payamvha/North_RAG huggingface dataset:
این مجوز را داد تا R2000 را نیز تولید و به بازار عرضه کند. Sierra و Toshiba به کار خود برای ریخته گری نیز ادامه دادند. LSI این تراشه را در فرایند CMOS دوگانه فلزی ۲٫۰ میکرومتری ساخت و آن را با نام LR2000 به بازار عرضه کرد. Performance Semiconductor تراشه را در فرایند CMOS دوگانه فلزی PACE-I 0.8 μm ساخت و با عنوان PR2000 به بازار عرضه کرد. در سال ۱۹۸۸، یک نسخه بهبود یافته R2000A معرفی شد، که از آیسیون های R2000A و R2010A تشکیل شده بود. این نسخه در فرکانس های ۱۲٫۵ و ۱۶٫۶۷ مگاهرتز کار می‌کرد، و در برنامه های
۱۲٫۵ و ۱۶٫۶۷ مگاهرتز کار می‌کرد، و در برنامه های تعبیه شده مانند کنترل کننده های چاپگر بسیار مورد استفاده قرار گرفته است. در سال ۱۹۸۸، پس از R2000، R3000 با استفاده از یک طراحی کلی مشابه سیستمی اما با اجرای سریعتر در تراشه ارائه شد.
گادفری چشایر (؛ زادهٔ ) منتقد و نویسنده و روزنامه‌نگار اهل ایالات متحده آمریکا است. وی در تأسیس مجله تماشاگر رالی در سال ۱۹۷۸ نقشی اساسی داشت. وی مدتی تیز به عنوان رئیس حلقه منتقدان فیلم نیویورک فعال بود. وی در سال ۱۹۹۱ به نیویورک نقل مکان کرد و برای بسیاری از نشریات ملی و بین‌المللی از جمله نیویورک تایمز و ورایتی نوشت. چشایر در سال ۲۰۰۱ و در سال ۲۰۰۵، سه جایزه بهترین نقد هنری را از انجمن روزنامه‌های خبری جایگزین دریافت کرد.
گفتگوهایی با عباس کیارستمی کتابی نوشته شده توسط گادفری چشایر است. این کتاب که در ابتدا توسط وودویل پرس در سال ۲۰۱۹ منتشر شد، شامل یک سری از مصاحبه‌ها با عباس کیارستمی است. این کتاب شامل گفتگوهای عمیقی است که در طول دهه ۱۹۹۰ انجام شده، روایت فیلم به فیلم از دیدگاه‌های کیارستمی دربارهٔ پیشرفت هنری خود از اولین فیلم کوتاه «نان و کوچه» در ۱۹۷۰ تا نمایش ۱۹۹۹ «باد ما را خواهد برد» را ارائه می‌دهد. کتاب گفتگوهایی با کیارستمی برای اولین بار سلسله‌ای از مصاحبه‌های چشایر را با کیارستمی در قالب کتاب گرد آورده‌است.
چشایر را با کیارستمی در قالب کتاب گرد آورده‌است. کتاب از آثار کمتر شناخته‌شده و فیلم‌های کوتاه او در آغاز حرفه سینمایی‌اش آغاز می‌شود و به آثاری چون «سه‌گانه کوکر» (خانه دوست کجاست؟، زندگی و دیگر هیچ، و زیر درختان زیتون) که شهرت بین‌المللی را برای کیارستمی به ارمغان آورد تا فیلم‌های معروف «کلوزآپ» و «طعم گیلاس» می‌رسد. مصاحبه‌ها در اواخر دهه ۱۹۹۰ انجام گرفته‌اند و حاوی بحث‌هایی خواندنی دربارهٔ بسیاری از فیلم‌های کیارستمی است. همچنین احمد کیارستمی فرزند این کارگردان نیز در مقدمه‌ای بر این کتاب به رابطه پدرش
نیز در مقدمه‌ای بر این کتاب به رابطه پدرش و گادفری چشایر اشاره می‌کند.
مارجوری فینلای (؛ ۵ اکتبر ۱۹۲۸ – ) خواننده اپرا و شخصیت تلویزیون اهل ایالات متحده آمریکا بود. او همچنین مادربزرگ خواننده - ترانه‌سرای آمریکایی تیلور سوئیفت و بازیگر آمریکایی آستین سوئیفت است. زندگی و تحصیلات اولیه. مارجوری فینلای در ۵ اکتبر ۱۹۲۸ در ممفیس تنسی از المر هنری فینلای از سنت چارلز میسوری و کورا لی مورو از آرکانزاس متولد شد.او در سنت چارلز بزرگ شد. سه پدربزرگ و مادربزرگ پدری وی از آلمان بودند. در سال ۱۹۴۸، مارجوری فینلای در به عنوان تکنوازی در گروه کر «Lindenwood Vesper» اجرا کرد. او خود را از
کر «Lindenwood Vesper» اجرا کرد. او خود را از کالج لیندنوود در سال «۱۹۴۹» دریافت کرد. او خواننده کنسرت پاپ ارکستر سمفونیک سنت لوئیس در سالن بود. شغل. در سال ۱۹۵۰، فینلای به عنوان مسئول پذیرش در بانک ملی Boatmen در سنت لوئیس کار می‌کرد. او در مسابقه استعدادیابی در شبکه "موسیقی" ABC "موسیقی با دختران" برنده شد. با شرکت در این مسابقه، توانست جایی شغلی در رادیو پیدا کند، و او به مدت ۱۵ ماه در برنامه رادیویی شبکه گشت و گذار داشت. در تابستان ۱۹۵۱، فینلای به توصیه ادوین مک آرتور، نوازنده، در و سپس در شهر نیویورک
ادوین مک آرتور، نوازنده، در و سپس در شهر نیویورک تحصیل کرد. پس از ازدواج، فینلای و همسرش به هاوانا، کوبا نقل مکان کردند، جایی که دفتر او قبل از نقل مکان به پورتوریکو به دلیل ناآرامی‌های سیاسی در آنجا قرار داشت. آنها قبل از بازگشت به با فرزندانشان به کاراکاس نقل مکان کردند. در پورتوریکو، فینلای برنامه تلویزیونی خاص خود را داشت و در کنسرت‌ها، اپراها و مدت بازی می‌کرد. می توان به حضور وی در اشاره کرد. زندگی شخصی و میراث. وی در ۲۲ مارس ۱۹۵۲ در با رابرت فینلای، رئیس شرکت ساختمانی ریموند ازدواج کرد. فینلی در
رئیس شرکت ساختمانی ریموند ازدواج کرد. فینلی در تاریخ ۱ ژوئن ۲۰۰۳ در درگذشت. فینلی مادربزرگ مادری تیلور سویفت خواننده و ترانه‌سرا و برادرش آستین سویفت بازیگر بود. سوئیفت از فینلای برای الهام گرفتن از وی برای ادامه کار در موسیقی استفاده می‌کند. در سال ۲۰۲۰، سوئیفت آهنگ " " را از نهمین آلبوم استودیویی خود، "" منتشر کرد. سوئیفت به مادربزرگش آوازهای پشتیبان را که در آهنگ نمونه‌گیری شده‌اند، اعتبار داد.
چهوتا پویاوتها یک روستا در بنگلادش است که در استان باریسال و در ناحیه باریسال واقع شده است.
بایدن کارپنتر (١٩٠٩–۱۹۹۵) یک هنرمند هیلبلی و بلوگراس بود که در دهه های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ درایالات متحده فعالیت داشت. شخصی. کارپنتر در ۲۶ فوریه ۱۹۰۹ در فریس ، محله گریسون ، ویرجینیا متولد شد و در پیپرس گپ ، محله کارول ، ویرجینیا و اسپارتا و چری لین در منطقه آلیگانی ، کارولینای شمالی بزرگ شد . او در تاریخ ۲۵ مه ۱۹۹۵ در چریویل ، محله گاستون ، کارولینای شمالی درگذشت. کارپنتر نام خانوادگی پذیرفته شده او بود - او در جان دبلیو و ماری ای سامیت متولد شد اما تا سال ۱۹۳۰ از نام خانوادگی ناپدری خود استفاده می کرد. حرفه
از نام خانوادگی ناپدری خود استفاده می کرد. حرفه موسیقی. در سال ۱۹۳۰ ، کارپنتون در وینستون-سالم ، محله فورسیت ، کارولینای شمالی ، به عنوان نوازنده در ارکستر کار می کرد. او که خود را به عنوان "هیلی بیلی " معرفی کرد ، و در چندین گروه از جمله شامل 'سونس مونتریسوید ماینر ، برادران مونرو بیل مونرو و کریزی واتر کریستال اسپانسرد و کریزی کریستال بارن دنس گروه نمایشی در شارلوت ، کارولینای شمالی شروع به نواختن کرد. وی بزرگترین موفقیت موسیقی خود را در اواسط دهه ۱۹۳۰ با کار در ایستگاه رادیویی WPTF در رالی ، کارولینای
کار در ایستگاه رادیویی WPTF در رالی ، کارولینای شمالی و سیاحت با "پدربزرگ بلوگراس ، وید ماینر و گروه پسرانش از کوهنوردان و برادران مونرو بیل مونرو ، " و بازی با ارنست تامپسون fه دست اورد. مجموعه ویلیام لئونارد یوری اپالاچیان در دانشگاه ایالتی آپالاچیان در بون ، کارولینای شمالی عکسی از کارپنتر با گیتارش و "هیلی بیلی "از شهرستان الیگنی در کتابی با عنوان گاسپل خواننده قدیمی که بایدن کارپنتر نوشته پیدا کرده است. کتابچه ای که بایدن کارپنتر در سال ۱۹۳۰ که عنوان اصلی ان هیلی بیلیی بوده و داستان زندگیش را شعرهایش
ان هیلی بیلیی بوده و داستان زندگیش را شعرهایش را با ترانه هایش بازگومیکند ،هنوز در خاطر ما زنده است.
اصطلاح دی‌الکتریک با کاپای زیاد یا دی‌الکتریک با κ زیاد به ماده‌ای با ثابت دی الکتریک بالا (κ، کاپا)، در مقایسه با سیلیسیم دی‌اکسید گفته می‌شود. دی‌الکتریک‌هایی با کاپای زیاد در فرایندهای تولید نیم‌رسانا مورد استفاده قرار می‌گیرند که معمولاً برای جایگزینی دی‌الکتریک گیت با سیلیسیم دی‌اکسید یا لایه دی‌الکتریک دیگر قطعات استفاده می‌شود. پیاده‌سازی دی‌الکتریک‌های گیت با کاپای زیاد یکی از چندین استراتژی توسعه یافته برای اجازه کوچک‌سازی بیشتر اجزای میکروالکترونیک است که به‌طور عامیانه به عنوان تمدید قانون مور
است که به‌طور عامیانه به عنوان تمدید قانون مور شناخته می‌شود. گاهی اوقات، این مواد را به جای «کاپای-زیاد» (کاپا بالا) «کی-زیاد» (گفته شود کی زیاد) می‌نامند. نیاز به مواد با کاپای زیاد. سیلیسیم دی‌اکسید (SiO2) برای دهه‌ها به عنوان ماده اکسید گیت مورد استفاده قرار گرفته‌است. با کاهش اندازه ترانزیستورهای اثر میدانی فلز-اکسید-نیم‌رسانا (ماسفت)، ضخامت دی الکتریک گیت دی‌اکسید سیلیکون به‌طور پیوسته کاهش می‌یابد تا خازن گیت (در واحد سطح) و در نتیجه جریان راه‌اندازی (در عرض قطعه) افزایش یابد تا عملکرد قطعه افزایش
(در عرض قطعه) افزایش یابد تا عملکرد قطعه افزایش یابد. درصورتی که ضخامت به زیر ۲ نانومتر برسد، جریان نشتی ناشی از تونل‌زنی به شدت افزایش می‌یابد، که منجر به مصرف زیاد توان و کاهش قابلیت اطمینان قطعه می‌شود. جایگزینی دی‌اکسید سیلیکون دی‌الکتریک گیت با ماده‌ای با مقدار کاپای زیاد باعث افزایش خازن گیت بدون اثرات نشتی مرتبط می‌شود. اصول اول. اکسید گیت در ماسفت می‌تواند به عنوان یک خازن صفحه موازی مدل شود. با نادیده گرفتن اثرات مکانیکی و تخلیه کوانتومی از زیرلایه و گیت سیلیسیم، ظرفیت "C" این خازن صفحه موازی بدست
و گیت سیلیسیم، ظرفیت "C" این خازن صفحه موازی بدست می‌آید توسط که تأثیر خازن گیت بر جریان راه‌اندازی. جریان درین "ID" برای ماسفت را می‌توان (با استفاده از تقریب کانال تدریجی) به صورت زیر نوشت که جمله "VG − Vth" در دامنه‌ای با توجه به قابلیت اطمینان و درجه حرارت اتاق محدود، محدودشده است، از این رو یک VG بیش از حد بزرگ یک میدان الکتریکی نامطلوب و زیاد را در سراسر اکسید ایجاد می‌کند. بعلاوه، Vth به راحتی نمی‌تواند در زیر ۲۰۰ میلی ولت کاهش یابد، زیرا جریان نشتی ناشی از افزایش نشت اکسید (یعنی با فرض در دسترس
ناشی از افزایش نشت اکسید (یعنی با فرض در دسترس نبودن دی الکتریک‌هایی با کاپای زیاد) و هدایت زیرآستانه، مصرف توان را در حالت آماده به کار به سطح غیرقابل قبولی می‌رساند. (به نقشه راه صنعت که آستانه ۲۰۰ میلی ولت را محدود می‌کند و "روی و همکاران مراجعه کنید.") بنابراین، با توجه به این فهرست ساده عوامل، افزایش "ID" نیاز به کاهش طول کانال یا افزایش خازن دی‌الکتریک گیت دارد. مواد و ملاحظات. موادی که بسیار مورد توجه قرار گرفته‌اند عبارتند از سیلیکات هافنیوم، زیرکونیوم سیلیکان، اکسید هافنیم و دی‌اکسید زیرکونیوم که
سیلیکان، اکسید هافنیم و دی‌اکسید زیرکونیوم که معمولاً با استفاده از رسوب لایه اتمی انباشته می‌شود. پیش‌بینی می‌شود که حالت‌های نقص در دی‌الکتریک با کاپای زیاد می‌توانند بر خصوصیات الکتریکی آن تأثیر بگذارند. حالت‌های نقص را می‌توان به عنوان مثال با استفاده از جریان تحریک شده حرارتی با بایاس صفر، دما-صفر-گرادیان صفر با بایاس حرارتی تحریک‌شده با جریان طیف‌سنجی، یا طیف‌سنجی تونل‌زنی الکترونی ناکشسان (IETS) اندازه‌گیری کرد. استفاده در صنعت. این صنعت از دهه ۱۹۹۰ از دی الکتریک گیت اکسی نیترید استفاده کرده‌است، که
دی الکتریک گیت اکسی نیترید استفاده کرده‌است، که در آن دی‌الکتریک اکسید سیلیکون که به‌طور متداول تشکیل می‌شود با مقدار کمی نیتروژن تزریق می‌شود. محتوای نیترید به‌طور نامحسوس ثابت دی‌الکتریک را افزایش می‌دهد و گویا مزایای دیگری، مانند مقاومت در برابر نفوذ آلایش از طریق دی الکتریک گیت نیز دارد. در سال ۲۰۰۰، گوتیج سینگ سندو و ترانگ تی دون از مایکرون تکنالوجی شروع به ساخت لایه‌های نازک با کی زیاد توسط رسوب لایه اتمی برای قطعات حافظه DRAM کردند. این به پیاده‌سازی مقرون به صرفه حافظه نیم‌رسانا کمک می‌کند، شروع با
مقرون به صرفه حافظه نیم‌رسانا کمک می‌کند، شروع با گره ۹۰ نانومتری DRAM. در اوایل سال ۲۰۰۷، اینتل از بکارگیری دی‌الکتریک‌های با کاپای زیاد بر پایه هافنیم در همپیوندی با گیت فلزی برای اجزای ساخته شده بر روی فناوری‌های ۴۵ نانومتری خبر داد و آن را در سری پردازنده‌های ۲۰۰۷ با اسم‌رمز پنرین ارسال کرد.
الساندرو تورچی نقاش ایتالیایی از اوایل باروک، در شهر ورونا متولد شد و عمده فعالیت او در همان‌جا بود و در اواخر عمر به رم رفت. او همچنین با نام الساندرو ورونیز نیز شناخته می‌شود. سبک او یادآور آثار کارواجو نقاش ایتالیایی می‌باشد. زندگی‌نامه. تورچی نزد فیلیس ریچیو در ورونا "تمرین" کرد. در سال ۱۶۰۳، او به عنوان یک نقاش مستقل کار می‌کرد. هنگامی که فیلیس ریچیو در سال ۱۶۰۵ درگذشت، تورچی و نقاش همکارش پاسکاله اوتینو مجموعه ای از بوم‌های استاد درگذشته خود را تکمیل کردند. با ترک مدرسه ریچیو، او به ونیز رفت و مدتی
کردند. با ترک مدرسه ریچیو، او به ونیز رفت و مدتی زیر نظر کارلو کالیاری کار کرد. هنر او بیشتر در نمایش موضوعات تاریخی که عمدتاً بر روی مرمر سیاه کشیده شده بود، به کار گرفته می‌شد. نقاشی‌ها. منتخب نقاشی‌های تورچی:
فرایند ۳۵۰ نانومتر به سطح فناوری فرایند نیم‌رسانای ماسفت اشاره دارد که توسط شرکت‌های پیشرو نیم‌رسانا مانند سونی، اینتل و آی‌بی‌ام به دست آمده‌است. یک ماسفت با طول کانال ۳۰۰ نانومتر توسط یک تیم تحقیقاتی به سرپرستی کی دگوچی و کازشیکو کوماتسو در نیپون تلگراف اند تلفن (NTT) در سال ۱۹۸۵ ساخته شده‌است.
کشتارهای پیاشنیتسا مجموعه ای از کشتارهای جمعی بودند که توسط آلمان نازی در جریان جنگ جهانی دوم، میان پاییز ۱۹۳۹ و بهار ۱۹۴۰ در ویلکا پیاشنیتسا در نزدیکی ویهرووو رخ دادند. تعداد دقیق کشته‌شدگان ناشناخته است، اما تخمین‌ها میان ۱۲٬۰۰۰ تا ۱۴٬۰۰۰ قربانی را شامل می‌شوند. بیشتر آنها روشنفکران لهستانی از پومرانی گدانسک بودند، اما لهستانی‌ها، یهودیان، چک‌ها و زندانیان آلمانی بیمارستان‌های روان‌پزشکی موجود در دولت عمومی و رایش سوم نیز شامل کشته‌ها می‌شدند. پس از اردوگاه کار اجباری اشتوتهوف، پیاشنیتسا بزرگترین محل
کار اجباری اشتوتهوف، پیاشنیتسا بزرگترین محل کشتار غیرنظامیان لهستانی توسط آلمانی‌ها در پومرانی بود و به همین دلیل، گاه به عنوان «کاتین دوم» یا کاتین پومرانی» شناخته می‌شود. این کشتار نخستین قساوت نازی‌ها با ابعاد بزرگ در لهستان اشغالی بود. پیشینه: اینتلیگنتساکتسیون در پومرانی. پس از حمله آلمان به لهستان، جمعیت لهستانی و کاشوبی پومرانی گدانسک بلافاصله زیر فضای ترس و وحشت سنگین قرار گرفتند. اسیران جنگی، و همچنین بسیاری از روشنفکران و رهبران جامعه لهستان، کشته شدند. بسیاری از جنایات، با تأیید رسمی، توسط
کشته شدند. بسیاری از جنایات، با تأیید رسمی، توسط گروه‌های موسوم به «فولکس‌دویچه زلبست‌شوتز» صورت گرفتند که سازمان‌های شبه‌نظامی متشکل از آلمانی‌تبارهای بومی منطقه با تابعیت پیشتر لهستانی بودند. آنها، به نوبه خود، برای شرکت در خشونت و کشتار توسط گاولایتر دانتسیگ-پروس غربی، آلبرت فورستر، تحریک شدند. او در یک سخنرانی در هتل پروزینسکی در ویهرووو آلمانی‌تبارهای بومی را تحریک کرد تا به لهستانی‌ها حمله کنند و گفت «ما باید لهستانی‌های شپش زده، و نخست با کسانی آغاز کنیم که در گهواره هستند … من سرنوشت لهستانی‌ها را
کنیم که در گهواره هستند … من سرنوشت لهستانی‌ها را به دستان شما می‌سپارم، شما می‌توانید با آن‌ها هر آنچه می‌خواهید انجام دهید». جمعیت گردآمده در جلوی هتل شعار «سگ‌های لهستانی را بکشید!» و «مرگ بر لهستانی‌ها» سر می‌دادند. زلبست‌شوتز در کشتارهای اولیه در پیاشنیتسا شرکت داشت، و بسیاری از اعضای آنها بعدها به تشکیلات پلیس و اس‌اس پیوستند و کشتارها را تا پاییز ۱۹۴۰ ادامه دادند. اقدامات سازمان‌یافته با هدف از میان بردن جمعیت لهستانی منطقه، با این حال، تنها پس از پایان عملیات در سپتامبر، با "اینتلیگنتساکتسیون
از پایان عملیات در سپتامبر، با "اینتلیگنتساکتسیون پومرانی" که بخشی از اینتلیگنتساکتسیون کلی آلمان نازی با هدف نابودی نخبگان لهستان بود، آغاز شدند. اهداف اصلی آن عملیات روشنفکران لهستانی بود که توسط نازی‌ها مقصر اعمال سیاست‌های هوادار لهستان در کریدور لهستان در جمهوری دوم آن کشور شناخته شده بودند. لهستانی‌های تحصیل کرده نیز در چشم نازی‌ها به عنوان مانع اصلی آلمانی‌سازی کامل از پیش برنامه‌ریزی شدهٔ منطقه دیده می‌شدند. در نتیجه، حتی پیش از حمله نازی‌ها به لهستان، پلیس آلمان و گشتاپو فهرست‌های ویژه ای از
لهستان، پلیس آلمان و گشتاپو فهرست‌های ویژه ای از لهستانی‌هایی را تهیه کردند که در نظرشان نماینده فرهنگ و زندگی لهستانی‌ها در منطقه به‌شمار می‌رفتند، و می‌بایست اعدام می‌شدند. طبق معیارهای رسمی، «روشنفکران» لهستانی شامل کسانی می‌شدند که دارای تحصیلات متوسطه یا تحصیلات عالیه بوده باشند، کشیش‌ها، آموزگاران، پزشکان، دندان‌پزشکان، دامپزشکان، افسران نظامی، دیوان‌سالاران، بازرگانان و بازرگانان متوسط و بزرگ، زمین‌داران متوسط و بزرگ، نویسندگان، روزنامه‌نگاران و سردبیران روزنامه‌ها. همچنین، کلیه افرادی که در دوره
روزنامه‌ها. همچنین، کلیه افرادی که در دوره میان دو جنگ به سازمان‌های فرهنگی و میهنی لهستانی تعلق داشتند. در نتیجه، میان پاییز ۱۹۳۹ و بهار ۱۹۴۰، در جریان اینتلیگنتساکتسیون پومرانی و اقدامات دیگر، آلمانی‌ها حدود ۶۵٬۰۰۰ روشنفکر لهستانی و دیگران را کشتند. مکان اصلی این کشتارها جنگل‌های اطراف ویلکا پیاشنیتسا بود. اعدام‌ها. ویلکا پیاشنیتسا یک دهکده کوچک کشوبی است که در حدود ۱۰ کیلومتری ویهووروو واقع شده‌است. جنگل‌های اطراف این دهکده از آن روی توسط آلمانی‌ها به عنوان محل کشتار انتخاب شدند که از راه اتوبوس و
به عنوان محل کشتار انتخاب شدند که از راه اتوبوس و کامیون به راحتی قابل دسترسی بودند، خط آهنی در نزدیکی آن وجود داشت، و در عین حال، به اندازه کافی از سایر روستاها و مراکز جمعیتی دور بودند. جدول زمانی پذیرفته شده توسط تاریخ‌دانان، آغاز اعدام‌ها را در اواخر اکتبر ۱۹۳۹ قرار می‌دهد. با این حال، تاریخ نخستین اعدام در میان تاریخ‌دانان نامشخص و مورد اختلاف است. به گفته زیگمونت میلچفسکی، این اتفاق در ۲۱ اکتبر رخ داد. آندری گسیوروفسکی می‌گوید که نخستین کشیشی که کشته شد، پدر ایگنسی بلاژیفسکی، در ۲۴ اکتبر بود. باربارا
پدر ایگنسی بلاژیفسکی، در ۲۴ اکتبر بود. باربارا بویارسکا تاریخ را ۲۹ اکتبر ذکر می‌کند. زندانیان و شاهدان سابق نیز تاریخ‌های مختلفی را در پایان ماه اکتبر و حتی چند روز نخست ماه نوامبر ذکر می‌کنند. قربانیان با ماشین و کامیون به محل اعدام فرستاده می‌شدند. معمولاً آنها را ناچار می‌کردند که لباس خود را درآورده و در مواردی گورهای خویش را بکنند. سپس آنها را در لبه گودال‌هایی که حفر کرده بودند قرار داده و با سلاح‌های خودکار بهشان شلیک می‌کردند، گرچه گاه از تفنگ و تپانچه معمولی نیز استفاده می‌شد. برخی از مجروحان
تپانچه معمولی نیز استفاده می‌شد. برخی از مجروحان زنده‌مانده با شلیک اسلحه به پایان می‌رسیدند، و این در جمجمه‌های شکسته که از گورها بیرون کشیده شده‌اند، مستند شده‌است. تخمین‌ها و سوابق نشان می‌دهد که یک دسته از هنگ ۳۶ اس‌اس، که در این کشتارها دست داشت، قادر به کشتن روزانه ۱۵۰ نفر بود. شاهدان گزارش می‌دهند که در موارد متعددی، پیش از اعدام، قربانیان شکنجه می‌شدند و با کودکان، به ویژه، با نهایت ظلم رفتار می‌شد، و سربازان اس‌اس آلمانی اغلب سر آن‌ها را با کوباندن به درختان می‌شکستند. مفصل‌ترین شرح یکی از
کوباندن به درختان می‌شکستند. مفصل‌ترین شرح یکی از اعدام‌ها از روایات شاهدان مربوط به ۱۱ نوامبر ([[روز استقلال لهستان]]) است. در آن روز، آلمانی‌ها حدود ۳۱۴ گروگان لهستانی و یهودی را در پیاشنیتسا به قتل رساندند. طبق شهادت هانس کسنر، افسر پیشین گشتاپو و بعدها [[اسمرش]]، در سال ۱۹۵۲، اعدام‌ها در آن روز از صبح زود تا سه بعد از ظهر ادامه داشتند. مردان و زنان، پنج نفره به گورهایی که پیشتر کنده شده بودند هدایت و سپس تیرباران می‌شدند. برخی از قربانیان زنده به گور می‌شدند. یکی از کشته‌شدگان خواهر [[آلیزیا
به گور می‌شدند. یکی از کشته‌شدگان خواهر [[آلیزیا کوتوفسکا]]، رئیس صومعهٔ ویهروو بود. شاهدان گزارش می‌دهند که کوتوفسکا هنگام انتقال از زندان به محل اعدام، کودکان یهودی را، که خود برای اعدام به پیاشنیتسا برده می‌شدند، در آغوش گرفته و به آنها آرامش می‌داد. در جریان نبش قبر پس از جنگ، جسد آلیزیا شناسایی نشد اما گوری پیدا شد که حاوی [[رزاری (تسبیح)|رزاری]] از همان نوع خواهران صومعه وی بود. هم‌اکنون یادمانی بر سر گور محل رزاریِ پیدا شده قرار دارد. در ۱۹۹۹، آلیزیا کوتوفسکا به همراه ۱۰۷ شهید دیگر توسط پاپ [[ژان پل
کوتوفسکا به همراه ۱۰۷ شهید دیگر توسط پاپ [[ژان پل دوم]] [[بئاتیفیه]] شد. جنگل‌های اطراف مکانی که در آن اعدام‌ها اتفاق می‌افتادند توسط نیروهای پلیس و شبه‌نظامیان احاطه شده بود تا هم از فرار قربانیان و هم از دسترسی شاهدان احتمالی از بیرون جلوگیری شود. علی‌رغم این تمهیدات، مردم محلی لهستانی و کاشوبی‌ها قادر به مشاهده انتقال‌های بیشماری بودند که به جنگل‌های اطراف می‌رفتند و سپس از آنجا صدای تیراندازی برمی‌خواست. آخرین انتقال به آن مکان در بهار ۱۹۴۰ دیده شد و بیشتر شامل بیمارانی از بیمارستان‌های روانی از درون
شامل بیمارانی از بیمارستان‌های روانی از درون خاک رایش سوم، به ویژه از [[شچچین]] و [[لمبورک]] بود. تعداد کل قربانیان کشته شده در منطقه ای در حدود ۲۵۰ کیلومتر مربع در اطراف پیاشنیتسا میان دوازده تا شانزده هزار تن، از جمله زنان، کودکان و نوزادان، تخمین زده می‌شود. مجازات عاملان و مسئولیت. در ۱۹۴۶ دادگاهی ملی در گدانسک، لهستان، [[آلبرت فورستر]]، گاولایتر منطقه گدانسک و فرماندار نازی [[پومرانی]] و پروس غربی، را مسئول کشتارهای پیاشنیتسا و همچنین دیگر جنایات جنگی دانست. وی به اعدام محکوم و این حکم در ۲۸ فوریه
دانست. وی به اعدام محکوم و این حکم در ۲۸ فوریه ۱۹۵۲، در [[ورشو]] اجرا شد. دادگاهی در آلمان در [[هامبورگ]] در سال ۱۹۶۸ رهبر اس‌اس، کورت آیمان، را به اتهام شرکت در کشتار بیماران روانی آلمانی در پیاشنیتسا به چهار سال زندان محکوم کرد. دادگاهی در لهستان در [[بیدگوشچ]] به دلیل نقش [[ریشارد هیلدبرانت]])، [[رهبر اس‌اس و پلیس]] در پومرانی، در سازماندهی کشتارها، وی را به اعدام محکوم کرد. دادگاه نظامی انگلیس در هامبورگ در سال ۱۹۴۶، ماکس پائولی، فرمانده سابق [[اردوگاه کار اجباری اشتوتهوف]] و همچنین فرمانده [[اردوگاه
کار اجباری اشتوتهوف]] و همچنین فرمانده [[اردوگاه کار اجباری نوینگامه]] را به جرم جنایات جنگی به اعدام محکوم کرد. در طول دادرسی، پائولی فاش نکرد که او در اعدام‌های پیاشنیتسا، اشتوتهوف و دیگر مکان‌های پومرانی تحت اشغال آلمان نیز شرکت داشته‌است. این حکم در زندان [[هاملن]] در سال ۱۹۴۶ توسط [[آلبرت پیرپوینت]] اجرا شد. شهردار شهر پاک در هنگام اشغال، اف. فرایمان، نیز توسط دادگاهی در گدینیا به اعدام محکوم شد. پیوند به بیرون. [[رده:آزار یهودیان]] [[رده:تاریخ پومرانی]] [[رده:جنایت‌های جنگی نازی‌ها در لهستان]]
[[رده:جنایت‌های جنگی نازی‌ها در لهستان]] [[رده:کشتار جمعی در ۱۹۴۰ (میلادی)]] [[رده:کشتارها در لهستان]] [[رده:کشتارهای اسیران جنگی در جنگ جهانی دوم]] [[رده:لهستان در ۱۹۳۹ (میلادی)]] [[رده:لهستان در ۱۹۴۰ (میلادی)]] [[رده:جنایت علیه بشریت]] [[رده:آزار اهل اندیشه]]
مؤسسه علوم زیست‌محیطی ()، یک نهاد حرفه‌ای در انگلستان است. این سازمان یک مؤسسه خیریه ثبت شده‌است با هدف پیشبرد حفاظت و بهبود محیط زیست، با ارتقا رویکرد علمی برای شناخت و اطمینان از حفاظت از محیط فیزیکی و طبیعی و پیشبرد آموزش مردم با ارائه تحقیقات و هماهنگی‌های مورد نیاز. همچنین پرداختن به آموزش و پرورش و تعامل با کسانی که به‌طور حرفه‌ای درگیر کار آموزش و تحصیلات زیست‌محیطی هستند. مؤسسه علوم زیست‌محیطی، نهاد تشکیل‌دهنده انجمن محیط زیست و مشاور علمی است که اعضای این مؤسسه را قادر می‌سازد تا سطح آموزش‌های ثبت
این مؤسسه را قادر می‌سازد تا سطح آموزش‌های ثبت شده و تجربه تکنسین‌ها و کارشناسان محیط زیست را به‌طور تجربی ارتقا دهد. تاریخچه. این مؤسسه، در نتیجه ابتکار عمل دکتر جان رز در طی جلساتی که طی سالهای ۱۹۷۱–۱۹۷۲ در انجمن سلطنتی لندن و به ریاست لرد برنتوود برگزار شد، تأسیس گردید. وابستگی‌ها. این مؤسسه، عضوی از جامعه محیط زیست و یک شورای علمی است که دو سازمان دیگر را نیز مدیریت می‌کنند. کمیته روسای متخصصین برنامه‌های تحصیل در دانشگاه‌ها را تأیید نموده و نظم و نظام محیط زیست را در آموزش عالی و مؤسسه مدیریت کیفیت
محیط زیست را در آموزش عالی و مؤسسه مدیریت کیفیت هوا ترویج می‌کنند. انتشارات. مؤسسه علوم زیست‌محیطی تعدادی نشریه تولید می‌کند:
چیچو و فرانکو وطنی فیلمی به کارگردانی علی میری، محصول سال ۱۳۴۸ است. فیلمبرداری و مونتاژ این فیلم را آراکل باباخانیان و تهیه کنندگی آن را لامع و بشارتیان بر عهده داشتند. خلاصه داستان. داستان سفر دو دوست که در طول سفر دچار حوادثی غیرقابل پیش‌بینی برایشان اتفاق می‌افتد و …
کلیسای سینت جان (یحیی یا یوهانِّکسِن‌کیرکو) (فنلاندی: "Johanneksenkirkko"،سوئدی: "Johanneskyrkan") یک کلیسای لوتری در هلسینکی، فنلاند است. طراح این بنا در سبک گوتیک، معمار سوئدی آدولف ملاندر است. این مکان مذهبی بزرگ‌ترین کلیسای سنگی در فنلاند است. این کلیسا بین سال‌های ۱۸۸۸ و ۱۸۹۱ در منطقه اولانلینا هلسینکی ساخته شده و سومین کلیسای لوتری ساخته شده در هلسینکی و بزرگ‌ترین آن‌ها است. برج‌های دوقلوی این کلیسا ۷۴ متر ارتفاع دارند و ظرفیت نشستن در کلیسا ۲۶۰۰ نفر است. طراح و نقاش داخلی کلیسای سینت جان ارو
نفر است. طراح و نقاش داخلی کلیسای سینت جان ارو یارنه‌فلت نقاش فنلاندی و برادرزنِ آهنگساز فنلاندی ژان سیبلیوس بود که طراحی محراب را با نام مکاشفه الهی نقاشی کرد. اسکار مریکانتو نوازنده و موسیقیدان فنلاندی نیز در ۲ دهه اول قرن بیستم در این کلیسا نوازنده ارگ بود.
راندولف هایدن «رندی» ویکر (چارلز گروین هایدن، جونیور، زاده. 3 فوریه 1938) نویسنده، فعال و وبلاگ نویس آمریکایی است. او پس از مشارکت در جنبش‌های هوموفیل و آزادی همجنسگرایان، تبدیل به یک فعال در مسئله شبیه‌سازی انسان شد. اوایل زندگی وفعال ال‌جی‌بی‌تی. ویکر در سال ۱۹۳۸ در پلینفیلد، نیوجرسی با نام چارلز گروین هایدن، جونیور متولد شد. او در فلوریدا توسط پدربزرگ و مادربزرگش بزرگ شد. نخستین تماس او با جنبش هوموفیل هنگامی بود که او در دانشگاه تگزاس در آستین در اواسط دهه ۱۹۵۰، یک نسخه از مجله وان(ONE) راپیدا کرد"."
دهه ۱۹۵۰، یک نسخه از مجله وان(ONE) راپیدا کرد"." ویکر در سال ۱۹۵۸ به انجمن ماتاچین (MSNY) در شهر نیویورک، در حالی که هنوز دانشجوی دانشگاه تگزاس بود و تابستان خود را در این شهر می‌گذراند، پیوست تا با این سازمان همکاری کند. ماتاچین در کار خود برای حقوق همجنسگرایان موضعی محافظه کارانه اتخاذ کرده بود و ویکر، که جوان تر از رهبر و بسیاری از اعضای دیگر بود، در تلاش برای رادیکال تر کردن گروه، به دیگر فعالان جوان مانند معاون رئیس انجمن ،کریگ رودول، پیوست. آرتور موول، رئیس وقت انجمن، دربارهٔ او می‌گوید: «بگذارید
رئیس وقت انجمن، دربارهٔ او می‌گوید: «بگذارید بگویم او یک دستاورد آزار دهنده برای جنبش بود.» ویکر پس از متقاعد کردن انجمن برای شروع تبلیغات در مورد رویدادهای انجمن، برای سخنرانی آینده آگهی‌هایی را چاپ کرد که منجر به حضور جمعیت زیادی شد. این امر همچنین باعث شد که پلیس صاحب سالن سخنرانی را ترغیب کند تا این گروه را از آن جا بیرون کند. ویکر با فعال شدن بیشتر در جنبش، خانواده خود را از فعالیت‌هایش آگاه کرد. هایدن پدر، در حالی که نسبت به فعالیت‌های او به هر چیزی شک داشت، از او خواست تا از «چارلز هایدن» برای
شک داشت، از او خواست تا از «چارلز هایدن» برای فعالیت خود استفاده نکند. او نام مستعار «راندولف هایدن ویکر» را برگزید و نام خانوادگی خود را به عنوان نام میانی جدید خود حفظ کرد تا ارتباط خانوادگی را حفظ کند. وی به‌طور قانونی نام خود را در سال ۱۹۶۷ تغییر داد. ویکر در پاییز ۱۹۵۸ به آستین بازگشت و سعی در ایجاد یک سازمان با نام "مطالعات پژوهشی ویکر(WRS)" داشت. WRS اصول گروه لزبین دختران بیلیتیس مستقر در سانفرانسیسکو را پذیرفت و در سراسر تگزاس، میسیسیپی و لوئیزیانا فعالیت کرد. WRS کوتاه مدت بود، اما میسیسیپی
فعالیت کرد. WRS کوتاه مدت بود، اما میسیسیپی درخواست سازمان برای ادغام را رد کرد. وی همچنین در جنبش حقوق مدنی نیز فعال شد. ویکر برای ریاست هیئت دانشجویی نامزد شد اما در طول مبارزات انتخاباتی رئیس دانشگاه اطلاع داد که ویکر و هم اتاقی اش ادوارد آ. لیسی همجنسگرا هستند. این به او کمک کرد تا متقاعد شود که همجنس گرایان باید دست به اقدامات مبارزاتی بزنند. ویکر پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه، برای همیشه به شهر نیویورک نقل مکان کرد و روابط خود را با ماتاچین تجدید کرد. ویکر که از اقدامات رادیکال تحت نظارت ماتاچین خفه
ویکر که از اقدامات رادیکال تحت نظارت ماتاچین خفه شده بود، در سال ۱۹۶۲ «لیگ همجنسگرایان نیویورک» را ایجاد کرد، یک سازمان صوری که روی کاغذ وجود داشت، تا اجازه دهد ویکر با فاصله از ماتاچین کار کند. هنگامی که رادیو WBAI صحبت‌های هیئتی از روانپزشکان را که از تئوری بیماری همجنس‌گرایی حمایت می‌کردند پخش کرد، ویکر مدیر ایستگاه رادیویی را ترغیب کرد تا او و چند نفر دیگر که به‌طور آشکار همجنسگرا هستند را روی آنتن ببرد تا دربارهٔ زندگی خود صحبت کنند، زیرا «همجنسگرایان مرجع واقعی همجنسگرایی بودند.» یک هفته قبل از پخش،