payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پسر مدیر یتیم‌خانه نام رمانی اثر نویسنده آمریکایی، آدام جانسون است که برای اولین بار در سال ۲۰۱۲ توسط انتشارات راندوم هاوس به زبان انگلیسی در آمریکا منتشر شد. شخصیت اصلی داستان، پاک جون دو، یک یتیم است که در کشورش، کره شمالی، زندگی می‌کند.
بهنام محجوبی (۳۰ آذر ۱۳۶۶ – ۲۸ بهمن ۱۳۹۹) درویش زندانی اعتراضات گلستان هفتم بود. او به دلیل بیماری امکان تحمل حبس را نداشت اما بازداشت و زندانی شد و ۲۵ بهمن ۱۳۹۹ برای چندمین بار در حالت اغما به علت مسمومیت دارویی در زندان به بیمارستان منتقل و خبر درگذشتش ۳ اسفند ۱۳۹۹ تأیید شد. محجوبی در شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران به دو سال حبس محکوم شده بود.محجوبی آبان ماه ۱۳۹۹ در فایل صوتی از زندان گفته بود «قانع شده‌ام آن‌ها [مأموران امنیتی] قصد کشتن من را دارند.» پیشینه. بهنام محجوبی در بهمن ۱۳۹۶، بعد از شرکت در
پیشینه. بهنام محجوبی در بهمن ۱۳۹۶، بعد از شرکت در اعتراضات به محدودیت‌های ایجادشده برای نورعلی تابنده، قطب دراویش گنابادی بازداشت شد. دادگاه او را به ۲ سال زندان محکوم کرد و محجوبی از خرداد ۹۹ درحال گذراندن دوران محکومیت خود در زندان اوین بود. او در این مدت دو مرتبه به بیمارستان روان‌پزشکی امین‌آباد تهران منتقل و بستری شد. بهنام محجوبی از شرایط بسیار بد آنجا خبر داده بود و گفته بود افول انسانیت در ایران را دیده‌است. بیماری و شکنجه. بهنام محجوبی دچار بیماری عصبی بود و پزشکی قانونی تأکید کرده بود که وی تحمل
عصبی بود و پزشکی قانونی تأکید کرده بود که وی تحمل کیفر زندان را ندارد. گزارش‌هایی از تشنج وی در زندان منتشر شده بود، اما از ترخیص یا انتقال به هنگام وی به بیمارستان خودداری شد. یکبار به دنبال تشنج دیگر به بهداری بیمارستان اوین منتقل شد و مسئول بهداری به او یک قرص خواب می‌دهد که پس از خوردن آن حال او رو به وخامت می‌رود. همسر او پنج ماه پیش از مرگش هشدار داده بود که وی در شرایطی نیست که بتواند حبس را تحمل کند. به گفته صالحه حسینی، همسرش: «هر شب به او ۱۴ تا ۱۷ قرص خواب می‌دادند تا ناگهان نصف بدنش از کار
تا ۱۷ قرص خواب می‌دادند تا ناگهان نصف بدنش از کار افتاد.» و «بهنام به دلیل عدم ارائه داروهایش توسط زندان دچار تشنج شد و زمین‌خورد و نیمی از بدنش فلج شد. او را به بهداری منتقل کردند و ابتدا گفتند به بخش مغز و اعصاب بیمارستان رازی فرستاده خواهد شد اما ناگهان خودش خبر داد که او را در بخش ابوریحان تیمارستان امین‌آباد نگهداری می‌کنند.» در مدت زندانی بودن محجوبی خود خانواده داروها را تهیه می‌کرده ولی مسئولان زندان اوین از دادن دارو به بهنام خودداری می‌کنند. علیرضا روشن، درویش گنابادی و از دوستان محجوبی گفته بود
روشن، درویش گنابادی و از دوستان محجوبی گفته بود که «او پس از ۶ روز بستری بودن در تیمارستان امین آباد، به زندان اوین بازگردانده شده‌است؛ اما وضعیت سلامتی او وخیم‌تر شده و دچار حملات عصبی شدیدتری شده‌است.» و بهنام محجوبی «گاه دچار فراموشی موقت می‌شود، به طوری که برخی اوقات یک حرف را چندین بار تکرار می‌کند» و تأکید کرد که محجوبی «دچار فلج‌های موقتی» هم شده و اخیراً در «زمان بازگشت از دستشویی بیهوش شده و با سر به زمین‌خورده‌است.»«پس از این اتفاق مسئولان زندان ابتدا از انتقال او به بهداری خودداری کردند و در
ابتدا از انتقال او به بهداری خودداری کردند و در نهایت با اصرارهای بهنام، او را به بهداری منتقل کردند.» ولی علاوه بر اینکه دستور اعزام محجوبی به بیمارستان صادر شده بود، گفتند که «محجوبی چون زندانی امنیتی است، در حال حاضر به بیمارستان اعزام نمی‌شود.» و او «قدرت تکلم چندانی نداشت.». بهنام محجوبی در یک فایل صوتی پس از این اتفاقات می‌گوید: «قانع شده‌ام آن‌ها قصد کشتن من را دارند. پس من اجازه این کار را به آن‌ها نمی‌دهم و خودم دست به اعتصاب غذا می‌زنم تا بمیرم.» مهر ۱۳۹۹، ابراهیم الله‌بخشی، درویش زندانی سابق که
مهر ۱۳۹۹، ابراهیم الله‌بخشی، درویش زندانی سابق که با محبوبی در ارتباط بود، گفت که قرار بود او را برای ویزیت و چکاپ به یک مرکز درمانی اعزام کنند؛ اما محجوبی بعدازظهر همان روز در تماس بعدی اطلاع داد که به «بیمارستان روان‌پزشکی رازی امین آباد منتقل شده‌است.» الله‌بخشی گفت که بهداری زندان اقدام به دادن ۱۷ قرص به بهنام کرد و ادامه داد: بهنام محجوبی پس از انتقال به بیمارستان رازی امین آباد اعلام اعتصاب غذا می‌کند و چندین بار نیز تهدید می‌شود که «با شوک برقی اذیتت می‌کنیم.» محجوبی در تماسی تلفنی دربارهٔ بیمارستان
می‌کنیم.» محجوبی در تماسی تلفنی دربارهٔ بیمارستان روان‌پزشکی گفت: «به شکل صلیبی بر روی تخت بسته شده، به او آمپول تزریق کرده‌اند، بدنش سِر شده، و توانایی زیادی برای صحبت کردن ندارد.» بعد از اینکه محجوبی اعتراض می‌کند چرا به بیمارستان امین آباد آورده شده، دکتر این بیمارستان به او می‌گوید دستور قضایی است و تا وقتی که دستور قضایی باشد، او در بیمارستان خواهد ماند. شکنجه. سازمان عفو بین‌الملل در آذر ماه سال ۱۳۹۹ گزارش‌هایی از شکنجه و بدرفتاری با محجوبی در بیمارستان را منتشر کرد و خواستار توقف آن شد. این سازمان
را منتشر کرد و خواستار توقف آن شد. این سازمان نامه‌ای خطاب به سید ابراهیم رئیسی رئیس قوه قضاییه جمهوری اسلامی نوشت و خواستار رسیدگی به وضعیت او شد. همسر و نزدیکان او در آذر ماه ۱۳۹۹ بیان داشت که مقامات زندان از دادن داروهای بهنام خودداری کرده و به زور به او داروهای شیمیایی تزریق کرده‌اند، همچنین تهدید به ممنوع‌الملاقات شدن در صورت تلاش برای ارتباط با بیرون را جزء فشارها به محجوبی در دوران بازداشت برشمردند. و گفتند که در زندان تهدید شده که اگر اعتصاب غذایش را نشکند به او شوک الکتریکی خواهند داد. منع ملاقات
نشکند به او شوک الکتریکی خواهند داد. منع ملاقات در بیمارستان لقمان. علی‌رغم سفر مادر محجوبی از کرمان به تهران برای دیدار با فرزند بیمارش، به او اجازه ملاقات داده نشد. روز ۲۷ بهمن ۱۳۹۹ تصاویری از نرگس محمدی، فعال حقوق بشر منتشر شد که سعی می‌کرد مسئولان بیمارستان لقمان را برای گرفتن اجازه ملاقات مادر محجوبی با فرزندش مجاب کند که به او می‌گویند از سوی قوه قضاییه دستور داده شده تا ملاقاتی صورت نگیرد. سرانجام گزارش‌هایی در خصوص ملاقات مادر بهنام محجوبی با او پس اعلام خبر درگذشتش و پیش از تأیید رسمی ۲۹ بهمن ۱۳۹۹
خبر درگذشتش و پیش از تأیید رسمی ۲۹ بهمن ۱۳۹۹ در ای‌سی‌یو بیمارستان لقمان منتشر شد. اعتصاب غذا. ۸ آبان‌ماه ۱۳۹۹ بهنام محجوبی در اعتراض به شرایط نگهداری و عدم دسترسی به خدمات پزشکی اعتصاب غذا کرد. در آن زمان مادرش، بتول حسینی از برخی داروها و آمپول‌هایی که پسرش تزریق شد و آنها اطلاعی از محتویات آن نداشتند خبرداد. به گفته او، پس از تزریق داروهای نامشخص بدن بهنام ورم کرده، حافظه‌اش دچار مشکل شده و حرف زدن برایش سخت شده. سه روز پس از اعلام اعتصاب غذای بهنام محجوبی، خانواده او و برخی از حامیانش از همراهی با او
خانواده او و برخی از حامیانش از همراهی با او در این حرکت اعتراضی خبر دادند و اعتصاب کردند. بهنام محجوبی، چندی بعد تحت فشار و بدون رسیدن به خواسته‌اش به اعتصاب غذای خود پایان داد. یک منبع آگاه در این رابطه گفته بود: «بهنام محجوبی در بیمارستان مجدداً به تخت بسته شد و این بار برای شکستن اعتصاب غذا تحت فشار قرار گرفت. حتی پزشک بیمارستان به او گفته بود که دستور است تا تو اعتصاب غذایت را بشکنی.» گزارش صدا و سیما. در ۲۹ بهمن‌ماه ۱۳۹۹ صداوسیمای جمهوری اسلامی در یک گزارش تلویزیونی خبر درگذشت محجوبی را شایعه خواند و
تلویزیونی خبر درگذشت محجوبی را شایعه خواند و مدعی شد به کما رفتن بهنام محجوبی برای تخریب «ابراهیم رئیسی»، رئیس قوه قضاییه است و آزار این زندانی، طراحی‌های رسانه‌ای برای مخدوش کردن نهاد قضایی بوده‌است. صداوسیما در این گزارش به نقل از فردی بنام مصطفی دانشجو که ادعا شده بود وکیل این درویش زندانی است اعلام کرد او زنده است و پیگیری‌های پزشکی روی او در حال انجام است. اما یک روز بعد صالحه حسینی، همسرش و ابراهیم الله‌بخشی از نزدیکان محجوبی اعلام کردند این درویش در مدت ۸ ماه زندانی بودنش وکیل نداشته و همچنین محجوبی
۸ ماه زندانی بودنش وکیل نداشته و همچنین محجوبی علائم حیاتی ندارد و به صورت نمایشی با دستگاه تنفسی زنده است. درخواست محاکمه مقصران. ۱۰۰ زندانی سیاسی در زندان‌های اوین، رجایی‌شهر، فشافویه و عادل‌آباد یک اسفند ۱۳۹۹ در نامه‌ای با اشاره به وضعیت بهنام محجوبی، درویش زندانی گفتند؛ جانِ جوانش را بر لبهٔ پرتگاهِ نیستی آونگ کرده‌اند تا سیستمی بر سر کار بماند که از آغاز جز تحمیل خفقان و فقر و فلاکت بر مردم و ستم مضاعف بر زندانیان و تأمین منافع قشری زراندوز کاری نکرده‌است. در این بیانیه تأکید شده بود اولین گام در این
در این بیانیه تأکید شده بود اولین گام در این راه «آزادی بی‌قید و شرط» زندانیان سیاسی و عقیدتی است و گفته شده که محجوبی شرایط تحمل حبس را نداشته اما «مجریان سیاست انتقام‌جویی و آزار زندانیان سیاسی و عقیدتی نظر پزشکی قانونی را به هیچ انگاشتند» و همچنان او را در زندان نگه داشتند. امیرسالار داودی، اسماعیل عبدی، کسری نوری و بکتاش آبتین از جمله امضاکنندگان این بیانیه بودند. پیام دراویش زندانی: بهنام به قتل رسید. دراویش زندانی اعتراضات گلستان هفتم در پیامی گفتند «به شهادت رساندن بهنام محجوبی در زندان اوین حامل
«به شهادت رساندن بهنام محجوبی در زندان اوین حامل پیام همیشگی‌شان بود برای ما؛ می‌کشیم.» کسری نوری، محمد شریفی مقدم، مصطفی عبدی، عباس دهقان و کیانوش عباس‌زاده امضا کنندگان این نامه نوشته‌اند: «آنقدر پیکر عزیز بر دستانمان گذاشته‌اند که فرصت زاری کردن برایشان نداریم. پیامی که به هدف ایجاد رعب و وحشت در دل هر انسان آزاده‌ای که می‌اندیشد صادر می‌شود.» آن‌ها اشاره کرده‌اند: «بهنام ما به قتل رسیده و این جنایتی بزرگ است. آمران، عاملان و شاهدان سکوت پیشه‌کرده این جنایت ننگ تاریخ انسانیتند.» و این قتل را روایت‌گر
جنایت ننگ تاریخ انسانیتند.» و این قتل را روایت‌گر ترسی دانسته و افزودند: «اما این پیام خود روایت‌گر ترسی دیگر است؛ ترس عمیقِ دیکتاتور از اندیشه، از شهامت، از دوستی، از رفاقت و هر آن خصیصهٔ انسانی که پایه‌های دیکتاتوری ضدعقلانی‌اش را خدشه‌دار می‌کند.» درگذشت. ۲۸ بهمن ۱۳۹۹ برخی منابع خبر از درگذشت او دادند. ابراهیم الله‌بخشی، درویش گنابادی در توییتی نوشت که وی در روز سه‌شنبه فوت شده‌است اما بر پایه «منابع موثق» دستور داده شده تا به مدت سه روز دستگاه‌های بیمارستان به شکل «نمایشی» به او وصل باشند. نهایتاً
به شکل «نمایشی» به او وصل باشند. نهایتاً گزارش شد که او با دستگاه تنفس مصنوعی و با سطح هوشیاری بسیار پایین زنده‌است. خبر در گذشت وی در ۳ اسفند سال ۱۳۹۹ در بیمارستان تأیید شد. بتول حسینی، مادر بهنام محجوبی اعلام قطعی درگذشت وی در ۳ اسفند ۱۳۹۹ در بیمارستان لقمان تهران را تأیید کرد و گفت: «به عنوان ولی‌دم به مقام‌ها و ارگان‌ها اجازه نمی‌دهم پسرم را پیش از انتقال او به پزشک قانونی و مشخص شدن علت مرگ، دفن کنند». برخی از رسانه‌ها علت مرگ بهنام محجوبی را «قتل زیر شکنجه» اعلام کردند. یکماه پس از درگذشت محجوبی؛
شکنجه» اعلام کردند. یکماه پس از درگذشت محجوبی؛ موسی غضنفرآبادی، رئیس کمیسیون قضایی مجلس و رئیس سابق دادگاه‌های انقلاب تهران در واکنش به عدم انتقال به موقع زندانیان به بیمارستان گفت عمر دست خداست. هر زندانی که مشکل جسمی و بیماری حاد داشته باشد به بیمارستان منتقل می‌شود. خاکسپاری. بعدازظهر ۴ اسفندماه ۱۳۹۹ محجوبی در زادگاهش کرمان و در روستای حجت آباد بدون اعلام نظر پزشکی قانونی به خاک سپرده شد. در این مراسم بنابر وصیت بهنام محجوبی، آهنگ‌هایی از هایده و مهستی پخش شد و در شهر کرمان جو امنیتی برقرار بود. ۷
پخش شد و در شهر کرمان جو امنیتی برقرار بود. ۷ اسفندماه، تصاویری در شبکه‌های اجتماعی منتشر شد که نشان می‌داد برخی از دراویش گنابادی در سومین روز درگذشت بهنام محجوبی مقابل خانه نورعلی تابنده در خیابان گلستان هفتم جمع شده‌اند و به یاد او آواز می‌خوانند. دادخواهی. ۷ خرداد ۱۴۰۰، بتول حسینی، مادر بهنام محجوبی با انتشار یک پیام ویدیویی در صفحه توییتر خود اعلام کرد که قوه قضاییه با گذشت سه ماه هنوز از دادن گواهی و نتیجه آزمایش‌های پزشکی به خانواده محجوبی امتناع می‌کند. مادر او گفت: بهنام را درپی شکنجه در زندان
می‌کند. مادر او گفت: بهنام را درپی شکنجه در زندان اوین و بیمارستان رازی امین‌آباد شهید کردند و حالا از تحویل گواهی پزشک قانونی سر باز می‌زنند و همچنین افزود؛ امیدم به مردم، فعالان و جوامع بین‌المللی است، صدای دادخواهی بهنام باشید تا خون او پایمال نشود، حداقل معلوم کنند چرا تنها پسرم را شهید کردند و بهنام‌های دیگر در ایران کشته نشوند.
زندگی آسان () فیلمی در ژانر کمدی به کارگردانی میچل لایزن محصول سال ۱۹۳۷ کشور ایالات متحده آمریکا است.
دی لئونیسم یا مارکسیسم-دی لئونیسم یک جریان مارکسیسم لیبرترین است که توسط فعال آمریکایی دانیل دی لئون توسعه یافته است. دی لئون رهبر اولیه اولین حزب سیاسی سوسیالیست ایالات متحده، حزب کارگر سوسیالیست آمریکا (SLP) بود. دی لئون مفهوم اتحادیه صنعتی سوسیالیستی را مطرح کرد. طبق نظریه دی لئونیست، اتحادیه‌های صنعتی مبارز، وسیله مبارزه طبقاتی هستند. اتحادیه‌های صنعتی که منافع پرولتاریا (طبقه کارگر) را تأمین می‌کنند، ساختار جمهوری مورد نیاز برای استقرار یک سیستم سوسیالیستی خواهد بود. در حالی که برخی از ویژگی‌های آنارکو
خواهد بود. در حالی که برخی از ویژگی‌های آنارکو سندیکالیسم (مدیریت محل کار از طریق اتحادیه‌ها) و عضویت حزب کار سوسیالیست ایالات متحده آمریکا در کارگران صنعتی عمدتاً آنارکو - سندیکالیست جهان (IWW) وجود دارد، دی لئونیسم در واقع با آن تفاوت دارد در آن دی لئونیسم، و طرفدار اصلی آن، حزب کار سوسیالیست ایالات متحده آمریکا مدرن، هنوز به ضرورت یک حزب سیاسی طرفدار اصلاحیه قانون اساسی مبنی بر تبدیل اتحادیه به دولت صنعت اعتقاد دارد. دولت مرکزی تولید را هماهنگ می‌کند. این حزب، مانند دولت سیاسی، و هدف آن، دیگر وجود
این حزب، مانند دولت سیاسی، و هدف آن، دیگر وجود نخواهد داشت. به هیچ‌یک از نخبگان پیشتاز در مارکسیسم-دی لئونیسم پایه ای برای سرنگونی جمهوری ارائه نمی‌شود. تاکتیک‌ها. طبق نظریه دی لئونیست، کارگران همزمان اتحادیه‌های صنعتی سوسیالیست را در محل کار و یک حزب سیاسی سوسیالیستی را تشکیل می‌دهند که در قلمرو سیاسی سازمان می‌یابد. با دستیابی به حمایت کافی برای پیروزی در انتخابات، حزب سیاسی به دفتر رأی داده می‌شود و به برنامه دی لئونیست اختیاراتی از طرف مردم می‌دهد. فرض بر این است که در آن مرحله اتحادیه‌های صنعتی
فرض بر این است که در آن مرحله اتحادیه‌های صنعتی سوسیالیست در محل کار به قدرت کافی رسیده‌اند تا کارگران آنجا بتوانند ابزار تولید را کنترل کنند. پیروزی دی لئونیست در انتخابات با انتقال کنترل کارخانه‌ها، معادن، مزارع و سایر وسایل تولید به شوراهای کارگری سازمان یافته در اتحادیه‌های صنعتی همراه خواهد بود. دی لئونیست‌ها این رویداد را از اعتصاب عمومی متمایز می‌کنند تا کنترل کارگاه‌های مورد حمایت آنارکوسیندیکالیست‌ها را بر عهده بگیرند و در عوض از آن به عنوان «حصر عمومی طبقه حاکم» یاد کنند. پس از آن دولت موجود با
عمومی طبقه حاکم» یاد کنند. پس از آن دولت موجود با حکومتی انتخاب می‌شود که از درون اتحادیه‌های صنعتی سوسیالیست انتخاب شده و دولت تازه منتخب سوسیالیست هرگونه اصلاحات قانون اساسی یا سایر تغییرات در ساختار حکومت را برای تحقق این امر به سرعت انجام می‌دهد، به تعویق انداختن سینوس کارگران در کف مغازه کمیته‌های محلی فروشگاه مورد نیاز برای ادامه تولید و نمایندگانی در شوراهای محلی و ملی را به نمایندگی از صنعت خاص خود انتخاب می‌کنند. کارگران همچنین نمایندگانی را در یک کنگره مرکزی، به نام کنگره تمام صنعتی ، انتخاب
یک کنگره مرکزی، به نام کنگره تمام صنعتی ، انتخاب می‌کنند که به‌طور مؤثر به عنوان دولت ملی عمل می‌کند. این نمایندگان در هر زمان مشروط به رای‌گیری خواهند بود؛ بنابراین دی لئونیسم دولت ملی را در امتداد خطوط صنعتی با نمایندگانی که توسط صنعت انتخاب می‌شوند و نه از نظر موقعیت جغرافیایی، سازماندهی مجدد می‌کند. مقایسه با سایر اشکال سوسیالیسم. دی لئونیسم خارج از سنت لنینیستی کمونیسم است. این پیش از لنینیسم است زیرا اصول دی لئونیسم در اوایل دهه ۱۸۹۰ با به عهده گرفتن رهبری دی لئون در سوسیالیست کارگران ایالات متحده
رهبری دی لئون در سوسیالیست کارگران ایالات متحده توسعه یافت. لنینیسم و ایده آن درمورد یک حزب پیشتاز پس از انتشار لنین در سال ۱۹۰۲ با عنوان " "چه باید کرد؟"" دی لئونیسم به‌طور کلی مخالف سیاست‌های اتحاد جماهیر شوروی سابق و جمهوری خلق چین و سایر کشورهای سوسیالیستی است و آنها را سوسیالیستی بلکه سرمایه‌داری دولتی یا پیروی از "استبداد دولتی بوروکراتیک" نمی‌داند. ماهیت غیرمتمرکز دولت پیشنهادی دی لئونیست در تضاد با تمرکزگرایی دموکراتیک مارکسیسم - لنینیسم و آنچه آنها به عنوان ماهیت دیکتاتوری اتحاد جماهیر شوروی
آنها به عنوان ماهیت دیکتاتوری اتحاد جماهیر شوروی می‌دانند، است. موفقیت طرح دی لئونیست منوط به دستیابی به حمایت اکثریت مردم هم در محل کار و هم در نظرسنجی است، در مقابل تصور لنینیست مبنی بر اینکه یک حزب پیشتاز کوچک باید طبقه کارگر را برای انجام انقلاب هدایت کند. موضع دی لئونیسم در برابر اصلاح طلبی بدان معناست که از آن با برچسب " غیرممکن "، همراه با حزب سوسیالیست بریتانیای کبیر یاد می‌شود. احزاب سیاسی دی لئونیست نیز به دلیل ادعاهای بیش از حد جزمی و فرقه‌گرایی مورد انتقاد قرار گرفته‌اند. دی لئونیسم علی‌رغم رد
مورد انتقاد قرار گرفته‌اند. دی لئونیسم علی‌رغم رد لنینیسم و پیشتاز، خارج از سنت " سوسیالیست دموکراتیک " و " سوسیال دموکرات " نیز قرار دارد. دی لئون و دیگر نویسندگان دی لئونیست برخلاف جنبش‌های سوسیالیستی دموکراتیک، به ویژه حزب سوسیالیست آمریکا، جدال‌های مکرر منتشر کرده‌اند؛ و آنها را اصلاح طلب یا "سوسیالیست بورژوا " بدانند. دی لئونیست‌ها به‌طور سنتی از هرگونه فعالیت یا اتحادی که به عنوان تلاش برای اصلاح سرمایه‌داری تلقی می‌شوند، خودداری می‌کنند، هرچند حزب کارگر سوسیالیست در زمان دی لئون هنگام اعتصابات فعال
سوسیالیست در زمان دی لئون هنگام اعتصابات فعال بود، مانند جنبش‌های عدالت اجتماعی، ترجیح می‌داد فقط به وظایف دوقلو تمرکز کند ایجاد حمایت از یک حزب سیاسی دی لئونیست و سازماندهی اتحادیه‌های صنعتی سوسیالیست. دانیل دی لئون در سایر سوسیالیست‌ها، خارج از ایالات متحده نیز بسیار تأثیرگذار بود. به عنوان مثال، در انگلستان، یک حزب کارگر سوسیالیست تشکیل شد. امیدهای دی لئون به انقلابی مسالمت آمیز و بی خون نیز بر مفهوم انقلاب منفعل آنتونیو گرامشی تأثیر گذاشت. جورج سلدز به نقل از لنین در پنجمین سالگرد انقلاب، ". . . آنچه
نقل از لنین در پنجمین سالگرد انقلاب، ". . . آنچه در روسیه انجام داده‌ایم پذیرش تفسیر دی لئون از مارکسیسم است، همان کاری است که بلشویک‌ها در سال ۱۹۱۷ تصویب کردند. "
این همه شوهر () فیلمی در ژانر کمدی به کارگردانی وسلی راگلز محصول سال ۱۹۴۰ کشور ایالات متحده آمریکا است.
تاریخ عرب‌ها در افغانستان دارای بیش از یک هزار سال قدمت از سده یازدهم میلادی و حمله اعراب برای تبلیغ اسلام تا چندی پیش که باشندگان جهان عرب برای دفاع از مسلمانان از شوروی و نیروهای ناتو بدانجا رفتند، است. بیشتر عرب‌های نخستین هژمونی خود را به مرور از دست دادند و در پایان با جمعیت محلی مخلوط شدند، گرچه آن‌ها هنوز هم از نظر قانون اساسی و سرود ملی افغانستان یک گروه قومی متمایز شناخته می‌شوند. افغانستانی‌هایی که دارای نام‌های سادات یا قریشی هستند بیشتر از نوادگان همین عرب‌ها هستند. موج اول. در پایان قرن هفتم
همین عرب‌ها هستند. موج اول. در پایان قرن هفتم میلادی، اعراب اموی پس از شکست قاطع امپراتوری ساسانی در نبرد نهاوند وارد منطقه‌ای شدند که اکنون به نام افغانستان شناخته می‌شود. به دنبال این شکست عظیم، آخرین شاه ساسانی، یزدگرد سوم، که به شکار فراری تبدیل شد، به سمت شرق به اعماق آسیای مرکزی گریخت. در تعقیب یزدگرد، مسیری که اعراب برای ورود به این منطقه انتخاب کردند، از شمال شرقی ایران و سپس به هرات بود، جایی که بخش بزرگی از ارتش خود را قبل از پیشروی به سمت شرق افغانستان مستقر کردند. برخی از اعراب در این نواحی
افغانستان مستقر کردند. برخی از اعراب در این نواحی جدید ساکن شدند و ضمن اتخاذ آداب و رسوم جدید با مردم محلی ازدواج کردند. گروه‌ها و گروه‌های دیگری که تصمیم به سکونت نگرفتند به تدریج به سمت شرق پیشروی کردند اما در مناطق اطراف بامیان با مقاومت مواجه شدند. عرب‌ها در نهایت با رسیدن به کابل، با کابلشاهان که یک دیوار دفاعی طولانی در اطراف شهر ساخته بود، مقابله کردند. خونین‌ترین جنگ کابل در منطقه چهاردی بود که هنوز مقبره اعراب کشته شده در آن جنگ در منطقه دارالامان وجود دارد. مشهورترین شخصیت عرب کشته شده در آن جنگ
وجود دارد. مشهورترین شخصیت عرب کشته شده در آن جنگ شاه دوشمشیره بود که مقبره او در نزدیکی رودخانه کابل در خیابان آسمایی قرار دارد. یکی از مشهورترین سردارانی که با مهاجمان عرب جنگید، مازنگی نام دارد. فرماندهی مازنگی در جنگ آسمایی (کوهی شیردروازا) بود که شاه دوشمشیره در آن کشته شد. تعدادی از مناظر وجود دارد که مهاجمان عرب در کابل جنگیدند، اما خونین‌ترین نبرد پس از آسمایی، نبرد آلودن در منطقه دارالامان امروزی بود. جزئیات تاریخی این نبرد تا حد زیادی ناشناخته باقی مانده است، اگرچه اعراب در دراز مدت تحت سلطه
باقی مانده است، اگرچه اعراب در دراز مدت تحت سلطه بودند. علیرغم فقدان گزارش‌های مکتوب زیاد، یکی دیگر از میراث باستان‌شناسی معروف این نبرد در کابل باقی مانده است، به ویژه مقبره شاه دو شمشیره (ترجمه شده به فارسی "رهبر با دو شمشیر") در کنار شاه دو شمشیره. مسجد. این سایت که در نزدیکی منطقه بازار کابل قرار دارد، در نزدیکی منطقه ای ساخته شده است که یک فرمانده عرب در آن کشته شده است. در پی رویارویی اعراب، این منطقه بخشی از خراسان شد و مقر قدرت آن در هرات در غرب بود. اعراب بعداً بخشی از کنترل ارضی خود را تا حدی رها
اعراب بعداً بخشی از کنترل ارضی خود را تا حدی رها کردند، اگرچه حدود ۵۰ سال بعد در سال ۷۵۰میلادی، زمانی که خلفای عباسی جایگزین امویان شدند، قدرت خود را مجدداً تأیید کردند. در آن زمان، بسیاری از اعراب به‌طور فزاینده ای با مردم محلی ترکیب شدند زیرا هویت عربی در منطقه دستخوش تغییر قابل توجهی شد. گروه‌های عرب در مناطق مختلف افغانستان امروزی از جمله وردک، لوگر، کابل، بلخ و در کوه‌های سلیمان مستقر شدند. با گذشت زمان، آداب و رسوم و زبان‌های محلی را پذیرفتند، برخی فارسی شدند و برخی دیگر که پیرو پشتونوالی بودند،
فارسی شدند و برخی دیگر که پیرو پشتونوالی بودند، افغانی شدند. در زمان حکومت یعقوب لیث صفاری بود که عربی شروع به از دست دادن نفوذ خود در منطقه کرد. با این وجود، اعراب با حمایت از فرمانروایان سامانی بلخ که در مقابل، به اعراب عباسی در برابر سلسله سرکش صفاریان کمک کردند، تلاش کردند تا نفوذ خود را دوباره در منطقه اعمال کنند. علیرغم حفظ برخی آداب و رسوم و لباس پوشیدن، بیشتر اعراب افغانی اولیه (یا عرب-افغانستانی) به تدریج زبان اصلی عربی خود را از دست دادند. این امر در اثر قرن پانزدهم بابرنما تأیید شده است که اشاره
در اثر قرن پانزدهم بابرنما تأیید شده است که اشاره می‌کند که اعراب افغانستان عملاً زبان عربی را از دست داده‌اند و در عوض به فارسی و پشتو صحبت می‌کنند. اگرچه تعداد دقیق افغان‌های عرب ناشناخته باقی مانده است، عمدتاً به دلیل ادعاهای مبهم در مورد تبار، یک آکادمیک قرن ۱۸ تخمین زده است که تعداد آنها تقریباً ۶۰۰۰۰ خانواده است.
گزارش‌های کینزی دو کتاب علمی در مورد رفتار جنسی در انسان است، رفتارهای جنسی در مردان (۱۹۴۸) و رفتارهای جنسی در زنان (۱۹۵۳)، نوشته شده توسط آلفرد کینزی، واردل پومروی، کلاید مارتین و (برای "رفتار جنسی در زنان") پل گبهارد و منتشر شده توسط دابلیو بی ساندرز. این دو کتاب پرفروش بلافاصله بحث‌برانگیز شدند، هم در جامعه علمی و هم در بین عموم مردم، زیرا عقاید متعارف در مورد میل جنسی را چالش می‌کشیدند و موضوعاتی را که قبلاً تابو بودند به بحث می‌گذاشتند. کینزی یک جانورشناس در دانشگاه ایندیانا و بنیان‌گذار مؤسسه کینزی
در دانشگاه ایندیانا و بنیان‌گذار مؤسسه کینزی برای تحقیقات در زمینه جنسیت و تولید مثل بود.
فورسام یا سکس چهار نفره نوعی رابطه جنسی گروهی است که شامل چهار نفر شرکت‌کننده از هر ترکیب جنسیتی می‌باشد. انواع فورسام. سطح فعالیت جنسی در بین هر یک از چهار عضو ممکن است بسیار متفاوت باشد. مبادله همسر. تبادل همسر عموماً بین دو زوج است که معمولاً زن‌وشوهر و دگرجنس‌خواه هستند، در این شکل از رابطه هر مرد همسر خود را با دیگری عوض کرده و با او رابطه جنسی برقرار می‌کند. در این عمل، عموماً بین افراد همجنس رابطه جنسی برقرار نمی‌شود. ضربدری نرم. ضربدری نرم شامل دو زوج می‌شود که یک نفر از هر طرف برقراری رابطه جنسی دو
می‌شود که یک نفر از هر طرف برقراری رابطه جنسی دو زوج دیگر را تماشاگری می‌کنند اما بینندگان با هم رابطه جنسی برقرار نمی‌کنند. گنگ بنگ. گنگ بنگ شامل سه نفر (یا بیشتر) است که با نفر چهارم به‌طور متوالی رابطه جنسی برقرار می‌کنند. مشارکت کنندگان عموماً مرد هستند که با یک زن رابطه جنسی برقرار می‌کنند، اما می‌تواند در بین همجنسگرایان، یا زنانی که با دیلدو بنددار با یک مرد مقاربت می‌کنند نیز دیده شود. آرایت سِیل. "آرایت سِیل" شامل رابطه جنسی از طریق واژن و مقعد یک زن توسط دو مرد بصورت همزمان است، در همین حین مرد
زن توسط دو مرد بصورت همزمان است، در همین حین مرد سوم نیز بر روی زن قضیب‌لیسی را اجرا می‌کند. چهارتایی. کواد یا چهارتایی یک رابطه عاشقانه است که چهار نفر در آن حضور دارند. معمولاً برای توصیف رابطه عاشقانه بین دو زوج که در آن به شکل مربعی با هم رابطه دارند، مورد استفاده قرار می‌گیرد.
مردم دلاک یکی از قومیت‌ها عمدتاً در غرب افغانستان هستند. کار اصلی دلاک‌ها کوتاه کردن موها، ختنه کردن، اجرای موسیقی در برخی از رویدادها مانند ازدواج و انجام برخی از جراحی‌های جزئی بوده‌است. دلاک‌ها بیشتر با ایماق‌ها، تاجیک‌ها و ازبک‌ها در ارتباط هستند و فرهنگ آن‌ها بسیار به فرهنگ سایر فارسی‌زبانان این کشور نزدیک است. درون‌همسری در میان دلاک‌ها رایج است و ازدواج با سایر اقوام به ندرت پیش می‌آید. دلاک‌ها مسلمان سنی و دارای باورهای مردمی خاصی هستند. دلاک‌ها بیشتر در هرات، به‌ویژه در منطقه کورت و در چشت شریف و
در هرات، به‌ویژه در منطقه کورت و در چشت شریف و سایر شهرهای غرب افغانستان زندگی می‌کنند. دربارهٔ اصالت دلاک‌ها اطلاعات چندانی وجود ندارد اما به نظر با جت‌ها در ارتباط هستند اما برخلاف آن‌ها که زندگی عشایری دارند، دلاک‌ها یک جامعه یکجانشین و شهری هستند. امروزه ادعاهایی وجود دارد که دلاک‌ها از نوادگان سلمان فارسی، یکی از اصحاب پیامبر، هستند و بنابراین آن‌ها «سلمان» نام‌گذاری شده‌اند. در ماه‌های تابستان، دلاک‌ها از شهرهای خود خارج شده و از دهکده‌های مختلف دیدن می‌کنند و در آنجا به ختنه، اجرای موسیقی، کوتاه
می‌کنند و در آنجا به ختنه، اجرای موسیقی، کوتاه کردن موها و گاهی کارهای کشاورزی می‌پردازند. در گذشته، آن‌ها در ازای خدماتشان غلات دریافت می‌کردند، اما اکنون بیشتر به آن‌ها پول نقد پرداخت می‌شود.
این فهرست رکوردهای جغرافیایی افغانستان است. بلندی. نوشاخ بلندترین نقطه در افغانستان است. آمودریا نیز کم‌ارتفاع‌ترین نقطه در افغانستان است.
افغانستان دارای تقسیمات اداری زیر است: افغانستان دارای ۳۴ ولایت (استان) و حدود چهارصد ولسوالی (شهرستان) است. هر ولایت توسط یک "والی" اداره می‌شود که رئیس‌جمهور، وی را به این مقام منصوب می‌کند و هر ولسوالی به دست یک "ولسوال" که از سوی والی منصوب می‌شود. در هر ولایت یک شورای ولایتی وجود دارد که اعضای آن در انتخابات عمومی انتخاب می‌شوند. نقش شوراهای ولایتی مشارکت در برنامه‌ریزی‌های توسعه ولایت و نظارت و ارزیابی عملکرد نهادهای دولتی ولایت است. بر اساس اصل ۱۴۰ قانون اساسی جمهوری اسلامی افغانستان (شهردارها) نیز
اساسی جمهوری اسلامی افغانستان (شهردارها) نیز باید با انتخابات برای یک دوره چهارساله تعیین شوند. اما به دلیل هزینه‌های بسیار، برگزاری انتخابات این اتفاق تاکنون نیفتاده و شهرداران، منتخب حکومت هستند. همچنین در هر ولسوالی نیز یک "شورای ولسوالی" باید وجود داشته باشد که این شوراها هم به همین دلیل هنوز تشکیل نشده‌اند.