payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در ارتقاء برابری جنسیتی داشته‌است. نقش‌های زنان به روش‌های مختلفی در جامعه مدرن نپال تغییر کرده‌است. با وجود زمینه دشوار گذار پس از جنگ، امروز، نپال نه تنها به سرعت به سمت توسعه اقتصادی پیش می‌رود، بلکه به اهداف کاهش فقر و گرسنگی، آموزش ابتدایی جهانی، کاهش مرگ و میر کودکان، سلامت مادران و برابری جنسیتی و توانمندسازی زنان نیز می‌رسد. نقش زنان از نظر تعداد نماینده در مجلس مؤسسان در انتخابات نوامبر ۲۰۱۳ از ۲٫۹٪ در سال ۱۹۹۱ (در پارلمان آن زمان) به‌طور چشمگیری به ۲۹٪ افزایش یافت. زنان اکنون نقشهای رهبری را بر
به ۲۹٪ افزایش یافت. زنان اکنون نقشهای رهبری را بر عهده گرفته و در تصمیم‌گیری در همه سطوح شرکت می‌کنند. دخالت دولت برای افزایش مسئولیت پذیری و نظارت بر تعهدات برابری جنسیتی، و ایجاد و تقویت ارتباط بین جنبه‌های هنجاری و عملیاتی برابری جنسیتی و توانمندسازی زنان افزایش یافته‌است. امروزه، زنان نپال در حال نقض سنت‌های فرهنگی هستند و در حال تبدیل شدن به رهبران جامعه، سیاستمداران محیط زیست و صاحبان مشاغل هستند. در اکتبر سال ۲۰۱۵، نپال اولین رئیس‌جمهور زن خود به نام «بیدیا دوی بانداری» را انتخاب کرد. از دیگر زنان
«بیدیا دوی بانداری» را انتخاب کرد. از دیگر زنان مشهور نپالی می‌توان به، آنورادا کویرالا، پاسانگ لامو شرپا، اولین زن صعود کننده به کوهستان اورست همچنین ورزشکار بین‌المللی میرا ری، فوپو لامو خاتری و اولین زن قاضی ارشد دادگستری سوشیلا کارکی اشاره کرد. تاریخ. نپال به عنوان یک جامعه عمدتاً کشاورز، عضو ارشد زن نقش مهمی در خانواده با کنترل منابع، تصمیم‌گیری‌های مهم در مورد کاشت و برداشت محصول و تعیین هزینه‌ها و تخصیص بودجه ایفا می‌کرد. زندگی زنان همچنان بر نقشهای سنتی خود مانند مراقبت از بیشتر کارهای خانگی، گرفتن
خود مانند مراقبت از بیشتر کارهای خانگی، گرفتن آب و علوفه حیوانات و انجام کارهای مزرعه متمرکز شده‌است. جایگاه آنها در جامعه بیشتر به مواضع اجتماعی و اقتصادی همسر و والدین بستگی داشت. آنها دسترسی محدود به بازارها، خدمات تولیدی، آموزش، مراقبت‌های بهداشتی و دولت محلی داشتند. سوءتغذیه و فقر شدیدترین ضربه را به زنان زد. زنان معمولاً سخت‌تر و طولانی‌تر از مردان کار می‌کردند. در مقابل، زنان خانواده‌های ثروتمند برای خدمت به بیشتر کارهای خانگی و سایر کارها خدمتکار داشتند و بنابراین در گروه‌های اقتصادی اجتماعی
داشتند و بنابراین در گروه‌های اقتصادی اجتماعی پایین‌تر به مراتب کمتر از مردان و زنان کار می‌کردند. قانون. قانون اساسی پادشاهی نپال در سال ۱۹۹۰ حاوی تضمینی بود که بر اساس جنسیت هیچ‌کس نباید مورد تبعیض قرار گیرد و در سال ۱۹۹۱، دولت کنوانسیون رفع هرگونه تبعیض علیه زنان (CEDAW) را تصویب کرد. کودک‌همسری. کودک‌همسری در نپال متداول است. عمل ازدواج با دختران جوان غالباً در اثر فقر انجام می‌شود، اما شیوع آن بسته به سطح تحصیلات، ثروت، موقعیت جغرافیایی، مذهب و قومیت در سراسر کشور متفاوت است. این ازدواج‌ها منجر به
در سراسر کشور متفاوت است. این ازدواج‌ها منجر به بارداری و تولد در سنین پایین می‌شود که غالباً منجر به مشکلات سلامتی مانند پرولاپس رحمی می‌شود. چوپادی. چائوپادی یک عمل اجتماعی است که در قسمت غربی نپال برای زنان هندو رخ می‌دهد، و این باعث می‌شود که یک زن از مشارکت در فعالیت‌های عادی خانوادگی و اجتماعی در دوران قاعدگی منع شود. در این مدت زنان نجس تلقی می‌شوند و از خانه خارج نمی‌شوند و مجبورند در یک کپر یا آلونک خارج از خانه زندگی کنند. اگرچه در سال ۲۰۰۵ چائوپادی توسط دیوان عالی نپال منع شد، این سنت در حال
توسط دیوان عالی نپال منع شد، این سنت در حال تغییر است. پس از درگذشت یک زن در کلبه چوپادی در سال ۲۰۱۶، دولت قانونی را برای مجازات علیه زنان مجبور به این سنت به تصویب رساند، و در اوت سال ۲۰۱۸ وارد عمل شد. شکار جادوگران. شکارهای جادوگر در نپال رایج است. علل اصلی خشونت ناشی از جادوگری شامل اعتقاد گسترده به خرافات، عدم آموزش، عدم آگاهی عمومی، بی سوادی، تسلط مردان و وابستگی اقتصادی زنان به مردان است. قربانیان این نوع خشونت اغلب مورد ضرب و شتم، شکنجه، تحقیر عمومی و قتل قرار می‌گیرند. بعضی اوقات اعضای خانواده متهم
قتل قرار می‌گیرند. بعضی اوقات اعضای خانواده متهم نیز مورد ضرب و شتم قرار می‌گیرند. در سال ۲۰۱۰، سارو دی پرساد اوجا، وزیر امور زنان و رفاه اجتماعی، گفت: «خرافات عمیقاً در جامعه ما ریشه دارد و اعتقاد به جادوگری یکی از بدترین شکل‌های این امر است.»
ماریا کوژیفنیکووا (؛ زادهٔ ) هنرپیشه، سیاستمدار اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "سوبیبور" اشاره کرد.
الکساندر آداباشیان (؛ زادهٔ ) بازیگر، فیلم‌نامه‌نویس، کارگردان فیلم، نقاش، و کارگردان ارمنی‌تبار اهل روسیه است. گزیده فیلم‌شناسی. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "سیبریایی"، "سگ باسکرویل، و "چشمان سیاه" اشاره کرد.
در موسیقی عامه پسند، فیل به یک پاساژ کوتاه یا صوت ریتمیک گفته می‌شود که در وقفه‌های موجود میان جملات یک ملودی، موجب حفظ پایستگی شنیداری مخاطب می‌گردد. «دو اصطلاح ریف و فیل اغلب به اشتباه توسط موسیقی‌دانان به جای یکدیگر مورد استفاده قرار می‌گیرد. اصطلاح ریف معمولاً به جمله‌ای مشخص گفته می‌شود که یک آهنگ تکرار می‌گردد»، اما فیل در اصل یک عبارت بداهه است که در قسمتی از آهنگ که اتفاق خاصی در حال وقوع نیست نواخته می‌شود. در نوازندگی درام، فیل به عنوان «وقفه‌ای در جریان ریتمیک آهنگ، یک عبارت پرکننده، و نشانه‌ای
جریان ریتمیک آهنگ، یک عبارت پرکننده، و نشانه‌ای از پایان یک قسمت از آهنگ» تعریف می‌گردد. یک فیل می‌تواند توسط ساز متنوعی مانند گیتار الکتریک، گیتار بیس، ارگ، درام یا حتی سازهای زهی و بادی اجرا گردد. در سبک‌های چون بلوز و سوئینگ یک پاساژ فیل حتی می‌تواند توسط وکالیست‌ها خوانده شود. در سبک هیپ‌هاپ، فیل می‌تواند حاصل حرکت ریتمیک "اسکرچینگ" توسط دی‌جی باشد. «فیل‌ها اغلب از لحاظ سبک اجرا، طول زمانی و دینامیک صوتی با یکدیگر متفاوتند… با اینحال اکثر فیل‌ها در ساختار ساده هستند و از نظر زمانی کوتاه.» هرکدام از
ساده هستند و از نظر زمانی کوتاه.» هرکدام از سبک‌های موسیقی مانند فانک، راک یا متال دارای ویژگی‌های منحصر به فردی در چنین پاساژهایی هستند. «با اینکه فیل یک وقفهٔ کوتاه در جریان ریتمیک موسیقی است، تندای یک اثر به خاطر آن دچار تغییر نمی‌شود، و در بیشتر موارد الگوی زمانی موسیقی بلافاصله پس از اتمام فیل ادامه می‌یابد… نکتهٔ مهمی که در این میان باید به آن توجه داشت، این است که جریان موسیقی نباید قربانی فوت و فن نوازنده در فیل شود.»
زنان در سوریه بیش از ۴۹٫۴٪ از جمعیت سوریه را تشکیل می‌دهند، و نه تنها در زندگی روزمره بلکه در زمینه‌های اجتماعی و سیاسی نیز شرکت کننده فعال هستند. جنگ داخلی سوریه مانع جدیدی برای زنان سوری شده‌است و آنها را مجبور می‌کند با خشونت بیشتری روبرو شوند، از جمله تجاوز به عنف در جنگ، و اقدامات سنتی سوء استفاده مانند قتل‌های ناموسی که در مناطق روستایی و مناطقی توسط تروریست‌های افراطی صورت می‌گیرد. تاریخ. در قرن بیستم، جنبشی برای حقوق زنان در سوریه شکل گرفت، که عمدتاً از زنان دارای تحصیلات عالی بود. در سال ۱۹۱۹، نازک
از زنان دارای تحصیلات عالی بود. در سال ۱۹۱۹، نازک العبید نور الفیه (نور دمشق)، اولین سازمان زنان این شهر را در کنار انتشارات وابسته به همین نام تأسیس کرد. وی پس از جنگ در نبرد میسلون، به عنوان ژنرال افتخاری نیروی زمینی ارتش سوریه شناخته شد و در سال ۱۹۲۲ جمعیت هلال احمر سوریه را تأسیس کرد. در سال ۱۹۲۸، نظیرا زین الدین، فمینیست لبنانی و سوری، یکی از اولین افرادی که قرآن را از دیدگاه فمینیستی مجدداً تفسیر کرد، کتابی را منتشر کرد که محکوم به عمل حجاب یا حجاب اسلامی بود و استدلال می‌کرد که اسلام مستلزم رفتار
اسلامی بود و استدلال می‌کرد که اسلام مستلزم رفتار زنان با مردان است. در سال ۱۹۶۳ حزب عربی سوسیالیستی بعث یا همان حزب بعث قدرت را در سوریه به دست گرفت و تعهد برابری کامل بین زن و مرد و همچنین مشارکت کامل در نیروی کار برای زنان را داد. در سال ۱۹۶۷، زنان سوری یک سازمان شبه دولتی به نام اتحادیه عمومی زنان سوری (GUSW) تشکیل دادند، که ائتلافی از انجمن‌های رفاهی زنان، انجمن‌های آموزشی و شوراهای داوطلبانه برای دستیابی به فرصت برابر برای زنان در سوریه بود. سال ۲۰۱۱ آغاز جنگ داخلی سوریه بود، جایی که بسیاری از
۲۰۱۱ آغاز جنگ داخلی سوریه بود، جایی که بسیاری از غیرنظامیان قربانی هدف حملات قرار گرفته در بیمارستان‌ها، مدارس و زیرساخت‌ها بودند. برخی از گروه‌های شورشی افراطی، در درجه اول جبهه النصره و گروه تروریستی داعش، سیاست‌های سختگیرانه ای را برای محدود کردن آزادی زنان در مناطقی که آنها کنترل می‌کنند، اعمال کردند. پس از وقوع جنگ داخلی، برخی از زنان سوری به یگان‌های تیپ زنان در نیروی زمینی سوریه، حزب اتحادیه دمکرات و دولت اسلامی عراق و شام پیوستند و نقش‌هایی را مانند تک تیراندازها، یگانهای خط مقدم یا پلیس به عهده
تک تیراندازها، یگانهای خط مقدم یا پلیس به عهده گرفتند. حقوق قانونی. در حالی که سوریه در طول استقلال در نیمه دوم قرن ۲۰ برخی از ویژگی‌های نسبتاً سکولار را توسعه داده‌است، قانون احوال شخصیه هنوز بر اساس شریعت و احکام اسلام توسط دادگاه‌های شریعت اعمال می‌شود. سوریه دارای یک سیستم حقوقی دوگانه است که هم دادگاه‌های سکولار و هم مذهبی را در بر می‌گیرد و دادگاه‌های مذهبی در مورد زنان تبعیض آمیز است. قراردادهای ازدواج بین داماد و پدر عروس است و قانون سوریه مفهوم تجاوز زناشویی یا تجاوز به همسر را به رسمیت نمی‌شناسد.
زناشویی یا تجاوز به همسر را به رسمیت نمی‌شناسد. تحصیلات. تحصیلات ابتدایی در سوریه از شش سالگی شروع می‌شود و در هجده سالگی به پایان می‌رسد. در دانشگاه‌های سوریه زنان و مردان با هم در کلاس‌ها شرکت می‌کنند. از سال ۱۹۷۰ تا اواخر دهه ۱۹۹۰، جمعیت زنان در مدارس به طرز چشمگیری افزایش یافت. این افزایش شامل سالهای ابتدایی مدارس، همراه با مدارس سطح عالی مانند دانشگاه‌ها بود. اگرچه تعداد زنان افزایش یافته‌است، اما همچنان از هر صد مرد نود و پنج زن در سطوح عالی آموزشی وجود دارد. اگرچه بسیاری از زنان به مدرسه می‌روند،
وجود دارد. اگرچه بسیاری از زنان به مدرسه می‌روند، میزان ترک تحصیل برای زنان بسیار بیشتر از مردان است. میزان سواد برای زنان ۷۴٫۲ درصد و برای مردان ۹۱ درصد است. میزان زنان بالای ۲۵ سال با تحصیلات متوسطه ۲۹٫۰ درصد است. سیاست. در سوریه، ابتدا به زنان اجازه رای داده شد و در سال ۱۹۵۳ حق رای گرفتند. در دهه ۵۰، ثریا الحفز برای مجلس خلق سوریه کاندید شد، اما انتخاب نشد. تا سال ۱۹۷۱، زنان از میان ۱۷۳ کرسی چهار کرسی را در اختیار داشتند. دو معاون رئیس‌جمهور (از جمله معاون رئیس‌جمهور نجاح عطار از سال ۲۰۰۶)، یک نخست‌وزیر
رئیس‌جمهور نجاح عطار از سال ۲۰۰۶)، یک نخست‌وزیر زن وجود دارد. از سال ۲۰۱۲، در پارلمان ملی مردان ۸۸٪ از کرسی‌ها را در اختیار داشتند، در حالیکه سهم زنان تنها ۱۲٪ بود. پیش از این پارلمان سوریه توسط هادیه خلف عباس، به عنوان رئیس مجلس، هدایت می‌شد که نخستین زنی است که این مقام را به عهده گرفت. مشاور سیاسی و رسانه ای رئیس‌جمهور اسد بثینه شعبان است. شعبان بین سالهای ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۸ به عنوان نخستین وزیر امور مهاجران برای جمهوری عربی سوریه خدمت کرده‌است و او را به عنوان چهره دولت سوریه با جهان خارج توصیف کرده‌است.
چهره دولت سوریه با جهان خارج توصیف کرده‌است. تندرستی بانوان. بین سالهای ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۵، میانگین امید به زندگی در بدو تولد برای زنان در سوریه ۷۷٫۷ سال است، در حالی که در مقایسه با مردان ۷۴٫۵ سال است. جنایت علیه زنان. قتل‌های ناموسی. برخی تخمین‌ها حاکی است که هر سال بیش از ۲۰۰ قتل ناموسی در سوریه رخ می‌دهد. ازدواج اجباری و با کودکان. درگیری در سوریه منجر به افزایش ازدواج‌های کودکان شده‌است. . شرایط سخت زندگی، ناامنی و ترس از تجاوز باعث شده‌است که خانواده‌ها دختران خود را وادار به ازدواج زودهنگام کنند.
توسعه اقتصادی فرصت زنان را برای مشارکت در زمینه‌هایی مانند پزشکی اعم از پزشک و پرستار افزایش داده‌است. در سال ۱۹۸۹ تقریباً ۱۰ درصد از کارمندان دولت زن بودند. در طول مشاغل دولتی خود، به زنان کارمند دولتی اجازه پرداخت سه ماه مرخصی زایمان با پرداخت کامل حقوق داده شد و بدون پرداخت هرگونه هزینه اضافی مرخص می‌شوند. نسبت دختران در مدارس مقطع ابتدایی و متوسطه سه به دو نفر بودند. با رشد بسیاری از سازمان‌های طرفدار زنان از جمله سازمان‌های مدنی و غیره، زنان به عنوان تأمین کننده معیشت خانواده‌های خود سهیم هستند. به
تأمین کننده معیشت خانواده‌های خود سهیم هستند. به عنوان مثال، صباح بوتان تلاش می‌کند تا زنان را در امر درآمدزایی از طریق بافندگی، خیاطی، تولید مواد غذایی و سایر فعالیت‌های اقتصادی توانمند سازد و از این طریق زنان را در امر درآمدزایی برای خانواده مشارکت دهد. تاریخ. زنان در دهه ۱۹۸۰ نقش مهمی در نیروی کار کشاورزی ایفا می‌کردند. در اواسط دهه ۱۹۸۰، ۹۵ درصد از کل زنان بوتانی از سن پانزده تا شصت و چهار سال درگیر کار کشاورزی بودند، در حالی که تنها ۷۸ درصد از مردان در همین محدوده سنی بودند. به‌طور کلی، زنان در همه
در همین محدوده سنی بودند. به‌طور کلی، زنان در همه بخش‌های اقتصاد نیروی کار بیشتری نسبت به مردان فراهم می‌کردند. در مقایسه با مردانی که شغل ندارند و نزدیک به ۱۰ درصد جمعیت مردان را شامل می‌شوند، کمتر از ۴ درصد از کل نیروی کار زنان بودند. مشارکت سیاسی. بین سال‌های ۲۰۰۸ و ۲۰۱۱، شرکت در انتخابات برای اعضای شورای محلی دولت همچنان یک مسئله جدی بود. موانع از عدم علاقه و نداشتن مشوق‌های اقتصادی گرفته تا مشکل در انطباق و اخذ اعتبار از طریق قوانین موجود انتخابات است. آزمون سواد و مهارت عملکردی به تنهایی بسیاری از
آزمون سواد و مهارت عملکردی به تنهایی بسیاری از حوزه‌های انتخابیه را بدون حداقل دو نامزد، باقی گذاشت و منجر به تأخیر طولانی مدت در انتخابات دولت محلی سال ۲۰۱۱، در سال ۲۰۰۸ شد. دور اول آزمون سواد و مهارت عملکردی بسیاری را مردود کرد. بیش از نیمی از رای‌دهندگان در انتخابات اولیه ریاست جمهوری زنان بودند. در رای‌گیری اولیه در سطح محلی در سال ۲۰۱۱، میزان مشارکت رای‌دهندگان حدود ۵۰٪ بود. این مسئله لزوم تشویق بیشتر مشارکت در انتخابات و سیاسی زنان را مطرح می‌کند. ازدواج سنتی و زندگی خانوادگی. آداب و رسوم سنتی،
ازدواج سنتی و زندگی خانوادگی. آداب و رسوم سنتی، ازدواج‌های مرتب شده بر اساس روابط خانوادگی و قومی، در اواخر قرن بیستم با ازدواج‌هایی مبتنی بر محبت متقابل جایگزین شده بود. حداقل سن شانزده برای زنان و بیست و یک سال برای مرداد رایج بود. نهاد کودک‌همسری، زمانی نسبتاً گسترده، تا حدود زیادی با مدرن شدن بوتان رو به زوال قرار گرفت، و در اواخر قرن بیستم تنها بقایای این عمل وجود داشت.
قلعه دیاربکر یا قلعه دیار بکر و همچنین قلعه ئامه‌د (به زبان کردی)، یک قلعه تاریخی در سور، واقع در دیاربکر کشور ترکیه است. دروازه‌های اصلی قلعه عبارتند از: دروازه داج (کوه)، دروازه اروفا، دروازه ماردین و دروازه ینی (جدید). این دیوارها از شهر قدیمی رومی Amida آمده و در اواسط قرن چهارم میلادی توسط امپراتور کنستانسیوس دوم به شکل امروزی ساخته شده‌اند. این دیوارها پس از دیوار چین وسیع‌ترین و طولانی‌ترین دیوارهای دفاعی کامل در جهان هستند (برای نمونه، دیوارهای تئودوسیوس از آن درازترند اما ممتد نیستند). یونسکو این
از آن درازترند اما ممتد نیستند). یونسکو این ساختمان را در سال 2000 به فهرست اولیه خود اضافه کرد، و آن را به عنوان میراث جهانی در سال 2015 به همراه باغ‌های هویزل ذکر کرد. حفاظت. از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۷، که در زمان شهرداری Feridun ikelik آغاز شد، مرمت اصلی دیوارهای قلعه اعدام شد. ساختمانهایی که به‌طور مستقیم بر روی دیوار ساخته شده بودند، از بین رفتند، دیوارها تمیز شدند و یک پارک در کنار دیوارها تعبیه شد. گرچه خود دیوارها و قلعه زمانی با دیوار بزرگ چین مقایسه می‌شدند، اما با شروع جنگ‌ها در سال ۲۰۱۵، این تغییر شکل
اما با شروع جنگ‌ها در سال ۲۰۱۵، این تغییر شکل گرفت. با ادامه جنگ، دولت ترکیه و یونسکو به‌طور مشترک تلاش خود را برای بازسازی و حفظ آغاز کردند و قصد داشتند ظرف دو سال آن را به اتمام برسانند و با تخریب بخشی از شهر شروع کردند. در تاریخ ۴ ژوئیه ۲۰۱۵، یونسکو قلعه و باغ فرهنگی باغی دیگر را به فهرست میراث جهانی یونسکو اضافه کرد. تمرکز اصلی یونسکو بیشتر از میراث زمین، محافظت از محیط زیست سرزمین بود. نخست‌وزیر ترکیه همچنین از برنامه‌هایی برای بازسازی دیوارهای شهر به عنوان یک جاذبه بزرگ توریستی که قصد داشت شبیه به
عنوان یک جاذبه بزرگ توریستی که قصد داشت شبیه به پاریس باشد، سخن گفت. این مسئله جنجالهای قابل توجهی را در دیاربکر برانگیخت و برخی از افراد محلی اظهار داشتند که میراث فرهنگ باستانی خود را از دست می‌دهند. معماری. قلعه دیاربکر با سنگ، بازالت سیاه و خشت ساخته شده‌است و بسیاری از بازسازی‌ها را پشت سر گذاشته‌است. استحکامات بازالت فوق‌العاده بادوام است، یکی از دلایلی که این ساختار برای بیش از ۲۰۰۰ سال نسبتاً دست نخورده مانده‌است نیز همین ماندگاری بالاست. قلعه دیاربکر از بهترین نمونه‌های زنده مانده از یک قلعه است
از بهترین نمونه‌های زنده مانده از یک قلعه است که با یک ویژگی طبیعی مانند یک صخره از یک طرف به عنوان مرز ساخته شده‌است. این دیوارها دارای یک کارکرد نمادین و همچنین یک هدف دفاعی است و دارای کتیبه‌هایی بر روی دیوارهای داخلی شهر (قلعه) است که گواهی بر تاریخ شهر دیاربکر است. امروزه قلعه دیاربکر را می‌توان به دو دسته بیلی و ارگ تقسیم کرد. در شمال شرقی ارگ حاوی اولین شهرک داخل دیاربکر است و آن دیوارها به طول ۵۹۸ متر امتداد دارند. نقشه‌های قلعه حاکم بر دو شکل مختلف ساختمان، دایره ای و چهار ضلعی است. دیوارها به پنج
ساختمان، دایره ای و چهار ضلعی است. دیوارها به پنج گروه تقسیم می‌شدند که چهار تای آنها شامل برجهایی در اطراف چهار دروازه اصلی بود، در حالی که پنجم شامل برج‌های ارگ بود. مشخص شده‌است که ۶۵ برج ۸۲ برج اصلی هنوز در قسمت بیرونی دیوارهای شهر باقی مانده و ۱۸ برج ارگ نیز امروز باقی مانده‌است. به دلیل اختلافات فرهنگی، این قلعه دستخوش تغییراتی شده‌است. تاریخ. قلعه دیاربکر در دوره روم و عثمانی ساخته و مورد استفاده قرار گرفته و بازسازی شده‌است. از جمله بقایای هورایی‌ها، مادها، رومی‌ها، ساسانیان، بیزانس‌ها، مروانیان
مادها، رومی‌ها، ساسانیان، بیزانس‌ها، مروانیان (کردها)، ایوبیان (کردها) و عثمانی‌ها است. این شهر به عنوان یک شخصیت چند فرهنگی، چند زبانه و چند فرهنگی شناخته می‌شود. اخیراً، جنگ بین ارتش ترکیه و چریکهای کرد منجر به خسارت به قلعه و بناهای اطراف شده‌است.
قطار تندرو پکن–شانگهای () یک قطار تندرو در کشور چین است که از شهر پکن شروع و در شهر شانگهای به پایان می‌رسد. این خط که در سال ۲۰۱۱ راه‌اندازی شده دارای ۲۴ ایستگاه و ۱۳۱۸ کیلومتر طول دارد. این طولانی‌ترین خط راه‌آهن پرسرعت جهان است که تاکنون در یک مرحله ساخته شده‌است.
دژ روهتاس (پنجابی، ؛ "کیلا روتاس") استحکامات متعلق به قرن شانزدهم است که در نزدیکی شهر جلهم در استان پنجاب در پاکستان واقع شده‌است. این قلعه در زمان سلطنت شیر شاه سوری بین سالهای ۲۵۱۶ تا ۲۵۱۸ ساخته شده‌است. این قلعه برای سرکوب محلی قبایل گاخار پوتهار منطقه طراحی شده‌است. قبایل گاخار متحدین امپراتوری گورکانی هند بودند و از به رسمیت شناختن شیر شاه سوری امتناع ورزیدند. این قلعه یکی از بزرگترین و عالی‌ترین دژهای ساخته شده در شبه‌قاره هند است. روهتاس هرگز با زور یورش فتح نگردید، و سالم و به طول قابل قبولی دست
یورش فتح نگردید، و سالم و به طول قابل قبولی دست نخورده حفظ شده‌است. این قلعه به دلیل داشتن دیوارهای دفاعی بزرگ و چندین دروازه یادبود مشهور است. قلعه روهتاس در سال ۱۹۹۷ توسط یونسکو به عنوان میراث جهانی به دلیل «نمونه ای استثنایی از معماری نظامی مسلمانان آسیای میانه و جنوبی» ثبت شده‌است. محل. این قلعه در هشت کیلومتری جنوب جاده گرند ترانک واقع شده‌است. تقریباً ۱۶ کیلومتری شمال جهلوم، و در نزدیکی شهر دینا و ۳ کیلومتری خواجه قرار دارد. جاده تاریخی "شهرک اعظم" یک بار در مجاورت دیوار بیرونی قلعه گذشت. قلعه روهتاس
بار در مجاورت دیوار بیرونی قلعه گذشت. قلعه روهتاس بر روی تپه ای مشرف به یک دره ساخته شده‌است که رودخانه "کوهان" با یک جریان فصلی به نام "پارنال خاس" در محدوده تیلا جوگیان قرار دارد. قلعه حدود بالاتر از محیط اطراف خود و از سطح دریا قرار دارد و مساحتی بیش از دارد. پیش زمینه. این قلعه توسط شیرشاه سوری، بنیانگذار امپراتوری سور ساخته شد. این قلعه به منظور جلوگیری از پیشرفت امپراتوری مغول، همایون، که به دنبال شکست در "نبرد قنوج" به ایران تبعید شده بود، طراحی و ساخته شده‌است. این قلعه یک موقعیت استراتژیک بین
و ساخته شده‌است. این قلعه یک موقعیت استراتژیک بین منطقه کوهستانی افغانستان و دشت‌های پنجاب را در اختیار دارد و برای جلوگیری از بازگشت امپراتور مغول به هندوستان قرار داشت. همچنین برای سرکوب محلی قبایل گاخار که از متحدین امپراتوری مغول بودند و از به رسمیت شناختن شیر شاه سوری امتناع ورزیدند استفاده می‌شده‌است. تاریخ. دوره سور. قدمت این قلعه به سلسله سور برمی گردد، جایی که امپراتور شیرشاه سوری دستور داد این قلعه پس از پیروزی وی بر روی امپراتور مغول ساخته شود. ساخت قلعه در سال ۱۵۴۱ آغاز شد. در درجه اول به عنوان
قلعه در سال ۱۵۴۱ آغاز شد. در درجه اول به عنوان دفاع در برابر مغول‌ها ساخته شده‌است. دوره مغول. این قلعه به زودی در سال ۱۵۵۵ به امپراتور مغول نصیرالدین همایون واگذار شد، پس از آنکه فرماندار محلی، تاتار خان کیکو، قلعه را پس از پیشروی و پیشرفتهای ارتش مغول ترک کرد.
باغ‌های هوسال (به ترکی: Hevsel Bahçeleri)، هفتصد هکتار از اراضی زراعی و حاصلخیز در نزدیکی دجله در شرق ترکیه، بین قلعه دیاربکر و رودخانه است. این شهر مستحکم توسط یک سیستم دو بخشی از دیوارهای دفاعی محصور شده بود و باغها که از چشمه‌هایی در شیب تند، تغذیه می‌شدند؛ نقش مهمی در تأمین و آب رسانی شهر را داشتند. این باغ‌ها در سال 2013 به لیست اولیه یونسکو اضافه شدند، و در سال 2015 به همراه دیوارهای قلعه دیاربکر به یک میراث جهانی تبدیل شدند. تاریخ. باغ‌های هوسال برای اولین بار در تواریخ آرامیان مربوط به قرن نهم قبل
اولین بار در تواریخ آرامیان مربوط به قرن نهم قبل از میلاد ذکر شده‌است، شهرک دیاربکر در تپه فوق از اوایل این بنا تأسیس شده‌است. دیاربکر (که در ابتدا آمید نامیده می‌شد) مشرف به رود دجله ساخته شده‌است. در سال ۸۶۶ قبل از میلاد، این شهر توسط آشورنسیرپال دوم پادشاه آشور محاصره شد و با سقوط شهر، باغها به عنوان نوعی مجازات از بین رفت. این شهر مستحکم در دوره هلنیستی و در دوران امپراتوری روم، ساسانی، بیزانس، اسلامی و عثمانی تا زمان مدرن از اهمیت ویژه ای برخوردار بوده‌است. باغ‌های هوسال با هدف تأمین آب و غذا برای
باغ‌های هوسال با هدف تأمین آب و غذا برای ساکنان بین شهر و رودخانه ایجاد شده‌است. بالاترین قسمت باغ برای شهرنشینان از اهمیت حیاتی برخوردار بود. باغها به دلیل نقش مهمی که در اختیار داشتند، مقدس بوده و با باغ عدن مقایسه شده‌اند. تا سال ۱۶۵۵ این باغ‌ها شامل هر دو ساحل دجله بود و گفته می‌شد این باغ‌ها با باغچه‌های گلهای معطر، تاکستان‌ها، باغچه‌های گل سرخ و باغچه‌های ریحان پر شده بودند. مسافران قرن نوزدهم از دیدن بسیاری از سبزیجات و میوه‌های رشد یافته خبر دادند و در مورد خربزه، انگور و زردآلو و هندوانه‌های معروف
در مورد خربزه، انگور و زردآلو و هندوانه‌های معروف که در جزایر شنی که توسط رودخانه بافته تشکیل شده‌اند، اظهار نظر کردند. این باغ‌ها با شهر یکپارچه شده بودند که صنوبر و درختان میوه باغ‌های مختلف سبزیجات را از هم جدا می‌کردند و فاضلاب‌های موجود در شهر جهت تهیه باروری و هدایت چرخ‌های آب به کانال منتقل می‌شوند. درختان توت برای حمایت از صنعت ابریشم در این شهر رشد می‌کردند، و از چوب صنوبر و بید چوب ساخته می‌شد و بر روی قایق‌ها به استان موصل حمل می‌شد. امروزه حدود یک سوم از باغ‌ها برای کشت گلدانهای بومی و مابقی
یک سوم از باغ‌ها برای کشت گلدانهای بومی و مابقی برای کشت طیف وسیعی از محصولات استفاده می‌شود. کلم، اسفناج، کاهو، تربچه، پیاز سبز، جعفری، آب گلدان، بادمجان، کدو، گوجه فرنگی، فلفل و لوبیا، هلو، زردآلو، آلو، گیلاس، انجیر، توت و آجیل از جمله این محصولات محسوب می‌شوند. حفاظت. این باغ‌ها تا به امروز هنوز در حال کشت هستند، اما تمامیت آنها توسط مشاغل و مسکن‌های غیرمجاز که در پایه قلعه تأسیس شده‌اند تهدید می‌شوند. نگرانی‌های دیگر کانال‌های زهکشی مسدود شده و کیفیت آب است. استخراج آب از دره دجله باعث کاهش جریان آب در
است. استخراج آب از دره دجله باعث کاهش جریان آب در رودخانه و کاهش عمق دوره ای آب می‌شود.
بهشت زهرا نام گورستانی در شهر کرمانشاه است که در سال ۱۳۹۳ تأسیس شده‌است. این گورستان که زیر نظر سازمان آرامستان‌های شهرداری کرمانشاه قرار دارد، در نزدیکی روستای بریموند در جنوب شرق شهر کرمانشاه و در فاصلهٔ ۲ کیلومتری گورستان باغ فردوس قرار دارد. در این گورستان تنها پیروان تشیع و یارسان دفن می‌شوند و اهل تسنن، مسیحی‌ها، یهودی‌ها و بهاییان کرمانشاه هر یک برای خود گورستانی جداگانه دارند. تاریخچه. در گذشته دو گورستان بزرگ کرمانشاه در مکان خیابان آرامگاه کنونی و دیگری در خیابان شباب کنونی قرار داشتند و چند
و دیگری در خیابان شباب کنونی قرار داشتند و چند گورستان محلی کوچک نیز وجود داشت. گورستان قدیمی کرمانشاه در سال ۱۳۵۱ با نام گورستان باغ فردوس تأسیس شد. از سال ۱۳۸۲ همزمان با نزدیک شدن باغ فردوس به نهایت ظرفیت خود، برای تأسیس گورستان جدیدی در شهر کرمانشاه برنامه‌ریزی شد و در این راستا از سال ۱۳۹۲ کار تملک اراضی به میزان ۳۰ هکتار و احداث ساختمان‌های مرتبط شامل حسینیه، غسالخانه، نگهبانی و مراکز رفاهی در مکان مورد نظر انجام شد. خاکسپاری در این گورستان از سال ۱۳۸۵ آغاز شده‌است و در مرداد ۱۳۹۳ گفته‌شد که روزانه ۱۵
آغاز شده‌است و در مرداد ۱۳۹۳ گفته‌شد که روزانه ۱۵ تا ۲۰ نفر در این گورستان به خاک سپرده می‌شوند. تخلف اقتصادی. موضوع گورهای گران‌قیمت و بازار سیاه قبر در آذرماه ۱۳۹۸ در رسانه‌های استان کرمانشاه مطرح شد. بر اساس گزارش‌های منتشرشده سازمان آرامستان‌های شهرداری کرمانشاه در ازای طبقهٔ دوم یک قبر ۳۰ ساله، مبلغ ۲ میلیون و ۱۰۰ هزار تومان طلب کرده که پس از شکایت خریدار مشخص می‌گردد که این سازمان بدون ارجاع موضوع به ستاد تنظیم بازار اقدام به افزایش قیمت قبر در گورستان بهشت زهرا نموده و در مجموع از محل فروش ۴۹ قبر یک
بهشت زهرا نموده و در مجموع از محل فروش ۴۹ قبر یک طبقه و ۲۱۸ قبر دوطبقه در این گورستان، در مجموع مبلغ ۲ میلیارد و ۶۴۷ میلیون تومان تخلف مرتکب شده‌است.
ایستگاه راه‌آهن پکن جنوبی () بزرگترین ایستگاه راه‌آهن در شهر پکن، چین است. این ایستگاه که در سال ۲۰۰۸ تأسیس شده به قطار تندرو پکن–شانگهای، راه‌آهن بین‌شهری پکن–تیانجین و خط راه‌آهن پکن–شانگهای متصل است.
آرامگاه آصف خان () آرامگاه یادمانی از قرن هفدهم است که در باغ شهدارا، در شهر لاهور، پنجاب واقع شده‌است. این بنا برای دولتمرد امپراتوری گورکانی هند میرزا حسن آصف‌خان، با عنوان "آصف خان ساخته شده‌است". آصف خان برادر نورجهان و برادر داماد امپراتور مغول جهانگیرشاه بود. مقبره آصف خان در مجاورت آرامگاه جهانگیر و در نزدیکی مقبره نور جهان واقع شده‌است. آرامگاه آصف خان در یک سبک معماری آسیای مرکزی، و معماری پارسی به سبک چارباغ ساخته شده بود. زمینه. آصف خان برادر امپراتور نور جهان و پدر ارجمند بانو بیگوم بود که به
نور جهان و پدر ارجمند بانو بیگوم بود که به اسم ممتاز محل وصیت نامه شاه جهان شناخته می‌شد. در سال ۱۶۳۶، وی به عنوان "خان" و فرمانده کل ارتقاء یافت و یک سال بعد فرماندار لاهور شد. آصف خان در ۱۲ ژوئن ۱۶۴۱ در نبرد با نیروهای شورشی رجا جگات سینگ درگذشت؛ و مقرر گردید که مقبره وی در مجتمع آرامگاه شهدآرا باغ در لاهور توسط شاه جهان ساخته شود. تاریخ. امپراتور شاه جهان پس از درگذشت خان در سال ۱۶۴۱، آرامگاه را ساخت. به گفته عبدالحمید لاهوری، نویسنده "پادشاهنامه"، این آرامگاه به مدت ۴ سال تا سال ۱۶۴۵ با هزینه ۳۰۰۰۰۰