payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پادشاه سلیمان بر روی دوازده گاو نر برنزی ایستاده است. گاوهای جوان به عنوان نشانگرهای مرزی در تل دان و در بثل در مرزهای پادشاهی اسرائیل قرار گرفته بودند. خدایان قوچ در مصر باستان. قوچ در مصر باستان در امور باروری و جنگ مورد احترام بود. خدایان اولیه با شاخ‌های موج دار و بلند قوچ شامل خنوم و خدای معادل آن در مصر سفلی، بانبتد «خدای قوچ جدت (Djedet)» (مندس) است که به‌طور معمول با چهار سر قوچ نشان داده شده بود تا نمایانگر چهار روح (بع) خدای خورشید باشد. بانبدت همچنین ممکن است با چهار خدای نخستین حاکم بر مصر،
همچنین ممکن است با چهار خدای نخستین حاکم بر مصر، اوسیریس، گِب، شو و رع - اتوم نیز مرتبط باشد، با زیارت‌گاه‌های گرانیتی بزرگ که به هر یک در پناهگاه مندس اختصاص داده شده است. کتاب "گاو آسمانی" قوچ مندس را به عنوان بع برای اوسیریس توصیف می‌کند، اما این یک ارتباط انحصاری نبود. فهرست خدایان مصری مرتبط با قوچ: فرقه آمون. پرستش آمون در دوره اولیه احتمالاً به واسطه مستعمره یونان در سیرن وارد یونان شد که احتمالاً بلافاصله پس از جایگیری پیوندی با معبد بزرگ آمون در اوآسیس برقرار کرده باشد. آمون یک معبد و مجسمه،
در اوآسیس برقرار کرده باشد. آمون یک معبد و مجسمه، هدیه‌ای از حال پیندار، در تبس، داشت و یکی دیگر در اسپارت که ساکنانش آن‌گونه که پوسانیاس می‌گوید، بیشتر از پیشگوی آمون در لیبی مشورت می‌گرفتند تا از دیگر یونانی‌ها. در ایفیتیس، خالکیدیکه، آمون از زمان لیساندر پرستش شد، به همان اندازه با اشتیاق که در مناطق آمونیه پرستش می‌شد. پوندار شاعر سرودی در ستایش او سرود. در مگاپولیس خدا با شاخ قوچ (Paus. viii.32 1) نمایان شد و یونانیان سیرنیکا یک ارابه با مجسمه آمون را به دلفی اهدا کردند. شهرت او در بین یونانیان کلاسیک
دلفی اهدا کردند. شهرت او در بین یونانیان کلاسیک آن‌چنان مشهور بود که اسکندر پس از نبرد ایسوس و در زمان اشغال مصر، به آنجا سفر کرد، جایی که او توسط اوراکل (موبد و پیشگوی معبد) فرزند پسر آمون اعلام شد. اسکندر پس از آن خود را الهی دانست. حتی در طول این اشغال، آمون از سوی این یونانیان به عنوان شکلی از زئوس شناخته شد. و همچنان به عنوان خدای اصلی محلی تبس بود. یونانیان سیرنائیکی به جای خدای اصلی خود زئوس، معابدی برای خدای لیبیایی آمون ساختند. آنها بعداً خدای متعال خود زئوس را به عنوان آمون لیبی شناختند. برخی از
خود زئوس را به عنوان آمون لیبی شناختند. برخی از آنها به پرستش خود آمون ادامه دادند. فرقه آمون در بین یونانیان چنان گسترده بود که حتی اسکندر تصمیم گرفت که توسط موبدان لیبیایی آمون به عنوان فرزند زئوس در معبد سیوان اعلام شود. اگرچه منابع جدیدتر از وجود آمون در اساطیر بربرهای لیبیایی چشم‌پوشی می‌کردند، اما او شاید بزرگ‌ترین خدای باستان بربران بود. وی در یونان باستان مورد استقبال یونانیان باستان قرار گرفت و به علت نفوذ لیبی با خدای فینیفی/ کارتاژی بال هامون متحد شد. برخی از تصاویر قوچ در شمال آفریقا متعلق به
شد. برخی از تصاویر قوچ در شمال آفریقا متعلق به دوره لیتی است که بین ۹۶۰۰ سال و ۷۵۰۰ پیش از میلاد واقع شده است. معروفترین معبد آمون در لیبی باستان معبد در واحه سیوا بود. از سوی برخی از محققان گفته شده که نام باستانی برخی قبایل بربر مانند گارامانتس و ناسامونی ممکن است به نام آمون مربوط باشد. در آولیمیدن (Awelimmiden) طوارق، نام آمانای (Amanai) ممکن است که معنای نام خدا را داشته باشد. لیبیایی‌های باستان احتمالاً غروب خورشید را به عنوان تجسد آمون می‌پرستیدند که با شاخ‌های قوچ معرفی می‌شد. در کارتاژ و شمال
که با شاخ‌های قوچ معرفی می‌شد. در کارتاژ و شمال آفریقا، بعال-هامون به‌طور ویژه‌ای با قوچ مرتبط بود و به عنوان بعل قرنیم (ارباب دو شاخ) در یک پناهگاه روباز در جبل بو کورنین (تپه دو شاخ) در سراسر خلیج کارتاژ مورد پرستش واقع می‌شد. خدای مصری آمون-رع با شاخ قوچ به تصویر کشیده شده است. قوچ به دلیل رفتارهای فحلی نمادی از مردانگی در نظر گرفته می‌شده است. شاخ‌های آمون نیز ممکن است نمایانگر شرق و غرب عالم باشد و یکی از عناوین آمون «دو شاخ» بود. اسکندر در اثر فتح مصر باستان در سال ۳۳۲ قبل از میلاد با شاخهای آمون به
باستان در سال ۳۳۲ قبل از میلاد با شاخهای آمون به تصویر کشیده شد، جایی که کاهنان او را به عنوان پسر خدای آمون پذیرفتند، که توسط یونانیان باستان با زئوس، پادشاه خدایان شناسایی شده بود. خدای ترکیبی زئوس-آمون چهره مشخصی در اساطیر یونان باستان بود. به گفته پنج مورخ باستان (آریان، کورتیوس، دیودوروس، ژوستین و پلوتارک)، اسکندر به نزد پیشگوی آمون در واحه سیوا در صحرای لیبی و شایعاتی منتشر شد مبنی بر اینکه اوراکل پدر اسکندر را آشکار کرده است و او خدای آمون است و نه فیلیپ. اسکندر خود را به عنوان فرزند زئوس-آمون معرفی
اسکندر خود را به عنوان فرزند زئوس-آمون معرفی کرد و حتی خواست تا به عنوان یک خدای عبادت شود: به نظر می‌رسد که وی نسبت به واقعی بودن الوهیت خود اطمینان پیدا کرده و نیاز به پذیرش آن توسط دیگران داشته است… شهرهای دیگر لاجرم تبعیت کردند، اما در خود اسپارت فرمان او به طرزی استهزاءآمیز چنین خوانده شد: «از آنجا که اسکندر آرزو دارد یک خدا باشد، بگذارید باشد.» بر اساس قاره. اروپا. پان خدای شبانان و گله‌ها، وحشی‌های کوهستانی و موسیقی روستایی بود. در فرهنگ‌های سلتیک تصویرسازی‌ها از چهره‌های دارای شاخ گوزن اغلب به
تصویرسازی‌ها از چهره‌های دارای شاخ گوزن اغلب به عنوان سرنانوس ("شخص شاخ‌دار" در لاتین) شناخته می‌شوند. شواهد اصلی برای این امر از ستونی در پاریس است که منقوش به خدای رومی ژوپیتر است. کوسیدیوس نام خدای جنگ رومی و انگلیس و خدای محلی در منطقه اطراف دیوار هادریان بود، که بعضی اوقات به صورت شاخ‌دار نشان داده می‌شود. او با جنگ و جنگل ارتباط دارد و بیشتر توسط افراد نظامی و طبقات پایین پرستش می‌شد. الیفاس لوی غیب باور قرن ۱۸م، معتقد بودند که خدای "شبه‌تاریخی بافومه" (که کلیسای کاتولیک روم ادعا کرده بود به عنوان
(که کلیسای کاتولیک روم ادعا کرده بود به عنوان بدعت توسط شوالیه‌های معبد پرستش می‌شود)، در واقع خدای شاخدار کاهنان لیبیایی (آمون) یا بز مندس بود. برای سال‌ها محققین تصاویر پاتیل گاندستروپ را از منظر خدایان سلتی تفسیر می‌کنند. شمایل شاخدار در صفحه A عموماً به عنوان سرنانوس شناخته می‌شود. آفریقا. یک خدای وخشوری به شکل قوچ که نام آن ناشناخته است (بائل هامون - فنیقی / کارتاژی) توسط قبایل لیبی در سیوا پرستش می‌شده. این چهره توسط مصریان در به تصویر کشیدن خدای خود آمون گنجانیده شده است که به "تعبیر یونانی"
خود آمون گنجانیده شده است که به "تعبیر یونانی" (Interpretatio graeca) " زئوس - آمون در نظر گرفته شده است. پیروان اودینانی (آیین عامیانه سنتی مردم ایگبو در جنوب شرقی نیجریه) خدای شاخ‌دار ایکنگو خدای موفقیت صادقانه می‌دانند و می‌پرستند، که دو شاخ آن نمادی از اراده شخصی است. مجسمه‌های چوبی کوچک از او به عنوان محراب شخصی ساخته شده و مورد ستایش قرار می‌گیرند. آسیا. مهر پاشوپاتی، مهر کشف شده در حفر حفاری موهن‌جو دارو در پاکستان، به عنوان نماینده احتمالی یک چهره «پیش-شیوا» توجه را مطرح شده است. این " پاشوپاتی "
«پیش-شیوا» توجه را مطرح شده است. این " پاشوپاتی " (پروردگار موجودات شبیه به حیوانات - سانسکریت: ') مهری را نشان می‌دهد که دارای شاخ، احتمالاً در حالت نعوض است که توسط حیوانات احاطه شده. چندین مهر در دره ایندوس صحنه جنگ بین جانوری ببر مانند و مردی را با شاخ، سم و دم نشان می‌دهد که با مرد گاونژاد بین‌النهرین انکیدو که یار گیلگمش بود مقایسه شده است و حکایت از انتقال اساطیر بین‌النهرین دارد. آمریکا. مار شاخ‌دار در اساطیر بسیاری از بومیان آمریکایی ظاهر می‌شود. جزئیات در بین قبایل متفاوت است و بسیاری از
جزئیات در بین قبایل متفاوت است و بسیاری از داستان‌ها شمایلی اسرارآمیز را با آب، باران، رعد و آذرخش مرتبط می‌کنند. مارهای شاخ‌دار مؤلفه‌های اصلی مجتمع‌های مراسمات جنوب شرقی پیش از تاریخ آمریکای شمالی بودند. شاخ‌های ذکر شده در انجیل. خدایان کنعانی، بعل و ال احتمالاً در اصل گاو خدایان شاخ‌دار بوده‌اند. «شاخ همه شریران را قطع خواهم کرد اما شاخ صالحان بلند خواهند شد.» از نظر عظمت او (یعقوب) مانند گاو تازه تولد یافته است. شاخ‌های او شاخ گاو نر وحشی است. با آنها ملت‌ها را به خون خواهد کشید، حتی آن‌هایی را که در
ملت‌ها را به خون خواهد کشید، حتی آن‌هایی را که در انتهای زمین هستند. سپس جانور دوم را دیدم که از زمین بیرون می‌آید. این دو شاخ مانند بره داشت اما مانند اژدها صحبت می‌کرد. باید که کاهن قدری از خون را بر شاخ‌های مذبح بخور معطر که در خیمه اجتماع است، به حضور خداوند بپاشد. و همه خون گوساله را بر بنیان مذبح قربانی سوختنی که به در خیمه اجتماع است بریزد. به تصویر کشیدن موسای شاخ‌دار ریشه در توصیف چهره موسی به عنوان "cornuta" ("شاخ‌دار") در ترجمه لاتین ولگاته از سفر خروج دارد که در آن موسی پس از دریافت ده فرمان
سفر خروج دارد که در آن موسی پس از دریافت ده فرمان برای بار دوم به نزد مردم بازمی‌گردد. انجیل دوئه-رنس Douay-Rheims ترجمه ولگاته را چنین به انجام رسانده: "و هنگامی که موسی از کوه سینا پایین آمد، او دو لوح شهادت را در دست داشت، و او نمی‌دانست که شمایلش در اثر مکالمه با خداوند شاخ‌دار شده است." تأثیر بر شیطان‌شناسی. شیطان‌شناسی مسیحی. به نظر می‌رسد این ایده که شیاطین شاخ دارند، از فصل ۱۳ کتاب کتاب مکاشفه گرفته شده است. کتاب مکاشفه ظاهراً الهام بخش بسیاری از تصاویرسازی‌های شیاطین بوده است. این ایده همچنین با
شیاطین بوده است. این ایده همچنین با تصویرسازی از برخی خدایان باستانی مانند مولوخ، شدو و غیره همراه بوده است که به صورت گاو به تصویر کشیده شده‌اند، به عنوان مردانی با سر یک گاو، یا با به سر کردن شاخ گاو به عنوان تاج. بافومه مندس. نماد "خدای شاخ‌دار" شیطانی معروف به بافومه، مبتنی بر یک خدای قوچ مصری است که در مندس پرستش می‌شد به نام بانبتد (به معنای تحت‌اللفظی بع پروردگار جد (djed) و با عنوان "ارباب مندس") که روح ازیریس بود. مطابق کتاب "اساطیر مصری: راهنمای خدایان و الهه‌ها" کتاب "سنت‌های مصر جرالدین هریس"
خدایان و الهه‌ها" کتاب "سنت‌های مصر جرالدین هریس" نویسنده آن‌ها اظهار می‌دارد: خدایان قوچ رع-آمون (رجوع کنید: فرقه آمون) و بانبتد، به صورت اثیری با ملکه مصر آمیختند. تا نسلی برای به ارث بردن تاج و تخت فراهم آید (نظریه ای مبتنی بر تصویری که در چندین معبد تبسی در مندس یافت شده است). یک نهان‌شناس به نام الیفاز لووی در "Dogme et Rituel de la Haute Magie" (1855) تصاویر کارت شیطان در تاروت مارسی را ترکیب کرد و قوچ بانبتد را به عنوان یک بز مذکر بازسازی کرد و آنرا "بافومه مندز" (یا "بز مندس") توصیف کرد. ردپای این
"بافومه مندز" (یا "بز مندس") توصیف کرد. ردپای این توصیف نادرست می‌تواند به "کتاب دوم تاریخ" هرودوت بازگردد، جایی که در آن هرودوت خدای مندس را به داشتن سر و پشم بز توصیف می‌کند، در حالی که در حقیقت بانبتد به صورت یک قوچ و نه یک بز نشان داده می‌شده است. بافومه لوی قرار بود به چهره مهمی در کیهان‌شناسی تلما، یعنی نظام خفیه‌ای که توسط آلیستر کراولی در اوایل قرن بیستم تأسیس شده بود بدل شود. ویژگی‌های بافومه در کیش کلیسای کاتولیک گنوسی که به صورت جمعی در آیین ستایش گنوسی این‌گونه در این جمله تلاوت می‌شود: "و من
گنوسی این‌گونه در این جمله تلاوت می‌شود: "و من به مار و شیر، سر اسرارها، به نام او بافومه اعتقاد دارم." بافومه لووی بعدها منبع تصویر شیطان در تاروت Rider-Waite شده است. مفهوم پنتاگرام سمت پایین روی پیشانی او از روی توصیفات لووی در بحث خود (بدون تصویر سازی) از بز مندس مزین به چنین پنتاگرامی برگرفته شده است. او در تضاد با مرد ریزساخته (microcosmic man) قرار گرفته که دارای یک پنتاگرام مشابه اما سر بالا بود. تصویرسازی واقعی یک بز با یک پنتاگرام به سمت پایین برای اولین بار در کتاب "La Clef de la Magie Noire" در
اولین بار در کتاب "La Clef de la Magie Noire" در سال ۱۸۹۷ توسط استانیسلاس دی گوایتا ظاهر شد، بعداً به عنوان نمادی رسمی به نام سیگیل بافومت توسط کلیسای شیطان پذیرفته شد و استفاده از آن در میان شیطان‌پرستان همچنان ادامه دارد. نئوپاگانیسم. تعداد کمی از سنت‌های بازسازی شده نوپاگانی ابلیس یا شیطان آشکار (متظاهر) را به رسمیت می‌شناسند. با این حال، بسیاری از گروه‌های نئوپاگان به نوعی یک خدای شاخ‌دار را پرستش می‌کنند، به عنوان مثال به عنوان همسر الهه‌های سه‌گانه در ویکا. این خدایان معمولاً چهره‌های اساطیری مانند
ویکا. این خدایان معمولاً چهره‌های اساطیری مانند سرانوس یا پن را منعکس می‌کنند و به نظر می‌رسد هرگونه شباهتی که ممکن است با شیطان مسیحی داشته باشد فقط به قرن نوزدهم بر می‌گردد، زمانی که در یک واکنش مسیحی به اهمیت روزافزون پان در ادبیات و هنر در آن دوران، منجر به ترجمه تصویر او به عنوان شیطان شد. فرضیه فرقه جادوگران. در سال ۱۹۸۵، مورخ دوره کلاسیک جورج لاک، در کتاب "Arcana Mundi: Magic and the Occult in the Greek and Roman Worlds"، این تئوری را مطرح کرد که ممکن است ریشه‌های فرقه جادوگر به اواخر عهد عتیق
ممکن است ریشه‌های فرقه جادوگر به اواخر عهد عتیق بازگردد، به عنوان فرقه ایمانی که در درجه اول برای پرستش خدای شاخ‌دار طراحی شده است. او استنتاج می‌کند از ادغام سرانوس، خدای شاخ‌دار سلتی، با پان / فانوس یونانی-رومی، ترکیبی از خدایان که خدای جدیدی ایجاد کرده و پیرامون آن مشرکان باقی مانده، آنهایی که از رجوع به مسیحیت امتناع می‌ورزند و این که این خدایان نمونه‌ای از پیش تصورات مسیحیان بعدی از شیطان را فراهم می‌آورد و نمازگزاران او توسط کلیسا به عنوان جادوگران معرفی می‌شدند. بعل‌الذباب. ارتباط ضمنی بین شیطان و
می‌شدند. بعل‌الذباب. ارتباط ضمنی بین شیطان و بعل‌الذباب ("ارباب مگس‌ها") وجود دارد. او در اصل یک نیمه خدای ادیان سامی به نام بعل (تحت‌اللفظی: "خداوند") بود. بعل‌الذباب شناخته‌شده‌ترین شیطان در کتاب مقدس است که نام او همتراز شیطان است. نویسنده، نهان‌شناس و متافیزیک‌شناس میشل بلانگر معتقد است که بعل‌الذباب (به سخره از نام اصلی) در اصل خدای شاخ‌دار بعل حداد است که نماد اصلی فرقه‌اش گاو نر بود. به گفته "دانشنامه جادوگران، جادوگری و ویکا"، او حکمران جادوگران سابات ("synagoga") بود و این که جادوگران مسیح را با
("synagoga") بود و این که جادوگران مسیح را با نام او تکذیب کرده و با شعار «بعل حداد» می‌رقصید. همچنین تصور شده که بعل‌الذباب نفوذ خود را در ماجرای سالم، ماساچوست نیز گذاشته باشد: نام وی بارها و بارها در طول محاکمه جادوگران سالم برده می‌شود که در آخرین ابراز خشم گسترده در مقیاس عمومی نسبت به جادوگران در آمریکای شمالی یا اروپا و پس از آن بود. پس از آن بود که کشیش کوتون ماتر جزوه ای با نام "از بعل‌الذباب و توطئه او" نوشت. نوپاگانی. در سال ۱۹۳۳ مارگارت موری مصرشناس، کتابی را با عنوان "خدای جادوگران" منتشر کرد
کتابی را با عنوان "خدای جادوگران" منتشر کرد که در آن فرضیه پردازی کرده بود که پان فقط یکی از انواع خدایان شاخ‌داری بوده که توسط فرقه جادوگران در عرصه اروپا پرستش می‌شده است. این نظریه بر مفهوم نئوپاگان‌ها از خدای شاخ‌دار، به عنوان یک آرکی تایپ از مردانگی و تمایلات جنسی مردان تأثیر گذاشت. در ویکا، آرکی‌تایپ خدای شاخ از اهمیت بسیار بالایی برخوردار است و به اعتقاد معتقدان به آن توسط خدایانی همچون سرنونوس سلتیک، پاشوپاتی هندی و پان یونانی نمایان می‌شود. خدای شاخ‌دار در ویکا بر اساس ادیان نئوپاگان است که خدای
در ویکا بر اساس ادیان نئوپاگان است که خدای خورشید را اغلب به همراه پوشش گیاهی به عنوان پادشاه مقدس یا پادشاه بلوط در آیین‌های نوپاگانی معرفی می‌کند. بیشتر اوقات، خدای شاخدار به عنوان خدای باروری مرد در نظر گرفته می‌شود. استفاده از شاخ به عنوان نمادی از قدرت به دوران باستان بازمی‌گردد. از مردم مصر باستان و کنعانیان عبادت بعل تا یونانیان، رومی‌ها، سلت‌ها و فرهنگ‌های مختلف دیگر. شاخ‌ها تاکنون در تصاویر مذهبی به عنوان نمادی از باروری و قدرت حضور داشته‌اند. و تا زمانی که مسیحیت شاخ‌داری را به عنوان بخشی از
و تا زمانی که مسیحیت شاخ‌داری را به عنوان بخشی از نمادنگاری خود به شیطان نسبت دادند خدایان شاخ‌دار در اسطوره‌شناسی غربی نشانی با شر در نظر گرفته نمی‌شدند. بسیاری از نوپاگان‌های مدرن پرستش خود را بر یک خدای شاخ‌دار یا اغلب «خدا شاخ‌دار و یک یا چند الهه» متمرکز می‌کنند. عبادت الهه‌هایی مانند پان و دیونیسوس همانند سرنانوس سلتی به عبادات نوپاگان‌ها همچون مفاهیم سلتیک سرنانوس و Gwynn ap Nudd (یکی از رهبران اسطوره وایلد هانت) به نوپاگانیسم وارد شده است
فناوری مصر باستان دستگاه‌ها و فناوری‌های اختراع شده یا مورد استفاده در مصر باستان را توصیف می‌کند. مصریان بسیاری از ماشین‌های ساده مانند رمپ و اهرم را برای کمک به مراحل ساخت و ساز اختراع و استفاده کردند. آنها برای محکم کردن پرتوهای کشتی از خرپا طناب استفاده می‌کردند. کاغذ مصری، ساخته شده از پاپیروس، و سفال‌ها به صورت انبوه تولید و در حوضه مدیترانه صادر می‌شدند. چرخ برای تعدادی از اهداف مورد استفاده قرار می‌گرفت، اما ارابه‌ها فقط پس از دوره میانی دوم مورد استفاده قرار گرفتند. مصریان همچنین نقش مهمی در توسعه
قرار گرفتند. مصریان همچنین نقش مهمی در توسعه فناوری دریایی مدیترانه از جمله کشتی‌ها و فانوس دریایی ایفا کردند. فناوری در مصر پویا. پیشرفت‌های چشمگیر در مصر باستان در تاریخ مصر شامل نجوم، ریاضیات و پزشکی است. هندسه آنها نتیجه لازم برای نقشه‌برداری برای حفظ چیدمان و مالکیت زمین‌های زراعی بود که هر ساله توسط طغیان رودخانه نیل از بین می‌رفت. مصر همچنین برای بسیاری از کشورهای غربی مرکز تحقیقات کیمیاگری بود. مقاله، نگارش و کتابخانه‌ها. کلمه "کاغذ" از اصطلاح یونانی برای ماده نوشتاری مصری باستان به نام پاپیروس
برای ماده نوشتاری مصری باستان به نام پاپیروس گرفته شده‌است که از نوارهای ضرب شده نی مردابیپاپیروس ایجاد شده‌است. پاپیروس در اوایل ۳۰۰۰ سال در مصر تولید شد، پیش از میلاد مسیح، و به یونان باستان و روم فروخته می‌شد. پتأسیس کتابخانه اسکندریه، تهیه پاپیروس را برای دیگران محدود کرد. با توجه به مورخ رومی پلینیوس (تاریخ طبیعی ثبت، xiii.21)، در نتیجه این کاهش تولید پاپیروس، تحت حمایت اومینیس دوم پرگامون برای ساخت کتابخانه رقیب خود را در پرگامون پوست اختراع شد. با این حال، این یک افسانه است؛ مدتها قبل از ظهور
با این حال، این یک افسانه است؛ مدتها قبل از ظهور پرگامون در آناتولی و جاهای دیگر استفاده می‌شده‌است. نامی جدید برای متونی کهن است که در آیین خاک‌سپاری مصریان مورد استفاده قرار می‌گرفت. برای نخستین بار در دوران پادشاهی نوین مصر مصریان (حدود ۱۵۵۰ پیش از میلاد) از این متون استفاده شد و تا ۵۰ پیش از میلاد ادامه داشت. با توجه به این که مصریان باستان به زندگی پس از مرگ باور داشتند، نسخ مصوری از دست‌نوشته‌ها را، همراه با سایر وسایل مورد مصرف روزانه در کنار فرد درگذشته به خاک می‌سپردند تا در زندگی پسین و ضمن
درگذشته به خاک می‌سپردند تا در زندگی پسین و ضمن استفاده از دیگر وسایل، کتابهای مصوری را نیز برای مطالعه در اختیار داشته باشند. سازه‌ها و ساخت و ساز. ابزارها. برخی از ابزارهای قدیمی که در ساخت مسکن مصر مورد استفاده قرار می‌گرفت شامل نی و خاک رس بود. طبق گفته‌های لوکاس و هریس، «نی‌ها برای جلوگیری از گرما و سرما بیشتر از خشت با گچ ساخته شده‌اند.» ابزار دیگری که مورد استفاده قرار گرفته «سنگ آهک، سنگ‌های صیقلی، چکش‌های چوبی و چکش‌های سنگی» بود. با این ابزارها، مصریان باستان توانستند چیزی بیش از فقط مسکن، بلکه
مصریان باستان توانستند چیزی بیش از فقط مسکن، بلکه مجسمه ای از خدایان خود ایجاد کنند. ساختمانها. امروزه بسیاری از معابد مصر باستان پابرجا نیستند. برخی در معرض فرسودگی و زوال هستند، در حالی که برخی دیگر کاملاً ناپدید شده‌اند. ساختارهای مصر از بزرگ‌ترین سازه‌هایی است که تاکنون توسط انسان تصور و ساخته شده‌است. آنها یکی از قدرتمندترین و ماندگارترین نمادهای تمدن مصر باستان را تشکیل می‌دهند. معابد و مقبره‌های ساخته شده توسط حتشپسوت فرعونی مشهور برای پروژه‌های او، عظیم بودند و بسیاری از مجسمه‌های عظیم او را شامل
عظیم بودند و بسیاری از مجسمه‌های عظیم او را شامل می‌شدند. مقبره سنگی بریده شده فرعون توت‌عنخ‌آمون در دره پادشاهان مملو از جواهرات و عتیقه‌های آن بود. در بعضی از اسطوره‌های اواخر، پتاح به عنوان تپه مقدماتی شناخته شده و آفرینش را به وجود آورده بود، او را خدای صنعتگران و به ویژه صنایع دستی مبتنی بر سنگ می‌دانست. ایمهوتپ که در پانتئون مصر گنجانده شده بود، اولین مهندس مستند بود. یکی از عجایب هفتگانه جهان است و به شکل برجی بود که در اسکندریه مصر قرار داشت. فانوس اسکندریه برجی بود که برفراز آن آتشی بود تا شب‌ها
اسکندریه برجی بود که برفراز آن آتشی بود تا شب‌ها راهنمای ملوانان برای رسیدن به بندر اسکندریه باشد. این برج در جزیره کوچک فاروس بنا شده بود و از همین جاست که کلمه فاروس (و با تلفظی دیگر: فانوس) به معنای چراغ دریایی را برای این نوع ساختمان‌ها و مناره‌هایی که چراغ دریایی بر فراز آن است به کار می‌برند. برج دریایی اسکندریه در زمان پادشاهی جانشین اسکندر، یعنی «بطلمیوس دوم» (۲۴۷ – ۳۰۴ پیش از میلاد) به وسیله معماری به نام «سوسترات» ساخته شد. از مهم‌ترین و باشکوه‌ترین سازه‌های بر جای مانده از تمدن مصر باستان هستند
سازه‌های بر جای مانده از تمدن مصر باستان هستند که نمادهای این تمدن نیز به‌شمار می‌روند. تعداد ۱۳۸ هرم شناخته شده تا سال ۲۰۰۸ در مصر موجود بودند که بیشتر آن‌ها آرامگاه فرعون‌ها و شهبانوهایشان در دوره‌های دودمانی کهن و میانه هستند. نخستین هرم‌های ساخته شده در مصر در سقاره، شمال غربی ممفیس قرار دارند. قدیمی‌ترین این هرم‌ها، هرم جوزر است که مربوط به شاه جوزر از دودمان سوم می‌شود. هرم و مجموعه آرامگاه کنار آن توسط وزیر دانشمند جوزر، ایمهوتپ، طراحی و ساخته شدند و قدیمی‌ترین سازه‌های ساخته شده توسط بشر از
شدند و قدیمی‌ترین سازه‌های ساخته شده توسط بشر از سنگ‌تراش‌خورده به‌شمار می‌روند. ابلیسک‌ها به فراوانی در معماری مصر باستان دیده شده‌اند. مصریان آن‌ها را به صورت جفت در ورودی معبدها می‌گذاشتند. امروزه کاربرد واژهٔ ابلیسک بیشتر به ریشهٔ یونانی آن بازمی‌گردد. چون هرودوت جهان‌گرد یونانی از نخستین کسانی بود که دربارهٔ ابلیسک‌ها مطلب نوشت. شماری از ابلیسک‌های مصر و همچنین ابلیسک ناتمام از گذر زمان جان سالم به در برده‌اند. آن‌ها در معدن سنگ مادر خودشان در اسوان، همانجایی که ساخته شده بودند پیدا شدند. این
اسوان، همانجایی که ساخته شده بودند پیدا شدند. این ابلیسک‌ها در سراسر جهان پراکنده شدند و تنها کمتر از نیمی از آن‌ها در مصر باقی‌ماند. نخستین ابلیسک معبد که هنوز سر جایش هست، ۲۰٫۷ متر (۶۸ پا) بلندی و ۱۲۰ تُن سنگینی دارد. این ابلیسک گرانیتی و قرمز رنگ است و به دستور سنوسرت یکم از دودمان دوازدهم مصر بر پا داشته شد، و در مطریه بخشی از هلیوپلیس جای دارد. نور دندره یک نقاشی است که روی دیواره معبد نقاشی شده‌است و به همین اسم نامیده شده‌است، دربارهٔ این نقاشی حکایت‌های مختلف و اسطوره‌ای روایت شده‌است، یکی از این
مختلف و اسطوره‌ای روایت شده‌است، یکی از این روایت‌های این است که مصریهای قدیم در کار نور استاد و متخصص بودند و توانسته بودند که برق را نیز کشف کنند. روی این دیوار شما می‌توانید نقش و تصویر گل لوتس (نیلوفر) را مشاهده کنید که یک مار روی دیوار آشکار کرده‌است، در این رابطه و تفسیر این نقاشی بین دانشمندان باستان‌شناس اختلاف وجود دارد. گاه‌شماری مصری. سال مصریان بی‌گمان در ایام بسیار دور قمری بوده‌است. مصریان باستان با دریافت نظم مشخص طغیان نیل، و همچنان طلوع منظم ستاره شعری از آن به عنوان معیاری برای گذشت زمان
ستاره شعری از آن به عنوان معیاری برای گذشت زمان استفاده کردند. آن‌ها از تقویمی خورشیدی-نجومی استفاده می‌کردند که در آن یکسال شامل ۱۲ ماه ۳۰ روزه بود. آن‌ها متوجه شده بودند که به تدریج تغییر فصل در روزهای غیرمشابه سال انجام می‌شد و گویی زمان تغییر فصل در تقویم در حال حرکت می‌باشد. در حدود ۴۰۰۰ سال پیش از میلاد تصمیم گرفتند که در پایان هر سال ۵ روز به سال اضافه کنند تا مشکل تغییر فصل را حل کنند. این ۵ روز برای آن‌ها جز روزهای جشن و تعطیلات محسوب می‌شد و در این روزها کار نمی‌کردند. مصریان افسانه ای در اینباره
روزها کار نمی‌کردند. مصریان افسانه ای در اینباره داشتند:خدایی به نامتحوتبا ماه گوی بازی کرد و بخشی از نور ماه را در بازی برد. سپس تحوت این نور را به ۵ روز افزوده شده به تقویم بخشید. در حقیقت از ابتدای تاریخ مصر یعنی سلسلهٔ اول فراعنه سال شمسی و ۳۶۵ روزه بوده‌است که ۳۶۰ روز ایام ثابت سال و پنج روز خمسه مسترقه (Epahomene) داشتند که مؤلفین اسلامی آن را ابوغمنا می‌نامیدند. در کنار سال و ماه شمسی حساب و شمار و ماه قمری را نیز نگاه می‌داشتند و هرگاه روز معینی از ماه قمری با همان روز از سال شمسی برخورد و تقارن
ماه قمری با همان روز از سال شمسی برخورد و تقارن می‌یافت آن روز را جشن می‌گرفتند و این شباهت بسیاری با مطابقت نام روز و ماه ایرانی دارد که آن را طی هر ماه جشن می‌گرفتند. تقسیم سال به هفتاد و دو خمسه یا هفتاد و دو واحد پنج روزه چون بابل و آشور و ایران معمول بود و هم چنین سال را به سی و شش قسمت ده روزه بخش می‌کردند که ماه توت مصری محسوب می‌شد. روزهای خمسه مسترقه ایامی نحس محسوب می‌شد و هر روز نامی داشت منسوب به یکی از خدایان و این پنج روز عید ارواح و مردگان به‌شمار می‌آمد که شباهت تامی با همان پنجه دزدیده در
می‌آمد که شباهت تامی با همان پنجه دزدیده در گاه‌شماری اوستایی نو دارد.
سنگ زیربنا اولین سنگ در ساخت پی یک بنا است و همه سنگ‌های دیگر با ارجاع به آن تنظیم می‌شوند از این رو موقعیت کل ساخت‌وساز را مشخص می‌کند. در طول زمان، یک سنگ زیربنا، یا یک کپی آن، یک سنگ بنایی تشریفاتی می‌شود که در جایی ثابت، با توضیحات که تاریخ ساخت و نام‌های معمار، کارگر ساختمان و سایر اشخاص قابل مهم، بیرون از بنا قرار می‌گیرد. مراسم قرار دادن سنگ زیربنا یک عنصر فرهنگی مهم در معماری شرقی و معماری مذهبی به طور عمومی است.
دین هندرسون (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل انگلستان است که برای باشگاه فوتبال کریستال پالاس بازی می‌کند. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به منچستر یونایتد، استوک‌پورت کانتی، گریمزبی تاون، شروزبری تاون، شفیلد یونایتد و ناتینگهام فارست اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۶ سال انگلستان، زیر ۱۷ سال انگلستان، زیر ۲۰ سال انگلستان، زیر ۲۱ سال انگلستان و انگلستان بازی کرده‌است.
مارتین دوبراوکا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسلواکی است که برای باشگاه فوتبال نیوکاسل یونایتد بازی می‌کند. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به ژیلینا، اسلوان لیبرتس، اسپارتا پراگ، منچستر یونایتد و نیوکاسل یونایتد اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۹ سال اسلواکی، زیر ۲۱ سال اسلواکی و اسلواکی بازی کرده‌است. عملکرد باشگاهی. نیوکاسل یونایتد. در سال ۲۰۱۸ مارتین دوبراوکا از اسپارتا پراگ به نیوکاسل یونایتد پیوست. منچستر یونایتد. در تاریخ ۱ سپتامبر ۲۰۲۲ این بازیکن با قراردادی قرضی به
۱ سپتامبر ۲۰۲۲ این بازیکن با قراردادی قرضی به منچستر یونایتد پیوست. افتخارات. منچستر یونایتد. افتخارات شخصی
خوار ری (Khuvar) در جلد دوم شاهنامه و در داستان نوذر یا جنگ ایران و توران آمده‌است. طبق متون برکه یا مرغزاری است در دشت ری که افراسیاب بار اول زمانیکه ری را مرکز فرماندهی یا پایتخت خویش قرار داده بود به این نقطه رجوع می‌کند. پیشینه خوار ـ ری. قلعه اران خوارری توسط آقامحمدابراهیم امین‌السلطان تجدید بنا شده است. پس از فتح دو شهر مهم ایرانیان یعنی آمل و ری توسط افراسیاب، دیگر کار جنگ رو به اتمام بود و فقط تعقیب و گریز اتفاقی و پاکسازی سررشته امور لشکر توران قرار داشت. زمانیکه افراسیاب هزار و دویست نفر باضافه
داشت. زمانیکه افراسیاب هزار و دویست نفر باضافه نوذر را به اسارت درآورد بجز نوذر، همه آنها را به برادرش اغریرث سپرد تا در ساری یا آمل در بند نگهداشته‌شوند. ولی اغریرث که از آغاز با حمله به ایران مخالف بود اُسرای ایرانی را آزاد نمود تا کشواد آنها را به زابل ببرد و همینگونه هم شد. افراسیاب وقتی موضوع را شنید بسیار خشمگین برادر را احضار کرد و پس از یک مشاجره لفظی در دم اغریرث را به دو نیم کرد. زال با شنیدن این خبر گفت کار افراسیاب دیگر رو به پایان است آنوقت سپاه زابلی را آماده حمله نمود تا کار افراسیاب را تمام