payamvha/North_RAG huggingface dataset:
است زیرا سرعت متوسط قمر نسبت به جسمی که به دور آن می‌چرخد، در نتیجه شتاب کشندی کاهش می‌یابد و در نتیجه کاهش سرعت کشندی افزایش می‌یابد. این معما به این دلیل رخ می‌دهد که یک شتاب مثبت در یک لحظه باعث می‌شود که قمر در نیم مدار بعدی دورتر شود و سرعت متوسط آن کاهش یابد. یک شتاب مثبت مداوم باعث می‌شود که قمر به صورت مارپیچی به سمت بیرون با سرعت و نرخ زاویه‌ای کاهشی حرکت کند که منجر به شتاب منفی زاویه می‌شود. یک شتاب منفی مداوم اثر معکوس دارد. سامانه زمین و ماه. تاریخچه کشف شتاب سده‌ای. ادموند هالی اولین کسی بود
کشف شتاب سده‌ای. ادموند هالی اولین کسی بود که در سال ۱۶۹۵ پیشنهاد کرد که میانگین حرکت ماه ظاهراً با مقایسه با مشاهدات باستانی از گرفت‌ها سریع‌تر می‌شود، اما او هیچ داده‌ای ارائه نکرد. (در زمان هالی هنوز مشخص نبود که آنچه در واقع اتفاق می‌افتد شامل کاهش سرعت چرخش زمین است: همچنین به زمان نجومی - تاریخ مراجعه کنید. هنگامی که به عنوان تابعی از زمان خورشیدی متوسط به جای زمان یکنواخت اندازه‌گیری می‌شود، این اثر به صورت یک شتاب مثبت ظاهر می‌شود) در سال ۱۷۴۹، ریچارد دانثورن پس از بررسی مجدد سوابق باستانی، ظن هالی
دانثورن پس از بررسی مجدد سوابق باستانی، ظن هالی را تأیید کرد و اولین تخمین کمی را برای اندازه این اثر ظاهری ارائه کرد: نرخ صدی +۱۰ اینچ (ثانیه قوسی) در طول جغرافیایی ماه که نتیجه دقیق شگفت‌آوری برای زمان خود است و تفاوت چندانی با مقادیر ارزیابی شده بعدی ندارد، به عنوان مثال در ۱۷۸۶ توسط د لالاند، و برای مقایسه با مقادیری از حدود ۱۰ اینچ تا نزدیک به ۱۳ اینچ که حدود یک قرن بعد به دست آمد. پیر سیمون لاپلاس در سال ۱۷۸۶ یک تحلیل نظری ارائه کرد که مبنایی برای شتاب گرفتن حرکت متوسط ماه در پاسخ به تغییرات پریشیدگی
گرفتن حرکت متوسط ماه در پاسخ به تغییرات پریشیدگی در خروج از مرکز مدار زمین به دور خورشید ارائه کرد. محاسبات اولیه لاپلاس کل اثر را در نظر گرفت، بنابراین به نظر می‌رسید که این نظریه را به‌طور منظم با مشاهدات معاصر و باستانی مرتبط می‌کند. با این حال، در سال ۱۸۵۴، جان کاوچ آدامز با یافتن خطایی در محاسبات لاپلاس باعث شد که این پرسش دوباره مطرح شود: معلوم شد که تنها حدود نیمی از شتاب ظاهری ماه را می‌توان بر اساس لاپلاس با تغییر در خروج از مرکز مداری زمین توضیح داد. یافته‌های آدامز باعث ایجاد یک بحث نجومی شدید
داد. یافته‌های آدامز باعث ایجاد یک بحث نجومی شدید شد که چندین سال به طول انجامید، اما درستی نتیجه او که توسط سایر ستاره شناسان ریاضی از جمله سی.ای. دولانه مورد توافق بود، در نهایت پذیرفته شد. این سؤال به تجزیه و تحلیل صحیح حرکات ماه بستگی داشت و با کشف دیگری در همان زمان، پیچیدگی بیشتری پیدا کرد، که یک پریشیدگی بلندمدت قابل توجه دیگر که برای ماه محاسبه شده بود (ظاهراً به دلیل عمل زهره) نیز اشتباه بود و در بررسی مجدد تقریباً ناچیز بود و عملاً باید از این نظریه حذف می‌شد. بخشی از پاسخ به‌طور مستقل در دهه
نظریه حذف می‌شد. بخشی از پاسخ به‌طور مستقل در دهه ۱۸۶۰ توسط دولانه و ویلیام فرل ارائه شد: کاهش سرعت کشندی سرعت چرخش زمین، واحد زمان را طولانی‌تر می‌کرد و باعث شتاب ماه می‌شد که تنها ظاهری بود. مدتی طول کشید تا جامعه نجومی واقعیت و مقیاس اثرات کشندی را بپذیرد. اما در نهایت مشخص شد که سه اثر وجود دارد که بر اساس زمان خورشیدی متوسط اندازه‌گیری می‌شوند. علاوه بر اثرات تغییرات پریشیدگی در خروج از مرکز مداری زمین، همان‌طور که توسط پیر سیمون لاپلاس یافت شد و توسط جان کاوچ آدامز تصحیح شد، دو اثر کشندی وجود دارد
جان کاوچ آدامز تصحیح شد، دو اثر کشندی وجود دارد (ترکیبی که اولین بار توسط امانوئل لیاس پیشنهاد شد). اول، یک کاهش واقعی در نرخ زاویهای حرکت مداری ماه، به دلیل تبادل تکانه زاویه‌ای بین زمین و ماه وجود دارد. این باعث افزایش تکانه زاویه‌ای ماه در اطراف زمین می‌شود (و ماه را به مداری بالاتر با سرعت مداری پایین‌تر می‌برد). دوم، افزایش ظاهری در نرخ زاویه‌ای حرکت مداری ماه (هنگام اندازه‌گیری بر حسب زمان خورشیدی متوسط) وجود دارد. این ناشی از از دست دادن تکانه زاویه‌ای زمین و در نتیجه افزایش طول روز است. تأثیرات
زمین و در نتیجه افزایش طول روز است. تأثیرات گرانش ماه. صفحه مدار ماه به دور زمین نزدیک به صفحه مدار زمین به دور خورشید (دایرةالبروج) قرار دارد، نه در صفحه چرخش زمین (استوا) که معمولاً در مورد ماهواره‌های سیاره‌ای وجود دارد. جرم ماه به اندازه کافی بزرگ است و به اندازه کافی نزدیک است که در ماده زمین جزر و مد ایجاد کند. در راس این مواد، آب اقیانوس‌ها هم به سمت ماه و هم به دور از آن متورم می‌شود. اگر مواد زمین بلافاصله واکنش نشان می‌دادند، یک برآمدگی به‌طور مستقیم به سمت و دور از ماه وجود داشت. در جزر و مد
مستقیم به سمت و دور از ماه وجود داشت. در جزر و مد زمین جامد، به دلیل اتلاف انرژی کشندی، یک پاسخ تأخیری وجود دارد. مورد اقیانوس‌ها پیچیده‌تر است، اما یک تأخیر نیز در ارتباط با اتلاف انرژی وجود دارد زیرا زمین با سرعت بیشتری نسبت به سرعت زاویه‌ای مداری ماه می‌چرخد. این فاصله زمانی قمری در پاسخ‌ها باعث می‌شود که برآمدگی جزر و مدی به جلو کشیده شود. در نتیجه، خط عبوری از دو برآمدگی نسبت به جهت زمین-ماه کج می‌شود و گشتاور بین زمین و ماه را اعمال می‌کند. این گشتاور، ماه را در مدارش تقویت می‌کند و چرخش زمین را کند
ماه را در مدارش تقویت می‌کند و چرخش زمین را کند می‌کند. در نتیجه این فرایند، میانگین روز خورشیدی، که باید ۸۶۴۰۰ ثانیه مساوی باشد، در واقع هنگام اندازه‌گیری در ثانیه‌های SI با ساعت اتمی پایدار طولانی‌تر می‌شود. (ثانیه SI، زمانی که تصویب شد، کمی کوتاه‌تر از مقدار فعلی ثانیه از زمان خورشیدی متوسط بود) تفاوت کوچک در طول زمان جمع می‌شود، که منجر به افزایش تفاوت بین زمان ساعت ما (زمان جهانی) از یک طرف، و زمان اتمی بین‌المللی و زمان نجومی از طرف دیگر می‌شود: به ΔT مراجعه کنید. این امر منجر به معرفی ثانیه کبیسه در
مراجعه کنید. این امر منجر به معرفی ثانیه کبیسه در سال ۱۹۷۲ برای جبران تفاوت‌ها در مبانی استانداردسازی زمان شد. علاوه بر تأثیر جزر و مد اقیانوسی، یک شتاب کشندی نیز به دلیل خم شدن پوسته زمین وجود دارد، اما این تنها حدود ۴ درصد از کل اثر را هنگام بیان بر حسب اتلاف گرما تشکیل می‌دهد. اگر از اثرات دیگر صرف نظر شود، شتاب کشندی تا زمانی ادامه می‌یابد که دوره چرخش زمین با دوره مداری ماه مطابقت داشته باشد. در آن زمان، ماه همیشه بالای یک مکان ثابت روی زمین قرار می‌گیرد. چنین وضعیتی در حال حاضر در سامانه پلوتون-کارون
چنین وضعیتی در حال حاضر در سامانه پلوتون-کارون (قمر) وجود دارد. با این حال، کاهش سرعت چرخش زمین به اندازه کافی سریع اتفاق نمی‌افتد که چرخش قبل از اینکه اثرات دیگر این موضوع را بی‌ربط کند، به یک ماه افزایش یابد: حدود ۱ تا ۱٫۵ میلیارد سال از هم‌اکنون، افزایش مداوم تابش خورشید احتمالاً باعث بخار شدن اقیانوس‌های زمین می‌شود، و بخش عمده‌ای از اصطکاک و شتاب کشندی را از بین می‌برد. حتی بدون این، کاهش سرعت به یک روز یک‌ماهه تا ۴٫۵ میلیارد سال دیگر که خورشید احتمالاً به یک غول سرخ تبدیل می‌شود و احتمالاً هم زمین و
به یک غول سرخ تبدیل می‌شود و احتمالاً هم زمین و هم ماه را نابود می‌کند، تکمیل نخواهد شد. شتاب کشندی یکی از نمونه‌های معدود در پویایی‌شناسی سامانه خورشیدی است که به عنوان «پریشیدگی سده‌ای» (سکولار) یک مدار شناخته می‌شود؛ به عبارتی اختلالی که به‌طور پیوسته با زمان افزایش می‌یابد و دوره‌ای نیست. تا حد زیادی، پریشیدگی‌های گرانشی متقابل بین سیارات بزرگ یا کوچک تنها باعث تغییرات دوره‌ای در مدارهای آن‌ها می‌شود، یعنی پارامترها بین مقادیر حداکثر و حداقل نوسان می‌کنند. اثر کشندی یک جمله درجه دوم در معادلات ایجاد
اثر کشندی یک جمله درجه دوم در معادلات ایجاد می‌کند که منجر به رشد نامحدود می‌شود. در نظریه‌های ریاضی مدارهای سیاره‌ای که اساس جدول نجومی را تشکیل می‌دهند، عبارات سده‌ای درجه دوم و بالاتر رخ می‌دهند، اما این‌ها بیشتر بسط تیلور از عبارات تناوبی با زمان بسیار طولانی هستند. دلیل متفاوت بودن اثرات کشندی این است که برخلاف پریشیدگی‌های گرانشی دوردست، اصطکاک بخش اساسی شتاب کشندی است و منجر به از دست دادن دائمی انرژی از سامانه دینامیکی به شکل گرما می‌شود. به عبارت دیگر، ما در اینجا یک سیستم همیلتونی نداریم. تکانه
دیگر، ما در اینجا یک سیستم همیلتونی نداریم. تکانه زاویه‌ای و انرژی. گشتاور گرانشی بین ماه و برآمدگی کشندی زمین باعث می‌شود که ماه دائماً به مداری کمی بالاتر ارتقا یابد و چرخش زمین کند شود. همانند هر فرایند فیزیکی در یک سامانه منزوی، کل انرژی و تکانه زاویه‌ای حفظ می‌شوند. در واقع، انرژی و تکانه زاویه‌ای از چرخش زمین به حرکت مداری ماه منتقل می‌شود (با این حال، بیشتر انرژی از دست رفته توسط زمین (۳٫۷۸- تراوات) توسط تلفات اصطکاکی در اقیانوس‌ها و برهم‌کنش آن‌ها با زمین جامد به گرما تبدیل می‌شود و تنها حدود ۱/۳۰
زمین جامد به گرما تبدیل می‌شود و تنها حدود ۱/۳۰ (+۰٫۱۲۱ تراوات) به ماه منتقل می‌شود). ماه از زمین دورتر می‌شود (۰۸/۰ ± ۳۸٫۳۰ میلی‌متر در سال)، بنابراین انرژی پتانسیل آن، که هنوز منفی است (در چاه گرانشی زمین)، افزایش می‌یابد، یعنی کمتر منفی می‌شود. در مدار باقی می‌ماند و از قانون سوم کپلر نتیجه می‌شود که سرعت زاویه‌ای متوسط آن در واقع کاهش می‌یابد، بنابراین عمل کشندی روی ماه در واقع باعث کاهش سرعت زاویه‌ای می‌شود، یعنی یک شتاب منفی (۰۵/۰ ± ۹۷/۲۵- اینچ در قرن) چرخش آن به دور زمین است. سرعت واقعی ماه نیز کاهش
چرخش آن به دور زمین است. سرعت واقعی ماه نیز کاهش می‌یابد. اگرچه انرژی جنبشی آن کاهش می‌یابد، انرژی پتانسیل آن به میزان بیشتری افزایش می‌یابد، یعنی Ep = -2Ec (قضیه ویریال). تکانه زاویه‌ای چرخشی زمین کاهش می‌یابد و در نتیجه طول روز افزایش می‌یابد. جزر و مد خالص ایجاد شده روی زمین توسط ماه توسط چرخش بسیار سریع‌تر زمین، از ماه جلوتر کشیده می‌شود. اصطکاک کشندی برای کشیدن و حفظ برآمدگی در مقابل ماه لازم است و انرژی اضافی تبادل انرژی چرخشی و مداری بین زمین و ماه را به صورت گرما تلف می‌کند. اگر اصطکاک و اتلاف گرما
به صورت گرما تلف می‌کند. اگر اصطکاک و اتلاف گرما وجود نداشت، نیروی گرانشی ماه بر روی برآمدگی جزر و مدی به سرعت (در عرض دو روز) جزر و مد را با ماه همگام می‌کرد و ماه دیگر از آن دور نمی‌شد. بیشتر اتلاف در یک لایه مرزی پایینی متلاطم در دریاهای کم‌ژرفا مانند فلات قاره اروپا در اطراف جزایر بریتانیا، فلات پاتاگونیا در سواحل آرژانتین و دریای برینگ رخ می‌دهد. میانگین اتلاف انرژی توسط اصطکاک کشندی حدود ۳٫۶۴ تراوات از ۳٫۷۸ تراوات استخراج شده است که از این مقدار ۲٫۵ تراوات از جزء اصلی ماه M2 و بقیه از سایر اجزا، هم
تراوات از جزء اصلی ماه M2 و بقیه از سایر اجزا، هم قمری و هم خورشیدی است. برآمدگی کشندی تعادلی در واقع روی زمین وجود ندارد زیرا قاره‌ها اجازه نمی‌دهند که این راه حل ریاضی اتفاق بیفتد. جزر و مد اقیانوسی در واقع به عنوان چرخاب‌های وسیع در اطراف حوضه‌های اقیانوسی به دور چندین نقطه آمفیدرومیک که هیچ جزر و مدی وجود ندارد، می‌چرخند. ماه در حین چرخش زمین، هر موج را به صورت جداگانه می‌کشد - برخی از امواج جلوتر از ماه هستند، برخی دیگر پشت سر آن هستند، در حالی که برخی دیگر در هر دو طرف هستند. «برآمدگی‌هایی» که در
دیگر در هر دو طرف هستند. «برآمدگی‌هایی» که در واقع برای کشیدن ماه توسط ماه وجود دارد (و ماه را می‌کشند) نتیجه خالص ادغام امواج واقعی در تمام اقیانوس‌های جهان است. شواهد تاریخی. این سازوکار ۴٫۵ میلیارد سال است که از زمان تشکیل اولین اقیانوس‌ها روی زمین در حال کار است، اما در زمان‌هایی که بسیاری از آب‌ها یا بیشتر آب به شکل یخ بوده است، کمتر مؤثر بوده است. شواهد زمین‌شناسی و دیرینه‌شناسی وجود دارد که نشان می‌دهد زمین در گذشته دور سریع‌تر می‌چرخیده و ماه به زمین نزدیک‌تر بوده است. سنگ‌های موزون کشندی، لایه‌های
نزدیک‌تر بوده است. سنگ‌های موزون کشندی، لایه‌های متناوب شن و لای هستند که در فراساحل از خورهایی که جریان‌های جزر و مد زیادی دارند، رسوب کرده‌اند. چرخه‌های روزانه، ماهانه و فصلی را می‌توان در رسوبات یافت. این سابقه زمین‌شناسی با این شرایط ۶۲۰ میلیون سال پیش مطابقت دارد: روز ۰٫۴ ± ۲۱٫۹ ساعت بود و ۰٫۱ ± ۱۳٫۱ ماه سینودیکی در سال و ۷ ± ۴۰۰ روز خورشیدی در سال وجود داشت. میانگین سرعت دور شدن ماه از آن زمان تاکنون ۰٫۳۱ ± ۲٫۱۷ سانتی‌متر در سال بوده است که تقریباً نصف نرخ فعلی است. نرخ بالای فعلی ممکن است به دلیل
نصف نرخ فعلی است. نرخ بالای فعلی ممکن است به دلیل تشدید (فیزیک) نزدیک بین بسامدهای طبیعی اقیانوس و بسامدهای کشندی باشد. تجزیه و تحلیل لایه‌بندی در پوسته‌های فسیلی نرم‌تنان از ۷۰ میلیون سال پیش، در دوره کرتاسه پسین، نشان می‌دهد که ۳۷۲ روز در سال وجود داشته است، بنابراین طول روز در آن زمان حدود ۲۳٫۵ ساعت بوده است. توصیف کمی حالت زمین و ماه. حرکت ماه را می‌توان با دقت چند سانتی‌متر توسط آزمایش فاصله‌سنجی لیزری قمری (LLR) دنبال کرد. پالس‌های لیزری از بازتابنده‌های گوشه‌ای منشوری روی سطح ماه که در طول
گوشه‌ای منشوری روی سطح ماه که در طول مأموریت‌های برنامه فضایی آپولو از سال ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۲ و توسط برنامه لونوخود ۱ در سال ۱۹۷۰ و لونوخود ۲ در سال ۱۹۷۳ مستقر شده‌اند، بازتاب می‌شوند. اندازه‌گیری زمان بازگشت پالس، معیار بسیار دقیقی از فاصله را ارائه می‌دهد. این اندازه‌گیری‌ها با معادلات حرکت برازش می‌شوند. این مقادیر عددی را برای کاهش سرعت سده‌ای ماه، یعنی شتاب منفی، در طول جغرافیایی و نرخ تغییر محور نیمه اصلی بیضی زمین-ماه به دست می‌دهد. نتایج برای دوره ۱۹۷۰–۲۰۱۵ به شرح زیر است: این با نتایج فاصله‌سنجی لیزری
به شرح زیر است: این با نتایج فاصله‌سنجی لیزری ماهواره‌ای (SLR) سازگار است، تکنیکی مشابه که برای ماهواره‌های مصنوعی در حال چرخش به دور زمین اعمال می‌شود، که مدلی برای میدان گرانشی زمین، از جمله میدان کشند، ارائه می‌دهد. این مدل به‌طور دقیق تغییرات در حرکت ماه را پیش‌بینی می‌کند. در نهایت، مشاهدات باستانی از گرفت‌های خورشیدی موقعیت‌های نسبتاً دقیقی را برای ماه در آن لحظات ارائه می‌دهد. مطالعات این مشاهدات نتایجی مطابق با مقدار ذکر شده در بالا ارائه می‌دهد. پیامد دیگر شتاب کشندی، کاهش سرعت چرخش زمین است. چرخش
دیگر شتاب کشندی، کاهش سرعت چرخش زمین است. چرخش زمین به دلیل علل مختلف در همه مقیاس‌های زمانی (از ساعت‌ها تا قرن‌ها) تا حدودی نامنظم است. اثر کوچک جزر و مدی را نمی‌توان در یک دوره کوتاه مشاهده کرد، اما اثر تجمعی بر چرخش زمین که با یک ساعت پایدار (زمان نجومی، زمان اتمی بین‌المللی) اندازه‌گیری می‌شود، حتی چند میلی ثانیه در هر روز به راحتی در عرض چند قرن قابل توجه می‌شود. از زمان یک رویداد در گذشته دور، روزها و ساعت‌های بیشتری (که در چرخش کامل زمین اندازه‌گیری می‌شود) (زمان جهانی) نسبت به ساعت‌های پایدار
می‌شود) (زمان جهانی) نسبت به ساعت‌های پایدار کالیبره شده با طول روز فعلی (زمان نجومی) سپری شده است. این به عنوان ΔT شناخته می‌شود. مقادیر اخیر را می‌توان از سرویس بین‌المللی چرخش زمین و سامانه‌های مرجع (IERS) به دست آورد. [۳۰] جدولی از طول واقعی روز در چند قرن گذشته نیز موجود است. از تغییر مشاهده شده در مدار ماه، می‌توان تغییر مربوطه در طول روز را محاسبه کرد (که در آن "cy" به معنای "سده" است): با این حال، از سوابق تاریخی در طول ۲۷۰۰ سال گذشته، میانگین زیر به دست می‌آید: با دو بار ادغام در طول زمان، مقدار
به دست می‌آید: با دو بار ادغام در طول زمان، مقدار تجمعی متناظر یک سهمی با ضریب T2 (زمان در سدهٔ مربع) از (۱/۲) ۶۳ s/cy2 است: در مقابل کاهش سرعت کشندی زمین، سازوکاری وجود دارد که در واقع چرخش را تسریع می‌کند. زمین یک کره نیست، بلکه یک بیضی‌گون است که در قطب‌ها مسطح شده است. SLR نشان داده است که این مسطح شدن در حال کاهش است. توضیح این است که در طول عصر یخبندان توده‌های بزرگی از یخ در قطب‌ها جمع شده و سنگ‌های زیرین را پایین آورده‌اند. توده یخ بیش از ۱۰۰۰۰ سال پیش شروع به ناپدید شدن کرد، اما پوسته زمین هنوز در
شروع به ناپدید شدن کرد، اما پوسته زمین هنوز در تعادل هیدرواستاتیکی نیست و هنوز در حال بازگشت است (زمان استراحت حدود ۴۰۰۰ سال تخمین زده می‌شود). در نتیجه، قطر قطبی زمین افزایش می‌یابد و قطر استوایی کاهش می‌یابد (حجم زمین باید ثابت بماند). این بدان معنی است که جرم به محور چرخش زمین نزدیک‌تر می‌شود و گشتاور لختی زمین کاهش می‌یابد. این فرایند به تنهایی منجر به افزایش سرعت چرخش می‌شود (پدیده‌ای مانند اسکیت‌باز در حال چرخش که با جمع کردن بازوهای خود سریع‌تر می‌چرخد). از تغییر مشاهده شده در گشتاور لختی، می‌توان
از تغییر مشاهده شده در گشتاور لختی، می‌توان شتاب چرخش را محاسبه کرد: مقدار متوسط در طول دوره تاریخی باید حدود -۰٫۶ میلی‌ثانیه در قرن بوده باشد. این تا حد زیادی مشاهدات تاریخی را توضیح می‌دهد. سایر موارد شتاب کشندی. بیشتر قمرهای طبیعی سیاره‌ها تا حدودی (معمولاً کوچک) تحت شتاب کشندی قرار می‌گیرند، به جز دو دسته از اجرام که سرعتشان به دلیل اثر کشندی کاهش می‌یابد. با این حال، در بیشتر موارد، این اثر به اندازه‌ای کوچک است که حتی پس از میلیاردها سال، بیشتر قمرها در واقع از بین نمی‌روند. این اثر احتمالاً برای
در واقع از بین نمی‌روند. این اثر احتمالاً برای دیموس، قمر دوم مریخ، که ممکن است پس از خروج از چنگ مریخ به یک سیارک متقاطع زمین تبدیل شود، بیشتر مشهود است. این اثر همچنین بین اجزای مختلف در یک ستاره دوتایی ایجاد می‌شود. علاوه بر این، این اثر کشندی صرفاً به قمرهای سیاره‌ای محدود نمی‌شود. بلکه بین اجزای مختلف درون یک سامانه ستاره دوتایی نیز ظاهر می‌شود. برهم‌کنش‌های گرانشی در چنین سامانه‌هایی می‌تواند نیروهای کشندی ایجاد کند که منجر به پویایی جذابی بین ستارگان یا اجرام در حال چرخش آن‌ها می‌شود و بر تکامل و
یا اجرام در حال چرخش آن‌ها می‌شود و بر تکامل و رفتار آن‌ها در مقیاس‌های زمانی کیهانی تأثیر می‌گذارد. کاهش سرعت کشندی. این پدیده در دو حالت رخ می‌دهد: ۱. قمرهای سریع: برخی از قمرهای داخلی سیاره غول‌پیکرها و فوبوس (قمر) در شعاع مدار هم‌زمان می‌چرخند، به طوری که دوره مداری آن‌ها کوتاه‌تر از چرخش سیاره‌شان است. به عبارت دیگر، آنها سریع‌تر از چرخش سیاره به دور سیاره خود می‌چرخند. در این حالت، برآمدگی‌های جزر و مدی ایجاد شده توسط ماه بر روی سیاره آن‌ها از ماه عقب می‌ماند و باعث کاهش سرعت آن در مدارش می‌شود.
عقب می‌ماند و باعث کاهش سرعت آن در مدارش می‌شود. نتیجه نهایی، زوال مدار آن قمر است که به تدریج به سمت سیاره می‌رود. چرخش سیاره نیز در این فرایند کمی افزایش می‌یابد. در آینده دور، این قمرها به سیاره برخورد می‌کنند یا از درون حد روشه عبور کرده و بر اثر جزر و مد به قطعاتی تبدیل می‌شوند. با این حال، همه این قمرها در منظومه خورشیدی اجرام بسیار کوچکی هستند و برآمدگی‌های جزر و مدی ایجاد شده توسط آن‌ها بر روی سیاره نیز کوچک است، بنابراین این اثر معمولاً ضعیف است و مدار به آرامی زوال می‌یابد. قمرهای تحت تأثیر
و مدار به آرامی زوال می‌یابد. قمرهای تحت تأثیر عبارتند از: برخی فرض می‌کنند که پس از تبدیل شدن خورشید به غول سرخ، چرخش سطحی آن بسیار کندتر می‌شود و باعث کاهش سرعت کشندی سیارات باقی مانده می‌شود. ۲. قمرهای وارونه: همه قمرهای وارونه تا حدی کاهش سرعت کشندی را تجربه می‌کنند زیرا حرکت مداری و چرخش سیاره آنها در جهت مخالف است و باعث ایجاد نیروهای بازگرداننده از برآمدگی‌های کشندی آن‌ها می‌شود. تفاوت با حالت قبلی «قمر سریع» در اینجا این است که چرخش سیاره نیز به جای سرعت، کند می‌شود (تکانه زاویه‌ای همچنان حفظ
جای سرعت، کند می‌شود (تکانه زاویه‌ای همچنان حفظ می‌شود زیرا در چنین حالتی مقادیر چرخش سیاره و چرخش ماه دارای علامت مخالف هستند). تنها مهواری (قمری) در منظومه خورشیدی که این اثر برای آن قابل اغماض نیست، تریتون نپتون است. همه قمرهای وارونه دیگر در مدارهای دوردست قرار دارند و نیروهای کشندی بین آنها و سیاره ناچیز است. باور بر این است که عطارد و زهره هیچ قمری ندارند، زیرا هر قمر فرضی مدت‌ها پیش کاهش سرعت را تجربه می‌کرد و به دلیل سرعت چرخش بسیار آهسته هر دو سیاره به سیارات برخورد می‌کرد. علاوه بر این، زهره
سیاره به سیارات برخورد می‌کرد. علاوه بر این، زهره دارای چرخش وارونه نیز می‌باشد.
نیسارگاداتا مهاراج (۱۷ آوریل ۱۸۹۷–۸ سپتامبر ۱۹۸۱)، یکی از معلمان فرقه اینچگیری و آموزگار مکتب آدویتا بود. کتابی تحت نام من آن هستم در سال ۱۹۷۳ به وسیله پخش شد که ترجمه آموزه‌های وی از زبان ماراتی به انگلیسی را دربر می‌داشت، این کتاب موجبات شهرت نیسارگاداتا در فرنگستان را فراهم کرد. همچنین برگردان پارسی این کتاب در وب فارسی قابل تهیه است. زندگی‌نامه. وی در ۱۷ آوریل ۱۸۹۷ (احتمالاً با نام ماروتی شیروامپانت کامبلی) از مادری به نام پارواتی‌بی و پدری به اسم شیروامپانت کامبلی در بمبئی زاده شد. زادروز او با جشنواره
کامبلی در بمبئی زاده شد. زادروز او با جشنواره ، روز تولد هانومان یکی از خدایان هندو مصادف شده بود و از همین روی، والدینش نام ماروتی را برای او برگزیدند. پدر و مادرش از یکی از سنت‌های ویشنوپرستی در هندوئیسم که نام دارد پیروی می‌کردند. پدرش شیروامپانت، به عنوان مستخدم در بمبئی کار می‌کرد و بعدتر به کشاورزی در محله کاندالگائون مشغول شد. ماروتی شیورامپانت کامبلی به همراه دو برادرش، چهار خواهر و والدین در روستایی کوچک به نام کاندالگائون واقع در منطقه سیندهودورگ ماهاراشترا پرورش یافت، با درگذشت پدر به سال ۱۹۱۵،
ماهاراشترا پرورش یافت، با درگذشت پدر به سال ۱۹۱۵، به همراه برادر بزرگش برای تأمین معاش خانواده به بمبئی نقل مکان کرد. ابتدا به کار کارمندی مشغول شد و سپس در فروشگاهی کوچک به کار فروش نوعی سیگار دست پیچ هندی که بیدی نام دارد پرداخت و چندی نگذشت که صاحب یک فروشگاه خواربار فروشی زنجیره ای شد. در ۱۹۲۴ ازدواج کرد، حاصل پیوندش سه فرزند دختر و یک پسر بود. سادانا. در ۱۹۳۳، یاشوانترائو باگکار، دوست ماهاراج وی را به گورویش (مرشد)، سیدارامشوار ماهاراج معرفی کرد. گورو به او می‌گوید، «تو آنی نیستی که می‌اندیشی…».
گورو به او می‌گوید، «تو آنی نیستی که می‌اندیشی…». سیدارامشوار او را به اینچگری سامپرادایا معرفی کرد، به او دستورالعمل مراقبه و مانترا داد، ماهاراج نیز بلافاصله همه دستورالعمل ها و دستورها سیدارامشوار را یک به یک دنبال و اجرا می‌کرد: به دنبال دستور گورویش مبنی بر تمرکز بر احساس "من هستم"، ماهاراج همه ی اوقات فراغتش را به تماشای خود در سکوت پرداخت و سال های آینده را به همین شیوه ادامه داد، مراقبه می‌کرد و می‌خواند: همنشینی نیسارگاداتا با گورویش دو سال و نیم بشتر به طول نیانجامید، سیدارامشوار ماهاراج در ۹
بشتر به طول نیانجامید، سیدارامشوار ماهاراج در ۹ نوامبر ۱۹۳۶ میلادی در گذشت. یک سال پس ماهاراج بمبئی را ترک گفت و به سر تا سر هندوستان سفر کرد. پس از هشت ماه به خانواده اش در بمبئی بازگشت. در راه بازگشت به خانه وضعیت ذهنی اش دگرگون شد و فهمید که "دیگر هیچ مشکلی ندارد." برای تامین معاش فروشگاهی در بمبئی به راه انداخت و باقی عمرش را در این شهر گذراند. سال های واپسین. در میان سال های 1942 تا 1948، ضایعه از دست دادن فرزند دختر و به دنبال آن مرگ همسرش را متحمل شد. در سال 1951، با دریافت الهاماتی از سوی گورویش
شد. در سال 1951، با دریافت الهاماتی از سوی گورویش سیدارامشوار، شروع به پذیرفتن شاگرد کرد. پس از بازنشستگی اش در سال ۱۹۶۶، در خانه اش به آموزش و گفت و گو با جویندگان می‌پرداخت تا اینکه هشتم سپتامبر سال ۱۹۸۱، در سن 81 سالگی بر اثر سرطان گلو درگذشت. آموزه ها. نیسرگداتا خود درباره آموزه هایش چنین می‌گوید: شیوه آموزش. نیسارگاداتا اتاقی در خانه اش در شهر بمبئی برای شاگردان و بازدیدکنندگان اختصاص داده بود، در آنجا روی تخت یمی‌نشست و به گفت‌وگو و پرسش و پاسخ با مریدانش می‌پرداخت، از این اتاق هچمنین برای مناجات
مریدانش می‌پرداخت، از این اتاق هچمنین برای مناجات روزانه، خواندن سرودهای معنوی () جلسات مراقبه و سخن‌رانی استفاده می‌شد. کتی بوچر خاطرنشان می کند که اینچگیری سمپرادایا از بدو تاسیسش در اوایل قرن نوزدهم میلادی، بر مراقبه روی مانترا تأکید می کرد، اما با آمدن سیدارامشوار مانترا جای‌گاه خود را به گونه ای از تکنیک تفحص خویش داد. بوچر همچنین خاطرنشان می کند که نیسرگداتا برای شاگردان فرنگی‌اش شیوه آموزش دیگری را از طریق پرسش و پاسخ به کار می‌گرفت. بسیاری از گفتگوهای نیسارگداتا مهاراج ضبط و مکتوب شده است، کتاب من
نیسارگداتا مهاراج ضبط و مکتوب شده است، کتاب من آن هستم و چندین کتاب دیگر که به او منسوب شده‌اند بر مبنای آن ها گردآوری شده است. آگاهی از ذات حقیقی. تیموتی کان‌وِی می‌گوید تنها مسئله نیسرگداتا این بود: نیسرگا یوگا. آنچه را نیسرگاداتا تدریس می‌کند نیسارگایوگا نمیده شده است. (نیسارگا را می‌توان به عنوان طبیعت ترجمه کرد) اظهار نظر اوشو. وقتی شاگردان شری راجنیش، عارف مشهور هندی از او دربارهٔ نیسارگاداتا می‌پرسند او را بیدی بابا می‌خواند و این‌گونه توصیف می‌کند: مردی در بمبئی، نامش نیسارگاداتا است، هیچ‌کس این
مردی در بمبئی، نامش نیسارگاداتا است، هیچ‌کس این اسم را نمی‌شناخت؛ میان اکثریت این مرد به اسم بیدی بابا شناخته شده بود، زیرا پیوسته سیگار بیدی دود می‌کرد. در هر روستایی از هند بروید یکی از این بیدی باباها می‌یابید. می‌اندیشم هند هفت‌صد هزار روستا داشته باشد و شما در هر یکی از این روستا دست‌کم یک بیدی بابا می‌توانید بیابید، شاید هم بیشتر. امریتو چند روز پیش برایم نامه ای نوشت دربارهٔ یک مرد هلندی که بسیار مجذوب یکی از همین بیدی باباها شده بود، این مرد هلندی آدم مخلصی به نظر می‌آمد، ولی مشکل این جااست،
آدم مخلصی به نظر می‌آمد، ولی مشکل این جااست، پبسیاری از مردمانی که از فرنگ به هند می‌روند قلب کودکانه ای دارند، ساده لوح و زود باورند، متوجه نیستند که معنویت در هند تنها یک روتین است. همه گپ‌های بزرگ و قشنگ قشنگ می‌گویند و زندگی‌هایشان را که می‌بینی به زشت‌ترین حالت ممکن می‌زیند. وقتی بیدی بابا گفت می‌خواهد فقط با مرد هلندی گپ بزند، طبیعتاً ایگویش به طرز عظیمی گسترش پیدا کرده بود، جمعیتی که دورش گرد آمده بودند هم از همین کیفیت مشابه برخوردار بودند… بنابراین با مرد هلندی صحبت کرد، این مرد همانی است اکنون
با مرد هلندی صحبت کرد، این مرد همانی است اکنون کتابهایی دربارهٔ بیدی بابا گردآوری کرده‌است. فرنگستانی ها این کتاب‌ها را می‌خوانند و فکر می‌کنند بیدی بابا چه حرف‌های شگفت‌انگیزی به زبان آورده، در حالی که این حرف‌ها را در هند مثل طوطی همه تکرار می‌کنند—وقتی بیدی بابا گفت، «آهام براهماسمی؛ من خدا هستم، من آن هستم» مرد جوان هلندی بی‌درنگ کتاب گرد آوری می‌کند: من آن هستم! چون برای فرنگی‌ها، این شکل از معنویت تازگی دارد، همان‌گونه که برای شرقی ها، دانش فرنگی‌ها تازگی می‌کند. (spirituality is a foreign affair,
تازگی می‌کند. (spirituality is a foreign affair, just as for the East, science is a foreign affair.) یک گدا بهتر می‌تواند دربارهٔ متافیزیک و ایدئولوژی‌های بزرگ حرف بزند… و هنگامی که یکی از فرنگ می‌آید، شاید تحصیل کرده باشد اما تحصیلاتش تحصیلات علمی است، تحصیلاتش تحصیل منطق است، تحصیلات او را به یک روشن‌فکر درجه‌یک بدل کرده، اما در قلب، او همچنان ساده لوح باقی مانده‌است. پس هر آدم احمقی، هر بیدی بابایی که از راه می‌رسد می‌تواند تأثیر بزرگی بر او بگذارد. این مرد هلندی ماه‌ها با بیدی بابا زندگی کرد. او نامی
مرد هلندی ماه‌ها با بیدی بابا زندگی کرد. او نامی که به آن شهره است، بیدی بابا را ذکر نمی‌کند، فقط نام قانونی اش، نیسارگاداتا ماهاراج را به میان می‌آورد. کتاب‌های زیادی راجع به نیسارگاداتا ماهاراج نبشته است، او را به سراسر دنیا شناسانده و مشهورش کرده‌، کتاب‌هایش را خواندم مزخرف محض است.
ویدانته ادویته (به ) از مکاتب فلسفی هندو است و در اصل با نام پروساوادا شناخته می شود، آدویتا یکی از سیستم های معنوی در سنت هندی است و به این ایده اشاره دارد که خویشتن حقیقی انسان که به آن آتمن می‌گویند از جدا نیست بلکه آتمان (یعنی خویشتن واقعی آدمی)، در واقع همان برهمن، والاترین واقعیت متافیزیکال هستی است. آدویتا قدیمی‌ترین زیر شاخهٔ مکتب ودانتا است و ریشه‌های آن به هزارهٔ یکم پیش از میلاد باز می‌گردد. پیروان این مکتب که آدوایتین، آدویتا ودانتین و یا مایاودین خوانده می‌شوند، دنیای برساخته ذهن که توسط عقل و