payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شد. یهودیان را از آپارتمان‌هایشان بیرون بردند، و آنها را ناچار به تمیز کردن خیابان‌ها با دست‌هایشان و بر روی زانوهایشان کردند. آوردن یهودیان به سه زندان، ابتدا برای بیرون آوردن اجساد و سپس کشتنشان، ادامه یافت. واحدهای فرعی آینزاتس‌گروپ C در ۲ ژوئیه وارد شدند، و با ورودشان خشونت بیشتر شد. جوخه‌های مرگ اس‌اس یک سری عملیات کشتار دسته‌جمعی انجام دادند که طی چند روز آینده ادامه داشت. دومین کشتار در آخرین روزهای ژوئیه ۱۹۴۱ اتفاق افتاد و به احترام رهبر ترور شده اوکراینی و بانی چندین پوگروم، سیمون پتلیورا، «روزهای
و بانی چندین پوگروم، سیمون پتلیورا، «روزهای پتلیورا» نامگذاری شد. این کشتار توسط نازی‌ها سازماندهی شده بود، اما به عنوان پیش‌درآمدی بر نابودی کامل جمعیت یهودیان لوف، توسط اوکراینی‌ها انجام شد. میان ۵۰۰۰ تا ۷۰۰۰ یهودی در این کشتار به طرز وحشیانه ای مورد ضرب و شتم قرار گرفتند و بیش از ۲۰۰۰ تن از آن‌ها به قتل رسیدند. علاوه بر این، حدود ۳۰۰۰ نفر، عمدتاً یهودی، توسط ارتش آلمان در ورزشگاه شهرداری اعدام شدند. گتو. پس از اشغال لووف توسط نازی‌ها، "گروپنفورر" فریتس کاتسمان، که یکی از پرکارترین قاتلان جمعی در اس‌اس
کاتسمان، که یکی از پرکارترین قاتلان جمعی در اس‌اس به‌شمار می‌رفت (بنگرید به گزارش کاتسمان)، رهبر عالی اس‌اس و پلیس (SSPF) در لووف شد. به دستور او گتو با عنوان آلمانی "Jüdischer Wohnbezirk" در ۸ نوامبر ۱۹۴۱ در قسمت شمالی شهر تأسیس شد. به حدود ۸۰٬۰۰۰ یهودی دستور داده شد تا ۱۵ دسامبر ۱۹۴۱ به آنجا نقل مکان کنند و همه لهستانی‌ها و اوکراینی‌های ساکن منطقه از آن بیرون بروند. محله ای که برای تشکیل گتو تعیین شده بود پیش از جنگ یکی از فقیرترین حومه‌های شهر لووف بود. پلیس آلمان همچنین یک مجموعه «گزینش» را در عملیاتی
پلیس آلمان همچنین یک مجموعه «گزینش» را در عملیاتی تحت عنوان «عملیات زیر پل» آغاز کرد که در آن ۵۰۰۰ یهودی سالمند و بیمار که به آرامی به سوی دروازه‌های گتو حرکت می‌کردند، هنگام عبور از زیر پل قطاری در خیابان پوتفنا (که توسط یهودیان "پل مرگ" نامیده شد) به ضرب گلوله کشته شدند. سرانجام میان ۱۱۰٬۰۰۰ تا ۱۲۰٬۰۰۰ یهودی ناچار به ورود به گتوی جدید شدند. شرایط زندگی در آنجا بسیار بد و همراه با ازدحام شدید جمعیت بود. برای نمونه تخمین زده می‌شود که سهمیه غذایی اختصاص داده شده به یهودیان تنها ۱۰ درصد جیره آلمانی‌ها و
داده شده به یهودیان تنها ۱۰ درصد جیره آلمانی‌ها و نیمی از جیره اوکراینی‌ها یا لهستانی‌ها بود. آلمانی‌ها یک نیروی پلیس یهودی به نام "Jüdischer Ordnungsdienst Lemberg" با بازوبندهای ستاره داوود تشکیل دادند که تعدادشان از ۵۰۰ تا ۷۵۰ پلیس بود. نیروی پلیس یهودی به شورای بزرگان یهود، معروف به یودنرات، پاسخگو بودند، که به نوبه خود به گشتاپو پاسخ می‌داد. اخراج‌ها. گتو لووف از نخستین گتوهایی بود که ساکنان یهودیش به عنوان بخشی از عملیات راینهارد به اردوگاه‌های مرگ منتقل شدند. میان ۱۶ مارس تا ۱ آوریل ۱۹۴۲، تقریباً
منتقل شدند. میان ۱۶ مارس تا ۱ آوریل ۱۹۴۲، تقریباً ۱۵۰۰۰ یهودی به ایستگاه راه‌آهن کلپاروف منتقل و به اردوگاه مرگ بلزک تبعید شدند. به دنبال این اخراج‌های اولیه و مرگ بر اثر بیماری و تیراندازی‌های مکرر، حدود ۸۶۰۰۰ یهودی رسماً در گتو باقی ماندند، گرچه تعدادی بیشتری از آنها به ثبت رسمی نرسیده بودند. در این دوره، بسیاری از یهودیان نیز ناچار به کار در ورماخت و دستگاه اداری آلمانی گتو، به ویژه در اردوگاه کار مجاور یانوفسکا شدند. در ۲۴ تا ۲۵ ژوئن ۱۹۴۲، ۲۰۰۰ یهودی به این اردوگاه کار منتقل شدند. تنها ۱۲۰ تن برای کار
این اردوگاه کار منتقل شدند. تنها ۱۲۰ تن برای کار اجباری مورد استفاده قرار گرفتند و همه افراد دیگر تیرباران شدند. میان ۱۰ تا ۳۱ اوت ۱۹۴۲، «عملیات بزرگ» صورت گرفت و میان ۴۰٬۰۰۰ تا ۵۰٬۰۰۰ یهودی نخست به صف کشیده، در نقطه انتقالی مستقر در اردوگاه اداری گرد آورده شده و سپس به بلزک تبعید شدند. بسیاری از کسانی که اخراج نشده بودند، از جمله یتیمان محلی و بیماران بستری در بیمارستان، با گلوله کشته شدند. در یکم سپتامبر ۱۹۴۲، گشتاپو رئیس یودنرات و اعضای پلیس یهودی گتو را در بالکن‌های ساختمانی نبش خیابان هرمانا به دار
را در بالکن‌های ساختمانی نبش خیابان هرمانا به دار آویخت. حدود ۶۵۰۰۰ یهودی در حالی که زمستان نزدیک شده بود بدون هیچ گونه گرمایش و سرویس بهداشتی باقی ماندند و این منجر به شیوع تیفوس شد. میان ۵ تا ۷ ژانویه ۱۹۴۳، ۱۵۰۰۰–۲۰٬۰۰۰ یهودی دیگر، از جمله آخرین اعضای یودنرات، به دستور فریتز کاتسمان در بیرون شهر تیرباران شدند. پس از این اقدام در ژانویه ۱۹۴۳، یودنرات منحل شد، و آنچه که از گتو باقی مانده بود به "جودنلاگر لمبرگ" (Judenlager Lemberg) تغییر نام یافت. با این تغییر نام، گتو به‌طور رسمی به عنوان اردوگاه کار
تغییر نام، گتو به‌طور رسمی به عنوان اردوگاه کار اجباری آغاز به کار دوباره کرد، و حدود ۱۲۰۰۰ یهودی به‌ثبت‌رسیده و قادر به کار در صنعت جنگ آلمان به همراه هزاران یهودی به‌ثبت‌نرسیده (عمدتاً زنان، کودکان و سالخوردگان پنهان‌شده در آن) در آن زندگی کردند. در آغاز ژوئن ۱۹۴۳ آلمانی‌ها تصمیم گرفتند تا سرانجام به وجود گتو و ساکنان آن پایان دهند. با ورود نازی‌ها به گتو، آن‌ها با برخی مقاومت‌های مسلحانه پراکنده روبرو شدند، اما بیشتر یهودیان تلاش داشتند تا خود را در پناهگاه‌هایی که پیشتر آماده کرده بودند، پنهان کنند. در
که پیشتر آماده کرده بودند، پنهان کنند. در عمل، بسیاری از ساختمان‌ها به منظور بیرون کشیدن یهودیان از مخفیگاه‌هایشان، با بنزین سوزانده شدند. برخی از یهودیان موفق به فرار یا پنهان شدن در سیستم فاضلاب شدند. هنگامی که ارتش سرخ شوروی در ۲۶ ژوئیه ۱۹۴۴ وارد لووف شد، تنها چند صد یهودی در شهر باقی مانده بودند. از جمله ساکنان مشهور این گتو خاییم ویدافسکی بود که اخبار مربوط به جنگ را با گوش دادن به رادیویی غیرقانونی در میان ساکنان منتشر می‌کرد. بازیکن المپیکی فوتبال لهستان، لئون اسپرلینگ در دسامبر سال ۱۹۴۱ توسط
لهستان، لئون اسپرلینگ در دسامبر سال ۱۹۴۱ توسط نازی‌ها در گتو به ضرب گلوله کشته شد. شکارچی نازی‌ها، سیمون ویزنتال یکی از نامدارترین ساکنان بازمانده از گتو لووف بود که طبق خاطراتش («جلادان در میان ما») توسط یک پلیس اوکراینی از اعدام نجات یافت.
آبیاری از کف یک نام عمومی برای نوع خاصی از گلدان یا جعبه کاشت است که در باغبانی جعبه‌ای و محوطه سازی استفاده می‌شود. اس آی چی (SIP) به روشی برای آبیاری گیاهان گفته می‌شود که در آن آب از پایین وارد می‌شود و از طریق فشار مویرگی به سمت بالا حرکت کرده تا به گیاه برسد. موارد استفاده. این آبیاری به صورت خودکار است و به همین علت این روش برای زیباسازی در ساختمانها یا فضاسازی شهری محبوب است. نسخه‌های تجاری سیستم آبیاری از کف رطوبت محیط را متراکم کرده و مستقیماً به ریشه گیاهان برای تغذیه می‌رساند. SIP به عنوان
به ریشه گیاهان برای تغذیه می‌رساند. SIP به عنوان محصولات تجاری یا پروژه‌هایی که خودت انجام بده متشکل از گلدانهای پلاستیکی، جعبه یا سطل و محفظه ذخیره‌سازی آب ساخته شده‌است. یکی از معایب اینگونه سیستمهای بسته این است که نمکهای محلول نمی‌توانند به قسمت پایین خاک حرکت کرده و با گذشت زمان خاک شور می‌شود. در گلدان های خانگی پیشنهاد می شود به طور کامل آب را درون زیرگلدانی بریزید. این کار مانع از شست ه شدن خاک و صفت شدن آن می شود.
یکی بود، یکی نبود، یک مجموعه تلویزیونی ایرانی در ژانر رئال - عروسکی به نویسندگی نیوشا صدر، تهیه کنندگی پرویز امیری و کارگردانی مرضیه منصوری است. فصل اول این مجموعه با بازی مریم سعادت، حسین رفیعی و رامین ناصرنصیر، در سال 1399 در گروه کودک و نوجوان شبکه قرآن و معارف سیما ساخته شده است. این مجموعه اولین برنامه نمایشی شبکه قرآن و معارف سیما در ۱۰ سال اخیر است. خلاصه داستان. داستان دربارهٔ خواهر و برادری است به نام نوید و ندا که پدربزرگشان نویسنده کتاب کودکان بوده‌است و برای آنها کتابی مفید و آموزنده به نام یکی
و برای آنها کتابی مفید و آموزنده به نام یکی بود، یکی نبود به جای گذاشته‌است.رحمان پرهام (پدربزرگ نوید و ندا) در این کتاب داستان‌های کودکانه قدیمی را جمع‌آوری کرده‌است و بچه‌ها به واسطه این کتاب وارد دنیای قصه‌ها می‌شوند. نوید و ندا در مسیر این ماجراجویی‌ها درس‌های بسیاری می‌گیرند و نکته‌های فراوانی را در سبک زندگی ایرانی - اسلامی با بهره‌گیری از امثال و حکم قرآنی می‌آموزند. تولید و پخش. تولید این مجموعه با رعایت دستور العمل‌های بهداشتی در زمان ولادت علی بن موسی الرضا آغاز شد. ابتدا قرار بود، فصل اول این
موسی الرضا آغاز شد. ابتدا قرار بود، فصل اول این مجموعه، از نیمه آبان ۱۳۹۹ و با پخش سه قسمت در شب، پخش شود؛ اما در نهایت از ۱ آذر ۱۳۹۹، فصل اول این مجموعه با پخش در هر شب در ساعت ۳۰: ۱۸ و با تکرار در ساعت ۲ بعد از ظهر پخش آن آغاز شد و در ۳ دی به پایان رسید. همچنین، ابتدا قرار بود که این مجموعه به‌طور همزمان از شبکه‌های قرآن و معارف سیما و شبکه دو پخش شود؛ اما در نهایت تنها در شبکه قرآن و معارف سیما پخش شد. صداپیشه‌ها. بهادر مالکی در نقش قصه خور آزاده مویدی فر فهیمه باروتچی میثم یوسفی امیر حسین انصافی عروسک
فهیمه باروتچی میثم یوسفی امیر حسین انصافی عروسک گردان‌ها. محمد اعلمی در نقش قصه خور نگار شهبازی در نقش قصه چی شیما بخشنده مرجان نامور سینا رستگاری
سپتامبر ابدی اصطلاحی‌است در اشاره به پدیدهٔ هجوم و سرازیرشدن بی‌رویهٔ کاربران جدید به انجمن‌های اینترنتی. این هجوم و عضویت بی‌رویه به گونه‌ایست که جذب و تعلیم این کاربران جدید به سرعت لازم امکان‌پذیر نیست و منجر به دردسر و سرخوردگی اعضای پیشکسوت و در نهایت نزول کیفیت انجمن اینترنتی و دگردیسی ماهوی آن می‌شود. تا پیش از همه‌گیری دسترسی اینترنت، عضویت در انجمن‌های اینترنتی و شرکت در مباحثات آنجا، کمابیش مخصوص دانشجویانی بود که از طریق دانشگاه‌های دارای دسترسی به اینترنت به عضویت این انجمن‌های اینترنتی
دسترسی به اینترنت به عضویت این انجمن‌های اینترنتی درمی‌آمدند. هر ساله در ماه سپتامبر با بازگشایی دانشگاه‌ها، سیل جدیدی از دانشجویان تازه‌وارد به این انجمن‌ها سرازیر می‌شدند. آموزش و آشناکردن ایشان با فرهنگ و هنجارهای این انجمن‌ها بر عهدهٔ اعضای پیشکسوت بود و طبیعی است که وقت و انرژی زیادی گرفته می‌شد تا این تازه‌واردان با خم و چم انجمن‌ها و آیین‌های رفتاری آشنا شوند. و سپس تا سپتامبر سال بعد کمابیش آرامش و آسودگی حاکم بود. پس به نوعی ماه سپتامبر، در نظر پیشکسوتان، ماه دردسر و فرهنگیدن بود. با گسترش نمایی
ماه دردسر و فرهنگیدن بود. با گسترش نمایی دسترسی به اینترنت و کمابیش همگانی شدن آن از طریق خدمات شرکت امریکا آنلاین (AOL)، از سپتامبر ۱۹۹۳ به بعد این سیل تازه‌واردان نه تنها هرگز قطع نشد بلکه در حجم هم فزونی یافت. چرا که دیگر تنها دانشجویان نبودند که در زمان خاصی از سال به عضویت این انجمن‌ها درمی‌آمدند بلکه هر روز عدهٔ فراوانی از تازه‌واردان که لزوماً دانشجو نبودند از طریق خدمات اینترنتی شرکت امریکا آنلاین به این انجمن‌ها وارد می‌شدند. این سیل ورود شدیدتر از آن بود که بتوان تازه واردان را به درستی مهار کرد
آن بود که بتوان تازه واردان را به درستی مهار کرد تعلیم داد و جذب کرد. در نهایت فرهنگ اینترنتی این انجمن‌ها که تا پیش از سپتامبر ۱۹۹۳ فرهنگ غالب و در اکثریت بود، تبدیل به فرهنگ اقلیت شد و عاقبت در سیل فرهنگی تازه‌واردان غرق و نابود شد. این گونه بود که این پدیده نام «سپتامبر ابدی» یا «سپتامبری که هرگز به پایان نرسید» به خود گرفت. پدیدهٔ سپتامبر ابدی را در کلیهٔ انجمن‌هایی که ناگهان به شهرت می‌رسند و با سیل جدید تازه‌واردان مواجه می‌شوند، می‌توان مشاهده کرد.
بطری دو لیتری یک ظرف معمول برای نوشابه، آبجو و شراب است. این بطری‌ها از پلی‌اتیلن ترفتالات، با نام عمومی پلاستیک یا شیشه با استفاده از فرایند قالب‌گیری بادی تولید می‌شوند. برچسب‌های بطری از یک نوار چاپ شده آستین پلاستیکی تنگ شونده در برابر حرارت تشکیل شده است. یک درب پیچی قابل تعویض اجازه می‌دهد تا محتویات بطری در زمان‌های مختلف با حفظ کربناسیون استفاده شود. در ایالات متحده، بطری دو لیتری از معدود مواردی است که یک محصول با استفاده از واحدهای اندازه‌گیری متریک به فروش می‌رسد. از آنجا که تعداد بسیار کمی از
به فروش می‌رسد. از آنجا که تعداد بسیار کمی از نوشیدنی‌های دیگر به همین مقدار دقیق به فروش می‌رسند، اصطلاح «دو لیتری» در انگلیسی آمریکایی تقریباً همیشه به یک بطری نوشابه اشاره دارد. سایر اندازه‌ های متریک مورد استفاده در بطری‌های پلاستیکی نوشابه شامل ۵۰۰ میلی لیتر، ۱ لیتر و ۳ لیتر است. تاریخ. معاون جدید بازاریابی پپسی کو، جان اسکالی اولین بطری نوشابه دو لیتری را در سال ۱۹۷۰ با انگیزه مطالعات بازار معرفی کرد. (او بعداً مدیر عامل اپل از سال ۱۹۸۳ تا ۱۹۹۳ بود)، روش تولید بطری بوسیله تیمی به رهبری ناتانیل ویت
روش تولید بطری بوسیله تیمی به رهبری ناتانیل ویت طراحی و اجرا شد. البته داو دوپون، حق ثبت اختراع را در سال ۱۹۷۳ دریافت کرد. در سال ۱۹۸۵، بطری سه لیتری در قفسه‌های سوپرمارکت‌ها ظاهر شد. این طراحی هنوز هم توسط برخی از شرکت‌ها استفاده می‌شود. اکثر بطری‌های دو لیتری امروزی یک قطعه پلی‌اتیلن ترفتالات (PET) با پایه است که با یک راه راه شعاعی قالب ریزی می‌شود تا قدرت در کف و توانایی ایستادن را فراهم کند. اکثر دو لیترهای اولیه دارای یک پایه مات جداگانه بودند که به پایین نیم کره فلاسک پلی‌اتیلن ترفتالات شفاف چسبانده
نیم کره فلاسک پلی‌اتیلن ترفتالات شفاف چسبانده شده بود. این پایه دارای سوراخهای موج دار و راه راه بود. تولید آن به دلیل مشکلات بازیافت دو نوع متفاوت پلاستیک آنها در سال ۱۹۹۰ لغو شد. بازیافت. از بطری‌های دو لیتری دست دوم پس از بازیافت در تولید مواد مختلفی مانند فرش، بدنه قایق، پارچه پلی استر، پر کردن داخل جداره کت، کیسه خواب، تشک، بالش، سطل بازیافت، پد تمیز کننده و در مقیاس زیادتر، تولید بطری‌های جدید نوشابه استفاده می‌شد. مشخصات فنی. ابعاد معمولی:
در برنامه‌نویسی، ماشین کد p یا ماشین کد قابل حمل یک ماشین مجازی است که برای اجرای کد p (زبان اسمبلی یک پردازنده فرضی) طراحی شده‌است. این اصطلاح هم به‌طور کلی برای همه این ماشین‌ها (مانند ماشین مجازی جاوا و کد از پیش کامپایل شده متلب) و هم برای پیاده‌سازی‌های خاص به کار می‌رود، معروف‌ترین آن‌ها p-Machine سیستم Pascal-P، به ویژه پیاده‌سازی UCSD Pascal است. (که در میان توسعه دهندگان آن "p" در "p-code" اغلب به معنی «شبه» به کار می‌رود تا «قابل حمل»، پس «شبه کد» به معنای دستورالعمل‌های یک شبه ماشین است). اگرچه
به معنای دستورالعمل‌های یک شبه ماشین است). اگرچه این مفهوم برای اولین بار در حدود سال ۱۹۶۶ پیاده‌سازی شد (به عنوان کد O برای بی‌سی‌پی‌ال و یک p-کد برای زبان اویلر)، اصطلاح p-code اولین بار در اوایل دهه ۱۹۷۰ ظاهر شد دو کامپایلر اولیه که کد p تولید می‌کنند، کامپایلر Pascal-P در سال۱۹۷۳ توسط Kesav V. Nori , Urs Ammann , Kathleen Jense, Hans-Heinrich Nägeli و Christian Jacobi، و کامپایلر پاسکال در ۱۹۷۵، توسط نیکلاوس ویرت بودند. برنامه‌هایی که به p-کد ترجمه شده‌اند می‌توانند توسط یک برنامه نرم‌افزاری تفسیر شده
می‌توانند توسط یک برنامه نرم‌افزاری تفسیر شده باشند که رفتار CPU فرضی را شبیه‌سازی کرده‌است یا به کد ماشین CPU ای که برنامه قرار است روی آن اجرا شوند و سپس عمل کنند، ترجمه شده باشند. اگر منافع تجاری کافی وجود داشته باشد، ممکن است یک پیاده‌سازی سخت‌افزاری از مشخصات پردازنده (مثلاً Pascal MicroEngine یا یک نسخه پردازنده جاوا) ساخته شود. مزایا و معایب پیاده‌سازی p-کد. در مقایسه با ترجمه مستقیم به کد ماشین بومی، یک رویکرد دو مرحله ای شامل ترجمه به p-کد و اجرای آن توسط یک مترجم یا کامپایلر درجا مزایای مختلفی را
توسط یک مترجم یا کامپایلر درجا مزایای مختلفی را ارائه می‌دهد. یکی از معایب قابل توجه کد p سرعت اجراست که بعضاً با استفاده از کامپایل درجا قابل رفع است. مهندسی معکوس کد p اغلب آسان‌تر از کد بومی است. در اوایل دهه ۱۹۸۰، حداقل دو سیستم عامل با استفاده گسترده از p-کد به استقلال دستگاه دست یافتند. سیستم عامل کسب و کار (BOS) یک سیستم عامل چند پلتفرمی بود که برای اجرای برنامه‌های کد p به صورت انحصاری طراحی شده بود. UCSD p-System، توسعه یافته در دانشگاه کالیفرنیا، سن‌دیگو، یک سیستم‌عامل خود-میزبان و
کالیفرنیا، سن‌دیگو، یک سیستم‌عامل خود-میزبان و خود-کامپایل-کننده مبتنی بر کد p بهینه شده برای تولید توسط زبان برنامه‌نویسی پاسکال بود. در دهه ۱۹۹۰، ترجمه به p-کد تبدیل به یک استراتژی محبوب برای پیاده‌سازی زبانهایی مانند پایتون، Microsoft P-Code در ویژوال بیسیک و بایت کد جاوا درجاوا تبدیل شد. زبان برنامه‌نویسی گو از یک نسخه اسمبلی کلی و قابل حمل به عنوان شکلی از کد p استفاده می‌کند که توسط کن تامسون به عنوان افزونه‌ای از کار برنامه ۹ از آزمایشگاه‌های بل توسعه داده شد. بر خلاف بایت کد CLR یا بایت کد JVM،
داده شد. بر خلاف بایت کد CLR یا بایت کد JVM، اسناد پایداری وجود ندارند و ابزارهای ساخت Go فرمت بایت‌کد را منتشر نمی‌کنند تا بعداً استفاده شود. اسمبلر Go از زبان اسمبلی عمومی به عنوان نمایش میانی استفاده می‌کند و اجرایی‌های Go باینری‌های به صورت ایستا پیوسته مخصوص ماشین هستند.
ایساک دانیلسون یک خواننده سوئدی است که با وجود سن کم، به سرعت جای خود را در دنیای موسیقی باز کرده و طرفداران زیادی پیدا کرده است. زندگی. ایساک اوک دانیلسون (Isak Ocke Danielson) خواننده و ترانه‌سرای سوئدی متولد ۲۷ اوت ۱۹۹۷ در هواس واقع در جنوب شهر گوتنبرگ سوئد است. پدرش، مانس دانیلسون، یکی از بنیان‌گذاران شرکت پخش آنلاین غذایی Mat است. خانواده دانیلسون از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۰ در لندن زندگی کردند که در همین دو سال ایساک به مدرسه هنرهای نمایشی Tring Park رفت و در رشته تئاتر و خوانندگی آموزش دید. به گفته خودش او
رشته تئاتر و خوانندگی آموزش دید. به گفته خودش او در این مدرسه خوانندگی کلاسیک و استفاده از دیافراگم را یادگرفته و این دوره باعث شده صدای او تکامل پیدا کرده و خواننده بهتری شود. او در حال حاضر مشغول به تحصیل در دانشگاه گوتنبرگ است. ایساک دانیلسون علاقه زیادی به موسیقی جاز، خواندن آهنگ‌های غمگین و ساخت آهنگ بر روی پیانو دارد. حرفه. اولین توجه عمومی به او در سال ۲۰۱۲ در برنامه ایکس فاکتور سوئد (The X Factor Sweden) که مسابقه استعدادیابی در زمینه موسیقی است بود. او در این مسابقه پس ده راند مقام سوم را کسب کرد.
او در این مسابقه پس ده راند مقام سوم را کسب کرد. او در این برنامه آهنگ‌هایی از گوتیه (Gotye)، رونان کیتینگ (Ronan Keating)، دیوید گتا و سیا (David Guetta &amp; Sia) و ادل (Adele) اجرا کرد. در سال ۲۰۱۳ به برنامه تین هوت (Teen Hoot) در لندن، که برنامه‌ای برای معرفی بهترین هنرمندان جوانی که به تازگی پا به عرصه موسیقی گذاشته‌اند است، دعوت شد که گامی دیگر برای پیشرفت او در دنیای موسیقی شد. دو سال پس از اولین حضور عمومی خود، ایساک دانیلسون تک‌آهنگی به نام Long Live This Love را در سوم ژانویه ۲۰۱۴ منتشر کرد.
Live This Love را در سوم ژانویه ۲۰۱۴ منتشر کرد. البته پیش از انتشار رسمی آن، این آهنگ را در یوتیوب آپلود کرده بود که با استقبال خوبی مواجه شد. بلافاصله پس از آن تک‌آهنگی به نام چیزی بگو (Say Something) را نیز منتشر کرد. در سال ۲۰۱۵ او اولین آهنگ از آلبوم چندآهنگه خود را با نام Falling Into You منتشر کرد و کمی بعد اولین آلبوم چندآهنگه (EP) خود را به نام جلد اول (Volume One) منتشر کرد که بسیاری این آلبوم ۶ آهنگه را ستودند و از دانیلسون به عنوان یکی از بهترین خواننده‌های پاپ حوزه اسکاندیناوی یاد کردند. ایساک
خواننده‌های پاپ حوزه اسکاندیناوی یاد کردند. ایساک دومین آلبوم ای‌پی خود را یک سال بعد با نام جلد دوم (Volume Two) پس از انتشار تک‌آهنگی به نام به‌خاطر بسپار (Remember) منتشر کرد. در آوریل سال ۲۰۱۷ آهنگ پایان (Ending) از دانیلسون در یکی از طراحی‌های رقص مدی زیگلر (Maddie Ziegler) رقصنده مشهور آمریکایی استفاده شد و در سپتامبر همان سال در مسابقه رقص So You Think You Can Dance پخش شد. این آهنگ همچنین در سریال آمریکایی شنل و خنجر (Cloak &amp; Dagger) نیز پخش شد که تمامی این‌ها موجب شهرت هرچه بیشتر آهنگ در سطح
که تمامی این‌ها موجب شهرت هرچه بیشتر آهنگ در سطح جهانی شده و دانیلسون طرفداران بسیار بیشتری پیدا کرد. پیش از انتشار اولین آلبوم استودیویی‌اش، دانیلسون چند تک‌آهنگ با نام‌های شکسته (Broken)، همیشه (Always) و منتظر خواهد ماند (I’ll Be Waiting) را منتشر کرد. اولین آلبوم استودیویی ایساک دانیلسون با نام مال تو (Yours) در تاریخ ۱۹ اکتبر ۲۰۱۸ منتشر شد که به رتبه ۲۷ چارت آهنگ‌های سوئد دست یافت. سومین آلبوم چند آهنگه دانیلسون با نام دویدن به سمت تو (Run to You) در سال ۲۰۱۹ منتشر شد. دومین آلبوم استودیویی او با نام
۲۰۱۹ منتشر شد. دومین آلبوم استودیویی او با نام یادت نرود که یادم کنی (Remember to Remember Me) آوریل امسال (۲۰۲۰) منتشر شد. سه آهنگ Light Up و Silence و Religion دربارهٔ تجربه شخصی خود دانیلسون دربارهٔ اضطراب است و به گفته خود او هیچ‌کس نباید در رابطه با اضطراب احساس تنهایی کند. به گفته منتقدان این آلبوم بسیار احساسی و غمگین است به گونه‌ای که آدم فراموش می‌کند نفس بکشد.
جیمز هارتینگ مادول (زادهٔ ۷ ژوئیه ۱۹۲۷ – درگذشتهٔ ۶ مه ۱۹۷۹) فاشیست سرشناس و رهبر حزب ملی رنسانس در ایالات متحده آمریکا بود. او به عنوان چهره اصلی در توسعه فاشیسم مخفی پس از جنگ شناخته شده‌است. زندگی‌نامه و باورها. مادول حزب ملی رنسانس را در سال ۱۹۴۸ در شهر نیویورک تأسیس کرد. این حزب در سال ۱۹۸۱ با مرگ مادرش گریس هارتونگ مادول (Grace Hartung Madole) پایان یافت. مادول تحت تأثیر آریایی‌گرایی و هندوئیسم بود. او نوشته که نژاد آریایی از قدمت بسیار زیادی برخوردار بوده و به نام خدایان سفید شناخته شده و در سراسر
بوده و به نام خدایان سفید شناخته شده و در سراسر جهان از سوی نژادهای پایین‌تر مورد ستایش قرار می‌گرفته‌اند. وی همچنین نوشته که آریایی‌ها از باغ عدن واقع در آمریکای شمالی سرچشمه گرفته‌اند. مادول همچنین باور داشت که آمریکا آتلانتیس جدید (new Atlantis) و مهد خدای جدید نژاد مانند است.
پوگروم‌های لووف چندین کشتار (پوگروم) پی‌درپی یهودیان در ژوئن و ژوئیه ۱۹۴۱ در شهر لووف در لهستان شرقی / اوکراین غربی (امروزه بخشی از اوکراین) بودند. این کشتارها توسط ملی‌گرایان اوکراینی (به‌طور خاص، سازمان ملی‌گرایان اوکراین موسوم به «او-اوو-اِن» ОУН)، جوخه‌های مرگ آلمان و جمعیت محلی از ۳۰ ژوئن تا ۲ ژوئیه و از ۲۵ تا ۲۹ ژوئیه، در جریان حمله آلمان به اتحاد جماهیر شوروی انجام شدند. در پی این پوگروم‌ها، هزاران یهودی توسط مردم محلی و نیز "آینزاتس‌گروپن" کشته شدند. ملی‌گرایان اوکراینی با ادعای اینکه یهودیان در
ملی‌گرایان اوکراینی با ادعای اینکه یهودیان در کشتار زندانیان توسط NKVD، که هزاران جنازه را در سه زندان لووف بر جای گذاشت، مسئولیت داشته‌اند یهودیان را در نخستین پوگروم هدف قرار دادند. کشتارهای پس از آن توسط آلمانی‌ها در چارچوب هولوکاست در اروپای شرقی انجام شدند. این پوگروم‌ها در حافظه تاریخی اوکراین نادیده گرفته شدند یا تلاش شد تا مبهم جلوه داده شوند، و ОУН تلاش کرد تا به پاکسازی یا سفیدکاری سابقه خشونت ضدیهودی خود بپردازد. در سال ۲۰۱۶، یادبودی به مناسبت یادبود قربانیان کشتار در محل کنیسه رز طلایی سابق
یادبود قربانیان کشتار در محل کنیسه رز طلایی سابق برپا شد. پیشینه. لووف (به لهستانی: Lwów) درست پیش از جنگ جهانی دوم یک شهر چند فرهنگی بود و ۳۱۲ هزار و ۲۳۱ تن جمعیت داشت. ۱۵۷٬۴۹۰ لهستانی بومی ساکن شهر کمی بیش از ۵۰ درصد جمعیت آن را تشکیل می‌دادند، و یهودیان با ۳۲ درصد (۹۹٬۵۹۵ تن) و اوکراینی‌ها با ۱۶ درصد (۴۹٬۷۴۷ تن) در جایگاه‌های بعدی بودند. در ۲۸ سپتامبر ۱۹۳۹، پس از حمله مشترک اتحاد جماهیر شوروی و آلمان به لهستان، شوروی و آلمان پیمان مرزی آلمان و اتحاد جماهیر شوروی را امضا کردند، که بر پایه آن حدود ۲۰۰٬۰۰۰
شوروی را امضا کردند، که بر پایه آن حدود ۲۰۰٬۰۰۰ کیلومتر مربع از سرزمین‌های لهستان با ۱۳٫۵ میلیون نفر جمعیت از ملیت‌های گوناگون به اتحاد جماهیر شوروی اختصاص یافت. از این رو، لووف به خاک اتحاد جماهیر شوروی ضمیمه شد. بر پایه سوابق پلیس مخفی شوروی (NKVD)، پس از حمله آلمان به شوروی در ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱، نزدیک به ۹۰۰۰ زندانی در جمهوری شوروی سوسیالیستی اوکراین در کشتار زندانیان توسط NKVD به قتل رسیدند. به دلیل سردرگمی هنگام عقب‌نشینی سریع شوروی و سوابق ناقص، به احتمال زیاد عدد NKVD کمتر از عدد حقیقی است. بر پایه تخمین
عدد NKVD کمتر از عدد حقیقی است. بر پایه تخمین تاریخ‌دانان معاصر، تعداد قربانیان در غرب اوکراین احتمالاً میان ۱۰ تا ۴۰ هزار نفر بوده‌است. بر پایه قومیت، اوکراینی‌ها تقریباً ۷۰ درصد قربانیان را تشکیل می‌دادند، لهستانی‌ها نیز ۲۰ درصد. پیش از حمله آلمان به اتحاد جماهیر شوروی، ملی‌گرایان اوکراینی، به ویژه سازمان ملی‌گرایان اوکراین (ОУН)، مدتی با آلمان‌ها کار می‌کردند. جناح لووف از ОУН تحت کنترل استپان باندرا بود. یکی از ستوان‌های وی یاروسلاو استتسکو بود که منش ضدیهودی داشت. در سال ۱۹۳۹، وی مقاله ای را منتشر کرد
داشت. در سال ۱۹۳۹، وی مقاله ای را منتشر کرد که در آن ادعا می‌کرد یهودیان «عشایر و انگل» هستند، ملتی از «کلاهبرداران» و «خودپسندان» که هدف آنها «نابودی فرهنگ قهرمانانه ملت‌های جنگجو» است. استتسکو همچنین علیه توطئه فرضی میان سرمایه‌داران یهودی و کمونیست‌های یهودی اعتراض کرد. پوگروم‌ها و کشتارهای دسته‌جمعی. پوگروم نخست. در زمان حمله آلمان به اتحاد جماهیر شوروی، حدود ۱۶۰٬۰۰۰ یهودی در لووف زندگی می‌کردند ؛ این تعداد به دلیل ورود پناهندگان یهودی از لهستان اشغالی در اواخر سال ۱۹۳۹ تا ده‌ها هزار نفر بیشتر شده بود.
اواخر سال ۱۹۳۹ تا ده‌ها هزار نفر بیشتر شده بود. تدارکات ОУН برای حمله پیش‌بینی شده آلمان شامل دستورالعمل‌های پاکسازی قومی در ماه مه ۱۹۴۱ به واحدهای شبه‌نظامی خود بود. در دستورالعمل‌ها آورده شده بود که «روس‌ها، لهستانی‌ها، و یهودیان» با ملت اوکراین دشمن بوده و «در جنگ نابود خواهند شد». بروشورهایی که در روزهای نخست حمله آلمان توسط ОУН توزیع شده بود، به مردم می‌گفت: «هنوز اسلحه خود را کنار نگذارید. آنها را به دست بگیرید. دشمن را نابود کنید … مسکو، مجارها، یهودیان - اینها دشمنان شما هستند. آنها را نابود کنید.»
- اینها دشمنان شما هستند. آنها را نابود کنید.» لووف در ساعات اولیه ۳۰ ژوئن ۱۹۴۱ توسط ورماخت اشغال شد. نیروهای آلمانی از لشکر ۱ کوهستانی و گردان ناختیگال زیرمجموعه آبور تشکیل شده بودند و از اوکراینی‌های بومی نیرو استخدام کرده بودند. در آن روز آلمانی‌ها یهودیان را تحت فشار قرار دادند تا اجساد قربانیان NKVD را از زندان بیرون آورند و کارهای دیگری مانند پاکسازی خسارات بمباران‌ها و نیز تمیز کردن خیابان‌ها و ساختمان‌ها را انجام دهند. به گفته بازماندگان، برخی از یهودیان توسط آلمانی‌ها مورد سوءاستفاده قرار گرفتند و
توسط آلمانی‌ها مورد سوءاستفاده قرار گرفتند و حتی به قتل رسیدند. در بعد از ظهر همان روز، ارتش آلمان گزارش داد که مردم لووف در حال خالی کردن خشم خود در زمینه کشتار زندان‌ها «بر روی یهودیان هستند … کسانی که همیشه با بلشویک‌ها همکاری کرده‌اند.» در طی صبح ۳۰ ژوئن، نیرویی "اد هوک" از شبه‌نظامیان مردمی اوکراین در این شهر شکل گرفت. این نیرو یا شامل فعالینی از ОУН می‌شد که از کراکوف به همراه آلمانی‌ها نقل مکان کرده بودند، یا اعضایی که در لووف زندگی می‌کردند و نیز پلیس‌های شوروی سابق - که یا تصمیم به تغییر سمت داده
شوروی سابق - که یا تصمیم به تغییر سمت داده بودند یا اعضای ОУН بودند که به پلیس شوروی نفوذ کرده بودند. ОУН خشونت علیه یهودیان را، که از بعد از ظهر ۳۰ ژوئن آغاز شده بود، تشویق می‌کرد. شبه‌نظامیان اوکراینی که می‌شد آنها را با بازوبند به رنگ‌های ملی: زرد و آبی شناسایی کرد، مشارکت فعالی در کشتارها داشتند. پلیس‌های شوروی سابق یونیفورم‌های آبی‌رنگ شوروی سابق خود را می‌پوشیدند، اما به جای ستاره سرخ بر روی کلاه‌های خود، یک نیزه سه‌شاخ اوکراینی داشتند. در طول عصر ۳۰ ژوئن، ملی‌گرایان اوکراین اعلام تشکیل کشور مستقل