payamvha/North_RAG huggingface dataset:
حُطَیب روستایی در استان صنعا در باختر یمن است. این روستا در کوه حراز که سرزمینی کوهستانی میان صنعا و الحدیده می باشد، جای گرفته‌است. روستای حطیب بر روی سکویی از ماسه سنگ قرمز ساخته شده‌است ، رو به چشم‌‎انداز تپه‌های پلکانی‌ای که میزبان شمار فراوانی روستا است. تاریخچه. بر پایهٔ گزاارش‌های تاریخی ، این روستا زمانی دژ خاندان صلیحیان بود که در سده یازدهم برای نگاهبانی خود در برابر یورش‌های دشمن ، این روستا را بنیاد کردند. این مرکز به عنوان یک نقطهٔ راهبردی از کل سرزمین باختری جبل حراز نگاهبانی می‌کرد. این دهکده
سرزمین باختری جبل حراز نگاهبانی می‌کرد. این دهکده که هر دو معماری باستان و مدرن را با ویژگی‌های روستایی و شهری درهم آمیخته ، اکنون دژ مردمان بوهره داوودی است. آب و هوا. گرچه این روستا در بلندای تا ۳۲۰۰ متری سطح زمین جای گرفته‌است ، جو پیرامون روستا گرم و معتدل است. آثار. آرامگاه مبلغ بوهرایی سوم؛ داعی مطلق حاتم بن ابراهیم الحامدی در این روستا واقع شده است. این روستا همچنین دارای دو مدرسه و دو مسجد به نام‌های مسجد حاتمی و مسجد منصور الیمن است. غار برکت (به زبان عربی کهف نعیم نامیده می‌شود) در زیر دژ حطیب
زبان عربی کهف نعیم نامیده می‌شود) در زیر دژ حطیب واقع شده است.
زبان اشاره هندوپاکستانی زبان اشاره‌ای است که توسط ناشنوایان و کم شنوایان در هند، پاکستان و بنگلادش استفاده می‌شود. این زبان پرگویشورترین زبان اشاره است.
کشتارهای یلگاوا به کشتار مردم یهودی شهر یلگاوا، لتونی گفته می‌شود در نیمه دوم ژوئیه یا اوایل اوت ۱۹۴۱ رخ دادند. کشتارها توسط واحدهای پلیس آلمان به فرماندهی آلفرد بکو انجام شدند، و پلیس کمکی لتونی به فرماندهی مارتینش واگولانس در آن‌ها مشارکت فعال داشتند. پیشینه. یلگاوا شهری در لتونی است که در حدود ۵۰ کیلومتری جنوب ریگا واقع شده‌است. این شهر زمانی پایتخت دوک‌نشین کورلاند بود، تا اینکه این دولت نیمه‌مستقل در سال ۱۷۹۵ توسط امپراتوری روسیه تصرف شد. یلگاوا شهر اصلی منطقه زمگاله لتونی، یکی از چهار منطقه اصلی کشور
منطقه زمگاله لتونی، یکی از چهار منطقه اصلی کشور است. . نام آلمانی یلگاوا میتائو است. یهودیان از اوایل سده شانزدهم زندگی در یلگاوا را آغاز کردند و این آغاز حضور یهودیان در لتونی بود. بسیاری از رهبران جنبش صهیونیستی از یلگاوا بودند. در ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱، نیروهای مسلح آلمان به کشورهای اتحاد جماهیر شوروی، از جمله کشورهای بالتیک، که اخیراً به زور در اتحاد جماهیر شوروی گنجانده شده بودند، حمله کردند. آلمانی‌ها به سرعت درون لیتوانی پیشروی کردند، وارد لتونی شدند و در ۲۹ ژوئن ۱۹۴۱ یلگاوا را گرفتند. آغاز کشتارها. حکومت
ژوئن ۱۹۴۱ یلگاوا را گرفتند. آغاز کشتارها. حکومت اشغالی گماشته شده توسط نازی‌ها بنا داشت بلافاصله پس از حمله، تعداد هرچه بیشتری از افراد «نامطلوب» را بکشد. «عناصر نامطلوب» در کشورهای بالتیک شامل کمونیست‌ها، کولی‌ها، بیماران روانی و به ویژه یهودیان بودند. قتل‌ها قرار بود توسط چهار واحد موسوم به «گروه‌های مأموریت ویژه» انجام شوند که به "آینزاتس‌گروپن" معروف بودند. واحد مسئول برای کشورهای بالتیک آینزاتس‌گروپ A بود که در ابتدا تحت فرماندهی فرانتس اشتالکر قرار داشت. اس دی نازی بیشتر پرسنل آینزاتس‌گروپن را تأمین
اس دی نازی بیشتر پرسنل آینزاتس‌گروپن را تأمین می‌کرد. یلگاوا در جاده مبان شولی، لیتوانی، و شهر بزرگ و پایتخت لتونی، ریگا واقع شده بود. هنگامی که آینزاتس‌گروپ A وارد لتونی شد، فرمانده آن، اشتالکر، اندکی پس از تصرف یلگاوا به آن شهر وارد شد تا واحدی از لتونیایی‌ها را برای انجام همان وظایف اس دی آلمان و آینزاتس‌گروپن سازماندهی کند. بخشی از برنامه نازی‌ها برای یهودیان لتونیایی استفاده از پروپاگاندا، از جمله روزنامه‌ها، برای ارتباط دادن یهودیان به کمونیست‌ها و NKVD بود که در لتونی به دلیل اشغال توسط شوروی منفور
بود که در لتونی به دلیل اشغال توسط شوروی منفور شده بودند. در ۳۰ ژوئن ۱۹۴۱ در یلگاوا، "Nacionālā Zamgale" (زمگاله ملی) نخستین روزنامه ای در لتونی تحت کنترل نازی‌ها شد که کار خود را در ۳۰ ژوئن ۱۹۴۱ آغاز کرد. اشتالکر، احتمالاً با توافق قبلی، کشاورز و روزنامه‌نگار لتونیایی واگولانس را به عنوان سردبیر "Nacionālā Zamgale" و همچنین فرمانده واحد اس دی لتونی در یلگاوا برگزید، و وی بعدها به کماندو واگولانس معروف شد. نوشتار اصلی در نخستین شماره "Nacionālā Zamgale" از آدولف هیتلر و نیروهای مسلح آلمان ستایش کرد، و
از آدولف هیتلر و نیروهای مسلح آلمان ستایش کرد، و جنایات در زمان اشغال لتونی توسط شوروی را نتیجه همدستی یهودیان با کمونیست‌ها دانست. مقالات ضدیهودی مشابهی در هر شماره از نشریه به چشم می‌خوردند. برای نمونه، عنوان اصلی شماره ۳ ژوئیه ۱۹۴۱ نشریه «رها از غارتگران و قاتلان بلشویک یهودی» بود. نحوه و سبک این محکوم کردن‌ها با پروپاگاندای ضدکمونیستی در لتونی پیش از جنگ متفاوت بودند و نشان از کنترل مستقیم آلمان‌ها بر روند تحریریه داشتند. واگولانس عضو "پرکون‌کراستس" (در لتونیایی به معنی صلیب شکسته)، یک سازمان فاشیست
لتونیایی به معنی صلیب شکسته)، یک سازمان فاشیست لتونیایی در دهه ۱۹۳۰ بود. او ادعا کرد که اتفاقی اشتالکر را در بزرگراه منتهی به ریگا ملاقات کرده بود، اما ازرگایلیس تاریخ‌دان، این ادعا را زیر سؤال برده و می‌گوید که نمی‌توان این احتمال را که واگولانس از جمله عوامل اس‌دی پیش از جنگ در لتونی بوده‌است، رد کرد. آلمانی‌ها در یلگاوا در پس زمینه باقی ماندند و این واگولانس بود که کشتارها را سازمان می‌داد. آتش زدن کنیسه‌ها. دو یا سه روز پس از تصرف شهر توسط آلمانی‌ها، کنیسه اصلی یلگاوا ظاهراً توسط آلمانی‌ها با استفاده
اصلی یلگاوا ظاهراً توسط آلمانی‌ها با استفاده از نارنجک دستی و بنزین به آتش کشیده شد. با آغاز آتش‌سوزی، محافظانی که کلاه ایمنی آلمانی پوشیده بودند، ساختمان را محاصره کردند. روز بعد در شهر گفته شد که ربی از ترک کنیسه خودداری کرد و به همین دلیل کشته شد، و شاید دیگر یهودیانی نیز در کنیسه سوخته باشند، یا در بیرون از آن تحت خشونت قرار گرفته باشند. برخی از مردم لتونیایی حاضر در جریان آتش‌سوزی اقدام به ابراز همدردی با یهودیانی کردند که ناچار شده بودند با راه رفتن از کنار کنیسه، شاهد سوختن نمازخانه خود شوند. کشتار.
کنار کنیسه، شاهد سوختن نمازخانه خود شوند. کشتار. تاریخ کشتار یهودیان یلگاوا را نمی‌توان به‌طور دقیق تعیین کرد. این رویداد یا آخر هفته ۲۵ تا ۲۶ ژوئیه یا ۲ تا ۳ اوت رخ داد، و شواهدی از هر دو تاریخ پشتیبانی می‌کند. سند پشتیبان تاریخ ۲ تا ۳ اوت برای کشتارهای دستورالعملی از واگولانس صادره به تاریخ ۱ اوت ۱۹۴۱ است: جنبه‌هایی از کشتار یلگاوا همچنان مبهم باقی مانده‌اند. اینکه آیا در طول یک آخر هفته تنها یک تیراندازی مداوم انجام شده‌است یا چند تیراندازی کوچکتر، هنوز مشخص نیست. تعداد دقیق قربانیان مشخص نیست و
هنوز مشخص نیست. تعداد دقیق قربانیان مشخص نیست و برآوردهای گوناگون ۱۵۰۰، ۱۵۵۰ و ۲۰۰۰ تن پیشنهاد شده‌اند. مرد اس‌دی آلمانی مسئول تیراندازی‌ها آلفرد بکو بود، که در دادگاه خود در سال ۱۹۶۸ در آلمان غربی گفت که وی تنها دستورهای مرد اس‌دی لاتویایی، واگولانس، را دنبال می‌کرد. بکو همچنین ادعا کرد که از سوی رودولف باتس به وی دستور داده شده بود که یک گروه آینزاتس‌کماندو را برای کشتن یهودیان به یلگاوا ببرد. بکو شهادت داد که او تنها چند روز در یلگاوا به سر برد، آنجا را ترک کرد، و از آن زمان به بعد در شوک به سر می‌برد.
ترک کرد، و از آن زمان به بعد در شوک به سر می‌برد. به نظر می‌رسد مکان کشتار در منطقه تمرینی تیراندازی سابق ارتش لتونی واقع در حدود ۲ کیلومتری جنوب یلگاوا، نزدیک بزرگراهی که به شولی در لیتوانی می‌رسید، بوده باشد. به گفته یک شاهد، ویلهلم آدلت، که در یک تیراندازی سه روزه فرمانده نیروهای نگهبان اطراف مکان تیراندازی بود، مردان، زنان و کودکان، به میدان تیراندازی آورده شدند، و در آنجا در هر روز، گروه را ناچار به کندن گودال‌هایی با طول حدود ۲۰ تا ۵۰ متر و ژرفای ۲ متر می‌کردند. آن‌ها مجبور می‌شدند لباس‌های خود را
متر می‌کردند. آن‌ها مجبور می‌شدند لباس‌های خود را درآورده و هرگونه اشیای قیمتی را که به همراه داشتند تحویل دهند. قربانیان توسط پلیس‌های کمکی لتونی با اسلحه و بازوبند به درون گودال‌ها هدایت می‌شدند. در هر بار ۸ تا ۱۰ یهودی کشته می‌شدند. تیراندازان مردان اس‌دی بودند که در هنگام تیراندازی برخی ایستاده و برخی دیگر زانو می‌زدند. تعداد دقیق قاتلان مشخص نیست. پس از شلیک، برخی از قربانیان در گودال می‌افتادند، و دیگران نیز در امتداد لبه گودال سقوط می‌کردند. بکو، که خود دستور شلیک نیز می‌داد، در میان قربانیان راه
خود دستور شلیک نیز می‌داد، در میان قربانیان راه می‌رفت و با اسلحه خود به افرادی را که هنوز زنده بودند شلیک می‌کرد. سپس قربانیان بیشتری آورده شدند، مورد اصابت گلوله قرار گرفته و به درون گورها رانده شدند. هنگامی که گودال پر شد، لتونیایی‌ها آن را با شن و ماسه پوشاندند. در هر روز از کشتارها، قربانیان ابتدا ناچار بودند گودال جدیدی حفر کنند و همان روند ادامه می‌یافت. به گفته آدلت، بکو گفت: «یهودیان باید کشته شوند زیرا آنها در رژیم نازی نمی‌گنجیدند و به‌طور کلی یهودیان می‌بایست ریشه‌کن می‌شدند.» روش شرح داده شده
می‌بایست ریشه‌کن می‌شدند.» روش شرح داده شده توسط آدلت همانند دیگر کشتارهای مرتکب شده توسط آینزاتس‌کماندو ۲ در جنگل بیکرنیکی بود. آدلت شهادت داد که حدود ۵۰۰ تا ۶۰۰ نفر در این کشتار سه روزه کشته شدند. به باور ازرگایلیس، اگر این آمار مربوط به تنها یک کشتار بزرگ بود، تعداد کل کشته‌شدگان در جریان آن چند روز می‌بایست سه برابر بیشتر بوده باشد. به نظر می‌رسد هیچ شاهد یهودی زنده از رویدادهای یلگاوا اظهار شهادت نکرده باشد. در تنها یک مورد، اظهارات فریدا میکلسون، طراح لباس‌های زنانه از ریگا، در دسترس است که به کار
لباس‌های زنانه از ریگا، در دسترس است که به کار اجباری در کشتزاری نزدی یلگاوا گماشته شده بود:
زنجیرواره یا کَتِنِری منحنی ایده‌آلِ حاصل از آویزان بودن زنجیر یا طنابی است که در طول خود جرم یکنواخت دارد و در دو سر آن تکیه‌گاه قرار گرفته است. زنجیرواره شکلی شبیه به سهمی دارد اما سهمی نیست و معادلهٔ منحنی‌شان متفاوت است؛ سهمی تابعی درجه دو است در حالی که زنجیرواره تابعی هذلولوی است. "زنجیرواره" و منحنی‌های مرتبط با آن در معماری، مهندسی و خصوصاً در طراحی پل‌ها و طاق‌ها کاربرد دارند. از فرم زنجیروارهٔ معکوس در طراحی طاق‌های قوسی استفاده می‌شود؛ طاق کسرا از دوران باستان و طاق دروازه در سنت لوئیس آمریکا از
دوران باستان و طاق دروازه در سنت لوئیس آمریکا از این دست هستند. تعریف ریاضیاتی. فرم معادلهٔ منحنی زنجیرواره در دستگاه مختصات دکارتی به صورت زیر است: formula_1
میلکا () یک برند شیرینی شکلاتی است که در ابتدا در سال ۱۹۰۱ توسط سوشارد (Suchard) در سوئیس ساخته شد و سپس در ۱۰۰ سال گذشته در لوراخ آلمان تولید شده‌است. از سال ۲۰۱۲ تحت مالکیت شرکت بین‌المللی موندلیز مستقر در ایالات متحده است. محصولات با نام تجاری "میلکا" شامل کلوچه و بیسکویت‌های با روکش شکلاتی نیز است. نام این برند ترکیبی از دو عنصر اصلی محصول است: " " (شیر) و " " (کاکائو).
زبان اشاره آلمانی زبان اشاره‌ای است که توسط ناشنوایان و کم شنوایان در آلمان و درمیان جامعهٔ آلمانی‌زبان بلژیک استفاده می‌شود.
زبان اشاره مالزیایی زبان اشاره‌ای است که توسط ناشنوایان و کم شنوایان در مالزی استفاده می‌شود. منابع. [[رده:زبان‌های مالزی]]
زبان اشاره یوگوسلاویایی که با نام‌های زبان اشاره بوسنیایی، زبان اشاره کرواتی، زبان اشاره کوزوویی، زبان اشاره مقدونیه‌ای، زبان اشاره صربستانی و زبان اشاره اسلوونیایی نیز شناخته می‌شود، زبان اشاره‌ای است که توسط ناشنوایان و کم شنوایان در میان کشورهای یوگسلاوی پیشین استفاده می‌شود. گزارش شده‌است که این گونه‌ها از نظر متقابل قابل درک هستند.
جیمز «جیمی» کرافورد آنجل (؛ – ) هوانورد اهل ایالات متحده آمریکا بود که آبشار آنجل در ونزوئلا، بلندترین آبشار جهان، به نام او نامگذاری شده است.
مایکل وودرو جکسون (؛ زادهٔ ) که با نام حرفه‌ای اوه نو () شناخته می‌شود، رپر و تهیه‌کننده موسیقی اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۹۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. زندگی‌نامه. مایکل وودرو جَکسون در ۶ نوامبر، ۱۹۷۸ در اکسنارد، ایالت کالیفرنیا به دنیا آمد. او در خانواده‌ای بزرگ شد که عمدتاً روی طیف گسترده‌ای از موسیقی متمرکز بودند. اوه نو با گروه خود با نام (Kali Wild) شروع به اجرا کرد و در آلبوم گروه برادرش Lootpack Soundpieces: Da Antidote حضور داشت. اوه نو با ناشر "استون ترو رکوردز" مستقر در لس
اوه نو با ناشر "استون ترو رکوردز" مستقر در لس آنجلس قرارداد امضا کرد که اولین آلبوم خود را به نام The Disrupt در سال ۲۰۰۴ عرضه کرد. در همین زمان او آهنگ‌های متعددی از هنرمندان دیگر آهنگسازی کرد و شروع به کار تولید مستقل برای خود و دیگران نمود. در آگوست سال ۲۰۰۶، اوه نو نخستین آلبوم رسمی خود را با نام Exodus Into Unheard Rhythms منتشر کرد، که به صورت انحصاری از سبک موسیقی گالت مک‌درموت استفاده می‌کرد و از هنرمندان رپ، عمدتاً در خانواده استون ترو، استفاده کرد. این آلبوم به خوبی مورد استقبال منتقدان قرار گرفت
این آلبوم به خوبی مورد استقبال منتقدان قرار گرفت و اوه نو را به عنوان یکی از تولیدکنندگان پیشرو زیرزمینی هیپ هاپ معرفی کرد. در سال ۲۰۰۷ او قطعه Dr. No's Oxperiment را برای نقدهای تحسین‌برانگیز خود منتشر کرد. این آلبوم به طور کامل با استفاده از نمونه های موسیقی ترکی، لبنانی، یونانی و ایتالیایی ساخته شده است. اوه نو چندین آهنگ را برای موسیقی‌متن نسخه محدود ایالات‌متحده برای بازی‌ویدئویی Arc System Works BlazBlue: Calamity Trigger ریمیکس کرد. در همان سال، او آلبوم Dr. No's Ethiopium را منتشر کرد که تماماً از
Dr. No's Ethiopium را منتشر کرد که تماماً از نمونه‌هایی از موسیقی اتیوپی ساخته شده بود. در سال ۲۰۱۳، اوه نو با همکاری وودی جکسون، توسط راک‌استار گیمز موسیقی‌زمینه بازی‌ویدئویی اتومبیل‌دزدی بزرگ ۵ را تولید کرد.
زبان اشاره هنگ کنگی زبان اشاره‌ای است که توسط ناشنوایان و کم شنوایان در هنگ کنگ و ماکائو استفاده می‌شود. این زبان از کویش جنوبی زبان اشاره چینی ریشه گرفته اما امروزه زبانی مستقل و متمایز از آن است.
دانیل آلن مامان (؛ زادهٔ ) که با نام حرفه‌ای د آلکمست () شناخته می‌شود، موسیقی‌دان، تهیه‌کننده موسیقی، دی‌جی، رپر و ترانه‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۹۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. او در آهنگسازی موسیقی بازی ویدئویی "اتومبیل‌دزدی بزرگ ۵" در ۲۰۱۳ نقش داشته‌است.
آنتوان جولین نیکلاس فاوچری (۱۵ نوامبر ۱۸۲۳–۱۸۶۱) یک ماجراجو، نویسنده و عکاس فرانسوی با علائق جمهوری‌خواه بود. او در شورش ملی در لهستان در سال ۱۸۴۸ (قیام لهستان بزرگ) شرکت کرد. زندگی‌نامه. آنتوان فاوچری در پاریس، فرانسه به دنیا آمد، پدرش ژولین فاوشری، یک تاجر، و مادرش سوفی ژیلبرت سوره بود. پدر و مادر او که در سال ۱۸۱۸ ازدواج کردند، در سال ۱۸۲۰، سه سال قبل از تولد آنتوان در ۱۵ نوامبر ۱۸۲۳، صاحب یک دختر به نام باربه جولی سوفی شدند. علایق اولیه فاوچری در معماری، نقاشی و حکاکی بود. آنتوان فاوچری در سال ۱۸۵۸ یک
نقاشی و حکاکی بود. آنتوان فاوچری در سال ۱۸۵۸ یک آتلیه عکاسی در ملبورن، استرالیا افتتاح کرد. در آخرین مرحله جنگ دوم تریاک در سال ۱۸۶۰ آنتوان مأموریت یافت که نیروهای فرانسوی را، هنگام پیشرفت به پکن، همراهی کند. او سیزده خبر طولانی از خط مقدم برای لو مونیتور، روزنامه رسمی دولت فرانسه، نوشت. نویسندگی و ماجراجویی. فاوچری از خوش‌شانسی در یک کافه در سال ۱۸۴۴ با شاعر تئودور دو بانویل ملاقات می‌کند که این شروع کار نویسندگی او می‌شود. او بخشی از حلقه بوهمین شد که شامل نویسندگانی به نام آنری مورژه، ژول شامفلوری، شارل
نویسندگانی به نام آنری مورژه، ژول شامفلوری، شارل بودلر، ژرار دو نروال و تئودور باریر بود و با همراهی آنها حلقه مقالاتی در مجله "لو کوقسق ستان" ارائه کرد. او پرتره‌هایی از فرانسوا گیزو، الکساندر دوما، ژول ژانین، تئوفیل گوتیه، جواکینو روسینی، اوژن اسکریب، امیل اوژیه و توماس فیلیپون، فرانسوا سرتین دو کانروبرت، و میهن پرست لهستانی آدام چارتوریسکی گرفت، که تعدادی از آنها نیز به تصویر کشیده شدند. او با دوست عکاسش نادار (گاسپارد-فلیکس تورناشون)، در سال ۱۸۴۸ همراه با گروهی از مهاجران فرانسوی و لهستانی ایده‌آلیست
با گروهی از مهاجران فرانسوی و لهستانی ایده‌آلیست که قصد داشتند لهستان را از روسیه آزاد کنند، سفر کرد. با این حال، فاوچری و نادار پول کافی برای حمایت از آنها نداشتند و چند ماه پس از حرکت به فرانسه بازگشتند. در استرالیا و بازگشت به اروپا. در ژوئیه ۱۸۵۲ فاوچری با لوئیز، احتمالاً لوئیز ژوزفین گاتینو (که بعداً در ۱۵ ژانویه ۱۸۵۷ در مونت‌مارتر با او ازدواج کرد) از گریوزند به استرالیا رفت و چهار سال را در استرالیا گذراند. زمانی که در ملبورن بود، با الهام از یک کشیش کاتولیک، یکی از هموطنان فرانسوی، به میدان‌های طلا
کاتولیک، یکی از هموطنان فرانسوی، به میدان‌های طلا رفت، او دو سال را به حفاری طلا گذراند، اما خودش موفقیت چندانی نداشت، اگرچه شاهد اکتشافات موفق طلا توسط دیگران بود. در بازگشت به ملبورن، کافه استامینت فرانسوی را در خیابان لیتل بورک شماره ۷۶ تأسیس کرد تا به اروپایی‌های مستعمره‌ای که به آنجا می‌آمدند و بیلیارد بازی می‌کردند، خدمت کند. بعداً در یک سرمایه‌گذاری ناموفق یک فروشگاه آذوقه در جیم کرو منطقه‌ای از میدان طلا باز کرد. سفرهای آخر و درگذشت. فاوچری در سال ۱۸۵۹ استرالیا را به مقصد مانیل ترک کرد و در سال
۱۸۵۹ استرالیا را به مقصد مانیل ترک کرد و در سال ۱۸۶۰ دولت فرانسه ۱۰۰۰ فرانک دیگر به او اعطا کرد تا به عنوان عکاس و خبرنگار جنگ به یک هیئت اعزامی نظامی در چین بپیوندد. از ژوئیه تا نوامبر ۱۸۶۰ او در چین بود و گزارش‌های منظمی را به فرانسه می‌فرستاد. فاوچری در حالی که در چین بود بیمار شد و در یوکوهاما، ژاپن، احتمالاً به دلیل گاستریت و اسهال خونی، در ۲۷ آوریل ۱۸۶۱ درگذشت. او در گورستان عمومی خارجی یوکوهاما به خاک سپرده شد. نگارخانه. این عکس‌ها توسط فاوچری و ریچارد دینتری گرفته شده است.
خانواده زبان اشاره آلمانی یک خانواده زبانی کوچک اشاره است که زبان اشاره آلمانی، زبان اشاره لهستانی و احتمالاً زبان اشاره اسرائیلی را در بر می‌گیرد. آخری از زبان اشاره اتریشی تأثیرات فراوانی پذیرفته‌است که به این خانواده ربطی ندارد و بدین ترتیب نمی‌توان تبار آن را به راحتی مشخص کرد.
کشتارهای لیپایا به مجموعه‌ای از اعدام‌های دسته‌جمعی، بسیاری از آن‌ها علنی یا نیمه‌علنی، درون و در نزدیکی شهر لیپایا (به آلمانی: "Libau")، گفته می‌شود که در ساحل غربی لتونی در سال ۱۹۴۱ پس از اشغال لتونی توسط آلمان رخ دادند. عاملان اصلی این کشتارها تشکیلات آینزاتس‌گروپن، اس دی، اوردنونگس‌پولیتزای یا اورپو و نیروهای کمکی پلیس و شبه‌نظامی لتونی بودند. سربازان ورماخت و پرسنل نیروی دریایی آلمان نیز در جریان تیراندازی‌ها حضور داشتند. علاوه بر یهودیان، آلمانی‌ها و همدستان لتونیایی آنها کولی‌ها، کمونیست‌ها، بیماران
لتونیایی آنها کولی‌ها، کمونیست‌ها، بیماران روانی، و افراد به اصطلاح «گروگان» را نیز کشتند. برخلاف اکثر کشتارهای هولوکاست در لتونی، کشتارها در لیپایا در مکان‌های باز و به شکل آشکارا انجام شدند. حدود ۵۰۰۰ از ۵٬۷۰۰ یهودی زندانی شده در لیپایا، اکثراً در سال ۱۹۴۱، تیرباران شدند. این کشتارها در مکان‌های مختلف درون و بیرون از شهر از جمله پارک راینیس در مرکز شهر و مناطق نزدیک بندر، استادیوم المپیک و فانوس دریایی رخ دادند. بزرگترین کشتار، شامل ۲۷۳۱ یهودی و ۲۳ کمونیست، در تپه‌های شنی اطراف شهرک اشکده، در شمال مرکز
در تپه‌های شنی اطراف شهرک اشکده، در شمال مرکز شهر رخ داد. این کشتار که در زمینی آموزشی رهاشده از ارتش لتونی رخ داد، توسط نیروهای آلمانی و همدستانشان از ۱۵ تا ۱۷ دسامبر سال ۱۹۴۱ صورت گرفت. به جز مورد ریگا، دربارهٔ کشته شدن یهودیان لیپایا بیش از هر شهر دیگری در لتونی اطلاعات در دست است. پیشینه. آلمانی‌ها به لیپایا به دیده شهری با اهمیت استراتژیک نگاه می‌کردند. این شهر پایگاه نیروی دریایی بود و بندرگاهی بین‌المللی داشت. از این روی، گمان بر این می‌رفت که جمعیت محلی رویکرد گرمی به کمونیسم داشته باشند. ارتش
محلی رویکرد گرمی به کمونیسم داشته باشند. ارتش آلمان تصرف شهر در نخستین روز حمله به لتونی (یکشنبه ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱) را در برنامه خود داشت. حمله به لیپایا توسط واحد پیاده‌نظام ۲۹۱ام صورت گرفت. آن‌ها با مقاومت قابل توجهی از سوی ارتش سرخ و دیگر نیروهای شوروی روبرو شدند و تک‌تیراندازان شوروی تا چند روز پس از تصرف شهر درون آن با نیروهای آلمانی می‌جنگیدند. در جریان این نبرد، بخش‌های بسیاری از شهر ویران شدند و برای چند روز سوختند. آغاز تیراندازی‌ها. در لتونی، هولوکاست از شب ۲۳ ژوئن تا ۲۴ ژوئن ۱۹۴۱ و با کشته شدن شش
از شب ۲۳ ژوئن تا ۲۴ ژوئن ۱۹۴۱ و با کشته شدن شش یهودی محلی، از جمله داروساز شهر، در گورستان کلیسا آغاز شد؛ اعضای زوندرکماندو 1a این افراد را در گروبینا، شهرکی در نزدیکی لیپایا، کشتند. هنگامی که خود لیپایا در ۲۹ ژوئن ۱۹۴۱ سقوط کرد، «شکار یهودیان در نخستین ساعات اشغال آغاز شد.» ازرگایلیس تخمین می‌زند که حدود ۵۷۰۰ یهودی لیپایا و مناطق اطراف آن به دست آلمانی‌ها افتادند. در ۲۹ و ۳۰ ژوئن ۱۹۴۱، سربازان آلمانی اقدام به تیراندازی‌های تصادفی به یهودیان در لیپایا کردند؛ در این تیراندازی‌ها حدود ۹۹ یهودی (بعلاوه یا
در این تیراندازی‌ها حدود ۹۹ یهودی (بعلاوه یا منهای ۳۰ تن) کشته شدند. تیراندازی‌ها تقریباً بلافاصله آغاز شدند. برای نمونه، در ساعت ۵:۰۰ بعد از ظهر ۲۹ ژوئن، سربازان آلمانی در حال ورود، ۷ یهودی و ۲۲ لتونیایی را دستگیر و به آنها درون یک گودال ناشی از بمب در وسط خیابان Ulicha شلیک کردند. ساعت ۹:۰۰ شب در همان روز سربازان آلمانی به خیابان رفته، در آنجا همه ساکنان را جمع کردند و از آنها پرسیدند که آیا ایشان پناهندگان از آلمان هستند. یک نفر، والتر (یا ویکتور) هان، رهبر ارکستر که در ۱۹۳۸ از وین فرار کرده بود ، قدم
رهبر ارکستر که در ۱۹۳۸ از وین فرار کرده بود ، قدم جلو گذاشت و بلافاصله مورد اصابت گلوله قرار گرفت. (منبع دیگری می‌گوید که هان توسط گروهی از لتونیایی که توسط نازی‌ها تحریک شده بود، کشته شد.) روز بعد، ۳۰ ژوئن، سربازان به بیمارستان شهر رفتند، چندین پزشک و بیمار یهودی را دستگیر کردند، و با نادیده گرفتن اعتراض کارکنان لتونیایی بیمارستان، به دستگیرشدگان شلیک کردند. در میان قربانیان، ماشا بلومناو ۱۰ ساله بود. کشتار پارک راینیس. در ۲۹ ژوئن ۱۹۴۱، یک گروه از آینزاتس‌کماندو 1a، تحت فرماندهی اس‌اس-"اوبراشتورمبانفورر"
1a، تحت فرماندهی اس‌اس-"اوبراشتورمبانفورر" رایخرت وارد لیپایا شد. یکی از نخستین افرادی که آینزاتس‌کماندو 1a در ۳۰ ژوئن کشت، آرون فرانکل نوازنده بود، که از آنجا که نمی‌دانست که آینزاتس‌کماندو مقر خود را در محل کار وی، هتل سن پترزبورگ ایجاد کرده بود، در محل کار خود حاضر شد. وی به عنوان یهودی شناسایی و بلافاصله تیرباران شد. در طول نبردها، نیروهای شوروی خندق‌هایی دفاعی در پارک راینیس در مرکز لیپایا حفر کرده بودند. در ۳ و ۴ ژوئیه ۱۹۴۱، در نخستین کشتار مستند شده خود در لیپایا، مردان آینزاتس‌کماندو 1a به فرماندهی
در لیپایا، مردان آینزاتس‌کماندو 1a به فرماندهی رایخرت و همه آلمانی‌های عضو اس دی، یهودیان را گرد آورده و آن‌ها را به سوی این خندق‌های درون پارک حرکت دادند. هنگامی که قربانیان درون خندق‌ها قرار گرفتند، تیرباران شده و اجسادشان به درون خندق رانده شدند. مشخص نیست چه تعداد در این تیراندازی کشته شدند؛ تخمین‌ها از ده‌ها تا ۳۰۰ را در بر می‌گیرند. پس از جنگ، کمیسیون تحقیق اتحاد جماهیر شوروی به این نتیجه رسید که ۱۴۳۰ تن در تیراندازی در این پارک کشته شدند؛ تخمینی که به باور ازرگایلیس اغراق‌آمیز است. بعدها یکی از
که به باور ازرگایلیس اغراق‌آمیز است. بعدها یکی از شرکت‌کنندگان، هری فریدریکسون، شهادت داد که در یک کشتار که در آن شرکت داشت، ۱۵۰ تن کشته شدند. معیارهای ضدیهودی. به عنوان پایگاهی دریایی، لیپایا تحت فرماندهی نیروی دریایی آلمان، کریگسمارینه قرار گرفت. فرمانده ستوان ("Korvettenkapitan") اشتاین به عنوان فرمانده شهر گماشته شد. در یک ژوئیه ۱۹۴۱، اشتاین دستور داد که به ازای هر اقدام خرابکارانه، به ده گروگان شلیک شود و با ادعای اینکه سربازان ارتش سرخ با لباس غیرنظامی در میان مردم پنهان شده‌اند، غیرنظامیان را در
در میان مردم پنهان شده‌اند، غیرنظامیان را در منطقه مورد هدف قرار داد. این نخستین اعلامیه تهدید به شلیک به گروگان‌ها در لتونی بود. در ۵ ژوئیه ۱۹۴۱، کاپیتان بروکنر که جایگزین اشتاین شده بود مجموعه‌ای از مقررات ضدیهودی را صادر کرد. این‌ها در یک روزنامه محلی، "Kurzemes Vārds" منتشر شدند. به شکل خلاصه، این موارد شامل زیر می‌شدند: کشتار «گروگان‌ها» در ۷ ژوئیه. در ۳ یا ۴ ژوئیه، ارهارت گرائول، فرمانده یک گروه از آینزاتس‌کماندو ۲، با حدود ۳۰ تن که اکثر آنها از گردان پلیس ۹ اوردنونگس‌پولیتزای بودند، وارد شهر شد.
پلیس ۹ اوردنونگس‌پولیتزای بودند، وارد شهر شد. رایخرت در آن هنگام درگیر تیراندازی‌های پارک راینیس بود، که وی از آن برای گرائول به عنوان «یک مأموریت ویژه» نام برد. روز بعد از ورود گرائول، رایخرت آنجا را ترک کرد. گرائول مسئولیت زندان زنان را تحویل گرفت و از آن به عنوان بازداشتگاهی برای اهداف رژیم نازی استفاده کرد. بیشتر زندانیان یهودی بودند، اما کمونیست‌ها و هواداران کمونیسم نیز دستگیر شدند. شایعاتی منتشر شد مبنی بر اینکه یهودیان مسئول جنایات کمونیست‌ها در دوران رژیم شوروی در لیپایا بوده‌اند. شبه‌نظامیان
دوران رژیم شوروی در لیپایا بوده‌اند. شبه‌نظامیان لتونیایی بیشتر دستگیری‌ها را انجام می‌دادند. در ۶ ژوئیه ۱۹۴۱، ورنر هارتمن، خبرنگار جنگ آلمانی، زندان زنان را چنان پر از زندانی توصیف کرد که دیگر جایی برای دراز کشیدن آنها وجود نداشت. نخستین تیراندازی‌هایی که توسط گرائول انجام شد مربوط به حدود ۳۰ یهودی و کمونیست بود که میان ۵ تا ۷ ژوئیه دستگیر شده بودند، و در ۷ ژوئیه ۱۹۴۱ به عنوان «گروگان» طبق فرمان کاپیتان اشتاین مربوط به یکم ژوئیه ظاهراً به تلافی تیراندازی به سوی گشت‌های آلمانی در حوالی لیپایا اعدام شدند.
به سوی گشت‌های آلمانی در حوالی لیپایا اعدام شدند. گرائول از هر پنج زندانی یکی را برای اعدام انتخاب کرد و مردان وی آن‌ها را در ساحل تپه‌های شنی نزدیک به فانوس دریایی تیرباران کردند. تعداد کشته‌ها در جریان کشتار گروگان‌ها در دادگاه گرائول پس از جنگ ۳۰ تن اعلام و توسط آندِرس و دوبروفسکیس ۲۷ به‌علاوه منهای ۱۶ برآورد شد. تیراندازی‌های ۸–۱۰ ژوئیه. در حوالی ۷ ژوئیه ۱۹۴۱، رایخرت با پیامی از سوی فرانتس اشتالکر، فرمانده آینزاتس‌گروپ A، که گرائول را متهم می‌کرد که افراد را با سرعت کافی اعدام نمی‌کند، به لیپایا
که افراد را با سرعت کافی اعدام نمی‌کند، به لیپایا بازگشت. گرائول فهرستی از افرادی را که دستگیر کرده بود به رایخرت نشان داد. رایخرت تعدادی از نام‌های این فهرسترا بررسی کرد و خواستار تیرباران فوری آن‌ها شد. گرائول به دستیار خود، به نام نیومان، دستور داد که اعدامی را ترتیب دهد. در ۸، ۹ و ۱۰ ژوئیه، مردان گرائول هر روز ۱۰۰ مرد را، تقریباً همگی یهودی، تیرباران می‌کردند. آنها از زندان زنان در گروه‌های ۲۰ نفره به محل اعدام منتقل می‌شدند. طبق شهادت‌های بعدی هارتمان، او در ۸ ژوئیه از ساعت ۱۱:۰۰ صبح تا ۵:۰۰ در محل
او در ۸ ژوئیه از ساعت ۱۱:۰۰ صبح تا ۵:۰۰ در محل کشتار حضور داشت و شاهد کشته شدن حدود ۲۰۰ تن بود. روش کار این بود که «مبارزان آزادی‌خواه» لتونیایی (به بیان هارتمان) قربانیان را هر بار ده نفره به درون خندقی طولانی منتقل می‌کردند که به یک گودال ختم می‌شد. در آنجا آنها در یک ردیف دوتایی قرار می‌گرفتند و اغلب توسط آلمانی‌ها، اما گاه توسط لتونیایی‌ها، تیرباران می‌شدند. ناحیه اطراف محل اعدام توسط آلمانی‌ها و لتونیایی‌های دارای بازوبندهای قرمز-سفید-قرمز محافظت می‌شد. اعدام‌های آغازین کمینه هر دو هفته یک بار در
اعدام‌های آغازین کمینه هر دو هفته یک بار در ساحلی در جنوب فانوس دریایی روی می‌دادند. در آغاز، جوخه‌های اعدام آلمانی بودند، اما بعدها گروه کاری ویژه‌ای از لتونیایی‌ها جایگزین آن‌ها شد. بعدها گرائول در دادگاه پس از جنگ خود شهادت داد که به دلیل اضطراب ناشی از کشتارهای ۸ ژوئیه تا ۱۰ ژوئیه، درخواست مرخص شدن از فرماندهی را داده بود. درخواست او توسط فرمانده آینزاتس‌کماندو ۲، رودولف باتس پذیرفته شد و در پایان ماه اکتبر، گرائول برای تحصیل در رشته حقوق به آلمان بازگشت. با این حال، به گفته ازرگایلیس وی پیش از بازگشت