payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کمی سپس، کمیتهٔ زبان بنگال شرقی به ریاست مولانا اکرم خان تشکیل شد تا از مشکلات موجود گزارشی تهیه نماید. این کمیته گزارش خود را در تاریخ ۹ دسامبر ۱۹۵۰ تکمیل نمود. حکومت پیشنهاد داد که از این پس، بنگالی را با الفبای عربی بنویسند تا اختلافات زبانی حل شود. وقایع سال ۱۹۵۲. با جانشینی خواجه ناظم‌الدین به جای جناح در پست فرمانداری کل، بحث‌ها بر سر بنگالی-اردو ادامه یافت و ناظم‌الدین در سخنرانی ۲۷ ژانویهٔ ۱۹۵۲، از سیاست «فقط اردو» حمایت کرد. در ۳۱ ژانویه کمیته عملی زبان مرکزی همه احزاب، به ریاست مولانا بهشانی در
زبان مرکزی همه احزاب، به ریاست مولانا بهشانی در کتابخانهٔ محوطهٔ دانشگاه داکا برگزار شد. پیشنهاد دولت مرکزی برای نوشتن زبان بنگالی با خط عربی در این جلسه با مخالفت شدید روبرو شد. کمیتهٔ عملی خواهان برپایی اعتراضات عمومی در ۲۱ فوریه شد، که شامل راهپیمایی و اعتصاب بود. در تلاش برای جلوگیری از تظاهرات، حکومت در داکا وضعیت بخش ۱۴۴ اعلام کرد تا هرگونه تجمع و اعتراضات ممنوع شود. ۲۱ فوریه. در ساعت ۹ صبح، دانشجویان دانشگاه داکا، با اطلاع از ابلاغ وضعیت بخش ۱۴۴، تصمیم گرفتند تجمعی ترتیب دهند. نایب‌رئیس دانشگاه و
گرفتند تجمعی ترتیب دهند. نایب‌رئیس دانشگاه و چند تن دیگر از کارکنان نیز در میان نیروهای پلیس مسلحی بودند که پردیس دانشگاه را محاصره کرده بود. ساعت یازده و ربع، دانشجویان نزدیک ورودی دانشگاه تجمع و سعی کردند خط محاصرهٔ پلیس را بشکنند. نیروی پلیس برای اخطار به دانشجویان، اقدام به شلیک گاز اشک‌آور به سمت در ورودی کرد. بخشی از دانشجویان به سوی دانشکدهٔ پزشکی گریختند و عده‌ای دیگر جلوی در ورودی، مقابل پلیس‌ها صف کشیدند. نایب رئیس دانشگاه از پلیس تقاضا کرد شلیک نکنند و به دانشجویان دستور داد محوطه را ترک کنند.
نکنند و به دانشجویان دستور داد محوطه را ترک کنند. با این حال هنگام ترک محوطه، پلیس چندین دانشجو را به اتهام نقض بخش ۱۴۴ دستگیر کرد. دانشجویان خشمگین از این واقعه، به نزدیکی مجلس مقننه بنگال شرقی رفتند و خواهان‌ مقاومت نمایندگان مجلس شدند. وقتی که تعدادی از دانشجویان برای ورود به ساختمان هجوم می‌آوردند. پلیس آتش گشود و تعدادی از معترضان شامل عبدالسلام، رفیق الدین احمد، صوفی الرحمان، ابو البرکت و عبدالجبار را کشت. خبر کشته شدن دانشجویان در شهر پیچید و در نتیجه مغازه‌ها، ادارات و حمل و نقل عمومی دست به اعتصاب
مغازه‌ها، ادارات و حمل و نقل عمومی دست به اعتصاب زدند. در مجلس، شش نماینده، ازجمله مانورانجان دهار، بوشونتوکومار داس، شمس‌الدین احمد و دیرندرانات داتا درخواست کردند که نخست‌وزیر نورالامین از مجروحین در بیمارستان عیادت کند و فردا صبح عزای عمومی اعلام شود. برخی از دیگر نمایندگان، مانند مولانا عبدالرشید ترکاباشیش، شرف‌الدین احمد، شمس‌الدین احمد خوندکار و مسیح‌الدین احمد از پیشنهاد حمایت کردند. لیکن نخست‌وزیر نورالامین با آن مخالفت کرد. ۲۲ فوریه. اعتراضات به دیگر شهرهای استان نیز کشیده شد و مردم اجرای بخش ۱۴۴
شهرهای استان نیز کشیده شد و مردم اجرای بخش ۱۴۴ و اقدامات پلیس را محکوم کردند. بیش از ۳۰٬۰۰۰ نفر از مردم در سالن پردیس دانشگاه گرد آمدند. با ادامهٔ اعتراضات، واکنش پلیس منجر به مرگ چهار تن دیگر نیز شد. رخدادها موجب شد کارمندان و فروشندگان و سایر سازمان‌های مختلف همچون دانشکده‌ها، بانک‌ها و ایستگاه رادیو به اعتصاب بپیوندند و سر کار حاضر نشوند. معترضان دفتر دو روزنامهٔ حامی حکومت، "جوبیله پرس" و "اخبار صبح"، را به آتش کشیدند. پلیس هم به حاضران در مراسم تشییع جنازه، که از خیابان نواب‌پور می‌گذشتند، شلیک کرد.
جنازه، که از خیابان نواب‌پور می‌گذشتند، شلیک کرد. تیراندازی موجب کشته شدن چندین تن، از جمله صوفی الرحمان و پسر بچه‌ای ۹ ساله به نام احی‌الله شد. ادامهٔ ناآرامی‌ها. تمام ساعات شب ۲۳ فوریه، دانشجویان دانشکدهٔ پزشکی مشغول کار بر روی ساخت جایگاه شهید بودند. بنا در بامداد ۲۴ فوریه با دست‌نوشته‌ای با عبارت "Shaheed Smritistombho"، به‌ معنای «جایگاه شهيد»، تکمیل شد. ماحصل کار با حضور پدر یکی از فعالان کشته شده رونمایی شد، ولی در ۲۶ فوریه به دست پلیس تخریب گشت. در ۲۵ فوریه، کارگران صنعتی شهرستان ناراین‌گنج به
در ۲۵ فوریه، کارگران صنعتی شهرستان ناراین‌گنج به اعتصاب عمومی پیوستند. یکی از معترضان در ۲۹ فوریه با ضرب و شتم مأموران پلیس روبرو شد. حکومت اخبار و گزارش‌ها را سانسور کرد و آمار خلاف واقع تلفات تظاهرکنندگان را به رسانه‌ها تحمیل نمود. بسیاری از رسانه‌های حامی حکومت هندوها و کمونیست‌ها را عامل شورش و نارضایتی دانشجویان عنوان کردند. اقوام ابوالبرکت و رفیق‌الدین احمد سعی کردند پلیس را به قتل محکوم کنند ولی ناکام ماندند. در ۸ آوریل گزارش حکومت از رخدادها، به گونه‌ای بود که هرگونه توجیه دقیق برای شلیک پلیس به
بود که هرگونه توجیه دقیق برای شلیک پلیس به دانشجویان قابل اثبات نبود. واکنش‌ها در پاکستان غربی. اگرچه جنبش زبانی موجب ایجاد ناسیونالیسم قومی در میان بسیاری از مردم بنگال شرقی و سپس پاکستان شرقی شد، از سویی موجب دشمنی میان صاحب منصبان دو بال پاکستان را فراهم کرد. این جنبش در بال غربی قلمرو پاکستان، به شکل یک قیام مقطعی علیه منافع ملی پاکستانیان در نظر گرفته می‌شد. نپذیرفتن سیاست «فقط اردو» به عنوان سرپیچی از فرهنگ اسلامی-فارسی مسلمانان و ایدئولوژی بنیادین پاکستان، نظریه دو ملت دیده می‌شد. برخی سیاستمداران
نظریه دو ملت دیده می‌شد. برخی سیاستمداران با نفوذ بال غربی پاکستان، اردو را به منزلهٔ دستاورد فرهنگ اسلامی هندوستان می‌دانستند، ولی به بنگالی به دید فرهنگ بنگال «هندوگراییده» می‌نگریستند. بسیاری از حامیان اردو معتقد بودند که تنها یک زبان که بومی پاکستان نباشد، می‌تواند به عنوان زبان ملی شناخته گردد. این طرز تفکر مخالفت‌هایی را در بال غربی پاکستان نیز برانگیخته بود؛ زیرا در آن ناحیه هم گونه‌های زبانی متنوعی وجود داشتند. در سال ۱۹۶۷، ایوب خان، دیکتاتور نظامی، گفت: «بنگال شرقی … همچنان تحت تأثیر و نفوذ فرهنگ
گفت: «بنگال شرقی … همچنان تحت تأثیر و نفوذ فرهنگ هندو است.» پس از ۱۹۵۲. کمیتهٔ عملی زبان مرکزی همه احزاب، با حمایت عوامی لیگ بنگلادش، تصمیم گرفت مراسم یادمان شهدای ۲۱ فوریه را برگزار کند. در نخستین سالگردی که برای کشته‌شدگان برگزار شد، مردم در سراسر بنگال شرقی سیاه به تن کردند. غالب ادارات، مراکز آموزشی و بانک‌ها به این خاطر تعطیل بودند. گروه‌های دانشجویی با دانشکده و ادارهٔ پلیس موافقت کردند که مطابق قانون رفتار کنند. بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ نفر در تجمع عمومی داکا شرکت کردند. این گردهمایی با فراخوان رهبران اجتماع
شرکت کردند. این گردهمایی با فراخوان رهبران اجتماع و برای آزادی فوری زندانیان سیاسی من‌جمله مولانا بهشانی، ترتیب داده شده بود. از سویی، سیاستمداران پاکستان غربی مثل فضل‌الرحمان با اعلام این که هر کس خواهان رسمیت بنگالی باشد، «دشمن ملت است»، موجب خشم معترضان محلی شدند. دانشجویان و شهروندان بنگال از ممنوعیت برگزاری سالگرد معترضان سرپیچی کردند. شب ۲۱ فوریهٔ ۱۹۵۴ در محوطهٔ دانشگاه داکا تظاهرات با اهتزاز پرچم‌های سیاه آغاز شد. جبههٔ متحد در ۱۹۵۴. در انتخابات مجلس سال ۱۹۵۴ سیاستمداران مخالف قدرت گرفتند. حزب حاکم
سال ۱۹۵۴ سیاستمداران مخالف قدرت گرفتند. حزب حاکم مسلم لیگ، اپوزسیون جبههٔ متحد را که —به رهبری ابوالقاسم فضل الحق و عوامی لیگ— خواستار خودمختاری بیشتر برای پاکستان شرقی بود، تقبیح کرد؛ فلذا چندین تن از فعالان و رهبران جبههٔ متحد دستگیر شدند. در یک جلسهٔ پارلمانی مسلم لیگ، به ریاست نخست‌وزیر، محمد علی بوگرا، بالاخره به درخواست رسمیت زبان بنگالی رسیدگی شد. این مسئله موج بزرگی از مخالفان را که دارای زبان‌های بومی مختلفی بودند، برانگیخت. حامیان اردو مانند مولوی عبدالحق هرگونه اعطای وضعیت رسمی به بنگالی را
عبدالحق هرگونه اعطای وضعیت رسمی به بنگالی را محکوم می‌کردند. او به شخصه ۱۰۰٬۰۰۰ تن از مخالفان تصمیم مسلم لیگ را گرد هم آورد. در نتیجه، طرح با شکست مواجه شد و جبههٔ متحد در مجلس مقننه پیروزی قاطعی به دست آورد؛ که این حاکی از افول بی‌سابقه و تاریخی آرای مسلم لیگ در مجلس بود. وزارت جبههٔ متحد دستور تأسیس آکادمی بنگلا را برای ترویج، گسترش و حفظ زبان، ادبیات و میراث بنگالی صادر کرد. با این حال، قدرت‌گیری جبههٔ متحد موقتی بود، چنان‌که فرماندار کل وقت، غلام محمد، دولت را ملغا کرد و از ۳۰ مه ۱۹۵۴ حکومت را رأساً به
را ملغا کرد و از ۳۰ مه ۱۹۵۴ حکومت را رأساً به دست گرفت. جبههٔ متحد پس از پایان کار رژیم این فرماندار، در ۶ ژوئن ۱۹۵۵، مجدداً وزارت را تشکیل داد. با این وجود عوامی لیگ در این کامیانه سهیم نشد. با به قدرت رسیدن جبههٔ متحد، مراسم سالگرد ۲۱ فوریهٔ ۱۹۵۶ برای نخستین بار در فضایی آرام برگزار شد. دولت از پروژهٔ بزرگی برای ساخت بنای شهید منار جدید، حمایت نمود. نشست مجلس مؤسسان، جهت ابراز همدردی با خانوادهٔ دانشجویان مقتول توسط پلیس، به مدت پنج دقیقه سکوت نمود. تظاهرات گسترده‌ای توسط رهبران بنگال تدارک دیده شد و
گسترده‌ای توسط رهبران بنگال تدارک دیده شد و تمامی کسب و کارها و ادارات عمومی نیز بسته شدند. وضعیت رسمیت زبان در قانون اساسی. در ۷ مه ۱۹۵۴، مجلس مؤسسان با پشتیبانی عامی لیگ به زبان بنگالی وضعیت رسمی بخشید. زمانی که قانون اساسی پاکستان در ۲۹ فوریهٔ ۱۹۵۶ تصویب شد، بنگالی در کنار اردو، مطابق سند ۲۱۴(۱)، به عنوان زبان‌ رسمی اعلام شد. با این وجود در حکومت نظامی ایوب خان مجدداً اردو تنها زبان ملی کشور معرفی شد. در ۶ ژانویهٔ ۱۹۵۹، دولت نظامی از تک‌زبانی منصرف شد و مجدداً مطابق قانون اساسی ۱۹۵۶، هر دو زبان را رسمی
مجدداً مطابق قانون اساسی ۱۹۵۶، هر دو زبان را رسمی دانست. آسام. خارج از مرزهای بنگال شرقی، جنبش برابری زبانی بنگال‌ها در ایالت آسام هند هم طرفدارانی یافت. در ۱۹ مه ۱۹۶۱، ۱۱ بنگالی معترض که خواهان رسمیت یافتن زبان خود بودند، با شلیک گلولهٔ پلیس در ایستگاه راه‌آهن سیلچار آسام کشته شدند. سپس زبان بنگالی در سه ناحیهٔ‌‌ی آسام، که بنگال‌ها دارای شمار بیشتر جمعیت آنجا بودند، به عنوان یکی از زبان‌های رسمی شناخته شد. استقلال بنگلادش. گرچه خواستهٔ رسمیت یافتن زبان در ۱۹۵۶ حل شد، حکومت نظامی ایوب‌خان منافع پاکستان
در ۱۹۵۶ حل شد، حکومت نظامی ایوب‌خان منافع پاکستان غربی را بر پاکستان شرقی ترجیح می‌داد. علی‌رغم این‌که مردم پاکستان شرقی داری شمار بیشتر جمعیت کشور بودند، در مسائلی همچون خدمات مدنی، نظامی، تأمین بودجه و دیگر کمک‌های دولتی، در اقلیت قرار داشتند. این مهمترین خواسته از حکومت نمایندگان در دولت تازه بود. عوامی لیگ اصلی‌ترین خواسته‌اش از حکومت را به وجود آوردن تعادل در اقتصاد ناحیه‌ها و از میان بردن اختلاف میزان رشد در مناطق عنوان می‌کرد، که در قالب جنبش ۶-پوینت، برای خودمختاری استانی بیشتر، بروز یافت. یکی دیگر
برای خودمختاری استانی بیشتر، بروز یافت. یکی دیگر از خواسته‌های جنبش مذکور تغییر نام پاکستان شرقی به «بنگلادش» (سرزمین/کشور بنگال) بود، که متعاقباً جنگ استقلال را در پی داشت. میراث. بنگلادش. جنبش زبان تأثیرات شگرفی بر فرهنگ مردم بنگلادش گذاشت و روح تازه‌ای بر گسترش و ترویج زبان، ادبیات و فرهنگ بنگالی دمید. ۲۱ فوریه، به عنوان روز شهید به یک تعطیلی ملی مهم تبدیل شد. نمایشگاه ماهانه‌ای به نام نمایشگاه کتاب اکوشی هر ساله به یاد این جنبش برگزار می‌شود. "اکوشی پاداک" ، یکی از بالاترین نشان‌های شهروندی بنگلادش،
، یکی از بالاترین نشان‌های شهروندی بنگلادش، سالانه به یاد قربانیان جنبش اهدا می‌گردد. ترانه‌ای از عبدالغفار چودهاری به نام "اکوشر گان"که توسط شهید الطاف محمود تنظیم شد، و همچنین نمایشنامه‌ها، آثار هنری و اشعار، نقش بسزایی در تحریک احساسات عمومی در طول جنبش داشتند. از همان فوریهٔ ۱۹۵۲، آثار هنری مانند شعرها، ترانه‌ها، رمان‌ها، نمایشنامه‌ها، فیلم‌ها، کارتون‌ها و نقاشی‌ها، از زاویه‌های گوناگون به این جنبش پرداختند. از معروف‌ترینِ آنها می‌توان به اشعار "بُرُنمالا، عمر دوخینی برونمالا" و "فوریهٔ ۱۹۶۹" سرودهٔ
عمر دوخینی برونمالا" و "فوریهٔ ۱۹۶۹" سرودهٔ شمس الرحمان، فیلم سینمایی "برگرفته از زندگی" ساختهٔ ظاهر ریحان، نمایشنامهٔ "کوبور" ساختهٔ مونیر چودهاری و رمان "اکوشی فوریه" اثر ریحان و "آرتوناد" از شوکت عثمان اشاره کرد. دو سال پس از تخریب اولین بنای یادبود، یک "شهید منار" (یادمان شهدا) جدید، برای یادبود دانشجویان کشته شده، در سال ۱۹۵۴ احداث شد. کار ساخت این بنای بزرگ با معماری حمیدالرحمان در سال ۱۹۵۷ با حمایت وزارت جبههٔ متحد آغاز شد. مدل حمیدالرحمان شامل مجموعه‌ای بزرگ در محوطهٔ دانشکدهٔ پزشکی داکا بود. طراحی
بزرگ در محوطهٔ دانشکدهٔ پزشکی داکا بود. طراحی این بنا شامل یک ستون نیم دایره بود که نمادی از مادر و فرزند شهیدش در میانهٔ تصویر جای دارد. اگرچه قانون مالیات ۱۹۵۸ کار ساخت بنا را با مشکل مواجه کرد، ساختمان مذکور در ۲۱ فوریهٔ ۱۹۶۳ توسط مادر ابوالبرکت، حسنه بیگم، تکمیل و افتتاح شد. نیروهای نظامی پاکستان در زمان جنگ آزادی‌بخش بنگلادش در سال۱۹۷۱ بار دیگر بنای یادبود را ویران کردند ولی دولت بنگلادش مجدداً در سال ۱۹۷۳ آن را بازسازی نمود. نخستین تلویزیون خصوصی بنگلادش، اکوشی تلویزیون هم به احترام این جنبش نامگذاری
اکوشی تلویزیون هم به احترام این جنبش نامگذاری شده‌است. هند. ایالات بنگال غربی و تریپورا در هند هم ۲۱ فوریه را به تکریم قربانیان گمنام می‌گذرانند. علاوه بر این، همهٔ مردمان بنگالی در هند و این سوی مرزها، این روز را به یاد کشته‌های زبان اول گرامی می‌دارند. در ایستگاه قطار سیلچار تصاویر و یادمانی از ۱۱ دانشجوی مقتول قرار داده شده و به آنجا ایستگاه قطار بهاشا شهید می‌گویند. در جهان. بنگلادش رسماً به یونسکو پیشنهاد داد ۲۱ فوریه به عنوان روز جهانی زبان مادری ثبت گردد. در تاریخ ۱۷ نوامبر ۱۹۹۹ و در ۳۰مین اجلاس
گردد. در تاریخ ۱۷ نوامبر ۱۹۹۹ و در ۳۰مین اجلاس عمومی یونسکو، این پیشنهاد به اتفاق آرا مورد موافقت قرار گرفت.
عبدالله آدم حمدوک آدم (زاده ۱ ژانویه ۱۹۵۶) نخست‌وزیر سودان از ۲۱ اوت ۲۰۱۹ تاکنون است. پیش از این، وی معاون دبیرکل سابق کمیته اقتصادی آفریقا وابسته به سازمان ملل متحد بود. وی مدتی به عنوان اقتصاددان و کارشناس اصلاحات و مدیریت بخش دولتی و مدیریت نهادهای دمکراتیک و برگزاری انتخابات فعالیت داشته‌است. پس از انتقال قدرت از شورای نظامی انتقالی به شورای حاکمیت سودان، شورای حاکمیت حمدوک را در دوره انتقالی به عنوان نخستوزیر منصوب کرد. او در ۲۱ اوت ۲۰۱۹ سوگند یاد کرد. او در جریان کودتای نظامی ۲۵ اکتبر ۲۰۲۱ ربوده شد و
او در جریان کودتای نظامی ۲۵ اکتبر ۲۰۲۱ ربوده شد و به مکانی نامعلوم منتقل شد. وی مجدداً در ۲۱ نوامبر به عنوان نخست‌وزیر تعیین شد. تحصیلات. وی دوره کارشناسی اقتصاد کشاورزی را در دانشگاه خرطوم گذراند. سپس مدرک کارشناسی ارشد اقتصاد و دکترای همین رشته را از دانشکده مطالعات اقتصادی دانشگاه منچستر در انگلیس دریافت کرد. سوابق شغلی. عبدالله حمدوک از سال ۱۹۸۱ تا سال ۱۹۸۷ در وزارت دارائی سودان اشتغال داشت. سپس عازم زیمبابوه شد و تا سال ۱۹۹۵ در یک شرکت مشاوره خصوصی فعّالیت کرد. سپس در همین کشور به عضویت سازمان
فعّالیت کرد. سپس در همین کشور به عضویت سازمان بین‌المللی کار درآمد و تا سال ۱۹۹۷ با این نهاد بین‌المللی همکاری کرد. پس از آن حدوداً به مدت چهار سال دربانک توسعه آفریقا درساحل عاج مشغول به کار شد. سپس به کمیته اقتصادی آفریقا وابسته به سازمان ملل متحد در آدیس آبابا پیوست و مسئولیت‌های متعددی از جمله معاونت دبیرکلی این سازمان را تجربه کرد. حمدوک طی سالهای ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۸، در مؤسسه بین‌المللی دموکراسی و کمک کننده در برگزاری انتخابات فعالیت داشت. پس از آن، از سال ۲۰۱۱ به عنوان کارشناس ارشد اقتصادی و معاون دبیرکل
۲۰۱۱ به عنوان کارشناس ارشد اقتصادی و معاون دبیرکل کمیته اقتصادی آفریقا به کار خود ادامه داد. سال ۲۰۱۶ بان کی مون دبیرکل وقت سازمان ملل متّحد وی را به عنوان معاون دبیر اجرایی کمیسیون اقتصادی سازمان ملل متّحد در آفریقا منصوب کرد. نخست‌وزیری. نام حمدوک سال ۲۰۱۹ طی اعتراضات مردم سودان که منجر به برکناری عمر البشیر از ریاست جمهوری این کشور شد به عنوان یکی از نامزدهای اصلی پست نخست‌وزیری تحت حاکمیت شورای نظامی به ریاست عبد الفتاح البرهان مطرح گردید. پس از انتقال قدرت از شورای نظامی انتقالی به شورای حاکمیت سودان،
از شورای نظامی انتقالی به شورای حاکمیت سودان، شورای حاکمیت حمدوک را در دوره انتقالی به عنوان نخستوزیر منصوب کرد. او در ۲۱ اوت ۲۰۱۹ سوگند یاد کرد. او در جریان کودتای نظامی ۲۵ اکتبر ۲۰۲۱ ربوده شد و به مکانی نامعلوم منتقل شد. در ۲ ژانویه ۲۰۲۲، حمدوک در یک سخنرانی تلویزیونی استعفای خود را از نخست‌وزیری اعلام کرد و گفت که کشور در نقطه عطف خطرناکی قرار دارد و برگزاری یک میزگرد برای دستیابی به یک توافق جدید برای انتقال سیاسی سودان به دموکراسی مورد نیاز است. به گفته منابع، استعفای حمدوک به دلیل عقب‌نشینی ارتش از
منابع، استعفای حمدوک به دلیل عقب‌نشینی ارتش از توافقنامه «عدم مداخله» صورت گرفت.
میکالای استادوب یک کشتی‌گیر فرنگی‌کار اهل بلاروس است. وی در مسابقات قهرمانی کشتی اروپا در سال ۲۰۲۱ موفق به کسب مدال برنز دسته ۹۷ کیلوگرم شده است. منابع. ۲. استاد وب
فوم حافظه‌دار از پلی‌اورتان و مواد شیمیایی افزودشونده دیگر (برای بالا رفتن ویسکوزیته و چگالی آن) تشکیل شده‌است. اغلب به عنوان فوم پلی‌اورتان ویسکوالاستیک یا فوم پلی‌اورتان کم مقاومت (LRPu) شناخته می‌شود. حباب‌های کف یا سلول‌ها باز هستند و ماتریسی را ایجاد می‌کنند که از طریق آن هوا می‌تواند حرکت کند. فوم حافظه دار با چگالی بالاتر در واکنش به گرمای بدن نرم می‌شود و به آن اجازه می‌دهد تا در عرض چند دقیقه شکل بدن را به خود بگیرند. فوم‌های جدید با سرعت بیشتری به شکل اصلی خود برمی‌گردند. تاریخچه. فوم حافظه‌دار در
اصلی خود برمی‌گردند. تاریخچه. فوم حافظه‌دار در سال ۱۹۶۶ طبق قراردادی توسط مرکز تحقیقات آمس ناسا برای بهبود ایمنی کوسن‌های هواپیما ساخته شد. فوم حافظه‌دار حساس به دما در ابتدا به عنوان «فوم فنری آهسته» نامیده می‌شد، امروز آن را فوم گرم می‌نامند. فوم با ایجاد گاز در یک ماتریس پلیمری به‌وجود می‌آید، فوم دارای یک ساختار جامد سلولی باز است که با فشار بر روی آن تطبیق می‌یابد، و در نهایت به آرامی به‌شکل اصلی خود بازمی‌گردد. در مراحل بعدی این فوم در وسایل پزشکی مانند پدهای میز اشعه ایکس و تجهیزات ورزشی مانند
مانند پدهای میز اشعه ایکس و تجهیزات ورزشی مانند آسترهای کلاه ایمنی فوتبال آمریکایی استفاده شده‌است. هنگامی که ناسا در اوایل دهه ۱۹۸۰ فوم حافظه را در عرضه عمومی قرار داد، شرکت Foordala World Foams یکی از معدود شرکت‌هایی بود که مایل به کار با فوم بود، چرا که روند تولید دشوار و غیرقابل اعتماد بود. محصول آن‌ها درنهایت در سال ۱۹۹۱، تحت عنوان «تشک سوئدی حرارتی» تجاری شد. کاربردهای فوم حافظه دار. فوم حافظه‌دار به‌سرعت در دستگاه‌های پزشکی مورد استفاده قرار گرفت. برای مثال، معمولاً در مواردی مورد استفاده قرار
برای مثال، معمولاً در مواردی مورد استفاده قرار می‌گرفت که بیمار بایستی برای مدت‌زمان نامشخصی در تخت خود بدون حرکت بماند. فشار برخی از مناطق بدن روی تخت جریان خون به منطقه را مختل می‌کند و باعث به‌وجود آمدن زخم بستر می‌شود. تشک‌های فوم حافظه‌دار باعث کاهش چشمگیر چنین حوادثی می‌شوند. فوم حافظه‌دار در ابتدا بسیار گران بود. متداول‌ترین کاربردهای داخلی آن تشک، بالش، کفش و پتو است. همچنین دارای مصارف پزشکی مانند بالشتک‌های ویلچر، بالش‌های تخت‌خوابی بیمارستانی و بالشتک برای افرادی است که از دردهای طولانی‌مدت یا
بالشتک برای افرادی است که از دردهای طولانی‌مدت یا مشکلات حرکتی رنج می‌برند. یک بالش گردن فوم حافظه‌دار ممکن است درد مزمن گردن را کاهش دهد. خواص نگهداری گرمایش آن می‌تواند به بیمارانی که گرما منجر به کاهش درد آن‌ها می‌شود نیز کمک کند. خصوصیات نگهدارنده گرما در هنگام استفاده در تشک و بالش می‌تواند یک ضرر نیز محسوب شود، بنابراین در فوم حافظه‌دار نسل دوم، شرکت‌ها استفاده از ساختار سلول باز برای بهبود تنفس را آغاز کردند. در سال ۲۰۰۶، نسل سوم فوم حافظه‌دار معرفی شد. فوم حافظه ژل یا ویسکوژل از ژل‌هایی تشکیل
شد. فوم حافظه ژل یا ویسکوژل از ژل‌هایی تشکیل شده‌است تا گرمای بدن به دام افتاده را کاهش دهد، و زمان برگشت فنری را سرعت بخشیده و به نرم‌تر شدن تشک کمک کند. پس از توسعه فوم حافظه‌دار، مواد دیگری مانند آلوئه‌ورا، عصاره چای سبز و ذغال فعال به ترکیب فوم برای کاهش بو و حتی آروماتراپی در هنگام خواب افزوده شده‌است. همچنین از ریون در پوشش‌های تشک بافته‌شده بر روی تخت‌های فوم حافظه‌دار استفاده شده‌است تا رطوبت را از بدن دور کند و باعث افزایش راحتی شود. خواص فیزیکی فوم حافظه‌دار. تشک فوم حافظه‌دار معمولاً از سایر
فوم حافظه‌دار. تشک فوم حافظه‌دار معمولاً از سایر تشک‌های فوم متراکم‌تر است و این باعث شده‌است که هم مستحکم‌تر و هم سنگین‌تر باشد. تشک‌های فوم حافظه‌دار اغلب با قیمت‌های بالاتر از تشک‌های قدیمی فروخته می‌شوند. فوم حافظه‌دار مورد استفاده در تشک‌ها معمولاً در تراکم‌هایی کمتر از ۲۴ کیلوگرم بر متر مکعب تا ۱۲۸ کیلوگرم بر متر مکعب تولید می‌شود. بیشتر فوم‌های حافظه استاندارد دارای چگالی ۱۶–۸۰ کیلوگرم بر متر مکعب هستند. خاصیت سختی (سخت تا نرم) فوم حافظه‌دار در تعیین راحتی استفاده می‌شود. سختی با درجه تورم نیروی
راحتی استفاده می‌شود. سختی با درجه تورم نیروی تورفتگی فوم (IFD) اندازه‌گیری می‌شود. با این حال، این یک اندازه‌گیری کامل از احساس «نرمی» یا «سفتی» نیست. فوم با IFD بالاتر اما تراکم کمتر می‌تواند هنگام فشرده شدن احساس نرمی بیشتری را به‌وجود آورد. تشک‌های فوم حافظه‌دار. فوم‌های حافظه‌دار نسل دوم و سوم دارای ساختار سلول باز هستند که با قالب‌گیری به بدن درهنگام خواب در برابر گرما و وزن بدن واکنش نشان می‌دهند. تولیدکنندگان ادعا می‌کنند که این امر در نقاط فشار برای تسکین درد و ترویج خواب آرام تأثیرگذار است، اگرچه
تسکین درد و ترویج خواب آرام تأثیرگذار است، اگرچه هیچ مطالعه عینی در مورد مزایای ادعا شده از تشک‌های فوم حافظه وجود ندارد. تشک‌های فوم حافظه‌دار گرمای بدن را حفظ می‌کنند، بنابراین در هوای گرم بیش از حد گرم می‌شوند. فوم‌های حافظه‌دار از نوع ژل به‌دلیل قابلیت تنفس بیشتر، سردتر هستند. انواع تشک‌های فوم حافظه‌دار. سه نوع تشک فوم حافظه‌دار وجود دارد:
فرهاد مجدم (زادهٔ ۵ مرداد ۱۳۶۱ در شیراز – درگذشتهٔ ۲۶ آبان ۱۳۹۸ در ملارد) یکی از کشته‌شدگان اعتراضات آبان ۱۳۹۸ ایران بود. زندگی. فرهاد مجدم، ۵ مرداد سال ۱۳۶۱ در خانواده‌ای اهل آبادان، در شیراز متولد شد. او دارای ۲ برادر و ۲ خواهر و مجرد بود. وی مدت‌ها به همراه برادرانش به دست‌فروشی مشغول بود تا توانست با کمک آنان، مغازه‌ای تهیه کرده و به مانتو فروشی مشغول شود. او ساکنِ مارلیک (سرآسیاب) ملارد بود. کشته شدن. فرهاد مجدم، شب ۲۶ آبان ۱۳۹۸ هنگامی که تازه از کار روزانه به منزل بازگشته بود و قصد خوردن شام داشت، به
به منزل بازگشته بود و قصد خوردن شام داشت، به دلیل قطع برق محله و به منظور آوردنِ خواهر و خواهرزاده‌اش که خانه‌شان در نزدیکی آنان بود، با لباس‌های راحتی از منزل خارج می‌شود. در ابتدای کوچه زنی را می‌بیند که تیر خورده‌است، ناگاه فریاد می‌کشد: «این را کشتید این را کشتید». در همین حال خود او هم مورد اصابت گلوله قرار می‌گیرد. فرهاد مجدم ساعت ۲۲:۳۰ دقیقهٔ یکشنبه ۲۶ آبان ۱۳۹۸ در نزدیکی منزلش، نبش جادهٔ ملارد و خیابان بهاره غربی در محلهٔ سرآسیاب ملارد، از ناحیهٔ سر مورد اصابت مستقیم گلوله قرار گرفت و جان‌باخت.
سر مورد اصابت مستقیم گلوله قرار گرفت و جان‌باخت. پیکر او روز شنبه ۲ آذر ۱۳۹۸ در بهشت رضوان شهریار به خاک سپرده شد.
بسکتبال قهرمانی باشگاه‌های غرب آسیا ۲۰۰۳،ششمین دوره مسابقات جام قهرمانی غرب آسیا بود، این مسابقات از یازدهم تا سیزدهم ژوئن در تهران پایتخت ایران برگزار شد. پیوند به بیرون. www.asia-basket.com منابع. 1st day results 2nd day results 3rd day results
محمّد حنیف (زادهٔ ۱۳۳۹، بروجرد) رمان‌نویس و پژوهشگر ادبیات داستانی، برگزیده جوایزی چون کتاب سال جمهوری اسلامی ایران، جایزه جلال آل‌احمد، جایزه ادبی حبیب غنی پور، جشنواره قلم زرین، کتاب سال دفاع مقدس و جشنواره تجلیل از پژوهشگران و فناوران برتر کشوراست. زندگی. حنیف در محلّهٔ دودانگه یا خیابان جعفری بروجرد به دنیا آمد؛ شرقی‌ترین محله بروجرد که کارگرنشین و فقیرنشین بود. کودکی و نوجوانی در کنار تحصیل انواع کارهای یدی را تجربه کرد؛ دورهٔ ابتدایی را در مدرسه محمدرضاشاه و راهنمایی را در مدرسه مهرگان بروجرد گذراند و
و راهنمایی را در مدرسه مهرگان بروجرد گذراند و سپس دیپلم خود را از دبیرستان پهلوی بروجرد گرفت. سپس آموزگار شد و در روستاهای بیاتان بروجرد و رشیدی ازنا به تدریس پرداخت. پس از یک دوره اخراج و انقطاع از معلمی در سال ۱۳۶۲ به دانشگاه رفت. دوره کارشناسی دبیری تاریخ را در دانشگاه تربیت معلم تهران گذراند و سال ۱۳۶۴ دورهٔ کوتاهی را در جنگ ایران-عراق به عنوان قصه‌نویس سپری کرد. سپس دو بار در سال‌های ۱۳۶۶ و ۱۳۷۰ مجدداً برای شغل معلمی اقدام کرد، اما گزینش آموزش و پرورش او را به دلایل بی‌پایه سیاسی رد کرد. دوره کارشناسی
را به دلایل بی‌پایه سیاسی رد کرد. دوره کارشناسی ارشد را در دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکز و دوره دکتری تخصصی تاریخ را در دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات تهران گذراند. از این نویسنده تاکنون علاوه بر چندین رمان، تعدادی کتاب پژوهشی در حوزه ادبیات داستانی، ادبیات عامه و تاریخ منتشر شده است. هر چند حنیف در ابتدا مقاله‌ها و پژوهش‌هایی در حوزه تاریخ و فرهنگ عامه نوشت، اما سال‌هاست که بر ادبیات داستانی متمرکز شده است. داستان‌نویسی. حنیف میان ادبیات داستان و جامعه رابطه تنگاتنگی می‌بیند. به نظر او
داستان و جامعه رابطه تنگاتنگی می‌بیند. به نظر او نویسنده، اثر داستانی و جامعه سه ضلع یک مثلث هستند که از هم تأثیر می‌گیرند و برهم تأثیر می‌گذارند. نویسنده وقتی می‌بیند جامعه وضعیتش خراب است آن را خود به خود در اثر داستانی منتقل می‌کند. وضعیت ادبیات داستانی ما هم تابعی از بقیه وجوه جامعه است. اگر وضعیت اجتماعی و وضعیت اقتصادی جامعه خوب باشد قطعاً حال ادبیات داستانی هم خوب می‌شود و بالکعس چون رمان و ادبیات داستانی یک پدیده مختص به زندگی طبقه متوسط و مختص به زندگی شهرنشینی است و برای رشد آن لازم است که طبقه
زندگی شهرنشینی است و برای رشد آن لازم است که طبقه متوسط قدرت خرید کتاب و وقت مطالعه داشته باشند. شهرنشینی ما از اواخر دوره قاجار آرام آرام تحول پیدا می‌کند؛ مثلاً تهران در اوایل دوره پهلوی جمعیت خیلی کمی داشت و آرام آرام با پول نفت و اصلاحات ارضی جمعیت تهران بیشتر می‌شود. مهاجرت روستاییان به شهر باعث تقویت طبقه تازه‌ای از مردم می‌شود که این بر ادبیات تأثیر می‌گذارد، اما سال‌هاست که شاهد هستیم طبقه متوسط روز به روز ضعیف‌تر می‌شود. طبیعی است که وقتی طبقه متوسط ضعیف و بودجه‌های فرهنگی کم می‌شود تیراژ کتاب از
ضعیف و بودجه‌های فرهنگی کم می‌شود تیراژ کتاب از دو هزار نسخه می‌رسد به اعداد خیلی کمتر. رادیو و تلویزیون هم آن‌گونه که شایسته است، به‌دنبال تشویق مردم به سمت کتاب خواندن نیست. به این دلیل اقبال نسبت به آثار عامه‌پسند بیشتر می‌شود و آثاری که باعث برانگیختن احساسات مختلف انسانی در خواننده می‌شود و او را به فکر وامی‌دارد و به چرایی و چگونگی سوق دهد، بسیار کم می‌شود. حنیف، شخصیت‌های داستان‌ها و رمان‌هایش را از دل سفرها و میهمانی‌ها و گفت‌وگو با افراد متفاوت و متنوع از اقشار گوناگون، خلق و کشف می‌کند و گاه
و متنوع از اقشار گوناگون، خلق و کشف می‌کند و گاه شخصیتی حین نوشتنن از اعماق درونش سر برمی‌آورد. در رمانِ «رؤیای آهوان»، سپیدی، سگی است که در روزهای آموزگاری با او بود که از دلِ درگیری آموزگارِ رمانش به نام «کاظم»، با گرگ بیرون آمد و در نهایت جای یکی از راویان داستان را گرفت. آقا اجازه، نخستین داستانی بود که سال ۶۴ در روزنامهٔ اطلاعات چاپ کرد. این داستان، روایتِ یک آموزگار و شاگردان کلاس‌اش بود و موضوعی تربیتی داشت و بعدها با همکاری عبدالرضا فریدزاده به فیلم‌نامه تبدیل شد و با کارگردانی «یار دل‌افکار» روی