payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پشت سیفتی کار شروع کردند (قبل از شروع سیفتی کار از مسیر خارج شد). بلافاصله پس از شروع مجدد، دنیل کویات و راننده ریسینگ پوینت، لنس استرول در پیچ هشت برخورد کردند. ماشین استرول وارونه شده بود اما او در تصادف آسیب ندید. کیوات توانست ادامه دهد اما ۱۰ ثانیه جریمه شد.تصادف لنس استرول یک ماشین ایمنی را به به پیست آورد و در طی آن لاستیک بوتاس پنچر شد و او را مجبور به استفاده از لاستیک‌های جدید کرد. ماشین ایمنی ایمنی در دور نهم به پایان رسید و همیلتون بلافاصله از بقیه دور شد. همیلتون در دور نوزدهم به یک استراتژی دو
دور شد. همیلتون در دور نوزدهم به یک استراتژی دو مرحله ای متعهد شد؛ در حالی که فرستاپن و پرز عقب بودند و برای استراتژی یک مرحله ای لاستیک‌های سخت را تغییر دادند. در دور ۵۴، در حالی که پرز در موقعیت سوم بود، موتور مرسدس ماشینش از کار افتاد و آتش گرفت که باعث دو پرچم زرد در آن قسمت مسیر شد. هنگامی که لاندو نوریس از صحنه عبور می‌کرد، یک مارشال، بدون اجازه با یک خاموش کننده بزرگ از مسیر مقابل عبور کرد. نوریس توانست از برخورد به مارشال جلوگیری کند. نوریس بعداً در رادیو اظهار داشت: «او شجاع‌ترین مردی است که من
در رادیو اظهار داشت: «او شجاع‌ترین مردی است که من دیده‌ام». مدیر مسابقه مایکل ماسی، در حالی که تأیید کرد مارشال خلاف دستورالعمل عمل می‌کند، با توجه به آتش‌سوزی گروژان از «اقدام به غریزه» مارشال دفاع کرد. به دنبال این یک دوره اتومبیل ایمنی آغاز شد که تا پایان مسابقه ادامه خواهد داشت. همیلتون در این مسابقه پیروز شد و فرستاپن در جایگاه دوم قرار گرفت. این یازدهمین برد همیلتون در بود. خارج شدن پرز به آلبون اجازه داد تا جایگاه نهایی سکو را به دست بیاورد و تبدیل به اولین راننده آسیایی شود که بیش از یک سکوی
به اولین راننده آسیایی شود که بیش از یک سکوی قهرمانی کسب کرده‌است. دو راننده مک لارن در رده‌های چهارم و پنجم قرار گرفتند و به مک لارن اجازه دادند از ریسینگ پوینت به مقام سوم جدول رده‌بندی قهرمانی سازندگان برسد. بازنشستگی پرز همچنین منجر به از دست دادن مقام چهارم جدول رده‌بندی مسابقات قهرمانی رانندگان به دانیل ریکیاردو شد که مسابقه را در جایگاه هفتم پشت پیر گسلی به پایان رساند. پس از مسابقه. رومن گروژان پس از مسابقه هنگام بستری شدن در بیمارستان، یک پیام ویدیویی منتشر کرد. وی علت زنده ماندن خود در اثر سقوط
منتشر کرد. وی علت زنده ماندن خود در اثر سقوط را دستگاه هاله دانست: وسیله ایمنی که در گذشته از آن انتقاد کرده بود. هاس تأیید کرد که گروژان یک شب در بیمارستان نیروی دفاعی بحرین برای معالجه گذراند.بعداً تأیید کرد که پیترو فیتیپالدی در جایزه بزرگ ساخیر به جای گروژان حضور خواهد یافت. دانیل ریکیاردو نسبت به انتخاب گروه فرمول یک (FOM) برای پخش زیاد صحنه تصادف، از این حادثه انتقاد زیادی داشت. بعداً FOM به این انتقاد پاسخ داد و از تصمیم خود برای نشان دادن تکرارها مانند گونتر اشتاینر، رئیس تیم هاس دفاع کرد. رئیس تیم
گونتر اشتاینر، رئیس تیم هاس دفاع کرد. رئیس تیم مرسدس، توتو ولف نیز از استفاده از تکرار دفاع کرد و در عین حال اظهار داشت که آسیب دیدگی گروژان جدی تر است، در این صورت او فکر می‌کرد ماشین‌ها و رانندگان خود را از مسابقه خارج کند. سباستین وتل، همچنین مدیر ارشد انجمن رانندگان جایزه بزرگ، نگرانی‌ها را در مورد فروریختن گاردریل مربوط به تصادف ابراز داشت و اظهار داشت: این سد برای تغییر شکل و جذب انرژی ناشی از ضربه در هنگام سقوط طراحی شده‌است. مارشال‌ها، ایان رابرتز و آلن ون در مرو به خاطر شجاعت و واکنش استثنایی در
و آلن ون در مرو به خاطر شجاعت و واکنش استثنایی در برابر تصادف گروژان، از رئیس فیا مدال دریافت کردند. در مارس ۲۰۲۱، فیا یافته‌های تحقیقات خود در مورد حادثه گروژان را منتشر کرد.
الیمپیسن یک مولکول آلی بر پایه کربن است که از پنج حلقه تشکیل شده و از این پنج حلقه، چهار حلقه آن بنزن هستند و به شکل حلقه‌های المپیک به هم متصل شده‌اند. این مولکول در مارس ۲۰۱۰ برای جشن بازی‌های المپیک ۲۰۱۲ لندن توسط گراهام ریچاردز از دانشگاه آکسفورد و آنتونی ویلیامز به تصویر کشیده شد. همچنین اولین بار توسط دو تن از محققان دانشگاه واریک در انگلیس به نام‌های آنیش میستی و دیوید فاکس سنتز شد. انرژی‌های نسبی الیمپیسن و ایزومرهای آن، نخستین بار از طریق محاسبات ساختار الکترونی کوانتومی توسط اندرو والنتاین و دیوید
الکترونی کوانتومی توسط اندرو والنتاین و دیوید مازیوتی از دانشگاه شیکاگو پیش‌بینی شد. تصاویر. تصاویر اولیه این ترکیب با استفاده از میکروسکوپ تونلی روبشی تهیه شده‌است. تصاویر دقیق‌تر توسط محققان IBM در زوریخ و با استفاده از میکروسکوپ نیروی الکترواستاتیک در سال ۲۰۱۲ گرفته شد.
فرهاد سامجی (به انگلیسی: Farhad Samji) آهنگساز، و کارگردان فیلم‌های هندی است. او در فیلم برادر کسی عشق کسی بازی کرده‌است.
کی تامپسون (متولد شده با نام کاترین لوئیز فینک؛ ۹ نوامبر 1909 - ۲ ژوئیه ۱۹۹۸) نویسنده، خواننده، تنظیم کننده آواز، مربی آواز، آهنگساز، نوازنده، رقصنده، بازیگر و طراح رقص آمریکایی بود. وی بیشتر به عنوان خالق کتاب‌های کودکان "Eloise" و به دلیل بازی در فیلم "مضحک‌روی شناخته می‌شود". اوایل زندگی و خانواده. تامپسون در سال ۱۹۰۹ با نام کاترین لوئیز فینک در سنت لوئیس، میزوری، دومین فرزند از چهار فرزند لئو جورج فینک (۱۹۳۹–۱۸۷۴)، جواهر فروش یهودی، اتریشی‌تبار و همسر آمریکاییش هریت آدلاید متولد شد. والدین تامپسون در ۲۹
هریت آدلاید متولد شد. والدین تامپسون در ۲۹ نوامبر ۱۹۰۵ در ایست سنت لوئیس، ایلینوی ازدواج کردند. خواهر و برادر تامپسون عبارت بودند از: بلانش مارگارت هرد (۲۰۰۲–۱۹۰۷)، جورج فینک جونیور (۱۹۵۲ ۱۹۱۱) و ماریان آنتوانت دوینگز (۱۹۶۰ - ۱۹۱۲). کار رادیویی. تامپسون کار خود را از دهه ۱۹۳۰ به عنوان خواننده و مدیر گروه کر در رادیو آغاز کرد. هالیوود. در سال ۱۹۴۳، تامپسون قرارداد انحصاری با MGM امضا کرد تا به عنوان بهترین تنظیم کننده آواز، مربی آواز و مدیر گروه کر استودیو تبدیل شود. او بعنوان تنظیم کننده اصلی آواز برای
تبدیل شود. او بعنوان تنظیم کننده اصلی آواز برای بسیاری از موزیکال‌های MGM تهیه‌کننده آرتور فرید و به عنوان مربی آواز ستاره‌هایی مانند جودی گارلند، لنا هورن، فرانک سیناترا و جون الیسون فعالیت داشت. کلوپ شبانه. تامپسون در سال ۱۹۴۷ پس از کار در فیلم "دزد دریایی" برای ساختن کلوپ شبانه "کی تامپسون و برادران ویلیامز " با چهار مرد ویلیامز به عنوان خواننده و رقصنده پشتیبان خود، MGM را ترک کرد. آنها اولین حضور خود را در سال ۱۹۴۷ در لاس وگاس انجام دادند و به یک شور شبانه تبدیل شدند. در عرض یک سال، آنها پردرآمدترین
شبانه تبدیل شدند. در عرض یک سال، آنها پردرآمدترین کلوپ شبانه در جهان بودند و هر جا که ظاهر می‌شدند رکورد می‌زدند. او ترانه‌ها را می‌نوشت و رابرت آلتون رقص اصلی را برای این کار انجام داد. زندگی شخصی. تامپسون دو بار ازدواج کرد: تامپسون پس از شکست ازدواج دوم خود، رابطه ای مخفیانه با اندی ویلیامز از سال ۱۹۴۷ تا ۱۹۶۱ آغاز کرد. در دسامبر ۱۹۶۱ ویلیامز با کلودین لونگت ازدواج کرد. تامپسون به رم نقل مکان کرد و دیگر ازدواج نکرد.
نبرد کنیدوس () یک عملیات نظامی بود که در سال ۳۹۴ پیش از میلاد توسط شاهنشاهی هخامنشی علیه ناوگان دریایی اسپارت در طول نبرد کورنت انجام شد. یک ناوگان تحت فرماندهی مشترک فارناباز دوم و دریاسالار سابق آتن، کونون، ناوگان اسپارت را به رهبری پیساندر که کم‌تجربه نابود کرد و با این عملیات، برتری کوتاه‌مدت نیروی دریایی اسپارت پایان یافت. نتیجه نبرد تقویت روحیه قابل ملاحظه‌ای برای ائتلاف ضد اسپارت بود که در جریان نبرد کورنتیان در مقابل هژمونی اسپارت مقاومت کرد. مقدمه. در سال ۳۹۴ پیش از میلاد، اگسیلائوس دوم پادشاه
در سال ۳۹۴ پیش از میلاد، اگسیلائوس دوم پادشاه اسپارت و ارتش او از ایونیا به سرزمین اصلی یونان فراخوانده شدند تا به نبرد کورنتیان کمک کنند. ناوگان اسپارت، تحت فرماندهی پیساندر، نیز بازگشت به یونان را آغاز کرد و با هشتاد و پنج ترایریم از بندر خود در کنیدوس خارج شد. ناوگروه پیشرو «یونانی» که فقط به دلیل متشکل بودن از مزدوران یونانی به این نام خوانده می‌شود و ناوگان هخامنشی توسط کونون فرماندهی می‌شد، در حالی که فارناباز دوم ساتراپ ایرانی رهبری بدنه اصلی نیروها شامل ناوگان فنیقی را از گالیپولی برای جنگ با
شامل ناوگان فنیقی را از گالیپولی برای جنگ با اسپارت‌ها به حرکت درآورد. هر دو ناوگان در نزدیکی کنیدوس به هم رسیدند. طبق گفته ایسوکراتس اواگوراس پادشاه قبرس بیشترین بخش نیروهای تحت فرماندهی کونون را برای نبرد دریایی با کنیدوس به خدمت گرفت. نبرد. منابع برای وقایع نبرد خود مبهم هستند. به نظر می‌رسد که ناوگان اسپارت با کشتی‌های پیشرو ناوگان هخامنشی تحت رهبری کونون روبرو شده و آنها را با موفقیت درگیر کرده‌است. سپس قسمت اصلی ناوگان ایرانی وارد شد و اسپارتی‌ها را به ستوه آورد و آنها را مجبور کرد از کشتی‌های خود
به ستوه آورد و آنها را مجبور کرد از کشتی‌های خود عقب‌نشینی کنند. اسپارت‌ها تلفات سنگینی متحمل شدند. به گفته دیودور سیسیلی، پنجاه کشتی از ترایریمهای اسپارت‌ها توسط پارسیان به غنیمت گرفته شدند در حالی که سه ترایریم باقیمانده به سلامت به کنیدوس بازگشتند. پیساندر عقب‌نشینی را برای اسپارت ننگین می‌دانست و سرانجام هنگام جنگ برای دفاع از کشتی خود کشته شد. نتیجه. این نبرد به تلاش اسپارت‌ها برای تأسیس امپراتوری دریایی پایان داد. اسپارت دیگر هرگز در دریا به اقدامات نظامی عمده‌ای نپرداخت و طی چند سال آتن جایگاه خود
نظامی عمده‌ای نپرداخت و طی چند سال آتن جایگاه خود را به عنوان قدرت برجسته دریایی یونان پس گرفت. پس از پیروزی، کونون برای تحت فشار قرار دادن اسپارت به همراه فارناباز دوم به ساحل پلوپونز حمله کرد و سپس با ناوگان خود به آتن رفت و در آنجا بر بازسازی دیوارهای طولانی نظارت کرد که در پایان جنگ پلوپونزی تخریب شده بود. به گفته پاوسانیاس، کونون پیروزی را با ساخت عبادتگاهی برای افرودیت (الهه حامی کنیدوس و خدای کلیدی برای فنیقی‌ها) در پیرئاس گرامی داشت. با از بین رفتن اسپارت از صحنه، پارس‌ها دوباره تسلط خود را بر
اسپارت از صحنه، پارس‌ها دوباره تسلط خود را بر ایونیا و مناطقی از اژه برقرار کردند. صلح آنتالکیداس در سال ۳۸۷ پیش از میلاد به‌طور رسمی کنترل این مناطق را به ایران واگذار کرد. این صلح تا ظهور اسکندر مقدونی در نیم قرن بعد ادامه داشت.
لیلیان فاچز (۱۸ نوامبر ۱۹۰۱) - ۵ اکتبر ۱۹۹۵) نوازنده ویولون، معلم و آهنگساز آمریکایی بود. وی به عنوان یکی از بهترین نوازندگان ساز در زمان خود شناخته می‌شود. او از یک خانواده موسیقی‌دان بود و برادرانش، جوزف فوکس، ویولونیست و هری فوچس، ویولن سل، با او در ضبط‌های مختلف اجرا داشتند. زمینه. لیلیان فاچز تحصیلات موسیقی خود را به عنوان پیانیست آغاز کرد، بعداً نزد پدرش ویولن آموخت و پس از آن نزد فرانتس کنیسل (استاد کنسرت سابق ارکستر سمفونیک بوستون و اولین ویولونیست کوارتت کنیزل) در انستیتوی هنر موسیقی که اکنون مدرسه
کنیزل) در انستیتوی هنر موسیقی که اکنون مدرسه جولیارد است، تحصیل کرد. او در مدرسه موسیقی منهتن، مدرسه جولیارد، مدرسه و فستیوال موسیقی اسپن و مدرسه موسیقی بلو هیل، که با برادرش جوزف تأسیس کرد، به عنوان معلم مشغول بود. مارتا استرانگنین کاتز، جیمز وندل گریفیت، جرالدین والتر، لارنس داتون و ییزاک شوتن شاگردان وی بودند. کتاب‌های او امروزه در دانشگاه‌ها و مدارس موسیقی از منابع مهم در سراسر جهان هستند. وی همچنین یک "سوناتا پاستوراله را" برای انفرادی ویولا ساخت. او بسیاری از قطعات استاندارد و غیراستاندارد از جمله
بسیاری از قطعات استاندارد و غیراستاندارد از جمله آثار قابل توجه قرن بیستم را در رپرتوار ویولا اجرا کرد. لیلیان فاچز در سال ۱۹۲۶ به نواختن ویولن در نیویورک پرداخت، اما خیلی زود با اصرار فرانتس کنیزل یکی از اعضای بنیانگذار کوارتت Perolé بود و از سال ۱۹۲۵ تا ۱۹۴۵ با این گروه همراهی کرد. او با کوارتت‌های زهی بوداپست و آمادئوس همکاری کرد. فاچز که یک معلم مشهور ویولا بود، همچنین یک معلم مهم موسیقی مجلسی بود و در بین دانش آموزانش آیزاک استرن، پینچاس زوکرمن، دوروتی دلی، رزماری گلاید و بسیاری دیگر را می‌توان نام
دلی، رزماری گلاید و بسیاری دیگر را می‌توان نام برد. تأثیر لیلیان فاچز را می‌توان در دو دخترش، باربارا استین مالو، نوازنده ویولن سل، کارول استین آمادو، نوازنده ویولون و نوه او دیوید آمادو، رهبر ارکستر مشاهده کرد. ضبط‌ها. بسیاری از ضبط‌های وینیل وی امروزه کالاهای کلکسیونی است (که اغلب در eBay یافت می‌شوند) و از لحاظ تجاری در دسترس نیستند.
ساختمان ترانسپورتیشن () یک ساختمان اداری در خیابان برادوی، منهتن، نیویورک است. این ساختمان که در سال ۱۹۲۷ افتتاح شده‌است دارای ۴۴ طبقه و ۱۶۶٫۱۲ متر ارتفاع می‌باشد.
نیروی دفاعی بحرین () مجموعه نیروهای نظامی بحرین است، که از نیروی زمینی، نیروی دریایی سلطنتی، نیروی هوایی سلطنتی بحرین، گارد سلطنتی و یگان خدمات پزشکی پادشاهی بحرین تشکیل می‌شود.
ماریا انطاکیه (؛ ۱۱۴۵ – ۱۱۸۲ (سن ۳۶–۳۷))، ملکه بیزانس که با ازدواج با امپراتور بیزانس، مانوئل یکم، به این مقام رسید. وی همین به دلیل پایین‌بودن سن پسرش، آلکسیوس، به‌عنوان نایب‌السطنه وی از سال ۱۱۸۰ تا ۱۱۸۲ بود. ماریا، فرزند کنستانس، شاهزاده انطاکیه، و ریموند پواتیه بود که در سال ۱۱۴۵ میلادی در انطاکیه متولد شد. و در سال ۱۱۶۱ پس از مرگ همسر نخست مانوئل یکم، ایرنه، در قسطنطنیه، با وی ازدواج کرد. ازدواج وی با مانوئل جزئی از برنامه وی برای برقراری روابط نزدیک و دوستانه امپراتوری بیزانس بود. معاصران در باب
و دوستانه امپراتوری بیزانس بود. معاصران در باب زیبایی و ذکاوت وی بسیار سخن گفته‌اند. وی برای مدتی صاحب فرزندی نشد اما پس از تولد نخستین فرزندش، الکسیوس به‌عنوان نایب‌السطنه وی انتخاب شد. در واقع، این حکم دادگاه عالی بود که پس از مرگ همسرش باید نیابت از فرزند را تا رسیدن به سن قانونی برعهده می‌گرفت و پس از آن نیز باید به‌عنوان راهبه، کاخ سلطنتی را برای همیشه ترک می‌گفت. وی پس از درگذشت مانوئل همین اقدامات را انجام داد. به این منظور، نخست پروتوسباستوس، برادرزاده مانوئل، را که مدعی سلطنت بود، سرکوب کرد. در پی
مانوئل، را که مدعی سلطنت بود، سرکوب کرد. در پی این حادثه، کودتایی به رهبری اندرونیکوس علیه وی شکل گرفت و او را در تابستان ۱۱۸۳ از نیابت سلطنت خلع و از کشور اخراج کرد. در همان سال، در جریان تحریک شاه بلای سوم برای به امپراتوری بیزانس، به زندان افتاد و سپس به قتل رسید و در منطقه‌ای نامشخص دفن شد. زندگی. در سال ۱۱۶۰ ناپدری ماریا، رینالد شاتیون، توسط مجدالدین، حاکم حلب و متحد نورالدین زنگی، اسیر شد. مادر ماریا پس از اسارت رینالد مدعی شاهزاده‌نشین انطاکیه شد و توانست قدرت را به دست برگیرد اما اشراف و نجبا از
توانست قدرت را به دست برگیرد اما اشراف و نجبا از پسر وی، بوهموند سوم، خواهر ماریا، حمایت کردند. با این حال، بالدوین سوم، بوهموند را به عنوان حاکم شاهزاده‌نشین انطاکیه انتخاب کرد و ایمری لیموگس (Aimery of Limoge)، رقیب رینالد، را به‌عنوان نایب‌السطنه بوهموند انتخاب کرد. کنستانس نیز در دربار مانوئل یکم، امپراتور بیزانس، در قسطنطنیه، این انتخاب و انتصاب اعتراض کرد.
پیتر کلمنزا شخصیت خیالی است که در رمان "پدرخوانده" ماریو پوزو در سال ۱۹۶۹ و دو فیلم از سه فیلم براساس آن ظاهر می‌شود. ریچارد اس. کاستلانو هنرپیشه نقش کلمنزا نامزد اسکار شد ریچارد اس. کاستلانو در سال ۱۹۷۲ توسط فرانسیس فورد کوپولا و برونو کربی (به عنوان یک جوان) در "" (۱۹۷۴) نقش کلمنزا را بازی کردند. زندگینامه. پیتر کلمنزا در ژوئن ۱۸۸۹ در استان تراپانی، سیسیل به دنیا آمد و در سنین جوانی به آمریکا مهاجرت کرد و به نیویورک رفت و برادرش دومنیکو را پشت سر گذاشت که رئیس مافیا در تراپانی شد. او به سرعت با یک جوان
رئیس مافیا در تراپانی شد. او به سرعت با یک جوان باهوش دیگر به نام سالواتوره تسیو دوست شد. پیتر به عنوان یک فرد متین و در عین حال خشن در محله شناخته شد که در حفاظت از اموال و مشاغل خود بی رحم بود. برای این، او مورد علاقه دون فانوچی قرار گرفت، اما کلمنزا دوست نداشت رئیس داشته باشد و فانوچی او را رها کرد. کلمنزا در عوض نگاه خود را به سمت کنترل ویتو کورلئونه جوان معطوف کرد. کلمنزا پس از مهاجرت ویتو از سیسیل به ایالات متحده با ویتو کورلئونه دوست شد. در جوانی، ویتو برای جلوگیری از کشف کلمنزا توسط پلیس، پتویی از
برای جلوگیری از کشف کلمنزا توسط پلیس، پتویی از اسلحه را برای او نگه داشت. کلمنزا این لطف را با دزدیدن فرشی برای خانواده ویتو با کمک ویتو جبران کرد و بدین ترتیب اولین آشنایی پدرخوانده آینده با پاداش جنایت را صورت داد. نقش آنها بعداً زمانی که ویتو دون فانوچی را کشت و او را رهبر گروه کرد، تغییر کرد. کلمنزا صمیمی و شاداب به عنوان یک داستان نویس در میان بسیاری از آشنایان و اعضای خانواده اش شناخته می شد - خصیصه ای که او را برای ویتو که عاشق گوش دادن به داستان نویسان بود دوست داشت. پیتر کلمنزا در سال ۱۹۱۷ با ویتو
بود دوست داشت. پیتر کلمنزا در سال ۱۹۱۷ با ویتو و تسیو شروع به فروش اجناس دزدیده شده مانند لباس و اسلحه کرد و به یک چهره کلیدی در خانواده رو به رشد کورلئونه تبدیل شد. ویتو در طول سال‌ها او را نزدیک نگه داشت - حتی او را پدرخوانده بزرگ‌ترین پسرش سانتینو کرد - اگرچه همه اینها برای کنترل تمایلات وحشیانه و جاه‌طلبانه‌تر او بود. در طول جنگ روغن زیتون، کلمنزا به عنوان عضوی حیاتی از خانواده در نظر گرفته می‌شد، و هوشمندی‌های خیابانی وی به ویتو اجازه داد تا درباره دشمنانش، به‌ویژه مجری ترسناک لوکا براسی، که در نهایت
به‌ویژه مجری ترسناک لوکا براسی، که در نهایت به خانواده ملحق شد، اطلاعات بیشتری کسب کند. کلمنزا نقش کلیدی در کمک به سانی پس از تیراندازی به ویتو داشت، علیرغم اینکه در ابتدا مظنون به سوءِ قصد به جان دون بود. هنگامی که پائولی گاتو به عنوان خائن واقعی کشف شد، به کلمنزا سپرده شد تا او را از بین ببرد و از روکو لمپون برای انجام این قتل دعوت کند. کلمنزا خیانت پائولی را شخصاً پذیرفت. کلمنزا و روکو برای اینکه پائولی احساس امنیت کاذب کند، چند ساعتی با او در ماشین رفتند و به دنبال مکان‌های مناسبی می‌گشتند که مردان
و به دنبال مکان‌های مناسبی می‌گشتند که مردان کورلئونه بتوانند در جنگ قریب‌الوقوع «به تشک‌ها بروند». او همچنین مقداری کانولی برای همسرش جمع آوری کرد. پس از این، کلمنزا به پائولی دستور داد تا ماشین را بزند کنار تا بتواند ادرار کند، سپس روکو سه بار به پشت سر پائولی شلیک کرد. روکو جانشین پائولی به عنوان سرباز و راننده جدید دون کورلئونه شد. هنگامی که کوچکترین پسر ویتو، مایکل، پیشنهاد کشتن هر دو نفر یعنی ویرجیل سولاتزو و کاپیتان مارک مک کلاسکی را داد، کلمنزا به او یاد داد که چگونه از چنین تفنگی برای ارتکاب قتل
او یاد داد که چگونه از چنین تفنگی برای ارتکاب قتل استفاده کند و در عین حال شانس دستگیر شدن را کاهش دهد. این طرح موفقیت آمیز بود و در حالی که مایکل در سیسیل مخفی شده بود، کلمنزا برای جنگی همه جانبه علیه چهار خانواده باقی مانده آماده شد. به عنوان مورد اعتمادترین دوست ویتو، کلمنزا مأمور شد که مراقب دامادش، کارلو ریتزی باشد. کلمنزا با استفاده از تماس خود "سالی راگز" که او را از حمله وحشیانه سانی کورلئونه به کارلو در سال ۱۹۴۶ مطلع کرد، کارلو را زیر نظر داشت. جنگ بعداً جان سانی را گرفت و ویتو پس از سوء قصد از
بعداً جان سانی را گرفت و ویتو پس از سوء قصد از بیمارستان بازگشت. پیتر کلمنزا در سال ۱۹۵۰ از سیسیل دیدن کرد و در آنجا با مایکل کورلئونه ملاقات کرد تا بازگشت امن خود را به آمریکا ترتیب دهد و همچنین بر عبور امن یکی از دوستان خانوادگی، سالواتوره جولیانو، نظارت کند. او همچنین افراد جدیدی را برای خانواده کورلئونه در سیسیل انتخاب کرد. در این زمان او برای مدت کوتاهی با برادرش دومنیکو کلمنزا ملاقات کرد. با این حال، جولیانو قبل از اینکه بتواند فرار کند توسط دوستش گاسپار پیسیوتا کشته شد. مایکل و کلمنزا توانستند با
پیسیوتا کشته شد. مایکل و کلمنزا توانستند با خیال راحت به آمریکا برگردند. در دهه ۱۹۵۰، کلمنزا و تسیو فرصتی را درخواست کردند تا خانواده های خود را تشکیل دهند، زیرا امیلیو بارزینی را از قلمرو آنها دور می کرد. مایکل به آنها گفت صبر کنند، که کلمنزا با اکراه موافقت کرد، اما تسیو این کار را نکرد و با بارزینی معامله کرد که منجر به مرگ او شد. کلمنزا وفادار ماند و شخصاً ویکتور استراچی را در آسانسور با شلیک گلوله ترور کرد. او همچنین کارلو ریتزی، شوهر کانی کورلئونه را برای انتقام از دخالت کارلو در قتل برادرش سانی، خفه
انتقام از دخالت کارلو در قتل برادرش سانی، خفه کرد. در جلسه ای با مایکل، روکو و ال نری، کلمنزا به عنوان "دون کورلئونه" از مایکل استقبال می کند و دست مایکل را می بوسد - نشانه این است که مایکل از هر نظر جانشین پدرش شده است. به دلیل وفاداری و سالها خدمت، کلمنزا کنترل خانواده کورلئونه در شهر نیویورک را به دست گرفت و به عملیات اجرایی در مجتمع قدیمی کورلئونه ادامه داد. او همچنین به عنوان یک مشاور غیررسمی برای مایکل در زمانی که خانواده در حال حرکت برای قانونی شدن بودند، ایستاد. با وجود پیری، او همچنان تیزبینی را
بودند، ایستاد. با وجود پیری، او همچنان تیزبینی را که در جوانی داشت حفظ کرد. از طریق کلمنزا بود که مایکل از شایعات دوجنسیتی برادرش فردو مطلع شد. او در سال ۱۹۵۸ در حالی که در غذاخوری مورد علاقه اش بود و برای مردانش غذا می پخت، بر اثر حمله قلبی درگذشت. جانشین او فرانک پنتانگلی، ستوان وفادار و دوست قدیمی او شد. شایعاتی مبنی بر اینکه برادران روزاتو با مرگ او ارتباطی داشته اند به گوش می رسد. ویلی چیچی و فرانک پنتانگلی اظهار داشتند که مرگ او ممکن است به دلایل طبیعی نبوده باشد، اگرچه مایکل و تام هاگن این شایعات را
نبوده باشد، اگرچه مایکل و تام هاگن این شایعات را رد کردند. شخصیت و ویژگی‌ها. پیتر کلمنزا مردی با ظاهری شاد و سرزنده بود که زیرکی خیابانی داشت. ویتو کورلئونه جوان از همان ابتدا او را یک دارایی ارزشمند می‌دانست و از خشونت ذاتی او برای اهداف خود استفاده می‌کرد، هرچند سعی داشت با انتخاب کلمنزا به عنوان پدرخوانده پسر بزرگش سانتینو، این خصلت را کنترل کند. کلمنزا این نقش را با غرور و جدیت تمام پذیرفت. او قصه‌گویی چیره‌دست با حس شوخ‌طبعی عالی بود و حتی می‌توانست ویتو و مایکل جدی را هم بخنداند. جالب اینکه او درست
و مایکل جدی را هم بخنداند. جالب اینکه او درست پس از تعریف یک داستان خنده‌دار از گذشته‌اش برای زیردستانش درگذشت. کلمنزا مانند یک عمو برای مایکل عمل می‌کرد و به او هم آشپزی یاد می‌داد و هم روش‌های صحیح ترور را آموزش می‌داد. او به مایکل گفت که ویتو به خاطر پیوستن او به تفنگداران دریایی و تبدیل شدن به یک قهرمان جنگ، بسیار افتخار می‌کرد. اگرچه تام هاگن در ابتدا مشکوک بود که کلمنزا به مایکل خیانت کرده و به اتحاد دن امیلیو بارزینی پیوسته، اما مایکل استدلال کرد که تسیوی حیله‌گرتر، مقصر اصلی است. بزرگترین نقطه قوت
تسیوی حیله‌گرتر، مقصر اصلی است. بزرگترین نقطه قوت کلمنزا برای خانواده کورلئونه وفاداری سرسختانه او بود، نه هوشش. بنابراین با وجود تمام شکایت‌هایش درباره مایکل، او هرگز به کورلئونه‌ها خیانت نمی‌کرد. کلمنزا در شناسایی استعدادها مهارت فوق‌العاده‌ای داشت. حداقل پنج کاپو کار خود را در گروه او آغاز کردند، از جمله سانی، روکو، پنتانجلی، ریچی نوبیلیو و جویی زازا. خودروی مورد علاقه او کادیلاک Sixty Special بود. نسخه بازی ویدیویی. این بازی ویدیوئی با عنوان "پدرخوانده" کلمنزا را به عنوان همتای فیلم خود به تصویر
کلمنزا را به عنوان همتای فیلم خود به تصویر می‌کشد. املاک کاستلانو اجازه داد که از شباهت او در بازی استفاده شود. با این حال، به دلیل مرگ کاستلانو در سال ۱۹۸۸، تمام گفتگوی کلمنزا باید توسط جیسون شومبینگ ضبط شود. در بازی، او با قهرمان داستان، آلدو تراپانی، شریک و دوست خوب وی آغاز می‌شود. او چندین مأموریت از جمله کشتن اعضای خانواده‌های رقیب، به ویژه خانواده گونیو را به او می‌دهد.
موسیقی بلوچی از سنت‌های بلوچ و به زبان بلوچی است. مردم بلوچ سنت شفاهی غنی دارند که شامل اشعار و ترانه‌هایی برای بزرگداشت یا جشن و بسیاری از رویدادها مانند آیین‌های مذهبی، جشن‌ها و رقص است. موسیقی بلوچی یکی از موسیقی‌های نواحی ایران است که خاستگاه آن شهر ایرانشهر می‌باشد. موسیقی بلوچستان در میان تمام موسیقی‌هایی که در نواحی مختلف ایران وجود دارند از ماهیت و کیفیت ویژه ای برخوردار است. تنوع ملودیک و ریتمیک آثار و نوازندگان صاحب نام و وجود سازهای با بافت و ساخت متفاوت با سازهای دیگر مناطق ایران جلوه ای خاص به
متفاوت با سازهای دیگر مناطق ایران جلوه ای خاص به موسیقی این خطه از کشورمان داده‌است. موسیقی سنتی بلوچستان یادگاری از دوره‌های مختلف فرهنگ و تمدن ایران زمین است، موسیقی قوم بلوچ درزندگی شان مراسم غم شادی‌ها و روایت افسانه‌ها و اسطورهای باستانی و قدیمی شان از جمله داستان های هانی و شیخ مرید، میر چاکر رند، گِسِّدُک، اشکش بلوچ و دودا، حماسه بالاچ، حمل جییند، شهداد و مهناز، دوستین وشیرین و گرانازدر هم آمیخته‌است موسیقی در بلوچستان آیین‌های گوناگون دارد و با فرم‌ها و گونه‌های مختلفی انجام می‌شود. تاریخ. موسیقی
و گونه‌های مختلفی انجام می‌شود. تاریخ. موسیقی بلوچستان یکی از قدیمی‌ترین و انحصاری‌ترین موسیقی‌های بومی محلی ایران می‌باشد طبق تحقیقات ساز دهل که یکی از قدیمی‌ترین سازهای موسیقی ایرانی و جهانی می‌باشد از هزاره‌های پیش در این منطقه برای جشن‌ها وسرور ومراسمات خاص بکار گرفته شده‌است. خود موسیقی بلوچی قدمت خودرا از زمان هخامنشیان به ارث برده و در زمان ساسانیان به اوج شکوفایی خود رسیده تا زمان بعد از اسلام وعصر حاضر. انواع موسیقی. موسیقی بلوچستان را می‌توان با توجه به فرم و محتوا و ترکیب بندی سازها به انواع
توجه به فرم و محتوا و ترکیب بندی سازها به انواع مختلف تقسیم کرد. رایج‌ترین و عامیانه‌ترین نوع موسیقی در کل بلوچستان سوت است که نازینک هم گفته می‌شود. مضامین اشعار در سوت، اغلب وصف طبیعت و یار و دیار و دل تنگی است. می‌توان گفت اغلب قطعاتی از موسیقی بلوچی که در رسانه‌ها پخش می‌شود، سوت است. چون تا حدود زیادی شادتر و عامیانه تر از انواع موسیقی دیگر است. از موسیقی دانان مطرح معاصر می‌توان به پیربخش صاحبداد، فیض محمد بلوچ، دین محمد زنگشاهی و براهیم آسکانی اشاره کرد. بیشتر سازهای موسیقی بلوچی اعم از زهی و کوبه
کرد. بیشتر سازهای موسیقی بلوچی اعم از زهی و کوبه ای و بادی در موسیقی سوت کاربرد دارند. ، بنجو، رباب، تنبیرگ، دونلی، نل، ، کوزگ و کنجری. این موسیقی با نام‌های دیگری چون حماسی و شروندی هم شناخته می‌شود، قلب تپنده موسیقی بلوچستان است. شعرهایی که در این موسیقی خوانده می‌شود و زهیروک هایی که نواخته می‌شود، شناسنامه موسیقی و فرهنگ بلوچی هستند. یکی از مهم‌ترین دلایل اهمیت موسیقی شاعری این است که مضامین و محتوای اشعار و کلام آن بسیار گسترده‌است. داستان‌های حماسی، عاشقانه، مذهبی، قومی، جنگی، پندآموز و غیره. در
عاشقانه، مذهبی، قومی، جنگی، پندآموز و غیره. در موسیقی شاعری تنها دو ساز مورد استفاده قرار می‌گیرد؛ «سروز» و «تنبیرگ». این موسیقی در خیلی از مناطق بلوچستان رواج دارد اما در شمال بلوچستان (منطقه سرحد) کمتر به چشم می‌خورد. ذکرهای گواتی را برای افرادی می‌نوازند که دچار جن زدگی و باد شده‌اند. اصولاً وقتی این افراد دچار اختلالات می‌شوند و دکتر و درمان‌های پزشکی افاقه نمی‌کند، رو به خلیفه می‌آورند. خلیفه شخص اول مراسم گواتی است و از طریق ذکر و ریاضت و کار خیر با مسائل باد و جن و پری آشناست. وی با دیدن بیمار متوجه
باد و جن و پری آشناست. وی با دیدن بیمار متوجه درجه وخامت بیماری او می‌شود. این غزل‌ها و ترکیب بندی سازهایش، خاص روستاهای اطراف سراوان در شرق بلوچستان ایران است. سازهایشان رباب و تنبیرگ است که در دو دهه اخیر، بنجو هم به حلقه ذکرشان اضافه شده؛ اما کماکان از دهلک در ذکرهای اصیلشان استفاده نمی‌کنند. شیوه اجرای غزل‌ها بدین گونه است که نفر اصلی غزل را می‌خواند و بقیه افراد در حلقه ذکر، سربند اصلی غزل را تکرار می‌کنند. ذکرهای این درویشان و ملنگ‌ها بسیار پرشور و وجد است و از سر شب شروع و دقایقی قبل از نماز صبح