارزیابی مجدد بزرگی را ارائه می‌دهد. عناصر اجماع کلان
مجدد بزرگی را ارائه می‌دهد. عناصر اجماع کلان اقتصادی مدرن به دنبال بحران مالی مورد انتقاد قرار گرفت. رابرت سولو قبل از کنگره ایالات متحده شهادت داد که مدل‌سازی DSGE "حرفی برای گفتن درمورد سیاست ضد رکود ندارد زیرا این فرضیه‌های غیرقابل تصور خود راً نتیجه‌گیری "ساخته‌است که هیچ کاری برای سیاست‌های کلان اقتصادی ندارد." سولو همچنین از مدل‌های DSGE انتقاد کرد که اغلب تصور می‌کند که یک "عامل نماینده " تنها می‌تواند نمایانگر تعامل پیچیده بسیاری از عوامل مختلف باشد که دنیای واقعی را تشکیل می‌دهند. رابرت گوردون
که دنیای واقعی را تشکیل می‌دهند. رابرت گوردون خواستار تجدید مدل‌سازی نظریه‌پردازی و عدم تعادل بود. او هر دو اقتصاددان کلاسیک جدید و کینزی جدید که فرض می‌کردند این بازارها تسویه شده هستند، ناامید شد. وی خواستار تجدید مدل‌های اقتصادی شد که می‌تواند شامل ترخیص بازار و کالاهای گران‌قیمت به ترتیب مانند نفت و مسکن باشد. ریکاردو جی کابالرو ضمن انتقاد از مدل‌های DSGE، معتقد است که کار اخیر در امور مالی پیشرفت را نشان می‌دهد و نشان می‌دهد که اقتصاد کلان مدرن به دلیل بحران مالی نیاز به ایجاد مجدد متمرکز دارد اما در
بحران مالی نیاز به ایجاد مجدد متمرکز دارد اما در این صورت خرد نمی‌شود. نظریه دگر اندیشان. اقتصاددانان دگر اندیش به اندازه ای در خارج از جریان اصلی تئوری‌ها را رعایت می‌کنند تا به حاشیه رانده شوند وبی ربط با مبانی رفتار می‌کنند. در ابتدا، اقتصاددانان دگراندیش از جمله جوآن رابینسون، در کنار اقتصاددانان اصلی فعالیت می‌کردند، اما گروه‌های دگراندیش خود را منزوی کردند و در اواخر دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ گروه‌های متزوی ایجاد کردند. اقتصاددانان دگراندیش امروزی بیشتر در مجلات خود به جای مدلهای رسمی جریان اصلی و کارهای نظری
خود به جای مدلهای رسمی جریان اصلی و کارهای نظری انتزاعی تر منتشر می‌کنند. بحران مالی سال ۲۰۰۸ و رکود متعاقب آن محدودیت‌های نظریه‌های موجود، مدل‌ها و اقتصاد کلان موجود را برجسته کرد. مطبوعات عامه دربارهٔ اقتصاد پسا کینزی بحث کردند دو مکتب اقتصادی اتریش و دگراندیش که تأثیر چندانی در اقتصاد جریان اصلی ندارند. اقتصاد پسا کینزی. در حالی که نئو کینزی‌ها ایده‌های کینز را با تئوری نئوکلاسیک ادغام می‌کردند، پسا کینزی‌ها به جهات دیگری رفتند. پسا کینزی‌ها مخالف سنتز نئوکلاسیک بودند و تفسیر اصول‌گرایانه از کینز را که
بودند و تفسیر اصول‌گرایانه از کینز را که در تلاش برای توسعه تئوری‌های اقتصادی بدون عناصر کلاسیک بود، به اشتراک گذاشت. هسته اصلی اعتقاد پسا کینزی، رد سه اصل است که از نظر کلاسیک‌ها و دیدگاه اصلی کینزی از اهمیت ویژه ای برخوردار است: خنثایی پول، تعویض ناخالص و اصول ارگادیستی. پسا کینزی‌ها نه تنها بی‌طرفی پول را در کوتاه مدت رد می‌کنند، بلکه پول را به عنوان یک عامل مهم در درازمدت می‌بینند، نظر سایر کینزی‌ها در دهه ۱۹۷۰ سقوط کرد. تعویض ناخالص نشان می‌دهد کالاها قابل تعویض هستند. تغییرات نسبی قیمت باعث می‌شود
قابل تعویض هستند. تغییرات نسبی قیمت باعث می‌شود افراد متناسب با تغییر، میزان مصرف خود را تغییر دهند ، اصول ارگادیستی ادعا می‌کند که آینده اقتصاد بر اساس شرایط گذشته و حال بازار قابل پیش‌بینی است. بدون فرض ارگادیک، عوامل قادر به شکل‌دادن انتظارات عقلایی نیستند و نظریه جدید کلاسیک را تضعیف می‌کنند . در یک اقتصاد غیر ارگدیستی، پیش‌بینی‌ها بسیار سخت است و تصمیم‌گیری با عدم اطمینان مانع می‌شود. تا حدودی به دلیل عدم اطمینان، پسا کینزی‌ها نسبت به کینزی‌های جدید موضع متفاوتی در مورد قیمت‌ها و دستمزدهای مهم دارند.
متفاوتی در مورد قیمت‌ها و دستمزدهای مهم دارند. آنها چسبندگی‌های اسمی را توضیحی برای عدم پاکسازی بازارها نمی‌بینند. در عوض آنها فکر می‌کنند قیمت‌های چسبنده و قراردادهای بلند مدت انتظارات را غنیمت شمرده و عدم اطمینان را که مانع بازارهای کارآمد است، کاهش می‌دهد. سیاست‌های اقتصادی پسا کینزی بر لزوم کاهش عدم اطمینان در اقتصاد از جمله شبکه‌های ایمنی و ثبات قیمت تأکید دارد. هایمن مینسکی مفاهیم پسا کینزی در مورد عدم اطمینان و بی‌ثباتی را در نظریه بحران مالی به کار برد، جایی که سرمایه گذاران به‌طور فزاینده بدهی
برد، جایی که سرمایه گذاران به‌طور فزاینده بدهی می‌گیرند تا زمانی که بازده آنها دیگر نتواند بهره دارایی‌های اهرمی را بپردازد و منجر به یک بحران مالی شود. بحران مالی ۲۰۰۷–۲۰۰۸ توجه اصلی را به کارهای مینسکی جلب کرد. مکتب اقتصادی اتریش با " اصول اقتصاد" کارل منگر در سال ۱۸۷۱ آغاز شد. پیروان منگر تا حدود جنگ جهانی دوم وقتی که تمایز بین اقتصاد اتریش و سایر مکاتب فکری عمدتاً شکسته شد، گروهی متمایز از اقتصاددانان تشکیل دادند. سنت اتریشی به عنوان یک مکتب جداگانه زنده ماند، با این حال، از طریق آثار لودویگ فون میزس و
ماند، با این حال، از طریق آثار لودویگ فون میزس و فردریش هایک. اتریشی‌های امروزی به دلیل علاقه به کارهای قبلی اتریشی و پرهیز از روش استاندارد تجربی از جمله اقتصاد سنجی متمایز هستند. اتریشی‌ها همچنین به جای تعادل، روی فرایندهای بازار تمرکز می‌کنند. اقتصاددانان جریان اصلی به‌طور کلی از روش‌شناسی آن‌ها انتقاد می‌کنند. هایک تئوری چرخه تجارت اتریش را ایجاد کرد، که تلفیق نظریه سرمایه منگر و نظریه پول و اعتبار میس است. این تئوری مدلی از سرمایه‌گذاری بین زمانی را ارائه می‌دهد که در آن برنامه‌های تولید قبل از تولید
می‌دهد که در آن برنامه‌های تولید قبل از تولید محصول نهایی است. تولیدکنندگان برنامه‌های تولید را برای انطباق با تغییرات در تمایلات مصرف‌کننده تجدید می‌کنند. تولیدکنندگان به جای تقاضای فعلی به «تقاضای مشتق شده» پاسخ می‌دهند که تقاضا برای آینده تخمین زده می‌شود. اگر مصرف‌کنندگان هزینه‌های خود را کاهش دهند، تولیدکنندگان معتقدند که مصرف‌کنندگان برای هزینه‌های اضافی بعداً پس‌انداز می‌کنند، بنابراین تولید ثابت می‌ماند. همراه با بازار صندوق‌های وام دهی (که مربوط به پس‌انداز و سرمایه‌گذاری از طریق نرخ بهره است)،
به پس‌انداز و سرمایه‌گذاری از طریق نرخ بهره است)، این تئوری تولید سرمایه منجر به الگویی از اقتصاد کلان می‌شود که در آن بازارها ترجیحات بین زمانی را منعکس می‌کنند. الگوی هایک نشان می‌دهد که حباب اقتصادی از زمانی شروع می‌شود که اعتبار ارزان قیمت در جایی که منابع توزیع نشده‌اند، رونق بگیرد، به گونه ای که مراحل اولیه تولید منابع بیشتری را از آنچه لازم است دریافت می‌کند و تولید بیش از حد شروع می‌شود. برای جلوگیری از استهلاک، مراحل بعدی سرمایه برای نگهداری تأمین نمی‌شود.تولید بیش از حد در مراحل اولیه با سرمایه
نمی‌شود.تولید بیش از حد در مراحل اولیه با سرمایه پایین مرحله پس‌انداز قابل پردازش نیست. رونق زیاد می‌شود وقتی فقدان کالاهای تمام شده به «پس‌انداز اجباری» منجر شود، زیرا کمترین کالای آماده برای فروش را می‌تواند تولید کند.
من گرگ خیالبافی هستم نخستین مجموعه شعر الیاس علوی است که به عنوان برگزیده سومین دوره جایزه شعر خبرنگاران معرفی شده‌است. معرفی. من گرگ خیالبافی هستم نخستین مجموعه شعر این شاعر توجه منتقدان ادبی، جوایز شعر و همچنین مخاطب‌های شعر ادبیات را به او جلب کرد. شعرهای الیاس، آمیزه ای از نوستالژی، اعتراض، بدبینی (گاهی تا حد هیچ انگاری) و عشق و بالاخره هراس است. با زبانی شسته و لحنی بریده بریده و روایت‌هایی مدرن، روایت‌هایی که مرتب از اول شخص به دوم شخص و از دوم شخص به سوم شخص و از سوم شخص به دانای کلی غمگین می‌رسند.
سوم شخص و از سوم شخص به دانای کلی غمگین می‌رسند. دانای کلی که به خاطر دانستن تمامی جزئیات وقایعی تلخ، محکوم به غمگین بودن است. به این خاطر هر وقتی شعر الیاس، وارد جزئیات می‌شود، تلخ ترمی شود. این اثر به نیز در قالب یک پرفورمنس روی صحنه رفته و اجرا شده‌است. پرفورمنس شعرخوانی من گرگ خیالبافی هستم، ترکیبی از شعر و اجراست، با بهره‌گیری از شعرهای الیاس علوی شاعر افغان اجرا شد. و تا کنون چند بار تجدید چاپ شده‌است.
برنامه ونرا (روسی: Вене́ра، تلفظ شده [vʲɪˈnʲɛrə]، که به معنای «زهره» در روسی است) نامی بود برای مجموعه‌ای از کاوشگرهای فضایی که در سالهای ۱۹۶۱ تا ۱۹۸۴ توسط اتحاد جماهیر شوروی ایجاد شد تا اطلاعات مربوط به سیاره زهره را جمع‌آوری کند. ده کاوشگر با موفقیت روی سطح این سیاره فرود آمد، از جمله دو برنامه وگا و کاوشگرهای ونرا-هالی، در حالی که سیزده کاوش با موفقیت وارد جو زهره شدند. با توجه به شرایط شدیداً ناهموار سطح روی زهره، این کاوشگرها فقط می‌توانند برای مدت کوتاهی بر روی سطح زهره دوام بیاورند که زمان آن بین ۲۳
بر روی سطح زهره دوام بیاورند که زمان آن بین ۲۳ دقیقه تا دو ساعت است. برنامه ونرا چند دستاورد بزرگ در زمینه کاوش در فضا ایجاد کرد، از جمله اولین دستگاه‌های ساخته شده توسط انسان که وارد جو سیاره دیگری شدند (ونرا ۳ در اول مارس ۱۹۶۶)، اولین کسی که یک فرود نرم را در سیاره دیگری انجام داد (ورنا ۷ در ۱۵ دسامبر ۱۹۷۰) اولین کسی که تصاویر را از سطح سیاره دیگر بازگرداند (ونرا ۹ در ۸ ژوئن ۱۹۷۵) و اولین کسی که اسکن نقشه‌برداری رادار با وضوح بالا را انجام داد (ونرا ۱۵ در ۲ ژوئن ۱۹۸۳). کاوشگرهای ونرا. ونرا ۱ و ۲. نخستین
۲ ژوئن ۱۹۸۳). کاوشگرهای ونرا. ونرا ۱ و ۲. نخستین تلاش اتحاد جماهیر شوروی برای پرواز کاوشگر به زهره در ۴ فوریه ۱۹۶۱ آغاز شد، اما نتوانست مدار زمین را ترک کند. مطابق با سیاست اتحاد جماهیر شوروی در آن زمان عدم اعلام جزئیات مأموریت‌های ناکام، این پرتاب با نام «ماهواره ای سنگین» اعلام شد. همچنین به ونرا ۱- وی ای نیز معروف است. مانند برخی از کاوشگرهای سیاره ای دیگر اتحاد جماهیر شوروی، نسخه‌های بعدی به صورت جفت با وسیله نقلیه دوم که به زودی پس از اولین راه اندازی شد، پرتاب شدند. چندین تلاش ناکام دیگر در کاوشگرهای
پرتاب شدند. چندین تلاش ناکام دیگر در کاوشگرهای پروازی زهره توسط اتحاد جماهیر شوروی در اوایل دهه ۱۹۶۰ آغاز شد، اما در آن زمان به عنوان مأموریت‌های سیاره ای اعلام نشده بود، و از این رو رسماً عنوان «ونرا» را دریافت نکرد. ونرا ۳ تا ۶. کاوشگرهای ونرا ۳ تا ۶ مشابه بودند. وزن آنها تقریباً یک تن و توسط موشک تقویت کننده نوع مولنیا پرتاب شد، آنها شامل یک «اتوبوس» مسافرتی و یک کاوشگر ورودی فضایی کروی بودند. کاوشگرها برای اندازه‌گیری اتمسفر بهینه شده بودند، اما به هیچ وسیله مخصوص فرود خاصی مجهز نبودند. اگرچه امیدوار
وسیله مخصوص فرود خاصی مجهز نبودند. اگرچه امیدوار بود که آنها هنوز هم به سطح خود برسند، اما اولین کاوش‌ها تقریباً بلافاصله شکست خورد، بنابراین انتقال داده‌ها به زمین نیز غیرفعال گردید. ونرا ۳ اولین شیء ساخته بشر بود که هنگام سقوط در ۱ مارس ۱۹۶۶ بر روی سطح سیاره دیگر تأثیر گذاشت. با این حال، به عنوان کاوشگر داده‌های فضاپیما پس از نفوذ جوی شکست خورده بود، هیچ داده‌ای از داخل مرز ونوس از این مأموریت بازیابی شد. در ۱۸ اکتبر ۱۹۶۷، ونرا-۴ اولین فضاپیمایی شد که جو سیاره دیگری را اندازه می‌گرفت. در حالی که اتحاد
سیاره دیگری را اندازه می‌گرفت. در حالی که اتحاد جماهیر شوروی در ابتدا ادعا می‌کرد که این صنایع دستی به سطح دست نخورده رسیده‌است، تجزیه و تحلیل مجدد از جمله داده‌های انفجار جو از فضاپیمای آمریکایی مارینر ۵ که روز بعد از رسیدن آن توسط ونوس پرواز می‌کرد، نشان داد که فشار سطح زهره ۷۵–۱۰۰ اتمسفر است، بسیار بالاتر از ونرا استحکام بدنه ۲۵ هوای ۴، و این ادعا پس گرفته شد. قبل از رسیدن به سطح زمین، کشتی‌ها خرد می‌شوند، شوروی‌ها ونرا ۵ و ونرا ۶ را به عنوان کاوشگرهای جوی پرتاب می‌کردند. پیش از ورود به جو این سیاره، با
پرتاب می‌کردند. پیش از ورود به جو این سیاره، با هدف جتسون تقریباً نیمی از بار خود را طراحی کرده بود، این پیشه‌وری به ترتیب ۵۳ و ۵۱ دقیقه از داده‌ها را ضبط کرد، در حالی که قبل از اینکه باتری‌های آنها به آرامی با چتر نجات پایین بیایند. ونرا ۷. کاوشگر ونرا ۷ اولین کاوشگری بود که برای سالم ماندن از شرایط سطح زهره و ایجاد یک فرود نرم طراحی شده‌است. برای اطمینان از بقا و انبوه ساخت و سازهای داخلی، آزمایشهای اندکی در هیئت مدیره انجام شد، و نتیجه علمی از این مأموریت به دلیل خرابی تابلوی داخلی که در موقعیت «دمای
به دلیل خرابی تابلوی داخلی که در موقعیت «دمای انتقال» گیر کرده بود، بیشتر محدود شد. با این حال، دانشمندان کنترل موفق به برآورد فشار (۹۰ اتمسفر) از داده‌های دما با ، که از اولین اندازه‌گیری‌های سطح مستقیم حاصل شده‌است. اندازه‌گیری داپلر از کاوشگرهای ونرا ۴ تا ۷ اولین اثبات وجود بادهای پهناور سرعت بالا (حداکثر یا در جو ونوس (سوپر چرخش). چتر نجات ونرا ۷ کمی قبل از فرود خیلی نزدیک به سطح زمین شکست. در تأثیر گذار بود و سرنگون شد، اما زنده ماند. به دلیل سوء استفاده از آنتن دهی ناشی از آن، سیگنال رادیویی بسیار