payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و ایجاد دروازه‌های ورودی جدید برای این پهنه از پایتخت می‌باشد و با آغاز بهره‌برداری از این پروژه در روز نهم مردادماه سال ۹۶، شاهد کاهش بار ترافیک در بزرگراه‌های بین تهران و کرج خواهیم بود. مسیر بزرگراه شهید همدانی دارای ۱۰تقاطع غیرهمسطح شامل با خیابان‌های کوهک، کاج، گلها، بلوار ایران خودرو، رودخانه وردآورد، بلوار پژوهش، خیابان اردستانی و همچنین تقاطع‌های برقرار کننده ارتباط معابر محلی در محدوده منطقه ۲۲است. در این بزرگراه احداث دو پل جهتی، ارتباط این مسیر بزرگراهی با بزرگراه آیت‌الله مهدوی کنی را تقویت
بزرگراهی با بزرگراه آیت‌الله مهدوی کنی را تقویت کرده‌است. طول مسیر اصلی بزرگراه شهید همدانی، حدفاصل تقاطع بزرگراه آیت‌الله مهدوی کنی تا تقاطع بزرگراه شهید لشکری (جاده مخصوص کرج) و اتصال به ابتدای بزرگراه شهید متوسلیان (جاده قدیم تهران - کرج) به ۱۵کیلومتر می‌رسد، طول مسیر کندروهای این پروژه را ۳۷۵۰متر و طول مسیرهای دسترسی (رمپ و لوپ‌ها) احداث شده در تقاطع‌های ۱۰گانه این پروژه حدود ۹کیلومتر است. ضمناً مجموع پل‌های احداث شده در تقاطع‌های غیرهمسطح ادامه غربی بزرگراه شهید همدانی به ۱۲دستگاه می‌رسد. این مسیر
بزرگراه شهید همدانی به ۱۲دستگاه می‌رسد. این مسیر بزرگراهی دارای ۱۰ تقاطع غیرهمسطح می‌باشد و به‌عرض ۴۵ متر و دارای ۳ خط عبوری در هر یک از باندهای شرقی و غربی این بزرگراه می‌باشد. این پروژه با هزینه تقریبی ۳۱۰ میلیارد تومان توسط قرارگاه خاتم‌الانبیا به بهره‌برداری رسیده‌است. همچنین تونل شهدای غزه همزمان و در مسیر این بزرگراه به بهره‌برداری رسید. این تونل دارای معبری شامل ۳۲۵۶ متر می‌باشد و ۲۱۶۲ متر آن تونل شهدای غزه به‌صورت آب‌بند کامل احداث شده و عرض دهانه‌های هر یک از تونل‌های شمالی و جنوبی آن ۱۸ متر و
هر یک از تونل‌های شمالی و جنوبی آن ۱۸ متر و به‌ارتفاع ۱۳ متر می‌باشد. این پروژه با هزینه تقریبی ۴۴۰ میلیارد تومان توسط قرارگاه سازندگی خاتم‌الانبیا به انجام رسیده‌است.
تکواندو در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ () یکی از ورزش‌های بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ است که با حضور ۱۲۸ تکواندوکار در ۸ وزن (۴ وزن مردان و ۴ وزن زنان) از ۲۴ ژوئیه تا ۲۷ ژوئیه ۲۰۲۱ برگزار شد. شرکت کنندگان. کشورهای شرکت کننده. ایران ایتالیااسرائیل چین روسیه فرانسه
جرمی مگوایر (زاده ۱۰ اوت ۲۰۱۱) بازیگر کودک آمریکایی است؛ و به خاطر بازی در سریال "خانواده امروزی" از سال ۲۰۱۵ تا به امروز با بازی در نقش جو پریچت شناخته می‌شود. در سال ۲۰۱۷، مگوایر اولین فیلم خود را در فیلم درام "من این‌جا نیستم" بازی کرد. حرفه. مگوایر اولین بازیگری خود را در مجموعه ای‌بی‌سی "خانواده امروزی" در نقش جو پریچت انجام داد. این نقش در ابتدا توسط پیرس والاس بازی شد، اما تهیه‌کنندگان یک بازیگر بزرگتر را می‌خواستند. در سال ۲۰۱۶، مگوایر در پیام بازرگانی برای تاید ظاهر شد. مگوایر اولین فیلم بلند خود
برای تاید ظاهر شد. مگوایر اولین فیلم بلند خود را در فیلم "من این‌جا نیستم" روبرو جی. کی. سیمونز و سباستین استن بازی کرد.
مرتجی قریریص (عربی: مرتجی قریریص؛ زاده ۲۴ اکتبر ۲۰۰۰) یک فعال عربستانی و عضو اقلیت شیعه این کشور است. قریریص توسط دولت عربستان به پیوستن به یک «گروه تروریستی» و «ایجاد فتنه» محکوم و در سپتامبر ۲۰۱۴ در حالی که تنها ۱۳ سال سن داشت، دستگیر شد. به گفته "گاردین"، او به‌طور دوره ای در سلول انفرادی نگه داشته شده‌است. مقامات سعودی هنوز هیچ اظهارنظری پیرامون جزئیات پرونده وی نداشته‌اند اگرچه در سال ۲۰۱۸، دادستان‌های سعودی پیشنهاد کرده‌اند که مجازات اعدام را دنبال کنند. در ژوئن سال ۲۰۱۹، عفو بین‌الملل از عربستان
کنند. در ژوئن سال ۲۰۱۹، عفو بین‌الملل از عربستان سعودی خواست تا از اعدام قریریص و دیگر نوجوانانی که در سال ۲۰۱۴ دستگیر شدند، جلوگیری کند. پیش زمینه. براساس اعلام عفو بین‌الملل، عربستان سعودی جزو پنج کشور برتر جهان در اعدام‌ها است. دست کم ۱۳۹ نفر در سال ۲۰۱۸ توسط دولت سعودی اعدام شدند. در آوریل ۲۰۱۹، ۳۷ نفر که متهم به تروریسم بودند در ریاض، استان مرکزی قصیم و استان شرقی اعدام شدند، که مورد آخر محل سکونت اقلیت قابل توجهی از شیعیان است. در پاسخ به استعلام کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد در سال ۲۰۱۷،
عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد در سال ۲۰۱۷، دولت سعودی اظهار داشت که مجازات اعدام «فقط برای جدی‌ترین جرائم قابل اعمال است و مشمول سخت‌ترین کنترل‌ها می‌باشد.» اعدام‌های سعودی توسط سازمان ملل و گروه‌های حقوق بشر محکوم شده‌است. رپریو اظهار داشته‌است که ولیعهد محمد بن سلمان باید پاسخگو باشد. سازمان حقوق بشر اروپا و سعودی دریافت که مرتضی عضو اقلیت شیعه است. سی‌ان‌ان گزارش داد که در صورت اعدام قریریص، وی چهارمین زندانی خردسال خواهد بود که در سال ۲۰۱۹ به دلیل جرایمی که پیش از ۱۸ سالگی مرتکب شده بود، اعدام می‌شود.
که پیش از ۱۸ سالگی مرتکب شده بود، اعدام می‌شود. از میان ۳۷ اعدام‌ی آوریل ۲۰۱۹ در عربستان دو نفرشان به دلیل جرمی که پیش از ۱۸ سالگی مرتکب شده بودند، اعدام شدند. عفو بین‌الملل ادعا کرده‌است که مقامات سعودی از مجازات اعدام «به عنوان سلاحی برای سرکوب مخالفان سیاسی» استفاده می‌کنند. عفو بین‌الملل پرونده قریریص را در طی مدت پنج سال حبس او پیگیری کرده و دریافت که قریریص در سلول انفرادی زندانی بوده و در یک ماه آغاز اسارت تحت شکنجه قرار گرفته‌است. دولت عربستان از ابتدای سال ۲۰۱۹ حداقل ۱۱۰ نفر را اعدام کرد و اعدام
سال ۲۰۱۹ حداقل ۱۱۰ نفر را اعدام کرد و اعدام ۳۷ نفر در ماه آوریل بزرگترین اعدام گسترده در عربستان سعودی از سال ۲۰۱۶ بوده‌است. براساس گزارش جهانی از دیده‌بان حقوق بشر در سال ۲۰۱۹، عربستان سعودی در سال ۲۰۱۸، ۱۳۹ نفر را اعدام کرده‌است که اتهام اکثر آن‌ها قتل یا جرایم مواد مخدر بوده و ۵۴ نفر نیز به اتهامات دیگر محکوم به مرگ شدند. دستگیری. قریریص در سن ۱۳ سالگی به اتهام ارتکاب جرمی که در ۱۰ سالگی انجام شده بود، دستگیر شد. اتهام او شرکت در اعتراضات ضد دولت عربستان در سال ۲۰۱۱ و همچنین پرتاب کوکتل مولوتف در یک
در سال ۲۰۱۱ و همچنین پرتاب کوکتل مولوتف در یک ایستگاه پلیس پس از قتل برادرش توسط نیروهای سعودی در اعتراضات همان سال، عنوان شده بود. سی‌ان‌ان ویدئویی را منتشر کرد که نشان می‌داد قریریص در سال ۲۰۱۱ گروهی از کودکان را طی یک اعتراض دوچرخه ای، هدایت می‌کند. براساس گزارش سی‌ان‌ان، قریریص این اتهامات را رد کرد و گفت که وی تحت فشار شکنجه مجبور به اعتراف شده‌است. هنگامی که توسط دولت سعودی دستگیر شد، وی به جوانترین زندانی سیاسی ثبت شده در عربستان سعودی تبدیل شد. عفو بین‌الملل ادعا کرد که قریریص به زندان اداره
عفو بین‌الملل ادعا کرد که قریریص به زندان اداره تحقیقات عمومی عربستان سعودی در الدمام منتقل شده‌است، به این معنی که وی در ۱۶ سالگی به زندان بزرگسالان فرستاده شده‌است. قریریص در خانواده ای از فعالان سیاسی در قطیف متولد شد. برادر بزرگترش، علی قریریص، در جریان اعتراض در سال ۲۰۱۱ کشته شد. پلیس مرزی عربستان سعودی قریریص را هنگام سفر با خانواده به بحرین در سال ۲۰۱۴ دستگیر کرد. سازمان عفو بین‌الملل ادعا کرد که قریریص تا برگزاری اولین جلسه دادگاه خود در اوت ۲۰۱۸ از دسترسی به وکیل محروم بوده‌است. اولین جلسه دادگاه
دسترسی به وکیل محروم بوده‌است. اولین جلسه دادگاه او در دادگاه کیفری ویژه عربستان سعودی برگزار شد، دادگاهی که فقط برای اتهامات سیاسی مورد استفاده قرار می‌گیرد. طبق قوانین بین‌المللی مجازات اعدام برای افراد زیر ۱۸ سال ممنوع است.لین مألوف، مدیر تحقیقات خاورمیانه عفو بین‌الملل، ادعا کرده است که عربستان سعودی به طور فعالانه ای از مجازات اعدام برای افراد زیر سن قانونی استفاده می کند.گروه های مدافع حقوق بشر نیز با مسئله استفاده عربستان سعودی از گردن زدن به عنوان ابزاری برای مجازات مشکل دارند. سازمان حقوق بشر
ابزاری برای مجازات مشکل دارند. سازمان حقوق بشر اروپا و عربستان سعودی نیز اعلام کرد که دادستان عمومی سعودی قریریص را به شرکت در اعتراضات ضد دولت سعودی متهم کرده و او را به اعدام محکوم کرده است. واکنش‌ها. سفارت عربستان سعودی در واشینگتن دی سی دربارهٔ پرونده قریریص اظهار نظری نکرده‌است. لین معلوف، مدیر تحقیقات خاورمیانه سازمان عفو بین‌الملل، گفت: «جامعه بین‌الملل [...] باید در این پرونده‌ها موضع‌گیری عمومی بکند و از مقامات سعودی بخواهد که به استفاده از مجازات اعدام خاتمه دهند.» مایا فو، مدیر رپریو گفت: «اعدام
خاتمه دهند.» مایا فو، مدیر رپریو گفت: «اعدام کودکان در قوانین بین‌المللی ممنوع است، اما دولت سعودی سعی دارد مصونیت خود را با گردن زدن زندانیان و مردم به جهان نشان دهد.»
خط کرزن () نخستین بار توسط شورای عالی جنگ برای تعیین حدفاصل میان کشور تازه تأسیس لهستان و اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی پس از جنگ جهانی اول ایجاد گشت. این پیشنهاد توسط وزیر امور خارجه وقت بریتانیا جرج کرزن مطرح گشت تا به عنوان پایه‌ای جهت ترسیم مرز مشترک شوروی و لهستان مورد استفاده قرار گیرد، اما به واسطه ادامه جنگ میان دو طرف مورد توجه قرار نگرفت. در طول جنگ جهانی دوم این خط به یک عامل ژئوپلتیک مهم تبدیل گشت، پس از تهاجم نظامی شوروی به لهستان در سال ۱۹۳۹ استالین و هیتلر، لهستان را بر اساس خط کرزن میان خود
و هیتلر، لهستان را بر اساس خط کرزن میان خود تقسیم نمودند. متعاقب حمله آلمان به شوروی قدرت‌های غربی و شوروی وارد اتحاد با یکدیگر گشتند ولی غربی‌ها هنوز موافق آن نبودند که پس از پایان جنگ، مرز میان شوروی و لهستان آن چیزی خواهد بود که در ۱۹۳۹ رسم شد اما پس از نبرد کورسک و اثبات قدرت شوروی، چرچیل نظر خود را در این باره تغییر داد. طبق موافقتنامه‌ای مخفی که در کنفرانس تهران تهیه و در کنفرانس یالتا نیز تأیید گشت روزولت، چرچیل و استالین به عنوان رهبران دولت‌های متفق تأیید نمودند که خط کرزن با برخی تغییرات ۵ تا ۸
تأیید نمودند که خط کرزن با برخی تغییرات ۵ تا ۸ کیلومتری مبنای تعیین مرز میان شوروی و لهستان پس از پایان جنگ خواهد بود. هنگامی که چرچیل پیشنهاد کرد طبق خط کرزن ب قسمتی از گالیسیای شرقی از جمله شهر لووف جزئی از خاک لهستان باقی بمانند استالین اعلام نمود که دولت شوروی نمی‌تواند قلمرویی کمتر از آن چیزی که پیشتر دولت بریتانیا خود بارها بر آن تأکید کرده‌است را به تصرف درآورد. توافق متفقین تعهد می‌نمود در ازا جدایی این قسمت‌ها از خاک لهستان بخش‌هایی از آلمان که سرزمین‌های احیا شده نامیده می‌شدند را با لهستان ادغام
احیا شده نامیده می‌شدند را با لهستان ادغام نماید. مرزهای امروزی میان لهستان و بلاروس و اوکراین همان چیزی است که طبق خط کرزن در پایان جنگ جهانی دوم تعیین گشت.
حییم یلین () با نام حییماس یلیناس (۱۹۴۴–۱۹۱۲) متولد شهر ویلکییا در کشور لیتوانی است. وی شاعری ییدیش است که رهبری گروه مقاومت گتو کونو را در زمان اشغال لیتوانی به وسیله آلمانی‌ها بر عهده داشت. زندگی‌نامه. حییم یلین در شهر ویلکیه در خانواده ای یهودی به دنیا آمد. والدین او، الیزر یلین و استر ریول، به زبان عبری صحبت می‌کردند، که در آن زمان زبان آموزش یهودیان این شهر به حساب می‌آمد. در دوران جنگ جهانی اول، یهودیان لیتوانی به دستور رئیس ستاد ارتش روسیه در سال ۱۹۱۵ اخراج شدند و خانواده وی به ورونژ منتقل شدند. آنها
اخراج شدند و خانواده وی به ورونژ منتقل شدند. آنها در آن منطقه شاهد انقلاب اکتبر و جنگ داخلی روسیه بودند. در نتیجه، این اتفاق سبب شد دیدگاه‌های پدر حییم به میزان قابل توجهی تغییر پیدا کند و زبان ییدیش بیشتر در خانه آنها صحبت شود. این خانواده در سال ۱۹۲۱ از روسیه به لیتوانی بازگشتند و در کونو مستقر شدند. پس از بازگشت، پدرش یک کتابخانه یهودی با نام فرهنگ لیگ ( "Kultur Lige") تأسیس کرد. حییم حییم یلین به تحصیلات خود ادامه داد و در کنار آن مطالعات بسیاری انجام داد و همین امر باعث شد او توسط دوستانش به «کتاب»
داد و همین امر باعث شد او توسط دوستانش به «کتاب» معروف شود. وی در دوران مدرسه باید خود را با شرایط وفق می‌داد. وی سپس در ورونژ تحصیلات خود را به زبان روسی آغاز کرد. در کوونو به زبان ییدیش صحبت مبی کرد، اما به دلیل اینکه کلاس چهارم را تمام نکرده بود، وارد سالن بدنسازی عبری شد و تا سال ۱۹۳۲ به تحصیل زبان و ادبیات عبری پرداخت. علاوه بر این، تحصیلات خود را در دانشگاه کوونو در دانشکده اقتصاد کاملاً به زبان لیتوانیایی بود. یلین تحقیقاتی در مورد اجراهای گروه‌های یهودی در کونو را شروع کرد. وی از تدوین این موضوعات
در کونو را شروع کرد. وی از تدوین این موضوعات به تدریج به گزارش‌ها و شرح زندگی خیابان و بازار، شهر و روستا و به ویژه وضعیت دشوار کارگران پرداخت. وی یکی از اعضای فعال گروه نویسندگان جوان چپ بود و در سازماندهی بعدازظهرهای ادبی و فرهنگی در زمینه‌های ادبیات، تئاتر، موسیقی و شعر فعال بود. جنگ جهانی دوم. در ۲۴ ژوئن سال ۱۹۴۱، یک سال پس از اشغال لیتوانی توسط اتحاد جماهیر شوروی، آلمان نازی کونو را اشغال کرد. یلین و خانواده اش تلاش کردند تا به اتحاد جماهیر شوروی فرار کنند، اما توسط آلمانی‌ها اسیر شدند. آنها مدتی در
کنند، اما توسط آلمانی‌ها اسیر شدند. آنها مدتی در جاده‌ها و جنگل‌ها سرگردان شدند و سرانجام به کونو بازگشتند و به گتو اعزام شدند. یلین با اسم مستعار «کادیشون» پنهان شد و از ترس دستگیری توسط آلمانی‌ها، تغییر چهره داد. تا ماه اکتبر، آلمانی‌ها تعدادی از قتل‌عام‌ها و تبعیدها را انجام داده بودند، و تنها کمتر از نیمی از جامعه یهودی کوونو باقی مانده بودند، که قبلاً تعداد آنها بیش از ۴۰٬۰۰۰ نفر بود. سه گروه مقاومت زیرزمینی شناخته شده در پاییز سال ۱۹۴۱ در گتو فعال بودند. یلین فرمانده یکی از آنها بود که عمدتاً با
بودند. یلین فرمانده یکی از آنها بود که عمدتاً با جمع‌آوری اطلاعات در جبهه‌ها، امدادرسانی به جانبازان جنبش و مراقبت از جانبازان و فرزندان مبارزان گمشده‌فعالیت می‌کرد. در دسامبر سال ۱۹۴۱، گروه‌های مختلف در «سازمان مبارزه ضد فاشیستی» ادغام شدند. اگرچه او کم‌تجربه‌بود، اما به عنوان فرمانده سازمان منصوب شد. در زمان تأسیس، اهداف این سازمان اینگونه تعریف شده بود: «ما نباید از گتو جدا شویم. هدف اصلی ما مبارزه علنی با نازی‌ها در رده‌های حزبی است.» اعضای سازمان اقدامات بسیاری از خرابکاری‌ها، به ویژه در مکان‌های کاری
بسیاری از خرابکاری‌ها، به ویژه در مکان‌های کاری که یهودیان را به کار اجباری فرستاده بودند، انجام دادند. در سال ۱۹۴۳، پس از تلاشهای فراوان برای برقراری روابط، اعضای سازمان ضد فاشیستی به نام «انجمن زیرزمینی لیتوانی علیه فاشیسم در لیتوانی» به گروه‌های زیرزمینی لیتوانی پیوستند و تصمیم بر این شد که از نزدیک همکاری کنند. برای ایجاد پایگاه حزبی در جنگلهای اطراف کونو ۲ بار اقدام کردند، اما هر دو بار با شکست مواجه شد. در سپتامبر سال ۱۹۴۳، یلین به دنبال نامه ای که در گتو دریافت کرده بود به ویلنا رفت تا بتواند با
در گتو دریافت کرده بود به ویلنا رفت تا بتواند با چتربازی به نام گیزا گلیزر تماس بگیرد. در این جلسه، یلین به یکی از پایگاه‌های پارتیزان در شرق لیتوانی دعوت شد و این دو به جنگل‌های رودنیکی رفتند. یلین در این پایگاه، طی دو هفته تحت آموزش سریع قرار گرفت. مرگ. در ۶ آوریل ۱۹۴۴، یلین با یک لیتوانیایی که مأمور مخفی آلمانی بود، در یک مأموریت مشترک قرار گرفت. وقتی مأمور لیتوانیایی تلاش کرد جلوی یلین را بگیرد، آنجا بود که یلین فهمید که چه اتفاقی افتاده، و به او شلیک کرد. پس از آن، سربازان آلمانی و لیتوانیایی به تعقیب
پس از آن، سربازان آلمانی و لیتوانیایی به تعقیب او پرداختند و او سرانجام پس از پریدن از روی نرده‌ها و عبور از کوچه‌ها به خانه دوستانش رسید. پس از اینکه او دوباره مأموران را هنگام ورود به خانه دید به هر دو آنها شلیک کرد و در جهتی دیگر فرار کرد. آلمانی‌ها می‌دانستند که او نمی‌تواند دور شده باشد و بنابراین با نیروی بیشتری به تعقیب او پرداختند. از آنجا که یلین به قدر کافی مسلح نبود، قبل از اینکه اسیر شود، سعی کرد خودکشی کند. گشتاپو او را به سختی زنده یافت و او را دستگیر کرد. حییم سرانجام پس از چند هفته شکنجه و
دستگیر کرد. حییم سرانجام پس از چند هفته شکنجه و امتناع از دادن اطلاعات به آلمانی‌ها اعدام شد. خانواده. برادرش، میر یلین (۲۰۰۰ تا ۱۹۱۰) نویسنده و مهندس مشهوری بود. در زمان اشغال نازی‌ها او در گتو کونو زندانی شد، اما سرانجام فرار کرد و مخفی شد تا این که شهر توسط شوروی‌ها آزاد شد. پس از آزادسازی کوونو، او بنیانگذار پناهگاه برای کودکان یهودی بود که از هولوکاست جان سالم به در بردند. وی داستان‌ها و مقاله‌هایی را در لیتوانی، و بعداً در مطبوعات یهودی شوروی دربارهٔ هولوکاست در لیتوانی منتشر کرد. از جمله آثار وی:
هولوکاست در لیتوانی منتشر کرد. از جمله آثار وی: "Partizaner von Kunaser Gette" (به ییدیش: "پارتیزان در گتو کوونو"، مسکو، ۱۹۴۸)؛ "یک شب" (به زبان لیتوانیایی و روسی، ۱۹۶۶)؛ "در قلعه‌های مرگ" (به زبان لیتوانیایی، ۱۹۶۶) را می‌توان نام برد. مایر یلین به همراه همسرش دوایر یلین-کورماناییت، یک دختر به نام استر یلین متولد ۱۹۴۰ داشت. استر در کلاس استاد هاینریش نووهاوس در مسکو دانشجوی پیانو بود. امروز استر یلین به عنوان معلم پیانویست و نوازنده پیانو برای نوازندگان حرفه ای در زوریخ، سوئیس فعالیت می‌کند.
رادیو کردی بغداد (به کردی: "ڕادیۆی کوردیی به‌غدا")، یک شبکهٔ رادیویی موج کوتاه و نخستین رادیوی کردی‌زبان موج کوتاه بود که در سال ۱۹۳۹ (۱۳۱۸ خورشیدی) در شهر بغداد پایتخت کشور عراق به راه افتاد. این رادیو تا سال ۲۰۰۳ به پخش برنامه‌های خود به زبان کردی ادامه داد. تاریخچه. رادیو کردی بغداد در ۲۱ ژانویهٔ ۱۹۳۹ پخش برنامه‌های خود را با پخش مستقیم روزی ۱۵ دقیقه برنامه به زبان کردی در رادیوی عربی بغداد آغاز کرد. علاوه بر پخش موسیقی، اخبار و برنامه‌های فرهنگی و اجتماعی نیز به زبان کردی پخش می‌شد. این میزان به مرور
نیز به زبان کردی پخش می‌شد. این میزان به مرور افزایش یافت و نام بخش کردی رادیو بغداد بر روی آن گذاشته‌شد. پس از آنکه در ۱۱ مارس ۱۹۷۰ و در نتیجهٔ جنگ اول کردها و عراق توافقنامهٔ موسوم به ۱۱ مارس بین مصطفی بارزانی و صدام حسین مبنی بر خودمختاری کردستان عراق امضا شد که اگرچه بعداً‌از سوی صدام شکسته‌شد، اما رادیو کردی بغداد پیشرفت زیادی کرد و با جدا شدن از رادیوی عربی تحت مدیریت جداگانه قرار گرفت و بخش‌های مختلفی از قبیل بخش گویندگان، تنظیم، موسیقی و ترانه، فرهنگ، توسعه، کتابخانه و مدیریت در آن تعریف شد. ساعت
توسعه، کتابخانه و مدیریت در آن تعریف شد. ساعت پخش برنامه‌ها نیز به ۱۸ ساعت در روز رسید که از ۶ صبح با پخش قرآن و برنامه‌های صبحگاهی آغاز می‌شد و تا ۱۲ شب ادامه می‌یافت. پخش برنامه به‌صورت زنده نخستین بار در عراق و حتی قبل از رادیو عربی بغداد، در رادیو کردی صورت گرفت. نخستین برنامهٔ زنده «با شنوندگان» نام داشت که توسط جمال برواری اجرا می‌شد و به خواندن نامه‌هایی اختصاص داشت که مخاطبان رادیو کردی به دفتر رادیو ارسال می‌کردند و در میان آن‌ها به سبب اوضاع سیاسی کردستان، نامه‌های زیادی نیز از جانب پیشمرگه‌ها
کردستان، نامه‌های زیادی نیز از جانب پیشمرگه‌ها ارسال می‌شد. گویندگان. از جملهٔ گویندگان سرشناسی که در رادیوی کردی بغداد به اجرای برنامه می‌پرداختند می‌توان به محمود مفتی، محمدصدیق امام، محمد جهاد حسن، کمال رئوف محمد، سگوان عبدالحکیم، هاشم علی مندی، خالد خوشناو، ابراهیم سلمان، سکینه منصور، کمیله علی، مولود حمد نبی، احمد محمد علی، محمد سلیم سواری، نهایت جلال و مختار فائق اشاره کرد. همکاران رادیو. همچنین مترجمانی همچون انور صائب، رشید نجیب و احمد محامی به صورت داوطلبانه و بدون دریافت مزد در رادیو کردی بغداد
داوطلبانه و بدون دریافت مزد در رادیو کردی بغداد کار ترجمهٔ متون انگلیسی به زبان کردی و نیز نظارت بر ترجمه را بر عهده داشتند. از شخصیت‌های فرهنگی کرد که به همکاری با رادیو کردی بغداد پرداختند می‌توان به توفیق وهبی و رفیق حلمی، و از شخصیت‌های مذهبی می‌توان به محمد قزلچی، عبدالحمید اطروشی و علاءالدین سجادی اشاره کرد. همچنین افرادی همچون ناجی عباس و صالح سعید و صادق بهاءالدین و جنال عبدالقادر بابان در بخش اجتماعی و آموزشی به اجرای برنامه می‌پرداختند. بخش موسیقی. رادیو کردی بغداد در ابتدا تنها یک گروه موسیقی
رادیو کردی بغداد در ابتدا تنها یک گروه موسیقی داشت که از چهار نوازنده تشکیل شده‌بود که هم به اجرای موسیقی کردی و هم موسیقی عربی می‌پرداختند: صالح نوازندهٔ ویولون، داود نوازندهٔ بربط، یوسف زعرور نوازندهٔ قانون، و حسین عبدالله نوازندهٔ تنبک. پس از مدتی به دلیل تکراری شدن آهنگ‌ها آهنگسازان نوازندگان سرشناسی همچون عبدالقادر دیلان، جمیل بشیر، منیر بشیر و ادهم بشیر در بخش موسیقی رادیو مشغول به کار شدند. در سال ۱۹۴۷ به دلیل تکراری شدن ترانه‌های رادیو، از طریق وزارت امور خارجهٔ عراق صفحه‌های موسیقی از هنرمندان کرد
امور خارجهٔ عراق صفحه‌های موسیقی از هنرمندان کرد همچون سید علی‌اصغر کردستانی، دایکی جمال (فرحت ابراهیم یعقوب) و ملا کریم از خوانندگان کردی سورانی و کاووس آغا و مریم خان از خوانندگان کردی کرمانجی خریداری و در رادیو به کرات پخش شد. نخستین کسی که در رادیو کردی بغداد ترانهٔ کردی اجرا کرد علی‌مردان بود. پس از او حسن جزراوی، لیلا عزیز، فوزیه محمد، نسرین شیروان و سپس طاهر توفیق و حسن گردی نیز به اجرای ترانه‌های کردی پرداختند. در سال‌های دههٔ ۱۹۵۰ شمال صائب نیز به رادیو آمد و پس از او آندریاس خمو (باکوری)، نازدار
رادیو آمد و پس از او آندریاس خمو (باکوری)، نازدار فرهاد و اسمر فرهاد نیز در رادیو به اجرای ترانه‌های کردی پرداختند. هنرمندان کرد بسیاری با رادیو کردی بغداد به همکاری پرداختند؛ از میان خوانندگان ترانه‌های سنتی و فولکلور کردی می‌توان به حسن زیرک، محمد عارف جزراوی، علی مردان، طاهر توفیق، کاووس آغا، سعید آغا، محمد ماملی، دایکی جمال، الماس خان، فوزیه محمد، آندریاس خمو (باکوری)، عمر دزه‌ای، عیسی برواری و … اشاره کرد. همچنین از میان خوانندگانی که برای نخستین بار به اجرای موسیقی مدرن کردی پرداختند می‌توان به تحسین
اجرای موسیقی مدرن کردی پرداختند می‌توان به تحسین طه، ایاز یوسف، اردوان زاخویی، سمیر زاخویی، گلبهار، حسن غریب، ظاهر جلال، تنیا عرب، فؤاد احمد، حسن گرمیانی، اسماعیل جمعه، احمد زیباری و … پرداخت. نمایش‌های رادیویی. یک گروه نمایش رادیویی در رادیو کردی بغداد تشکیل شد که احمد دنگ‌گورا و احمد دلاور در آن به ایفای نقش می‌پرداختند، اما به لحا هنرمندان زن ضعیف بود و نقش‌خوانی زنان توسط هنرمندان مرد انجام می‌شد. تعطیلی رادیو. با تهاجم به عراق در سال ۲۰۰۳ از سوی ایالات متحده آمریکا و سقوط حکومت حزب بعث، رادیو کردی
متحده آمریکا و سقوط حکومت حزب بعث، رادیو کردی بغداد نیز تعطیل شد. یک سال بعد و در سال ۲۰۰۴ رادیوی کردی دیگری به نام رادیو شفق که برنامه‌های خود را به زبان کردی جنوبی پخش می‌کرد در بغداد تأسیس شد. اما فعالیت این رادیو هم تا سال ۲۰۱۴ ادامه یافت و نهایتاً تعطیل شد. در حال حاضر هیچ رادیویی به زبان کردی در شهر بغداد فعالیت نمی‌کند.
یک مجله دسترسی آزاد ترکیبی یک مجله اشتراکی است که در آن برخی از مقالات دسترسی آزاد دارند. این وضعیت به‌طور معمول نیاز به پرداخت هزینه انتشار دارد (که به آن یک هزینه پردازش مقاله یا APC نیز گفته می‌شود). این هزینه علاوه بر پرداخت دیگر هزینه‌های اشتراک برای دسترسی به مطالب دیگر، برای انتشار یک مقاله با دسترسی آزاد پرداخت می‌شود. تاریخچه. ناشرانی که سرویس دسترسی آزاد ترکیبی را ارائه می‌دهند، اغلب از نامهای مختلفی برای اشاره به آن استفاده می‌کنند. سایت شرپا/رومئو لیستی از ناشران و نام خدمات آنها را ارائه
لیستی از ناشران و نام خدمات آنها را ارائه می‌دهد.
موی زیر بغل قسمتی از موی بدن است که در ناحیه زیر بغل می‌روید. رشد و کارکرد. موی زیر بغل بخشی از موی بدن انسان به‌شمار می‌رود و به‌طور معمول در آغاز بلوغ شروع به روییدن می‌کند و رشد آن معمولاً تا پایان سال‌های نوجوانی کامل می‌شود. موی زیر بغل ۴ مرحله رشد را پشت سر می‌گذارد که توسط آندروژن‌های ضعیف ساخته شده توسط آدرنال در مردان و زنان در دوران آدرناک و تستوسترون از بیضه در مردان در دوران بلوغ هدایت می‌شود. همان‌طور که رشد موهای زهار را می‌توان برپایه مقیاس تانر بررسی کرد، موهای زیر بغل را نیز می‌توان با همین
بررسی کرد، موهای زیر بغل را نیز می‌توان با همین مقیاس طبقه‌بندی کرد. جوزف ولفسدورف، پزشک متخصص کودکان، مراحل رشد موی زیر بغل را به ترتیب زیر مرحله‌بندی کرده‌است: مرحله‌بندی موی زیر بغل بیمار به پزشک این امکان را می‌دهد تا رشد کودک را به صورت طولی بررسی کند. اهمیت تکاملی موی زیر بغل انسان هنوز مورد بحث است. به‌طور طبیعی ممکن است عرق و رطوبت‌های دیگر بدن را دور از بدن نگه‌دارد و به تهویه و خنک‌ماندن کمک کند؛ بنابراین باکتریهای تولیدکننده بو از سطح پوست دور می‌شوند.هوازی زیر ب نگرش‌های فرهنگی. امروز زنان در
زیر ب نگرش‌های فرهنگی. امروز زنان در بسیاری از کشورهای غربی به‌طور منظم موی زیر بغل خود را اصلاح می‌کنند. در گذشته مردان به طور معمول موی زیر بغل خود را اصلاح نمی‌کردند اما امروزه مردان بیشتری موی زیر بغل را اصلاح می‌کنند. برخی بنابر دلایل مذهبی موی زیر بغل خود را اصلاح می‌کنند. به عنوان مثال، برخی در فرهنگ اسلامی، هم زن و هم مرد، موهای زیر بغل را برای رعایت دستورهای مذهبی مربوط به پاکیزگی، اصلاح می‌کنند. حذف موی زیر بغل توسط پیامبر اسلام، محمد (۵۷۰–۶۳۲)، توصیه شده‌است. بسیاری از شناگران تقریباً تمام موهای
شده‌است. بسیاری از شناگران تقریباً تمام موهای بدن خود را از جمله موهای زیر بغل را می‌زدایند و باور دارند که این کار باعث می‌شود بدن آن‌ها در طول مسابقه روانتر شود. بسیاری از بدنسازان مرد و کشتی‌گیران حرفه‌ای نیز موهای بدن خود را برای زیبایی بیشتر می‌زدایند. سنکای جوان بیان می‌کند که این کار در روم باستان معمول بوده‌است (). در سال ۲۰۱۵، رنگ آمیزی موهای زیر بغل میان فمینیست‌ها در ایالات متحده تبدیل به مد شد. در هنر. در آثار هنری معمولاً موی زیر بغل برداشته می‌شود. امروزه نشان دادن آن نشانه نوگرایی است. به
می‌شود. امروزه نشان دادن آن نشانه نوگرایی است. به تصویر کشیدن موی زائد بدن در قرون وسطا به‌ندرت، در دوران رنسانس رایج‌تر و امروزه بسیار رایج است.
موسیقی کلاسیک قرن بیستم ()، آثاری از موسیقی هنری را توصیف می‌کند که از سال ۱۹۰۱ تا ۲۰۰۰ میلادی به این نام نوشته شده‌است. این قرن بدون سبکِ غالب بود و آهنگسازان آثار بسیار متنوعی از موسیقی را خلق می‌کردند. مدرنیسم، امپرسیونیسم و پست‌رمانتیسم را همگی می‌توان در دهه‌های قبل از چرخش قرن دنبال کرد، اما می‌توان آنها را هم در این قرن گنجاند زیرا آنها فراتر از مرزها و سبک‌های موسیقی قرن نوزدهم که بخشی از دوران قواعد مشترک بودند، تکامل یافتند. نئوکلاسیک و اکسپرسیونیسم عمدتاً پس از سال ۱۹۰۰ رخ داد. مینیمالیسم بسیار
عمدتاً پس از سال ۱۹۰۰ رخ داد. مینیمالیسم بسیار دیرتر از قرن آغاز شد و می‌تواند به عنوان یک تغییر از دوران مدرن به پست‌مدرن تلقی شود، هرچند که دوران پسا‌مدرنیسم، از همان اوایل (۱۹۳۰م) به بعد است. آتونالیته، سریالیسم، موسیقی کانکریت و موسیقی الکترونیک همه در طول این قرن توسعه یافته‌اند. موسیقی جاز و موسیقی فولکلور در این زمان تأثیر مهمی بر بسیاری از آهنگسازان داشتند. تاریخچه. در اواخر چرخشِ قرن، موسیقی از لحاظ شخصیتی دورهٔ پایانی در سبک رمانتیک بود. آهنگسازانی چون گوستاو مالر، ریچارد اشتراوس و ژان سیبلیوس،
چون گوستاو مالر، ریچارد اشتراوس و ژان سیبلیوس، جسورانه مشغول نوشتن سمفونی‌های «پسا‌رمانتیک» بودند. در همین زمان، جنبش امپرسیونیستی، به سرپرستی کلود دبوسی، در فرانسه توسعه یافت. موسیقی موریس راول نیز اغلب به‌عنوان امپرسیونیست خوانده می‌شود. این جنبش موسیقی را در سبکهای مختلفی که همیشه به آن مربوط نمی‌شوند، کاوش می‌کند. بسیاری از آهنگسازان به سبک‌های پسا‌‌رمانتیک و امپرسیونیسم واکنش نشان دادند و از جهاتِ کاملاً متفاوت حرکت کردند. مهمترین لحظه در تعریف دورهٔ موسیقی در طول قرن، شکاف گسترده با تسامحِ سنتی بود
موسیقی در طول قرن، شکاف گسترده با تسامحِ سنتی بود که در دهۀ اول قرن توسط آهنگسازان مختلف به روش‌های مختلفی انجام شد. از این میان، یک «کثرت زبانی» بی‌سابقه‌ای از سبک‌ها، فنون و اصطلاحات بیان شده‌است آرنولد شونبرگ با گسترش آتونالیته، اکسپرسیونیسم را که در اوایل قرن بیستم به‌وجود آمده بود، توسعه داد. او بعداً تکنیک دوازده تنی را ایجاد کرد که توسط شاگردانش آلبان برگ و آنتون وبرن توسعه داده شد و آهنگسازان بعدی (از جمله پیر بولز) آن را ادامه و گسترش دادند. استراوینسکی (در آخرین آثار خود)، مانند بسیاری از