payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کودک به عنوان هر کس زیر ۱۸ سال تعریف می‌شود، با این حال استثمار کودکان زیر ۱۴ سال مجازات سخت تری را در پی دارد، گرچه این امر به ندرت اعمال می‌شود. اداره آمار دادگستری اظهار داشت که ۱۰۰۰۰۰ کودک قربانی قاچاق رابطه جنسی وجود دارد، اما فقط ۱۵۰ پرونده قاچاق کودک در سال ۲۰۱۱ به دادگاه کشیده شد. از این تعداد، فقط ۸۱ محکومیت انجام شده‌است. بسیاری از کودکانی که قاچاق می‌شوند نیز در معرض خطر بیشتری قرار دارند که به روسپی گری روی آورند، جرمی که بسیاری از آنها حتی به دلیل کمتر از ۱۸ سال به جرم کیفری روبرو هستند. عواقب
کمتر از ۱۸ سال به جرم کیفری روبرو هستند. عواقب در انتظار قربانیان. افراد قاچاق شده به‌منظور بهره‌کشی جنسی با پیامدهای روانی مشابهی با زنان استثمار شده برای اهداف کار، افرادی که خشونت خانگی را تجربه کرده‌اند و زنان مهاجر مواجه هستند. بسیاری از کارگران جنسی به عفونت‌های مقاربتی (STI) مبتلا می‌شوند. در مطالعه ای که توسط دانشکده بهداشت و طب گرمسیری لندن انجام شد، «تنها یکی از ۲۳ زن قاچاق شده‌ای که مصاحبه کرده بودند، پیش از ترک خانه احساس خوبی در مورد عفونت‌های منتقل‌شونده از راه جنسی یا اچ آی وی داشته‌است.»
منتقل‌شونده از راه جنسی یا اچ آی وی داشته‌است.» زنان قاچاق شده بدون آگاهی از این جنبه از سلامتی خود، ممکن است اقدامات پیشگیرانه لازم را انجام ندهند و به این عفونت‌ها مبتلا شوند و در آینده کم‌تر مراقب سلامتی خود باشند. پیامدهای بهداشت روان از افسردگی تا اضطراب تا اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) به دلیل سوءاستفاده و خشونت قربانیان از سوی دلال محبت یا آنچه در زبان انگلیسی «جان» گفته می‌شود، است. با چنین طرز فکری، بسیاری از افراد دچار اعتیاد به الکل یا مواد مخدر و عادت به سو استفاده‌گری می‌شوند. همچنین،
مخدر و عادت به سو استفاده‌گری می‌شوند. همچنین، قاچاقچیان معمولاً کارگران جنسی خود را چنانچه کودک باشند، مجبور به استفاده از الکل یا مواد مخدر می‌کنند. بسیاری از قربانیان از این مواد به عنوان سازوکار کنار آمدن یا فرار استفاده می‌کنند که باعث افزایش میزان اعتیاد در این جمعیت می‌شود. در یک مطالعه طولی ۳۰ ساله که توسط جِی. پوترِت "و همکاران انجام شد"، مشخص شد که متوسط عمر زنان که در روسپیگری در کلرادو اسپرینگز مشغول به کار هستند، تنها ۳۴ سال است. آفریقا. قاچاق جنسی زنان و کودکان دومین نوع قاچاق به‌منظور صادرات
زنان و کودکان دومین نوع قاچاق به‌منظور صادرات در آفریقا است. در غنا، «مردان واسطه» یا قاچاقچیان به‌طور منظم در گذرگاه‌های مرزی مشاهده می‌شوند و افراد را با ویزاهای جعلی قاچاق می‌کنند. قاچاق زنان معمولاً به بلژیک، ایتالیا، لبنان، لیبی، هلند، نیجریه و ایالات متحده انجام می‌شود. بلژیک، هلند، اسپانیا و ایالات متحده نیز کشورهای مقصد مشترک برای زنان قاچاق شده نیجریه ای هستند. در اوگاندا، ارتش مقاومت خدا افراد را به سودان قاچاق می‌کند تا آنها را به عنوان برده جنسی بفروشد. سندیکاهای نیجریه تجارت‌های جنسی را در
بفروشد. سندیکاهای نیجریه تجارت‌های جنسی را در مناطق مختلف بسط می‌دهند. سندیکاها، زنان را از آفریقای جنوبی استخدام کرده و به اروپا و آسیا می‌فرستند و در آنجا مجبور به تن‌فروشی، قاچاق مواد مخدر یا تن دادن به خشونت خانگی می‌کنند. مسوول‌ها گزارش داده‌اند که قاچاقچیان جنسی برای ترغیب این زنان بی میل، آنان را به استفاده از مواد مخدر مجبور می‌کنند. آمریکای شمالی. قاچاق جنسی، یک مشکل بزرگ در آمریکای شمالی، آمریکای مرکزی و آمریکای جنوبی است. افراد به مکزیک و از راه مکزیک قاچاق می‌شوند. آسیا. مراکز اصلی برای حمل و
مکزیک قاچاق می‌شوند. آسیا. مراکز اصلی برای حمل و نقل و قاچاق جنسی آسیا شامل هند، ژاپن، کره جنوبی و تایلند هستند. هند، مرکز اصلی قاچاق زنان بنگلادشی و نپالی است. در خود هند، تخمین زده می‌شود که ۳ میلیون کارگر جنسی وجود دارد که ۴۰٪ آنها کودکان قاچاق‌شده هستند؛ بیشتر، دختران از اقلیت‌های قومی و قشرهای پایین جامعه. در تایلند، ۸۰۰۰۰۰ کودک زیر ۱۶ سال در سال ۲۰۰۴ درگیر فحشا بودند. همچنین، طبق یونیسف و سازمان بین‌المللی کار، ۴۰٬۰۰۰ کودک روسپی در سریلانکا وجود دارد. تایلند و هند یکی از پنج کشور نخست با بیشترین
تایلند و هند یکی از پنج کشور نخست با بیشترین میزان تن‌فروشی کودکان هستند. شاخص جهانی بردگی به سال 2014 (GSI) می‌گوید که حدود ۳۶ میلیون قربانی قاچاق در جهان وجود دارد و نزدیک به دو سوم آنان از آسیا هستند. پاکستان، تایلند، چین، هند و بنگلادش در میان ۱۰ کشور نخست با بیشترین تعداد قربانیان قاچاق جنسی در سراسر جهان قرار دارند. هند با ۱۴ میلیون قربانی در بالای لیست است. چین با ۳٫۲ میلیون قربانی در مکان دوم قرار دارد و پاکستان با ۲٫۱ میلیون قربانی در مکان سوم قرار دارد. کامبوج همچنین یک کشور عبوری، مبدأ و یک کشور
دارد. کامبوج همچنین یک کشور عبوری، مبدأ و یک کشور مقصد برای قاچاق جنسی است. ۳۶٪ از قربانیان قاچاق جنسی در آسیا کودکان هستند و این در حالی است که ۶۴٪ از آنان را بزرگسالان تشکیل می‌دهند. ایران. ایران کشوری مبدأ، عبوری و مقصد برای مردان، زنان و کودکانی است که مورد قاچاق جنسی و کار اجباری قرار دارند. دختران ایرانی بین ۱۳ تا ۱۷ سال توسط قاچاقچیان برای فروش در خارج از کشور هدف قرار می‌گیرند. دختران جوان ممکن است مجبور به انجام خدمات خانگی شوند تا زمانی که قاچاقچیان، آنها را به اندازه کافی بزرگسال بدانند که در
آنها را به اندازه کافی بزرگسال بدانند که در معرض قاچاق جنسی کودک قرار دهند. از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۵ افزایش در حمل و نقل دختران از ایران و از راه آن در ایران به سایر کشورهای حوزه خلیج فارس برای بهره‌کشی جنسی گزارش شده‌است. در طول دوره گزارش، شبکه‌های قاچاق ایرانی دختران ایرانی را در فاحشه خانه‌ها در اقلیم کردستان عراق مورد قاچاق جنسی قرار داده‌اند. گروه‌های جنایتکار سازمان یافته، کودکان ایرانی و مهاجر را ربوده یا خریداری کرده و مجبور می‌کنند به عنوان گدایان و فروشندگان خیابانی در شهرها از جمله تهران کار کنند.
خیابانی در شهرها از جمله تهران کار کنند. این کودکان که ممکن است در سن ۳ سالگی باشند، از راه سوءاستفاده جسمی و جنسی و اعتیاد به مواد مخدر مجبور می‌شوند تن به این کارها بدهند. گفته می‌شود بسیاری از آنها با قیمت ۱۵۰ دلار خریداری می‌شوند. ده‌ها دختر از ایران به پاکستان آورده می‌شوند تا هر روز به عنوان برده جنسی فروخته شوند. اکثر این زنان در ۲۴ ساعت اول خروج خود مورد تجاوز قرار گرفته‌اند. همچنین در روزنامه‌های تهران گفته شده که شخصیت‌های ارشد دولت در خرید، فروش و سوءاستفاده از زنان و کودکان جوان نقش داشته‌اند.
و سوءاستفاده از زنان و کودکان جوان نقش داشته‌اند. دختران فراری در ایران توسط قاچاقچیان جستجو می‌شوند، زیرا وارد کردن آنها در بازار قاچاق جنسی به‌سبب بی‌خانمان بودن، بسیار آسان است. حدود ۸۴۰۰۰ زن و دختر در تهران تن‌فروشی می‌کنند. بیشتر آنها در خیابان‌ها هستند؛ در حالی که دیگران در ۲۵۰ فاحشه خانه اقامت دارند. اسرائیل. قاچاق زنان برای تن‌فروشی در اسرائیل در اوایل دهه ۱۹۹۰ افزایش یافت. تخمین می‌زنند که سه هزار زن در دهه ۱۹۹۰ و اوایل سال ۲۰۰۰ به این کشور قاچاق شده‌اند. بسیاری از زنان از «کشورهای شکل گرفته پس از
بسیاری از زنان از «کشورهای شکل گرفته پس از فروپاشی شوروی به ویژه روسیه، اوکراین، مولداوی و دیگر» آمده بودند. این زنان در فاحشه خانه‌ها هر هفت روز در هفته را کار می‌کردند و روزانه به ۳۰ مشتری خدمات جنسی می‌کردند. قاچاقچیان با استفاده از خشونت فیزیکی و تهدید زنان را از ترک این مکان‌ها منصرف می‌کردند. آنها همچنین زنان را در پشت درهای قفل شده و پنجره‌های بسته شده حبس می‌کردند. در طول دهه ۱۹۹۰، مقامات اسرائیلی قاچاق جنسی را به عنوان یک مشکل تلقی نمی‌کردند و به سادگی آن را به عنوان فحشا می‌دانستند. آنها هیچ
به سادگی آن را به عنوان فحشا می‌دانستند. آنها هیچ دخالتی در روسپی‌خانه‌ها نمی‌کردند. اگر پرونده ای تشکیل می‌شد، قاچاقچی با یک مجازات سبک مجازات می‌شد. از سوی دیگر زنانی که قاچاق می‌شدند از زمان ورود غیرقانونی به اسرائیل به عنوان مهاجران غیرقانونی یا جنایتکار طبقه‌بندی می می‌شدند؛ بنابراین، مقامات، بیشتر به جلب قاچاقچیان برای گرفتن زنان متمرکز بودند. معمولاً قربانیان قاچاق به دلیل اینکه در فقر زندگی می‌کنند، آسیب‌پذیر بوده و از تحصیل جا مانده‌اند. قاچاق بر سلامت روانی قربانی و همچنین سلامت جسمی تأثیر
بر سلامت روانی قربانی و همچنین سلامت جسمی تأثیر می‌گذارد. امروزه اسرائیل به یک کشور مقصد برای زنانی تبدیل شده‌است که از کشورهای اطراف قاچاق می‌شوند. در سال ۲۰۰۰، کنست با اصلاح قانون مجازات، قاچاق جنسی را ممنوع کرد. در سال ۲۰۰۶، قانون مبارزه با قاچاق کالا و ارز تصویب شد. در سال ۲۰۰۱، اسرائیل در گزارش قاچاق انسان وزارت امور خارجه ایالات متحده، در سطح ۳ قرار گرفت. بین سالهای ۲۰۰۲ تا ۲۰۱۱، اسرائیل در ردیف ۲ قرار گرفت. از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۹ اسرائیل در ردیف ۱ (مطابقت کامل با حداقل استانداردهای TVPA) قرار
۱ (مطابقت کامل با حداقل استانداردهای TVPA) قرار گرفته‌است. اروپا. به‌طور کلی، کشورهایی که عضو اتحادیه اروپا هستند مقاصدی برای قاچاق جنسی هستند؛ در حالی که بالکان و اروپای شرقی کشورهای منبع و عبوری هستند. کشورهای عبوری از نظر موقعیت جغرافیایی انتخاب می‌شوند. دلیل این امر آنست که مکانهایی که قاچاقچیان انتخاب می‌کنند معمولاً دارای کنترل مرزی ضعیف هستند، فاصله آنها با کشورهای مقصد کم است، مقامات فاسد یا گروه‌های جرایم سازمان یافته در زمینه قاچاق جنسی در آن‌ها بیش‌تر است. تنها در سال ۱۹۹۷ حدود ۱۷۵۰۰۰ زن جوان از
است. تنها در سال ۱۹۹۷ حدود ۱۷۵۰۰۰ زن جوان از روسیه، اتحاد جماهیر شوروی سابق و اروپای شرقی و مرکزی به عنوان کالا در بازارهای جنسی کشورهای پیشرفته اروپا و قاره آمریکا فروخته شدند. اتحادیه اروپا گزارش داده که از سال ۱۳۱۳ تا سال ۲۰۱۰ تعداد ۳۰۱۴۶ تَن به عنوان قربانیان قاچاق انسان شناسایی و ثبت شده‌اند. از ثبت نام شدگان، ۶۹ درصد قربانیان مورد سوءاستفاده جنسی قرار گرفتند و بیش از ۱۰۰۰ نفر کودک بودند. اگرچه بسیاری از افراد قاچاق شده از خارج از اروپا هستند، اما دو سوم از ۳۰۱۴۶ قربانی شهروندان اتحادیه اروپا هستند.
سوم از ۳۰۱۴۶ قربانی شهروندان اتحادیه اروپا هستند. با وجود این نسبت بالای بردگان جنسی خانگی، متداول‌ترین قومیت زنانی که به انگلستان قاچاق می‌شوند چینی، برزیلی و تایلندی هستند. مولداوی، کشوری شناخته شده در اروپا برای زنان، کودکان و مردان است که مورد قاچاق جنسی قرار می‌گیرند. دختران در مولداوی از ۱۴ سالگی به بردگان جنسی تبدیل می‌شوند. آنها به‌طور متوسط روزانه با ۱۲ تا ۱۵ مرد رابطه جنسی برقرار می‌کنند. اداره ملی آمار در مولداوی می‌گوید که در سال ۲۰۰۸ تقریباً ۲۵۰۰۰ قربانی قاچاق جنسی وجود داشته‌است. هنگامی که
۲۵۰۰۰ قربانی قاچاق جنسی وجود داشته‌است. هنگامی که زنان از مولداوی به‌منظور رابطه جنسی قاچاق می‌شوند، به احتمال زیاد آنها به کشورهایی مانند روسیه، قبرس، ترکیه و دیگر کشورهای اروپای غربی و شرقی فرستاده می‌شوند. ۸۵ درصد قربانیان کشورشان را ترک می‌کنند تا شغل بهتری برای تأمین هزینه‌های زندگی خانواده خود پیدا کنند، اما آنها را فریب می‌دهند و به یک برده جنسی تبدیل می‌کنند و قربانیان مجبور به فاحشگی می‌شوند. طبق پرسشنامه سازمان بین‌المللی مهاجرت (IOM) که از قربانیان به عمل آمد، مشخص شد که۶۱ درصد از قربانیان از
به عمل آمد، مشخص شد که۶۱ درصد از قربانیان از مولداوی، ۱۹ درصد از رومانی و بقیه از آلبانی، بلغارستان، روسیه و اوکراین بوده‌اند. بیش از ۶۰ درصد قربانیان تحصیلات متوسطه یا بهتر داشتند و میانگین سنی آنها ۲۱ سال بود. اقدام‌های مرتبط با بهداشت عمومی. مداخله‌های بهداشتی. ابتکارهای بسیاری از منظر بهداشت عمومی برای شناسایی قربانیان قاچاق جنسی در دست اجرا است. شمار کمی از افراد حرفه ای هستند که احتمالاً با قربانیان قاچاق جنسی روبرو می‌شوند، اما ارائه دهندگان خدمات بهداشتی-درمانی یک گروه منحصر به فرد هستند؛ زیرا
بهداشتی-درمانی یک گروه منحصر به فرد هستند؛ زیرا احتمال تماس آنها با افرادی که هنوز در اسارت هستند بیشتر است. مرکز ملی منابع قاچاق انسان رهنمودهایی را برای کمک به ارائه دهندگان مراقبت‌های بهداشتی در شناسایی قربانیان قاچاق جنسی ارائه می‌دهد. این مرکز دستورالعملهای کلی را برای شناسایی قاچاق انسان (به عنوان مثال تاریخچه ناقص، عدم تمایل به پاسخگویی به پرسش‌های مربوط به بیماری یا جراحت، و غیره از سوی فرد) ارائه می‌دهند. به‌علاوه، این شبکه چارچوبی را برای پروتکل‌های قاچاق جنسی در محیط‌های بهداشتی پس از شناسایی
قاچاق جنسی در محیط‌های بهداشتی پس از شناسایی قربانی ایجاد کرده‌است. هدف از این پروتکل‌ها ارائه راهنمای گام به گام برای افرادی است که با قربانی تعامل دارند و در مورد نحوه اقدام پس از شناسایی یک قربانی احتمالی قاچاق، توضیح‌های کامل ارائه می‌دهند. همچنین، ابتکاری موسوم به جعبه ابزار قاچاق انسان و امید برای عدالت برای ارائه دهندگان خدمات بهداشتی در دسترس قرار گرفته‌است. هدف این مجموعه ابزار ارائه یک پاسخ پزشکی یکنواخت به قاچاق است. این جعبه ابزار سیاست‌ها و رویه‌های شناخته شده را با اصول مراقبت آگاهانه از آسیب
شناخته شده را با اصول مراقبت آگاهانه از آسیب هماهنگ می‌کند. این جعبه ابزار برای استفاده ارائه دهندگان مراقبت‌های بهداشتی مختلف مانند کارکنان بهداشت عمومی، مددکاران اجتماعی، مشاوران بهداشت روان، پرستاران و بسیاری دیگر در نظر گرفته شده‌است. ابتکار دیگر توسط مراکز کنترل و پیشگیری بیماری ایجاد شده‌است. آنها به منظور شناسایی و دسته‌بندی بهتر موارد قاچاق جنسی، آغاز به اجرای روش‌های جدید گردآوری اطلاعات برپایه طبقه‌بندی بین‌المللی بیماریها (ICD) کرده‌اند. قسمتهای جدید شامل کدهای ICD-10-CM هستند. اینها بیشتر در
جدید شامل کدهای ICD-10-CM هستند. اینها بیشتر در کدهای T و Z طبقه‌بندی می‌شوند. کدهای T در دسته‌بندی‌های تشخیصی خاص طبقه‌بندی می‌شوند که برای نشان دادن موارد مشکوک و تأیید شده قاچاق استفاده می‌شوند. علاوه بر این، کدهای Z نیز وجود دارند، اما به دلایل دیگر برای بررسی یا مشاهده قربانیان قاچاق استفاده می‌شود. تقریباً ۸۷٫۸٪ از قربانیان قاچاق در طول مدت بهره‌کشی و کار با یک متخصص بهداشت تماس گرفته‌اند. در تاریخ ۲۶ فوریه ۲۰۱۸ ، دفتر قاچاق انسان (OTIP) تحت نظر وزارت بهداشت و خدمات انسانی ایالات متحده ، قانون موسوم
بهداشت و خدمات انسانی ایالات متحده ، قانون موسوم به SOAR برای بهداشت و سلامت، در سال ۲۰۱۸ تصویب کرد. SOAR مخفف Stop, Observe, Ask, and Respond (صبر کن، ببین، بپرس و پاسخ بده) یک برنامه آموزشی است که هدف آن تجهیز صحیح افراد به منابع و روشهای لازم برای شناسایی قربانیان قاچاق انسان است. این آموزش برای کمک به دیگران در شناخت شاخص‌ها و خصوصیات اصلی قاچاق انسان و همچنین کمک به یادگیری تکنیک‌های اصلی ارتباطی که برای همه افراد درگیر مؤثر است، مفید فایده است. روش‌های پاسخگویی می‌توانند در شناسایی قربانیان بدون
پاسخگویی می‌توانند در شناسایی قربانیان بدون ایجاد آسیب و قرار دادن آنها در معرض خطر کلیدی باشند. این آموزش‌ها همچنین پشتیبانی و منابعی را که برای جلب توجه به جرمی که ممکن است به شدت بر آن منطقه تأثیر بگذارد، در دسترس اهالی ان منطقه قرار می‌دهد. این آموزش‌ها را می‌توان به‌صورت آنلاین یا حضوری انجام داد و می‌توان بر اساس حرفه افراد، آن را شخصی‌سازی کرد. SOAR برای هر کسی که علاقه‌مند است یاد بگیرد چگونه قربانیان یا شرایط قاچاق انسان را در یک محیط بهداشتی شناسایی کند، در دسترس است. دوره‌های آموزشی برای
شناسایی کند، در دسترس است. دوره‌های آموزشی برای مددکاران اجتماعی، متخصصان پزشکی و بهداشت عمومی و حتی مربیان در دسترس است. پزشکان مبارز با قاچاق انسان (PATH) برنامه ای از انجمن زنان پزشکی آمریکا (AMWA) است که در سال ۲۰۱۴ با تلاش برای تشویق متخصصان پزشکی از جمله پزشکان، دستیاران و دانشجویان پزشکی برای آگاهی بیشتر از قاچاق انسان آغاز شد. . این ابتکار ابتدا توسط دکتر گایاتری دیوی در سال ۲۰۱۲، رئیس وقت AMWA مورد تحلیل قرار گرفت. وی قاچاق جنسی انسان را به عنوان موضوعی اساسی مورد توجه قرار داد. این بحث سپس به
موضوعی اساسی مورد توجه قرار داد. این بحث سپس به تشکیل کمیته قاچاق انسان برای رسیدگی به این موضوع منجر شد. PATH از آن زمان برای آموزش حرفه ای‌ها و دانشجویان در زمینه شناسایی و حمایت از قربانیان قاچاق انسان، محتوایی را برای استفاده در بیمارستان‌ها و سایر مکان‌های پزشکی ایجاد کرده‌است. PATH همچنین در بسیاری از رسانه‌ها مانند Politico و TEDx دیده شده‌است. سه روش اصلی وجود دارد که مددکاران اجتماعی برای کمک به بهبود نجات‌یافتگان قاچاق جنسی استفاده می‌کنند: زیست‌محیطی، قدرت‌محور و قربانی‌محور. با استفاده از
قدرت‌محور و قربانی‌محور. با استفاده از رویکرد زیست‌محیطی، مددکار اجتماعی محیط و اهداف فعلی مراجع خود را برای ادغام مجدد در جامعه ارزیابی می‌کند. با بررسی چگونگی تأثیر سیستم‌های عدالت، خدمات حقوقی و پزشکی بر مراجع، آنها می‌توانند به مراجع در یافتن اشتغال در آینده، کسب منزلت حقوقی و پیوستن به خانواده کمک کنند. رویکرد قدرت‌محور، ایجاد پیوند اعتماد بین مددکار اجتماعی و مراجع وی برای ایجاد اعتماد به نفس و همچنین استقلال و مهارت‌های رهبری ایجاد شده‌است. در پایان، هنگام استفاده از رویکرد قربانی‌محور، مددکاران
هنگام استفاده از رویکرد قربانی‌محور، مددکاران اجتماعی خدمات و برنامه‌هایی را برای آینده تهیه می‌کنند که به‌طور خاص متناسب با نیازهای فردی مراجع آنها باشد. این خدمات از دریچه دید فرد نجات‌یافته ایجاد شده‌اند که به مددکاران اجتماعی اجازه می‌دهد تا به راحتی نیازهای مراجع‌های خود را برآورده کنند ثابت شده‌است که هر سه روش در بهبود نجات‌یافتگان قاچاق جنسی مؤثر است. روش‌های کنترلی برای تسهیل مداخله. بسیاری از روش‌های کنترلی توسط قاچاقچیان جنسی برای کنترل قربانیان خود استفاده می‌شوند؛ مانند تهدید، حمله فیزیکی و
خود استفاده می‌شوند؛ مانند تهدید، حمله فیزیکی و جنسی، مصادره مدارک قانونی سفر و مهاجرت، و تهدید علیه خانواده مقتول. دانشگاه مینه سوتا دالوت برای کمک به امر مداخله در موارد سو استفاده‌های بومی، طرح چرخ قدرت و کنترل را منتشر کرده‌است. این چرخ، هشت مکانیسم مختلف قدرت و کنترل را که بر قربانیان اعمال می‌شود، نشان می‌دهد؛ از جمله: ارعاب، سوءاستفاده عاطفی، انزوا، انکار، سرزنش و کوچک‌نگری، سوءاستفاده جنسی، سوءاستفاده جسمی، استفاده از امتیاز، سوءاستفاده اقتصادی، اجبار و تهدید. این چرخ برای استفاده در گروه‌های
اجبار و تهدید. این چرخ برای استفاده در گروه‌های مشاوره و آموزش برای قربانیان قاچاق جنسی ساخته شده‌است. این طرح، نشان می‌دهد که می‌شود با شناسایی روش‌های مورد استفاده علیه قربانیان، چرخه خشونت ممکن است قابل مشاهده و متوقف شود. سازوکار دیگری که برای درک کنترل استفاده می‌شود مدل BITE است که توسط استیون حسن ایجاد شده‌است. مدل BITE چهار دسته زورگویی را که بر قربانیان قاچاق جنسی اعمال می‌شود، توصیف می‌کند: کنترل رفتار ، کنترل اطلاعات ، کنترل فکر و کنترل عاطفی. وی می‌گوید که درک تجربه از دست دادن هویت در
وی می‌گوید که درک تجربه از دست دادن هویت در قربانیان، به منظور کمک به آنها در خارج شدن از وضعیت کنونیشان یا رهایی از قاچاق جنسی ضروری است. تلاش‌ها برای مقابله با قاچاق جنسی. تاریخچه قوانین میان‌کشوری. فشارهای میان‌کشوری برای رسیدگی به قاچاق زنان و کودکان در اواخر قرن نوزدهم به بخشی فزاینده از جنبش اصلاحگرای اجتماعی در ایالات متحده و اروپا تبدیل شد. قوانین میان‌کشوری علیه قاچاق زنان و کودکان با انعقاد یک کنوانسیون میان‌کشوری در سال ۱۹۰۱ و توافقنامه میان‌کشوری مبارزه با قاچاق بردگان سفید به سال ۱۹۰۴ آغاز به
مبارزه با قاچاق بردگان سفید به سال ۱۹۰۴ آغاز به کار نمود. این توافقنامه به سال ۱۹۱۰ مورد تجدید نظر واقع شد. نخستین پژوهش‌های رسمی میان‌کشوری در مورد این موضوع توسط خیرخواه آمریکایی جان دیویس راکفلر، از راه دفتر بهداشت اجتماعی آمریکا تأمین مالی شد. جامعه ملل که در سال ۱۹۱۹ تشکیل شد، به عنوان هماهنگ‌کننده میان‌کشوری قوانین برای پایان دادن به قاچاق زنان و کودکان فعالیت خود را آغاز کرد. کنفرانس میان‌کشوری قاچاق بردگان سفید به سال ۱۹۲۱ با حضور ۳۴ کشوری که کنوانسیونهای ۱۹۰۱ و ۱۹۰۴ را تصویب کرده بودند، برگزار
۱۹۰۱ و ۱۹۰۴ را تصویب کرده بودند، برگزار گشت. کنوانسیون دیگری علیه قاچاق انسان توسط اعضای اتحادیه در سال ۱۹۲۲ تصویب شد و مانند کنوانسیون میان‌کشوری ۱۹۰۴، این کنوانسیون نیز کشورهای تصویب کننده را ملزم به ارائه گزارش سالانه در مورد پیشرفت خود در مقابله با این مشکل کرد. انطباق کشورها با این امر الزام‌آور و تعهدشان بدان کامل نبود. در سال ۱۹۲۴، به‌تقریب ۳۴ درصد از کشورهای عضو، گزارش را طبق نیاز ارائه دادند. در سال ۱۹۲۹ این رقم به ۴۶ درصد، در ۱۹۳۳ به ۵۲ درصد و در ۱۹۳۴ به ۶۱ درصد رسید. کنوانسیون میان‌کشوری برای
۱۹۳۴ به ۶۱ درصد رسید. کنوانسیون میان‌کشوری برای جلوگیری از قاچاق زنان و کودکان ۱۹۲۱ توسط جامعه ملل حمایت شد. در سال ۱۹۲۳، این کنوانسیون، کمیته ای از دفتر وظیفه تحقیق در مورد قاچاق انسان در ۲۸ کشور را دارا بود که به‌تقریب با ۵۰۰۰ مطلع مصاحبه کرد و اطلاعات را طی دو سال قبل از انتشار گزارش نهایی تحلیل نمود. این نخستین گزارش رسمی در مورد قاچاق زنان و کودکان بود که توسط یک نهاد رسمی صادر می‌شد. تلاش‌ها برای مبارزه با قاچاق جنسی اغلب با تلاش‌ها علیه روسپی‌گری مرتبط است. با این حال، این موضوع، اغلب در رابطه با
است. با این حال، این موضوع، اغلب در رابطه با مراجعه قانونی قربانیان قاچاق جنسی مشکل ساز است. در حالی که روسپی‌ها به‌طور اسمی و با اختیار، کار جنسی را انتخاب می‌کنند، قربانیان قاچاق جنسی این کار را زیر فشار انجام می‌دهند. با درک این موضوع، بسیاری از ایالتها قانونی را تصویب کرده‌اند که باعث می‌شود قربانیان قاچاق جنسی طبق قوانین تن‌فروشی، مجازات نشوند و عفو دریافت کنند. با این حال بسیاری از آنها به دلیل بی سوادی قانونی و تعصبات نهادی در این کار موفق نیستند. به همین ترتیب، قربانیان قاچاق جنسی معمولاً هنگام
به همین ترتیب، قربانیان قاچاق جنسی معمولاً هنگام آگاه‌سازی مقام‌ها از وضعیت خود، مورد آزار و شکنجه قانونی قرار می‌گیرند. جین آدامز یکی از برجسته‌ترین اصلاح‌طلبان در دوره پیشرفت بود و مفاهیم نخستین برده‌داری سفید و کار جنسی را در کتاب خود با عنوان " "یک وجدان جدید و یک شر باستانی" اصلاح کرد". وی، در میان دیگران، برای طبقه‌بندی همه افراد مجبور به تن‌فروشی به عنوان قربانیان بردگی جنسی مبارزه کرد و معتقد بود که هر گونه کار جنسی زنان، استثمار جنسی آنان توسط مردان قدرتمندتر است. آدامز همچنین معتقد بود که لغو
قدرتمندتر است. آدامز همچنین معتقد بود که لغو برده داری سفید، زنان بیشتری را وارد جنبش حق رأی خواهد کرد. الکس اسمولاک پزشک، بسیاری از خطرات سلامتی را که زنان در برده‌داری سفید در دوران پیشرفت با آن روبرو بوده‌اند، مطالعه کرده‌است. وی در مقاله خود با عنوان "بردگی سفید، شورش‌های فاحشه‌خانه‌ها، بیماری‌های ونرئال و نجات زنان …" می‌گوید که "دوران پیشرفت، زمانی بود که جامعه به سرعت در حال تغییر بود. تأثیرات ناشی از شهرنشینی، صنعتی شدن، تجاری سازی، مهاجرت و اخلاق مدنی، همه با یکدیگر تعامل کردند تا هم به تن‌فروشی و
همه با یکدیگر تعامل کردند تا هم به تن‌فروشی و هم به جنبش ضد تن‌فروشی دامن بزنند." «توافقنامه میان‌کشوری برای جلوگیری از قاچاق برده سفید" همراه با "قانون بردگی سفید ایالات متحده در سال ۱۹۱۰"، توسط ۱۳ کشور از جمله ایالات متحده در ۱۹۰۴ تصویب شد. در طول ۴۵ سال پس از آن، کنوانسیون میان‌کشوری مبارزه با قاچاق زنان و کودکان توسط جامعه ملل تصویب شد و اصطلاح «برده سفید» با «قاچاق انسان» جایگزین شد؛ واژه‌ای که امروزه به‌طور معمول استفاده می‌شود. سازمان ملل. نخستین پروتکل میان‌کشوری مربوط به برده‌داری جنسی کنوانسیون
میان‌کشوری مربوط به برده‌داری جنسی کنوانسیون پیشگیری از قاچاق انسان و بهره‌کشی جنسی از دیگران به سال ۱۹۴۹ توسط سازمان ملل ایجاد شد. این کنوانسیون، قاچاق جنسی را با عزت و ارزش شخص انسانی ناسازگار می‌دانست. کنوانسیون ۱۹۴۹ سازمان ملل متحد که به عنوان الگویی برای قانونگذاری در آینده عمل می‌کند، توسط همه کشورها تصویب نشده‌است، اما در سال ۱۹۵۱ برای کشورهای امضاکننده، لازم‌الاجرا شد. این تلاش‌های نخستین منجر به کنوانسیون ۲۰۰۰ علیه جرم سازمان یافته فراملی شد که امروزه آن را قاچاق انسان می‌دانند. این اسناد حاوی
امروزه آن را قاچاق انسان می‌دانند. این اسناد حاوی عناصر قانون میان‌کشوری کنونی در مورد قاچاق انسان است. در سال ۲۰۱۱، سازمان ملل متحد گزارش داد که دختران، قربانی دو سوم قاچاق کودکان هستند. دختران، ۱۵ تا ۲۰ درصد از کل تعداد قربانیان شناسایی شده را تشکیل می‌دهند؛ در حالی که این رقم برای پسران حدود ۱۰ درصد است. گزارش سازمان ملل بر اساس داده‌های رسمی ارائه شده توسط ۱۳۲ کشور بوده‌است. در سال ۲۰۱۳، قطعنامه ای برای ایجاد روز جهانی مبارزه با قاچاق انسان توسط سازمان ملل تصویب شد. نخستین روز جهانی مبارزه با قاچاق
ملل تصویب شد. نخستین روز جهانی مبارزه با قاچاق انسان ۳۰ ژوئیه ۲۰۱۴ برگزار شد و اکنون این روز همه ساله در سی‌ام ژوئیه برگزار می‌شود. معاهدات میان‌کشوری کنونی شامل کنوانسیون رضایت به ازدواج، حداقل سن ازدواج و ثبت ازدواج است که از سال ۱۹۶۴ لازم‌الاجرا شده‌است. در ایالات متحده. در سال ۱۹۱۰، کنگره آمریکا، قانون من را تصویب کرد که موجب شد حمل و نقل زنان به خارج از مرزهای ایالتی به منظور «فحشا یا فسق و فجور یا هر هدف غیراخلاقی دیگر» جنایت محسوب شود. هدف اصلی آن، مقابله با فحشا، بی‌اخلاقی و قاچاق انسان بود؛ به
مقابله با فحشا، بی‌اخلاقی و قاچاق انسان بود؛ به ویژه در مواردی که قاچاق با هدف تن‌فروشی صورت بپذیرد. اما ابهام «بی‌اخلاقی» به‌طور مؤثر سبب شد تا ازدواج مییان‌نژادی نیز جرم تلقی شود و عبور زنان مجرد از مرزهای ایالتی را به دلیل اقدامات اشتباه اخلاقی ممنوع کرد. در سال ۱۹۱۴، ۷۰ درصد از زنان دستگیر شده برای عبور از مرزهای ایالتی تحت این قانون، به جرم روسپی‌گری داوطلبانه متهم شدند. هنگامی که مفهوم برده جنسی سفیدپوست به برده جنسی از کشورهای فقیر تغییر یافت، ایالات متحده اقداماتی را در زمینه محدود کردن مهاجرت و
متحده اقداماتی را در زمینه محدود کردن مهاجرت و ورود بیگانگان به کشور به منظور حل این مسئله آغاز کرد. البته دولت انگیزه‌های غیرمرتبط دیگری نیز برای سیاست‌های جدید مهاجرتی داشت. اقدامات بی‌شماری مانند لایحه سهمیه اضطراری ۱۹۲۱ و لایحه مهاجرت ۱۹۲۴، تعداد مهاجران از اروپا و آسیا را به ایالات متحده کاهش داد. به دنبال محدودیت‌های افزایش یافته در دهه ۱۹۲۰، که به موجب لایحه مهاجرت و تابعیت ۱۹۵۲ و لایحه مهاجرت و تابعیت ۱۹۶۵ به‌طور قابل توجهی از شدت آن محدودیت‌ها کاسته شد. با این حال، قاچاق انسان تا دهه ۱۹۹۰ هنوز
شد. با این حال، قاچاق انسان تا دهه ۱۹۹۰ هنوز مسئله اصلی تلقی نمی‌شد. قانون تجارت جنسی استخدام، اغوا، به‌دست آوردن، تأمین، جابجایی یا پناه دادن به یک شخص یا سودجویی از چنین فعالیت‌هایی را با علم به این‌که این کار می‌تواند باعث می‌شود شخص تحت تجارت جنسی قرار گیرد و در صورتی که زیر ۱۸ سال باشد، در مورد زورگویی و تقلب قرار بگیرد، را غیرقانونی می‌داند. در اواخر دولت کلینتون، کنگره، قانون قانون حفاظت از قربانیان قاچاق و خشونت (۲۰۰۰) (TVPA) را تصویب کرد که هدف از آن مبارزه جهانی با قاچاق انسان است. تحت دولت جورج
آن مبارزه جهانی با قاچاق انسان است. تحت دولت جورج دبلیو بوش، مبارزه با قاچاق جنسی در محدوده TVPA به یک اولویت تبدیل شد و قاچاق انسان و قاچاق جنسی را به عنوان برده‌داری امروزی در نظر گرفت. TVPA در نظر دارد خدمات را به قربانیان قاچاق انسان و قاچاق جنسی تقویت کرده و توانایی نیروی انتظامی را در تعقیب قاچاقچیان از راه تشویق نجات‌یافتگان برای همکاری در دادسرا را بهبود داده و آموزش در مورد قاچاق انسان را به منظور شناسایی بهتر قربانیان، در دستور کار قرار دهد. TVPA همچنین دارای یک مأموریت برای جمع‌آوری بودجه به
همچنین دارای یک مأموریت برای جمع‌آوری بودجه به منظور درمان قربانیان قاچاق جنسی است که به آنها سرپناه، غذا، آموزش و کمکهای مالی ارائه می‌دهد. در سطح میان‌کشوری، TVPA استانداردهایی را برای پیروی کردن سایر کشورها برای دریافت کمک از ایالات متحده به منظور مبارزه با قاچاق انسان تعیین کرده‌است. TVPA همچنین دو شرط را تعیین می‌کند که متقاضی می‌تواند برای دریافت مزایای ویزای تی از آن‌ها بهره‌مند شود. نخست، یک قربانی قاچاق باید قاچاق‌شدگی خود را ثابت کند و دوم اینکه باید تحت تعقیب قاچاقچی خود قرار داشته باشد. با