payamvha/North_RAG huggingface dataset:
انفرادی دیگر منتشر کرده‌است. در سال ۲۰۰۷، جاداکیس با Roc-A-Fella Records و دف جم رکوردینگز که تحت مالکیت جی-زی بود، قرارداد امضا کرد که با Ruff Ryders Entertainment آلبوم ۲۰۰۹ "آخرین بوسه" خود را منتشر کرد. در مجموع، او پنج آلبوم استودیویی منتشر کرده‌است که آخرین آنها "Ignatius" در سال ۲۰۲۰ است. اوایل زندگی. جاداکیس در ۲۷ مه ۱۹۷۵ در یانکرز نیویورک متولد شد و از همان کودکی به موسیقی هیپ هاپ علاقه داشت. در سن ۱۲ سالگی، پس از اینکه والدینش از او خواستند پول خودش را بدست آورد، شروع به فروش مواد مخدر کرد. با
خودش را بدست آورد، شروع به فروش مواد مخدر کرد. با این حال او سریعاً فروش مواد مخدر را متوقف کرد و در عوض پس از تماشای دیگران که این کار را در گوشه خیابان انجام می‌دادند، شروع به فری استایل در خیابان‌ها و جمع کردن پول کرد. در حالی که او یک حواننده فری استایل بود، سرانجام با دوستان دیرینه خود شیک لوچ و استایلز پی ملاقات کرد. حرفه. فیلیپس به سرعت یک fanbase زیرزمینی کوچک ایجاد کرد و در سن ۱۲ سالگی وارد رقابت آزاد در فلوریدا شد و در آنجا توجه مالکان Ruff Ryders Entertainment را به خود جلب کرد. او به همراه
Entertainment را به خود جلب کرد. او به همراه استایلز و لوچ گروهی را تشکیل داد که به The Warlocks معروف بود و این سه نفر با هم شروع به رپ کردن کردند. آنها سرانجام مری جی. بلیژ را ملاقات کردند، که تحت تأثیر شعرهای خود، نسخه نمایشی خود را به پف دادی، که گروه را با نام تجاری Bad Boy Entertainment امضا کرد، تحویل داد.
در ریاضیات، قضیه تیخونوف بیان می دارد که ضرب هر گردایه از فضاهای توپولوژی فشرده، نسبت به توپولوژی حاصلضربی فشرده است. این قضیه را به نام آندری نیکولایویچ تیخونوف نامگذاری کرده اند، که اولین بار این قضیه را در ۱۹۳۰ برای توان های بازه واحد اثبات کرد و در ۱۹۳۵ قضیه کامل را بیان کرده و توضیح داد که اثبات آن با حالت خاصش یکی می شود. قدیمی ترین اثبات منتشر شده ای ازین قضیه که می شناسند در مقاله ۱۹۳۷ ادوارد چخ گنجانده شده است. بسیاری از متون، قضیه تیخونوف را به عنوان مهم ترین نتایج توپولوژی عمومی شناخته (مثل
عنوان مهم ترین نتایج توپولوژی عمومی شناخته (مثل ویلارد، صفحه ۱۲۰) و دیگران لم اوریسون را نیز در این افتخار شریک می کنند.
نفس المهموم فی مصیبت سیدنا الحسین المظلوم کتاب دربارهٔ زندگی‌نامه و کشته شدن حسین بن علی است که به دست عباس قمی نوشته شده و مقدمه آن را سید احمد حسینی نگاشته است. درباره کتاب. نفس المهموم کتابی درباره حسین بن علی و قیام او است و حاصل جمع کتاب‌های گذشتگان است و اغلب مطاوی آن را نقل قول تشکیل می‌دهد و تحلیل و ارزیابی در آن کمتر ملاحظه می‌شود. خودِ نویسنده در آغاز کتاب می‌گوید: «جمعته من الکتب المعتبرة التی علیها الاعتماد و الرّکون و الاستناد» یعنی «کتاب را از کتابهای معتبر دیگر که به آن اعتماد داشته و پایه و
کتابهای معتبر دیگر که به آن اعتماد داشته و پایه و سند قوی دارند گردآوری» کرده است. مطالب کتاب مانند منتهی الامال است و کتاب اخیر را می‌توان گزارش فارسی آن شمرد. درونمایه. این کتاب از یک مقدمه درباره ولادت حسین بن علی، پنج باب و یک خاتمه تشکیل شده است: مولف و انگیزه نگارش. عباس بن محمدرضا قمی (۱۲۹۴-۱۳۵۹ق) مشهور به شیخ عباس قمی و معروف به محدث قمی از علمای شیعه در قرن چهاردهم قمری است که یکی از زبده‌ترین چهره‌های شیعه در حدیث، تاریخ و تبلیغ دانسته شده و ابن بابویه قمی، جد اعلای وی معرفی شده است. وی نویسنده
بابویه قمی، جد اعلای وی معرفی شده است. وی نویسنده بیش از ۸۰ اثر به زبان‌های عربی و فارسی است. آثار او در موضوعات مختلفی از جمله عقاید، فقه، شرح حال معصومان، رجال و درایه، تاریخ، مقتل، آداب و عبادات، ادعیه، اخلاق و ادبیات بوده است. مفاتیح الجنان که به گفته برخی محققان از یک کتاب معمولی برای شیعیان فراتر رفته و به انیس معنوی مردم در کنار قرآن کریم تبدیل شده از مهمترین نوشته‌های اوست. محدث قمی در ذی الهجه ۱۳۵۹ق در نجف درگذشت و در حرم علی بن ابیطالب دفن شد. شیخ عباس قمی انگیزه خود از نگارش نفس المهموم را
شیخ عباس قمی انگیزه خود از نگارش نفس المهموم را گردآوری مقتل مختصر حسین بن علی با استفاده از روایات مورد اعتماد دانسته و این کار را بزرگترین آرزوی خود دانسته است. منابع کتاب. برخی منابع مشهوری که شیخ عباس قمی در تألیف این کتاب استفاده کرده عبارتند از: ارشاد شیخ مفید،‌ لهوف سید بن طاووس، مقاتل الطالبیین نوشته ابوالفرج اصفهانی، کشف الغُمَّه علی بن عیسی اربلی،‌ مُثیر الاحزان ابن نما حلی، تسلیة المجالس محمد بن ابی طالب موسی حسینی، الاحتجاج احمد بن علی طبرسی. ترجمه فارسی کتاب. نفس المهموم با عناوین و مترجمین
ترجمه فارسی کتاب. نفس المهموم با عناوین و مترجمین متفاوت به چاپ رسیده است از جمله
تسلا مدل وای یک خودروی الکتریکی کراس‌اوور توسط تسلا موتورز است. تسلا در مارس ۲۰۱۹ از آن رونمایی کرد و تولیدش را از ژانویهٔ ۲۰۲۰ شروع و از ۱۳ مارس ۲۰۲۰ آن را عرضه کرد. تسلا مدل Y تا حدودی سایز مدل X را با ظاهر مدل 3 ترکیب کرده، اما در مقایسه با مدل 3 جادار تر است. اشتراکات با مدل 3 به حدی است که گفته شده 75 درصد از قطعات این دو مدل با هم مشترک است، البته هر کدام از این دو مدل خریداران متفاوتی را هدف گرفته اند. مدل هایی با 7 صندلی هم از سال 2021 به بعد روانه بازار شدند. می توان گفت که طراحی داخلی کاملاً مشابه
شدند. می توان گفت که طراحی داخلی کاملاً مشابه با مدل 3 با تفاوت های بسیار کم است. نمایشگر 15 اینچی لمسی در میانه داشبورد، سقف پانورامیک و فضای بار 1.9 متر مکعبی از مشخصات تسلا مدل Y هستند. این دومین وسیله نقلیه مبتنی بر پلت فرم سدان مدل 3 است. بین مدل 3 و مدل Y حدود 75 درصد قطعات مشترک وجود دارد. که شامل طراحی داخلی مشابه و پیشرانه الکتریکی است. منابع. وبگاه رسمی تسلا زاور مگ
مزرعه دیمور، روستایی در دهستان بغراطی بخش بغراطی شهرستان رزن در استان همدان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۲۱۵ نفر (۵۹ خانوار) بوده‌است.
مارکسیسم لیبرترین دامنه وسیعی از فلسفه‌های اقتصادی و سیاسی است که بر جنبه‌های ضد استبدادی و آزادی خواهانه مارکسیسم تأکید دارد. جریانات اولیه مارکسیسم لیبرترین مانند کمونیسم چپ در تقابل با مارکسیسم–لنینیسم ظهور کردند. مارکسیسم لیبرترین اغلب منتقد مواضع اصلاح طلبانه مانند مواضع سوسیال دموکرات‌ها است. جریان‌های مارکسیستی لیبرترین و لیبرترین اغلب از ایده‌های بعدی کارل مارکس و فریدریش انگلس، به ویژه از "گروندریسه" و "جنگ داخلی در فرانسه" ناشی می‌شوند. با تأکید بر باور مارکسیستی به توانایی طبقه کارگر در جعل
بر باور مارکسیستی به توانایی طبقه کارگر در جعل سرنوشت خود بدون نیاز به یک کشور یا حزب پیشتاز برای میانجیگری یا کمک به آزادی آن است. در کنار آنارشیسم، مارکسیسم آزادیخواهانه یکی از جریان‌های اصلی سوسیالیسم لیبرترین است. مارکسیسم لیبرترین شامل جریاناتی مانند خودمختاری، کمونیسم شورایی، دی لئونیسم، لتریسم، بخش‌هایی از چپ نو، بین‌الملل موقعیت‌گرا، سوسیالیسم یا برابری و کارگری است. مارکسیسم لیبرترین اغلب بر آنارشیست‌های پسا چپ و اجتماعی تأثیر زیادی داشته‌است. نظریه پردازان قابل توجه آزادیخواه مارکسیسم شامل موریس
پردازان قابل توجه آزادیخواه مارکسیسم شامل موریس برینتون، کورنلیوس کاستوریادیس، گی دبور، رایا دونایفسکایا، دانیل گرن، سی. ال. آر. جیمز، رزا لوکزامبورگ، آنتونیو نگری، آنتون پانه کوک، فردی پرلمن، ارنستو اسکرپانتی، تامپسون، رائول وانیگم و یانیس واروفاکیس، که ادعا می‌کنند مارکس خودش یک مارکسیست لیبرتین بوده‌ است. بررسی اجمالی. مارکسیسم پس از شرایط خاص شروع به توسعه یک رشته فکری آزادیخواهانه کرد. به گفته چمسی اوجلی، اوایل اظهارات اولیه چنین دیدگاه‌هایی را در موریس و حزب سوسیالیست بریتانیا (SPGB) و سپس دوباره در
و حزب سوسیالیست بریتانیا (SPGB) و سپس دوباره در حوادث ۱۹۰۵، با نگرانی فزاینده از بوروکراسی و از بین بردن رادیکالیزاسیون سوسیالیسم بین‌المللی پیدا نمی‌کند. در دسامبر ۱۸۸۴، ویلیام موریس اتحادیه سوسیالیست را تأسیس کرد که توسط فردریش انگلس و الینور مارکس تشویق و حمایت می‌شد. موریس به عنوان چهره اصلی سازمان، سخنرانی‌ها و صحبت‌های بی وقفه خود را در گوشه خیابان‌ها و همچنین در باشگاه‌ها و تئاترهای سخنرانی در سراسر انگلیس و اسکاتلند آغاز کرد. از سال ۱۸۸۷، تعداد آنارشیست‌ها از مارکسیست‌ها در لیگ سوسیالیست بیشتر بود.
از مارکسیست‌ها در لیگ سوسیالیست بیشتر بود. سومین کنفرانس سالانه لیگ که در ۲۹ مه ۱۸۸۷ در لندن برگزار شد، با اکثریت نمایندگان ۲۴ شعبه رأی مثبت به قطعنامه ای تحت حمایت آنارشیست اعلام کرد: توسط اتحادیه دنبال می‌شود، و دلیل کافی برای تغییر آن نمی‌بیند. موریس در صلح پیش می‌رفت، اما سرانجام او به طرفداری از مخالفان مجلس درآمد، که کنترل لیگ سوسیالیست را به دست آوردند و در نتیجه حمایت انگلس را از دست دادند و عزیمت النور مارکس و شریک زندگی خود ادوارد آولینگ را برای تشکیل جامعه جداگانه سوسیالیست بلومزبری دیدند.
تشکیل جامعه جداگانه سوسیالیست بلومزبری دیدند. نظریه. از نظر بسیاری از سوسیالیست‌های لیبترین مارکسیست، ورشکستگی سیاسی ارتدوکسی سوسیالیست وقفه ای نظری را ایجاب می‌کرد. این وقفه اشکال مختلفی داشت. هواداران بوردیگاه و حزب سوسیالیست بریتانیا ناسازگاری فوق‌العاده مارکسیستی در مسائل نظری دفاع. دیگر سوسیالیست‌ها پشت مارکس به برنامه ضد پوزیتیویستی ایدئالیسم آلمانی بازگشتند. سوسیالیسم لیبرترین اغلب آرمان‌های سیاسی ضد استبدادی خود را با این تمایز نظری از ارتدوکسی پیوند داده‌است. کارل کرش در بخش عمده‌ای از زندگی خود و
داده‌است. کارل کرش در بخش عمده‌ای از زندگی خود و به دلیل اصرار مداوم به سمت گشودگی نظری در کار خود، یک سوسیالیست لیبرترین باقی ماند. کرش ابدی و ایستایی را رد کرد و در مورد نقش اساسی تمرین در حقیقت یک نظریه وسواس داشت. از نظر کورش، هیچ نظریه ای حتی از مارکسیسم نیز نمی‌توانست از تاریخ فرار کند. از این منظر، کورش حتی محرک "سرمایه" مارکس را جنبش طبقات تحت ستم دانست. در رد سرمایه‌داری و دولت، برخی از سوسیالیست‌های لیبرترین خود را با آنارشیست‌ها هم در مقابل دموکراسی نماینده سرمایه‌داری و هم در برابر اشکال
دموکراسی نماینده سرمایه‌داری و هم در برابر اشکال استبدادی مارکسیسم همسو می‌کنند. اگرچه آنارشیست‌ها و مارکسیست‌ها هدف نهایی یک جامعه بدون دولت را دارند، اما آنارشیست‌ها بیشتر مارکسیست‌ها را به دلیل حمایت از مرحله انتقالی که در آن دولت برای رسیدن به این هدف استفاده می‌شود ، انتقاد می‌کنند. با این وجود، گرایش‌های مارکسیستی آزادیخواهانه مانند خودمختاری و کمونیسم شورایی از نظر تاریخی با جنبش آنارشیست در هم آمیخته‌اند. جنبش‌های آنارشیستی، هر دو همزمان با جنگ داخلی اسپانیا، با نیروهای سرمایه‌دار و مارکسیست درگیر
اسپانیا، با نیروهای سرمایه‌دار و مارکسیست درگیر شده‌اند، هرچند مانند آن جنگ، مارکسیست‌ها اغلب در حمایت یا مخالفت با آنارشیسم تقسیم می‌شوند. دیگر آزار و اذیت‌های سیاسی تحت احزاب بوروکراتیک منجر به یک تضاد شدید تاریخی بین آنارشیست‌ها و مارکسیست‌های آزادیخواه از یک سو و لنینیست‌ها، مارکسیست - لنینیست‌ها و مشتقات آنها مانند مائوئیست‌ها از سوی دیگر شده‌است. با این حال، در تاریخ اخیر سوسیالیست‌های لیبرترین به منظور اعتراض به نهادهایی که هر دو آنها را رد می‌کنند، بارها اتحاد موقت با گروه‌های مارکسیست - لنینیست
بارها اتحاد موقت با گروه‌های مارکسیست - لنینیست بسته‌اند. بخشی از این تضاد را می‌توان در انجمن بین‌المللی کارگران، اولین انترناسیونال، کنگره ای از کارگران رادیکال جستجو کرد، جایی که میخائیل باکونین (که نسبتاً نماینده عقاید آنارشیست بود) و کارل مارکس (که آنارشیستها او را متهم به «اقتدارگرا» بودن) کردند. در موضوعات مختلف به درگیری بپردازند. دیدگاه باکونین در مورد عدم مشروعیت دولت به عنوان یک نهاد و نقش سیاست‌های انتخاباتی کاملاً مخالف نظرات مارکس در انترناسیونال اول بود. اختلافات مارکس و باکونین سرانجام منجر
اول بود. اختلافات مارکس و باکونین سرانجام منجر به کنترل مارکس توسط انترناسیونال اول و اخراج باکونین و پیروانش از سازمان شد. این آغاز یک دشمنی و انشعاب طولانی مدت بین سوسیالیست‌های آزادیخواه و آنچه آنها «کمونیست‌های اقتدارگرا» یا در عوض فقط «اقتدارگرایان» می‌نامند بود. برخی از مارکسیست‌ها دیدگاه‌هایی را تدوین کرده‌اند که شباهت زیادی به سندیکالیسم دارد و در نتیجه تمایل بیشتری به عقاید آنارشیستی ابراز می‌کنند. چندین سوسیالیست آزادیخواه، به ویژه نوام چامسکی، معتقدند که آنارشیسم اشتراکات بسیاری با انواع خاصی از
که آنارشیسم اشتراکات بسیاری با انواع خاصی از مارکسیسم مانند کمونیسم شورایی مارکسیست آنتون پانکوک دارد. وی در "یادداشت های" چامسکی "دربارهٔ آنارشیسم"، این احتمال را مطرح می‌کند که "نوعی کمونیسم شورایی شکل طبیعی سوسیالیسم انقلابی در یک جامعه صنعتی است. این منعکس کننده این باور است که وقتی سیستم صنعتی توسط هر نوع نخبه خودکامه، اعم از مالک، مدیر و تکنوکرات، یک حزب "پیشتاز" یا دیوان سالاری دولتی کنترل می‌شود، دمکراسی به شدت محدود می‌شود. تاریخچه. قرن بیستم. به گفته چمسی العوجیلی، "مهمترین گسست‌ها باید در
به گفته چمسی العوجیلی، "مهمترین گسست‌ها باید در شورشیان در طی جنگ جهانی اول و بعد از آن ردیابی شود. بسیاری از کمونیست‌ها که از کاپیتولاسیون سوسیال دموکرات‌ها سرخورده بودند، از ظهور شوراهای کارگری به هیجان آمده و به آرامی از لنینیسم فاصله گرفتند، ادعاهای احزاب سوسیالیست را رد کردند و به جای آن توده‌ها ایمان خود را نهادند ". برای این سوسیالیست‌ها، "شهود توده‌های موجود در عمل می‌تواند نبوغ بیشتری نسبت به کار بزرگترین نبوغ فردی داشته باشد". کارگری و خودجوش بودن لوکزامبورگ نمونه ای از مواضعی است که بعداً توسط
لوکزامبورگ نمونه ای از مواضعی است که بعداً توسط چپ افراطی این دوره اتخاذ شد. آنتون پانه‌کک، Roland Holst و هرمان گورتر در هلند، سیلویا پنکهرست در انگلیس، آنتونیو گرامشی در ایتالیا و گئورگ لوکاچ در مجارستان. در این فرمول بندی‌ها، دیکتاتوری پرولتاریا باید یک دیکتاتوری یک طبقه باشد، "نه یک حزب یا یک دسته". با این وجود، در این خط فکری "[تنش] تنش بین ضد پیشتاز و پیشتاز غالباً خود را به دو روش کاملاً متضاد حل و فصل کرده‌است: اولی شامل گرایش به طرف حزب بود؛ دومی حرکت به سمت ایده خودجوش بودن کامل پرولتری را در پی
به سمت ایده خودجوش بودن کامل پرولتری را در پی داشت. دوره اول به وضوح در گرامشی و لوکاچ مثال می‌زند. دوره دوم در گرایش نشان داده شده‌است، از چپ گرایان هلندی و آلمانی، که تمایل به ریشه کن کردن کامل شکل حزب دارند. در دولت در حال ظهور شوروی، شورشهای چپ علیه بلشویکها ظاهر شد که یک سلسله شورش و قیام علیه بلشویکها بود که توسط گروه‌های چپ از جمله انقلابیون سوسیالیست، انقلابیون چپ سوسیالیست، منشویک‌ها و آنارشیستها پشتیبانی می‌شدند. برخی از آنها از جنبش سفید حمایت می‌کردند در حالی که برخی سعی داشتند یک نیروی مستقل
در حالی که برخی سعی داشتند یک نیروی مستقل باشند. این قیام‌ها از سال ۱۹۱۸ آغاز شد و در طول جنگ داخلی روسیه و پس از آن تا سال ۱۹۲۲ ادامه یافت. در پاسخ، بلشویکها به‌طور فزاینده ای تلاش برای جذب این گروه‌ها را به دولت رها کردند و آنها را با زور سرکوب کردند. به دلیل مواضع ضد شوروی در جنگ داخلی در اسپانیا، حزب اتحاد مارکسیستی کارگران به عنوان یک مارکسیست آزادیخواه شناخته می‌شود. پس از جنگ جهانی دوم. در اواسط قرن بیستم، برخی از گروه‌های آزادیخواه سوسیالیست از اختلاف نظر با تروتسکیسم که خود را به عنوان ضد
از اختلاف نظر با تروتسکیسم که خود را به عنوان ضد استالینیسم لنینیستی نشان می‌داد، ظاهر شدند. به همین ترتیب، گروه فرانسوی Socialisme ou Barbarie از جناح چهارم تروتسکیست ظهور کرد، جایی که کاستوریادیس و کلود لفورت گرایش Chaulieu – Montal را در Parti Communiste Internationaliste فرانسه در ۱۹۴۶ ایجاد کردند. در سال ۱۹۴۸، آنها «آخرین نارضایتی خود با تروتسکیسم» را تجربه کردند آنها را به جدایی برای تشکیل «سوسیالیسم یا باربری» سوق داد، که مجله آن در مارس ۱۹۴۹ شروع به کار کرد. کاستوریادیس بعداً در مورد این دوره گفت
کار کرد. کاستوریادیس بعداً در مورد این دوره گفت که «مخاطبان اصلی این گروه و مجله توسط گروه‌هایی از چپ رادیکال قدیمی تشکیل شد: که شانلبوردیگیستها، کمونیست‌های شورا، برخی از آنارشیست‌ها و برخی از فرزندان» چپ «آلمان در دهه ۱۹۲۰بودند». در انگلستان، گروه همبستگی در سال ۱۹۶۰ توسط گروه کوچکی از اعضای اخراج شده حزب کارگر سوسیالیست تروتسکیست تأسیس شد. تقریباً از ابتدا، این گروه به شدت تحت تأثیر گروه سوسیالیسم فرانسوی فرانسوی، به ویژه توسط رهبر فکری این گروه، کورنلیوس کاستوریادیس، که مقاله‌هایش در میان بسیاری از
کاستوریادیس، که مقاله‌هایش در میان بسیاری از جزوه‌های همبستگی تولید شده بود، بود. رهبر فکری این گروه کریس پالیس بود. در جمهوری خلق چین از سال ۱۹۶۷، شرایط فوق‌العاده به سمت چپ و کمونیست چپ اشاره به نظریه سیاسی و عمل خود تعریف شده به عنوان بیشتر چپ تر از مرکزی مائوئیست رهبران در ارتفاع انقلاب کبیر فرهنگی پرولتاریائی (GPCR) این اصطلاحات همچنین برای توصیف برخی از جهت‌گیری‌های آنارشیست چینی در اوایل قرن ۲۰ به صورت عقب‌گرد استفاده می‌شود. حزب کمونیست چین (CPC) اصطلاح «فوق چپ» را برای تقبیح هرگونه جهت‌گیری که
اصطلاح «فوق چپ» را برای تقبیح هرگونه جهت‌گیری که بیشتر از خط حزب باقی بماند، به کار برد. طبق کاربرد اخیر، کمیته مرکزی CPC در سال ۱۹۷۸ خط مائو تسه تونگ از سال ۱۹۵۶ تا زمان مرگ وی در ۱۹۷۶ را به عنوان فوق‌العاده چپ محکوم کرد. چپ چپ به آن موقعیت‌های شورشی GPCR گفته می‌شود که با شناسایی تناقض ضد خصومت بین خود نظام تک‌حزبی CPC-PRC و توده‌های کارگران و دهقانان که به عنوان یک طبقه واحد پرولتاریایی جدا شده از هر معناداری از خط مائوئیست مرکزی جدا شده‌اند. کنترل تولید یا توزیع در حالیکه خط مائوئیست مرکزی ادعا می‌کرد
یا توزیع در حالیکه خط مائوئیست مرکزی ادعا می‌کرد توده‌ها از طریق وساطت حزب، ابزار تولید را کنترل می‌کنند، چپ گرایان استدلال می‌کردند که منافع عینی دیوان سالارها از طریق ساختار دولت متمرکز در مخالفت مستقیم با منافع عینی توده‌ها تعیین می‌شود، صرف نظر از "قرمز" بودن فکر یک دیوان سالار خاص. در حالی که رهبران مرکزی مائوئیست توده‌ها را به انتقاد از "عقاید" و "عادات" ارتجاعی در میان ۵٪ کادرهای بد ادعا می‌کردند، و به آنها فرصتی می‌دادند تا "برگ جدیدی را برگردانند" بعد از " شستشوی مغزی "، چپ استدلال کرد که انقلاب
بعد از " شستشوی مغزی "، چپ استدلال کرد که انقلاب فرهنگی باید جای خود را به انقلاب سیاسی بدهد "که در آن یک طبقه طبقه دیگری را سرنگون کند". ظهور چپ جدید در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ منجر به احیای مجدد علاقه به سوسیالیسم آزادیخواهانه شد. انتقاد چپ نوین از اقتدارگرایی چپ قدیمی با علاقه شدید به آزادی شخصی، خودمختاری همراه بود منجر به کشف مجدد سنتهای قدیمی سوسیالیستی، مانند کمونیسم چپ، کمونیسم شورایی و صنعتی شد. کارگران جهان چپ جدید همچنین منجر به احیای آنارشیسم شد. ژورنالی مانند "رادیکال آمریکا" و "ماسک سیاه" در
ژورنالی مانند "رادیکال آمریکا" و "ماسک سیاه" در ایالات متحده، "همبستگی"، "بزرگ شعله" و "دموکراسی و طبیعت"، با موفقیت "مجله بین‌المللی دموکراسی فراگیر" در انگلستان، طیف وسیعی از ایده‌های آزادیخواهانه چپ را به نسل جدید معرفی کرد. در سال ۱۹۶۹، فرانسه پلتفرمیسم آنارکو کمونیست دانیل گرن مقاله ای را با عنوان "مارکسیسم لیبرتین؟" که در آن او با بحث بین مارکس و باکونین در انترناسیونال اول پرداخته و پس از آن نشان می‌دهد که رد جبر و اعتقاد به سرنوشت، به جای بیشتری برای اراده فردی، شهود، تخیل، سرعت رفلکس، و به غرایز
اراده فردی، شهود، تخیل، سرعت رفلکس، و به غرایز عمیق توده‌ها، که بیش از استدلال "نخبگان" در ساعت‌های بحرانی، دور از ذهن هستند؛ مارکسیسم لیبرترین به تأثیرات غافلگیری، تحریک و جسارت فکر می‌کند، از بهم ریختن و فلج شدن امتناع می‌ورزد دستگاه "علمی" سنگین، تقلبی نمی‌کند یا بلوف نمی‌زند و به همان اندازه که از ترس از چیزهای ناشناخته محافظت می‌کند، خود را از ماجراجویی محافظت می‌کند. مارکسیسم خودمختار، نئو مارکسیسم و نظریه موقعیت گرایی نیز به عنوان انواع ضد استبدادی مارکسیسم قلمداد می‌شوند که کاملاً در درون سنت
مارکسیسم قلمداد می‌شوند که کاملاً در درون سنت سوسیالیست آزادیخواهانه است. مرتبط با این روشنفکرانی بودند که تحت تأثیر آمادئو بوردیگای کمونیست چپ ایتالیایی قرار گرفتند، اما با مواضع لنینیستی وی مخالف بودند، از جمله ژاک کامات، سردبیر نشریه فرانسوی "Invariance" و ژیل داو، که کتاب چاپ "تروپلین را" با کارل "نسیچ" منتشر کرد. گرایش‌های مارکسیست لیبرتین برجسته. دی لئونیسم. دی لئونیسم، گهگاه به مارکسیسم – دی لئونیسم معروف است، نوعی مارکسیسم سندیکالیستی است که توسط دانیل دی لئون ایجاد شده‌است. دی لئون رهبر اولیه
دانیل دی لئون ایجاد شده‌است. دی لئون رهبر اولیه اولین حزب سیاسی سوسیالیست ایالات متحده، حزب سوسیالیست کارگر آمریکا بود. دی لئون در حال ظهور نظریه‌های سندیکالیسم در زمان خود با مارکسیسم ارتدوکس بود. طبق نظریه دی لئونیست، اتحادیه‌های صنعتی مبارز، وسیله مبارزه طبقاتی هستند. اتحادیه‌های صنعتی که منافع پرولتاریا را تأمین می‌کنند، تغییر مورد نیاز برای استقرار یک سیستم سوسیالیستی را ایجاد خواهند کرد. تنها راه تفاوت این امر در برخی از جریانات در آنارکوسندیکالیسم این است که - طبق تفکر دی لئونیست - یک حزب سیاسی
این است که - طبق تفکر دی لئونیست - یک حزب سیاسی انقلابی نیز برای مبارزه برای پرولتاریا در زمینه سیاسی لازم است. دی لئونیسم خارج از سنت لنینیستی کمونیسم است. این قبل از لنینیسم است که اصول دی لئونیسم در اوایل دهه ۱۸۹۰ با به عهده گرفتن دی لئون از حزب کارگر سوسیالیست توسعه یافت. لنینیسم و ایده حزب پیشتاز آن پس از انتشار لنین در سال ۱۹۰۲ با عنوان " "چه باید کرد؟"". ماهیت بسیار غیرمتمرکز و دموکراتیک دولت پیشنهادی دی لئونیست در تضاد با تمرکزگرایی دموکراتیک مارکسیسم - لنینیسم و آنچه آنها به عنوان ماهیت دیکتاتوری
- لنینیسم و آنچه آنها به عنوان ماهیت دیکتاتوری اتحاد جماهیر شوروی و جمهوری خلق چین و سایر کشورهای "کمونیست" می‌دانند، است. موفقیت طرح دی لئونیست منوط به دستیابی به حمایت اکثریت مردم هم در محل کار و هم در نظرسنجی است، در مقابل تصور لنینیست مبنی بر اینکه یک حزب پیشتاز کوچک باید طبقه کارگر را برای انجام انقلاب هدایت کند. کمونیسم شورایی. کمونیسم شورایی یک جنبش چپ رادیکال بود که در آلمان و هلند در دهه ۱۹۲۰ ایجاد شد. سازمان اصلی آن حزب کارگران کمونیست آلمان (KAPD) بود. کمونیسم شورایی امروز به عنوان موضع نظری و
بود. کمونیسم شورایی امروز به عنوان موضع نظری و کنشگری در درون مارکسیسم و همچنین در درون سوسیالیسم آزادیخواهانه ادامه دارد. بحث اصلی کمونیسم شورایی، در تقابل با استدلال‌های سوسیال دموکراسی و کمونیسم لنینیست، این است که شوراهای کارگری که در کارخانه‌ها و شهرداری‌ها بوجود می‌آیند شکل طبیعی و قانونی سازمان طبقه کارگر و قدرت دولتی است. این دیدگاه با فشار اصلاح طلبان و بلشویک‌ها بر احزاب پیشتاز، پارلمان‌ها یا دولت مخالف است. مهم‌ترین اصل کمونیسم شورایی این است که دولت و اقتصاد باید توسط شوراهای کارگری، متشکل از
دولت و اقتصاد باید توسط شوراهای کارگری، متشکل از نمایندگان منتخب در محل کار و قابل یادآوری در هر لحظه، اداره شوند. بدین ترتیب، کمونیست‌های شورایی مخالف «سوسیالیسم بوروکراتیک» اداره شده توسط دولت هستند. آنها همچنین با ایده «یک حزب انقلابی» مخالف هستند، زیرا کمونیست‌های شورا معتقدند که انقلابی به رهبری یک حزب لزوماً دیکتاتوری حزب را ایجاد خواهد کرد. کمونیست‌های شورایی از دموکراسی کارگری حمایت می‌کنند، که آنها می‌خواهند از طریق فدراسیون شوراهای کارگری تولید کنند. واژه روسی برای شورا "شوروی است" و در اوایل
کنند. واژه روسی برای شورا "شوروی است" و در اوایل انقلاب شوراهای کارگری از نظر سیاسی در روسیه دارای اهمیت بود. برای استفاده از هاله قدرت محل کار بود که این کلمه توسط لنین برای ارگانهای مختلف سیاسی استفاده شد. در واقع، نام شوروی عالی، که پارلمان نامیده شد و خود اتحاد جماهیر شوروی است، از این اصطلاحات استفاده می‌کند، اما به معنای عدم تمرکز نیست. بعلاوه، کمونیست‌های شورایی انتقادی از اتحاد جماهیر شوروی به عنوان یک کشور سرمایه‌داری داشتند، زیرا معتقد بودند که انقلاب بلشویکی در روسیه وقتی بوروکراسی حزبی جایگزین
بلشویکی در روسیه وقتی بوروکراسی حزبی جایگزین اشراف قدیمی فئودالی می‌شود ، به یک انقلاب بورژوایی تبدیل شد. اگرچه بیشتر مردم احساس می‌کردند که انقلاب روسیه از نظر شخصیت طبقه کارگر است، آنها معتقد بودند که چون روابط سرمایه‌داری هنوز وجود دارد (یعنی کارگران در اداره اقتصاد حرفی برای گفتن ندارند) اتحاد جماهیر شوروی به عنوان یک کشور سرمایه‌داری دولتی به پایان رسید و دولت جایگزین فرد سرمایه‌دار شد. . بنابراین کمونیست‌های شورایی از انقلاب‌های کارگری حمایت می‌کنند، اما با دیکتاتوری‌های یک حزب مخالف هستند.
می‌کنند، اما با دیکتاتوری‌های یک حزب مخالف هستند. کمونیست‌های شورا همچنین به کاهش نقش حزب تحریک و تبلیغ اعتقاد داشتند، همه مشارکت در انتخابات یا پارلمان را رد کردند و استدلال کردند که کارگران باید اتحادیه‌های صنفی ارتجاعی را ترک کنند و یک اتحادیه بزرگ انقلابی تشکیل دهند. کمونیسم چپ. کمونیسم چپ طیف وسیعی از دیدگاه‌های کمونیست را در اختیار چپ کمونیست توصیف می‌کند، که ایده‌های سیاسی بلشویک‌ها را در دوره‌های خاص انتقاد می‌کند، از موضعی که گفته می‌شود مارکسیست و پرولتری معتبرتر از نظرات لنینیسم است که توسط
و پرولتری معتبرتر از نظرات لنینیسم است که توسط انترناسیونال کمونیست پس از اولین و در دومین کنگره آن گرچه او قبل از تبدیل شدن کمونیسم چپ به یک تمایل مشخص زندگی می‌کرد، رزا لوکزامبورگ به شدت از نظر سیاسی و نظری بر اکثر کمونیست‌های چپ تأثیر گذاشته‌است. از طرفداران کمونیسم چپ می‌توان به آمادئو بوردیگا، هرمان گورتر، آنتون پانکوک، اتو روله، کارل کورش، سیلویا پانکهورست و پل ماتیک اشاره کرد. گروه‌های برجسته کمونیست چپ موجود امروز شامل جریان کمونیست بین‌الملل و دفتر بین‌المللی حزب انقلابی هستند. جناح‌های مختلف از
بین‌المللی حزب انقلابی هستند. جناح‌های مختلف از حزب کمونیست بین‌المللی Bordigist بین‌المللی نیز سازمان‌های کمونیستی چپ محسوب می‌شوند. درون فروید مارکسیسم. دو نظریه‌پرداز روانکاوی مارکسیست و فرویدی به دلیل تأکیدشان بر ضد استبداد و مسائل آزادی، برچسب آزادیخواهانه را دریافت کرده‌اند یا با آن در ارتباط بوده‌اند. ویلهلم رایش روانکاو اتریشی، عضو نسل دوم روانکاوان پس از زیگموند فروید و از رادیکال‌ترین چهره‌های تاریخ روانپزشکی بود. وی نویسنده چندین کتاب و مقاله تأثیرگذار بود که از جمله آنها می‌توان به "تحلیل
تأثیرگذار بود که از جمله آنها می‌توان به "تحلیل شخصیت" (۱۹۳۳)، "روانشناسی توده فاشیسم" (۱۹۳۳) و "انقلاب جنسی" (۱۹۳۶) اشاره کرد. کار او در زمینه شخصیت به پیشرفت آنا فروید در "The Ego and Mechanisms of Defense" (1936) و ایده وی در مورد زره عضلانی — بیان شخصیت در نحوه حرکت بدن کمک کرد — نوآوری‌هایی مانند روان درمانی بدن، فریتز گشتالت درمانی پرلز، تجزیه و تحلیل انرژی زیستی الکساندر لوون و درمان اولیه آرتور جانوف. نوشته‌های وی بر نسل روشنفکران تأثیر گذاشت - در جریان قیام‌های دانشجویی ۱۹۶۸ در پاریس و برلین،
در جریان قیام‌های دانشجویی ۱۹۶۸ در پاریس و برلین، دانشجویان نام او را روی دیوارها خط زدند و نسخه‌هایی از "روانشناسی توده فاشیسم را به" سمت پلیس پرتاب کردند. در ۲۳ آگوست، شش تن از کتاب‌ها، مجلات و مقالات وی در دستگاه زباله سوز عمومی خیابان ۲۵ ام در نیویورک، دستگاه زباله سوز Gansevoort سوزانده شد. این مواد سوخته شامل کپی چندین کتاب وی از جمله "انقلاب جنسی"، "تحلیل شخصیت" و "روانشناسی توده فاشیسم بود". اگرچه این مطالب قبل از بحث و گفتگو دربارهٔ رگ به زبان آلمانی منتشر شده بود، وی ذکر آن را به نسخه‌های انگلیسی