payamvha/North_RAG huggingface dataset:
داد. وی در سالهای دانشجویی در تبلیغات تلویزیونی و اینترنتی شرکت می کرد. در سال ۲۰۰۸ وی شخصیت "مورفی مک ماهون" را در مجموعه تلویزیونی "توقف مسافر" (به ترکی: Dur Yolcu) به تصویر کشید و برای اولین بار در یک سریال تلویزیونی ظاهر شد. او در اولین فیلم اصلی خود، به نام "بایستید" (به ترکی: Ayakta Kal) که در ۱۶ ژانویه ۲۰۰۹ اکران شد، نقش "برک" (به ترکی: Berk) را به عنوان نقش اول این فیلم بازی کرد. پس از چند فیلم تبلیغاتی، فیلم و سریال تلویزیونی، با بازی در نقش "شاهین" در سریال تلویزیونی "رز سیاه (به ترکی: Karagül)
در سریال تلویزیونی "رز سیاه (به ترکی: Karagül) مورد استقبال مخاطبان ترک قرار گرفت. در سال ۲۰۱۵ وی نقش "انگین" (به ترکی: Engin) در سریال "آخرین خروج" (به ترکی: Son Çıkış) را احیا نمود. او همچنین شخصیت "تئومن" (به ترکی:Teoman) را در مجموعه تلویزیونی "اسمش را شما بگذارید" (به ترکی: Adını Sen Koy) در سال ۲۰۱۹ به تصویر کشید. او به عنوان معلم تئاتر در بسیاری از کالج ها و مؤسسه های آموزش خصوصی بازیگری در شهرهای تکیرداغ و استانبول کار کرده و دانشجویان را برای آموزش هنرستان تعلیم داده است. در حال حاضر امره تتیکل
هنرستان تعلیم داده است. در حال حاضر امره تتیکل علاوه بر فعالیت در عرصه بازیگری، در فیلمنامه نویسی و برگذاری دوره های آموزشی تئاتر برای سنین مختلف نیز فعالیت دارد. وی در سال ۲۰۱۵ اولین رمان خود را با عنوان "عشق تنها پناهگاه" (به ترکی: Yalnız Aşka Sığınmak) منتشر نمود که پس از مدت کوتاهی در جایگاه ۱۶ از ۲۰ رمان برتر ترکیه قرار گرفت. در نوروز سال ۱۳۹۸ خورشیدی امره تتیکل در مجموعه تلویزیونی هفت شهر عشق که یک فیلم مسابقه ای با حضور بازیگران سینما و تلویزیون ایرانی و خارجی و با هدف نشان دادن علاقه ها و آشنایی با
و خارجی و با هدف نشان دادن علاقه ها و آشنایی با فرهنگ کشورهای دیگر دنیا بود شرکت نمود. همچنین در همان سال او با حضور در فصل نهم برنامه شام ایرانی با کارگردانی سعید ابوطالب به ایفای نقش و همکاری در این مجموعه پرداخته است. وی در این برنامه با سامان گوران، نیما شاهرخ شاهی و پوریا پورسرخ هم بازی بود.
«جایزه‌ی داستان واقعی» اولین جایزه‌ی جهانی خبرنگاری محسوب می‌شود. این جایزه از سال ۲۰۱۹ در سوئیس پایه‌گذاری شد. جوایز از طرف یک بنیاد مستقل اعطا شده و گزارش‌هایی را از ۱۲ زبان مختلف مقایسه و آن‌هایی را تقدیر می‌کند‌ که از لحاظ پیگیری و تحقیق مصرانه، کیفیت روزنامه‌نگاری و اهمیت اجتماعی برجسته باشند. ۵۰ نفر عضو هیئت داوران از ۲۹ کشور مختلف وظیفه‌ی انتخاب ۴۲ متن برتر سال و برنده را از میان آ‌ن‌ها برعهده دارند. هیئت داوران بخش فارسی این جشنواره "محمد قائد، امیرحسن چهلتن و سرگه بارسقیان" هستند. اهداف جایزه.
چهلتن و سرگه بارسقیان" هستند. اهداف جایزه. اولین جایزه روزنامه نگاری با محوریت جهانی هدف آن است که الگویی برای انگیزه دادن به روزنامه‌نگاران در سراسر جهان و تقویت آنها در کارشان ایجاد کند. در قرن بیست و یکم ، نقش روزنامه نگاری به عنوان یک نهاد مهم و ضروری برای دموکراسی به طور مداوم و در همه جا مورد آزمایش قرار می‌گیرد: آزادی مطبوعات محدود است ، رسانه‌ها از نظر سیاسی کنترل می‌شوند، از نظر اقتصادی ابزار می‌شوند و از نظر دیجیتالی تقسیم می‌شوند. قیمت این امر زیاد است: در بسیاری از جاها از دست دادن نمایش متکثر
است: در بسیاری از جاها از دست دادن نمایش متکثر و مستقل از وقایع یا تحولات در رسانه‌ها بر شکل گیری نظر آزاد و انتقادی تأثیر می‌گذارد. این امر گزارشگران شجاع را در همه جوامع و کشورها از اهمیت بیشتری برخوردار می‌کند. برای آن‌هاست که جایزه داستان واقعی ایجاد شد. هدف جایزه داستان واقعی این است که صدای خبرنگاران را فراتر از مرزهای کشور خود شناخته و با این کار تنوع دیدگاه‌های ارائه شده در رسانه‌ها را افزایش دهد. جایزه داستان واقعی توسط یک بنیاد مستقل اعطا می‌شود و از خبرنگاران نویسنده به ۱۲ زبان که از نظر عمق
و از خبرنگاران نویسنده به ۱۲ زبان که از نظر عمق تحقیق ، کیفیت روزنامه‌نگاری و ارتباط اجتماعی خود متمایز شده‌اند ، تقدیر می کند. پنجاه عضو هیئت داوران از ۲۹ کشور ۴۲ متن برتر سال را انتخاب می کنند و سپس یک برنده را بر می‌گزینند. برنده‌ی نهایی ۳۰ هزار فرانک سوئیس به عنوان جایزه دریافت خواهد کرد. جزئیات جایزه. جایزه داستان واقعی برای همه روزنامه‌نگاران در هر نقطه از جهان که گزارش کتبی تولید می‌کنند ، آزاد است. آثار را می‌توان به ۱۲ زبان ارسال کرد: انگلیسی، فارسی، عربی، چینی، فرانسوی، آلمانی، هندی، ایتالیایی،
عربی، چینی، فرانسوی، آلمانی، هندی، ایتالیایی، ژاپنی، پرتغالی، روسی و اسپانیایی آثار نوشته شده به زبان‌های دیگر را هم می توان در دو دسته ارسال کرد: اروپا، جهان جایزه داستان واقعی به نوعی گزارش اهدا می‌شود که این خصوصیات را نشان دهد: روایتی داستانی از وقایع واقعی ، تحقیق عمیق درباره مکان ، تحقیق دقیق درباره حقایق و غنای زبانی. هیئت داوری جنبه‌های زیر را در گزارش‌ها ارزیابی می کند: تحقیق (عمق ، زمان ، شرایط خاص کشور)؛ کیفیت (کاردستی ، راستی ، ظرافت روایی)؛ تأثیر (ارتباط اجتماعی ، سیاسی و اقتصادی) جایزه و
تأثیر (ارتباط اجتماعی ، سیاسی و اقتصادی) جایزه و مراسم. ۴۲ خبرنگار انتخاب‌شده، به مراسم جایزه داستان واقعی در شهر برن (سوئیس) دعوت خواهند شد. مجموع جوایز ۱۷۷ هزار فرانک سوئیس است که به این شرح تقسیم می‌شود: ۴۲ نامزد هر کدام ۳ هزار فرانک دریافت می کنند. این مبلغ شخصاً در مراسم اهدای جایزه True Story اهدا خواهد شد. سپس هیئت منصفه اصلی سه متن برتر را از میان ۴۲ نامزد انتخاب خواهد کرد که به شرح زیر پاداش می‌گیرند: نفر اول: ۳۰ هزار فرانک - نفر دوم: ۲۰ هزار فرانک - نفر سوم:۱۰ هزار فرانک جایزه داستان واقعی ۲۰۱۹.
- نفر سوم:۱۰ هزار فرانک جایزه داستان واقعی ۲۰۱۹. جایزه True Story 2019 به خبرنگار روسی ، شورا برتین تعلق گرفت. جوایز دوم و سوم به مارک آراکس (ایالات متحده) و Du Qiang (چین) تعلق گرفت. از ایران نیز چهار خبرنگار نامزد دریافت این جایزه شده بودند. جایزه داستان واقعی ۲۰۲۰/۲۱. بر اساس اعلام بنیاد جایزه داستان واقعی، ۱۱۷۹ گزارش از ۱۰۱ کشور برای کسب جایزه True Story Award 2020/21 به این بنیاد ارسال شده است. اسامی نامزدهایی که به مراسم اهدای جوایز دعوت خواهند شد، ۱۱ ژانویه ۲۰۲۱ (۲۲ دی ۱۳۹۹) اعلام می‌شود. مراسم
۱۱ ژانویه ۲۰۲۱ (۲۲ دی ۱۳۹۹) اعلام می‌شود. مراسم اهدای جوایز ۴ تا ۶ ژوئن ۲۰۲۱ (۱۴ تا ۱۶ خرداد ۱۴۰۰) در شهر برن سوئیس برگزار می‌شود. پایه‌گذاری جایزه. جایزه داستان واقعی بر اساس یک ایده و به ابتکار مجله Reportagen ایجاد شده است. جایزه داستان واقعی توسط بنیاد داستان واقعی و با همکاری نزدیک با جشنواره بین المللی گزارشگری برن سازماندهی و اجرا می شود.
دلار آمریکا در کنار اینکه واحد پول ملی کشور آمریکا است، به عنوان یک واحد پولی استاندارد در بازار جهانی برای انواع کالاها نظیر طلا یا نفت نیز مورد استفاده کشورهای مختلف قرار می‌گیرد؛ حتی برخی از شرکت‌های غیرآمریکایی نظیر ایرباس نیز کلیه قیمت‌های خود را در واحد پولی دلار آمریکا ارائه می‌کنند. دلار آمریکا مهم‌ترین ارز ذخیره‌ای جهان است. در کنار اینکه بسیار از بانک‌های مرکزی و نهادهار دیگر آن را بکار می‌برند، بسیاری به‌طور شخصی نیز دلار آمریکا را عمدتاً به شکل اسکناس‌های صد دلاری ذخیره می‌کنند. دو اقتصاددان به
صد دلاری ذخیره می‌کنند. دو اقتصاددان به نام‌های پل ساموئلسون و میلتون فریدمن این دیدگاه را مطرح کردند که درخواست‌های خارجی برای دلار به آمریکا امکان مدیریت تراز تجاری‌اش را بدون اینکه ارزش پولی از بین برود یا جریان تجارت تغییر کند، می‌دهد. البته ساموئلسون در سال ۲۰۰۵ مدعی شد این اقدامات در یک آینده نامشخص می‌تواند باعث ایجاد موجی علیه دلار آمریکا شود که پیامدهای عظیمی روی اقتصاد جهان خواهد داشت. ارز ذخیره‌ای بین‌المللی. دلار آمریکا در کنار یورو یک ارز ذخیره‌ای بسیار مهم در جهان است. یورو وضعیت خود را
ذخیره‌ای بسیار مهم در جهان است. یورو وضعیت خود را عمدتاً از مارک آلمان به ارث برده‌است و از زمانی که معرفی شد توانست قدرتمندتر شود. علی‌رغم اینکه دلار طی مدتی از یورو کم‌ارزش‌تر شده بود اما این واحدپولی با اختلاف بزرگی همچنان مهم‌ترین ارز ذخیره‌ای جهان قلمداد می‌شود. آلن گرینسپن، رئیس سابق بانک مرکزی آمریکا در سال ۲۰۰۷ مدعی شد یورو می‌تواند روزی جای دلار آمریکا به عنوان مهم‌ترین ارز ذخیره‌ای جهان را بگیرد.
سینمای چاد به صنعت فیلم‌سازی در این کشور اشاره دارد. صنعتی که اگرچه خرد است اما روند رو به رشد دارد. چاد تا سال ۱۹۶۰ جزیی از قلمروهای فرادریایی فرانسه بود. به نظر می‌رسد اولین فیلمی که در این سرزمین ساخته شد "ریشه‌هایی از بهشت" ساخته جان هیوستون محصول ۱۹۵۸ باشد. سینمای پس از استقلال. پس از استقلال و در دهه ۶۰ ادوارد سیلی مستندهای کوتاه و بلندی دربارهٔ مردمان بومی و اوضاع و احوال اجتماعی در چاد ساخت که در چندین سینما نمایش داده می‌شد. در دهه ۶۰ در اِنجامِنا ۵ سالن سینما وجود داشت که در بین آن‌ها سینما
۵ سالن سینما وجود داشت که در بین آن‌ها سینما نورماندی مشهورترین بود. در همین دهه در شهرهایی مانند ساره، موندو و آبشی نیز حداقل یک سالن نمایش فیلم ساخته شده بود. در دهه ۷۰ و ۸۰ به دلیل شروع جنگ‌های داخلی و مداخلات نظامی خارجی، فیلم و سینما به‌طور کلی در این کشور تعطیل شد. در ۱۹۹۰ پس از سرنگونی حکومت حسین حبری دیکتاتور چاد توسط ادریس دبی اوضاع کشور تا حدودی تثبیت شد و امکان توسعه یک صنعت فیلم نوپا را فراهم کرد. سینمای دهه ۹۰. مهمترین سینماگران حال حاضر سینمای چاد محمد صالح هارون، عیسی سرژ کوئلو و آبکار چنه
چاد محمد صالح هارون، عیسی سرژ کوئلو و آبکار چنه ماسار هستند که عمدتاً در اواخر دهه ۹۰ از بدنه سینمای چاد ظهور کردند. محمد صالح هارون در جشنواره‌هایی از جمله جشنواره فیلم و تلویزیون پان آفریقا واگادوگو، جشنواره فیلم ونیز و جشنواره کن حضور داشته‌است. "آبونا" (۲۰۰۲)، "مردی که جیغ می‌کشد" (۲۰۱۰) و "یک فصل در فرانسه" (۲۰۱۷) از مهمترین فیلم‌های وی به‌شمار می‌آیند. چاد تاکنون ۲ فیلم به عنوان نماینده سینمای این کشور در جایزه اسکار معرفی کرده‌است که هردو فیلم با کارگردانی محمد صالح هارون بوده‌است. "آبونا" در هفتاد
محمد صالح هارون بوده‌است. "آبونا" در هفتاد و پنجمین دوره جوایز اسکار در سال ۲۰۳ و "گری‌گری" در هشتاد و ششمین دوره جوایز اسکار در سال ۲۰۱۴ به عنوان نماینده سینمای چاد به آکادمی اسکار معرفی شده بودند. یوسف جااورو بازیگر سینمای چاد در عمده فیلم‌های محمد صالح هارون حضور داشته‌است. در سال ۲۰۱۱ رسماً اعلام شد که دولت چاد پس بازسازی سینمای قدیمی نورماندی در انجامنا به بازگشایی آن خواهد پرداخت. در حال حاضر سینما نورماندی تنها سینمای فعال در چاد است.
پیشوند آزا-(Aza-) در شیمی آلی برای اشاره به نام ترکیبات آلی استفاده می شود که در آن اتم کربن با اتم نیتروژن جایگزین می شود. اصطلاح "دآزا-"(deaza-) زمانی است که نیتروژن از بین می رود و معمولاً یک اتم کربن در جای آن قرار می گیرد. منابع. Wikipedia contributors, "Aza-," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Aza-&amp;oldid=888704779 (accessed October 2, 2020).
سینمای کامرون شامل فیلم‌سازی به زبان فرانسوی و زبان انگلیسی است. صنعت فیلم در این کشور گاهی کالیوود نامیده می‌شود. پیشینه تولید فیلم در این سرزمین به سال ۱۹۱۹ بر می‌گردد زمانی که این کشور کامرون فرانسه نامیده می‌شد. سینمای پس از استقلال. در سال ۱۹۶۰، کامرون به کشوری مستقل تبدیل گردید و اولین فیلمی که بعد از استقلال در کامرون فیلمبرداری شد "شماره دو" به کارگردانی دیا موکوری در سال ۱۹۶۲ بود که تا سال ۱۹۶۶ اکران نشد. ترزه سیتا بلا و ژان پیر دیکونگو پیپا اولین تهیه‌کنندگان فیلم کامرونی بودند. از دیگر نام‌های
تهیه‌کنندگان فیلم کامرونی بودند. از دیگر نام‌های سینمای اولیه کامرون می‌توان به آلفونس بنی و دانیل کاموا اشاره کرد. کاموا با فیلم "دختر ما" (۱۹۸۱) در جشنواره بین‌المللی فیلم مسکو شرکت کرد. همچنین در پنجاه و سومین دوره جوایز اسکار به عنوان نماینده سینمای کامرون معرفی گردید. قبل از سال ۱۹۷۳، تقریباً ۱۵ فیلم کوتاه و بلند با پشتیبانی مالی از وزارت تعاون فرانسه و پشتیبانی فنی از مراکز فرهنگی فرانسه تولید شد. در سال ۱۹۷۲، حدود ۳۲ سالن سینما سراسر کامرون وجود داشت که توسط دولت وقت کامرون حمایت می‌شد. اما در
داشت که توسط دولت وقت کامرون حمایت می‌شد. اما در دهه‌های بعد عمدتاً تعطیل و متروکه شدند. در شهرهای بزرگتر مانند یائونده و دووالا نیز سینماها متعاقباً تعطیل شدند و در عوض فیلم‌ها در سینماهای سیار نمایش داده می‌شوند. جشنواره فیلم. جشنواره بین‌المللی فیلم کامرون برای اولین بار در سال ۲۰۱۶ برگزار شد. این جشنواره با هدف کمک به توسعه صنعت فیلم محلی و ایجاد یک فرصت رشد در صنعت فیلم، تسهیل دسترسی به سرمایه گذاران، تجهیزات و کسب مهارت فنی از طریق درگیر شدن کارشناسان خارجی برگزار می‌شود. به همین منظور جشنواره یکسری
خارجی برگزار می‌شود. به همین منظور جشنواره یکسری کارگاه آموزشی برای بالا بردن استانداردهای صنعت فیلمسازی محلی برگزار می‌کند. سینمای حال حاضر. ژان پیر بکولو با فیلم "آنهایی که خون می‌ریزند"(۲۰۰۵) که در جشنواره فیلم و تلویزیون پان آفریقا واگادوگو برنده چندین جایزه شد و فلورانس آییسی با فیلم "خواهرخوانده" (۲۰۰۵) از بدنه جدید سینماگران حال حاضر کامرون محسوب می‌شوند. در یک دهه اخیر سینمای کامرون با حمایت سینمای نیجریه تولید مشترک در صنعت سینما را آغاز کردند. "مردی برای آخر هفته" (۲۰۱۷) ساخته آشیل بریس و "خیانت
برای آخر هفته" (۲۰۱۷) ساخته آشیل بریس و "خیانت در امانت" (۲۰۱۷) ساخته نکانای نکوایی از جمله این آثار است.
هاننو یوهانی لائوری (زادهٔ ۹ مارس ۱۹۴۵) بازیگر فنلاندی است. لائوری در تئاتر ملی فنلاند و تئاتر شهرهای ییواسکولا، تورکو و هلسینکی به عنوان بازیگر شاغل بوده‌است. لائوری از سال ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۳ استاد بازیگری و مدیر گروه بازیگریِ دانشکدهٔ علوم انسانیِ دانشگاه تامپره بود. او علاوه بر نقشهای مهم تئاتری از جمله «کالیگولا» اثر آلبر کامو در ۱۹۸۰ و «هرتا و اُلاوی» اثر یوها واککوری در ۲۰۰۳، در فیلمهای Jussi Pussi (۱۹۷۰)، Meiltähän tämä käy (۱۹۷۳)، Jäniksen vuosi (۱۹۷۷)، Hei kliffaa hei (۱۹۸۵)، Pedon merkki (۱۹۸۲)،
Hei kliffaa hei (۱۹۸۵)، Pedon merkki (۱۹۸۲)، Jäähyväiset presidentille (۱۹۸۷)، ja Isältä pojalle (۱۹۹۶) بازی کرده‌است. او دو بار تا کنون برندهٔ جایزهٔ یوسی شده‌است بار نخست برای فیلم Pedon merkki vuonna (۱۹۸۲) و بار دوم برای فیلم Jäähyväiset presidentille vuonna (۱۹۸۸). او در سال ۲۰۲۰، زندگینامهٔ خود را با نام «زندگی دیگر» به چاپ رساند.
ژوآو لینس کانسانسائو ویسکونت سینیمبو (; زاده – درگذشته ) سیاستمدار و دیپلمات اهل برزیل بود. وی از ۵ ژانویه ۱۸۷۸ تا ۲۸ مارس ۱۸۸۰ نخست‌وزیر این کشور بود. ژوآو لینس کانسانسائو ویسکونت سینیمبو در ۲۷ دسامبر ۱۹۰۶، در سن ۹۶ سالگی درگذشت.
تئاتر شهر یووَسکولَه () تئاتری است که در مرکز شهر یووسکوله واقع است و در سال ۱۹۶۱ تاسیس شده است. این تئاتر در تماشاخانه‌ای مستقر است که آلوار آلتو آن را طراحی کرده است. معمار. تئاتر که دو دهه قبل تاسیس شده بود ، در سال 1982 به محل فعلی خود نقل مکان کرد. بنای کنونی به دلیل طراحی توسط معمار فنلاندی آلوار آلتو قابل توجه است. این تئاتر شامل دو مرحله است: سالن اصلی 551 تماشاگر دارد ، استودیوی کوچکتر یک ج. 100. [1] سالانه تقریباً 60،000 نفر برای دیدن حدود 250 نمایش از تئاتر بازدید می کنند. [1] ارکستر سمفونیک
نمایش از تئاتر بازدید می کنند. [1] ارکستر سمفونیک Jyväskylä Sinfonia از تئاتر به عنوان مکان اصلی اجرای خود استفاده می کند. منابع. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Jyväskylän_kaupunginteatteri». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای فنلاندی، بازبینی‌شده در ۲ اکتبر ۲۰۲۰.
ژیرولامو فرسکوبالدی (؛ همچنین گروولامو، ژیرولیمو، و گرونیمو آلیساندرو؛ زاده سپتامبر ۱۵۸۳ مرگ ۱ مارس ۱۶۴۳) نوازنده و آهنگساز اهل دوشی فرارا در شمال ایتالیا بود. او یکی از مهمترین آهنگسازان سازهای شستی‌دار در اواخر دوره رنسانس و اوایل دوره باروک بود. فرسکوبالدی که از کودکی استعداد شگرفی در آهنگسازی داشت زیر نظر لوززاسکو لوززاسشی در فرارا موسیقی را فراگرفت و آهنگسازان بسیاری از جمله آسکانیو مایونه، جیوانی ماریا تراباجی و کلودیو مرولو بر او تأثیر گذاشتند. فراسکوبالدی از ۲۱ ژوئیه ۱۶۰۸ تا ۱۶۲۸ و مجدداً از سال
از ۲۱ ژوئیه ۱۶۰۸ تا ۱۶۲۸ و مجدداً از سال ۱۶۳۴ تا زمان مرگش ارگ‌نواز اصلی کلیسای سن پیترو که مرکز اصلی سازمان موسیقی ایتالیا به نام کاپلا گیولیا بود، بود. مجموعه‌های چاپی فرسکوبالدی شامل برخی از تأثیرگذارترین آهنگ‌های سده هفدهم است. آثار او بر روی یوهان یاکوب فروبرگر، یوهان سباستین باخ، هنری پورسل و تعداد بیشماری از آهنگسازان بزرگ دیگر تأثیر گذاشت. زندگی. فرسکوبالدی در فرارا به دنیا آمد. پدرش فیلیپو زمین‌دار بود و احتمالاً ارگ‌نوازی هم می‌کرد، چراکه هم ژیرولامو و هم برادر ناتنی‌اش، سزاره، ارگ‌نواز شدند.
و هم برادر ناتنی‌اش، سزاره، ارگ‌نواز شدند. فراسکوبالدی زیر نظر "لوززاسکو لوززاسشی" که آهنگساز برجسته مادریگال و ارگ‌نواز دربار دوک آلفونسو دوم بود، موسیقی را فراگرفت. اگرچه آهنگ‌های ارگ لوززاسشی امروزه نسبتاً ناشناخته است (چرا که بخش بزرگی از آن از بین رفته‌است)، روایت‌های معاصر نشان می‌دهد که او آهنگساز و "نوازنده" با استعدادی بوده‌است و جزو معدود افرادی بوده که می‌توانسته برای ساز "آرکیچیمبالو" نیکولای ویچنتینو آهنسگازی و اجرای کند "." روایت‌های معاصر، فراسکوبالدی را بچه‌ای توصیف می‌کنند که «شالودهٔ
فراسکوبالدی را بچه‌ای توصیف می‌کنند که «شالودهٔ شهرهای مختلف ایتالیا» بوده. او به سرعت به عنوان یک نوازنده حمایت اشراف مهم ایتالیا را به دست آورد. آهنگسازانی که در این دوره از فرارا بازدید کرده‌اند شامل استادان بسیار مهمی همچون کلودیو مرولا، مونته‌وردی، جان دولند، اورلانده دو لاسو و کارلو جزوالدو بوده‌اند. در اوایل دهه بیستم زندگی فراسکوبالدی، او به رم نقل مکان می‌کند. طبق گزارش‌ها، فرسکوبالدی در سال ۱۶۰۴ در آن شهر بوده‌است، اما حضور وی فقط در سال ۱۶۰۷ است که تأیید می‌شود. وی از ژانویه تا ماه مه همان سال،
که تأیید می‌شود. وی از ژانویه تا ماه مه همان سال، ارگ‌نواز کلیسا در سانتا ماریا در تراستاوره بوده‌است. او همچنین توسط گوییدو بنتیوگلیو، اسقف اعظم رودس استخدام شد و وی را در سفری به فلاندر جایی که بنتویوگلیو به عنوان "سفیر" کار می‌کرد، همراهی کرد. این تنها سفر فرسکوبالدی به خارج از ایتالیا بود. این آهنگساز بر اساس پیشگفتار فرسکوبالدی در نخستین کتابش، یعنی نسخه ۱۶۰۸ «مجالس»، از آنتورپ، جایی که نوازندگان محلی، تحت تأثیر موسیقی او، او را ترغیب کردند که حداقل بخشی از موسیقی‌اش را منتشر کند، نیز بازدید کرد.
بخشی از موسیقی‌اش را منتشر کند، نیز بازدید کرد. فرسکوبالدی در ۲۱ ژوئیه ۱۶۰۸ در حالی که در خارج از کشور بود، به عنوان جانشین ارکول پاسکوینی به عنوان ارگ‌نواز باسیلای سنت پیتر در رم انتخاب شد. با این وجود، فرسکوبالدی در تابستان در فلاندرز ماند و تا ۲۹ اکتبر به رم بازنگشت. وی در تاریخ ۳۱ اکتبر وظایف خود را به عهده گرفت و هر چند جسته‌گریخته، تا زمان مرگ، این سمت را عهده‌دار شد. او پس از اقامت در رم در سال ۱۶۰۸ به مؤسسه موسیقی Enzo Bentivoglio پیوست. رسوایی مربوط به رقابت بین بنتی‌وگلیو و خانواده مدیچی سرانجام
به رقابت بین بنتی‌وگلیو و خانواده مدیچی سرانجام او را مجبور به ترک موقعیت خود کرد. موسیقی. فرسکوبالدی، پس از یان پیترزون سوئیلینک، اولین آهنگساز بزرگ سنت باستانی فرانسوی-هلندی-ایتالیایی بود که تصمیم گرفت تمرکز خود را بر روی موسیقی‌سازی بگذارد. فرسکوبالدی طیف وسیعی از احساسات را به اعماق موسیقی دستگاهی آورد. موسیقی صفحه کلیدی مهمترین جایگاه را در کارنامه فرسکوبالدی دارد. وی در زمان حیات خود هشت مجموعه از آن را منتشر کرد که تعداد زیادی تحت نظارت وی تجدید چاپ شدند و سایر قطعات یا پس از مرگ منتشر شدند یا به
شدند و سایر قطعات یا پس از مرگ منتشر شدند یا به صورت دست‌نویس منتقل شدند. مجموعه وی از گروه‌سازها شامل کانزونا، "Il Primo Libro delle Canzoni"، در سال ۱۶۲۸ و در دو نسخه در رم منتشر شدند و در نسخه ونیز ۱۶۳۴ نیز اصلاح اساسی شد. از بین چهل قطعه موجود در این مجموعه، ده قطعه جایگزین شدند و همگی تا درجات مختلف مورد تجدید نظر واقع شدند که شانزده قطعه از آنها تجدید نظر اساسی بودند. این ویرایش گسترده نشانگر علاقه مستمر فرسکوبالدی به کمال‌گرایی قطعات او و مجموعه‌های وی است. قانون‌های آهنگسازی فرسکوبالدی با انتشار
وی است. قانون‌های آهنگسازی فرسکوبالدی با انتشار نت‌های او در سال ۱۶۱۵ کلید خورد. یکی از این نت‌ها که در سال ۱۶۱۵ منتشر شد "Ricercari, et canzone" بود. دومین نت او در سال ۱۶۱۵ به نام "Toccate e partite بود" که سبک صفحه کلیدی رسا (expressive) را ایجاد کرد. فرسکوبالدی از قوانین مرسوم برای آهنگسازی پیروی نکرد ودر عوض اطمینان حاصل کرد که هیچ‌کدام از دو اثر ساختار مشابهی نداشته باشند. جریان بعدی موسیقی فرسکوبالدی، دامنه هنری آنها را فراتر از موسیقی صفحه کلیدی که قبلاً روی آن تمرکز کرده بود، گسترش داد. چهار نت
قبلاً روی آن تمرکز کرده بود، گسترش داد. چهار نت پسین فرسکوبالدی پس از سال ۱۶۲۷ برای گروه‌های ساز و آوازی در سبک موسیقی غیردینی و دینی ساخته شدند. مجموعه سی اثر مقدس ۱۶۲۷ و چهل کانزونا گروه ۱۶۲۸ از نظر ساختاری مخالف یکدیگر هستند. با این حال، هر دو به سبک سنتی تری نوشته شده‌اند که آنها را برای استفاده در کلیسا مناسب می‌کند. "Arie musicali"، که در سال ۱۶۳۰ منتشر شد، احتمالاً زودتر از زمانی که فرسکوبالدی در رم بود، ساخته شده‌است. در سال ۱۶۳۵، فرسکوبالدی "Fiori musical را" منتشر کرد. این گروه از آثار جزو تنها
musical را" منتشر کرد. این گروه از آثار جزو تنها آثار وی است که به موسیقی کلیسایی اختصاص دارد و آخرین مجموعه او است که شامل قطعات کاملاً جدید است. "Fiori" انواع مختلفی از سبک‌ها را در محدوده موسیقی دینی آزمایش می‌کند. میراث. منتقدان معاصر، فرسکوبالدی را به عنوان یکی از بزرگترین موسیقی‌دانان موسیقی صفحه کلیدی در زمان خود معرفی می‌کنند. حتی منتقدانی که کارهای آوازی فرسکوبالدی را تأیید نمی‌کردند، بر این عقیده بودند که وی هم در نواختن و هم در ساختن موسیقی صفحه کلیدی نابغه بود. موسیقی فرسکوبالدی تأثیر مستقیم
کلیدی نابغه بود. موسیقی فرسکوبالدی تأثیر مستقیم خود را تا دهه ۱۶۶۰ از دست نداد و آثار وی بیش از یک قرن پس از مرگ وی بر پیشرفت موسیقی صفحه کلیدی تأثیرگذار بود. برناردو پاسکوینی، ژیرالامو فرسکوبالدی را تا درجه مرجع موسیقی بالا می‌دانست. شاگردان فرسکوبالدی شامل تعداد زیادی از آهنگسازان ایتالیایی بودند که مهمترین آنها یوهان یاکوب فروبرگر آلمانی بود که بین سالهای ۱۶۳۷ – ۴۱ نزد وی موسیقی را یادگرفت. آثار فروبرگر نه تنها تحت تأثیر فرسکوبالدی، بلکه تحت تأثیر میکلآنژلو رسی نیز بود. او به یکی از تأثیرگذارترین
میکلآنژلو رسی نیز بود. او به یکی از تأثیرگذارترین آهنگسازان سده هفدهم تبدیل شد و مانند فرسکوبالدی، آثار او هنوز در سده هجدهم مورد مطالعه قرار می‌گرفت. کارهای فرسکوبالدی توسط بسیاری از آهنگسازان بزرگ خارج از ایتالیا شناخته شد و آنها را تحت تأثیر قرار داد که از جمله آنها هنری پورسل، یوهان پاخلبل، و یوهان سباستین باخ هستند. باخ برای مالکیت تعدادی از آثار فرسکوبالدی شناخته می‌شود که از جمله آنها یک نسخه دستنویس از موزیکال "Fiori" (ونیز، ۱۶۳۵) اثر فرسکوبالدی است که وی آن را به تاریخ ۱۷۱۴ امضا کرده و در همان سال
که وی آن را به تاریخ ۱۷۱۴ امضا کرده و در همان سال در وایمار اجرا کرده‌است. تأثیر فرسکوبالدی بر باخ در مقدمه‌های سرودی اولیه او برای ارگ مشهود است. تصویر فراسکوبالدی در بالای فیلم "اکنون مرا می‌بینی" دیده می‌شود.
سینمای آفریقای غربی یا سینمای غرب آفریقا به بدنه سینمایی، تاریخ سینما و تولید فیلم‌های مستقل یا مشترک در این منطقه اشاره دارد. سینمای این منطقه شامل کشورهای بنین، بورکینافاسو، سنگال، غنا، کیپ ورد، لیبریا، نیجر و نیجریه است. سینمای آفریقای غربی بخشی از سینمای آفریقا محسوب می‌شود که خود، زیرمجموعه سینمای جهان است؛ اصطلاحی که در دنیای انگلیسی‌زبان، به هر فیلمی که زبانی غیر از انگلیسی دارد گفته می‌شود. در بین کشوهای این منطقه از آفریقا، سینمای نیجریه با فاصله بسیار از دیگر کشورها قرار گرفته‌است. اگرچه سینمای
بسیار از دیگر کشورها قرار گرفته‌است. اگرچه سینمای بورکینافاسو و سنگال نیز در ۲ دهه اخیر روندی رو به رشد داشتند. تولید مشترک بین سینمای نیجریه و کشورهای غرب و مرکزی آفریقا باعث تنوع آثار و تولید سرانه سالیانه بیشتری شده‌است.
سینمای آفریقای مرکزی یا سینمای مرکزآفریقا به بدنه سینمایی، تاریخ سینما و تولید فیلم‌های مستقل یا مشترک در این منطقه اشاره دارد. سینمای این منطقه شامل کشورهای جمهوری آفریقای مرکزی، جمهوری دموکراتیک کنگو، چاد و کامرون است. سینمای آفریقای مرکزی بخشی از سینمای آفریقا محسوب می‌شود که خود، زیرمجموعه سینمای جهان است؛ اصطلاحی که در دنیای انگلیسی‌زبان، به هر فیلمی که زبانی غیر از انگلیسی دارد، گفته می‌شود. بضاعت سینما در مرکز آفریقا نسبت به دیگر مناطق این قاره بسیار خرد است. فقر و کمبود سرمایه که حاصل جنگ‌های داخلی
خرد است. فقر و کمبود سرمایه که حاصل جنگ‌های داخلی و درگیری‌های قومیتی و خارجی بوده اصلی‌ترین دلیل کوچک ماندن سینمای آفریقای مرکزی است. در حال حاضر سینمای چاد روند رو به رشدی دارد و با سینمای کامرون به تولید مشترک می‌پردازد. سینمای نیجریه نیز در تولید مشترک با کشورهای مرکزی آفریقا پیشقدم است.
سری فینال‌های قهرمانی جهان ان‌بی‌ای ۱۹۷۲ مرحلهٔ قهرمانی بازی‌های حذفی اتحادیهٔ ملی بسکتبال (ان‌بی‌ای) در فصل ۷۲–۱۹۷۱ می‌باشد که بین دو تیم نیویورک نیکس از کنفرانس شرق و لس آنجلس لیکرز از کنفرانس غرب در سری بازی‌های بهترین از هفت به انجام رسید و لیکرز در ۵ بازی توانست حریف خود را شکست بدهد و عنوان قهرمانی ان‌بی‌ای را به دست بیاورد. این نخستین قهرمانی لیکرز پس از انتقال این باشگاه از مینیاپولیس، مینه‌سوتا به لس آنجلس می‌باشد. این رقابت تکرار فینال‌های ان‌بی‌ای ۱۹۷۰ بود که در آن نیکس در طی هفت بازی حریف خود را
۱۹۷۰ بود که در آن نیکس در طی هفت بازی حریف خود را شکست داده بود. تیم لیکرز در بازی‌های عادی فصل در ۶۹ بازی به پیروزی رسید و رکورد ان‌بی‌ای در این بخش را از آن خود کرد، آن‌ها ۳۳ بازی پیاپی در فصل عادی پیروز شدند که این رکورد همچنان پابرجاست. رکورد ۶۹ برد در فصل عادی همچنان دست نخورده باقی ماند تا این‌که شیکاگو بولز در فصل ان‌بی‌ای فصل ۹۶–۱۹۹۵ (که مربی آن فیل جکسون بازیکن پیشین نیکس بود) در فصلی که با قهرمانی همراه بود، رکود ۷۲ برد را به ثبت رساند و رکورد دار تعداد پیروزی در فصل عادی شد. آن‌ها توسط ویلت
دار تعداد پیروزی در فصل عادی شد. آن‌ها توسط ویلت چمبرلین، بهترین ریباند کننده در آن فصل ان‌بی‌ای، رهبری می‌شدند. گیل گودریچ و جری وست نیز هر دو جز ده گلزن برتر ان‌بی‌ای بودند و لیکرزی‌ها با ثبت میانگین ۱۲۱ امتیاز در هر بازی، بهترین خط حملهٔ لیگ را در اختیار داشتند. وست همچنین در عملکرد پاس گل نیز صدرنشین ان‌بی‌ای بود. لیکرز در ریباند و پاس گل بهترین عملکرد را بین تیم‌های NBA داشت و در این شاخص‌های آماری در صدر قرار گرفت. لس آنجلس در دور نخست بازی‌های پلی‌آف توانست شیکاگو بولزی را که در فصل عادی ۵۷ برد به
توانست شیکاگو بولزی را که در فصل عادی ۵۷ برد به دست آورد را جارو کند و سپس توانست میلواکی باکس (با رکورد ۶۳–۱۹) شکست دهد و قهرمان کنفرانس غرب لقب بگیرد. این سری تاریخی با رویارویی چمبرلین برابر کریم عبدالجبار و وست با اسکار رابرتسون همراه بود. نیویورک با کسب تنها ۴۸ برد در فصل عادی، حریف آسان‌تری برای لیکرز نسبت به میلواکی به نظر می‌آمد. نیویورک از نظر دفاعی تیم برتری بود و آن‌ها تنها ۹۸٫۲٪ امتیاز در هر بازی به رقیبان خود دادند و به‌طور میانگین ۴۷٪ از پرتاب‌های بازیکنان این تیم تبدیل به امتیاز شد. آن‌ها در
بازیکنان این تیم تبدیل به امتیاز شد. آن‌ها در دور نخست بازی‌های حذفی بالتیمور بولتز، تیم ۳۸ برده در فصل عادی را شکست دادند و سپس بوستون سلتیکس که در فصل عادی ۵۶ پیروزی به دست آورده بود را از پیش رو برداشتند تا به عنوان قهرمان کنفرانس شرق راهی سری بازی‌های پایانی اتحادیهٔ ملی بسکتبال در فصل ۷۲–۱۹۷۱ شوند. خلاصه سری. "لیکرز برندهٔ سری ۴–۱"