payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از جنگ‌آوری‌های او، نام وی را در میان شهدای بزرگ این کشور ثبت کرد. زندگی‌نامه. مهمان صیادف در ۲۱ نوامبر ۱۹۷۲ در روستای کوتاکان از شهرستان واردنیس در ارمنستان شوروی به دنیا آمد. وی هنگامی که ارامنه آذربایجانی‌ها را در سال ۱۹۸۸ تبعید کردند، از کلاس هفتم متوسطه این روستا فارغ‌التحصیل شد. وی پس از اخراج در آن سال، با خانواده‌اش به شهرستان ساموخ نقل مکان کرد. در سال ۱۹۸۸ وی یکی از اعضای فعال‌ترین جنبش‌های آزادی‌بخش ملی جمهوری آذربایجان بود. هنگامی که ۱۸ ساله بود، به ارتش شوروی اعزام شد. در این زمان، حوادث
بود، به ارتش شوروی اعزام شد. در این زمان، حوادث ناگورنو قره‌باغ او را به شدت آشفته کرد. وی پس از گذراندن شش ماه در ارتش شوروی، به خانه بازگشت و به عنوان داوطلب به خط مقدم رفت. شغل نظامی. مهمان صیادف به گردان دفاع شخصی به نام "قره باغ جمهوری آذربایجان" پیوست و به عنوان داوطلب در ۵ نوامبر ۱۹۹۱ به خط مقدم رفت. وی در نبردهای اطراف روستاهای کوسالار و نبی‌لر از توابع استان شوشی حضور داشت. مهمان صیادف در نبرد در اطراف روستای نبی‌لر در ۹ مه ۱۹۹۲ کشته شد. یادبود. وی پس از مرگ با حکم ریاست جمهوری شماره ۸۳۳ مورخ ۷
چپ ضد استالینیسم شامل انواع مختلفی از سیاست‌های چپ‌گرایانه است که در مخالفت با عملکرد جوزف استالین و گرایش استالینیسم و سیستم حکومتی او است. همچنین ممکن است به مخالفت جناح چپ میانه با دیکتاتوری‌ها، کیش‌های شخصیتی، توتالیتاریسم و دولت‌های پلیسی اشاره داشته باشد، و همه این‌ها ویژگی‌هایی است که معمولاً به رژیم‌های استالینیستی مانند کیم ایل سونگ، کشورهای سابق بلوک شرق، انور خوجه و دیگران نسبت داده می‌شود.
سوسیالیسم زرد یک سیستم اقتصادی بود که در سال ۱۹۰۲ توسط پیر بیتری پیشنهاد شد و به عنوان جایگزینی برای «سوسیالیسم سرخ» که در مارکسیسم طرفداران بسیاری داشت، مطرح گردید. سوسیالیسم زرد تا جنگ جهانی اول برجسته بود و بر سر حمایت از کارگران، با مارکسیسم رقابت می‌کرد. «سوسیالیسم زرد» همچنین اصطلاحی بود که طرفداران مارکسیسم از آن برای نامیدن همه سوسیالیست‌های غیر مارکسیست سوءاستفاده می‌کردند. پس از جنگ جهانی اول، اصطلاح «سوسیالیسم زرد» برافتاد. تعریف. بیتری می‌پنداشت کارگران می‌توانند اتحادیه‌هایی را سازمان دهند که
کارگران می‌توانند اتحادیه‌هایی را سازمان دهند که به‌طور موازی با گروهی از مشاغل کار کنند (ساختاری مشابه شرکت‌های بزرگ). کارگران با مذاکره بین هر اتحادیه و گروه بازرگانی مربوطه سهم بیشتری از سود شرکت را به دست می‌آورند. این سامانه می‌بایست تحت قدرت یک کشور مستبد و قوی وجود می‌داشت.
ریشارد گراملیش (۶ اوت ۱۹۲۵ در مانهایم؛ ۲۳ سپتامبر ۲۰۰۶ در اونترهاخینگ) یک دین‌شناسِ آلمانی بود. وی را محققی مهم در عرصهٔ تصوف (عرفان اسلامی) می‌دانند. زندگی. ریشارد گراملیش در سال ۱۹۴۶ به طریقتِ یسوعیان (انجمنِ عیسی) پیوست. در سال ۱۹۶۹ دکترای خود را از دانشگاه بازل دریافت کرد و در سال ۱۹۷۱ به عنوان استادِ تاریخ‌شناسیِ دین در دانشکده الهیات دانشگاه فرایبورگ منصوب شد. وی در سال ۱۹۸۷ بازنشسته شد و در نزدیکی بازل در سوئیس به زندگی ادامه داد. در سال ۲۰۰۴ کتابخانه مهم وی به‌طور دائمی به کتابخانه ایالتی بایرن در
مهم وی به‌طور دائمی به کتابخانه ایالتی بایرن در مونیخ واگذار شد. آثار (گزیده). او علاوه بر این آثار، تعداد قابل توجهی ترجمه و شرح از نوشته‌های پیشگامان عرفای اسلامی نوشته‌است که بیشتر آن‌ها در "مجموعه مطالعات اسلامی فرایبورگ" منتشر شده‌اند.
امیلی بیبر (۱۸۱۰–۱۸۸۴) یک عکاس آلمانی پیشگام بود که از اوایل سال ۱۸۵۲ استودیویی را در هامبورگ افتتاح کرد. زندگی‌نامه. در ۱۶ سپتامبر ۱۸۵۲، بیبر یک استودیوی داگرئوتایپ را در شماره ۲۶ خیابان گروس باکرستراس در هامبورگ افتتاح کرد. در زمانی که عکاسی تقریباً تماماً توسط مردان انجام می‌شد، او یکی از اولین زنانی بود که به یک عکاس حرفه‌ای در آلمان تبدیل شد. در ابتدا کسب و کار او خوب پیش نرفت، اما درست همان زمان که او قصد فروش استودیو را داشت، یک فال‌بین به او گفت که می‌بیند «بسیاری از کالسکه‌ها در خارج از استودیوی او
«بسیاری از کالسکه‌ها در خارج از استودیوی او منتظرند». با استقبال از چنین تشویقی او به کارش ادامه داد و پس از مدتی به یک عکاس پرتره موفق و متخصص در پرتره‌های رنگی دستی تبدیل شد. در سال ۱۸۷۲، شاهزاده فریدریش کارل پروس او را به عنوان عکاس دربار خود منصوب کرد. پس از مدتی استودیوی خود را به شماره ۲۰ خیابان یونگفرنستیگ جدید منتقل کرد و بعد از مدتی کوتاه کسب و کار خود را به برادرزاده خود لئونارد بیبر (۱۸۴۱–۱۹۳۱) تحویل داد که او نیز با موفقیت این تجارت را از سال ۱۸۸۵ مدیریت کرد، در سال ۱۸۹۲ نیز شعبه‌ای در برلین
۱۸۸۵ مدیریت کرد، در سال ۱۸۹۲ نیز شعبه‌ای در برلین افتتاح کرد.
«شناور در ستاره‌ها» ترانه‌ای است که توسط خواننده آمریکایی بریتنی اسپیرز ضبط شده‌است. ترانه در ابتدا برای نهمین آلبوم استودیویی‌اش، "گلوری" (۲۰۱۶) ضبط شد. این ترانه را ماتیو کوما، دن بوک و الکسی میسول در سال ۲۰۱۵ نوشتند وقتی کوما فاش کرد که او با اسپیرز کار می‌کرده‌است، اگرچه ترانه‌هایش هرگز به انتشار اولیه آلبوم نرسیده‌اند. این قطعه قرار است در نسخه ۲۰۲۰ لوکس وینیل "گلوری" ظاهر شود. «شناور در ستاره‌ها» به عنوان بخشی از تبلیغ‌های اوربان اوت‌فیترز «۱۱/۱۱ روز مجردها» به عنوان یک تک‌آهنگ وینیل ۱۲ اینچی در ۱۱
مجردها» به عنوان یک تک‌آهنگ وینیل ۱۲ اینچی در ۱۱ نوامبر سال ۲۰۲۰ برای پیش سفارش در دسترس قرار گرفت. با این حال، سفارش‌های ترانه تا ۱۵ ژانویه ۲۰۲۱ ارسال نمی‌شوند. این ترانه در تاریخ ۲ دسامبر سال ۲۰۲۰، مصادف با سی و نهمین زادروز ملکه موسیقی، بریتنی اسپیرز، برای ارائه دهندگان موسیقی دیجیتال منتشر شد.
لادی () شهری در چاد است که در Tandjilé Est واقع شده‌است. لادی ۲۰٬۴۲۸ نفر جمعیت دارد. این شهر در حاشیه رود لوگون قرار دارد. فرودگاه لای در این شهر واقع‌شده‌است. این شهر با نبرد لای در جنگ جهانی اول شناخته‌شده‌است. در اوت ۱۹۱۴ این شهر توسط ارتش آلمان اشغال شد تا اینکه در سپتامبر توسط فرانسوی‌ها آزاد شد.
چیزی جدید () سومین آلبوم چندآهنگه و در کل چهارمین آلبوم از خوانندهٔ کره‌ای، ته‌یئون است. این آلبوم در تاریخ ۱۸ ژوئن ۲۰۱۸، توسط اس.ام. انترتینمنت منتشر شد و شامل شش قطعه، از جمله آهنگ اصلی به نام، «چیزی جدید» است. پیش‌زمینه و انتشار. در ۱۲ ژوئن ۲۰۱۸، کمپانی اس.ام. تاریخ انتشار این آلبوم را اعلام کرد. این اولین آلبوم کوتاه ته‌یئون بعد از آخرین آلبومش در دسامبر ۲۰۱۷ بود. در تاریخ ۱۴ ژوئن ۲۰۱۸، تیزر موزیک ویدیوی آهنگ «چیزی جدید» منتشر شد و به دلیل فیلمبرداری‌ش مورد توجه قرار گرفت. لیست آهنگ. اطلاعات از ناور
مورد توجه قرار گرفت. لیست آهنگ. اطلاعات از ناور گرفته شده‌است.
مردی که برگشت (به انگلیسی: The Man Who Came Back) یک فیلم درام آمریکایی محصول سال ۱۹۳۱ به کارگردانی رائول والش، با بازی جنت گینور و چارلز فارل است. این فیلم توسط ادوین جی بورک از نمایشنامه ژول اکرت گودمن روی صفحه نمایش اقتباس شده‌است.
گردان‌های پلیس نظم تشکیلات نظامی "اوردنونگس‌پولیتزای" (پلیس یونیفورم‌پوش متحدالشکل) در دوران آلمان نازی بودند. در طول جنگ جهانی دوم، این گردان‌ها تابع اس‌اس بودند و در مناطق تحت اشغال آلمان، به ویژه مناطق پشت جبهه جنگی ارتش و مناطق تحت مدیریت مدنی آلمان مستقر شدند. در کنار تشکیلات دیگری چون "آینزاتس‌گروپن" و "وافن اس‌اس"، گردان‌های پلیس نظم مسئول کشتارهای یهودیان در جریان هولوکاست بودند و جنایات گسترده‌ای علیه بشریت و مردم غیرنظامی به اجرا گذاشتند. تاریخچه. پلیس نظم آلمان ("اوردنونگس‌پولیتزای" یا اورپو
پلیس نظم آلمان ("اوردنونگس‌پولیتزای" یا اورپو "OrPo") یکی از ابزارهای اصلی دستگاه امنیتی آلمان نازی بود. در دوره پیش از جنگ، هاینریش هیملر، رئیس اس‌اس و کورت دالوگه، رئیس پلیس نظم، به همکاری پرداختند تا نیروی پلیس جمهوری ویمار به تشکیلاتی نظامی تبدیل و آماده خدمت به اهداف رژیم برای فتح سرزمین‌ها و پاکسازی نژادی شود. واحدهای پلیس در جریان انضمام اتریش به خاک آلمان و اشغال چکسلواکی شرکت کردند. حمله به لهستان. نیروهای پلیس نخستین بار برای تشکیل حمله به لهستان به شکل گردان سازماندهی شدند. در لهستان آنها برای
به شکل گردان سازماندهی شدند. در لهستان آنها برای اهداف امنیتی و پلیسی مستقر شدند و در اعدام‌ها و تبعیدهای گسترده شرکت کردند. ۱۷ گردانِ نخست توسط اورپو در سپتامبر ۱۹۳۹ به همراه ارتش ورماخت در حمله به لهستان به کار گرفته شدند. این گردان‌ها از اسرای جنگی لهستانی مراقبت می‌کردند و با پیروی از سیاست لبنسراوم، لهستانی‌ها را از "رایخس‌گائو وارته‌لاند" اخراج می‌کردند. آن‌ها همچنین به عنوان بخشی از «اقدامات استقرار مجدد»، علیه هر دو جمعیت کاتولیک و یهودی دست قساوت‌هایی زدند. پس از پایان درگیری‌ها، این گردان‌ها -
زدند. پس از پایان درگیری‌ها، این گردان‌ها - همانند گردان پلیس ذخیره ۱۰۱ - نقش نیروهای امنیتی را بر عهده گرفتند و در اطراف گتوهای یهودی نشین در لهستان اشغالی گشت می‌زدند (مسائل امنیتی درون گتوها توسط اس‌اس، اس دی و پلیس جنایی، با همکاری "یودنرات" حل و فصل می‌شدند). تهاجم به شوروی. در جریان عملیات بارباروسا در ۱۹۴۱، قرار بود تا ۲۳ گردان اورپو در حمله به اتحاد جماهیر شوروی شرکت کنند. از این تعداد، نه کردان به زیربخش امنیتی ورماخت پیوستند، و دو گردان نیز مسئول پشتیبانی از "آینزاتس‌گروپن)"، یا جوخه‌های مرگ سیار
از "آینزاتس‌گروپن)"، یا جوخه‌های مرگ سیار اس‌اس، و نیز اورگانیتزاسیون توت، گروه ساخت و ساز نظامی، شدند. اهداف گردان‌های پلیس امنیت تأمین امنیت پشت جبهه‌های جنگ با توسل به نابود کردن بقایای نیروهای دشمن، محافظت از اسیران جنگی و محافظت از خطوط ارتباطی و تأسیسات صنعتی فتح شده بودند. به گفته دالوگه، دستورالعمل‌های آنها شامل «مبارزه با عناصر جنایتکار، و از همه مهم‌تر، عناصر سیاسی» می‌شد. ۳۰۰ گردان که هر کدام از آنها ۵۵۰ نفر را شامل می‌شدند، از استخدام نیروهایی که میان سال‌های ۱۹۰۵–۱۹۱۵ به دنیا آمده بودند، ایجاد
میان سال‌های ۱۹۰۵–۱۹۱۵ به دنیا آمده بودند، ایجاد شدند. آنها توسط متخصصان حرفه ای پلیس هدایت می‌شدند، و بسیار به ایدئولوژی نازیسم برآمده از یهودستیزی و ضدیت با بلشویسم باور داشتند. هنگ‌ها و گردان‌ها تحت فرماندهی پلیس‌های شغلی قرار گرفتند. هنگامی که این واحدها از مرز آلمان و شوروی عبور کردند، تحت کنترل رهبر اس‌اس و پلیس برای مناطق پشت مرز قرار گرفتند.
فست (انگلیسی: FEST) یک جشنواره فیلم سالانه است که از سال ۱۹۷۱ در اواسط تابستان در بلگراد برگزار می‌شود. فست یه نوعی اولین جشنواره فیلم در کشوری کمونیستی بود که چهره‌های مطرح هالیوودی نظیر جک نیکلسون، کرک داگلاس، رابرت دو نیرو، دنیس هوپر، پیتر فوندا، میلوش فورمن، فرانسیس فورد کاپولا، رومن پولانسکی، سم پکین‌پا و پیرپائولو پازولینی و دیگران در آن شرکت کردند. در طی فروپاشی یوگسلاوی، فست دچار تنزل و توقف شد اما در اوایل سال ۲۰۰۰ مجدداً به جایگاه قبلی‌اش رسید. این جشنواره در سال ۲۰۰۷ نزدیک به ۱۰۰ هزار نفر مخاظب
جشنواره در سال ۲۰۰۷ نزدیک به ۱۰۰ هزار نفر مخاظب داشت. در ۴۸امین دوره برگزاری فست در سال ۲۰۲۰ جان مالکوویچ به عنوان مهمان ویژه این رویداد حضور داشت.
گتو رادوم از جمله گتوهای نازی بود که در مارس ۱۹۴۱ در شهر رادوم، در هنگام اشغال لهستان توسط آلمان نازی، با هدف آزار و اذیت و بهره‌کشی از یهودیان لهستانی گشوده شد. ارتباط این گتو با جهان بیرون در آوریل ۱۹۴۱ به‌طور رسمی قطع شد. یک سال و نیم بعد، برچیده شدن گتو در اوت ۱۹۴۲ آغاز شد و در ژوئیه ۱۹۴۴ پایان یافت، و تقریباً ۳۰٬۰۰۰ تا ۳۲٬۰۰۰ قربانی (شامل مردان، زنان و کودکان) از طریق قطارهای هولوکاست به اردوگاه مرگ تربلینکا فرستاده شدند. تاریخچه. شهر رادوم پذیرای یهودیانی بود که از دیگر مناطق لهستان، از جمله گتو
یهودیانی بود که از دیگر مناطق لهستان، از جمله گتو کراکوف ابعید شده بودند، چرا که کراکوف - مطابق خواسته گاولایتر هانس فرانک - قرار بود «پاک‌نژادترین» شهر قلمرو دولت عمومی و به عنوان پایتخت آلمان در قلمروهای اشغالی معرفی شود. فرماندار کل فرانک در مارس ۱۹۴۱ دستور ایجاد گتو رادوم را صادر کرد. یک هفته پیش از آن، پلیس گتو یهودی توسط دولت جدید نازی برای کمک به جابجایی‌ها تشکیل شده بود. به یهودیان ده روز مهلت داده شد تا خانه‌های پیش از جنگ خود را تخلیه کنند و به همراه خانواده‌هایشان در ناحیهٔ گتو مستقر شوند. این
خانواده‌هایشان در ناحیهٔ گتو مستقر شوند. این منطقه مانند بسیاری از دیگر شهرهای لهستان به دو بخش تقسیم شد. دروازه‌های گتو در ۷ آوریل ۱۹۴۱ به روی جهان بیرون بسته شدند. حدود ۳۳۰۰۰ یهودی لهستانی در این ناحیه گرد آورده شدند. ۲۷۰۰۰ نفر در گتوی اصلی و حدود ۵۰۰۰ نفر در گتوی کوچکتر در حومه شهر. بیشتر گتو در محاصره دیوار نبود بلکه این ساختمان‌های اطراف بودند که به شکل مانع عمل می‌کردند. خروجی‌ها نیز توسط پلیس گتوی یهودی و لهستانی اداره می‌شدند. «گتوی بزرگتر» در خیابان وایووا در مرکز ناحیه Śródmieście و «گتوی کوچکتر»
وایووا در مرکز ناحیه Śródmieście و «گتوی کوچکتر» در ناحیه Glinice راه‌اندازی شدند. همانند بسیاری دیگر گتوها در سراسر لهستان اشغالی، گرسنگی کشیدن در رادوم امری غیرمعمول نبود. سهمیه اختصاص داده شده توسط آلمان برای هر نفر در گتو ۱۰۰ گرم نان در روز بود. با این وجود شرایط در گتو رادوم به نسبت از بسیاری از گتوهای همزمان در دیگر مناطق اروپای تحت اشغال نازی‌ها بهتر بود. در ماه‌های نخست ۱۹۴۲، آلمانی‌ها دست به اقدامات گوناگونی از جمله دستگیری یا اعدام رهبران جامعه یهودی زدند. از اوت ۱۹۴۲ و به عنوان بخشی از عملیات
یهودی زدند. از اوت ۱۹۴۲ و به عنوان بخشی از عملیات راینهارد، آلمانی‌ها با جدیت آغاز به برچیدن گتو رادوم کردند. نخستین موج بزرگ اخراج از گتو باعث تخلیه گتوی کوچکتر شد. در این عملیات، یگان‌های پلیس آبی لهستان، و «هیوی‌ها» به آلمانی‌ها کمک می‌کردند. در پایان ماه اوت تقریباً ۲۰۰۰ یهودی در رادوم باقی مانده بودند. یهودیان اخراج شده به اردوگاه‌های مرگ (نخست به تربلینکا و آشویتس) فرستاده شدند. بقایای گتو رادوم به یک اردوگاه کار موقت تبدیل شد. آخرین یهودیان رادوم در ژوئن ۱۹۴۴ به آشویتس تبعید شدند. تنها چند صد یهودی
ژوئن ۱۹۴۴ به آشویتس تبعید شدند. تنها چند صد یهودی ساکن رادوم از جنگ جان سالم به در بردند. فرار و نجات. در میان نجات‌دهندگان لهستانی یهودیان، برجسته‌ترین نقش را دکتر یرژی بوریسویچ ()، مدیر بیمارستان روانی در رادوم واقع در خیابان ورشاوسکا، داشت. این تأسیسات از سوی نازی‌ها در امان ماند زیرا که این ساختمان کلیسای سابق با هیچ روشی نمی‌شد به ساختمانی برای کمک به جنگ تبدیل شود. در خفای کامل، یهودیان، از جمله کودکان، از بوریسویچ و کادر پزشکی وی کمک می‌گرفتند. چشمگیرترین آنها نجات افرادی بود که در گتو از حصبه رنج
آنها نجات افرادی بود که در گتو از حصبه رنج می‌بردند. بوریسویچ به درمان مردخای آنیلیویچ، رهبر سازمان رزم یهودی و از ترتیب‌دهندگان خیزش گتوی ورشو، پرداخت. با این حال، بیشتر بیماران او از هولوکاست جان سالم به در نبردند، و آنیلیویچ نیز در جریان خیزش کشته شد. چهار سال پس از مرگ در ۵ ژوئن ۱۹۸۰، به بوریسویچ عنوان درستکار در میان ملل داده شد. در میان لهستانی‌هایی که به جرم نجات یهودیان توسط نازی‌ها به قتل رسیدند، آدام رافایوویچ ۶۰ ساله ساکن رادوم بود که در ۱۸ سپتامبر ۱۹۴۲ به دلیل کمک به یک یهودی تیرباران شد. این
۱۹۴۲ به دلیل کمک به یک یهودی تیرباران شد. این قبیل قتل‌ها در حومه رادوم بیشتر بود. گروهی از اهالی روستا از اطراف چیپیلوو در نزدیکی رادوم از جمله پیوتر اسکوچیلاس و دختر ۸ ساله او لئوکادیا در ۶ دسامبر ۱۹۴۲ به دلیل پناه دادن به یهودیان توسط گردان‌های پلیس نظم زنده زنده سوزانده شدند. در همان روز، انبار دیگری پر از مردم پناهنده در نزدیکی رکوفکا به آتش کشیده شد و ۳۳ لهستانی نجات دهنده یهودیان از جمله خانواده‌های اوبوچویچ و کوالسکی زنده زنده سوزانده شدند. رومن یان زافرانسکی، ۶۴ ساله، در رادوم و همسرش یادویگا، در
زافرانسکی، ۶۴ ساله، در رادوم و همسرش یادویگا، در هنگام پناه دادن به یک دختر یهودی، آنا کرک (متولد ۱۹۳۷) به دام افتادند. دختر کشته شد، مرد را به اردوگاه کار اجباری گروس‌روزن فرستادند و در آنجا کشته شد. همسرش نیز به راونسبروک فرستاده شد اما زنده ماند.
گتو بنجن از جمله گتوهای نازی در جریان جنگ جهانی دوم بود که برای آزار و اذیت و بهره‌کشی از یهودیان لهستان در شهر بنجن در جنوب غربی لهستان اشغالی ایجاد شد. تشکیل این گتو توسط مقامات آلمانی در ژوئیه ۱۹۴۰ اعلام شد. بیش از ۲۰٬۰۰۰ یهودی محلی از بنجن، به همراه ۱۰٬۰۰۰ یهودی دیگر که از جوامع همسایه اخراج شده بودند، ناچار شدند تا هنگام انحلال گتو در جریان هولوکاست در آنجا زندگی کنند. بیشتر افراد توانمند ناچار به کار کردن در کارخانه‌های نظامی آلمان، پیش از فرستاده شدن نهایی به اردوگاه کار اجباری آشویتس توسط قطارهای
نهایی به اردوگاه کار اجباری آشویتس توسط قطارهای هولوکاست، شدند. آخرین موج اخراج بزرگ زندانیان گتو توسط اس‌اس (شامل مردان، زنان و کودکان) میان ۱ تا ۳ اوت ۱۹۴۳ با خیزشی توسط اعضای سازمان رزم یهودی روبرو شد. گتو بنجن یک واحد اداری مشترک با گتو سوسنوویچ در همسایگی منطقه اورودولا داشت، زیرا هر دو شهر بخشی از یک کلان‌شهر در حوضه دابرووا بودند. یهودیان از هر دو گتو باغ سبزی مشترک را اداره می‌کردند که توسط یودنرات به جوانان صهیونیست اختصاص داده شده بود.
مردی که برگشت (به انگلیسی: The Man Who Came Back) یک فیلم درام صامت آمریکایی به کارگردانی امت جی فلین با بازی جورج اوبراین و دوروتی مکیل محصول سال ۱۹۲۴ که توسط کمپانی فاکس فیلم تولید و منتشر شده‌است. کمپانی فاکس در سال ۱۹۳۱ دوباره داستان این فیلم را به عنوان یک فیلم ناطق اولیه، "مردی که برگشت"، روی پرده آورد.
برونا گورا (به بلاروسی: "Бронная Гара"؛ به معنای «کوهستان برونیا») نام منطقه‌ای دورافتاده در بلاروس کنونی است که صحنه کشتار یهودیان لهستانی توسط آلمان نازی در جریان جنگ جهانی دوم بود. این مکان شامل بخشی از نیمه شرقی لهستان اشغالی بود که در سال ۱۹۳۹ با توافق با آلمان توسط اتحاد جماهیر شوروی مورد حمله قرار گرفته بود و دو سال بعد در طی عملیات بارباروسا توسط ورماخت تصرف شد. تخمین زده می‌شود که از ماه مه ۱۹۴۲ تا نوامبر همان سال، در کشنده‌ترین مرحله از هولوکاست در لهستان، حدود ۵۰٬۰۰۰ یهودی در جنگل‌های اطراف برونا
لهستان، حدود ۵۰٬۰۰۰ یهودی در جنگل‌های اطراف برونا گورا در چاله‌هایی از پیش کنده شده به قتل رسیدند. قربانیان با قطارهای هولوکاست از گتوهای نازی، از جمله گتو برست و گتو پینسک، و از دیگر گتوها در مناطق اطراف و همچنین از رایخس‌کومیساریات اوستلاند (بلاروس غربی کنونی) به صحنه کشتار منتقل شدند. پیش‌زمینه. پس از یک سده تسلط خارجی، جمهوری دوم لهستان در پایان جنگ جهانی اول به کشوری مستقل تبدیل شد. برونا گورا بخشی از استان پولشه بود و تا زمان تهاجم به لهستان در ۱۹۳۹ در آن باقی ماند. با داشتن ایستگاه قطاری در نزدیکی
در آن باقی ماند. با داشتن ایستگاه قطاری در نزدیکی جنگل، برونا گورا مکان خلوت و مناسبی برای کشتار یهودیان در سال ۱۹۴۲ شد و نازی‌ها یهودیان را از گتو برست، پینسک، و دیگر گتوهای اطراف به آنجا منتقل کرده و سپس می‌کشتند. پس از تهاجم شوروی به لهستان در ۱۹۳۹، برونا گورا همراه دیگر مناطق استان پولشه پس از رای‌گیری نمایشی که NKVD در فضای رعب و وحشت به راه انداخته بود، به بلاروس شوروی منضم شدند. همه شهروندانی که پیشتر در لهستان زندگی می‌کردند ولی متولد لهستان نیز بودند، می‌بایست از آن پس در جمهوری شوروی سوسیالیستی
می‌بایست از آن پس در جمهوری شوروی سوسیالیستی بلاروس به عنوان اتباع شوروی، و نه لهستانی، زندگی می‌کردند. با این حال، حکومت شوروی بر این مناطق دیری نپایید، چرا که شرایطی که طبق آن‌ها پیمان موسوم به مولوتوف–ریبنتروپ پیشتر در مسکو امضا شده بود، هنگام عبور ارتش آلمان از مناطق لهستانی اشغال شده توسط شوروی در ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱، شکسته شدند. از ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۳ این استان تحت کنترل آلمان نازی، و توسط شورای مرکزی بلاروس و از همدستان آلمان اداره می‌شد، که خود پشتیبانی گردان‌های بلاروسی نازی موسوم به دفاع ملی را داشت. کشتار
بلاروسی نازی موسوم به دفاع ملی را داشت. کشتار دسته‌جمعی. نخستین عملیات کشتار در ژوئن ۱۹۴۲ انجام شد و ۳۵۰۰ یهودی از گتوی پینسک و شهر کوبرین در نزدیکی آن، برای «پردازش» (به آلمانی: "durchschleusen")، به برونا گورا فرستاده شدند. طبق اعترافی پس از جنگ از سوی بنیامین ولف، یک یهودی لهستانی از آنتوپول که توانست از کشتار جان سالم بدر ببرد، ایستگاه قطار توسط حصار سیم خاردار محاصره شده بود. مترجمی به زندانیان اطلاع می‌داد که ایستگاه‌های شستشو در جنگل‌های پشت سر آن‌ها قرار دارند. به آنها دستور داده شد که لباس‌های خود
قرار دارند. به آنها دستور داده شد که لباس‌های خود را درون قطار ترک کنند و تنها صابون و حوله با خود ببرند. به کسانی که صابون نداشتند گفته می‌شد که نگران نباشند زیرا صابون و حوله از پیش تهیه شده بودند. مسیر میان جنگل‌ها، که با سیم خاردار احاطه شده بود، به شدت محافظت می‌شد. مسیر پس از مسافتی به آرامی باریک‌تر شد، تا اینکه صدای تیراندازی در آن سوی مسیر به زندانیان می‌فهماند که در انتهای مسیر چه عاقبتی در انتظارشان است. یهودیانی که قصد داشتند با گذر از حصار فرار کنند، بر روی سیمها مورد اصابت گلوله قرار
فرار کنند، بر روی سیمها مورد اصابت گلوله قرار می‌گرفتند. در ادامه، مسیر به منطقه ای منتهی می‌شد که دارای گودال‌های اعدام به عمق ۴ متر و طول ۶۰ متر بود و این گودال‌ها توسط صدها کارگر محلی زیر تهدید اسلحه حفر شده بودند. از مواد منفجره برای سریع کردن روند حفاری استفاده شده بود. قربانیان تازه‌وارد به درون گودال‌ها آورده می‌شدند و یکی یکی بر روی اجساد دیگران تیرباران می‌شدند؛ طبق گفته‌های یک شاهد، ۵۲۰۰۰ نفر در برونا گورا کشته شدند، از جمله یهودیان و افرادی که تصور می‌شد با مبارزان مقاومت در ارتباط هستند. در
تصور می‌شد با مبارزان مقاومت در ارتباط هستند. در مارس ۱۹۴۴، با پیشرفت ارتش سرخ شوروی، آلمانی‌ها تلاش کردند تا شواهد کشتارها را پاک کنند. دستور ویژه ۱۰۰۵ به همین منظور ارائه شد. با کمک ۱۰۰ زندانی-برده، برای دو هفته آینده گورهای دسته‌جمعی نبش قبر شدند و اجساد را در گودال‌هایی سوزاندند. با پایان یافتن کار، درخت‌هایی بر روی گودال‌ها کاشته شدند و همه زندانیان با اصابت گلوله کشته شدند. پس از جنگ، در کنفرانس ۱۹۴۵ پوتسدام، مرزهای لهستان دوباره ترسیم شدند و برونا گورا بخشی از جمهوری شوروی سوسیالیستی بلاروس شد.
گورا بخشی از جمهوری شوروی سوسیالیستی بلاروس شد. یادبودی در محل یادبود شهروندان یهودی کشته شده اتحاد جماهیر شوروی برپا شد.
دوستان بین‌المللی زمین از یک شبکه بین‌المللی از سازمان‌های زیست‌محیطی در ۷۴ کشور تشکیل شده‌است. دوستان زمین سال ۱۹۶۹ در سانفرانسیسکو، توسط دیوید براور، دونالد ایتکن و گری سوسی تأسیس گردید. کمک مالی ۵۰۰۰۰۰ دلاری، در سال ۲۰۱۹ توسط رابرت اورویل اندرسن، مالک شرکت نفت آتلانتیک ریچفیلد تأمین شد. این شبکه در سال ۱۹۷۱ با جلسه‌ای از نمایندگان چهار کشور، یعنی ایالات متحده، سوئد، انگلیس و فرانسه به یک شبکه بین‌المللی از سازمان‌های زیست‌محیطی تبدیل شد. این تشکل اکنون دارای یک دبیرخانه مستقر در آمستردام، هلند است که
دارای یک دبیرخانه مستقر در آمستردام، هلند است که پشتیبانی از شبکه و فعالیت‌های عمده توافق شده آن را تأمین می‌کند. کمیته اجرایی، نمایندگان منتخبی از گروه‌های ملی، سیاست‌گذاری و نظارت بر کار دبیرخانه را تعیین می‌کند. در سال ۲۰۱۶، کارین نانسن، فعال اروگوئه‌ای، به عنوان رئیس انجمن بین‌المللی دوستان زمین انتخاب گردید. مسائل مربوط به کمپین. دوستان بین‌المللی زمین، سازمانی است بین‌المللی که اعضای آن در سراسر جهان گسترش یافته‌اند. نهاد اصلی و مادر دوستان بین‌المللی زمین، در درجه اول، نهادی است که نقش وکالت
زمین، در درجه اول، نهادی است که نقش وکالت طرفدارانش را به عهده دارد و بیشتر فعالیت‌های آن در انگلستان متمرکز می‌باشد. برنامه‌های پشتیبانی آن از گروه‌های تابعه، از طریق برجسته‌سازی زمینه‌های اجتماعی، سیاسی و حقوق بشری و اساساً بر موضوعات زیست‌محیطی متمرکز است و اساس فعالیت آنها در انگلستان است، اما در ایالات متحده آمریکا و اروپا نیز از طریق آژانس‌های خواهر خود فعالیت می‌کنند. دفتر مرکزی سازمان بین‌المللی دوستان زمین به دلایل مالیاتی در آمستردام هلند قرار دارد. نفت. در اکتبر ۲۰۱۸ اعلام شد که الیکو دانگوت،
نفت. در اکتبر ۲۰۱۸ اعلام شد که الیکو دانگوت، ثروتمندترین مرد آفریقا، قصد دارد یک پالایشگاه نفت ۱۲ میلیارد دلاری در ۶٬۱۸۰ هکتار زمین در یک باتلاق در نیجریه بسازد. این بزرگ‌ترین پالایشگاه جهان خواهد بود. این پالایشگاه در سال ۲۰۲۲، ۶۵۰٬۰۰۰ بشکه نفت خام را فرآوری خواهد کرد. گروه‌های دوستان زمین. دوستان زمین در هر کشور، شبکه‌های چند لایه از کنشگران داوطلب تا گروه‌های ملی فشار را تشکیل می‌دهند که برای سیاست‌های زیست‌محیطی پیشرو و پایدار فعالیت می‌کنند. این گروه‌ها و فعالان، فعالیت‌های آموزشی و پژوهشی را انجام
و فعالان، فعالیت‌های آموزشی و پژوهشی را انجام می‌دهند. بر اساس قوانینی که در وب‌ سایت آنها آمده، گروه‌های دوستان زمین لازم است، مستقل از تأثیرات سیاسی، مذهبی یا سایر اعمال حزب عمل کنند و در ساختارهای داخلی خود دموکرات و بدون تبعیض و مایل به همکاری با سازمان‌هایی هستند که برای اهداف مشابه کار می‌کنند. اینها شرایط عضویت در سازمان دوستان زمین است. گروه‌های ملی در مورد موضوعات اصلی و تأثیرگذار کشور خود کار می‌کنند و شرکت در مبارزات بین‌المللی دوستان زمین که مربوط به کشور آنها است را انتخاب می‌کنند. فعالان محلی
به کشور آنها است را انتخاب می‌کنند. فعالان محلی محیط زیست زمین، به نوبه خود می‌توانند در کمپین‌های محلی، ملی یا بین‌المللی شرکت کنند. ساختار شبکه. اعضای این سازمان در کشورهای مختلف، ممکن است نام خود را دوستان زمین، یا یک عبارت ترجمه شده دیگری معادل آن در زبان ملی خودشان قرار دهند، به عنوان مثال، دوستان زمین (ایالات متحده)، دوستان زمین (انگلیس ولز و ایرلند شمالی)، آمیگوس دولا تییرا (اسپانیا و آرژانتین). با این حال، تقریباً نیمی از گروه‌های عضو به نام خودشان کار می‌کنند، بطوریکه گاهی منعکس‌کننده منشأ مستقل و
می‌کنند، بطوریکه گاهی منعکس‌کننده منشأ مستقل و پیوستن بعدی آنها به این شبکه می‌باشد، مانند پرو ناتورا (سوئیس)، فدراسیون کره برای جنبش زیست‌محیطی، اقدام حقوق زیست‌محیطی (نیجریه) و وال‌هی (اندونزی). انتشارات. دوستان زمین از چاپ کتاب «رژیم غذایی برای یک سیاره کوچک» از فرانسیس مورلاپه در سال ۱۹۷۱ حمایت کردند. اطلس گوشت، گزارشی سالانه است که به روش‌ها و تأثیرات دامداری متمرکز پرداخته‌است. این نشریه شامل ۲۷ مقاله کوتاه می‌باشد که با کمک نمودار، حقایقی را دربارهٔ تولید و مصرف گوشت نشان می‌دهد. اطلس گوشت به‌طور
تولید و مصرف گوشت نشان می‌دهد. اطلس گوشت به‌طور مشترک توسط دوستان زمین و بنیاد هاینریش بل منتشر شده‌است. پشتیبانی از سؤال بزرگ. در میان کسانی که در راه‌اندازی مبارزات تغییرات آب و هوایی دوستان زمین انگلستان و ولز و ایرلند شمالی در کمپین سؤال بزرگ حضور داشتند، همچنین نفرات زیر نیز شرکت داشتند: جود لا، ادیت بومن، سیون لوید، راس بار، دیوید کامرون، دیوید میلیبند، تام یورک، استیون تاجر، مایکل اویس و امیلی اوی. سازمانهای عضو. آفریقا آسیا
چند و چونِ تأثیرِ کارِ فکری و فرهنگی و هنریِ بهرام بیضایی (۱۳۱۷) موضوعِ بحث و پژوهش بوده است. او از دههٔ ۱۳۴۰ به بعد، به رغمِ محرومیت‌های فراوان، نیز آموزش داده که کم و بیش به دامنهٔ تأثیرش افزوده‌اند. گذشته از هنر، به نظرِ مجید مظفّری، بیضایی «بر زمانه» هم «تأثیری شگرف داشت.» یکی از در دههٔ ۱۳۹۰ کارِ فرهنگیِ بیضایی را هم‌سنگِ کارهای علی‌اکبر دهخدا و نیما یوشیج و صادق هدایت ارزیابی کرد. آیدین آغداشلو گفته: «اگر «بهرام بیضایی» نبود، جای خالی وسیعی در پهنهٔ این فرهنگ باقی می‌ماند که پرشدنی نبود.» نوشتجات. پیش
فرهنگ باقی می‌ماند که پرشدنی نبود.» نوشتجات. پیش از ظهورِ نسلِ نمایشنامه‌نویسانِ نامدارِ دههٔ ۱۳۴۰ در ایران انتشارِ نمایشنامهٔ ایرانی برای بازارِ کتابِ فارسی رایج نبود. بیضایی در رواجِ نمایشنامه‌نویسیِ فارسی و انتشارِ نمایشنامه‌های فارسی سهم داشته است. غیر از این، او در ترجمه و انتشارِ نمایشنامه‌های غیرفارسی به فارسی نیز بسیار کوشا بوده است. نمایشنامه‌هایی از کارلو گولدونی و ژان ژنه به سفارشِ مستقیمِ او به فارسی ترجمه و منتشر شد، و خود و دوستانِ نزدیکش نیز در ترجمهٔ نمایشنامه‌های کلاسیکِ ژاپنی و چینی و نیز