payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در چند مرحله از مشتقات ریبوز سنتز کرد. شکل سمت چپ یکی از مسیرهای سنتز که توسط Chun و همکاران در شرکت گیلاد ابداع شده‌است را نشان می‌دهد. در این روش، ابتدا گونه واسط a از ال-آلانین و فنیل فسفرودی‌کلریدات در حضور تری‌اتیل‌آمین و دی‌کلرومتان تهیه می‌شود. ریبوز محافظت شده با بنزیل سه‌گانه، به وسیله دی‌متیل سولفوکسید با استیک انیدرید اکسید می‌شود و لاکتون واسطه b را می‌دهد. پیرولو[۱٬۲-f] [۴٬۲٬۱]تری‌آزین-۴-آمین برم‌دار شده و گروه آمین توسط تری‌متیل‌سیلیل کلرید اضافی، محافظت می‌شود. n-بوتیل‌لیتیم تحت تبادل
اضافی، محافظت می‌شود. n-بوتیل‌لیتیم تحت تبادل هالوژن-لیتیوم با برومید در دمای ۷۸- درجه سانتی‌گراد (۱۰۸- درجه فارنهایت) قرار می‌گیرد تا گونه واسط c حاصل شود. سپس ماده واسط b به صورت قطره‌قطره به محلول حاوی محلول ماده واسط c اضافه می‌شود. پس از اتمام واکنش در یک محلول آبی اسیدی ضعیف، نسبت ۱:۱ از آنومرها به دست می‌آید. سپس با مقدار اضافه تری‌متیل‌سیلیل سیانید در دی‌کلرومتان در دمای ۷۸- درجه سانتی گراد (۱۰۸- درجه فارنهایت) به مدت ۱۰ دقیقه واکنش داده می‌شود. سپس تری‌متیل‌سیلیل تری‌فلات اضافه شده و به مدت یک
سپس تری‌متیل‌سیلیل تری‌فلات اضافه شده و به مدت یک ساعت دیگر واکنش نشان می‌دهد و مخلوط واکنش در سدیم هیدروژن کربنات آبی کامل می‌شود. یک واسطه نیتریلی به دست می‌آید. سپس گروه محافظ‌کننده بنزیل به وسیله بور تری‌کلرید در دی‌کلرومتان در دمای ۲۰ درجه سانتی گراد (۴- درجه فارنهایت) حذف می‌شود. مقدار مازاد بور تری‌کلرید در مخلوطی از پتاسیم کربنات و متانول خنثی می‌شود و یک واسطه بدون بنزیل به دست می‌آید. سپس ایزومرهای به دست آمده به وسیله HPLC فاز معکوس جداسازی می‌شوند. ترکیب نوری خالص و واسطه a با تری متیل فسفات و
ترکیب نوری خالص و واسطه a با تری متیل فسفات و متیل‌امیدازول واکنش داده و مخلوط دیاسترومر رمدسیویر به دست می‌آید. در پایان، رمدسیویرِ خالصِ نوری را می‌توان با روش‌های تفکیک کایرال به دست آورد.
اسماعیل‌آباد روستایی در دهستان کورین بخش کورین شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۴۴ نفر (۱۰خانوار) بوده‌است.
یک کارخانه تبدیل پسماند به انرژی یک مرکز مدیریت پسماند است که با سوزاندن مواد زائد نیروی برق تولید می‌کند. این نوع نیروگاه، گاهی به عنوان کارخانه بازیافت زباله به انرژی، کارخانه سوزاندن زباله شهری، کارخانه بازیابی انرژی یا کارخانه بازیابی منابع نامیده می‌شود. کارخانه‌های مدرن تبدیل زباله به انرژی با سوزاننده‌های زباله که معمولاً تا چند دهه قبل استفاده می‌شدند، بسیار متفاوت می‌باشند. برخلاف کارخانه‌های مدرن، معمولاً آن کارخانه‌ها قبل از سوزاندن زباله، مواد خطرناک یا قابل بازیافت را از بین زباله‌ها جدا
خطرناک یا قابل بازیافت را از بین زباله‌ها جدا نمی‌کردند. این کوره‌های سوزاننده، سلامت کارگران کارخانه و ساکنان اطراف را در معرض خطر قرار می‌دادند و بیشتر آنها نیز برق تولید نمی‌کردند. تولید انرژی از پسماند، به طور فزاینده ای به عنوان یک استراتژی متنوع سازی بالقوه انرژی مورد بررسی قرار می‌گیرد، به خصوص توسط سوئد، که در طول ۲۰ سال گذشته پیشرو در بازیافت زباله به انرژی است. میزان انرژی الکتریکی خالص تولید شده، حدود ۵۰۰ تا ۶۰۰ کیلووات ساعت برق در هر تن زباله سوزانده شده می‌باشد. بنابراین، با سوزاندن حدود ۲۲۰۰
شده می‌باشد. بنابراین، با سوزاندن حدود ۲۲۰۰ تن پسماند در روز، حدود ۱۲۰۰ مگاوات ساعت انرژی الکتریکی تولید می‌شود. فرایند کار. بیشتر کارخانه‌های تبدیل زباله به انرژی، زباله‌های جامد شهری را می‌سوزانند، اما برخی از آنها ضایعات صنعتی یا موا زائد خطرناک را می‌سوزانند. یک کارخانه مدرن که به درستی تبدیل زباله به انرژی را انجام می‌دهد، قبل از سوزاندن ضایعات، آن‌ها را دسته‌بندی و مرتب‌سازی می‌کند که این مرحله از کار می‌تواند با بازیافت همزمان باشد. تنها مواردی سوزانده می‌شوند که از نظر طرح یا به لحاظ اقتصادی قابل
می‌شوند که از نظر طرح یا به لحاظ اقتصادی قابل بازیافت نبوده، و خطرناک هم نیستند. کارخانه‌های تبدیل زباله به انرژی از نظر طراحی و تجهیزات شبیه نیروگاه‌های بخار الکتریکی، به ویژه نیروگاه‌های زیست توده، می‌باشند. ابتدا زباله‌ها به محل کار آورده می‌شوند. سپس، زباله‌ها دسته‌بندی و مرتب می‌شوند تا مواد قابل بازیافت و خطرناک جدا شوند. سپس پسماندها ذخیره می‌شود تا زمان سوختن آنها فرا رسد. تعداد کمی از کارخانه‌ها از گازی سازی استفاده می‌کنند، اما اکثر کارخانه‌ها زباله‌ها را مستقیماً می‌سوزانند به دلیل اینکه این یک
را مستقیماً می‌سوزانند به دلیل اینکه این یک فناوری بالغ و کارآمد است. ضایعات را می‌توان به طور مداوم یا به صورت دسته‌بندی شده، بسته به نوع طراحی کارخانه، به دیگ بخار اضافه نمود. کارخانه‌های تبدیل زباله به انرژی، ۸۰ تا ۹۰ درصد زباله از نظر حجم را می‌سوزانند. بعضی اوقات، خاکستر باقی مانده به اندازه کافی تمیز است که برای مقاصدی مانند مواد اولیه برای استفاده در ساخت بلوک یا برای ساخت جاده استفاده می‌شود. علاوه بر این، فلزاتی که ممکن است در میان ضایعات سوزانده شوند از کف کوره جمع شده و به ریخته‌گری‌ها فروخته
شوند از کف کوره جمع شده و به ریخته‌گری‌ها فروخته می‌شوند. برخی از کارخانه‌های تبدیل زباله به انرژی، آب شور را، به عنوان محصول جانبی فرایندهای خنک‌کنندگی، به آب شیرین قابل شرب تبدیل می‌کنند. هزینه. ساخت یک کارخانه معمولی با ظرفیت تولید انرژی ۴۰۰ گیگاوات ساعت در سال، حدود ۴۴۰ میلیون دلار هزینه دارد. کارخانه‌های تبدیل زباله به انرژی، ممکن است به لحاظ هزینه، مزیت قابل توجهی نسبت به گزینه‌های نیرو گاه‌های سنتی تولید انرژی برق داشته باشند، زیرا اپراتور تبدیل زباله به انرژی ممکن است درآمدی را برای دریافت زباله،
به انرژی ممکن است درآمدی را برای دریافت زباله، به عنوان گزینه ای برای هزینه دفع زباله در محل‌های دفن زباله، که معمولاً از آن «هزینه پرداخت» به ازای هر تن یاد می‌شود، دریافت کند، در مقابل نیرو گاه‌های سنتی تولید انرژی برق که نیاز به پرداخت هزینه برای قیمت سوخت می‌باشد. در حالی که هزینه سوخت می‌تواند ۴۵٪ هزینه تولید برق در یک نیروگاه با سوخت زغال‌سنگ، و ۷۵٪ یا بیشتر هزینه را در یک نیروگاه با سوخت گاز طبیعی، تشکیل دهد. انجمن ملی مدیریت پسماندهای جامد تخمین می‌زند که متوسط هزینه پرداخت ایالات متحده برای سال
که متوسط هزینه پرداخت ایالات متحده برای سال ۲۰۰۲، ۳۳٫۷۰ دلار در هر تن بوده‌است. آلودگی. کارخانه‌های تبدیل زباله به انرژی، نسبت به کارخانه هایزغال‌سنگ، کمتر باعث آلودگی هوا می‌شوند، اما از نیروگاه‌های گاز طبیعی بیشتر باعث آلودگی هوا می‌شوند. در عین حال، از نظر کربن منفی است: فرایند تبدیل زباله به سوخت‌های زیستی، به میزان قابل توجهی کربن و متان کمتری در هوا، در مقایسه با دفع زباله در محل‌های دفن زباله یا دریاچه، آزاد می‌کند. کارخانه‌های تبدیل زباله به انرژی، طوری طراحی شده‌اند که انتشار آلاینده‌های هوا در
طوری طراحی شده‌اند که انتشار آلاینده‌های هوا در گاز خروجی دودکش به جو، از قبیل اکسیدهای نیتروژن، اکسیدهای گوگرد و ذرات را کاهش دهند، و نیز آلاینده‌های موجود در زباله را، با استفاده از اقدامات کنترل آلودگی مانند ماشین‌های شستشوی صنعتی (به انگلیسی:scrubbers), baghouses، و رسوب دهنده‌های الکترواستاتیک، از بین ببرند. درجه حرارت بالا، احتراق کارآمد، و شستشو و کنترل‌های مؤثر می‌تواند به میزان قابل توجهی عوامل آلودگی هوا را در خروجی کاهش دهد. سوزاندن زباله‌های شهری باعث انتشار مقادیر قابل توجهی از دیوکسین و فوران
باعث انتشار مقادیر قابل توجهی از دیوکسین و فوران در جو، در مقایسه با مقادیر حاصل از سوختن زغال‌سنگ یا گاز طبیعی، می‌شود. دیوکسین‌ها و فوران‌ها از نظر عده زیادی، خطرات جدی برای سلامتی محسوب می‌شوند. با این حال، پیشرفت در طرح‌های کنترل انتشار و مقررات بسیار سختگیرانه جدید دولت و همچنین مخالفت عمومی با سوزاندن زباله‌های شهری، باعث شده‌است که دیوکسین‌ها و فران‌های تولید شده توسط کارخانه‌های تبدیل زباله به انرژی، به میزان زیادی کاهش یابد. کارخانه‌های تبدیل زباله به انرژی، دقیقاً مانند مورد احتراق زغال‌سنگ،
به انرژی، دقیقاً مانند مورد احتراق زغال‌سنگ، خاکستر زغال‌سنگ خاکستر بادی و خاکستر زیرین را تولید می‌کنند. مقدار کل خاکستر تولید شده توسط کارخانه‌های تبدیل زباله به انرژی، از ۱۵٪ تا ۲۵٪ وزن مقدار زباله اصلی است و مقدار خاکستر مگس، حدود ۱۰٪ تا ۲۰٪ کل خاکستر را تشکیل می‌دهد. خاکستر بادی بیشتر از خطر خاکستر خطرناک است، زیرا خاکستر بادی حاوی فلزات سمی مانند سرب، کادمیوم، مس و روی و همچنین مقادیر کمی از دیوکسین‌ها و فوران‌ها است. خاکستر زیرین ممکن است حاوی مقادیر قابل توجهی از مواد خطرناک برای سلامتی باشد. در
قابل توجهی از مواد خطرناک برای سلامتی باشد. در ایالات متحده، و شاید در سایر کشورها، قانون لزوم انجام آزمایش روی خاکستر برای ارزیابی میزان سمیت آن، قبل از دفع در محل‌های دفن زباله، اجباری است. اگر خاکستر خطرناک باشد، فقط می‌توان آن را در محل‌هایی مدفون ساخت که برای دفن زباله آنچنان با دقت طراحی شده‌اند که از ورود آلاینده‌های موجود در خاکستر به سفره‌های آب زیرزمینی جلوگیری می‌کند. آلودگی بو، به دلیل ایزوله نبودن محل کارخانه، می‌تواند مشکل ساز باشد. برخی از کارخانه‌های تبدیل زباله به انرژی، زباله‌ها را در یک
تبدیل زباله به انرژی، زباله‌ها را در یک محل محصور و با فشار منفی ذخیره می‌کنند که از فرار بوی نامطبوع جلوگیری می‌کند و هوای بیرون آمده از محل ذخیره از طریق دیگ یا فیلتر ارسال می‌شود. با این حال، همه کارخانه‌ها اقدامات لازم برای کاهش بو را انجام نمی‌دهند و در نتیجه شکایات ایجاد می‌شود. موضوعی که بر روابط اجتماعی تأثیر می‌گذارد افزایش ترافیک جاده ای کامیون‌های زباله برای انتقال پسماندهای شهری به تأسیسات کارخانه‌های تبدیل زباله به انرژی است. به همین دلیل، بیشتر کارخانه‌های تبدیل زباله به انرژی در مناطق صنعتی
کارخانه‌های تبدیل زباله به انرژی در مناطق صنعتی قرار دارند. گاز محل دفن زباله، که حاوی حدود ۵۰٪ متان و ۵۰٪ دی‌اکسید کربن است، با مقدار کمی آلاینده سرایت داده می‌شود. برخلاف کارخانه‌های تبدیل زباله به انرژی،کنترل آلایندگی در مورد سوزاندن گاز محل دفن زباله کم بوده یا اصلاً نیست. این گاز معمولاً سوزانده می‌شود یا برای راه اندازی موتور پیستونی یا میکروتوربین، مخصوصاً در نیروگاه‌های زیست گاز، از آن استفاده می‌شود. تمیز کردن گاز محل دفن زباله معمولاً مقرون به صرفه نیست زیرا گاز طبیعی که جایگزین آن می‌شود، نسبتاً
نیست زیرا گاز طبیعی که جایگزین آن می‌شود، نسبتاً ارزان است.
اسماعیل‌آباد روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۲۸ نفر (۷خانوار) بوده‌است.
آدا کُلانجلی (؛ – ) بازیگر اهل ایتالیا بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "چهار قدم در ابرها"، "نان، عشق و رؤیاها"، "دختر خوشگل رم"، "دوهمسری" و "مزاحم" اشاره کرد.
آدا پومتی (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایتالیا است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "قاتل پشت خط است"، "حکایت‌های عاشقانه"، "برادر تاتسیو، اهل ولتری"، "خدمتکار، گردشگران را اغوا می‌کند"، "یک پارچه جواهر"، "در غیر این صورت عصبانی میشیم"، "چهار مگس روی مخمل خاکستری"، "مکان قرار ملاقات" و "گربه نه‌دم" اشاره کرد.
آدریانا اینوچنتی (؛ – ) یک هنرپیشه اهل ایتالیا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "شام"، "زندگی وردی"، "چشم گربه"، "شاه‌میگو برای صبحانه" و "گربه" اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان شایستگی از جمهوری ایتالیا شده‌است.
آدریانا روسو (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایتالیا است.
آدریانا سیویری (؛ زادهٔ - ۱۷ نوامبر ۱۹۷۰) بازیگر اهل ایتالیا بود. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "برنج تلخ" اشاره نمود.
آلدا مانجینی (؛ ۱۳ ژوئیه ۱۹۱۴ – ۱۹ ژوئیه ۱۹۵۴) بازیگر اهل ایتالیا بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آنها نقش داشته‌است، می‌توان به "زن شهرستانی"، "دانشجویان گاسکونیا" و "کشور زنگ‌ها" اشاره کرد.
ویتوریو کونجا (؛ – ) بازیگر و صداپیشه اهل ایتالیا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "بن و چارلی"، "ریتا پشه"، "سربازان و سرجوخه‌ها"، "گربه نه‌دم"، "مسالینا"، "این دنیای دیوانهٔ دیوانهٔ ترانه"، "عشاق لاتین"، "اسب عریان" و "کمک بهیار" اشاره کرد.
تینو کارارو (؛ – ) بازیگر تئاتر و سینما اهل ایتالیا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "گربه نه‌دم"، "جسدهای سرشناس" و "عشاق و دیگر وابستگان" اشاره کرد.
توم فِـلِگی (؛ زادهٔ - ۱۳ سپتامبر ۲۰۰۵) بازیگر اهل مجارستان است. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "برادر تاتسیو، اهل ولتری"، "کشور زیبا"، "یک گاو نر شهوتی"، "همه می‌توانند پولدار شوند به‌جز فقرا"، "جنایت بی‌نقص"، "برده نازنینم"، "ببخشید شما نرمال هستید؟"، "مرگ دوبار در می‌زند"، "قاتل مادرزاد"، "فرشته مقرب"، "قفسی برای دیوانگان ۲"، "سالن کیتی"، "شیر صحرا"، "چهار مگس روی مخمل خاکستری"، "گربه نه‌دم"، "عجایب علاءالدین"، "کالیفرنیا"، "قرمز تیره"، "تخم چشم"، "وسوسه"، "اردک در سس پرتقال"،
تیره"، "تخم چشم"، "وسوسه"، "اردک در سس پرتقال"، "آموزگار جایگزین"، "تمامی رنگ‌های تاریکی"، "دُم عقرب"، "خانم دکتر زیر لحاف" و "آرنا" اشاره کرد.
داردانو ساکتی (؛ زادهٔ ۱۹۴۴) فیلم‌نامه‌نویس اهل ایتالیا است که اغلب با دو کارگردان ایتالیایی، لامبرتو باوا و لوچو فولچی، کار می‌کرد. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "پیرنو، آفتی برای رهایی"، "پیرینوی باحال"، "خدمتکار، گردشگران را اغوا می‌کند"، "خانه‌ای با راه پله تاریک"، "ببخشید شما نرمال هستید؟"، "گربه نه‌دم"، "تیم اضطراری"، "هفت نت سیاه‌رنگ"، "شوک"، "زامبی ۲"، "ماوراء"، "تدی خرسه"، "علاءالدین"، "قتل در گورستان اتروسک" و "بوم‌شناسی جنایت" اشاره نمود.
جایزه گاردینر کانادا ()، جایزه ای است سالانه که توسط بنیاد گاردینر کانادا به ۵ دانشمند برتر که در زمینه علوم زیستی فعالیت می‌کنند داده می‌شود. تا سال ۲۰۲۰، ۸۹ نفر از برندگان این جشنواره جایزه نوبل را نیز از آن خود کرده‌اند. برندگان. ۱۹۵۹ – آلفرد بلایلاک، چارلز راگان، هری ام. روز، ویلیام دی. ام. پیتون، النور زایمیس، ویلفرد جی. بیگلو ۱۹۶۰ – جاشوا هارولد برن، جان اچ. گیبون جونیور، ویلیام اف. همیلتون، جان مک‌مایکل، کارل مایر، آرنولد رایس ریچ ۱۹۶۱ – راسل براک، آلن سی. برتون، الکساندر بی. گاتمن، یوناس اچ. کلگرن،
سی. برتون، الکساندر بی. گاتمن، یوناس اچ. کلگرن، اولف اس. فن اویلر ۱۹۶۲ – فرانسیس کریک، آلبرت اچ. کونز، کلارنس کرا‌فورد، هنری جی. کونکل، استنلی جی. سارناف ۱۹۶۳ – موری ال. بار، ژاک ژنه، ارواین اچ. پیج، پیر گرا‌بار، سی. والتون لیلیهای، اریک جی. ال. بای‌واترز ۱۹۶۴ – سیمور بنزر، کارل اچ. بایر جونیور، دبورا دونیاخ، ایوان ام. رویت، گوردون دی. دابلیو. موری، کیت آر. پورتر ۱۹۶۵ – جروم دبلیو. کان، رابین آر. ای. کومبز، چارلز انریکه دنت، چارلز پی. لبلوند، دنیل جی. مک‌کارتی، فردریک هورِیس اسمیرک ۱۹۶۶ – رادنی آر. پورتر،
فردریک هورِیس اسمیرک ۱۹۶۶ – رادنی آر. پورتر، جفری اس. داوز، چارلز بی. هاگینز، ویلم جی. کلف، لوئیس اف. للویر، ژاک میلر، یان والدنستروم ۱۹۶۷ – کریستیان دُدوو، مارشال دبلیو. نیرنبرگ، جورج ای. پالاده، جولیوس اکسلرود، سیدنی اودنفرند، دی. هارولد کوپ، ایان مَک‌اینتایر، پیتر جوزف مولونی، جی. فریزر ماسترد ۱۹۶۸ – بروس چاون، جیمز ال. گاونز، جورج اچ. هیچینگز، ژاک اودن، جی. ادوین سیگمیلر ۱۹۶۹ – فرانک جی. دیکسون، جان پی. مریل، بلدینگ اچ. اسکرایبنر، رابرت بی. سالتر، ارل دبلیو. ساترلند، ارنست ای. مک‌کالوک، اف. میسن سونس،
ساترلند، ارنست ای. مک‌کالوک، اف. میسن سونس، جیمز ای. تیل ۱۹۷۰ – وینسنت پی. دول، ریچارد اس. دال، رابرت ای. گود، نیلز کی. یِرنه، رابرت بی. مری‌فیلد ۱۹۷۱ – چارلز بست، راشمئیل لوین، فردریک سنگر، دونالد اف. استاینر، سولومون ای. برسن، روزالین اس. یالو ۱۹۷۲ – سونه برگستروم، بریتون چنس، اوله هورنیکیویچ، رابرت راسل ریس، روت سنگر ۱۹۷۳ – راسکو او. بردی، دنیس پی. برکیت، جان چارنلی، کیمیشیگه ایشیزاکا، تروکو ایشیزاکا، هارولد ای. جانز ۱۹۷۴ – دیوید بالتیمور، هاوارد ام. تمین، هکتور اف. دلوکا، روژه گویمن، اندرو وی. شالی،
هکتور اف. دلوکا، روژه گویمن، اندرو وی. شالی، هانس جی. مولر-ابرهارد، یودا کوستل ۱۹۷۵ – ارنست بویتلر، باروخ اس. بلومبرگ، آنری جی. هرس، هیوج ای. هاکسلی، جان دی. کیت، ویلیام تورنتون ماسترد ۱۹۷۶ – گادفری ان. هاونسفیلد، توماس آر. داوبر، ویلیام بی. کانل، یوگن پی. کندی، جورج کلاین، جورج دی. اسنل ۱۹۷۷ – کی. فرانک آستن، سیریل ای. کلارک، ژان دوسه، هنری جی. فریسن، ویکتور ای. مک‌کاسیک ۱۹۷۸ – سیدنی برنر، ژان-پیر شانژو، دونالد اس. فردریکسون، ساموئل او. فریدمن، فیل گولد، ادوین جی. کربس، الیزابت سی. میلر، جیمز ای. میلر،
ادوین جی. کربس، الیزابت سی. میلر، جیمز ای. میلر، لارس ترنیوس ۱۹۷۹ – جیمز دبلیو. بلک، جورج اف. کاهیل جونیور، والتر گیلبرت، الوود وی. ینسن، فردریک سنگر، چارلز آر. اسکریور ۱۹۸۰ – پل برگ، اروینگ بی. فریتز، هار گوویند خورانا، افریم راکر، جسی راث، مایکل سلا ۱۹۸۱ – مایکل اس. براون، جوزف ال. گلدشتاین، وای یو چونگ، جری اچ.-سی. وانگ، جورج جی. کولر، سزار میلستین، الیزابت اف. نیوفلد، سائول روزمن، بنگت ساموئلسون ۱۹۸۲ – گیلبرت اشول، گونتر بلوبل، آروید کارلسون، پل یانسن، مانفرد ام. مایر ۱۹۸۳ – دونالد ای. هندرسون، بروس
مانفرد ام. مایر ۱۹۸۳ – دونالد ای. هندرسون، بروس ان. ایمز، جرالد دی. اورباخ، جان ای. کلمنتس، ریچارد کی. گرشون، سوسومو تونگاوا ۱۹۸۴ – جی. مایکل بیشاپ، هارولد ای. وارموس، آلفرد جی. گیلمن، مارتین رودبل، یوت وای کان، کرسمیر کرنجویچ، رابرت ال. نوبل ۱۹۸۵ – استنلی کوهن، پل سی. لاوتر‌بر، ریموند یو. لمیو، مری اف. لیون، مارک پتشنی، چارلز یانفسکی ۱۹۸۶ – ژان-فرانسوا بورل، جیمز ای. دارنل، فیلیپ ای. شارپ، آدولفو جی. د بولد، تی. جفری فلین، هارالد زوننبرگ، پیتر سی. دوهرتی، رولف ام. زینکرناگل، مایکل اسمیت ۱۹۸۷ – رنه جی.
رولف ام. زینکرناگل، مایکل اسمیت ۱۹۸۷ – رنه جی. فاوَلورو، رابرت سی. گالو، لوک مونتانیه، والتر جی. گهرینگ، ادوارد بی. لوئیس، اریک آر. کانل، مایکل جی. راسمن ۱۹۸۸ – آلبرت جی. آگایو، مایکل جی. بریج، یاسوتومی نیشیزوکا، توماس آر. چچ، مایکل ای. اپستین، رابرت جی. لفتکویتز ۱۹۸۹ – مارک ام. دیویس، تاک دبلیو. مک، ژان-ماری گیوزن، لوئیس ام. کونکل، رونالد جی. وورتون، اروین نهر، برت زاکمان ۱۹۹۰ – فرانسیس اس. کالینز، جان آر. ریوردان، لپ-چی تسویی، ویکتور لینگ، الیور اسمیتیس، ادوین ام. ساوترن، ای. دانال توماس ۱۹۹۱ – سیدنی
ادوین ام. ساوترن، ای. دانال توماس ۱۹۹۱ – سیدنی برنر، جان ای. سالستون، یودا فولکمن، رابرت اف. فرشگوت، دیوید اچ. مک‌لنان، کری مالیس ۱۹۹۲ – لیلند اچ. هارتول، یوشیو ماسویی، پل ام. نرس، ریچارد پیتو، برت فوگلستاین، رابرت ای. واینبرگ ۱۹۹۳ – ماریو آر. کاپکی، الیور اسمیتیس، الوَن فاینستین، استنلی بی. پروزینر، میشل ام. تر-پوگوسیان ۱۹۹۴ – پاملا جی. بیورکمن، دان سی. وایلی، تونی هانتر، آنتونی جی. پوسون، دونالد متکالف ۱۹۹۵ – بروس آلبرتس، آرتور کورنبرگ، راجر تسین، پیتر دوهرتی ۱۹۹۶ – رابرت اس. لنگر، بری جی. مارشال، جیمز
۱۹۹۶ – رابرت اس. لنگر، بری جی. مارشال، جیمز ای. راثمن، رندی دبلیو. شکمن، جانت راولی ۱۹۹۷ – کوری گودمن، ارکی رووسلاتی، ریچارد او. هاینز، آلفرد جی. نادسون ۱۹۹۸ – الیزابت بلکبرن، کارول دبلیو. گرایدر، جوزپه آتاردی، والتر نویپرت، گوتفرید شاتز ۱۹۹۹ – آورام هرشکو، الکساندر جی. ورشاوسکی، رابرت هوروویتز، اندرو ویلی ۲۰۰۰ – جک هیرش، راجر دی. کورنبرگ، رابرت جی. روئدر، آلن تاونسند، امیلی اونانو ۲۰۰۱ – کلی آرمسترانگ، برتيل هیله، رودریک مک‌کینن، مارک کیرش‌نر ۲۰۰۲ – فیل گرین، اریک لندر، مینارد وی. اولسون، جان ای. سالستون،
اریک لندر، مینارد وی. اولسون، جان ای. سالستون، جی. کریگ ونتر، مایکل اس. واترمن، رابرت واترستون، ژان ویسن‌باخ، فرانسیس اس. کالینز (جایزه شایستگی)، جیمز دی. واتسون (جایزه شایستگی) ۲۰۰۳ – ریچارد اکسل، لیندا بی. باک، وین هندریکسون، سئیجی اوگاوا، رالف ام. استاینمن ۲۰۰۴ – سیمور بنزر، آر. جان الیس، اف. اولریش هارتل، آرتور ال. هورویچ، جورج ساکس ۲۰۰۵ – جفری ام. فریدمن، داگلاس ال. کولمن، کریگ سی. ملو، اندرو زد. فایر، برندا میل‌نر، اندل تولویگ ۲۰۰۶ – رالف ال. برینستر، رونالد ام. اوانز، آلن هال، توماس دی. پولارد، جوآن
رونالد ام. اوانز، آلن هال، توماس دی. پولارد، جوآن ای. استایتز ۲۰۰۷ – سی. دیوید آلیس، کیم ای. ناسمیث، دنیس جی. اسلَیمون، هری اف. نولر، توماس ای. استایتز ۲۰۰۸ – ویکتور آمبروس، گری رووکان، هارالد زور هاوزن، ناحوم سوننبرگ، ساموئل وایس ۲۰۰۹ – پیتر والتر، کازوتوشی موری، لوسی شاپیرو، ریچارد لوزیک، شینیا یاماناکا ۲۰۱۰ – ویلیام ای. کاترال، پیر شامبون، ویلیام جی. کلینر جونیور، پیتر جی. رتکلیف، گرگ ال. سمنزا ۲۰۱۱ – آدریان پیتر برد، هوارد سدر، اهارون رازین، ژولس ای. هافمن، شیزوو آکیرا ۲۰۱۲ – جفری سی. هال، مایکل
ای. هافمن، شیزوو آکیرا ۲۰۱۲ – جفری سی. هال، مایکل روزباش، مایکل دبلیو. یانگ، توماس جسل، جفری وی. روتچ ۲۰۱۳ – هاروی جی. آلتر، دانیل دبلیو. بردلی، مایکل هوتون (جایزه رد شد)، استفان جوزف الیج، گرگوری وینتر ۲۰۱۴ – جیمز پی. آلیسون، تیتیا د لانگ، مارک فلدمن، راویندر نات ماینی، هارولد اف. دورواک، ناپولئونه فرارا ۲۰۱۵ – لوئیس سی. کانتلی، مایکل ان. هال، لین ای. ماکوات، یوشینوری اوهسومی، شیمون ساکاگوچی ۲۰۱۶ – فنگ ژانگ، جنیفر دودنا، امانوئل شارپنتیه، فیلیپ هوروات، رودولف بارانگو ۲۰۱۷ – آکیرا اندو، دیوید جولیوس،
رودولف بارانگو ۲۰۱۷ – آکیرا اندو، دیوید جولیوس، آنتوان هاکیم، لوئیس ای. کی، رینو راپولی، هدی زغبی ۲۰۱۸ – عظیم سورانی، داور سُلتر، ادوارد بویدن، کارل دایسروث، پیتر هگمان ۲۰۱۹ – جان اف. اکس. دیفلی، رونالد ویل، تیموتی ای. اسپرینگر، بروس استیلمن، سوزان بند هورویتز ۲۰۲۰ – رول نوسه، رولف کملر، مینا جی. بیسل، ماساتوشی تاکیچی، الین فوکس ۲۰۲۱ – دنیل دراکر، جوئل فرانسیس هابنر، ینس یول هولست، مری-کلر کینگ ۲۰۲۲ – پیتر کولیس، جان ادگار دیک، کاتالین کاریکو، درو وایسمن، استوارت اورکین ۲۰۲۳ – دمیس هاسابیس، جان ام. جامپر،
اورکین ۲۰۲۳ – دمیس هاسابیس، جان ام. جامپر، بانی ال. باسلر، ای. پیتر گرینبرگ، مایکل آر. سیلورمن ۲۰۲۴ – پاسکال مایر، شانکار بالاسوبرامانیان، دیوید کلنرمن، میشل سادلان، زلیگ اشخار ۲۰۲۵ – اسپیروس آرتاوانیس-تساکوناس، ایوا گرینوالد، گری استرول، مایکل ولش، پل نگولسکو
"تمام شب (به انگلیسی: All Night Long) فیلمی آمریکایی در ژانر کمدی رمانتیک محصول سال ۱۹۸۱ است که به کارگردانی ژان-کلود ترامون ساخته شده‌است. بازیگران اصلی آن شامل جین هکمن، باربرا استرایسند، دایان لد، دنیس کواید، کوین دابسن و ویلیام دنیلز هستند. فیلم‌نامه را دبلیو. دی. ریختر نوشته‌است. داستان. «جورج داپلر»، مردی متأهل در آستانهٔ میانسالی، پس از عصبانیت شدید در محل کار (و پرتاب صندلی به بیرون از پنجرهٔ دفتر رئیسش)، تنزل رتبه می‌گیرد و به‌عنوان مدیر شیفت شب یک داروخانه / فروشگاه شبانه‌روزی مشغول به کار می‌شود.
/ فروشگاه شبانه‌روزی مشغول به کار می‌شود. پسر ۱۸ سالهٔ او، «فردی»، با زنی متأهل که چهارمین دخترعمویش هم هست، رابطه دارد. جورج به فردی هشدار می‌دهد که این رابطه را پیش از دردسر قطع کند، اما فردی می‌گوید شاید عاشق او شده‌است. یک شب در فروشگاه، جورج سرانجام با آن زن، «شرل»، آشنا می‌شود؛ زنی بی‌استعداد در آواز و ترانه‌نویسی که همسرش «بابی» آتش‌نشان تندمزاجی است. شرل به جورج علاقه نشان می‌دهد و پس از مدتی، این علاقه دوطرفه می‌شود. جورج برای پس دادن فندک شرل به خانه‌اش می‌رود. شرل به او پیشنهاد می‌دهد که
به خانه‌اش می‌رود. شرل به او پیشنهاد می‌دهد که رنگ‌آمیزی‌ای را که فردی در اتاق خوابش انجام داده، ببیند. آن دو در آستانهٔ رابطه‌ای صمیمی هستند که فردی برای دیداری دیگر از راه می‌رسد. جورج پیش از آن‌که فردی او را ببیند، فرار می‌کند، اما شرل تصمیم می‌گیرد حقیقت رابطه‌اش با پدر فردی را به او بگوید. روز بعد، وقتی جورج در تلاش است بخوابد و همسرش «هلن» کلاس زبان فرانسوی دارد، فردی سراغ پدرش می‌آید و با او درگیر می‌شود. هلن از ماجرا باخبر می‌شود و جورج خانه را ترک می‌کند. وقتی هلن درخواست طلاق می‌کند، جورج
را ترک می‌کند. وقتی هلن درخواست طلاق می‌کند، جورج می‌پذیرد. جورج از کارش استعفا می‌دهد و یک اتاق کار اجاره می‌کند تا رؤیای مخترع شدنش را دنبال کند. او به مهمانی سالگردی می‌رود که همهٔ آشنایانش در آن حضور دارند، ازجمله خانواده‌اش، شرل و بابی. جورج متوجه می‌شود که بابی از رابطهٔ او با شرل خبر دارد. او شرل را از مهمانی و از کنار شوهرش دور می‌کند. با اینکه شرل عاشق جورج است، احساس می‌کند که جورج برای او زیادی خوب است. شرل برای صحبت با بابی به ایستگاه آتش‌نشانی می‌رود. بابی با دادوفریاد به او می‌تازد و در
می‌رود. بابی با دادوفریاد به او می‌تازد و در آستانهٔ کتک‌زدن اوست که زنگ هشدار حریق به‌صدا درمی‌آید. بابی و دیگر آتش‌نشان‌ها ایستگاه را ترک می‌کنند، و مشخص می‌شود که گزارش آتش‌سوزی دروغین را جورج داده بوده‌است. در پایان، شرل به خانهٔ جورج نقل مکان می‌کند. فردی با موقعیت کنار آمده و به او در اسباب‌کشی کمک می‌کند، نشانه‌ای از اینکه او و پدرش آشتی کرده‌اند.
بوریس ویکتورویچ توماشفسکی (؛ ۲۹ نوامبر ۱۸۹۰، سن پترزبورگ ۲۴ اوت ۱۹۵۷، گورزف) منتقد ادبی فرمالیست روسی، نظریه‌پرداز شعر، تحلیل‌گر متن، مورخ ادبیات روسی، پژوهشگر آثار پوشکین، مترجم و نویسنده بود. وی عضو حلقهٔ زبانی مسکو و اتحادیه نویسندگان شوروی بود. زندگی. توماسفسکی در سال ۱۹۰۸ دبیرستان را به پایان رساند اما نتوانست وارد انستیتو پلی‌تکنیک شود. وی در زمینه آماری و مهندسی برق در لیژ و پاریس آموزش دید و در سوربن هم کلاس‌هایی را گذراند. پس از بازگشت به روسیه، اولین انتشارات خود را با موضوع مهندسی و مضامین ادبیات
انتشارات خود را با موضوع مهندسی و مضامین ادبیات در سال ۱۹۱۵ منتشر کرد. وی با حلقه اجتماعی مرتبط با مجله آپولو در ارتباط بود. وی در جنگ جهانی اول شرکت کرد و در جبهه اتریش از سال ۱۹۱۵ تا ۱۹۱۸ جنگید. در پایان جنگ او در مسکو کار می‌کرد. پس از مهاجرت به پتروگراد، او در سال ۱۹۲۱ به انستیتوی تاریخ هنر پیوست اما بعداً به خانه پوشکین نقل مکان کرد، جایی که وی مدیریت نسخه خطی را در سالهای ۱۹۴۶–۵۷ و بخش مطالعات پوشکین را در سال ۱۹۵۷ مدیریت کرد. وی شروع به ارائه یک مجموعه سخنرانی در زمینه تحلیل متن، تئوری ادبیات و
مجموعه سخنرانی در زمینه تحلیل متن، تئوری ادبیات و کارهای پوشکین در انستیتوی دولتی تاریخ هنر کرد. از سال ۱۹۲۴ در گروه ادبیات روسی در دانشگاه لنینگراد تدریس کرد. او در گورزف درگذشت و به خاک سپرده شد.
گنجشک اشی مشی یک کتاب کودک فارسی نوشتهٔ ناصر یوسفی بر پایهٔ متل گنجشک اشی مشی است که در سال ۱۳۸۸ منتشر شد. این کتاب برندهٔ نهمین دورهٔ کتاب فصل شد و نامزد نهایی جشنواره حبیب غنی‌پور بود. نقد و بررسی. حامد هاتف به بررسی نقش عناصر بینامتنی در این داستان با استفاده از دیدگاه‌های ولادیمیر پراپ و بوریس توماشفسکی پرداخته‌است. مهدی عصاره هم در مقاله‌ای ساختار و مضمون روایت داستان گنجشک اشی مشی را در این کتاب بررسی کرده‌است و نکات برجستهٔ داستان را انتخاب یک پرندهٔ آزاد به‌عنوان شخصیت اصلی داستان، تغییر چهره و
آزاد به‌عنوان شخصیت اصلی داستان، تغییر چهره و رنگ‌به‌رنگ شدنِ او و تقابل رنگ‌ها با رنگ‌های جواهرات پادشاه می‌داند.
دانیل گورگیزنژاد (۱۹ فروردین ۱۳۱۹ – ۷ فروردین ۱۳۹۹) وزنه‌بردار اهل ایران بود. از افتخارات وی می‌توان به کسب مدال نقره وزن ۷۵ کیلوگرم در بازی‌های آسیایی ۱۹۷۰ شده‌است. گورگیزنژاد زمانی که هنریک تمرز سرمربی تیم ملی وزنه‌برداری بود، برای نخستین بار به اردو دعوت شد و در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۶۸ شرکت کرد. وی در دسته ۷۵ کیلوگرم در حرکت پرس با توجه به مصدومیت مچ پا از مسابقات حذف شد. او که از اقلیت آشوریان ایران بود پس از درگذشت در آرامستان آشوریان واقع در شهرستان اسلامشهر به خاک سپرده شده‌است.