payamvha/North_RAG huggingface dataset:
وی یکباره تغییر کرد و این پیشکسوت فوتبال ایران در سن ۴۵ سالگی بر اثر آمبولی ریه جان خود را از دست داد. علی انصاریان بازیکن سابق پرسپولیس، استقلال و تیم ملی فوتبال ایران نیز روز چهارشنبه ۱۵ بهمن بر اثر ابتلا به ویروس کرونا در ۴۳ سالگی از دنیا رفت. پس از درگذشت این دو بزرگوار، با تلاش باشگاه فوتبال پرسپولیس، تصمیم گرفته شد یک مسابقه بین منتخب سرخابی و منتخب ۹۸ و یک مسابقه بین هنرمندان استقلال و هنرمندان پرسپولیس برای یادبود مهرداد میناوند و علی انصاریان برگزار شود. پخش زنده. این مسابقات از برنامهٔ فوتبال
شود. پخش زنده. این مسابقات از برنامهٔ فوتبال برتر شبکه سه پخش شد. حواشی بازی‌ها. منتخب سرخابی–منتخب ۹۸. به مناسبت گرامیداشت یاد و خاطره این دو فوتبالیست پیشکسوت عصر سه‌شنبه ۲۸ بهمن ۱۳۹۹ بازیکنان منتخب تیم ۹۸ و منتخبی از بازیکنان سابق استقلال و پرسپولیس در ورزشگاه آزادی تهران به مصاف هم رفتند که این دیدار با برتری ۳ بر ۲ تیم منتخب سرخابی به پایان رسید. علی کریمی، جواد کاظمیان و بهنام ابوالقاسم‌پور برای تیم منتخب سرخابی گل زدند و رسول خطیبی و خداداد عزیزی نیز گل‌های تیم منتخب ۹۸ را به ثمر رساندند. در این
نیز گل‌های تیم منتخب ۹۸ را به ثمر رساندند. در این دیدار که برای خیلی از بازیکنان مرور خاطرات بازی در ورزشگاه آزادی بود اما جای دو یار قدیمی شأن خالی بود، در دقایق ۸ و ۲۵ که شماره پیراهن انصاریان و میناوند بود بازی متوقف شد و بازیکنان با قرائت فاتحه یاد و خاطره این دو بازیکن را گرامی داشتند. در تیم منتخب ۹۸ این بازیکنان به میدان رفتند: پرویز برومند، محمد خاکپور، کریم باقری، علیرضا منصوریان، سیروس دین‌محمدی، رسول خطیبی، علی دایی، خداداد عزیزی، علی‌اکبر استاداسدی، رضا شاهرودی، مهدی هاشمی‌نسب، اسماعیل حلالی،
رضا شاهرودی، مهدی هاشمی‌نسب، اسماعیل حلالی، علی لطیفی، علی‌اصغر مدیرروستا، ستار همدانی، احمد تقوی، رضا عنایتی. سرمربی: بیژن ذوالفقارنسب. در تیم منتخب سرخابی‌ها هم این بازیکنان به میدان رفتند: ابراهیم میرزاپور، یحیی گل‌محمدی، رحمان رضایی، حسین کاظمی، محمد نوازی، علی کریمی، جواد کاظمیان، علیرضا واحدی نیکبخت، بهنام ابوالقاسم‌پور، بهروز رهبری‌فرد، مهدی تارتار، مهدی امیرآبادی، ادموند بزیک، ابراهیم شکوری، رضا جباری، حسن خان‌محمدی، پژمان جمشیدی، عادل کلاه‌کج. سرمربی: علی پروین هنرمندان استقلال–هنرمندان پرسپولیس.
علی پروین هنرمندان استقلال–هنرمندان پرسپولیس. چهارمین دربی هنرمندان در ۳۰ بهمن ۱۳۹۹ با حضور چهره‌های سینمایی و هنری برگزار شد. دربی هنرمندان برای یادبود مهرداد میناوند و علی انصاریان دو پیشکسوت فوتبال کشورمان برگزار شد. در این بازی هنرمدان پرسپولیس ابتدا در دقیقه ۱۳ توسط امیر مقاره به گل رسیدند و مهدی ماهانی در دقایق پایانی بازی توانست نتیجه را به تساوی بکشاند. همچنین بازی در دقایق ۸ و ۲۵، به یاد علی انصاریان و مهرداد میناوند متوقف شد و بازیکنان و دو تیم به احترام دو بازیکن فقید فوتبال کشورمان سکوت کردند.
احترام دو بازیکن فقید فوتبال کشورمان سکوت کردند. در تیم هنرمندان استقلال این بازیکنان به میدان رفتند: پرویز برومند، سید جواد هاشمی، هاشم بیک‌زاده، کامران تفتی، هادی کاظمی، محسن تنابنده، بهنام بانی، حامد برادران، بهرام افشاری، پویا امینی، علی صالحی، گرشا قباد، مسعود صادقلو، ارسلان قاسمی، شاهرخ شاهی، علی مسعودی، مبین شادلو، مهدی پاشازاده، علیرضا واحدی نیکبخت، امیرعباس گلاب، میرطاهر مظلومی، علی سفلا، فرزاد شیرمحمدی، آرمین آرمان‌پور، شاهین آرین، میلاد کی‌مرام، مجتبی پوربخش، یاسر بینام، حسن فتحی، مهدی ماهانی،
مجتبی پوربخش، یاسر بینام، حسن فتحی، مهدی ماهانی، فرهاد جم، پیمان طالبی، رضا عنایتی در تیم هنرمندان پرسپولیس هم این بازیکنان به میدان رفتند: علی عبدالمالکی، حسن خان‌محمدی، بابک زرین، هومن جوادی، محمدرضا عیوضی، رامین راستاد، فتحی، محمد پروین، دانیال عبادی، جواد کاظمیان، علی لهراسبی، فریدون آسرایی، محسن ایزی، رضا جباری، کامبیز دیرباز، پدرام کریمی، آرش نوایی، محمدرضا مهدوی، بهرنگ علوی، حمید اصغری، عماد طالب‌زاده، فرید فروغی، منوچهر هادی، کیوان ساکت اف، پرواز همای، حامد همایون، جوادی، مجید یلان، سپهر غفارپور،
حامد همایون، جوادی، مجید یلان، سپهر غفارپور، مهدی صالح‌پور، سروش مظهری، نیما نکیسا، امیر مقاره آمار. گلزنان. ۱ گل
نئو-فئودالیسم یا فئودالیسم نو، نظریه‌ای است دربارهٔ تولد مجدد برخی سیاست‌های حکمرانی، اقتصادی و زندگی عمومی در دوره معاصر که مشابه با سیاست‌های جوامع فئودالی در دوران‌های گذشته‌است، نظیر حقوق نابرابر و حمایت‌های قانونی برای عوام و اشراف. مفهوم «نوفئودالیسم» ممکن است بر اقتصاد متمرکز باشد. از جمله مسائلی که ادعا می‌شود با ایده نوفودالیسم در جوامع معاصر مرتبط است، رده‌بندی طبقاتی، جهانی سازی، سیاست خارجی نومحافظه‌کارانه، مهاجرت انبوه / مهاجرت غیرقانونی، سیاست‌های مرزهای آزاد، شرکت‌های چند ملیتی و
سیاست‌های مرزهای آزاد، شرکت‌های چند ملیتی و «ابر-شرکت‌گرایی» است.
استریمر شخصی است که محتوای خود را از طریق پخش زنده یا فیلم از پیش ضبط شده به صورت برخط پخش می‌کند. دامنه استریمرهای برخط به گونه‌های مختلفی اعم از بازی‌های ویدئویی، آموزش‌ها یا حتی چت‌های انفرادی گسترش یافته است.
رائو یک ستاره خیالی در کتاب‌های کامیک آمریکایی منتشر شده توسط دی‌سی کامیکس و جهان ساختگی آن است. این شخصیت یک ابرغول سرخ (در برخی تفسیرات کوتوله سرخ) است که سیارهٔ کریپتون به دور محور آن می‌گردد. رائو اولین بار در مجموعه "سوپرمن: آخرین خدای کریپتون" به عنوان خدای کریپتون و خورشید ظاهر شد، و همچنین یکی از نهادهای قدرتمند در دنیای دی‌سی به‌شمار می‌رود که خالق یک جهان کامل و سیاره کریپتون نیز است. رائو دارای فرزندانی به نام‌های نایت‌وینگ (پسر)، فِلیم‌بِرد (دختر)، وُهک (پسر) است که به وی خدمت می‌کنند. تاریخچه.
وُهک (پسر) است که به وی خدمت می‌کنند. تاریخچه. زمانی در گذشته باستان کریپتون، رائو به عنوان خدای خورشید در نظر گرفته می‌شد و به همین ترتیب، ستاره کریپتون به احترام وی نامگذاری شد. اروک-اِل بنیانگذار سلسله خاندان (اِل)، موجوداتی را که با موهای قرمز متولد شده اند را نشانه‌ای از نفوذ الهی رائو می‌داند و این را یک عمل معمول می‌داند که همه شهروندان مرد با موهای قرمز به طور خودکار در ارتش کریپتون پذیرفته می‌شوند. جاف-ال رهبر کریپتون‌ها، بعدها فرهنگ توحیدی را بنیان نهاد، که در آن رائو تنها خدای تمام کریپتون بود.
نهاد، که در آن رائو تنها خدای تمام کریپتون بود. کلیساها به نام رائو تأسیس می‌شدند و معمولاً افراد دارای شهرت معتبر تهیه زندگی برای خود به عنوان کشیش رائو انجام می‌گرفتند. از کسانی که راه رائو را دنبال می‌کنند غالباً رائوئیست یاد می‌شود. توانایی‌ها و قدرت‌ها. رائو خدای کریپتون، و بسیار قدرتمند است. هرچند او فقط خدای کریپتون نیست، بلکه خدای آن جهان نیز است. رائو جهان را خلق کرد زیرا او تنها بود. وی سپس کریپتون را ایجاد کرد که به معنای واقعی سیاره مورد علاقه او است، و همه ساکنان آن را با ابرقدرت‌های هنگام
او است، و همه ساکنان آن را با ابرقدرت‌های هنگام آن‌ها ایجاد کرد و برکت داد، سوپرمن به عنوان یکی از نسل‌ها و پسران نیز است.
«ما مال همیم» () ترانه‌ای از خواننده-ترانه‌پرداز آمریکایی ماریا کری از دهمین آلبوم استودیویی‌اش "رهایی میمی" (۲۰۰۵). این ترانه در ۲۹ مارس ۲۰۰۵ از طریق آیلند رکوردز به عنوان دومین تک‌آهنگ آلبوم منتشر شد. «ما مال همیم» را کری، جرمین دوپری، مانوئل سیل، جانتا آستین، بیبی‌فیس، دارنل بریستول، بابی وومک، پاتریک موتن و ساندرا سلی نوشته‌اند و توسط کری، دوپری و سیل تهیه شده‌است. اشعار این ترانه روایت ناامیدی یک زن از بازگشت عشق سابق خود را شرح می‌هد. به دنبال کاهش محبوبیت وی بین سال‌های ۲۰۰۱ و ۲۰۰۵ ، منتقدان این
محبوبیت وی بین سال‌های ۲۰۰۱ و ۲۰۰۵ ، منتقدان این ترانه را بازگشت موسیقی او لقب دادند، زیرا بسیاری از منتقدان حرفه او را تمام شده می‌دانستند. «ما مال همیم» چندین جایزه و نامزدی را در صنعت موسیقی در طول سال‌های ۲۰۰۵–۲۰۰۶ برای او به ارمغان آورد. این ترانه در ایالات متحده رکوردهای جدول‌های فروش را شکست و به شانزدهمین رتبه اول کری در ۱۰۰تای داغ "بیلبورد" ایالات متحده تبدیل شد. این ترانه در استرالیا نیز در صدر جدول قرار گرفت و در کشورهای دانمارک، مجارستان، ایرلند، هلند، نیوزیلند، اسکاتلند، اسپانیا و انگلستان به
هلند، نیوزیلند، اسکاتلند، اسپانیا و انگلستان به پنج‌تای برتر رسید.
ریشه‌پوش (به انگلیسی: Coleorhiza)، یا غلاف ریشه، لایه‌ای از بافت است که ریشه بذر را در تک‌لپه‌ها احاطه کرده است. این یک لایه محافظ در اطراف کلاهک ریشه و ریشه است. ریشه‌پوش اولین بخشی است که از طریق بذر رشد می‌کند. در طول جوانه‌زنی، ریشه‌پوش در ابتدا از طریق کشیدگی سلول رشد می‌کند، اما در نهایت به وسیله ریشه سوراخ می‌شود و سپس مانند یقه‌ای در اطراف پایه ریشه باقی می‌ماند. همچنین ریشه‌های جانبی و نابجا دارای ریشه‌پوش هستند.
بخش مرکزی، یکی از بخش‌های شهرستان کرخه در استان خوزستان ایران است. مرکز این بخش، شهر الوان است. تقسیمات کشوری. شهر: الوان جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت بخش مرکزی شهرستان کرخه برابر با ۴۶٬۰۰۹ نفر بوده‌است.
نیک لَند (زادهٔ ۱۷ ژانویه ۱۹۶۲) فیلسوف، نویسندهٔ داستان کوتاه ترسناک و وبلاگ‌نویس انگلیسی است. برخی او را پدر شتاب‌گرایی و مناقشه‌برانگیزترین فیلسوف زندهٔ حال حاضر جهان می‌دانند. نوشته‌های او «نظریه-داستان» اند، ژانری که ژان بودریار خلق کرده‌است. او از بنیانگذاران واحد پژوهش فرهنگ سایبرنتیک (CCRU) در دههٔ ۱۹۹۰ است. آثار لند با پیش‌روی شتاب‌گرایی و واقع‌گرایی نظرورزانه پیوندی ناگسستنی دارند. کتاب‌شناسی. آثار ترجمه‌شده به فارسی. کتاب مقالات
بهنام خاکسار طراح جلوه‌های ویژه بصری سینما و تلویزیون است. او برندهٔ سیمرغ بلورین بهترین جلوه‌های ویژه بصری از سی و یکمین دوره جشنواره فیلم فجر برای فیلم عقاب صحرا و تندیس هفدهمین جشن خانه سینما برای فیلم میهمان داریم است.
مقدمه‌ای بر متافیزیک (به فرانسوی: "Introduction à la Métaphysique") جستاری است از فیلسوف و متفکر فرانسوی، آنری برگسون که در سال ۱۹۰۳ نوشته شده‌است. این جستار دربارهٔ مفهوم واقعیت است. برای برگسون، واقعیت نه در مجموعه ای از وضعیت‌های مجزا بلکه به عنوان فرایند مشابهی روی می‌دهد که در "فلسفه هستی‌شناسی شدن" (Process philosophy) توصیف شده. واقعیت سیال بوده و نمی‌توان آن را به‌طور کامل به واسطه تحلیل‌های تقلیل گرایانه درک کرد، تحلیل‌هایی که به گفته او شامل "گشتن دور یک ابژه" و کسب دانش از دیدگاه‌های مختلف مرتبط
دور یک ابژه" و کسب دانش از دیدگاه‌های مختلف مرتبط است. در عوض، واقعیت را تنها از طریق شهود می‌توان درک کرد. شهودی که خود او ورود به ابژه، می خواندش. درواقع در این چارچوب برگسون را باید نخستین فیلسوفی دانست که به اراده بیش از تفکر اهمیت می‌دهد و در این راستا جمله "من اراده می‌کنم" را به جای جمله مشهور دکارت، یعنی می‌داند "می‌اندیشم پس هستم" قرار می‌دهد. اثرگذاری متن نوشته برگسون بیشتر شبیه اثرگذاری شعر است تا فلسفه به همین دلیل برتراند راسل فلسفه برگسون را فلسفه شعر خوانده‌است. دیگر عنصر مهم در تفسیر برگسون
شعر خوانده‌است. دیگر عنصر مهم در تفسیر برگسون زمان است، به گونه ای که او زمان و استمرار عامل شناخت انسانی می‌داند. به گفته هورکهایمر برگسون نظریه متافیزیک خود را در بسط نظریه پوزیتیویستی از علم بسط می‌دهد. نظریه‌ها و تفکرات حوزه روانشناسی و زیست‌شناسی بعد از این متن بسیار تحت تأثیر نظریات برگسون در مورد متافیزیک قرار گرفتند. برگسون در این متن با ارائه توصیفی از شهر پاریس به عنوان یک مثال فضایی، به ما توضیح می دهد که چگونه شهود و هوش موردنظر او با یکدیگر ترکیب می شوند تا به تولید یک دانش مفهومی از فضا
ترکیب می شوند تا به تولید یک دانش مفهومی از فضا برسند. در اینجا برگسون عنوان میکند که برای رسیدن به هر گونه دانش حقیقی زیبایی شناسانه از فضا و یا یک ابژه هنری به همان اندازه که به شهود برای بی غرضی نیاز داریم به هوش خام علمی هم نیاز دارم. ترجمه به فارسی. در کتاب "نظریه های زیبایی شناسی"، آنری برگسون و دیگران، گردآوری و ویرایش مارک فاستر گیج، ترجمه احسان حنیف، تهران: فکرنو، ۱۳۹۹.
دهستان کرخا، یکی از دهستان‌های بخش شاوور شهرستان کرخه در استان خوزستان ایران است. مرکز این دهستان، روستای خویس است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت دهستان کرخا برابر با ۹،۲۰۷ نفر بوده‌است.
ساقه‌چه (به انگلیسی: Epicotyl)، برای مراحل اولیه زندگی گیاه مهم است. در کاراندام‌شناسی گیاهی، ساقه‌چه، ساقه رویانی بالای لپه است. در برخی از گیاهان ساقه‌چه در نهایت به برگ گیاه تبدیل می‌شود. در دولپه‌ها همان چیزی است که به نظر می‌رسد ساقه پایه در زیر لپه‌های پژمرده و خشک شده است ساقه‌چه می‌باشد. در گیاهان تک‌لپه، اولین شاخه‌ای که از زمین یا از بذر خارج می‌شود ساقه‌چه است که اولین شاخه‌ها و برگ‌ها از آن بیرون می‌آیند. تصور می‌شود که طویل شدن ساقه‌چه توسط گیرنده‌های نوری فیتوکروم کنترل می‌شود.
ببعی یک مجموعه پویانمایی تلویزیونی ایرانی به کارگردانی حسین صفارزادگان و تهیه‌کنندگی محمدمهدی مشکوری است. این مجموعه با تکنیک کات اوت و برای گروه سنی خردسال تولید شده است. این سریال انیمیشن پربیننده‌ترین انیمیشن شبکه پویا بوده است. تاریخچه. تولید فصل اول مجموعه پویانمایی ببعی در ۲۷ آذر ۱۳۹۷ در شبکه پویا آغاز شد. فصل اول انیمیشن ببعی در ۲۶ قسمت ۷ دقیقه‌ای و در بازه زمانی ۶۰ روز تولید شد. نخستین قسمت آن نیز در ۲۸ اسفند همان سال از شبکه پویا پخش گردید. تولید قسمت‌های بعدی مجموعه پویانمایی ببعی در سال‌های بعد
بعدی مجموعه پویانمایی ببعی در سال‌های بعد ادامه یافت و بر اساس گزارش سازمان صدا و سیما، این سریال انیمیشن با ۴۴ درصد بیننده خردسال به پربیننده‌ترین انیمیشن شبکه پویا تبدیل شد. این مجموعه دارای فضای فانتزی و مناسب خردسالان پیش‌دبستانی است. تمام شخصیت‌های این مجموعه حیوانات هستند. خلاصه داستان. این انیمیشن در فضای فانتزی برای مخاطب خردسال ساخته شده است. ببعی و ببعو دو خواهر گوسفند هستند که در کنار پدر و مادرشان مسائل مختلفی را یاد می‌گیرند. به عنوان مثال روزی ببعی مریض می‌شود و پدر و مادر با ترفندی به او یاد
ببعی مریض می‌شود و پدر و مادر با ترفندی به او یاد می‌دهند که باید داروهایش را سر موقع بخورد تا خوب شود. همچنین ببعی و ببعو یادمی‌گیرند که باید در دوران کرونا در صورت لزوم بیرون بروند و حتماً دوستانشان که شامل ماسک و دستکش و ژل هست را با خود به همراه ببرند. این انیمیشن در مورد بدغذایی و شیطنت و آداب معاشرت و… راه‌کارهای عملی، هم به پدر و مادر و هم به بچه‌ها می‌دهد. محصولات جانبی. مجموعه پویانمایی ببعی یکی از معدود انیمیشنهای ایرانی است که محصولات جانبی آن وارد بازار شده است. در سال ۱۴۰۰، مجموعه چهار جلدی
وارد بازار شده است. در سال ۱۴۰۰، مجموعه چهار جلدی کتاب‌های ببعی توسط انتشارات نبات وارد بازار کتاب شد. در سال ۱۴۰۱ نوشت‌افزار ببعی وارد بازار گردید و در هشتمین نمایشگاه ایران‌نوشت، در صدر کاراکترهای محبوب کودکان شناخته شد. همچنین در سال ۱۴۰۱ اعلام شد که فیلم سینمایی ببعی به عنوان ببعی: آرزوی پرواز در جشنواره فیلم فجر رونمایی خواهد شد. این انیمیشن سینمایی پیشتر با عنوان ببعی قهرمان به کارگردانی میثم حسینی، تهیه کنندگی محمد مهدی مشکوری و نویسندگی عبدالله ملکی پروانه ساخت دریافت کرده بود. سرانجام این انیمیشن
پروانه ساخت دریافت کرده بود. سرانجام این انیمیشن سینمایی همزمان با بازگشایی مدارس، در تاریخ ۴ مهر ۱۴۰۳ بر پرده سینماهای سراسر کشور قرار گرفت. پخش بین‌الملل. در سال ۲۰۲۲، نسخه دوبله‌شده سریال ببعی در شبکه «میناکا چوجوک» کشور ترکیه با نام «Kuzugiller» به نمایش درآمد.
اگنس گری رمانی از نویسنده و شاعر بریتانیایی آن برونته است. اگنس گری اولین رمان از دو رمان آن برونته است که در دسامبر ۱۸۴۷ با نام مستعار «اکتون بل» منتشر شد.
کنسرتو پیانو شماره ۲۴ () در دو مینور، کا. ۴۹۱، یک کنسرتو ساختهٔ ولفگانگ آمادئوس موتسارت برای کیبورد (معمولاً پیانو) و ارکستر است. او این کنسرتو را در زمستان ۱۷۸۵ تا ۱۷۸۶ ساخت و آن را در ۲۴ مارس ۱۷۸۶ (سه هفته پس از اتمام کنسرتو پیانو شماره ۲۳ در لا ماژور)، به پایان رساند. از آنجا که موتسارت قصد داشت کنسرتو را خودش اجرا کند، قسمت تکنواز را به‌طور کامل ننوشت. این اثر برای اولین بار در اوایل آوریل ۱۷۸۶، در بورگ‌تئاتر وین با تکنوازی و رهبری آهنگساز، اجرا شد. از لحاظ زمانی، این اثر بیستمین اثر از ۲۳ کنسرتو پیانوی
زمانی، این اثر بیستمین اثر از ۲۳ کنسرتو پیانوی اصلی موتسارت است. این کار یکی از دو کنسرتو پیانوی موتسارت در گام مینور است که او ساخته‌است، دیگری کنسرتو پیانو شماره ۲۰ است. در هیچ‌یک از کنسرتو پیانوهای موتسارت سازهای بیشتری غیر از آنچه که در این کنسرتو استفاده شده است، وجود ندارد و سازهایی که در پارتیتور نوشته شده‌است عبارتند از: ارکستر زهی، بادی‌های چوبی، هورن‌ها، ترومپت‌ها و تیمپانی. کنسرتو در ۳ موومان است که اولین موومان با سرعت آلگرو در فرم سونات است و طولانی‌ترین موومان اول، در کلِ کنسرتو پیانوهای
و طولانی‌ترین موومان اول، در کلِ کنسرتو پیانوهای موتسارت است. موومان دوم لارگتو در می بمل ماژور (گام نسبی دو مینور) و دارای یک تم ساده است. موومان سوم یا فینال، با سرعت آلگرتو، دارای یک «تم» و ۸ واریاسیون در دو مینور است. این اثر یکی از کامل‌ترین ساخته‌های موتسارت در فرمِ کنسرتو است. لودویگ فان بتهوون و یوهانس برامس از ستایشگران اولیهٔ این کنسرتو بودند. آرتور هاچینگز (موسیقی‌شناس)، این اثر را «عالی‌ترین» کنسرتو پیانوی موتسارت اعلام کرد. تاریخچه. موتسارت کنسرتو را در زمستان ۱۷۸۵–۸۶، در چهارمین فصل حضور خود
را در زمستان ۱۷۸۵–۸۶، در چهارمین فصل حضور خود در وین ساخت. این سومین کنسرتو از مجموعهٔ سه کنسرتویی بود که به سرعت و پشت سر هم ساخته شد (دو کنسرتوی دیگر شماره ۲۲ در می ماژور و شماره ۲۳ در لا ماژور بودند). او آهنگسازی شماره ۲۴ را اندکی پیش از آغاز ساخت اپرای کمیک عروسی فیگارو به پایان رساند. همچنین به این دو کار شمارهٔ مجاور ۴۹۱ و ۴۹۲ در فهرست کشل اختصاص داده شده‌است. این دو اثر گرچه در یک زمان ساخته شده‌اند اما تفاوت زیادی بین آنها وجود دارد. اپرا تقریباً یا کاملاً در گام‌های ماژور قرار دارد در حالی که
یا کاملاً در گام‌های ماژور قرار دارد در حالی که کنسرتو از معدود کارهای موتسارت است که در گام مینور ساخته شده‌است. رابرت دی. لوین، پیانیست و موسیقی‌شناس حدس می‌زند که این کنسرتو، به همراه دو کنسرتوی دیگر که پیش از آن ساخته شده‌اند، ممکن است نشان از خلاقیت موتسارت برای عبور به جنبه تیره‌تری از آثارش در مقابل ساخت یک اپرای کمیک داشته باشد. اولین اجرای کنسرتو در ۳ یا ۷ آوریل ۱۷۸۶، در بورگ‌تئاتر، وین بود. موتسارت به‌عنوان تکنواز در این کنسرت حضور داشت و ارکستر را از کنار ساز رهبری کرد. در سال ۱۸۰۰، کنستانزه
را از کنار ساز رهبری کرد. در سال ۱۸۰۰، کنستانزه (بیوهٔ موتسارت)، پارتیتور اصلی این اثر را به ناشر موسیقی یوهان آنتون آندری در شهر افنباخ آم ماین فروخت. پس از آن سِر جورج دونالدسون (یک نیکوکار اسکاتلندی) در سال ۱۸۹۴، پارتیتور را به کالج سلطنتی موسیقی لندن اهدا کرد. به‌طور کلی در طولِ قرن نوزدهم، پارتیتور این کار بارها به‌طور خصوصی دست‌به‌دست شد. پارتیتور اصلی فاقد علامتِ تمپو است و موتسارت سرعت قطعات را فقط در نت‌های متعلق به خودش (نت‌های تکنواز) وارد کرده‌است. نت‌های دیگر بخش‌های ارکستر برای نوازندگان، به
نت‌های دیگر بخش‌های ارکستر برای نوازندگان، به وضوح و کامل نوشته شده‌است، اما نت‌های تکنواز ناقص است و در بسیاری از مواقع، موتسارت فقط علامت‌هایی خارج از خط حامل برای درجه گام یا آکوردهای شکسته، درج کرده‌است. این امر نشان می‌دهد که او قسمت عمده‌ای از بخش تکنوازی را به‌صورت بداهه ساخته‌است. در این پارتیتور همچنین نت‌های اضافه و بی‌ربط نیز وجود دارد، از جمله در موومان اول و در بخش گشایش، این موارد مشاهده می‌شود. گاه به گاه در پارتیتور اصلی خطای نت‌نویسی نیز وجود دارد که فردریش بلوم (موسیقی‌شناس)، این اشتباهات
دارد که فردریش بلوم (موسیقی‌شناس)، این اشتباهات را به موتسارت نسبت می‌دهد و می‌گوید: «واضح است که با عجله و فشار درونی نوشته شده‌است». موسیقی. ارکستر. کنسرتو در سه موومان به شرح زیر است: کنسرتو برای ۱ فلوت، ۲ ابوا، ۲ کلارینت، ۲ فاگوت، ۲ هورن، ۲ ترومپت، تیمپانی و ارکستر زهی ساخته شده‌است. این بزرگترین مجموعه از سازهایی است که موتسارت تا آن زمان در کنسرتوهای خود استفاده کرده بود. این اثر یکی از دو کنسرتوهایی است که موتسارت، هم از ابوا و هم از کلارینت استفاده کرد (قطعهٔ دیگر کنسرتو برای دو پیانو است که فقط در
(قطعهٔ دیگر کنسرتو برای دو پیانو است که فقط در نسخهٔ اصلاح شده، کلارینت نیز به آن اضافه شده‌است). کلارینت در آن زمان از سازهای معمول در ارکستر نبود، «رابرت دی. لوین» می‌نویسد: «غنای صدادهی در بادی‌ها، به‌دلیل حضور ابواها و کلارینت‌ها، ویژگی اصلی تمبر در این کنسرتو است و بارها و بارها در هر سه موومان، بادی‌ها نسبت به ارکستر زهی، خودنمایی بیشتری دارند و کاملاً بر آنها غلبه می‌کنند». ساز تکنواز در پارتیتور این کنسرتو، چمبالو معرفی شده‌است، منظور از این اصطلاح اغلب به ساز هارپسیکورد اشاره دارد، اما موتسارت در
اغلب به ساز هارپسیکورد اشاره دارد، اما موتسارت در این کنسرتو از نامِ ساز چمبالو، به‌عنوان یک اصطلاح عمومی استفاده کرده‌است که می‌تواند ساز پیانو را نیز در بر بگیرد و در قرن هجدهم، نوع مدرن‌تر این ساز، پویایی بیشتری از هارپسیکورد داشت. موومان اول. موومان اول طولانی‌تر و پیچیده‌تر از هر موومانی است که موتسارت در فرم کنسرتو ساخته‌است. میزان‌بندی این قسمت در است که در دیگر کنسرتوهای وی، فقط کنسرتو پیانوهای شماره ۴ در سل ماژور، شماره ۱۱ در فا ماژور و شماره ۱۴ در می ماژور هستند که با ریتم سه‌ضربی شروع می‌شوند.
می ماژور هستند که با ریتم سه‌ضربی شروع می‌شوند. موومان اول در فرم سونات است و از سبک دوره کلاسیک پیروی می‌کند. این اثر با یک گشایش ارکسترال شروع می‌شود و به‌دنبال آن، آغاز تکنوازی، بسط و گسترش، بازگشایش و در نهایت با کادنزا و کدا، این قسمت به پایان می‌رسد. با آنکه این موومان در خط کلی و مرسومِ کلاسیک حرکت می‌کند، اما موتسارت دست به نوآوریِ گسترده‌ای در ساختارِ اثر زده است. گشایش. بخش اکسپوزیسیون یا گشایش، طولانی و در ۹۹ میزان است و دو تم دارد؛ «تم اول» و «تم دوم». پایهٔ هر دو تم در گام مینور است. ارکستر
«تم دوم». پایهٔ هر دو تم در گام مینور است. ارکستر ابتدا تم اصلی را هم‌صدا و کم‌قدرت شروع می‌کند و نشانِ شدت، "پیانو" (P) در نظر گرفته شده‌است. لحن تمِ اصلیِ سیزده میزانی، در گام دو مینور و مبهم است و تا مرحلهٔ کادانس، بسیار رنگی است و از همهٔ دوازده نت گام کروماتیک بهره گرفته‌است. \relative c' { \set Score.tempoHideNote = ##t \tempo 4 = 140 \key c \minor \time 3/4 c2.(\p^\markup { \column { es2.) aes2( g4) fis4-. es'-. r8. fis,16 aes4( g f!) e-. des'-. r8. e,16 ges4( f es!) d-. b'-. r8. d,16 es4-. c'-. r8.
ges4( f es!) d-. b'-. r8. d,16 es4-. c'-. r8. es,16 aes4 aes,( a bes b c) f g g, c &lt;/score&gt; گشایشِ بخش تکنواز، قواعد مرسوم را کنار می‌گذارد و ایده‌های ارکسترال را که قبلاً شنیده شده‌است، دنبال نمی‌کند. در عوض، تکنواز با یک پاساژ ۱۸ میزانی و بدون همراهی ارکستر وارد می‌شود و به تم اصلی نیز اشاره‌ای نمی‌کند، بعد از این قسمت، تم اصلی با همراهی ارکستر ظاهر می‌شود. پیانو نیز پس از هفت میزان به ارکستر ملحق می‌شود. یکی دیگر از نوآوری‌های این کنسرتو این است که تکنواز، تم دوم بخش گشایشِ ارکستر را اجرا نمی‌کند
تکنواز، تم دوم بخش گشایشِ ارکستر را اجرا نمی‌کند و در مقابل، یک سری تم‌ها و مواد جدیدی معرفی می‌شوند. دونالد تووی (موسیقی‌شناس)، معرفی این مطالب جدید را «آموزه‌ای کاملاً براندازانه دانست، زیرا پیشتر (در فرم کنسرتو) مرسوم بود که در بخش آغازین، اجرای همنوازی کامل ارکستر (گشایش ارکسترال)، پیش‌بینی اجرای تکنواز باشد». پس از صد میزان از اجرای تکنواز و ارکستر، قطعه در گام نسبی می بمل ماژور قرار می‌گیرد و تکنواز با اجرای یک «تریل/کادانس» و هدایت ارکستر با یک آکورد هفت نمایان به تونیک، نشان می‌دهد که بخش گشایش
هفت نمایان به تونیک، نشان می‌دهد که بخش گشایش برای تکنواز، به پایان رسیده‌است. در مقابل، موتسارت بخش جدیدی را به بادی‌های چوبی اختصاص داده‌است. این گشایشِ جدید، حدود شصت میزان و قبل از اجرای یک «تریل/کادانس» دیگر که پایان واقعی گشایش را نشان بدهد، ادامه دارد. این امر باعث ایجاد یک «عبارت تکراری» در بخش «گشایش» و اتصال به بخش «بسط و گسترش» می‌شود. چارلز روزن (موسیقی‌شناس)، استدلال می‌کند موتسارت بدین‌ترتیب یک «گشایش دوبل» ایجاد کرد. روزن همچنین طی اظهاراتی توضیح می‌دهد که چرا موتسارت در طول مراحل آهنگسازی،
می‌دهد که چرا موتسارت در طول مراحل آهنگسازی، گسترش قابل توجهی در بخشِ گشایشِ ارکسترال ایجاد کرده است و نتیجه می‌گیرد که او برای حفظ تعادل بین ارکستر و تکنواز، به زمان بیشتری در این بخش نیاز داشته‌است. بسط و گسترش. بخش بسط و گسترش، با تکرار همان مواد از «بخش گشایش»، این بار در می بمل ماژور، توسط تکنواز آغاز می‌شود. در بین دیگر کنسرتوهای موتسارت، فقط کنسرتو پیانو شماره ۲۰ است که بخش «بسط و گسترش»، تکرار همان «بخش گشایش» است. اما در کنسرتو پیانو شماره ۲۴، تکرار گشایش، برای گسترش، به شکلی متفاوت اجرا می‌شود.
گشایش، برای گسترش، به شکلی متفاوت اجرا می‌شود. موتیف آغازین با کادانس نیمه‌تمام، چهار بار تکرار می‌شود و با مداخلهٔ بادی‌های چوبی، انگار سؤال را بعد از سؤال می‌پرسد. سؤال فینال در دو مینور پرسیده می‌شود و تکنواز با حرکتی نزولی، به آن پاسخ می‌دهد و سرانجام منجر به بیان تم اصلی توسط تمام ارکستر در فا مینور می‌شود. پس از آن تمِ ارکسترال گسترش می‌یابد و موتیفِ تم‌های چهارم و پنجم، از طریق دایره پنجم‌ها، حرکتی پایین‌رونده دارند و همراه با فیگورهای مداومِ تکنواز، منجر به تبادلی طوفانی بین ارکستر و تکنواز می‌شود
منجر به تبادلی طوفانی بین ارکستر و تکنواز می‌شود که کوتبرت گیردستون (موتسارت‌شناس قرن بیستم) آن را یکی از معدود کارهای موتسارت دانست که «شور و اشتیاق در آن مهارنشدنی است». «دونالد تووی» این بخش را پاساژی «خوب و توده‌ای سِتَبر» توصیف می‌کند. این تبادل، توسط تکنواز در یک خط از نت‌های «تریوله» (سه‌تایی) به‌صورت دولاچنگ و پژواکی از تم اصلی که توسط سازهای بادی اضافه شده‌است، ادامه پیدا می‌کند. در نهایت، این پاساژ انتقالی با مدولاسیون به گام سی مینور تغییر کرده و باعث شروع بازگشایش و بیانی متعارف از تم اصلیِ
و باعث شروع بازگشایش و بیانی متعارف از تم اصلیِ موومان، توسط ارکستر می‌شود. بازگشایش، کادنزا و کدا. در بازگشایش، طیف گسترده‌ای از تم‌های ارایه شده توسط ارکستر و تکنواز در «بخش گشایش»، به چالش کشیده می‌شود. موتسارت در این بخش موفق می‌شود تمامی تم‌های موجود را در گام دو مینور مجدداً جمع‌آوری کند، اما تم‌ها فشرده‌تر است، با نظم دیگری بیان می‌شود و در فرم جدید خود، در لحظه‌هایی نیز حاوی تکنیک‌هایی برای اجرای نوازندهٔ چیره‌دست پیانو است. آخرین تمی که به‌طور خلاصه جمع‌بندی می‌شود، تم دومِ ارکسترال، از بخش گشایش
جمع‌بندی می‌شود، تم دومِ ارکسترال، از بخش گشایش است که پس از ۴۰۰ میزان، دوباره ظهور می‌کند و با نت‌های سه‌تایی و دولاچنگ توسط تکنواز، تزیین و شنیده می‌شود. خلاصهٔ تکرارها با آرپژهای دولاچنگ پیانو، قبل از اینکه «تریل/کادانس» به یک «عبارت تکراری» تبدیل شود، به پایان می‌رسد. عبارت تکراری به نوبهٔ خود منجر به ایجاد یک فرماتا می‌شود و نشان از شروع کادنزا توسط تکنواز دارد. موتسارت در این موومان نُتی برای کادنزا ننوشته‌است، یا حداقل هیچ مدرکی در این زمینه وجود ندارد. بسیاری از آهنگسازان و اجراکنندگان بعدی از جمله
بسیاری از آهنگسازان و اجراکنندگان بعدی از جمله یوهان برامس، فروچو بوزونی و گابریل فوره کادنزاهای خودشان را نوشته و آهنگسازی کرده‌اند. در این اثر به‌صورت استثنایی و در نوشتار پارتیتور، تکنواز را به سویی سوق نمی‌دهد تا کادنزا را با یک «تریل/کادانس» خاتمه دهد. حذف تریل احتمالاً عمدی بوده‌است؛ چرا که موتسارت قصد داشت که کادنزا، مستقیم و بدون تریل، به کدا برود. کدا در کنسرتوهای موتسارت، معمولاً با ارکستر کامل و بدون نوشتنِ بخشی برای تکنواز، به پایان می‌رسد. اما در این کنسرتو قواعد شکسته می‌شود و تکنواز با