payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پردیتا رز ویکس (زاده ۲۵ دسامبر ۱۹۸۵) بازیگر ولزی است. زندگی و تحصیلات. ویکس در جنوب گلامورگان، ولز به دنیا آمد و در مدرسه Roedean تحصیل کرد و در مؤسسه Courtauld تاریخ هنر را فرا گرفت. او خواهر کوچکتر Honeysuckle Weeks و خواهر بزرگتر رولو ویکز است که هر دو بازیگر هستند. منابع. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «&lt;bdi&gt;&lt;/bdi&gt;». در "دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی"، بازبینی‌شده در ۱۱ نوامبر ۲۰۱۹.
میشل پیرس یک بازیگر آمریکایی است. زندگی و حرفه. پیرس در پالو آلتو، کالیفرنیا متولد شد. او دو خواهر و یک برادر دارد. مادربزرگ او هلن بری، ستاره بسیاری از فیلم‌های صامت در اوایل قرن بیستم بود. در ۲ مارس، ۲۰۱۰، پیرس ساخته شده او را به عنوان یک شخصیت در محدوده زمانی معین در اولین CBS را نشان می‌دهد "NCIS"، بازی دوست دختر (بعد نامزد و در حال حاضر همسر) از سری شرکت ستاره برایان Dietzen شخصیت‌ها جیمی پالمر.
بیگانه یک رمان ترسناک نوشته نویسنده آمریکایی استفن کینگ است که در تاریخ ۲۲ مه ۲۰۱۸ توسط Scribner منتشر شده‌است. داستان. در فلینت سیتی، اوکلاهما، کارآگاه پلیس، رالف اندرسون، معلم محبوب و مربی بیس بال تری مایتلند را در برابر دیدگان جمعی از تماشاگران به اتهام تجاوز، مثله کردن و قتل پسربچه ای ۱۱ ساله دستگیر می‌کند. مایتلند اصرار دارد که او بی گناه است و دوست و وکیل خود هووی گلد را برای کمک به خودش استخدام می‌کند، اما اندرسون شاهدان عینی و مدارک فیزیکی(DNA و اثر انگشت) در اختیار دارد. در این میان اندرسون متوجه
انگشت) در اختیار دارد. در این میان اندرسون متوجه می‌شود که شاهدان عینی دیگری شهادت می‌دهند که مایتلند در زمان وقوع خارج از شهر بوده‌است… اقتباس تلویزیونی. در ژوئن سال ۲۰۱۸ رسانه رایتس کاپیتال پشنهاد کرد که این رمان به صورت یک مینی سریال ۱۰ قسمتی بر اساس فیلنامه ای از ریچارد پرایس، و به تهیه کنندگی جک بنر و مارت بوون ساخته شود. در ۳ دسامبر ۲۰۱۸، HBO دستور داد سریال با بازی بن مندلسون ساخته شود.
ایکسونامی، خاطرات یک پورن استار () که در قالب مستند اجتماعی، دربارهٔ یک پورن استار آمریکایی است که تجربه رسیدن به آزادی‌های جنسی در ایالات متحده را برای مردم ایران روایت می‌کند؛ به نویسندگی و کارگردانی محسن آقایی و تهیه کنندگی محمدرضا بورونی؛ محصول سالهای ۱۳۹۶ تا میانه ۱۳۹۸ با مدت زمان تولید دو سال و شش ماه در دو کشور ایران و آمریکا تولید شده‌است. در توضیحات این فیلم مستند عبارت «خاطرات یک پورن استار» عنوان شده‌است. این فیلم مستند توسط مؤسسه فرهنگی هنری آوش، کارگروه تخصصی زنان و خانواده سفیرفیلم تهیه
آوش، کارگروه تخصصی زنان و خانواده سفیرفیلم تهیه شده‌است. این مستند داستان میشله مارن، پورن استاری است که خودش در این مستند جلوی دوربین قرار نگرفته است بلکه یک بازیگر نقش او را ایفا میکند؛ زیرا میشل دچار مشکلات جسمی بود و نتوانست در این فیلم حضور یابد. این مستند در میان رسانه‌های ایران از جمله مستندهای پردازنده به مسائل جنسی برشمرده شده‌ است. حضور آلفرد کینزی در مستند. یکی از شخصیت‌های مورد بررسی اصلی مستند «ایکسونامی»، که در واقع در این مستند نقش منفی مهمی در تحولات نیمه دوم قرن بیستم در آمریکا و در کل
در تحولات نیمه دوم قرن بیستم در آمریکا و در کل جهان نوین به خود می‌گیرد، «آلفرد کینزی» است؛ حشره‌شناسی که با دو کتاب معروف خود در دهه‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰، پایه‌گذار رشتهٔ جدید سکسولوژی (مطالعات جنسی) شد. نتیجهٔ تحقیقات او ارزش‌های فرهنگی و اجتماعی جهان را تحت تأثیرات شگرف خود قرار داد. امروزه او به عنوان پدر علم سکسولوژی در جهان شناخته می‌شود. اولین اکران عمومی. این مستند بیستم آبان ماه سال ۱۳۹۸ در شهرهای تهران، مشهد و اصفهان به صورت همزمان در سینماهای وابسته به حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی از جمله تالار
به حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی از جمله تالار اندیشه حوزه هنری تهران، سینما هویزه مشهد و سینما سوره اصفهان با وجود حکم مکتوب لغو اکران عمومی به علت عدم وجود مجوز از سوی وزارت فرهنگ ارشاد و ارشاد اسلامی با توضیح آقای فرجی مدیر پخش فیلم حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی مبنی بر دریافت مجوز به صورت شفاهی با حضور جمعیتی مشتمل بر سه هزار نفر، اکران شد. اکران رسمی آنلاین. انتشار عمومی ایکسونامی، توسط موسسه مؤسسه فرهنگی هنری آوش، با گرفتن مجوزهای لازم بالاخره در روز دوم دی ماه ۱۳۹۸ به صورت آنلاین و قانونی در
در روز دوم دی ماه ۱۳۹۸ به صورت آنلاین و قانونی در سامانه فیلم گردی شرکت آینه سپهر تماشا منتشر گردید. لغو اکران. بر اساس اطلاعیه سازمان امور سینمایی ایران به تاریخ ۱۹ آبان ۱۳۹۸ هجری شمسی این فیلم مستند دارای پروانه نمایش نبوده و پیش از اکران این فیلم مستند به‌طور عمومی و رایگان از مدیرکل وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در استان خراسان رضوی خواسته شده که جلوی تبلیغات و اکران آن را بگیرد. بعد از افشای این نامه به‌طور عمومی توسط رسانه‌ها مدیران حوزه هنری اظهاراتی در توضیح انجام این اکران ابراز داشته‌اند. یزدان
در توضیح انجام این اکران ابراز داشته‌اند. یزدان عشیری، مدیر روابط عمومی و محافل سازمان سینمایی حوزه هنری گفت: ساخت «خاطرات یک پورن استار» ارتباطی با حوزه هنری ندارد. محمدرضا فرجی مدیر پخش فیلم حوزه هنری هم در اظهاراتی در شبکه خبر تلویزیون ایران در مصاحبه یک خبرنگار گفت: «فیلم به دلایل نقص فنی به مشکل خورد و مجوز از ارشاد را نتوانست بگیرد. مجوز پخش این مستند به صورت تلفنی گرفته شد.» اهداف مستند. در مورد اهداف مستند ایکسونامی که منتقدهای پرتعداد و همچنین نویسنده و کارگردان و تهیه‌کننده از آن سخن گفتند
نویسنده و کارگردان و تهیه‌کننده از آن سخن گفتند می‌توان چنین برشمرد که: تهیه‌کننده مستند روایت داستان خود را از دغدغه‌های امروز نسل‌های متاخر «ایرانی»، عمدتاً وابسته به طبقه متوسط آغاز کرده‌است و با استفاده از روایت گری شخصیت محوری فرعی، یعنی ستاره قدیمی فیلم‌های پورن آمریکایی که (یک بازیگر آمریکایی، نقش این پورن استار را ایفا کرده‌است)، با آن دختر نوجوان و جوان ایرانی در سال ۹۸ شمسی در مثلاً پایتخت جمهوری اسلامی، همزبانی و همدلی می‌کند که مفاهیم یا شعارهایی شامل بر «اختیار بر بدن»، «حق آزادی پوشش»، «حق
شامل بر «اختیار بر بدن»، «حق آزادی پوشش»، «حق آزادی بیان» (در شکل‌های مختلف) و حق «آزادی روابط» کشمکش‌های ذهنی او را در مواجهه با خود و با جامعه شکل می‌دهد. این ایجاد همدلی و همزبانی، از زبان زنی اهل آمریکا، که امروز به پایتخت و مرکز صدور سبک زندگی در جهان مدرن (از طریق رسانه) تبدیل شده، زنی که برخوردها و درگیری‌ها و حتی کشتارها بر سر مفاهیم پیش‌گفته را چند دهه قبل لمس کرده‌است، موجب شود که گارد اولیهٔ مخاطب اصلی اثر (از دید منتقدین دختران دهه هفتادی ایران هستند) تا حدی در برابر دنیای روایت اثر باز شود و
هستند) تا حدی در برابر دنیای روایت اثر باز شود و مشخص گردد که با یک مستند آموزشی-نصیحتی معمولی مواجه نیست که با احکام کلی خوب و بد، داستان را برای نسل گریزان از موعظه و نصیحت تمام کند. دیوار کش (ایکسونامی سه). در اردیبهشت ۱۴۰۰ سفیر فیلم از محصول جدید خود که سری بعدی مستند ایکسونامی بود، در قالب طرح «اکران مردمی آنلاین» رونمایی کرد. نام این مستند ۹۰ دقیقه‌ای "ایکسونامی۳، دیوار کش" بوده و «به پرده برداری بسیاری از سیاست‌ها و پشت پرده‌ها پرداخته است.» محسن آقایی کارگردان این مستند است و عوامل اصلی این مستند
کارگردان این مستند است و عوامل اصلی این مستند عبارتند از محمدمهدی دزفولی تهیه کننده، مجتبی عمارلو تصویربردار، مجید رستگار تدوینگر و محمد رضا بورونی مشاور نویسنده و کارگردان. بنابر گفته ی عوامل این مستند، در ساخت دیوارکش تلاش شده از پرداختن تنها به یک جناح خاص جلوگیری شود. افرادی چون ابوالحسن بنی صدر، فائزه هاشمی، محمدرضا خاتمی در این مستند حضور پیدا کرده و با افرادی چون وحید یامین پور، دکتر محسن بدره، عبدالرضا داوری، علی اکبر جوانفکر مصاحبه شده است. مجموع این افراد به 15 نفر می رسد. این مستند در ۲۹
مجموع این افراد به 15 نفر می رسد. این مستند در ۲۹ اردیبهشت ۱۴۰۰ در شهر قزوین، 20 خرداد ماه در دانشگاه فردوسی مشهد و در ۲۴ خرداد در دانشگاه علوم پزشکی شیراز به اکران درآمد. دیوارکش از نخستین مستندهایی محسوب می شود که صریحا به موضوعات جنسی و سیاست در ایران پرداخته است.
ال-ترئونین کیناز ( ، "PduX" ) آنزیمی با نام سیستماتیک "ATP:" "L-threonine O3-phosphotransferase" "است" . این آنزیم واکنش شیمیایی زیر را کاتالیز می‌کند. همچنین این آنزیم در سنتز آدنوسیل کلوبالامین شرکت می‌کند .
ویتو آکونچی (Vito Acconci به ) (زاده‌ی ۲۴ ژانویه ۱۹۴۰ - درگذشته‌ی ۲۷ آوریل ۲۰۱۷) یک هنرمند در پرفورمنس آمریکایی، ویدیو و چیدمان بود. آثار او در مجسمه‌سازی، طراحی معماری و طراحی منظره جای می‌گیرند. ویژگی بنیادی آثار او را می‌توان با «اضطراب وجودی»، ناراحتی، تجاوز، تحریک و همچنین شوخ طبعی و جسارت مشخص کرد ؛ در حالی که گاهی از مرزهای رایج مفاهیم عمومی-خصوصی، دنیای واقعی-دنیای هنری و ایده‌های مورد اجماع و غیرقابل‌اجماع عبور می‌کند. کارهای او برای آثار هنرمندانی مثل لوری اندرسون، کارن فینلی، بروس نومان و تریسی
مثل لوری اندرسون، کارن فینلی، بروس نومان و تریسی امین تاثیرگذار بوده است. آکونچی در ابتدا به شعرهای رادیکال علاقه‌مند بود اما در اواخر دهه ۶۰ میلادی، او پرفورمنس‌های خود را در خیابان و برای گروه‌های کوچک مخاطبان آغاز کرد. این اجراها تحت تاثیر جنبش موقعیت‌گرای بین‌الملل بود دو اثر مشهور او با نام‌های «قطعه‌ی دنبال‌کننده» (Follwong piece) در ۱۹۶۹ و «بستر بذر» (Seedbed) در ۱۹۷۲ مورد توجه قرار گرفت. در اثر قطعه‌ی دنبال‌کننده او رهگذران خیابان‌های نیویورک را به صورت تصادفی انتخاب می‌کرد و تا جایی که می‌توانست
صورت تصادفی انتخاب می‌کرد و تا جایی که می‌توانست آن‌ها را دنبال می‌کرد. اثر دیگر او (بستر بذر) اما در یک گالری اتفاق می‌افتاد. در این پرفورمنس او در جایگاهی پایین‌تر از محل عبور بازدیدکنندگان قرا گرفته بود و با الهام از صداهای محیط در حالی که صدایش برای مخاطبان پخش می‌شد، خودارضایی می‌کرد. در اواخر دهه ۱۹۷۰ او به مجسمه‌سازی، معماری و طراحی روی آورد و مقیاس کارهایش را بسیار افزایش داد. در طی دو دهه آینده او آثار هنری و پارک‌های عمومی، مناطق استراحت فرودگاهی، جزایر مصنوعی و سایر پروژه‌های معماری را توسعه
جزایر مصنوعی و سایر پروژه‌های معماری را توسعه داد. آثار قابل توجه این دوره از زندگی آکونچی عبارتند از: "جزیره شخصی" (هلند، ۱۹۹۴)؛ "گذر از طریق دیوار" (میلواکی، ۱۹۹۸) و "مورینزل" (اتریش، ۲۰۰۳) و همچنین نمایشگاه مروری بر آثار هنرمند که در موزه اشتدلیک آمستردام (۱۹۷۸) و موزه هنرهای معاصر شیکاگو (۱۹۸۰) برگزار شد. آثار این هنرمند در مجموعه‌های عمومی زیادی از جمله موزه هنرهای مدرن و موزه ویتنی هنر نمایش داده شد. او در طول دوره‌ی فعالیت خود از کمک‌هزینه بنیاد ملی هنرها در سال‌های ۱۹۷۶، ۱۹۸۰، ۱۹۸۳ و ۱۹۹۳)، بنیاد
هنرها در سال‌های ۱۹۷۶، ۱۹۸۰، ۱۹۸۳ و ۱۹۹۳)، بنیاد یادبود جان سیمون گوگنهایم (در سال ۱۹۷۹) و آکادمی آمریکا در رم (در ۱۹۸۶) بهره برده است. آکونچی علاوه بر کار هنری و طراحی خود، در بسیاری از مؤسسات آموزش عالی نیز تدریس می‌کرد. او سرانجام در ۲۸ آوریل ۲۰۱۷ در سن ۷۷ سالگی در منهتن، آمریکا در ۷۷ سالگی درگذشت. زندگی و کار. تحصیلات. آکونچی با نام اصلی ویتو هانیبال آکونچی در ۱۹۴۰ میلادی در برونکس، نیویورک متولد شد. او در یک مدرسه کلیسای کاتولیک تحصیل خود را آغاز کرد و در همین شهر به دبیرستان و کالج رفت. او مدرک
کرد و در همین شهر به دبیرستان و کالج رفت. او مدرک لیسانس ادبیات را از کالج صلیب مقدس در سال ۱۹۶۲ و مدرک ارشد هنرهای زیبای را از دانشگاه آیووا دریافت کرد. او درباره تحصیلات خود می‌گوید که در طول دوره‌ی تحصیل از کودکستان تا فارغ‌التحصیلی با هیچ زنی هم‌کلاس نبوده است. دهه ۶۰ و ۷۰. آاکونچی ابتدا فعالیت هنری خود را به عنوان شاعر در مجله شعر با همکاری با برنادت مایر در اواخر دهه ۶۰ آغاز کرد. این مجله در تیراژ ۱۰۰ تا ۳۵۰ نسخه چاپ می‌شد. در اواخر دهه ۱۹۶۰، آکونچی با استفاده از بدن خود به عنوان سوژه‌ای برای عکاسی،
استفاده از بدن خود به عنوان سوژه‌ای برای عکاسی، فیلم و پرفورمنس فیلم، خود را به عنوان یک ویدیوآرتیست و پرفورمنس معرفی کرد. بیشتر کارهای اولیه‌ی او شامل اظهارنظرهای اجتماعی خرابکارانه بود. در اواسط دهه ۱۹۷۰، آکونچی کارهای خود را در دنیای صوتی-تصویری گسترش داد. شاید شناخته شده‌ترین اثر او با نام «بستر بذر» باشد که در ژانویه ۱۹۷۲ طی دو روز اتفاق افتاد. در این اجرا، هنرمند زیر سطحی از گالری قرار گرفته بود که توسط بازدیدکنندگان قابل مشاهده نبود. در حالی‌که او در لایه‌ی پایینی پنهان بود و با بلندگو صدایش برای
در لایه‌ی پایینی پنهان بود و با بلندگو صدایش برای مخاطبان پخش می‌شد. او در این اجرا خیال‌پردازی‌های خود را درباره بازدیدکننده‌هایی که بالای سر او روی سطح شیب دار قدم می‌زدند، بازگو می‌کرد و در این حال با تصورات خود خودارضایی می‌کرد. یکی از انگیزه های بستر بذر این بود که مردم را در تولید اثر با ایجاد موقعیت متقابل بین هنرمند و بیننده درگیر کند. سیندی نمرز، نخستین منتقد هنری بود که در سال ۱۹۷۱ در مورد آکونچی در مجله هنرها صحبت کرد. نمرسر بعداً مصاحبه‌ای با آکونچی انجام داد که روی جلد "مجله هنر منتشر شد." در
انجام داد که روی جلد "مجله هنر منتشر شد." در مقاله‌ی «ویدئو: زیبایی شناسی خودشیفتگی»، روزالیند کراس به جنبه‌های خودشیفتگی مشهود در کارهای ویدئویی آکونچی اشاره می‌کند. او می‌گوید در یک قطعه ویدیوئی که این هنرمند ساخته است، او در حالی دیده می‌شود که ۲۵ دقیقه به طور مستقیم به خودش اشاره می‌کند. آکونچی با این کار ژست مزخرفی را رقم می‌زند که از ابتدای قرن بیستم جنبه‌های مهم یک اثر هنری را نشان می‌دهد. کراوس همچنین در توضیح مبانی روان‌شناختی عملکردهای ویدئویی در مقایسه با مباحث مربوط به هنر شیء (Object Art) صحبت
با مباحث مربوط به هنر شیء (Object Art) صحبت می‌کند. دهه ۱۹۸۰. در دهه ۱۹۸۰، آکونچی به تولید مجسمه و سازه‌های دائمی روی آورد. در این مدت او از بازدیدکننده‌ها دعوت می‌کرد تا با استفاده از ماشین‌آلاتی که در اختیارشان قرار گرفته بود، آثار هنری خلق کنند. یکی از بارزترین نمونه‌های این کارها اثر موقت «خانه‌ی فوری» نام داشت که برای اولین‌بار در ۱۹۸۰ ایجاد شد و اخیراً در تابستان ۲۰۱۲ در موزه هنرهای معاصر سن‌دیه‌گو به نمایش گذاشته شد. سپس در ژانویه ۱۹۸۳، آکونچی به عنوان هنرمند مدعو در کالج میدلبری مشغول فعالیت شد. در
هنرمند مدعو در کالج میدلبری مشغول فعالیت شد. در این مدت او اثر "ایستگاه اول (اتاق مطالعه) را" که اولین سازه‌ی دائمی او بود به اتمام رساند. این کار جنجال بزرگی را در این دانشکده برانگیخت و سرانجام در سال ۱۹۸۵ آتش گرفت و نابود شد. با این وجود در این دوره آکونچی بیشتر به عنوان معمار و نه مجسمه‌ساز شناخته شد. او در اواخر دهه ۸۰ به ایجاد مبلمان و نمونه‌های اولیه منازل و باغ‌ها روی آورد و در سال ۱۹۸۸ استودیوی آکونچی (Acconci) را تأسیس کرد که به طراحی و ساخت تئوریک توجه داشت. استودیوی آکونچی در خیابان جی در
تئوریک توجه داشت. استودیوی آکونچی در خیابان جی در بروکلین واقع شده است. آکونچی فروشگاه بامبو یونایتد را در سال ۲۰۰۳ در توکیو طراحی کرد در سال ۲۰۰۶ نیز با پروژه‌ای در زمینه طراحی مفهومی برای خودروی هنری تعاملی Mister Artsee در گراتس ، اتریش همکاری کرد. این هنرمند روی معماری و طراحی منظر متمرکز شده است که فضای عمومی و خصوصی را ادغام می‌کند. یک نمونه از این موارد «اثر گذر از دیوار» است که از مرزهای ساختاری مرکز ویسکانسین در میلواکی، ویسکانسین عبور می‌کند و در هر دو انتها صندلی می‌گذارد. نمونه‌ای از این علاقه
هر دو انتها صندلی می‌گذارد. نمونه‌ای از این علاقه در فضای خصوصی-عمومی، همکاری او با معمار استیون هال در انجام پروژه ساختمانی مشترک برای استورفرانت است. این پروژه نمای موجود را با مجموعه‌ای از دوازده پنل جایگزین کرد که به صورت عمودی یا افقی می‌چرخد تا کل گالری را مستقیماً در خیابان باز کند. این پروژه مرز بین فضای داخلی و خارجی را تار می‌کند و با قرار دادن پنل‌ها در پیکربندی‌های مختلف، تعداد زیادی از نمایه‌های مختلف ممکن را ایجاد می‌کند و هم اکنون به عنوان یک نقطه عطف معماری معاصر در نظر گرفته می‌شود.
یک نقطه عطف معماری معاصر در نظر گرفته می‌شود. نمونه‌ی دیگر از آثار آکونچی «دیوار کثیف»(۱۹۹۲) نام دارد که در مرکز هنری و علوم انسانی آروادا در کلرادو قرار دارد. این دیوار از مرکز آروادا شروع می‌شود و از داخل امتداد می‌یابد و تا ارتفاع ۷.۳ متر از سطح زمین بالا می‌رود. دیوار شیشه‌ای و فولادی حاوی مخلوطی از سنگ آتشفشانی، انواع مختلف شن و ماسه، دولومیت قرمز و خاک، سطحی است که از طریق صفحات شیشه‌ای قابل مشاهده است و نشان‌دهنده‌ی چیزی است که زیر زمین است یا خارج از زمین. دهه ۲۰۰۰. از کارهای بعدی او
است یا خارج از زمین. دهه ۲۰۰۰. از کارهای بعدی او "Lobby-for-the-Time-Being" نام دارد. این اثر از سال ۲۰۰۹ در لابی شمالی موزه هنرهای برانکس نصب شده است. این لابی با یک توری از کورین سفید و یک دیوار طولانی عایق تشکیل شده است. در سال ۲۰۰۸ آکونچی در مصاحبه با برایان شروین درباره‌ی اجرای «بستر بذر» صحبت مفصلی کرد. ویتو در مورد عنوان اثر (بستر بذر) با عملکرد آن می‌گوید: من می‌دانستم هدف من از این کار این است که بذری را تولید کنم و می‌خواستم فضایی که در آن قرار داشتم به یک زمینه برای تولید بذر تبدیل شود. برای
داشتم به یک زمینه برای تولید بذر تبدیل شود. برای تولید مجبور شدم خودارضایی کنم و برای خودارضایی باید خودم را تحریک می‌کردم. در سال ۲۰۱۰، آکونچی اثر «"آبشار بیرون و داخل» را" در مرکز بازدید کنندگان کارخانه تصفیه فاضلاب Newtown Creek در گرین پوین ، بروکلین بود ، به اتمام رساند. بخشی از این اثر در داخل بنا است و بخشی از آن در فضای باز است. در سال ۲۰۱۳، اثر ایستگاه شماره ۱ "(اتاق مطالعه)" که در سال ۱۹۸۵ ساخته شده بود بر اثر خرابکاری آسیب دید. سپس به همراه یک نمایشگاه در موزه کالج میدلبری مجدداً نصب شد. در سال
در موزه کالج میدلبری مجدداً نصب شد. در سال ۲۰۱۴، آکونچی در یک ویدئوی تولید شده توسط مارک سانتوحاضر شد ودر آن در مورد چند پروژه مورد علاقه خود که هرگز به پایان نرسید، صحبت کرد؛ از جمله یک پارک اسکیت در سن خوزه و یک موزه سوزن در ایچیهارا ، ژاپن. تدریس. آکونچی در طول عمر خود در بسیاری از موسسات از جمله کالج هنر و طراحی نوا اسکوشیا، هالیفاکس موسسه هنری سان فرانسیسکو، انستیتوی هنر کالیفرنیا، مدرسه هنر شیکاگو، دانشگاه ییل، دانشگاه آیووا، موسسه پرت و دانشکده طراحی پارسونز تدریس کرد. زندگی شخصی و مرگ. آکونچی در
پارسونز تدریس کرد. زندگی شخصی و مرگ. آکونچی در دهه دهه ۶۰ میلادی با رزماری مایر، هنرمند آمریکایی ازدواج کرده بود. آکونچی در ۲۸ آوریل ۲۰۱۷ درگذشت. او در زمان مرگ ۷۷ سال داشت و در کنار همسرش ماریا آکونچی زندگی می‌کرد.. علت مرگ او هیچ‌وقت منتشر نشد.
گوچوجانگ، یا خمیر فلفل قرمز یک چاشنی تخمیر شده با مزه، شیرین و تند است که از پودر چیلی، برنج چسبناک، پودر "مژو" (سویا تخمیر شده)، "یوتگیروم" (پودر مالت جو) و نمک تهیه شده‌است. این شیرینی از نشاسته برنج گلوتینوس پخته شده تهیه می‌شود، که در طی فرایند تخمیر از آنزیم‌های آبکافت کشت می‌شود. به‌طور سنتی، آن را به‌طور طبیعی در طول سالها در "jangdok" ("خاک" رس) در یک سکوی سنگی بلند، به نام "jangdokdae"، در حیاط خلوت "تخمیر می" شود. جشنواره سونگانگ گچوجانگ همه ساله در دهکده گوچوجان در استان سانچانگ در استان
ساله در دهکده گوچوجان در استان سانچانگ در استان جئولابوک-دو برگزار می‌شود. در سال ۲۰۱۸، جشنواره سونگانگ گچوجانگ در ماه اکتبر برگزار شد. تاریخ. اسناد قدیمی گوچوجانگ در کتاب کره ای ۱۴۳۳ "مجموعه ای از داروهای بومی کره ای یافت می‌شود". همچنین در یک دائرةالمعارف پزشکی ۱۴۴۵ به نام "Compendia از نسخه‌های پزشکی ذکر شده‌است". فلفل‌های چیلی، که منشأ آن قاره آمریکا است، در اوایل قرن شانزدهم توسط تاجران پرتغالی به آسیای شرقی آورده شدند. اولین ذکر نام فلفل تند در کره در "مجموعه مقالات جیبونگ" ، منتشر شده در سال ۱۶۱۴
در "مجموعه مقالات جیبونگ" ، منتشر شده در سال ۱۶۱۴ یافت می‌شود. "مدیریت مزرعه"، کتابی از حدود ۱۷۰۰، در مورد روش‌های کشت فلفل‌های چیلی بحث کرده‌است. عناصر. ترکیبات اصلی گوچوجانگ شامل پودر فلفل قرمز، پودر برنج چسبناک، پودر سویا تخمیر شده و نمک است. فلفل دلمه ای کره ای، از گونه‌های "فلفل آنوم"، تند و در عین حال شیرین است که آنها را برای تولید گوچوجانگ ایده‌آل می‌کند. در دستور العمل‌های دیگر از برنج "لعاب دار" ("chapssal" , )، برنج دانه کوتاه معمولی ("mepssal" , )، یا جو، و دانه‌های کامل گندم، عناب، کدو تنبل و
)، یا جو، و دانه‌های کامل گندم، عناب، کدو تنبل و سیب زمینی شیرین نیز استفاده می‌شود. این مواد برای ایجاد تغییرات خاص مورد استفاده قرار می‌گیرند. مقدار کمی شیرین کننده مانند شکر، شربت یا عسل نیز گاهی اضافه می‌شود. محصول نهایی یک خمیر تیره و مایل به قرمز است که دارای طعمی غنی و دلپذیر است. تولید محصولات تجاری گوچوجانگ در اوایل دهه ۱۹۷۰ وارد بازار انبوه شد. اکنون اکثر کره ای‌ها گوچوجانگ را در فروشگاه‌های مواد غذایی یا بازارها خریداری می‌کنند. این ماده هنوز هم در پخت‌وپز کره ای به‌طور گسترده‌ای برای طعم دادن
در پخت‌وپز کره ای به‌طور گسترده‌ای برای طعم دادن خورش ("jjigae") استفاده می‌شود. واحد خوش طعم گوچوجانگ. واحد خوش طعم گوچوجانگ (GHU) واحدی برای اندازه‌گیری تندی (گرمای تند) گوچوجانگ است که براساس کروماتوگرافی گازی و کروماتوگرافی مایع با کارایی بالا غلظت کپسایسین و دی هیدروکپسایسین ساخته شده‌است. محصولات گوچوجانگ به پنج سطح اختصاص داده شده‌است: ملایم داغ، کمی گرم، متوسط گرم، بسیار داغ و شدید. موارد استفاده. گوچوجانگ در غذاهای مختلف استفاده می‌شود مانند "bibimbap" و "تئوکبوکی" و در سالاد، خورش، سوپ و غذاهای
و "تئوکبوکی" و در سالاد، خورش، سوپ و غذاهای گوشت خوابانده می‌شود.
کارلوس کاروالیال (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل پرتغال است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال پورتو، باشگاه فوتبال بیرامار و باشگاه ورزشی براگا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال پرتغال بازی کرده‌است.
بانیپال شومون (زادهٔ ٣٠ آذر ۱۳۵۷) بازیگر ایرانی است. او مدرک مهندسی عمران دارد و فارغ‌التحصیل مدرسه سینما و تئاتر تهران است. شومون کارش را از سال ۱۳۹۱ آغاز کرد و در کنار بازیگری، در موسیقی نیز فعالیت دارد و عضو گروه کر ارکستر فیلارمونیک تهران است. زندگی‌نامه. بانیپال شومون ٣٠ آذر ۱۳۵۷ در تهران به دنیا آمد. او تبار آشوری دارد. بانیپال شومون مدرک مهندسی عمران دارد. او در سال ۱۳۷۶ در حوزه تئاتر دانشجویی فعالیت داشت. او پس از دانشگاه وارد کار ساختمان‌سازی شد اما بعدها تصمیم گرفت بازیگری را ادامه دهد و در مؤسسه
بعدها تصمیم گرفت بازیگری را ادامه دهد و در مؤسسه کارنامه و آموزش‌های بازیگری ثبت نام کرد. بانیپال شومون، فعالیت حرفه‌ای خود را با انیمیشن سینمایی "آخرین داستان" به کارگردانی و نویسندگی اشکان رهگذر آغاز کرد. او در این انیمیشن، صداپیشگی نقش «روزبه» را به عهده داشت و تجربهٔ حضور در کنار ستارگانی چون پرویز پرستویی، حامد بهداد و لیلا حاتمی را کسب کرد. انیمیشن سینمایی "آخرین داستان" با برداشتی آزاد از شاهنامه به روایت قصه ضحاک ماردوش، فریدون و کاوه آهنگر می‌پردازد. بانیپال شومون بعد از صداپیشگی در این انیمیشن،
بانیپال شومون بعد از صداپیشگی در این انیمیشن، در فصل اول سریال نمایش خانگی "شهرزاد" به کارگردانی حسن فتحی در نقش رئیس گروه چپگرایی که آذر گل‌دره‌ای در آن عضویت داشت، برای نخستین بار بازی کرد. سال ۱۳۹۶، یک سال پرکار برای بانیپال شومون بود. او در ۴ فیلم سینمایی "خجالت نکش" ساخته رضا مقصودی، "جاده قدیم" به کارگردانی منیژه حکمت، "تنگه ابوقریب" به کارگردانی بهرام توکلی، "لس آنجلس-تهران" به کارگردانی تینا پاکروان، دو فیلم کوتاه "تاریکی" و "اینترنت نامحدود" و دو تئاتر "تنهایی پرهیاهو" به کارگردانی امیر کاوه آهنین
"تنهایی پرهیاهو" به کارگردانی امیر کاوه آهنین جان و "لاسارو" به کارگردانی مسعود رایگان بازی کرد. در این سال دو فیلم "خجالت نکش" و "تنگه ابوقریب" با بازی او در سی و ششمین جشنواره فیلم فجر اکران شدند. بانیپال شومون لوح تقدیر ویژه برای بهترین بازیگر را برای بازی در نمایش "خانه وا ده" در دوازدهمین جشن بازیگر (سال ۱۳۹۳) از طرف انجمن بازیگران خانه تئاتر دریافت کرد. از تئاترهایی که او به عنوان بازیگر در آن‌ها حضور داشته‌است می‌توان به "دخترک شب طولانی"، "شعبده و طلسم"، "حریم ولایت"، "مسخ و سوءتفاهم"، "شماره
و طلسم"، "حریم ولایت"، "مسخ و سوءتفاهم"، "شماره ۹۱۹۱۳"، "کسی در خانه نیست"، "ایرلند نباید جای بدی هم باشه" و "بیضایی" به نویسندگی و کارگردانی محمد مساوات اشاره کرد. بانیپال شومون عضو ارکستر کُر فیلارمونیک ایران و عضو ارکستر فیلارمونیک آشوریان تهران به رهبری اِمیل مٓلِک است. او در اُپرای مانا و مانی اثر حسین دهلوی به رهبری علی‌رضا شفقی‌نژاد و کارگردانی محمد عاقبتی در تالار وحدت سال ۱۳۹۱ اجرا داشته‌است. شومون نامزد کسب بهترین بازیگر نقش اول مرد در جشنواره تئاتر فجر در سال ۱۳۹۸ بوده‌است.
ماهرخ یک فیلم بلند تلویزیونی به نویسندگی و کارگردانی حمیدرضا حافظی است. این تله فیلم در سال توسط گروه کودک و نوجوان شبکه دوم سیما تولید شده است. ماهرخ اولین بار در بخش مسابقه بیست و چهارمین جشنواره بین‌المللی فیلم های کودکان و نوجوانان همدان و سپس چهلمین جشنواره بین‌المللی فیلم رشد به نمایش درآمد و تاکنون نیز از شبکه های مختلف تلویزیون پخش شده است. خلاصه داستان. دختر بچه ای که حاضر به پذیرفتن نامادری نیست؛ با شخصیت های افسانه ای ماه پیشونی، سفید برفی و سیندرلا همزات پنداری می کند.
بنیاد کالوه یک بنیاد هنری در آوینیون فرانسه است که به نام اسپی کالوه نامگذاری شده‌است. در این بنیاد چندین موزه و دو کتابخانه وجود دارد. نقاشی‌ها، آیتم‌های باستان‌شناسی، سکه‌ها و مدال‌ها و مجسمه‌های قرون وسطایی و بسیاری از میراث‌های دیگر و بخش قابل توجهی از آثار هنری از لوور به آن اضافه شده‌است. بنیاد در چندین نوبت نام خود را تغییر داده‌است. ابتدا آن را کتابخانهٔ کالوه، سپس موزهٔ کالوه و از سال ۱۹۸۵ به عنوان بنیاد کالوه نامیده شد. این بنیاد هم‌اکنون هفت موزه، دو کتابخانه و یک مجموعه مهم از سکه‌ها و مدال‌ها
دو کتابخانه و یک مجموعه مهم از سکه‌ها و مدال‌ها را مدیریت می‌کند.
فرماندهی نیروهای زمینی ایالات متحده آمریکا () بزرگترین واحد فرماندهی در ارتش ایالات متحده است، که وظیفه تأمین نیروهای زمینی آماده نبرد و با توان عملیاتی را برای فرماندهی یکپارچه رزمی ایالات متحده آمریکا برعهده دارد. قرارگاه مرکزی فرماندهی نیروهای زمینی ایالات متحده در پایگاه فورت‌برگ، در ایالت کارولینای شمالی مستقر می‌باشد و بیش از ۷۵۰ هزار سرباز از نیروهای فعال ارتش، نیروهای ذخیره ارتش و سربازان گارد ملی ارتش را در بر می‌گیرد. این فرماندهی در ۱ ژوئیه ۱۹۷۳ از فرماندهی سابق ارتش قاره‌ای که به نوبه خود
۱۹۷۳ از فرماندهی سابق ارتش قاره‌ای که به نوبه خود جایگزین نیروهای میدانی ارتش و نیروهای زمینی ارتش شد، ایجاد گردید. فرماندهی نیروهای زمینی دارای تشکیلات و واحدهایی است که در ۱۵ پایگاه، از جمله مرکز آموزش ملی فورت ایروین، کالیفرنیا و مرکز آموزش آمادگی مشترک فورت جانسون، لوئیزیانا (فورت پولک سابق) مستقر هستند.
مازیار یا ماه‌یزدیار (درگذشتهٔ ۱۲ تیر ۲۱۸ خورشیدی) واپسین فرمانروای کارنوندیان، رهبر خیزش دربرابر چیرگی تازیان، و از جمله چیرگی خلافت عباسی، بر ایران بود. مازیار پسر کارن دوم و از خاندان کارنوندیان، در روزهای پایانی سال ۲۲۴ه‍.ق/۸۳۸ میلادی، یعنی شش سال و اندی پس از آغاز خلافت معتصم ضد عباسیان خیزش کرد. پایتخت مازیار شهریارکوه بود. پیشینهٔ نیاکان مازیار. تأسیس این سلسله در طبرستان به زمان خسرو انوشیروان بازمی‌گردد که قارن پسر سوخرا در سال ۵۶۵ میلادی پایه‌ریزی کرد و سپس مقام اسپهبدی طبرستان را دریافت کرد و
کرد و سپس مقام اسپهبدی طبرستان را دریافت کرد و حکومت این ناحیه را به ارث خانوادگی خود باقی‌گذاشت. سوخرا از بزرگان خاندان کارن بود که یکی از هفت خاندان اشرافی پارس در زمان ساسانیان به شمار می‌رفتند. به اعتقاد مجتبی مینوی، مرکز اصلی خاندان کارن کوره اردشیرخوره در فارس بود. سوخرا در زمان پیروز یکم، پدر کواد نخست، بر سکستان (استان ساسانی) فرمان می‌راند. هنگامی که فیروز قصد جنگ با هپتالیان را داشت، سوخرا را به جانشینی خودش بر تیسفون و وه‌اردشیر، گماشت، که دو شهر از هفت شهر مداین و محله خاص ساسانیان بودند. همین