payamvha/North_RAG huggingface dataset:
زمین طنین انداز می‌شود. ما پژمرده نخواهیم شد. بگذارید هزار گل شکوفا شود."در اواخر سال ۱۹۶۶، روش نماد گل تئاتر چریکی از کالیفرنیا به سایر مناطق ایالات متحده گسترش یافت. تئاتر نان و عروسک در شهر نیویورک اعتراضات زیادی را به پا کرد که شامل توزیع بادکنک و گل با ادبیات ضد جنگ آنها بود. "یک کارگاه آموزشی در زمینه عدم خشونت" (WIN)، مجلهٔ منتشر شده از سوی فعالان نیویورکی که استفاده از نماد گل را تشویق می‌کرد. در ماه مه ۱۹۶۷، ابی هافمن فلاور باریگاد را به عنوان گروه رسمی از رژه شهر نیویورک برای بزرگداشت سربازان در
رسمی از رژه شهر نیویورک برای بزرگداشت سربازان در ویتنام سازمان داد. اخبار شرکت کنندگان فلاور باریگاد را که گلها، پرچم‌ها و پوسترهای صورتی رنگی را که با نوشته عشق همراه بود حمل می‌کردند و مورد ضرب و شتم ناضراان قرار می‌گرفتند، پوشش داد. در پاسخ به خشونت ، هافمن در مجله WIN نوشت: "برنامه ریزی‌هایی برای برداشت گل نرگس از رودخانه شرقی در حال انجام است. زنجیرهای قاصدک دور مراکز مذکور پیچیده می‌شود …. . فریاد "سمبل گل" در سراسر زمین طنین انداز می‌شود. ما نخواهیم پژمرد. " یکشنبه بعد در ماه مه ۱۹۶۷، فعالان WIN روز
" یکشنبه بعد در ماه مه ۱۹۶۷، فعالان WIN روز نیروهای مسلح را «روز سمبل گل» اعلام کردند و در مرکز پارک برای مقابله با رژه سنتی تجمع کردند. میزان مشارکت کم بود و به گفته هافمن، تجمع بی‌نتیجه بود زیرا تئاتر چریلا نیاز به برخورد بیشتری داشت. در اکتبر ۱۹۶۷، هافمن و جری روبین کمک به سازماندهی راهپیمایی در پنتاگون با استفاده از مفاهیم سمبل گل برای مردم یک نمایش تئاتر شدند. این ایده شامل فراخوان راهپیمایان برای تلاش برای بلند شدن از پنتاگون بود. هنگامی که راهپیمایان در برابر بیش از ۲۵۰۰ نیروی گارد ملی ارتش که در
در برابر بیش از ۲۵۰۰ نیروی گارد ملی ارتش که در برابر پنتاگون یک مانع انسانی تشکیل داده بودند، رو به رو شدند، تظاهرکنندگان گلها را در دست داشتند و برخی گلها را در لوله تفنگ سرباز قرار دادند.عکس‌های معترضان همراه با گل در راهپیمایی پنتاگون به تصاویر اصلی تظاهرات ضد جنگ ۱۹۶۰ تبدیل شدند. تصویری از مارک ریبود ، خبرنگار فرانسوی ، که در سراسر جهان چاپ شد، مربوط به دانش آموز هفده ساله دبیرستان بود که جان رز کسمیر، گل داوودی در دست دارد و به سربازان دارای سرنیزه زل زده‌است. مجله اسمیتسونیان بعداً آن را «کنار هم
زل زده‌است. مجله اسمیتسونیان بعداً آن را «کنار هم قرار دادن نیرومند مسلح و بی گناهی کودکان گل به دست» خواند. یک عکس با عنوان "سمبل گل" به دست برنی بوستون، عکاس واشینگتن استار، نامزد دریافت جایزه پولیتزر در سال ۱۹۶۷ شد. این عکس که در ۲۱ اکتبر ۱۹۶۷ گرفته شده‌است، مرد جوانی با موهای بلند را با یک ژاکت یقه اسکی نشان می‌دهد که گل‌های میخک را در لوله تفنگ پلیس‌های نظامی قرار می‌دهد. مرد جوانی که در عکس است بسیار شبیه جورج ادجرلی هریس سوم که بازیگری ۱۸ ساله از نیویورک شناخته می‌شود که بعداً با نام هنری هیبیسکوز
شناخته می‌شود که بعداً با نام هنری هیبیسکوز در سانفرانسیسکو به اجرای برنامه پرداخت. همچنین این مرد جوان پائولکراسنر را به عنوان سازمان دهنده حزب بین‌المللی جوانان، Super-Joel" Tornabene" معرفی کرده‌است. هریس در اوایل دهه ۱۹۸۰ مراحل اولیه شیوع HIV / AIDS در نیویورک درگذشت، در حالی که Tornabene در مکزیک در سال ۱۹۹۳ درگذشت. در ۱۰ دسامبر ۱۹۷۱، جان لنون ، منتقد صریح جنگ، در یک گردهمایی برای جان سینکلر، فعال سیاسی و عضو بنیانگذار حزب پلنگ سفید، که به جرم داشتن ماری جوانا به ۱۰ سال زندان محکوم شده بود، ظاهر شد.
جوانا به ۱۰ سال زندان محکوم شده بود، ظاهر شد. او گفت، "خوب، بنابراین نماد گل کار نمی‌کند. پس چه ما دوباره شروع می‌کنیم. " تا اوایل دهه ۱۹۷۰، جنبش ضد جنگ سمبل گل به دلیل پایان پیش نویس ارتش در ۱۹۷۲ و آغاز عقب‌نشینی آمریکا از فعالیت‌های جنگی در ویتنام در ژانویه ۱۹۷۳ کمرنگ شد. مرکز نمادین جنبش سمبل گل، منطقه هیت-اشبری در سانفرانسیسکو، کالیفرنیا بود. در اواسط دهه ۱۹۶۰، منطقه ای که با تقاطع خیابان‌های‌هایت و اشبری مشخص شده بود، به کانونی برای موسیقی راک تبدیل شده بود. نوازندگان و گروه‌هایی مانند جفرسون ایرپلین،
بود. نوازندگان و گروه‌هایی مانند جفرسون ایرپلین، گریتفول دد و جانیس جاپلین همگی در فاصله کمی از تقاطع معروف زندگی می‌کردند. در طول ۱۹۶۷ تابستان عشق، هزاران نفر از هیپی‌ها در آنجا جمع شدند که توسط ضربه آهنگ‌های مانند " سان فرانسیسکو (مطمئن باشید به پوشیدن گل در موهای شما) ". در ۷ ژوئیه سال ۱۹۶۷، مجله "تایم با" عنوان "هیپی‌ها: فلسفه خرده فرهنگ" و گزارش تلویزیونی CBS News در ماه آگوست در مورد "وسوسه هیپی" و همچنین سایر علاقه‌مندی‌های رسانه ای، جلد فرهنگ هیپی را در معرض دید توجه ملی و جنبش سمبل گل را در سراسر
در معرض دید توجه ملی و جنبش سمبل گل را در سراسر کشور و سراسر جهان رواج داد. در همان تابستان، آهنگ محبوب بیتلز " All You Need Is Love " به عنوان یک سرود برای جنبش بود. در ۲۵ ژوئن، بیتلز آهنگ را در پخش ماهواره ای شبکه بین‌المللی "دنیای ما اجرا" کرد و اطمینان حاصل کرد که پیام صلح طلبانه به ۴۰۰ میلیون مخاطب رسیده‌است. هنر آوانگارد میلتون گلاسر، هنیز ادلمان و پیتر مکس مترادف با نسل سمبل گل شدند. سبک تصویرگری ادلمن بیشتر در طراحی‌های هنری او برای بیتلز فیلم انیمیشن "زیردریایی زرد" در سال ۱۹۶۸ شناخته شد. گلاسر،
"زیردریایی زرد" در سال ۱۹۶۸ شناخته شد. گلاسر، بنیانگذار Push Pin Studios، همچنین طراحی گرافیکی روان روان را ایجاد کرد، به عنوان مثال در تصویر پوستر اصلی باب دیلن در سال ۱۹۶۶، با موهای طرح گل. این پوسترها توسط پیتر مکس، هنرمند موسیقی پاپ، با طرحهای زنده و روان آنها با رنگهای Day-Glo نقاشی شده بود، که به نمادهای سمبل گل تبدیل شدند. داستان جلد مکس در مجله "لایف" (سپتامبر ۱۹۶۹) و همچنین حضور در "نمایش امشب با بازی جانی کارسون" و "نمایش اد سالیوان"، هنر سبک «سمبل گل» را بیشتر در فرهنگ جریان اصلی تثبیت کرد.
زبان‌های اطلسی یا اطلسی غربی یک زیر گروه اصلی از زبان‌های نیجر-کنگو هستند که در غرب آفریقا گویش می‌شوند. زبان اطلسی در امتداد ساحل اقیانوس اطلس از سنگال تا لیبریا، درمیان رمه‌گردانان فولانی‌زبان گسترش یافته و به سمت شرق در سراسر ساحل، از سنگال تا نیجریه، کامرون و سودان امتداد یافته و گویش می‌شود. زبان‌های ولوف سنگال و فولانی پرسخنگوترین زبان‌های اطلسی هستند که هر کدام چندین میلیون سخنران دارند. از دیگر اعضای قابل توجه می‌توان به سرر و زنجیره گویشی جولا سنگال اشاره کرد. تمنه، زبان اصلی سیرالئون، در
سنگال اشاره کرد. تمنه، زبان اصلی سیرالئون، در دسته‌بندی‌های پیشین در زیر گروه اطلسی قرار داشت، اما در پیشنهادهای نوین، دیگر در گروه اقیانوس اطلس قرار داده نمی‌شود. دسته‌بندی. دیوید ساپیر (۱۹۷۱) زبان‌های اطلسی را به سه شاخه شمالی، جنوبی و تک‌زبان واگرای بیجاگو از جزایر بیساگوس در سواحل گینه بیسائو تقسیم کرد: بازسازی. نوآوری‌های واژگانی نیااطلسی بازسازی‌شده توسط پوزدنیاکوف و سگرر (۲۰۱۷):
ده روز پس از مرگ آنها، ماکسیمیلیان روبسپیر اعدام شد و به سلطنت وحشت (ترور) پایان داد. شهدای کمپیژن، که اولین قربانیان انقلاب فرانسه هستند به عنوان مقدس شناخته می‌شوند، و ممکن است «در به‌وجود آوردن پایان وحشت انقلاب را به کمک کرده باشند» و پایان سلطنت ترور را تسریع کنند. خواهران در سال ۱۹۰۶ تجلیل شدند. روز جشن آنها ۱۷ ژوئیه است. در زمان دستگیری سه خواهر از اجتماع دور بودند و به همین دلیل به همراه دیگران اعدام نشدند. بعداً یکی از این موارد، مریم از تجسم (فرانسوا ژانو فیلیپ)، روایتی از شهادت را نوشت، تاریخچه
ژانو فیلیپ)، روایتی از شهادت را نوشت، تاریخچه راهبه‌های کارملی کمپیژن، که در سال ۱۸۳۶ منتشر شد. از داستان شهدای کومپین یک فیلم تولید نشده، یک نمایشنامه و یک اپرا الهام شده‌است. در سال ۱۹۳۱، گرترود فون لو فورت، نویسنده آلمانی، دانشجوی ارنست TROELTSCH و متدین به کاتولیک، از این تاریخ استفاده کرد تا رمانی بنام «آواز در داربست» بنویسد، از دید شخصیت خیالی «بلانش دو لا فورس» اشراف جوانی که از ترس او را آزار داده‌است، و به دنبال صلح در صومعه است. " ریموند-لئوپولد بروکربرگ دومنیکن فرانسوی و فیلیپه آگوستینی
بروکربرگ دومنیکن فرانسوی و فیلیپه آگوستینی فیلمبردار فیلم فیلمی را براساس این رمان ساختند و در سال ۱۹۴۷ ژرژ برنانوس را ترغیب کردند که انرا را بنویسد. این فیلم هرگز تولید نشد، اما متن نوشته برنانوس به عنوان نمایشی روی صحنه رفت که در سال ۱۹۵۱ در زوریخ به نمایش درآمد و در سال بعد ۳۰۰ اجرا شد. آهنگساز فرانسوی، فرانسیس پولنک، مأمور نوشتن باله ای بر اساس گفتگوهای برنانوس برای لا اسکالا و کازا ریکوردی شد، اما او به جای آن اپرایی با عنوان گفتگوهای کارملیت‌ها نوشت. از سال ۲۰۱۹، اپرای متروپولیتن ۵۹ بار اجرا شده‌است،
سال ۲۰۱۹، اپرای متروپولیتن ۵۹ بار اجرا شده‌است، ابتدا به زبان انگلیسی، سپس به زبان اصلی فرانسه، از زمان اکران در ۱۹۷۷، به مخاطبان فروخته شده. در سال ۱۷۹۴، پس از شروع ترور، دولت به مدت دو روز در آپارتمان‌های خواهران جستجو کرد. آنها نامه‌هایی یافتند که «جنایات» آنها علیه انقلاب را نشان می‌داد، که شامل خصومت با انقلاب، همدردی شدید با سلطنت ، و شواهدی مبنی بر ادامه زندگی آنها به عنوان جامعه ای از زنان مسیحی تقدس شده بود. آنها همچنین دو نامه یافتند با عنوان «بدبخت» نوشتهی مولوت دو لا مناردیر به پسر عموی خود،
نوشتهی مولوت دو لا مناردیر به پسر عموی خود، خواهر فراسیا با مفهوم بی عیب و نقص نوشتن، که حاوی انتقادهای نامطلوب انقلاب بود. مولوت متهم شد که به آنها کمک کرده و کشیشی غیرقانونی است، با اینکه متأهل بود، و با خواهران دستگیر و زندانی شد. در ۲۲ ژوئن، خواهران و مولوت دستگیر و در صومعه سابق «بازدید» که در زندان زندانیان سیاسی در کومپیژن بود محبوس شدند. در ۱۰ ژوئیه ۱۷۹۴، آنها به زندان کنسیرجری پاریس منتقل شدند تا منتظر محاکمه شوند. خواهران در حالی که در زندان بودند سوگند مدنی خود را پس گرفتند. خواهر ماری هنریتا در
سوگند مدنی خود را پس گرفتند. خواهر ماری هنریتا در جریان دادرسی خود در ۱۷ ژوئیه ۱۷۹۴، که در آن هیچ مشاور حقوقی دریافت نکردند، سعی کردند دادستان را مجبور کند کلمه «متعصب»، یکی از اتهامات علیه آنها را تعریف کند. او وانمود کرد که معنای این کلمه را نمی‌داند، بنابراین او را وادار کردند اعتراف کند که متعصب بودن آنها به دلیل مذهب آنها است، که آنها را «جنایتکار و نابود کننده آزادی عمومی» ساخته‌است. مادر ترزا مسئولیت کامل اتهامات ضدانقلابی و متعصب مذهبی را به عهده گرفت و از بی گناهی دیگران دفاع کرد و اصرار ورزید. هر
و از بی گناهی دیگران دفاع کرد و اصرار ورزید. هر ۱۶ خواهر به همراه مولوت به اعدام محکوم شدند. در یک لحظه، هنگامی که منتظر حمل و نقل از دربانخانه به محل اعدام آنها بودند، یکی از راهبه‌ها، خواهر سنت لوئیس، پس از مشورت با مادر ترزا، یک پارچه خزدار را که متعلق به او بود، با یک فنجان شکلات برای خواهران داد زیرا بعد از ان قادر به خوردن چیزی در طول روز نیستید، پس می‌توانستند از اه بخورند. بین دستگیری و اعدام آنها ۲۶ شب وجود داشت.
«کریسمس سال را نجات می‌دهد» عنوان ترانه‌ای از گروه موسیقی توئنی وان پایلتس است که در تاریخ ۸ دسامبر ۲۰۲۰ منتشر شد. موضوع ترانه مربوط به کریسمس و امید داشتن به آینده پس از گذراندن دنیاگیری کووید ۱۹ می‌باشد. این ترانه پس از استریم یک تورنومنت برای خیریه در بازی فورتنایت توسط تایلر جوزف (خوانندهٔ اصلی گروه) منتشر شد. جوزف تهیه‌کننده و نویسندهٔ متن آهنگ می‌باشد و جاش دان در پس زمینهٔ آهنگ، درام می‌زند. این دومین تک‌آهنگ گروه در سال ۲۰۲۰ پس از «سطح نگرانی» بود و بصورت یک سوپرایز برای طرفداران منتشر شد. موزیک
و بصورت یک سوپرایز برای طرفداران منتشر شد. موزیک ویدیو. بلافاصله پس از پخش استریم، موزیک ویدیوی این ترانه در سرویس‌های پخش موسیقی در دسترس قرار گرفت. پیوند به بیرون. کریسمس سال را نجات می‌دهد در اسپاتیفای
جشنواره فیلم میلواکی (انگلیسی: Milwaukee Film Festival) یک جشنواره عمومی فیلم سالیانه است که از سال ۲۰۰۹ عمدتاً در س‍پتامبر و اکتبر هر سال در میلواکی بزرگ‌ترین شهر ایالت ویسکانسین و سی‌امین شهر پرجمعیت ایالات متحده آمریکا برگزار می‌شود. این رویداد سینمایی پس از تعطیلی جشنواره بین‌المللی فیلم میلواکی در سال ۲۰۰۹ تأسیس شد. این جشنواره از پنجشنبه چهارم ماه سپتامبر آغاز می‌شود و به مدت ۱۵ روز ادامه دارد. در سال ۲۰۱۵، ۳۰۴ فیلم از بیش از ۵۰ کشور در ۵ پردیس سینمایی میلواکی با نزدیک به ۷۱۰۰۰ مخاطب به نمایش درآمد.
میلواکی با نزدیک به ۷۱۰۰۰ مخاطب به نمایش درآمد. جشنواره فیلم میلواکی پنجمین جشنواره بزرگ فیلم در ایالات متحده از نظر مخاطب، تعداد فیلم‌های نمایش داده شده و مدت زمان جشنواره است.
اردوگاه انتقالی وستربورک (به هلندی: "Kamp Westerbork": به آلمانی: "Durchgangslager Westerbork") اردوگاهی انتقالی در استان درنته، شمال شرقی هلند، در جریان جنگ جهانی دوم بود. این اردوگاه در تابستان سال ۱۹۳۹ توسط دولت هلند تأسیس شد و قرار بود به عنوان اردوگاهی پناهندگی برای یهودیانی که به‌طور غیرقانونی وارد هلند شده بودند، فعالیت کند. کارکرد اردوگاه. از اردوگاه وستربورک به عنوان مکانی موقت برای اخراج یهودیان استفاده می‌شد. این اردوگاه، که تنها یک نیم کیلومتر مربع (۱۱۹ هکتار) مساحت داشت، به منظور کشتار صنعتی یا
(۱۱۹ هکتار) مساحت داشت، به منظور کشتار صنعتی یا اردوگاه مرگ ساخته نشده بود. از دیدگاه استانداردهای نازی، وستربورک اردوگاهی با شرایط «بشردوستانه» بود. زندانیان یهودی با خانواده‌شان در ۲۰۰ کلبه بهم پیوسته اسکان داده شدند که هر یک شامل دو اتاق، یک توالت، صفحه‌ای داغ برای پخت‌وپز و یک حیاط کوچک بود. زندانیان مجرد را در سربازخانه‌هایی که حاوی دستشویی برای هر جنس بود، قرار دادند. قطارهای ترابری از ژوئیه ۱۹۴۲ تا سپتامبر ۱۹۴۴ هر سه شنبه وارد وستربورک می‌شدند و تخمین زده می‌شود که ۹۷٬۷۷۶ یهودی در این مدت به اردوگاه
زده می‌شود که ۹۷٬۷۷۶ یهودی در این مدت به اردوگاه تبعید شدند. زندانیان یهودی گروه‌گروه به آشویتس (۶۵ کاروان قطار در مجموع ۶۰٬۳۳۰ تن)، سوبیبور (۱۹ کاروان قطار؛ ۳۴٬۳۱۳ تن)، گتو ترزینشتات و برگن-بلزن (۹ کاروان قطار؛ ۴۸۹۴ تن) تبعید شدند. تقریباً همه ۹۴٬۶۴۳ تن تبعید شده به آشویتس و سوبیبور در لهستان تحت اشغال آلمان بلافاصله پس از ورود کشته شدند. اردوگاه وستربورک همچنین دارای یک مدرسه، ارکستر، آرایشگاه و حتی رستوران‌هایی بود که توسط مقامات اس‌اس طراحی شده بود تا به زندانیان احساس کاذب امید به زنده ماندن بدهد و به
زندانیان احساس کاذب امید به زنده ماندن بدهد و به جلوگیری از مشکلات هنگام انتقال کمک کند. فعالیت‌های فرهنگی ارائه شده توسط نازی‌ها برای اخراجیان شامل کار با فلز، مشاغل خدمات بهداشتی و سایر فعالیت‌های فرهنگی بود. یک کادر کارگری جداگانه و متشکل از ۲۰۰۰ زندانی یهودی به صورت «دائمی» به عنوان نیروی کار اردوگاه مورد استفاده قرار می‌گرفت. از میان اعضای این گروه، گروهی فرعی گزینش شده بودند که نقش پلیس گتو ر بر عهده داشتند و برای کمک به انتقال زندانیان و برقراری نظم بهشان نیاز بود. SS در حقیقت، اس‌اس نیاز به تلاش
بهشان نیاز بود. SS در حقیقت، اس‌اس نیاز به تلاش چندانی برای گزینش کسانی که می‌بایست منتقل شوند نداشت، چرا که امسئول ین کار طبقه دیگری از زندانیان بودند که نوعی سرویس امنیتی را تشکیل می‌دادند. در نهایت بیشتر این ۲۰۰۰ زندانی «دائمی» خود به اردوگاه‌های کار اجباری یا مرگ فرستاده شدند. زندانیان سرشناس. آنه فرانک از جمله زندانیان برجسته وستربورک بود که در ۴ اوت ۱۹۴۴ به اردوگاه منتقل شد. او به همراه اتی هیلسوم هر یک از تجربیات روزانه خود در اردوگاه نوشتند. آنه در کلبه ای کوچک در اردوگاه باقی ماند، تا آنکه در ۳
کلبه ای کوچک در اردوگاه باقی ماند، تا آنکه در ۳ سپتامبر به آشویتس تبعید شد. اتی هیلسوم توانست تا آوریل ۱۹۴۲ از شناسایی شدن توسط نازی‌ها اجتناب کند. حتی پس از برچسب «یهودی» خوردن، هیلسوم اقدام به نوشتن در مورد سیاست‌های ضدیهودی کرد. او به مدت دو هفته با یودنرات کار کرد و سپس داوطلبانه نخستین گروه از یهودیان اعزامی به وستربورک را همراهی کرد. هیلسوم تا ۷ سپتامبر ۱۹۴۳، هنگامی که به آشویتس تبعید شد، در وستربورک ماند؛ او سه ماه بعد در آنجا درگذشت. اردوگاه وستربورک همچنین میزبان بازیگر سینما و خواننده کاباره
همچنین میزبان بازیگر سینما و خواننده کاباره آلمانی، دورا گرزون، بود که پیش از اعزام به آشویتس در آنجا با خانواده اش توقیف شده بود، و نیز پروفسور سر ویلیام اشر که با تلاش مادرش در تهیه نسب‌نامه‌ای که وی را به نسب انگلیسی وصل می‌کرد، توانست آزاد شود. یونا اوبرسکی از خاطرات خود به عنوان یک کودک در وستربورک در کتابش با نام "Kinderjaren" («کودکی») که در سال ۱۹۷۸ در هلند منتشر شد، نوشت. بعدها فیلم "یونا که در نهنگ زندگی کرد" بر پایه این کتاب ساخته شد.
داستان‌های علمی و اجتماعی (به انگلیسی: Social science fiction) یکی از ژانرهای علمی–تخیلی است، که معمولاً (اما نه لزوماً) بیشتر به داستان‌های علمی-تخیلی نرم، که کمتر به فناوری و اپرای فضایی بلکه بیشتر به گمانه زنی در مورد جامعه می‌پردازد. به عبارت دیگر، «انسان‌شناسی را جذب می‌کند و از آن بحث می‌کند» و دربارهٔ رفتار و تعاملات انسان‌ها حدس می‌زند.
خورشیدی (به انگلیسی: Czech hedgehog یا خارپشت چکسلواکی) نوعی مانع برای جلوگیری از عبور تانک است که از تیرهای فلزی ساخته می‌شود. انواع کوچکتر این وسیله نیز برای ممانعت از عبور اتومبیل‌ها کاربرد دارد. همچنین ممکن است از این وسیله در سواحل برای جلوگیری از نزدیک شدن شناورها استفاده شود. همچنین در فارسی خورشیدی به موانعی نیز گفته می‌شود که به با جوش دادن میلگردهای نوک تیز به یکدیگر به شکل یک توپ ساخته می‌شود و برای جلوگیری از عبور غواص‌ها کاربرد دارند. تاریخچه. نام انگلیسی این وسیله از به‌کارگیری آن در مرز بین
نام انگلیسی این وسیله از به‌کارگیری آن در مرز بین چکسلواکی و آلمان قبل از جنگ جهانی دوم نشأت می‌گیرد. خورشیدی‌ها در جنگ جهانی دوم به صورت گسترده‌ای توسط شوروی مورد استفاده قرار گرفتند، به گونه ای که در ۱۹۶۶ سه خورشیدی ضد تانک بزرگ به عنوان بنای یادبود مدافعین مسکو در جنگ جهانی دوم در کنار ساخته شد. آلمانی‌ها نیز از خورشیدی‌های ضد تانک به عنوان بخشی از استحکامات موسوم به دیوار آتلانتیک که در امتداد سواحل شمال اروپا برای جلوگیری از پیاده شدن قوای متفقین ساخته بودند استفاده کردند. در جنگ ایران و عراق نیز عراق
بودند استفاده کردند. در جنگ ایران و عراق نیز عراق از خورشیدی‌ها برای جلوگیری از عملیات‌های غواصان ایرانی استفاده می‌کرد. خورشیدی‌ها در کنار رودخانه نصب می‌شدند و مانعی عمده را برای عبور نیروها و قایق‌ها به وجود می‌آوردند و به علت فاصله نزدیک آنها با یکدیگر، جابجاییشان نیز دشوار بود. ساختمان و عملکرد. ویژگی خورشیدی این است که حتی در صورت برگشتن یا وارونه شدن باز هم عملکرد خود را حفظ می‌کند. به علت وزن بالای خورشیدی‌های بزرگ و احتمال فرورفتن آن‌ها در زمین، ممکن است صفحاتی به زیر بخش‌هایی از آن که روی زمین
ممکن است صفحاتی به زیر بخش‌هایی از آن که روی زمین قرار می‌گیرند متصل شود. همچنین ممکن است مکان‌هایی نیز در بازوهای خورشیدی برای بستن سیم خاردار تعبیه گردد. کنار زدن خورشیدی‌های کوچک کاری آسان است. در عین حال می‌توان آن‌ها را تا حدی در میان گیاهان پنهان نمود یا به رنگ محیط استتار کرد. خورشیدی‌های ضد غواص از جوش دادن میلگردهای ضخیم ۲ متری از وسط با یکدیگر ساخته می‌شود. نوک میلگردها به صورت اریب بریده می‌شود یا به سر آن‌ها وسیله‌های نوک تیزی شبیه سرنیزه متصل می‌شود. در فرهنگ عامه. در بسیاری از فیلم‌های مربوط
در فرهنگ عامه. در بسیاری از فیلم‌های مربوط به جنگ جهانی دوم موانع خورشیدی دیده می‌شوند. از جمله در ابتدای فیلم نجات سرباز رایان، نیروهای آمریکایی پس از پیاده شدن از شناورها در ساحل نورماندی از کنار خورشیدی‌ها عبور کرده و خود را به مواضع نیروهای آلمانی می‌رسانند.
پولیتیش آبتایلونگ که «گشتاپوی اردوگاه‌های کار اجباری» نیز نامیده می‌شود، یکی از ۵ اداره اردوگاه‌های کار اجباری آلمان نازی بود که توسط سازمان بازرسی اردوگاه‌های کار اجباری برای اداره کردن اردوگاه‌ها ایجاد شده بود. به عنوان نمایندگان گشتاپو و پلیس جنایی (Kripo)، "پولیتیش آبتایلونگ" به مهم‌ترین اداره از این ۵ بخش سیاسی تبدیل شد. "پولیتیش آبتایلونگ" پس از آن شکل گرفت که "رایشسفورر-اس‌اس" هاینریش هیملر از تئودور آیکه درخواست کرد تا به ایجاد سامانه‌ای اقدام نماید که بتواند اردوگاه‌های کار اجباری را اداره کند.
که بتواند اردوگاه‌های کار اجباری را اداره کند. وظایف. "پولیتیش آبتایلونگ" به پنج یا شش بخش تقسیم شده بود که هر یک وظیفه ویژه‌ای را بر عهده داشتند. برای نمونه، در اردوگاه آشویتس، وظایف "پولیتیش آبتایلونگ" شامل این‌ها می‌شدند: ثبت احوال اردوگاه به ثبت نام زندانیان هنگام پذیرش و نیز ثبت ایشان در هنگام ترک آنجا می‌پرداخت، خواه توسط آزاد شدن ، انتقال، فرار یا مرگ. پرونده برای زندانیان ایجاد می‌شد، از آن‌ها عکس‌های پرتره گرفته می‌شد، شرح فیزیکیشان ذکر می‌شد، جزئیات مختصری دربارهٔ زندگی زندانی ثبت می‌شد، و در
مختصری دربارهٔ زندگی زندانی ثبت می‌شد، و در نهایت اثر انگشتشان گرفته می‌شد. "پولیتیش آبتایلونگ" همچنین وظایف پلیس اردوگاه‌ها را انجام می‌داد و این کار را به زیرمجموعه‌های تخصصی تقسیم می‌کرد. گروه سرویس نظارت، اسناد شناسایی زندانیان را تهیه می‌کرد، گروه دیگری تحقیقات و بازجویی‌ها را انجام می‌داد و گروه سوم نظارت بر زندانیان را بر دوش داشت. این شامل مبارزه با گروه‌های مقاومت پنهانی اردوگاه، و جلوگیری از فرار زندانیان بود. این بخش به خاطر بازجویی‌های سخت، شکنجه و اعدام معروف بود و زندانیان از اعضای اس‌اس این
و اعدام معروف بود و زندانیان از اعضای اس‌اس این بخش ترس بسیار داشتند. منابع. کتاب‌شناسی
ال‌ایی‌دی گُسیلَنده لبه‌ای (ایی‌ال‌ای‌دی) لزوم ال‌ایی‌دی به روشنایی زیاد را تحقق می‌بخشد، که این تزویج‌سازی با بازدهی بالا به فیبرهای نوری را برآورده می‌کند. پیشینه. پس از سیر تکاملی لیزر در سال ۱۹۶۰، به‌کارگیری ال‌ایی‌دی در سامانه‌های مخابرات نوری در سال ۱۹۷۰ توانست به وقوع بپیوندد. "گسیل‌گرهای لبه‌ای" در اواسط دهه ۱۹۷۰ تکامل یافتند. ساختار. ساختار آن‌ها ظاهراً شبیه دیود لیزری تزریقی است. به‌طوری که از یک ناحیه موجبر نوری تشکیل شده‌است، که به صورت یک هدایت‌گر برای نوری که در امتداد موجبر با بازتابش داخلی
برای نوری که در امتداد موجبر با بازتابش داخلی کلی گسیل می‌شود، عمل می‌کند. این نوع ال‌ایی‌دی از ساختار لیزر تزریقی اصلاح‌شده استفاده می‌کند. همچنین دارای ناحیه بسیار فعال، با یک تفاوت مکفی، به طوری که موجبر در اطراف ناحیه فعال، تابش را به رُخ گسیلنده قطعه منتقل می‌کند.
گرفته بود. سازمان جدید نهادی اداری بود که با تغییر سریع قوانین ضدیهودی آلمان نازی که توسط اداره اصلی امنیت رایش اعمال می‌شدند، بیشتر در مورد هماهنگی و پشتیبانی از این قوانین و در نتیجه مهاجرت و اخراج اجباری مردم یهود فعالیت می‌کرد. وضعیت حقوقی سازمان جدید در ۴ ژوئیه ۱۹۳۹ بر پایه قوانین نورنبرگ تغییر یافت و توسط دهمین آیین‌نامه قانون شهروندی صادر شده توسط وزارت کشور رایش تعریف شد. انجمن عنوان قدیمی به اصطلاح "Reichsvereinigung der Juden in Deutschland" را تصاحب کرد، که نامی بود که «نمایندگی رایش برای یهودیان
کرد، که نامی بود که «نمایندگی رایش برای یهودیان آلمانی» پیشتر از فوریه ۱۹۳۹ تا آن هنگام با آن فعالیت می‌کرد. سازمان رایش جدید کارکنان، تأسیسات و ساختمان‌های نمایندگی رایش قدیمی را به خود اختصاص داد. اداره اصلی امنیت رایش سازمان رایش جدید را تحت نفوذ و کنترل خود قرار داد و خاخام لئو بئک را، که پیشتر به عنوان رئیس نمایندگی رایش قدیمی برگزیده شده بود، به عنوان رئیس سازمان جدید تأیید کرد. در پایان ۱۹۳۹، اداره اصلی امنیت آدولف آیشمن را به عنوان "داور ویژه امور یهودیان" (آلمانی: "Sonderreferent für
ویژه امور یهودیان" (آلمانی: "Sonderreferent für Judenangelegenheiten") منصوب کرد. آیشمن به دلیل اخراج ۵۰٬۰۰۰ اتریشی یهودی و اتریشی‌های غیر یهودی اما دارای‌تبار یهودی در سه ماه نخست پس از آنشلوس، به شهرت رسیده بود. بنابراین او مأمور شد تا آلمانی‌های یهودی و آلمانی‌های غیر یهودی با تبار یهودی را از مرزهای قدیمی رایش بیرون کند. نظارت محلی سازمان رایش برای یهودیان به شعب محلی گشتاپو سپرده شد.
بیگانه ای با من است یک مجموعه تلویزیونی درام و خانوادگی به کارگردانی احمد امینی و آرش معیریان و تهیه‌کنندگی بهروز مفید و نویسندگی فروغ فروهیده محصول سال ۱۳۹۸–۱۳۹۹ است. این مجموعه از ۱۵ آذرماه ۱۳۹۹ از شبکه دو صدا و سیما پخش شد. این آخرین هنرنمایی پرویز پورحسینی فقید بود. داستان. داستان در دهه شصت و سال ۶۹ و پیرامون شخصیت نساء (شبنم قلی‌خانی) است. نساء کارگر زوجی به نام‌های مینو و امیرعلی در شیراز است و در پی فرار از دست شوهرش برای نفروختن بچه، همراه با این زوج راهی سفر می‌شود و تصادف می‌کنند. امیرعلی می‌میرد
راهی سفر می‌شود و تصادف می‌کنند. امیرعلی می‌میرد و مینو که باردار است فرزندش را بدنیا می‌آورد و می‌میرد. نساء برای زنده نگه داشتن بچه خود، او را به جای مینو جا می‌زند و عروس خانواده امیرعلی می‌شود. توضیحات. این سریال به کارگردانی احمد امینی در روزهای ابتدایی تابستان ۹۸ وارد مرحله تولید شد و با اینکه در چند فصل و اوج شیوع کرونا ساخته شد، اما زمان تولید آن یک سال و نیم به طول انجامید، این سریال علاوه بر تهران، شهرک سینمایی غزالی، در کرج، شیراز، بوشهر نیز مقابل دوربین رفت، بخشی از قصه بیگانه ای با من است، در
دوربین رفت، بخشی از قصه بیگانه ای با من است، در دهه ۶۰ و بخشی از آن در دهه ۷۰ و ۹۰ می‌گذرد، بنا بر این این سریال در سه فصل داستانی و البته به هم پیوسته تهیه و تولید شده است، فصل اول در ۳۳ قسمت و فصل دوم در دو بخش دهه ۷۰ و دهه ۹۰ در ۱۴ قسمت تهیه شده است، روایت قصه این سریال در دهه ۶۰ می‌گذرد و در بخش‌های گروه تولید محدودیت‌هایی داشتند اما به علت داستان این سریال، می‌بایست قصه در این دهه روایت می‌شد، از آنجا که دو فصل این سریال در دو برهه زمانی متفاوت به تصویر کشیده شده است، به همین دلیل هر کدام از این
تصویر کشیده شده است، به همین دلیل هر کدام از این فصل‌ها توسط یک کارگردان ساخته شده است، احمد امینی کارگردانی فصل یک و آرش معیریان کارگردانی فصل دو را به عهده دارد.
جیمز گلیس (۱۸۰۲–۱۸۶۴) اسقفی کاتولیک روم بود که با عنوان مقام مقدس رسول در منطقه شرقی اسکاتلند خدمت می‌کرد. زندگی‌نامه. او در ۷ آوریل سال ۱۸۰۲ در مونترال، کبک، کانادا متولد شد، پدرش اسکاتلندی و مادرش انگلیسی بود، در سال ۱۸۱۶ به همراه والدینش به فوچبرز آمد. سال بعد، او به عنوان یک دانش آموز کلیسایی وارد حوزه علمیه Aquhorties شد و در سال بعدش، یعنی ۳ دسامبر ۱۸۱۸ جیمز و چر نفر که از همراهانش بودند، به دستور اسقف الکساندر کامرون، از Aquhorties به سوی پاریس روانه شدند. هنگامی که در آنجا بود، در ۱۶ دسامبر ۱۸۱۸
شدند. هنگامی که در آنجا بود، در ۱۶ دسامبر ۱۸۱۸ وارد حوزه علمیه سنت نیکلاس شد. او در اکتبر ۱۸۲۳ سنت نیکلاس را ترک کرد و وارد مدرسه علمیه Sulpician of Issy شد، پس از آنکه سلامتی خود را از دست داد، در آوریل ۱۸۲۶ به اسکاتلند بازگشت. او به مقام کشیشی توسط اسقف پاترسون در Aquhorties در ۱۸۲۷ ژوئن ۹ رسید. در سال ۱۸۳۱، جان منزی از پیتفودلز، برای اقامت دائم در ادینبورگ آمد. او ۳ سال قبل به کلیسای کاتولیک اسکاتلند املاک گسترده خود در بلر، در نزدیکی آبردین اعطا شده بود همچنین او اسقف پترسون را ترغیب کرد که با او در
همچنین او اسقف پترسون را ترغیب کرد که با او در خانه خود، واقع در محل ۲۴ یورک زندگی کند. اسقف، جیمز گلیس را به عنوان منشی خود با خود برد. جیمز گیلیس در تاریخ ۲۸ ژوئیه ۱۸۳۷ به همیاور کشیش وابسته به پاپ از شرق منطقه و اسقف تیتولار لیمیرا توسط سریر مقدس منصوب شد و در ۱۸۳۸ ژوئیه ۲۲ در فرقه اپیسکوپلین دست گزاری کرد .دست گذار اصلی اسقف پیتر آگوستین بینز بود و مشایخ اصلی آن اسقف آندرو اسکات و اسقف جیمز کایل بودند. به دنبال درگذشت اسقف اندرو کاروترز در ۲۴ مه ۱۸۵۲، گلیس خود به خود به عنوان . وی در ۲۴ فوریه ۱۸۶۴ در