payamvha/North_RAG huggingface dataset:
عرب ذکر کرده است. بدره‌ و چند جای‌ دیگر زیر سلطة‌ حکام‌ لُرِ تابع‌ حکومت‌ صفوی‌ بود و در ۱۰۴۹، طبق‌ قرار داد صلحی‌ به‌ دولت‌ عثمانی‌ واگذار شد. جمعیت‌ بدره عراق در ۱۳۲۹ شمسی حدود شش‌هزار تن‌ بود که‌ تقریباً همگی‌ شیعة‌ اثنی‌ عشری‌ و آمیزه‌ای‌ از اقوام‌ کرد و لُر بودند، ظاهراً تاکنون‌ تغییرات‌ عمده‌ای‌ از لحاظ‌ جمعیتی‌ داشته‌ است‌. اطلاعات جمعیتی. به سبب نبود اطلاعات آماری دقیق و جدید در عراق، شمار واقعی لرهای عراق نامعلوم است.در سال ۲۰۰۹ جعمیت لر های عراق ۱۴۴هزار تا ۲۰۰ هزار نفر اعلام شده است. رسم و رسوم.
تا ۲۰۰ هزار نفر اعلام شده است. رسم و رسوم. لرهای عراق همچون مانند، کردها و لرهای ایرانی به رسم رسوم اجدادی خود ادامه داده و آن را فراموش نکرده اند. لرهای فیلی عراق مانند لرهای ایرانی لباس میپوشند و تقریبا رسوم و رقص های آنان مانند دستمال بازی یکی است‌. آنها نیز عید نوروز و دیگر جشن های ایرانی را جشن میگیرند. همچنین تا حدودی شاهنامه فردوسی را به زبان فارسی و ترجمه شده آن را میخوانند‌. مذهب. لرهای فیلی از زمان شاه اسماعیل صفوی به مذهب شیعه گرویدند. آنها چندین بار توسط سلطان های عثمانی برای تغییر مذهب مورد
بار توسط سلطان های عثمانی برای تغییر مذهب مورد هجوم حمله قرار گرفتند، اما باز به مذهب شیعه پایبند ماندند. در زمان لشکرکشی های ایران به عثمانی نیز به کمک سربازان ایرانی که تقریبا شیعه مذهب بودند رفتند و از آنها علیه حکومت عثمانی حمایت کردند. زبان. دربارۀ زبانی که لُرها در عراق بدان صحبت می کنند اطلاعات دقیق و موثقی در دست نیست. سایت پیپل گروپس زبان آن‌ها را لری شمالی دانسته‌است، اما همزمان از این زبان با عنوان "لکی عراق" یاد کرده‌است. جویس بلو زبانشناس فرانسوی نیز در کتاب راهنمای زبان‌های ایرانی به لری
نیز در کتاب راهنمای زبان‌های ایرانی به لری بغدادی از زبان‌های ایرانی موجود در عراق اشاره کرده که در بغداد گویشورانی دارد، اما آن را گویشی از زبان کُردی دانسته‌است. پیوند به بیرون. سازمان فرهنگی که برای پاسبانی از میراث لری مبارزه می کند»(۲۱ ژانویه ۲۰۱۷).
فرح‌آباد، یک آبادی از توابع بخش دهج، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است. جمعیت. این آبادی در دهستان خبر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، خالی از سکنه دائم بوده‌است.
استان لومبینی (به نپالی: ، ) یکی از هفت استان در نپال است. استان لومبینی ۲۲٬۲۸۸ کیلومتر مربع مساحت و ۴٬۴۹۹٬۲۷۲ نفر جمعیت دارد. تا پیش از ۶ام اکتبر سال ۲۰۲۰ میلادی، این استان، نام استان شماره ۵ را داشت. در آن تاریخ، نام این استان، به «لومبینی» و به نام لومبینی، زادگاه سیدارتا گوتاما، بنیان‌گذار بوداییت تغییر یافت.
علی‌آباد ملخی، یک آبادی از توابع بخش دهج، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است. جمعیت. این آبادی در دهستان خبر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، خالی از سکنه دائم بوده‌است.
سه‌کلمبه، یک آبادی از توابع بخش دهج، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است. جمعیت. این آبادی در دهستان خبر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، خالی از سکنه دائم بوده‌است.
شاهینو، یک آبادی از توابع بخش دهج، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است. جمعیت. این آبادی در دهستان خبر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، خالی از سکنه دائم بوده‌است.
شمس‌آباد، یک آبادی از توابع بخش مرکزی، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران واقع شده است. جمعیت. این آبادی در دهستان پاقلعه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، سکنه دائم آن کمتر از سه خانوار بوده‌است.
سنجدوئیه، یک آبادی از توابع بخش دهج، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است. جمعیت. این آبادی در دهستان خبر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، خالی از سکنه دائم بوده‌است.
زنگوئیه، یک آبادی از توابع بخش دهج، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است. جمعیت. این آبادی در دهستان خبر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، خالی از سکنه دائم بوده‌است.
رستم‌آباد، یک آبادی از توابع بخش دهج، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است. جمعیت. این آبادی در دهستان خبر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، خالی از سکنه دائم بوده‌است.
ده‌نو پائین، یک آبادی از توابع بخش دهج، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است. جمعیت. این آبادی در دهستان خبر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، خالی از سکنه دائم بوده‌است.
دره دهو، یک آبادی از توابع بخش دهج، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است. جمعیت. این آبادی در دهستان خبر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، خالی از سکنه دائم بوده‌است.
خیرآباد، یک آبادی از توابع بخش دهج، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است. جمعیت. این آبادی در دهستان خبر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، خالی از سکنه دائم بوده‌است.
ده‌نو کندر، یک آبادی از توابع بخش دهج، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است. جمعیت. این آبادی در دهستان خبر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، خالی از سکنه دائم بوده‌است.
دولت‌آباد، یک روستا از توابع بخش دهج، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است. دولت‌آباد ۱۵ نفر جمعیت دارد. جمعیت. این روستا در دهستان جوزم قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، ۱۵ نفر (۴ خانوار) جمعیت داشته‌است.
خادوئیه، یک آبادی از توابع بخش دهج، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است. جمعیت. این آبادی در دهستان خبر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، خالی از سکنه دائم بوده‌است.
ده‌علی‌خان، یک آبادی از توابع بخش دهج، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است. جمعیت. این آبادی در دهستان خبر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، خالی از سکنه دائم بوده‌است.
حسین‌آباد آبکوییه، یک آبادی از توابع بخش دهج، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است. جمعیت. این آبادی در دهستان خبر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، خالی از سکنه دائم بوده‌است.
حسین‌آباد، یک آبادی از توابع بخش دهج، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است. جمعیت. این آبادی در دهستان دهج قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، خالی از سکنه دائم بوده‌است.
حسن‌آباد پیرکر، یک آبادی از توابع بخش دهج، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است. جمعیت. این آبادی در دهستان خبر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، خالی از سکنه دائم بوده‌است.
حسن‌آباد، یک آبادی از توابع بخش دهج، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است. جمعیت. این آبادی در دهستان خبر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، خالی از سکنه دائم بوده‌است.
حاجی‌آباد سرخان‌گونی، یک آبادی از توابع بخش دهج، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است. جمعیت. این آبادی در دهستان خبر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، خالی از سکنه دائم بوده‌است.
فرهنگ کره میراث مشترک فرهنگی و تاریخی کره و منچوری جنوبی است. کره ای‌ها به عنوان یکی از قدیمی‌ترین فرهنگ‌های پایدار در جهان، روایت‌های سنتی خود را به روش‌های مختلفی گذرانده‌اند. از اواسط قرن بیستم، کره بین کشورهای کره شمالی و کره جنوبی تقسیم شده‌است، و امروز منجر به اختلافات فرهنگی زیادی گردیده‌است. قبل از پادشاهی چوسان، عمل شامانیسم کره ای عمیقاً در فرهنگ کره ای ریشه داشت. هنرهای سنتی. نقاشی. نخستین نقاشی‌های موجود در شبه جزیره کره، از سنگ‌نگارههای دوران ماقبل تاریخ است. با ورود بودیسم از هند از طریق چین،
تاریخ است. با ورود بودیسم از هند از طریق چین، تکنیک‌های مختلفی معرفی شد. این تکنیک‌ها به سرعت خود را به عنوان تکنیک‌های اصلی معرفی کردند، اما تکنیک‌های بومی هنوز وجود دارند. در میان آنها نقاشی‌های دیواری مقبره گوگوریو قرار داشت. این نقاشی‌های دیواری در داخل بسیاری از مقبره‌ها، بینشی ارزشمند از مراسم، جنگ، معماری و زندگی روزمره مردم باستان گوگوریو است. پادشاهی بالهایی، حکومت پس از گوگوریو، بسیاری از عناصر سنتی گوگوریو را جذب کرد. گرایش به طبیعت‌گرایی با موضوعاتی مانند مناظر واقع بینانه به ویژه گلها و
موضوعاتی مانند مناظر واقع بینانه به ویژه گلها و پرندگان محبوب است. جوهر رایج‌ترین ماده مورد استفاده است و روی کاغذ توت یا ابریشم نقاشی می‌شود. در قرن ۱۸ام تکنیک‌های بومی بویژه در خوشنویسی و حکاکی مهر و موم پیشرفته بودند. در طول دوره پادشاهی چوسان، ژانرهای جدید نقاشی کره ای مانند چاکگوری "chaekgeori" (نقاشی از کتاب) و مونجادو "munjado" (نقاشی از حروف) رونق گرفت. صنایع دستی. مجموعه صنایع دستی منحصر به فردی در کره تولید می‌شود. بیشتر صنایع دستی برای استفاده روزمره خاص ایجاد می‌شود، و اغلب به جای زیبایی‌شناسی،
خاص ایجاد می‌شود، و اغلب به جای زیبایی‌شناسی، اولویت آنها کاربری است. به‌طور سنتی، مواد اصلی، فلز، چوب، پارچه، لاک و ظروف سفالی از مواد اصلی استفاده شده بودند، اما بعداً از شیشه، چرم یا کاغذ به صورت پراکنده استفاده شده‌است. صنایع دستی باستانی، مانند سفالهای قرمز و سیاه، شباهت‌هایی با سفال فرهنگ‌های چینی در امتداد رود زرد دارند. با این وجود، یادگارهای یافت شده از عصر برنز، مشخص و مفصل تر است. بسیاری از صنایع دستی پیشرفته و پیچیده از جمله تاج‌های طلاکاری شده، سفال‌های طرح دار، گلدان‌ها یا زیور آلات کشف
شده، سفال‌های طرح دار، گلدان‌ها یا زیور آلات کشف شده‌است. در دوره گوریو استفاده از برنز پیشرفته بود. برنج، یعنی آلیاژی از مس و یک سوم روی، یک ماده مخصوصاً محبوب بوده‌است. این سلسله به دلیل استفاده از ظروف سلادون و مشهور است. سرامیک. استفاده از ظروف سفالی در شبه جزیره کره به دوران نوسنگی بازمی‌گردد. تاریخچه سرامیک کره ای قدت بالایی دارد و هر دو سفال کره ای را شامل می‌شود که بعداً پس از استفاده سنتی از کویل‌ها و خشت‌های چکش برای ایجاد آثار اولیه رأی آور و مجسمه‌سازی، توسعه بعدی ایجاد می‌شود. در دوره سه
و مجسمه‌سازی، توسعه بعدی ایجاد می‌شود. در دوره سه پادشاهی، سفالگری در سیلا پیشرفته بود. سفال‌ها با استفاده از شعله دی‌اکسید کننده آتش گرفته می‌شدند و همین امر باعث ایجاد رنگ مشخص سلادون می‌شد و سطح با الگوهای هندسی مختلف حکاکی می‌شده‌است. پرسلان سفید در قرن پانزدهم محبوبیت پیدا کرد و زود جایگاه ظروف سفالین را به دست آورد. چینی سفید معمولاً با مس تزئین شده‌است. در طول جنگ‌های ایمجین در قرن شانزدهم، سفالگران کره ای به ژاپن بازگردانده شدند و در آنجا به شدت تحت تأثیر سرامیکهای ژاپنی قرار گرفتند. بسیاری از
تحت تأثیر سرامیکهای ژاپنی قرار گرفتند. بسیاری از خانواده‌های سفالگری ژاپنی امروزه می‌توانند هنر و نیاکان خود را به این سفالگران کره ای رهنمون شوند که ژاپنی‌ها در طی فتوحات مکرر شبه جزیره کره توسط هزاران نفر اسیر شدند. در اواخر دوره چوسان (اواخر قرن ۱۷) چینی‌های آبی و سفید محبوب شدند. طرح‌ها به رنگ چوبی کبالت روی ظروف سفالی رنگ شده بودند. موسیقی. بین موسیقی عامیانه و موسیقی دربار تفاوت ژانری وجود دارد. موسیقی عامیانه کره از جهات مختلف متنوع و پیچیده‌است، اما همه اشکال موسیقی عامیانه مجموعه ای از ریتم‌ها (به
همه اشکال موسیقی عامیانه مجموعه ای از ریتم‌ها (به نام 장단؛ جانگدان) و مجموعه ای تعریف شده از حالتهای ملودیک را حفظ می‌کند. پانسوری موسیقی محلی کره ای است که توسط یک خواننده و یک هنرپیشه انجام می‌شود. بعضی اوقات ممکن است رقصنده و راوی باشند. این رقص در حافظه جهانی یونسکو، و پونگمول (풍물) که با طبل، رقص و آواز اجرا شده‌اند، به عنوان میراث فرهنگی نامشهود در کره ثبت گردیده‌است. سامول نوری نوعی موسیقی سنتی کره ای است که بر اساس پونگمول ساخته شده‌است، و سانجو (산조) که بدون مکث در شرایط سریع تر اجرا می‌شود. نونگاک
که بدون مکث در شرایط سریع تر اجرا می‌شود. نونگاک (농악) به معنای «موسیقی کشاورزان» است. موسیقی درباری کره را می‌توان در آغاز پادشاهی چوسان در سال ۱۳۹۲ ردیابی کرد. موسیقی دربار کره ای شامل A-ak , Dang-ak و Hyang-ak است. شیوه زندگی. تن‌پوش. لباس سنتی معروف به "هانبوک" (한복، 韓 服) (معروف به "Joseonot" [조선 옷] در کره شمالی) از لباس‌های قدیمی کره است که از زمان‌های قدیم پوشیده شده‌است. "هانبوک" از یک پیراهن ("jeogori") و دامن ("chima") تشکیل شده‌است. آشپزی. برنج غذای اصلی کره است. تا همین اواخر یک کشور تقریباً
غذای اصلی کره است. تا همین اواخر یک کشور تقریباً به‌طور انحصاری کشاورزی بوده، دستور العمل‌های اساسی در کره با این تجربه شکل گرفته‌است. عمده محصولات زراعی کره، برنج، جو، لوبیا و گوچوجنگ (رب فلفل داغ) است، اما از بسیاری محصولات به عنوان مکمل استفاده می‌شود. ماهی و سایر غذاهای دریایی نیز مهم هستند زیرا کره شبه جزیره است. دستور العمل‌های تخمیر نیز از زمان قدیم توسعه یافته بودند، و اغلب آنها مشخصه غذای سنتی کره هستند که عبارتند از ترشی ماهی و ترشی سبزیجات. این نوع مواد غذایی پروتئین‌ها و ویتامین های ضروری را در
مواد غذایی پروتئین‌ها و ویتامین های ضروری را در طول زمستان فراهم می‌کند. از غذاهای تشریفاتی هنگامیکه کودک به ۱۰۰ روز برسد، در اولین تولد، در یک مراسم عروسی و شصت سالگی استفاده می‌شود. غذاهای آیینی در مراسم تشییع جنازه، مراسم نیاکان اجدادی، هدیه شامان و به عنوان غذای معبد استفاده می‌شود. ویژگی بارز غذای معبد این است که از پنج ماده معمول و پرطرفدار غذاهای کره‌ای استفاده نمی‌کند - (سیر، پیاز بهاری، رامکبول وحشی، تره فرنگی و زنجبیل) و گوشت. کیمچی یکی از غذاهای معروف کره است. کیمچی سبزیجات ترشی است که حاوی
معروف کره است. کیمچی سبزیجات ترشی است که حاوی ویتامین‌های A و C، تیامین، ریبوفلاوین، آهن، کلسیم، کاروتن و غیره است. انواع مختلفی از کیمچی شامل کیمچی کلم، بهار پیاز کیمیچی، کیمچی خیار، کیمچی تربچه، و کنجد وجود دارد. امروزه سوراسانگ (غذاهای سنتی دربار) در دسترس کل جمعیت است. چای. در ابتدا چای برای اهداف تشریفاتی یا به عنوان بخشی از داروهای گیاهی سنتی استفاده می‌شد. برخی از چای‌های از میوه، برگ، دانه یا ریشه برای لذت بخش تر کردن ساخته شده‌اند. پنج طعم چای در کره جنوبی متمایز است: شیرین، ترش، شور، تلخ و تند.
جعفرآباد سالوئیه، یک آبادی از توابع بخش دهج، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است. جمعیت. این آبادی در دهستان خبر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، خالی از سکنه دائم بوده‌است.
چاه‌بنه، یک آبادی از توابع بخش دهج، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است. جمعیت. این آبادی در دهستان خبر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، خالی از سکنه دائم بوده‌است.
حاجی‌آباد، یک آبادی از توابع بخش دهج، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است. جمعیت. این آبادی در دهستان دهج قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، خالی از سکنه دائم بوده‌است.
بروجال، یک آبادی از توابع بخش دهج، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است. جمعیت. این آبادی در دهستان خبر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، خالی از سکنه دائم بوده‌است.
باشک، یک آبادی از توابع بخش دهج، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است. جمعیت. این آبادی در دهستان خبر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، خالی از سکنه دائم بوده‌است.
اسلام‌آباد، یک آبادی از توابع بخش دهج، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است. جمعیت. این آبادی در دهستان خبر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، خالی از سکنه دائم بوده‌است.
پیرمارال، یک آبادی از توابع بخش دهج، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است. جمعیت. این آبادی در دهستان خبر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، خالی از سکنه دائم بوده‌است.
تم تاروئیه، یک آبادی از توابع بخش دهج، شهرستان شهربابک در استان کرمان ایران است. جمعیت. این آبادی در دهستان خبر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، خالی از سکنه دائم بوده‌است.
استان کارنالی یا کَرنالی (به نپالی: ، ) یکی از هفت استان کشور نپال است. استان کارنالی ۲۷٬۹۸۴ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۵۷۰٬۴۱۸ نفر جمعیت دارد. این استان که براساس قانون اساسی نپال در ۲۰ سپتامبر ۲۰۱۵ تأسیس شده‌است از لحاظ وسعت بزرگترین استان نپال و از لحاظ جمعیت هفتمین استان پرجمعیت این کشور است. استان کارنالی دارای ۱۰ بخش می‌باشد و مرکز و بزرگترین شهر آن نیز بیرندراناگار است که ۴۷٬۹۱۴ نفر جمعیت دارد. استان کارنالی دارای یک مجلس با ۴۰ کرسی می‌باشد که اعضا آن توسط مردم در انتخابات استانی انتخاب میشود. نامگذاری.
مردم در انتخابات استانی انتخاب میشود. نامگذاری. تا پیش از ۲۵ام فوریه سال ۲۰۱۸ میلادی، این استان، نام استان شماره ۶ را داشت. در آن تاریخ، نام این استان، به «کارنالی» و به نام رودخانه کارنالی تغییر یافت. تاریخ. کارنالی یک تمدن قدیمی نپال است که با رودخانه کارنالی ارتباط دارد، اماکن باستان‌شناسی یافت شده در جوملا، سورکت و دایلک اشاره دارد که این منطقه بخشی از پادشاهی خاسا بوده که در قرن یازدهم میلادی تأسیس شده. پادشاهی در قرن سیزدهم و چهاردهم تا حد زیادی گسترش یافت، به‌طوری که از سمت غرب به پادشاهی گاروال و
یافت، به‌طوری که از سمت غرب به پادشاهی گاروال و از سمت شمال به دریاچه ماناسارووار و تبت گسترش یافته بود. جغرافیا. کارنالی با ۲۴٬۴۵۳ کیلومتر مربع (۹٬۴۴۱ مایل مربع) وسعت بزرگترین استان در کشور نپال است. این استان از سمت شرق با گانداکی پرادش از سمت جنوب شرقی و جنوب با استان شماره ۵ از سمت غرب با سودورپاشچیم پرادش و از سمت شمال با منطقه خودمختار تبت، چین همسایه است. بخش زیادی از شمال این استان مناطق کوهستانی است که می‌توان به کوه‌های کوبی گانگری با ۶٬۸۵۹ متر ارتفاع، چانگلا ۶٬۷۲۱ متر ارتفاع و کانجیروبا ۶٬۸۸۳
ارتفاع، چانگلا ۶٬۷۲۱ متر ارتفاع و کانجیروبا ۶٬۸۸۳ متر ارتفاع اشاره کرد. پارک ملی شی فوکسوندو به‌همراه دریاچه فوکسوندو که بزرگترین پارک ملی نپال است و دریاچه رارا بزرگترین دریاچه نپال در کارنالی پرادش واقع شده‌است. رود گاگرا یا رود کارنالی بزرگترین رود این است که تصور می‌شود که بزرگترین رود نپال نیز باشد. رود ستی و رود بری از شاخه‌های این رود کارنالی هستند.
استان سودورپاشچیم یا سُدورپَشچیم (به نپالی: ، ) یکی از هفت استان در نپال است. استان سودورپاشچیم ۱۹٬۵۳۹ کیلومتر مربع مساحت و ۲٬۵۵۲٬۵۱۷ نفر جمعیت دارد. تا پیش از ۲۸ام سپتامبر سال ۲۰۱۸ میلادی، این استان، نام استان شماره ۷ را داشت. در آن تاریخ، نام این استان، به «سودورپاشچیم»، به معنای «باختر دور» تغییر یافت.
هتودا (به لاتین: Hetauda) یک شهر در نپال است که در استان شماره ۳ واقع شده‌است. هتودا ۲۶۱٫۵۹ کیلومتر مربع مساحت و ۱۵۲٬۸۷۵ نفر جمعیت دارد و ۳۴۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. این شهر که در فاصله ۷۶ کیلومتری کاتماندو قرار دارد به‌عنوان «شهر سبز» درنظر گرفته شده‌است چون در دو طرف جاده‌های آن درختانی کاشته شده‌است، همچنین در سال‌های ۲۰۱۶ و ۲۰۱۷ هتودا پاک‌ترین شهر نپال نامیده شده‌است. جغرافیا. این شهر در یک ساختار جغرافیایی منحصر به فرد و شبیه به دره واقع شده‌است، این منطقه با کوه احاطه شده‌است، دامنه
شده‌است، این منطقه با کوه احاطه شده‌است، دامنه ماهاباراتا از شمال و تپه‌های سیوالیک از جنوب این شهر را دربرگرفته است. اقتصاد. منطقه صنعتی هتودا (HID) یکی از بزرگترین مناطق صنعتی نپال است، سه کارخانه بزرگ ملی رنگ در این منطقه واقع شده‌اند، از جمله رنگ‌های آسیایی، رنگ برگر و رنگ یتی. به دلیل وقایع سیاسی در یک دهه گذشته صنایعی همچون نساجی یا به کشور دیگر منقل شده‌اند یا تعطیل شده‌اند. جمعیت این شهر بیشتر از طبقه کارگر است و به همین دلیل بخش قابل توجهی از جمعیت در صنعت یا مشاغل دولتی به کار مشغول هستند. از
در صنعت یا مشاغل دولتی به کار مشغول هستند. از آنجایی که بیشتر کالاهای موردنیاز کاتماندو از هتودا عبور می‌کنند مشاغل مرتبط فردی وسیله دیگری برای معیشت است. جاذبه‌های گردشگری. یکی از محبوب‌ترین جاذبه‌های هتودا پارک یادبود شهید (نپالی: शहीद स्मारक) است که در سال ۱۹۹۴ تأسیس شده‌است. این پارک برای یادبود کشته‌شدگان مبارزه با استعمار انگلستان و همچنین در سال ۱۹۸۹ برای سرنگونی سیستم استبدادی پانچایات تلاش کرده‌اند ساخته شده‌است. این پارک همچنین دارای باغ وحش می‌باشد که حیواناتی همچون پرندگان، میمون و پلنگ در آن
که حیواناتی همچون پرندگان، میمون و پلنگ در آن نگه‌داری می‌شود. همچنین پارک پانگولین یکی دیگر از جاذبه‌های تفریحی این شهر می‌باشد. ترابری. بزرگراه تریبووان و بزرگراه ماهندرا از این شهر عبور می‌کنند، ساخت بزرگراه تریبووان به یک ویژگی خاص برای رشد اقتصادی این شهر تبدیل شد. همچنین از شهر هتودا با یک ساعت رانندگی می‌توان به شهر بیرگونج در مرز نپال-هند رسید. فرودگاه سیمارا را نیز در فاصله ۳۰ دقیقه‌ای هتودا قرار دارد.
حسین عبدالله‌زاده حقیقی (زادهٔ ۱۴ بهمن ۱۳۱۵ در تبریز - درگذشتهٔ ۱۳۸۲ در تهران) تایپ دیزاینر ایرانی بود. حقیقی که کارش را از ۱۳۳۶ و با گراورسازی آغاز کرده بود با معرفی استادش همکاری با شرکت حروف‌ریزی الهام را آغاز کرد که از نتایج این همکاری می‌توان به طراحی تایپ‌فیس‌های «۱۲ سیاه» و «۸۴ کیهان» (که اکنون در ایران به نام زر بولد خوانده می‌شود) اشاره کرد. ۸۴ کیهان به سفارش مؤسسهٔ کیهان طراحی و نخستین بار در تاریخ در ۳ بهمن ۱۳۴۰ در تیتر اصلی روزنامهٔ کیهان به کار گرفته شد. پس از دو سال روزنامهٔ اطلاعات نیز شروع
گرفته شد. پس از دو سال روزنامهٔ اطلاعات نیز شروع به استفاده از این تایپ‌فیس کرد. او در سال ۱۹۷۸ تایپ‌فیس «حقیقی» را به سفارش مؤسسهٔ کیهان طراحی کرد. این تایپ‌فیس که مدتی بعد «نازنین» نام گرفت توسط شرکت لاینوتایپ تولید شد. تایپ‌فیس‌های «تیتر»، «مروارید»، «فیروزه»، «فردوسی» و «سعدی سیاه» از دیگر آثار او هستند. برنا ایزدپناه حروف طراحی‌شده توسط او را از «مهم‌ترین عوامل در هویت بصری تایپوگرافی فارسی» و طراحی تایپ‌فیس ۸۴ کیهان را ملهم از تایپ‌فیس‌های مورد استفاده در اتحاد جماهیر شوروی می‌داند.
۴-پیریدون یک ترکیب آلی با فرمول شیمیایی است . این ماده به صورت یک جامد بی رنگ است. آماده سازی. ۴-پیریدون و مشتقات آن از ۴-پیرون و آمین‌ها در حلال پروتونی تهیه می شوند .
حمله و اشغال تبریز توسط عثمانی‌ها (۱۵۸۵ میلادی / ۹۹۳ هجری قمری) یکی از مهم‌ترین تلاش‌های تُرکان عثمانی برای تصرف بخشی از خاک ایران بود که بر اساس آنچه که تاریخ نویسان ایرانی و عثمانی نوشته‌اند، بر اثر حمله در این سال، عده زیادی از مردم تبریز کشته شدند و برخی نیز به بردگی درآمدند و شهر تبریز نیز ویران گشت. جنگ. در این نبرد حمزه میرزا فرمانده ایرانی و پسر بزرگ شاه محمد خدابنده تبریز را در برابر ۲۶۰ هزار قوای عثمانی سنگربندی کرد تا سپاه کمکی از نقاط دیگر به تبریز برسد اما به‌دلیل اختلاف سران قزلباش نیروی کافی
برسد اما به‌دلیل اختلاف سران قزلباش نیروی کافی برای جنگ مهیا نشد در نتیجه حمزه میرزا با ۵۰ هزار نفر قوای تبریزی شهر را مبدل به یک پادگان بزرگ کرد. ارتش عثمانی به جای جنگ خانگی شهر تبریز را شدیداً به توپ بست. حمزه میرزا مبادرت به جنگ‌های ایذایی کرد و نهایتا تبریز سقوط کرد ولی قوای خستهٔ عثمانی با مرگ عثمان پاشا سردار سپاه عقب‌نشینی کردند. پیش زمینه تاریخی. در سده دهم هجری قمری و تا سال ۹۵۲ این سده، سه هجوم به آذربایجان از سوی سپاه عثمانی درگرفت که منجر به واکنش صفویان شد. اما پس از مرگ شاه طهماسب در ۳ خرداد
صفویان شد. اما پس از مرگ شاه طهماسب در ۳ خرداد ۹۵۵ هجری خورشیدی، به دلیل نبود پادشاهی مقتدر در انتقال قدرت، اوضاع کشور داری در ایران رو به نابسامانی گذاشت و کشور دچار بحران‌های فراوان داخلی و خارجی گشت. نصرالله فلسفی راجع به تأثیر سست‌عنصری حاکمان، اختلاف و دو دستگی سران قزلباش و سرکشی و نافرمانی حکام ولایات در تضعیف قدرت نظامی کشور می‌نویسد: «حکام معزول ولایات که نمی‌خواستند دست از حکمروائی خود بردارند، به مخالفت و طغیان برخاستند و در هر گوشه لوای سرکشی برافراشته شد. در اندک زمان کار عصیان و اختلاف سران
شد. در اندک زمان کار عصیان و اختلاف سران قزلباش به آنجا رسید که دست تسلط حکومت مرکزی از ولایات کوتاه گشت و چون خبر ضعف و اختلال سلطنت صفوی انتشار یافت، دشمنان بیگانه ایران هم که در زمان شاه طهماسب از بیم قدرت وی یارای خودنمایی نداشتند، موقع را برای انجام مقاصد دیرینه خویش مناسب یافتند و از مغرب و مشرق به خاک ایران تجاوز کردند.» بنا به اعتقاد اوروج بیگ بیات، از اعضای هیئتی ایرانی، «چون دیگر نام شاه طهماسب بزرگ که به دل ترکان [عثمانی] لرزه می‌انداخت بر سر زبان‌ها نبود، سلطان مراد از فرصت بهرمند شد و در حالی
نبود، سلطان مراد از فرصت بهرمند شد و در حالی که ایران در جنگ خانگی می‌سوخت، پس از مشاورات بسیار، مصطفی پاشا را به سرکردگی سپاه خویش مأمور اجرای این تهاجم کرد.» اما آنطور که مورخان عثمانی می‌گویند، در سوی عثمانی‌ها، تشکیک در حمله به ایران وجود داشته است. اوزون چارشلی مورخ ترک، به نقل از تاریخ پَچوی اظهار می‌کند که صوقللی محمد پاشا مشکلات جنگ با ایران را بارها به عرض شاه رسانید. استدلال‌های او در مخالفت با جنگ علیه ایران از این قرار بود: «نخست این که غلامان (منظور سربازان) جری می‌شوند و به حقوق و مخارج آنان
سربازان) جری می‌شوند و به حقوق و مخارج آنان افزوده می‌گردد. رعایا (یعنی مردم دهات) هم از سنگینی بار مالیات‌ها و هم از تجاوز سربازان پایمال می‌شوند. حتی اگر ایران تصرف شود مردمش نخواهند پذیرفت که جزء رعایای ما شوند. عایدات جامعه از شهرها کفاف مصارف جنگ را نخواهد داد. جد اعلایمان حضرت سلطان سلیمان چه مرارت‌هایی کشید و تا زمانی که فیمابین صلح برقرار شد، چه زهرها چشید و چه مرارت‌ها به جان خرید. کسانی که چنین جنگی را تلقین و تکلیف می‌کنند، کسانی اند که معنی جنگ با عجم را نمی‌دانند.» یوزف فون هامر، مستشرق
جنگ با عجم را نمی‌دانند.» یوزف فون هامر، مستشرق اتریشی، همچون چارشلی بر این نظر است که پاشایان و وزیران عثمانی، بنا به روحیه و امیال جاه طلبانه ای که داشتند به مخالفت‌های صریح و سخت صدر اعظم صوقللی محمد پاشا وقعی نگذاشته و در نهایت با آغاز جنگ علیه ایران، خود سرداری و سرعسکری لشکریان عثمانی را برعهده گرفتند. کشتار و غارت مردم تبریز در سال ۹۹۳. در نظر تاریخ نویسان صفوی. قاضی احمد قمی از قتل‌عام هفت و هشت هزار نفر از مردم بیگناه تبریز سخن گفته است. وی می‌نویسد: «تمامی ینکچریان خود را به کوچه‌ها و محل‌ها
«تمامی ینکچریان خود را به کوچه‌ها و محل‌ها انداخته، هر کس را به نظر درآوردند به درجه شهادت رسانیده و از دیوار باغچه به خانه‌ها درآمده هرکس را که در نقب‌ها و زیرزمین‌ها پنهان شده بود، بیرون آورده به قتل رسانیدند(...) قریب هفت هشت هزار نفر به قتل درآورده، صد نفر از پیر زنان را طعمه شمشیر ساختند و چند تن از سادات صحیح النسب و علما و صلحا در این قتل‌عام شربت شهادت چشیدند و اطفال شیر خواره را پای به شکم نهاده به عالم آخرت رسانیدند و موازی هفت هشت هزار نفر از ساده رخان مه‌لقا و دختران سمن سیما و زنان حور لقا و
رخان مه‌لقا و دختران سمن سیما و زنان حور لقا و اطفال مسلمانان از تبریزیان اسیر نموده در میانه خرید و فروخت نمودند. (...) مجملاً از ظهور اسلام تا غایت، این نوع قتل‌عامی بر زمره مؤمنین سمت ظهور نیافته بود و هیچ‌یک از سلاطین کفر جرأت به این امر شنیع نکرده بودند که از این عثمان عثمان پاشا بی‌ایمان نسبت به مسلمانان صادر شد…» اسکندر بیگ ترکمان نیز در عالم آرای عباسی دربارهٔ قتل‌عام مردم تبریز سخنی کم و بیش مشابه قاضی احمد قمی گفته است. وی می‌نویسید: «در اثناء تعمیر قلعه عثمان پاشا در تبریز تجویز قتل‌عام نمود…
قلعه عثمان پاشا در تبریز تجویز قتل‌عام نمود… رومیان به مجرد شنیدن آن کلمه، با تیغ‌های کشیده به شهر ریخته آغاز سرافشانی نمودند… رومیه در بیرون هر کس را دیدند به قتل رسانیدند و شروع در خانه‌ها کرده به هر خانه راه یافتند مردان را طعمة شمشیر بلا ساخته اموال و اسباب را نهب و غارت نمودند و بسیاری از نساء و صبیان را اسیر کردند. فریاد و فغان اطفال و عورات به فلک اثیر رسیده…» ... در نظر تاریخ نویسان عثمانی و سفرنامه نویسان. افزون بر مورخان ایرانی، برخی از مورخان عثمانی که بعضاً خود نیز در در هنگام تصرف تبریز حضور