payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کلود فرولو (به فرانسوی: Claude Frollo) یک شخصیت داستانی و یکی از شخصیت های اصلی رمان "گوژپشت نتردام" نوشته ویکتور هوگو در سال ۱۸۳۱ است. کلود فرولو، رئیس شماسهای کلیسای نوتردام پاریس و اسقف اعظم کلیسای نوتردام است. کلود فرولو مردی است که تمام زندگی خود را وقف علم، به ویژه دانش مورد علاقه‌اش کیمیاگری و همچنین بزرگ‌کردن برادر یتیم خود ژان کرده‌است. به همین منظور او تصمیم به دوری از زنان گرفته‌است؛ ولی روزی اتفاقی اسمرالدا را می‌بیند و دلداده او می‌شود. در آغاز، کلود، اسمرالدا را دامی از سوی شیطان می‌پندارد و
کلود، اسمرالدا را دامی از سوی شیطان می‌پندارد و مقدمات اعدام او به اتهام جادوگری را فراهم می‌کند؛ ولی بعد از دستگیری اسمرالدا او تازه به شدت عشق خود پی می‌برد و حاضر می‌شود با چشم‌پوشی از تمام داشته‌های خود با او فرار کند؛ ولی اسمرالدا او را از خود می‌راند. در داستان، آشکار می‌شود که واژه ANATKH را که در زبان لاتین به معنی سرنوشت است، او بر دیوار کلیسا نوشته‌است. کلود اسمرالدا را همچون مگسی می‌داند که در دام عنکبوت به دام افتاده‌است: «هیهات"! کلود تو خود عنکبوت و در عین حال مگسی»" در رمان. ویکتور هوگو
عنکبوت و در عین حال مگسی»" در رمان. ویکتور هوگو می‌گوید که در سال ۱۴۴۶ کلود فرولو را از خانواده ای از از اشراف پایین به کلیسا راه پیدا می‌کند وی در جوانی در کالج تورچی تحصیل می‌کند و فارغ‌التحصیل می‌شود. وی دانشجویی درخشان و ممتاز بود. وی فارغ‌التحصیل دکترای چهار رشته دانشکده می‌شود. (الهیات، حقوق، پزشکی و هنر) در سال ۱۴۶۶، والدین او در معرض اپیدمی طاعون قرار گرفتند و فوت می‌کنند. فرولو، یتیم می‌شود و سپس از برادر کوچک ترش، ژان مراقبت می‌کند. در همان سال، او یک کودک رها شده و بدبخت را می‌پذیرد، و را بزرگ
او یک کودک رها شده و بدبخت را می‌پذیرد، و را بزرگ می‌کند و کازیمودو نامگذاری می‌کند. در پاییز ۱۴۸۱ یک رقصنده کولی و جوان به اسم اسمرالدا برای اجرای برنامه به پاریس می‌آید فرولو شدیداً عاشق او می‌شود. در ۶ ژانویه ۱۴۸۲، فرولو سعی می‌کند تا او را با کمک کوازیمودو ربوده، ولی با دخالت کاپیتان فوبوس دوشاتوپر ناکام می‌ماند و کازیمودو دستگیر می‌شود. کازیمودو را در میدان اعدام با شلاق مجازات می‌کنند و تنها اسمرالدا که قلبی مهربان دارد به او کمک می‌کند و جرعه‌ای آب به او می‌دهد: «"دخترک بدون اینکه سخنی بر زبان راند
او می‌دهد: «"دخترک بدون اینکه سخنی بر زبان راند به محکوم نزدیک شد، گوژپشت می‌خواست به هر قیمتی شده خود را از وی کنار کشد؛ ولی دختر قمقمه‌ای را که بر کمربند آویخته بود باز کرد و به آرامی آن را با لب سوزان مرد بینوا آشنا ساخت. در چشم شرربار و خشک گوژپشت اشکی حلقه زد و بر چهره نازیبای او فروغلتید. شاید این نخستین قطره اشکی بود که در سراسر زندگی از دیده فرو می‌ریخت.»" "چند روز بعد" در شبی کاپیتان فوبوس قصد دارد با دختر عشق بازی کند، کلود فرولو دچار حسادت می‌شود، وارد اتاق می‌شود و از پشت به او خنجر می‌زند.
وارد اتاق می‌شود و از پشت به او خنجر می‌زند. فرولو به سرعت فرار می‌کند و فوبوس مرده به نظر رسیده و اسمرالدا غش کرده و بروی زمین می‌افتد. فرولو ۳ بار تلاش می‌کند تا اسمرالدا همراه خود کند و با وی ازدواج کند و به وی ابراز عشق می‌کند، اسمرالدا هر ۳ بار پیشنهاد وی را با شدت رد می‌کند و باعث خشم شدید کلود فرولو می‌شود و فرولو تهدید می‌کند که وی اعدام خواهد شد. در ژوئیه ۱۴۸۲، بعد از مدتی کولیان و خلافکاران شهر با تحریک غیر مستقیم کلود فرولو برای نجات اسمرالدا و البته غارت کلیسا، به نوتردام حمله می‌کنند. در طی
البته غارت کلیسا، به نوتردام حمله می‌کنند. در طی شورشی که فرولو غیر مستقیم به راه می‌اندازد، کولی‌ها شورش می‌کند و لویی یازدهم دستور سرکوب شوروش و قتل اسمرالدا را صادر می‌کند، کولی‌ها سرکوب و کشته می‌شوند، ولی کازیمودو که متوجه نیت واقعی آنها نشده‌است برای دفاع از اسمرالدا به مقابله با آنها می‌پردازد. در این زمان کلود فرولو این آشوب و غوغا را غنیمت می‌شمارد و اسمرالدا را می‌رباید. اما رئیس شماسها، که یک بار دیگر نیز دست رد بر سینه‌اش زده می‌شود، از شدت خشم دختر کولی را به دست زن گوشه‌نشین بیچاره و
شدت خشم دختر کولی را به دست زن گوشه‌نشین بیچاره و نیمه‌دیوانه‌ای می‌دهد که کینه وحشی منشانه‌ای از کولی‌ها به دل دارد؛ زیرا آنها در گذشته دخترش را (که همسال اسمرالدا بود) ربوده‌اند. به زودی مشخص می‌شود که اسمرالدا همان دختر گم شده‌است. او اسمرالدا را از مأمورینی که توسط کلود فرولو به دنبالش آمده‌اند پنهان می‌کند؛ ولی اسمرالدا که صدای فوبوس را شنیده‌است از مخفیگاه بیرون می‌آید و باعث لو رفتن خود می‌شود. تلاش‌های غم‌انگیز مادر برای نجات او بی‌فایده می‌ماند و اسمرالدا را دار می‌زنند و همزمان مادر او نیز کشته
اسمرالدا را دار می‌زنند و همزمان مادر او نیز کشته می‌شود. در همین زمان کازیمودو که از گم شدن دخترک سردرگم شده‌است متوجه کلود فرولو می‌شود که از بالای برج مشغول تماشای اعدام اسمرالدا است، او متوجه اصل داستان می‌شود؛ «"گوژپشت گامی چند پشت سر فرولو برداشت و ناگهان خود را با دهشت به روی او افکند و با دو" دست زمخت خویش او را به پرتگاهی که "بر آن خم شده بود افکند»".
پوگروم کاوناس کشتار یهودیانی بود که در کاوناس، لیتوانی زندگی می‌کردند و در ۲۵ تا ۲۹ ژوئن ۱۹۴۱ – در جریان نخستین روزهای عملیات بارباروسا و اشغال لیتوانی توسط آلمان نازی – رخ داد. بدترین حادثه این پوگروم در گاراژ ساختمان اداری NKVD در کاوناس رخ داد، که در آن ده‌ها مرد یهودی در ۲۷ ژوئن در مقابل جمعیتی از مردان، زنان و کودکان لیتوانیایی مورد شکنجه قرار گرفته و اعدام شدند. این رویداد توسط یک سرباز آلمانی که از اتفاقات آن روز عکس گرفته، ثبت شده‌است و در آن مردی لیتوانیایی ملقب به «دلال مرگ» با وارد کردن ضربه با
ملقب به «دلال مرگ» با وارد کردن ضربه با یک میله فلزی، هر کدام از این مردان را می‌کشد. پس از ژوئن، اعدام‌های سیستماتیک در دژهای گوناگون قلعه کائوناس، به ویژه دژ هفتم و نهم صورت گرفتند. پیشینه. جبهه کنشگران لیتوانیایی (LAF)، سازمانی آزادیبخش و ملی که در درون لیتوانی شوروی فعالیت می‌کرد، در عصر روز ۲۳ ژوئن ۱۹۴۱ کنترل شهر کاوناس و بیشتر حومه لیتوانی را به دست گرفت. در صبح ۲۵ ژوئن، "اس‌اس-بریگادفورر" فرانتس اشتالکر به کاوناس وارد شد و از مقر پلیس امنیت لیتوانی بازدید کرد. او سخنرانی طولانی ضد یهودیان کرد که در
کرد. او سخنرانی طولانی ضد یهودیان کرد که در آن لیتوانیایی‌ها را به حل «مشکل یهود» تشویق می‌کرد. بر پایه‌گذارش اشتالکر در ۱۵ اکتبر، لیتوانیایی‌های محلی علاقه زیادی به پوگروم نداشتند و از این روی او ناچار شد از آلگیرداس کلیمایتیس و نیروهایش بهره بگیرد. کلیمایتیس یک واحد شبه‌نظامی تقریباً ۶۰۰ نفری را کنترل می‌کرد که در سووتسک توسط اس دی سازماندهی شده بود و از جبهه کنشگران فرمان نمی‌برد. کشتار. از ۲۵ ژوئن، واحدهای سازمان یافته از سوی نازی‌ها به غیرنظامیان یهودی در اسلوبودکا، حومه یهودی کاوناس که محل یه‌شو
در اسلوبودکا، حومه یهودی کاوناس که محل یه‌شو معروف اسلبودکا بود، حمله کردند. به گفته ربی افرایم اوشری، آلمانی‌ها در پل به سوی اسلوبودکا حضور داشتند، اما این داوطلبان لیتوانیایی بودند که یهودیان را می‌کشتند. دست و پای ربی اسلوبودکا، راو زالمان اوسوفسکی، را به صندلی بستند، «سپس سر او را روی کتابی باز از تلمود گذاشتند و با اره از بدن جدا کردند»، و پس از آن نیز همسر و پسرش را کشتند. سر او را در پنجرهٔ محل اقامتش قرار داده بودند، با نوشته‌ای به صورت: «این همان کاری است که ما با همه یهودیان خواهیم کرد.» از ۲۸
کاری است که ما با همه یهودیان خواهیم کرد.» از ۲۸ ژوئن ۱۹۴۱، طبق گفته اشتالکر، ۳۸۰۰ نفر در کاوناس و ۱۲۰۰ نفر دیگر در شهرهای مجاور کشته شدند. برخی بر این باورند که اشتالکر برای خودنمایی در تعداد کشته‌های خود اغراق کرده‌است.
آلفردو بالدومیر (؛ ۲۷ اوت ۱۸۸۴ – ۲۵ فوریه ۱۹۴۸) سیاست‌مدار اهل اروگوئه بود. وی از ۱۹ ژوئن ۱۹۳۸ تا ۱ مارس ۱۹۴۳ رئیس‌جمهور این کشور بود. آلفردو بالدومیر در ۲۵ فوریه ۱۹۴۸، در سن ۶۳ سالگی درگذشت.
گردان‌های پلیس کمکی لیتوانی واحدهایی نظامی‌نما (گردان) بودند که در زمان لیتوانی اشغالی توسط آلمان میان سال‌های ۱۹۴۱ و ۱۹۴۴ تشکیل شده بودند. واحدهایی مشابه، معروف به پلیس کمکی شوتزمان‌شافت، در دیگر مناطق تحت اشغال آلمان در اروپای شرقی سازمان یافته بودند. در لیتوانی، نخستین گردان‌ها از واحدهایی تشکیل شده بودند که در خلال خیزش ضد شوروی در ژوئن ۱۹۴۱ شکل گرفته بودند. کنشگران لیتوانیایی امیدوار بودند که این واحدها پایه ای برای تشکیل مجدد ارتش لیتوانی شوند. در عوض، این واحدها جذب دستگاه‌های نظامی آلمان شده و به
این واحدها جذب دستگاه‌های نظامی آلمان شده و به نیروهای آلمانی کمک می‌کردند: از نگهبانی از مکان‌های استراتژیک گرفته، تا درگیر شدن در عملیات ضد پارتیزانی، و نیز شرکت در هولوکاست. گردان‌های ۱۲ و ۱۳ به ویژه در اعدام یهودیان فعال بودند و مسئولیت کشتار ۷۸٬۰۰۰ تن از یهودیان در لیتوانی و بلاروس را بر عهده داشتند. در جریان جنگ، در مجموع ۲۶ گردان تشکیل شدند و تقریباً ۱۳٬۰۰۰ تن در آن‌ها خدمت می‌کردند. میان ژوئیه تا سپتامبر ۱۹۴۴، واحدهای باقیمانده در دو هنگ پیاده‌نظام داوطلب لیتوانیایی ترکیب شدند. قساوت‌ها. برخی از
داوطلب لیتوانیایی ترکیب شدند. قساوت‌ها. برخی از گردان‌های پلیس کمکی لیتوانی در کشتار مردم یهودی در قلمروهای لیتوانی، بلاروس، اوکراین، روسیه و لهستان مشارکت فعال داشتند و علیه جمعیت‌های لهستانی و بلاروسی مرتکب جنایت شدند. یکی از این اقدامات پلیس لیتوانیایی پاکسازی یهودیان در کاوناس در اکتبر ۱۹۴۱ توسط گردان ۱۲ پلیس به فرماندهی آنتاناس ایمپولفیشیوس بود. بعدها در همان ماه گردان ۱۲ کل جمعیت یهودی سلوتسک در بلاروس را به قتل رساند. گردان دوم پلیس به عنوان نگهبان در اردوگاه کار اجباری مایدانک در لهستان اشغالی خدمت
اردوگاه کار اجباری مایدانک در لهستان اشغالی خدمت می‌کرد. ۲۰ عدد از ۲۲ گردان پلیس کمکی لیتوانیایی مستقیماً در کشتار یهودیان در اروپای شرقی نقش داشتند. از مجموع ۸۵٬۰۰۰ مورد قتل ثبت شده توسط آینزاتس‌کماندو در لیتوانی، ۴۷٬۰۰۰ مورد توسط لیتوانیایی‌ها صورت گرفتند. آنها همچنین ۵۰٬۰۰۰ یهودی بلاروسی را در طول جنگ کشتند. بزرگترین جنایت علیه غیرنظامیان غیر یهودی توسط پلیس کمکی لیتوانی، کشته شدن حدود ۴۰۰ نفر از مردم لهستان در روستاهای شونچیونلیای و شونچیونیس و مناطق مجاور آن‌ها بود.
مارینا سومیچ (Marina Sumić؛ متولد ۱۸ اوت ۱۹۹۱) تکواندوکار اهل کرواسی است. او در مسابقات قهرمانی تکواندو جهان ۲۰۱۱ در دسته سبک‌وزن، پس از شکست در برابر رانگسیا نیسایسوم در بازی نهایی، مدال نقره گرفت. از موفقیت‌های وی در مسابقات تکواندو قهرمانی اروپا عبارتند از: مدال نقره در سال‌های ۲۰۱۲ و ۲۰۱۴.
هولوکاست در لیتوانی منجر به نابودی تقریباً کامل یهودیان لیتوانیایی (موسوم به لیتواک‌ها، Litvak) و لهستانی شد که در رایخس‌کومیساریات اوستلاند در جمهوری شوروی سوسیالیستی لیتوانی تحت اشغال آلمان نازی زندگی می‌کردند. از حدود ۲۰۸٬۰۰۰–۲۱۰٬۰۰۰ یهودی این مناطق، تخمین زده می‌شود که ۱۹۰٬۰۰۰–۱۹۵٬۰۰۰ تا پیش از پایان جنگ جهانی دوم و بیشتر آنها در میان ژوئن و دسامبر ۱۹۴۱، کشته شده باشند. بیش از ۹۵ درصد از جمعیت یهودی لیتوانی در طی سه سال اشغال آلمان کشته شدند، و این نابودی بزرگتر از هر کشور دیگری که تحت تأثیر هولوکاست
بزرگتر از هر کشور دیگری که تحت تأثیر هولوکاست قرار گرفته بود، صورت گرفت. تاریخ‌دانان دلیل این امر را همکاری گسترده در این نسل‌کشی توسط شبه‌نظامیان محلی غیر یهودی می‌دانند، اگرچه دلایل این همکاری هنوز مورد مناقشه هستند. هولوکاست منجر به بزرگترین تلفات جانی در طی مدت زمانی کوتاه در تاریخ لیتوانی شد. حوادثی که در مناطق غربی اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی اشغال شده توسط آلمان در هفته‌های نخست پس از حمله آلمان، از جمله در لیتوانی، رخ دادند، نقطه عطفی در تشدید هولوکاست به‌شمار می‌روند. یکی از مولفه‌های مهم
هولوکاست به‌شمار می‌روند. یکی از مولفه‌های مهم هولوکاست در لیتوانی این بود که دولت اشغالگر آلمان نازی با مقصر نشان دادن جامعه یهودی در انضمام اخیر لیتوانی به خاک شوروی در یک سال پیش از آن، به یهودستیزی دامن زد. عامل قابل توجه دیگر میزان اعتماد بالای نقشه‌پردازان نازی به همکاران محلی لیتوانیایی خود در ساماندهی، برنامه‌ریزی، و اجرای عملیات ضد یهودیان بود. موضوع هولوکاست در لیتوانی و نقشی که لیتوانیایی‌ها، از جمله چندین ملی‌گرای برجسته لیتوانیایی، در نسل‌کشی داشتند، تا سال ۲۰۲۰ نیز همچنان بحث‌برانگیز است.
داشتند، تا سال ۲۰۲۰ نیز همچنان بحث‌برانگیز است. پیشینه. پس از حمله آلمان و شوروی به لهستان در سپتامبر ۱۹۳۹، اتحادیه جماهیر شوروی در ۱۰ اکتبر پیمانی با لیتوانی امضا کرد و در ازای دریافت امتیازات نظامی، شهر ویلنو (که به ویلنا تغییر نام داد) را که جمعیتی عمدتاً لهستانی و یهودی داشت، به لیتوانی تحویل داد، و سپس پس از انتخاباتی پرمناقشه در ۱۹۴۰، آن را به خاک خود منضم کرد. حمله آلمان به اتحاد جماهیر شوروی، در ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱، پس از یک سال اشغال اتحاد جماهیر شوروی اتفاق افتاد که خود منجر به تبعید دسته‌جمعی هزاران تن
افتاد که خود منجر به تبعید دسته‌جمعی هزاران تن در سراسر حوزه بالتیک در تنها یک هفته پیش از حمله آلمان شده بود. از نازی‌ها به عنوان «آزادی‌بخش» استقبال شد و شبه‌نظامیان نامنظم لیتوانی از آن‌ها علیه نیروهای در حال عقب‌نشینی شوروی پشتیبانی کردند. بسیاری از لیتوانیایی‌ها بر این باور بودند که آلمان اجازه خواهد داد تا استقلال کشور دوباره برقرار شود. به منظور دلجویی از آلمانی‌ها، برخی از افراد محلی اقدام به بروز احساسات یهودستیزانه قابل توجه کردند. آلمان نازی، که در هفته نخست حمله سرزمین‌های لیتوانی را تصرف کرده
در هفته نخست حمله سرزمین‌های لیتوانی را تصرف کرده بود، از این وضعیت به سود خود بهره برد و در همان روزهای نخست اجازه تشکیل دولت موقت لیتوانی از سوی جبهه کنشگران لیتوانی را داد. برای مدت کوتاهی به نظر می‌رسید که آلمانی‌ها در آستانه اعطای خودمختاری قابل توجه به لیتوانی، همانند آنچه به جمهوری اسلواکی داده شده بود، هستند. با این حال، پس از حدود یک ماه، سازمان‌های لیتوانیایی مستقل‌تر در اوت و سپتامبر ۱۹۴۱ منحل شدند، و آلمان‌ها کنترل بیشتری را در دست گرفتند. نابودی یهودیان. تخمین تعداد کشته‌ها. پیش از حمله آلمان،
یهودیان. تخمین تعداد کشته‌ها. پیش از حمله آلمان، جمعیت یهودیان لیتوانی حدود ۲۱۰٬۰۰۰ نفر تخمین زده می‌شد (اداره آمار لیتوانی ادعا می‌کند تا یکم ژانویه ۱۹۴۱، نزدیک به ۲۰۸٬۰۰۰ یهودی در لیتوانی زدگی می‌کردند). این تخمین تعداد رسمی افراد مهاجرت کرده در اتحاد جماهیر شوروی پیش از جنگ را، به همراه تعداد فراریان از گتوهای کاوناس و ویلنا، و نیز نجات‌یافتگان از اردوگاه‌های نازی (نزدیک ۲٬۰۰۰–۳٬۰۰۰ تن) پس از آزادسازیشان توسط ارتش سرخ، در نظر می‌گیرد و تعداد کل کشته‌شدگان در هولوکاست را چیزی میان ۱۹۵٬۰۰۰ تا ۱۹۶٬۰۰۰ تن
در هولوکاست را چیزی میان ۱۹۵٬۰۰۰ تا ۱۹۶٬۰۰۰ تن برآورد می‌کند. تخمین تعداد دقیق تلفات هولوکاست دشوار است و عدد گفته شده نمی‌تواند قطعی یا شک‌ناپذیر باشد. اعداد ارائه شده توسط تاریخ‌دانان گستره ای با تفاوت معنادار از ۱۶۵٬۰۰۰ تا ۲۵۴٬۰۰۰ تن را در بر می‌گیرند، و تخمین‌های با تعداد بالاتر احتمالاً شامل یهودیان غیر لیتوانیایی در میان سایر مخالفان رایش (تجربی) نیز می‌شوند که با عنوان «یهودی» کشته شده در لیتوانی آورده شده‌اند. مداخله‌هایی نیز برای نجات یهودیان انجام شدند. در دوره ۱۶ ژوئیه تا ۳ اوت ۱۹۴۰، کنسول
انجام شدند. در دوره ۱۶ ژوئیه تا ۳ اوت ۱۹۴۰، کنسول افتخاری هلند، یان زوارتندیک در کاوناس، بیش از ۲۲۰۰ یهودی را به مقصد کوراسائو، جزایر کارائیب، که مستعمره هلند بود و روادید نیاز نداشت، و نیز سورینام هلند (که پس از استقلال در ۱۹۷۵ نام سورینام به خود گرفت) بفرستد. یک مقام دولتی ژاپن نیز به نام سوگیهارا چیئونه وجود داشت که به عنوان معاون کنسول امپراتوری ژاپن در کاوناس فعالیت می‌کرد. در طول جنگ جهانی دوم، سوگیهارا با به خطر انداختن جان خود و خانواده‌اش و صدور روادید ترانزیتی کمک کرد تا حدود شش هزار یهودی از راه
ترانزیتی کمک کرد تا حدود شش هزار یهودی از راه قلمروهای ژاپن از اروپا فرار کنند. یهودیان فراری پناهجویانی از لهستان غربی تحت اشغال آلمان و لهستان شرقی تحت اشغال شوروی و همچنین ساکنان لیتوانی بودند. رویدادهای هولوکاست. از دیدگاه زمانی، نسل‌کشی در لیتوانی را می‌توان به سه مرحله تقسیم کرد: مرحله ۱، تابستان تا پایان ۱۹۴۱. مرحله ۲، دسامبر ۱۹۴۱ - مارس ۱۹۴۳؛ و مرحله ۳، آوریل ۱۹۴۳ - اواسط ژوئیه ۱۹۴۴. بیشتر یهودیان لیتوانیایی در نخستین ماه‌های اشغال و پیش از پایان سال ۱۹۴۱ در مرحله نخست از میان رفتند. حمله نیروهای
۱۹۴۱ در مرحله نخست از میان رفتند. حمله نیروهای محور به اتحاد جماهیر شوروی از ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱ آغاز شد و همزمان با خیزش ژوئن در لیتوانی بود. طی روزهای پیش از اشغال لیتوانی توسط آلمان، جبهه کنشگران لیتوانی با حمله به نیروهای شوروی، قدرت را در چندین شهر به دست گرفت، تبلیغات ضدیهودی را گسترش داد و اقدام به کشتار یهودیان و لهستانی‌های لیتوانیایی کرد. کشتاری قابل توجه در ۲۵ و ۲۶ ژوئن ۱۹۴۱ و هنگامی که الگیرداس کلیمایتیس به ۸۰۰ سرباز لیتوانیایی خود دستور آغاز پوگروم کاوناس را داد، صورت گرفت. فرانتس اشتالکر، افسر
کاوناس را داد، صورت گرفت. فرانتس اشتالکر، افسر فرمانده اس‌اس آینزاتس‌گروپ A ادعا کرد که تا ۲۸ ژوئن ۳۸۰۰ تن در کاوناس و ۱۲۰۰ نفر دیگر در شهرهای اطراف منطقه کشته شده‌اند. مردان کلیمایتیس چندین کنیسه و حدود شصت خانه یهودیان را ویران کردند. در دهه ۱۹۹۰، تعداد قربانیان ادعا شده توسط اشتالکر مورد تردید قرار گرفت و بور بر این است که او احتمالاً در آمار خود بزرگنمایی کرده باشد. جوخه‌های مرگ آلمان "آینزاتس‌گروپن"، به دنبال پیشروی واحدهای ارتش آلمان در ژوئن ۱۹۴۱ وارد صحنه شده و بلافاصله سازماندهی قتل یهودیان را آغاز
صحنه شده و بلافاصله سازماندهی قتل یهودیان را آغاز کردند. نخستین عملیات ضبط شده مربوط به آینزاتس‌گروپ A در ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱، در شهر مرزی گارگژدای، بود که یکی از قدیمی‌ترین مکان‌های اسکان یهودیان در آن کشور به‌شمار می‌رفت. در آن روز تقریباً ۸۰۰ یهودی در آنچه به عنوان «کشتار گارسدن» (عنوان شهر گارگژدای در زبان آلمانی) شناخته می‌شود، مورد اصابت گلوله قرار گرفتند. تقریباً ۱۰۰ لیتوانیایی غیر یهودی نیز اعدام شدند، بیشترشان به جرم تلاش برای کمک به یهودیان. حدود ۸۰٬۰۰۰ یهودی تا ماه اکتبر و حدود ۱۷۵٬۰۰۰ یهودی تا پایان
یهودی تا ماه اکتبر و حدود ۱۷۵٬۰۰۰ یهودی تا پایان سال کشته شدند. اکثر یهودیان ساکن لیتوانی نه ناچار به زندگی در گتو شدند و نه به اردوگاه‌های کار اجباری نازی‌ها فرستاده شدند که در آن هنگام تازه در مراحل نخست عملیاتی خود بودند. در عوض، آنها در گودال‌هایی نزدیک محل‌های زندگیشان به ضرب گلوله کشته شدند، که بدنام‌ترین این رویدادها در ۲۹ اکتبر ۱۹۴۱ در دژ نهم در نزدیکی کاوناس، و نیز در جنگل پوناری در نزدیکی ویلنیوس رخ دادند. تا سال ۱۹۴۲، تنها حدود ۴۵٬۰۰۰ یهودی، که اغلبشان به گتوها و اردوگاه‌ها فرستاده شده بودند،
اغلبشان به گتوها و اردوگاه‌ها فرستاده شده بودند، زنده ماندند. در مرحله دوم، سرعت کشتارها به این دلیل کاهش یافت که آلمان‌ها تصمیم گرفتند از یهودیان به عنوان کارگران اجباری برای کمک به ماشین جنگی آلمان استفاده کنند. در مرحله سوم، نابودی یهودیان دوباره از اولویت بالایی برخوردار شد. در آن مرحله بود که گتوها و اردوگاه‌های کاری برچیده شدند. دو عامل در نابودی سریع یهودیان لیتوانی نقش داشتند؛ نخست، پشتیبانی قابل توجه مردم محلی لیتوانی از «یهودی‌زدایی» کشورشان بود؛ و دوم نقشه آلمان برای استعمار زودهنگام لیتوانی -
و دوم نقشه آلمان برای استعمار زودهنگام لیتوانی - که با پروس خاوری آلمان هم‌مرز بود - مطابق با «طرح جامع برای شرق» آنها. از این رو اولویت بالایی برای نابودی جامعه نسبتاً کوچک یهودیان لیتوانی گذاشته شد. همکاری همدستان محلی. دینا پورات، تاریخ‌دان ارشد ید وشم می‌نویسد که «لیتوانیایی‌ها [به آینزاتس‌گروپن] نشان دادند که چگونه می‌توان زنان و کودکان را کشت و چه بسا این کار را برای آن عادی ساختند… در حقیقت، در آغاز حمله، یگان‌های آلمانی بیشتر مردان را به قتل می‌رساندند، در حالی که لیتوانیایی‌ها بدون استثنا
می‌رساندند، در حالی که لیتوانیایی‌ها بدون استثنا می‌کشتند.» دولت آلمان نازی کشتار سازمان یافته یهودیان لیتوانیایی را هدایت و پشتیبانی می‌کرد. همدستان محلی لیتوانیایی نازی‌ها تدارکات لازم را برای آماده‌سازی و اجرای کشتارها تحت نظارت نازی‌ها صورت می‌دادند. "اس‌اس-بریگادفورر"، فرانتس والتر اشتالکر در ۲۵ ژوئن ۱۹۴۱ وارد کاوناس شد و برای تشویق به کشتن یهودیان در شهر سخنرانی‌های تحریک آمیزی انجام داد. او نخست در ساختمان سابق وزارت امنیت خارجه سخنرانی کرد، اما مقام‌ها در آنجا از هرگونه اقدامی خودداری کردند. وی سپس
در آنجا از هرگونه اقدامی خودداری کردند. وی سپس در شهر سخنرانی کرد. در گزارشی مربوط به ۱۵ اکتبر، اشتالکر نوشت که آنها موفق شده‌اند اقدامات واحد پیشتاز خود ("Vorkommando") را پنهان نگه دارند، تا به نظر برسد که این ابتکار عمل مردم محلی بوده‌است. گروهی از پارتیزان‌های واحدهای مدنی وابسته به گروه‌های ضدشوروی ملی‌گرا-راستگرا، به محض ورود آلمانی‌ها به سرزمین‌های لیتوانیایی با آن‌ها تماس برقرار کردند. یک واحد از شورشیان به سرپرستی آلگیرداس کلیمایتیس و با پشتیبانی زیخرهایتس‌پولیتزای و اس دی در شب ۲۵ تا ۲۶ ژوئن ۱۹۴۱
و اس دی در شب ۲۵ تا ۲۶ ژوئن ۱۹۴۱ اقدام به برپایی پوگروم‌های ضدیهودی در کاوناس کرد. طی چند روز آینده بیش از هزار یهودی در جریان این نخستین کشتار در لیتوانی تحت اشغال نازی‌ها از میان رفتند. منابع گوناگون آمار مختلفی از کشتار را ذکر کرده‌اند، که یکی شامل ۱۵۰۰ یهودی می‌شود و دیگری شامل ۳۸۰۰ تن به علاوه قربانیان اضافی در سایر شهرهای منطقه. در ۲۴ ژوئن ۱۹۴۱، پلیس امنیت لیتوانی (به لیتوانیایی: Lietuvos saugumo policija)، که تابع پلیس امنیت و پلیس جنایی آلمان نازی می‌شد، ایجاد شد. بعدها این پلیس در اقدامات گوناگون
ایجاد شد. بعدها این پلیس در اقدامات گوناگون علیه یهودیان و دیگر دشمنان رژیم نازی نقش مؤثری داشت. فرماندهان نازی گزارش‌هایی را منتشر کردند که ادعا می‌کرد «جانفشانی» گردان‌های پلیس لیتوانی از خود آلمانی‌ها نیز فراتر بود. بدنام‌ترین واحد لیتوانیایی شرکت کننده در هولوکاست یپاتینگاسیس بوریس (زیرمجموعه اس دی آلمان) از منطقه ویلنیوس بود که ده‌ها هزار یهودی، لهستانی و افراد دیگر را در جریان کشتار پوناری به قتل رساند. یکی دیگر از سازمان‌های لیتوانیایی که در هولوکاست شرکت داشت، گارد کارگری لیتوانی بود. بسیاری از
شرکت داشت، گارد کارگری لیتوانی بود. بسیاری از طرفداران لیتوانیایی سیاست‌های نازی‌ها عضو سازمان فاشیستی گرگ آهنین بودند. در کل، دولت ملی‌گرای لیتوانی به نابودی یهودیان به عنوان دشمنانی فرضی و رقیبان بالقوه لیتوانیایی‌های بومی علاقه داشت و بنابراین نه تنها با سیاست‌های هولوکاست نازی‌ها مخالفت نکرد، بلکه در واقع آن را به عنوان سیاستی از آن خود پذیرفت. چندین عامل برای توضیح همکاری برخی از لیتوانیایی‌ها در نسل‌کشی علیه یهودیان ذکر شده‌اند. این عوامل شامل سنت‌ها و ارزش‌های ملی، از جمله یهودستیزی که در سراسر
و ارزش‌های ملی، از جمله یهودستیزی که در سراسر اروپای مرکزی معاصر متداول بود، و نیز تمایل خاص لیتوانیایی به داشتن ملت-دولتی «ناب» از لیتوانیایی‌ها، که باور بر این بود که جمعیت یهودی با آن ناسازگار است. تعدادی از عوامل دیگر مانند مشکلات شدید اقتصادی که منجر به کشته شدن یهودیان بر سر دارایی‌های شخصیشان شد، نیز آررده شده‌اند. در نهایت نیز، این عامل که در دوره ای که به حمله آلمانی‌ها به لیتوانی منجر شد، یهودیان مقصر همه سیه‌روزی‌هایی معرفی شدند که بر سر لیتوانی آمده بودند، از جمله اشغال لیتوانی توسط شوروی.
آمده بودند، از جمله اشغال لیتوانی توسط شوروی. همکاری مردم و موسسات محلی، به تعداد نسبتاً زیاد، در نابودی یهودیان لیتوانی به عاملی تعیین‌کننده در هولوکاست تبدیل شد. با این حال، همه مردم لیتوانیایی نیز از این کشتارها پشتیبانی نمی‌کردند، و صدها تن جان خود را بر سر پناه دادن به یهودیان به خطر انداختند. اسرائیل ۸۹۱ لیتوانیایی را (آمار تا یکم ژانویه ۲۰۱۷) به دلیل به خطر انداختن جان خود برای نجات یهودیان در طول هولوکاست، به عنوان درستکار در میان ملل شناخته‌است. علاوه بر این، بسیاری از اعضای اقلیت لهستانی در
علاوه بر این، بسیاری از اعضای اقلیت لهستانی در لیتوانی نیز به پناه دادن به یهودیان کمک کردند. لیتوانیایی‌ها و لهستانی‌هایی که جان خود را برای نجات یهودیان به خطر می‌انداختند، مورد آزار و اذیت قرار گرفته و اغلب توسط نازی‌ها اعدام می‌شدند.
جایزه مانگای شوگاکوکان (小学 館 漫画 賞، Shōgakukan Mangashō) یکی از جوایز مهم مانگای ژاپن است که توسط انتشارات شوگاکوکان حمایت مالی می‌شود. از سال ۱۹۵۵ هر ساله برای مانگای سریالی اهدا می‌شود و نامزدهای تعدادی از ناشران در آن حضور دارند. دسته‌های جایزه فعلی عبارتند از: در ابتدا فقط یک جایزه عمومی وجود داشت. در سال ۱۹۷۶، گروه عمومی معرفی شد. گروه پسرانه / دخترانه در سال ۱۹۸۰ معرفی شد، سپس در سال ۱۹۸۴ به جوایز جداگانه دختر و پسر تقسیم شد. گروه کودکانه در سال ۱۹۸۲ معرفی شد. از سال ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۹، گروه عمومی دسته سینن
شد. از سال ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۹، گروه عمومی دسته سینن / عمومی (青年 一般け 部門، Seinen ippan muke bumon) نامیده شد. همچنین جوایز ویژه گاه به گاه برای کارهای برجسته، موفقیت در طول زندگی و غیره اهدا می‌شود.
حزب ملی رنسانس (به اختصار NRP) یک حزب نئوفاشیست آمریکایی بود که در سال ۱۹۴۹ توسط جیمز ایچ مادول تأسیس شد و در طی دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ به دلیل مشارکت در اعتراضات خشونت‌آمیز و ایجاد ناآرامی در شهر نیویورک بارها نام آن در تیتر اخبار روزنامه‌ها قرار گرفت. در سال ۱۹۷۹ و پس از مرگ مادول حزب افول پیدا کرد و در ۱۹۸۱ کاملاً منحل شد. پیش‌زمینه و دکترین حزب. حزب ملی رنسانس در ژانویه ۱۹۴۹ توسط جیمز مادول، از طریق ادغام چندین سازمان فاشیست پیشین آمریکایی تأسیس شد. دفتر مرکزی آن در منطقه یورکویل در شهر نیویورک بود.
مرکزی آن در منطقه یورکویل در شهر نیویورک بود. می‌توان گفت نام این حزب از آخرین وصیت‌نامه آدولف هیتلر الهام گرفته شده که نوشته بود: «من با قلبی خرسند می‌میرم، چون آگاهم [که در آنجا] بذری که کاشتم ثمر خواهد داد… جنبش ناسیونال سوسیالیست از نو درخشش خواهد یافت.» بازرسان دولت تا سال ۱۹۵۴ نتوانستند تعداد دقیق اعضای حزب را تعیین کنند اما تعداد اعضا را بین ۲۰۰ تا ۷۰۰ نفر تخمین زدند. اگرچه تاریخ‌شناسی به نام جان جورج (John George) باور داشت که اعضای NRP هرگز از ۵۰ نفر بیشتر نبوده‌است. آموزه‌های حزب شامل عناصر
۵۰ نفر بیشتر نبوده‌است. آموزه‌های حزب شامل عناصر استاندارد فاشیسم از جمله برتری سفیدپوستان، یهودستیزی و مخالفت با دموکراسی بود.
جولیانو کارنیمئو (؛ – ) کارگردان فیلم و فیلم‌نامه‌نویس اهل ایتالیا بود. وی در باری متولد شد و کار خود را به‌عنوان دستیار کارگردان برای افرادی مانند جورجو سیمونلی و کامیلو ماستروچینکوئه آغاز کرد. او اولین تجربه کارگردانی خود را به‌صورت همکار کارگردان در کنار جرج شرمن در فیلم همکاری بین‌المللی "دکمه وحشت" به دست آورد و سپس بیشتر بر فیلم‌های ژانری، به‌ویژه وسترن‌های اسپاگتی و کمدی‌های سکسی ایتالیایی تمرکز کرد. او در ۱۰ سپتامبر ۲۰۱۶ در رم درگذشت. از فیلم‌های او می‌توان به "پیرینو، پزشک اس.ای.یو.بی."، "تمام آنچه
به "پیرینو، پزشک اس.ای.یو.بی."، "تمام آنچه باید آشکار شود"، "همسرم دوباره به دبیرستان می‌رود"، "همسرم دوباره به دبیرستان می‌رود"، "آنا، آن لذت خاص"، "وای خدای بزرگ، پاستوره اومد!"، "پوکر در رختخواب"، "جایی برای مردن پیدا کن"، "تاراج رم"، "دلیل آن قطره‌های عجیب خون روی بدن جنیفر چیست؟" و "خانم معلم با همه کلاس… می‌رقصد" اشاره کرد.
هربی دوباره می‌تازد (به انگلیسی: "Herbie Rides Again") یک فیلم سینمایی آمریکایی در ژانر کمدی محصول سال ۱۹۷۴ و قسمت دوم از سری فیلم‌های هربی ساخته شده توسط کمپانی والت دیزنی با حضور هربی فولکس قورباغه‌ای سفید می‌باشد. داستان. یک خودروی فولکس که قدرت تفکر دارد به زنی سالخورده کمک می‌کند تا از خانه خود در مقابل تخریب شدن محافظت کند…