payamvha/North_RAG huggingface dataset:
فرانچسکو مولیناری-پرادلی (؛ – ) موسیقی‌دان و رهبر ارکستر برجستهٔ اپرا اهل ایتالیا بود. او پیانو و آهنگسازی را در بولونیا آموخت و در سال ۱۹۳۸ از آکادمی ملی سانتا چچیلیا فارغ‌التحصیل شد. نخستین اجرای خود را در لا اسکالا در سال ۱۹۴۶ و اولین اجرای خود در کاونت گاردن را در سال ۱۹۵۵ انجام داد. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "پوچینی" اشاره نمود.
فرانکا دووال (؛ ۱۳ فوریهٔ ۱۹۲۵–۲۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۰) خواننده سوپرانوی اپرا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "توسکا" اشاره نمود.
فرانکو کورلی (؛ – ) خواننده تنور اپرا اهل ایتالیا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "توسکا" اشاره کرد.
ماریا کانیلیا (؛ – ) خواننده سوپرانوی اپرا اهل ایتالیا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "توسکا" اشاره کرد.
آدو یک فیلم درام اسپانیایی به کارگردانی سالوادور کالوو، نویسندگی آلخاندرو اِرناندس و بازیگری مصطفی أمعرو، لوئیس توسار و آلوارو سروانتس است. اولین بار فیلم در اسپانیا در ۳۱ ژانویه ۲۰۲۰ پخش شد. داستان. این فیلم سه داستان مربوط به مهاجرت آفریقا به اروپا را در هم آمیخته‌است. یک پسر بچه شش ساله و خواهر بزرگتر او تلاش ناامیدانه ای برای فرار از کامرون به اروپا انجام می‌دهند و در باند فرودگاه منتظر می‌مانند تا خود را داخل انبار باری هواپیما قاچاق کنند. کمی دورتر، یک فعال مبارزه با شکار غیرقانونی صحنه وحشتناک یک فیل
فعال مبارزه با شکار غیرقانونی صحنه وحشتناک یک فیل مرده را کشف می‌کند، که عاج‌هایش برداشته شده‌است. او علاوه بر مبارزه با شکار غیرقانونی، باید با دخترش که اخیراً به آفریقا آمده نیز روبرو شود. هزاران مایل دورتر در شمال، در ملیلا، گروهی از نگهبانان با حمله گسترده آفریقایی‌های ناامید برای ورود به اسپانیا به حصار مرزی ملیلا روبرو می‌شوند.
جانجاکومو گوئلفی (؛ – ) خواننده باریتون اپرا اهل ایتالیا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "توسکا" اشاره کرد.
رولان الکساندر (؛ ۶ نوامبر ۱۹۲۷ – ۱ فوریه ۱۹۵۶) بازیگر اهل فرانسه بود. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "مؤسسه ریکوردی" و "ناپلئون" اشاره کرد.
پیتر گاثورن (؛ ۱ سپتامبر ۱۸۸۴ – ۱۷ مارس ۱۹۶۲) بازیگر اهل جمهوری ایرلند بود. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "بابات کیه؟"، "مردی که برگشت"، "جایزه بزرگ"، "دو عاشق به‌هنگام والس"، "دوک آهنی"، "کار کثیف"، "شراره آسمانی"، "اریحا"، "جنجال در کشتی"، "خداحافظ، آقای چیپس"، "آقای پیت جوان"، "دوباره همدیگر را خواهیم دید" و "قلب‌های مهربان و نیم‌تاج‌ها" اشاره نمود.
هیو میلر (؛ – ) بازیگر اهل بریتانیا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "سقوط کوته فکر"، "شراره آسمانی"، "موش صحرایی" و "لورنس عربستان" اشاره نمود.
فیلیپ گاستون (; – ) نقاش، تصویرگر، سنگ‌تراش، و قلم‌زن اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون کمک‌هزینه گوگنهایم شده‌است.
یائیل شلبیا کوهن (؛ زادهٔ یک مدل و هنرپیشه اسرائیلی است. او تا کنون در تعداد زیادی از کارزارهای بین‌المللی مدلینگ ظاهر شده است. او در سال ۲۰۱۸ از سوی وبگاه "تی‌سی کندلر" به عنوان سومین چهره زیبا در جهان، جلوتر از هم وطنش گل گدوت معرفی شد، و یکبار دیگر در سال ۲۰۱۹ عنوان دومین چهره زیبا در جهان را از آن خود کرد. در دسامبر ۲۰۲۰، یائیل از سوی "تی‌سی کندلر" و از بین ۱۰۰ نامزد فهرست شده، به عنوان زیباترین زن سال انتخاب شد. اوایل زندگی. او از نام میانی شلبیا به عنوان نام خانوادگی حرفه‌ای خود استفاده می‌کند که از
نام خانوادگی حرفه‌ای خود استفاده می‌کند که از جد خانوادهٔ مادربزرگ جربی خود که هم از نژاد یهودی مزراحی و هم از نژاد یهودی سفاردی (تونسی-یهودی) هستند به ارث رسیده است. او با بارگذاری عکس‌های سلفی در اینستاگرام که خودش کمی قبل از تولد ۱۶ سالگی‌اش گرفته بود، شروع کرد. در نتیجه یافتن عکس‌هایش در حساب اینستاگرامش، بعداً پیشنهادی برای گرفتن عکس از طرف عکاسی حرفه‌ای به نام مارینا موسکوویتز دریافت کرد. او به دلیل پیشینه یهودیت ارتدکس خود مورد توجه رسانه‌های بیشتری قرار گرفت، زیرا او دنباله‌روی قوانین کوشر است و
قرار گرفت، زیرا او دنباله‌روی قوانین کوشر است و شبات را رعایت می‌کند، که در ابتدا به بحث و جدل در جامعه مذهبی یهودی ارتدوکس شلبیا منجر شد. در آوریل ۲۰۲۰، شلبیا به نیروهای دفاعی اسرائیل، نیروی ارتش اسرائیل اعزام شد. وی در حال حاضر در نیروی هوایی اسرائیل خدمت می‌کند. زندگی شخصی. در سال ۲۰۱۹، شلبیا با فعال تجاری آمریکایی برندون کورف (پسر ربی اسحاق آهارون کورف و نوهٔ میلیاردر سامنر رداستون) شروع به قرار گذاشتن کرد. در سال ۲۰۲۲، او با عمر آدام، خوانندهٔ آمریکایی متولد اسرائیل شروع به قرار گذاشتن نمود.
کشتار چِنتستوخووا که به آن دوشنبه خونین نیز گفته می‌شود، توسط نیروهای ورماخت آلمان نازی از روز چهارم جنگ جهانی دوم در شهر چنتستوخووا در لهستان میان ۴ تا ۶ سپتامبر ۱۹۳۹ رخ داد. تیراندازی، ضرب و شتم و چپاول، به مدت سه روز در بیش از دوازده مکان جداگانه در اطراف شهر صورت پذیرفتند. حدود ۱٬۱۴۰ غیرنظامی لهستانی (۱۵۰ تن یهودی) کشته شدند. کشتار. مقر فرماندهی هنگ، واقع در ۲۰ کیلومتری جنوب شهر، عصر ۴ سپتامبر گزارشی از یگان‌های آلمانی هنگ ۴۲ (لشکر ۴۶ پیاده‌نظام (ورماخت)) دریافت کرد، مبنی بر اینکه آن‌ها در دو حادثه
دریافت کرد، مبنی بر اینکه آن‌ها در دو حادثه مختلف مورد حمله «پارتیزان‌های لهستانی» قرار گرفته‌اند؛ یکی در حیاط دانشکده فنی که هنگ در آن مستقر بود و دیگری شامل یک ستونی از اسیران که توسط هنگ ۹۷ محافظت می‌شدند. سربازان آلمانی ادعا کردند که از یکی از خانه‌های نزدیک محل استقرارشان مورد اصابت گلوله قرار گرفته‌اند. با این حال، گزارش‌ها و شهادت‌های بعدی سربازان نشان از آن دارند که هیچ‌یک از شاهدان آلمانی قادر به توصیف مهاجمان فرضی نبوده‌اند. در بازرسی از خانه‌هایی که پس از کشتار صورت گرفت، «افراد مشکوک» پیدا
که پس از کشتار صورت گرفت، «افراد مشکوک» پیدا نشدند. به گفته یوخن بهلر، تاریخ‌دان آلمانی، تیراندازی‌ها به مردم نخست احتمالاً به دلیل وحشت‌زدگی و فشار عصبی توسط سربازان آلمانی صورت گرفتند، و سپس آن‌ها داستانی دربارهٔ «پارتیزان‌های لهستانی» اختراع کرده‌اند تا بهانه‌ای برای اقدامات عجولانه و کشتار متعاقب آن ساخته باشند. به گفته یک شاهد عینی لهستانی این رویداد، که دستگیر شده و در میان ستونی از اسیران لهستانی تحت مراقبت آلمانی‌ها قرار داشت، سربازان ورماخت با مسلسل به ستون زندانیان شلیک کردند که باعث وحشت افرادی
به ستون زندانیان شلیک کردند که باعث وحشت افرادی شد که تلاش داشتند از مرگ برهند. در نتیجه این امر، نگهبانانی که ستون را محتفظت می‌کردند اقدام به تیراندازی وحشیانه به سوی آن‌ها کردند. در این تیراندازی، حدود ۲۰۰ فرد لهستانی و یهودی جان خود را از دست دادند. پس از اینکه نخستین تیراندازی بی‌هدف متوقف شد، بخش دوم این کشتار در قسمت دیگری از شهر روی داد. طبق شهادت هلنا اشپیلمان در کمیته تاریخی یهودی، سربازان آلمانی غیرنظامیان لهستانی و یهودی را از خانه‌های خود به‌صف کشیده و آن‌ها را ناچار به راهپیمایی به سوی میدان
کشیده و آن‌ها را ناچار به راهپیمایی به سوی میدان مگناکی، مقابل کلیسای جامع شهر جمع کردند. در آنجا همه آنها ناچار شدند رو به زمین دراز بکشند و هر کسی که حرکت می‌کرد، مورد اصابت گلوله قرار می‌گرفت. در کل چندین هزار تن از جمله افراد کهنسال، کودکان و زنان حضور داشتند. سرهنگ دوم اوبه، مسئول واحدهای ورماخت که کشتار را انجام دادند (و نویسندهٔ گزارش به فرماندهی هنگ که «پارتیزان‌های لهستانی» را مقصر تیراندازی معرفی کرد) تخمین زدند که حدود ۱۰ هزار تن در میدان به‌صف کشیده شده بودند. تخمین‌های مشابهی از تعداد افراد
کشیده شده بودند. تخمین‌های مشابهی از تعداد افراد گردآوری‌شده توسط شاهدان عینی و بازماندگان ارائه شده‌اند. پس از جدا کردن مردان از زنان، مردان مورد جستجو قرار گرفتند و هر کسی که با خود تیغ تراشیدن صورت یا چاقوی جیبی داشت درجا تیرباران شد. به دیگر مردان گفته شد که وارد کلیسا شوند، اما با آغاز حرکت، سربازان آلمانی با مسلسل و سلاح دستی به سوی آنها آتش گشودند. طبق شهادت هِنوخ دیامانت ، که در این تیراندازی زخمی شد، در نتیجه تیراندازی چندین صد تن در دم کشته و حدود ۴۰۰ تن زخمی شدند. رویدادهای مرتبط با کشتار در
۴۰۰ تن زخمی شدند. رویدادهای مرتبط با کشتار در برابر کلیسای جامع به شکل روایی توسط یک عکاس آلمانی ثبت شدند؛ از به‌صف‌کشی اولیه تا انتظار لهستانی‌ها و یهودیان برای سرنوشت خود، تا عکس‌های اجساد پخش شده در خیابان‌های شهر و میدان کلیسای جامع. این مجموعه عکس توسط یک سرباز آمریکایی از یک یک اسیر آلمانی در اواخر جنگ بدست آمد. تعداد کشته‌شدگان. بر پایه‌گذارش رسمی نوشته شده توسط سرهنگ دوم اوبه: در جریان «اقدام به مجازات به دلیل فعالیت‌های پارتیزانی» ۳ زن و ۹۶ مرد کشته شدند. با این حال، در بهار ۱۹۴۰، ریشارد وندلر،
شدند. با این حال، در بهار ۱۹۴۰، ریشارد وندلر، شهردار آلمانی در چنتستوخووا، اجازه نبش قبر اجساد توسط شورای شهر را داد. حدود ۲۲۷ جسد، از جمله ۱۹۴ مرد، ۲۵ زن و ۸ کودک، از خاک بیرون آورده شدند. ۲۲ قربانی یهودی شناسایی شدند. جسدها در چندین مکان از جمله در خیابان کراکوفسکا، در گارناکارسکا، نزدیک شورای شهر و در خیابان پیوترکوفسکا از خاک بیرون آورده شدند. همچنین چندین قتل در مقیاس کوچکتر در دیگر نقاط شهر انجام شدند، از جمله بیمارانی در یک بیمارستان نظامی که توسط صلیب سرخ اداره می‌شد. طبق «مرکز مستندسازی تاریخ
صلیب سرخ اداره می‌شد. طبق «مرکز مستندسازی تاریخ چنتستوخووا»، در آن روز به‌طور کلی کمینه ۶۰۰ تن در شهر کشته شدند. برخی تخمین‌ها از قربانیان این تعداد را بیش از ۱۰۰۰ تن، شامل ۹۹۰ لهستانی‌تبار و ۱۱۰ یهودی، اعلام کرده‌اند. بعدها، پس از برچیده شدن گتو چنتستوخووا بیش از ۴۰٬۰۰۰ یهودی به قتل رسیدند. تحقیقات پس از جنگ. تحقیق دربارهٔ این کشتار در سال ۱۹۸۵ در بایرویت آلمان در مورد سربازان پیشین هنگ ۴۲ پیاده‌نظام انجام شد. اکثر این سربازان هنوز ادعا می‌کردند که پیش از کشتار از خانه‌های مجاور مورد اصابت گلوله قرار
از کشتار از خانه‌های مجاور مورد اصابت گلوله قرار گرفته بودند، اما هیچ‌کس نمی‌توانست مهاجمان را توصیف کند. یک سرباز پیشین حتی اعتراف کرد که هیچ تصوری از این که مهاجمان فرض شده «سرباز، پارتیزان یا غیرنظامی» بوده‌اند، ندارد. چندین سرباز اعتراف کردند که وحشتی عمومی در میان نیروهای آلمانی به وجود آمد و همه برای برداشتن سلاح‌های خود دویده، روی هم لغزیده و به‌هدف به همه سوی تیراندازی می‌کردند. یکی از افسران هنگ به یاد آورد که او از سربازانش به دلیل عدم رعایت کامل نظم خشمگین شده بود. سربازان پیشین این یگان همچنین
نظم خشمگین شده بود. سربازان پیشین این یگان همچنین اعتراف کردند که آن‌ها در جستجوی‌های بعدی نه تنها هیچ اسلحه‌ای پیدا نکردند، بلکه جز چند زن دارای بچه و برخی افراد کهنسال، مردان توانمندی در آن حوالی نبود. به گفته سرباز پیشین هانس م. «من هرگز در چنتستوخووا پارتیزانی را با چشم خود ندیدم.» در رابطه با کشتار دوم در نزدیکی کلیسای جامع، سرباز سابق پیشین، فریتز اس. در اقراری اولیه ادعا کرد که پس از توقف تیراندازی بی‌هدف، به او دستور داده شده که مودبانه از غیرنظامیان بخواهد خانه‌های خود را ترک کنند و در یک کلیسا
بخواهد خانه‌های خود را ترک کنند و در یک کلیسا جمع شوند. با این حال، فریتز اس. چند روز بعد داوطلبانه نزد بازپرس‌ها برگشت و اظهارات خود را تغییر داد. وی گفت که دستور این بود که غیرنظامیان را با زور از خانه‌های خود خارج کرده و با صورت‌های رو به زمین به‌صف بکشند. وی افزود که «من می‌خواهم تأکید کنم که من هرگز با ادب از هیچ غیرنظامی نخواستم که خانه خود را ترک کند. در واقع، ما آن‌ها را [از خانه خود] بیرون انداختیم.» این کشتار همچنین توسط کمیته تاریخی یهودی و حکومت چنتستوخووا مورد بررسی قرار گرفت. در سال ۲۰۰۹،
چنتستوخووا مورد بررسی قرار گرفت. در سال ۲۰۰۹، مؤسسه یادبود ملی لهستان گورهایس دسته‌جمعی در نزدیکی ایستگاه راه‌آهن استرادوم یافت که حاوی حدود ۲۰۰۰ جسد بودند، اگرچه هنوز مشخص نیست که آیا اجساد مربوط به این کشتار است یا کشتارهای بعدی توسط نازی‌ها. همچنین در سال ۲۰۰۹، دفترچه خاطرات بولسلاو کورکوفسکی کشف شد. کورکوفسکی شاهد این کشتارها بود و بعدها به عنوان کارگر اجباری در نبش قبر برخی از اجساد در سال ۱۹۴۰ شرکت کرد (وجود این دفترچه خاطرات پیشتر به دلیل در دسترس بودن چندین بخش از آن مشخص شده بود). در هفتادمین
بودن چندین بخش از آن مشخص شده بود). در هفتادمین سالگرد حمله آلمان به لهستان در سپتامبر ۲۰۰۹، رسانه عمومی آلمانی "Rundfunk Berlin-Brandenburg" قصد فیلمبرداری یک فیلم مستند با موضوع کشتار چنتستوخووا را داشت، چرا که بر خلاف جنایات جنگی اس‌اس، آگاهی گسترده‌ای از جنایات جنگی ورماخت تا آن هنگام در آلمان وجود نداشت.
جنگ صلیبی دوم سوئد یک لشکرکشی احتمالی نظامی سوئدی در قرن سیزدهم علیه تاوستیان، در فنلاند کنونی، به رهبری بیرگر جارل بود. دربارهٔ بسیاری از جزئیات این جنگ صلیبی بحث‌های وجود دارد. پس از جنگ صلیبی، تاوستیان به تدریج تحت حکومت کلیسای کاتولیک و پادشاهی سوئد قرار گرفت. تاریخ تاوستیا. تاوستیان از اوایل عصر حجر ساکن سرزمین کنونی فنلاند بوده‌اند. منطقه اصلی تواستیا باستان در حوالی دریاچه واناجاوسی شکل گرفته‌است. مثالی از حضور تاوستیان در عصر آهن، تپه‌هایی است که در جهت جنوب-شمال در حوالی هامنلینا ایجاد شده‌است. بر
جهت جنوب-شمال در حوالی هامنلینا ایجاد شده‌است. بر روی این تپه‌ها قله‌های متعددی ساختع شده بود در منابع تاریخی اولین بار از تاوستیان در سال ۱۰۴۲ یاد شده‌است. احتمالاً قدیمی‌ترین جاده شناخته شده فنلاند (جاده گاو تواستیا) را با ساحل غربی فنلاند متصل می‌کند. اولین نشانه‌های مسیحیت را می‌توان مربوط به قرن یازدهم دانست. تاریخ‌نگار ولیکی نووگورود تواستیان را در درگیری‌های مکرر با نوگورود و کارلیان و همچنین سایر فنلاندی‌های بالتیک از قرن ۱۱ تا ۱۴ توصیف می‌کنند. جنگ صلیبی دوم سوئد به فنلاند احتمالاً در سال ۱۲۹۳
جنگ صلیبی دوم سوئد به فنلاند احتمالاً در سال ۱۲۹۳ فرایندی را آغاز کرد که تواستیا را به بخشی از پادشاهی سوئد تبدیل کرد. پیشینه. سوئد از ابتدای قرن سیزدهم شروع به مستعمره نمودن فنلاند کرد، در سال ۱۲۲۰، سوئد سعی کرد در جنگهای صلیبی بالتیک شرکت کند، اما نتوانست جای خود را در استونی حفظ کند. یادداشتهایی از افراد کلیسایی سوئدی در سال ۱۲۳۰ در تواستیا وجود دارد که احتمالاً توسط اسقف فنلاند به نام توماس نوشته شده‌است. مسیحیت داشت به آرامی در فنلاند جای خود را باز می‌کرد که ظاهراً با واکنش شدید علیه مبلغین مسیحی
می‌کرد که ظاهراً با واکنش شدید علیه مبلغین مسیحی روبرو شد، و در سال ۱۲۳۷، پاپ گریگوری نهم فراخوان جنگ صلیبی برای سوئدی‌ها علیه «مرتدان و بربرها» فرستاد. منابع تاریخی. تمامی جزئیات این جنگ صلیبی مربوط به نوشته‌های اریک کرونیکل است که ماهیتی عمدتاً تبلیغاتی دارد و یک قرن پس از وقایع، در میان ناآرامی‌های داخلی و جنگ با نوگورود نوشته شده‌است. تاریخ‌نگار می‌گوید که جنگ صلیبی بین نبرد اسپارساترا در سال ۱۲۴۷ و مرگ پادشاه اریک (XI) در ۱۲۵۰ رخ داده‌است، و تاوستیان را به عنوان مخالفان سوئدی معرفی می‌کند. طبق
را به عنوان مخالفان سوئدی معرفی می‌کند. طبق تاریخچه، لشکرکشی در سوئد آماده شد و سپس از طریق دریا به یک سرزمین در ساحل، جایی که دشمن منتظر بود، انجام شد. کرونیکل همچنین اشاره کرد که قلعه ای به نام taffwesta borg پس از جنگ تأسیس شد. کرونیکل همچنین جنگ صلیبی را با روس‌های ارتدکس پیوند داد و به این نکته اشاره کرد که «پادشاه روسیه» سرزمین فتح شده را از دست داده‌است. لوبک از حدود سال ۱۳۴۰ با یادداشت کوتاهی که بیرگر جارل فنلاند را تحت حکم سوئد ارائه کرد، این لشکر کشی را تأیید کرداست. تفسیرها. برخلاف اولین جنگ
کشی را تأیید کرداست. تفسیرها. برخلاف اولین جنگ صلیبی سوئد، به نظر می‌رسد تردیدی وجود ندارد که تلاش سوئد برای مسیحی کردن فنلاند در اواسط قرن سیزدهم به اوج خود رسید. هنوز بسیاری از جزئیات، از جمله سال و ماهیت دقیق آن، همچنان موضوع بحث باقی مانده‌است. ماهیت جنگ صلیبی. اگرچه تاریخ‌نگار سعی داشت جنگ صلیبی را به عنوان یک جنگ پیروز تصور کند، اما این یک مرحله غیرمعمول خونین در روند در حال انجام بود که فنلاند وارد کشور سوئد شد. سوئد دارای یک دولت مرکزی و یک نیروی ایدئولوژیک قوی در قالب کلیسای کاتولیک بود. سردمداران
قوی در قالب کلیسای کاتولیک بود. سردمداران فنلاندی که به آن پیوستند از قدرت و اعتبار برخوردار شدند زمان. قدمت این جنگ صلیبی تا حدودی مورد اختلاف بوده‌است. علاوه بر تاریخ ۱۲۴۷–۱۲۵۰ داده شده در «وقایع نامه اریک»، مواردی وجود دارد که تاریخ حمله را به ۱۲۳۸–۱۲۳۹ یا ۱۲۵۶مرتبط می‌داند. عواقب. در سال ۱۲۴۹، اوضاع به اندازه کافی برای تأسیس اولین کلیسا در فنلاند آماده شد، کلیسا دومنیکن تأسیس شد. این کلیسا تا پایان قرن در کنار استحکامات اسقف در کروینن بود.
تیم ملی بسکتبال بورکینافاسو ، نماینده بورکینافاسو در مسابقات بین‌المللی بسکتبال است .
تیم ملی بسکتبال بوروندی ، نماینده بوروندی در مسابقات بین‌المللی بسکتبال است .
صفیه علی (؛ ۲ فوریه ۱۸۹۴ – ) نخستین پزشک زن در جمهوری ترکیه بود. او فارغ‌التحصیل کالج رابرت در استانبول بود و در جنگ‌های بالکان، جنگ جهانی اول، و جنگ استقلال ترکیه به درمان مجروحان جنگی پرداخت. صفیه در سال ۱۹۱۶ در آلمان تحصیل پزشکی را آغاز کرد و در سال ۱۹۲۳ مطبش را در استانبول افتتاح کرد. یک مرکز سلامت خانواده در استانبول به یاد او نام‌گذاری شده‌است. وی تحقیقات مهمی در زمینهٔ رفاه حال مادران و نوزادان انجام داده‌است. او همچنین با تدریس پزشکی به دانشجویان دختر، به‌عنوان اولین زنی که پزشکی را آموزش داد،
دختر، به‌عنوان اولین زنی که پزشکی را آموزش داد، تاریخ‌ساز شد. در دوم فوریهٔ ۲۰۲۱، گوگل تولد ۱۲۷سالگی صفیه علی را با یک گوگل دودل گرامی داشت.
تیم ملی بسکتبال کامرون، نماینده کامرون در مسابقات بین‌المللی بسکتبال است. کامرون که زمانی تنها تیم متوسط بود، به یک قدرت و مدعی بزرگ برای قهرمانی بسکتبال آفریقا تبدیل شد. بهترین موفقیت آنها رسیدن به نشان نقره در سال ۲۰۰۷ بود.
جنبش خلافت، در سال ۱۹۱۸ به پشتیبانی از خلافت عثمانی در هندوستان پدید آمد و صحنهٔ همبستگی هندوان و مسلمانان شد. این جنبش مخالف سرنگونی امپراتوری عثمانی بود و باور داشت بریتانیا در تلاش برای از میان‌بردن همه کانون‌های قدرت اسلامی است. برخی بر این باورند که جنبش خلافت ریشه در اندیشه اتحاد اسلام داشت که در عثمانی تبلیغ می‌شد. حرکت نخست. نخستین حرکت برای تشکیل جنبش خلافت در یازدهمین نشست سالانه جامعه مسلمانان سراسر هند (۳۰ دسامبر ۱۹۱۸) در دهلی انجام گرفت. در این نشست، دربارهٔ مسائل خلافت عثمانی بحث و صحبت شد.
داگ کلارک یک عضو سابق نمایندگان آریزونا از ژانویه ۲۰۰۷میلادی تا ژانویه سال ۲۰۰۹میلادی بود. او برای اولین بار در سال ۲۰۰۶ میلادی انتخاب شد و سپس با توجه به انتخابات مجدد خانه سیاستمداران آریزونا وی مجدداً انتخاب شد و توانست تا سال ۲۰۰۸میلادی به عنوان نماینده منطقه ۶ آریزونا در این مجمع باشد.
در ریاضیات، یک منیفلد دیفرانسیل‌پذیر نوعی منیفلد است که جهت انجام حساب دیفرانسیل و انتگرال، به‌طور موضعی به میزان کافی به یک فضای خطی شبیه اند. هر منیفلدی را می‌توان توسط گردایه ای از چارت‌ها که به آن اطلس هم می‌گویند، توصیف کرد. آنگاه می‌توان ایده‌هایی را از حسابان به کار گرفت، در حالی که هر چارت در فضایی خطی قرار داشته که در ان می‌توان قواعد حسابان را به کار برد. اگر چارت‌ها به طرز مناسبی با هم سازگار باشند (یعنی تابع انتقال از یک چارت به دیگری دیفرانسیل‌پذیر باشد)، محاسبات انجام گرفته در یک چارت در بقیه
باشد)، محاسبات انجام گرفته در یک چارت در بقیه چارت‌های دیفرانسیل‌پذیر نیز برقرار است. به زبان صوری، یک منیفلد دیفرانسیل‌پذیر، منیفلدی توپولوژیک است که ساختار دیفرانسیل سرتاسری بر روی آن تعریف شده است. هر منیفلد توپولوژیکی را می‌توان به‌طور "موضعی" و با کمک هومئومورفیسم‌ها در اطلس و یک ساختار استاندارد دیفرانسیل رو یک فضای خطی، مجهز به یک ساختار دیفرانسیل کرد. برای القای یک ساختار دیفرانسیل روی دستگاه‌های مختصاتی موضعی با استفاده از هومئومورفیسم‌ها، ترکیبشان روی اشتراک چارت‌ها باید توابعی دیفرانسیل‌پذیر روی
روی اشتراک چارت‌ها باید توابعی دیفرانسیل‌پذیر روی فضای خطی متناظر باشد. به بیان دیگر، اگر دامنه چارت‌ها همپوشانی داشته باشند، مختصات تعریف شده توسط هر چارت باید نسبت به مختصات تعریف شده در هر چارت از اطلس نیز دیفرانسیل‌پذیر باشد. نگاشت‌هایی که مختصات تعریف شده توسط چارت‌های مختلف را به هم مرتبط می‌کنند را "نگاشت‌های انتقال" گویند. دیفرانسیل‌پذیری در موقعیت‌های مختلف، معانی مختلفی دارد: به‌طور پیوسته دیفرانسیل‌پذیر، k بار دیفرانسیل‌پذیر، هموار و هولومورفیک. به علاوه، امکان القای چنین ساختار دیفرانسیلی روی
به علاوه، امکان القای چنین ساختار دیفرانسیلی روی یک فضای مجرد، امکان گسترش تعریف دیرانسیل‌پذیری به فضاهایی که دستگاه مختصات سرتاسری ندارند را نیز می‌دهد. یک ساختار دیفرانسیل امکان تعریف فضای مماس دیفرانسیل‌پذیر سرتاسری، توابع دیفرانسیل‌پذیر، تنسور دیفرانسیل‌پذیر و میدان برداری را می‌دهد. منیفلدهای دیفرانسیل‌پذیر در فیزیک اهمیت بالایی دارند. برخی از انواع خاص منیفلدهای دیفرانسیل‌پذیر پایه ای برای نظریات فیزیکی چون مکانیک کلاسیک، نسبیت عام و نظریه یانگ-میلز را می‌دهد. امکان تکوین حاسابان برای منیفلدهای
را می‌دهد. امکان تکوین حاسابان برای منیفلدهای دیفرانسیل‌پذیر وجود دارد. از نتایج این تکوین، ماشین‌های ریاضیاتی چون حساب خارجی می‌باشد. به مطالعه حسابان روی منیفلدهای دیفرانسیل‌پذیر هندسه دیفرانسیل می‌گویند.
جان بارنز (مرگ ۱۶۶۱ میلادی)، یک راهب بندیکتین انگلیسی بود. زندگی‌نامه. او در دانشگاه آکسفورد تحصیل کرده بود، اما پس از کاتولیک شدن به اسپانیا رفت و الوهیت در دانشگاه سالامانکا تحت خوان آلفونسو Curiel خواند. وی پس از تصمیم برای پیوستن به مردم اسپانیا نشان سنت بندیکت، در ۱۲ مارس ۱۶۰۴میلادی در صومعه سنت بندیکت در والادولید لباس خدمت خود را پوشید. سال بعد در ۲۱ مارس اعلام شد که در تاریخ ۲۰ سپتامبر ۱۶۰۸میلادی به کشیش منصوب شد. وی سپس در منطقه دوآی و اس تی مالو در اسپانیا فعالیت خود را آغاز کرد. وی پس از مدتی کار
اسپانیا فعالیت خود را آغاز کرد. وی پس از مدتی کار در این کشور، بازداشت و همراه چند کشیش دیگر به نرماندی تبعید شد. او که به پیشگویی انگلیسی در دیولوارت، در لورن دعوت شد، در آنجا یک سخنرانی در مورد الوهیت داشت، و بعداً به همین دلیل در کالج مارچین در دوای مشغول به کار شد. بارنز که دوباره وارد انگلستان شد، در سال ۱۶۲۷میلادی در آکسفورد به‌طور خصوصی اقامت گزید تا در کتابخانه بادلین، مطالبی برای برخی از آثار خودش را که قصد انتشار آن‌ها را داشت، جمع‌آوری کند. در این دوره برادرانش او را به عنوان یک دشمن می‌دیدند.
دوره برادرانش او را به عنوان یک دشمن می‌دیدند. او دشمن قدرت موقتی پاپ بود. او به تعلیم برخی از کاسیویست‌ها در موضوع گمراهی بیانیه‌هایی صادر کرده بود. وی تأیید کرده بود که قبل از اصلاحات هرگز هیچ جماعتی از بندیکتین‌ها در انگلیس وجود نداشته‌است، به استثنای نظم کلونی و او با پدر فرانسیس والگراو، با ائتلاف راهبان متعلق به جماعت اسپانیا، ایتالیا (کاسین) و انگلیس مخالفت آشکار خود را اعلام کرد. وود نقل می‌کند که نوشته‌های او «وی را چنان مورد تنفر فرماندهان خود قرار داد که موجب تلاش برای الگوبرداری از وی شد».
قرار داد که موجب تلاش برای الگوبرداری از وی شد». بارنز، با درک خطر، به پاریس فرار کرد و در آنجا تحت حمایت سفیر اسپانیا قرار گرفت. در نتیجه، تلاش‌های انجام شده توسط پدر کلمنت رینرو علاقه او به آلبرت اتریشی، بارنز را به زور از پاریس تبعید کردند، همین موضوع باعث شد تحقیقات و کتاب‌های او نانوشته باقی بماند پس از پاریس او را به سرعت به فلاندر تبعید کردند. به گفته وود، وی از فلاندر به رم منتقل شد، جایی که به دستور پاپ، او را ساکت کردند و دیگر خبری از عقاید و سخنان او در هیچ جا نبود. او را به یک دیوانه خانه در
او در هیچ جا نبود. او را به یک دیوانه خانه در پشت کلیسای سنت پل منتقل کردند. به نظر افراد زیادی او تا زمان قبل از مرگ خود، یعنی قبل از اوت ۱۶۶۱میلادی، در آنجا زندانی شده بود. توسط حزب اصلاح شده بارنز به عنوان ایرنوس لقب گرفته بود که مردی فرهیخته، صلح طلب و معتدل بود. اما نویسندگان کاتولیک، رفتار و کردار او را به شدت محکوم می‌کردند. به عنوان مثال، Dom Bennet Weldon می‌گوید: «من نامه‌های زیادی را جمع‌آوری کرده‌ام که نشان می‌دهد او در انگلیس در سندهای موجود دستکاری‌های بسیاری کرده بود تا بتواند زود تر از موعد
بسیاری کرده بود تا بتواند زود تر از موعد خود حقوق بازنشستگی خود را از دولت دریافت کند؛ که در نهایت با در یافت این مستمری و خرج کردن آن برای عقاید خود و ترویج آن‌ها به عنوان یک تهدید جدی برای آن‌ها محسوب می‌شد.»
ویلیام اچ. مک‌ریون (؛ زادهٔ ۶ نوامبر ۱۹۵۵)، دریابُد (امیر چهارستارهٔ) بازنشستهٔ نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا است که از ۸ اوت ۲۰۱۱ تا ۲۸ اوت ۲۰۱۴ به عنوان نهمین فرمانده فرماندهی عملیات ویژه ایالات متحده آمریکا خدمت کرد. وی از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۸، ریاست سامانهٔ دانشگاه تگزاس را بر عهده داشت. مک‌ریون پیش‌تر از ۱۳ ژوئن ۲۰۰۸ تا اوت ۲۰۱۱ به عنوان فرمانده ستاد فرماندهی مشترک عملیات ویژه (JSOC) و از ژوئن ۲۰۰۶ تا مارس ۲۰۰۸ به عنوان فرمانده فرماندهی عملیات ویژه اروپا (SOCEUR) خدمت می‌کرد. وی علاوه بر وظایف خود به
(SOCEUR) خدمت می‌کرد. وی علاوه بر وظایف خود به عنوان فرمانده فرماندهی عملیات ویژه اروپا ، به عنوان اولین مدیر مرکز هماهنگی نیروهای عملیات ویژه ناتو (NSCC) گمارده شد، جایی که وی مسؤول ارتقای توانایی‌ها و قابلیت همکاری همه نیروهای عملیات ویژه ناتو شد. مک‌ریون پس از بیش از ۳۷ سال خدمت در ۲۸ اوت ۲۰۱۴ از نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا بازنشسته شد. او بیش از پانزده سال به عنوان فرمانده نیرو های ویژه آمریکا در عراق و افغانستان حاضر و همچنین وی در دستگیری صدام حسین، رهبر بعث عراق نقشی اساسی داشته است. زندگی
حسین، رهبر بعث عراق نقشی اساسی داشته است. زندگی نامه. ویلیام هری مک‌ریون در ۱۹ سالگی برای تحصیل از زادگاهش پینهارست در جورجیا به تگزاس رفت و ۳ سال در دانشگاه تگزاس تحصیل کرد . او بعد از ۵ سال تصمیم به حضور در دوره آموزشی نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا گرفت و پس از رفتن به کالیفرنیا و به گفته خودش بعد از طی کردن مراحل بسیار سخت جزو ۳۰ نفری بود که از بین ۳۲۰ داوطلب انتخاب شده‌بود . مربیان وی اغلب فرماندگان و یا کهنه سرباز‌های جنگ ویتنام بودند. او در عراق و افغانستان به عنوان فرمانده جوخه های ارتش امریکا و
افغانستان به عنوان فرمانده جوخه های ارتش امریکا و چندین سال به عنوان فرمانده نیروی دریایی و نیروهای ویژه آمریکا منسوب بود. او یکی از مامور های زندان صدام حسین بود و در یکی از کتاب هایش پس از دیدن وارد شدن رهبران جدید عراق به محل نگهداری صدام و واکنش او می‌نویسد:وقتی در را باز کردم تا رهبران جدید عراق وارد شوند صدام بلند نشد پوز خندی زد و هیچ نشانه‌ای از پشیمانی در او نبود. بلافاصله چهار رهبر عراقی سرش فریاد کشیدند اما صدام با یک نگاه تحقیر آمیز، لبخندی مرگ بار نصیب آن‌ها کرد و از آن‌ها با احترام خواست که
بار نصیب آن‌ها کرد و از آن‌ها با احترام خواست که بنشینند. در چشمان رهبران عراقی ترس موج می زد در حالی که صدام دیگر تهدیدی برای حاضران در اتاق نبود. اگر هدف از ملاقات با صدام نشان دادن این بود که او دیگر قدرتی ندارد، این نقشه به شکل تحقیر آمیزی شکست خورده بود.او در کتاب تخت خوابت را مرتب کن درباره یکی از فرمانده هایش با لقب موکی می گوید که او از فرماندهان جنگ ویتنام بود و وقتی کسی درست به وظایفش عمل نمی‌کرد او را موظف میکرد که از تپه‌ای ماسه ای به دورن موج ساحل کورونادو بپرد و آنقدر خودش را غلت بدهد تا شبیه
کورونادو بپرد و آنقدر خودش را غلت بدهد تا شبیه کلوچه شکری بشود و تا پایان روز بایستی با همان لباس تمرین را ادامه می داد. یک روز موکی که مردی قد بلند و قوی بود و در دوچرخه سواری و شنا تبحر و استعداد عجیبی داشت با دوچرخه تصادف کرد و قطع نخاع شد اما هیچگاه به خودش و دیگران شکایت نکرد بلکه او هنوز دوست من و جزو الهام بخش‌ترین انسان‌های زندگی من است. او در نکته پایانی یکی از کتاب هایش برای کسانی که قصد تغییر خود و دنیای اطراف را داردند، می‌نویسد: