payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شد، که در مجله گولم منتشر گردید. این جلسات انظار عمومی را متوجه خود کرده و بیش از ۹ هزار نفر در کنفرانس شرکت کردند. مسئولان برگزاری کنفرانس پس از آن نامه‌های انتقادی از مسیحیانی که رنجیده شده بودند، دریافت کردند. از اکتبر ۲۰۰۸, بخش محلی کلیسای هیولای پرنده به صورت سالانه همایشی به نام «اسکپشن» در پردیس دانشگاه ایالت میسوری برگزار می‌کند. بی‌دینان و شک‌گرایان در این همایش دربارهٔ چیزهای مختلفی صحبت می‌کنند و مناظراتی میان آنان و مسیحیان برگزار می‌شود. سازمان‌دهندگان این رویداد، از آن به عنوان «بزرگ‌ترین
این رویداد، از آن به عنوان «بزرگ‌ترین اجتماع بی‌دینان در غرب‌میانه» یاد می‌کنند. در وبگاه سازمان غیرانتفاعی سرمایه‌گذاری خرد کبوا، گروه هیولای اسپاگتی پرنده در رده‌بندی تعداد اعطای وام، یکی از پیش تاختگان در دستهٔ «جماعت‌های مذهبی» است و شعار این گروه «تو سهیم باش، که بدون تو هیچ‌کس راه تأمین‌بوجه را نمی‌پوید» است؛ این جمله کنایه‌ای به آتش به اختیار است که در جمله‌ای می‌گفت «تو سهیم باش، که بدون تو هیچ‌کس راه یافتن را نمی‌پوید». مبلغ US$۵٬۰۳۹٬۰۲۵ در این گروه به وام سپرده شد. جانوری با نام علمی "Bathyphysa
به وام سپرده شد. جانوری با نام علمی "Bathyphysa conifera" در گروه زیستی لوله‌داران، در اشاره به این آیین، با نام «هیولای اسپاگتی پرنده» نامگذاری شده است. در سال ۲۰۲۰ مستندی به نام "من، یک پاستافاری" ساخته شد، که جزئیاتی از کلیسای هیولای پرنده و مبارزه‌اش برای ثبت قانونی و به رسمیت شناخته شدن را نشان می‌داد. در سپتامبر سال ۲۰۱۹، یک طلبهٔ پاستافاریان به نام بارت فلشر، برای افتتاح جلسهٔ دولتی مجمع شبه‌جزیرهٔ کنای در آلاسکا، دعای افتتاحیه‌ای را به نمایندگی از کلیسای هیولای اسپاگتی پرنده اقامه کرد. استفاده در
کلیسای هیولای اسپاگتی پرنده اقامه کرد. استفاده در مباحثات مذهبی. به دلیل رسانه‌ای شدن و محبوبیت هیولای اسپاگتی پرنده، از این مثال به عنوان نسخهٔ مدرن قوری راسل استفاده می‌شود. طرفداران این نظریه استدلال می‌کنند، از آنجا که وجود هیولای اسپاگتی پرنده ناپیدا و غیرقابل کشف تعریف شده، مشابه سایر موجودات فرضی ماوراءالطبیعه ابطال‌پذیر نیست، لیکن بار اثبات بر دوش کسانی است که وجود چنین موجوداتی را تأیید می‌کنند. ریچارد داوکینز در این باره می‌گوید: «مسئولیت اثبات کردن با کسی است که می‌گوید من می‌خواهم به خدا،
کردن با کسی است که می‌گوید من می‌خواهم به خدا، هیولای اسپاگتی پرنده، جن یا هر چیز دیگری که هست، ایمان داشته باشم. استدلال وجود داشتن آن چیز بر عهدهٔ ما نیست.» علاوه بر این، ویراستار مجلهٔ دین و تئاتر، لنس غراوی، معتقدست هیولای اسپاگتی پرنده «نهایتاً… استدلالی دربارهٔ من‌درآوردی بودن دیدگاه آفرینش است»؛ چنان‌که هر یک از دیدگاه‌ها دربارهٔ چگونگی آفرینش به همان اندازه قابل دفاع هستند، که دیدگاه پاستافاریان قابل دفاع است. استدلال‌های مشابه دیگری در کتاب‌های "پندار خدا" و "پندار آتئیست" مطرح شده است. در دسامبر
خدا" و "پندار آتئیست" مطرح شده است. در دسامبر ۲۰۰۷، در شهرستان پولک، فلوریدا کلیسای هیولای اسپاگتی پرنده پیشگام تلاش‌هایی موفقیت‌آمیز شد که موفق به منصرف کردن مدارس این شهرستان از تصویب استانداردهایی جدید برای تدریس فرگشت گردید. این موضوع پس از اعلام اعتقاد شخصی پنج نفر از هفت عضو هیئت مدیره به طراحی هوشمند مطرح شد. مخالفان که خود را پاستافاریان معرفی می‌کردند، از طریق پست‌الکترونیکی از اعضای هیئت مدیرهٔ مدارس پولک خواستند زمان آموزش یکسانی برای هیولای اسپاگتی پرنده در نظر بگیرند. یکی از اعضای هیئت مدیره،
پرنده در نظر بگیرند. یکی از اعضای هیئت مدیره، به نام مارگارت لوفتون، که از طراحی هوشمندانه پشتیبانی می‌کرد، ایمیل‌ها را رد کرده و این درخواست را مضحک و توهین‌آمیز دانست. او گفت: «آن‌ها ما را به مضحکهٔ عالم بدل کرده‌اند.» بعداً لافتون اظهار داشت که علاقه‌ای به تعامل با پاستافاریان‌ها یا کسی که به دنبال بی‌اعتبار کردن طراحی هوشمند است، ندارد. با بالا گرفتن جدال، دانشمندان با طراحی هوشمند مخالفت کردند. مارشال گودمن، قائم‌مقام پردیس دانشگاه جنوب فلوریدا در لیک‌لند، در پاسخ به تقاضای ایجاد «علوم کاربری» گفت:
در پاسخ به تقاضای ایجاد «علوم کاربری» گفت: «این [طراحی هوشمند] علم نیست. شما حتی نمی‌توانید آن را شبه‌علم بنامید. اگرچه خانم لافتون از نتیجهٔ کار ناراضی بود، اما ترجیح داد استعفا ندهد. او و دیگر اعضای هیئت مدیره ابراز تمایل کردند که به کار روزمرهٔ ادارهٔ مدارس شهرستان برگردند. وضعیت حقوقی. شعب ملی کلیسای هیولای اسپاگتی پرنده در بسیاری از کشورها در تلاش بوده‌اند که پاستافاریانیسم به مذهبی رسمی (از نظر قانونی) شناخته شود و درجه‌های مختلفی از موفقیت در این زمینه را به‌دست آوردند. در نیوزیلند، پیروان
این زمینه را به‌دست آوردند. در نیوزیلند، پیروان پاستافاریان اجازه دارند جشن ازدواج خود را برگزار کنند، زیرا این جنبش معیارهای تعیین شده برای سازمان‌هایی را که اساساً اعتقادات مذهبی، فلسفی یا بشردوستانه را ترویج می‌کنند، برآورده می‌کند. یک دادگاه فدرال آمریکا، مستقر در نبراسکا، رأی داد که هیولای اسپاگتی پرنده یک دین نقیضه است، نه یک دین واقعی، در نتیجه طبق رأی این دادگاه پاستافاریان نمی‌تواند ذیل «قانون تملک و افراد سازمان‌دهی شده مذهبی» قرار گیرد. ازدواج. کلیسای هیولای اسپاگتی پرنده در وب سایت خود یک دفتر
هیولای اسپاگتی پرنده در وب سایت خود یک دفتر عقد را اداره می‌کند که در صورت نیاز برای انجام مراسم عروسی، دادن اعتبارنامه به مقامات قضایی را امکان‌پذیر می‌کند. پاستافاریان‌ها مدعی‌اند جدایی کلیسا و حکومت در آمریکا مانع از این می‌شود که دولت بتواند به‌طور خودسرانه یک مذهب را از نظر شرعی معتبر، اما مذهب دیگری را نامعتبر یا معتبرتر برچسب‌گذاری کند. در نوامبر ۲۰۱۴، رانی میشل راجرز و آتئیست‌های خواهان حقوق بشر مینیاپولیس، در شهرستان واشینگتن، مینه‌سوتا تحت متمم چهاردهم قانون اساسی ایالات متحده آمریکا خواستار
چهاردهم قانون اساسی ایالات متحده آمریکا خواستار حفاظت از متمم اول قانون اساسی ایالات متحده آمریکا، بنابر آزادی بیان، شدند و وکیل مدافع ادعای بی‌خدا هراسی کرد: «وقتی اساسنامه صراحتاً می‌گوید برای برگزاری جشن ازدواج، چیزی بیش از ۲۰ دلار حق ثبت گواهی‌نامهٔ عاقد که کلیسای اسپاگتی پرنده اعطا می‌کند، نیازی نیست،... نیاز به حصول اطمینان از صلاحیت برگزاری ازدواج کاملاً بی‌معنی است.» چند روز قبل از رسیدگی به این شکایت، شهرستان واشینگتن سیاست خود را تغییر داد تا به راجرز امکان برگزاری مراسم عروسی را بدهد. این اقدام
امکان برگزاری مراسم عروسی را بدهد. این اقدام در تلاش برای رد صلاحیت دادگاه فدرال از رفع رجوع پرونده انجام شد. در تاریخ ۱۳ مه ۲۰۱۵، دادگاه فدرال تشخیص داد که این موضوع دیگر نیازی به پیگیری فدرال ندارد و پرونده را رد کرد. نخستین ازدواج پاستافاریان که به رسمیت شناخته شد، در ۱۶ آوریل ۲۰۱۶ در نیوزیلند رخ داد. آزادی بیان. در مارس ۲۰۰۷, برایان کیلیان، دانش‌آموز دبیرستانی شهرستان بان‌کوم، کارولینای شمالی به خاطر پوشیدن «لباس دزدان دریایی» از مدرسه تعلیق شد؛ او گفت این بخشی از آیین پاستافاریان اوست. کیلیان به این
این بخشی از آیین پاستافاریان اوست. کیلیان به این تعلیق اعتراض کرد و گفت اینگونه حق آزادی ادیان و آزادی بیانش در متمم اول، از او گرفته شده است. او گفت: «اگر این چیزی است که من باور دارم، مهم نیست چقدر احمقانه به نظر می‌رسد، من باید بتوانم آن را ابراز نمایم.» در مارس ۲۰۰۸, پاستافاریان‌ها در کروسویل، تنسی، اجازه پیدا کردند مجسمه‌ای از هیولای اسپاگتی پرنده را جهت حفظ آزادی بیانشان، در چمن دادگاه قرار دهند و اقدام به این کار کردند. این ماجرا مورد توجه وبلاگ‌ها و سایت‌های خبری کشور قرار گرفت و حتی مجلهٔ "رولینگ
سایت‌های خبری کشور قرار گرفت و حتی مجلهٔ "رولینگ استون" آن را پوشش داد. پس از مدتی بر اثر جدال‌هایی که دربارهٔ آن درگرفت، مجسمه مذکور را همراه دیگر پیکره‌های قدیمی مسیحیان از محل برداشتند. در دسامبر ۲۰۱۱، پاستافاریانیسم یکی از مذاهب مختلفی بود که حق داشتند اجزای نمایش خود را در محوطهٔ دادگاه لودون در لیسبورگ، ویرجینیا، مستقر نمایند. در سال ۲۰۱۲, تریسی مک فرسون از پاستافاریان‌های پنسیلوانیا، در دادگاهی از کمیسرهای شهرستان چستر، پنسیلوانیا تقاضا کرد که پیروان هیولای اسپاگتی پرنده اجازه یابند به اندازهٔ
هیولای اسپاگتی پرنده اجازه یابند به اندازهٔ منورای یهودیان و مغارهٔ مسیحیان، نمادهای خود را در معرض دید قرار دهند. یکی از اعضای کمیسیون گفت یا باید به همه مذاهب اجازه داده شود یا هیچ دینی نباید نمایندگی شود، اما بدون حمایت سایر کمیسرها، این پیشنهاد رد شد. یک کمیسر دیگر اظهار داشت که این دادخواست بیش از آنچه قبلاً انتظار داشت، مورد توجه قرار گرفته. در ۲۱ سپتامبر ۲۰۱۲, گورجوس لویجوس، از اعضای پاستافاریان، در یونان به اتهام کفرگویی دستگیر شد؛ زیرا در صفحهٔ فیس‌بوکی به نام «شیوخ پاستاتیوس» در هجوی بر راهبان
به نام «شیوخ پاستاتیوس» در هجوی بر راهبان کلیسای ارتدکس یونانی، تصویری از مقام ارشد ارتدکس یونان را با سری پوشیده از یک نوع پاستای محلی به نام «پاستیتسو» و سس بشامل تغییر داد. این عکس، که در فیس‌بوک منتشر شده بود، به مجلس یونان هم کشیده شد و واکنش شدید سیاستمداران یونانی، موجب دستگیری خالق این اثر گشت. در اوت ۲۰۱۳، فعالان مذهبی مسیحی ارتدکس شرقی، تحت عنوان یک گروه ثبت نشده معروف به «ارادهٔ خدا»، به تجمع مسالمت‌آمیزی که پاستافاریان‌های روسی ترتیب داده بودند، حمله کردند. فعالان و همچنین پلیس برخی از شرکت
حمله کردند. فعالان و همچنین پلیس برخی از شرکت کنندگان در تجمع را متوقف کردند. پلیس هشت نفر از پاستافاریان‌ها را به تلاش برای راهپیمایی غیرقانونی متهم و دستگیر کرد. یکی از پاستافاریان‌ها بعد مدعی شد که فقط «به خاطر قدم زدن» دستگیر شده. در فوریهٔ ۲۰۱۴، مقامات اتحادیهٔ دانشگاه بانک جنوب لندن پوستر هیولای اسپاگتی پرنده، متعلق به یک گروه آتئیست، را از کنفرانس آشنایی با دانشجویان حذف کرده و گروه مذکور را از حضور در کنفرانس منع نمودند. این امر موجب شکایت گروه آتئیست‌ها برای تحقق آزادی بیان شد. شورای صنفی
آتئیست‌ها برای تحقق آزادی بیان شد. شورای صنفی دانشجویان پس از آن عذرخواهی کرد. در نوامبر ۲۰۱۴، کلیسای اسپاگتی پرنده در شهر تمپلین آلمان، توانست با اعلام روزهای جمعه به عنوان روز "نودل‌مس"، تابلوهایی، مشابه تابلوهای یهودیان و مسیحیان برای تبلیغ خدماتشان در روز یکشنبه، از شهرداری بگیرد. پوشش سر در عکس‌های شناسایی. خاستگاه. در ژوئیه ۲۰۱۱, یک پاستافاریان اتریشی، به نام نیکو آلم، پس از سه سال معلق شدن گواهی‌نامه‌اش و انجام معاینه‌ای که نشان دهد از نظر روان‌شناسی برای رانندگی مستعد است، موفق شد در عکس
روان‌شناسی برای رانندگی مستعد است، موفق شد در عکس گواهی‌نامه‌اش با آبکش ماکارونی روی سر ظاهر شود. این ایده وقتی به فکر نیکو آلم رسید، که در قوانین خوانده بود طبق قوانین راهنمایی و رانندگی اتریش، افراد به دلایل مذهبی می‌توانند با پوشش سر برای گواهی‌نامه‌شان عکس بگیرند. بدین ترتیب این فرد اتریشی از آبکشی که برای صافی ماکارونی و پاستا استفاده می‌شود، به جای حجاب سر استفاده کرد و برخی منابع از به رسمیت شناخته شدن این حجاب در اتریش خبر دادند. این امر توسط مقامات اتریشی تکذیب شد و گفتند که انگیزه‌های مذهبی دلیلی
اتریشی تکذیب شد و گفتند که انگیزه‌های مذهبی دلیلی بر اجازه یافتن برای پوشش سر در گذرنامه نیست. ابتکار عمل آلم در کشورهای دیگر، عمدتاً غربی، نیز تکرار شد و موفقیت‌هایی به همراه داشت. برخی کشورها و ایالات (همچون ایالت آمریکا) گواهی‌نامهٔ رانندگی و کارت شناسایی یا گذرنامه شهروندان با آبکش روی سر را پذیرفتند، در حالی که برخی دیگر دولت‌ها با طرح این که پاستافاریان یک دین (واقعی) نیست، یا این که شواهدی مبنی بر این که پوشش آبکشی همچون حجاب در اسلام و کیپا در یهودیت التزام‌آور است، وجود ندارد، از برآوردن این
یهودیت التزام‌آور است، وجود ندارد، از برآوردن این درخواست ممانعت کردند. متقاضیان و وکلای آن‌ها در پاسخ استدلال کردند که پاستافاریان یک دین واقعی است، یا اینکه دولت در جایگاهی نیست که صلاحیت تعیین واقعی بودن یا نبودن اعتقادات مختلف، اعتبارشان یا میزان تعهد و انتخاب شخصی افراد در گزینش پوشش را داشته باشد. علاوه بر این، برخی از پاستافاریان استدلال می‌کنند که هجو و شوخی کردن خود عملی مذهبی است و می‌تواند بخشی جدایی‌ناپذیر از آیینی مانند پاستافاریانیسم باشد و دولت‌ها حق ندارند تصمیم بگیرند که کدام اعتقادات را
حق ندارند تصمیم بگیرند که کدام اعتقادات را باید جدی گرفت و کدام را نباید؛ تنها خود پیروان هستند که باید تصمیم بگیرند کدام عناصر دین خود را جدی بگیرند و تا چه حد. در اروپا. در ۹ اوت ۲۰۱۱ رودیگر ویدا، رئیس کلیسای هیولای اسپاگتی پرنده در آلمان، موفق شد گواهی‌نامهٔ رانندگی خود را، با آبکشی بر سر و لباس دزدان دریایی دریافت کند. این گونه پوشش در آلمان به عنوان یک مورد مذهبی پذیرفته شد. در ۲ ژوئن ۲۰۱۲، برخی روحانی‌ستیزان معترض در یکی از میدان‌های شهر میلان، ایتالیا، به سبک پاستافاریان‌ها آبکش به سر گردهمایی
به سبک پاستافاریان‌ها آبکش به سر گردهمایی کردند. در مارس ۲۰۱۳ عکس شناسایی یک بلژیکی توسط مدیران محلی و ملی رد شد چون فرد مورد نظر صافی ماکارونی روی سرش گذاشته بود. جمهوری چک در سال ۲۰۱۳ آبکش را به عنوان حجاب مذهبی افراد به رسمیت شناخت. در ژوئیه این ساللوکاس نوی، از اعضای حزب دزدان دریایی چک در برنو، اجازه یافت در کارت شناسایی خود، آبکش به سر پوشد. در دسامبر ۲۰۱۳ گواهی‌نامهٔ مردی ایرلندی مردود اعلام شد در مارس ۲۰۱۶، یکی از کارکنان راهنمایی و رانندگی ایرلند گفت که دلیل رد کردن گواهی‌نامهٔ مذکور، نگنجیدن آن
گفت که دلیل رد کردن گواهی‌نامهٔ مذکور، نگنجیدن آن در چهارچوب تعریف ادیان بوده. در ژانویه ۲۰۱۶ یک پاستافاریان روسیهای به نام آندری فیلین، توانست گواهی‌نامه‌اش را با عکس آبکش بگیرد. در هلند، دریک جان جیکسترا در سال ۲۰۱۵ برای گرفتن پاسپورت با تصویر آبکش تقاضا کرد، که درخواستش توسط شهرداری امن مردود اعلام شد؛ پس از آن که او با موفقیت کلیسای هیولای اسپاگتی پرنده را در محل تأسیس کرد، اتاق بازرگانی هلند، گرچه ابتدا دودل بود، تقاضای پاسپورت او را پذیرفت. با این حال، شهرداری همچنان درخواست وی را رد کرد؛ با این
حال، شهرداری همچنان درخواست وی را رد کرد؛ با این استدلال که ثبت‌نام یک انجمن کلیسایی به معنای این نیست که پاستافاریانیسم اکنون یک آیین (به رسمیت شناخته شده) شده. این باعث شد جیکسترا در ۷ ژوئیه ۲۰۱۶، با جمع‌آوری امضای ده‌ها تن از اعضای کلیسای هیولای اسپاگتی پرنده و هواداران پاستافاریان، از شهرداری برای تبعیض به دادگاه خرونینگن، شکایت کند. در همین حین، دیگر شهروندان هلندی موفق شدند در شهرهای لیدن و لاهه، با عکس‌های آبکش گواهی‌نامه بگیرند. در ۱ اوت ۲۰۱۶, دادگاه خرونینگن اعلام کرد، گرچه پاستافاریان یک طرز
خرونینگن اعلام کرد، گرچه پاستافاریان یک طرز زندگی است، ولیکن به عنوان یک مذهب نبوده و پوشش آبکش به عنوان وظیفهٔ شرعی نیست، لذا نمی‌توان در عکس‌های شناسایی از آبکش استفاده کرد. در ژانویهٔ ۲۰۱۷، یک دانشجوی پاستافاریان نیمیخنی به نام مینکه د ویلده، از دادگاه شهر آرنهم درخواست کرد در عکس گواهی‌نامهٔ رانندگی اجازهٔ استفاده از آبکش را داشته باشد. او نخستین بار در فوریهٔ ۲۰۱۷، و بار دیگر، در شورای ایالتی، در اوت ۲۰۱۸ شکست خورد. در ایالات متحده. در فوریهٔ ۲۰۱۳، کمیسیون وسایل نقلیهٔ موتوری نیوجرسی، یک پاستافاریان
وسایل نقلیهٔ موتوری نیوجرسی، یک پاستافاریان را از حق استفاده از آبکش ماکارونی به روی سر در عکس گواهی‌نامه، محروم کرد چون آبکش ماکارونی در لیست پوشش‌های مذهبی مورد تأیید نبود. در اوت ۲۰۱۳ ادی کاستیلو، از دانشجویان دانشگاه صنعتی تگزاس، درخواست کرد که در عکس گواهی‌نامه‌اش، آبکش ماکارونی را روی سر بگذارد. وی گفت: «شما ممکن است فکر کنید این نوعی شوخی یا مسخره‌بازی یک دانشجو است، اما هزاران نفر، از جمله من، آن را به عنوان نقطهٔ عطفی سیاسی و مذهبی برای همه آتئیست‌ها، در هر جا که هستند، می‌دانند.» در ژانویهٔ ۲۰۱۴
در هر جا که هستند، می‌دانند.» در ژانویهٔ ۲۰۱۴ یکی از اعضای شورای شهر پومفرت نیویورک، هنگامی که برای عضویتش سوگند یاد می‌کرد، آبکش به سر گذاشت. در نوامبر ۲۰۱۴ ستارهٔ سابق پورن ایژا کاررا، توانست از دفتر دپارتمان وسایل نقلیهٔ موتوری در هاریکن، یوتا، گواهی‌نامه‌ای با عکس هویتی به روش پاستافاریان به دست آورد. مدیر بخش گواهی‌نامهٔ رانندگی یوتا گفت که طی سال‌های گذشته حدود دوازده پاستافاریان به روش مشابه گواهی گرفته‌اند. در نوامبر ۲۰۱۵، لیندسی میلر، ساکن ماساچوست، اجازه یافت پس از ذکر اعتقادات مذهبی خود، در عکس
اجازه یافت پس از ذکر اعتقادات مذهبی خود، در عکس گواهی‌نامه‌اش، آبکش به سر گذارد. میلر (ساکن لووِل) روز جمعه، ۱۳ نوامبر، گفت که «او کاملاً عاشق تاریخ و داستان پاستافاریان» است، آن گونه که در وب‌سایت آن‌ها بیان کرده، این دین صدها سال به صورت پنهانی وجود داشته و از سال ۲۰۰۵ وارد دعوت آشکار شده. خانم میلر در این پرونده نمایندهٔ مرکز حقوقی اومانیست انجمن اومانیست آمریکا بود. در فوریهٔ ۲۰۱۶, مردی از ناحیهٔ مدیسن، ویسکانسین در یک جدال حقوقی علیه ایالت ویسکانسین پیروز شد؛ مسئولان این ایالت به این دلیل که
پیروز شد؛ مسئولان این ایالت به این دلیل که پاستافاریان یک دین نیست، در ابتدا از پذیرش عکس عجیب او برای گواهی‌نامهٔ رانندگی خودداری کردند. وکیل او طبق متمم اول قانون اساسی ایالات متحده آمریکا استدلال کرد دولت برای تشخیص این که چه چیزی دین است یا نه، واجد شرایط نیست. پس از این که در شامبرگ، ایلینوی، راشل هاور، دانشجوی دانشگاه ایلینوی شمالی، توانست گواهی‌نامه‌ای با تصویر آبکش را در ژوئن ۲۰۱۶ دریافت کند، دفتر وزیر داخلهٔ ایلینوی در ژوئیهٔ ۲۰۱۶ این گواهی را باطل اعلام کرد. همچنین این عکس را «نادرست» دانست و گفت
اعلام کرد. همچنین این عکس را «نادرست» دانست و گفت فرد مذکور پیش از انقضای پروانهٔ گواهی‌نامهٔ وی در ۲۹ ژوئیه، باید یک عکس جدید بگیرد. سخنگوی این نهاد گفت این دفتر پاستافاریان را به عنوان یک دین به رسمیت نمی‌شناسد، و «اگر به تاریخچهٔ آن‌ها نگاه کنید، این بیشتر به یک تمسخر دین می‌ماند تا یک دین واقعی». هاور شکایت تبعیض مذهبی را به اتحادیه آزادی‌های مدنی آمریکا ارائه کرد، اما نتوانست بیش از این پیگیر مراحل قانونی آن باشد، زیرا هزینه‌های این کار بیش از بودجهٔ دانشجویی‌اش بود. پیشتر هم دیوید هوور، از
بودجهٔ دانشجویی‌اش بود. پیشتر هم دیوید هوور، از پاستافاریان‌های پکین، ایلینوی، در مه ۲۰۱۳ با مردود شدن گواهی‌نامه‌اش مواجه شده‌بود. در ژوئن ۲۰۱۷, سن کوربیت از چندلر، آریزونا موفق شد پس از دو سال پیگیری پرونده‌اش، تصویر آبکش به سر خود را در کارت گواهی‌نامه ثبت کند. در اکتبر ۲۰۱۹, اداره وسایل نقلیهٔ موتوری اوهایو عکس گواهی‌نامهٔ رانندگی مردی اهل سینسیناتی را رد کرد و گفت که سیاست این نهاد به مردم اجازه می‌دهد از پوشش مذهبی در عکس‌های گواهی‌نامهٔ رانندگی استفاده کنند، به شرطی که در زندگی روزمره هم از آن
استفاده کنند، به شرطی که در زندگی روزمره هم از آن استفاده کنند. در کشورهای مشترک‌المنافع. در ژوئن ۲۰۱۴، فردی زلاندنویی به نام راسل، با عکسی از خودش که در آن یک صافی اسپاگتی آبی‌رنگ بر سر داشت، مجوز رانندگی گرفت. این امر بر اساس قانونی شکل گرفت که پوشش مذهبی سر را در عکس‌های رسمی مجاز می‌نماید. در اکتبر ۲۰۱۴, اُبی کانوئل، کشیش منصوب در کلیسای هیولای اسپاگتی پرنده ساکن سوری، بریتیش کلمبیا، کانادا، حق رانندگی خود را از دست داد. ابتدا درخواست کانوئل برای تمدید مجوز در پاییز ۲۰۱۳ رد شد، زیرا وی اصرار داشت آبکش
مجوز در پاییز ۲۰۱۳ رد شد، زیرا وی اصرار داشت آبکش را روی عکس نگهدارد. شرکت بیمه بریتیش کلمبیا تصمیم گرفت درخواست وی را به‌طور قطعی رد کند یا به او مجوز رانندگی موقت دهد. این شرکت ادعا کرد که امتناع قطعی آن‌ها در اکتبر ۲۰۱۴ بر اساس این واقعیت است که «مشتریان با پوشش سر در جایی که اعتقاد آن‌ها از برداشتن حجاب منعشان می‌کند» حق گرفتن عکس با حجاب را دارند و «آقای کانوئل قادر نبود هیچ مدرکی در اختیار ما قرار دهد، که ثابت کند او نمی‌تواند در عکس سر خود را نپوشاند.» دولت‌های ایالات استرالیا رویکردهای متفاوتی نسبت
دولت‌های ایالات استرالیا رویکردهای متفاوتی نسبت به گرفتن عکس گواهی‌نامه با پوشش آبکشی سر داشتند. در سیدنی پرشیلان مودلی توانست گواهی‌نامه‌اش را در سپتامبر ۲۰۱۴ از ایالت نیو ساوت ولز بگیرد ولی در همان ماه، در شهر بریزبن سیمون لیدبتر نتوانست گواهی‌نامه‌ای مشابه را از دپارتمان حمل و نقل و جاده‌های ایالت کوئینزلند دریافت کند. اوایل سال ۲۰۱۴ هم استرالیای جنوبی از پذیرش عکس یک شهروند آدلاید، که آبکش روی سرش بود، برای مجوز سلاح امتناع ورزید. مقامات حتی اسلحه‌هایی که او به صورت قانونی در دست داشت را توقیف کردند،
که او به صورت قانونی در دست داشت را توقیف کردند، مذهب او را زیر سؤال بردند و قبل از بازگرداندن اسلحه، او را مجبور به انجام ارزیابی روان‌پزشکی کردند. ایالت ویکتوریا در نوامبر ۲۰۱۶ نخستین گواهی‌نامهٔ رانندگی با عکس آبکش به سر، را صادر کرد. نقد. جاستین پاپ از "آسوشیتد پرس"، بنا بر نامهٔ سرگشادهٔ هندرسون در سال ۲۰۰۵، گفت: پاپ هیولای اسپاگتی پرنده را به عنوان «یک استدلال هوشمندانه و مؤثر» ستود. سیمون سینگ در "دیلی تلگراف" برای توصیف هیولای اسپاگتی پرنده نوشت «یک استاد بزرگ، که بر پوچی طراحی هوشمند تأکید کرد» و
استاد بزرگ، که بر پوچی طراحی هوشمند تأکید کرد» و هندرسون را به خاطر «دفاع از علم و عقلانیت» تشویق کرد. سارا باکسر از "نیویورک تایمز" گفت هندرسون «دارای لطافت طبع است». علاوه بر این، در پانوشت مقاله‌ای از نشریهٔ "قانون حقوق شهروندی-آزادی مدنی هاروارد" هیولای اسپاگتی پرنده به عنوان نمونه‌ای از ورود مبحث فرگشت «معرکهٔ فرهنگ عامه» مطرح کرد؛ که نویسنده آن را برای غلبه فرگشت بر طراحی هوشمندانه ضروری دانست. چکیده مقالهٔ "جنجال فرگشت و جنبه‌ای از ماکارونی: هیولای اسپاگتی پرنده و عملکرد مخرب تقلید مذهبی" شرح داده
اسپاگتی پرنده و عملکرد مخرب تقلید مذهبی" شرح داده که چگونه هیولای اسپاگتی پرنده به عنوان «نمونه‌ای قوی برای استفاده از شوخ‌طبعی هیولاست، که می‌تواند به عنوان ابزاری محبوب برای هجوی مهیج به کار رود». نویسندهٔ این مقاله همچنین پاستافاریان را به خاطر «معرفت‌شناسی متواضع آن» ستود. علاوه بر این، وبگاه هندرسون دارای تاییدات بی‌شماری از جامعهٔ علمی است. مثلاً، جک شافیلد از نشریهٔ "گاردین" که نوشته «البته شوخی این است که مسلماً این منطقی‌تر از طراحی هوشمندانه است.» کیسی لوسکین از انستیتوی دیسکاوری، که طراحی هوشمند
کیسی لوسکین از انستیتوی دیسکاوری، که طراحی هوشمند را ترویج می‌کند، در مخالفت با هیولای اسپاگتی پرنده، گفت: «مشکل منطق آن‌ها، این است که نهاد توضیحی دلخواه ندارد، زیرا ما در طبیعت شواهد زیادی، در زمینه تولید عوامل پیچیده اطلاعاتی مشاهده می‌کنیم.» جف جاکوبی، مقاله‌نویس "بستون گلوب" می‌گوید «طراحی هوشمند، دیدگاهی بدوی یا عهدین پر طمطراق یا اسپاگتی پرنده نیست. این علم است.»این دیدگاه دربارهٔ علم، به هر ترتیب، توسط آکادمی ملی علوم ایالات متحده رد شد. پیتر گالین از "پاسخ‌های پیدایش" (یک کشیش آفرینش‌گرایی زمین
از "پاسخ‌های پیدایش" (یک کشیش آفرینش‌گرایی زمین جوان) می‌گوید «هیولای اسپاگتی پرنده علاوه بر تمسخر خود خداوند، جنبش طراحی هوشمند را به دلیل عدم شناسایی پروردگاری خاص مسخره کرده؛ یعنی این احتمال وجود دارد که یک هیولای اسپاگتی همان طراح هوشمند باشد… بنابر این هجو، این امکان وجود دارد، زیرا جنبش طراحی هوشمند به مذهب خاصی وابسته نبوده است، دقیقاً برعکس آنچه منتقدان دیگر آن ادعا می‌کنند!»
آماتا کابوا (; زاده – درگذشته ) سیاستمدار اهل جزایر مارشال بود. او از ۱۷ نوامبر ۱۹۷۹ تا ۲۰ دسامبر ۱۹۹۶ اولین رئیس‌جمهور این کشور را عهده‌دار بود. آماتا کابوا در ۲۰ دسامبر ۱۹۹۶، در سن ۶۸ سالگی درگذشت.
«سرخوشی» یا «یوفوریا» ، ترانه‌ای از گروه پسرانهٔ کره‌ای بی‌تی‌اس به خوانندگی جونگ کوک است. این ترانه در ۲۴ اوت ۲۰۱۸ به‌همراه آلبوم گردآوری‌شدهٔ "" منتشر شد. موزیک ویدئوی این ترانه پیش‌تر، در ماه آوریل همان سال منتشر شده‌بود. زمینه و انتشار. موزیک ویدئوی «سرخوشی» به‌عنوان درون‌مایهٔ "起 اعجاب" منتشر شد و بخشی از مجموعهٔ "عاشق خودت باش" بود. این ویدئوی نه دقیقه‌ای، دنبال‌کنندهٔ خط داستانی «جهان بی‌تی‌اس» بود که در بسیاری از موزیک ویدئوهای گروه به آن پرداخته شده‌بود. عنوان "سرخوشی" پیش از این در اجرای زندهٔ
شده‌بود. عنوان "سرخوشی" پیش از این در اجرای زندهٔ جوایز موسیقی ملون ۲۰۱۷ گروه به‌کار رفته‌بود. این ترانه به‌دنبال انتشار، ترند جهانی شد و جستجوی کلمهٔ "یوفوریا" تا ۲۸۸۳٪ افزایش یافت. این ترانه همچنین به‌عنوان موسیقی متن، در قسمت پایانی فصل اول مجموعهٔ تلویزیونی اچ‌بی‌او، "سرخوشی" قرار گرفت. بازخورد. گرمی این ترانه را «یک اثر اعجاب‌انگیز آینده‌نگر به سبک آرت-پاپ» توصیف کرد. "بیلبورد" آن را بیانیه‌ای مهم نامید که لحن کلی "" را خوش‌بینانه‌تر می‌کرد. سرخوشی با فروش ۱۵٬۰۰۰ کپی دیجیتال در هفتهٔ اول انتشار در
با فروش ۱۵٬۰۰۰ کپی دیجیتال در هفتهٔ اول انتشار در ایالات متحده، دوازدهمین ترانهٔ پرفروش این کشور شد. این ترانه همچنین در کانادا نوزدهم و در سطح جهانی دوم شد. دست‌اندرکاران. توضیحات برگرفته از یادداشت‌های سی‌دی "" است.
جنبش من هم در ایران روایت قربانیان ایرانی از آزارهای جنسی است که از تابستان ۱۳۹۹ در شبکه‌های اجتماعی به‌ویژه توئیتر آغاز شد؛ این رخداد شبیه به جنبش من هم بود که در سال ۲۰۱۷ جنجال‌های زیادی را آفرید. کیوان امام‌وردی، دانش‌آموختهٔ باستان‌شناسی دانشگاه تهران، به تجاوز جنسی سریالی متهم و سپس دستگیر و به افساد فی‌الارض متهم شد. سارا امت‌علی ، روزنامه‌نگار سابق، آیدین آغداشلو، نقاش، را پس از ۱۴ سال سکوت به تعرض جنسی متهم کرد. روزنامهٔ "نیویورک تایمز" در آبان ۱۳۹۹ طی گزارشی مفصل به اتهام‌های جنسی علیه آغداشلو
طی گزارشی مفصل به اتهام‌های جنسی علیه آغداشلو پرداخت که بنا بر آن ۱۳ زن طی ۳۰ سال خود را قربانی او دانستند و ۱۹ نفر به او لقب «هاروی واینستین ایران» دادند. کامیل احمدی، جامعه‌شناس، به آزاررسانی و تعرض جنسی به همکاران و سوژه‌ها طی پژوهش‌های اجتماعی متهم شد. یکی از مدیران مرد سابق دی‌جی‌کالا به سوءاستفاده‌های جنسی در محل کار متهم شد و مدیر سابق منابع انسانی آن به خاطر نادیده گرفتن و اخراج آزاردیدگان همدست او قلمداد شد. بشرا دستورنژاد، بازیگر؛ لونا شاد، گوینده؛ و پانیدا، خواننده، محسن نامجو، خواننده، را در
و پانیدا، خواننده، محسن نامجو، خواننده، را در فروردین ۱۴۰۰ در کلاب‌هاوس به آزار جنسی متهم کردند. پیشتر در موج اولیهٔ افشاگری‌ها یک فرد ناشناس او را به تلاش برای تجاوز جنسی متهم کرده بود. آغداشلو، احمدی، و نامجو این اتهامات را رد کردند. افشاگری‌ها محدود به این چند نفر نبود و متهمانی از قشرهای مختلف شامل معلمان مدرسه، استادان دانشگاه، هنرمندان، ورزشکاران، اصحاب رسانه، پزشکان، بازیگران، نویسندگان، نمایندگان مجلس، و مقامات دولتی را دربرگرفت. این افشاگری‌ها پیامدهایی برای متهمان داشت، از جمله حذف نقاشی آغداشلو
برای متهمان داشت، از جمله حذف نقاشی آغداشلو از جلد چاپ جدید "شازده احتجاب،" لغو نمایشگاه‌های آثار او در گالری‌هایی در تهران و تورنتو، انصراف دو جشنوارهٔ فیلم از پذیرش مستندی که دربارهٔ او تهیه شده بود، تهیهٔ دادخواست‌هایی برای قطع همکاری جشنوارهٔ تیرگان با آغداشلو و توقف حضور نامجو در رسانه‌های جمعی تا رفع اتهامات علیه او، و لغو عضویت کامیل احمدی از انجمن جامعه‌شناسی ایران. از آن طرف، واکنش‌ها به افشاگری‌ها عمدتاً همدلانه بود و با توصیفاتی چون «تابوشکنی تاریخی» یا «نقطهٔ عطف در زمینهٔ سوءاستفاده‌های جنسی»
یا «نقطهٔ عطف در زمینهٔ سوءاستفاده‌های جنسی» در ایران ستایش شد. چند وکیل اعلام کردند که وکالت قربانیان را به‌طور رایگان بر عهده خواهند گرفت و چند ماه بعد لایحهٔ «حفظ کرامت و حمایت از زنان در برابر خشونت» که از یک دهه پیش در دست تهیه بود بالاخره از جانب دولت به مجلس ارسال شد. نظام قضایی فعلی ایران بزرگ‌ترین چالش در برابر این جنبش شمرده شد، چراکه فاقد زیرساخت‌های لازم برای رسیدگی به سوءاستفادهٔ جنسی است. طبق قانون ایران جرایم جنسی از زنا نشئت گرفته‌اند و جرمی با عنوان تجاوز جنسی به رسمیت شناخته نشده و آنچه