payamvha/North_RAG huggingface dataset:
فارناک همچنین شهر آمیسوس، متحد روم، را متصرف شد، تمامی پسران آنجا را به خواجه مبدل ساخت و اهالی‌اش را به تجار برده فروخت. پس از این ابراز گستاخی‌ها در برابر رومیان، فارناک عقب نشست تا شورشی که در سرزمین‌های متصرفی رخ داده بود را سرکوب کند. پس از چند تلاش بیهوده برای مذاکره، سزار به سوی فارناک حرکت کرد. نزدیک شدن بسیار سریع شخص سزار، فارناک را واداشت پیشنهاد تسلیم بدهد، تنها هدفش این بود که برای خود زمان بخرد زیرا امیدوار بود که سزار به نبردهای دیگر مشغول شود. امّا از بختِ بد فارناک، سرعت سزار فارناک را
شود. امّا از بختِ بد فارناک، سرعت سزار فارناک را واداشت فوراً جنگ را بپذیرد. در نبرد زیله (زیله در ترکیه امروزی) نیروی بیست هزار نفری فارناک از سزار شکست خورد. این پیروزی روم چنان سریع و کامل بود که خود سزار در نامه‌ای به یکی از دوستانش در روم آن را با جمله معروف لاتین ونی ویدی ویکی (آمدم، دیدم، فتح کردم) توصیف نمود. پادشاه پنتوس ناچار شد به پادشاهی بسفور در شمال عقب‌نشیند. در این‌جا فارناک کوشید با سربازگیری مجدد از میان سکاها و سرم‌های ایرانی‌تبار تجدید قوا کند، با اینان در حد و اندازه‌ای بود که بتواند
قوا کند، با اینان در حد و اندازه‌ای بود که بتواند کنترل چند شهر را در دست گیرد. امّا کمی بعد باز شکست خورده و توسط یکی از همکاران خود کُشته شد. آپیان می‌گوید که در جنگ مُرد، دیون کاسیوس می‌گوید اسیر و سپس کشته شد. قیصر (سزار) پس از برقراری آرامش در شرق، در پایان سپتامبر همین سال به روم رجعت کرد، جایی که برخی لژیون‌ها که تحت رهبری مارکوس آنتونیوس قرار داشتند، در حال شورش بودند (خود آنتونیوس در زمره شورشیان نبود). چهار تا از لژیون‌های کهنه‌کارش در واقع خارج از روم اردو زده بودند، به انتظار این‌که از خدمت
از روم اردو زده بودند، به انتظار این‌که از خدمت معاف شده و مستمری (حقوق) فوق‌العاده‌ای که سزار پیش از نبرد فارسال بدانان وعده داده بود را دریافت کنند. به سبب غیبت طولانی سزار، اوضاع و شرایط به‌سرعت روبه بدتر شدن نهاد. مارکوس آنتونیوس هم کنترل بر نیروهایش را از دست داد، نیروهایی که شروع به غارت اموال در جنوب پایتخت کردند. چند نماینده فرستادند تا سرکشی را خاموش کنند، امّا هیچ‌یک اثری نبخشید و طغیان‌گران هنوز به خواست خود مبنی‌بر معافیت و مستمری پای‌فشردند. پس از چند ماه، سزار بالاخره سررسید تا شخصاً با آنان
از چند ماه، سزار بالاخره سررسید تا شخصاً با آنان گفتگو کند. سزار می‌دانست که برای مقابله با بازماندگان و حامیان پومپیئوس که در آفریقا (استان روم) ۱۴ لژیون جمع‌آوری کرده بودند، بدانان احتیاج دارد؛ همچنین مطلع بود که منابعی برای پرداخت دستمزدشان ندارد. با یک حرکت هوشمندانه، قیصر در سخنرانی خود برای لژیون‌ها بر افتخار آنان و دلبستگیی که نسبت به وی داشتند تمرکز کرد، تا بلکه بتواند آنان را به ماندن در خدمت خود متقاعد کند. سربازان که از طلب پول شرم کرده بودند، خواستار معافیت شدند. سزار نیز آنان را به جای اینکه
معافیت شدند. سزار نیز آنان را به جای اینکه سرباز بخواند، شهروند (غیرنظامی) خطاب کرد و تأکید نمود که دارد با شهروندان (و نه کهنه سربازان) سخن می‌گوید، و حالا معاف هستند، امّا نه با روال سنتی موسوم به خدمت خالصانه که در اینصورت حقوق بیشتری برای آنان در پی می‌داشت. همچنین آنان را آگاهانید که پرداخت حقوق زمانی انجام خواهد شد که ارتش جبهه پومپیئوسی در آفریقا شکست داده شود؛ و افزود که او اینکار را با دیگر سربازانی که بدو وفادار مانده‌اند انجام خواهد داد. طغیان‌گران با این رفتار فرمانده‌شان تحت تأثیر واقع شدند؛
با این رفتار فرمانده‌شان تحت تأثیر واقع شدند؛ آنان پس از پانزده سال وفاداری، هرگز فکر نمی‌کردند که سزار بتواند بدون آنان کاری انجام دهد. برای همین به قیصر التماس کردند که آنان را همچنان کنار خود نگه داشته و با خود به آفریقا ببرد. سزار با سخاوت پذیرفت و با آنان روانه آفریقا شد، جایی‌که در ۲۸ دسامبر بدان‌جا رسیدند. سال ۴۶ پیش از میلاد. نبرد در آفریقا. در آفریقا که نیروهای جبهه پومپیئوسی تحت هدایت کاتوی کوچک قرار داشتند ارتشی بزرگ جمع‌آوری کرده و هدایت آن را به تیتوس لابینوس و کوینتوس کایسیلیوس متلوس پیوس
به تیتوس لابینوس و کوینتوس کایسیلیوس متلوس پیوس شیپیو ناسیکا سپردند و اتحادی مستحکم با پادشاه نومیدیا، جوبای اول، داشتند. پس از چند برخورد و تصادم جزئی، سزار نبرد تاپسوس (در تونس امروزی) را آغازید، جایی که در ۶ آوریل ارتش پومپیئوسی‌ها را شکست داد. متلوس و جوبا در جنگ کشته شدند در حالی‌که کاتو که سردسته جمهوری‌خواهان پس از مرگ پومپیئوس (۴۸ ق. م) بود، با اطلاع از شکست مزبور اقدام به خودکشی کرد. لابینوس و دو تن از فرزندان جوان پومپیئوس، گنایوس و سکستوس، موفق شدند از اسارت اجتناب کرده و به اسپانیا بگریزند.
شدند از اسارت اجتناب کرده و به اسپانیا بگریزند. بازگشت دوباره به روم و جشن پیروزی. با آرام‌سازی آفریقا، سزار توانست در ۲۵ ژوئیه این سال به روم بازگردد، جایی که در میان شور و شوق توده‌ها مورد استقبال واقع شد: به نظر می‌رسید صلح بازگشته، و ایتالیا همانند سابق مجبور نبود صحنه جنگ و خونریزی‌های جدیدی باشد. در حقیقت سزار به‌خاطر ترحم و شفقتش ستوده می‌شد، همان چیزی که وی را واداشت از جان تمامی پومپیئوسی‌هایی که پس از نبرد فارسال به سراغ وی آمدند درگذرد و آنان را دور خود جمع کند، همان چیزی که مانع شد وی به
را دور خود جمع کند، همان چیزی که مانع شد وی به قتل‌عام‌هایی همانند آنچه لوکیوس کورنلیوس سولا در سال ۸۲ ق. م انجام داده بود دست یازد، قتل‌عام‌هایی که خود سزار نزدیک بود یکی از قربانیان جوان آن باشد. با بازگشت خود به روم، همچنین توانست انضمام سرزمین گل و نومیدیا و نیز تأییدیه قیمومیت بر مصر را اعلام کند، و بدین‌صورت پایتخت را بابت تدارکات بهتر موادغذایی (شامل گندم و روغن) اطمینان بخشد؛ امری که سبب شد خطر قحطی و دیگر مسائل محتمل نظیر آن رفع شود. در میان ماه‌های آگوست و سپتامبر این سال، وی چهار تریومف (به
آگوست و سپتامبر این سال، وی چهار تریومف (به مناسبت هر یک از نبردهای نظامی‌اش که با موفقیّت به پایان رسانده بود) را جشن گرفت: یک تریومف مربوط به پیروزی در سرزمین گل، دیگری مربوط به پیروزی در مصر، دیگری به‌خاطر شکست دادن پادشاهی پنتوس و فارناک دوم، و آخری هم آفریقا. در هر یک از این چهار تریومف، سزار ردایی ارغوانی بر تن کرده، سوار بر ارابهٔ مخصوص تریومف در جاده مقدس می‌راند، درحالی‌که در پشت سرش لژیون‌ها، غنایم جنگی و اسرا در حرکت بودند. به‌ویژه سربازان در طول رژه اشعار حماسی و طنز راجع به ژنرال خود
در طول رژه اشعار حماسی و طنز راجع به ژنرال خود می‌خواندند، هم پیروزی‌هایش را ستوده و هم روابط سکسی‌اش را دستمایه شوخی می‌کردند. امّا تریومفِ پیروزی در گل، خاص و ویژه بود؛ در طی این تریومف سزار در میان چهل فیل که شمعدان‌هایی حمل می‌کردند به کاپیتول رفت. برای زینت دادن هرچه بیشتر به این مراسم، ورسینگتوریکس (که توسط سزار در آلزیا در ۵۲ ق. م اسیر شده و برای سال‌ها در اسارت بود) را نیز آوردند. وی پس از پایان تریومف فوراً خفه شد. در این تریومف‌ها، سزار نمایش‌های تئاتری، مسابقات، بازی‌های قهرمانی، جنگ گلادیاتورها
مسابقات، بازی‌های قهرمانی، جنگ گلادیاتورها و بازنمایی جنگ‌های خشکی و دریایی را به رومیان ارائه کرد، و ضیافتی برای بیش از دویست‌هزار نفر شرکت کنندهٔ این مراسمات برپا کرد. سزار غنایمی که در طول جنگ‌های مختلف تصاحب کرده بود و بالغ بر ۶۰۰٬۰۰۰ سسترتیوسمی‌شدند را بکار برد و در نهایت توانست پول‌هایی که به مردم و لژیون‌هایش وعده داده بود را بین آنان سخاوتمندانه توزیع کند؛ هر شهروند پایتخت ۷۵ دناریوس از سزار دریافت داشت، و افزون بر این رقم، ۲۵ دناریوس نیز به عنوان جبران تأخیر در پرداخت آن ۷۵ دناریوس دریافت کردند؛
جبران تأخیر در پرداخت آن ۷۵ دناریوس دریافت کردند؛ هر لژیونر نیز در عوض ۲۴٬۰۰۰ سسترتیوس به‌اضافهٔ یک قطعه زمین دریافت کرد. همزمان، سزار توانست خواسته‌های پوپولارها (عامیون) را برآورده کرده و جهان رومی را از نو سازماندهی کند. دستور به سرشماری (آمارگیری) شهروندان رومی داد تا بتواند اداره امور شهر را بهبود دهد، و مستعمرات جدیدی در استان‌ها تأسیس کرد که بیش از ۸۰٬۰۰۰ نفر از میان لومپن پرولتاریای شهری و سربازان بازنشسته را در آن‌ها جای داد. بدین شیوه توانست شهرهایی همچون کارتاژ و کورینتوس که بر اثر جنگ در سدهٔ
همچون کارتاژ و کورینتوس که بر اثر جنگ در سدهٔ پیش ویران شده بودند را بازسازی کند. سال ۴۵ پیش از میلاد. دومین جبهه در اسپانیا: پایان جنگ داخلی. صلحی که پس از نبرد تاپسوس پدید آمد خود را بسیار شکننده نشان داد، و در پایان سال ۴۶ ق. م سزار ناچار شد باز به هیسپانیا برود، جایی که حامیان پومپیئوس تحت فرماندهی بازماندگان نبرد آفریکا یعنی سکستوس پومپیئوس، گنایوس پومپیئوس (فرزندان پومپیئوس) و تیتوس لابینوس در آنجا بار دیگر خود را سازمان داده و تجدید قوا کرده بودند. این‌جا بود که سخت‌ترین و خونین‌ترین نبرد در کل جنگ
بود که سخت‌ترین و خونین‌ترین نبرد در کل جنگ داخلی رخ داد، جایی‌که ترحم معمول جای خود را به قساوت‌های فجیع از سوی هر دو طرف داد. جنگ در اسپانیا با نبرد موندا در آوریل ۴۵ ق. م به پایان رسید، جایی‌که سزار برای آخرین بار با رقبایش در صحنه نبرد روبرو شد و آنان را طوری شکست داد که دیگر کمر راست نکردند. در عین حال، این نبرد خطرناک‌ترین نبردی بود که سزار در آن مشارکت داشت، تاجایی‌که از پیروزی نومید شده و فکر خودکشی به سرش زد. تیتوس لابینوس در نبرد کشته شده و سرش برای سزار برده شد، در حالی‌که گنایوس پومپیئوس (فرزند
سزار برده شد، در حالی‌که گنایوس پومپیئوس (فرزند گنایوس پومپیئوس کبیر) کمی بعد کشته شد؛ تنها سکستوس بود که توانست جان سالم به در ببرد و به سیسیل پناهنده شود. همچنین در این نبرد، هرچند به اندازه‌ای کم، نوهٔ خواهر جوانِ سزار به نام اکتاویانوس نیز شرکت داشت، کسی که پس از یک دوره طولانی ناخوشی (بیماری) به اسپانیا رسید و ارزش خود را ثابت کرد، و بدین‌صورت دایی مادرش (سزار) را مجاب کرد در وصیت‌نامه‌اش وی را فرزندخوانده (و در نتیجه وارث) خود بنامد. در این مدت، سزار برای سومین و چهارمین مرتبه به کنسولی برگزیده شد:
برای سومین و چهارمین مرتبه به کنسولی برگزیده شد: در ۴۶ ق. م با مارکوس امیلیوس لپیدوس به عنوان همکارش، و در ۴۵ ق. م بدون همکار. با بازگشت به روم در ماه اکتبر، سزار که بالاخره هر دشمنی را از سر راهش برداشته بود، یک مراسم تریومف (جشن پیروزی) به‌خاطر شکست دادن فرزندان پومپیئوس برگزار کرد، امّا این تریومف مانند موارد قبلی نبود: این تریومف چنان بود که هیچگاه در سنت روم نظیر نداشت زیرا رسم و سنت بر این بود که تریومف را تنها باید به مناسبت شکست دادن خارجیان، و نه خودِ رومیان، برگزار کرد. حتّی دیکتاتور بزرگی مانند
رومیان، برگزار کرد. حتّی دیکتاتور بزرگی مانند سولا که بر طبق اراده خودش دست به اصلاح ساختاری جمهوری زده بود نیز به خاطر شکست دادن دشمنانش در خلال دومین جنگ داخلی سولا تریومف برگزار نکرد. سزار حتّی پا از این فراتر گذاشته و تصمیم گرفت به خواهرزاده‌اش کوینتوس پدیوس اجازه دهد برای خود تریومف برگزار کند، درحالی‌که رسم بر این بود که برای برگزاری رسومی مانند تریومف و از این قبیل باید فقط درجه ژنرالی داشت، نه درجه افسری. این رفتار سزار که در نظر معاصرین به عنوان خطای سیاسی خطرناکی نگریسته می‌شد، عمیقاً مردم روم را
سیاسی خطرناکی نگریسته می‌شد، عمیقاً مردم روم را آشفته کرد؛ مردمی که می‌دیدند به‌خاطر نابود کردن «نیرومندترین و بداقبال‌ترین نسل در میان رومیان» جشن گرفته می‌شود. پس از جنگ. سزار پس از آنکه در ۴۷ پیش از میلاد منصب دیکتاتور را تا ده سال به خود اختصاص داد برای دفعات متعدد (در ۴۶، ۴۵، و ۴۴ ق. م) به منصب کنسولی نیز برگزیده شد تا این‌که در ۱۵ فوریه ۴۴ ق. م عنوان دیکتاتور مادام‌العمر را نیز به خود اختصاص داد و با اینکار کنترل مطلق خود بر جمهوری را قانونی ساخت. سوئتونیوس نقل می‌کند که امیدهای سیسرون برای مشارکت در
نقل می‌کند که امیدهای سیسرون برای مشارکت در حکومت سزار با این اقدامات مستبدانه قطع شد.تندیس‌هایی از وی در کنار تندیس پادشاهان باستانی روم ساخته شده و یک تخت طلایی هم در سنا برایش تدارک دیده شد. روزی بر روی یکی از تندیس‌های طلایی‌اش که در کنار صحن سخنرانی‌اش واقع بود یک دیهیم (نوعی تاج) قرار دادند، چیزی که سمبل پادشاهی و برده‌داری بود. دو تن از تریبون پلبی‌ها، لوسیوس و گایوس، که از این اقدام شوکه شده بودند، دیهیم مزبور را از تندیس برداشته و اتهام زدند که قیصر می‌خواهد خود را پادشاه روم بخواند، امّا سزار نیز
می‌خواهد خود را پادشاه روم بخواند، امّا سزار نیز فوراً جلسه سنا را فراخواند و متقابلاً اتهام زد که تریبون‌ها دیهیم مزبور را بر تندیس وی نهاده‌اند تا وی را بی‌اعتبار ساخته و منفورِ توده‌های روم کنند و حال ممکن است مردم به اشتباه وی (سزار) را به‌چشم یک منصب‌دار غیرقانونی ببینند. متعاقباً دو تریبون مزبور استیضاح و تعویض شدند. حادثهٔ مهم‌تر در جریان یکی از جشن‌های باستانی رومی موسوم به لوپرکالیا رخ داد که در آن مردان از هر سنی به‌صورت نسبتاً برهنه، شلاقی از جنس چرم بز در دست گرفته و در طول جاده‌های روم حرکت
چرم بز در دست گرفته و در طول جاده‌های روم حرکت می‌کردند و هرکس که در جلوی خود می‌دیدند را با آن می‌زدند. در این مراسم لیسینیوس به سزار نزدیک شد و در برابر پاهای وی یک دیهیم طلایی نهاد. مردم حاضر، معاون سزار یعنی مارکوس امیلیوس لپیدوس را تشویق کردند دیهیم (تاج) مزبور را بر سر سزار بنهد؛ امّا وی مردد شد. حال گایوس کاسیوس لونگینوس (وی کمی بعد سردسته توطئه‌کنندگان برضد سزار شد) که تظاهر به سخاوت می‌کرد، به همراه پوبلیوس سرویلیوس کاسکا آنرا بر روی زانوان سزار نهاد. بالاخره مارکوس آنتونیوس شتابان آمد و دیهیم را
بالاخره مارکوس آنتونیوس شتابان آمد و دیهیم را بر سر سزار نهاد و او را «شاه» نامید؛ سزار آن را رد نمود و به کناری نهاد و گفت که وی را سزار بنامند نه شاه؛ و بدین‌گونه سبب هیاهو و تحسین مردم شد. سزار با دیدن آشفتگی و ناآرامیی که مجدداً در میان رومیان پدید آمده بود، امر کرد دیهیم را بر سر تندیس ژوپیتر، بزرگ‌ترین خدای رومی، بگذارند. سزار برای سال ۴۴ ق. م خود و مارکوس آنتونیوس را به کنسولی برگزید و مقام پرایتوری را به مارکوس یونیوس بروتوس و گایوس کاسیوس لونگینوس داد. لونگینوس که از دست نیافتن به منصب کنسولی
داد. لونگینوس که از دست نیافتن به منصب کنسولی مأیوس بود، خود را همچون ترجمان نارضایتی و سرخوردگی اکثریت طبقهٔ نجبا نمایانده، و شروع به سازمان‌دهی توطئه‌ای بر ضد سزار کرد. وی پشتیبانی عده زیادی از مردان را به دست آورد. از میان این مردان برخی از حامیان پومپیئوس دیده می‌شدند که به جناح سزار پیوسته بودند، و حتّی برخی از آنان از زمان جنگ‌های گالی همواره در کنار سزار حضور داشتند همچون گایوس تربونیوس، دسیموس یونیوس بروتوس آلبینوس، لوکیوس مینوکیوس باسیلوس، و سرویوس سولپیکیوس گالبا. سزار در روز ۱۵ مارس ۴۴ پیش از
سولپیکیوس گالبا. سزار در روز ۱۵ مارس ۴۴ پیش از میلاد (معروف به ides of March) پس از ورود به سنا بدون اطلاع قبلی از توطئه به‌سوی کرسی‌اش رفت تا بنشیند، جایی‌که فوراً توسط توطئه‌چینانی احاطه شد که تظاهر می‌کردند باید از وی بخشش و مرحمت بخواهند. دسیموس بروتوس هم مارکوس آنتونیوس نیرومند را در خارج از جلسه سرگرم می‌کرد تا نتواند به کمک سزار بشتابد. با یک نشانه، ابتدا پوبلیوس سرویلیوس کاسکا خنجر را بیرون کشید و وی را از ناحیه گردن مجروح کرد، امّا زخم مزبور سطحی و نه مرگبار بود. سزار که اصلاً تضعیف نشده بود،
و نه مرگبار بود. سزار که اصلاً تضعیف نشده بود، کوشید با استایلوسی که در دست داشت از خود دفاع کند، و به مهاجم بانگ زد: «ای کاسکای بسیار پلید! چه می‌کنی؟» یا «ولی این یک جنایت است!». کاسکا هم کمک برادرش را طلبید و تمام توطئه‌گرانی که دور و بر سزار را احاطه کرده بودند با خنجرهایشان به هدف هجوم بردند: سزار بیهوده کوشید از ضربات آنان بگریزد امّا هنگامی‌که دید محاصره شده و مارکوس یونیوس بروتوس (که وی را دوست می‌داشت و احتمالاً فرزندخوانده‌اش هم بود) نیز در میان چاقوکشان است، از شرم توگای خود را جمع کرد (برخی
چاقوکشان است، از شرم توگای خود را جمع کرد (برخی می‌گویند پیش از آخرین نفس، توگا را بر سر خود کشید) و درحالی‌که بیست و سه ضربه چاقو خورده بود در پای تندیسِ داماد و البته دشمن سابق خود، گنایوس پومپیئوس کبیر، جان باخت. پس از مرگ وی، نوهٔ خواهرش یعنی اکتاویانوس با مارکوس آنتونیوس و مارکوس امیلیوس لپیدوس اتحادی شخصی بست که به تریوم‌ویرات دوم شهره شد و جنگ داخلی روم (۳۱-۴۴ ق. م) برای گرفتن انتقام مرگش آغاز شد که خود در نهایت به تأسیس امپراتوری روم توسط اکتاویانوس انجامید.
کابوس‌ها () عنوان کتابی است در قالب ادبیات کودک و ادبیات داستانی جوانان و نوجوانان که توسط کریستن میلر و جیسون سیگل نوشته شده‌است. از تاریخ ۵ نوامبر ۲۰۱۴ این مجموعه در فهرست کتاب‌های پرفروش نیویورک تایمز قرار گرفت. کتاب کابوس‌ها کتابی منفرد نیست و مجموعه‌ای است مشتمل بر ۳ جلد ترجمه فارسی. مجموعه کتاب کابوس‌ها توسط مهسا خراسانی ترجمه و توسط نشر هیرمند چاپ گردیده‌است.
«آخرین استارک‌ها» چهارمین قسمت از فصل هشتم مجموعه تلویزیونی بازی تاج‌وتخت و به‌طور کلی هفتاد و یکمین قسمت پخش شده از این مجموعه است. این قسمت توسط دیوید بنیاف و دی. بی. وایس نوشته شد و توسط دیوید ناتر کارگردانی شد و در تاریخ ۵ مه ۲۰۱۹ از شبکه تلویزیونی اچ‌بی‌او به نمایش درآمد. مدت زمان این قسمت ۷۸ دقیقه است. «آخرین استارک‌ها» پس از نبرد با ارتش مرگان را نشان می‌دهد که دنریس تارگرین، جان اسنو و نیروهایشان به مصاف سرسی لنیستر رفته‌اند.
گذر انگلیس یک مکان تجارت تن‌فروشی در بخارست رومانی بود. گذر انگلیسی در میان خیابان مسیر پیروزی و خیابان دانشگاه واقع است. این بنا در سال ۱۸۵۵ توسط یک جواهرفروش اتریشی به نام جوزف ریش ساخته شد که عموماً محلی برای رشد تئاتر در رومانی شد. جوزف ریش این بنا را به جورجیو ایلیاده فروخت و او این مکان را تبدیل به یک روسپی‌خانه کرد. بنای روسپی‌خانه طوری طراحی شده بود که بانوان برهنه در تراس در روبروی مشتریان به تحریک آن‌ها می‌پرداختند. پانات ایستراتی نویسنده مطرح رومانیایی در روسپی‌خانه به عنوان پیش‌خدمت برای مدتی
در روسپی‌خانه به عنوان پیش‌خدمت برای مدتی مشغول به کار بود. از مشتریان همیشگی روسپی‌خانه کارول دوم پادشاه رومانی و الکساندر پالئولوگلو سیاستمدار و ادیب رومانیایی بودند. از گذر انگلیس به عنوان لوکیشین فیلم استفاده شده‌است. این روسپی‌خانه از سال ۱۹۴۷ توسط دولت کمونیستی رومانی تعطیل شد و امروزه یک بنای تاریخی به حساب می‌آید.
احمد نیک‌طلب مشهور به یاور همدانی (زادهٔ – درگذشتهٔ ) شاعر، ترانه‌سرا،نویسنده، خوشنویس، گوینده رادیو و پژوهشگر اهل ایران بود. او در طول عمر خود از اعضای هیئت مدیره انجمن‌های مختلف ادبی از جمله انجمن ادبی ایران و دبیر انجمن ادبی حافظ بود.همچنین بعضی از اشعار او در رادیو خوانده شده‌است. او از معدود شاعران اهل همدان بود که به گویش همدانی شعر نیز سروده‌است. اشعار احمد نیک‌طلب را به سبک‌های هندی و عراقی می‌دانستند.قالب بیشتر سروده‌های او غزل و ترانه و قصیده است که اغلب با مضامین عاطفی و اجتماعی به طبع
است که اغلب با مضامین عاطفی و اجتماعی به طبع رسیده‌است.نام دیوان اشعار او سایه سار الوند است. او کارشناس رشتهٔ روابط عمومی و روزنامه‌نگاری از دانشکدهٔ علوم و ارتباطات اجتماعی دانشگاه تهران بود. نخستین مقاله او در مجله ارمغان به چاپ رسید. زندگی. کودکی و نوجوانی. احمد نیک‌طلب فرزند علی متخلص به «یاور همدانی» ۲ اردیبهشت سال ۱۳۱۳ خورشیدی در همدان زاده شد. او تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در همدان گذراند. او آموزش عالی را در مقطع کارشناسی رشتهٔ روابط عمومی و روزنامه‌نگاری، در دانشکدهٔ علوم و ارتباطات اجتماعی
در دانشکدهٔ علوم و ارتباطات اجتماعی تهران به پایان برد. نخستین مقاله او در مجله ارمغان به چاپ رسید. او مدتی در دبیرستان‌های همدان و تهران تدریس کرده‌است. سپس، کارمند بانک ملی ایران شد. کمتر از دو سال در آن جا به سر برد و بعد به سازمان رادیو رفت. پس از آن، از کارمندان شهرداری تهران شد. او سیزده ساله بود که به سرودن اشعار پرداخت و در انجمن‌های ادبی همدان و تهران از جمله انجمن ادبی ایران حضور فعال داشته و مدت چهار سال نیز دبیر انجمن ادبی حافظ بوده‌است. همچنین، او عضو هیئت رئیسه انجمن ادبی ایران و هند
همچنین، او عضو هیئت رئیسه انجمن ادبی ایران و هند بوده‌است. فعالیت‌ها. یاور همدانی همچنین از اعضای انجمن ادبی ایران به حساب می‌آمد. رهی معیری، اسماعیل نواب صفا، مفتون همدانی، محمدعلی ناصح، عباس فرات، مهرداد اوستا، گلشن کردستانی، حسین لاهوتی، سپیده کاشانی و دیگر افراد سرشناس از آشنایان و همکاران او بودند. در سنین جوانی، شعر او مورد تشویق محمدحسین بهجت تبریزی (شهریار) قرار گرفت. او با این که شاعر کلاسیک سرایی به‌شمار می‌آمد اما در مجامع ادبی نیز حضور می‌جست. در این مجامع او با امین‌الله رضایی آشنا شد که خود
در این مجامع او با امین‌الله رضایی آشنا شد که خود از نقاشان برجسته زمانه خود بود. در طی این آشنایی، نیک‌طلب با خواهر او به نام فرخنده ازدواج کرد و حاصل آن چهار فرزند شد با نام‌های بابک، رامک، پوپک و سیامک. اشعار احمد نیک‌طلب را به سبک‌های هندی و عراقی می‌دانستند. خوشنویسی. احمد نیک‌طلب خوشنویس نیز بود. مشفق کاشانی از او به عنوان خوش‌خط‌ترین شاعر ایران یاد می‌کرد. به خاطر نزدیکی دفتر موسیقی وزارت ارشاد با انجمن خوشنویسان ایران (مرکز) در خیابان خارک (کنار تالار وحدت) او با استادان بزرگ خط در ارتباط بود. او
وحدت) او با استادان بزرگ خط در ارتباط بود. او به ویژه با علی راهجیری که از استادان قدیمی خط به حساب می‌آمد دوستی صمیمی داشت. به همین موضوع، او شعری از یاور را با خط نستعلیق در کتاب آموزش خوشنویسی خویش می‌نوشت. همچنین قصیده «ما سوا را تا فراسو یا علی» با خط نستعلیق توسط استادی دیگر درون همان انجمن نوشته شد. رادیو. احمد نیک‌طلب از دهه ۳۰ همکاری خود را با سازمان رادیو در کنار شخصیت‌هایی همچون رهی معیری آغاز کرد. که ترانه‌های بسیاری از او از آن زمان بر روی موسیقی خوانده شده‌است. جریان گویندگی او در رادیو، از
خوانده شده‌است. جریان گویندگی او در رادیو، از زمانی آغاز شد که روزی، در حالی که گویندهٔ دیگری به‌طور زنده در حال خواندن شعر فارسی بود دچار اشتباهات مختلفی در خوانش واژگان و برقراری اوزان عروضی شد. او این موضوع را هم‌زمان، به تهیه‌کننده گوشزد کرد. به همین سبب از او دعوت به عمل آمد. پس از یک هفته، به او برنامه‌ای در حدود یک ساعت در رادیو به‌طور مستقل، برای خواندن اشعار فارسی و بومی داده شد. این موضوع در کافههای همدان دهه ۳۰ با شهرت وی در همان شهر، همگام شد. او با اسماعیل نواب‌صفا به کار خود در رادیوایران و
او با اسماعیل نواب‌صفا به کار خود در رادیوایران و رادیو گیلان ادامه داد. بسیاری از ترانه‌های محلی همدانی وی ضمن پخش در برنامه‌های رادیو ایران، به زبان‌های بیگانه شرقی مانند چینی نیز ترجمه شده‌است. به گزارش خبرگزاری فارس؛ قیصر امین‌پور مدت‌های زیادی را در همسایگی با یاور همدانی زندگی می‌کرد. دوران میانسالی. همچنین در سفر دیگری در سال ۱۳۶۳ خورشیدی، به همراه گروه شاعران (شامل قدسی خراسانی، مشفق کاشانی، گلشن کردستانی، محمود شاهرخی، حمید سبزواری، مهرداد اوستا و سپیده کاشانی) به تبریز سفر کرد و آخرین دیدار او با
کاشانی) به تبریز سفر کرد و آخرین دیدار او با سید محمدحسین شهریار (پیش از بستری شدن شهریار در بیمارستان) بود. احمد نیک‌طلب با برخی نهادهای فرهنگی مانند حوزه هنری، شورای شعر و ادب ستاد اقامه نماز، شورای شعر دفتر موسیقی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و شورای شعر و ادب معاصر اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان تهران همکاری داشته‌است. درگذشت. احمد نیک‌طلب در سحرگاه ۱۳ اسفند ۱۳۹۸ خورشیدی در سن ۸۵ سالگی بر اثر بیماری قلبی در بیمارستان رسالت درگذشت. او دو هفته پیش از این، در بیمارستان کسری بستری شده بود و پس از آن
این، در بیمارستان کسری بستری شده بود و پس از آن مدتی را در خانه به‌سر می‌برد. به خاطر ورود بیماری کروناویروس ۲۰۱۹ به کشور و قانون ممنوعیت برگزاری تجمعات، مراسم بزرگداشت و یادبود یاور همدانی را به پس از عید سال ۱۳۹۹ موکول کردند. خاکسپاری. بنا به گزارش‌های خبرنگاران حاضر، از جمله خبرنگار خبرگزاری ایسنا، زمان تشییع در تاریخ چهارشنبه ۱۴ اسفند ۱۳۹۸ خورشیدی بود که با وجود هماهنگی‌های لازم و تاییدیه از سوی شورای شهر تهران و معاونت‌های فرهنگی و هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی مبنی بر خاکسپاری در آرامگاه فرهیختگان
اسلامی مبنی بر خاکسپاری در آرامگاه فرهیختگان ادب و هنر شماره ۹۵۳ که با وصیت او نیز همراه بود، با ممانعت مسئول‌های سازمان بهشت زهرا مواجه شد.هرچند خبرگزاری‌های دیگر مانند برنا علت تأخیر یک روزه و انتقال آن به پنجشنبه و تغییر محل خاکسپاری را خلل در مدیریت سازمان بهشت زهرا به علت همه‌گیری ویروس کرونا روایت کرده‌است. در پنجشنبه ۱۵ اسفند ۱۳۹۸ خورشیدی، در قطعه هنرمندان ردیف ۱۴۴ شماره ۳۴ در بهشت زهرای تهران به خاک سپرده شد. به منظور بزرگداشت چهلمین روز درگذشت احمد نیک‌طلب (معروف به یاور همدانی) جمعه ۲۲
احمد نیک‌طلب (معروف به یاور همدانی) جمعه ۲۲ فروردین‌ماه، ساعت ۲۱، برنامه مستقلی با عنوان شمع انجمن با حضور جمعی از شاعران و شخصیت‌های فرهنگی و دانشگاهی ایران، هند، پاکستان و افغانستان در فضای مجازی برگزار شد. بزرگداشت‌ها. احمد نیک‌طلب در پنجاه و دومین عصرانه ادبی فارس در سال ۱۳۹۴ مورد تجلیل قرار گرفت. در این مراسم افرادی مانند حسین آهی، محمدعلی بهمنی سخنرانی کردند. در آبان ۱۳۹۵ آیین بزرگداشت احمد نیک‌طلب در فرهنگسرای ملل برگزار شد. بعضی از نوشته‌ها. سایه سار الوند. این کتاب شامل غزلیات، قصاید، مثنوی‌ها،
سار الوند. این کتاب شامل غزلیات، قصاید، مثنوی‌ها، دوبیتی، رباعی، ترانه‌ها و ترانه‌های محلی از احمد نیک‌طلب (یاور همدانی) است که با مقدمه محمود شاهرخی (جذبه) در ۵۹۲ صفحه گرد آورده شده‌است.این کتاب در سال ۱۳۸۳ توسط نشر سوره مهر به چاپ رسیده‌است. این دیوان مشتمل بر سروده‌هایی است به سبک کلاسیک که اغلب با مضامین عاطفی و اجتماعی به طبع رسیده‌است.بنا به گفته خبرگزاری ایسنا پیش از انتشار این کتاب شعرهای شاعر را که به لهجهٔ همدانی گفته بود مورد استقبال (پژوهشگران ادبی و زبانشناسی) قرار گرفته بود که سبب انتشار این
و زبانشناسی) قرار گرفته بود که سبب انتشار این کتاب شد. گزیده اشعار "افق الوند" برگرفته از این دیوان است. اغلب اشعار این مجموعه را مضامین آیینی و اجتماعی به خود اختصاص می‌دهند که در قالب کلاسیک غزل و قصیده سروده شده‌اند. بنا به گفته روزنامه رسالت ۱۷ آبان ۱۳۸۴؛ این دیوان دارای محتوایی با ادبیات جنگ و انقلاب نیز هست و غزل‌های موجود در آن به سبک‌های عراقی و هندی است.کتاب سایه‌سار الوند در کتابخانه ویدنر دانشگاه هاروارد با کد "HXVHF۵" و به گفته پسر وی به عنوان تنها منبع گویش‌های همدانی نگهداری می‌شود. دیوان
تنها منبع گویش‌های همدانی نگهداری می‌شود. دیوان یاور همدانی. دیوان یاور همدانی که از سوی انتشارات انجمن قلم ایران درسلسله کتاب‌های پیشکسوتان ادبیات معاصر به چاپ رسیده‌است، شامل سروده‌های یاور همدانی در قالب‌های گوناگون غزل، قصیده، چهارپاره، مثنوی، ترکیب بند رباعی، دوبیتی و بومی سروده‌ها به گویش همدانی است. به گزارش خبرگزاری مهر آیین رونمایی مجموعه اشعار احمد نیک طلب (یاور همدانی) به همت دفتر شعر آفرینش‌های ادبی حوزه هنری و در سالن آموزش حوزه هنری برگزار شد. به گفته پایگاه خبرگزاری حوزه هنری، در مراسم
شد. به گفته پایگاه خبرگزاری حوزه هنری، در مراسم رونمایی از دیوان یاور همدانی، افرادی چون ناصر فیض، بیوک ملکی، رضا اسماعیلی، رئیس انجمن ادبی باران، رئیس انجمن ادبی جامی، حامد عمادزاده، بابک نیک طلب، و تنی چند از شاعران و دوستان و آشنایان احمد نیک‌طلب در این مراسم سخنرانی کردند. همچنین در آذر ۱۴۰۰؛ نشست رونمایی و معرفی دیوان یاور همدانی در جلسه‌ای با نام "در سایه سار الوند" با حضور تعدادی از نویسندگان و شاعران استان همدان، خانواده و مقامات کتابخانه ملی و اسناد غرب کشور در همدان برگزار شد. به گزارش باشگاه
غرب کشور در همدان برگزار شد. به گزارش باشگاه خبرنگاران جوان و روزنامه هگمتانه، قرار است از طرف نهاد کتابخانه‌های عمومی کشور حداقل یک جلد از دیوان یاور همدانی به تمامی کتابخانه‌های عمومی استان همدان اهدا شود. گویش همدانی. گل غم آخرین شعری است که او به گویش همدانی آن را خوانده‌است. او همچنین این شعر را در برنامه "با کاروان شعر و موسیقی" در مصاحبه ای با سهیل محمودی در سال ۱۳۸۴ خوانده بود. این غزل در کتاب سایه سار الوند به چاپ رسیده‌است.