payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مورد بررسی فراکسیون طرفدار دموکراسی قرار گرفت که اعتراضات بسیاری را در سراسر جزیره برانگیخت. نام هنگ کنگ به معنی «بندرگاه عطرآگین» است. این منطقه از حدود پنج هزار سال پیش مسکونی بوده و آثاری از دوره نوسنگی در آن یافت شده‌است. چینی‌های هان (قوم اصلی چین) در زمان دودمان سونگ بین سال‌های ۹۷۰ تا ۱۲۷۹ از شمال چین به هنگ کنگ آمدند. امروزه هنگ کنگ شهری جزیره‌ای در چین است که از دهه ۱۸۴۰ میلادی تحت حاکمیت بریتانیا بود اما در سال ۱۸۹۸، دولت‌های بریتانیا و چین معاهده‌ای را امضا کردند که براساس آن، هنگ کنگ به صورت
را امضا کردند که براساس آن، هنگ کنگ به صورت اجاره ۹۹ ساله در اختیار بریتانیا قرار گرفت. بریتانیا در سال ۱۹۹۷، هنگ کنگ را با فرمول «یک کشور - دو نظام» به چین برگرداند. بر پایه توافق بین بریتانیا و چین، قرار است هنگ کنگ تا سال ۲۰۴۷ از درجه بالایی از خودمختاری برخوردار باشد. شهر هنگ کنگ که در سدهٔ نوزدهم همچون یک بندر بازرگانی عمل می‌کرد امروزه به صورت یک مرکز اصلی امور مالی در جهان درآمده است دوران ماقبل تاریخ. یافته‌های باستان‌شناسی حاکی از فعالیت بشر در هنگ کنگ به بیش از ۳۰٬۰۰۰ سال قبل برمی گردد. ابزارهای
کنگ به بیش از ۳۰٬۰۰۰ سال قبل برمی گردد. ابزارهای سنگی مربوط به عصر حجر قدیم در سای کونگ در وونگ تی تونگ حفاری شده‌است. ابزارهای سنگی یافت شده در سای کونگ شاید از یک ابزار سنگی باشد که از دوره نوسنگی اواخر یا عصر برنز اولیه ساخته شده‌است. پیمان نانجینگ. در تاریخ ۲۹ اوت ۱۸۴۲ میلادی بین بریتانیا و چین بسته شد و پایان جنگ تریاک نخست را به نفع بریتانیا رقم زد. چین در اواخر دهه ۱۸۳۰، واردات تریاک توسط تاجران انگلیسی از هند در مقابل چای چین را به دلیل افزایش اعتیاد مردم چین به تریاک و در نتیجه افزایش واردات آن و
مردم چین به تریاک و در نتیجه افزایش واردات آن و کاهش ذخایر نقره این کشور، ممنوع اعلام کرد. بریتانیا نیز در ماه ژوئن ۱۸۴۰، توسط ناوگان نیروی دریایی خود و با لشکرکشی به دهانه رود کانتون، نخستین جنگ تریاک را آغاز نمود. دوران استعمار هنگ کنگ (۱۸۰۰–۱۹۳۰). هنگ کنگ از سال ۱۸۴۲ تا ۱۹۹۷ جزو مستعمرات امپراتوری بریتانیا بود. دوران اشغال ژاپن (دهه ۱۹۴۰). در جنگ جهانی دوم که با حمله ارتش امپراتوری ژاپن به هنگ کنگ بریتانیا این نبرد آغاز شد و در نهایت با تسلیم فرماندار بریتانیایی هنگ کنگ و اشغال هنگ‌کنگ توسط ارتش
بریتانیایی هنگ کنگ و اشغال هنگ‌کنگ توسط ارتش امپراتوری ژاپن به پایان رسید. اعتراضات ۲۰۱۹–۲۰۲۰ هنگ کنگ. تظاهرات ۲۰۱۹–۲۰۲۰ هنگ کنگ، که به "تظاهرات علیه لایحه استرداد ۲۰۱۹ هنگ کنگ" نیز شناخته می‌شود، مجموعه تظاهراتی علیه لایحه استرداد مظنونان و متهمان به چین در هنگ کنگ و سایر شهرهای سراسر جهان است. این لایحه اولین بار توسط ، ، در فوریه ۲۰۱۹ مطرح شد. لایحه‌ای که اگر تصویب می‌شد، به مقامات محلی اجازه می‌داد تا افراد تحت تعقیب را به مناطقی که هنگ کنگ با آنها توافق‌نامهٔ استرداد ندارد، از جمله سرزمین اصلی چین و
استرداد ندارد، از جمله سرزمین اصلی چین و تایوان، استرداد کنند. برخی می‌ترسند این لایحه مردم و بازدید کنندگان هنگ کنگ را تحت حوزهٔ قضایی چین قرار دهد و و حقوق شهروندان را تضعیف کند. با پیشرفت اعتراضات، معترضین پنج خواسته اصلی مطرح کردند که شامل و بود که از زمان در سال ۲۰۱۴ فراموش شده بود. معتقد است که از زمان ، این «بدترین بحرانی» ست که از سر می‌گذراند. اولین تظاهرات در ۳۱ مارس صورت گرفت. بعد از دومین تظاهرات در ۲۸ آوریل، جنبش قدرت بیشتری پیدا کرد و در ماه ژوئن بود که این اعتراضات از کنترل خارج و به خشونت
ژوئن بود که این اعتراضات از کنترل خارج و به خشونت کشیده شد. صدها هزار نفر در ۹ ژوئن علیه این لایحه راهپیمایی کردند. به گفته سازمان دهندگان، در روز ۱۲ ژوئن، روزی که دولت سعی در ارائه این لایحه برای بار دوم در داشت، تظاهراتی با نزدیک به دو میلیون نفر معترض اتفاق افتاد. در این روز تظاهرات بیرون از مجتمع دولت مرکزی به خشونت کشیده شد و پلیس به سوی معترضان گاز اشک‌آور و گلولهٔ پلاستیکی پرتاب کرد. با این حال باز هم معترضین مانع ارایهٔ دوبارهٔ این لایحه شدند. پس از آن، تحقیقات در مورد رفتار پلیس و پاسخگویی بیشتر
آن، تحقیقات در مورد رفتار پلیس و پاسخگویی بیشتر نسبت به اقدامات آنها، بخشی از خواسته‌های معترضین شد.
عشاق، یا دو عاشق، یک نقاشی اثر رضا عباسی ، هنرمند ایرانی، است. این کار که با ترکیب جوهر، آبرنگ و تذهیب روی کاغذ انجام شده‌است، دو عاشق را در آغوش یکدیگر نشان می‌دهد. این نقاشی در مجموعه موزه متروپولیتن نیویورک است. شرح. این نقاشی دو عاشق را در آغوش یکدیگر نشان می‌دهد. ژست بدن این این دو به‌گونه کشیده‌شده‌است که یک عشق‌بازی پرشور و احساساتی را نشان‌می‌دهد اما چهرهایشان بی‌حس و خنثی است. این موضوع را می‌توان در بسیاری دیگر از نقاشی‌های دوره صوفیه مشاهده کرد. لباس‌های تیره و رنگی دو عاشق در تضاد با پس‌زمینه
لباس‌های تیره و رنگی دو عاشق در تضاد با پس‌زمینه قهوه‌ای پشت سرشان است. از کیفیت لباس مرد می‌توان پی‌برد که او فردی ثروتمند است و نیز به احتمال زیاد یک روسپی است (شغلی که در آن زمان در ایران صفوی قانونی بود). ناف و پاهای برهنه زن (اگرچه باقی بدن و موهایش پوشیده‌است) و در دست گرفتن سینه او توسط مرد، ماهیت شهوانی این اثر را قوت بخشیده‌است. ابرها، گل‌ها و درخت‌ها این زوج را احاطه کرده‌اند و به در مرکز قرار دادن این دو در نقاشی کمک می‌کنند. یک لیوان شراب و بشقاب میوه ای نیمه خالی کنار پاهای آنها قرار دارد.
میوه ای نیمه خالی کنار پاهای آنها قرار دارد. "عشاق" را رضا عباسی هنرمند ایرانی در سال ۱۶۳۰ کشید. در آن زمان، عباسی به عنوان یک نقاش جسور و بدیع شناخته شده بود - کارهای او متمایز از هنری سنتی ایران در دوره صفویه بود. گرچه این هنرمند قبلاً زنان برهنه را نقاشی کرده بود، اما در این نقاشی با به‌تصویر کشیدن یک زوج به جای اینکه تنها افکار شهوانی را برانگیزد، صحنه یک عشق‌بازی را نیز به‌تصویر کشیده‌است. اگرچه سبک بحث‌برانگیز او خطری برای ادامه زندگی حرفه ای وی به‌شمار می‌رفت، ارتباط و علاقه بسیار شاه عباس یکم به او
می‌رفت، ارتباط و علاقه بسیار شاه عباس یکم به او اجازه ادامه کار داد. "عشاق" در سال ۱۹۵۰ توسط فرانسیس ام. ولد به موزه هنر متروپولیتن اهدا شد.
تایوان، به‌طور رسمی جمهوری چین (ROC)، یک کشور جزیره ای در شرق آسیا است. جزیره اصلی تایوان، که از نظر تاریخی در انگلیسی با نام "فرموسا" شناخته می‌شود، ۹۹٪ مساحت کنترل شده توسط ROC را تشکیل می‌دهد، به مساحت ۳۵٬۸۰۸ کیلومتر مربع (۱۳٬۸۲۶ مربع مربع) و درازای ۱۸۰ کیلومتری (۱۱۲ مایل) در عرض تنگه تایوان از سواحل جنوب شرقی سرزمین اصلی چین قرار دارد. دریای چین شرقی در شمال آن، دریای فیلیپین در شرق آن، تنگه لوزون به‌طور مستقیم در جنوب آن و دریای جنوبی چین در جنوب غربی آن قرار دارد. جزایر کوچکتر شامل تعدادی در تنگه
آن قرار دارد. جزایر کوچکتر شامل تعدادی در تنگه تایوان از جمله مجمع الجزایر پنگهو، جزایر کینمن و ماتسو در نزدیکی سواحل چین و برخی از جزایر دریای چین جنوبی است. جزیره اصلی یک گسل است که بیشتر متشکل از پنج رشته کوه ناهموار به موازات ساحل شرقی و دشت‌های هموار تا ملایم سوم غربی است که اکثر مناطق تایوان در آن قرار دارند. چندین قله با ارتفاع بیش از ۳۵۰۰ در تایوان وجود دارد، مرتفع‌ترین آن یو شان با است که تایوان را به چهارمین جزیره بلند جهان تبدیل می‌کند. مرز تکتونیکی شکل گرفته این دامنه‌ها هنوز فعال است و این
شکل گرفته این دامنه‌ها هنوز فعال است و این جزیره زمین لرزه‌های زیادی را تجربه می‌کند، تعدادی از آنها بسیار مخرب هستند. همچنین آتشفشان‌های زیردریایی فعال بسیاری در تنگه تایوان وجود دارد. آب و هوا از مناطق استوایی در جنوب تا نیمه گرمسیر در شمال متغیر است و توسط مونسون آسیای شرقی اداره می‌شود. در هر سال به‌طور متوسط چهار تایفون به جزیره اصلی ضربه می‌زند. کوه‌های شرقی به شدت جنگلی بوده و طیف متنوعی از حیات وحش را در خود جای داده‌است، در حالی که استفاده از زمین در مناطق پست غربی و شمالی بسیار زیاد است. مرزهای
در مناطق پست غربی و شمالی بسیار زیاد است. مرزهای فیزیکی. از لحاظ جغرافیایی، در گذشته، تایوان با خاک اصلی چین مرتبط بود؛ ولی با توجه به حرکت پوسته‌های زمین، بخشی از خاک‌های ارتباط دهنده دو طرف زیر آب رفته و منطقه به تنگه و تایوان سپس به یک جزیره مبدل شده‌است. بسیاری آثار باستانی مانند لوازم سنگی، سفالینه‌های سیاه و ضدزنگ که در مناطق مختلف تایوان از خاک بیرون آورده شد نشان می‌دهد که فرهنگ دوره پیشاتاریخ تایوان با خاک اصلی چین یکسان است. اقلیم. جزیره تایوان در آن سوی نواحی مدار رأس‌السرطان قرار دارد و آب و
در آن سوی نواحی مدار رأس‌السرطان قرار دارد و آب و هوای آن تحت تأثیر موسمی شرق آسیا قرار دارد. تایوان شمالی دارای یک آب و هوای نیمه گرمسیری مرطوب است، با تغییرات فصلی دما، در حالی که بخش‌هایی از مرکز و بیشتر مناطق جنوبی دارای آب و هوای موسمی گرمسیری است. در طول زمستان (نوامبر تا مارس)، شمال شرقی باران مداوم را تجربه می‌کند، در حالی که قسمت‌های مرکزی و جنوبی جزیره اغلب آفتابی است. موسمی تابستانی (از ماه مه تا اکتبر) ۹۰ درصد از بارش سالانه در جنوب را تشکیل می‌دهد، اما تنها ۶۰ درصد از بارش در شمال را شامل
می‌دهد، اما تنها ۶۰ درصد از بارش در شمال را شامل می‌شود. میانگین بارندگی تقریباً ۲۶۰۰ میلی‌متر در سال است. گیاهان و جانوران. قبل از استقرار گسترده بشر، پوشش گیاهی تایوان از جنگل‌های بارانی گرمسیری در مناطق جلگه ای از طریق جنگل‌های معتدل، جنگل‌های تایگا و گیاهان آلپی با افزایش ارتفاع است. بیشتر دشت‌ها و تپه‌های کم ارتفاع غرب و شمال جزیره از زمان ورود مهاجران چینی در قرن ۱۷ و ۱۸ برای استفاده‌های کشاورزی پاکسازی شده‌است. با این وجود جنگل‌های کوهستانی بسیار متنوع است و چندین گونه بومی مانند سرو فرمزی و صنوبر
است و چندین گونه بومی مانند سرو فرمزی و صنوبر تایوان وجود دارد، در حالی که درخت کافور نیز در ارتفاعات پایین بسیار گسترده بود. منابع طبیعی. منابع طبیعی در این جزایر شامل ذخایر اندک طلا، مس، زغال سنگ، گاز طبیعی، سنگ آهک، سنگ مرمر و آزبست است. این جزیره ۵۵٪ جنگل (بیشتر در کوه) و ۲۴٪ زمین قابل کشت است. کشاورزی. معدود منابع طبیعی با ارزش اقتصادی قابل توجه باقی مانده در تایوان اساساً به کشاورزی مرتبط هستند. نیشکر و برنج از قرن هفدهم میلادی در غرب تایوان کشت می‌شود. استخراج کافور و تصفیه نیشکر از اواخر قرن نوزدهم
استخراج کافور و تصفیه نیشکر از اواخر قرن نوزدهم تا نیمه اول قرن بیستم نقش مهمی در صادرات تایوان داشت. جغرافیای انسانی. هم‌اکنون پایتخت تایوان، شهر تایپه با ۳ میلیون و ۱۰۰ هزار نفر جمعیت است. مساحت تایوان ۳۶٬۱۹۷ کیلومتر مربع و جمعیت آن ۲۳٬۸۱۷٬۰۰۰ نفر است. از مهم‌ترین شهرهای تایوان می‌توان به کائوهسیونگ ۱ میلیون و ۵۱۴ هزار نفر، تایچونگ ۱ میلیون و ۰۷۰ هزار نفر، تاینان ۷۵۶ هزار نفر و کیلونگ ۴۱۱ هزار نفر اشاره کرد.
نیروی دریایی شاهنشاهی ایران نام یکی از سه نیروی ارتش شاهنشاهی ایران از ۱۳۳۴ تا انقلاب ۱۳۵۷ بود. پس از وقوع انقلاب نام آن به نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی تغییر یافت و هم‌اکنون در قالب این سازمان نظامی به فعالیت خود ادامه می‌دهد. نیروی دریایی شاهنشاهی در سال ۱۳۵۷ قدرتمندترین نیروی دریایی خاورمیانه بود. به ادعای کمال حبیب‌اللهی هدف این نیرو در زمان پهلوی تبدیل شدن به یکی از پنج قدرت دریایی جهان بود. پیشینه. بنا به نوشته فرج‌الله رسائی، مرزهای آبی جنوب ایران تا پیش از تأسیس نیروی دریایی شاهنشاهی توسط رضاشاه
تا پیش از تأسیس نیروی دریایی شاهنشاهی توسط رضاشاه در حاکمیت مطلق حکومت ایران نبوده است و قاچاق سلاح و ربودن زنان و کودکان در این نواحی توسط بیگانگان به واسطه نبود یک نیروی دریایی به آسانی صورت می گرفته است. رضاشاه در سال ۱۳۰۶ برای مقابله با این وضع به صورت رسمی دستور تاسیس اداره ای تحت عنوان اداره بحریه را صادر می کند که در ۲۹ اسفند همان سال در مجلس تصویب می شود و ضمن تخصیص اعتبار قرار می شود از مستشاران ایتالیایی برای کمک به تأسیس این نیرو استفاده شود. فرج الله رسائی اولین استفاده رضاشاه از نیروی دریایی
الله رسائی اولین استفاده رضاشاه از نیروی دریایی را اسفند سال ۱۳۰۲ در دریای مازندران برای مقابله با شورش ترکمن ها و اشرار مسلح گرگان و جلوگیری از فرار آنها ذکر می کند و آن را تأسیس غیررسمی نیروی دریایی نامیده است. در زمان حمله بریتانیا و شوروی در جنگ جهانی دوم، که ایران اشغال شده بود، بسیاری از کشتی‌های ایرانی در حالی که هنوز در بندرگاه‌های خود لنگر انداخته بودند، غرق یا آسیب دیدند. پس از جنگ جهانی دوم، ناوگان نیروی دریایی شروع به جایگزینی کشتی‌های جنگی نابود شده با ناوشکن، ناوچه و بسیاری از کشتی‌های
نابود شده با ناوشکن، ناوچه و بسیاری از کشتی‌های کوچکتر، از جمله موتوری و هواناو که بسیاری از آنها ساخت ایالات متحده و انگلستان است کرد. در دهه ۵۰ خورشیدی، ایران قصد داشت دامنه نیروی دریایی خود را به اقیانوس هند گسترش دهد، اما انقلاب و جنگ نخست خلیج فارس «جنگ ایران و عراق» که مورد حمایت غرب قرار گرفت، باعث محدودیت این هدف شد. پس از خروج انگلیس از جزایر خلیج فارس، نیروی دریایی شاهنشاهی ایران در تاریخ ۹ آذر ۱۳۵۰ کنترل جزایر تنب و ابوموسی را به دست گرفت. تا قبل از سال ۱۳۵۰، نیروی دریایی در درجه نخست با تجهیزات
از سال ۱۳۵۰، نیروی دریایی در درجه نخست با تجهیزات آمریکایی و انگلیسی تأمین می‌شد. تا سال ۱۳۵۷، ایران به سرعت نیروی دریایی خود را نوین کرد و ناوشکن‌ها، ناوچه‌ها و بسیاری از شناورهای کوچک ساخته شده از جمله هواناو را به ساخت آمریکا و انگلیس افزود. هواپیما نیز گنجانده شده بود. در این دوره، ایران توانایی نیروی هوایی را در نیروی دریایی خود ایجاد کرد. این هواپیماها عمدتاً آمریکایی بودند. عباس رمزی عطایی از فرماندهان نیروی دریایی شاهنشاهی ایران دربارهٔ نقش آمریکا و مستشارانش در نیروی دریایی ایران می‌گوید: نیروی
و مستشارانش در نیروی دریایی ایران می‌گوید: نیروی دریایی آمریکا فقط از لحاظ آموزش و سلاح به ما کمک می‌کرد؛ یعنی نفرات‌مان را آموزش می‌داد و وسایل‌مان را هم برایمان می‌خرید. اینها تا این حدود در نیروی دریایی قدرت داشتند در ایران. نحوهٔ تصمیم‌گیری من چه کار می‌کنم، چه‌جور برنامه‌ام را پیاده می‌کنم، کجا می‌روم، کجا می‌آیم، این کشتی… به‌هیچ‌وجه دخالتی نداشتند. به‌هیچ‌وجه، اصلاً و ابداً… ولی این را گفتم این را هم می‌گویم اگر من یک سازمان جدیدی را می‌خواستم ارائه بدهم و برای نیروی دریایی پیاده بکنم، وقتی که به
بدهم و برای نیروی دریایی پیاده بکنم، وقتی که به ستاد بزرگ می‌بردم باید مستشار آمریکایی‌ام هم بیاید تصدیق بکند. در حالی‌که مستشار آمریکایی من به اندازهٔ یک دانه ناو سروان من تجربهٔ دریا و سواد نداشت. مستشار دریایی من دانشکده دریایی ندیده بود. Officers Kansas School آمده بود، بعد مانده بود توی نیروی دریایی. آدمیرال هم بودها، دریادار بود. تمام دوران خدمتش توی دریا دو سال بوده. فرماندهی هم اصلاً فرماندهی ناو نکرده بوده، در حالیکه یک دانه ناوسروان من دانشکدهٔ دریایی را دیده بود. دورهٔ عالیش را دیده بود. دانشگاه
را دیده بود. دورهٔ عالیش را دیده بود. دانشگاه جنگ‌اش را دیده بود. یک ناخدا سه یا ناخدا دو، دوسه تا فرماندهی در دریا کرده بود. اقلاً هفت هشت ده سال روی کشتی خدمت کرده بود. و من کمک فکری هیچ‌وقت، مستشار من در موقعیتی نبود بتواند به من کمک فکری بکند، فکری نداشت به من بدهد. آن تنها واسطهٔ سفارشات و خرید ما و تعیین نحوهٔ آموزش و بازکردن کدهای آموزش برای ما در خارج بود. کمال حبیب‌اللهی آخرین فرمانده نیروی دریایی شاهنشاهی ایران، در مصاحبه خود با تاریخ شفاهی هاروارد گفته است نیروی دریایی ایران در زمان پهلوی در حال
گفته است نیروی دریایی ایران در زمان پهلوی در حال تبدیل شدن به پنجمین نیروی دریایی دنیا بوده و شاه قدرتمندتر کردن این نیرو را با دو برنامه دنبال می‌کرد: بنا به اسناد منتشره قرارداد لغو خرید زیردریایی در ۱۵ بهمن ۱۳۵۷ با پیشنهاد مقامات آمریکایی و توسط نخست‌وزیر وقت شاپور بختیار امضا شد. و در ادامه آن قرارداد خرید زیردریایی‌های آلمانی در ۲۴ فروردین ماه ۱۳۵۸ در دولت موقت بازرگان لغو گردید. دریاسالار حبیب‌اللهی آخرین فرمانده نیروی دریایی شاهنشاهی گفته است محمدرضا شاه پیش از خروج از کشور در سال ۵۷ و سپردن دولت به
شاه پیش از خروج از کشور در سال ۵۷ و سپردن دولت به شاپور بختیار در تذکری به نخست وزیرش گفته است: دفاع از مرزهای آبی مملکت در مرزهای آبی اش انجام نمی‌شود، در عمق در بعد مسافت در دریاها انجام می‌شود و این ژاندارم نیست که ما می‌کنیم این دفاع از سواحل خودمان است منتهی در سرتاسر خلیج فارس و آن‌طرف شمال اقیانوس هند.برنامه شاه برای تبدیل نیروی دریایی ایران به یک قدرت در اقیانوس هند از سوی مشاوران نظامی آمریکایی نیز ثبت شده است. آموزش. مرکز آموزش نیروی دریایی در بندر پهلوی نماینده بزرگترین مجموعه آموزشی نیروی
بندر پهلوی نماینده بزرگترین مجموعه آموزشی نیروی دریایی بود و شامل یک مدرسه افسری و درجه افسری و همچنین یک مدرسه غواصی بود. برخی از تخصص های پیشرفته در این زمینه ها در خرمشهر ارائه شد. آموزش توپخانه و مرکز آموزش نیروی دریایی در بوشهر مستقر شد. آموزش تفنگداران دریایی با همکاری نزدیک با مربیان آمریکایی، بریتانیایی، ایتالیایی، پاکستانی و ترکیه ای انجام شد، هرچند که ایجاد مراکز آموزشی ایرانی خود تغییر قابل توجهی در این روند در سال های اخیر داشته است. آموزش با یک دوره چهار ماهه آموزش مقدماتی در رشت آغاز شد. پس
دوره چهار ماهه آموزش مقدماتی در رشت آغاز شد. پس از آن، یک دوره هشت ماهه اضافی با تخصص دریانوردی، مهندسی و الکترودینامیک به طور داوطلبانه در بندر پهلوی برگزار شد. آموزش عملی در دریا تنها پس از گذراندن دوره آموزشی اولیه یا شرکت در دوره تکمیلی در ابتدا در رشت برنامه ریزی شده بود. سپس سربازان وظیفه به ایستگاه های مختلف نیروی دریایی ایران توزیع شدند. بخشی از افسران (به ویژه درجه افسران) در خارج از کشور (ایالات متحده آمریکا، ترکیه، پاکستان) - مشابه ارتش - (از سال 1971) آموزش دیده بودند. اکثر افسران نیروی دریایی
1971) آموزش دیده بودند. اکثر افسران نیروی دریایی ایران در دانشکده افسری ارتش آموزش دیده و یا در دانشکده های نیروی دریایی خارجی شرکت می کردند. علاوه بر دانشکده افسری، مدرسه افسری در بندر پهلوی نیز وجود داشت. نیروی دریایی شاهنشاهی ایران به طور منظم در رزمایش های دریایی دوجانبه با نیروهای دریایی بریتانیا ("ARYA" و "KHARGEX") و با کشورهای شریک CENTO ("MIDLINK") شرکت می کرد. یونیفورم. یونیفرم های نیروی دریایی شاهنشاهی با استفاده گسترده از نماد ملی آن زمان به شکل یک شیر طلایی متمایز شد. این روی دکمه ها، به عنوان
یک شیر طلایی متمایز شد. این روی دکمه ها، به عنوان سگک کمربند و روی نشان های کلاه استفاده می شد. رنگ یکنواخت بسته به فصل تغییر می کرد: در بهار و تابستان، اعضای نیروی دریایی لباس آبی می پوشیدند، در حالی که در زمستان سفید می پوشیدند. سربازان وظیفه یک ژاکت معمولی آبی سرمه ای با یقه گشاد، یک دستمال گردن و یک کلاه می پوشیدند. علاوه بر این، یونیفرم های تخصصی و کاربردی اضافی، از جمله یونیفرم های مخصوص دانشجویان دانشکده نظامی و رژه ها و مراسم وجود داشت. سردوش افسران سیاه بود. ستاد و ساختار فرماندهی. ساختار
افسران سیاه بود. ستاد و ساختار فرماندهی. ساختار فرماندهی. طبق قانون اساسی ۱۹۰۶ ، پادشاه فرمانده عالی تمام نیروهای مسلح بود. وی در این سمت لقب بزرگ ارتشتاران (فرمانده کل قوا) را یدک کشید. اقتدار فرماندهی شاه علاوه بر اعمال فرماندهی عالی، شامل اتخاذ کلیه تصمیمات اساسی در مورد نیازهای دفاعی ایران بود. شاه]] کنترل عملیاتی نیروی دریایی را از طریق ستاد فرماندهی کل قوا، سازمانی مشترک که فعالیت های سه شاخه ارتش (نیروی زمینی، نیروی دریایی و نیروی هوایی) را به طور نامحسوس کنترل و نظارت می کرد، اعمال می کرد. کنترل
نامحسوس کنترل و نظارت می کرد، اعمال می کرد. کنترل عملیاتی نیروی دریایی توسط رئیس ستاد اعمال می شد. سازماندهی ستاد نیروی دریایی در تهران، حفظ تأسیسات ساحلی و هماهنگی عملیات دریایی از جمله وظایف رئیس ستاد بود. رئیس ستاد شاه به عنوان معاون او در فرماندهی عالی شاهنشاهی خدمت می کرد. کارکنان او شامل معاونت ستاد و معاونان تدارکات، نیروی دریایی و عملیات و طرح ها به همراه مدیران اداری، پزشکی، طرح ها و برنامه ها، عملیات، ارتباطات و اطلاعات و فرماندهی بودند. علاوه بر این، فرماندهان ناوگان و پایگاه به رئیس ستاد گزارش
این، فرماندهان ناوگان و پایگاه به رئیس ستاد گزارش دادند. ستاد و پایگاه ها. اولین ستاد نیروی دریایی ارتش شاهنشاهی در خرمشهر در استان خوزستان و در حاشیه آبراه اروندرود مستقر شد. بعد ها بندرعباس جایگزین آن شد و بخش بزرگی از ناوگان دریایی تا سال ۱۹۷۷ در آنجا جابجا شد. قبل از جنگ جهانی دوم، نیروی دریایی شاهنشاهی به دو ناوگان تقسیم می‌شد: ناوگان جنوب، که شامل کشتی‌هایی بود که از پادشاهی ایتالیا، امپراتوری آلمان و بریتانیای کبیر قبل از جنگ جهانی دوم به دست آورده بود و در خلیج فارس فعالیت می‌کرد، و ناوگان کوچک‌تر
و در خلیج فارس فعالیت می‌کرد، و ناوگان کوچک‌تر شمالی یا خزر، که شامل چهار کشتی کوچکتر و قایق تفریحی شاهنشاهی بود. در سال ۱۹۷۳ نیروی دریایی ایران در سه ناوگان با پشتیبانی هوادریا (هواپیمایی نیروی دریایی) متشکل از یک یگان جنگ ضد زیردریایی و یک اسکادران بالگردهای مین روب و یک گردان ترابری سازماندهی شد. علاوه بر ناوگان جنوبی و شمالی، نیروی دریایی جدیدی در دریای عمان تأسیس شد. در سال ۱۹۷۸ پایگاه های دریایی در خرمشهر، بندرعباس، بوشهر، بندر پهلوی، بندر شاهپور، چابهار و در جزایر هنگام و خارگ وجود داشت. در سال ۱۳۵۶
و در جزایر هنگام و خارگ وجود داشت. در سال ۱۳۵۶ دو ​​گردان دیگر نیروی دریایی تأسیس شد. اسامی برخی از شناورها. جنگی-خریداری شده از ایالات متحده آمریکا جنگی-خریداری شده از ایالات متحده آمریکا خریداری شده از انگلستان بعد از انقلاب به دماوند تغییر نام داد. جزو ناوگروه اسکورت-خریداری شده از ایالات متحده آمریکا جزو ناوگروه اسکورت-خریداری شده از ایالات متحده آمریکا جنگی-خریداری شده از ایالات متحده آمریکا نفتکش - تدارکاتی جنگی جنگی-خریداری شده از ایالات متحده آمریکا جنگی-خریداری شده از انگلستان جنگی-خریداری شده از
جنگی-خریداری شده از انگلستان جنگی-خریداری شده از انگلستان جنگی-خریداری شده از انگلستان جنگی-خریداری شده از انگلستان بودجه. در سال ۱۹۷۸، شاه برنامه تسلیحاتی را با هدف دوبرابر کردن اندازه ناوگان و گسترش حضور نظامی در اقیانوس هند آغاز کرد که هزینه آن تقریباً پنج میلیارد دلار آمریکا بود. این برنامه شامل خرید شش زیردریایی آلمانی و همچنین ناوچه ها، حداقل هشت مین روب و چندین قایق گشتی از سازندگان مختلف اروپایی به ارزش تقریبی 3.5 میلیارد دلار بود. علاوه بر این، سه فروند زیردریایی مستعمل آمریکایی کلاس تانگ و چهار
فروند زیردریایی مستعمل آمریکایی کلاس تانگ و چهار ناوشکن کلاس اسپروانس که قرار بود در اوایل دهه 1980 به ایران تحویل داده شود، سفارش داده شد. هزینه کل خرید این تسلیحات بیش از 1.5 میلیارد دلار آمریکا برآورد شده است. موفقیت‌های نظامی. نیروی دریایی شاهنشاهی ایران در زمان پادشاهی رضاشاه و محمدرضا پهلوی به موفقیت های زیر دست یافت:
جان گوایس (; زاده – درگذشته ) سیاست‌مدار اهل پاپوآ گینه نو بود. وی از ۶ سپتامبر ۱۹۷۵ تا ۱ مارس ۱۹۷۷ اولین فرماندار کل پاپوآ گینه نو بود. جان گوایس در ۷ فوریه ۱۹۹۱، در سن ۷۶ سالگی درگذشت.
توره لوکولوکو (؛ زاده – درگذشته ) سیاستمدار اهل پاپوآ گینه نو بود. وی از ۱ مارس ۱۹۷۷ تا ۱ مارس ۱۹۸۳ فرماندار کل پاپوآ گینه نو بود. توره لوکولوکو در ۱۳ مارس ۲۰۱۳، در سن ۸۲ سالگی بر اثر نارسایی تنفسی درگذشت.
تیم ملی بسکتبال زنان فنلاند، نماینده فنلاند در مسابقات بین‌المللی بسکتبال زنان است. این تیم در مجموع ۵ حضور در ورژن‌های مختلف مسابقات قهرمانی بسکتبال زنان اروپا بین سال‌های ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۷ داردکه ۶ برد و ۳۴ باخت کسب کرده است.
الکساندر لووویچ پاروس، همچنین شناخته‌شده به گلفاند، که در زمان تولد (۸ سپتامبر ۱۸۶۷–۱۲ دسامبر ۱۹۲۴) اسرائیل لازارویچ گلفاند نام داشت، یک نظریه‌پرداز مارکسیست، روزنامه‌نگار و فعال جنجالی در حزب سوسیال دموکرات آلمان بود. زندگی‌نامه. اوایل زندگی. او در یک خانواده یهودی لیتوانیایی در ۸ سپتامبر ۱۸۶۷ در اشتتل بیرازینو در امپراتوری روسیه، که درحال‌حاضر بخشی از بلاروس است، به دنیا آمد. از دوران کودکی او اطلاعات کمی در دست است. خانواده گلفاند از طبقه متوسط رو‌به‌پایین جامعه بودند و پدرش یک کارگر صنعتی احتمالا یک قفل
جامعه بودند و پدرش یک کارگر صنعتی احتمالا یک قفل ساز یا آهنگر بود. هنگامی که وی کوچک بود، خانه خانواده‌اش در بیرازینو در اثر آتش‌سوزی تخریب شد و باعث شد به شهر اودسا در امپراتوری روسیه، که اکنون بخشی از اوکراین است و همچنین زادگاه جد پدریش بود، نقل مکان کنند. پاروس در مدرسه جیمنیزیوم در اودسا شرکت کرد و شروع به تدریس خصوصی علوم انسانی کرد. وی همچنین به تنهایی خواندن و نوشتن را آموخت، با خواندن مطالب شاعر برجسته اوکراینی تاراس شوچنکو، روزنامه‌نگار نیکولای میخائیلوفسکی و طنزپرداز سیاسی میخائیل
نیکولای میخائیلوفسکی و طنزپرداز سیاسی میخائیل سالتیکوف-شچدرین، که موجب شد گلفاند جوان شروع به زیر سؤال بردن مشروعیت امپراتوری تزاری کند. انقلابی. در سال ۱۸۸۶، گلفاند ۱۹ ساله برای اولین بار از روسیه به بازل سوئیس سفر کرد. آنجا بود که گلفاند برای اولین بار در معرض آثار الکساندر هرزن و همچنین ادبیات انقلابی آن روز قرار گرفت. وی سال بعد مدت کوتاهی به روسیه بازگشت اما مورد بازرسی رسمی پلیس مخفی تزاری قرار گرفت و مجبور شد برای امنیت خود دوباره کشور را ترک کند. وی بیش از یک دهه در خارج از کشور می‌ماند. در بازگشت
بیش از یک دهه در خارج از کشور می‌ماند. در بازگشت به سوئیس، در پاییز ۱۸۸۸ گلفاند در دانشگاه بازل ثبت نام کرد، و در آنجا اقتصاد سیاسی خواند. گلفاند برای سه سال آینده در دانشگاه باقی می‌ماند و در ژوئیه ۱۸۹۱ با درجه دکترا فارغ‌التحصیل می‌شود. استادان گلفاند تا حد زیادی با رویکرد مارکسیستی او به اقتصاد خصمانه بودند، اما او در دانشگاه توانست مدرکی معادل کارشناسی در بریتانیا را دریافت کند. گلفاند ترجیح نداد که یک شغل آکادمیک را دنبال کند بلکه به دنبال شروع یک شغل سیاسی بود که هم به او کمک مالی کند و هم در خدمت
سیاسی بود که هم به او کمک مالی کند و هم در خدمت سوسیالیسم باشد. گلفاند که از عقب ماندگی روسیه در کشاورزی و افق‌های محدود سیاسی در آنجا بیگانه شده بود، به آلمان نقل مکان کرد، به حزب سوسیال دمکرات پیوست و با رزا لوکزامبورگ انقلابی آلمان دوست شد. در سال ۱۹۰۰، وی برای اولین بار در مونیخ، ولادیمیر لنینملاقات کرد و هرکدام کارهای نظری دیگری را تحسین می‌کردند. پاروس لنین را تشویق کرد که شروع به انتشار مقاله انقلابی خود " "ایسکرا" کند". تلاش‌های پاروس برای شهروندی آلمان بی‌نتیجه ماند. او یک بار در نامه ای به دوست
آلمان بی‌نتیجه ماند. او یک بار در نامه ای به دوست آلمانی خود، ویلهلم لیبکنشت ، اظهار نظر کرد که "من به دنبال دولتی هستم که بتوان با کمترین هزینه یک سرزمین مادری را به دست آورد.
کینگسفورد دیبلا (; زاده – درگذشته ) سیاست‌مدار اهل پاپوآ گینه نو بود. وی از ۱ مارس ۱۹۸۳ تا ۱ مارس ۱۹۸۹ فرماندار کل پاپوآ گینه نو بود. کینگسفورد دیبلا در ۲۲ مارس ۲۰۰۲، در سن ۷۰ سالگی درگذشت.
&lt;/noinclude&gt; چرخ دوچرخه یک چرخ است که معمولاً یک چرخ پره‌ای است که برای دوچرخه طراحی شده‌ است. یک جفت معمولاً مجموعه چرخ‌ها نامیده می‌شود، به‌ویژه در زمینه چرخ‌های آماده «خارج از قفسه» عملکرد محور. چرخ‌های دوچرخه معمولاً به گونه‌ای طراحی می‌شوند که از طریق شکاف‌های انتهای دوشاخ در بدنه و دوشاخ قرار بگیرند و لاستیک‌های دوچرخه را نگه دارند. اختراع. اولین چرخی که از کشش در پره‌های فلزی استفاده کرد توسط سِر جورج کیلی برای دستیابی به سبُکی در گلایدر خود در سال ۱۸۵۳ میلادی اختراع شد. ساختار. اولین چرخ‌های
سال ۱۸۵۳ میلادی اختراع شد. ساختار. اولین چرخ‌های دوچرخه از سنت‌های کالسکه‌سازی پیروی می‌کردند: یک توپی چوبی، یک محور فولادی ثابت (بلبرینگ‌ها در انتهای دوشاخه قرار داشتند)، پره‌های چوبی و یک لاستیک آهنی نصب‌شده. یک چرخ معمولی مدرن دارای یک توپی فلزی، پره‌های کششی سیم و یک لبۀ فلزی یا فیبر کربنی است که یک تایر لاستیکی پنوماتیک را نگه می‌دارد. هاب. هاب قسمت مرکزی چرخ دوچرخه است. از یک محور، بلبرینگ و پوستۀ توپی تشکیل شده‌ است. پوستۀ هاب معمولاً دارای دو فلنج فلزی ماشینکاری شده‌ است که می‌توان پره‌ها را به