payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اصطلاح. اصطلاح «چینگ چونگ» بر اساس نحوه شنیده شدن چینی برای کسانی است که به آن صحبت نمی‌کنند. «چ» منعکس کننده فراوانی نسبی از انسایشهای بی واک تیغه ای در چینی (شش تا در چینی ماندارین: به ترتیب در پینیین , و ) در حالیکه انگلیسی فقط یکی: دارد. «نگ» منعکس کننده معمول بودن بیشتر همخوان‌های خیشومی در هسته پایانهٔ هجاها در بسیاری از گونه‌های چینی است. به عنوان مثال، ماندارین تنها اجازه می‌دهد یا (نوشته شده در زبان انگلیسی و در لاتین نویسی زبان چینی) در هسته پایانهٔ هجا باشند. هجایی با این شکل 中 "ژونگ"، اولین هجا
هجا باشند. هجایی با این شکل 中 "ژونگ"، اولین هجا از 中国"ژونگ گوئو" به معنی «چین» است.
اردوگاه کار اجباری شبنیه یک اردوگاه کاری بود که در طی جنگ جهانی دوم توسط آلمان نازی در دولت عمومی در جنوب شرقی لهستان اشغالی تأسیس شد. این اردوگاه در نزدیکی شهر شبنیه حدود ۱۰ کیلومتری شرق یاسوو و ۴۲ کیلومتری جنوب غربی ژشوف قرار داشت. این تأسیسات در سال ۱۹۴۰ در اصل به عنوان اصطبل اسب برای ورماخت، در نزدیکی ساختمان محل استقرار افسران آلمانی ساخته شد. در طول فعالیت این اردوگاه، هزاران تن در آنجا از جمله اسیران جنگی شوروی، یهودیان لهستانی، لهستانی‌تبارهای غیر یهودی، اوکراینی‌ها و مردم کولی در آنجا از میان
یهودی، اوکراینی‌ها و مردم کولی در آنجا از میان رفتند. در ۸ سپتامبر ۱۹۴۴، نیروهای شوروی به بقایای سوخته شده اردوگاه وارد شد. تاریخچه. این اردوگاه مساحتی حدود ۱۰ هکتار با ۳۵ پادگان را در بر می‌گرفت. ابتدا، اردوگاه برای نگهداری حدود ۶۰۰۰ سرباز اسیرشده ارتش سرخ در اواخر ژوئن ۱۹۴۱ برپا شد، که پس از اجرای عملیات بارباروسا در منطقه تحت کنترل شوروی لهستان اشغالی اسیر شده بودند. این اسیران ۲۰ پادگان نخست را با تخت‌های سه‌طبقه ساختند (جا برای همه کافی نبود). بیشتر آن‌ها در زمستان و گرما و بدون لباسشویی و حمام به
آن‌ها در زمستان و گرما و بدون لباسشویی و حمام به دلیل بیماری و گرسنگی از میان رفتند؛ تا بیشینه ۲۰۰ کشته در روز. تنها کسی که با شجاعت به بیماران در هنگام شیوع تیفوس کمک می‌کرد، زنی جوان به نام هلنا گورایسکا بود که در سال ۱۹۴۲ خود به دلیل بیمار شدن به تیفوس جان داد. برخی دیگر از افراد محلی نیز مواد غذایی پخش می‌کردند. در بهار سال ۱۹۴۳ اردوگاه به عنوان اردوگاه کار اجباری برای لهستانی‌ها، یهودیان، اوکراینی‌ها و کولی‌ها به فعالیت دوباره پرداخت. نخستین زندانیان تازه‌وارد با قطارهای هولوکاست از گتوهای سراسر
تازه‌وارد با قطارهای هولوکاست از گتوهای سراسر لهستان اشغالی به اردوگاه رسیدند. در ماه اوت، ۱۰۴۰ تن در آنجا نگهداری می‌شدند. در پاییز سال ۱۹۴۳ تعداد زندانیان به ۵۰۰۰ تن، از جمله یهودیان و غیر یهودیانی از ژشوف، تارنوف، بوخنیا، یاسوو، فرشتاک، دوکلا و پوستکوف، رسید. آن یهودیانی که به عنوان کاپوهای اردوگاه گماشته شده بودند ناچار به حفظ نظم و انضباط و اعمال شکنجه گشتند. سرانجام، اردوگاه حدود ۱۰٬۰۰۰ تبعیدی را، شامل مرد، زن و کودک، در خود جای داد. برخی از زندانیان در خیاطی ارتش آلمان استخدام شدند، اما بیشتر آنها
در خیاطی ارتش آلمان استخدام شدند، اما بیشتر آنها در کارهای مختلف بر روی زمین در اطراف منطقه کار می‌کردند. در گودال شن، در مزرعه اس‌اس، در پالایشگاه نفت در نیگ‌ووویتسه، و در «پناهگاه هیتلر» در استمپینا. این اردوگاه توسط سیم‌های خاردار با شش برج نگهبانی و چراغ‌های جستجو در اطراف دوره شده بود. از فرماندهان اردوگاه می‌توان به "اونتراشتورمفورر" آنتون شیدت، "هاوپت‌اشتورمفورر" هانس کلرمان، و "اس‌اس-هاوپت‌اشتورمفورر" کارل بلانک (آخرین فرمانده، تنها برای دو هفته) اشاره کرد. سرقت طلا و پول جمع‌آوری شده برای
هفته) اشاره کرد. سرقت طلا و پول جمع‌آوری شده برای ثروت‌اندوزی شخصی روشی معمول در میان فرماندهان این اردوگاه کار اجباری بود. دو تن از آنها، کخ و فلورشتت هر دو از مایدانک، در آوریل ۱۹۴۵ به همین دلیل توسط اس‌اس اعدام شدند. در طول دوره فعالیت اردوگاه، فرماندهان در عمارت گورایسکی اقامت داشتند، و چندین بار در هفته مهمانی‌های شراب‌نوشی برای اس‌اس برگزار می‌کردند و تعداد زیادی از «خدمتکاران خانه» جذاب یهودی و غیر یهودی را به دام می‌انداختند. برچیده شدن. در اوت ۱۹۴۳، یهودیان از دیگر زندانیان جدا شده و در منطقه‌ای
یهودیان از دیگر زندانیان جدا شده و در منطقه‌ای ویژه یهودیان در ضلع شمالی اردوگاه و پشت حصار سیم خاردار قرار داده شدند. سپس، به دستور "اس‌اس-هاوپت‌اشتورمفورر" آمون گوت از اردوگاه پلاشوف، حدود دو هزار تن از ایشان در اعدام‌های دسته‌جمعی در جنگل دوبروچووا در حوالی پاییز و زمستان ۱۹۴۳ به قتل رسیدند. حدود ۷۰۰ یهودی تنها در یک روز در ۲۲ سپتامبر ۱۹۴۳، و در حالی که پیش از مرگ ناچار به درآوردن لباس‌های خود شده بودند، کشته شدند. بدن آنها تا پایان ماه در محل سوزانده شد. در ۶ اکتبر، گروه دیگری شامل ۵۰۰ یهودی تیرباران و
در ۶ اکتبر، گروه دیگری شامل ۵۰۰ یهودی تیرباران و سپس سوزانده شدند. در ۵ نوامبر ۱۹۴۳، حدود ۲۸۰۰ یهودی در قطارهای هولوکاست بارگیری شدند تا در اردوگاه آشویتس کشته شوند. از این میان، هفت تن توانستند فرار کنند. تا فوریه ۱۹۴۴ تنها ۸۰ یهودی در اردوگاه باقی مانده بودند. آنها به کراکوف-پلاشوف منتقل شدند. بیشتر زندانیان غیر یهودی باقیمانده، به استثنای ۳۰۰ تن از ضعیف‌ترین‌ها، میان ۱۴ تا ۲۵ اوت ۱۹۴۴ به سوی غرب در اردوگاه گربوف فرستاده شدند. این اردوگاه به‌طور موقت به مدت چهار ماه (میان فوریه و ژوئیه ۱۹۴۴) برای نگهداری
چهار ماه (میان فوریه و ژوئیه ۱۹۴۴) برای نگهداری تعداد بیشتری اسیر شوروی مورد استفاده قرار گرفت. اردوگاه در این هنگام به نام "Stalag 325" معروف بود، اگرچه در سال ۱۹۴۲ به "Stalag 327" معروف بود، اما به ظاهر نام‌گذاری آن توسط دولت آلمان به شکل متوالی صورت نگرفت. اسیرشدگان در نزدیکی اردوگاه توسط سربازانی از لشکر ۱۴ وافن اس‌اس اوکراین تیرباران شدند، که به ویژه به همین منظور از مرکز آموزش نیروهای اس‌اس در پوستکوف به آنجا آورده شده بودند. بعدها، بیشتر پادگان‌های اردوگاه در آتش سوزانده شدند. بقایای این اردوگاه
اردوگاه در آتش سوزانده شدند. بقایای این اردوگاه توسط ارتش سرخ شوروی در ۸ سپتامبر ۱۹۴۴ فتح شد. از آنجا که از مکان اردوگاه به‌طور قانونی پاسداری نشد، مصالح ساختمانی قابل استفاده سرانجام از آن به دیگر مناطق منتقل شدند.
شاهرخ‌سلطان زنگنه (؟ - ۱۶۳۹ و یا ۱۶۴۲) یک اشراف‌زادهٔ کُرد بود که به ایل زنگنه تعلق داشت که از ایلات کُرد منطقهٔ کرمانشاه بود که عمدتاً از اهل تسنن تشکیل شده‌بود. او فرزند عالی بالی بیگ زنگنه بود. اطلاعات زیادی در رابطه با شاهرخ‌سلطان زنگنه در دست نیست، اما مشخص است که وی در ۱۶۳۹ به ریاست ایل زنگنه رسیده و در همان سال نیز درگذشته‌است. پس از او برادر کوچکترش شیخعلی‌خان زنگنه جای او را به عنوان رئیس ایل زنگنه گرفته‌است. وی میرآخور شاه صفی بوده‌است. وی همچنین در سال ۱۰۴۸ قمری (۱۶۳۸ میلادی) حاکم کرمانشاهان
در سال ۱۰۴۸ قمری (۱۶۳۸ میلادی) حاکم کرمانشاهان بوده‌است.
دالتون‌ها (به فرانسوی: Les Daltons) یک انیمیشن سریالی محصول کشور فرانسه به کارگردانی چالز ونسل است. ایده اصلی این سریال توسط اولیویه ژان-ماری مطرح شد. اولین قسمت این سریال در ۲۳ می ۲۰۱۰ آغاز شد و در ۱۸ نوامبر ۲۰۱۶ به پایان رسید. این سریال در قالب ۲ فصل ۱۹۷ قسمتی ساخته شده است. این انیمیشن در صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران پخش شد.
گتو لوبارتوف () از جمله گتوهای نازی در لهستان اشغالی در طول جنگ جهانی دوم بود که به‌طور رسمی از سال ۱۹۴۱ تا اکتبر ۱۹۴۲ وجود داشت. یهودیان لهستانی شهر لوبارتوف در آغاز در این اردوگاه در حالت توقیف نگهداری می‌شدند. زندانیان گتو همچنین شامل یهودیانی بودند که از سایر شهرهای اطراف از جمله لوبلین و چیخانوف و دیگر کشورهای اشغال شده آلمان آورده شده بودند؛ از جمله ۳۵۰۰ یهودی شامل ۲۰۰۰ تن از اسلواکی که در مراحل آغازین اردوگاه آورده شدند. در ماه مه ۱۹۴۲، ۲۴۲۱ یهودی دیگر از اسلواکی وارد شدند. گتو لوبارتوف یکی از صدها
از اسلواکی وارد شدند. گتو لوبارتوف یکی از صدها گتویی بود که در جریان هولوکاست در لهستان اشغالی تأسیس شدند. طبق آمار اشتتل مجازی، حداکثر تعداد زندانیان در هر زمان ۴۵۰۰ نفر بود. این گتو هنگامی برچیده شد که همه زندانیان آن - مردان، زنان و کودکان - به اردوگاه مرگ بلزک و دیگر مراکز پنهانی کشتار تأسیس شده توسط اس‌اس فرستاده شدند تا تحت عنوان «اسکان مجدد» به قتل برسند. پیشینه. نخستین اشاره به جامعه یهودیان در لوبارتوف مربوط به سال ۱۵۹۲ می‌شود. تا سال ۱۶۷۶، ۸۰ یهودی در این شهر زندگی می‌کردند که ۱۵ کارخانه آبجوسازی
در این شهر زندگی می‌کردند که ۱۵ کارخانه آبجوسازی را اداره می‌کردند. دادگاه دیانی بت دین نیز در آنجا گشوده شد. در سده‌های ۱۷ و ۱۸ یهودیان امتیازاتی پی‌درپی را از میخاو یکم (در ۱۶۷۸)، یوزف لوبومیرسکی (در ۱۶۸۸) و خاندان یانوش الکساندر سانگوشکو (در ۱۷۸۰ و ۱۷۹۶) دریافت کردند. سه کنیسه و دو گورستان یهودی وجود داشتند که از سده نوزدهم به بعد یکی از آن‌ها دیگر مورد استفاده قرار نمی‌گرفت. در دوره میان دو جنگ بر پایه آمار سرشماری ملی ۵۳٫۶ درصد جمعیت این شهر یهودی بودند و در سال ۱۹۲۱، ۳ هزار و ۲۶۹ یهودی در آن ساکن
و در سال ۱۹۲۱، ۳ هزار و ۲۶۹ یهودی در آن ساکن بودند. در هنگام تهاجم به لهستان در سال ۱۹۳۹، جمعیت یهودیان به دلیل مهاجرت به ۴۲ درصد کاهش یافته بود. ارتش آلمان در ۱۹ سپتامبر ۱۹۳۹، در اوایل تهاجم به لهستان، وارد این شهر شد. صبح روز ۱۲ اکتبر ۱۹۳۹، ارتش آلمان به همه یهودیان دستور داد که به میدان بازار که در آنجا ایشان توسط مسلسل محاصره شده بود، بروند. این امر به ارتش آلمان این امکان را داد تا خانه‌ها و مشاغل کاروبارهای یهودیان را مورد سرقت قرار دهد. این رویداد یک روز کامل به طول کشید. اخراج‌ها و اعدام‌ها. تبعید
روز کامل به طول کشید. اخراج‌ها و اعدام‌ها. تبعید یهودیان به شهرک‌های اطراف فیرلِی، اوستروف لوبلسکی و کامیونکا، در اوایل نوامبر سال ۱۹۳۹ آغاز شد. به همه یهودیان گفته شد که لوبارتوف را ترک کنند. چند تن که برای کار اجباری در ارتش آلمان باقی مانده بودند تا سپتامبر ۱۹۴۰ از لوبارتوف تبعید شدند. یک یودنرات در اواخر ۱۹۳۹ برای آن دسته از یهودیانی که باقی مانده بودند تأسیس شد. یاکوب مودکو لیختنفل، نخستین رئیس آن، مدت زیادی در سمت خود باقی نماند و کمی بعد داوید پرتس جایگزین او شد. آخرین یودنرات از لوبارتوف متشکل از
جایگزین او شد. آخرین یودنرات از لوبارتوف متشکل از پنج عضو بود: موشه یوئل ادلمان (رئیس)، شلومو بر چیسلر (معاون اول)، ایزرائیل راتنسیلبر، مناشه کسمان و یخیل واینبرگ. هنگامی که که یهودیان از پروژه‌های کار اجباری بازگردانده شدند، گتو هنوز در اطراف دو بازار لوبارتوف وجود داشت. آشپزخانه‌ای مشترک برای یهودیان فقیرتر سازمان یافت. اخراج‌هایی نیز به گتو لوبارتوف صورت گرفتند که نمونه آن فرستادن ۱۰۰۰ یهودی از چیخانوف بود. علاوه بر این، تا ماه مه ۱۹۴۲، حدود ۲۴۲۱ یهودی اسلواکی به لوبارتوف تبعید شده بودند. نخستین تبعید
اسلواکی به لوبارتوف تبعید شده بودند. نخستین تبعید به اردوگاه‌های مرگ توسط قطارهای هولوکاست در ۹ آوریل ۱۹۴۲، واپسین روز عید پسح، انجام شد. در روز نخست، به ۸۰۰ یهودی که کارت کار نداشتند دستور داده شد که به ایستگاه راه‌آهن بروند، و از آنجا به اردوگاه مرگ بلزک منتقل شدند. واپسین مورد از اخراج توسط قطارها به بلزک در ۱۱ اکتبر ۱۹۴۲ روی داد که در جریان آن ۳۰۰۰ یهودی به سوی مرگ فرستاده شدند. برخی از این اخراجی‌ها به مایدانک فرستاده شدند و بقیه به اردوگاه مرگ در تربلینکا رفتند. آن یهودیانی که پی به پنهان‌شدنشان برده
رفتند. آن یهودیانی که پی به پنهان‌شدنشان برده می‌شد تیرباران می‌شدند. در مجموع، تعداد یهودیانی که پس از واپسین اخراج پیدا شدند ۳۰۰ تن بود. پس از مدتی، یهودیانی که پیدا شدند به جای تیرباران به گتو پیاسکی تبعید می‌شدند. اعضای یودنرات و خانواده‌های آن‌ها به ونچنا تبعید شدند. آنها در نوامبر ۱۹۴۲ تیرباران شدند، در حالی که یهودیانی که برای ژاندارمری آلمان کار می‌کردند در ۲۹ ژانویه ۱۹۴۳ تیرباران شدند. پس از آخرین اخراج‌ها، کنیسه‌ها و گورستان‌ها نابود شدند. از سنگ قبرها برای ساخت سنگ‌فرشی در مقر ورماخت استفاده شد.
برای ساخت سنگ‌فرشی در مقر ورماخت استفاده شد. لوبارتوف در فوریه ۱۹۴۳ توسط نازی‌ها "عاری از یهود" اعلام شد. فرار، نجات، و تلاش‌های مقاومت. تنها چهل یهودی از برچیده شدن گتو لوبارتف زنده ماندند. برخی از آنها توسط لهستانی‌ها نجات یافتند، برخی دیگر در جنگل‌های اطراف پنهان شدند. یوزک هونیکزبلوم و همسرش بلوما توسط خانواده چکانسکی در خانه خود در شماره ۳ خیابان لیپووا پنهان شدند. دورا واینبرت به همراه خواهرش نوما و نوزاد یک و نیم ساله‌اش توسط یان زین‌کیه‌ویچ ساکن شماره ۵۵ خیابان لژیونف نجات یافتند. از جمله یهودیانی
۵۵ خیابان لژیونف نجات یافتند. از جمله یهودیانی که به لطف همسایگان مسیحی خود در لوبارتوف از این کشتار جان سالم به در بردند، می‌توان به بِرِک تونکیل‌شوارتز، دوبا آپفلد، شلوما و داوید سینگیل، ایتزاک پود، یوزک واینبرگ به همراه دختر فرایدلا، اووادیا توبایاچ، گرشون کوپفه با همسرش راخلا و دخترشان سورا کوپفه و همچنین خانا گلدشتین و همسرش بلوما اشاره کرد. دیگران با پنهان شدن در کنار لهستانی‌ها در روستاهای اطراف شهر زنده ماندند. فرانک بلایخمان، که خانواده‌اش در یک روستای مجاور زندگی می‌کردند و سرانجام به گتو لوبارتف
مجاور زندگی می‌کردند و سرانجام به گتو لوبارتف تبعید شدند، از سرنوشتی مشابه گریخت و از الکساندر و استانیسلاوا گوووس و نیز از بولسلاو دوبروفسکی و خانواده‌اش کمک گرفت؛ همگی از نجاتگران بعدها توسط ید وشم به عنوان درستکاران لهستانی‌تبار شناخته شدند. دابروفسکی به جرم کمک به یهودیان توسط آلمانی‌ها اعدام شد. بلایخمان در ادامه تبدیل به عضوی فعال در مقاومت یهودیانی شد که در منطقه لوبارتوف فعالیت می‌کردند. همه تلاش‌های نجات به یک اندازه موفق نبودند. خانواده کشاورز لهستانی یان گالات و همسرش ماریانا، که دو عضو خانواده
یان گالات و همسرش ماریانا، که دو عضو خانواده روزگولد را پناه داده بودند، در ۲۰ نوامبر ۱۹۴۲ توسط اورپو گرفتار شدند. آلمانی‌ها یهودیان را در همان‌جا کشتند، یان گالات را به لوبارتوف برده، و اندکی بعد وی را به دلیل کمک به یهودیان در ملأ عام به دار آویختند.
لوک خوش‌شانس (به انگلیسی: Lucky Luke) یک سریال پویانمایی محصول مشترک کشور فرانسه، آلمان و آمریکا می‌باشد که نخستین قسمت از این سریال در ۱۵ اکتبر ۱۹۸۳ پخش شد و این سریال در ۱۲ آوریل ۱۹۸۴ به پایان رسید. این سریال در قالب ۲۶ قسمت توسط شرکت هانا-باربرا تولید شد. در ایران. این سریال با مدیریت خسرو خسروشاهی و با صداپیشگی منوچهر والی‌زاده، حسین عرفانی، حسین معمارزاده و محمد عبادی دوبله و عرضه شد. در دهه ۶۰ خورشیدی دوبله دیگری انجام شده بود که در سریال شخصیت اصلی را لوک بی‌باک صدا میزدند.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;32777633&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2021-09-30T02:58:56Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;InternetArchiveBot&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;نجات ۰ منبع و علامت‌زدن ۱ به‌عنوان مرده.) #IABot (v2.0.8.1&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;33251336&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; فطر بن خلیفه معروف به فاطر بن خلیفه ابوبکر کوفی قرشی مخزومی، راوی شیعه و از
بن خلیفه ابوبکر کوفی قرشی مخزومی، راوی شیعه و از تابعین است. به گفته بخاری، عالم سنی‌مذهب، او نزدیک به شصت حدیث دارد. وی شیعه بوده و پسرش بکر، از اصحاب جعفر صادق، امام هفتم شیعیان بوده است. او در سال ۱۵۳ هجری قمری یا ۱۵۵ هجری قمری، در دوره منصور عباسی درگذشت. نظر عالمان اهل سنت. نظر برخی از عالمان اهل سنت درباره فطر بن خلیفه چنین است:
شهادت بدن فیلمی در ژانر درام، تریلر و اروتیک به کارگردانی اولی ادل و نویسندگی ، محصول سال ۱۹۹۳ ایالات متحده آمریکا است. در این فیلم بازیگرانی همچون مدونا، ویلم دفو، جو مانتگنا، آن آرچر، جولیان مور، یورگن پراخنو، استن شو، چارلز هالاهان، مارک رولستون، جف پری، ریچارد ریلی و فرانک لانگلا به ایفای نقش پرداخته‌اند. اولی ادل در سال ۱۹۹۳ کاندید بهترین کارگردانی از جشنواره فانتاسپورتو پرتغال شد و مدونا در جشنواره جوایز ام تی وی کاندیدای خواستنی‌ترین زن فیلم، در همان سال گردید. مدونا برای این فیلم، شخصاً ویلم دفو را
سال گردید. مدونا برای این فیلم، شخصاً ویلم دفو را به عنوان همبازی خود انتخاب کرده است. مدونا و ویلم دفو تأیید کردند، در صحنه‌های رابطه جنسی و هنگام ریختن موم شمع و رابطه در گاراژ از هیچ بدلکاری استفاده نشده است. این فیلم بخاطر محتویات صریح جنسی «کسب رده NC-17»، علی رقم صرف بودجهٔ ۳۰ میلیون دلاری و فیلمنامه ای قوی، نتوانست در گیشه به موفقیت خاصی برسد؛ و در مجموع فروش جهانی به رقم ۳۸ میلیون دلار دست پیدا کرد. داستان فیلم. جسد «اندرو مارش»، که به فیلمبرداری از روابط جنسی خود اعتیاد داشته است؛ توسط منشی او
از روابط جنسی خود اعتیاد داشته است؛ توسط منشی او «جوآن براسلو»، در تخت خوابش پیدا می‌شود. او که از بیماری قلبی رنج می‌برده است، بر اثر هیجان و مصرف کوکایین در هنگام سکس، همزمان با بسته شدن دست‌هایش، سکته کرده است. دوست دختر او «ربکا کارلسون» توسط نماینده دادستان «باب گارت» به اتهام قتل آگاهانه، دستگیر می‌شود. «فرانک دولانی» عهده‌دار وکالت ربکا می‌شود و به دلیل نبود دلایل کافی او را آزاد می‌کند. ربکا قتل را انکار می‌کند و فرانک به اطلاع او می‌رساند، طبق وصیت نامه هشت میلیون دلار از دارایی‌های مارش به او
نامه هشت میلیون دلار از دارایی‌های مارش به او می‌رسد و این موضوع باعث دادگاهی شدن ربکا می‌شود. در جلسات دادگاه بخش «مالتنوم» در حضور قاضی «میبل برنهام»؛ جوآن، شهادت می‌دهد که شاهد مصرف کوکایین توسط ربکا بوده است؛ ولی مشخص می‌شود که آن ماده ریشه گیاه چینی، برای درد دوره قاعدگی بوده است. دکتر «مک کاردی» از پلیس جنایی، وجود کوکایین در اسپری بینی، که موجب قتل گردیده است را تأیید می‌کند و مشخص می‌شود؛ جوآن بخاطر سرماخوردگی مارش، اسپری را تهیه کرده است. فرانک درمی یابد، جوآن در گذشته برای اعتیاد به مصرف کوکایین
یابد، جوآن در گذشته برای اعتیاد به مصرف کوکایین به مدت دو سال در «مانت هود» تحت درمان بوده است. دکتر «آلن پلی» دکتر بخش اورژانس، از مسمومیت شدید قبلی مارش بر اثر مصرف می‌گوید. او به مارش اخطار داده است، که در صورت مصرف مجدد، مرگ وی حتمی است. فرانک، ربکا را به شام دعوت می‌کند و در برگشت از او تقاضای رابطه جنسی می‌کند. فرانک رابطه ای عجیب و پر حرارت که همراه با بستن دست‌های او و سوزانده شدن بدن توسط موم شمع است؛ را تجربه می‌کنند. در جلسات دادگاه مشخص می‌شود که دکتر آلن پلی با ربکا در ارتباط بوده است؛ و از او
دکتر آلن پلی با ربکا در ارتباط بوده است؛ و از او درخواست رابطهٔ جنسی می‌کند و وقتی با جواب منفی رو به رو می‌شود. او را با گذاشتن پیام روی منشی تلفنی تهدید کرده است که در دادگاه شهادت دروغ می‌دهد. آلن مجبور به اعتراف می‌شود؛ و فاش می‌کند که جوآن، مارش را به بیمارستان آورده است. فرانک نیز جوآن را متهم به خرید کوکایین برای مارش می‌کند. با درخشش فرانک در دادگاه، ربکا بر روی کاپوت ماشین و با شکستن لامپ پارکینگ طبقه چهارم، با فرانک عشق بازی می‌کند؛ و کمر فرانک بر روی شیشه‌ها آسیب می‌بیند. در دادگاه، «جفری
بر روی شیشه‌ها آسیب می‌بیند. در دادگاه، «جفری روستون» که دقیقاً شبیه مارش است؛ اعلام می‌کند که یکسال با ربکا بوده است. او شهادت به سکس پرشور و پرخطر خود با ربکا را می‌دهد؛ او نیز قبلاً وصیت نامه ای به نفع ربکا تنظیم کرده است؛ که بعد از اینکه مشخص می‌شود، روستون همجنس‌گرا بوده است؛ ربکا او را ترک کرده است. «شارون دولانی» همسر فرانک با دیدن زخم‌های فرانک، تماس ربکا با رستوران او، همچنین دیده شدن فرانک نزدیک خانه ربکا، به خیانت همسرش پی می‌برد؛ و او را از خانه بیرون می‌کند. فرانک با عصبانیت به دیدن ربکا
خانه بیرون می‌کند. فرانک با عصبانیت به دیدن ربکا می‌رود و علت تماس ربکا به رستوران را جویا می‌شود. ولی اجازه دفاع به او را نمی‌دهد. ربکا با دیدن حال خراب فرانک، رو به روی او شروع به خود ارضایی می‌کند؛ و خود را در اختیار فرانک می‌گذارد. در هنگام سکس، ربکا قصد دستبند زدن به فرانک را می‌کند ولی فرانک پیش دستی کرده و دستان او را به تخت میبند و از پشت به او نزدیکی سختی می‌کند. فرانک به کمک همکارش «گیپ» در انتهای فیلم ضبط شده، به رابطهٔ جنسی مارش با جوآن پی می‌برد. سهم الارث خوآن از آقای مارش، بعد از ارتباط با
سهم الارث خوآن از آقای مارش، بعد از ارتباط با ربکا به شدت کاهش پیدا کرده است و این باعث حسادت شدید او به ربکا شده است. ربکا به عنوان آخرین شاهد در جایگاه قرار می‌گیرد و با تعریف کامل شب حادثه، خود را بیگناه اعلام می‌کند. بالاخره دادرسی به پایان می‌رسد؛ و هیئت منصفه ربکا را بیگناه می‌داند. در انتها فرانک بدون اطلاع قبلی به دیدن ربکا می‌رود؛ و با شنیدن مخفی صحبت ربکا با دکتر آلن پلی، درمی یابد که آن دو همدست بوده‌اند؛ و آلن مریض‌های ثروتمند و مسن خود را به ربکا معرفی می‌کرده است و از این راه با کمک هم، از
ربکا معرفی می‌کرده است و از این راه با کمک هم، از آنها اخاذی می‌کردند. آلن بعد از اعلام بیگناهی ربکا به شدت نگران وضعیت کاری خود است ولی ربکا با اعتراف اینکه کار و درآمدش از روسپی گری است و آینده او برایش مهم نیست؛ آلن را می‌آزارد. آلن با ربکا و سپس فرانک درگیر می‌شوند، آلن از طبقه فوقانی خانه سقوط می‌کند؛ ولی نمی‌میرد و در بازگشت، ربکا را با اسلحه خود او به قتل می‌رساند.
زهرا پورحیدر (زاده ۲۶ دی ۱۳۷۳، چهارمحال بختیاری) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در تیم ملی فوتبال زنان ایران حضور دارد. از جمله باشگاه‌هایی که وی در آن بازی کرده می‌توان به باشگاه فوتبال زنان سپاهان اشاره کرد. زندگی. پورحیدر زاده چهارمحال بختیاری است. دانشجوی کارشناسی تربیت بدنی و فرزند ششم خانواده است. او ۱۷ سالگی فوتبال را شروع کرد. حرفه. ملی. در تیم ملی به عنوان مدافع با شماره ۷ بازی می‌کند. باشگاهی. در باشگاه فوتبال زنان سپاهان در نقش مدافع چپ با شماره ۱۲ بازی می‌کند.
رها یزدانی (زاده ۱ تیر ۱۳۶۶) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در تیم ملی فوتبال زنان ایران حضور دارد. از جمله باشگاه‌هایی که وی در آن بازی کرده می‌توان به باشگاه فوتبال زنان شهرداری بم و باشگاه فوتبال زنان ملوان بندر انزلی اشاره کرد. زندگی. یزدانی زاده ۱ تیر ۱۳۶۶ در مازندران است. حرفه. ملی. در تیم ملی به عنوان دروازه‌بان با شماره ۱۳ حضور دارد. باشگاهی. در باشگاه فوتبال زنان شهرداری بم در نقش دروازه‌بان با شماره ۱ بازی می‌کند.
مریم نامی (زاده ۵ بهمن ۱۳۷۳ در زرین آباد مهران) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست دروازه‌بان فعالیت می‌کند و سابقه حضور در تیم ملی فوتبال زنان ایران را در کارنامه خود دارد. او عضو باشگاه فوتبال زنان پالایش گاز ایلام است. نامی در کنار فعالیت در پست دروازه‌بان،‌ دارای مدرک داوری درجه یک فوتبال بوده و همچنین مدرک مربیگری (B) آسیا را هم دارد. جالب آنکه او در عرصه مربیگری فوتسال هم دارای سابقه بوده و مدرک مربیگری سطح یک آسیا را در اختیار دارد. وی دانش‌آموخته رشته تربیت‌بدنی گرایش رفتار حرکتی در مقطع کارشناسی
تربیت‌بدنی گرایش رفتار حرکتی در مقطع کارشناسی ارشد در دانشگاه خوارزمی تهران است. حرفه. ملی. وقتی ۱۴ سال داشت به تیم ملی دعوت شد. در تیم ملی به عنوان دروازه‌بان با شماره ۱۲ بازی می‌کند. باشگاهی. در باشگاه فوتبال زنان هیئت فوتبال البرز در نقش دروازه‌بان با شماره ۱۹ بازی می‌کند. وی همچنین در تیم‌های پاس همدان و باشگاه فوتبال زنان پالایش گاز ایلام در لیگ برتر حضور داشت. نامی از تیم آخیلس هلند نیز پیشنهاد بازی داشت.
سارا ظهرابی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایران است. از جمله باشگاه‌هایی که وی در آن بازی کرده می‌توان به باشگاه فوتبال زنان ملوان بندر انزلی، باشگاه فوتبال زنان شهرداری سیرجان، باشگاه فوتبال زنان هیئت فوتبال البرز و باشگاه فوتبال زنان ذوب آهن اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زنان ایران بازی کرده‌است. زندگی. فوتبال زنان در ایران ظهرابی زاده ۲۳ آبان ۱۳۷۵ در ایذه خوزستان است. حرفه. در سال ۸۶ و در ۱۰ سالگی در ماده ۸۰۰ متر دو و میدانی حضور داشت و یکبار در مسابقات استانی قهرمان و بار دیگر نایب قهرمان
در مسابقات استانی قهرمان و بار دیگر نایب قهرمان شد. در سال ۸۷ در مرکز آموزشی فوتسال ثبت نام کرد و پس از مدتی بازی در سالن به تیم دانیال ایذه پیوست. با این تیم از دسته ۳ استانی شروع کرد. در نخستین اردوی تیم زیر ۱۶ سال به پیشنهاد «مریم ایراندوست» به تیم ملوان پیوست و به پیشنهاد مریم جهان نجاتی به به تیم شهرداری سیرجان پیوست و ۵ سال در آن تیم بازی کرد و در پایان فصل به تیم هیئت فوتبال البرز رفت. ملی. در ۱۱ سالگی به تیم ملی دعوت شد. در ۱۲ سالگی سه دوره برای تیم زیر ۱۶ سال و ۳ دوره نیز برای تیم زیر ۱۹ سال بازی
زیر ۱۶ سال و ۳ دوره نیز برای تیم زیر ۱۹ سال بازی کرد. در تیم ملی فوتبال به عنوان هافبک با شماره ۸ بازی می‌کند. باشگاهی. وی در باشگاه فوتبال زنان ذوب آهن با شماره ۱۰ بازی می‌کند. حاشیه. در هفته شانزدهم لیگ برتر فوتبال زنان تیم‌های ذوب آهن اصفهان و شهرداری سیرجان از ساعت ۲۰ و ۳۰ دقیقه جمعه شب برابر هم به میدان رفتند. در این بازی بازیکنان دو تیم با هم درگیر شده و بازی را به خشونت کشیده شد. افتخارات. در مسابقات فوتسال دسته یک کشور، یک دوره بهترین بازیکن و در سال ۹۰ در مسابقات غرب آسیا در اردن با تیم زیر ۱۶ سال
۹۰ در مسابقات غرب آسیا در اردن با تیم زیر ۱۶ سال به عنوان بهترین بازیکن این رقابت‌ها انتخاب شد و در تورنمنت کافا در ازبکستان که در سال ۹۷ برگزار شد عنوان قهرمانی را کسب کردند.
زمرد سلیمانی (زادهٔ ۱۵ شهریور ۱۳۵۹) یک فوتبالیست ایرانی است که به عنوان دروازه‌بان در لیگ زنان فوتبال کوثر در تیم سپاهان اصفهان و تیم ملی زنان بزرگسال ایران بازی می‌کند. حرفه. زمرد سلیمانی در رده ملی، دروازه‌بان تیم ملی زنان ایران در مسابقات انتخابی قهرمانی آسیا در سال ۲۰۱۸ بود. او همچنین در رده باشگاهی سابقه بازی در تیم های فوتبال زنان ملوان بندرانزلی، زیرفانی دهوک و شهرداری بم را دارد.
الهام فرهمند (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایران است. از جمله باشگاه‌هایی که وی در آن بازی کرده می‌توان به باشگاه فوتبال زنان وچان کردستان اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زنان ایران بازی کرده‌است. زندگی. فرهمند زاده ۲۱ شهریور ۱۳۷۲ در فلاورجان، اصفهان است. وی دانش‌آموخته رشته تربیت بدنی است و در اسفند ماه سال ۹۷ با فوتبالیست الیگودرزی حسین پاپی ازدواج کرد. حرفه. فرهمند با فوتسال ورزش را شروع کرد و لقب دیوید بکهام و مهندس لیگ برتر زنان ایران را دارد. فرهمند با آینده سازان میهن نجف آباد وارد لیگ برتر
فرهمند با آینده سازان میهن نجف آباد وارد لیگ برتر فوتبال بانوان شد و سپس به تیم سپاهان پیوست، قبل از شروع شدن لیگ با حواشی زیاد از سپاهان جدا و به تیم وچان کردستان رفت. از سال ۸۳ کار خود را از فوتسال آغاز کرد. وی سال ۸۹ به تیم ملی فوتبال جوانان دعوت شد. ملی. در تیم ملی به عنوان هافبک با شماره ۵ بازی می‌کند. باشگاهی. شش سال سابقه عضویت در تیم فوتبال زنان آینده سازان دارد و در فصل ۹۶–۹۵ به همراه این تیم به قهرمانی لیگ برتر فوتبال بانوان رسید اما به دلیل مشکلات مالی این تیم منحل شد. انحلال این تیم بزرگ‌ترین
مالی این تیم منحل شد. انحلال این تیم بزرگ‌ترین جنجال ورزش بانوان در سال ۹۶ بود. وی در باشگاه فوتبال زنان سپاهان به عنوان کاپیتان حضور داشت. و در حال حاضر در تیم وچان کردستان بازی می‌کند. افتخارات. گل ضربه ایستگاهی الهام فرهمند کاپیتان سپاهان اصفهان در لیگ برتر فوتبال زنان به عنوان کاندیدهای برترین گل فصل فوتبال در ایران بود. همچنین با ۱۲ پاس گل، عنوان بهترین گلساز را از آن خود کند.
آنگران سوم () (۱۲۴۲–۱۱۸۲) سنیور کوسی در پیکاردی در شمال پادشاهی فرانسه از سال ۱۱۹۱ میلادی تا هنگام مرگش در سال ۱۲۴۲ میلادی بود. جایگاه او در رده‌بندی حاکمان فئودالی معادل بارون بود. زندگی‌نامه. آنگران سوم از طریق مادر خود، آلیکس دو درو، تبار سلطنتی داشت و از نسل فیلیپ یکم، پادشاه فرانسه به حساب می‌آمد. او در طول دوران حاکمیتش سنیور کوسی، سن-گوبن، لا فر، ماری، فلومبره، مونمیرای، اَسی، اُوازی، کرِوِکور، لا فرته-اوکول و لا فرته-گوش، ویکنت مو و قلعه‌دار کامبره بود. کار ساخت قلعه کوسی با مساحتی بیش از ۸ هزار متر