payamvha/North_RAG huggingface dataset:
است که ویرایش‌ها و نظرهای کابران با حسن نیت همراه است، مگر آنکه خلاف آن (خرابکاری یا غیره) احراز گردد. در تبیین دقیق استفاده از این قاعده در ویکی‌پدیا آمده‌است: «طبق این اصل، فرض بر آن است که ویرایش‌ها و نظرهای کابران با حسن نیت همراه است. بیشتر افراد سعی می‌کنند به پروژه کمک کنند، نه اینکه به آن آسیب برسانند. اگر این گزاره نادرست می‌بود، پروژه‌ای چون ویکی‌پدیا از همان اول محکوم به شکست بود. این رهنمود ویرایشگران را ملزم نمی‌دارد که با وجود مدرک واضح بر سوء نیت (مثلاً )، همچنان فرض را بر حسن نیت بگذارند.
نیت (مثلاً )، همچنان فرض را بر حسن نیت بگذارند. فرض حسن نیت مانع از بروز بحث و انتقاد نیست. بلکه، ویرایشگران نباید اقدامات مورد انتقاد را بدون مدرک به خباثت و غرض‌ورزی نسبت دهند.»
فراتر از قانون (به انگلیسی: Beyond the Law) یک فیلم ویدئویی آمریکایی اکشن محصول سال ۲۰۱۹ میلادی به کارگردانی جیمز کالن برساک است. بازیگران اصلی فیلم استیون سیگال، جانی مسنر و دی ام اکس هستند. این فیلم در ۶ دسامبر سال ۲۰۱۹ در شبکه ویدئو هنگام درخواست منتشر شد و در سینماها به صورت محدود اکران شد. خلاصه داستان فیلم. یک کارآگاه با کمک یک تاجر و یک پلیس بازنشسته تلاش می‌کند تا قاتل پسرش را پیدا کند. او سعی می‌کند عدالت را اجرا کند اما با مشکلاتی رو به رو می‌شود.
احیا به معنی کاهش کاتیون فلزات و تبدیل به حالت پایه آن ها(که برای اغلب جامد و برخی حالات دیگر است). اکسید نقره در دماهای بالاتر از ۲۰۰ درجه سانتی گراد مطابق واکنش 2Ag2O→ 4Ag+O2 تجزیه می‌شود. به این ترتیب که اکسید نقره (Ag2O) به نقره خالص (Ag) و گاز اکسیژن (O2) تبدیل می‌شود. اکسید پلاتین (PtO) در دمای بالای ۵۰۰ درجه سانتی گراد و همچنین اکسید پالادیوم (PdO) در دمای بالای ۹۰۰ درجه سانتی گراد به فلزشان احیا می‌شوند که طی این فرایند گاز اکسیژن آزاد می‌شود. تجزیه سایر اکسیدها با استفاده از یک عامل احیا کننده
سایر اکسیدها با استفاده از یک عامل احیا کننده انجام می‌شود که این عامل می‌تواند کربن، مونواکسید کربن، هیدروژن، یا در برخی از موارد یک فلز دیگر با میل ترکیبی بیشتر به اکسیژن نسبت به فلز مورد نظر برای احیا باشد. استفاده از فلزی دیگر برای احیای اکسید مورد نظر وابسته به پتانسل کاهش آنها است. به عبارت دیگر برای احیای اکسید مورد نظر از فلز دیگری استفاده می‌شود به این ترتیب که فلز احیا کننده در کنار اکسید قرار گرفته و به دلیل تمایل بیشتر به به جذب الکترون، آن ها را گرفته و در نتیجه فلز مورد نظر احیا می‌شود. برای
گرفته و در نتیجه فلز مورد نظر احیا می‌شود. برای مثال برای کاهش یا احیا مس می‌توان از روی استفاده کرد(عملی که در سلول بعضی باتری ها رخ می‌دهد و به سلول گالوانی معروف است) به این صورت که +Cu2 و Zn جامد را در مایعی قرار می دهند و به این صورت روی اکسید شده و به صورت محلول در آمده و مس به صورت رسوب جدا می‌شود. البته می‌توان این واکنش کاهش را توسط جریان برق هم انجام داد. از این شیوه برای استخراج طلا در بعضی معدان استفاده می‌شود. اما کربن، مونو اکسید کربن و هیدروژن عوامل احیا کننده‌ای هستند که بیشترین اهمیت صنعتی
عوامل احیا کننده‌ای هستند که بیشترین اهمیت صنعتی و اقتصادی را دارند و از مواد اولیه‌ای مثل زغال‌سنگ، نفت یا گاز طبیعی به دست می‌آیند. عوامل احیا کننده. عوامل احیا کننده‌ای که به‌طور غالب در متالورژی مورد استفاده قرار می‌گیرد کربن، مونواکسید کربن، هیدروژن یا مخلوط مونوکسید کربن با هیدروژن است. برخی فلزات مانند آلومینیوم، کلسیم، منیزیم و سدیم نیز به عنوان عوامل احیا کننده فلزی شناخته می‌شوند. گاز طبیعی به صورت مستقیم به عنوان یک عامل احیا کننده مورد استفاده قرار نمی‌گیرد به این دلیل که گاز طبیعی در دماهای
قرار نمی‌گیرد به این دلیل که گاز طبیعی در دماهای بالاتر از ۵۰۰ درجه سانتی گراد تجزیه می‌شود و کربن تشکیل می‌دهد؛ بنابراین به‌جای استفاده مستقیم از گاز طبیعی آن را به صورت مخلوطی از مونوکسید کربن و هیدروژن درآورده و از این مخلوط استفاده می‌کنیم. این کار با استفاده از فرایند گازشکنی یا reforming انجام می‌شود که شامل واکنش دادن گاز طبیعی با بخار آب یا کربن دی اکسید که در دماهای بالا در حضور یک کاتالیست انجام می‌شود می‌باشد. با وجود این که مونوکسید کربن تولیدی طی واکنش MO + C → M + CO باعث احیا می‌شود، کربن
طی واکنش MO + C → M + CO باعث احیا می‌شود، کربن مهم‌ترین عامل احیا کننده اکسید فلزات است. اکسید فلز (MO) با کربن (C) واکنش می‌دهد و چیزی که بدست می‌آید فلز (M) و مونوکسید کربن (CO) است. کربن معمولاً به صورت کک (Coke) مورد استفاده قرار می‌گیرد. تا قبل از سال ۱۷۳۵ میلادی زغال چوبی که از تقطیر چوب بدست می‌آمد به عنوان ماده احیا مورد استفاده قرار می‌گرفت. لزوم استفاده از ماده احیا کننده جامد با استحکام مکانیکی بالا و همچنین ماده‌ای که تخلخل زیاد داشته باشد باعث کشف و تولید کک شد. با وجود این که انتظار می‌رفت
کشف و تولید کک شد. با وجود این که انتظار می‌رفت با افزایش تولید فولاد در دنیا مصرف کک هم زیاد شود اما پیشرفت‌های حاصله در کوره‌های بلند و تغییراتی که در فناوری فراوری فلزات به‌وجود آمد باعث می‌شود که کک کمتری مصرف شود. همچنین افزایش استفاده از کوره‌های قوس الکتریکی و کانه‌های آهن از پیش احیا شده مصرف کک را تا حد مشخصی کاهش داد. زغال‌سنگ. به‌طور کلی ما دو نوع زغال داریم. زغال چوب که از کربنی کردن چوب بدست می‌آید و زغال‌سنگ که به صورت یک ماده معدنی در طبیعت وجود دارد. قبل از توسعه روش‌های معدنکاری برای
وجود دارد. قبل از توسعه روش‌های معدنکاری برای استخراج زغال‌سنگ، زغال چوب تنها ماده کربنی برای احیا به حساب می‌آمد. اما با فراهم شدن امکان کنترل انفجار گاز در معادن و تخلیه آب معدن با پمپ‌های قوی و تهویه مطبوع معادن با کمک مهندسین معدن و همچنین هشدارهای همزمان سازمان حفاظت محیط زیست در رابطه با قطع درختان، استفاده از زغال‌سنگ به‌جای زغال چوب افزایش پیدا کرد. جدول زیر مثال‌هایی از ترکیب شیمیایی انواع زغال‌سنگ وجود دارد. زغال‌سنگ از بقایای مواد گیاهی‌ای که در حضور حرارت و در غیاب هوا تا حد مشخصی تجزیه می‌شود
حضور حرارت و در غیاب هوا تا حد مشخصی تجزیه می‌شود و در اثر فعالیت‌های زمین‌شناسی تحت تأثیر تغییرات دما و فشار به صورت زغال‌سنگ باقی می‌ماند. مخلوطی پیچیده از ترکیبات عالی شامل کربن، اکسیژن و مقدار اندکی اکسیژن، نیتروژن و گوگرد است. همچنین وقت زغال‌سنگ در حال تشکیل است، مقداری ترکیبات معدنی داخل آن حبس می‌شود که ما آنها را به اسم خاکستر می‌شناسیم. حضور گوگرد در زغال‌سنگ مشکل بزرگی است چون هنگام سوختن زغال‌سنگ علاوه بر آلودگی محیط می‌تواند سایر فلزات را نیز آلوده کند. گوگرد به دو صورت می‌تواند در زغال‌سنگ
آلوده کند. گوگرد به دو صورت می‌تواند در زغال‌سنگ وجود داشته باشد. گوگرد معدنی که حدود ۸۰ درصد از کل گوگرد است و به صورت ترکیباتی مثل پیریت، پیروتیت و سولفات کلسیم وجود دارد؛ و همچنین مواد آلی گوگرد دار که مابقی گوگرد را تشکیل می‌دهند. زغال‌سنگ را می‌توان به صورت پودری در افشانه‌های مخصوص مشتعل کرد یا به صورت مخلوطی از مواد مورد نظر و مواد بار کوره درآورد و از آن استفاده کرد. با این حال از میان همه زغال‌سنگ‌ها فقط آنتراسیت به خاطر استحکام مکانیکی نسبتاً بالایی که دارد در کوره‌های بلند اولیه برای ذوب آهن
که دارد در کوره‌های بلند اولیه برای ذوب آهن مورد استفاده قرار می‌گیرد. انواع دیگر زغال‌سنگ‌ها به صورت مستقیم در کوره بلند قابل استفاده نیستند به این دلیل که علاوه بر استحکام مکانیکی پایین، در دماهای بالا نرم می‌شوند. با این وجود برای احیا در کوره‌هایی مانند کوره‌های دوار که استحکام مکانیکی بالا در آنها مد نظر نیست می‌توان برای کاهش هزینه‌ها از مواد احیایی ارزان قیمت استفاده کرد. کک. کک از زغال‌سنگ و از برش‌های نفتی سنگین بدست می‌آید. با حرارت دادن زغال‌سنگ در دمای بالا در غیاب هوا مواد آلی پیچیده تشکیل
در دمای بالا در غیاب هوا مواد آلی پیچیده تشکیل دهنده آن تجزیه شده و تشکیل گاز، ترکیبات آلی با وزن مولکولی پایین و پسماند کربنی غیر فراری به نام کک می‌دهد. از طرف دیگر با حرارت دادن برش‌های نفتی سنگین در دمای بالا و غیاب هوا همچنین شکست مولکولی این ترکیبات کک همراه با مشتقات پتروشیمی سبک‌تر بدست می‌آید. همه انواع زغال‌سنگ نمی‌توانند برای تولید کک مورد استفاده قرار بگیرند. زغال‌سنگ کک شونده با حرارت دیدن در غیاب هوا تا دمایی بالاتر از دمای تجزیه در حدود ۱۰۰۰ درجه سانتیگراد اول نرم و سپس منجمد می‌شود و در
درجه سانتیگراد اول نرم و سپس منجمد می‌شود و در نهایت به ماده جامدی با استحکام بالا تبدیل شود. زغال‌سنگ‌های کک نشونده با اعمال یک چنین شرایطی به زغالی پودری شکل تبدیل می‌شوند. زغال‌سنگ‌هایی که پس از استخراج از معدن یا پس از تمیز کردن بیش از ۱٫۲۵ درصد گوگرد و ۸ درصد خاکستر نداشته باشند به اسم زغال‌سنگ‌های کک شونده شناخته می‌شوند که آنها را برای تولید کک متالورژیک مورد استفاده می‌دانند. به این دلیل که می‌توان از آنها یک کک قابل استفاده در کوره بلند یا برخی دیگر از فرایندهای متالورژیکی بدست آورد. دسته‌بندی
دیگر از فرایندهای متالورژیکی بدست آورد. دسته‌بندی دیگر در مورد زغال‌سنگ‌های کک شونده بر حسب مقدار ماده فرار آنها هست. کک‌های با درصد بالای مواد فرار حدود ۳۵ درصد ماده فرار دارند در حالی که کک‌هایی که حدود ۲۵ یا ۱۷ درصد ماده فرار دارند به ترتیب کک‌هایی با درصد متوسط و پایین مواد فرار محسوب می‌شوند. انواع خیلی کمی از زغال‌سنگ‌های کک شونده می‌توانند به تنهایی برای تولید کک مورد استفاده قرار بگیرند و به‌طور مثال کک‌هایی با درصد پایین مواد فرار تمایل به متورم و منبسط شدن و آسیب زدن به دیواره‌های کوره کک سازی
و منبسط شدن و آسیب زدن به دیواره‌های کوره کک سازی دارند. در حالی که انواع زغال‌سنگ با درصد مواد فرار بالا ککی با خواص فیزیکی نامطلوب به دست می‌دهند. به همین خاطر زغال‌سنگ‌های کک شونده معمولاً به صورتی از مخلوطی از انواع با درصد مواد فرار بالا و متوسط یا پایین محسوب می‌شوند. به‌طور مثال ماده‌ای با ۸۰ درصد از زغال‌سنگ با مواد فرار بالا و ۲۰ درصد متوسط یا پایین برای تولید کک مورد استفاده قرار می‌گیرد. در تولید کک از مشتقات نفتی، نفت سنگین و ویسکوز به کک و یک هیدروکربن سبک‌تر تبدیل می‌شود. در فرایند کک سازی
هیدروکربن سبک‌تر تبدیل می‌شود. در فرایند کک سازی تأخیری برش‌های سنگین نفتی در کوره‌ای تا دمای حدود ۵۰۰ درجه سانتی گراد حرارت داده می‌شود و سپس مخلوط گاز و مایع به یکی از دو استوانه کک سازی وارد می‌شود که در آن دما حدود ۴۵۰ درجه سانتیگراد و فشار بین ۱۰۰ تا ۵۰۰ کیلو پاسکال و زمان اعمال این شرایط حدود ۴۸ ساعت است. پس از این مرحله گازهای تولید شده وارد برج تقطیر شده و کک به صورت مکانیکی تخلیه می‌شود. در فرایند بستر سیار، برش سنگین به صورت داغ وارد رآکتور می‌شود و با پلت‌های کک داغ در دمای ۵۰۰ برخورد می‌کند.
و با پلت‌های کک داغ در دمای ۵۰۰ برخورد می‌کند. محصولات سبک فاز گازی از میان یک مقداری از سیکلون‌ها عبور داده می‌شوند تا ذرات ریز کک آنها جدا شود. در این مرحله کک و مواد تقطیر نشده دیگر که در حال عبور از رآکتور هستند به ذرات کک می‌چسبند و این مواد با استفاده از بخار خارج شده و پس از آن غربال می‌شوند. پلت‌های بزرگ به عنوان محصول مورد استفاده قرار می‌گیرند و پلت‌های کوچک به فرایند بازگردانده می‌شوند. ترکیب شیمیایی تقریبی کک در جدول زیر آمده‌است. ترکیب شیمیایی تقریبی خاکستر کک نیز طبق جدول زیر است: مونوکسید
تقریبی خاکستر کک نیز طبق جدول زیر است: مونوکسید کربن. این گاز با عبور دادن مقدار محدودی از هوا از میان بستری از زغال‌سنگ گداخته مطابق واکنش مقابل تشکیل می‌شود. C + 1/2 O2 → CO مخلوط گازی بدست آمده از این طریق متشکل از ۳۰ درصد CO، ۶۰ درصد N2 و مقداری H2، CH4و H2S است. علاوه بر حضور بخار آب در هوا، هیدروژن و ترکیبات آن از خود زغال‌سنگ هم بدست می‌آیند. در صورتی که CO2 تشکیل شود. این ترکیب با واکنش با زغال‌سنگ مجدداً CO را مطابق واکنش C +CO2 → 2CO تشکیل می‌دهد. این واکنش یک واکنش گرماگیر است و در نتیجه با
این واکنش یک واکنش گرماگیر است و در نتیجه با افزایش دما این واکنش بهبود پیدا می‌کند. واکنش CO2 با C و تشکیل CO به نام دانشمند فرانسوی که اولین بار این واکنش را مورد مطالعه قرار داد واکنش بودوار () نامگذاری شده‌است. مخلوط مونوکسید کربن و هیدروژن. به مخلوط CO با H2 گاز سنتز نیز می‌گویند. به دلیل اینکه این گاز علاوه بر خاصیت احیا کنندگی، در فرایند سنتز آمونیاک و ترکیبات آلی مانند الکل متیلیک نیز مورد استفاده قرار می‌گیرد. این گاز به روش‌های مختلفی تولید می‌شود. اول با عبور دادن مخلوط بخار و هوا از بستر
می‌شود. اول با عبور دادن مخلوط بخار و هوا از بستر زغال‌سنگ گداخته و تشکیل CO و H2 مطابق واکنش مقابل تشکیل می‌شود. C + H2O→ CO + H2 در روش دوم با شکستن گاز طبیعی یا گازهای نفتی با بخار و با استفاده از یک کاتالیست نیکلی در لوله‌هایی از جنس فولاد زنگ نزن مطابق واکنش زیر اتفاق می‌افتد. CH4 + H2O → CO + 3H2 تصویر زیر ترکیب گاز حاصله را به عنوان تابعی از درجه حرارت نشان می‌دهد. همان‌طور که دیده می‌شود به دلیل گرما گیر بودن واکنش، با افزایش دما این واکنش بهتر انجام می‌شود. به این صورت که با افزایش دما از ۲۰۰ تا
می‌شود. به این صورت که با افزایش دما از ۲۰۰ تا ۱۰۰۰ محصولات واکنش بیشتر تولید می‌شود. روش سوم تولید این مخلوط گازی واکنش دادن گاز طبیعی یا گازهای نفتی با گازهای حاصل از احتراق کوره‌ها است که عمدتاً شامل CO2 و H2O است. واکنش‌هایی که در این حالت انجام می‌شوند به این ترتیب می‌باشند: CH4 + CO2 → 2CO + 2H2 یا CH4 + H2O → CO + 3H2 این واکنش‌ها در لوله‌هایی از جنس فولاد آلیاژی خاصی بدست می‌آید. به این دلیل که این نوع از فولاد به عنوان کاتالیزور عمل می‌کند. روش چهارم اکسیداسیون جزئی گاز طبیعی با گازهای نفتی با
چهارم اکسیداسیون جزئی گاز طبیعی با گازهای نفتی با مقدار محدودی هوا یا O2 مطابق واکنش زیر است. CH4 + 1/2 O2 → CO + 2H2 هیدروژن. استفاده از هیدروژن نیاز به تدابیر امنیتی شدیدی دارد. به دلیل این که در شرایط خاصی این گاز با هوا ترکیبات قابل اشتعالی را تولید می‌کند و ممکن است خطرناک باشد. این گاز به دو روش انجم می‌شود: اول الکترولیز آب در صورت ارزان بودن انرژی الکتریکی روش دوم مخلوط CO و H2O مطابق واکنش‌های قبل است. می‌توان با استفاده از هیدروژن حدود ۳۰ فلز را از ترکیبات آنها احیا کرد. در واقع هیدروژن با وجود
از ترکیبات آنها احیا کرد. در واقع هیدروژن با وجود گران بودن عامل احیا کننده قوی و بسیار پرکاربردی است. با توجه به جدول پتانسیل کاهش +H می‌تواند عناصری با E بزرگ تر از صفر را احیا کند مثل مس 2بار مثبت
ضیافت خدایان ، یک نقاشی رنگ روغن توسط استاد رنسانس ایتالیایی جووانی بلینی است که با افزودنی‌های قابل توجهی در سمت چپ و مرکز توسط دوسو دوسی و تیسین اضافه شده‌است. این نقاشی یکی از معدود تابلوهای اساطیری هنرمند ونیزی است. در سال ۱۵۱۴ به پایان رسید و آخرین کار بزرگ او بود. اینک در نگارخانه ملی هنر در واشینگتن، دی.سی. قرار دارد که آن را «یکی از بزرگترین نقاشی‌های دوره رنسانس در ایالات متحده» می‌نامد. این نقاشی اولین تصویر اصلی از موضوع «جشن خدایان» در هنر رنسانس است که قرار بود تا پایان قرن منریسم شمالی به مدت
است که قرار بود تا پایان قرن منریسم شمالی به مدت یک قرن بعد باقی بماند. این تابلو چندین شباهت به تابلو دیگر و بسیار پیچیده‌تر، نقاشی شده توسط هنرمند فلورانسی بارتولومئو دی جووانی در دهه ۱۴۹۰ دارد و اکنون در لوور نگهداری می‌شود. موضوع. این نقاشی حادثه تلاش برای تجاوز به لوتیس را نشان می‌دهد. وی زنی بسیار زیبا و دختر نپتون یا نئروس بود. لوتیس در جشنی که به افتخار لیبر ترتیب داده شده بود، حضور داشت، پریاپوس سعی کرد در حالی که لوتیس خواب بود به او تجاوز کند، اما او با صدای ناگهانی الاغ سیلنوس بیدار شد و
اما او با صدای ناگهانی الاغ سیلنوس بیدار شد و پریاپوس از خجالت فرار کرد زیرا همه افراد نیز از خواب بیدار شدند و از اهدافش آگاه شدند. شرح. این اثر یک حرکت چشمگیر از موضوع معمول او در صحنه‌های مذهبی و پرتره‌هایی برای بلینی بود که هنگام شروع آن بیش از ۸۰ سال داشت. وی قبلاً تمایلی به نقاشی داستان‌های اساطیری نداشت و از مأموریت ایزابلا داستا، خواهر آلفونسو، در سالهای ۱۵۰۱ تا ۱۵۰۴ طفره رفته بود. این نقاشی‌ها در اتاقی که در آن نقاشی شده بود تا سال ۱۵۹۸ هنگامی که آن‌ها مصادره شدند و توسط کاردینال ایپولیتو
که آن‌ها مصادره شدند و توسط کاردینال ایپولیتو آلدوبراندینی ("جونیور") به عنوان نماینده تام‌الاختیار پاپی به رم بردند، ماندند. بعد از چندین بار دست به دست شدن نقاشی بر اثر خرید و فروش توسط افراد مختلف در نهایت در سال ۱۹۲۲ توسط ملاک بزرگ آمریکایی پیتر ا.ب. ویدنر (د. ۱۹۱۵) خریداری و در سال ۱۹۴۲ با بقیه مجموعه خود وارد گالری ملی هنر در واشینگتن دی.سی. شد.
جیمز کالن برساک زاده ۱۹۹۲ در لس آنجلس تهیه‌کننده، فیلمنامه‌نویس و کارگردان فیلم آمریکایی است. او فرزند نویسنده برنده جایزه امی گوردون برساک و بازیگر صداپیشه آلن گرستل است.
لوتار بولتس (؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ۲۹ دسامبر ۱۹۸۶) یک سیاستمدار اهل آلمان شرقی بود. وی از ۱ ژوئیه ۱۹۵۳ تا ۲۴ ژوئن ۱۹۶۵ وزیر امور خارجه جمهوری دموکراتیک آلمان بود. لوتهار بولتس در ۲۹ دسامبر ۱۹۸۶، در سن ۸۳ سالگی در برلین شرقی درگذشت.
استخراج روی فرایندی است که طی آن کانی‌های فلزی روی از زمین از طریق معدن‌کاری به‌دست می‌آیند. معدن روی به معدنی گفته می‌شود که کانی‌های حاوی روی را به‌عنوان محصول اصلی تولید می‌کند. کانی‌های همراه رایج در کانسنگ‌های روی شامل مواد معدنی سرب و نقره هستند. در برخی معادن دیگر نیز، روی به‌عنوان محصول جانبی از فرآوری کانسنگ‌های دارای مواد معدنی یا فلزات ارزشمندتر مانند طلا، نقره یا مس تولید می‌شود. کانسنگ استخراج‌شده معمولاً در محل فرآوری می‌شود تا یک یا چند کنسانتره معدنی با غلظت بالای فلز تولید گردد، سپس به
معدنی با غلظت بالای فلز تولید گردد، سپس به ذوب‌خانه روی منتقل می‌شود تا فلز روی استخراج شود. در سال ۲۰۲۰، تولید جهانی روی در معادن حدود ۱۲ میلیون تن برآورد شده است. بزرگ‌ترین تولیدکنندگان شامل چین (۳۵٪)، استرالیا (۱۲٪)، پرو (۱۰٪)، هند (۶٪)، ایالات متحده (۵٫۶٪) و مکزیک (۵٪) هستند. استرالیا دارای بزرگ‌ترین طبقه‌بندی منابع معدنی در زمینهٔ روی است. بزرگ‌ترین معدن روی جهان، معدن روباز رد داگ در آلاسکا است که ۴٫۲٪ از تولید جهانی را بر عهده دارد. از جمله شرکت‌های اصلی فعال در زمینهٔ استخراج روی می‌توان به ودانتا
اصلی فعال در زمینهٔ استخراج روی می‌توان به ودانتا ریسورس، گلنکور، بی‌اچ‌پی، تک ریزورسز، سومیتومو کورپوریشن، Nexa Resources، بولیدن و چاینا مین‌متالز اشاره کرد. تاریخچه. بهره‌برداری از ذخایر روی قدمتی چند هزار ساله دارد؛ کهن‌ترین معدن شناخته‌شدهٔ روی در راجستان هند حدود دو هزار سال پیش از امروز تأسیس شده است. فلز خالص روی در قرن نهم میلادی تولید شد. پیش از آن، روی بیشتر برای آلیاژسازی با مس و تولید برنج (آلیاژ) به‌کار می‌رفت. دلیل اصلی این تأخیر، دشواری در جداسازی فلز روی از کانسنگ آن بود، چرا که روی در
جداسازی فلز روی از کانسنگ آن بود، چرا که روی در دمای استخراج خود بخار می‌شود و اگر کوره‌ها بسته نباشند، این بخار با هوا واکنش داده و به اکسید روی تبدیل می‌شود. فرایند گداخت روی در قرن نهم پیش از میلاد در هند آغاز شد، سپس در چین ۳۰۰ سال بعد و در اروپا تا سال ۱۷۳۸ میلادی معرفی گردید. روش‌های استخراج در چین و هند احتمالاً به‌طور مستقل توسعه یافتند، در حالی‌که روش اروپایی احتمالاً از شیوه‌های هندی اقتباس شده است. کاربردهای امروزی. در جهان امروز، روی بیش از همه در صنعت برای پوشش دادن آهن و فولاد از طریق
از همه در صنعت برای پوشش دادن آهن و فولاد از طریق گالوانیزه‌کردن به‌کار می‌رود، که حدود ۵۰ درصد مصرف جهانی این فلز را به خود اختصاص می‌دهد. این کاربرد به جلوگیری از زنگ‌زدگی کمک می‌کند و در ساخت‌وساز و زیرساخت‌ها اهمیت زیادی دارد. دومین مصرف عمدهٔ روی در تولید فلز برنج است، آلیاژی از مس که حاوی ۲۰ تا ۴۰ درصد روی است و ۲۰ درصد از مصرف جهانی روی را شامل می‌شود. حدود ۱۵ درصد دیگر از روی برای ساخت آلیاژهایی به‌کار می‌رود که در آن‌ها روی با آلومینیم یا منیزیم ترکیب می‌شود. باقی‌ماندهٔ مصرف، یعنی تقریباً ۱۵
ترکیب می‌شود. باقی‌ماندهٔ مصرف، یعنی تقریباً ۱۵ درصد، به کاربردهای متنوعی مانند استفاده در کودهای کشاورزی، مکمل‌های غذایی برای انسان و سایر مصارف صنعتی اختصاص دارد. روش‌های استخراج. روی هم از معادن سطحی و هم از معادن زیرزمینی استخراج می‌شود. استخراج سطحی عمدتاً برای کانسنگ‌های اکسیدی و استخراج زیرزمینی برای کانسنگ‌های سولفید روی انجام می‌شود. روش‌های رایج استخراج روی عبارت‌اند از: معدن‌کاری روباز: در این روش، ابتدا پوشش سنگی بالای کانسنگ برداشته می‌شود. پس از آن، کانسنگ و سنگ باطله به‌طور موازی استخراج
پس از آن، کانسنگ و سنگ باطله به‌طور موازی استخراج می‌شوند، عمدتاً با استفاده از چرخ ممتد، بیل مکانیکی و کامیون‌های لاستیکی. در عملیات‌های کوچک‌تر ممکن است از لودر نیز استفاده شود. Open stope: در این روش زیرزمینی، بخش‌هایی از کانسنگ به‌طور کامل استخراج می‌شوند و فضاهایی (استوپ) بزرگ و توخالی درون معدن باقی می‌ماند. دیواره‌های این فضاها با باقی‌مانده‌های کانسنگ تقویت می‌شوند. Cut and Fill: در این روش، ابتدا کانسنگ از زیر استخراج می‌شود و فضای خالی باقی‌مانده با سنگ باطله پر می‌شود تا دیواره‌ها پشتیبانی شده و
سنگ باطله پر می‌شود تا دیواره‌ها پشتیبانی شده و سکویی برای ادامهٔ استخراج فراهم گردد. میزان تولید. تولید جهانی معدن روی در سال ۲۰۱۹ برابر با ۱۲٫۹ میلیون تُن بود که نسبت به سال ۲۰۱۸ حدود ۰٫۹٪ افزایش داشت. این افزایش عمدتاً به دلیل بالا رفتن تولید در معادن روی استرالیا و آفریقای جنوبی بود. در سال ۲۰۲۰ انتظار می‌رفت تولید روی با ۳٫۷٪ افزایش به ۱۳٫۹۹ میلیون تُن برسد. این افزایش عمدتاً ناشی از رشد تولید روی در چین و هند بود. در سال ۲۰۱۹، تقاضای جهانی برای روی پالایش‌شده از عرضه پیشی گرفت و کسری‌ای معادل ۰٫۱۷۸
از عرضه پیشی گرفت و کسری‌ای معادل ۰٫۱۷۸ میلیون تُن پدید آمد، در حالی‌که برای سال ۲۰۲۰ مازاد عرضه‌ای برابر با ۰٫۱۹۲ میلیون تُن پیش‌بینی شد. در سال ۲۰۲۳، چین با تولید ۴ میلیون تُن روی، در جایگاه نخست تولید جهانی قرار داشت و ۳۳٪ از کل تولید جهان را به خود اختصاص داد. پس از آن، پرو با ۱٫۴ میلیون تُن معادل ۱۲٪ و استرالیا با ۱٫۱ میلیون تُن معادل ۹٪ در رتبه‌های دوم و سوم جای گرفتند. هند با تولید ۰٫۸۶ میلیون تُن روی، ۷٪ از سهم جهانی را در اختیار داشت و ایالات متحده با ۰٫۷۵ میلیون تُن، ۶٪ از تولید جهانی را تأمین
با ۰٫۷۵ میلیون تُن، ۶٪ از تولید جهانی را تأمین کرد. مکزیک نیز با ۰٫۶۹ میلیون تُن، سهمی برابر با ایالات متحده یعنی ۶٪ داشت. بولیوی با تولید ۰٫۴۹ میلیون تُن روی، ۴٪ از تولید جهانی را به خود اختصاص داد. در نهایت، سایر کشورها مجموعاً ۲٫۷۱ میلیون تُن روی تولید کردند که برابر با ۲۳٪ از کل تولید جهانی در آن سال بود. فرایند تولید روی. پیش تر بخش زیادی از روی را از طریق احیای کربوترمی به دست می‌آوردند و از فرایندهای قرع افقی و عمودی استفاده می‌کردند که بر پایه اصول یکسانی کار می‌کنند. قرع افقی. قرع افقی معمولاً از
یکسانی کار می‌کنند. قرع افقی. قرع افقی معمولاً از شاموت ساخته می‌شود که قطری حدود ۰٫۳ متر و طول ۱٫۵ متر دارد. کوچک بودن سطح مقطع برای انتقال حرارت داخل قرع در زمان معقول ضروری است. تعداد زیادی قرع در محفظه کوره چیده می‌شوند و با استفاده از گازهای داغ احتراق گرم می‌شوند. بخار روی خارج شده از قرع، در کندانسورهایی که با هوا خنک می‌شوند چگال می‌شود، گاز کربن مونوکسید در دهانه کندانسور سوزانده می‌شود و در نهایت ادامه کار پیش برده می‌شود. احیای روی موجود در بار در قرع طی زمان ۲۴–۴۸ ساعت طول می‌کشد. عمر مفید
در قرع طی زمان ۲۴–۴۸ ساعت طول می‌کشد. عمر مفید قرع‌ها از ۳۵ تا ۴۰ روز است. این عملیات هم در بخش بارگیری و تخلیه قرع‌ها و هم در تخلیه کندانسور به صورت دستی انجام می‌شود و با توجه به هزینه‌های بالا سوخت و نیروی کم و همچنین راندمان کم در واقع این روش تا حدود زیادی منسوخ شده است. قرع عمودی. از کاربید سیلیسیوم ساخته می‌شود که هدایت حرارتی خوبی دارد. به شکل ستونی با مقطع مستطیل با ارتفاع ۱۰ تا ۱۵ متر و طول ۲ متر و عرض ۰٫۳ متر می‌باشد. این قرع‌ها از بیرون گرم می‌شوند و در فواصل بین آنها محفظه‌های تا احتراق وجود
و در فواصل بین آنها محفظه‌های تا احتراق وجود دارد. قرع‌ها با بریکت‌های تهیه شده از زغال و اکسید روی زینتر شده که از قبل پخته شده‌اند و تا دمای ۷۰۰ تا ۸۰۰ درجه سانتی گراد پیش گرم شده‌اند بارگیری می‌شوند. با حرارت دهی بیشتر تا دمای بالاتر از ۹۰۰ درجه سانتی گراد، واکنش کربوترمی انجام می‌شود و زمانی که بریکت‌ها به ته قرع برسند تقریباً تمام روی آنها خارج می‌شود و بریکت‌های مصرف شده از قیمت پایین قرع تخلیه می‌شوند. مقدار کمی از گاز مصرف شده احتراق از ته قرع وارد می‌شود تا از چگال شدن روی در قسمت‌های پایینی قرع
می‌شود تا از چگال شدن روی در قسمت‌های پایینی قرع جلوگیری کند و آن را به سمت بالا بفرستد. گاز از بالای قرع خارج شده و وارد کندانسور می‌شود. در داخل کندانسور حوضچه ای از روی مذاب وجود دارد که در دمای ۵۰۰ درجه سانتی گراد قرار می‌گیرد. با استفاده از پره‌های چرخان، قطرات روی مذاب به هوا پرتاب می‌شوند و بخار روی آنها چگال می‌شوند. چرخش این پره‌ها همچنین باعث به هم پیوستن قطرات مذاب می‌شود. به هم پیوستن قطرات کمک می‌کند که با سرد کردن سریع تا حدودی اکسایش مجدد را به تأخیر بیندازیم. برای خارج کردن گرمای حاصل از
به تأخیر بیندازیم. برای خارج کردن گرمای حاصل از چگالش، یک حوضچه ای از روی مذاب را باید به‌طور مداوم با استفاده از آب خنک کنیم تا دمای آن ثابت بماند. بعد از چگالش روی، گاز باقی مانده که بخش عمده آن را CO تشکیل می‌دهد در دستگاه شستشوی گاز شسته می‌شود و به عنوان بخشی از سوخت مورد نیاز برای گرم کردن قرع‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرد. معمولاً عمر هر قرع بین سه تا پنج سال است. حرارت مورد نیاز به روش الکتریکی هم قابل تأمین است. در کوره روی ژوزف‌تاون (Josephtown) که به شکل استوانه ای با حدود ۱۵ متر ارتفاع است،
که به شکل استوانه ای با حدود ۱۵ متر ارتفاع است، انرژی الکتریکی از میان یک سری الکترودها عبور داده می‌شود و کک موجود در بار به عنوان مقاومت الکتریکی عمل می‌کند. از آنجایی که در این روش حرارت داخل بار آزاد می‌شود، محدودیتی از نظر ابعاد و اندازه‌های کوره وجود ندارد. سطح مقطع ۲ در ۴ متر هست و ظرفیت تولید بالاتر است. فرایند استرلینگ. در فرایندی موسوم به فرایند استرلینگ (Sterling) مخلوط کک و مواد زینتر شده حاوی روی در کوره قوس الکتریکی تا دمای خاصی حرارت داده می‌شود که سرباره مذابی تشکیل می‌دهد. در چنین شرایطی
که سرباره مذابی تشکیل می‌دهد. در چنین شرایطی تمام سرب احیا شده به صورت سرب مذاب به دست می‌آید و گوگرد موجود همراه آهن و مس، مات مذاب را تولید می‌کند. همچنین مقداری آهن نیز تشکیل می‌شود. بخار روی از کوره خارج می‌شود و به همان روش مورد استفاده در قرع عمودی چگال می‌شود. فرایند استرلینگ در مقیاس صنعتی مورد استفاده قرار نگرفت که یک دلیل آن می‌تواند مصرف بالای انرژی الکتریکی باشد. فرایند امپریال اسملتینگ. جدیدترین و جالب‌ترین روش گدازش روی فرایند کوره بلند فرایند امپریال اسملتینگ (Imperial Smelting Process) ()
امپریال اسملتینگ (Imperial Smelting Process) () یا ISP می‌باشد. که به تدریج به روش غالب کربوترمی روی در دنیا تبدیل می‌شود. در این کوره بار ورودی شامل زینتر روی و کک می‌باشد که پیش از ورود به کوره تا حدود ۵۰۰ درجه سانتی گراد گرم می‌شود و از طریق یک سیستم بارریزی زنگی شکل وارد کوره می‌شود. هوای پیش گرم شده از دمنده‌ها وارد می‌شوند و با کک واکنش می‌دهند و علاوه بر تشکیل گاز CO دمای بالای ۱۳۰۰ درجه سانتی گراد را نیز ایجاد می‌کنند. گاز CO به سمت بالای استوانه می‌رود و با ZnO و اکسیدهای دیگر مثل PbO واکنش می‌دهد