payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دانشمندان بر پایه این پژوهش‌ها بر این باورند که تفاوت در ترجیحات ماده در نوع فراخوان جفت‌گیری، منجر به تکامل این روند هم‌بوم‌زایی شده‌است. به‌طور خاص، ماده‌ها در جمعیت یاسونی فراخوان جفت‌گیری نرهایی را که شامل ناله است، ترجیح می‌دهند. این در حالی است که جمعیت دیگر این ناله را ترجیح نمی‌دهند. متعاقباً، نرهای یاسونی در فراخوان خود نال می‌کنند و این در حالی است که نرهای دیگر جمعیت‌ها این کار را نمی‌کنند. به همین دلیل، اختلاف در فراخوان باعث جدا شدن مکانیکی این گونه شده‌است. سوداکریس تریسریاتا. مطالعات متعددی
گونه شده‌است. سوداکریس تریسریاتا. مطالعات متعددی نشان داده‌است که گونه "سوداکریس تریسریاتا" (قورباغه کروس) را می‌توان به دو زیرگونه "پی. تی." "ماکولاتا" و "پی. تی. تریسریاتا تقسیم کرد." این امر به دلیل گونه‌زایی ناشی از اختلاف فراخوان‌های جفت‌گیری پدید آمده‌است. قورباغه کوروس در طیف وسیع جغرافیایی زندگی می‌کند؛ از نیومکزیکو گرفته تا جنوب کانادا. این دو زیرگونه از داکوتای جنوبی تا اوکلاهما با هم تداخل دارند. در این محدوده همپوشانی، هم مدت فراخوان‌ها و هم تعداد فراخوان‌ها در هر ثانیه برای هر گونه بسیار
تعداد فراخوان‌ها در هر ثانیه برای هر گونه بسیار متفاوت از خارج از این محدوده است. این بدان معنی است که فراخوان‌های این دو زیرگونه در خارج از این محدوده شباهت بیشتری دارند و در محدوده کاملاً متفاوت هستند. به همین دلیل، دانشمندان معتقدند که این زیرگونه‌ها بر اثر تفاوت در نوع فراخوان جفت‌گیری تکامل یافته‌اند. علاوه بر این، این زیرگونه‌ها به ندرت دارای فرزندان ترکیبی هستند و بیشتر نشان داده شده که به دلیل تفاوت فراخوان جفت‌گیری، یک گونه کاملاً مزا به وجود آمده‌است. تفاوت در فراخوان‌های جفت‌گیری نیز به تقویت
تفاوت در فراخوان‌های جفت‌گیری نیز به تقویت روند گونه‌زایی کمک می‌کند.
ان‌بی‌ای ۲کی۲۱ یک بازی ویدئویی شبیه‌سازی بسکتبال است که توسط ویژوال کانسپتس ساخته شده‌است و توسط ۲کی گیمز براساس اتحادیه ملی بسکتبال (ان‌بی‌ای) منتشر شده‌است. این بازی بیست و دومین بازی در مجموعه ان‌بی‌ای ۲کی است که جانشین ان‌بی‌ای ۲کی۲۰ است. این بازی در تاریخ ۴ سپتامبر ۲۰۲۰ برای مایکروسافت ویندوز، نینتندو سوئیچ، پلی‌استیشن ۴، ایکس‌باکس وان و استادیا و بعداً برای پلی‌استیشن ۵ و ایکس‌باکس سری ایکس و سری اس منتشر شد. انتشار. در ۱۱ ژوئن ۲۰۲۰، تیزری از این بازی که زاین ویلیامسن از نیو اورلینز پلیکانز در آن حضور
زاین ویلیامسن از نیو اورلینز پلیکانز در آن حضور داشت پخش شد. ان‌بی‌ای ۲کی در تاریخ ۳۰ ژوئن ۲۰۲۰ اعلام کرد که دیمین لیلارد از پورتلند تریل بلیزرز برروی جلد نسخهٔ استاندارد کنسول‌های نسل فعلی قرار دارد. ان‌بی‌ای ۲کی در تاریخ ۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، دیمین لیلارد را به عنوان ورزشکار اصلی نسخهٔ استاندارد کنسول‌های نسل بعدی اعلام کرد. آخرین جلدها در بزرگداشت کوبی برایانت، در ۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ منتشر شد. نسخهٔ آزمایشی این بازی در بیست و چهارم اوت منتشر شد.
مایکل هاوسمن (؛ زادهٔ ) کارگردان تلویزیونی، تهیه‌کننده تلویزیونی، کارگردان و نقاش اهل آمریکا است.
نیروگاه حرارتی سیریک عنوان نیروگاهی در حال ساخت در استان هرمزگان در روستای کرپان شهرستان سیریک است. ظرفیت نامی این نیروگاه ۱۴۰۰ مگاوات و شامل چهار واحد ۳۵۰ مگاواتی بخار خواهد بود. این نیروگاه پنجمین نیروگاه ساخت روس‌ها در ایران خواهد بود. مکان. نیروگاه سیریک در ۱۴۰ کیلومتری شرق شهرستان بندرعباس و ۳۰ کیلومتری جنوب شهرستان میناب در ساحل تنگه هرمز قرار دارد. مراحل احداث. احداث این نیروگاه به واسطهٔ فاینانس یک میلیارد و ۲۰۰ میلیون یورویی روسیه و مسئولیت اجرای آن با شرکت روسی تکنوپروم اکسپورت بوده‌است. قرارداد
با شرکت روسی تکنوپروم اکسپورت بوده‌است. قرارداد نیروگاه سیریک در سال ۱۳۹۳ بین ایران و روسیه امضاء و نیروگاه در اواخر سال ۱۳۹۵ کلنگزنی شد. در شهریور ۱۳۹۶ زمینی با مساحت حدود ۲۰۰ هکتار برای ساخت نیروگاه تحویل پیمانکار روسی شد و قرار بود طی ۵۵ ماه ساخته شود. اما شروع عملیات ساخت نیروگاه دست کم تا آذر ۱۳۹۸ به تأخیر افتاد. در پی تأخیرهای زیاد رضا اردکانیان در ۳۱ شهریور ۱۳۹۹ اعلام کرد که پیمانکار پروژه تغییر کرده‌است.
لیندا ان چپمن (؛ زادهٔ ) نویسنده بریتانیایی است. وی برای نوشتن کتاب‌های فانتزی در مورد «اسب شاخدار»، «پری دریایی» و جادو مشهور است. او همچنین مجموعه Spell Sisters را به عنوان Amber Castel و مجموعه Superpowers را به عنوان Alex Cliff (نام مستعار خودش) و همچنین وی چندین کتاب از مجموعه‌های منتشر شده با نام‌های مستعار «لوسی دنیلز»، «جنی دیل»، «کتی چیس»، «دیزی میدوز» و «لورن بروک» نوشته‌است. وی حدود ۲۰۰ کتاب به عنوان بخشی از نام مستعار جمعی یا به عنوان نویسنده اشباح به‌چاب رسانده‌است. او در حال حاضر به‌همراه همسر
به‌چاب رسانده‌است. او در حال حاضر به‌همراه همسر و سه فرزندش در یکی از دهکده‌های «لسترشر» زندگی می‌کند. رمان‌ها. چراغ‌های روشن (۲۰۰۳) صحنه مرکزی (۲۰۰۴) دنبالهٔ رمان «چراغ‌های روشن» جن ما «به‌همراه Steve Cole» (۲۰۰۹) جن و ققنوس «به‌همراه Steve Cole» (۲۰۱۰) مجموعه‌ها. به عنوان الکس کلیف به عنوان دیزی میدوز
ایستریای اسلوونی (، ) یک منطقه در جنوب غربی اسلوونی است. این منطقه شامل بخش شمالی شبه‌جزیرهٔ ایستریا و بخشی از منطقه تاریخی-جغرافیایی ساحل اسلوونی است. ایستریای اسلوونی دارای ۱۲۰ سکونت‌گاه است که کوپر بزرگ‌ترین شهر و ایزولا، پیران و پورتوروژ از دیگر شهرهای بزرگ آن به‌شمار می‌روند. در مناطق ساحلی آن زبان‌های اسلونیایی و ایتالیایی هردو زبان رسمی هستند. منطقه ریویرای اسلوونی () در ایستریای اسلوونی قرار دارد؛ این دو واژه به ویژه در رسانه‌ها گاهی به جای هم استفاده می‌شوند، گرچه ایستریای اسلوونی یک منطقه
استفاده می‌شوند، گرچه ایستریای اسلوونی یک منطقه جغرافیایی گسترده‌تر را در بر می‌گیرد.
لذت تابستانی ، نقاشی آبرنگ توسط آندرس زورن، نقاش سوئدی است که در سال ۱۸۸۶ در دالارو نزدیک استکهلم ایجاد شده‌است. در سال ۲۰۱۰ به قیمت ۲۶ میلیون کرون (تقریباً ۲٫۹ میلیون یورو یا ۳٫۳۵ میلیون دلار آمریکا) فروخته شد که رکورد نقاشی سوئدی است. تاریخچه. زورن در مورا، سوئد، شهری بین دریاچه‌های سیلجان و اورسا متولد شد. وی از سال ۱۸۷۵ تا ۱۸۸۰ در آکادمی سلطنتی هنر سوئد در استکهلم تحصیل کرد و سپس مدتی را به سفر در اروپا، با نقاشی آبرنگ و پرتره‌های جامعه در لندن، پاریس و مادرید گذراند. وی در سال ۱۸۸۵ به سوئد بازگشت و در
مادرید گذراند. وی در سال ۱۸۸۵ به سوئد بازگشت و در ۱۶ اکتبر با اما زورن ازدواج کرد (۱۸۶۰–۱۹۴۰). آنها پس از گذراندن ماه عسل در خارج از کشور، در شرق اروپا و ترکیه، در سال ۱۸۸۶ به سوئد بازگشتند و مدتی را با خانواده اما در دالارو گذراندند، قبل از اینکه در نزدیکی مورا مستقر شوند، خانه ای که اکنون خانه مجموعه‌های زورن است. شرح. زورن در اوایل تابستان ۱۸۸۶، پس از بازگشت از ماه عسل، اما قبل از استقرار در مورا، این تابلو را در دالارو نقاشی کرد. او ابتدا طرحی کوچکتر ساخت که ابعاد آن ۳۰٫۲ در ۱۸٫۸ سانتی‌متر است (۱۱٫۹ در
که ابعاد آن ۳۰٫۲ در ۱۸٫۸ سانتی‌متر است (۱۱٫۹ در ۷٫۴ اینچ) که اکنون توسط موزه زورن در مورا نگهداری می‌شود. آبرنگ به‌طور کامل لحظه ای زودگذر را به تصویر می‌کشد و تأثیر آثار امپرسیونیست‌های فرانسوی را نشان می‌دهد که زورن در پاریس دیده بود، اما با یک پالت اسکاندیناوی کاملاً سخت. این نقاشی، "اما زورن"، همسر هنرمند را به تصویر می‌کشد که با لباس و کلاه سفید ایستاده و در لبه اسکله چوبی کنار آب انتظار می‌کشد، در حالی که دوست آنها کارل گوستاو دالستروم در قایق پارویی نزدیک می‌شود. سطح شیشه ای انعکاسی آب در نسیم زیر
نزدیک می‌شود. سطح شیشه ای انعکاسی آب در نسیم زیر آسمان خاکستری ابری موج می‌زند. فیگورها، اسکله، قایق و دریا بسیار ریز ارائه شده‌اند، تقریباً گویی کار با رنگ روغن ساخته شده‌است و مهارت زورن را به عنوان یک استاد آبرنگ نشان می‌دهد. کمتر به آن طرف دریاچه توجه می‌شود که تقریباً در پس زمینه ترسیم شده‌است. در گوشه پایین سمت چپ، "Zorn 86" امضا و تاریخ گذاری شده‌است. این تابلو در ژوئن ۲۰۱۰ در استکهلم اوکشنسورک به قیمت ۲۶ میلیون کرون فروخته شد و رکورد یک تابلوی سوئدی را ثبت کرد. رکورد قبلی ۲۲ میلیون کرون در سال ۱۹۹۰
را ثبت کرد. رکورد قبلی ۲۲ میلیون کرون در سال ۱۹۹۰ برای نقاشی رنگ روغن "سرزمین عجایب" اثر آوگوست استریندبری در سال ۱۸۹۲ ثبت شد.
تولد پزشکی بالینی: باستان‌شناسی نگاه پزشکی (به فرانسوی: Naissance de la clinique: une archéologie du regard médical) کتابی از میشل فوکو، نویسنده فرانسوی است که نخستین بار در ۱۹۶۳ میلادی در فرانسه و به زبان فرانسوی منتشر شد. فوکو در این کتاب به دنبالِ بررسی پیدایشِ «پزشکی بالینی» (la clinique) و آموزش بالینی در بیمارستان‌ها به عنوان نهادی درمانی، به معرفی مفهومِ «نگاه پزشکی» (Le regard médical) و بازسازی معرفت‌شناسیِ پژوهش‌های حوزهٔ درمان در سدهٔ هجدهم میلادی می‌پردازد. فوکو، تاریخ پزشکی را در سه بخش مطالعه
می‌پردازد. فوکو، تاریخ پزشکی را در سه بخش مطالعه می‌کند: یکم پزشکیِ دوران رنسانس تا حوالی انقلاب فرانسه با نام «پزشکی رده‌بندی امراض» (به پزشکی پیش از این دوران که طب سنتی یا پزشکی جالینوسی از یونان باستان بوده است، صرفاً اشارهٔ گذرایی می‌کند)، دوم پزشکی اواخر سدهٔ هفدهم و سدهٔ هجدهم که بسیار متأثر از حوادث انقلاب فرانسه بود به نام «پزشکی بالینی اولیه» (که این نوع پزشکی هم باز مبتنی بر رده‌بندیِ اَمراض بود) و سوم پزشکیِ همراه با کالبدشکافی که متأثر از فعالیت‌های بیشا بود به نام «پزشکی بالینی-تشریحی» (که هم
بیشا بود به نام «پزشکی بالینی-تشریحی» (که هم مصداقِ درانداختنِ طرحی نو بود و هم برخی از مفاهیم قدیمی را احیا کرد و به کار گرفت. و فوکو برای مخالفت با تصورِ رایجِ «انفکاکِ کاملِ روش‌شناسی پزشکی مدرن با نظام‌های فکری کهن»، به این احیا و وام‌گیری مفاهیمِ قبلی اشاره می‌کند). بازهٔ زمانی‌ای که فوکو به بررسی و مطالعهٔ آن می‌پردازد، تقریباً ۵۰ سال است. فاطمه ولیانی، در مقدمه‌ای که بر ترجمهٔ این کتاب نوشته است، هدفِ فوکو در این کتاب را «بررسی مجموعهٔ گفتارها، قواعد حاکم بر ابژه‌ها و مفاهیم و عملیات نظری، شرایط
حاکم بر ابژه‌ها و مفاهیم و عملیات نظری، شرایط لازم برای شکل‌گیری و تغییر و تحول آن‌ها و مناسبات متقابل میان گفتارهای و عرصه‌های غیر گفتاری (زمینه‌های اجتماعی، اقتصادی و سیاسی)» معرفی کرده است. فوکو در این کتاب، انسانی‌تر شدن پزشکی در عصر تجدد را نادرست می‌داند؛ زیرا در این عصر، پزشکان جدید با نگاه پزشکی خود، بیماران را به عنوان مجموعه‌ای از ارگان‌ها صرفاً به موضوع تشریح تبدیل می‌کنند. فوکو پزشکی بالینی را نه فقط روشی برای درمان بیماری که روشی برای تفکر در رابطه با بدن و بیماری می‌داند. به نظر او، پزشکی
رابطه با بدن و بیماری می‌داند. به نظر او، پزشکی بالینی و پزشکی مدرن را نمی‌توان تنها با بررسی تحولات فنی و تکنیکی (مؤسسات پزشکی، شیوه‌های مراقبت و…) توضیح داد بلکه توجه به ساماندهی مجددی که این پزشکی از دانش می‌کند و با آن بدن انسان را به شیوهٔ جدیدی می‌خواند نیز نیاز است. میشل فوکو در این کتاب ادعا می‌کند که نگاه مدرن علوم انسانی و علوم اجتماعی، نه متأثر از علوم طبیعی (تجربی) که متأثر از پزشکی بالینی است؛ بنابراین طبق نظر او، نگاه و فلسفهٔ وجودی پزشکی بالینی بیش از اینکه شاخه‌ای از علوم تجربی محسوب شود،
بیش از اینکه شاخه‌ای از علوم تجربی محسوب شود، «سبک خاصی از تفکر» به سیاقِ علوم انسانی است. به زعمِ فوکو، بازتعریفِ رابطهٔ سه مؤلفهٔ حیات، مرگ و بیماری توسط پزشکان بالینی-تشریحیِ سدهٔ نوزدهم بود که نگاه جدیدی در مطالعهٔ انسان، و «دانشِ فَرد» را پدید آورد. میشل فوکو در توضیح این اَمر همچنین به دو مفهوم «سلامتی» و «بهنجاری» توجه می‌کند. او می‌گوید که نگاه پزشکی سده‌ی هجدهم میلادی، معطوف به «سلامتی» بود. یعنی وضعیت بیمار را ناشی از انحراف از یک «قاعده» نمی‌دانست و در پیِ ترمیمِ همچین چیزی نبود، بلکه به بازیابی
و در پیِ ترمیمِ همچین چیزی نبود، بلکه به بازیابی کیفیاتی مانند سرزندگی، نرمی و روانی توجه می‌کرد و در این راستا بر تغذیه‌ی فرد اهمیت قائل بود، گویی که هر کس می‌تواند پزشکِ خودش باشد. اما تمرکز پزشکی سده‌ی نوزدهم، بر مفهوم «بهنجاری» بود. پزشکی سده نوزدهم، متأثر از علوم شیمی و فیزیولوژی، مفاهیمش را با توجه به «نوع خاصی از عملکرد و ساختار» صورت‌بندی می‌کرد و درمانی را نسخه می‌نمود. فوکو می‌گوید این نگاه پزشکی سده‌ی نوزدهم، وارد علوم انسانی شد و از مبانی آن گَشت. اندیشمندان علوم انسانی نیز مانند پزشکان، طبق
اندیشمندان علوم انسانی نیز مانند پزشکان، طبق دوگانه‌ی «سالم و مریض»، می‌پژوهیدند: متفکران علوم انسانی نیز آگاهی، جامعه، نژاد و تمدن را مانند موجودی زنده می‌دیدند که دگرگون و منحرف می‌شدند، رو به ضعف و پژمردگی می‌نهادند، اصالتشان از بین می‌رفت و فاسد می‌شدند، و می‌مُردند. بنابراین علوم انسانی، افزون بر ریشه‌ی زیست‌شناختی، ریشه‌ی پزشکی نیز داشتند. افزون بر استفاده‌ی غالباً استعاری از مفاهیم زیست‌شناسی، حیطه‌ی پژوهش خود را پزشکانه (تضاد سالم و بیمار) تعریف کرده بودند. پزشکی بالینی از سه جهت با علوم تجربی
کرده بودند. پزشکی بالینی از سه جهت با علوم تجربی متفاوت است که آن را به طرز فکر متفاوتی بدل می‌سازد: نخست از منظر «هدف»، هدفِ علوم تجربی، کسب دانش از راه درک جهان و اَعیان آن است در حالی که هدف پزشکی بالینی، کاهش درد و رنجِ بیماران و ارتقای سلامتی ایشان است. دوم از منظر «موضوع»، موضوعات مورد بررسی علوم تجربی، پدیده‌های نمونه (تیپیکال) و عادی است درحالی که پزشکی بالینی به پدیده‌های غیرعادی و غیرِ نمونه می‌پردازد. همچنین «ساختار نظری» علوم تجربی شامل الگوهایی همه‌شمول است حال آنکه الگوهای پزشکی بالینی،
همه‌شمول است حال آنکه الگوهای پزشکی بالینی، همه‌شمول نیستند و در آن‌ها، شاهد تبیین‌های علی (Causal)، غایت‌شناختی (Teleological) و متعارض (Mutually Excluding) هستیم. نگاه پزشکی. مفهومِ نگاه به معنای آگاهی و ادراکِ یک فرد (یا یک گروه) از افرادِ دیگر، گروه‌هایِ دیگر یا خودش است. بنابراین منظور از «نگاه پزشکی»، تفکرِ کلی پزشکان دربارهٔ بیمار و بیماری، روشِ مطالعهٔ آن‌ها بر این دو و نحوهٔ صورت‌بندیِ ایشان از این دو است. در تبارشناسی پزشکی، اصطلاحِ «نگاه پزشکی» به شیءانگاری بدن بیمار توسط پزشک به عنوان اُبژه‌ای
شیءانگاری بدن بیمار توسط پزشک به عنوان اُبژه‌ای جدا از شخصیتِ صاحبش اطلاق می‌شود. این مفهوم، درمان بیماری، پیدایشِ ساختارهای فکری و مادیِ «بالین»، شناخت، بررسی و تحلیل بدن بیمار را ممکن ساخت همچنان که فضای بالینی بخشی از حوزهٔ اجتماعی-اقتصادیِ روابط قدرت بود. پس ورودِ بدن بیمار به بالین به معنای ورود آن به روابط قدرت هم بود که امکان دستکاریِ آن توسط متخصصانِ ذی‌نفوذِ «نگاه پزشکی» را فراهم می‌کرد. در سدهٔ هجدهم که انقلاب‌های فرانسه (۱۷۹۹–۱۷۸۹) و آمریکا (۱۷۸۳–۱۷۷۵)، ورودِ جهان به دوران مدرن را آغازگر بودند،
ورودِ جهان به دوران مدرن را آغازگر بودند، اتفاقات آن دوران همچنین تحت تأثیر پیشرفت‌های علمی و فنی، به کلان‌روایتی دامن زدند که جایگاه دانشمندان علوم تجربی و به ویژه پزشکان را تا حد «حُکَما»یی بالا می‌برد که قرار بود اَمراض و مشکلات بشری را حل کنند. با همچین نگرشی، جامعهٔ سدهٔ نوزدهم، پزشکان را جایگزین روحانیانِ عملاً بی‌اعتبارشدهٔ قرون‌وسطایی کرد. این افسانهٔ ذکاوتِ پزشکی بالینی برای کلان‌روایتِ گفتمانِ انسان‌گرایی عصر روشنگری، الزامی می‌نمود. فروکاست‌گرایی‌های زیست‌شناختی، این اقتدار را برای پزشکان فراهم
زیست‌شناختی، این اقتدار را برای پزشکان فراهم آوردند که بتوانند «نگاه» خود را به گونهٔ دیگری جداگانه متوجهِ بیمار و بیماری بکنند. همچنین جامعه نیز نگاه پزشکی را بهره‌مند از قابلیت‌های نیمه‌جادویی‌ای برای کشف حقایق پنهان می‌دانست. فوکو در مقایسه‌ی نگاه ابتدایی پزشکی بالینی در فرانسه با نگاه پزشکی رده‌بندی امراض می‌گوید: ولی البته همچنان: میشل فوکو در این خلال اشاره می‌کند که تبدیل‌شدنِ ستادها و انجمن‌های طبی فرانسوی به یک نهاد بوروکراتیک برای ثبت و تحلیل و تبادلِ اطلاعات، نگاهِ پزشکی را دوپاره کرد. نگاهِ
تبادلِ اطلاعات، نگاهِ پزشکی را دوپاره کرد. نگاهِ دوم، نگاهِ ناظر بر فعالیت‌های پزشکی (نگاه اول) بود که مقدمه‌ای شُد برای وَضعِ یک زبان و برنامه‌ی آموزشیِ معیار برای دانش و تعیینِ صلاحیت پزشکی بالینی. فوکو در جایی دیگر، معرفی «نگاهِ ساکتِ» پزشکی بالینی که «تخیلات و نظریات پیشین در حضورش خاموش اند» می‌گوید: فوکو می‌گوید در نگاه پزشکی بالینی، که عاملِ ایجاد این نوع پزشکی هم بود، رد پای ارزش‌های جهان‌شناختی مضمر عصر روشنگری دیده می‌شود: اسطوره‌ی «نگاه آزاد» که با وفاداری به «کشف»، فضیلتِ ویرانگری نیز می‌یابد؛
با وفاداری به «کشف»، فضیلتِ ویرانگری نیز می‌یابد؛ نگاه خلوص‌یافته‌ای که خلوص می‌بخشد، نگاهی آزاد از سایه که سایه‌ها را محو می‌کند. فوکو، این نگاه را صرفاً بخشی از دیالکتیک روشنگری می‌دانست که در چشم پزشک جای گرفته بوده است. به زعم فوکو، نگاه پزشکی بالینی به بدن (برای بررسی علائم و نشانه‌ها) به گونه‌ای بود که گویی می‌خواهد متنی را بخواند یا کلامی از آن بشنود. کلامی که زبانش نباید چیزی مازاد بر پارادایمِ آنچه دیده می‌شد داشته باشد. نگاه پزشکی بالینی برای آنچه می‌دید یک معنا قائل بود که به وسیلهٔ دو حس دیدن و
می‌دید یک معنا قائل بود که به وسیلهٔ دو حس دیدن و شنیدن کسب می‌شد. به همین دلیل «پرسش از بیمار» (پیرامون پیشرفت فرایند بیماری یا درمان و سابقهٔ بیماری و…) و «معاینه» باید همزمان با یکدیگر پیش می‌رفتند. فوکو، سه ویژگی را برای نگاه پزشکی بالینی برمی‌شمارد: نگاه پزشکیِ بالینی-تشریحی نگاهی معطوف به عُمق بدن بیمار و آسیب‌های بافتی، همراه با بهره‌گیری از حس لامسه و دارای توجه بیشتری به خودِ بیمار بود که در فهمش از «مرگ» نیز تجدید نظر کرد. مبنای نگاه پزشکی بالینی اولیه به بیماری و اجزای سازنده‌اش (که مشخصا در
اولیه به بیماری و اجزای سازنده‌اش (که مشخصا در نحوه تفسیر علائم و نشانه‌ها مشهود است) نگاهی زبان‌شناختی بود که در پزشکی بالینی-تشریحی، مبنایی عینی‌تر (آسیب‌های بافتی) یافت. نگاه پزشکی بالینی-تشریحی برخلاف پزشکی بالینی اولیه، متوجهِ «حجم» بدن بیمار بود تا نِمود «سطحی» علائم و نشانه‌ها؛ هرچند آن هم در نهایت یافته‌های حجم بدن را به سطح می‌آورد و تحلیل می‌کرد. نگاه پزشکی در دوره بالینی-تشریحی از یک نگاه مبتنی بر دیدنِ صِرفِ سطحِ بدنِ بیمار به یک نگاهِ دیداری، شنیداری و لَمسی (البته همچنان با برتری حس دیداری بر
و لَمسی (البته همچنان با برتری حس دیداری بر دیگر حواس)، معطوف به فرآیندهای عمقِ بدن بیمار شد. پزشکی تشریحی-بالینی، برعکس پزشکی بالینی که نگاهِ آماری‌اش به موردها (کِیس‌ها) برای حذفِ علائم و نشانه‌های کَم‌بسامد و رسیدن به یک هستهٔ پایدار (ذات بیماری) بود، به فردیتِ هر کدام از مورد‌ها توجه داشت و ویژگی‌های به‌خصوصِ هر یک از بیماران در طول بیماری را هم لحاظ می‌کرد. در نتیجه زبانِ پزشکی به افزون بر تلاش برای توصیفِ کُلّیات، در راستای توصیف استثنائات هم کوشید. پزشکیِ بالینی-تشریحی به جای حذفِ مواردِ استثنایی
پزشکیِ بالینی-تشریحی به جای حذفِ مواردِ استثنایی رؤیت‌ناپذیر، برای توصیفِ آن‌ها هم با زبانی صبور و دقیق و کیفی و انضمامی تقلا کرد. استعاره در این موارد بر اندازه مرجح شد (به بزرگیِ…، به قدِ…)، راحتی و دشواری عملیات‌های ساده توصیف شد (پاره‌کردن، خردکردن، فشاردادن)، مقایسه تجربی با حالات روزمره انجام شد (تیره‌تر از حالت طبیعی، حسی میان «حس فشردن بادکنکی نیمه‌پر در دستمان و خس‌خس طبیعی نسج ریه»). تحولات معرفت‌شناختی. تز فوکو با تاریخ‌دانانی که سدهٔ هجدهم میلادی را تاریخ تولد «سامانهٔ تجربی تازه‌ای بر اساس
را تاریخ تولد «سامانهٔ تجربی تازه‌ای بر اساس ارزشِ مطلقِ واقعیتِ مادّیِ رؤیت‌پذیر» می‌دانند مغایرت دارد. به نظر فوکو، پیدایش پزشکی بالینی حکم عقل سلیم به نگریستن به چیزی که واقعاً وجود دارد نبود، بلکه یک جابجایی پارادایم و تغییری در ساختارهای فکری بود که پزشکی بالینی را تبدیل به روشی تازه برای اندیشیدن دربارهٔ بدن، بیماری، اَمراض و درمان کرد: از این منظر، تجربه‌گرایی پزشکانِ سدگان هجدهم و نوزدهم میلادی، یک نگاه بی‌غرض که بیماری را بی‌طرفانه در برابر دیدگان پزشک می‌نهد نبود. رابطهٔ پزشک و بیمار، رابطهٔ
پزشک می‌نهد نبود. رابطهٔ پزشک و بیمار، رابطهٔ داننده و گوینده نیست چون پزشک و بیمار موجوداتی فاقد ذهن (mindless phenomenologies) نیستند که از پیش از تشکیلِ گفتگویشان (گفتمان درمان) وجود داشته باشند. پزشکی بالینی به عنوان شاخه‌ای از دانش در نتیجهٔ ساختاری فکری‌ای ایجاد شد که پزشکی را «[صاحبِ ؟] حوزهٔ تجربیِ خودش و ساختارِ عقلانیتِ خودش» معرفی می‌کرد. این تغییر معرفتی به پزشکان امکان استفاده از مفاهیم جدید به جای مفاهیم قدیمی را داد. یک پزشک سدهٔ هجدهمی نیز به نوبهٔ خود مانند یک پزشک سدهٔ نوزدهمی، بیمار و
به نوبهٔ خود مانند یک پزشک سدهٔ نوزدهمی، بیمار و اندامِ درگیر را معاینه می‌کرد اما از آنجایی که آنان از دو شناختِ پزشکی متفاوت برخاسته بودند، تشخیص متفاوتی هم دربارهٔ علت و درمان بیماری می‌داشتند و تشخیص هر کدام هم طبق دانش زمانهٔ خودشان درست محسوب می‌شد. پزشکی بالینی مدرن، نتیجهٔ تلاقی چندین شاخه مطالعاتی است: ۱- بیماری‌شناسی (Nosology)، شاخهٔ مرکزی است که به طبقه‌بندی بیماری‌ها می‌پردازد و ارتباطِ این شاخه با شاخه‌های دیگر و اینکه چه معیاری برای طبقه‌بندی بیماری‌ها استفاده شود، سامانِ مدرن پزشکی را تشکیل
بیماری‌ها استفاده شود، سامانِ مدرن پزشکی را تشکیل می‌دهد. ۲- نشانه‌شناسی است که به مطالعهٔ علائم (Symptoms) و نشانه‌ها (Signs) می‌پردازد. پزشکیِ پیشابالینی تنها به تحلیل و تفسیر علائم و نشانه‌ها محدود بود. ۳- علت‌شناسی (Etiology) که علل و زمینه‌های بیماری‌زا را بررسی می‌کند. و در نهایت، مهم‌ترین شاخه که نقطهٔ شروع برآمدن پزشکی بالینی-تشریحی است، ۴-آسیب‌شناسی (Pathology) که با علم تشریح و کالبدشکافی ممکن می‌شود و عبارت است از ارتباط‌دادنِ بیماری به یک آسیب بافتی در بدن. در پزشکی پیشابالینی-تشریحی، وقوع
بافتی در بدن. در پزشکی پیشابالینی-تشریحی، وقوع بیماری با تغییر در بدن مرتبط دانسته نمی‌شد. گویی فضای وقوع بیماری، منطبق بر حجم بدن نیست و بیماری بادی است که چند صباحی در بدن انسان حلول می‌کند. پزشکی مدرن، به جای اتکا به تحلیل و تفسیر و تأویلِ زبانیِ علائم و نشانه‌ها، بیشتر روی آسیب‌شناسی متکی است و اغلب از آسیب‌شناسی به عنوان معیاری برای بیماری‌شناسی استفاده می‌کند و به فیزیولوژی و بیوشیمی نیز اتکای بیشتری دارد. پزشکی مبتنی بر رده‌بندی امراض شکلی از پزشکی است که بلافاصله پیش از پزشکی بالینی وجود داشته «و
است که بلافاصله پیش از پزشکی بالینی وجود داشته «و تاریخاً وجود آن را ممکن کرده است.» در این پزشکی بر اساس الگوی گیاه‌شناختی، امراض با نظمی بی‌نقص در چهارچوب نوع و جنس رده‌بندی می‌شوند و در فضای نمودارِ رده‌بندی، در جایی معین قرار می‌گیرند. بیماری سرشتی ثابت دارد که با جایگاه آن در بدن مرتبط نیست، ممکن است از عضوی به عضو دیگر رود اما سرشت آن ثابت می‌ماند. در واقع، بیماری و بدن فضای مشترکی ندارند. نموداری که پزشکان، امراض را در آن‌ها رده‌بندی می‌کردند فضایی بود صاف و تخت که پیکربندی بیماری‌ها را تجسم
فضایی بود صاف و تخت که پیکربندی بیماری‌ها را تجسم می‌بخشید. فضایی که از بدن انسان، که بیماری در عالم واقع در آن جا می‌گرفت، به کلی جدا و مستقل بود. در این پزشکی، بدن انسان صرفاً مکانی برای تجسم‌یافتن انواع ثابت و مطلق امراض بود. بیماری تنها بر مبنای نمودار رده‌بندی امراض و خصوصیاتی که این نمودار برای آن تعریف می‌کرد در برابر نگاه آشکار می‌شد و جسم بیمار به واسطه خصوصیات فردی خود عاملی بود که در برابر سرشت واقعی بیماری حجاب می‌افکند و آن را از نگاه پزشک پنهان می‌کرد. بنابر توضیحات جین استاروبینسکی (Jean
می‌کرد. بنابر توضیحات جین استاروبینسکی (Jean Starobinski)، پزشکی رده‌بندی امراض مایل بود مانند مطالعهٔ گیاهان در گیاه‌شناسی، بیماری‌ها را طبقه‌بندی و در جداولی که روابط خانوادگیِ بین انواعِ بیماری را نشان می‌دهند قرارشان بدهد. وظیفهٔ پزشک، شناختِ نوعِ بیماری‌ای بود که بیمار تبدیل به «مَسکَن و نمایندهٔ» آن شده است. این پزشکی می‌خواست که بیماری در طبیعی‌ترین حالتِ خود خودش را بروز بدهد و همواره نگران عواملِ مُخِلِّ بیرونی بود. فوکو از مؤلفهٔ «فضاسازی» برای بررسی تاریخ تحولات پزشکی استفاده می‌کند. او از سه
بررسی تاریخ تحولات پزشکی استفاده می‌کند. او از سه فضایِ بیماری (فضای اول)، بیمار (فضای دوم) و بیمارستان (فضای سوم) سخن می‌گوید. فوکو می‌گوید در فضای بیمارستان - که یک فضای اجتماعی و برخواسته از جَوِّ سیاسیِ آن زمان بود - بود که در نهایت از رهگذر آسیب‌شناسیِ تشریحی، فضاهای اول و دوم برهم منطبق شدند و پزشکی بالینی-تشریحی متولد شد. استاروبینسکی می‌گوید که فوکو مفهومِ «فضای بیماری» را از نگرانیِ پزشکان رده‌بندی امراض از عوامل مخل خارجی و تفکیکِ ایشان از بیماری و این حوزه، بَر کشیده است؛ فضایی که بیماری در آن
و این حوزه، بَر کشیده است؛ فضایی که بیماری در آن واقع شده و پزشکی بر آن سلطه دارد. «فضای اولیه»، پیکربندیِ خود بیماری است. پزشکی رده‌بندی امراض، بیماری را ابتدئاً در سامانی مبتنی بر سلسله‌مراتبِ خانواده‌ها، جنس‌ها و انواع جای می‌داد. این رده‌بندی ظاهراً فقط «نمودار»ی بود که امکان می‌داد قلمروِ در حال گسترش بیماری‌ها برای قوه‌ی یادگیری و حافظه، محسوس و ادراک‌پذیر گردد. این نمودار متضمن صورت ظاهری بیماری‌ها بود، نه سِیرِ زمانی رخدادها و نه مسیر رؤیت‌پذیر بیماری در بدن انسان. پزشکی رده‌بندی امراض، جایگاه و
در بدن انسان. پزشکی رده‌بندی امراض، جایگاه و موضع بیماری در بدن را مسئله‌ای مهم و درجه‌اول نمی‌شمرد. در نظم بنیادینی که برای مناسبات میان بیماری‌ها تعریف می‌کردند، «شباهت‌ها»، «مرزبندی‌ها»، «شمول‌ها» و «تبعیت‌ها» مطرح بود. این فضای اولیه‌ی نموداری، شامل یک بخش عمودی است که نمایانگرِ انشعابات متعدد پیامدهای امراض است و یک بخش افقی که در آن شاهد شباهت‌های بخش‌های مختلف آن انشعابات هستیم. مبانی این پیکربندی عبارت اند از: اصول پیکربندی فضای اولیه، به ویژه اصل چهارم، توجه پزشکی رده‌بندی امراض به خود بیمار و بدن
توجه پزشکی رده‌بندی امراض به خود بیمار و بدن بیمار را افزایش دادند. بدن بیمار را باید برای جلوگیری از دخالت‌هایش در فرایند طبیعی بیماری شناخت. همچنین پزشکی رده‌بندی امراض باید توضیح می‌داد که بیماری چگونه در نظام جغرافیایی بدن و تابعِ نظام احجام و توده‌ها و جامدات و مایعاتِ بدن، آشکار و نمایان می‌گردد. فوکو، حَلّ و فَصْلِ این موضوع را «فضای ثانویه» می‌نامد. در پزشکی رده‌بندی امراض، فضای ثانویه بر فضای اولیه منطبق نبود. ابتلای یک عضو برای تعریف بیماری به هیچ عنوان اهمیت نداشت. بیماری می‌توانست آزادانه در
عنوان اهمیت نداشت. بیماری می‌توانست آزادانه در بدن منتقل شود و تحرک داشته باشد و از جایی به جای دیگر رود. اندام‌های بدن، محمل جامد بیماری محسوب می‌شدند و نه شرط لازم و ضروری آن‌. پزشکان رده‌بندی امراض از مفهوم «همدردی» برای توضیح حرکت بیماری در بدن استفاده می‌کردند. طبق این مفهوم، بیماری گاهی توسط یک عضو واسطه، گاهی توسط یک دستگاه، گاهی به خاطر حساسیت یک بخش به بخش دیگر و گاهی صرفا به خاطر ارتباط عملکردی، در بدن پخش می‌شود و در عین حال، ذاتش هیچ تغییری نمی‌کند. به جز این‌ها، پزشکان رده‌بندی امراض ابراز
به جز این‌ها، پزشکان رده‌بندی امراض ابراز می‌داشتند که بیماری، بنابر قابلیت‌های ذاتی‌اش، گاهی می‌تواند اَشکال و علائمی پدید آورد که در نمودار رده‌بندی، خیلی دور از ذاتش اند. آنان برای توجیه این پدیده، ناچاراً به «علیت» دست می‌یازیدند. پزشکان رده‌بندی امراض در پیکربندی ثانویه، توجهشان بیش از پیش به بدنِ بیمار جلب شد. ایشان کوشیدند به ویژگی‌های منحصربه‌فردِ هر بیمار در دوران بیماری توجه کنند؛ البته نه با آن دید و هدفِ بالینی و مدرن که هر بیمار و بیماری‌اش را یک «مورد» (کِیس) می‌بیند، بلکه برای پزشکان
را یک «مورد» (کِیس) می‌بیند، بلکه برای پزشکان رده‌بندی امراض، مهمْ تنها این بود که کثرت و گونه‌گونیِ علائمِ یک بیماری را برای ثبتِ آنان به عنوان ذوات ثابت، در بیماران گوناگون مشاهده کنند. فوکو، فضای سوم را «مجموعه حرکت‌ها و اقداماتی که به واسطه آنها در یک جامعه، بیماری محاط شده، در محاصره علم پزشکی قرار گرفته، از جامعه مجزا و در مناطق انحصاری و بسته جای گرفته یا در محیط‌های درمانی‌ای پخش شده که به شیوه‌ای نظم و ترتیب یافته‌اند تا برای درمان بیماری مساعد گردند» تعریف می‌کند و ادامه می‌دهد: بر اساس پزشکی