payamvha/North_RAG huggingface dataset:
چانگوا مینزو، مردم چینی () یک اصطلاح سیاسی کلیدی در ناسیونالیسم مدرن چینی است که مربوط به مفاهیم ملت‌سازی، قومیت و نژاد در تابعیت چینی است. چانگوا مینزو در اوایل دوره جمهوری چین (۱۹۴۹–۱۹۱۲) (۱۹۱۲–۱۹۲۷) و ناسیونالیست چینی (۱۹۲۸–۱۹۴۹) تأسیس شد و شامل مردم هان و چهار گروه عمده قومی غیر هان می‌باشد: مان منچو، منگ مغول، هوئی (گروه‌های قومی اسلامی در شمال غربی چین) و زنگ مردم تبتی
شینا () نامی به زبان ژاپنی عمدتاً باستانی برای نامیدن کشور چین است. این کلمه در اصل به‌طور خنثی در هر دو زبان چینی و ژاپنی مورد استفاده قرار گرفت
آیزاوا سیشیسای ; – ) کارشناس سیاسی، و فیلسوف و یک سامورایی ژاپنی و متفکر ناسیونالیست مکتب میتو در اواخر دوره شوگون‌سالاری یا باکوماتسو بود. در سال ۱۷۹۹ او در جمع‌آوری کتاب دای نیهون شی (تاریخ بزرگ ژاپن) که توسط مکتب میتو انجام شده بود، مشارکت داشت. در سال ۱۸۲۵ او کتاب «شینرون» (تزهای جدید) خود را نوشت، مجموعه ای از مقالات که به موضوعاتی مانند سیاست دفاعی توکوگاوا و اینکه کشتی‌ها چگونه تهدیدی برای ژاپن بودند می‌پردازد. آیزاوا همچنین کوشید شرایط را در غرب توصیف کند و نظریه‌پردازی کند که چرا این دولت‌ها کنترل
کند و نظریه‌پردازی کند که چرا این دولت‌ها کنترل زیادی را به دست آورده‌اند. به نظر او غربی‌ها از دین برای القای همنوایی در توده‌ها استفاده می‌کردند. او همچنین ادعا کرد که مسیحیت توسط قدرت‌های استعماری برای براندازی فرهنگ‌ها و دولت‌های بومی با ایجاد ستون پنجم که با اروپایی‌ها همکاری می‌کرد و تسخیر نظامی آن را تسهیل می‌کرد، استفاده می‌شود. او سیاست‌های مذهبی ایجاد شده توسط تویوتومی هیده‌یوشی و ادامه آن توسط جانشینان آنها، شوگون‌سالاری توکوگاوا را در این زمینه مورد بحث قرار داد. به علاوه، او معتقد بود که اگر
مورد بحث قرار داد. به علاوه، او معتقد بود که اگر شیوه زندگی ژاپن بخواهد بقای خود را حفظ کند، باید دین دولتی خود را بپذیرد تا از همگون‌سازی فرهنگی از طریق مسیحیت جلوگیری کند و مفهوم کوکوتای (سیاست ملی) را مورد بحث قرار داد. در این زمینه. شینرون به یک اثر مهم برای جنبش سوننو جوئی به «معنی حرمت‌گزاری به امپراتور، اخراج اجنبی» تبدیل شد و نظریه کوکوتای او توسط متفکران آینده توسعه یافت. در سال ۱۸۴۰ آیزاوا اولین رئیس اساتید مدرسه میتو کودوکان شد، اما در سال ۱۸۴۴ زمانی که توکوگاوا ناری‌آکی از رهبری قلمروی میتو
زمانی که توکوگاوا ناری‌آکی از رهبری قلمروی میتو استعفا داد، مجبور به استعفا شد. او بعداً دوباره به مدرسه میتو کودوکان بازگشت. نقل قول‌ها. سرزمین الهی ما جایی است که خورشید طلوع می‌کند و انرژی اولیه از آنجا سرچشمه می‌گیرد. وارثان خورشید بزرگ تاج و تخت سلطنتی را از نسلی به نسل دیگر بدون تغییر از زمان‌های بسیار قدیم اشغال کرده‌اند. موقعیت ژاپن در رأس زمین آن را به استانداردی برای کشورهای جهان تبدیل می‌کند. در واقع، نور خود را بر جهان می‌اندازد، و مسافتی که نفوذ درخشان امپراتوری به آن می‌رسد حدی نمی‌شناسد.
نفوذ درخشان امپراتوری به آن می‌رسد حدی نمی‌شناسد. امروز بربرهای بیگانه غرب، اندام‌های حقیر پا و پای جهان، در آن سوی دریاها می‌چرخند و کشورهای دیگر را زیر پا می‌گذارند و با چشمان دوخته و لنگان خود جرأت می‌کنند بر ملت‌های شریف چیره شوند. این چه گستاخی است! — آیزاوا سیشیسای (۱۸۰۰)
یاماگا سوکو ؛ – ) فیلسوف و راهبرد نظامی پیرو کنفسیوس‌گرایی در شوگون‌سالاری توکوگاوا اهل ژاپن بود. تلفیق شینتو و کنفوسیونیسم. اولین دانشمند نئوکنفسیوسی که تلاش کرد در حکومت شوگونی توکوگاوا مشاور شود، هایاشی رازان (۱۶۵۷–۱۵۸۳) بود. وی در قرائت خود از فرقه چنگ-ژو، استباط شینتویی (مذهب ملی ژاپن) را داخل کرد. یامازاکی آنسای (۱۶۸۲–۱۶۱۹) تا آنجا پیش رفت که علناً طرفدار مطالعه مشترک نئوکنفوسیوسی و شینتویی به مثابه راه فضیلت بود. هنگامی که ارزش‌های شینتویی نظیر اصالت و درستی، صفای قلب، و حکومت سلطنتی با مفاهیم
اصالت و درستی، صفای قلب، و حکومت سلطنتی با مفاهیم کنفوسیوسی سلسله مدارج اجتماعی ترکیب شدند، یک تأثیر جانب مهم در بیرون از دو حوزه نوکنفوسیوسی و شینتویی نیز به وجود آمد و آن استباطی صد در صد ژاپنی از وفاداری نسبت به رئیس و ارباب فردی و در نهایت امپراتور ژاپن بود. این نسخه جدید ژاپنی، تأکید کنفوسیوس بر وفاداری و رفتار مناسب نسبت به بالادستان را گرفت و آن را با دو صفت شینتویی توسعه بخشید: یکی عاطفه و محبت و دیگری نظریه تمام‌نگاری. بعد عاطفی اضافه شده بر این اعتقاد بود که وفاداری صرفاً یک سلسله مقررات راجع به
بود که وفاداری صرفاً یک سلسله مقررات راجع به نقش مدارج سازمانی - اجتماعی به دست نمی‌آید، این امر وفاداری را به یک رابطه خارجی صرف تبدیل می‌کند. از منظر بوشیدو وفاداری صرفاً ایفای نقش یا انجام یک قرارداد اجتماعی نیست. وفاداری، در تفسیر جدید ژاپنی آن، به همان اندازه نیز از عشق و محبت سرچشمه می‌گیرد، رابطه‌ای درونی و قلبی با ارباب (رئیس) و خاندان وی، برحسب الگوی کل‌نمایانه، به دلیل اینکه کل نیز بخشی از فرد است در نتیجه فرد نمی‌تواند از یک طرف کاملاً نسبت به خود صادق باشد و از طرف دیگر هم‌زمان با کل مخالف
خود صادق باشد و از طرف دیگر هم‌زمان با کل مخالف باشد. این گونه ارزش‌ها در ایدئولوژی بوشیدو در دوران توکوگاوا در ژاپن منزلگاهی پیدا کرد و در حقیقت یکی از بنیان‌گذاران این سنت یاماگا سوکو (۱۶۸۵–۱۶۲۲) بود که تحت تعالیم رازان پرورش یافته بود. وی در عین حال یک ناسیونالیست پر حرارت بود و انحصاری بودن و مقدس بودن امپراتور ژاپن حمایت می‌کرد. به این ترتیب عناصر شینتویی و کنفوسیوسی در هم آمیخت. این گونه استفاده از عناصر شینتویی برای ایجاد ارزش‌های سامورایی کار را برای نظامی‌گران ژاپنی به منظور دمیدن در شیپور
را برای نظامی‌گران ژاپنی به منظور دمیدن در شیپور آرمان‌های شینتویی در خلال سال‌های جنگ‌های خارجی (۱۹۴۵–۱۸۹۴) آسان‌تر ساخت. در سال ۱۶۶۵، یاماگا علناً ابراز مخالفت خود با تغییر ماهیت کنفوسیونیسم که در نئو کنفوسیونیسم مشاهده می‌کرد، اعلام کرد و سال بعد با تحریک هوشینا ماسایوکی، ارباب آیزو دستگیر شد. یاماگا اعتقاد خود را مبنی بر اینکه حقیقت بی‌ادعا را فقط می‌توان در آموزه‌های اخلاقی کنفوسیوس یافت، اعلام کرد. او تحولات بعدی در سنت کنفوسیوس را نشان دهنده انحراف از آموزه اصلی کنفوسیوس می‌دانست. هوشینا، این حمله
از آموزه اصلی کنفوسیوس می‌دانست. هوشینا، این حمله را یک چالش احتمالی برای اقتدار شوگون‌سالاری توکوگاوا قلمداد کرد. نوشته‌هایی او مانند «یادداشت‌های کتاب مقدس» (聖教要録)، که مطالعه دولتی مکتب چنگ-ژو را انکار می‌کرد، موجب خشمگین باکوفو شد. تبعید به قلمروی آکو. در سال ۱۶۶۶، یاماگا دستگیر و متعاقباً به قلمروی آکو، جایی که بعدها حادثهٔ انتقام چهل و هفت رونین یا حادثه آکو اتفاق افتاد تبعید شد. یاماگا ۹ سال تبعید را در نزد خاندان آسانو به سر برد. در زمان تبعید او، قهرمان اصلی حادثه آکو یعنی اُوایشی یُوشیئو ملازم
قهرمان اصلی حادثه آکو یعنی اُوایشی یُوشیئو ملازم خاندان آسانو بود. به این ترتیب زندگی یاماگا در قلمروی آکو با داستان چهل و هفت رونین تلاقی کرد. حادثه آکو بعداً در ادبیات کلاسیک ژاپن، به عنوان چوشینگورا (گنجینه ملازمان وفادار) بازگو شد. یاماگا در سن ۴۵ سالگی به قلمروی آکو سپرده شد. با این حال، خاندان آسانو حدود ۹ سال از او به گرمی پذیرایی کردند و به او این امکان را دادند که در قلمروی آکو به آموزش نظامی بپردازد. یکی از افرادی که در این زمان تدریس می‌شد اُوایشی یُوشیئو (۱۶۵۹ – ۱۷۰۳) بود که بعداً رئیس ملازمان
یُوشیئو (۱۶۵۹ – ۱۷۰۳) بود که بعداً رئیس ملازمان خاندان شد. می‌توان تصور کرد که افکار یاماگا تأثیر قابل توجهی بر روحیه فئودال‌های آکو و همچنین ملازمان داشته باشد. وی همچنین به درخواست ارباب، آسانو ناگانائو (پدربزرگ آسانو ناگانوری شخصیت اصلی در چهل و هفت رونین)، قلعه آکو را که در حال بازسازی بود تعمیر کرد. یاماگا در سال ۱۶۵۵ در سن ۵۴ سالگی بار دیگر به ادو بازگشت و به تدریس علوم نظامی مشغول شد.
پارزیفال باسی (؛ ۱۵ دسامبر ۱۸۹۲ – ۱۰ ژانویه ۱۹۶۰) نویسنده، بازیگر، کارگردان فیلم اهل ایتالیا بود. از فیلم‌های وی می‌توان به روسینی اشاره کرد.
روسینی () یک فیلم درام موزیکال به کارگردانی ماریو بُنارد است که در سال ۱۹۴۲ به نمایش درآمد. این فیلم دربارهٔ بخشی از زندگی آهنگساز نامدار ایتالیایی جواکینو روسینی است. چکیده داستان. رویدادهای عمومی و خصوصی زندگی موسیقیدان جیواکچینو روسینی. این فیلم زندگی‌نامه ای دقیق است: اولین موفقیت‌های او، اختلافاتش با امپرزاریو دومنیکو بارباجا در ناپل، جایی که به عنوان کارگردان موزیکال در تیترو سن کارلو به یک موسیقیدان تحسین شده تبدیل شد، سپس در رم جایی که «اولین اجرای» ایل باربیر دی سیویگلیا برگزار شد و در پاریس با
ایل باربیر دی سیویگلیا برگزار شد و در پاریس با گولیلمو تل، از رویدادهای خصوصی زندگی او مانند ازدواجش با ایزابلا کولبران گذر کرد.
عملیات جشن برداشت به کشتار بیش از ۴۳٬۰۰۰ یهودی در اردوگاه‌های کار اجباری مایدانک، پونیاتووا و تراونیکی توسط اس‌اس، گردان‌های پلیس انتظامی، و "زوندردینست‌های" اوکراینی در سوم و چهارم نوامبر ۱۹۴۳ گفته می‌شود. پس از یک سلسله خیزش در گتوها و اردوگاه‌های مرگ در لهستان، هاینریش هیملر دستور به کشتار کارگران اجباری یهودی باقی‌مانده در منطقه لوبلین در دولت عمومی لهستان اشغالی را داد. کارگران یهودی در اردوگاه‌ها در لوای کمک به محافظت هوایی مجبور به حفر کردن خندق‌هایی زیگ‌زاگ‌شکل در اواخر اکتبر شدند. در ۲ نوامبر
زیگ‌زاگ‌شکل در اواخر اکتبر شدند. در ۲ نوامبر هزاران افسر اس‌اس و پلیس نظامی وارد لوبلین شدند. در همان روز رهبر اس‌اس و پلیس، یاکوب اشپورنبرگ، که مسئولیت عملیات را بر عهده داشت جلسه ای برای برنامه‌ریزی کشتار ترتیب داد. کشتارها در صبح ۳ نوامبر در مایدانک که در آن یهودیان از غیریهودیان جدا شده بودند آغاز شدند. تا عصر آن روز، در کل ۱۸٬۴۰۰ تن با شلیک گلوله به قتل رسیدند. در همان روز نیز، ۶٬۰۰۰ تن دیگر، از جمله عده ای از دوروخوچا، در تراونیکی کشته شدند. پس از پایان عملیات در مایدانک، چندین گردان از عاملان کشتار
عملیات در مایدانک، چندین گردان از عاملان کشتار به پونیاتوا فرستاده شدند و در ۴ نوامبر ۱۴٬۵۰۰ زندانی آن اردوگاه را به قتل رساندند. در هر سه اردوگاه، یهودیان ناچار به درآوردن کامل لباس خود و رفتن به درون خندق‌هایی که پیشتر خود حفر کرده بودند شدند. ایشان سپس در همین خندق‌ها مورد هدف گلوله قرار گرفتند. در هنگام کشتار، موسیقی با صدای بلند پخش می‌شد تا صدای شلیک گلوله‌ها را پنهان کند. پس از عملیات، حدود ۱۰,۰۰۰ یهودی در اردوگاه‌های کار اجباری مختلف در منطقه لوبلین زنده ماندند. اجساد قربانیان توسط یهودیان دیگر، که
زنده ماندند. اجساد قربانیان توسط یهودیان دیگر، که به‌طور موقت از مرگ نجات یافته بودند، سوزانده شدند. با بیش از ۴۰,۰۰۰ قربانی، عملیات جشن برداشت بزرگترین کشتار یهودیان توسط نیروهای آلمانی در طول هولوکاست بود. پیش‌زمینه. در سال ۱۹۴۲، ۳۶۰,۰۰۰ یهودی که در منطقه لوبلین دولت عمومی لهستان تحت اشغال آلمان زندگی می‌کردند، در جریان عملیات راینهارت به قتل رسیدند. تا پایان سال، تنها ۲۰,۰۰۰ یهودی در اردوگاه‌ها و گتوهای آلمانی زندگی می‌کردند و نه بیشتر از ۲۰,۰۰۰ نفر دیگر در حال پنهان شدن بودند. از ژانویه ۱۹۴۳، یهودیان
در حال پنهان شدن بودند. از ژانویه ۱۹۴۳، یهودیان یک سری خیزشها را در فرمانداری کل آغاز کردند، از جمله در گتوی ورشو، گتوی بیاویستوک و اردوگاه مرگ تربلینکا، در حالی که فعالیت‌های پارتیزانی ضد نازی در سراسر منطقه در حال افزایش بود. اگرچه دلیل فوری برای صدور دستور جشن برداشت ناشناخته است، مورخان معتقدند که این در پاسخ به خیزش در اردوگاه مرگ سوبیبور در ۱۴ اکتبر ۱۹۴۳ بود. هزاران نفر از زندانیان یهودی در اردوگاه‌های منطقه لوبلین پس از شکست خیزش در گتوی ورشو به آنجا منتقل شده بودند. برای جلوگیری از مقاومت بیشتر،
منتقل شده بودند. برای جلوگیری از مقاومت بیشتر، هاینریش هیملر تصمیم گرفت زندانیان یهودی در اردوگاه‌های لوبلین را در یک ضربه قاطع با استفاده از نیروی نظامی قاطع نابود کند. هیملر به فریدریش کروگر، رهبر عالی اس‌اس و پلیس در دولت عمومی، دستور داد تا عملیات قتل عام را انجام دهد؛ کروگر آن را به رهبر اس‌اس و پلیس یاکوب اسپورنبرگ واگذار کرد. به زندانیان یهودی دستور داده شد که در امتداد محیط اردوگاه‌های مایدانک، پونیاتووا و تراونیکی خندق‌های زیگزاگ حفر کنند. در مایدانک، خندق‌ها توسط تیمی از ۳۰۰ زندانی که در سه شیفت
خندق‌ها توسط تیمی از ۳۰۰ زندانی که در سه شیفت در میدان ۵، جنوب کوره جسدسوزی کار می‌کردند، حفر شدند و اندازه آن‌ها حدود ۱۰۰ متر طول، ۲ تا ۳ متر عمق و ۱.۵ تا ۳ متر عرض داشت. اگرچه خندق‌ها به‌طور ظاهری برای دفاع در برابر حملات هوایی بودند و شکل زیگزاگ آن‌ها به این دروغ کمی اعتبار می‌بخشید، زندانیان به هدف واقعی آن‌ها پی بردند. در ۲ نوامبر، ۲,۰۰۰ تا ۳,۰۰۰ نفر از پرسنل اس‌اس و پلیس به لوبلین رسیدند: وافن-اس‌اس از مناطقی به دوری کراکوف، هنگ پلیس ۲۲، هنگ پلیس ۲۵ (شامل گردان ذخیره پلیس ۱۰۱) و پلیس امنیتی لوبلین.
(شامل گردان ذخیره پلیس ۱۰۱) و پلیس امنیتی لوبلین. آن شب، اسپورنبرگ جلسه‌ای بین کارکنان خود، فرماندهان مایدانک، تراونیکی و پونیاتووا، فرمانده پلیس امنیتی محلی و فرماندهان واحدهای مختلف برگزار کرد. عملیات قتل، که قرار بود در سپیده‌دم روز بعد آغاز شود، به عنوان یک عملیات نظامی با نام رمز «جشن برداشت» برنامه‌ریزی شده بود. دو بلندگو، نصب شده بر روی خودروهای پلیس، در مایدانک قرار داده شدند، یکی نزدیک خندق‌ها و دیگری در ورودی اردوگاه. رهبری اردوگاه لیپووا ۷ در لوبلین، که زندانیان جنگی یهودی را در خود جای داده
لوبلین، که زندانیان جنگی یهودی را در خود جای داده بود، از هیملر پرسید که آیا باید با اجازه دادن به اعدام زندانیان کنوانسیون ژنو را نقض کنند. دستیار هیملر، ورنر گروتمان، پاسخ داد که «همه یهودیان بدون استثنا مشمول تصفیه هستند». کشتارها. مایدانک. در ساعت ۵:۰۰ صبح روز ۳ نوامبر ۱۹۴۳، زندانیان در مایدانک طبق معمول در تاریکی بیدار شدند، اما اردوگاه در طول شب توسط ۵۰۰ سرباز اضافی محاصره شده بود. ۳۵۰۰ تا ۴۰۰۰ زندانی یهودی در میان زندانیان غیر یهودی زندگی می‌کردند. پس از فراخوان صبحگاهی، گروه‌ها جدا شدند و یهودیان
پس از فراخوان صبحگاهی، گروه‌ها جدا شدند و یهودیان به اردوگاه ۵ هدایت شدند، در حالی که زندانیان غیر یهودی در اردوگاه ۵ به اردوگاه ۴ منتقل شدند. حصار سیم خاردار به گونه‌ای جابجا شد که منطقه اعدام را در داخل محاصره قرار دهد. زندانیان مجبور شدند لباس‌های خود را درآورند و به گروه‌های صد نفری به سه خندق در میدان پشت اردوگاه رانده شدند. در ابتدای یک رمپ که به خندق‌ها منتهی می‌شد، یهودیان به گروه‌های ده نفری تقسیم شده و به سمت خندق‌ها هدایت شدند. جوخه‌های اعدام متشکل از ۱۰ تا ۱۲ نفر از گردان‌های پلیس و لشکر پنجم
از ۱۰ تا ۱۲ نفر از گردان‌های پلیس و لشکر پنجم زرهی اس‌اس ویکینگ منتظر بودند و هر چند ساعت یکبار تعویض می‌شدند. زندانیان مجبور شدند در خندق‌ها دراز بکشند و از پشت گردن به آنها شلیک می‌شد. حدود ۶۰۰ زندانی، نیمی مرد و نیمی زن، در اردوگاه لوبلین برای پاکسازی پس از کشتار در مایدانک انتخاب شدند. بقیه، حدود ۵۰۰۰ یا ۶۰۰۰ نفر، همراه با ۲۵۰۰ زندانی یهودی جنگی در لیپووا ۷، به سمت مایدانک راهپیمایی شدند. با وجود اینکه به شدت محافظت می‌شدند، زندانیان یهودی جنگی به نگهبانان خود حمله کرده و سعی در فرار داشتند و گزارش شده
خود حمله کرده و سعی در فرار داشتند و گزارش شده که فریاد می‌زدند "Niech żyje wolność!" (زنده باد آزادی!) تقریباً همه قبل از اینکه بتوانند فرار کنند، کشته شدند. اولین زندانیان از اردوگاه‌های دیگر حدود ساعت ۷:۳۰ به مایدانک رسیدند و در طول صبح به رسیدن ادامه دادند. در میان یهودیان مایدانک، برخی سعی کردند با خودکشی یا پنهان شدن در باراک‌ها از سرنوشت خود فرار کنند. روز بعد، بیست و سه یهودی کشف شدند و در کوره‌سوزی مایدانک اعدام شدند. بلندگوهایی که روز قبل نصب شده بودند، به محض شروع تیراندازی روشن شدند، اما صدای
بودند، به محض شروع تیراندازی روشن شدند، اما صدای تیراندازی همچنان شنیده می‌شد. لهستانی‌های محلی از پشت بام‌های ساختمان‌های نزدیک اردوگاه تماشا می‌کردند، در حالی که یاکوب اشپورنبرگ از یک هواپیمای فیزلر استورچ نظاره‌گر بود. مشخص نیست که چه کسی عملیات را در حین انجام هدایت می‌کرد؛ ممکن است اسپورنبرگ یا هرمان هوفله بوده باشد. کشتار بدون وقفه تا حدود ساعت ۱۷:۰۰ ادامه داشت و تا آن زمان همه ۱۸۴۰۰ زندانی کشته شده بودند. تراونیکی. قبل از عملیات، ساکنان لهستانی که در مجاورت اردوگاه زندگی می‌کردند مجبور به جابجایی
در مجاورت اردوگاه زندگی می‌کردند مجبور به جابجایی شدند و کسانی که کمی دورتر زندگی می‌کردند مجبور به ماندن در خانه‌های خود شدند. زندانیان یهودی که در سکونتگاه خارج از اردوگاه اصلی زندگی می‌کردند به اردوگاه بازگردانده شدند. در ساعت ۵:۰۰ صبح روز ۳ نوامبر، زندانیان برای فراخوان جمع شدند، گردآوری شدند و به اردوگاه آموزشی هیوی (مردان تراونیکی) هدایت شدند، جایی که بلندگوها در کنار خندق‌ها موسیقی پخش می‌کردند. قربانیان مجبور شدند لباس‌های خود را درآورده و در پشته‌ها قرار دهند، سپس به صورت دمر روی کسانی که قبلاً
قرار دهند، سپس به صورت دمر روی کسانی که قبلاً تیر خورده بودند دراز بکشند و جلاد با شلیک به پشت گردن آنها را می‌کشت. مردان قبل از زنان و کودکان تیر می‌خوردند. تیراندازی زمانی که زندانیان از دوروخوچا با قطار در ساعت ۷:۰۰ رسیدند، به خوبی در حال انجام بود. پس از پر شدن خندق‌ها، برخی یهودیان در یک گودال شنی در اردوگاه کار اعدام شدند. اعدام ۶۰۰۰ یهودی به طور مداوم تا ساعت ۱۵:۰۰ (یا ۱۷:۰۰) ادامه داشت و تنها تعداد کمی توانستند پنهان شوند و زنده بمانند. پونیاتووا. بسیاری از سربازان اس‌اس و پلیس که در مایدانک بودند
از سربازان اس‌اس و پلیس که در مایدانک بودند پس از پایان کشتار به اردوگاه پونیاتووا، حدود ۵۰ کیلومتر فاصله، ادامه دادند. واحدهای شرکت‌کننده در کشتار در پونیاتووا شامل گردان پلیس ذخیره ۱۰۱، گردان ژاندارمری موتوری ۱، گردان پلیس ۴۱ و گردان پلیس ۶۷ بودند. قبل از کشتار، ۱۴۸۰۰ یهودی در اردوگاه بودند که بیشتر آنها از گتوی ورشو آمده بودند. در ۳ نوامبر، یهودیان پس از فراخوان به باراک‌های خود بازگردانده شدند. اردوگاه مهر و موم شد و خطوط تلفن قطع شدند تا زندانیان ندانند چه سرنوشتی در انتظار آنهاست. برخی فکر می‌کردند
چه سرنوشتی در انتظار آنهاست. برخی فکر می‌کردند که قرار است انتخابی صورت گیرد و سعی کردند خود را سالم‌تر نشان دهند. آن شب، اردوگاه توسط ۱۰۰۰ تا ۱۵۰۰ سرباز آلمانی و اوکراینی محاصره شد که تا صبح سه حلقه امنیتی متحدالمرکز در اطراف اردوگاه تشکیل دادند. صبح روز بعد (۴ نوامبر)، در ساعت ۴:۳۰، زندانیان برای فراخوان بیدار شدند. بیشتر آنها در سالن ۳ نگه داشته شدند، به جز ۲۰۰ زندانی که به اصرار فرمانده گوتلیب هرینگ به طور موقت برای پاکسازی پس از کشتار معاف شدند. آنها در آشپزخانه اردوگاه قفل شدند. پلیس‌ها باراک‌ها و
در آشپزخانه اردوگاه قفل شدند. پلیس‌ها باراک‌ها و کارخانه را برای یافتن هر کسی که پنهان شده بود جستجو کردند و سپس در دو طرف خیابان اصلی در اردوگاه نگهبانی دادند. زندانیان مجبور شدند برهنه شوند، تمام اشیای قیمتی خود را تحویل دهند و در گروه‌های ۵۰ نفری، از مردان شروع کنند، در طول خیابان اصلی راه بروند. در حالی که موسیقی بلند پخش می‌شد، زندانیان به سمت دو خندق در ورودی اردوگاه رانده شدند، که ۹۵ متر طول، ۲ متر عرض و ۱.۵ متر عمق داشتند. یک سرباز در ابتدای خندق با شلاق ایستاده بود تا یهودیان را تشویق کند فوراً
با شلاق ایستاده بود تا یهودیان را تشویق کند فوراً روی اجساد کسانی که قبلاً تیر خورده بودند دراز بکشند. دو تیرانداز در هر یک از دو طرف طولانی خندق ایستاده بودند و به نوبت به قربانیان شلیک می‌کردند، هر کدام مجهز به یک بطری شنپس و یک دستیار برای بارگذاری مجدد سلاح‌هایشان. به گفته یک شاهد، بسیاری از قربانیان کشته نشدند و در حالی که اجساد بیشتری روی آنها انباشته می‌شد، زخمی در خندق دراز کشیده بودند و به اس‌اس نفرین می‌کردند. حدود ساعت ۱۴:۰۰، اعدام‌ها برای استراحت ناهار متوقف شد و جلادان مست تعویض شدند. خندق‌ها
ناهار متوقف شد و جلادان مست تعویض شدند. خندق‌ها خیلی کم عمق بودند و اجساد خونین از لبه‌ها بیرون می‌ریختند. برخی از زندانیان در پونیاتووا یک گروه مقاومت تشکیل داده و چند سلاح به دست آورده بودند. در ساعت ۱۸:۰۰، گروهی متشکل از حدود ۱۰۰ یهودی برخی از باراک‌های پر از لباس را به آتش کشیدند و سپس در باراک دیگری سنگر گرفتند. آلمانی‌ها این باراک را به آتش کشیدند و همه اعضای مقاومت را کشتند. آتش‌نشانان لهستانی برای خاموش کردن آتش‌ها آورده شدند و مشاهده کردند که آلمانی‌ها یهودیان زخمی را به شعله‌ها می‌اندازند.
آلمانی‌ها یهودیان زخمی را به شعله‌ها می‌اندازند. اعدام‌ها حدود ساعت ۱۷:۰۰ به پایان رسید. پس از آن، سربازان آلمانی خندق‌ها را بررسی کرده و بازماندگان را اعدام کردند. اجساد با آهک پاشیده و با شاخه‌های صنوبر پوشانده شدند. سه زن زنده ماندند، آن شب از گور دسته‌جمعی بیرون آمدند و با کمک «ژگوتا» (شورای لهستان برای کمک به یهودیان) از جنگ جان سالم به در بردند. در مجموع، ۱۴۵۰۰ نفر در عرض چند ساعت کشته شدند. پوشش. حذف تمام آثار کشتار اولویت رهبری نازی‌ها بود به دلیل پیروزی‌های نظامی شوروی در جبهه شرقی. پس از شکست
پیروزی‌های نظامی شوروی در جبهه شرقی. پس از شکست آلمان در استالینگراد، نیروهای شوروی تا پایان سال ۱۹۴۳ بیشتر اوکراین، روسیه و بلاروس شرقی را بازپس گرفتند. در مایدانک، پاکسازی دو ماه طول کشید و تحت نظارت اریش موهسفلدت، که قبلاً جلاد در آشویتس بود، انجام شد. ۶۰۰ مرد و زن از اردوگاه فرودگاه مجبور به مرتب‌سازی لباس‌های یهودیان کشته شده در مایدانک شدند. سپس، زنان به آشویتس تبعید و در اتاق‌های گاز کشته شدند. مردان مجبور به سوزاندن اجساد شدند و یا کشته شدند یا به زوندرکوماندو ۱۰۰۵ پیوستند. شاهدان به یاد می‌آورند
زوندرکوماندو ۱۰۰۵ پیوستند. شاهدان به یاد می‌آورند که برای ماه‌ها بوی گوشت سوخته در اطراف منطقه پخش بود. خندق‌ها با خاک پر و هموار شدند. یهودیان در اردوگاه کار اجباری میلجوو در ۵ نوامبر به تراونیکی فرستاده شدند تا کشتار را پاکسازی کنند. شش زن مجبور به کار در آشپزخانه شدند در حالی که مردان دستور داشتند دندان‌های طلایی و اشیای قیمتی پنهان شده را از اجساد استخراج کنند. پس از هشت روز، مردان اعدام شدند، به جز یحزکل هرینگ که خود را به شکل زن درآورد و با آنها پنهان شد. زنان در اردوگاه باقی ماندند و تا ماه مه ۱۹۴۴
شد. زنان در اردوگاه باقی ماندند و تا ماه مه ۱۹۴۴ وسایل یهودیان کشته شده را مرتب می‌کردند، زمانی که به مایدانک و سپس به آشویتس و دیگر اردوگاه‌های کار اجباری تبعید شدند. حدود ۵۰ یهودی از تیراندازی‌ها در پونیاتووا پنهان شدند و ۱۵۰ نفر پس از تیراندازی زنده ماندند تا اجساد را پاکسازی و سوزانده کنند. با امتناع از انجام این کار، آنها در ۶ نوامبر تیراندازی شدند. بنابراین، اوکراینی‌ها دستور به انجام این کار گرفتند، اما آنها بسیار بی‌میل بودند و به شدت نوشیدنی مصرف کردند. بسیاری فرار کردند و پس از یک هفته،
مصرف کردند. بسیاری فرار کردند و پس از یک هفته، اوکراینی‌های باقی‌مانده از انجام کار بیشتر امتناع کردند. اجساد توسط تیم‌های اسب از خندق‌ها کشیده شده و بر روی شبکه‌هایی با چوب و بنزین سوزانده شدند. شش یا هشت یهودی یک شب فرار کردند، اما بسیاری از آنها بعداً دستگیر و اعدام شدند. در طول این فرآیند، اجساد در حال تجزیه بوی بسیار بدی داشتند و گزارش شده که باعث تهوع مردان سخت‌گیر اس‌اس شدند. پس از آن، زندانیان یهودی توسط مردان گردان پلیس ۱۰۱ در پولاوی اعدام شدند.
لوئیجی بونلی (؛ ۱۸ ژوئیه ۱۸۹۲ – ۱۳ فوریه ۱۹۵۴) نویسنده و فیلم‌نامه‌نویس اهل ایتالیا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "پالیو" و "روسینی" اشاره نمود.
ساندرو روفینی (؛ – ) بازیگر و صداپیشه اهل ایتالیا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "خاطرات دخترمدرسه‌ای"، "قهرمانان یکشنبه"، "نغمه‌های جاویدان" و "اورینت اکسپرس" اشاره کرد.
سالواتوره کانتالوپو (؛ – ) بازیگر اهل ایتالیا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "گومورا" و "لئوپاردی" اشاره کرد.
رینو سالویاتی (؛ ۱۲ ژوئن ۱۹۲۲–۲ ژانویهٔ ۲۰۱۶) خواننده و بازیگر اهل ایتالیا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "مهاجران" اشاره کرد.
ریکی ممفیس (؛ زادهٔ ۲۹ اوت ۱۹۶۸) با نامِ اصلیِ ریکاردو فورتوناتی () بازیگر اهل ایتالیا است. او نام هنری خود «ممفیس» را به افتخار خواننده آمریکایی الویس پریسلی انتخاب کرد. از فیلم‌ها یا سریال‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "برداشت نخست خوب"، "حوزه استحفاظی"، "اولترا" و "کاپوت موندی" اشاره کرد.
واندا وارنین () یک فیلم صامت ایتالیایی به کارگردانی ریکاردو تولنتینو است که در سال ۱۹۱۷ منتشر شد. این فیلم بر پایهٔ داستانی از الکساندر پوشکین ساخته شده و از بازیگران آن می‌توان به دومنیکو سرا اشاره کرد.
ریکاردو تولنتینو () بازیگر و کارگردان فیلم اهل ایتالیا در دوران فیلم‌های صامت بود. از فیلم‌های او می‌توان به "واندا وارنین" اشاره کرد.
رناتو چالنته (؛ – ) بازیگر اهل پادشاهی ایتالیا بود. خواهر کوچکترش، فائوستا چالنته (۱۸۹۸-۱۹۹۴)، رمان‌نویس، روزنامه‌نگار و فعال سیاسی بود. از فیلم‌های او می‌توان به "آخرین رقص"، "فقط تو را دوست دارم" و "شهبانوی ناوارا" اشاره کرد.
فقط تو را دوست دارم () یک فیلم درام تاریخی به کارگردانی ماریو ماتولی با بازی میلی، ویتوریو دسیکا و جودیتا ریسونه است که در سال ۱۹۳۵ منتشر شد.
سالواتوره آلگرا (؛ – ) آهنگساز و موسیقی‌دان اهل ایتالیا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "فقط تو را دوست دارم" اشاره نمود.
رناتو چِـکِـتو (؛ – ۲۳ ژانویهٔ ۲۰۲۲) بازیگر، صداپیشه و مدیر دوبلاژ اهل ایتالیا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشت، می‌توان به "محافظ شخصی"، "پیرنو دوباره می‌تازد"، "داستان پیرا" و "یک پارچه جواهر" اشاره کرد.
پیو و آمدئو نام هنری یک زوج کمدین ایتالیایی به نام‌های اصلی پیو دانتینی (؛ زادهٔ ) و آمادئو گریکو (؛ زادهٔ ) است. از فیلم‌هایی که این دو کمدین در آن‌ها نقش داشته‌اند، می‌توان به "دوستانی چون ما" اشاره نمود.
سارا برایوویچ (؛ زادهٔ ) موسیقی‌دان، نویسنده، مدل و بازیگر صربستانی‌الاصل اهل فرانسه است. او را یکی از جریان‌سازهای مُد اروپا می‌دانند و هم‌اکنون ساکن لندن است. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "دوستانی چون ما" اشاره نمود.
اُسکار بلاندو (؛ ۷ فوریه ۱۹۲۴ – ۲۰ آوریل ۱۹۹۴) بازیگر اهل ایتالیا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "ایستگاه آخر" اشاره کرد.
ریک و جان () یک زوج کمدین ایتالیایی با نام‌های اصلیِ ریکاردو مینیجو (؛ ۳۱ دسامبر ۱۹۳۵) و جان فابیو بوسکو (؛ ۳۰ ژوئیه ۱۹۳۶ - ۲۰۱۰ میلادی) بودند که مابین سال‌های ۱۹۶۲ تا ۱۹۸۷ میلادی در تئاتر، سینما و تلویزیون فعالیت داشتند. آنها در آغاز با نام هنری جری و فابیو در کاباره‌های شمال ایتالیا و همچنین سالن نمایش اسب مجنون در پاریس فعالیت می‌کردند. شهرت این زوج کمدی از دههٔ ۱۹۶۰ میلادی و به‌واسطهٔ فعالیت‌شان در چندین برنامهٔ تلویزیونی در شبکهٔ رای فزونی گرفت. جان فابیو بوسکو در سال ۲۰۱۰ و در سن ۷۳ سالگی به‌دلیل
فابیو بوسکو در سال ۲۰۱۰ و در سن ۷۳ سالگی به‌دلیل پارگی آنوریسم آئورت شکمی درگذشت.
عنوان یک ماهنامه سینن مانگا ژاپنی است که توسط انتشارات شوئیشا به چاپ می‌رسد. در اصل این مجله یک چاپ ویژه از هفته‌نامه "ویکلی یانگ جامپ" بود که اولین نسخه آن در سال ۱۹۹۵ منتشر شد. در ۱۹ اکتبر ۱۹۹۹، این چاپ ویژه تبدیل به یک نشریه جدید ماهنامه به نام "اولترا جامپ" گردید. عناوین مانگا در این مجله در قالب جلدهای تانکوبون با برچسب "یانگ جامپ کامیک اولترا" عرضه می‌شوند.
آنجلو ریتسولی (؛ ؛ – ) بازرگان، سرمایه‌دار، تهیه‌کننده فیلم و پدیدآور اهل ایتالیا بود. از فیلم‌هایی که وی در تهیه آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "رزهای قرمز"، "مادام دو باری"، "زندگی شیرین"، ""، "دن کامیلو و عالی‌جناب پپونه"، "بر رنگین‌کمان می‌رقصیم" و "هشت‌ونیم" اشاره نمود.
پی‌یرو کارنابوچی (؛ ۶ سپتامبر ۱۸۹۳ – ۱۳ فوریهٔ ۱۹۵۸) بازیگر اهل ایتالیا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به ""، "شاهزاده سیندرلا" و "شام دلقک" اشاره کرد.
انیو کولتورتی (؛ زادهٔ ) بازیگر، صداپیشه و کارگردان نمایش اهل ایتالیا است. &gt; از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "هانیبال" اشاره کرد.