payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از پناهندگان یهودی موفق به رسیدن به مرز شوروی شدند، اما توسط نگهبانان NKVD از عبور آنها جلوگیری شد. سرانجام به برخی از افراد اجازه گذر داده شد، اما برای بیشتر آنها دیر شده بود. پس از چندین روز بمباران هوایی، ارتش آلمان در ۲۶ ژوئن ۱۹۴۱ دوگوپیلس را به تصرف خود درآورد، اما برای مدت چند روز هنوز در نزدیکی شهر درگیری در جریان بود. آتش‌سوزی در شهر پدید آمد، که نازی‌ها بعدها تصمیم گرفتند آن را به گردن یهودیان بیندازند. طبق گزارش رسمی EK 1b: در ۲۹ ژوئن ۱۹۴۱، به دستور روبرت بلوزمانیس، که توسط آلمانی‌ها به عنوان
دستور روبرت بلوزمانیس، که توسط آلمانی‌ها به عنوان رئیس پلیس پلیس لتونی در دوگوپیلس گماشته شده بود، تابلوهای بزرگی در اطراف شهر نصب شد که به زبان‌های آلمانی، روسی و لتونیایی اعلام می‌کرد همه مردان یهودی زیر ۶۰ سال صبح آن روز می‌بایست خود را به بازار اصلی شهر معرفی می‌کردند، و در صورت خودداری از این کار با «حداکثر مجازات» روبرو می‌شدند. برخی از آن‌ها برای به خاک سپردن اجساد غیرنظامیان و سربازان ارتش سرخ که در جنگ کشته شدنده بودند، و بعدها اسب‌های مرده، به کار گرفته شدند. بسیاری دیگر نیز ناچار شدند گورهای خود
گرفته شدند. بسیاری دیگر نیز ناچار شدند گورهای خود را کنده و در همان‌جا به قتل رسیدند. کشتارهای آغازین. کشتار یهودیان در لتونی بخشی از یک طرح کلی بود که در بالاترین سطح دولت آلمان تهیه شده بود. جنبه‌های این طرح همان‌طور که برای لتونی اعمال شد، در سایر کشورها نیز اجرا شد؛ از جمله آتش زدن کنیسه‌ها (در آلمان) و گتوسازی (در لهستان). مورد لتونی اما تحولی نو در هولوکاست ارائه می‌داد که در آن اجرای کشتار بلافاصله پس از اشغال یک کشور صورت می‌گرفت. اس دی با وادار کردن یهودیان به بازکندن گورهای دسته‌جمعی
با وادار کردن یهودیان به بازکندن گورهای دسته‌جمعی لتونیایی‌هایی که توسط NKVD در هنگام اشغال لتونی توسط شوروی از ژوئن ۱۹۴۰ کشته شده بودند، تلاش کرد تا احساسات ضدیهودی محلی را برانگیزد. این بخشی از یک طرح اس دی بودکه در آن یهودیان مرتبط با کمونیست‌ها و روس‌ها معرفی می‌شدند؛ و این‌ها هر دو در لتونی محبوبیتی نداشتند. نگهبانان لتونیایی در هنگام اعدام‌های آغازین از یهودیان منتظر اعدام می‌پرسیدند که آیا «علاقه ای به خواندن کاتیوشا» دارند یا خیر. ("کاتیوشا" ترانهٔ محبوب میهن‌پرستانهٔ روسی در جنگ جهانی دوم بود) در
محبوب میهن‌پرستانهٔ روسی در جنگ جهانی دوم بود) در ۲۸ ژوئن ۱۹۴۱، دو روز پس از سقوط دوگوپیلس، نازی‌ها یهودیان را در یک کنیسه گرد آوردند و سپس آنها را بیرون برده و به ایشان تیراندازی کردند. همچنین، سایر یهودیانی که در خیابان در ال قدم زدن بودند به سادگی به شکل تصادفی به قتل رسیدند. روز یکشنبه ۲۹ ژوئن ۱۹۴۱، ارتش آلمان آغاز به جمع‌آوری مردان یهودی در دوگوپیلس کرد. به زور اسلحه، آلمانی‌ها از آن‌ها خواستند تا «هایل هیتلر» را فریاد زده و ترانه "Deutschland über alles" را بخوانند. به گزارش بازماندگان: یهودیان به
را بخوانند. به گزارش بازماندگان: یهودیان به شکل کلی و پناهندگان لیتوانیایی به‌طور خاص به کمونیست بودن متهم می‌شدند. در ۸ ژوئیه ۱۹۴۱، روزنامه ای در دوگوپیلس، سرمقاله ای را همسو با تلاش‌های آلمان برای مقصر دانستن یهودیان برای جنایات کمونیستی منتشر کرد: با گذشت زمان، تعداد بیشتری از پلیس کمکی لتونی برای نگهداری از زندان مردان یهودی نیاز بود. تا ۸ ژوئیه، یهودیان تا سر حد مرگ به کار گرفته می‌شدند. از جمله وظیفه‌های آن‌ها، غلتاندن سنگ‌های عظیم به بالای تپه‌ای بود، و حمل الوارهای سنگین به مسافت چندین کیلومتر.
بود، و حمل الوارهای سنگین به مسافت چندین کیلومتر. نگهبانان آلمانی هر گاه مایل بودند با شلاق زندانیان را می‌زدند. ساخت گتو. ساخت گتو در ۱۸ ژوئیه ۱۹۴۱ آغاز شد؛ به تأیید خود اشتالکر: «جدا از سازماندهی و اجرای اقدامات اعدام، ایجاد گتوها در شهرهای بزرگتر در نخستین روزهای عملیات بلافاصله آغاز شد.» از کارگران اجباری یهودی برای ساخت گتویی استفاده شد که در واقع یک منطقه مسکونی واقعی نبود، بلکه دژی فرسوده در ضلع غربی رود دائوگاوا بود، که در فاصله کمی درست در شمال غربی حومه گریوا، روبروی شهر اصلی دوگوپیلس قرار داشت.
حومه گریوا، روبروی شهر اصلی دوگوپیلس قرار داشت. «در ماه ژوئیه، با کم شدن از موج نخست تیراندازی‌ها، آلمانی‌تبارهای محلی و همتایان لتونیایی آن‌ها حدود ۱۴٬۰۰۰ یهودی را از دوگوپیلس و مناطق خارج از لاتگال جمع کردند و آنها را در دژ قدیمی دوگوپیلس چپاندند.»
زنجیره سرد یک زنجیره تأمین است که دما در آن کاملاً کنترل می‌شود. یک زنجیره سرد قطع نشده سلسله ای از فعالیت‌های بدون وقفه تولیدی، ذخیره‌سازی و توزیع در داخل یخچال، همراه با سایر تجهیزات و تدارکات مربوطه است، که کیفیت کالا را از طریق دامنه دمای پایین مطلوب حفظ می‌کند. از زنجیره سرد برای حفظ، افزایش و اطمینان از ماندگاری محصولات مانند محصولات کشاورزی تازه، غذاهای دریایی، مواد غذایی منجمد، فیلم عکاسی، مواد شیمیایی و محصولات دارویی استفاده می‌شود. به چنین محصولاتی، در حین حمل و نقل و هنگامی که در انبار گذرا
در حین حمل و نقل و هنگامی که در انبار گذرا هستند، گاهی اوقات "محموله خنک" گفته می‌شود. کالاهای زنجیره سرد برخلاف سایر کالاها، فاسدشدنی هستند و همیشه در مسیر استفاده نهایی یا مقصد قرار دارند، و از این رو حتی اگر به‌طور موقت در سردخانه‌ها نگهداری شوند به آنها «محموله» گفته می‌شود. ارزش بازار جهانی «بسته بندی زنجیره سرد» در سال ۲۰۱۹ برابر ۱۵٫۵ میلیارد دلار ارزیابی شده‌است و انتظار می‌رود تا سال ۲۰۲۷ به ۶۳٫۱ میلیارد دلار برسد. همچنین ارزش بازار جهانی «تجهیزات زنجیره سرد» در سال ۲۰۱۹، ۸٫۳۸ میلیارد دلار برآورد
زنجیره سرد» در سال ۲۰۱۹، ۸٫۳۸ میلیارد دلار برآورد شده‌است و انتظار می‌رود تا سال ۲۰۲۷ به ۳۳٫۸۹ میلیارد دلار برسد. کاربردها. زنجیره سرد در صنایع غذایی و دارویی و همچنین در برخی از محموله‌های شیمیایی رایج است. یک محدوده دمایی متداول برای یک زنجیره سرد در صنایع دارویی ۲ تا ۸ درجه سلسیوس (۳۶ تا ۴۶ درجه فارنهایت) است، اما دمای دقیق (و زمان ماندگاری در آن دما) به محصول واقعی حمل شده بستگی دارد. واکسن‌ها. از زنجیره سرد در تأمین واکسن به کلینیک‌های دوردست، در آب و هوای گرم و دارای شبکه‌های حمل و نقل ضعیف استفاده
هوای گرم و دارای شبکه‌های حمل و نقل ضعیف استفاده می‌شود. به هم خوردن زنجیره سرد به دلیل جنگ ممکن است عواقبی شبیه شیوع آبله در فیلیپین در طول جنگ اسپانیا و آمریکا ایجاد کند، که در طی آن واکسن‌های توزیع شده به دلیل عدم کنترل دما در حمل و نقل، بی اثر شده بودند. برای واکسن‌های مختلف به صورت خاص، زنجیره‌های سرد مختلفی وجود دارد. واکسن‌هایی وجود دارند که به دماهای بسیار پایین یا انجماد عمیق نیاز دارند و دمای زنجیره سرد باید منفی ۷۰ درجه سلسیوس باشد. واکسن ابولا و واکسن برخی حیوانات مانند واکسن مرغ‌ها به این
و واکسن برخی حیوانات مانند واکسن مرغ‌ها به این محدوده دمایی نیاز دارند. در سال ۲۰۲۰ در طی دنیاگیری بیماری COVID-19، واکسن‌هایی که تولید می‌شوند ممکن است به دمای فوق‌العاده سرد نگهداری و حمل و نقل تا منفی ۷۰ درجه سلسیوس نیاز داشته باشند، و این امر نیاز به زیرساخت‌های «زنجیره سردتر» دارد. این امر برای توزیع واکسن شرکت Pfizer مشکلاتی ایجاد می‌کند. تخمین زده می‌شود که فقط ۲۵ تا ۳۰ کشور در جهان دارای زیر ساخت «زنجیره فوق‌العاده سرد» مورد نیاز هستند.
اوتو-هاینریش درِکسلر ( – ) کمیسار عمومی لتونی برای رژیم اشغالی آلمان نازی (رایخس‌کومیساریات اوستلاند) در طول جنگ جهانی دوم بود. در این مقام، وی در راه اندازی گتو ریگا و در نابودی یهودیان لتونی نقش فعال داشت. وی پس از اسیر شدن توسط نیروهای بریتانیا در ۵ مه ۱۹۴۵ اقدام به خودکشی کرد. نقش در هولوکاست. در طول مدت حضور درکسلر در لتونی، تعداد زیادی از کشتارها، به ویژه کشتار یهودیان، توسط آلمانی‌ها همراه با کمک قابل توجهی از همدستان لتونیایی آن‌ها انجام شدند. علاوه بر این، یهودیان لتونی به گتوها گسیل داده شده
بر این، یهودیان لتونی به گتوها گسیل داده شده بودند، که به بردگی گرفتن و کشتن آنها کمک می‌کرد. در اوایل ژوئیه سال ۱۹۴۱، درکسلر توسط زیردست خود از کشتارهای یهودیان در ونتسپیلس آگاه شد. در اکتبر ۱۹۴۱، هاینریش هیملر طرحی را ارائه داد (بعدها رها شد)، تا در نزدیکی ریگا اردوگاه مرگی ایجاد شود مشابه با آنچه بعدها برای عملیات راینهارد، که طرح پنهان نازی‌ها برای کشتار بیشتر یهودیان لهستانی و کولیان در لهستان اشغالی بود، ایجاد شد. قرار بود یهودیان آلمان، اتریش و چکسلواکی (در اصطلاح «یهودیان رایش») به این اردوگاه
(در اصطلاح «یهودیان رایش») به این اردوگاه تبعید شده و سپس به قتل برسند. در اواخر ماه اکتبر، هیملر این طرح را به لوهس و درکسلر اطلاع داد. همچنین در اکتبر ۱۹۴۱، درکسلر گزارش دیگری از زیردست خود دریافت کرد، که این گزارش به کشتارهای مداوم یهودیان در لیپایا می‌پرداخت. در پاییز ۱۹۴۱ درکسلر از نزدیک درگیر راه‌اندازی گتو ریگا به عنوان منطقه‌ای برای حبس یهودیان شد. به گفته ازرگایلیس، تاریخ‌دان، این امکان وجود دارد که درکسلر در بزرگترین کشتار، در رومبولا، در ۳۰ نوامبر ۱۹۴۱ حضور داشته بود. بیشتر قربانیان رومبولا از
۱۹۴۱ حضور داشته بود. بیشتر قربانیان رومبولا از گتو ریگا بودند.
آلبرت زاوئر (۱۷ اوت ۱۸۹۸ – ۳ مه ۱۹۴۵) از فرماندهان آلمانی اردوگاه کار اجباری ماوتهاوزن یود. زندگی‌نامه. زاوئر که به عنوان نجار آموزش دیده بود، در سال ۱۹۳۱ به عضویت حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان و اس‌اس درآمد. پس از یک دوره بیکاری، وی به عنوان یک کارمند تمام وقت اس‌اس مشغول به کار شد. به عنوان دستیار تئودور آیکه در سازمان بازرسی اردوگاه‌های کار اجباری، ماه آوریل ۱۹۳۵ به یگان نگهبانی اس‌اس ("Wachtruppe") در اردوگاه کار اجباری اورانینبورگ منتقل شد. از ۱ آوریل ۱۹۳۶، فرمانده قرارگاه کار اجباری بت سولزا
۱ آوریل ۱۹۳۶، فرمانده قرارگاه کار اجباری بت سولزا بود. میان ۱ اوت ۱۹۳۷ و اواسط سال ۱۹۳۸، زاوئر در زاخسنهاوزن دومین "شوتزهافت‌لاگرفورر" بود و از این رو عضوی از "اس‌اس-توتنکوف‌ورباند" به‌شمار می‌رفت. در دوره میان ۱ اوت ۱۹۳۸ و ۱ آوریل ۱۹۳۹، رسماً به عنوان فرمانده معدن سنگ وینرگرابن، که در آن از زندانیان اردوگاه ماوتهاوزن بهره گرفته می‌شد، گماشته شد. به دلیل سهل‌انگاری و ملایمت بیش از حد با زندانیان اردوگاه، زاوئر ماه آوریل ۱۹۳۹ از خدمت اردوگاه برکنار شد. در ۹ فوریه ۱۹۳۹، اس‌اس-"اشتورمبانفورر" فرانتس تسیرایس
فوریه ۱۹۳۹، اس‌اس-"اشتورمبانفورر" فرانتس تسیرایس به عنوان فرمانده قرارگاه جای او را گرفت. از سپتامبر ۱۹۴۲ تا آوریل ۱۹۴۳، زاوئر دوباره به عنوان فرمانده در زاخسنهاوزن مشغول به کار شد. در ۱۹۴۳، سوئر در برچیده شدن گتو ریگا نقش داشت. بعدها به‌طور موقت فرمانده اردوگاه کار اجباری کایزروالد بود که در ژوئیه ۱۹۴۴ تخلیه شد. این عملیات در سپتامبر ۱۹۴۴ به پایان رسید. وی بر اثر زخم‌های دریافتی در فالکنزی در ۳ مه ۱۹۴۵ درگذشت.
سابرینا مرون مورخ اسلام، مدیر تحقیقات در CNRS و ناظر تحقیقات (HDR) است. وی عضوی از CéSor (مرکز مطالعات علوم اجتماعی دینی) است .
رودلف یواخیم سک (۱۵ ژوئیه ۱۹۰۸ – ) افسر اس‌اس-"اوبرشارفورر" آلمانی در جریان جنگ جهانی دوم بود که در طی آن مرتکب تعداد زیادی جنایت علیه بشریت شد، و بعدها در دادگاهی در آلمان غربی به حبس ابد محکوم شد. سک فرمانده اردوگاه کار اجباری یونگفرنهوف، نزدیک ریگا، لتونی بود، و دفتر وی در مقر گشتاپو در ریگا قرار داشت.
کلیسای جامع جدید (به ایتالیایی Duomo Nuovo) بزرگترین کلیسای کاتولیک رومی در برشیا، ایتالیا است. تاریخچه. در سال ۱۶۰۴ ساخت‌وساز این کلیسا در محلی که کلیسای باستانی-مسیحی قرن پنجم و ششم "سن پیترو دو دام" واقع شده بود آغاز شد. کمیسیون اصلی به آندرا پالادیو داده‌شده بود، اما متعاقباً به معمار جیووانی باتیستا لانتانا اعطا شد. وی با کمک پیترو ماریا باگنادور پروژه را پیش بردند، اما حدود سال ۱۶۳۰ به‌دلیل طاعون قطع شد. کار بر روی ساخت و ساز به آرامی اما به صورت پراکنده آغاز شد، اما انگیزه نهایی برای تکمیل در قرن
آغاز شد، اما انگیزه نهایی برای تکمیل در قرن نوزدهم ایجاد شد. این نما توسط جیووانی باتیستا و آنتونیو مارچتی طراحی شده‌است، در حالی که گنبد آن که در سال ۱۸۲۵ تکمیل شد، توسط لوئیجی کاگنولا طراحی شد. گنبد این کلیسا با ۸۰ متر ارتفاع یکی از مرتفع‌ترین ایتالیا است. گنبد فعلی پس از تخریب در طول جنگ جهانی دوم بازسازی شد. در این نما مجسمه‌هایی از "مریم مقدس" و مقدسین پیتر، پل، جیمز و جان وجود دارد. از جمله کارهای هنری داخلی آن می‌توان به صحنه‌هایی از زندگی ویرجین توسط جیرلامو رومانینو ("ازدواج"، "دیدار" و "تولد") و
جیرلامو رومانینو ("ازدواج"، "دیدار" و "تولد") و "ایثار ایزاک" توسط مورتو دا برشیا اشاره کرد. فضای داخلی ساختمان آن شامل بنای یادبودی از پاپ برسیان پل ششم است که در حفره چپ پیدا شده‌است. مجسمه (۱۹۷۵) کاری از رافائل اسکورزلی است. برج کلیسای باروک بر فراز کلیسای کوچک و روستایی رومانسک کلیسای جامع قدیمی برشیا (Duomo Vecchio) قرار دارد.
جابه‌جایی جمعیت ۱۹۲۳ میان یونان و ترکیه (به یونانی:Ἡ Ἀνταλλαγή، به ) ناشی از «کنوانسیون مربوط به جابه‌جایی جمعیت یونان و ترکیه» بود که در ۳۰ ژانویه ۱۹۲۳ در لوزان سوئیس توسط دولت‌های یونان و ترکیه امضا شد و در جریان آن ۱٬۲۲۱٬۴۸۹ ارتدکس یونانی از آسیای کوچک، تراکیه شرقی، کوه‌های پونتیک و قفقاز به یونان و ۳۵۵٬۰۰۰ تا ۴۰۰٬۰۰۰ مسلمان از یونان به ترکیه جابه‌جا شدند. بیشتر این آوارگان به اجبار از وطن خویش رانده و به کشور مقابل پناهنده شدند. درخواست اولیه برای تبادل جمعیت از الفتریوس ونیزلوس، نخست‌وزیر یونان صورت
جمعیت از الفتریوس ونیزلوس، نخست‌وزیر یونان صورت گرفت و در واقع او این طرح را پیش از جنگ جهانی اول ارائه کرده بود. ونیزلوس در نامه‌ای که در ۱۶ اکتبر ۱۹۲۲ به جامعه ملل تسلیم کرد، «مبادله اجباری جمعیت یونان و ترکیه» را پیشنهاد کرد و از فریتیوف نانسن خواست که هماهنگی‌های لازم را انجام دهد. دولت جدید ترکیه نیز جابه‌جایی‌های جمعیتی را راهی رسمی و دائمی برای زدودن بومیان ارتدکس یونانی کشور پس از نسل‌کشی آن‌ها (۱۹۱۴–۱۹۲۲) می‌دانست و برای اسکان مهاجران جدید مسلمان از یونان که از شمار کمتری برخوردار بودند (۴۰۰٬۰۰۰)
یونان که از شمار کمتری برخوردار بودند (۴۰۰٬۰۰۰) روستاهای ارتدکس‌نشینی که خالی از سکنه شده بودند را در نظر گرفته بود. در همین حال یونان نیز املاک مسلمانان اخراجی را به آوارگان یونانی از ترکیه می‌داد. این تبادل جمعیت اجباری، یا اخراج متقابل توافقی، نه بر اساس زبان و قومیت، بلکه بر اساس هویت دینی بود و تقریباً شامل همه شهروندان بومی مسیحی ارتدکس ترکیه، از جمله حتی ترک‌زبانان ارتدکس‌مذهب می‌شد و در طرف دیگر نیز مسلمانان بومی یونان، حتی مسلمانان یونانی‌زبان، مانند ترک‌های کرتی، به ترکیه گسیل شدند. تاریخ‌نگاران
ترک‌های کرتی، به ترکیه گسیل شدند. تاریخ‌نگاران این جابه‌جایی را نوعی قانونی‌سازی پاکسازی قومی توصیف کرده‌اند.
ادوارد اشتراوخ ( – ) یکی از کارمندان نازی اس‌اس، فرمانده آینزاتس‌کماندو ۲، و فرمانده دو سازمان نازی پلیس امنیت یا سیپو و سرویس امنیتی یا اس دی، نخست در بلاروس و بعدها در بلژیک بود. در اکتبر ۱۹۴۴، وی به شاخه نظامی اس‌اس، وافن اس‌اس منتقل شد. اشتراوخ در دادگاه آینزاتس‌گروپن به جرم جنایت علیه بشریت محاکمه و به اعدام محکوم شد. وی که به بلژیک تحویل داده شد، بعدها دوباره دادگاهی و به اعدام محکوم شد. با مرگ اشتراوخ در زندان در سال ۱۹۵۵، حکم هیچ‌گاه اجرا نشد. جنایات علیه بشریت. همچون بسیاری دیگر از کارمندان اس دی،
علیه بشریت. همچون بسیاری دیگر از کارمندان اس دی، در آغاز حمله آلمان به اتحاد جماهیر شوروی، اشتراوخ فرماندهی واحدی از آینزاتس‌گروپن را به عهده گرفت. وی فرماندهی آینزاتس‌کماندو ۲، بخشی از آینزاتس‌گروپ A را بر دوش داشت، که از ۴ نوامبر ۱۹۴۱ تحت فرماندهی فرانتس اشتالکر بود. در ۳۰ نوامبر ۱۹۴۱، وی با ۲۰ نفر تحت فرماندهی خود در قتل ۱۰٬۶۰۰ یهودی ریگا در جنگل رومبولا در نزدیکی شهر شرکت داشت. به عنوان پاداش برای این «خدمت» وی به فرماندهی در سیپو و اس‌دی ارتقا یافت و به بلاروس منتقل شد. در ژوئیه ۱۹۴۳، کمیساریای عمومی
بلاروس منتقل شد. در ژوئیه ۱۹۴۳، کمیساریای عمومی نازی برای روسیه سفید دربارهٔ برگزاری کنفرانسی گزارش داد که در آن «رئیس فوق‌العاده توانای اس‌دی، اس‌اس-"اوبراشتورمبانفورر" دکتر ادوارد اشتراوخ» حضور داشت؛ کسی که باعث «پاکسازی ۵۵٬۰۰۰ یهودی تنها در ۱۰ هفته گذشته» فعالیت داشته‌است. اشتراوخ با موانعی در درون اس‌اس روبرو بود. اس‌اس-"اوبرگروپنفورر" اریش فون دم باخ-زلوسکی، که خود از عاملان هولوکاست بود، اشتراوخ را «بدترین انسانی که در زندگی‌ام دیده‌ام» توصیف کرد. در ۳۱ مه ۱۹۴۴ وی به عنوان فرمانده سیپو و اس‌دی در
در ۳۱ مه ۱۹۴۴ وی به عنوان فرمانده سیپو و اس‌دی در بلژیک گماشته شد و در اکتبر ۱۹۴۴ به وافن اس‌اس منتقل شد. علیرغم تلاش برای تمارض به بیماری روانی، اشتراوخ به دلیل داشتن نقشی اساسی در کشتار رومبولا و تعدادی دیگر از کشتارهای گسترده در اروپای شرقی توسط دادگاه نظامی نورنبرگ در دادگاه آینزاتس‌گروپن محکوم شد. در ۹ آوریل ۱۹۴۸، رئیس دادگاه مایکل موسمانو حکم دادگاه را در مورد اشتراوخ اعلام کرد: بر خلاف هم‌دادگاهی‌هایش، اوتو اولندرف و پاول بلوبل، حکم اشتراوخ هیچ‌گاه اجرا نشد. او به مقام‌های بلژیک تحویل داده شد تا در
نشد. او به مقام‌های بلژیک تحویل داده شد تا در آنجا نیز به جرم‌های مشابه محکوم شود. اما وی در ۱۵ سپتامبر ۱۹۵۵ در بیمارستانی در اوکل درگذشت.
فهرست نسل‌کشی‌ها بر پایه آمار تلفات شامل برآوردهای مرگ‌های مستقیم یا غیرمستقیم ناشی از نسل‌کشی است. این فهرست شامل دیگر کشتارهای جمعی که ممکن می‌باشد توسط برخی از پژوهشگران نسل‌کشی نامیده شوند، نیست همانند قتل‌عام‌ها، جنایت‌های علیه بشریت، پاکسازی‌های سیاسی، طبقه‌کشی یا جنایات جنگی به عنوان مثال جنگ سی‌ساله (۷٫۵ میلیون مرگ)، جنایات جنگی ژاپن (۳ تا ۱۴ میلیون مرگ)، وحشت سرخ در شوروی (۱۰۰٫۰۰۰ تا ۱٫۳ میلیون مرگ)، جنایت‌ها در دولت آزاد کنگو (۱ تا ۱۵ میلیون مرگ)، پاکسازی بزرگ در شوروی (۰٫۶ تا ۱٫۷۵ میلیون مرگ) یا
پاکسازی بزرگ در شوروی (۰٫۶ تا ۱٫۷۵ میلیون مرگ) یا یک گام بزرگ به جلو و قحطی پس از آن در چین (۱۵ تا ۵۵ میلیون مرگ). قحطی ایجاد شده توسط انگلیس در ایران (۳ تا ۹ میلیون). تعریف. کنوانسیون نسل‌کشی سازمان ملل متحد، نسل‌کشی را چنین تعریف می‌کند: «اعمالی که با هدف تخریب کامل یا جزئی یک گروه ملی، قومی، نژادی یا مذهبی انجام شده باشد» فهرست نسل‌کشی‌ها. به ترتیب از بیشترین به کمترین برآورد ذکر شده‌اند:
نظریه از خودبیگانگی مارکس () ازخودبیگانگی را حالتی توصیف می‌کند که افراد به دلیل زندگی در جامعه‌ای متشکل از طبقات اجتماعی مختلف و همچنین قرارگیری در طبقه‌ای با عنوان کارگر، از طبیعت انسانی خود احساس دوری یا همان احساس بیگانگی می‌کنند. اساس نظری ازخودبیگانگی را ذیل بحث تولید در نظام سرمایه‌داری، می‌توان چنین تشریح کرد که کارگر توان تعیین زندگی و سرنوشت خود را از دست می‌دهد. حتی حق اختیار و تصمیم‌گیری برای همیشه از (ناخودآگاه) او سلب می‌شود، به نحوی که این حالت بر تعیین شخصیت برآمده از اعمالش، طریقهٔ ارتباط
بر تعیین شخصیت برآمده از اعمالش، طریقهٔ ارتباط او با افراد پیرامونش و همچنین سهیم دانستن خود در خدمات و محصولات حاصل از دست‌رنجش اثر می‌گذارد. اگرچه کارگر یک انسان خودمختار و خودآگاه است، اما این کارگر به عنوان یک نهاد اقتصادی به سمت اهداف و فعالیت‌هایی هدایت می‌شود. این روند سوق‌دهی کارگران توسط بورژوازی که صاحبان ابزار تولید هستند، بر آنان تحمیل می‌شود تا در کارزار رقابت میان کارخانجات و صنایع، حداکثر ارزش افزودهٔ ناشی از کار کارگران را بدست آورند. کارل مارکس نظریهٔ ازخودبیگانگی را در دست‌نوشته‌های
مارکس نظریهٔ ازخودبیگانگی را در دست‌نوشته‌های اقتصادی و فلسفی ۱۸۴۴ (دست نوشته‌های پاریس) در سال ۱۹۳۲ مطرح کرد. از نظر فلسفی، نظریه ازخودبیگانگی متکی به اصل "جوهر مسیحیت" (۱۸۴۱) توسط "لودویگ فویرباخ" است، که می‌گوید ایده خدای ماوراءالطبیعه ویژگی‌های طبیعی انسان را از خود دور و بیگانه کرده‌است. علاوه بر این، "ماکس اشتیرنر" تحلیل فویرباخ را در (1845)The Ego and its Own چنین گسترش داد که حتی ایدهٔ «انسانیت» مفهومی بیگانه برای افراد است که باید آن را به تمامی در مفهوم فلسفی‌اش نظر گرفت. مارکس و فردریش انگلس به
مفهوم فلسفی‌اش نظر گرفت. مارکس و فردریش انگلس به این گزاره‌های فلسفی در "ایدئولوژی آلمانی" (۱۸۴۵) پاسخ دادند. انواع ازخود بیگانگی. در جامعهٔ سرمایه‌داری، بیگانگی کارگر از انسانیت خود به این دلیل اتفاق می‌افتد که کارگر فقط از طریق یک سیستم خصوصی تولید صنعتی که هر کارگر ابزاری در آن تلقی می‌شود؛ مانند یک ابزار، نه یک فرد! مارکس در یادداشت‌هایی دربارهٔ جیمز میل از خود بیگانگی را چنین توضیح می‌دهدبیایید تصور کنیم که ما تولید محصولات را به عنوان یک «انسان» تاکنون پیش برده‌ایم. هر کدام از ما به دو طریق خود و
پیش برده‌ایم. هر کدام از ما به دو طریق خود و دیگری را در این روند تولید درنظر می‌گیریم: (I) من در تولید محصولم فردیت خود را، فردیتم با شخصیت مخصوص خودش را، عینیت می‌بخشم. نه تنها از زندگی در طول انجام این عمل لذت می‌برم، بلکه از این عینیت یافتن، قابل درک شدن و از این رو از قدرتی بی‌شک و تردید که در خود خواهم شناخت، لذت می‌برم. (II)من در رضایت فردی دیگر یا استفادهٔ او از محصولم به صورت مستقیم لذت خواهم برد. چرا که هم با مرتفع ساختن نیاز یک فرد ذات انسانی را عینیت بخشیده‌ام و از این امر آگاهم و هم آنکه به
عینیت بخشیده‌ام و از این امر آگاهم و هم آنکه به واقع نیازی را از یک فرد مرتفع ساخته‌ام … محصولات ما آیینه‌هایی بسیارند که ما در آنها ذات انسانی را مشاهده می‌کنیم.در دست نوشته‌های اقتصاد و فلسفهٔ ۱۸۴۴، مارکس چهار نوع ازخودبیگانگی را تعریف می‌کند که برای کارگران شاغل در نظام سرمایه‌داری رخ می‌دهد. این چهار نوع عبارتند از: بیگانگی از ماحصل دسترنجشان (محصول)، از عمل تولید محصول (کار)، از ذات انسانیشان و بیگانگی از سایر کارگران. طراحی محصول و نحوه تولید آن نه توسط کسانی که تولیدکننده آن هستند (کارگران) و نه
توسط کسانی که تولیدکننده آن هستند (کارگران) و نه توسط مصرف‌کنندگان کالا (خریداران)، بلکه توسط طبقه سرمایه‌دار تعیین می‌شود که علاوه بر به‌کارگیری کارگر به عنوان نیروی اجرایی، از کار فکری مهندس و طراح صنعتی که محصول را خلق می‌کنند، نیز استفاده می‌کند تا سلیقه مشتری را برای خرید کالا و خدمات با قیمتی که سود حداکثر دارد، شکل دهد. گذشته از اینکه کارگران هیچ کنترلی بر پروتکل طراحی و تولید ندارند، ازخودبیگانگی به‌طور کلی روند انجام کار را توصیف می‌کند. درواقع از خود بیگانگی در روندی اتفاق می‌افتد که برای تولید
خود بیگانگی در روندی اتفاق می‌افتد که برای تولید یک ارزش مصرفی، یک مقدار از منابع قابل استفاده به کالایی تبدیل می‌شود که می‌تواند ارزش مبادله ای پیدا کند. در همین چهارچوب است که سرمایه‌دار کنترل کارگران اجرایی و فکری و منافع آنها را به دست می‌گیرد. این کنترل یابی از طریق اعمال سیستمی اتفاق می‌افتد که در آن گفته می‌شود کارگران برای تولید محصولات و انجام خدماتی به کارگرفته می‌شوند و اساساً معنی می‌یابند که منافع مصرف‌کنندگان را تأمین کنند. علاوه بر این سیستم تولید سرمایه‌داری کارگر را تنها در مفهوم مطلق و
تولید سرمایه‌داری کارگر را تنها در مفهوم مطلق و ذاتی «کار» مجسم می‌کند. کاری که کارگر کمترین دستمزد را می‌گیرد و بیشترین بازدهی و نرخ بازگشت سرمایه را تأمین می‌کند. این ترشیح دقیق استثمار است. بعلاوه، با چنین سیستم اصلاح شده تولید صنعتی، سود (ارزش مبادله ای) حاصل از فروش کالاها و خدمات (محصولات) که قابل پرداخت به کارگران است در عوض، به طبقات سرمایه‌دار پرداخت می‌شود: سرمایه‌داری، آن چیزی است که معنای کالا و خدمات را به دست دارد و سرمایه‌دار رانتی آن کسی است که مالک این معناست! در شیوهٔ تولید طبق نظام
است که مالک این معناست! در شیوهٔ تولید طبق نظام سرمایه‌داری، ساختار تولیدات (محصولات و خدمات) با زنجیرهٔ بی‌نهایتی از اعمال مجزا و تکرارشونده همراه است که به کارگر رضایتی روانی برای «انجام یک کار خوب» می‌دهد. در مفهوم «کالایی شدن» قدرت کارگر تا اندازهٔ دست‌مزدی که می‌گیرد، پایین می‌آید: دل‌سردی روانی ناشی از نتایج نامرتبط بودن کار مفید او و دست‌مزد پرداخت‌شده. کارگر با مفهوم تولید به دو صورت بیگانه است: اجبار دست‌مزد و تحمیل محتوای تولید. کارگر مجبور به انجام کار ناخواسته است چرا که زنده‌ماندن و زندگی‌کردن
کار ناخواسته است چرا که زنده‌ماندن و زندگی‌کردن وی به آن وابسته‌است. نیروی کار «داوطلبانه ولی تحمیلی» نیست. کارگر قادر نیست از این اجبار سرباز بزند مگر که به قیمت زندگی خود و خانواده‌اش تمام شود. طبقه‌بندی "مالکیت خصوصی" به گونه‌ای است که بسیاری از اموال و دارایی‌های شخصی در دست افراد متمول و همین‌طور دولت‌مردان است. حال آن که تنها سهم نیروی کار، پرداختن مالیات است. در دنیای سرمایه‌داری، منظور ما از زنده‌ماندن بر اساس مبادلهٔ همه چیز با پول است در حالی که ما هیچ انتخاب دیگری به‌جز فروختن نیروی کار خود و
ما هیچ انتخاب دیگری به‌جز فروختن نیروی کار خود و تعظیم دائمی در برابر خواسته‌های سرمایه‌دار، نداریم. کارگر احساس نمی‌کند که قانع است بلکه احساس غم‌گینی می‌کند. او به آسودگی از نیروی جسمانی و ذهنی خود استفاده نمی‌کند، بلکه «بدن خود را می‌می‌راند و ذهن خود را تخریب می‌کند.» او تنها خود حقیقی‌اش را بیرون از کار احساس می‌کند. «نیروی کار، خارج از کارگر است. عضوی از اعضای حیاتی او برای زندگی نیست.» در حین کار، کارگر، بدبخت، غم‌گین و خالی از هرگونه انرژی است. «کار بدن او را می‌می‌راند و ذهنش را تخریب می‌کند.»
بدن او را می‌می‌راند و ذهنش را تخریب می‌کند.» محتوای تولید، جهت و شیوهٔ آن توسط سرمایه‌دار تحمیل شده‌است. کارگر تحت کنترل است و به او امر و نهی می‌شود چرا که اگر او صاحب تولیدات نیست پس حق نظردهی از او گرفته‌می‌شود. «نیروی کار خارج از کارگر است و عضوی از اعضای حیاتی او نیست.» این بدان معنی است که کارگر نمی‌تواند آزادانه و به اختیار خود چیزی بسازد انگار که خود صاحب‌کار خود است چرا که شیوه و جهت کار به شخص دیگری مربوط است و تعلق دارد. ماهیت انسانی. ماهیت گونهٔ انسانی یا "" برای هر کدام از کارگران گسسته و
انسانی یا "" برای هر کدام از کارگران گسسته و مجزا از فعالیت کاریشان نیست و این نشات گرفته از آن است که در ذات انسان این ناگسسته بودن از اعمالش وجود دارد. از نظر مفهومی، در اصطلاح جوهرهٔ گونهٔ انسانی واژهٔ «گونه» بیانگر باطن ذات ذهنی انسان است. این باطن ذهن از تعدد علایق و پویایی روانی انسان شکل گرفته‌است که به موجب آن هر فرد راغب و مشتاق هر فعالیتی است که به نجات متقابل انسانها و سلامت روان آنها منجر می‌شود. این رفتار به معنای برقراری را ارتباطی احساسی با مردم و جامعه است. ارزش روحی و روانی یک انسان در این
و جامعه است. ارزش روحی و روانی یک انسان در این است که بتواند غایت اقدامات خود را به عنوان ایده‌هایی هدفمند تصور کند، که متفاوت است از اقدام‌های لازم برای تحقق یک ایده خاص که پیشاپیش مطرح شده باشد. یعنی انسانها می‌توانند با استفاده از ایده ای از خود به عنوان «سوژه» و ایده ای از چیزی که تولید می‌کنند، یعنی هدف، اهداف خود را عینیت بخشند. برخلاف این حیوانات عمل می‌کنند که نه خود را به عنوان سوژه عینیت می‌بخشند و نه ماحصل اعمالشان را به عنوان هدف می‌شناسند چرا که حیوانات مستقیماً درگیر اعمال خود شمولی هستند که
حیوانات مستقیماً درگیر اعمال خود شمولی هستند که نه آینده نگری را در نظر می‌گیرد و نه "ذهن" را. در حالی که از خود بیگانگی یک انسان به صورت غیر مستقیم منفک از رفتارهای شرطی شدهٔ تاریخی نیست، جوهرهٔ طبیعی انسان در صورتی رنگ واقعیت می‌گیرد که هر فرد، با تمام شرایط تاریخی تحمیل شده بر وی، آزاد باشد تا ارادهٔ خود را تابعی از تقاضا و میل درونی خود قرار دهد؛ نه آنکه اراده اش تحت خواست دیگران به اجبار به سمت دیگری به کار گرفته شود. در نظام اجتماعی-اقتصادی کمونیسم، نسبت تولیدات نوع آن‌ها را اداره می‌کند و هر کارگر