payamvha/North_RAG huggingface dataset:
افسانه‌ای مشابه در بخش شرقی این کشور، یعنی شهر ماردین، شهری با جمعیت مردمان کُرد و عرب، نقل شده‌است. در این مناطق افسانه او معمولاً با تصویر او در گلدوزی، پارچه، فرش و جواهرات به تصویر کشیده می‌شود. داستان و تصویر شاهماران یک گنجینه ملی در ترکیه محسوب می شود. کارن رستمی اسطوره پژوه باور دارد که شاماران ایزدبانوی کُردان است. او گفته است: استوره‌ی "شاماران"، گزارشی است از پایان دوران مادرسالاری جامعه‌ی کُردان و مبتنی است بر دوره کشاورزی و نقش گسترده زن و آغاز شهرنشینی و غنی شدن مرد خانواده از نظر شماره اسب،
شهرنشینی و غنی شدن مرد خانواده از نظر شماره اسب، بز، بره و... . مار در میان استوره‌ها و آیین‌ها و باورهای مردمی کُردان به ویژه در ایران نیروی باروری و نماد زایش و شفابخشی و ایزد پیمان و نیروی آشکار پویایی و نهفته است، نگاهبان آستانه‌ها، پرستشگاه‌ها، گنج‌ها و بینش‌داشتن است. در هنر. خوانندهٔ هلندی ایرانی‌تبار به نام سودالیزا، آهنگی را با عنوان شاهماران در اولین آلبوم استودیویی خود دارد. در سال ۲۰۲۰، شهرداری شهر ماردین، میزبان یک نمایشگاه عمومی هنری به نام "شاهماران ماردین" بود، که در آن مجسمه‌ای از شاهماران
ماردین" بود، که در آن مجسمه‌ای از شاهماران ساخته "آیلا توران،" که توسط هنرمندان و مشاغل محلی تزئین شده بود، به نمایش گذاشته شد. شرمین نادری، نویسنده و تصویرگر نیز در سال ۱۴۰۰ این داستان را بازنویسی و بهرام شاه‌محمدلو، کارگردان، تهیه‌کننده و بازیگر آن را به صورت صوتی خوانش کرد. در سال ۲۰۲۳، نتفلیکس سریال اینترنتی به نام شاهماران را حول محور این افسانه در فضایی مدرن ساخت. در تاریخ. در جنوب غربی ایران، آثاری از این موجود افسانه‌ای متعلق به عصر آهن کشف گردید. شهری در جنوب ایران باهمین اسم شاهماران وجود دارد در
در جنوب ایران باهمین اسم شاهماران وجود دارد در جنوب ترکیه (کردستان ترکیه) نیز قلعه مار به عنوان خانه شاهماران شناخته می‌شود و در ترکیه نیز، حمامی به نام شاهماران شناخته می‌شود. کارن رستمی نویسنده‌ی کتاب: شاماران؛ ایزدبانویی که کشته شد! مینویسد: جاندار اِنگاری نخستین ریخت از باورمندی در جغرافیای کُردان است. به این چم که بر پایه‌ی آن به گونه‌ی یک موجود زنده به پدیده‌های هستی نگریسته‌اند.با آغاز دوره‌ی نوسنگی یک فرهنگ و زندگی نمادین اجتماعی و اقتصادی برپایه‌ی الهه‌ی‌مادر یا مادر‌شاهی آغاز می‌گردد و با رهبری
الهه‌ی‌مادر یا مادر‌شاهی آغاز می‌گردد و با رهبری بانوان در این دوره واژه‌ی ایزدمادر شکل می‌گیرد که در میان مردم کُرد، شاماران نقش این ایزد را پذیرفته است.در ساختار راستین زندگی برپایه‌ی کشاورزی کُردان، باور بر این است که ایزدبانو شاماران نمُرده و هنوز زنده است و نِگرنده‌ی کار و کشاورزی آنان است. نذر شاهماران. در بخش هایی از کرمانشاه و ایلام که باور به وجود شاهماران یکی از باورهای رایج در میان کردها آشی نذری برای این موجود مقدس پخته می‌شود. به باور مردم کُرد کرمانشاه شاهماران فرمانروای جهان مارهاست که
کُرد کرمانشاه شاهماران فرمانروای جهان مارهاست که اختیار مارها و گزندگان در دست اوست. برای در امان ماندن از آسیب و گزند مار و عقرب، زنان خانواده هرساله آشی را پخته و آن را نذر شاهماران می‌کنند. این آش که "داکولانهٔ شاهماران" نامیده می‌شود، از گندم، عدس، برنج، کشک، روغن، پیاز، نخود و ادویه تهیه شده و در میان همسایگان توزیع می‌گردد. کتاب‌شناسی. در کتابی که توسط انتشارات اندیشۀ احسان در سال ۱۴۰۱ به نویسندگی سید مهران زارع تحت عنوان «شاهماران؛ کلیدی برای فهم اخلاق مبتنی بر ائودایمونیا در غرب» به چاپ رسیده است،
مبتنی بر ائودایمونیا در غرب» به چاپ رسیده است، دریچه‌ای نو دربارۀ فهم این افسانۀ کهن به بحث گذاشته شده است. در این کتاب نویسنده در یک تحلیل تطبیقی، افسانۀ شاه‌ماران [شاهماران] را با مفهوم ائودایمونیا در فلسفه اخلاق یونان باستان به خصوص اخلاق مد نظر ارسطو در کتاب اخلاق نیکوماخوسی مورد بررسی و تبیین قرار داده است. در بخشی از کتاب چنین آمده است: «شاهماران، الهه دانائی و نگهدارندۀ رازها، از کهن ترین اسطوره های به جا مانده از دوران کردستان باستان است. باور مردمان کُرد به اسطوره شاهماران بخشی از تاریخ، فرهنگ و
کُرد به اسطوره شاهماران بخشی از تاریخ، فرهنگ و تمدن را دربرگرفته و نماد زایش، برکت و دانایی است. شاهماران یک داستان یا افسانه وهمی نیست. شاهماران همان مکتبی است که یونانیان آن را اقتباس کرده اند و بسیاری از مفاهیم فلسفی و اخلاقی خود را بر آن استوار ساخته اند. شاهماران یک مکتب و یک طریق از زندگیست، یک نظام فکری و جهان بینی که از اساسی ترین موضوعات و پرسش های عمیق انسانی را در خود جای داده است. شاهماران تنها یک تصویر و نشانه خاص بصری نیست، بلکه دارای ریشه ای به درازی تاریخ بشر برای برساخت تمدنی است که حتی با
درازی تاریخ بشر برای برساخت تمدنی است که حتی با جرأت می توان ادعا کرد فهم اخلاقی غرب را دگرگون نموده است. به واقع هرآنچه که یونانیان از ائودایمونیا برساخته اند، در تار و پود «شاهماران» مشهود است و به وضوح مشخص‌تری می‌توان آن را با تأمل و کنکاش در تاریخ، فلسفه، باستان شناسی، نشانه‌شناسی و هنر کردستان بازیافت». مکان‌های تاریخی منتسب. آبگیر شاهماران–دولت آباد یک سیستم آبیاری باستانی از عصر آهن است که در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ در نزدیکی تپه یحیی در جنوب غربی ایران یافت شد. در شهر آدانا در جنوب ترکیه، قلعه‌ای به
یافت شد. در شهر آدانا در جنوب ترکیه، قلعه‌ای به نام "ییلانکاله" () (قلعه مار) طبق باور محلی‌های آنجا به عنوان خانه شاهماران شناخته می‌شود. حمام شاهمران، حمام تاریخی (حمام ترکی) در طرسوس ترکیه، مرتبط با شاهماران است.
مانوج پونج (؛ ۱۵ ژوئن ۱۹۷۰ – ۲۲ اکتبر ۲۰۰۶) کارگردان فیلم، و فیلم‌نامه‌نویس اهل هند بود. وی کارگردان فیلم‌هایی همچون زندگی زیباست و شهید محبت بوتا سینگ بوده‌است.
پارک ملی بیت غوفرین یک پارک ملی در مرکز اسرائیل، در ۱۳ کیلومتری کریات گت است، این پارک شامل ویرانه‌های مریشا، یکی از شهرهای مهم یهودا در زمان هیکل سلیمان، همچنین از شهرهای مهم دوران رومی، زمانی که به عنوان Eleutheropolis شناخته می‌شد بوده‌است. آثار باستانی کشف شده در این مکان شامل یک گورستان بزرگ یهودیان، یک آمفی تئاتر رومی-بیزانس، یک کلیسای بیزانس، حمام‌های عمومی، موزاییک و غارهای دفن مردگان است. تاریخ. کتاب مقدس عبری ذکر می‌کند که رحبعام آن را در برابر حمله مصریان تقویت کرد. پس از نابودی پادشاهی یهودا شهر
مصریان تقویت کرد. پس از نابودی پادشاهی یهودا شهر بخشی از پادشاهی ادوم بود. در طول شورش مکابی، این شهر به عنوان پایگاهی برای حمله مورد استفاده بود. در ۴۰ سال قبل از آغاز دوره اشکانیان شهر به به‌طور کامل ویران گشت، و پس از آن هرگز دوباره ساخته نشد. تاریخچه کاوش‌های باستان‌شناسی. مارشا اولین بار در سال ۱۸۹۸–۱۹۰۰ توسط بلیس و ماکالیستر، به عنوان یک شهر هلنیستی برنامه‌ریزی شده و و توسط دیوار شهر با برج‌های مستحکم احاطه شده بود. دو چینه‌بندی هلنیستی و آثار یک قوم اسرائیلی بر روی این تپه شناسایی شدند. بسیاری از
اسرائیلی بر روی این تپه شناسایی شدند. بسیاری از دستگاه‌های فراوری زیتون، گور لانه‌کبوتری و مخازن آب شهر باستان هنوز دیده می‌شود. شهر به ترتیب پس از ۱۹۸۹ و ۱۹۹۲ توسط باستان‌شناس اسرائیلی Amos Kloner حفاری شد. یافته‌های مهم در محل اخیر آمفی تئاتر ساخته شده توسط واحدهای ارتش روم مستقر در آنجا یافت شد. بقایای باستان‌شناسی. غارهای دفن. غارهای دفن سیدونیان مقبره خانوادگی آپولوفان، رهبر جامعه سیدونیان در بیت گوورین بود. غارهای سیدونیان تنها غارهایی هستند که فضای داخل آن نقاشی شده‌اند. این غارها برای ساکنان
فضای داخل آن نقاشی شده‌اند. این غارها برای ساکنان یونانی، سیدونی و ادومیتی بیت گوورین غارهای دفن اموات بودند. اولین و بزرگترین غار دارای نقاشی از حیوانات، واقعی و افسانه ای، بالای طاقچه‌هایی است که اجساد گذاشته شده‌است؛ که شامل یک خروس و سگ سه سر است که در ورودی جهان زیرین برای محافظت از ان نقاشی شده‌است همچنین تصویر ققنوس قرمز که نماد زندگی پس از مرگ است. آرامگاه نوازندگان با نقاشی تزئین شده‌است که مردی فلوتی را می‌نوازد و زنی چنگ به دست را نشان می‌دهد.
گارسیا دوم پادشاه گالیسیا در دو دوره بین سال‌های ۱۰۶۵ تا ۱۰۷۱ میلادی و ۱۰۷۲ تا ۱۰۷۳ میلادی بود. گارسیا پسر سوم فرناندوی یکم، پادشاه لئون بود که پس از مرگ پدرش، پادشاهی گالیسیا را از او به ارث برد. او در نهایت در سال ۱۰۹۰ میلادی در اسارت آلفونسو، برادرش پادشاه کاستیا در قلعه لونا درگذشت. نسب. فرناندو یکم، پادشاه لئون پدر او، سانچا او، سانچو سوم، پادشاه پامپلونا پدربزرگ پدری او و آلفونسو پنجم، پادشاه لئون پدربزرگ مادری او بودند. همچنین سانچوی دوم، پادشاه کاستیا و آلفونسو ششم، پادشاه لئون برادران او بودند.
و آلفونسو ششم، پادشاه لئون برادران او بودند. زندگی‌نامه. پس از مرگ فرناندو یکم، پادشاه لئون بر مبنای قانون جانشینی سرزمین‌های تحت سطله او بین سه پسرش تقسیم شد. پادشاهی گالیسیا در شمال غربی شبه‌جزیره ایبری بنا بر میل خود او به گارسیای ۲۴ ساله تعلق پیدا نمود و پادشاهی‌های لئون و کاستیا به براداران دیگر رسید. اراضی پادشاهی گالیسیا شامل بخش‌هایی از شمال سرزمین پرتغال تا رودخانه موندگو از جمله شهر با اهمیت کویمبرا که به تازگی از مسلمانان پس گرفته شده بود، نیز می‌شد. حکمرانان مسلمان طائفه‌های بطلیوس (باداخوس) و
حکمرانان مسلمان طائفه‌های بطلیوس (باداخوس) و اشبیلیه (سویل) خراج گذار گالیسیا بودند. از همین رو و با توجه به عدم تثبیت کامل حاکمیت مسیحیان بر این نواحی، گفته می‌شود دردسرسازترین ارثیه پدر به گارسیا رسیده بود. ماه فوریه سال ۱۰۷۱ میلادی گارسیا موفق شد در نبرد پدروسو در نزدیکی شهر براگا، نونو مندز، کنت پرتغال را که به دنبال استقلال از یک سال پیش بر او شوریده بود، شکست داده و به قتل برساند. با مرگ مندز اموالش مصادره گشته و پرتغال به شکست مستقیم به سلطه گارسیا درآمد تا او به عنوان نخستین فرد در تاریخ خود را
درآمد تا او به عنوان نخستین فرد در تاریخ خود را پادشاه پرتغال بنامد. سه برادر از همان ابتدا مدعی اراضی یک دیگر بودند و به پادشاهی یکدیگر چشم داشتند. در اوان وضعیت ناپایدار گالیسیا، آلفونسو، پادشاه لئون و برادر گارسیا اواسط سال ۱۰۷۱ میلادی از فرصت استفاده کرده به اراضی گارسیا یورش برد. در همین شرایط، سانچو به نوبه خود فرصت را غنیمت شمرده سرزمین‌های پادشاهی لئون را مورد حمله قرار داد. سانچو در ابتدا سال ۱۰۷۲ میلادی آلفونسو را شکست داده و مجبور به جلای وطن کرد و سپس به جنگ گارسیا رفته و با وارد آوردن شکست در
و سپس به جنگ گارسیا رفته و با وارد آوردن شکست در پرتغال، او را مدتی به اسارت گرفت. بدین ترتیب سانچو تمامی فرمانروایی پدر را مجدداً متحد نمود. گارسیا که مدتی بعد با خوردن سوگند وفاداری رها شده و به سویل در دبار محمد بن عباد المعتمد تبعید گشته بود، به سرعت قصد بازگشت کرد. سانچو درحالیکه سعی می‌کرد شورشی که خواهرش اوراکا به پا کرده بود، را سرکوب کند، در سامورا ترور شد. آلفونسو و گارسیا هر دو تاج و تخت خود را به سبب شکست از برادرشان از دست داده بودند. آلفونسو در دستیابی به این حکمرانی اراضی متحد کامیاب شد.
در دستیابی به این حکمرانی اراضی متحد کامیاب شد. مشخص نیست که در این میان آیا گارسیا وعده باز پس گرفتن پادشاهی سابق خود را دریافت کرده بود یا لااقل امنیتش تضمین گشته بود اما درحالیکه در فوریه سال ۱۰۷۳ میلادی توسط آلفونسو به یک گردهمایی دعوت شده بود، توسط او به بند کشیده شد. گارسیا تا هنگام مرگش در بیست و دوم ماه مارس سال ۱۰۹۰ میلادی در قلعه لونا در لئون زندانی باقی ماند. با توجه به مصادف شدن مرگ گارسیا و برگزاری شورای لئون، بسیاری افراد سرشناس از جمله نماینده پاپ که خود بعدها با عنوان پاسکال دوم به مقام
پاپ که خود بعدها با عنوان پاسکال دوم به مقام پاپی رسید، در مراسم تدفین او در پانتئون شاهان لئون در کلیسای سان ایسیدورو در کنار والدینش در شهر لئون شرکت کردند. بنابر وصیت گارسیا او را همانند سال‌های پایانی عمرش در زنجیر به خاک سپردند. اسارت خدعه آمیز و بلند مدت گارسیا و مراسم تدفین شکوهمند او باعث سرودن شعرهای حماسی در مدحش در قرن دوازدهم گشت. برخی تاریخ نگاران معتقدند گارسیا از خود یک پسر به نام فرناندو بر جای گذاشت اما عده ای دیگر او را صاحب هیچ فرزندی نمی‌دانند.
ادوار لیزوپ (۱۹۱۷–۱۹۹۵) فعال فرانسوی و از چهره‌های مهم کاتولیسیسم در فرانسه بود. فعالیت‌ها. او پایه‌گذار انجمن آزادی آموزش و دفاع از فرهنگ بود. فشارهای لیزوپ و پیروانش میشل دبره را مجبور کرد تا متن اصلی قانون مدرسه را تغییر دهد تا معلمان در مدارس کاتولیک بتوانند در کلاس برداشت‌های خود از خدا و جهان را بیان کنند.
راه کندر - شهرهای کویری در نگب یک منطقه ثبت شده در میراث جهانی است که در انتهای راه کندر در صحرای نگب، جنوب اسرائیل واقع شده‌است، که شبه‌جزیره عربستان را به مدیترانه در دوره هلنیستی - امپراتوری روم متصل می‌کرده و دارای ارزش جهانی برجسته است و یونسکو در سال ۲۰۰۵ آن را در فهرست میراث جهانی ثبت کرد. تجارت در این مسیر منجر به توسعه شهرهای باستانی، قلعه‌ها و کاروانسراها، جدا از توسعه کشاورزی شد و یکی از مسیرهای کاروان‌های بازرگانی در دنیای باستان است که مهمترین جاده ارتباطی میان قاره‌های آسیا و آفریقا به‌شمار
جاده ارتباطی میان قاره‌های آسیا و آفریقا به‌شمار می‌رفته‌است. این جاده در طول تاریخ دارای مسیرهای متفاوت زمینی و دریایی بوده‌است. مسیر اولیه زمینی آن از عمان شروع می‌شده و با عبور از یمن، حجاز، اردن، فلسطین و بیابان سینا وارد آفریقا می‌شده و کالاهای ارزشمند منطقه جنوب غرب خاور میانه را به آن منطقه‌ها می‌رسانده‌است. چهار شهر در صحرای نگب، که در طول دوره از ۳۰۰ پیش از میلاد تا ۲۰۰ میلادی رونق گرفت: مسیرهای آودات، هالوزا، مامشیت و شیوتا است. به عنوان یک گروه، این شهرهای کویری تجارت سودآور کندر و مر مکی را
این شهرهای کویری تجارت سودآور کندر و مر مکی را نشان می‌دهند که از یمن در جنوب عربستان تا بندر غزه در دریای مدیترانه انجام شده‌است. این مسیر در ارتفاع خود شامل شهرها، سیستم‌های آبیاری قنات، قلعه‌ها و کاروانسراها بود که آثار آن هنوز قابل مشاهده است و استفاده از صحرا برای تجارت و کشاورزی را نشان می‌دهد. وضعیت میراث جهانی. پایان مسیر در منطقه نگب اسرائیل است که شامل شهرها، قلعه‌ها، کاروانسراها و سیستم آبیاری در مناطق بیابانی با پیوند به مدیترانه بوده‌است و به عنوان یک میراث فرهنگی در میراث جهانی یونسکو تحت
عنوان یک میراث فرهنگی در میراث جهانی یونسکو تحت معیارها (iii) ثبت شده‌است و به عنوان تأیید اهمیت اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی کندر برای جهان هلنیستی-رومی، و معیارهای (v) برای توسعه این مسیر در شرایط سخت کویری است. این سایت در ۱۵ ژوئیه ۲۰۰۵ در جلسه کمیته میراث جهانی یونسکو به ثبت رسیده‌است. امکانات. شبکه مسیر شامل مسیرهای تجاری به طول بیش از بین شهرها بوده‌است. تجارت و روستاهایی که از سیستم‌های نوین آبیاری برخوردار بودند از تجارت بهره‌مند شدند. توسعه کشاورزی در چهار روستای هالوزا، ممشیت، آودات و شیوتا و در
در چهار روستای هالوزا، ممشیت، آودات و شیوتا و در چهار قلعه کاملاً مشهود بود؛ و کاروانسرای موآ و صحارونیم اقامت بازرگانان را تسهیل می‌کرده‌است. سایت معرفی شده در فهرست میراث جهانی ویژگی‌های زمینی منطقه و طول مسیر از پترا تا غزه که شهرهای Avdat و Moa را تحت پوشش قرار می‌دهد. مهاجران در منطقه، روش‌های آبیاری پیچیده‌ای را توسعه دادند و آنها همچنین دامداری‌های وابسته به پرورش گوسفند، گاو و بز بودند.
چرخ‌های آبی حَماه () مجموعه‌ای از ۱۷ چرخ آبی است که فناوری تاریخی آرامی برای بالا کشیدن آب به‌منظور آبیاری را به‌کار می‌برند. این چرخ‌ها در امتداد رودخانه عاصی در شهر حماه سوریه قرار دارند. این چرخ‌ها بلند و مجهز به محفظه‌های جعبه‌مانندی در اطراف لبه‌های خود هستند که آب را جمع‌آوری می‌کنند. جریان رودخانه این جعبه‌ها (دولاب‌ها) را به زیر آب می‌برد و آن‌ها به‌سرعت پر می‌شوند. سپس، این محفظه‌ها به بالای چرخ می‌رسند و آب را به داخل یک کانال هدایت می‌کنند. این کانال می‌تواند آب را به ساختمان‌ها، باغ‌ها و
این کانال می‌تواند آب را به ساختمان‌ها، باغ‌ها و زمین‌های کشاورزی منتقل کند. از میان چرخ‌های آبی اصلی حماه، ۱۷ عدد حفظ شده‌اند. این چرخ‌ها به‌دلیل منشأ قرون‌وسطایی‌شان، تعداد زیادشان و اندازه عظیم دو عدد از آن‌ها شهرت دارند. این دو چرخ آبی برای تقریباً ۵۰۰ سال به‌عنوان بلندترین چرخ‌های آبی جهان شناخته می‌شدند. در قرن ۲۱، چرخ‌های آبی حماه دیگر آب تأمین نمی‌کنند، اما به‌عنوان نمونه‌ای از فناوری پیشرفته تأمین آب در جوامع رومی و همچنین به‌خاطر جلوه‌های دیدنی و صدای خاصی که در هنگام چرخش تولید می‌کنند، مورد
و صدای خاصی که در هنگام چرخش تولید می‌کنند، مورد توجه هستند. در سال ۲۰۰۶، یکی از دو چرخ آبی بزرگ، چرخ آبی المحمدیه (ساخته‌شده در سال ۱۳۶۱ میلادی)، توسط انجمن مهندسان مکانیک آمریکا به‌عنوان یک اثر تاریخی در مهندسی مکانیک شناخته شد. این اقدام، تأییدی بر پیشرفت مهم این فناوری در سطح جهانی بود. چرخ‌های ابی حماه در ژوئن ۱۹۹۹ توسط جمهوری عربی سوریه به عنوان یک میراث جهانی آزمایشی معرفی شد. تاریخچه اولیه. شواهد محکمی وجود دارد که نشان می‌دهد بسیاری از چرخ‌های آبی در حماه حداقل تا اواخر قرن دوازدهم میلادی فعال
در حماه حداقل تا اواخر قرن دوازدهم میلادی فعال بوده‌اند. تاریخ‌های دقیقی برای دو چرخ آبی بسیار بزرگ از روی کتیبه‌هایشان مشخص است: چرخ آبی المحمدیه که در سال ۱۳۶۱ میلادی ساخته شده و چرخ آبی المعموریه که در سال ۱۴۵۳ میلادی ساخته شده است. با این حال، کاملاً محتمل است که برخی از چرخ‌های آبی حماه چندین قرن پیش از این نیز فعالیت می‌کرده‌اند. یک مورخ منطقه‌ای در سدهٔ سیزدهم نوشته است که چرخ‌های آبی در حماه در اواخر قرن نهم میلادی وجود داشته‌اند. چرخ‌های آبی در نزدیکی حماه تا سال ۳۵۰ میلادی مورد استفاده قرار
نزدیکی حماه تا سال ۳۵۰ میلادی مورد استفاده قرار می‌گرفته‌اند، بر اساس موزاییک‌ها و کاشی‌هایی که تصاویری از چرخ‌های آبی دارند و در افامیا، یک شهر آرامی که در کنار رودخانه عاصی و در فاصله ۵۵ کیلومتری پایین‌دست حماه قرار دارد، کشف شده‌اند. این تصاویر چرخ‌های آبی طراحی بسیار مشابهی با چرخ‌های امروزی حماه نشان می‌دهند. در میانه‌های سدهٔ هفتم میلادی، منطقه اطراف حماه به تصرف دولت عربی اسلامی در حال گسترش درآمد. این دولت فناوری‌های جدیدی را که با آن‌ها مواجه می‌شد، مانند چرخ‌های آبی، به‌دقت فرا می‌گرفت، بهبود
مانند چرخ‌های آبی، به‌دقت فرا می‌گرفت، بهبود می‌داد و کاربردهای آن را گسترش می‌داد. اولین چرخ‌های آبی در حماه ممکن است در دوران روم/بیزانس ساخته شده باشند یا اینکه توسط جامعه اسلامی بعدی با استفاده از طراحی محلی موجود ایجاد شده باشند. دلیل آشکاری که برای ساخت چرخ‌های آبی در حماه وجود دارد، شیب کم رودخانه عاصی و ارتفاع زیاد کناره‌های آن است که چرخ‌های آبی را به گزینه‌ای عملی برای کشیدن آب آبیاری از رودخانه تبدیل می‌کند. تاریخ‌های مربوط به منشأ این چرخ‌ها به چرخ آبی اصلی در یک محل خاص اشاره دارد، زیرا مانند
چرخ آبی اصلی در یک محل خاص اشاره دارد، زیرا مانند تمام چرخ‌های آبی تاریخی فعال، چرخ‌های آبی حماه بارها و بارها تعمیر و بازسازی شده‌اند، چراکه بخش‌های چوبی نیاز به تعویض مداوم دارند. بر اساس یک تخمین، اگر چرخ آبی به‌خوبی نگهداری شود، تمام بخش‌های چوبی آن هر ۱۵ سال یک‌بار به‌طور کامل تعویض می‌شوند. در حماه، چنین تعمیر و نگهداری‌ای توسط خانواده‌هایی از نجاران چرخ‌های آبی انجام می‌شود که این مهارت را به نسل‌های بعد منتقل می‌کنند. این سنت تا زمان حاضر نیز ادامه یافته است. ویژگی‌ها. چرخ‌ها از نوع «چرخ آبی» هستند
است. ویژگی‌ها. چرخ‌ها از نوع «چرخ آبی» هستند که با جریان آب زیر آن‌ها و فشار به پره‌های چرخ حرکت می‌کنند. از نظر ارتفاع، بلندترین چرخ آبی دارای قطر است و کوچک‌ترین آن قطر دارد. حداقل پنج چرخ از این چرخ‌ها قطری برابر یا بیشتر از دارند. این چرخ‌ها از چوب‌های مختلفی برای قسمت‌های مختلف ساخته شده‌اند. محورها و یاتاقان‌های بزرگ از چوب گردو ساخته شده‌اند، در حالی که چوب صنوبر به‌طور گسترده برای بخش‌های دیگر استفاده شده و چوب کاج و بلوط نیز ذکر شده است. در تمام لبه چرخ، بین پره‌هایی که چرخ را حرکت می‌دهند،
لبه چرخ، بین پره‌هایی که چرخ را حرکت می‌دهند، محفظه‌های چوبی جمع‌آوری آب تعبیه شده است. این محفظه‌ها مانند جعبه‌هایی هستند که نیمی از یک طرف آن‌ها باز است و با یک ناودان، آب را در بالاترین نقطه چرخش تخلیه می‌کنند (به تصویر نزدیک‌تر پایین توجه کنید). اکثر چرخ‌های آبی حماه دارای یک محفظه جمع‌آوری آب بین هر دو پره هستند. اما در برخی از آن‌ها، محفظه‌ها با فاصله بیشتری قرار دارند؛ مثلاً یک محفظه بین هر پنج پره. ظرفیت آب این محفظه‌ها بین ۴ تا ۱۲ لیتر (۱ تا ۳ گالن آمریکایی) متفاوت است. تأمین آب چرخ‌های آبی حماه
آمریکایی) متفاوت است. تأمین آب چرخ‌های آبی حماه بسته به اندازه چرخ بین ۵۰٬۰۰۰ تا ۲۰۰٬۰۰۰ لیتر در ساعت (۱۳٬۲۰۰ تا ۵۲٬۸۰۰ گالن آمریکایی) متغیر است. توضیحات مختصری از هر یک از ۱۴ چرخ آبی حماه در گزارش انجمن مهندسان مکانیک آمریکا دربارهٔ تعیین چرخ آبی المحمدیه به‌عنوان یک اثر تاریخی در مهندسی مکانیک ارائه شده است. سدهای سنگی. چرخ‌های آبی حماه همیشه در پایین‌دست یک وییر، یعنی سدی کوتاه قرار دارند که اطمینان حاصل می‌کند نیروی آب رودخانه از طریق کانالی به سمت چرخ هدایت می‌شود. در زمان کم‌آبی، تمام آب ممکن است از
هدایت می‌شود. در زمان کم‌آبی، تمام آب ممکن است از طریق کانال وییر به چرخ آبی جریان یابد. در زمان پرآبی، آب اضافی از بالای وییر سرریز می‌کند. در این وییرها معمولاً کانال‌ها و دریچه‌هایی اضافی وجود دارد که فشار آب رودخانه را برای تنظیم سرعت چرخ کنترل می‌کنند. توصیف محمد الدبیات از چرخ‌های آبی حماه شامل نموداری است که این ویژگی‌ها را به‌وضوح نشان می‌دهد. کانال‌ها. چرخ‌های آبی آب را به کانال‌هایی که بر روی طاق‌های سنگی بلند ساخته شده‌اند، تخلیه می‌کنند. هر کانال برای دریافت آب یک بخش کوتاه موازی با چرخ آبی و
برای دریافت آب یک بخش کوتاه موازی با چرخ آبی و رودخانه دارد که در زاویه ۹۰ درجه به بخش اصلی کانال می‌پیوندد. این کانال اصلی آب را از رودخانه دور می‌کند و گاهی طول آن به صدها متر می‌رسد. شبکه‌های اشتراک آب. در زمان استفاده از چرخ‌های آبی برای آبیاری، کانال‌ها به جوی‌هایی متصل می‌شدند که هرکدام چندین باغ میوه و سبزی را آبیاری می‌کردند. هرچند بیشتر چرخ‌های آبی حماه متعلق به زمین‌داران ثروتمند بودند، هزینه‌ها، نگهداری و آب آن‌ها به‌صورت جمعی و منظم میان کاربران آب هر چرخ تقسیم می‌شد. این نوع سیستم‌های اشتراک
آب هر چرخ تقسیم می‌شد. این نوع سیستم‌های اشتراک آب در جوامع سنتی اسلامی به‌طور گسترده رایج است. چرخ آبی محمدیه. این چرخ عظیم قطر دارد. این چرخ برای تأمین آب مسجد جامع حماه که یک کیلومتر (۰٫۶۳ مایل) فاصله دارد ساخته شده است و همچنین آب یک گرمابهٔ همگانی، فواره‌ها، خانه‌ها و باغ‌های مجاور را نیز تأمین می‌کرد. تاریخ ساخت این چرخ بر اساس کتیبه‌ای روی قنات آن که سال ۷۶۳ هجری قمری را نشان می‌دهد، ۱۳۶۱ میلادی تعیین شده است. این چرخ دولاب دارای ۱۲۰ محفظه جمع‌آوری آب است که روی لبه آن تعبیه شده‌اند. این محفظه‌ها
آب است که روی لبه آن تعبیه شده‌اند. این محفظه‌ها ۲۰۰٬۰۰۰ لیتر آب در ساعت (۵۲٬۸۰۰ گالن آمریکایی) را بالا می‌برند. چرخ برای تکمیل یک دور، یک دقیقه زمان نیاز دارد که بسیار بیشتر از چرخ‌های آبی کوچک‌تر است. برای حرکت دادن چرخی که چنین وزن آبی را تحمل می‌کند، یک سد فوق‌العاده طولانی با زاویه بسیار تند ساخته شد تا نیروی رودخانه را روی پایه چرخ متمرکز کند. این ساختار به‌وضوح در نقشه‌های ماهواره‌ای از حماه دیده می‌شود. برای نزدیک به ۵۰۰ سال، چرخ آبی محمدیه بلندترین چرخ آبی جهان بود. در سال ۱۸۵۴، این چرخ توسط چرخ
چرخ آبی جهان بود. در سال ۱۸۵۴، این چرخ توسط چرخ لاکسی، یک چرخ آبی برای تخلیه معدن در جزیره من (میان انگلستان و ایرلند)، از نظر ارتفاع پشت سر گذاشته شد. چرخ لاکسی تنها اندکی بلندتر است و قطر آن می‌باشد. از دستگاه‌های آبیاری تا جاذبه‌های میراثی. از دهه ۱۹۳۰ تا اواخر دهه ۱۹۵۰، چرخ دولاب‌های حماه با پمپ‌های آبیاری جدید که توسط موتورهای بنزینی یا دیزلی کار می‌کردند، رقابت می‌کردند. پمپ‌های موتوری به کشاورزان امکان می‌دادند که آب بیشتری برای تولید غذای بیشتر به دلیل رشد جمعیت فراهم کنند. ضربه شدید به چرخ‌های آبی
رشد جمعیت فراهم کنند. ضربه شدید به چرخ‌های آبی در سال ۱۹۶۰ و با ساخت سد رستن در بالادست حماه وارد شد. این سد سطح آب در عاصی را کاهش داد، به‌طوری‌که در چندین ماه از سال، چرخ‌های آبی حماه دیگر نمی‌توانستند کار کنند و پمپ‌های موتوری تنها راه برای آبیاری پیوسته شدند. دوره‌های عدم استفاده باعث شد چوب در چرخ‌های آبی خشک، جمع و ترک خورده شود که نگهداری آن‌ها را پرهزینه می‌کند. تا سال ۱۹۷۰، تعداد چرخ‌های آبی فعال به ۸ عدد کاهش یافت، از ۲۰ عددی که باستان‌شناسان دانمارکی در دهه ۱۹۳۰ در حماه ثبت کرده بودند. بین
دانمارکی در دهه ۱۹۳۰ در حماه ثبت کرده بودند. بین سال‌های ۱۹۷۷ و ۱۹۸۱، شش چرخ آبی بازسازی شدند. در فوریه ۱۹۸۲، ارتش اولین دیکتاتور بعثی سوریه، حافظ اسد، حمله گسترده‌ای به حماه انجام داد تا قیام مسلحانه اخوان‌المسلمین را سرکوب کند. برای سه هفته، شهر با هواپیماها بمباران شد، با توپخانه و تانک گلوله‌باران شد، و در نهایت مناطق وسیعی با دینامیت و بولدوزر تخریب شدند. بسیاری از شهروندان حماه کشته شدند و ساختمان‌های میراثی مانند مسجد جامع حماه به‌طور کامل تخریب شدند و بخش‌های بزرگی از حماه تاریخی غیرقابل شناسایی
و بخش‌های بزرگی از حماه تاریخی غیرقابل شناسایی شد. اطلاعات دربارهٔ تأثیر این رخدادها بر چرخ‌های آبی حماه محدود است، زیرا حکومت اسد از ذکر این وقایع به‌شدت جلوگیری می‌کرد. با این حال، به نظر می‌رسد که چوب چرخ‌های آبی آسیب گسترده‌ای ندیده و ظرف چند ماه دوباره به کار افتادند. میراث فرهنگی و جاذبه گردشگری. دولت اسد بخش محدودی از حماه تاریخی، مانند مسجد جامع را بازسازی کرد و بقیه را به‌صورت منظره‌سازی یا بازسازی مجدد درآورد. چرخ‌های آبی نقش مهمی در تبلیغ حماه به‌عنوان یک مقصد گردشگری ایفا کردند. در سال ۱۹۹۹،
به‌عنوان یک مقصد گردشگری ایفا کردند. در سال ۱۹۹۹، دولت سوریه درخواست کرد چرخ‌های آبی حماه به‌عنوان یک میراث جهانی در فهرست یونسکو ثبت شوند.
کشتار خاندان سلطنتی نپال در ۱ ژوئن ۲۰۰۱ در کاخ سلطنتی نارایانیتی، محل اقامت خاندان سلطنتی نپال، رخ داد. ۹ نفر از اعضای خانواده سلطنتی در یک تیراندازی دسته جمعی در هنگام شام دیدار ماهانه خانواده سلطنتی در خانه کشته شدند. بیرندرای نپال و همسرش ملکه آیشواریا نیز در این حادثه به قتل رسیدند. یک تیم تحقیقاتی منصوب دولت، ولیعهد دیپندرا را عامل این قتل‌عام معرفی کرد. دیپندرا پس از شلیک به خودش به کما رفت. بعداً، با مرگ پدرش، دیپندرا در حالی که در کما بود، پادشاه نپال اعلام شد. وی پس از سه روز کما در بیمارستان
نپال اعلام شد. وی پس از سه روز کما در بیمارستان درگذشت. برادر بیرندرا، گیانندرا، پس از مرگ برادرزاده اش پادشاه دیپندرا به سلطنت رسید. رخداد. در ۱ ژوئن ۲۰۰۱، ولیعهد دیپندرا به سوی ه کاخ سلطنتی نارایانیتی، محل اقامت شاه نپال، محل برگزاری مهمانی، آتش گشود. او پدرش، پادشاه بیرندرا، مادرش، ملکه آیشواریا و هفت نفر دیگر از اعضای خانواده سلطنتی - از جمله برادر و خواهر کوچک ترش - را هدف گلوله قرار داد و به قتل رساند. او سپس به سر خود شلیک کرد و در حالی که از ناحیه سر در حالت اغما بود، به سلطنت رسید. انگیزه وی از
سر در حالت اغما بود، به سلطنت رسید. انگیزه وی از این قتل‌ها ناشناخته است، اما نظریه‌های مختلفی وجود دارد. دیپندرا خواستار ازدواج با دویانی رعنا بود که با هم در انگلستان آشنا شده بودند. ظاهراً خانواده دیپندرا با این ازدواج به علت گرایش سیاسی و خانوادگی متفاوت خانواده رعنا، شدیداً مخالف بودند. نظریه‌های دیگر بیان می‌دارند که دیپندرا از تغییر کشور از سلطنت مطلقه به سلطنت مشروطه ناراضی بود و اعتقاد داشت پس از جنبش مردمی سال ۱۹۹۰ اختیارات بیش از حدی به مردم و مجلس داده شده‌است. این، با واقعیت آنچه رخ داده در