payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پردازنده سیگنال دیجیتال، تغییرات سطح بالای مشخصی داده می‌شود تا آن را به فرم نامعلوم و معماری مبهمی در سطح انتقال ثباتی یا گیتی، تبدیل کند. این نوع مبهم سازی، مبهم سازی ساختاری نیز نامیده می‌شود. نوع دیگری از متدهای مبهم سازی هسته پردازنده سیگنال دیجیتال، مبهم سازی عملکردی است که در آن از استاندارد رمزنگاری پیشرفته و بلوک‌های قفل کننده هسته با مالکیت معنوی، به منظور قفل کردن عملکرد هسته پردازنده سیگنال دیجیتال با بیت‌های کلید، به صورت ترکیبی استفاده می‌شود. بدون به‌کارگیری توالی کلید صحیح، هسته پردازنده
بدون به‌کارگیری توالی کلید صحیح، هسته پردازنده سیگنال دیجیتال خروجی اشتباه می‌دهد یا اصلاً هیچ خروجی نمی‌دهد. (ب) مبهم سازی سخت‌افزاری ترکیبی- ترتیبی؛ که در این نوع مبهم سازی، در ساختار سطح گیتی خود مدار تغییراتی داده می‌شود. در واقع، مبهم سازی سخت‌افزاری و نهان نگاری دیجیتال (که در آن مالکیت در خود محتوای دیجیتال پنهان می‌گردد) یا نهان نگاری مالکیت معنوی سخت‌افزار که در آن مالکیت اطلاعات در توصیف مدار نهفته‌است، متفاوت می‌باشند. علاوه بر این، متفاوت از تکنیک‌های حفاظت مالکیت معنوی سخت‌افزار مبتنی بر
تکنیک‌های حفاظت مالکیت معنوی سخت‌افزار مبتنی بر رمزنگاری است که در جریان طراحی مدار مجتمع دیجیتال برنامه‌پذیر، رایج است. اهمیت طی سال‌های اخیر به دلیل گسترش به‌کارگیری روش‌های طراحی مبتنی بر مالکیت معنوی سخت‌افزار برای مدارات مجتمع مدرن نظیر سیستم روی تراشه بیشتر شده‌است. مسائل امنیتی اصلی مرتبط با مالکیت معنوی سخت‌افزار شامل چند مورد است: (الف) در طول طراحی سیستم روی تراشه (ب) مهندسی معکوس مدار مجتمع تولیدشده یا پایگاه داده طراحی مدارات مجتمع (در تجهیزات ساخت) به منظور تولید مدارات مجتمع جعلی یا کپی شده و
به منظور تولید مدارات مجتمع جعلی یا کپی شده و (ج) دستکاری‌های خرابکارانه مالکیت معنوی به وسیله درج به منظور ایجاد عملکردی در حین کار. هدف مبهم سازی سخت‌افزاری، حداقل سازی این خطرات در سطح مالکیت معنوی یا تراشه با دشوارسازی درک عملکرد واقعی طرح برای است. تکنیک‌های مبهم سازی سخت‌افزاری در دو گروه قابل دسته‌بندی هستند. (الف) تکنیک‌های غیرفعال که اثر مستقیمی روی عملکرد سیستم الکترونیکی ندارند و (ب) تکنیک‌های فعال که به صورت مستقیم عملکرد سیستم را تغییر می‌دهند. بیشتر تکنیک‌های مبهم سازی سخت‌افزاری فعال، «مبتنی
بیشتر تکنیک‌های مبهم سازی سخت‌افزاری فعال، «مبتنی بر کلید» هستند به طوری که عملکرد نرمال طرح مبهم سازی شده، فقط با به‌کارگیری موفق یک کلید از پیش تعیین شده یا یک توالی از کلیدهای مخفی در ورودی، ممکن می‌گردد؛ در غیر اینصورت مدار در مدی که عملکرد اشتباهی را نشان می‌دهد، کار می‌کند. این کار با تعبیه یک ماشین حالت متناهی مخفی در مدار که مدهای عملکردی را بر مبنای کلیدهای به کارگرفته شده کنترل می‌کند، قابل انجام است. تکنیک مبتنی بر کلید در مبهم سازی سخت‌افزاری فعال در اصل مشابه با رویکردهای رمزنگاری کلید خصوصی
در اصل مشابه با رویکردهای رمزنگاری کلید خصوصی برای محافظت اطلاعات است چرا که توالی کلید در طرح مبهم سازی شده نقش مشابهی با کلید در رمزنگاری بازی می‌کند. این تکنیک در سطوح مختلف توصیف سخت‌افزار نظیر طراحی در سطح گیت یا انتقال ثباتی می‌تواند مورد استفاده قرار گیرد و بدین ترتیب می‌تواند برای حفاظت از هسته‌های نرم، محکم و سخت با مالکیت معنوی به کار برده شود. علاوه بر این، مبهم سازی می‌تواند در مخفی سازی مؤثر مشخصه‌های امنیتی در یک مدار مجتمع هم کمک نماید و بنابراین محافظت از مدار مجتمع در برابر جعل و کپی در
محافظت از مدار مجتمع در برابر جعل و کپی در تجهیزات ساخت را ممکن می‌سازد. در مقابل، تکنیک‌های غیرفعال توصیف مدار را به صورت نرم دستکاری می‌کنند (برای مثال تغییرات نحوی) به طوری که درک عملکرد مدار برای یک خواننده انسان دشوار شود. معمولاً این رویکردها از جایگزینی رشته (شامل تغییر نام متغیر، حذف توضیحات و غیره) یا تغییر ساختار در توصیف مدار در زبان توصیف سخت‌افزار (شامل بازکردن حلقه، تغییر نام ثبات و غیره) استفاده می‌کنند. یکی از نقاط ضعف رویکردهای غیرفعال این است که عملکرد جعبه سیاه مدار را تغییر نداده و بدین
که عملکرد جعبه سیاه مدار را تغییر نداده و بدین ترتیب از به‌کارگیری احتمالی مالکیت معنوی به صورت جعبه سیاه در یک طرح نمی‌تواند پیشگیری کند. علاوه بر این، نقطه قوت این نوع مبهم سازی هم جای بحث دارد چرا که به صورت کلی مبهم سازی جعبه سیاه، حداقل برای برنامه‌های نرم‌افزاری که توابع ریاضی مشخصی را محاسبه می‌کنند، وجود ندارد. به همراه مبهم سازی سخت‌افزاری قابل استفاده است. نهان نگاری در یک طرح مبهم سازی شده می‌تواند به نوعی، یک خط دوم دفاعی در مقابل فعالیت‌های غیرمجاز برای کپی کردن، ایجاد نماید. پیشینه تاریخی.
برای کپی کردن، ایجاد نماید. پیشینه تاریخی. احتمالاً پیشینه مبهم سازی سخت‌افزاری در محاسبات، به دوره ساخت واحدهای پردازش مرکزی بزرگ رایانه‌ها که عمدتاً به وسیله آی بی ام در طول سال‌های ۱۹۶۰ تا۱۹۷۰ تولید می‌شدند، بر می‌گردد. آی بی ام در آن دوره، به منظور حفظ برخی مزیت‌های رقابتی بزرگ رایانه‌ها، کدهای دستورالعمل مخفی که فقط به وسیله سیستم عامل متن بسته بزرگ رایانه‌ها قابل استفاده بود را پیاده‌سازی نمود.
راهبه جنگجو یک سریال فانتزی و ابرقهرمانی آمریکایی است که توسط سیمون باری بر اساس کتاب کمیک «آریلا راهبهٔ سلحشور» نوشته بن دان ساخته شده‌است. راهبه جنگجو در مورد زن جوانی (به بازی آلبا بپتیستا) است که به لطف یک هالهٔ نورانی با قدرت‌های فراطبیعی از دنیای مردگان بازمی‌گردد. این سریال کلیسا را در بخش‌های مختلفی از سریال در قالب طنز و بذله‌گویی به چالش می‌کشد.
تصدیق مستقیم ناشناس (DAA) (به انگلیسی: Direct Anonymous Attestation) یک پایه رمزنگاری است که احراز هویت از راه دور یک رایانه قابل اعتماد را ضمن حفظ حریم خصوصی کاربر پلتفرم امکان‌پذیر می‌کند. این پروتکل توسط :گروه محاسباتی معتمد(TCG) (به انگلیسی: :گروه محاسباتی معتمد)در آخرین نسخه از مشخصات (TPM) (به انگلیسی: ) برای رسیدگی به نگرانی‌های مربوط به حریم خصوصی به تصویب رسیده‌است (همچنین به مراجعه کنید). ISO / IEC 20008، این DAA را نیز مشخص می‌کند، و هم چنین پیاده‌سازی اینتل IDحریم خصوصی پیشرفته 2.0 (به انگلیسی:
اینتل IDحریم خصوصی پیشرفته 2.0 (به انگلیسی: ) برای ریز پردازنده‌ها برای مجوز به همراه SDK منبع آزاد در دسترس است. دیدگاه تاریخی. در اصل مسئله حریم خصوصی یا شخصی با استفاده از هر طرح امضای استاندارد (یا رمزگذاری کلید عمومی) و یک جفت کلید واحد حل می‌شود. تولیدکنندگان، کلید خصوصی را در هر TPM تولید شده تعبیه می‌کنند و کلید عمومی به عنوان یک گواهی یا تصدیق منتشر می‌شود. امضاهای تولید شده توسط TPM باید به دلیل ماهیت فناوری از کلید خصوصی سرچشمه بگیرند، و از آنجا که کلیه TPMها از همان کلید خصوصی استفاده می‌کنند،
که کلیه TPMها از همان کلید خصوصی استفاده می‌کنند، برای تضمین حریم شخصی یا خصوصی کاربر قابل تشخیص نیستند. این راه حل نسبتاً ساده و بی تکلف به این فرض متکی است که یک "رمز سراسری" (به انگلیسی: "global secret") وجود دارد. فقط نیاز است به سابقه (CSS) (به انگلیسی: )، که یک سیستم رمزگذاری برای دی وی دی‌ها است نگاه کنیم تا دریابیم که این فرض اساساً دارای نقص و اشکال است. علاوه بر این، این رویکرد یک هدف ثانویه را نتوانسته‌است تحقق بخشد: توانایی تشخیص TPMهای سرکش و نادرست. TPM سرکش TPM است که به خطر و مشکل می‌افتد و
TPM سرکش TPM است که به خطر و مشکل می‌افتد و رمزهای آن استخراج می‌شو. راه حلی که برای اولین بار توسط TCG (مشخصات TPM v1.1) اتخاذ شده‌است، به بخش ثالث قابل اعتماد، یعنی یک مرجع صدور گواهی حریم خصوصی (CA حریم خصوصی) (به انگلیسی: "privacy certificate authority")نیاز دارد. هر TPM دارای یک جفت کلید RSA تعبیه شده به نام کلید تأیید (EK) (به انگلیسی: Endorsement Key) است که فرض می‌شود CAحریم خصوصی آن را می‌شناسد. به منظور تصدیق TPM، یک جفت کلید RSA ثانویه به نام کلید گواهی هویت (AIK) (به انگلیسی: Attestation
کلید گواهی هویت (AIK) (به انگلیسی: Attestation Identity Key) ایجاد می‌شود. این، AIK عمومی امضا شده توسط EK را به CAحریم خصوصی ارسال می‌کند که اعتبار آن را بررسی می‌کند و یک گواهی برای AIK صادر می‌کند. (برای این کار، یا یک) CAحریم خصوصی باید از EK عمومی TPM به‌طور "پیشینی یا استدلالی" آگاهی داشته "باشد"، یا ب) تولیدکننده TPM باید "گواهی تأیید را ارائه داده" باشد) میزبان / TPM اکنون می‌تواند خود را با توجه به تاییدیه تصدیق کند. در این رویکرد برای شناسایی TPMهای سرکش دو امکان وجود دارد: در مرحله اول، CAحریم
سرکش دو امکان وجود دارد: در مرحله اول، CAحریم خصوصی باید لیستی از TPMهای شناسایی شده به عنوان سرکش توسط EK خود را نگهداری کند و درخواست‌های آنها را رد کند، ثانیاً اگر CAحریم خصوصی درخواست‌های زیادی را از TPM خاص دریافت کند، ممکن است آن‌ها را رد کند و TPMs EK را در لیست سیاه قراردهد. تعداد درخواست‌های مجاز باید تابع یک تمرین مدیریت ریسک باشد. این راه حل مسئله ساز است زیرا CAحریم خصوصی باید در هر تراکنشی شرکت کند و بنابراین باید با وجود امنیت کامل، دسترسی بالایی را فراهم کند. علاوه بر این، در صورت تبانی
بالایی را فراهم کند. علاوه بر این، در صورت تبانی CAحریم خصوصی و تصدیق کننده، ممکن است الزامات حریم خصوصی نقض شود. اگرچه موضوع دوم احتمالاً با استفاده از امضاهای کور یا ناخوانا قابل حل است، اما اولین مورد باقی مانده‌است. راه حل EPID 2.0 در هنگام ساخت، کلید خصوصی را در ریزپردازنده تعبیه می‌کند، ذاتاً کلید را با محموله دستگاه فیزیکی توزیع می‌کند، و دارای تدارک و تهیه کلید برای استفاده با قدرت اول است. بررسی اجمالی. پروتکل DAA بر اساس سه موجودیت و دو مرحله متفاوت ساخته شده‌است. این موجودیت‌ها، عضو DAA (پلتفرم
ساخته شده‌است. این موجودیت‌ها، عضو DAA (پلتفرم TPM یا ریزپردازنده فعال شده با EPID)، صادر کننده DAA و تصدیق کننده DAA هستند. صادرکننده وظیفه دارد تا در مرحله اتصال، پلتفرم TPM را تأیید کند و اعتبارنامه DAA را به پلتفرم صادر کند. این پلتفرم (عضو) در مرحله امضاء از اعتبارنامه DAA با تصدیق کننده استفاده می‌کند. تصدیق کننده از طریق اثبات دانایی صفر (به انگلیسی: Zero-knowledge proof) می‌تواند اعتبارنامه را بدون تلاش برای نقض حریم خصوصی پلتفرم تأیید کند. این پروتکل همچنین از قابلیت لیست سیاه پشتیبانی می‌کند تا
همچنین از قابلیت لیست سیاه پشتیبانی می‌کند تا تصدیق کننده بتواند تاییدهای TPM مشکل دار را شناسایی کند. خصوصیات حریم خصوصی. پروتکل اجازه می‌دهد تا درجات مختلفی از حریم خصوصی باشد. تعاملات همیشه به صورت ناشناس هستند، اما عضو / تصدیق کننده ممکن است مذاکره کند که آیا تصدیق کننده قادر به پیوند تراکنش هاست یا خیر. این کار به کاربر اجازه بررسی یا رد درخواست‌های یک میزبان را می‌دهد که تعداد زیادی درخواست ایجاد کرده‌است. این عضو و تصدیق کننده همچنین می‌توانند انتخاب کنند که اطلاعات بیشتری را برای انجام تعامل غیر
کنند که اطلاعات بیشتری را برای انجام تعامل غیر ناشناس (مانند اینکه شما می‌توانید انتخاب کنید که نام کامل خود را به غریبه بگویید یا خیر) آشکار کنند؛ بنابراین، هویت شناخته شده می‌تواند بالای یک شروع ناشناس ساخته شود. (به‌طور عکس: اگر با هویت شناخته شده شروع کنید، هرگز نمی‌توانید ثابت کنید که آن هویت را نمی‌شناسید تا به ناشناس بودن متوسل شوید) پیاده‌سازی‌ها و حملات. اولین طرح تأیید مستقیم ناشناس مربوط به بریکل، کامنیش و چن است. این طرح ناامن است و به اصلاح نیاز دارد. بریکل، چن و لی، با استفاده از جفت شدن‌های
دارد. بریکل، چن و لی، با استفاده از جفت شدن‌های متقارن به‌جای RSA، باعث افزایش کارایی این طرح اولیه شدند. و چن، موریسی و اسمارت، با تغییر تنظیمات از حالت متقارن به حالت نامتقارن، تلاش کردند تا کارایی را بیشتر بهبود بخشند. متأسفانه، طرح نامتقارن ناامن است. چن، پیج و اسمارت طرح جدید رمزنگاری منحنی بیضوی را با استفاده از منحنی‌های بارتو-نائریگ (به انگلیسی: Barreto-Naehrig curves) پیشنهاد دادند. این طرح توسط EPID 2.0 و استاندارد TPM 2.0 پیاده‌سازی شده‌است، و استاندارد TPM 2.0 توصیه می‌کند که این طرح به‌طور کلی
TPM 2.0 توصیه می‌کند که این طرح به‌طور کلی و عمومی توسط TPMها پیاده‌سازی شده‌است و برای TPMها لازم است که مطابق با مشخصات مشتری PC باشند. علاوه بر این، پیاده‌سازی Intel EPID 2.0 برای ISO / IEC 20008 DAA و منبع باز در دسترس SDK، برای اعضا و تصدیق کننده‌ها برای انجام تاییدیه قابل استفاده است. از آنجایی که یکی از روشهای تأیید DAA در TPM 2.0 با EPID 2.0 یکسان است، تلاش می‌شود تا همواره گواهی ISO / IEC 20008 DAA و TPM 2.0 DAA با یکدیگر در سطح مشخصات خوانده شود.
یکی از چندین اثر کانال کوتاه در مقیاس‌بندی ماسفت، مدولاسیون طول کانال (سی‌ال‌ام) کوتاه شدن طول ناحیه کانال معکوس با افزایش بایاس درین برای بایاس درین بزرگ است. نتیجه سی‌ال‌ام افزایش جریان با بایاس درین و کاهش مقاومت خروجی است. مدولاسیون طول کانال در همه ترانزیستورهای اثر میدانی و نه فقط ماسفتها رخ می‌دهد. مقاومت خروجی. مدولاسیون طول کانال مهم است زیرا مقاومت خروجی ماسفت را مشخص می‌کند، یک پارامتر مهم در طراحی مدار آینه‌ها جریان و تقویت‌کنندهها. در مدل "شیچمن-هاجز" که در بالا استفاده شد، مقاومت خروجی به شرح
که در بالا استفاده شد، مقاومت خروجی به شرح زیر است: که formula_2 = ولتاژ درین-سورس، formula_3 = جریان درین و formula_4 = پارامتر مدولاسیون طول کانال. بدون مدولاسیون طول کانال (برای ۰=formula_4)، مقاومت خروجی بی‌نهایت است. پارامتر مدولاسیون طول کانال معمولاً به‌طور معکوس متناسب با طول کانال ماسفت formula_6 گرفته شده‌است، به‌صورتی که برای formula_7 در آخرین شکل بالا نشان‌داده شده: که formula_9 یک پارامتر برازش است، اگرچه از نظر مفهومی با ولتاژ ارلی برای بی‌جی‌تیها مشابه است. برای یک فرایند ۶۵ نانومتر،
بی‌جی‌تیها مشابه است. برای یک فرایند ۶۵ نانومتر، تقریباً. (یک روش دقیق‌تر در مدل EKV استفاده شده‌است.) با این حال، هیچ فرمول ساده‌ای که برای formula_4 تا به امروز مورد استفاده قرار گیرد، طول یا وابستگی دقیق ولتاژformula_7 برای قطعات نوین را فراهم نمی‌کند و مجبور به استفاده از مدل‌های رایانه‌ای هستیم، که مختصراً مورد بحث قرار گرفته‌است.
محاسبات قابل اعتماد یک فناوری است که توسط گروه محاسباتی معتمد توسعه یافته‌است. این اصطلاح از حوزه سیستم‌های قابل اعتماد گرفته شده‌است و معنای تخصصی دارد. به کمک محاسبات قابل اعتماد، رایانه همیشه به روش‌های مورد انتظار رفتار خواهد کرد، و آن رفتارها توسط سخت‌افزار و نرم‌افزار رایانه اجرا می‌شوند. بدین منظور، سخت‌افزار با یک کلید رمزنگاری منحصربه‌فرد و غیرقابل‌دسترسی برای بقیه سیستم بارگذاری می‌شود. محاسبه قابل اعتماد بحث‌برانگیز است زیرا نه تنها برای صاحب آن امن است بلکه علیه صاحبش هم امن است. چنین جنجالی
امن است بلکه علیه صاحبش هم امن است. چنین جنجالی باعث شده‌است که مخالفان محاسبات قابل اعتماد، مانند ریچارد استالمن، فعال نرم‌افزار رایگان، از آن به عنوان محاسبات خیانتکار، یاد کنند. حتی تا جایی که برخی از مقالات علمی شروع به نقل قول‌های ترسناک در مورد «محاسبات قابل اعتماد» می‌کنند. طرفداران محاسبات قابل اعتماد مانند International Data Corporation, the Enterprise Strategy Group, و Endpoint Technologies Associates ادعا می‌کنند که این فناوری باعث می‌شود رایانه‌ها ایمن‌تر شوند و کمتر مستعد ویروس‌ها و بدافزارها
ایمن‌تر شوند و کمتر مستعد ویروس‌ها و بدافزارها باشند و از دید کاربر نهایی قابل اطمینان‌تر باشند. آن‌ها همچنین ادعا می‌کنند که محاسبات قابل اعتماد به رایانه‌ها و سرورها اجازه‌می‌دهد امنیت رایانه‌ای را بهتر از آنچه در حال حاضر موجود است ارائه دهند. مخالفان غالباً ادعا می‌کنند که این فناوری در درجه اول برای اجرای سیاست‌های مدیریت حقوق دیجیتال است و برای افزایش امنیت رایانه مورد استفاده قرار نمی‌گیرد. تولیدکنندگان تراشه‌های Intel و ای‌ام‌دی، سازندگان سخت‌افزار مانند هیولت پاکارد وDell و ارائه‌دهندگان
مانند هیولت پاکارد وDell و ارائه‌دهندگان سیستم‌عامل مانند Microsoft در صورت فعال شدن، محاسبات قابل اعتماد را در محصولات خود دارند. ارتش آمریکا نیاز دارد که هر رایانه جدیدی که خریداری می‌کند با یک ماژول قابل اعتماد بستر نرم‌افزاری (TPM) ارائه شود. از تاریخ ۳ ژوئیه ۲۰۰۷، تقریباً کل وزارت دفاع ایالات متحده نیز چنین است. مفاهیم کلیدی. محاسبات قابل اعتماد شامل شش مفهوم کلیدی فناوری است که برای یک سیستم کاملاً مورد اعتماد، یعنی سیستمی که مطابق با مشخصات TCG است، لازم است: کلید تأیید. کلید تأیید یک جفت کلید عمومی
است: کلید تأیید. کلید تأیید یک جفت کلید عمومی و خصوصی RSA 2048 بیتی است که در زمان تولید به‌طور تصادفی روی تراشه ایجاد می‌شود و قابل تغییر نیست. کلید خصوصی هرگز از تراشه خارج نمی‌شود، از کلید عمومی برای تأیید و رمزگذاری داده‌های حساس ارسال شده به تراشه استفاده می‌شود، که در فرمان TPM_TakeOwnership اتفاق می‌افتد. این کلید برای اجرای معاملات امن استفاده می‌شود: هر یک از ماژول‌های قابل اعتماد بسترهای نرم‌افزاری (TPM) لازم است که بتواند یک عدد تصادفی را به منظور اطمینان از مطابقت آن‌ها با استاندارد TCG و اثبات
اطمینان از مطابقت آن‌ها با استاندارد TCG و اثبات هویت خود، امضا کنند (به منظور این‌که نشان دهد که یک کامپیوتر قابل اعتماد واقعی است). این امضا کردن با استفاده از یک پروتکل خاص ایجاد شده توسط گروه محاسبات معتبر (پروتکل :تصدیق مستقیم ناشناس) انجام می‌شود. این امر باعث می‌شود تا یک شبیه‌ساز TPM نرم‌افزاری با کلید تأیید غیرقابل اعتماد (به عنوان مثال، کلیدی که خودش تولید کرده‌است) نتواند یک ارتباط امن با یک نهاد مورد اعتماد را شروع کند. TPM باید به گونه ای طراحی شود که استخراج این کلید توسط آنالیز سخت‌افزار سخت
شود که استخراج این کلید توسط آنالیز سخت‌افزار سخت شود، اما در این‌جا :ضددستکاری‌سازی یک نیاز جدی نیست. پرده حافظه. پرده حافظه تکنیک‌های معمول :حفاظت از حافظه را گسترش می‌دهد تا بتواند جداسازی کامل مناطق حساس حافظه را انجام دهد، به عنوان مثال مکان‌هایی که دارای کلیدهای رمزنگاری هستند. حتی سیستم‌عامل دسترسی کاملی به حافظه پرده‌دار ندارد. جزئیات دقیق درمورد پیاده‌سازی خاص هر فروشنده است. فضای ذخیره بسته‌شده. حافظه بسته‌شده با اتصال اطلاعات خصوصی به اطلاعات پیکربندی از جمله نرم‌افزار و سخت‌افزار مورد استفاده،
از جمله نرم‌افزار و سخت‌افزار مورد استفاده، از آن‌ها محافظت می‌کند. این بدان معنی است که داده‌ها فقط می‌توانند در یک ترکیب خاص از نرم‌افزار و سخت‌افزار منتشر شوند. برای اجرای :مدیریت حقوق دیجیتال می‌توان از فضای ذخیره‌سازی بسته‌شده استفاده کرد. به عنوان مثال، کاربرانی که آهنگی را در رایانه خود ذخیره می‌کنند ولی مجوز گوش دادن به آن را ندارند، قادر به پخش آن نخواهند بود. در حال حاضر، کاربر می‌تواند آهنگ را پیدا کند، به آن گوش دهد و برای شخص دیگری ارسال کند، آن را در نرم‌افزار مورد نظر خود پخش کند یا از آن
آن را در نرم‌افزار مورد نظر خود پخش کند یا از آن نسخه پشتیبان تهیه کند (و در بعضی موارد برای رمزگشایی آن از نرم‌افزار دور زدن استفاده می‌کند). از طرف دیگر، کاربر ممکن است از نرم‌افزاری برای تغییر روال DRM سیستم‌عامل استفاده کند تا مجبور شود داده‌های آهنگ را یک بار منتشر کند، مثلاً مجوز موقت به دست آورد. با استفاده از ذخیره‌سازی بسته‌شده، این آهنگ با استفاده از کلید متصل به ماژول قابل اعتماد بسترهای نرم‌افزاری، رمزگذاری می‌شود تا تنها پخش کننده موسیقی که تغییر داده نشده‌است بتواند آن را پخش کند. در این
تغییر داده نشده‌است بتواند آن را پخش کند. در این معماری DRM باعث می‌شود، افراد بعد از خرید رایانه جدید یا به‌روزرسانی بخش‌هایی از رایانه فعلی خود، نتوانند به گوش دادن به آهنگ بپردازد، مگر اینکه از اجازه صریح فروشنده آهنگ استفاده کنند. تصدیق از راه دور. تصدیق از راه دور اجازه می‌دهد تا تغییرات که روی رایانه کاربر انجام شده‌است توسط اشخاص مجاز تشخیص داده شود. به عنوان مثال، شرکت‌های نرم‌افزاری می‌توانند تغییرات غیرمجاز در نرم‌افزار را شناسایی کنند و اگر کاربری برای دور زدن اقدامات محافظت در نرم‌افزار، دست به
برای دور زدن اقدامات محافظت در نرم‌افزار، دست به تغییر نرم‌افزار بزند آن را تشخیص بدهند. این روش با تولید گواهینامه سخت‌افزاری که می‌گوید چه نرم‌افزاری در حال حاضر در حال اجرا است، کار می‌کند. سپس رایانه می‌تواند این گواهینامه را به فرد از راه دور ارائه دهد تا نشان دهد نرم‌افزار بدون تغییر در حال اجرا است. تصدیق از راه دور معمولاً با رمزگذاری کلید عمومی ترکیب می‌شود تا اطلاعات ارسال شده فقط توسط برنامه‌هایی که تأیید ارائه کرده‌اند خوانده شوند نه توسط استراق سمع. در ادامه مثال خواندن آهنگ، نرم‌افزار پخش
سمع. در ادامه مثال خواندن آهنگ، نرم‌افزار پخش کننده موسیقی در صورت این‌که اثبات کند یک نسخه مطمئن از نرم‌افزار پخش کننده موسیقی است می‌تواند آهنگ را به دستگاه‌های دیگر ارسال کند. همراه با فناوری‌های دیگر، این مسیری امن‌تر برای موسیقی فراهم می‌کند: I / O امن مانع از ضبط کاربر از طریق انتقال آن به زیرسیستم صوتی می‌شود، قفل کردن حافظه مانع از ذخیره‌شدن آن در پرونده‌های دیسک معمولی در هنگام اجرا می‌شود، حافظه بسته‌شده دسترسی غیرمجاز را در صورت ذخیره شدن در هارد دیسک، غیرقابل دسترس می‌کند و تأیید از راه دور آن
دیسک، غیرقابل دسترس می‌کند و تأیید از راه دور آن را دربرابر نرم‌افزارهای غیرمجاز محافظت می‌کند، حتی اگر در رایانه‌ای دیگر استفاده می‌شود. با این حال، ارسال اطلاعات گواهی از راه دور، به شخص ثالث مورد اعتماد، بهتر از :تصدیق مستقیم ناشناس است. شخص ثالث مورد اعتماد. یکی از اصلی‌ترین موانعی که توسعه دهندگان فناوری TCG باید بر طرف کنند، حفظ ناشناس ماندن در حالی که هنوز یک «بستر مورد اعتماد» فراهم می‌کنند، است. هدف اصلی بدست آوردن «حالت قابل اعتماد» این است که طرف مقابل (بابک)، که رایانه (آلیس) با آن‌ها ارتباط
مقابل (بابک)، که رایانه (آلیس) با آن‌ها ارتباط برقرار می‌کند، بتواند اعتماد کند که آلیس سخت‌افزار و نرم‌افزار بدون مشکل را اجرا می‌کند. این امر به بابک اطمینان می‌دهد که آلیس قادر به استفاده از نرم‌افزارهای مخرب برای به خطر انداختن اطلاعات حساس روی رایانه نیست. متأسفانه، به منظور انجام این کار، آلیس مجبور است به بابک اطلاع دهد که از نرم‌افزار و سخت‌افزار ثبت شده و «ایمن» استفاده می‌کند و از این طریق می‌تواند به‌طور بالقوه و منحصر به فرد خود را به بابک شناسایی کند. این که یک شخص بخواهد به عنوان مثال در حین
کند. این که یک شخص بخواهد به عنوان مثال در حین معاملات بانکی از طریق اینترنت توسط طرف مقابل مشخص شود ممکن است مشکلی ایجاد نکند. اما در بسیاری از انواع دیگر فعالیت‌های ارتباطی، مردم از ناشناسی بودن که رایانه در اختیار می‌گذارد لذت می‌برند. TCG این امر را تأیید می‌کند، و گفته می‌شود روشی برای دستیابی به ناشناس بودن در دست گرفته‌است اما در عین حال به طرف مقابل اطمینان می‌دهد که با فرد «مورد اعتماد» ارتباط برقرار کرده‌است. این کار با ایجاد «شخص ثالث مورد اعتماد» انجام می‌شود. این قسمت به عنوان واسطه بین کاربر
انجام می‌شود. این قسمت به عنوان واسطه بین کاربر و رایانه شخصی خود، و بین کاربر و سایر کاربران کار خواهد کرد. در این مقاله تمرکز بر روی فرایند دوم خواهد بود، روندی که به آن گواهی از راه دور گفته می‌شود. هنگامی که کاربر به کلید هویت سنجی (Attestation Identity Key) احتیاج دارد، کاربر می‌خواهد کلید آن توسط مرجع صدور گواهینامه(Certification Authority) تأیید شود. کاربر از طریق ماژول بسترهای نرم‌افزاری معتبر سه اعتبارنامه را ارسال می‌کند: اعتبار کلید عمومی، اعتبار پلتفرم و اعتبار مطابقت. به این مجموعه گواهی‌ها و
پلتفرم و اعتبار مطابقت. به این مجموعه گواهی‌ها و کلیدهای رمزنگاری به‌طور خلاصه "EK" گفته می‌شود. EK را می‌توان به دو قسمت اصلی تقسیم کرد، بخش خصوصی "EKpr" و بخش عمومی "EKpub". قسمت خصوصی کلید از TPM خارج نمی‌شود. افشای EKpub ضروری است (نسخه 1.1). EKpub به‌طور منحصر به فرد تأیید کننده پلتفرم، مدل، اینکه چه نوع نرم‌افزاری در حال حاضر در سیستم‌عامل استفاده می‌شود، جزئیات TPM و اینکه این سیستم عامل (PC) با مشخصات TCG مطابقت دارد یا نه را شناسایی می‌کند. اگر این اطلاعات به عنوان فرایندی برای دستیابی به وضعیت
اطلاعات به عنوان فرایندی برای دستیابی به وضعیت قابل اعتماد، مستقیماً به طرف مقابل ابلاغ شود، در این صورت بدست آوردن هویت ناشناس غیرممکن است. بنابراین، این اطلاعات به مرجع صدور مجوز حفظ حریم خصوصی، (شخص ثالث مورد اعتماد) ارسال می‌شود. هنگامی که مرجع صدور گواهینامه، EKpub ارسال شده توسط TPM را دریافت می‌کند، C.A اطلاعات را تأیید می‌کند. در صورت تأیید اطلاعات به منظور ایجاد امکان ناشناس بودن کاربر، یک جفت کلید ثانویه معتبر AIK ایجاد می‌کند و این اعتبار را به درخواست کننده می‌فرستد. وقتی کاربر دارای این AIK
درخواست کننده می‌فرستد. وقتی کاربر دارای این AIK معتبر است، می‌تواند از آن برای برقراری ارتباط با سایر سیستم‌عامل‌های معتبر استفاده کند. TCG در نسخه ۱٫۲ روش جدیدی برای به دست آوردن AIK معتبر ایجاد کرده‌است. این فرایند را گواهی ناشناس مستقیم DAA می‌نامند. این روش برای فاش کردن EKpub خود به کاربر نیاز ندارد. ویژگی جدید و منحصر به فرد DAA این است که این قابلیت را دارد تا بدون افشای EKpub یا هر شناسه منحصر به فرد دیگر، موجودی از راه دور را متقاعد کند که یک TPM خاص معتبر است. قبل از اینکه TPM بتواند درخواست
خاص معتبر است. قبل از اینکه TPM بتواند درخواست صدور گواهینامه را برای AIK به نهاد از راه دور ارسال کند، TPM مجبور است مجموعه ای از اعتبارهای DAA را تولید کند. این تنها با تعامل با صادرکننده قابل انجام است. اعتبار DAA توسط TPM با ارسال یک رمز منحصر به فرد TPM که در TPM باقی مانده، ایجاد می‌شود. هنگامی که TPM مجموعه‌ای از اطلاعات DAA را بدست آورد، می‌تواند این موارد را به تأیید کننده ارسال کند. زمانی که تأیید کننده اعتبار DAA را از TTP دریافت می‌کند، آن‌ها را تأیید می‌کند و یک AIK معتبر را به کاربر ارسال
را تأیید می‌کند و یک AIK معتبر را به کاربر ارسال می‌کند. کاربر پس از آن با استفاده از AIK معتبر قادر به برقراری ارتباط با سایر بخش‌ها خواهد بود. تأییدکننده ممکن است شخص ثالث قابل اعتماد (TTP) باشد یا نباشد. تأییدکننده می‌تواند تعیین کند که اعتبار DAA معتبر است یا خیر، اما مدارک اطلاعات DAA حاوی هیچ اطلاعات منحصر به فردی نیست که پلتفرم TPM را فاش کند. AIK دارای گواهینامه توسط کاربر برای برقراری ارتباط با سایر سیستم‌عامل‌های مورد اعتماد استفاده می‌شود. به‌طور خلاصه، نسخه جدید یک نهاد جداگانه را معرفی می‌کند
خلاصه، نسخه جدید یک نهاد جداگانه را معرفی می‌کند که در فرایند تأیید ناشناس کمک خواهد کرد. بدون داشتن چنین گواهینامه‌هایی، متقاعد کردن دیگران برای داشتن یک بستر قابل اعتماد واقعی برای یک مشتری خصوصی یا مشاغل کوچک یا سازمان دشوار خواهد بود. کاربردهای شناخته‌شده. محصولات مایکروسافت ویندوز ویستا، ویندوز ۷، ویندوز ۸ و ویندوز RT از یک ماژول قابل اعتماد سیستم‌عامل استفاده می‌کنند. کاربردهای ممکن. مدیریت حقوق دیجیتال. محاسبات قابل اعتماد به شرکت‌ها امکان را می‌دهد یک سیستم مدیریت حقوق دیجیتال (DRM) بسازند که دور
یک سیستم مدیریت حقوق دیجیتال (DRM) بسازند که دور زدن آن بسیار سخت است، البته غیرممکن نیست. یک مثال بارگیری یک فایل موسیقی است. برای جلوگیری از بازکردن پرونده کاربر با یک دستگاه پخش کننده یا رایانه غیرمجاز، می‌توان از حافظه بسته شده استفاده کرد. تأیید از راه دور می‌تواند برای این که فقط پخش‌کننده‌های موسیقی که قوانین شرکت ضبط را اجرا می‌کنند بتوانند موسیقی را اجرا کنند، استفاده شود. این که موسیقی از حافظه پرده‌ای پخش می‌شود باعث می‌شود کاربر از ایجاد نسخه‌ای دیگر از فایل در هنگام پخش جلوگیری کند، و امنیت I