payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در دو جهت متفاوت می‌گریزند؛ برخی به‌سوی تپه شرقی که در نزدیکی‌شان قرار داشت و دارای پادگانی از پانصد سرباز بود، و برخی دیگر به‌سوی دژ واقع در غرب که ماگو با سربازانی که از دیوارها عقب‌نشسته بودند به‌آنجا پناه برده بود. شیپیو برخی سربازان را فرستاد تا تپه شرقی را بگیرند و خود با بقیه سپاه روانه دژ غربی شد. تپه با اولین حمله اشغال شد و ماگو که مشاهده می‌کرد دشمن اکنون همه‌جا پراکنده شده و شیپیو با ۱٬۰۰۰ فرد مسلح در حال پیشروی است و دیگر امید چندانی نیست، خود را افزون‌بر دژ و پادگان به رومیان تسلیم کرد. تا
را افزون‌بر دژ و پادگان به رومیان تسلیم کرد. تا هنگامی‌که فرمانده کارتاژی تسلیم نشده بود قتل‌عام ادامه داشت و هیچ‌یک از جوانان مورد ترحم واقع نشد. پس از تسلیم، به کشتار پایان دادند و سربازان رومی غنایم را میان خود تقسیم کردند، غنایمی که بنابه گزارش تیتوس لیویوس مقدار قابل‌توجهی بود. پیامدها. فرماندهان کارتاژی پس از این شکست ابتدا کوشیدند اخبار اشغال شهر کارتاخنا را پنهان کرده و آن را مسکوت نگه دارند، امّا از آنرو که این حادثه بسیار آشکار بود بعدها کوشیدند این حادثه را کوچک و ناچیز جلوه دهند، و گفتند:
این حادثه را کوچک و ناچیز جلوه دهند، و گفتند: متعاقب از دست رفتن پایتخت اسپانیای کارتاژی، رومیان کنترل سراسر سواحل شرقی شبه‌جزیره ایبری و دسترسی به معادن نقره آن و همچنین خزانهٔ کارتاژی که سربازگیریِ دوباره از میان ایبریایی‌ها را ممکن می‌ساخت، بدست آوردند.
فرانتس سالا (؛ ۱۷ دسامبر ۱۸۸۶ – نوامبر ۱۹۵۲) بازیگر و چهره‌پرداز اهل ایتالیا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "ترانه عشق"، "کرم شب‌تاب" و "۱۸۶۰" (به‌عنوان چهره‌پرداز) اشاره کرد.
جاکومو آلمیرانته (؛ ۱۲ سپتامبر ۱۸۷۵ – ۱۲ ژانویه ۱۹۴۴) بازیگر اهل پادشاهی ایتالیا بود. از فیلم‌های او می‌توان به "دورا نلسون" اشاره کرد.
فردریک فرانسوا-مارسال (; زاده – درگذشته ) سیاستمدار اهل فرانسه بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور شده‌است.
لویی ژاک ماری کولان دو بوکاژ (؛ – ) با نام هنری لویی ورنوی، بازیگر، فیلم‌نامه‌نویس و نمایشنامه‌نویس اهل فرانسه بود. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "احساس مالکیت"، "دورا نلسون" (نسخهٔ فرانسوی)، "دورا نلسون" (نسخهٔ ایتالیایی)، "دخترخالهٔ ورشویی من" و "فریب" اشاره نمود.
جاکومو ریتسو (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایتالیا است. او در بیش از چهل فیلم ظاهر شده است. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "دوست خانوادگی"، "هزار و یک شب ایتالیایی"، "دکامرون ممنوعه"، "پیرینو، آفتی برای رهایی"، "دخترمدرسه‌ای"، "حکایت‌های ناپسند"، "شب‌های گناه‌آلود پیترو آرتینو"، "چرا عشق‌بازی نمی‌کنیم؟"، "دکامرون ناپسند"، "معلم علوم تجربی"، "مربی اسکی"، "۱۹۰۰"، "نان و شکلات"، "دکامرون"، "آوانتی!"، "یک پلیس زن در جوخه هرزه‌ها"، "یک پلیس زن در نیویورک"، "سنبله، ثور، جدی"، "راننده تاکسی" و "تعقیب
"سنبله، ثور، جدی"، "راننده تاکسی" و "تعقیب مرگبار" اشاره کرد.
جاکومو روندینلا (؛ – ) خواننده و بازیگر اهل ایتالیا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "آزادی کجاست؟" و "چرخ‌وفلک ناپل" اشاره کرد.
جامپی‌یرو لیترا (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایتالیا است. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "شادی زندگی"، "پشت درهای بسته"، "پاهای طلایی"، "چیچو و فرانکو در سال اختلاف نظر" و "هرج‌ومرج بزرگ" اشاره کرد.
کوکورِچ () یا گوشت و رودهٔ کبابی و طعم‌دار شده گوسفند، یکی از غذاهای خیابانی محبوب استانبول و همچنین یونان و کشورهای بالکان به‌شمار می‌رود. کوکورچ روی یک سیخ گردان درست می‌شود و بعد از آن‌که به قطعات ریزتری خرد شد، طعم‌دار شده و داخل ساندویچ قرار داده می‌شود. کوکورچ غذایی خیابانی و در واقع کباب رودهٔ گوسفند است که به‌صورت تابیده شده با فلفل ترکیب می‌شود و می‌توان آن را به‌همراه نیم یا یک‌چهارم قرص نان تهیه کرد. برخی از افراد به دلیل دقتی که در نظافت این بخش از بدن گوسفند باید به خرج داد، از خوردن آن امتناع
از بدن گوسفند باید به خرج داد، از خوردن آن امتناع می‌کنند.
جانکارلو نیکورتا (؛ ۳۰ آوریل ۱۹۴۴ – ۱۲ ژوئن ۲۰۱۳) بازیگر، کارگردان فیلم و نویسنده اهل ایتالیا بود. از جمله آثار او می‌توان به "نونو فلیچه" اشاره کرد. زندگی‌نامه. نیکورتا در رم متولد شد. او فرزند دو بازیگر به‌ نام‌های ماریاننینا لیباسی و آنتونیو نیکوترا بود. او کار خود را به عنوان یک بازیگر کودک از سال ۱۹۵۰ آغاز کرد و در چندین نقش اصلی بازی کرد. در سال ۱۹۶۸ او به عنوان کارگردان تلویزیونی با برنامه موزیکال کانزونسیما همکاری کرد.
گوئیدو چرنیلیا (؛ – ) بازیگر و صداپیشه اهل ایتالیا بود. از فیلم‌ها و مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "تقدیم به مادر عزیزم در زادروزش"، "نونو فلیچه"، "اسمش را آندره‌آ می‌گذاریم"، "دشمنی خونین" و "فراسوی نیک و بد" اشاره کرد.
جانفرانکو فوناری (؛ ۲۱ مارس ۱۹۳۲ – ۱۲ ژوئن ۲۰۰۸) نویسنده، مجری تلویزیون، کمدین و بازیگر اهل ایتالیا بود.. از فیلم‌های او می‌توان به "نجیب و بدجنس" و "دکتر گلدفوت و دختران آتشپاره" اشاره کرد.
اینترنت میان‌سیاره‌ای (به انگلیسی: interplanetary Internet) یک شبکه کامپیوتری متصور در فضا است که از مجموعه‌ای از گره‌های شبکه تشکیل شده‌است که می‌توانند با یکدیگر ارتباط برقرار کنند. با توجه به فاصله خیلی زیاد میان سیارات (فضای بیرونی)، این ارتباط بسیار تأخیر دارد؛ بنابراین مجموعه‌ای از پروتکل‌ها و فناوری‌های جدیدی که در برابر تأخیرها و خطاهای زیاد مقاوم هستند، مورد نیاز است. اینترنت میان‌سیاره‌ای یک شبکهٔ ذخیره و ارسال از اینترنت است که اغلب قطع می‌شود. این شبکه دارای یک ارتباط بی‌سیم دیجیتال با سرعت بالا
شبکه دارای یک ارتباط بی‌سیم دیجیتال با سرعت بالا است که مملو از پیوندهای مستعد خطا و تأخیرهایی از ده‌ها دقیقه تا چند ساعت (حتی در صورت وجود اتصال) است.
مک‌لارن الوا (به ) یک خودروی اسپورت موتور وسط با تولید محدود است که توسط خودروسازی مک‌لارن تولید شده است. این خودرو با پیوستن به مدل‌های اف۱، پی۱، سنا، و اسپیدتیل، پنجمین مدل اضافه‌شده به "سری آلتیمیت مک‌لارن" است. این خودروی اسپورت سقف‌باز از خودروهای مسابقه‌ای بدون سقف توسعه‌یافته توسط بروس مک‌لارن در دههٔ ۱۹۶۰ میلادی الهام گرفته است. نام‌گذاری. نام "الوا" در زبان فرانسوی به معنی «او [مؤنث] می‌رود!» است. این خودرو نام خود را از خودروهای مسابقه‌ای بدون سقف سبک‌وزن اولیه که توسط بروس مک‌لارن توسعه یافته
سبک‌وزن اولیه که توسط بروس مک‌لارن توسعه یافته بودند، گرفته است. مدل‌های ام۱ای، ام۱بی و ام۱سی بین سال‌های ۱۹۶۴ و ۱۹۶۷ تولید شدند. با توجه به محدودیت کارکنان کارخانهٔ مک‌لارن، تولید این مدل‌ها به خودروسازی بریتانیایی الوا واگذار شد. مشخصات. اگرچه وزن خالص واقعی این خودرو هنوز اعلام نشده است، اما مدل الوا که نخستین خودروی اسپورت بدون سقف مک‌لارن با مجوز تردد در جاده‌ها است، طبق ادعای شرکت مک‌لارن، سبک‌ترین خودروی اسپورت تولیدشده توسط مک‌لارن خواهد بود. به‌منظور کاهش وزن خودرو، تمامی بخش‌های بدنهٔ آن، از جمله
کاهش وزن خودرو، تمامی بخش‌های بدنهٔ آن، از جمله شاسی، درها و صندلی‌ها از فیبر کربن ساخته شده است. روتورهای ترمز که با مدل سنا مشترک هستند، دارای قطر بیشتر از هستند. استفاده از کالیپرهای ترمز تیتانیومی در روتورهای ترمز سنا، باعث کاهش وزن این سامانه به میزان شده است. یک تیغهٔ فیبر کربنی نیز در تمام طول کابین سرنشینان کشیده شده است که علاوه بر فراهم کردن جایی برای قرار دادن آرنج، تعدادی از کنترل‌ها نیز بر روی آن قرار داشته و فضای نشستن راننده را از سرنشین کناری جدا می‌کند. برای محافظت از سرنشینان در برابر
جدا می‌کند. برای محافظت از سرنشینان در برابر واژگونی، یک سامانهٔ محافظ واژگونی به‌طور استاندارد بر روی این خودرو نصب می‌شود. سیستم صوتی گزینشی الوا دارای بلندگوهای مقاوم در برابر نفوذ آب است که آن‌ها را در برابر شرایط جوی نامناسب محافظت می‌کند. صفحهٔ نمایش لمسی نصب‌شده به‌صورت جدا از داشبود ادوات کنترل بسیاری از قابلیت‌ها خودرو را در اختیار راننده قرار می‌دهد. اگرچه الوا فاقد هرگونه شیشهٔ جلو یا جانبی است، اما برای خودروهایی که با هدف عرضه در بازار ایالات متحده ساخته می‌شوند شیشهٔ جلو افزوده خواهد شد.
متحده ساخته می‌شوند شیشهٔ جلو افزوده خواهد شد. سامانهٔ مدیریت فعال هوای مک‌لارن (AAMS) جریان هوا را از دماغهٔ خودرو و با استفاده از یک جداکننده با زاویه‌ای ۱۳۰ درجه‌ای از بالای سر سرنشینان عبور می‌دهد. این سامانه در سرعت‌های بالاتر از ، که جریان هوا و صدای تولید شده زیاد است، برای ایجاد یک فضای راحت برای سرنشینان فعال می‌شود. این سامانه را می‌توان در زمان رانندگی در پیست غیرفعال کرد تا هوای جریان یافته از میان دماغه به سمت موتور خودرو هدایت شود. مک‌لارن الوا از یک بالهٔ عقب فعال نیز بهره‌مند است که
الوا از یک بالهٔ عقب فعال نیز بهره‌مند است که به‌عنوان یک ترمز هوایی نیز عمل می‌کند. کفهٔ زیرین خودرو که به‌صورت کاملاً تخت طراحی شده نیز به بهبود خصوصیات آیرودینامیکی آن کمک می‌کند. پوشش جلوی خودرو بخش بزرگی از بستهٔ آیرودینامیکی آن را تشکیل می‌دهد. علاوه بر این که این پوشش بخش مهمی از سامانهٔ AAMS است، دارای دو ورودی هوا در جلوی هر در نیز هست که جریان هوا را به اینترکولرهای دوقلوی نصب‌شده در جلوی هر یک از چرخ‌های عقب خودرو هدایت می‌کند. موتور ۴٫۰ لیتری وی۸ تویین-توربو که دارای توان خروجی و گشتاور تولیدی
تویین-توربو که دارای توان خروجی و گشتاور تولیدی است، قوی‌ترین نوع از موتور وی۸ مک‌لارن بوده و با مدل‌های سنا و اسپیدتیل مشترک است. این موتور به یک میل‌لنگ مسطح، قطعات رفت و برگشتی کم‌حجم و سامانهٔ روغنکاری خشک مجهز است. سیستم اگزوز از تیتانیوم و اینکونل ساخته شده است و خروجی‌های آن از نوع چهارتایی بوده و با استفاده از فناوری چاپ سه‌بعدی ساخته شده‌اند. الوا همچنین برای بهبود فرمان‌پذیری، از سیستم تعلیق تمام‌وقت و سیستم فرمان الکتروهیدرولیک برخوردار است. این خودرو توسط بخش عملیات ویژهٔ مک‌لارن (MSO) و با
خودرو توسط بخش عملیات ویژهٔ مک‌لارن (MSO) و با خصوصیات مورد نظر مشتری ساخته خواهد شد. عملکرد. الوا می‌تواند در کمتر از سه ثانیه سرعت خود را از ۰ به رسانده و شتاب را نیز در ۶٫۷ ثانیه طی کند. تولید. در ابتدا بنا بود که تنها ۳۹۹ دستگاه از این خودرو تولید شده و آغاز فرایند تحویل خودروها به مشتریان نیز برای اواخر سال ۲۰۲۰ برنامه‌ریزی شده‌بود. مایکل فلویت، مدیر عامل مک‌لارن در ۳ آوریل ۲۰۲۰ اعلام کرد که تعداد خودروهای تولیدی به ۲۴۹ دستگاه کاهش خواهد یافت. فلویت از بازخوردهای مشتریان که خواستار یک محصول انحصاری‌تر
بازخوردهای مشتریان که خواستار یک محصول انحصاری‌تر بوده‌اند، به‌عنوان یکی از دلایل مؤثر بر اتخاذ این تصمیم یاد کرد.
آگوستو ساموئل بوید (; زاده – درگذشته ) سیاستمدار و پزشک اهل پاناما بود. وی از ۱۸ دسامبر ۱۹۳۹ تا ۱ اکتبر ۱۹۴۰ رئیس‌جمهور پاناما بود. آگوستو ساموئل بوید در ۱۷ ژوئن ۱۹۵۷، در سن ۷۷ سالگی درگذشت.
مایکل پاونه (به انگلیسی: Michael Pavone) کارگردان فیلم ، فیلمنامه نویس ، تهیه کننده / نویسنده تلویزیون و معاون اجرایی سابق شرکت دبلیودبلیوئی قبل از عزیمت از این شرکت در آگوست ۲۰۱۱ است. نشریه "لس آنجلس تایمز" در تاریخ ۱۲ آگوست ۲۰۱۱ گزارش داد مایک پاون شرکت را ترک کرده است. دلیلی برای عزیمت وی ذکر نشد.
دل‌لر (به لاتین: Dəllər) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان شمکور واقع شده است. دل‌لر ۴۲۸۴ نفر جمعیت دارد.
جنیفر نامی زنانه با ریشه کورنیش است که از نام گوئینویر همسر شاه آرتور گرفته شده‌است و به معنی سفید است.
چارلی ولنتاین (به انگلیسی: "Charlie Valentine") همچنین با عنوان: خاطرات هیتمن: چارلی ولنتاین نیز شناخته می‌شود. یک فیلم سینمایی آمریکایی به‌ کارگردانی جسی وی. جانسون در ژانر درام جنایی محصول سال ۲۰۰۹ با بازی ریموند جی. بری در نقش اصلی است. در این فیلم مایکل وترلی، جیمز روسو و تام برنگر نیز از دیگر بازیگران اصلی این فیلم هستند. لوکیشن. این فیلم درلاس وگاس، نوادا و لس آنجلس، کالیفرنیا فیلمبرداری شده‌است. داستان. چارلی ولنتاین (ریموند جی. بری)، رئیس جرم و جنایتکار بدنام، تلاش می‌کند که آخرین دزد را قبل از
بدنام، تلاش می‌کند که آخرین دزد را قبل از اینکه به سمت «بازنشستگی» بکشاند، بکشد…
اقتصاد چین از دههٔ ۱۹۸۰ تاکنون پرشتاب‌ترین اقتصاد جهان بوده به طوری که سالانه ۱۰٪ رشد کرده است. نرخ تولید ناخالص داخلی این کشور در سال ۲۰۰۵ به ۲٬۲۸۶ تریلیون دلار و در ۲۰۱۷ به ۱۲٬۲۵۰ تریلیون دلار رسید. چین پس از پایان دوران مائوئیستی در ۱۹۷۸ از یک اقتصاد کاملاً دولتی سوسیالیستی مبتنی بر برنامه‌ریزی به سوی اقتصاد مختلط حرکت کرد. این دگردیسی نیازمند شمار زیادی اصلاحات در نظام‌های مالی، محاسباتی، نهادی، حکمرانی و قضایی و همچنین انعطاف دولت برای واکنش به نتایج غیرمنتظره‌ای بود که احتمالاً به‌واسطهٔ این تغییرات
بود که احتمالاً به‌واسطهٔ این تغییرات حاصل می‌شدند. این اصلاحات باعث شد جامعهٔ چین شاهد روند بسیار شدید صنعتی‌سازی و شهرنشینی باشد؛ فرآیندی که بر تمام وجوه اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی این کشور تأثیر گذاشت. اندازهٔ بزرگ چین به معنای تنوع درآمدی بالا در این کشور است به این شکل که در یک زمان شاهد فقر مطلق و رفاه نسبی در آن بوده‌ایم. در بسیاری از مناطق روستایی، مردم هنوز حاصل کشت خود را مصرف می‌کنند در حالی که در شهرهای بزرگی چون شانگهای و پکن اقتصاد مبتنی بر خدمات شکل گرفته است. با تشکیل جمهوری خلق چین پس از
شکل گرفته است. با تشکیل جمهوری خلق چین پس از سال ۱۹۴۹، اقتصاد این کشور شاهد روندهای پرفراز و نشیب و شگفتی‌ساز بوده است. چین شاهد انقلاب، سوسیالیسم، مائوئیسم و در نهایت اصلاحات تدریجی اقتصادی و رشد پرشتاب بوده که شاخصهٔ اصلی دوران پسامائوئیستی است. قحطی حاصل از سیاست «گامی بزرگ به جلو» و آشوب‌های پس از انقلاب فرهنگی تأثیرات منفی بر اقتصاد چین گذاشتند. اما از زمانی که چین در ۱۹۷۸ دست به اصلاحات اقتصادی زد، توانست پیشرفت‌های زیادی در وضع زندگی مردم به وجود آورد و ثبات اجتماعی را افزایش دهد. چین در این دوران
و ثبات اجتماعی را افزایش دهد. چین در این دوران از یک کشور سوسیالیست منزوی به ستون فقرات اقتصاد جهان تبدیل شد. نرخ‌های رشد بالایی که در دوران اصلاحات اقتصادی تجربه شد به خاطر به‌کارگیری هدفمند و انبوه منابع و تغییر کنترل این منابع از مالکیت عمومی به خصوصی حاصل گردید به طوری که نتیجهٔ مستقیم آن، افزایش بهره‌وری در مدیریت همان منابع بود. مزایای حاصل از بسیج انبوه منابع هم‌اکنون رو به اتمام است و چین باید روی بهره‌وری در سایر بخش‌ها تمرکز کند تا بتواند اقتصاد خود را بیش از پیش به جلو ببرد. دورنمای کلی. نظام
خود را بیش از پیش به جلو ببرد. دورنمای کلی. نظام اقتصادی چین پیش از دههٔ ۱۹۹۰ میلادی با مالکیت دولتیِ صنایع اصلی و کنترل مرکزی بر نظام برنامه‌ریزی و نظام مالی، این امکان را به دولت داده بود که هر چه مازاد درآمد به دست می‌آورد در جهت سرمایه‌گذاری هزینه کند. تحلیلگران تخمین زده‌اند در سال ۱۹۷۹ سهم سرمایه‌گذاری از درآمد ناخالص ملی چین معادل ۲۵٪ بوده است. کشورهای اندکی تا آن زمان توانسته بودند به چنین نرخی دست یابند. با این حال از آنجا که درآمد ناخالص ملی چین نسبت به جمعیت و اندازهٔ این کشور رقم کمی را شامل
نسبت به جمعیت و اندازهٔ این کشور رقم کمی را شامل می‌شد، این مقدار نیز منبع قابل توجهی به شمار نمی‌رفت. برای مثال در سال ۱۹۷۸ تنها ۱۶٪ از درآمد ناخالص ملی ایالات متحده برای سرمایه‌گذاری خالص اختصاص یافت اما این رقم معادل ۳۴۵٫۶ میلیارد دلار بود در حالی که ۲۵٪ از درآمد ناخالص ملی چین که به سرمایه‌گذاری در این کشور اختصاص یافته بود معادل ۱۱۱ میلیارد دلار بود و باید برای جمعیتی که ۴٫۵ برابر جمعیت آمریکا بود اختصاص می‌یافت. منابع محدود برای سرمایه‌گذاری باعث شدند چین نتواند با سرعت زیاد تولید کرده و به واردات
چین نتواند با سرعت زیاد تولید کرده و به واردات تجهیزات پیشرفته بپردازد. توسعهٔ فناوری‌ها به تدریج انجام می‌شدند و تجهیزات از رده‌خارج‌شده تا جای ممکن مورد استفاده قرار می‌گرفتند. در نتیجه چندین سطح از فناوری به طور همزمان در چین به کار گرفته می‌شد. در بسیاری از صنایع، کارخانجاتی وجود داشتند که با مدرن‌ترین کارخانه‌های غربی قابل قیاس بودند و اغلب آن‌ها بر پایهٔ تجهیزات وارداتی طراحی شده بودند. ماشین‌آلاتی که توسط شرکت‌های چینی ساخته می‌شدند، معمولاً چند پله عقب‌تر از استانداردهای غربی قرار داشتند. سهم بخش
عقب‌تر از استانداردهای غربی قرار داشتند. سهم بخش کشاورزی از سرمایه‌گذاری دولتی کمتر از سهم صنعت بود. علی‌رغم آنکه تراکتور، کامیون، تلمبه‌های برقی و خرمن‌کوب‌های مکانیکی هر روزه بیش از پیش در دسترس قرار می‌گرفتند، اما همچنان بسیاری از فعالیت‌های کشاورزی توسط انسان و حیوان انجام می‌گرفت. هر چند اقتصاد را دولت مرکزی هدایت می‌کرد و منابع را به مناطق مختلفی که به آنها نیاز داشتند بازتوزیع می‌نمود، اما بخش زیادی از فعالیت‌های اقتصادی بسیار نامتمرکز بودند و جریان حرکت کالا و خدمات از مناطق مختلف به یکدیگر بسیار
حرکت کالا و خدمات از مناطق مختلف به یکدیگر بسیار محدود بود و همین امر منجر به این شده بود که مناطق محروم چشم به دستان دولت مرکزی بدوزند. برای مثال تقریباً ۷۵٪ از غلهٔ تولیدی در چین توسط خانواده‌های کشاورزی که آنها را کاشته بودند مصرف می‌شد و تنها ۲۵٪ به مناطقی می‌رفت که به آن نیاز داشتند. یکی از مهم‌ترین منابع رشد اقتصاد، تشخیص مزیت نسبی هر منطقه با استفاده از گسترش ظرفیت‌های ترابری بود. با اینکه بخش‌های ترابری و ارتباطات در حال رشد و پیشرفت بودند اما هنوز نمی‌توانستند پاسخگوی حجمی باشند که یک اقتصاد مدرن
نمی‌توانستند پاسخگوی حجمی باشند که یک اقتصاد مدرن روبه‌رشد نیاز دارد. دلیل این مشکل، کمبود منابع برای سرمایه‌گذاری و عدم وجود فناوری‌های پیشرفته برای پشتیبانی از چنین رشدی بود. تعامل محدود میان مناطق مختلف جغرافیایی باعث شد مناطق اقتصادی بسیار متنوع با اتکا به سطوح نامتوازن فناوری شکل بگیرد که تقریباً هیچ کدام از نظر فعالیت‌های اقتصادی، ساختار سازمانی و سطح رفاه شبیه به هم نبودند. در آن زمان همزمان در هر شهری می‌شد گسترهٔ بسیار نامتقارنی از نهادهای اقتصادی را یافت؛ این واحدها ممکن بود در حد یک واحد کوچک
را یافت؛ این واحدها ممکن بود در حد یک واحد کوچک صنایع دستی باشند که به زحمت برای اعضایشان کسب معاش می‌کردند تا واحدهای مدرنی که توسط دولت اداره می‌شدند و کارگرانشان دستمزدهای ثابت به همراه بیمهٔ درمانی رایگان، پاداش و دیگر مزایا دریافت می‌کردند. بخش کشاورزی متنوع بود. خانوارها محصولاتی را که در کشت آنها تخصص یافته بودند مصرف کرده و بخش کمی از آنها را در بازارهای محلی می‌فروختند. روستاهای حومه‌ای مرفه نیز در تولید سبزیجات، گوشت قرمز، ماکیان و تخم مرغ تخصص داشتند و آنها را در بازارهای آزادی که اطراف شهرها
داشتند و آنها را در بازارهای آزادی که اطراف شهرها بودند به فروش می‌رساندند. در علف‌زارهای مغولستان داخلی هم گروه‌های گله‌دار به پرورش دام پرداخته و روستاهای فقیر غله را با سختی زیاد در مناطق خشک و کوهستانی استان‌های شاآنشی و گانسو می‌کاشتند. اقتصاد چین با وجود محدودیت‌ها و مزاحمت‌ها هیچ گاه ایستا و راکد نبود. تولید بین سال‌های ۱۸۰۰ تا ۱۹۴۹ تا حد قابل توجهی رشد داشت و پس از آن با سرعت بیشتری افزایش پیدا کرد. اما تولید پیش از دههٔ ۱۹۶۰ تا حد زیادی وابسته به رشد جمعیت بود در نتیجه ظرفیت تولیدی توان تولید
به رشد جمعیت بود در نتیجه ظرفیت تولیدی توان تولید مازاد بر مصرف کالاهای اساسی بویژه در بخش کشاورزی را نداشت. برای مثال تولید غلات در سال ۱۹۷۹ حدود دو برابر آن چیزی بود که در ۱۹۵۲ برداشت می‌شد اما در این دوره جمعیت هم دو برابر شده بود. از این رو حتی در سال‌های پرمحصول هم مازاد مصرف کمی باقی می‌ماند. گذشته از این، منابع کمی برای سرمایه‌گذاری در کالاهای سرمایه‌ای نظیر ماشین‌آلات، کارخانجات، معادن، راه‌آهن و دیگر اقلام مولد اختصاص می‌یافت. کمبود سرمایه‌گذاری باعث شد بهره‌وری هر کارگر پایین باقی بماند و به همین
شد بهره‌وری هر کارگر پایین باقی بماند و به همین دلیل اقتصاد چین توانایی تولید مازاد بر مصرف نداشت. سیاست‌های اقتصادی، ۱۹۴۹ تا ۱۹۸۹. رهبران حزب کمونیست چین پس از آنکه در سال ۱۹۴۹ میلادی حکومت را در دست گرفتند، هدف اساسی و طولانی‌مدت خود را تغییر چین به کشوری با اقتصاد مدرن، نیرومند و سوسیالیست اعلام کردند. این اهداف در زبان اقتصادی به معنای صنعتی‌سازی، افزایش استانداردهای زندگی، کاهش تفاوت‌های درآمدی و تولید تجهیزات نظامی مدرن بود. رهبری چین با گذشت سالیان سعی کرد به این اهداف وفادار بماند اما سیاست‌های
سعی کرد به این اهداف وفادار بماند اما سیاست‌های اقتصادی که برای رسیدن به این اهداف اتخاذ شدند در مواقع خاص و در واکنش به تغییرات بزرگ اقتصادی، سیاست داخله، سیاست بین‌الملل و پیشرفت‌های اقتصادی به شدت تغییر پیدا کردند. در این هنگام باورهای رهبران حزب موجب بروز نقاط تمایز روشنی میان ایشان شد به این شکل که برخی از آنها بر این عقیده بودند که اهداف سوسیالیستی نظیر برابرسازی درآمدها و رشد آگاهی‌های سیاسی مردم باید نسبت به پیشرفت مادی در اولویت باشد و برخی دیگر معتقد بودند صنعتی‌سازی و نوسازی کلی اقتصاد
دیگر معتقد بودند صنعتی‌سازی و نوسازی کلی اقتصاد پیش‌نیازهای دستیابی به یک نظم سوسیالیستی موفق هستند. در میان رهبرانی که فکر می‌کردند سیاست باید در اولویت قرار گیرد، افرادی چون مائو تسه‌تونگ، لین بیائو و اعضای گروه چهار وجود داشتند. رهبرانی که بیشتر بر اصلاحات اقتصادی عملی تأکید داشتند لیو شائوچی، جئو ئن لای و دنگ شیائوپینگ بودند. تغییر رویکردها در سیاست‌گذاری‌های چین بیشتر وابسته به همین دو نگاه بوده است و تسلط همین نگاه‌ها بر حکومت باعث جابجایی افراد در ساختار سیاسی این کشور شده است. اما یکی از شاخصه‌های
سیاسی این کشور شده است. اما یکی از شاخصه‌های مهم در سیاست‌های اقتصادی و مدل اقتصادی زیربنایی آن در چین این بوده که علی‌رغم دوران‌های سیاست‌گذاری مختلف در چین، هر چند تغییرات مهمی نسبت به دورهٔ قبل مشاهده می‌شد، اما ساختار اقتصادی موجود تا حد زیادی باقی می‌ماند. در نتیجه شکل مدل اقتصادی و سیاست‌هایی که معرف آن بودند در هر دوره از تاریخ چین بازتابی از تأکیدات سیاست‌های جاری و بنیان‌های ساختاری است که در دوره‌های پیشین ایجاد شده بودند. دوره بازسازی پس از جنگ، ۱۹۴۹ تا ۱۹۵۲. اقتصاد چین در سال ۱۹۴۹ پس از چندین
۱۹۴۹ تا ۱۹۵۲. اقتصاد چین در سال ۱۹۴۹ پس از چندین دهه جنگ، ناتوان شده بود. معادن و کارخانجات زیادی آسیب دیده یا نابود شده بودند. نیروهای شوروی با پایان جنگ ژاپن در ۱۹۴۵ حدود نیمی از ماشین‌آلات موجود در مناطق صنعتی مهم چین در شمال شرقی این کشور را برداشته و با خود به جماهیر متحد شوروی بردند. سامانه‌های ترابری، ارتباطات و برق چین نابود شده یا به دلیل عدم رسیدگی از رده خارج شده بودند. کشاورزی از هم گسیخته شده بود و تولید خوراک حدود ۳۰ درصد نسبت به دوران اوج خود در دوران پیش از جنگ کاهش یافته بود. به علاوه،
خود در دوران پیش از جنگ کاهش یافته بود. به علاوه، بیماری‌های اقتصادی این کشور با یکی از بدخیم‌ترین تورم‌های اقتصادی در تاریخ جهان حادتر شدند. هدف اصلی دولت در میان سال‌های ۱۹۴۹ تا ۱۹۵۲ بازگردانی اقتصاد به وضعیت عادی بود. در این دوران دولت کوشید ارتباطات ترابری و مخابراتی را ترمیم کرده و جریان فعالیت‌های اقتصادی را به حالت عادی برگرداند. نظام بانکداری چین ملی شد و تحت نظارت بانک خلق چین در آمد. دولت برای کنترل تورم تا سال ۱۹۵۱ به یکسان‌سازی نظام پولی، سخت‌گیری در حوزهٔ اعتبارات، محدود ساختن بودجهٔ دولت در
در حوزهٔ اعتبارات، محدود ساختن بودجهٔ دولت در تمام سطوح و قرار دادن همهٔ آنها تحت نظارت دولت مرکزی و تضمین ارزش پول ملی رو آورد. برای بازرگانی مشوق ایجاد شد و با تشکیل شرکت‌های بازرگانی دولتی (اداره‌های بازرگانی) تا حدی زیر نظر دولت قرار گرفت. این ادارات در خریداری کالا از تولیدکنندگان و فروش آن‌ها به مصرف‌کنندگان یا نهادهای دیگر با تجار خصوصی رقابت می‌کردند. مالکیت در حوزهٔ صنعت به آرامی تغییر و تحول یافت. هنگامی که دولت ناسیونالیست میان سال‌های ۱۹۲۷ تا ۱۹۴۹ روی کار بود، حدود یک سوم از نهادهای اقتصادی چین
روی کار بود، حدود یک سوم از نهادهای اقتصادی چین تحت مالکیت دولت قرار داشت. بخش ترابری مدرن هم تا حدی زیادی به همین شکل بود. حزب کمونیست چین به محض در اختیار گرفتن دولت این واحدها را به شرکت‌های دولتی تبدیل کرد. بقیهٔ نهادهای خصوصی نیز به تدریج تحت کنترل دولت درآمدند اما در سال ۱۹۵۲ همچنان ۱۷٪ از واحدهای اقتصادی خارج از نظام دولتی بودند. در بخش کشاورزی تغییر عظیمی در نظام مالکیت اراضی به وجود آمد. حدود ۴۵٪ از زمین‌های قابل کشت تحت برنامهٔ سراسری اصلاحات ارضی از صاحبان و کشاورزان ثروتمند گرفته شده و به حدود
از صاحبان و کشاورزان ثروتمند گرفته شده و به حدود ۶۰ تا ۷۰ درصد از خانوارهای کشاورز که پیش از این هیچ سند یا زمینی به نامشان ثبت نشده بود، اعطا گردید. در هر منطقه‌ای که اصلاحات ارضی در آن پایان می‌یافت، کشاورزان تشویق می‌شدند با تشکیل «گروه‌های کمک دوجانبه» با مشارکت شش یا هفت خانوار در برخی از فازهای تولید همکاری کنند. در سال ۱۹۵۲، ۳۸٪ از خانوارهای کشاورز در این گروه‌ها عضو بودند. در ۱۹۵۲ قیمت‌ها ثبات یافتند، بازرگانی به حالت عادی برگشت و صنعت و کشاورزی به دوران اوج پیش از جنگ بازگشتند. گفته می‌شود در
به دوران اوج پیش از جنگ بازگشتند. گفته می‌شود در دوران بازسازی اقتصادی، چین توانست به اهداف خود دست یابد. برنامه پنج‌ساله اول، ۱۹۵۳ تا ۱۹۵۷. مائو تسه‌تونگ و جئو ئن لای با موفقیت نسبی در بازگردانی اوضاع پساجنگ به حال عادی، خود را برای آغاز دوران صنعتی‌سازی و سوسیالیستی‌سازی کشور آماده می‌کردند. دولت بدین منظور مدل برنامه‌ریزی اقتصادی شوروی که مبتنی بر مالکیت دولتی در بخش مدرن، واحدهای اشتراکی بزرگ در بخش کشاورزی و برنامه‌ریزی اقتصادی متمرکز بود را اقتباس کرد. در این مدل همانند آنچه در برنامه‌ریزی‌های شوروی
در این مدل همانند آنچه در برنامه‌ریزی‌های شوروی ملاحظه می‌شد، هدف، دستیابی به نرخ رشد اقتصادی بالا با تمرکز اولویت‌دار بر توسعهٔ صنعتی به هزینهٔ بخش کشاورزی و تمرکز خاص بر صنایع سنگین و فناوری‌های مبتنی بر سرمایه‌های زیاد بود. برنامه‌ریزان شوروی در این راه به همتایان چینی خود کمک کردند. مهندسان، کاردانان فنی و دانشمندان زیادی از شوروی در توسعه و نصب تأسیسات صنعتی سنگین به چینی‌ها کمک کردند. کارخانجات و تجهیزات زیادی نیز از جماهیر متحد شوروی خریداری و به چین منتقل شد. در این دوره نظارت دولتی بر صنعت افزایش
منتقل شد. در این دوره نظارت دولتی بر صنعت افزایش یافت به این شکل که دولت به صاحبان کارخانه‌های مدرن و خصوصی فشارهای مالی وارد آورده یا مشوق می‌داد تا کارخانه‌های خود را به دولت فروخته یا با تشکیل شرکت‌های دولتی-خصوصی تحت کنترل دولت درآیند. تا سال ۱۹۵۶ حدوداً ۶۷٫۵٪ از همهٔ کسب‌وکارهای صنعتی مدرن در اختیار دولت قرار گرفت و ۳۲٫۵٪ به صورت اشتراکی با بخش خصوصی اداره می‌شد. تا این سال دیگر هیچ نهاد اقتصادی کاملاً خصوصی باقی نماند. در همین دوره اکثر تولیدکنندگان صنایع دستی به شکل تعاونی درآمدند طوریکه ۹۱٫۷٪ از
صنایع دستی به شکل تعاونی درآمدند طوریکه ۹۱٫۷٪ از کارگران صنایع دستی چین در سال ۱۹۵۶ در قالب تعاونی‌ها کار می‌کردند. کشاورزی هم دستخوش تغییرات ساختاری گسترده شد. مقامات چین به‌منظور بسیج منابع، بهبود کیفیت کشت و افزایش دسترسی دولت به محصولات، اقدام به تشویق کشاورزان به تشکیل و عضویت در واحدهای بزرگ و اجتماعی کردند. روستائیانی که در گروه‌های بسیار کوچک دوجانبه بودند، باید ابتدا می‌کوشیدند تعاونی‌های کشاورزی سطح پایین تشکیل دهند. خانواده‌ها در این سطح بر پایهٔ اندازهٔ زمینی که در اختیار گذاشته بودند،
بر پایهٔ اندازهٔ زمینی که در اختیار گذاشته بودند، درآمدهایی دریافت می‌کردند. این تعاونی‌ها باید بعدها به تعاونی‌های پیشرفته و اشتراکی ارتقا پیدا می‌کردند. در تعاونی‌های پیشرفته تولیدکنندگان (محصولات کشاورزی) سهم درآمدی فقط به میزان کاری بستگی داشت که افراد انجام می‌دادند. همچنین هر خانواده اجازه داشت قطعه زمینی داشته باشد تا در آن به کشت سبزیجات، میوه و نگه‌داری دام برای مصرف شخصی بپردازد. فرآیند جمع‌گرایی به آرامی آغاز شد اما در سال‌های ۱۹۵۵ و ۱۹۵۶ سرعت گرفت. در سال ۱۹۵۷ حدود ۹۳٫۵٪ از خانوارهای کشاورز به