payamvha/North_RAG huggingface dataset:
حضور همه ذینفعان محله‌ای و همچنین برای اینکه سرای محله تبدیل به پاتوقی برای ساکنان شود، اقدامات متناسب در جهت نقش‌آفرینی همه نهادهایی که در شهر خدمت‌رسانی در مقیاس محله‌ای دارند، انجام شد. خانه دوام و ایمنی با حضور بخش‌های مرتبط مثل سازمان پیشگیری و مدیریت بحران، سازمان آتش‌نشانی و خدمات ایمنی، جمعیت هلال‌احمر و…، خانه محیط‌زیست با حضور اداره‌کل محیط‌زیست و توسعه پایدار, اداره‌کل سلامت, سازمان پسماند و… فعالیت‌های خود را آغاز کردند. با توجه به آنچه گفته شد پیرو سیاست‌ها و اولویت‌های معاونت امور اجتماعی و
پیرو سیاست‌ها و اولویت‌های معاونت امور اجتماعی و فرهنگی شهرداری تهران مسیر حرکتی ستاد مدیریت محله فراهم کردن شرایطی برای تسهیل امور در محله‌ها شد. تاریخچه. سرای محله نخستین بار شورای اسلامی شهر تهران در برنامه توسعه دوم تهران سال ۱۳۸۸ شهرداری را به ایجاد سرای محله مکلف کرد. در بند یازده از برنامه توسعه دوم تهران مصوب شورای شهر چنین آماده است: «شهرداری تهران موظف است به‌منظور صیانت و توسعه میراث ارزشمند فرهنگی مبتنی بر ارزش‌های دینی و ملی، ارتقاء کیفیت فراورده‌های فرهنگی و هنری، حمایت از دستاوردها و
فراورده‌های فرهنگی و هنری، حمایت از دستاوردها و فعالیت‌های یادشده، همچنین فرهیختگان و هنرمندان نسبت به تهیه برنامه لازم حداکثر ظرف مدت یک سال با مشارکت سایر دستگاه‌های اجرایی ذی‌ربط در چارچوب قوانین و مقررات به شورای اسلامی شهر تهران اقدام نماید» از جمله برنامه‌ها مد نظر تأسیس سرای محله بوده است. پیشتر از آن با راه‌اندازی شورایاری‌ها وجود مکانی که نهاد شورایاری‌ها بتوانند فعالیت‌های‌شان را در آنجا پی بگیرند احساس می‌شد؛ بر این اساس شهرداری تهران متناسب با امکان‌های هر محله با احیاء و ساخت فضاهایی به نام
امکان‌های هر محله با احیاء و ساخت فضاهایی به نام سرای محله و تخصیص آن به فعالیت‌های محلی، زمینه‌های عملی شکل‌گیری این نهاد فراهم شد. لایحه تشکیل سرای محله مهرماه سال ۱۳۸۸ از سوی شهرداری تدوین برای تصویب به شورای شهر تهران ارائه شد. محمدهادی ایازی، معاون وقت امور اجتماعی و فرهنگی شهرداری دربارهٔ این لایحه گفته بود: «با ۸ ماده دربارهٔ تعاریف، ارکان، تشکیل و فعالیت کارگروه‌های تخصصی زیر نظر شهردار محله، شرایط احراز سمت شهردار محله، انتصاب، وظایف کارگروه‌های تخصصی، بهره‌برداری از امکانات و آیین‌نامه‌های اجرایی
بهره‌برداری از امکانات و آیین‌نامه‌های اجرایی به شورای شهر تهران ارائه شده است که در هر بخش نیز به تفصیل دربارهٔ وظایف صحبت شده است.». به‌رغم مخالفت‌هایی با آن سرانجام فوریت بررسی لایحه تشکیل سرای محله در مهرماه ۱۳۸۸ در دوره سوم شورای اسلامی تهران به تصویب رسید؛ فعالیت‌های سرای محله و تأسیس آن در محله‌های شهر تهران اواخر دهه هشتاد خورشیدی اوج می‌گیرد و معاون امور اجتماعی و فرهنگی وقت شهرداری تهران از احداث ۳۷۴ سرای محله خبر داده بود. اهداف و وظایف. بر اساس گزارش سامانه ستاد مدیریت محله وظایف متعددی از سرای
سامانه ستاد مدیریت محله وظایف متعددی از سرای محله‌ها انتظار می‌رود. همچنین ستاد مدیریت محله به عنوان نهاد بالای دستی سراهای محله دارای وظایف و ماموریت‌هایی در قبال سراهای محله هست. همچنین مستند به تبیینی دیگر و بر اساس دیدگاه شورای اسلامی شهر تهران اهداف سرای محله به این شرح عنوان شده است. فعالیت‌های سرای محله. در سرای محله مراکزی مانند خانه سلامت، خانه فرهنگ، خانه محیط زیست، مراکز پرتو، فرآموز و… همچنین شورایاری‌ها و نیز سمن‌ها و انجمن و تشکل‌های مردم نهاد فعالیت می‌کنند. تخصیص بخشی از فعالیت‌های سرای
فعالیت می‌کنند. تخصیص بخشی از فعالیت‌های سرای محله به کلاس‌های آموزشی مانند کلاس‌های ایروبیک، پیلاتس، لاغری موضعی و بادی بالانس در سالن ورزشی سرا، کلاس زبان انگلیسی، قلاب بافی و بافتنی، انواع اردور و، انواع ژله تزریقی تزیینی، سالاد و دسر، نقاشی با موزاییک شکسته و گلیم بافی از دیگر فعالیت‌های این مراکز است. در خرداد ماه ۱۴۰۰ در آئین‌نامه خانه‌ها و کانون‌های سرای محله بازنگری انجام شد. بر اساس گزارش سامانه محله من (اینجا) مهدی شیرزاد رئیس دبیرخانه ستاد ستاد راهبری مرکزی ساماندهی مشارکت‌های اجتماعی در محلات
راهبری مرکزی ساماندهی مشارکت‌های اجتماعی در محلات شهر تهران (به اختصار ستاد مدیریت محله) با اشاره به فعالیت‌های داوطلبانه در سرای محلات گفت: آئین‌نامه خانه‌ها و کانون‌های سرای محلات در راستای ساماندهی خانه و کانون‌ها مورد بررسی قرار گرفت و پس از گفتگوهای لازم با بخش‌های مرتبط آیین‌نامه جدید آماده و ابلاغ شد. در ساختار خانه‌های ۱۱گانه سراهای محلات بازنگری صورت گرفت تا خانه‌ها، رکنی از توسعه محلات را تشکیل دهند و تعداد آن‌ها با توجه به ظرفیت محله و به فراخور نیاز آن تشکیل شود. در فرمت کنونی برای هر سرای محله
آن تشکیل شود. در فرمت کنونی برای هر سرای محله سه خانه عمومی شامل خانه سلامت، خانه جامعه و فرهنگ و خانه دوام و ایمنی پیش‌بینی شده تا حداقلی از خدمات به شکل تضمین شده در همه محلات تهران ارائه گردد. به هر سرای محله اختیار داده شده تا متناسب با ظرفیت‌ها و توانایی‌های محلی، حداکثر ۵ خانه اختصاصی داشته باشد. همچنین در این آیین‌نامه ۱۰ خانه به عنوان پیشنهاد برای تشکیل خانه‌های اختصاصی معرفی شده است. اگر محله‌ای خارج از این عناوین خواستار تشکیل خانه جدیدی بود، می‌تواند با طی مراحل ذکر شده، با دریافت مجوز لازم خانه
با طی مراحل ذکر شده، با دریافت مجوز لازم خانه جدید ایجاد کند. کانون‌ها بر مبنای خواست و اقتضائات محلی ذیل خانه‌ها تشکیل می‌شود. توسعه فعالیت‌ها یک خانه و ایجاد ظرفیت مشارکتی در محله می‌تواند نقطه شروعی برای تأسیس یک خانه در سرای محله باشد. چنانچه کانونی، طبق آیین‌نامه شرایط تبدیل شدن به خانه را داشته باشد، پیشنهاد می‌شود به عنوان یک خانه اختصاصی فعالیت نماید. رویدادهای مرتبط. سرای محله از آغاز فعالیت در دهه هشتاد خورشیدی تا واپسین سال‌های سده ۱۳۰۰ فراز و فرودهایی را از سر گذرانده است. سرای محله از آغاز
فرودهایی را از سر گذرانده است. سرای محله از آغاز شکل‌گیری محل مناقشه و نقد گروه‌های مختلف اعم از کارشناسان و برخی اعضاء شورای شهر تهران بوده است. از جمله نقدهای وارده شده می‌توان به موارد زیر اشاره کرد. اواخر دهه نود خورشیدی مدیریت شهری به صرافت واگذاری مدیریت سرای محله‌ها به بخش خصوصی افتاد. طرح و ایده‌ای که با موافقت‌ها و مخالفت‌های متعددی همراه بوده است. ایده‌ای که برخی آن را باعث نابودی مدیریت محلی می‌دانند و برخی دیگر می‌گویند می‌تواند به کارآمدتر شدن سرای محلات کمک کند. بر اساس گزارش‌های منتشر شده در
محلات کمک کند. بر اساس گزارش‌های منتشر شده در دوره مدیریت محمدباقر قالیباف بر شهرداری تهران برخی از سرای‌های محل به عنوان بدهی به پیمانکاران طلبکار داده شده است. بر اساس روایت به دست آمده از «گزارش نظارتی عملکرد سرمایه یی شهرداری تهران» تدوین شده از سوی کمیسیون برنامه و بودجه شورای شهر در سال ۱۳۹۳ برخی از سراهای محله به طلبکاران به جای بدهی شهرداری ارائه شده است. در این گزارش آمده است: «پروژه سرای محله آشتیانی در منطقه ۱۳، به عنوان بدهی به پیمانکار آن واگذار شده است، یعنی شهرداری تهران به دلیل نداشتن بودجه
شده است، یعنی شهرداری تهران به دلیل نداشتن بودجه سرای محله یی که متعلق به مردم بوده را به فردی حقیقی به عنوان پیمانکار طلبکار داده است. در این بند از گزارش دربارهٔ این واگذاری غیرقانونی عنوان شده بود فروش پروژه به پیمانکاران برای پرداخت بدهی آنان فاقد توجیه کارشناسی است. سرای محله آشتیانی منطقه ۱۳ که در سال ۹۱ به صورت نیمه تمام رها شده بود و در سال ۹۲ هم اعتباری نداشته، از اعتبار پروژه کودکان بهمن تکمیل و به عنوان بدهی به پیمانکار واگذار شده است.» سرای محله آشتیانی در منطقه ۱۳ در حال حاضر با رفع مشکلات در
آشتیانی در منطقه ۱۳ در حال حاضر با رفع مشکلات در حال ارائه خدمات به شهروندان است. بر اساس گزارش در دوره‌هایی افراد فعال در نهادهای محلی مانند سرای محله و شورایاری‌ها در مقاصد سیاسی بسیج شدند. او در این باره می‌گوید: «در خیلی از زمان‌ها، به ویژه در زمان انتخابات، به مجموعه مدیریت محله و شورایاری، کسانی به چشم سازمان رای، برخی به عنوان سازماندهی سیاسی و برخی به عنوان سیاهی لشکر و جمعیت‌های اتوبوسی نگاه می‌کردند.» معضلات حقوقی سرای محله در سال ۱۳۸۹ «سراهای محله» در چهارچوب سیاست‌ها و مصوبات شورای اسلامی شهر
در چهارچوب سیاست‌ها و مصوبات شورای اسلامی شهر تهران با تأکید بر جلب، ساماندهی و توسعه مشارکت‌های پایدار، آگاهانه و داوطلبانه شهروندان در اداره امور تهران ایجاد شد. مدیریت محله بر اساس تعریفی که در دستورالعمل ساماندهی مشارکت‌های اجتماعی در محله‌های شهر تهران آمده است: «نهادی مردمی، غیرانتفاعی و خودگردان از لحاظ مالی است که به دنبال جلب، ساماندهی و ترویج مشارکت‌های مردمی، توسعه و ارتقاء فعالیت‌های فرهنگی و اجتماعی در مقیاس محله‌ای و اداره بهینه مراکز و فعالیت‌های فرهنگی و اجتماعی شهرداری در مقیاس محله‌ای با
فرهنگی و اجتماعی شهرداری در مقیاس محله‌ای با تعامل و استفاده از ظرفیت‌های شهرداری تهران و در چهارچوب سیاست‌ها و برنامه‌های کلان مدیریت شهری در سطح محلات شهر تهران تشکیل‌شده و فعالیت می‌نماید.» نهاد مدیریت محله علیرغم برخی دستاوردهای مهم و گستردگی امکانات و زیرساخت‌هایی که در اختیار آن قرار دارد، با برخی چالش‌های بسیار مهم مواجه است. یکی از مهم‌ترین چالش‌ها، وضعیت حقوقی این نهاد است. با این توضیح که جایگاه و شخصیت حقوقی سراهای محله مشخص نیست و به دلیل فقدان شخصیت حقوقی مستقل و عدم وابستگی به شهرداری تهران،
شخصیت حقوقی مستقل و عدم وابستگی به شهرداری تهران، با مشکلات اجرایی و قانونی عدیده‌ای روبرو است. شهرهای دارای سرای محله. تقریباً تمام محله‌های شهر تهران سرای محله دارند. شهرداری تهران وب‌گاهی را به نام محله من به آدرس https://mahalle.tehran.ir/ می‌گرداند که در آن جزئیات مربوط به سرای محله همه محله‌های شهر به تفکیک محله ارائه شده است.
مویرا اَلن (؛ ۱۹۲۱ – ۲ مه ۱۹۹۶) یک پرستار و استاد دانشگاه اهل کانادا بود. وی یکی از کسانی بود که در ایجاد و توسعهٔ «مدل پرستاری مک‌گیل» نقش داشت. وی مدرک کارشناسی پرستاری را از دانشگاه مک‌گیل، فوق‌لیسانس را از دانشگاه شیکاگو و دکترای خود را از مرکز آموش عالی دانشگاه استنفورد دریافت داشت. وی پایه‌گذار مجله کانادایی پژوهش‌های پرستاری در سال ۱۹۶۹ میلادی بود و در سال ۱۹۷۹ میلادی برندهٔ «جایزهٔ ژان مانس» از سوی «انجمن پرستاران کانادا» شد.
اثل جانز (؛ ۱۸۷۹ – ) یک پرستار، استاد دانشگاه و مدیر اجرایی اهل کانادا بود. او در «مدرسهٔ آموزشی بیمارستان عمومی وینیپگ» در رشتهٔ پرستاری تحصیل کرد. سپس به کالج تربیت معلم در دانشگاه کلمبیا رفت و پس از اتمام تحصیل مجدداً به وینیپگ بازگشت و به‌عنوان سرپرست و مدیر در «بیمارستان کودکان وینیپگ» مشغول به کار شد. اثل جانز در سال ۱۹۱۹ میلادی به بریتیش کلمبیا نقل مکان کرد و مدیر خدمات پرستاری و آموزشی بیمارستان عمومی ونکوور و همچنین هماهنگ‌کننده و سرپرست دورهٔ جدید آموزش پرستاری در دانشگاه بریتیش کلمبیا گردید. او
آموزش پرستاری در دانشگاه بریتیش کلمبیا گردید. او از سال ۱۹۳۳ تا ۱۹۴۴ ویراستار مجلهٔ «کنیدین نرسینگ» بود و در سال ۱۹۲۵ گزارشی منتشر کرد که در آن توصیه شده بود فرصت‌های تحصیلی و شغلی برای پرستاران سیاه‌پوست (آمریکائیان آفریقایی‌تبار) افزایش یابد. اثل جانز در سال ۱۹۴۴ بازنشسته شد و در سال ۱۹۶۸ در ونکوور درگذشت. دولت کانادا در سال ۲۰۱۵ او را جزء «افراد پراهمیت تاریخی ملی» قرار داد. شهرت اثل جانز به واسطهٔ تلاش و مشارکت‌های مهم‌اش در زمینهٔ پیشرفت رشتهٔ پرستاری و فرصت‌های برابر شغلی در زمینهٔ اشتغال و آموزش
و فرصت‌های برابر شغلی در زمینهٔ اشتغال و آموزش است. «جایزهٔ اثل جانز» همه‌ساله توسط «انجمن مدارس پرستاری کانادا» به خدمات برجستهٔ افراد در زمینهٔ آموزش پرستاری در کانادا اهدا می‌شود.
نبرد سواستوپول یا محاصره سواستوپول یا دفاع سواستوپول ، نبردی در جبهه شرقی جنگ جهانی دوم میان نیروهای محور و شوروی بر سر شهر سواستوپول در شبه‌جزیره کریمه بود. در پایان پس از یک محاصره هشت‌ماهه، سواستوپول روز ۴ ژوئیه سال ۱۹۴۲ به تصرف مهاجمان درآمد. پس از آغاز عملیات بارباروسا در ماه ژوئن سال ۱۹۴۱، نیروهای آلمانی در قالب ارتش یازدهم تحت فرمان اریش فون مانشتاین و متحدان آن تلاش برای ورود به شبه‌جزیره کریمه را از اواخر ماه سپتامبر آغاز کردند. پس از یک مبارزه یک‌ماهه نیروهای محور توانستند راه خود را به این
یک‌ماهه نیروهای محور توانستند راه خود را به این شبه‌جزیره باز کنند. دفاع شوروی به سرعت در سرتاسر کریمه فروپاشید و نیروهای فون مانشتاین تمامی آن جز بندر شهر سواستوپول در جنوب شرقی را تصرف کردند. با قرار گرفتن شهر در محاصره، مهاجمان در تلاشی‌هایی برای تسخیر آن صورت دادند که با پایداری مدافعان که در استحکامات گسترده دفاعی مستقر بودند و از طریق دریای سیاه تدارکات و نیروی کمکی دریافت می‌کردند، موفق نشدند. آلمانی‌ها یک عملیات بزرگ از میانه ماه دسامبر بدین منظور آغاز کردند. در این هنگامه، ارتش سرخ در قالب ضد حمله
کردند. در این هنگامه، ارتش سرخ در قالب ضد حمله سراسری زمستانه، با هدف شکستن محاصره سواستوپول و پس گرفتن کریمه، در چندین نقطه از غرب آن در شبه‌جزیره کرچ نیرو پیاده کرد. بدین ترتیب فون مانشتاین وادار شد به عملیات پایان دهد و بخشی از نیروهای خود را به نواحی در خطر منتقل کند. او توانست با اجرای یک ضد حمله در ماه مه سال ۱۹۴۲، ضمن به اسارت گرفتن ده‌ها هزار نفر، شبه‌جزیره کرچ را مجدداً پاکسازی کند. با تمرکز دوباره بر سواستوپول، آلمانی‌ها آماده‌سازی گسترده‌ای از جمله انتقال چندین آتشبار توپخانه و توپ فوق سنگین
جمله انتقال چندین آتشبار توپخانه و توپ فوق سنگین ریلی و یگان‌های زیادی از "لوفت‌وافه" به این ناحیه، برای تهاجم نهایی به این شهر صورت دادند. نیروهای محور از روز ۲ ژوئن سال ۱۹۴۲ گلوله‌باران و حملات هوایی شدیدی علیه مواضع مدافعان به انجام رساندند که موجب تخریب بسیاری از استحکامات آن شد. تهاجم زمینی موسوم به «عملیات "اشتورفانگ"» از روز ۷ ژوئن آغاز شد. در نهایت روز ۴ ژوئیه پس از تسلیم شدن آخرین نیروهای شوروی، سواستوپول به تصرف آلمانی‌ها درآمد. آلمانی‌ها توانستند حدود ۹۵ هزار نفر از قوای دشمن را در این موضع به
حدود ۹۵ هزار نفر از قوای دشمن را در این موضع به اسارت بگیرند. در پی این پیروزی فون مانشتاین به درجه فیلدمارشالی ترفیع گرفت. پیش‌زمینه. عملیات بارباروسا، تهاجم آلمان به شوروی از ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱ آغاز شد. بمب‌افکن‌های "لوفت‌وافه" با نفوذ در عمق خاک شوروی پایگاه نیروی دریایی این کشور در سواستوپول را همان روز نخست بمباران کردند. پس از پیشروی نیروهای آلمانی در قسمت جنوبی خط مقدم تا رود دنیپر، روز ۱۲ اوت، همزمان با نبرد کی‌یف، آدولف هیتلر، پیشوای آلمان، با صدور تکمله‌ای بر فرمان شماره ۳۴ خود، گروه ارتش جنوب ورماخت
بر فرمان شماره ۳۴ خود، گروه ارتش جنوب ورماخت را مأمور به تصرف برخی مناطق در جنوب و شرق اوکراین از جمله شبه‌جزیره کریمه کرد. فرماندهی گروه ارتش جنوب روز ۹ سپتامبر ارتش یازدهم ورماخت به فرماندهی سپهبد اریش فون مانشتاین در جناح جنوبی این گروه ارتش را مأمور به پیگیری این فرمان نمود. طبق طرح اولیه فون مانشتاین، سپاه ۵۴ ورماخت، را می‌شکست سپس سپاه ۴۹ کوهستان ورماخت و لشکر "لایب‌اشتاندارته آدولف هیتلر" اس‌اس با بهره‌گیری از آن وارد کریمه می‌شدند. امید می‌رفت لشکر "لایب‌اشتاندارته آدولف هیتلر" اس‌اس بتواند با یک
"لایب‌اشتاندارته آدولف هیتلر" اس‌اس بتواند با یک حرکت برق‌آسا سواستوپول در جنوب شبه‌جزیره را تسخیر کند. رخنه اولیه فون مانشتاین در خط دفاعی دشمن در باریکه پرکوب به عنوان ورودی شبه‌جزیره، اواخر ماه سپتامبر حاصل شد. با این حال، نیاز به باز سازماندهی و ذخیره‌سازی تدارکات لازم، تلاش برای ورود به کریمه را تا روز ۱۸ اکتبر به تعویق انداخت. به هر صورت نیروهای ورماخت تا روز ۲۸ اکتبر وارد کریمه شدند. حرکت متعاقب نیروهای آلمانی به اندازه‌ای سریع صورت گرفت که نظام فرماندهی و هدایت ارتش سرخ در کریمه فرو پاشید. تمامی
و هدایت ارتش سرخ در کریمه فرو پاشید. تمامی شبه‌جزیره کریمه، جز سواستوپول، تا روز ۱۶ نوامبر به تصرف ورماخت درآمد. آماده‌سازی شوروی. سواستوپول، پایگاه دریایی و کشتی‌سازی اصلی شوروی در دریای سیاه بود. ساخت برخی از استحکامات دفاعی این شهر به جنگ کریمه در میانه سده نوزدهم بازمی‌گشت. شوروی در دوره میان‌دوجنگ سواستوپول را برای مقابله با یک تهاجم از دریا آماده کرده بود. به هر صورت از اواخر سال ۱۹۴۰ و مخصوصاً در حین محاصره اودسا آماده‌سازی‌هایی نیز در مقابل تهاجم زمینی صورت گرفت. شوروی سه حلقه دفاعی به ترتیب با
زمینی صورت گرفت. شوروی سه حلقه دفاعی به ترتیب با فاصله ۲ تا ۳ کیلومتر، ۵ تا ۸ کیلومتر و ۱۵ کیلومتر از بندرگاه، حول سواستوپول ایجاد کرده بود. بیش از سه هزار پناهگاه با حدود ۱۴۰ هزار مین، خندق‌های ضدتانک و سنگرها احداث شدند. حضور ۱۰۰ هواگرد نیروی هوایی و شناورهای ناوگان دریای سیاه شوروی دفاع از این شهر مستحکم را به یک عملیات مشترک بدل می‌ساخت. با دستور روز ۳۰ سپتامبر "استاوکا"، فرماندهی عالی نیروهای مسلح شوروی، ارتش سرخ با تخلیه بندر تحت محاصره اودسا، نیروهای خود را بین روزهای ۲ تا ۱۶ اکتبر از طریق دریای
خود را بین روزهای ۲ تا ۱۶ اکتبر از طریق دریای سیاه به سواستوپول منتقل کرد تا دفاع کریمه را تقویت کند. هدایت تمامی نیروهای دفاعی در سواستوپول که شمار آن‌ها به بیش ۵۰ هزار نفر می‌رسید، ابتدا بر عهده سرلشکر ایوان پتروف، فرمانده حوزه دفاعی سواستوپول، بود تا این که روز ۱۰ نوامبر این مسئولیت به دریاسالار فیلیپ اکتیابرسکی، فرمانده ناوگان دریای سیاه شوروی واگذار شد. مدافعان از طریق دریای سرخ تدارکات و نیروی کمکی دریافت می‌نمودند. آغاز محاصره سواستوپول. فون مانشتاین قرارگاه ارتش یازدهم ورماخت را به مدرسه تازه‌ساخت
قرارگاه ارتش یازدهم ورماخت را به مدرسه تازه‌ساخت روستای سارابوز در شمال سیمفروپول منتقل کرد. طرح اولیه او به دنبال تسخیر سریع شهر مستحکم سواستوپول توسط سپاه ۵۴ ورماخت بود اما بارندگی و گل‌آلود شدن راه‌ها امکان رسیدن به سرعت لازم جهت چنین کاری را به نیروهای این سپاه نداد. پیشروی سپاه ۵۴ ورماخت روز ۸ نوامبر در فاصله حدود ۱۰ کیلومتری شرق و شمال سواستوپول متوقف شد. سپاه ۳۰ ورماخت با نزدیک شدن از جانب شرقی و پس از زدن عناصر ارتش سرخ از ناحیه بالاکلاوا، حلقه محاصره حول سواستوپول را تنگ‌تر کرد. مدافعان ارتش سرخ
حول سواستوپول را تنگ‌تر کرد. مدافعان ارتش سرخ درون شهر شامل سه لشکر و بقایای چهار لشکر دیگر می‌شد. با بدل شدن این شهر به نقطه تمرکز کارزار، هر دو طرف شروع به تقویت نیروهای خود در آن کردند. شوروی علاوه بر نیروهایی که از اودسا به سواستوپول آورده بود، یگان‌هایی را نیز از قفقاز به آن منتقل نمود. در هنگام تکمیل محاصره سواستوپول، حدود ۵۲ هزار نفر نیروهای ارتش سرخ با ۱۷۰ توپ درون آن قرار داشتند. ارتش مستقل ساحلی شوروی خط دفاعی استواری حول سواستوپول ایجاد کرد که شامل سه حلقه هم‌مرکز استحکامات می‌شد. علاوه بر این،
سه حلقه هم‌مرکز استحکامات می‌شد. علاوه بر این، در قالب شرایط سخت جغرافیایی مخصوصاً در قسمت‌های شرقی و جنوبی، مواضع دفاعی در غارها، صخره‌ها و تپه‌های سنگی برقرار گردید. تهاجم نخست ورماخت به سواستوپول. شوروی در دوره میان‌دوجنگ سواستوپول را برای مقابله با یک تهاجم از دریا آماده کرده بود. به هر صورت از اواخر سال ۱۹۴۰ و مخصوصاً در حین محاصزه اودسا آماده‌سازی‌هایی نیز در مقابل تهاجم زمینی صورت گرفت. شوروی سه حلقه دفاعی به ترتیب با فاصله ۲ تا ۳ کیلومتر، ۵ تا ۸ کیلومتر و ۱۵ کیلومتر از بندرگاه، حول سواستوپول ایجاد
و ۱۵ کیلومتر از بندرگاه، حول سواستوپول ایجاد کرده بود. بیش از سه هزار پناهگاه با حدود ۱۴۰ هزار مین، خندق‌های ضدتانک و سنگرها احداث شدند. حضور ۱۰۰ هواگرد نیروی هوایی و شناورهای ناوگان دریای سیاه شوروی دفاع از این شهر مستحکم را به یک عملیات مشترک بدل می‌ساخت. هدایت تمامی این نیروها که شمار آن‌ها به بیش ۵۰ هزار نفر می‌رسید، ابتدا بر عهده سرلشکر ایوان پتروف، فرمانده حوزه دفاعی سواستوپول، بود تا این که روز ۱۰ نوامبر این مسئولیت به دریاسالار فیلیپ اکتیابرسکی، فرمانده ناوگان دریای سیاه شوروی واگذار شد. مدافعان از
ناوگان دریای سیاه شوروی واگذار شد. مدافعان از طریق دریای سرخ تدارکات و نیروی کمکی دریافت می‌نمودند. به جهت شرایط زمستانی و تقلیل توان رزمی "لوفت‌وافه" آلمانی‌ها نمی‌توانستند این مسیر تدارکاتی را قطع کنند. پس از بررسی تمامی جوانب فون مانشتاین تصمیم به قرار دادن تهاجم اصلی توسط سپاه ۵۴ ورماخت با چهار لشکر پیاده‌نظام و بیشتر پشتیبانی توپخانه بر قسمت شمالی با شرایط جغرافیایی مطلوب‌تر گرفت. سپاه ۳۰ ورماخت نیز با دو لشکر پیاده‌نظام یک حمله ثانویه برای درگیر نگاه داشتن نیروهای دشمن در قسمت جنوبی بخش شرقی به انجام
نیروهای دشمن در قسمت جنوبی بخش شرقی به انجام می‌رساند. با توجه زمان مورد نیاز برای انتقال نیرو از ناحیه کرچ و استقرار توپخانه در نقاط مورد نظر، آغاز تهاجم برای روز ۲۷ نوامبر طرح‌ریزی شد. به صورت شرایط میدانی این اجازه را نداد. با آغاز فصل زمستان و بارش برف قرار گرفتن توپخانه ارتش یازدهم ورماخت در موقعیت برای بمباران اولیه شهر تا میانه ماه دسامبر به طول انجامید. این شرایط همچنین انتقال تدارکات را با مشکل مواجه می‌ساخت و با بیمار کردن نیروها به آن‌ها تلفات وارد می‌آورد. در این هنگام با توجه به حساس بودن
وارد می‌آورد. در این هنگام با توجه به حساس بودن شرایط در سایر نقاط خط مقدم در جبهه شرقی و در اولویت نبودن کریمه برای فرماندهی عالی آلمان، لشکر هفتاد و سوم پیاده‌نظام ارتش یازدهم ورماخت که در جایگاه ذخیره تهاجم به سواستوپول قرار داشت، از این ارتش جدا شد تا به ناحیه رود میوس در ناحیه گروه زرهی ۱ منتقل شود. پشتیبانی هوایی ارتش یازدهم ورماخت هم برای مشارکت در نبرد مسکو کریمه را ترک کرد. این مسئله برتری هوایی را به شوروی بازگرداند. فرماندهی عالی آلمان حتی قصد گرفتن لشکر صد و هفتادم پیاده‌نظام ورماخت را نیز داشت
لشکر صد و هفتادم پیاده‌نظام ورماخت را نیز داشت که با اصرار فون مانشتاین از آن گذر شد. مهندسان و نیروهای ساخت‌وساز آلمان در این مدت تعمیر و تغییر عرض خطوط آهن تا سواستوپول را تکمیل نمودند. این مسئله انتقال سریع تدارکات به خط مقدم را برای ورماخت ممکن ساخت. ارتش یازدهم ورماخت گلوله‌باران مواضع دشمن و تأسیسات بندری سواستوپول را از روز ۱۳ دسامبر آغاز کرد. تهاجم زمینی به جهت درگیر بودن تمامی بمب‌افکن‌های شیرجه‌ای سپاه ۸ هوایی "لوفت‌وافه" در بخش دیگری از خط مقدم، چند بار به تأخیر افتاد. فون مانشتاین با نگرانی از
چند بار به تأخیر افتاد. فون مانشتاین با نگرانی از رسیدن نیروی کمکی بیشتر به دشمن، در نهایت تصمیم به آغاز تهاجم به سواستوپول از روز ۱۷ دسامبر بدون پشتیبانی بمب‌افکن‌های شیرجه‌ای گرفت؛ چرا که وضعیت آب‌وهوایی به هر صورت این امکان را به "لوفت‌وافه" نمی‌داد. سپاه ۵۴ ورماخت از جانب شمالی و سپاه ۳۰ ورماخت از جانب شرقی به سمت شهر یورش بردند. تهاجم آلمانی‌ها که تقریباً بدون نیروی ذخیره و به صورت رو در رو انجام می‌گرفت، به خوبی پیش نرفت. ناهمواری‌های ارضی کار پیشروی را برای آن‌ها دشوارتر می‌ساخت. در این حال تنها
را برای آن‌ها دشوارتر می‌ساخت. در این حال تنها لشکر بیست و دوم پیاده‌نظام سپاه ۵۴ ورماخت که درگیر نبردهای پیشین نشده بود، با میزان کامل توان خود در شرایط مناسبی برای عملیات به سر می‌برد. این لشکر در عرض چند روز توانست از دو لایه نخست استحکامات دشمن بگذرد. عناصر پیشتاز لشکر بیست و دوم پیاده‌نظام ورماخت تا روز ۲۰ دسامبر فاصله کمی با ساحل شمالی خلیج سرورنایا داشتند. ارتفاعات این ناحیه دارای حساسیت ویژه‌ای قلمداد می‌شد و آلمانی‌ها می‌توانستند از آن شهر را مستقیماً زیر آتش توپخانه بگیرند. روز بعد لشکر آلمانی
زیر آتش توپخانه بگیرند. روز بعد لشکر آلمانی رخنه در مواضع لشکر چهلم سواره‌نظام شوروی در آخرین لایه دفاعی را آغاز کرد و خود را به تنها ۱ کیلومتری ساحل رساند. دقیقاً همین زمان نیروی کمکی ارتش سرخ در قابل تیپ مستقل ۷۹ تفنگ‌دار دریایی از راه رسید و اجازه پیشروی بیشتر به لشکر بیست و دوم پیاده‌نظام ورماخت که به انتهای توان خود رسیده بود، نداد. در روزهای آتی لشکر ۳۴۵ تفنگ‌دار شوروی نیز از تواپسه در قفقاز به این نقطه منتقل شد. تهاجم ارتش سرخ به شبه‌جزیره کرچ. در این حال ارتش یازدهم ورماخت برای محافظت از خط ساحلی
حال ارتش یازدهم ورماخت برای محافظت از خط ساحلی طولانی شبه‌جزیره در مقابل پیاده‌سازی نیرو توسط شوروی، یگان‌هایی را در طول آن مستقر کرده بود که امکان به‌کارگیری آن‌ها در تهاجم به سواستوپول وجود نمی‌داد. به هر صورت تمرکز اصلی فون مانشتاین بر سواستوپول بود و نیروهای دفاع ساحلی ورماخت حداقلی به حساب می‌آمدند. هنگامی که تلاش ارتش یازدهم ورماخت برای ورود به سواستوپول هنوز به مقصود نهایی خود نرسیده نبود، ارتش سرخ در قالب ضدحمله کلی که از ناحیه مسکو آغاز شده بود، با نیروهای ارتش پنجاه و یکم خود روز ۲۶ دسامبر
با نیروهای ارتش پنجاه و یکم خود روز ۲۶ دسامبر مجموعه‌ای حملات آبی-خاکی را علیه نقاط مختلفی از شبه‌جزیره کرچ در غرب کریمه به انجام رساند و در دو طرف شهر کرچ پیاده شد. دو روز بعد ارتش چهل و چهارم شوروی عملیات پیاده‌سازی دیگری این بار علیه فئودوسیا صورت داد. هدف این عملیات انهدام ارتش یازدهم ورماخت و پس گرفتن شبه‌جزیره کریمه بود. با عقب‌نشینی نیروهای ورماخت، ارتش سرخ شبه‌جزیره کرچ را تصرف کرد. فرماندهی عالی آلمان تهاجم به سواستوپول را روز ۳۱ دسامبر متوقف کرد تا مسئله نیروهای دشمن در فئودوسیا حل شود. جبهه
تا مسئله نیروهای دشمن در فئودوسیا حل شود. جبهه تازه‌تشکیل شده کریمه شوروی از روز ۲۷ فوریه تهاجمی به سمت غرب کریمه آغاز کرد. به هر صورت این تهاجم با دادن تلفات سنگین هیچ موفقیت عملیاتی خاصی حاصل نکرد اما موجب کاهش فشار آلمانی‌ها بر سواستوپول با انتقال نیرو به جبهه کرچ و فراهم آمدن فضای تنفس برای مدافعان در محاصره این شهر شد. ضد حمله فون مانشتاین به مواضع دشمن در شبه‌جزیره کرچ، موسوم به عملیات "تراپن‌یاگت" (شکار هوبره)، از روز ۸ مه آغاز شد. با وجود گریز آشفته ارتش‌های چهل و چهارم و پنجاه و یکم شوروی، نیروهای
ارتش‌های چهل و چهارم و پنجاه و یکم شوروی، نیروهای فون مانشتاین بیشتر قوای ارتش چهل و هفتم شوروی را بین خود و دریای آزوف به محاصره انداختند و تا روز ۱۴ مه خود را به کرچ رساندند. در جریان این ضدحمله جبهه کریمه شوروی در عرض تنها دوازده روز تقریباً تمامی تجهیزات سنگین و ۱۷۵ هزار تن از نیروهای خود را از دست داد. آماده‌سازی برای نبرد نهایی. برنامه‌ریزی ورماخت جهت تهاجم مجدد به سواستوپول و انتقال توپخانه سنگین محاصره بدین منظور، همزمان با درگیری‌های ناحیه کرچ صورت گرفت. ارتش یازدهم ورماخت پس از باز پس‌گیری کرچ با
گرفت. ارتش یازدهم ورماخت پس از باز پس‌گیری کرچ با سرعت زیادی بیشتر نیروهای خود را مجدداً به ناحیه سواستوپول منتقل کرد و تنها سپاه ۴۲ ورماخت با یک لشکر و چند یگان رومانیایی برای دفاع از شبه‌جزیره کرچ و ساحل جنوبی در آن باقی گذاشته شد. لشکر بیست و دوم زرهی ورماخت برای عملیات در بدنه اصلی خاک شوروی از کریمه خارج شد؛ به هر صورت این یگان با توجه به شرایط جغرافیایی، مناسب عملیات در ناحیه سواستوپول نبود. بدین ترتیب با وجود به‌کارگیری تعداد زیادی توپ تهاجمی، با توجه به نیاز به آن‌ها در تهاجم تابستانه در سایر نقاط
به نیاز به آن‌ها در تهاجم تابستانه در سایر نقاط خط مقدم، هیچ تانکی از ورماخت در نبرد نهایی بر سر سواستوپول استفاده نشد. ورماخت انواع مختلفی از قطعات توپخانه را بدین منظور به ناحیه اعزام کرد. این موارد شامل هویتزر‌های فوق سنگین ۳۰۵، ۳۵۰ و ۴۲۰ میلی‌متری و همچنین دو توپ ۶۰۰ میلی‌متری "کارل" و یک توپ ۸۰۰ میلی‌متری "دورا" می‌شد. "دورا" با شلیک گوله‌های هفت تنی قدرتمندترین قطعه توپخانه در جهان به حساب می‌آمد و برای کاربرد آن به ۴۱۲۰ خدمه نیاز بود. مجموعاً ۲۰۸ آتشبار شامل ۶۱۱ قبضه توپ در خط مقدمی به طول تنها ۳۴
شامل ۶۱۱ قبضه توپ در خط مقدمی به طول تنها ۳۴ کیلومتر متجمع شد. این با فاصله پرتراکم‌ترین قدرت آتشی بود که آلمانی‌ها تا بدین لحظه از جنگ در یک نقطه ایجاد می‌کردند. فرماندهی عالی ۳۰۶ توپخانه (Harko 306) تمامی این آتشبارهای توپخانه را هدایت می‌نمود. علاوه بر این گردان ۳۰۰ زرهی ورماخت مجهز به خودروهای تخریب "گولیات" در اختیار فون مانشتاین قرار گرفت. روز ۷ مارس مسئولیت دفاع ساحلی از ارتش یازدهم ورماخت به «افسر فرماندهی دریایی کریمه» منتقل شد. مدافعان نیز در این مدت بی‌کار ننشسته بودند و بر استحکامات خود