payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شکنجه و مثله شدن در پیکر آنها دیده می‌شد. بنا بر گزارش‌ها، ماهیگیران در شهرداری گوالان به دلیل یافتن تعداد بالای اعضای بدن تکه‌تکه شده در تورهایشان، مجبور به توقف ماهیگیری می‌شدند. براوردها از تعداد قربانیان عملیات ضد تروریسم به رهبری ارتش در شرق گواتمالا به هزاران تا ده‌ها هزار نفر می‌رسد. در گزارش سال ۱۹۷۶، سازمان عفو بین‌الملل به براوردهایی اشاره کرد که تعداد قربانیان را تا ۸۰۰۰ روستایی بالا می‌برد. براوردهای دیگر تلفات را ۱۵٬۰۰۰ قربانی اعلام می‌کرد که در در دوره مندز در زاکاپا اتفاق افتاده بود. در
که در در دوره مندز در زاکاپا اتفاق افتاده بود. در نتیجه این کشتارها به دلیل وحشیگرهای رخ داده، سرهنگ آرانا اوزوریو به «قصاب زاکاپا» معروف گردید. بسیاری از همقطاران اوزوریو که از مقامات بلندپایه ارتش بودند و بعنوان «گروه زاکاپا» شناخته می‌شدند، در رژیم نظامی که بعداً حاکم شد مقامات رده بالایی را بدست آورند. در میان آنها که در برنامه کشتار زاکاپا شرکت داشتند، چهار رئیس‌جمهور آینده گواتمالا از جمله آرانا اوزوریو (۱۹۷۰–۱۹۷۴)، ژنرال یوجین گارسیا (۱۹۷۴–۱۹۹۴)، ژنرال رومئو لوکاس گارسیا (۱۹۷۸–۱۹۸۸) و ژنرال اسکار
رومئو لوکاس گارسیا (۱۹۷۸–۱۹۸۸) و ژنرال اسکار هومبرتو مژیا ویکتوریا (۱۹۸۳–۱۹۸۳) قرار داشتند و رئیس اطلاعاتی پادگان Arana، سرهنگ چوپینا باراهونا، به عنوان فرمانده پلیس نظامی متحرک (PMA) و بعداً رئیس پلیس ملی منصوب گردید. دوره ریاست جمهوری آرانا اوزوریو: ۱۹۷۴–۱۹۷۰ (۱۳۴۸ تا ۱۳۵۲). در ژوئیه ۱۹۷۰، کلنل کارلوس آرانا اوزوریو به عنوان رئیس‌جمهور تحلیف شد. با پشتیبانی ارتش، اوزوریو اتحادی بین MLN - مبتکران جوخه مرگ MANO - و حزب بنیاد دموکراسی (MLN-PID) ایجاد نمود. وی اولین گروه از حاکمان نظامی است که با حزب بنیاد
وی اولین گروه از حاکمان نظامی است که با حزب بنیاد دموکراسی اتحاد ایجاد کرد. این بنیاد در دهه ۱۹۷۰ و اوایل دهه ۱۹۸۰ بر فضای سیاسی کشور گواتمالا تسلط داشت. رئیس‌جمهور پیش از او، خولیو سزار مندز، با وجود اینکه تحت امر ارتش بود، یک غیرنظامی بود. اوزوریو برای این انتخاب شده بود که قول از بین بردن مشکلات مربوط به نظم و قانون را می‌داد. او مسئول عملیات تروریستی در زکاپا بود و یک تندرو ضدکمونیست و راست‌گرای افراطی بود. در یکی از نطق‌هایش اظهار داشت: «اگر برای ایجاد آرامش و حفظ نظم لازم باشد کشور را به گورستان
آرامش و حفظ نظم لازم باشد کشور را به گورستان تبدیل کنم، برای انجام این مهم درنگ نخواهم کرد.» با وجود اینکه فعالیت‌های مسلحانه شورشیان در آن زمان به حداقل رسیده بود، در تاریخ در ۱۳ نوامبر ۱۹۷۰، اوزوریو "وضعیت محاصره" اعلام کرد و از ساعت ۹:۰۰ تا ۵:۰۰ صبح منع رفت‌وآمد مقرر کرد و در این مدت برای تمامی وسایل نقلیه و همچنین عابران پیاده - از جمله آمبولانس‌ها، ماشین‌های آتش‌نشانی، پرستاران و پزشکان در تمامی کشور منع تردد اعلام گردید. این محاصره با بازرسی‌های خانه به خانه توسط پلیس همراه بود که طبق گزارش‌ها در
به خانه توسط پلیس همراه بود که طبق گزارش‌ها در پانزده روز نخست "وضعیت محاصره" منجر به ۱۶۰۰ بازداشت تنها در پایتخت شد. در آن زمان روزنامه نگاران خارجی منابع دولتی طبقه‌بندی شده و فوق سری را افشا کردند که خبر از ۷۰۰ اعدام توسط نیروهای امنیتی یا جوخه‌های شبه نظامی در دو ماه اول "دولت محاصره" را تأیید می‌کرد. این اسناد در انطباق با اسناد مخفی آژانس اطلاعات دفاعی ایالات متحده بود که کشته شدن صدها مظنون "تروریست و راهزن" را در حومه گواتمالا توسط نیروهای امنیتی تأیید می‌کرد. همزمان با ادامه یافتن سرکوب‌ها در حومه
می‌کرد. همزمان با ادامه یافتن سرکوب‌ها در حومه شهر، دولت اوزوریو، با وجود کمترین فعالیت چریکی از سمت معترضان، موج بی‌سابقه ای از قتل و "سر به نیست کردن" مخالفان را در پایتخت آغاز کرد. اوزوریو دست به ایجاد آژانس پلیس مخفی زد که لباس شخصی داشتند و به "کارآگاهان پلیس ملی" معروف شدند. این نیروها در فعالیت‌های نظارتی و پلیس سیاسی و با هدایت آژانس‌های اطلاعاتی ایالات متحده دوره دیده بودند. این آژانس امنیتی جدید - همگام با کماندوهای ویژه ارتش و واحدهایی از "سپاه چهارم" پلیس ملی - هزاران مظنون به براندازی در "دولت
پلیس ملی - هزاران مظنون به براندازی در "دولت محاصره" را ربوده و به قتل رساند. درست مثل عملیات قبلی در زاکاپا، اجساد شناور در رودخانه‌ها پیدا شدند. به همین دلیل، هر روز اجساد شکنجه شده، تکه‌تکه شده و ناشناخته در آمفی تئاتر بیمارستان‌های دولتی شهر گواتمالا برای شناسایی توسط نزدیکان افراد گمشده در معرض عموم قرار می‌گرفت. در میان قربانیان اجساد افرادی که در رسانه‌ها با اوزوریو مخالفت آشکار می‌کردند نیز دیده می‌شد. قربانیان شامل اعضای جنبش‌های سیاسی چپ، اتحادیه‌های کارگری و فعالان دانشجویی نیز بودند. مانند
کارگری و فعالان دانشجویی نیز بودند. مانند سرکوب قبلی، عوامل امنیتی دست به سر به نیست کردن دسته جمعی افراد زدند. تنها در یک مورد که در ۲۶ سپتامبر ۱۹۷۲ رخ داد، کارآگاهان پلیس ملی، هشت رهبر بلندپایه، همکاران ارشد PGT و نیمی از کمیته مرکزی حزب چپ را بازداشت کردند. همه این هشت نفر به فرمانده "سپاه ۴" و شکنجه گر بدنام، خوان آنتونیو "ال چینو" لیما لوپز، تحویل داده شدند و پس از آن هرگز دیده نشدند. بین سال‌های ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۳، طبق گفته عفو بین‌الملل و سازمان‌های حقوق بشری داخلی مانند "کمیته بستگان افراد ناپدید شده"،
بشری داخلی مانند "کمیته بستگان افراد ناپدید شده"، بیش از ۱۵۰۰۰ مخالف غیرنظامی نیروهای امنیتی کشته یا "ناپدید" شده بودند. معدود بازماندگان این بازداشت‌های سیاسی، از شکنجه طی این بازداشت‌ها خبر دادند. از شکنجه‌های معمول بازداشت شدگان، خفگی با شلنگ‌های لاستیکی بود که با مواد سمی دفع آفات پر می‌شد. بسیاری از قتل‌ها به گروه‌هایی مانند "Ojo por Ojo" ("چشم در برابر چشم") نسبت داده شد، که در اسناد اطلاعاتی وزارت امور خارجه ایالات متحده به عنوان "گروهی عمدتاً نظامی با همکاری غیرنظامی هاً توصیف شده‌است. علاوه بر هدف
همکاری غیرنظامی هاً توصیف شده‌است. علاوه بر هدف قرار دادن افرادی که به عنوان برانداز و دشمن سیاسی برچسب خورده بودند، نیروهای امنیتی در پوشش عملیات‌های پاکسازی اجتماعی مجرمان سابقه دار مانند "کرکس‌های مخفی" را نیز هدف قرار می‌دادند. عفو بین‌الملل از گواتمالا به عنوان یکی از چند کشور تحت شرایط اضطراری حقوق بشر نام برد، در حالی که در گزارش سالانه مربوط به ۱۹۷۲–۱۹۷۳ از «موارد بسیار ناپدید شدن شهروندان گواتمالایی» به عنوان یک مشکل بزرگ و ادامه‌دار یاد می‌کند. به‌طور کلی، حدود ۴۲٬۰۰۰ غیرنظامی گواتمالایی بین
به‌طور کلی، حدود ۴۲٬۰۰۰ غیرنظامی گواتمالایی بین سالهای ۱۹۶۶ و ۱۹۷۳ کشته یا «ناپدید» شدند. مراحل نسل‌کشی. سرکوب در شهر گواتمالا و در مناطق شرقی باعث شد شورشیان قادر نباشند یک پایگاه پشتیبانی غیرنظامی قوی ایجاد کنند و ظرفیت شورشیان برای سازماندهی و حفظ هرگونه نیروی قدرتمند چریکی کاهش یافت. با این حال، نارضایتی مردم از نقض حقوق بشر و نابرابری اجتماعی در گواتمالا همچنان ادامه داشت. شورش برای مدت طولانی خاموش باقی نماند. درست در همان سالی که سرهنگ اوزوریو پایان «دولت محاصره» را اعلام کرد، یک سازمان چریکی جدید
«دولت محاصره» را اعلام کرد، یک سازمان چریکی جدید که خود را ارتش چریکی فقرا (EGP) می‌نامید، از جنوب مکزیک وارد جنگل‌های Ixcán در شمال استان Quiche شد. به دور از چشم سرویس‌های اطلاعاتی گواتمالا، این گروه چریکی خود را در میان اردوگاه‌های بومیان جای داد و به مدت سه سال مخفیانه فعالیت کرد و اولین کنفرانس خود را در سال ۱۹۷۴ برگزار نمود. در ۷ ژوئن ۱۹۷۵، EGP اولین اقدام خود را با ترور خوزه لوئیس آرناس در مزرعه خود او بنام "La Perla" شروع کرد. آرناس یکی از زمین داران بزرگ بود و به "ببر ایکسان" شناخته می‌شد. در آن
بزرگ بود و به "ببر ایکسان" شناخته می‌شد. در آن روز، در جلوی دفتر او تقریباً دویست تا سیصد کارگر روستایی تحصن کرده بودند تا مزدشان را دریافت کنند. چهار فرد از اعضای EGP در میان کارگران پنهان شدند و با از کار انداختن رادیوی ارتباطی مزرعه آرناس را کشتند. پس از ترور، چریک‌ها به زبان ایکسیل با کشاورزان صحبت کردند و به آنها اطلاع دادند که آنها اعضای ارتش چریکی فقرا هستند و "ببر ایکسان" را به دلیل ارتکاب جنایات متعدد علیه روستاییان کشته‌اند. مهاجمان سپس به سمت منطقه چاجول گریختند، در حالی که پسر خوزه لوئیس آرناس،
چاجول گریختند، در حالی که پسر خوزه لوئیس آرناس، که در آن زمان در سن لوئیس ایکسان بود، به کوهی نزدیک پناه برد و منتظر ورود هواپیما بود تا او را مستقیماً به شهر گواتمالا و به کاخ ریاست جمهوری برساند. در آنجا او بلافاصله موضوع را به وزیر دفاع، ژنرال فرناندو رومئو لوکاس گارسیا گزارش داد. رومئو لوکاس در پاسخ به او گفت "شما اشتباه می‌کنید، هیچ چریکی در آن منطقه وجود ندارد." علی‌رغم انکار جنرال رومئو لوکاس، دولت با موجی از سرکوب مقابله به مثل کرد. دولت به از میان بردن سازوکارهای دست زد که باور داشت پشتیبانی
میان بردن سازوکارهای دست زد که باور داشت پشتیبانی غیرنظامی EGP را ممکن می‌سازد. به‌طور سنتی، تعاونی‌ها به عنوان وسیله ای برای براندازی جناح چپ قلمداد می‌شد. با توجه به این واقعیت که تعاونی‌ها به منظور شفاف سازی به این سمت سوق داده شده بودند که نام اعضای خود را اعلام کنند، یافتن نام و نشانی افراد برای سر به نیست کردن آنها توسط سرویس‌های اطلاعاتی بسیار آسان بود. روستاییانی که عضو تعاونی‌ها به‌شمار می‌آمدند به صورت جداگانه یا جمعی ناپدید می‌شدند یا جسد آنها یافت می‌شد. در یک مورد در ۷ ژوئیه ۱۹۷۵ - یک ماه پس
می‌شد. در یک مورد در ۷ ژوئیه ۱۹۷۵ - یک ماه پس از ترور آرناس - گروهی از چتربازان ارتش با هلی کوپترهای UH-1H به بازار ایکسان گراند یورش بردند و ۳۰ عضو تعاونی زال بال را دستگیر کردند. همگی آنها «سر به نیست» شدند. این قتل‌ها و ناپدید شدن‌ها با نامه‌های تهدید آمیزی همراه بود که در همان زمان به نام جوخه مرگ MANO حزب حاکم MLN به تعاونی‌های شهر گواتمالا ارسال می‌شد:در سوگندنامه ژنرال Kjell Laugerud، به پرونده سی مردی که در ۷ ژوئیه توقیف شدند، و همچنین هفت مورد دیگر «ناپدید شدن» در همان تعاونی در نوامبر ۱۹۷۵ اشاره
«ناپدید شدن» در همان تعاونی در نوامبر ۱۹۷۵ اشاره شده‌است. وزارت کشور اینکه افراد «ناپدید شده» توسط دولت دستگیر شده‌اند را انکار کرد. در مجموع قتل ۶۰ نفر از روسای تعاونی‌ها در ایکسکان بین ژوئن و دسامبر ۱۹۷۵ تأیید شده‌است. همچنین ترور ۱۶۳ نفر دیگر از روسای تعاونی‌ها و رهبران دهکده‌ها توسط گروه‌های مرگ بین سالهای ۱۹۷۶ و ۱۹۷۸ تأیید شده‌است. با این باور که کلیسای کاتولیک بخش عمده ای از پایگاه اجتماعی EGP را تشکیل می‌دهد، رژیم شروع به هدف قرار دادن مبلغان مذهبی نیز کرد. بین نوامبر ۱۹۷۶ و دسامبر ۱۹۷۷، جوخه‌های
نیز کرد. بین نوامبر ۱۹۷۶ و دسامبر ۱۹۷۷، جوخه‌های مرگ ۱۴۳ مبلغ مذهبی را به قتل رساندند. مستندات قتل‌ها و ناپدید شدن‌ها در این مدت، بخش کوچکی از آمار واقعی قتل‌ها توسط نیروهای دولتی را نشان می‌دهد. به ویژه اینکه بسیاری از روستاها در ارتفاعات و مناطق دورافتاده هستند و بسیاری از این کشتارها گزارش نشده‌است. قتل‌عام در پانزوس. در سال ۱۹۷۸، سرکوب شرکت‌های تعاونی کشاورزی بومیان سرخپوست فراتر از منطقه کوئیچ و در مناطق دیگر نیز از جمله نوار عرضی شمال (FTN) گسترش یافت. در پانزوس، روستاییان سرخپوست آلتا وراپاز با نقض
در پانزوس، روستاییان سرخپوست آلتا وراپاز با نقض حقوق بشر مواجه شدند. همچنین، کشاورزان و مقامات محلی به نفع منافع اقتصادی شرکت عملیات معدنی ایزابال (EXMIBAL)، این بومیان سرخپوست را از زمین‌هایشان اخراج کردند. در سال ۱۹۷۸ یک گشت نظامی در چند کیلومتری سازمان اداری شهرستان پانزوس، در مکانی معروف به «کوینیچ» مستقر گردید. در این زمان ظرفیت سازمانی بومیان سرخپوست از طریق کمیته‌هایی که ادعای مالکیت بر سرزمین خود را مطرح می‌کردند افزایش یافته بود. این موضوع باعث نگرانی مالکان زمین‌های غصب شده گردید. برخی از این
نگرانی مالکان زمین‌های غصب شده گردید. برخی از این مالکان - از جمله فلاویو مونزون - معتقد بود: «یک مشت روستایی سرخپوست که ساکن در روستاها و آبادی‌ها هستند، برای بدست آوردن چند تکه زمین شخصی قصد دارند جمعیت‌های شهری را بسوزانند و از بین ببرند.» و سپس از استاندار آلتا وراپاز درخواست کرد که از آنها در برابر این روستاییان سرخپوست حفاظت کند. در ۲۹ مه ۱۹۷۸، روستاییان سرخپوست از روستاهای زیادی (aboncito , Semococh , Rubetzul , Canguachá، Sepacay , finca Moyagua و محله La Soledad) تصمیم به برگزاری تظاهرات عمومی در
La Soledad) تصمیم به برگزاری تظاهرات عمومی در پلازا د پانزوس گرفتند. آنها نارضایتی خود را از اقدامات خودسرانه مالکان زمین، مقامات اجرایی دولت، مقامات نظامی ابراز کردند. صدها مرد، زن و کودک بومی سرخپوست با حمل داس، چاقو و چوب‌های خود به میدان شهرداری پانزوس رفتند. یکی از افرادی که در این تظاهرات شرکت کرده اظهار داشت: «کسی قصد جنگ نداشت، ما می‌خواستیم وضع زمین‌هایی که از ما به‌زور گرفته شده‌بود مشخص شود. مردم از همه جا آمده بودند و سلاح دستشان بود.» در مورد اینکه چطور تیراندازی شروع شد روایت‌های مختلفی وجود
چطور تیراندازی شروع شد روایت‌های مختلفی وجود دارد: برخی می‌گویند تیراندازی زمانی شروع شد که "ماما ماکوئین" - یکی از رهبران زن برجسته روستاییان - سربازی را که سر راهش بود هل داد. برخی دیگر می‌گویند تیراندازی زمانی شروع شد که مردم سعی کردند وارد ساختمان شهرداری شوند. اما شهردار وقت، والتر اوردیک گزارش داده‌است که "افرادی که در پشت جمعیت حضور داشتند افراد جلویی را هل می‌دادند. یک شاهد عینی می‌گوید یکی از معترضین اسلحه یکی از سربازان را گرفت گرچه از آن استفاده نکرد. چند شاهد دیگر ادعا می‌کنند که فریاد یکی از
نکرد. چند شاهد دیگر ادعا می‌کنند که فریاد یکی از افسران نظامی به گوش رسید که می‌گفت: "یک، دو، سه! آتش! " اما در نهایت، واقعیت این بود که ستوانی که سربازان را هدایت می‌کرد، دستور آتش گشودن به جمعیت را داده بود. صدای شلیک‌ها تنها پنج دقیقه به صدا درآمد. نظامیان با مسلسل‌هایی که در دست داشتند و همچنین سه تیربار که در گوشه‌های میدان قرار داده شده بودند، بین ۳۰ تا ۱۰۶ تن از بومیان سرخ‌پوست از مرد و زن تا کودکان را قتل‌عام کردند. هیچ سربازی با شلیک گلوله زخمی نشد. تنها چند سرباز با قلاب سنگ بومیان زخمی شده
نشد. تنها چند سرباز با قلاب سنگ بومیان زخمی شده بودند. در انتها، میدان مملو از خون بود. باوجود اینکه بومیان سرخپوست در روستاها از این واقعه وحشت زده بودند، ارتش بلافاصله دسترسی به جاده‌های اصلی را مسدود کرد؛ و قبل از جابجایی سربازان زخمی، یک هلی کوپتر ارتش بر فراز شهر به پرواز درآمد. لیست سایر کشتارها در مناطق روستایی و ناپدیدشدن‌های جمعی. گزارش نهاد "بازیابی حافظه تاریخی" فهرست ۴۲۲ قتل‌عام که توسط هر دو طرف درگیری‌ها صورت گرفته را منتشر کرده‌است. با این حال، این نهاد اشاره دارد که علی‌رغم تمام
با این حال، این نهاد اشاره دارد که علی‌رغم تمام تلاش‌هایشان، این فهرست کامل نیست؛ بنابراین این فهرست شامل برخی موارد مستند در گزارش‌های دیگر نیز می‌باشد. بیشتر مستندات موجود مربوط به سالهای ۱۹۸۱ و ۱۹۸۳ رخ داده‌است.
شبه جزیره تِکه (به تُرکی: Teke Yarımadası، انگلیسی: Teke Peninsula) همچنین به عنوان منطقه تکه نیز شناخته می شود، شبه جزیره ای است که در جنوب غربی ترکیه بین خلیج های آنتالیا و فتحیه که تا دریای مدیترانه امتداد دارد واقع شده است و با منطقه دریاچه های ترکیه در شمال هم مرز است. در دوران باستان به لیکیا معروف بود. نام آن از قبیله تکه (یکی از قبایل تُرک) گرفته شده است، که در زمان سلطنت سلجوقیان روم در این منطقه مستقر شده اند. همچنین در این ناحیه، بِیگ‌نشین پسرانِ تِکه یا بِیگ‌نشین تکه (ترکی استانبولی:
پسرانِ تِکه یا بِیگ‌نشین تکه (ترکی استانبولی: Tekeoğulları Beyliği، انگلیسی: Beylik of Teke) که از ملوک‌الطوائف ترکمن در آسیای کوچک یا بیگ‌نشین‌هایی بود که در اوایل قرن چهارده میلادی پس از فروپاشی سلطنت سلجوقیان روم، توسط تُرکان اغوز تاسیس شد حکومت می کردند. نهرهای اصلی منطقه نهر آلاکار در شرق و ایشن نهر در غرب است. بقایای شهرهای باستانی منطقه شامل الیمپوس، میرا، زانث، لیتوون، پاتارا، لیمیرا است. سکونتگاه هایی از قبیل کمر، المالی، قوملوجا، فنیقه، دمره (که قبلاً: کاله)، کاش، کالکان، کنینک نیز برای گردشگری
قبلاً: کاله)، کاش، کالکان، کنینک نیز برای گردشگری دارای اهمیت هستند.
سپتین ۶ () یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"SEPT6"» کُدگذاری می‌شود. این ژن عضوی از خانوادهٔ سپتین‌هاست که آنزیم‌هایی از نوع جی‌تی‌پی‌آز می‌سازند و در تقسیم درون‌یاخته نقش دارند. اهمیت بالینی. یک نوع از لوسمی حاد مغز استخوان کودکان در اثر جابه‌جایی کروموزومی میان کروموزوم ۱۱ و کروموزوم ایکس مرتبط است که نقطهٔ شکست کروموزوم، ژن‌های تولیدکنندهٔ پروتئین‌های سپتین ۲ و نوع ترکیبی از لوسمی را تحت تأثیر قرار می‌دهد. سپتین ۶ با سپتین ۲، تعامل پروتئین-پروتئین دارد.
ساندرا ساریک (زاده ۸ مه ۱۹۸۴ در سنج ) تکواندوکار اهل کرواسی است. او نماینده کرواسی در مسابقات قهرمانی تکواندو جهان ۲۰۰۳ در گارمیش-پارتنکیرشن، در کشور آلمان بود که بعد از باخت در بازی نهایی مقابل قهرمان المپیک ۲۰۰۰، لی سون-هی توانست در کلاس سبک‌وزن (۶۷- کیلوگرم) مدال نقره را کسب کند. وی در سال ۲۰۰۸ در مسابقات قهرمانی تکواندو اروپا در رم ایتالیا شرکت کرد و در وزن متوسط (۷۲- کیلوگرم) برنده مدال طلا شد. ساریک نماینده کشور خود در بازیهای المپیک ۲۰۰۸ پکن بود و در وزن زیر ۶۷ کیلوگرم مدال برنز را بدست آورد. منابع.
وزن زیر ۶۷ کیلوگرم مدال برنز را بدست آورد. منابع. Evans, Hilary; Gjerde, Arild; Heijmans, Jeroen; ; et al. "Sandra Šarić". Olympics at Sports-Reference.com. . Archived from the original on 18 April 2020. Retrieved 21 May 2010
سپتین ۷ () یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"SEPT7"» کُدگذاری می‌شود. این پروتئین در تقسیم درون‌یاخته نقش دارد. سپتین ۷ با سپتین ۲ و سپتین ۹، تعامل پروتئین-پروتئین دارد.
سپتین ۹ () یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"SEPT9"» کُدگذاری می‌شود. این پروتئین با سپتین ۲ و سپتین ۷ تعامل پروتئین-پروتئین دارد. اهمیت بالینی. پژوهش‌ها نشان داده‌اند که ناحیهٔ وی۲ (v2) از پروموتر ژن سپتین ۹ در بافت سرطان روده بزرگ متیله می‌شود. البته آزمایش تشخیصی سپتین ۹ متیله‌شده در مدفوع جهت پایش سرطان روده بزرگ توصیه نمی‌شود، چرا که به‌لحاظ حساسیت و ویژگی مشابه آزمایش مدفوع گایاک یا آزمایش‌های ایمنی‌شناسی مدفوع است و انجام همین‌ها کافی است. فقط زمانی که بیماران حاضر به انجام تست‌های رایج مدفوع یا
که بیماران حاضر به انجام تست‌های رایج مدفوع یا انجام کولونوسکوپی نیستند، انجام تست ردیابی سپتین ۹ متیله‌شده بهتر از دست‌روی‌دست گذاشتن و آزمایش نکردن است.
کتابخانه ملی ایرلند یک کتابخانه ملی در کشور جمهوری ایرلند است که در شهر دوبلین قرار دارد. مسئولیت کتابخانه با وزارت فرهنگ جمهوری ایرلند است. مأموریت کتابخانه ملی ایرلند جمع‌آوری، حفظ، ترویج و در دسترس قرار گذاشتن مستند از زندگی ایرلند می‌باشد. این کتابخانه یک کتابخانه مرجع است و به همین دلیل ذخایر خود را قرض نمی‌دهد. موارد موجود در این کتابخانه شامل کتاب، نشریه دانشگاهی، روزنامه، مجله، نسخه خطی، نقشه، چاپ، رسم، پارتیتور، عکس و انتشارات خصوصی و دولتی می‌شود. کتابخانه دارای نمایشگاه هنری و بایگانی ملی
کتابخانه دارای نمایشگاه هنری و بایگانی ملی روزنامه‌های ایرلند است. این کتابخانه همچنین مرکز شماره استاندارد بین‌المللی پیایندها در ایرلند است. این کتابخانه همچنین خدمات دیگری از جمله تبارشناسی را ارائه می‌دهد. تاریخچه:. ساختمان کتابخانه و همچنین ساختمان خواهر آن موزه ملی ایرلند - باستان شناسی که آن را در جلوی خانه لینستر منعکس می کند، در سال ۱۸۹۰ ساخته شد و با گرانیت لینستر روبرو شد، در حالی که روی سوتری‌های بالایی و برای پانسمان‌های اطراف درها و پنجره ها ماسه سنگ میشی رنگ چارلز از دونگال استفاده شد.
ها ماسه سنگ میشی رنگ چارلز از دونگال استفاده شد. مجموعه‌ها. کتابخانه ملی ایرلند مجموعه‌ای از مقالات بایگانی اعم از یادداشت‌های شخصی و کتاب‌های نویسندگان برجسته زیر را در خود جای داده است:
مدتی وی نخستین شبکه خبری به زبان کردی است که درابتدا شش ساعت به زبان های کردی ،سریانی ،عربی و ترکی فعالیت می کرد و مقر ان در انگلستان می باشد.مخاطبان برنامه های این شبکه در اروپا،افریقا و خاورمیانه می باشند.مدتی وی در سال ۱۹۹۵ تبدیل به نخستین شبکه پخش برنامه‌های خبری به زبان کردی در اروپا وخاورمیانه شد. تاریخچه. این شبکه خبری در تاریخ ۱۵مه ۱۹۹۵ کار خود را آغاز کرد.
برداشتن کاندوم بدون توافق یا stealthing به معنی مخفی‌کاری، عملی است که در آن یک مرد به‌طور پنهانی با درآوردن یا آسیب زدن به کاندوم در طی مقاربت جنسی، هنگامی که شریک جنسی وی تنها به داشتن رابطه جنسی محافظت شده از کاندوم موافقت کرده باشد، عمل می‌کند. چنین رفتاری ممکن است آزار جنسی یا تجاوز جنسی تلقی شود و نوعی اجبار به بارداری باشد. الکساندرا برودسکی در مقاله ای دربارهٔ استیلتینگ که در "مجله جنسیت و قانون" در "کلمبیا" منتشر شده‌است، تجربیات قربانیان، پیامدهای قانونی و راه‌های تبیین آن را معرفی کرده‌است.
قانونی و راه‌های تبیین آن را معرفی کرده‌است. "stealthing" واژه ای است که حداقل از سال ۲۰۱۴ در جامعه همجنسگرا برای توصیف این عمل به کار رفته‌است. برودسکی شرح می‌دهد که چگونه در مورد نحوه انجام استیلتینگ در وب سایتهای مختلف و تالارهای مختلف گفتگو بحث، توصیف و حمایت از شده‌است. این تالارها گاهی برای ادعای ارتکاب استیلتینگ و به اشتراک گذاری نکاتی دربارهٔ نحوه انجام آن استفاده شده‌است. این عمل همچنین به عنوان «تهدیدی برای بدن [یک قربانی] و به عنوان ضربه به شخصیت» توصیف شده‌است، و مردانی که این کار را انجام
توصیف شده‌است، و مردانی که این کار را انجام می‌دهند «اقدامات خود را به عنوان یک غریزه طبیعی مرد توجیه می‌کنند». سوزان گلدبرگ، استاد دانشکده حقوق کلمبیا می‌گوید که عمل استیلتینگ احتمالاً چیز جدیدی نیست، اما تبلیغ آن در اینترنت در بین مردان جدید است. راهنماهای نحوه انجام آن به برخی رسانه‌های اجتماعی مانند The Experience Project ارسال شده‌است". از گفتگو در مورد کاندوم در روابط نوجوانان، غالباً به دلیل ترس زن از پاسخ شریک جنسی، احساس تعهد و عدم دانش و مهارت در مذاکره در مورد استفاده از کاندوم، توسط مردان
در مذاکره در مورد استفاده از کاندوم، توسط مردان ممانعت می‌شود. برای جلوگیری از آن، مهم است که مردان از مزایای کاندوم برای خود مطلع شوند. آمار در مورد شیوع استیلتینگ محدود است. با این حال، یک مطالعه در سال ۲۰۱۴ توسط کلی کو دیویس و همکارانش گزارش دادند که ۹٪ از شرکت کنندگان جوان گزارش داده‌اند که مشغول خرابکاری کاندوم بوده‌اند، که شامل حذف بدون توافق کاندوم است. مرکز تلفن ملی آزار جنسی Hotline Assault Sexline National از تماس در مورد استیلتینگ خبر می‌دهد. یک مطالعه جدید در یک کلینیک بهداشت جنسی مستقر در
یک مطالعه جدید در یک کلینیک بهداشت جنسی مستقر در ملبورن از زنان و مردانی که رابطه جنسی با مردان دارای رابطه جنسی با مردان (MSM) دارند در این کلینیک حضور داشتند، پرسیدند که آیا آنها دارای تجربه استیلتینگ هستند و عوامل موقعیتی مرتبط با این رویداد را مورد تجزیه و تحلیل قرار داده‌اند. سی و دو درصد از زنان و ۱۹٪ از MSM گزارش داده‌اند که تا به حال تجربه استیلتینگ داشته‌اند. دو مطالعه دیگر اخیراً با نمونه‌هایی از ایالات متحده منتشر شد. در یک مطالعه مشخص شد تقریباً ۱۰٪ از مردان جوان مصرف کننده مشروبات الکلی گزارش
۱۰٪ از مردان جوان مصرف کننده مشروبات الکلی گزارش داده‌اند که از سن ۱۴ سالگی بدون توافق مشغول برداشتن کاندوم بوده‌اند. مردانی که به این رفتار مشغول بودند، میزان بالاتری از تشخیص بیماری‌های آمیزشی و بارداریهای غیرمترقبه در شریک زندگی را نسبت به مردانی که استیلتینگ نمی‌کردند، گزارش دادند. در مطالعه دیگری از زنان بالغ جوان، ۱۲٪ گزارش داده‌اند که استیلتینگ را از طرف یک شریک مرد را تجربه کرده‌اند، در حالی که هیچ‌یک از شرکای جنسیشان گزارش نکردند که خود چنین کاری کرده‌اند.
نشانگان بیش‌رشدی باکتری رودهٔ باریک یا نشانگان رشد بیش از اندازهٔ باکتری رودهٔ باریک یا سیبو به رشد مفرط باکتری در روده کوچک گفته می‌شود. برخلاف روده بزرگ که سرشار از باکتری است، روده کوچک معمولاً در هر میلی‌لیتر کمتر از ۱۰٬۰۰۰ ارگانیسم دارد. اگر تعداد زیادی از باکتری‌ها که اغلب از نوع روده بزرگ هستند (مانند اکتروئیدها) " "به داخل روده کوچک نفوذ کنند، به طوری که تعداد باکتری موجود در آن بیش از ۱۰٬۰۰۰۰ تا شود، به آن سندرم رشد بیش از حد باکتریهای روده می‌گویند. بیماران مبتلا به رشد باکتریایی معمولاً علائمی از
بیماران مبتلا به رشد باکتریایی معمولاً علائمی از جمله حالت تهوع، نفخ، استفراغ، اسهال، سوء تغذیه، کاهش وزن و سوء جذب دارند. سیبو بیشتر در زنان، افراد مسن و کسانی که دارای مشکلات گوارشی مانند سندرم روده تحریک پذیر هستند، رخ می‌دهد. عامل‌های خطر. موارد زیر از عامل‌های خطر سندرم سیبو هستند:
هاکوپ وارتانیان (؛ زاده ۱۹۰۳ - درگذشته ۱۹۸۳) نقاش ارمنی‌تبار اهل ایران و از پیشکسوتان هنر نگارگری آبرنگ ایران بود. زندگی‌نامه. در سال ۱۹۰۳ میلادی (۱۲۸۲ خورشیدی) در تهران متولد و تحصیلات خود را در سال ۱۹۳۰ (۱۲۹۹) با درجه ممتاز از مدرسه مختلط ارامنه به پایان رسانید. سپس در سال‌های ۲۶–۱۹۲۴(۰۵–۱۳۰۳) در جلفای نو اصفهان به تدریس پرداخت و دو سال نیز در تهران تدریس نمود. پس از آن تا سال ۱۹۴۴ (۱۳۲۲) در شرکت‌های مختلف به کار حسابداری پرداخت. در تمام این سال‌ها به دلیل داشتن ذوق و علاقهٔ سرشاری که به نقاشی پرداخت در
داشتن ذوق و علاقهٔ سرشاری که به نقاشی پرداخت در کارگاه «مانی» و در کنار مارکار قرابگیان و آندره سوروگین (درویش)، میشا شهبازیان به کار پرداخت. آن‌ها در فرصت‌های آزاد خود به روستاها و دهات اطراف تهران می‌رفتند و هر کدام به سبک خود به نقاشی می‌پرداختند. از آن دوره تابلوهای بسیار زیبای آبرنگ باقی ماند که در مجموعه‌های اشخاص مختلف و همچنین موزه مجلس شورای اسلامی می‌توان نمونه‌های خوبی از آن را دید. برخی دیگراز آثار وی در موزه کرمان نگهداری می‌گردند. او در تاریخ ۱۹۴۴ (۱۳۲۳) به استخدام شرکت نفت درآمد و بار سنگین
۱۹۴۴ (۱۳۲۳) به استخدام شرکت نفت درآمد و بار سنگین زندگی مجال نداد که در این مدت ۱۸ سال دست به قلم ببرد. فشار زندگی باعث شد در این مدت کار اضافی شرکت نفت را قبول کند کاری که هیچ ارتباطی به ذوق ظریف وی نداشت. حسابداری و مسئولیت زندگی به‌خصوص دو فرزند که یکی از آنان ذوق خوانندگی را از مادر به اثر برده بود (خانم هاگینت وارطانیان که بعدها خواننده اپرا شد). کمتر به او فرصت داد تا به نقاشی بپردازد. در سال ۱۹۴۲ (۱۳۲۱) و در سن شصت سالگی از شرکت نفت بازنشسته گردید و بعد از آن مجدداً به نقاشی پرداخت. به طوری که وقفهٔ
از آن مجدداً به نقاشی پرداخت. به طوری که وقفهٔ سال‌های قبل را جبران نمود. در این دوره او با رنگ روغن و آبرنگ شاهکارهایی آفرید و به نمایش در نگارخانه‌های مختلف از جمله نگارخانهٔ آفتاب، انجمن فرهنگی ایران و آمریکا، گالری یادها و خاطره‌ها، گالری سولیوان و همچنین در گالری هنر معاصر ارمنستان اقدام نمود که مورد استقبال فراوان قرار گرفت. هاکوپ وارطانیان در ساخت و ساز آبرنگ معروف است. سیاه قلم‌های او نیز شهرت خاصی دارند. استاد دستی هم در موسیقی داشت. در نواختن ویولن چیره‌دست بود و با استاد مهرتاش در باشگاه باربد
چیره‌دست بود و با استاد مهرتاش در باشگاه باربد همکاری می‌کرد. نام او در کنار هنرمندانی چون قمرالملوک وزیری و ملوک ضرابی برای دوستداران موسیقی آشنا بود. وارتانیان در حالیکه بینایی‌اش را از دست می‌داد در سال ۱۹۸۳ میلادی (۱۳۶۲ خورشیدی) در تهران درگذشت. در هفته میراث فرهنگی ۲۰۰۱ (۱۳۸۰) به همت این سازمان از خدمات هاکوپ وارطانیان تجلیل شد.
مسابقات تکواندو قهرمانی آسیا ۱۹۷۸، سومین دوره مسابقات تکواندو قهرمانی آسیا بود که از ۸ تا ۱۰ سپتامبر ۱۹۷۸، در هنگ کنگ برگزار شد. کشورهای شرکت‌کننده. ۴۹ ورزشکار از ۱۱ کشور.