payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از ابتدای سده ۲۰ به این سرزمین وارد شده بود و سالن‌های کوچک نمایش فیلم‌های چینی‌زبان و مالایی سرو شکل گرفته بودند. هنرمند شاخصی مانند پ. رمله اگرچه مالزیایی‌تبار بود، کارش را در صنعت فیلم و موسیقی و کارهای ادبی در سنگاپور در سال ۱۹۴۸ آغاز کرد و تا سال ۱۹۶۴ که به زادگاه خود برگشت به اوج زندگی حرفه‌ای خود رسید و نقش مهمی در رونق سینمای سنگاپور داشت. دای تیه‌لانگ از دیگر پیشگامان سینمای سنگاپور است که نقش عمده‌ای در تأسیس جنبش پویانمایی در این کشور ارائه کرد. از مهمترین کارهای انیمیشن او "گربهٔ بازرس" و "گوزن
مهمترین کارهای انیمیشن او "گربهٔ بازرس" و "گوزن نُه‌رنگ" قابل اعتنا هستند. سینمای مدرن سنگاپور. اولین فیلم بلند تاریخ سینمای سنگاپور به نام "مدیوم" در سال ۱۹۹۲ توسط آرتور اسمیت و به زبان انگلیسی با حضور عوامل بومی ساخته شد. "می پوک" من محصول ۱۹۹۵ ساخته اریک چو کارگردان سنگاپوری اولین فیلمی بود که از سینمای این کشور به یک جشنواره معتبر جهانی ارائه شد. "می پوک من" در ۱۹امین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم مسکو به نمایش درآمد و جایزه فیپرشی را از آن خود کرد. اریک چو از آن پس پیوسته در بدنه سینمایی سنگاپور کار
چو از آن پس پیوسته در بدنه سینمایی سنگاپور کار کرده‌است. بو جونفنگ نیز از جمله کارگردانان سنگاپوری بود که توسط جشنواره کن کشف گردید. "قلعه شنی" ساخته وی در سال ۲۰۱۰ در بخش هفته منتقدان بین‌المللی در جشنواره فیلم کن اکران شد. دیگر ساخته او به نام "۷ نامه" به عنوان نماینده سینمای سنگاپور برای حضور در بخش جایزه اسکار بهترین فیلم بین‌المللی هشتاد و هشتمین دوره جوایز اسکار معرفی شد که البته به مرحله نهایی نرسید. جشنواره‌های سینمایی. جشنواره بین‌المللی فیلم سنگاپور (SIFF) که از سال ۱۹۸۶ آغاز به کار کرد، به‌عنوان
(SIFF) که از سال ۱۹۸۶ آغاز به کار کرد، به‌عنوان رویدادی برای معرفی و ارائه آثار فیم‌سازان آسیایی و به‌ویژه سینمای آسیای جنوب شرقی شناخته می‌شود. جایزه اصلی این جشنواره پرده نقره‌ای نام دارد. این جشنواره هرسال حوالی آوریل/مه در سنگاپور برگزار شده و سالانه در حدود ۲۰۰ فیلم از بیش از ۴۰ کشور جهان و با تمرکز با سینمای پیشگام آسیا در این جشنواره نمایش داده می‌شود. این جشنواره که بزرگ‌ترین جشنواره سینمایی سنگاپور به‌شمار می‌رود، هرساله در کنار نمایش فیلم‌ها و اهدای جوایز به بهترین‌ها، اقدام به برگزاری
و اهدای جوایز به بهترین‌ها، اقدام به برگزاری نمایشگاه‌ها، کارگاه‌ها و سمینارهای مربوط به سینما برای دست‌اندرکاران و دانشجویان سینما می‌کند. آمار و ارقام. در حال حاضر در سنگاپور حدود ۲۲۰ سالن پیشرفته وجود دارد. تولید سرانه سالیانه فیلم بلند در این کشور ۱۴ فیلم بلند و ۱ فیلم انیمیشن است. جمعیت سینماروی این کشور نیز حدود ۲۳ میلیون نفر در سال برآورد شده‌است.
مارگریت دوال (; – ) هنرپیشه و خواننده اهل فرانسه بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "بانوی قاتل" اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (شوالیه) شده‌است.
شیوع ۲۰–۲۰۱۹ کروناویروس در سوئیس در تاریخ ۲۵ فوریه ۲۰۲۰ پس از شیوع کروناویروس در ایتالیا تأیید شد. اولین مورد تأیید شده آن، مرد ۷۰ ساله اهل کانتون تیچینو که به تازگی به میلان سفر کرده بود. تا تاریخ ۹ مارس ۲۰۲۰، ۳۷۴ مورد تأیید شده از ابتلا به کروناویروس اعلام شد.
نصیر عاروری (؛ – ) دانشگاهی اهل ایالات متحده آمریکا و پژوهشگر و فعال حقوق بشر در زمینه سیاست خاورمیانه و سیاست خارجی ایالات متحده آمریکا در خاورمیانه بود. عاروری از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۹۸ استادیار ارشد علوم سیاسی در دانشگاه دارتموت، ماساچوست بود. وی در سال ۱۹۹۳ «جایزه تحقیقات برجسته» را از دانشکده هنر و علوم دریافت کرد. مقالات عاروری در بایگانی کتابخانه کلیر تی کارنی و مجموعه‌های ویژه او در مؤسسه فناوری ماساچوست و دارتموت، ماساچوست حفظ و در معرض نمایش عموم قرار دارد. زندگی‌نامه. وی در سال ۱۹۳۴ در اورشلیم
قرار دارد. زندگی‌نامه. وی در سال ۱۹۳۴ در اورشلیم (بیت‌المقدس)، فلسطین متولد شد. پدر وی مدیر دبیرستانی در اورشلیم بود. وی همراه با خانواده اوقات خود را در تردد بین بیت‌المقدس و روستای کرانه باختری برهم جایی که اکنون خانه سنتی آنها است سپری می‌کردند، عاروری در سال ۱۹۵۴ برای ادامه تحصیل در دانشگاه‌های آمریکا عازم ایالات متحده شد. او به اسپرینگفیلد، ماساچوست رفت، در آنجا برادرش سعید دانشجوی کالج بین‌المللی آمریکا بود. وی دوره کارشناسی خود را در رشته تاریخ از این دانشگاه گرفت و دکترای خود را. از دانشگاه امهرست،
دانشگاه گرفت و دکترای خود را. از دانشگاه امهرست، ماساچوست اخذ کرد. او هنگامی که دانشجوی کالج آمریکایی بود توسط جامعه بزرگی از مهاجرین لبنانی پذیرفته شد. وی بعداً با جویس توماس، دختر یک مهاجر لبنانی ازدواج کرد. این زوج دارای چهار فرزند و ۱۳ نوه در دارتموت ماساچوست شدند. زندگی حرفه‌ای. وی از سال ۱۹۸۴ تا ۱۹۹۰ عضو هیئت مدیره عفو بین‌الملل در ایالات متحده آمریکا بود و در سه دوره متوالی به این سمت انتخاب شد. وی همچنین عضو هیئت مدیره دیده‌بان حقوق بشر مستقر در نیویورک / خاورمیانه، ۱۹۹۰–۱۹۹۲ بود. عاروری در سال
نیویورک / خاورمیانه، ۱۹۹۰–۱۹۹۲ بود. عاروری در سال ۱۹۸۲ عضو مؤسس سازمان عربی حقوق بشر (قاهره) و ژنو و عضو هیئت تحریریه فصلنامه جهانی سوم (لندن) بود. وی در دسامبر ۱۹۸۶ یکی از شرکت کنندگان اصلی درتهیه پیش نویس میثاق حقوق بشر عرب تحت نظارت انستیتوی بین‌المللی مطالعات عالی عدالت کیفری، در سیراکوز، ایتالیا بود. وی از زمان تأسیس انستیتو در ژانویه ۱۹۹۴ عضو کمیسیون مستقل حمایت از حقوق مردم فلسطین در (رام‌الله) و عضو هیئت مدیره مشورتی مؤسسه بین‌المللی تحقیقات جنایی در لاهه است. عاروری بارها در سازمان ملل سخنرانی
در لاهه است. عاروری بارها در سازمان ملل سخنرانی کرده و در نهم دسامبر سال ۱۹۸۸ به مناسبت چهلمین سالگرد اعلامیه جهانی حقوق بشر که به دعوت اتحادیه کارمندان سازمان ملل - دفتر مرکزی سازمان ملل، نیویورک شرکت کرده بود، سخنرانی اصلی خود را ارائه کرد. او در دادگاه‌های فدرال و کانادا در پرونده‌های مربوط به پناهندگی و تبعید سیاسی به عنوان «شاهد متخصص» شهادت داده است. عاروری عضو پیشین مجلس ملی فلسطین، پارلمان در تبعید فلسطین بود و در شورای مرکزی سازمان آزادی‌بخش فلسطین خدمت کرد. وی عضو مؤسس و دو بار به عنوان رئیس
خدمت کرد. وی عضو مؤسس و دو بار به عنوان رئیس انجمن فارغ التحصیلان دانشگاه عربی و آمریکایی (AAUG) انتخاب شد. او همچنین عضو مؤسس و رئیس سابق هیئت مدیره پژوهشگاه فرامرزی و عضو هیئت مدیره صندوق اورشلیم و کمیته مرکزی فلسطین بود. عاروری در بالغ بر صدها دانشگاه و کنفرانس سخنرانی کرده است. وی همچنین به عنوان میهمان در مصاحبه‌های بی‌شماری با رسانه‌های مختلف در سراسر جهان شرکت کرد از جمله در اخبار ساعتی پی‌بی‌اس و در برنامه‌های لو دابس امشب تلویزیون سی ان ان (خط پول)، اخبار سی بی اس، سی- اسپن وهمچنین الجزیره ظاهر
اخبار سی بی اس، سی- اسپن وهمچنین الجزیره ظاهر شده است. . او از مفسران رادیو ان پی آر اقیانوس آرام، بی‌بی‌سی، رادیو مونت‌کارلو، صدای آمریکا و رادیو آلترناتیو بوده است. زندگی شخصی. عاروری و همسرش جویس (توماس) در سال ۱۹۶۱ ازدواج کردند. آنها دارای چهار فرزند و سیزده نوه شدند. عاروری در ۱۰ فوریه ۲۰۱۵ در سن ۸۱ سالگی بر اثر عوارض ناشی از بیماری پارکینسون درگذشت.
آنری پوپو (؛ ۱۴ ژوئیه ۱۸۸۴ – ۱۶ فوریه ۱۹۵۴) هنرپیشه اهل فرانسه بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "بانوی قاتل" و "خرمن" اشاره کرد.
سینمای عرب به صنعت فیلم در جهان عرب اشاره دارد. با این‌همه هنوز توصیف دقیقی از سینمای عرب در دست نیست. سینمای عرب شامل فیلم‌هایی از کشورها و فرهنگ‌های مختلف جهان عرب است و بنابراین یک شکل یا ساختار یا سبک ندارد. ضمن اینکه عمده کشورهای عربی پس از جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم یا چند پاره شدند یا اینکه به استقلال رسیدند؛ بنابراین از بدو تأسیس، سینمای عرب بیشتر تقلیدی از سینمای غربی بود. اگرچه از دهه ۷۰ بدینسو این صنعت در حال تغییر و تحول است. سینمای عرب به‌طور تاریخی بیشتر شامل فیلم‌های ساخته شده در مصر،
تاریخی بیشتر شامل فیلم‌های ساخته شده در مصر، لبنان، سوریه، عراق، کویت، الجزایر، مراکش و تونس است. با این حال، سینمای مصر در زمینه تاریخ و پیشینه و بدنه سینمایی در بین کشورهای عربی پیشگام است.
کولت درئال (؛ ۲۲ سپتامبر ۱۹۲۷ – ) خواننده اهل فرانسه بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "سه ملوان" اشاره کرد. وی در سال ۱۹۶۱ به عنوان نماینده کشور موناکو در مسابقه آواز یوروویژن شرکت کرده‌است.
لشکر دوم پیاده‌نظام آلمان () یکی از لشکرهای پیاده‌نظام نیروی زمینی ورماخت بود که در سال ۱۹۳۴ از اجزای باقیمانده لشکر دوم پیاده‌نظام ارتش منحل شده امپراتوری آلمان تحت عناوین پوششی دیگری ایجاد گردید. پس از علنی شدن تسلیح مجدد آلمان بر خلاف محدودیت‌های پیمان ورسای، نام لشکر دوم پیاده‌نظام برای اولین برای این واحد نظامی به کاربرده شد. تاریخچه عملیاتی. این لشکر در سال ۱۹۳۷ به لشکر دوم پیاده‌نظام موتوریزه ارتقا یافت. تحت همین عنوان به فرماندهی سرلشکر پل بادر در قالب سپاه ۱۹ از ارتش چهارم از گروه ارتش شمال در
قالب سپاه ۱۹ از ارتش چهارم از گروه ارتش شمال در جریان حمله سال ۱۹۳۹ آلمان به لهستان که به آغاز جنگ جهانی دوم انجامید، مشارکت نمود. این لشکر با داشتن تیپ‌های ۵، ۲۵ و ۹۲ پیاده‌نظام موتوریزه و تیپ ۲ توپخانه با استقرار در پومرانیای غربی ابتدا در گذر از کریدور لهستان برای رسیدن به پروس شرقی و سپس به عنوان واحد پشتیبانی در تهاجم به برست-لیتوفسک حضور پیدا کرد. با پایان موفقیت‌آمیز عملیات در لهستان، لشکر دوم پیاده‌نظام موتوریزه به غرب منتقل شد تا در آنجا به عنوان بخشی از سپاه ۱۴ آماده حمله به فرانسه بشود. این لشکر
از سپاه ۱۴ آماده حمله به فرانسه بشود. این لشکر در ماه‌های مه و ژوئن سال ۱۹۴۰ در صف واحدهای گروه ارتش آ، بلژیک بی‌طرف را به جهت دور زدن خط دفاعی ماژینو، از طریق جنگل‌های آردن مورد هجوم قرار داد و با گذر از رود موز به سمت بنادر دانکرک و کاله پیشروی نمود سپس با تغییر مسیر به سمت جنوب حرکت کرد. لشکر دوم پیاده‌نظام موتوریزه نهایتاً در ماه اکتبر همان سال به عملیات خود در فرانسه خاتمه داد و به آلمان بازگشت. در همین زمان این لشکر تحت عنوان لشکر دوازدهم زرهی برای پیگیری علمیات‌های آینده ارتش، به شکل ساختاری
برای پیگیری علمیات‌های آینده ارتش، به شکل ساختاری سازماندهی مجدد شد.
علیرضا افشاری (متولد ۱۳۵۳) روزنامه‌نگار، تاریخ‌پژوه، فعال مدنی و از منتقدانِ سازمان میراث فرهنگی، مهندس متالورژی و کارشناسِ ارشد تاریخ ایران باستان است. وی بنیادگذارِ شماری از سمن‌های حوزه‌های فرهنگی و میراث فرهنگی و محیط‌زیست و نیز شبکه‌های مرتبط بوده است. فعالیتهای میراثی. از سال ۱۳۷۶ با سردبیری مجلهٔ «اخبار و متالورژی و مواد» و سپس مشغول بودن در روزنامه‌های گزارش روز، مناطق آزاد و پیام آزادی تا سرانجام انتشار افراز (نامهٔ درونی انجمن افراز) و همکاری با ماهنامه ایرانمهر و سردبیری شماره‌هایی از ماه‌نامهٔ
ایرانمهر و سردبیری شماره‌هایی از ماه‌نامهٔ فردوسی و فصلنامهٔ فروزش و مدیریت ماهنامهٔ متوقف‌شدهٔ درفش و دبیریِ سرویسِ ایران‌شناسی فصل‌نامهٔ «سرزمین من»، دبیر تحریریه بودنِ شماری از مجلات تخصصی و مهندسی، روزنامه‌نگاری با اندیشه‌های ایران‌گرایانه بوده است. راه‌اندازی «انجمن فرهنگی افراز» که در حوزهٔ تاریخ و فرهنگ در اوایل دههٔ هشتاد آغازگر شماری از حرکت‌های ملی از جمله برپایی جشن‌های ملی، طرح ایران فرهنگی و لزوم تشکیل اتحادیه‌ای منطقه‌ای بر این پایه و نیز دوره‌های بررسی تاریخ و شاهنامه‌خوانی بوده است، مدیریت
بررسی تاریخ و شاهنامه‌خوانی بوده است، مدیریت «پایگاه اطلاع‌رسانی برای نجات یادمان‌های باستانی» که در اعتراض به آبگیری سد سیوند و نجات پاسارگاد شکل گرفت و سازماندهی نخستین جنبش دفاع از میراث فرهنگی در تاریخ ایران را عهده‌دار بود (کارنامه این حرکت در کتاب «دفاع از تاریخ»، به قلمِ خود وی، ثبت شد)، تا راه‌اندازی و دبیری «انجمن دوستداران میراث فرهنگی افراز» که به‌ویژه آغازگر هماهنگی میان کنشگران ملی در مقابله با برنامه‌های هدف‌مند تجزیه‌طلبانه و نیز هم‌گرایی بر روی مسائل منطقه‌ای بوده است (که نقطهٔ اوج آن
بر روی مسائل منطقه‌ای بوده است (که نقطهٔ اوج آن هماهنگی برای ارسال نامه‌ای به ستاد انتخاباتی مهدی کروبی بود که موضع‌گیری‌های قابل نقدی در حوزهٔ مسائل اقوام داشت؛ نیز بیانیهٔ دربارهٔ قیام در بحرین که بازتاب گسترده‌ای یافت؛ بیانیه در دفاع از هم‌تباران افغانستانی درونِ ایران؛ و محکوم کردن کشتن انسان‌های بی‌گناه در نوار مرزی ترکیه و عراق) تا دبیر دورهٔ دوم شدنِ «دیده‌بان یادگارهای فرهنگی و طبیعی ایران»، که بر پایهٔ تجربه‌های پایگاه اطلاع‌رسانی ایجاد شد و بیشترین حجم نامه‌نگاری با شخصیت‌های دولتی و حکومتی و
حجم نامه‌نگاری با شخصیت‌های دولتی و حکومتی و نهادها و صدور بیانیه و برپایی همایش را در دفاع از میراث فرهنگی و میراث طبیعی داشته، جزو فعالیتهای او بوده است. او را بنیادگذار «شبکهٔ سمن‌های میراثی استان تهران» هم می‌شناسند که دبیرکل دو سالِ نخست آن هم بوده است همچنین با ایجاد شبکهٔ «پویش پاسداری از میراث فرهنگی و طبیعی» نخستین تجربهٔ گردِ هم آمدنِ کنشگران مدنی عرصه‌های میراث فرهنگی و محیط‌زیست را در قالبی سیاسی ـ مدنی و به قصد دفاع از نامزدهای مدافع این دو عرصه، در انتخابات پیشین مجلس شورای اسلامی و شوراهای
در انتخابات پیشین مجلس شورای اسلامی و شوراهای شهر و روستا در سطحی ملی رقم زد که شماری از نمایندگان مجلس شورای اسلامی میثاق‌نامهٔ تهیه‌شدهٔ آن پویش را امضا کردند. از او، که ویراستار شماری کتاب تاریخی است، دو کتاب دیگر، با نام‌های «مردی برای تمام تاریخ» (زندگی‌نامهٔ دکتر محمد مصدق ـ نشر مرسا، ۱۳۷۹) و «آشتی با تاریخ» (پاسخی بر آرای ناصر پورپیرار ـ حوض نقره، ۱۳۸۱)، نیز منتشر شده است. افشاری دبیر اجرایی همایش کورش بزرگ در سال ۱۳۹۵ بود که با فشار وزارت اطلاعات برگزار نشد. افشاری در تیرماه ۱۳۹۸ از پایان‌نامهٔ
برگزار نشد. افشاری در تیرماه ۱۳۹۸ از پایان‌نامهٔ کارشناسی ارشدش در تاریخ ایران باستان، با عنوان «گسست‌های بینشی ـ جهان‌بینی شاهنشاهان هخامنشی در قیاس با شاهان پیش از خود»»، با راهنمایی میرزامحمد حسنی و داوری استاد رضا شعبانی و با درجهٔ خیلی خوب، دفاع نمود. محکومیت. اداره‌کل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان آذربایجان غربی و نیز معاونت حقوقی وزارتخانه میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری در سیزدهم اسفندماه ۱۳۹۷ به خاطر درج مطلبی در کانال تلگرامی «دیده‌بان میراث فرهنگی ایران» از وی شکایت کرده بودند که
میراث فرهنگی ایران» از وی شکایت کرده بودند که دادگاه کیفری ارومیه در بیست‌ونهم تیرماه ۱۳۹۹ ضمن رد کیفرخواست حکم به برائت وی صادر کرد. سایت خبری عصرایران در یک مقاله ضمن اشاره به خبر محکومیت او افزود:
رتبه ...نام ... جمعیت سرشماری۱۳۹۵ ۱.شهرستان رشت... ۹۱۸٬۴۴۵ ۲.شهرستان طوالش ... ۲۰۰٬۶۴۹ ۳.شهرستان لاهیجان... ۱۶۸٬۸۲۹ ۴.شهرستان رودسر ... ۱۴۴٬۳۶۶ ۵.شهرستان انزلی ... ۱۳۸٬۰۰۴ ۶.شهرستان لنگرود... ۱۳۷٬۲۷۲ ۷.شهرستان صومعه‌سرا... ۱۲۷٬۷۵۷۸.شهرستان آستانه اشرفیه... ۱۰۵٬۵۲۶ ۹.شهرستان رودبار... ۱۰۰٬۹۴۳ ۱۰.شهرستان فومن... ۹۳٬۷۳۷ ۱۱.شهرستان آستارا... ۸۶٬۸۵۷ ۱۲.شهرستان رضوانشهر... ۶۶٬۹۰۹ ۱۳.شهرستان شفت... ۵۸٬۵۴۳ ۱۴.شهرستان خمام... ۵۴٬۸۰۰ ۱۵.شهرستان ماسال... ۵۲٬۴۹۶ ۱۶.شهرستان سیاهکل... ۴۷٬۰۹۶ ۱۷.شهرستان املش... ۴۴٬۲۶۱
سیاهکل... ۴۷٬۰۹۶ ۱۷.شهرستان املش... ۴۴٬۲۶۱ جمعیت کل گیلان. مساحت گیلان ۱۴٬۰۴۴ کیلومترمربع و جمعیت آن طبق سرشماری ن۲٬۵۳۰٬۶۹۶ نفر است. گیلان دهمین استان پرجمعیت و دومین استان پرجمعیت شمال ایران پس از استان مازندران است. تراکم جمعیت در این استان با ۱۷۷ نفر در هر کیلومترمربع جایگاه سوم را در ایران دارد. کلانشهر رشت با داشتن ۴۶ درصد جمعیت کل استان، مرکز و پرجمعیت‌ترین شهر شمال کشور و یازدهمین شهر پرجمعیت ایران است. از دیگر شهرهای پرجمعیت این استان می‌توان به ترتیب به شهرهای بندر انزلی، مهم‌ترین بندر ایرانی در
به شهرهای بندر انزلی، مهم‌ترین بندر ایرانی در حاشیه دریای کاسپین لاهیجان، تالش، لنگرود، رودسر، بندر آستارا، صومعه سرا اشاره کرد.
سایوز-تی۴ یک مأموریت سرنشین دار سازمان فضایی شوروی و حامل ششمین و آخرین گروه از فضانوردان برای استقرار بلند مدت انسان در مدار زمین بود که به سمت ایستگاه فضایی سالیوت۶ پرتاب شد. البته سایوز تی۴ نتوانست رکوردهای پیشین را بهبود ببخشد و مأموریت آن حدود ۷۵ روز به طول انجامید. به دلیل برنامه‌ریزی‌های انجام شده و ماهیت این مأموریت، سایوز تی۴ با ماموریت‌های سایوز۳۹ و سایوز۴۰ در ارتباط کامل بوده‌است.
ژان دوی (; – ) هنرپیشه اهل فرانسه بود. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "کریستین"، "در ستایش عشق"، "آخرین داوری و "مأموریت ویژه" اشاره کرد.
محمدجان‌لی (به ترکی آذربایجانی: Məmmədcanlı) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان جلیل‌آباد واقع شده است. محمدجان‌لی ۴۶۵ نفر جمعیت دارد.
ژانی هولت (؛ – ) هنرپیشه اهل فرانسه بود. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "زن چپ‌دست"، "ژروز"، "فرشتگان گناه"، "راسپوتین و "مأموریت ویژه" اشاره کرد.
رمینگتون مدل ۱۱۰۰ یک تفنگ ساچمه‌زنی، از نوع نیمه‌خودکار آمریکایی ساخت شرکت اسلحه‌سازی رمینگتون است که در گیج‌های ۱۲، ۱۶، ۲۰ و موجود است.
سایوز-۳۹ یک مأموریت سرنشین دار سازمان فضایی شوروی به مقصد ایستگاه فضایی سالیوت۶ و یکی از ماموریت‌های بازدید از خدمه سایوز تی۴ بود. سایوز۳۹ از سری ماموریت‌های اینترکسموس شوروی محسوب می‌شد که با پرتاب آن یک فضانورد مغولستانی هم به فضا سفر کرد.
گیاسنگ یا فیتولیت ساختارهای میکروسکوپی سفت و سختی است ساخته شده از سیلیس که در برخی از بافت‌های گیاهی یافت می‌شود و پس از پوسیدگی گیاه همچنان پابرجاست. این گیاهان سیلیس را از خاک می‌گیرند و آن را در ساختارهای درون‌یاخته‌ای و برون‌یاخته‌ای گیاه جمع می‌کنند. گیاسنگ‌ها در اشکال و اندازه‌های مختلفی وجود دارند. اگرچه برخی از اصطلاح «گیاسنگ» برای اشاره به تمام تراوش‌های معدنی توسط گیاهان استفاده می‌کنند، اما این واژه بیشتر به بقایای گیاهان سیلیسی اشاره دارد. در مقابل، تراوش‌های کلسیم معدنی موجود در کاکتوس‌ها از
تراوش‌های کلسیم معدنی موجود در کاکتوس‌ها از اگزالات‌های کلسیم تشکیل شده‌اند.
هیستون دِاَستیلاز ۱۱ () یک پروتئین با وزن مولکولی ۳۹ کیلو دالتون و از اعضای خانوادهٔ هیستون دِاَستیلازها است که در انسان توسط ژن «"HDAC11"» واقع بر کروموزوم ۳ کُدگذاری می‌شود. این آنزیم تنها عضو ردهٔ ۴ از خانوادهٔ هیستون دِاَستیلازها است، چرا که هم‌ساخت‌شناسی نزدیکی با آنزیم‌های Rpd3 یا hda1 مخمر ندارد و به همین سبب نمی‌توان آنرا در رده‌های ۱ یا ۲ در طبقه‌بندی آنزیمی یادشده قرار داد. هیستون دِاَستیلاز ۱۱، کوچکترین عضو خانوادهٔ هیستون داستیلاز است و نخستین بار در سال ۲۰۰۲ میلادی توصیف شد. عملکرد. این آنزیم
در سال ۲۰۰۲ میلادی توصیف شد. عملکرد. این آنزیم بیان ژن‌ها را کنترل می‌کند و به‌طور معمول، در مغز و بیضه یافت می‌شود، اما در برخی سرطان‌ها نیز مشاهده شده‌است. ثابت شده که این آنزیم، کاهش‌دهندهٔ تولید اینترلوکین ۱۰ است و این موضوع سبب می‌شود که بیانِ لیگاند OX40 در مبتلایان به لنفوم هاجکین افزایش یابد. هیستون دِاَستیلاز ۱۱، با مولکول HDAC6، تعامل پروتئین-پروتئین دارد.
ریسمانیان نام یک خانواده از راسته گندم‌سانان است که در نواحی معتدل گرم، نیمه‌گرمسیری تا گرمسیری، اغلب در جنوب آفریقا و استرالیا می‌رویند. ریسمانیان گیاهانی شورپسند با وظیفهٔ فتوسنتزی انتقال‌یافته به ساقه هستند. برگ‌ها به خوبی توسعه‌یافته، یا بسیار تقلیل یافته. گیاهانی ریشه دار. چندساله، با برگ‌های متراکم اولیه یا بدون برگ‌های متراکم قابل رؤیت. ساقه‌های جوان مقاوم به شکستن در ناحیه گره‌ها. ریزودار. شورپسند. برگ‌ها همیشه سبز یا خزان‌دار، متناوب، دوردیفه یا مارپیچی، چرمی، بدون دمبرگ، پوشش‌دار، ساده. پهنک برگ
چرمی، بدون دمبرگ، پوشش‌دار، ساده. پهنک برگ یکپارچه، با رگبرگ پرمانند. برگ‌ها زبانه‌دار یا غیرزبانه‌دار، گوشوارک‌دار یا بی‌گوشوارک.
سایوز-۴۰ یک مأموریت سرنشین دار سازمان فضایی شوروی به مقصد ایستگاه فضایی سالیوت۶ و یکی از ماموریت‌های بازدید از خدمه سایوز تی۴ بود. سایوز۴۰ آخرین پرواز از بخش اول سری ماموریت‌های اینترکسموس شوروی محسوب می‌شد که با پرتاب آن یک فضانورد رومانیایی هم به فضا سفر کرد. همچنین سایوز۴۰ آخرین مأموریت فضاپیمای مدل سایوز7k-t بود.
پل برکلی (ویرجینیا) () پل برکلی شاخه شرقی رودخانه الیزابت در نورفولک ، ویرجینیا ، ایالات متحده عبور می کند و محله برکلی را در جنوب رودخانه با مرکز شهر نورفولک به شمال وصل می کند. .
هیستون دِاَستیلاز ۶ () یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"HDAC6"» کُدگذاری می‌شود. این پروتئین نقش بسیار مهمی در تنظیم رونویسی ژن‌ها، پیشرفتِ چرخهٔ سلولی و وقایع تکاملی سلول دارد. این آنزیم موجب جمع‌شدگی مژک سلول‌ها می‌شود که برای انجام میتوز ضروری است. علاوه بر آن، هیستون دِاَستیلاز ۶ موجب افزایش مهاجرت سلول شده و فرایند دِاستیلاسیونِ آلفا توبولین را تسهیل می‌کند. اهمیت بالینی. جهش در ژن «"HDAC6"» با بیماری آلزایمر در ارتباط است.&lt;ref name="doi.10.1093/hmg/dds125"&gt;&lt;/ref&gt; همچنین ساخت بیش از حد
هیستون دِاَستیلاز ۱۰ () یک پروتئین از اعضای خانوادهٔ هیستون دِاَستیلازها است که در انسان توسط ژن «"HDAC10"» واقع بر کروموزوم ۲۲ کُدگذاری می‌شود. این آنزیم در تنظیم بیان ژن‌ها نقش دارد. جستارهای وابسته. هیستون داستیلاز
هکلر و کخ اچ‌کی سی‌ای‌دبلیواس یک تفنگ ساچمه‌زنی خودکار بولپاپ است که توسط شرکت آلمانی هکلر و کخ طراحی شده و باهمکاری شرکتهای آمریکایی وینچستر و "اُولین" ساخته شده‌است. این اولین برنامه ورود شرکت هکلر و کخ به بازار شات‌گان برد کوتاه در آمریکا بود. این اسلحه دارای خشاب ۱۰ تایی گیج ۱۲ است و هم بصورت خودکار و هم نیمه خودکار قابلیت استفاده دارد.
آخرین دوئل (به انگلیسی: "The Last Duel") یک فیلم سینمایی تایوانی محصول سال ۱۹۸۱ میلادی که فیلمنامه اقتباس از رمان می‌باشد.
سایوز-تی۵ اولین مأموریت سرنشین دار سازمان فضایی شوروی به سمت ایستگاه فضایی سالیوت۷ بود. ایستگاهی که به تازگی در مدار نشسته و جای سالیوت۶ را گرفته بود. به دلیل برنامه‌ریزی‌های انجام شده و ماهیت این مأموریت، سایوز تی۴ با مأموریت‌های سایوز تی۶ و سایوز تی۷ در ارتباط کامل بوده‌است.
ویکتور استال (؛ ۱۷ فوریه ۱۹۰۹ – ۴ ژوئن ۱۹۸۲) بازیگر اهل اتریش بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "نورا" و "گرگ‌ومیش" اشاره کرد.
فرانزیسکا کینز (; – ) بازیگر اهل اتریش بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "دفتر خاطرات دختر گمشده"، "ویلیام تل، و "نورا" اشاره کرد.
والتر ویشنیفسکی (؛ ۱۶ سپتامبر ۱۹۱۲ – ۱ فوریه ۱۹۹۵) تدوین‌گر اهل آلمان بود. وی تدوین‌گر فیلم‌هایی همچون روتشیلدها و نورا بوده‌است.
تام هارپر (؛ زادهٔ ) کارگردان، تهیه‌کننده، و نویسندهٔ فیلم و تلویزیون اهل بریتانیا است. او بیشتر به خاطر کارگردانی فیلم‌های "هوانوردان،" "رز وحشی"، "پیکی بلایندرز"، و مینی‌سریال بی‌بی‌سی "جنگ و صلح" شناخته شده است.
سایوز-تی۶ دومین مأموریت سرنشین دار سازمان فضایی شوروی به سمت ایستگاه فضایی سالیوت۷ و یکی از ماموریت های بازدید از خدمه سایوز تی۵ در ایستگاه سالیوت۷ بود. همچنین سایوز تی۶ یکی از ماموریت های اینترکسموس شوروی بود که برای اولین بار یک فضانورد فرانسوی نیز به فضا پرتاب شد.
هانس مار (; – ) بازیگر اهل آلمان بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "ویلیام تل (فیلم ۱۹۲۳)" و "ویلیام تل (فیلم ۱۹۳۴)" اشاره کرد.
نظام سلامت ایالت متحده آمریکا شامل همه افراد و همچنین کلیه سازمان‌ها و نهادهای دولتی و خصوصی است که برای ارتقاء و حفظ سلامت و پیشگیری و درمان بیماری‌ها و آسیب‌ها فعالیت می‌کند. همچنین شامل کلیه مقررات مربوط به روابط در سیستم مراقبت‌های بهداشتی بین شرکت‌های بیمه، بیمه شدگان، ارائه دهندگان خدمات و سایر گروه‌های مشمول می‌باشد. تا سال ۲۰۱۴، آیین‌نامه مربوطه به‌طور کلی پوشش بیمه درمانی شهروندی به عنوان یک موضوع خصوصی شمرده می‌شد؛ هیچ تعهد بیمه درمانی عمومی وجود نداشت. مراقبت‌های بهداشتی دولتی برای شهروندان زیر
نداشت. مراقبت‌های بهداشتی دولتی برای شهروندان زیر ۶۵ سال فقط در موارد استثنایی در دسترس است. سال ۲۰۰۸ ۴۵٫۷ میلیون یا ۱۵٫۳٪ حدود ۳۰۰ میلیون نفر از شهروندان نه بیمه خصوصی بودند و نه می‌توانستند از کمک‌های دولتی استفاده کنند. در صورت بروز فوریت‌های پزشکی، بیمارستان‌ها طبق قانون "فوریت‌های پزشکی و کار" موظف هستند که بیماران بی بیمه یا به اندازه کافی بیمه نشده را در اتاق اورژانس درمان کنند، حتی اگر پیش‌بینی شود که قبض آن قادر به پرداخت نیست. در مورد مشکلات سلامتی که (هنوز) به سطح اورژانس پزشکی نرسیده، چنین
که (هنوز) به سطح اورژانس پزشکی نرسیده، چنین بیمارانی قابل رد هستند. در سال ۲۰۰۸، ۸۴٫۷٪ از ساکنان ایالات متحده واجد شرایط بیمه درمانی خصوصی بودند یا حق استفاده از خدمات درمانی دولتی را داشتند. برای ۵۹٫۳ درصد از شهروندان، پوشش بیمه درمانی توسط کارفرما تأمین می‌شود، ۹/۸ درصد از ساکنین خود بیمه شده‌اند (بیمه مستقیم) و ۲۷٫۸ درصد از آنها حق استفاده از خدمات درمانی دولتی را دارند (با توجه به درصدها، لازم است ذکر شود که برخی افراد در طول سال وضعیت بیمه خود را تغییر داده‌اند و به همین دلیل چندین بار به ثبت
را تغییر داده‌اند و به همین دلیل چندین بار به ثبت رسیده‌اند. در سال ۲۰۰۸، شهروندان آمریکا ۷٬۵۳۶ دلار سرانه را صرف مراقبت از سیستم بهداشت و درمان کردند، تقریباً دو برابر آلمان (۳٬۶۹۲ دلار) یا اتریش (۳۸۳۶ دلار) و هنوز هم به‌طور قابل توجهی بیشتر از سوئیس سیستم مراقبت‌های بهداشتی ایالات متحده گرانترین قیمت در سراسر جهان است. در سال ۲۰۱۰ قانون حمایت از بیمار و مراقبت از خدمات مقرون به صرفه ("Obamacare") پس از یک بحث، اصلاحات فشرده تصویب شد. با این کار بیمه اجباری برای بیشتر ساکنان از سال ۲۰۱۴ آغاز شد. ساکنان کم
برای بیشتر ساکنان از سال ۲۰۱۴ آغاز شد. ساکنان کم درآمد یارانه دولتی را برای کمکهای بیمه درمانی دریافت می‌کنند و شرکت‌های بیمه درمانی از تبعیض درمورد مشتریان با بیماری‌های قبلی ممنوع هستند. تعداد شهروندان بدون پوشش بیمه درمانی خصوصی یا عمومی تا سال ۲۰۱۵ به ۲۹ میلیون یا ۹٫۱٪ از جمعیت کاهش پیدا کرد. تاریخ. ،بیمه درمانی در ابتدا از نظر پزشکان آمریکایی بسیار محبوب نبود، از جمله موارد دیگر به دلیل ترس از اینکه می‌تواند قیمت‌ها را کاهش دهد. در سال ۱۹۱۹، انجمن پزشکی ایالت متحده آمریکا این شرط را تنظیم کرد که هیچ
ایالت متحده آمریکا این شرط را تنظیم کرد که هیچ اتفاقی بین پزشک و بیمار رخ ندهد. در طول رکود بزرگ در دهه ۱۹۳۰، با این حال بسیاری از کارگران و همچنین پزشکان و بیمارستان‌ها مزایای بیمه درمانی را تشخیص دادند زیرا تنها معدودی از ساکنان پول کافی برای پرداخت پزشک در مواقع اضطراری داشتند. از طرف دیگر، بیمهٔ درمانی به ساکنان کمک کرد تا به تدریج پول برای خدمات بهداشتی بزرگتری را پس‌انداز کنند. در این مدت اولین شرکتهای بزرگ بیمه درمانی ایجاد شدند. اینها شرکتهای بیمه مستقلی با نام مشترک Blue Cross یا Blue Shield بودند
با نام مشترک Blue Cross یا Blue Shield بودند که بیمه نامه‌های آنها را از هزینه‌های خدمات درمانی با مبلغ توافق شده‌ای درمقابل پرداخت حق بیمه ماهانه معاف می‌شدند. تا اواخر دهه ۱۹۶۰ رابطه غیرواسطه ای بین پزشک و بیمار وجود داشت که پزشک تحت تأثیر بیمه درمانی قادر به تصمیم‌گیری نبود. بیماران صورتحسابها را به شرکت بیمه خدمات درمانی ارسال می‌کردند، پرداخت کمک هزینه بیمار غیرمعمول بود. بیمارستانهای مستقل کوچکتر برای بیماریهای جدی تر وجود داشتند که بیشتر آنها به صورت غیرانتفاعی اداره می‌شدند. در طول جنگ جهانی دوم،
غیرانتفاعی اداره می‌شدند. در طول جنگ جهانی دوم، دستمزدها و قیمت‌ها مدتی تحت کنترل دولت بودند؛ بنابراین اتحادیه‌ها خواستند مزایای سلامتی را به جای افزایش دستمزد توسط کارفرما وعده داده شود. این تعداد ساعت صفر از پوشش بیمه درمانی با واسطه کارفرما است. سال ۱۹۶۰ هزینه سیستم بهداشت فقط ۵٫۲٪ از تولید ناخالص داخلی بود. هزینه‌های بهداشتی برای هر یک از ساکنان قبلاً ۲۰ درصد بیشتر از دومین کشور گران‌قیمت در مقایسه جهانی بود. تنها ۲۱٪ از کل هزینه‌های مراقبت‌های بهداشتی توسط شرکتهای خصوصی بیمه درمانی پرداخت شده‌است؛