payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آلماتی (در دورهٔ شوروی آلماآتا)، شهری ولایتی در جنوب‌خاوری دور، در ۱۹۲۹ پایتخت تازه شد. در ۱۹۳۶، این سرزمین رسماً از جمهوری فدراتیو سوسیالیستی روسیه شوروی جدا و به‌صورت یک جمهوری شوروی درآمد: جمهوری شوروی سوسیالیستی قزاقستان. با مساحت ، جمهوری شوروی سوسیالیستی قزاقستان دومین جمهوری بزرگ اتحاد جماهیر شوروی بود. دو قحطی. نخستین قحطی قزاقستان در ۱۹۱۹ و در جریان جنگ داخلی روسیه آغاز شد. شمار دام‌ها در قزاقستان از ۳۰ میلیون به ۱۶ میلیون کاهش یافت و نزدیک به یک میلیون نفر به‌سبب جنگ داخلی دچار گرسنگی شدند. افزون
نفر به‌سبب جنگ داخلی دچار گرسنگی شدند. افزون بر قحطی، قزاقستان از توقف همهٔ کارخانه‌ها آسیب دید. از ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۴، هنگامی که ژوزف استالین در پی اجتماعی‌سازی کشاورزی بود، قزاقستان با قحطی‌های پیاپی روبه‌رو شد که اشارشیلک نام گرفت و به هولودومور همانندی داشت. در [[اوکراین]]، هر دو جمهوری و همچنین در جمهوری فدراتیو روسیه، دهقانان در اعتراض به سیاست کشاورزی شوروی دام‌های خود را کشتند. در آن دوره بیش از یک‌میلیون نفر از ساکنان و ۸۰ درصد دام‌های جمهوری از میان رفت. هزاران تن کوشیدند به چین بگریزند، اما بیشترشان
هزاران تن کوشیدند به چین بگریزند، اما بیشترشان در راه از گرسنگی مردند. به‌گفتهٔ [[رابرت کانکوئست]]، «اعمال نظریهٔ حزبی بر قزاق‌ها، و تا حدی بر دیگر مردمان کوچ‌نشین، از نظر اقتصادی تحمیلِ به‌زورِ قالبی آزمون‌نشده بر نظمی اجتماعیِ کارآمد بود، با پیامدهایی فاجعه‌آمیز. و از نظر انسانی به معنای مرگ و رنجی حتی بزرگ‌تر از اوکراین بود.» سرکوب‌ها. در دههٔ ۱۹۳۰ دولت شوروی [[گولاگ]]‌های بسیاری در سراسر اتحاد ساخت. در قزاقستان ۱۱ اردوگاه ساخته شد که شناخته‌شده‌ترین آن‌ها [[ALZhIR]] بود. دستور ۰۰۴۸۶ [[کمیساریای خلق در
[[ALZhIR]] بود. دستور ۰۰۴۸۶ [[کمیساریای خلق در امور داخلی]] در ۱۵ اوت ۱۹۳۷ آغازگر سرکوب‌های گسترده علیه «[[Family members of traitors to the Motherland|اعضای خانوادهٔ خائنان به میهن]]» بود. این دستور اجازهٔ بازداشت بدون ارائهٔ دلیلِ جرم را می‌داد و نخستین‌بار زنانِ زندانیِ سیاسی را به اردوگاه‌ها فرستاد. در چند ماه، هزاران زنِ «خائن» بازداشت و به پنج تا هشت سال زندان محکوم شدند. بیش از ۱۸هزار زن بازداشت شدند و حدود ۸هزار تن در اردوگاه [[استان آق‌مولا]] برای همسران خائنان به میهن (ALZhIR) دوران محکومیت خود
همسران خائنان به میهن (ALZhIR) دوران محکومیت خود را گذراندند. در میان آنان همسران دولتمردان و شخصیت‌های سیاسی و عمومی اتحاد شوروی، از جمله همسران اعضای پیشین جنبش آلاش، بودند. پس از بسته‌شدن زندان‌ها در ۱۹۵۳ گزارش شد که ۱۵۰۷ زن بر اثر تجاوز نگهبانان باردار شده و زایمان کرده‌اند. در دورهٔ شوروی، بیشتر اعضای پیشین آلاش به ترجمهٔ کتاب‌های درسی برای مدرسه‌های تازه‌تأسیس روی آوردند، زیرا بیشتر قزاق‌ها هنوز آموزش ندیده بودند. برخی از آنان به [[حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی]] پیوستند، اما نخبگان همچنان به برخی
جماهیر شوروی]] پیوستند، اما نخبگان همچنان به برخی سیاست‌های دولت شوروی، مانند [[Collectivization in the Soviet Union|اجتماعی‌سازی کشاورزی]] که به قحطی ساختگیِ ۱۹۳۰–۳۳ انجامید، اعتراض می‌کردند. حکومت شوروی در تلاش بود بسیاری از نخبگان قزاق را سرکوب و زندانی کند. به‌سبب رفتار و شرایط سخت در گولاگ‌های قزاقستان، زندانیانِ آلاشِ پیشین در چند سال نشانه‌های پیریِ شتاب‌گرفته را تجربه کردند؛ این را می‌توان با مقایسهٔ عکس‌های پیش از بازداشت و تصاویر پروندهٔ آنان پیش از اعدام مشاهده کرد. جنگ جهانی دوم. از دیدگاه
پیش از اعدام مشاهده کرد. جنگ جهانی دوم. از دیدگاه جبهه‌های جنگ و پشت جبهه، روبرتو کارمَک استدلال می‌کند که جنگ جهانی دوم سبب ادغام گسترده‌تر قزاقستان در اتحاد شوروی شد. با این حال، تجربهٔ جنگ هم‌زمان تنش‌های قومی و نابرابری‌های اجتماعی را تشدید و تثبیت کرد. حتی در تاریک‌ترین روزهای اتحاد شوروی، تعصب قومی می‌توانست بر مسائل امنیت ملی غلبه کند. تبلیغات کرملین برای سربازان و غیرنظامیان، همراه با خدمت نظامی و آشنایی با دیگر بخش‌های اتحاد شوروی، مردم قزاق و جمهوری شوروی سوسیالیستی قزاقستان را بیش از پیش
و جمهوری شوروی سوسیالیستی قزاقستان را بیش از پیش شوروی‌زده کرد. جنگ، قزاقستان را «شوروی‌تر» ساخت، اما در عین حال موقعیت استعماری آن را به‌عنوان تأمین‌کنندهٔ مواد خام و نیروی انسانی برای جنگ تقویت کرد و جایگاه رهبری روسیه در اتحاد شوروی را تثبیت نمود. مشارکت در ارتش سرخ و نبردهای سربازان قزاقستان. در مجموع ۱٫۲ میلیون سرباز از قزاقستان به ارتش سرخ فراخوانده شدند، علاوه بر ۱۷۸ هزار نفری که پیش‌تر در ارتش شوروی خدمت می‌کردند. سربازان قزاقستان در همهٔ نبردهای بزرگ جنگ جهانی دوم حضور داشتند. در آغاز جنگ، صدها
بزرگ جنگ جهانی دوم حضور داشتند. در آغاز جنگ، صدها سرباز قزاق از مدافعان دژ برست بودند. در [[نبرد مسکو]] در پاییز ۱۹۴۱، لشکر ۳۱۶ پیاده‌نظام به فرماندهی ژنرال [[ایوان پانفیلوف]] و لشکر ۳۱۲ به فرماندهی سرهنگ آ.ف. نائوموف رشادت ویژه‌ای نشان دادند. هنگ ۱۰۷۳ پیاده‌نظام، زیر فرمان [[بایورژان مومیش‌اولی]]، مقاومتی قهرمانانه در برابر دشمن از خود نشان داد. افسران سیاسی لشکر پانفیلوف مانند پ.ب. ویکرِف، م. گَبدولین و تیربارچی ت. توقتاروف نیز دلاوری خارق‌العاده‌ای کردند. از ۶ سپتامبر ۱۹۴۱، واحدهای قزاق به‌طور فعال در
از ۶ سپتامبر ۱۹۴۱، واحدهای قزاق به‌طور فعال در دفاع از لنینگراد شرکت کردند. در تابستان ۱۹۴۲، نیروهای قزاق وارد خط مقدم نبرد استالینگراد شدند. یگان‌های قزاق در نبرد کورسک و جبهه‌های دیگر جنگیدند و بلاروس، بالتیک، مولداوی، اوکراین و کشورهای اروپای شرقی را از اشغال آزاد کردند. در جریان [[نبرد دنیپر]] و [[Battle of Kiev (1943)|آزادسازی کیف]]، تیپ ۴۷ تانک گارد، به فرماندهی گالیا آدیل‌بیک‌اوویچ آدیل‌بکوف، دلاوری فراوانی نشان داد. او در نبردهای مهمی چون ویتبسک (۱۹۴۱)، ضدحملهٔ تروبچفسک (۱۹۴۱) و استالینگراد (۱۹۴۲)
ضدحملهٔ تروبچفسک (۱۹۴۱) و استالینگراد (۱۹۴۲) خودی نشان داد. شجاعت او خیلی زود در روزنامه‌های شوروی مانند «مسکوی عصر» (۵ سپتامبر ۱۹۴۱) و «ایزوستیا» (۱۳ سپتامبر ۱۹۴۱) بازتاب یافت. او تنها نمایندهٔ ملت‌های آسیای میانه بود که به درجهٔ سرهنگ دوم گارد رسید و در زمان مرگ فرماندهی هنگ مستقل تانک گارد را بر عهده داشت. نشان‌ها و مدال‌ها. به پاس دلاوری در جبهه‌های جنگ جهانی دوم، صدها هزار سرباز قزاق نشان‌ها و مدال‌های شوروی گرفتند که ۹۶٬۶۳۸ تن از آنان قزاق بودند. در مجموع ۴۹۷ نفر (از جمله ۹۸ قزاق) لقب «قهرمان اتحاد
مجموع ۴۹۷ نفر (از جمله ۹۸ قزاق) لقب «قهرمان اتحاد شوروی» دریافت کردند. در میان آنان زنانی چون تیربارچی م. مامتوا و تک‌تیرانداز آ. مولداگولوا دیده می‌شوند. خلبانان قزاق ت.ی. بگلدینوف، ل.ی. بِدا، ای.ف. پاولوف و س.د. لوگانسکی هرکدام دوبار لقب قهرمان اتحاد شوروی گرفتند. مهاجرت داخلی در اتحاد شوروی. در جریان [[جنگ جهانی دوم]]، هنگامی که ارتش‌های [[نیروهای محور]] مراکز صنعتی غرب شوروی را گرفتند یا تهدید کردند، بسیاری از شهروندان شوروی و بخش بزرگی از صنایع شوروی به جمهوری شوروی سوسیالیستی قزاقستان منتقل شدند.
به جمهوری شوروی سوسیالیستی قزاقستان منتقل شدند. گروه‌هایی از شهروندان، از جمله [[تاتارهای کریمه]]، آلمانی‌ها و مسلمانان [[قفقاز شمالی]] به قزاقستان تبعید شدند، زیرا کرملین بیم داشت با نازی‌ها همکاری کنند. بسیاری از لهستانی‌ها نیز از شرق لهستان به قزاقستان تبعید شدند و مردم محلی خوراک خود را با تازه‌واردان تقسیم کردند. میان سال‌های ۱۹۵۳ تا ۱۹۶۵، مهاجران بیشتری در چارچوب [[کارزار زمین‌های بکر]] به رهبری [[نیکیتا خروشچف]] به قزاقستان آمدند. در این برنامه، چراگاه‌های وسیع قزاقستان به کشتزار گندم و دیگر غلات
وسیع قزاقستان به کشتزار گندم و دیگر غلات بدل شد. در اواخر دههٔ ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ نیز مهاجرت بیشتری رخ داد، زیرا دولت شوروی به کارگرانی که صنایع را به نزدیکی معادن زغال‌سنگ، نفت و گاز آسیای مرکزی منتقل می‌کردند، پاداش می‌داد. در دههٔ ۱۹۷۰ جمهوری قزاقستان شوروی تنها جمهوری اتحاد شوروی بود که در آن، قزاق‌ها در کشور خودشان به اقلیت بدل شده بودند، هم به‌سبب مهاجرت و هم نابودی جمعیت عشایر قزاق. جمهوری قزاقستان شوروی در چارچوب اقتصاد متمرکز شوروی نقش صنعتی و کشاورزی داشت. کشف ذخایر زغال‌سنگ در سدهٔ بیستم امید می‌داد که
کشف ذخایر زغال‌سنگ در سدهٔ بیستم امید می‌داد که جایگزین منابع رو به پایان در بخش اروپایی اتحاد شود. اما فاصلهٔ زیاد میان مراکز صنعتی اروپایی و معادن زغال‌سنگ قزاقستان مشکلی بزرگ پدیدآورد که تنها بخشی از آن با صنعتی‌سازی آسیای مرکزی حل شد. این امر میراثی دوگانه برای قزاقستان پس از ۱۹۹۱ برجای گذاشت: جمعیتی تقریباً برابر از روس‌ها و قزاق‌ها؛ طبقه‌ای [[فن‌سالاری]] لازم برای پیشرفت اقتصادی اما از نظر قومی ادغام‌نشده؛ و صنعتی انرژی‌محور بر پایهٔ زغال‌سنگ و نفت که کارایی آن به‌دلیل کمبود زیرساخت محدود بود. جمهوری
کارایی آن به‌دلیل کمبود زیرساخت محدود بود. جمهوری قزاقستان (۱۹۹۱–تاکنون). [[پرونده:Stamps of Kazakhstan, 2012-01.jpg|بندانگشتی|قائم‌مقام حزب کمونیست قزاقستان [[دین‌محمد کنایف|دین‌محمد کُنایِف]] (۱۹۶۴–۱۹۸۶)]] پرسترویکا و گلاسنوست. در ۱۶ دسامبر ۱۹۸۶، [[پلیتبوروی کمیته مرکزی حزب کمونیست اتحاد شوروی]]، [[دین‌محمد کنایف]] دبیرکل باسابقهٔ حزب کمونیست قزاقستان را برکنار کرد. جانشین او [[گنادی کولبین]]، فردی غیرقزاق از [[اولیانوفسک]] روسیه بود که [[ژلتوقسان|تظاهرات اعتراضی]] را برانگیخت. این تظاهرات به‌سختی سرکوب
اعتراضی]] را برانگیخت. این تظاهرات به‌سختی سرکوب شد و «میان دو تا بیست نفر کشته، و میان ۷۶۳ تا ۱۱۳۷ نفر زخمی شدند. همچنین ۲۲۱۲ تا ۲۳۳۶ نفر بازداشت شدند». هنگامی که کولبین آمادهٔ [[پاکسازی (سیاسی)|پاکسازی]] اتحادیه جوانان کمونیست شد، مسکو مانع گردید و در سپتامبر ۱۹۸۹ او با [[نورسلطان نظربایف]] قزاق جایگزین شد. اولویت قوانین قزاقستان بر قوانین اتحاد شوروی و مذاکرات برای معاهده جدید. در ژوئن ۱۹۹۰، مسکو حاکمیت دولت مرکزی بر قزاقستان را اعلام کرد و قزاقستان را واداشت تا بیانیهٔ حاکمیت خود را صادر کند. این
را واداشت تا بیانیهٔ حاکمیت خود را صادر کند. این تبادل، تنش میان دو گروه قومی اصلی جمهوری (قزاق و روس) را، که از نظر جمعیت تقریباً برابر بودند، افزایش داد. در میانهٔ اوت، ملی‌گرایان قزاق و روس در اطراف ساختمان پارلمان قزاقستان تجمع کردند تا بر متن نهایی بیانیهٔ حاکمیت اثر بگذارند؛ این بیانیه در اکتبر تصویب شد. دورهٔ نظربایف. همچون دیگر جمهوری‌های شوروی، پارلمان نظربایف را به‌عنوان رئیس خود برگزید و سپس این مقام را به ریاست‌جمهوری جمهوری تبدیل کرد. برخلاف رهبران جمهوری‌های بالتیک (لیتوانی، لتونی و استونی)
جمهوری‌های بالتیک (لیتوانی، لتونی و استونی) که خواهان استقلال بودند، نظربایف در بهار و تابستان ۱۹۹۱ همچنان به اتحاد شوروی پایبند بود، زیرا معتقد بود بخش‌هایی از اتحاد شوروی از نظر اقتصادی آن‌قدر به هم وابسته‌اند که استقلال برایشان زیان‌بار خواهد بود. با این حال، او برای کنترل ثروت معدنی و توان صنعتی قزاقستان نیز می‌جنگید. این موضوع پس از ۱۹۹۰ اهمیت بیشتری یافت، هنگامی که روشن شد [[میخائیل گورباچف]] بدون مشورت با نظربایف با شرکت آمریکایی [[شورون]] برای توسعهٔ [[میدان تنگیز]] [[مخزن نفتی]] توافق کرده است. به
[[میدان تنگیز]] [[مخزن نفتی]] توافق کرده است. به اصرار نظربایف، مسکو در ژوئن ۱۹۹۱ کنترل منابع معدنی جمهوری را واگذار کرد و هم‌زمان اقتدار گورباچف به‌سرعت در سراسر سال رو به زوال رفت. نظربایف همچنان از او حمایت کرد و رهبران دیگر جمهوری‌ها را به امضای معاهدهٔ تازهٔ [[پرسترویکا]] که گورباچف برای حفظ اتحاد شوروی طراحی کرده بود، تشویق کرد. کودتای اوت، دورهٔ گذار و پایان اتحاد شوروی. به‌دلیل [[کودتای اوت]] علیه گورباچف، معاهدهٔ اتحادیه هرگز اجرا نشد. نظربایف که در ابتدا در برابر کودتا مردد بود، تا روز دوم آن را
ابتدا در برابر کودتا مردد بود، تا روز دوم آن را محکوم نکرد، اما همچنان از گورباچف و نوعی اتحادیه حمایت می‌کرد، زیرا باور داشت استقلال به‌معنای خودکشی اقتصادی است. هم‌زمان، نظربایف آماده‌سازی قزاقستان برای آزادی بیشتر یا استقلال کامل را آغاز کرد. او اقتصاددانان و مدیران حرفه‌ای را به مقام‌های بالا منصوب کرد و از کارشناسان خارجی توسعه و تجارت مشورت گرفت. ممنوعیت [[حزب کمونیست قزاقستان]] پس از کودتا به نظربایف اجازه داد تا تقریباً کنترل کامل اقتصاد جمهوری را به‌دست گیرد، اقتصادی که تا اواخر ۱۹۹۱ بیش از ۹۰
به‌دست گیرد، اقتصادی که تا اواخر ۱۹۹۱ بیش از ۹۰ درصد آن به‌طور مستقیم یا غیرمستقیم زیر نظر دولت شوروی بود. او با پیروزی در انتخاباتی بدون رقیب در دسامبر ۱۹۹۱ جایگاه خود را تثبیت کرد. [[پرونده:RIAN archive 41059 CIS heads of state.jpg|بندانگشتی|نظربایف (نفر دوم از چپ) در امضای [[پروتکل آلماآتا]]، دسامبر ۱۹۹۱]] یک هفته پس از انتخابات، نظربایف زمانی رئیس‌جمهور یک کشور مستقل شد که رهبران روسیه، اوکراین و [[بلاروس]] اسناد [[فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی]] را امضا کردند. او بلافاصله نشستی با رهبران پنج کشور آسیای
کردند. او بلافاصله نشستی با رهبران پنج کشور آسیای مرکزی (قزاقستان، [[قرقیزستان]]، [[تاجیکستان]]، [[ترکمنستان]] و [[ازبکستان]]) برگزار کرد و ایدهٔ یک کنفدراسیون تُرکی از جمهوری‌های پیشین را به‌عنوان وزنه‌ای در برابر جمهوری‌های اسلاوی مطرح نمود. این اقدام سه رئیس‌جمهور اسلاوی را واداشت قزاقستان را در میان امضاکنندگان سند نهایی انحلال بگنجانند. پایتخت قزاقستان نام خود را به [[پروتکل آلماآتا]] داد، اعلامیه‌ای از اصول [[کشورهای مستقل مشترک‌المنافع]]. کشور مستقل و کشورهای همسود. [[کشورهای پساشوروی]] مجموعه‌ای از
کشورهای همسود. [[کشورهای پساشوروی]] مجموعه‌ای از معاهدات و توافق‌ها را برای حل میراث اتحاد شوروی سابق، هم چندجانبه و هم دوجانبه، امضا کردند. در ۱۶ دسامبر ۱۹۹۱، پنج روز پیش از اعلام رسمی، قزاقستان آخرین جمهوری شوروی شد که استقلال خود را اعلام کرد. این جمهوری همان الگوی سیاسی کلی چهار کشور دیگر آسیای مرکزی را دنبال کرد. پس از جدایی از ساختار سیاسی مسکو و [[حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی]]، قزاقستان ساختار حکومتی و بیشتر رهبرانی را که در ۱۹۹۰ قدرت داشتند، حفظ کرد. نظربایف که در ۱۹۹۱ به‌عنوان [[رئیس‌جمهور
حفظ کرد. نظربایف که در ۱۹۹۱ به‌عنوان [[رئیس‌جمهور قزاقستان]] انتخاب شد، پنج سال بعد همچنان بدون چالش در قدرت باقی بود. او چندین گام برای تثبیت موقعیت خود برداشت. قانون اساسی ۱۹۹۳ نخست‌وزیر و شورای وزیران را تنها در برابر رئیس‌جمهور مسئول ساخت و قانون اساسی جدید در ۱۹۹۵ این رابطه را تقویت کرد. فعالیت احزاب مخالف با محدودیت‌های قانونی همراه بود. در چنین چارچوبی، نظربایف با کاستن از شوک اقتصادی جدایی از شوروی و حفظ همزیستی قومی در کشوری با بیش از ۱۰۰ ملیت گوناگون، محبوبیت قابل‌توجهی به‌دست‌آورد. در دسامبر
محبوبیت قابل‌توجهی به‌دست‌آورد. در دسامبر ۱۹۹۴، نظربایف همراه با [[روسیه]]، بریتانیا و ایالات متحده [[تفاهم‌نامه بوداپست در مورد تضمین‌های امنیتی]] را امضا کرد و قزاقستان را غیرهسته‌ای ساخت. رهبران اوکراین و بلاروس نیز در رویدادی مشترک در [[مرکز همایش‌های بوداپست]] اسناد مشابهی امضا کردند. در ۱۹۹۷ پایتخت قزاقستان از آلماتی به [[آستانه (قزاقستان)|آستانه]] منتقل شد و در سال بعد [[همجنس‌گرایی]] جرم‌زدایی شد. پس از نظربایف. در مارس ۲۰۱۹، نورسلطان نظربایف پس از ۲۹ سال از قدرت کناره‌گیری کرد، اما همچنان ریاست
۲۹ سال از قدرت کناره‌گیری کرد، اما همچنان ریاست شورای امنیت را بر عهده داشت و عنوان رسمی «رهبر ملت» را حفظ کرد. [[قاسم جومارت توقایف]] به‌عنوان [[رئیس‌جمهور قزاقستان]] جانشین او شد. نخستین اقدام رسمی او تغییر نام پایتخت از آستانه به [[نورسلطان]] به افتخار سلفش بود. در ژوئن ۲۰۱۹ توقایف در [[انتخابات ریاست‌جمهوری قزاقستان (۲۰۱۹)]] پیروز شد. در ژانویه ۲۰۲۲، توقایف پس از [[ناآرامی ۲۰۲۲ قزاقستان]] ریاست شورای امنیت را از نظربایف گرفت. او سپس اصلاحات قانون اساسی را برای محدود کردن قدرت خود و لغو عنوان «رهبر ملت»
برای محدود کردن قدرت خود و لغو عنوان «رهبر ملت» از نظربایف پیشنهاد داد. مردم قزاقستان سپس در [[همه‌پرسی قانون اساسی قزاقستان (۲۰۲۲)]] به این اصلاحات رأی مثبت دادند. در سپتامبر ۲۰۲۲ نام پایتخت از نورسلطان دوباره به آستانه تغییر یافت. روابط با روسیه. [[پرونده:Stamps of Kazakhstan, 2013-47.jpg|بندانگشتی|تمبر قزاقستان، ۲۰۱۳: [[باراک اوباما]]، [[نورسلطان نظربایف]] و [[دمیتری مدودف]]]] در میانهٔ دههٔ ۱۹۹۰، هرچند روسیه همچنان مهم‌ترین پشتیبان قزاقستان در امور اقتصادی و [[امنیت ملی]] بود، نظربایف بر تقویت کشورهای
و [[امنیت ملی]] بود، نظربایف بر تقویت کشورهای مستقل مشترک‌المنافع تأکید داشت. در حالی که مسائل قومی، امنیتی و اقتصادی حساس روابط قزاقستان و روسیه را تیره می‌کرد، نظربایف روابط با [[چین]]، دیگر کشورهای آسیای مرکزی و غرب را نیز گسترش داد؛ با این وجود، قزاقستان همچنان به‌طور اصلی به روسیه وابسته باقی ماند. [[پایگاه فضایی بایکونور]]، ساخته‌شده در دههٔ ۱۹۵۰ برای [[برنامه فضایی شوروی]]، در نزدیکی [[تیورتام]] قرار دارد و شهر [[بایکونور]] برای پشتیبانی از این [[پایگاه فضایی]] ساخته شد. روابط با آمریکا. قزاقستان
فضایی]] ساخته شد. روابط با آمریکا. قزاقستان روابط خوبی با ایالات متحده نیز دارد. این کشور هفتادوهشتمین شریک تجاری آمریکا است و حجم تجارت دوجانبهٔ آن‌ها ۲٫۵ میلیارد دلار است. آمریکا نخستین کشوری بود که پس از استقلال، قزاقستان را به‌رسمیت شناخت. در ۱۹۹۴ و ۱۹۹۵، آمریکا با قزاقستان همکاری کرد تا همهٔ کلاهک‌های هسته‌ای این کشور برچیده شود و سایت‌های آزمایش هسته‌ای [[سمی‌پالاتینسک]] تعطیل گردند؛ آخرین سایت‌ها و تونل‌ها در ۱۹۹۵ بسته شدند. در ۲۰۱۰، رئیس‌جمهور آمریکا [[باراک اوباما]] با نظربایف در [[نشست امنیت
[[باراک اوباما]] با نظربایف در [[نشست امنیت هسته‌ای ۲۰۱۰]] در واشینگتن دی‌سی دیدار کرد و دربارهٔ گسترش روابط راهبردی و همکاری‌های دوجانبه برای افزایش ایمنی هسته‌ای، ثبات منطقه‌ای و شکوفایی اقتصادی گفت‌وگو کرد. پیوند به بیرون. [[رده:تاریخ قزاقستان| ]]
سیاست قزاقستان () در چارچوب یک جمهوری ریاست جمهوری صورت می‌گیرد که به موجب آن رئیس‌جمهور قزاقستان رئیس دولت است و رئیس دولت را معرفی می‌کند. قدرت اجرایی توسط دولت اعمال می‌شود. قدرت قانون گذاری هم توسط دولت و هم توسط دو مجلس انجام می‌شود. حکومت قزاقستان دمکراتیک و از نوع جمهوری ریاستی است. رئیس‌جمهور در راس کشور و دولت قرار دارد. قدرت اجرایی دست دولت بوده و قدرت قانونی دست پارلمان می‌باشد. رهبر زمان کمونیسم قزاقستان یعنی نورسلطان نظربایف پس از استقلال به ریاست‌جمهوری قزاقستان رسید و از سال ۱۹۸۹ هم‌چنان در
قزاقستان رسید و از سال ۱۹۸۹ هم‌چنان در این منصب باقی مانده‌است. نورسلطان نظربایف در ۴ دسامبر ۲۰۰۵ میلادی انتخاب شد. بر پایه قانونی که در سال ۲۰۱۰ میلادی در قزاقستان به تصویب رسید، نخستین رئیس‌جمهور قزاقستان حتی پس از استعفایش از مصونیت کامل قضایی برخوردار است. برپایه این قانون، نخستین رئیس‌جمهوری قزاقستان را نمی‌شود بازداشت کرد، محبوس کرد یا برای اعمالی که حین ریاست جمهوری خود یا پس از آن دوره انجام داده پاسخگو دانست. این مصونیت طبق قانون همچنین شامل دارایی‌های رئیس‌جمهور نخستین و خانواده او می‌شود. در سال
رئیس‌جمهور نخستین و خانواده او می‌شود. در سال ۱۳۹۵ خورشیدی رئیس‌جمهوری قزاقستان طی حکمی «کریم ماسیموف» نخست‌وزیر قبلی را به مقام ریاست سازمان اطلاعات این کشور منصوب کرد. وی همچنین «بکیت‌جان ساگینتایف» را که تا آن زمان معاون نخست‌وزیر بود به عنوان نخست‌وزیر به مجلس پیشنهاد داد که با رأی اعتماد نمایندگان مواجه شد. حملات اسلام‌گرایان در قزاقستان که بخش اعظمی از جمعیتش مسلمان هستند به ندرت اتفاق افتاده‌است. اما شهر آق‌تپه که در نزدیکی مرز با روسیه واقع است محل نخستین حمله انتحاری در قزاقستان در سال ۲۰۱۱ بود.
نخستین حمله انتحاری در قزاقستان در سال ۲۰۱۱ بود. به گفته مقامات قزاق از این کشور حدود ۳۰۰ نفر به سوریه و عراق رفته و در صف گروه‌های افراطی و به‌خصوص داعش پیوسته‌اند. بنا به برنامه اصلاحات ارضی دولت قزاقستان، خارجی‌ها می‌توانند زمین‌های کشاورزی قزاقستان را در قراردادهای ۲۵ ساله اجاره کنند. این برنامه، نگرانی و اعتراضات کشاورزان و زمین‌داران قزاقستانی را در پی داشته که نگرانی آن‌ها این است که سرمایه‌گذاران چینی به این ترتیب زمین‌های آن‌ها را بگیرند. این اعتراض‌ها در ماه مه ۲۰۱۶ سرکوب شد و شماری نیز بازداشت
در ماه مه ۲۰۱۶ سرکوب شد و شماری نیز بازداشت شدند. اعتراضات خیابانی در قزاقستان نادر است و دولت نورسطان نظربایف، که از قبل از فروپاشی شوروی قدرت را در قزاقستان در اختیار دارد، با مخالفان به سختی برخورد می‌کنند. آخرین باری که در قزاقستان اعتراضات عمده‌ای برگزار شد در سال ۲۰۱۱ بود که کارگران صنعت نفت اعتصاب کردند. در آن مقطع پلیس با شلیک به معترضان ۱۴ نفر از آن‌ها را کشت.
خرمالوی خشک نوعی خشکبار سنتی شرقی است. معروف به shìbǐng () به زبان چینی، hoshigaki () به زبان ژاپنی، و gotgam () در کره ای، به‌طور سنتی در فصل زمستان، با روش خشک کردن در هوای آزاد این خرمالوی شرقی تولید می‌شود. یک غذای میان‌وعده محبوب در شرق آسیا است و از آن برای تهیه شراب و همچنین در تولید انواع دسر نیز استفاده می‌شود. تولید. خرمالوی خشک از انواع مختلف خرمالوی مشرقی تهیه میشود. خرمالوها، وقتی کاملاً رسیده باشند، پوستی نازک، نرم و شیرین دارند اما میوه‌هایی که برای تهیهٔ برگهٔ خرمالو استفاده می‌شوند باید تا
برای تهیهٔ برگهٔ خرمالو استفاده می‌شوند باید تا کال و گس هستند چیده شوند. چین. در چین، میوه خرمالو پس از برداشت محصول روی سینی‌های چوبی پوست کنده و خشک می‌شود. ژاپن. در ژاپن، میوه‌ها پوست گرفته می‌شوند و سپس از ساقه آویزان می‌شوند. آنها را به‌طور مرتب و روزانه در طی مدت خشک کردن ماساژ می‌دهند. این عمل به برگهٔ خرمالوی ژاپنی شکل و بافت متفاوتی می‌دهد که آنرا از انواع چین و کره متمایز می‌کند. کره. در کره، خرمالوها پوست کنده و خشک می‌شوند، با "سائکی" (طناب بافته شده از شالی و کاه برنج) گره خورده و در مکانی
شده از شالی و کاه برنج) گره خورده و در مکانی آفتابی و با تهویه مناسب آویزان می‌شوند، به عنوان مثال به لبه‌های بام خانه. هنگامی که برنگ قهوه ای در می‌آیند و قسمت بیرونی سخت می‌شود، دانه‌ها را خارج کرده و سپس خرمالو را بصورتی شکیل مهر و موم می‌کنند. بعد از گذشت حدود سه هفته، وقتی میوه‌ها به ۷۵٪ وزن اولیه خود رسیدند، آنها را در کاه برنج خشک شده پوشانده و در جعبه ای در جای خنک نگهداری می‌کنند تا زمان خشک شدن کامل شود و یک پوسته پودری سفید از قند خرمالو روی آن تشکیل شود. برگه‌های خرمالوی سانگژو در استان گیونگ
تشکیل شود. برگه‌های خرمالوی سانگژو در استان گیونگ سانگ شمالی معروف هستند. تغذیه. "گتگام" یا کشتهٔ خرمالوی کره ای معمولاً از ۳۲٪ رطوبت، ۶٫۳٪ پروتئین، ۰٫۴۴٪ چربی، ۴۴٫۸٪ کربوهیدرات، ۱۵٪ فیبر و ۱٫۹۹٪ مواد معدنی تشکیل شده‌است. کالری (۳۲ گرم در روز): 75.8kcal در آشپزی. در غذاهای کره ای، خرمالو خشک شده می‌تواند به خودی خود مصرف شود، یا به عنوان یک ماده اولیه در غذاهای دیگر استفاده شود. به عنوان مثال، "گوتگام سام" (لقمهٔ کشتهٔ خرمالو) با بسته‌بندی یک گردو داخل خرمالو خشک ساخته می‌شود. خرمالو خشک شده با مغز کاج یا
خشک ساخته می‌شود. خرمالو خشک شده با مغز کاج یا چلغوز و "سوکسیل گووا" (نوعی شیرینی میوه ای) یا همراه میوه‌های تازه سرو می شود. خرمالو خشک نیز یکی از ترکیبات اصلی "سوژونگوا" (پانچ الکلی دارچین) است. در فرهنگ عامه. در یکی از امثال الحکم کره ای «ببر و برگهٔ خرمالو» ببری را پیدا می‌کنیم که از خرمالوی خشک واهمه دارد.
دهانه بیورهد () دهانه‌ای برخوردی در مرز دو ایالت آیداهو و مونتانا کشور ایالات متحده آمریکا است. این دهانه، با قطر برآورد شده‌ای به اندازهٔ ، یکی از بزرگ‌ترین دهانه‌های برخوردی زمین است. جستارهای وابسته. فهرست دهانه‌های برخوردی آمریکای شمالی
جهنده‌ماهی‌های اَلواری () گروهی از ماهی‌ها در سرده جهنده‌ماهی‌های شکم‌زبر از خانواده سوف‌ماهیان هستند. جهنده‌ماهی‌های الواری بر بدن خود خطوط راه‌راه عمودی به شکل الوار دارند.
لَقَب یا پاژْنام یا فَرنام، واژه یا عبارتی است که برای توصیف و معرفی یک شخص، مکان یا هرچیزی، به جای نام آن یا پس از آن به‌کار می‌رود. یک لقب می‌تواند با هدف ستایش یا نکوهش به‌کار برود و جنبهٔ رسمی یا غیررسمی داشته باشد. بسیاری از پادشاهان و خلفای اسلامی در کنار یک عنوان سلطنتی، یک یا چند لقب سلطنتی یا مذهبی هم داشته‌اند. وجه تسمیه. لقب واژه‌ای عربی است به معنای «نامی که دلالت بر مدح یا ذم کند». به نوشتهٔ "لغت‌نامه دهخدا"، برخلاف عناوین (که پیش از نام می‌آیند) القاب را پس از نام افراد و با هدف ستایش یا نکوهش
القاب را پس از نام افراد و با هدف ستایش یا نکوهش به‌کار می‌برند. در "کشاف اصطلاحات الفنون و العلوم" آمده: «[لقب] در لغت کلمه‌ای را گویند که آن تعبیر از چیزی کند و در اصطلاح علمای عربیت علمی باشد که مشعر بر مدح یا ذمی باشد به اعتبار معنی اصلی آن...» این واژه با کلمات «پاژنام» (صورت‌های دیگر: پاچنام و پاشنام)، «علاقیه»، «نبز»، «ورنام» و «بارنام» قرابت معنایی دارد. به نوشتهٔ "فرهنگ آنندراج"، این کلمه با لفظ یافتن، گرفتن، کردن، نهادن و دادن مستعمل است. کاربرد در شعر: کاربرد. هندوشاه نخجوانی در "تجارب السلف"
در شعر: کاربرد. هندوشاه نخجوانی در "تجارب السلف" نوشته است: «عرب را القاب رسم نبوده است و وقتی که خواستندی تعظیم کسی کنند و نام او بر زبان برانند کنیهٔ او بگفتندی؛ اما القاب آیین سلاطین عجم است، مثل بنی بویه و بنی سلجوق، چه هرگاه مثل امثلهٔ ایشان به حضرت خلافت می‌آوردند القاب بسیار نوشته، خلفا آن را مستحسن می‌دانستند و ایشان نیز بر همان قاعده بنوشتند. اما عدول از لقبی به لقبی به جهت آن کردند که نام‌ها متفاوت است، نام هست که از نامی بهتر است ... خلفا چون خواستندی که کسی را بزرگ گردانند و مراتب عالی بخشند،
که کسی را بزرگ گردانند و مراتب عالی بخشند، هیچ دقیقه از دقایق اجلال و تعظیم فرو نمی‌گذاشتند تا حدی که بر در سرای جای ایستادن اسب آن کس هم، معین می‌گردانیدند و اگر لقب او مناسب منصب و بزرگی نمی‌بود، از برای تعظیم لقبی معین می‌کردند نیکوتر از اول...» عبدالجلیل قزوینی رازی در "النقض" اشاره کرده است که: «و چون هیچ دستاربند (ملا) را لقب نبود، ابوالقاسم بن عباد را که عالم شیعی بود "صاحب کافی" نوشتندی و در آن هنگام که ابوبکر باقلانی را لقب نبود محمد بن نعمان حارثی را "شیخ مفید" گفتندی.» القاب گوناگون برای بسیاری
را "شیخ مفید" گفتندی.» القاب گوناگون برای بسیاری از پیغمبران، مردمان و حتی ملائک به‌کار رفته است؛ چنانچه «ذبیح الله» لقب اسماعیل، «صدیق» لقب ابوبکر و «ذومرة» لقب جبرئیل فرشته وحی بوده است. خواجه نظام‌الملک در کتابش "سیاست‌نامه" آورده است: «دیگر القاب بسیار شده است و هرچه بسیار شود قدرش نبود و خطرش نماند. همهٔ پادشاهان و خلفا در لقب تنگ مخاطبه بوده‌اند که از ناموس‌های مملکت، یعنی نگاه‌داشتن القاب و مراتب و اندازهٔ هر کس است. چون لقب مرد بازاری و دهقانی همان باشد که لقب عمیدی، هیچ فرقی نبود میان وضیع و شریف
باشد که لقب عمیدی، هیچ فرقی نبود میان وضیع و شریف و محل معروف و مجهول یکی باشد و چون لقب عالم و جاهل یکی باشد، تمیز نماند و این در مملکت روا نباشد ... سامانیان که چندین سال پادشاه بودند هر یکی را یک لقب بود. نوح را "شاهنشاه" خواندند و پدرش را "امیر سدید" و جدّش را "امیر حمید" و اسماعیل بن احمد را "امیر عادل" ... و از بوییان که در عراق از ایشان بزرگ‌تر نبود، لقب ایشان "عضدالدوله" و "رکن‌الدوله" و وزیرانشان را لقب "استاد جلیل" و "استاد خطیر" و از همه وزراء فاضل‌تر و بزرگ‌تر صاحب بن عباد لقبش "کافی الکفاه"
فاضل‌تر و بزرگ‌تر صاحب بن عباد لقبش "کافی الکفاه" بود ... و عادت نرفته بود که امیر ترک لقب خواجگان بر خود نهد یا خواجگان لقب اکابر سپاه و ترکان بر خود نهند، [لیکن] بعد از روزگار آلب ارسلان قاعده‌ها بگشت و تمیز برخاست و لقب‌ها درآمیخته شد و کمتر کسی بزرگ‌تر لقبی می‌خواست، به او می‌دادند تا لقب خوار شد.» او درباره علت القاب می‌نویسد: «غرض از لقب آن است که تا مرد را بدان لقب بشناسند. به مثل در مجلسی یا در مجمعی که صد کس نشسته باشند و در آن جمله ده تن را محمد نام باشد، یکی آواز دهد که یا محمد، هر ده محمد را