payamvha/North_RAG huggingface dataset:
محلی) و ملازمان آنها که از طبقه سامورایی بودند کشور ژاپن را از طریق سیستم قلمرورهای فئودالی اداره می‌کردند. اکثر جامعه ادو معمولاً به طبقات خرده‌دهقان‌پیشه، صنعتگران صنعتگران و بازرگان و گروه‌های مختلف نجس‌ها تقسیم شده بودند. باکوماتسو از ۱۸۵۳ به مخالفت فزاینده ای با بافت جامعه ادو منجر شد و پس از اصلاحات میجی در سال ۱۸۶۸ این سیستم برچیده شد. زمینه تاریخی. فئودالیسم، طبقه‌بندی اجتماعی و رده‌بندی صحیح ریز افراد در ژاپن مدت‌ها قبل از دوره ادو وجود داشته‌است، و شروع آن با از زمان اصلاحات تایکا در سال ۶۴۵ بعد
و شروع آن با از زمان اصلاحات تایکا در سال ۶۴۵ بعد از میلاد و آغاز سیستم حقوقی ریتسوریو است که از سیستم حقوقی سلسله تانگ چین الگو گرفته شده بود. این اصلاحات به دنبال یک کودتای مهم و ویرانگر توسط سوگا نو امیشی صورت گرفت، با این حوادث نه تنها خاندان‌های ژاپنی را نابود کرد، بلکه شکافی را در آیین بومی ژاپن، کو-شینتو، ایجاد کرد، و راه را برای تلفیق‌گرایی آیین بودایی-شینتو هموار کرد. اصلاحات تایکا «چسب قانونی» بود که برای خنثی کردن تلاش‌های آینده کودتا ضروری تلقی شد و سیستم ریتسوریو منجر به تشکیل کاست‌های ژاپنی
شد و سیستم ریتسوریو منجر به تشکیل کاست‌های ژاپنی بر پایه ریتسوریو در ژاپن شد. با این وجود، جنگ‌های مکرر و بی‌ثباتی سیاسی در قرن‌های بعدی ژاپن را آزار می‌داد و فرصت‌های بی شماری را برای غصب و بسیج مواضع در صفوف اجتماعی فراهم می‌کرد. ایده‌های کنفوسیوس‌گرایی از چین همچنین به عنوان یک الگو از نسخه‌های دقیق اجتماعی مورد توجه قرار گرفت. شوگون‌سالاری آشیکاگا هنگامی که بر ژاپن به عنوان یک شوگون‌سالاری (باکوفو) فئودال در دوره موروماچی از سال ۱۳۳۸ تا ۱۵۷۳ بر ژاپن حکومت می‌کرد، یک سیستم طبقاتی آزاد را ایجاد کرد. سقوط
می‌کرد، یک سیستم طبقاتی آزاد را ایجاد کرد. سقوط شوگون‌سالاری آشیکاگا از سال ۱۴۶۷ به دوره سنگوکو (یا «عصر دولت‌های متخاصم») که با وضعیت آشفتگی اجتماعی و جنگ داخلی مدام همراه بود انجامید. توکوگاوا ایه‌یاسو از خاندان توکوگاوا و ارتش شرقی او پس از نبرد سکیگاهارا در سال ۱۶۰۰، با شکست ارتش غربی تویوتومی هیده‌یوری و پایان دادن به جنگ‌های داخلی سنگوکو، به عنوان پیروز میدان درآمد. ایه‌یاسو شوگون‌سالاری توکوگاوا را به عنوان یک دولت جدید فئودالی ژاپن تأسیس کرد که در آن خودش شوگون بود. با این حال، ایه‌یاسو به خصوص در
خودش شوگون بود. با این حال، ایه‌یاسو به خصوص در مورد تحرک اجتماعی بسیار احتیاط می‌کرد، زیرا تویوتومی هیده‌یوشی، یکی از همسالان او و یک کانپاکو (مشاور سلطنتی) که قبل از او فرمانروای ژاپن شد، در طبقات پایین جامعه متولد شده بود و سپس و به قدرتمندترین شخصیت سیاسی ژاپن تبدیل شد. خاندان توکوگاوا سعی در از بین بردن هرگونه مخالفت احتمالی در سراسر جامعه ژاپن از بالا به پایین برای تحکیم حاکمیت خود داشت. سیستم طبقه‌بندی توکوگاوا. توکوگاوا با ارائه سامانه ای از طبقه‌بندی دقیق اجتماعی، اکثریت ساختار اجتماعی ژاپن را در
دقیق اجتماعی، اکثریت ساختار اجتماعی ژاپن را در یک سلسله‌مراتب از طبقات اجتماعی سازماندهی کرد. به ژاپنی‌ها طبق حرفه خود یک طبقه موروثی اختصاص داده شد که به‌طور مستقیم توسط فرزندان آنها به ارث می‌رسد و این طبقات نیز طبق سلسله مراتب خود طبقه‌بندی شده بودند. اشراف. امپراتور. امپراتور ژاپن حاکم رسمی ژاپن در راس سلسله مراتب طبقاتی توکوگاوا بود. با این حال، امپراتور فقط یک دوژور حاکم بود که به عنوان شکل] به‌عنوان منبعی برای اقتدار شوگون عمل می‌کرد. به امپراتور و دربار امپراتوری در کیوتو واقع در کیوتو، پایتخت رسمی
امپراتوری در کیوتو واقع در کیوتو، پایتخت رسمی ژاپن، عملاً هیچ قدرت سیاسی داده نشده بود اما اعتبار آنها شکست ناپذیر بود. اشراف درباری. اشراف درباری، کوگه، اشراف مدنی ژاپن و در مرتبهٔ دوم در سلسله مراتب طبقاتی توکوگاوا بودند. شبیه «امپراتور»، «کوگه» بسیار معتبر بود و در زمینه‌های فرهنگی نفوذ قابل توجهی داشت، اما قدرت سیاسی بسیار کمی داشت و فقط برای اهداف نمادین در خدمت کارمندان بود. شوگون. " شوگون " حاکم " دفاکتو " ژاپن و سوم در سلسله مراتب طبقاتی توکوگاوا بود. به‌طور رسمی، شوگون عنوانی برای یک ژنرال نظامی
به‌طور رسمی، شوگون عنوانی برای یک ژنرال نظامی برجسته از طبقه «سامورایی» بود که توسط امپراتور با وظیفه دولت ملی منصوب شده بود. در واقع، شوگون یک دیکتاتوری نظامی بود که فقط انتصاب اسمی امپراتور بود که نهایت قدرت سیاسی را در ژاپن داشت، سیاست خارجی، نظامی و حمایت از فئودال را کنترل می‌کرد. شوگون موقعیتی موروثی بود که توسط اعضای خاندان توکوگاوا که از فرزندان مستقیم توکوگاوا ایه‌یاسو بودند، اداره می‌شد. شوگون و دولت او باکوفو در شهر پایتخت شوگون‌سالاری توکوگاوا ادو (توکیوی امروزی) در ولایت موساشی واقع در ۳۷۰
ادو (توکیوی امروزی) در ولایت موساشی واقع در ۳۷۰ کیلومتری شرق کیوتو در منطقه کانتو مستقر بود. دایمیو. دایمیوها اربابان فئودال سامورایی و در رده چهارم در سلسله مراتب طبقاتی توکوگاوا بودند. دایمیوها اعضای عالی‌رتبه سامورایی بودند و مانند شوگون بیشتر قدرت سیاسی واقعی ژاپن را در اختیار داشتند. دایمیو مسئول و مدیر در اداره دامنه‌های شخصی بزرگ خود یا املاک فئودالی خود بودند، این قلمروهای فئودالی هان نام داشتند، که به عنوان بخش‌های اداری غیررسمی تقسیمات کشوری همزمان با استان‌های قانونی عمل می‌کرد. اگر در سیستم
با استان‌های قانونی عمل می‌کرد. اگر در سیستم مالیات توکوگاوا، ارزش قلمروی یک سامورایی ککوداکا با ۱۰٬۰۰۰ ککو (۵۰٬۰۰۰ بوشل) یا بیشتر ارزیابی می‌شد، یک مالک فئودالی به عنوان دایمیو (مالک بزرگ) در نظر گرفته می‌شد. دایمیو استقلال قابل توجهی داشت اما سیاست توکوگاوا در سانکین کوتای آنها را ملزم می‌کرد که هر ساله در ادو و قلمرو خود زندگی متناوب کنند. دایمیوها به شینپان که از بستگان خاندان توکوگاوا بودند و دایمیوهای فودای که قبل از نبرد سکیگاهارا به خاندان توکوگاوا پیوسته بودند و سرانجام دایمیوهای توزاما، کسانی که
پیوسته بودند و سرانجام دایمیوهای توزاما، کسانی که فقط پس از نبرد سکیگاهارا به توکوگاوا تسلیم شد، طبقه‌بندی می‌شدند. چهار طبقه اجتماعی. دولت توکوگاوا عمداً یک نظم اجتماعی به نام چهار طبقه جدید (شین نو کوشو) ایجاد کرد که کشور را به ثبات می‌رساند. چهار طبقه جدید مبتنی بر ایده‌های کنفوسیوس‌گرایی بود که از چین به ژاپن گسترش یافت و براساس ثروت یا سرمایه تنظیم نشده بود. با استفاده از این سیستم، باقی ماندهٔ غیر اشرافی جامعه ژاپن متشکل از سامورایی‌ها (士 shi)، دهقانان کشاورزی (農 nō)، صنعتگران (工 kō) و بازرگانان (商
کشاورزی (農 nō)، صنعتگران (工 kō) و بازرگانان (商 shō) بودند. سامورایی‌ها در رأس طبقات چهارگانه جامعه قرار می‌گرفتند زیرا آنها الگوی نظم و اخلاق والا را برای پیروی از دیگران ایجاد می‌کردند. هدف این سیستم تقویت موقعیت قدرت آنها در جامعه با توجیه جایگاه حاکم آنها بود. با این حال، «شین نو کوشو» به‌طور دقیق جایگاه راهبان بودایی و شینتو را مشخص نمی‌کند، آنان در خارج از دربار امپراتوری بودند و همچنین در طبقات چهارگانه نیز گنجانده نشدند. در برخی موارد، یک سامورایی رده پایین وضعیت کمی بهتری از یک دهقان می‌توانست
رده پایین وضعیت کمی بهتری از یک دهقان می‌توانست داشته باشد. با این وجود، ایجاد اختلاف بین طبقات به ویژه بین صنعتگران و بازرگانان در مناطق شهری، زمینه‌هایی را برای محدود کردن امتیازات و مسئولیت‌ها در طبقات مختلف را فراهم می‌کرد و حس نظم را به جامعه می‌داد. در عمل، به‌طور کلی روابط اجتماعی یکپارچه، به ایجاد ثبات سیاسی که دوره ادو را تعریف می‌کرد، کمک کرد. سامورایی. سامورایی‌ها (جنگجویان) در طبقه‌بندی نجیب‌زادگی در ژاپن در رتبه پنجم در سلسله مراتب طبقه‌بندی دولت توکوگاوا بودند. سامورایی‌ها حدود ۱۰٪ از جمعیت
توکوگاوا بودند. سامورایی‌ها حدود ۱۰٪ از جمعیت را تشکیل می‌دادند و به عنوان سرباز در استخدام ارباب در یک رابطه فئودالی ارباب و جنگجو فعالیت می‌کردند. طبقات دیگر از داشتن شمشیرهای بلند یا کاتانا منع شدند و حمل یک درازشمشیر و یک شمشیر کوتاه نماد طبقه سامورایی شد. با این حال، خدمات آنها تقاضای محدودی داشت زیرا دوره ادو عمدتاً از تهدیدهای خارجی و درگیری‌های داخلی بری بود. در عوض، سامورایی‌ها مهارت‌های جنگی خود را بیشتر به عنوان یک نوع هنر حفظ کردند تا جهت جنگیدن. به سامورایی‌ها کمک هزینه‌ای از جانب اربابشان
به سامورایی‌ها کمک هزینه‌ای از جانب اربابشان پرداخت می‌شد و این امر ارتباط آنها با پایگاه اقتصادی محدود می‌کرد. علاوه بر این، سامورایی‌ها نمی‌توانستند زمین داشته باشند، که به آنها مستقل از وظیفه درآمد می‌داد. سامورایی‌ها به‌طور کلی در اطراف قلعه ژاپنی متعلق به دایمیو زندگی می‌کردند، و یک شهر یا محیط شهری شکوفا را در وسط یک قلمرو ایجاد می‌کردند. طبقه‌بندی‌های اجتماعی در طبقه سامورایی‌ها وجود داشت: سامورایی‌های سطح بالا مستقیم به دایمیوی خود دسترسی داشتند و می‌توانستند معتمدترین موقعیت‌های خود را داشته
و می‌توانستند معتمدترین موقعیت‌های خود را داشته باشند، و برخی از آنها به سطحی از ثروت دست یافتند که به آنها اجازه می‌داد تا چندین ملازم سامورایی در خدمت خود داشته باشند. سامورایی‌های سطح میانی مواضع نظامی و دیوان‌سالاری را در اختیار داشتند و در صورت لزوم با دایمیوی خود ارتباط نیز برقرار می‌کردند. به سامورایی‌های سطح پایین به اندازه یک دستمزد کافی برای امرار معاش پرداخت می‌گردید و به عنوان نگهبان، پیام‌رسان و دفتریار کار می‌کردند. موقعیت‌های درون طبقه سامورایی عمدتاً ارثی بود و افراد با استعداد نمی‌توانستند
عمدتاً ارثی بود و افراد با استعداد نمی‌توانستند بالاتر از چند مرحله اجتماعی فراتر از تولد خود قرار بگیرند. دهقانان. خرده‌دهقان‌پیشه‌ها در رده سلسله مراتب طبقاتی توکوگاوا در رتبه ششم و از طبقه معمولی بودند. دهقانان از نظر توکوگاوا بسیار مهم بودند زیرا آنها مهمترین کالا، غذا خوراک را تولید می‌کردند. طبق فلسفه کنفوسیوس، جامعه بدون کشاورزی نمی‌توانست دوام بیاورد. زندگی برای دهقانان محدوده روستایی به کشاورزی در روستاها و اطراف آنها محدود بود. دهقانان به ندرت از روستاهای خود کوچ می‌کردند و سفرها و زیارت به مجوز
روستاهای خود کوچ می‌کردند و سفرها و زیارت به مجوز احتیاج داشت، اما جوانان گاهی به دنبال کار فصلی در خارج از روستای خود بودند. در نتیجه، مردم نسبت به افراد خارجی بسیار مشکوک بودند. پیوندهای اجتماعی که برای بقای کل روستا حیاتی است، از طریق جشنواره‌های فصلی نیز تقویت می‌شود. روستاها کاملاً جمعی بودند. فشارهای شدیدی برای انطباق وجود داشت و مجالی برای انحراف از عرف وجود نداشت. گرچه درگیری‌هایی وجود داشت، اما آنها به عنوان اخلال در نظم روستا شناخته می‌شدند و تا آنجا که ممکن بود محدود می‌شدند. طبقه دهقان مالک
آنجا که ممکن بود محدود می‌شدند. طبقه دهقان مالک زمین بود، اما حقوق مالیات دادن به این زمین به اربابان محلی داده شد. دهقانان تلاش می‌کردند تا در عین اینکه غذای کافی برای خود تولید کنند و از عهده پرداخت مالیات نیز برآیند. دهقان می‌توانستند مقدار نسبتاً زیادی ثروت جمع کنند اما به دلیل ارتباط با زمین در همان طبقه باقی می‌ماند. خانواده‌های ثروتمندتر و خانواده‌هایی که زمین خود را داشتند و مالیات می‌پرداختند، بسیار بالاتر در نظر گرفته می‌شدند و از نفوذ سیاسی بیشتری در امور روستاها برخوردار بودند. با این حال، بقای
در امور روستاها برخوردار بودند. با این حال، بقای روستا به هر خانوار بستگی داشت که برای رفع فشار مالیاتی و غلبه بر بلایای طبیعی مانند قحطی با یکدیگر همکاری کنند. در طول حکومت شوگون سوم توکوگاوا ایه‌میتسو، کشاورزان مجاز به خوردن دانه‌ای از برنج‌هایی که رشد می‌کردند نبودند. آنها مجبور بودند همه چیز را به دایمیوی خود تحویل دهند و سپس منتظر بمانند تا او مقداری به عنوان خیرات به او پس بدهد. صنعتگران. صنعت‌گر‌ان هفتم رتبه در سلسله مراتب طبقاتی توکوگاوا و دومین طبقه معمولی بودند. صنعتگران زیر دهقانان قرار
طبقه معمولی بودند. صنعتگران زیر دهقانان قرار می‌گرفتند زیرا تولیدکننده بودند اما کالاهای غیر ضروری تولید می‌کردند. صنعتگران به‌طور معمول در مناطق شهری زندگی می‌کردند و تا سال ۱۸۰۰ ممکن است ۱۰٪ از جمعیت ژاپن در مناطق بزرگ شهری زندگی کنند، که یکی از بالاترین سطح در جهان در آن زمان بود. دایمیوها و سامورایی‌های هیچ کالایی را تولید نمی‌کردند، اما آنها از مازاد مالیات زمین استفاده می‌کردند تا مصارف خود را تأمین کنند. نیازهای آنها توسط صنعتگران برآورده شد، آنها به اطراف قلعه‌ها نقل مکان کردند و محدود به زندگی در
اطراف قلعه‌ها نقل مکان کردند و محدود به زندگی در محله خود بودند. بازرگانان. بازرگانان در رده سلسله مراتب طبقاتی توکوگاوا در رتبه هشتم و سوم از کلاس مردم عادی بودند. بازرگانان در انتهای سیستم طبقاتی رسمی قرار می‌گرفتند زیرا کالایی تولید نمی‌کردند و به دلیل وضعیت پایین آنها مجبور به شلوغ کردن کالاهای محلی و منطقه ای می‌شدند. بازرگانان، مانند صنعتگران، معمولاً در محله‌های خود در شهرها زندگی می‌کردند. در دوره ادو، علی‌رغم موقعیت اجتماعی، بازرگانان به‌طور فزاینده ای قدرت می‌گرفتند و بازرگانان برتر از احترام
ای قدرت می‌گرفتند و بازرگانان برتر از احترام خاصی برخوردار بودند، اوساکا و بعداً ادو طبقه بازرگان تمرکز داشتند. خانه‌های بازرگان ثروتمند برای سازماندهی توزیع‌کنندگان و در اختیار داشتن انحصارات قانونی پدید آمدند. با رشد ثروتشان، بازرگانان می‌خواستند دارایی خود را به همان روشی که سامورایی مصرف می‌کند مصرف و به نمایش بگذارند، اما قوانین آنها را از این کار آشکارا بازمی‌داشت. نجس‌ها. در زیر طبقه بازرگان جوامع مختلفی وجود داشتند که در سیستم رسمی طبقاتی توکوگاوا گنجانده نشده بودند. این افراد نجس‌ها بودند که به یک
نشده بودند. این افراد نجس‌ها بودند که به یک دلیل یا دلیل دیگر از جامعه اکثریت ژاپن خارج بودند و به‌طور آشکاری در سطح جامعه مورد تبعیض قرار می‌گرفتند. بوراکومین. بوراکومین مردمی در ژاپن بودند که شغل آنها نجس یا آلوده به مرگ تلقی می‌شد، مانند اعدام‌کنندگان (جلادان)، دست‌اندرکاران کار کفن و دفن، کارگران کشتارگاه، قصابها و دباغان. این مشاغل در مذهب شینتو کِه‌گاره (آلوده) به‌شمار می‌آمد؛ و در دوره ادو، بدنامی اجتماعی بودن یک بوراکومین به یک وراثت تبدیل شد. بوراکومین‌ها گرچه از مردم عادی بودند، قربانی استراسیزم
گرچه از مردم عادی بودند، قربانی استراسیزم شدید بودند و در روستاها یا محله‌های گتو (مخصوص به خود) و به دور از بقیه مردم زندگی می‌کردند. خارجیان. اقلیت‌های قومی در ژاپن به‌طور کلی از سیستم طبقاتی مستثنی بودند، اگرچه افراد خاصی از آنان در خدمت شوگون یا دایمیو بودند. سیاست انزواطلبانه توکوگاوا در ساکوکو ورود بیشتر خارجی‌ها را به ژاپن ممنوع کرده بود. نقش زنان. زندگی یک زن ژاپنی با توجه به موقعیت اجتماعی خانواده اش بسیار متفاوت بود. انتظار می‌رفت زنان در خانواده‌های سامورایی تسلیم مردان سرپرست خانوار خود شوند،
سامورایی تسلیم مردان سرپرست خانوار خود شوند، اما با افزایش سن، در صورت فوت شوهرشان می‌توانند به عضویت در رتبه‌بندی خانواده درآیند. به کودکان دستور داده شد که حتی به عنوان بزرگسال به هر دو والدین احترام بگذارند. زنان از طبقات پایین به دلیل انتظارات اجتماعی، محدودیت کمتری داشتند و می‌توانستند نقشی اساسی در تجارت خانواده داشته باشند. از زنان دهقان انتظار می‌رفت که کارهای منزل را صبح زود قبل از کار در مزارع با اقوام مرد خود انجام دهند و بدون توجه به سن، اعضای مهم خانواده خود بودند. ازدواج براساس جذابیت عاشقانه
خانواده خود بودند. ازدواج براساس جذابیت عاشقانه نبود. خانواده‌ها سعی کردند از ازدواج به عنوان راهی برای افزایش جایگاه اجتماعی خود یا در میان گروه‌های ثروتمند، برای افزایش نفوذ و دارایی‌های خود استفاده کنند. اغلب اوقات، ازدواج بین دو خانواده با وضعیت برابر اتفاق می‌افتد. باکرگی زنان در ازدواج در طبقات سامورایی مهم بود اما برای طبقات پایین بسیار کم‌اهمیت بود. پس از ازدواج، زنان درگرفتن شریک جنسی اضافی محدود شدند. با این وجود مردان طبقات بالا می‌توانستند زنان دیگری را اختیار کنند و با زنان مجرد نیز رابطه
دیگری را اختیار کنند و با زنان مجرد نیز رابطه برقرار کنند. طلاق معمول بود و زنی از یک خانوار فقیر خیلی راحت می‌توانست شوهرش را ترک کند و به خانواده اصلی خود برگردد. فروپاشی. بنیان جامعه ادو نظم اجتماعی پایدار آن بود، اما تغییر در جامعه ژاپن طی دو قرن آینده شروع به به چالش کشیدن سیستم توکوگاوا کرد. افزایش شهرنشینی و افزایش مصرف‌گرایی باعث شد ثروت در خارج از طبقه سامورایی متمرکز شود، و علی‌رغم افزایش هزینه کالاها، هزینه‌های ثابت آنها افزایش نیاورد. هزینه سنگین آداب معاشرت اجتماعی باعث شد بسیاری از
هزینه سنگین آداب معاشرت اجتماعی باعث شد بسیاری از سامورایی‌ها وام‌دار خانواده‌های بازرگان شهری ثروتمند شوند. بازرگانان، از ترس نقض قوانینی که امتیازات را برای طبقه سامورایی محدود می‌کرد، در نمایش مال خود محدود شدند. برخی از محققان ژاپنی شروع به زیر سؤال بردن عقاید کنفوسیوسی کردند که بنیان جامعه ادو را ایجاد کرد. فناوری جدید که بهره‌وری را افزایش می‌داد، به برخی از خانواده‌های دهقان اجازه تولید مازاد غذا را می‌داد و درآمد قابل ملاحظه‌ای را ایجاد می‌کرد که می‌توانست برای حمایت از مشاغل فراتر از کشاورزی
که می‌توانست برای حمایت از مشاغل فراتر از کشاورزی استفاده شود. برخی از دهقانان نیز به همسایگان ثروتمند خود بدهکار شدند و خانواده‌های بیشتری مالکیت زمین‌های خود را از دست دادند. این کینه ای را برانگیخت که گاهی به خشونت علیه صاحبان خانه و نخبگان روستا منجر می‌شد. در سال ۱۸۵۳، در آغاز باکوماتسو هنگامی که قدرتهای غربی از برتری تکنولوژیکی خود برای گرفتن امتیازات از شوگون‌سالاری توکوگاوا و بستن معاهدات نابرابر استفاده کردند، جامعه ادو به‌طور فزاینده‌ای مورد انتقاد مردم ژاپن قرار گرفت. بسیاری از مردم ژاپن از جمله
مردم ژاپن قرار گرفت. بسیاری از مردم ژاپن از جمله اعضای سامورایی شروع به سرزنش شوگون‌سالاری توکوگاوا به علت «عقب ماندگی» ژاپن و تحقیر ناشی از آن کردند. یک جنبش نوسازی که طرفدار لغو فئودالیسم و بازگشت قدرت به دربار امپراتوری بود، سرانجام شوگون‌سالاری توکوگاوا را تحت عنوان اصلاحات میجی در سال ۱۸۶۸ سرنگون کرد. دولت جدید، دولت میجی یا امپراتوری ژاپن به زودی سیستم طبقاتی توکوگاوا که ویژگی جامعه ادو بود را لغو کرد. طبقات کوگه و دایمیو با امتیازات و تبعیض طبقاتی که الیگارشی میجی را تشکیل می‌داد، در طبقه اشرافی
که الیگارشی میجی را تشکیل می‌داد، در طبقه اشرافی کازوکو ادغام شدند. بیشتر سامورایی‌های باقیمانده که به کازوکو تبدیل نشدند، به عنوان شیزوکو، یک طبقه متمایز و بدون امتیازات طبقاتی که صرفاً یک عنوان در ثبت دولت بود، تعیین شدند. عوام و بوراکومین‌ها بدون محدودیت یا تمایز برای شغل خود در یک طبقه عادی قرار گرفتند، گرچه بوراکومین‌ها همچنان با تبعیض مشابه جامعه ادو روبرو بود.
ال‌پی-۱۲ () آگونیست انتخابی و قوی گیرنده ۷ سروتونین ، و گیرندهٔ D2 دوپامین است. این دارو برای پژوهش دربارهٔ اثرات گیرنده ۷ سروتونین در پدیده‌هایی چون «واژ دردی» یا درد حاصل از یک محرک غیر آسیب‌رسان (Allodynia) و «پردردی» (Hyperalgesia) به‌کار می‌رود.
اِن-متیل‌سروتونین () یک آلکالوئید تریپتامین و مشتق شیمیایی سروتونین است که در آن یک گروه متیل در آلکیل آمین جای دارد. این ماده در گیاهان، حیوانات و قارچ‌ها یافت شده‌است که از آن میان می‌توان به کوهوش سیاه، فلفل ژاپنی، قورباغه شکم سبز-طلایی و قارچ‌های سمی آمانیتا اشاره کرد. اِن-متیل‌سروتونین به گیرنده ۷ سروتونین و گیرندهٔ متصل شده و خواص آگونیستی از خود نشان می‌دهد. این ماده همچنین می‌تواند در نقش بازدارنده بازجذب سروتونین ظاهر شود.
فدله جنتیله (؛ ۲۸ ژانویه ۱۹۰۸ – ۱۶ دسامبر ۱۹۹۳) بازیگر اهل ایتالیا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "شورش گارد پرتورین"، "عروسی خون"، "یک توپ و یازده مرد"، "ده فرمان"، "معشوقه پنهانی"، "ناپل همیشه ناپل است" و "هیرود بزرگ" اشاره کرد.
فرانچسکو پائولانتونی (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایتالیا است. زندگی‌نامه. پائولانتونی در ناپل به دنیا آمد و بازیگری را در آکادمی ملی هنرهای نمایشی سیلویو دامیکو در رم آموخت، سپس در اواخر دهه ۱۹۷۰ به عنوان بازیگر صحنه تئاتر دراماتیک فعالیت خود را آغاز کرد. در سال ۱۹۸۷ به عنوان کمدین در برنامه متنوع رنتسو آربوره به نام «"همه برگردید به عقب"» اولین بار حضور یافت، اما موفقیت واقعی او در سال ۱۹۹۶ با برنامه تلویزیونی گروه جالاپا به نام «"هرگز نگویید گل"» و بعدها با شرکت در برنامه تلویزیونی «"طرفداران… فوتبال"» به دست
در برنامه تلویزیونی «"طرفداران… فوتبال"» به دست آمد. پائولانتونی همچنین در فیلم‌ها فعال است و با کارگردانانی چون پائولو ویردزی، ماریو مارتونه، کریستینا کومنچینی و سابینا گوتسانتی همکاری کرده است. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "آغوش و بوسه" و "همه مردان بی‌کفایت" اشاره کرد.
فرانچسکو پائو (؛ زادهٔ فوریهٔ ۱۹۵۴) بازیگر اهل ایتالیا است. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "ساتیریکون" اشاره کرد. زندگی‌نامۀ مختصر. پائو در سن ۱۴ سالگی توسط جان لوئیجی پولیدورو در فیلم "ساتیریکون" انتخاب شد، که در آن نقش گیتون جوان را بازی می‌کرد که توسط انکولپیوس (دن باکی) به رابطه جنسی اغوا می‌شود. تنها هفت سال بعد بود که او به بازیگری بازگشت؛ پس از حضوری کوتاه در نمایش پلیتسیوتسکی "پسران روم خشن" و سرانجام، در سال ۱۹۷۸، در کمدی سکسی «"سه پسرعموی من"». او بعداً در تجارت املاک و مستغلات
پسرعموی من"». او بعداً در تجارت املاک و مستغلات مشغول به کار شد.
سوپر جام فوتبال آلمان ۲۰۰۸ که به دلیل حامی مالی این رقابت، با نام سوپرجام T-Home شناخته می‌شود نسخه‌ای غیررسمی از سوپر جام فوتبال آلمان بود که در تاریخ ۲۳ ژوئیه ۲۰۰۸ با حضور دو تیم بایرن مونیخ به عنوان قهرمان بوندس‌لیگا و جام حذفی فوتبال آلمان در فصل ۰۸–۲۰۰۷ و بروسیا دورتموند به عنوان نایب‌قهرمان جام حذفی فوتبال آلمان ۰۸–۲۰۰۷ برگزار شد. این بازی به میزبانی ورزشگاه سیگنال ایدونا پارک در شهر دورتموند برگزار شد. دورتموند با پیروزی ۲–۱، این عنوان غیررسمی را بدست آورد.
فرانکو کیلمی (؛ – ) بازیگر، صداپیشه و مدیر دوبلاژ اهل ایتالیا بود. او دوبلور الیور فورد دیویس، ویتوریو دوسه، رابرت لوجا و جیمز ارل جونز بوده و بابت دوبلهٔ کارتون‌های کودکان به‌ویژه پوکاهانتس، و گوژپشت نتردام شهرت داشت.
فرانکو دِ رُزا (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایتالیا است. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "یانکی" اشاره کرد.
فرانکو لاتینی (؛ – ) بازیگر، صداپیشه و مدیر دوبلاژ اهل ایتالیا بود. وی یکی از برجسته‌ترین دوبلورهای کارتون در ایتالیا محسوب می‌شد. فرانکو لاتینی دوبلور استن لورل در چندین فیلم لورل و هاردی بود که در آنها، کارلو کوروکولو به‌جای اولیور هاردی صحبت می‌کرد. وی دوبلور ایتالیایی اصلی شخصیت‌های دانلد داک و تام گربه هم بود. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "برای عشق… برای افسون…" اشاره نمود.
لائورا لاتینی (؛ – ) صداپیشه اهل ایتالیا بود. وی بین سال‌های ۱۹۹۰ تا ۲۰۱۲ میلادی فعالیت می‌کرد. وی دوبلور کاترین هایگل، تورا برچ، کایلر لی، رجینا هال، جنیفر لاو هیوت، شارلوت گنسبور و هیلاری سوانک بود. او در سن ۴۲ سالگی بر اثر ابتلا به سرطان در رم درگذشت.
فولویو مینگوتسی (؛ – ) بازیگر اهل ایتالیا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "هفت ضربدر هفت"، "پیرینوی باحال"، "شب‌های گرم دکامرون"، "دو قلب، یک نیایشگاه"، "اینگرید فاحشه خیابانی"، "سوسپیریا"، "چهار مگس روی مخمل خاکستری"، "پرنده‌ای با بال‌های بلورین"، "گربه نه‌دم"، "بادی به غرب می‌رود"، "ساتیریکون"، "آدوا و دوستان"، "پدیده"، "قرمز تیره"، "تخم چشم"، "زن ضربدر هفت"، "ظلمت"، "کورلئونه" و "پلی متل" اشاره کرد.
گائتانو وارکازیا (؛ – ) بازیگر و صداپیشه اهل ایتالیا بود. وی دوبلور رسمی ایتالیایی میکی‌ماوس از سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۵ بود. او همچنین دوبلور ایتالیایی تیریون لنیستر در سریال بازی تاج‌وتخت، ساول گودمن در سال گودمن و کریس توب در دکتر هاوس بود.
منطقه بوک واقع در شمال غربی دئگو، کره جنوبی است. این استان در شمال با شهرستان چیلگوک همسایه است. منطقه بوک ۹۵.۴۶ کیلومتر مربع مساحت و ۴۵۰,۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
پورتا دِ پالماز ، نام دروازهٔ شهر باداخوس، اسپانیا است که در سال ۱۵۵۱ میلادی ساخته‌شد. پورتا دِ پالماز، دروازهٔ بزرگ حصاری بود که در گذشته دور شهر را احاطه کرده‌بود. امروزه این بنا یکی از جاذبه‌های گردشگری شهر باداخوس را تشکیل می‌دهد.
کلیسای سنت آگوستین که معمولاً به عنوان کلیسای پائوای شناخته می‌شود، یک کلیسای کاتولیک رومی در منطقه ایلوکوس شمالی فیلیپین است. ساخت این کلیسا در سال ۱۷۱۰ به اتمام رسیده‌است. کلیسای پائوای به دلیل معماری متمایز با پشت بندهای بزرگش در مجاورت ساختمان مشهور است. این کلیسا در سال ۱۹۷۳ توسط دولت فیلیپین و در سال ۱۹۹۳ توسط میراث جهانی یونسکو به عنوان یک گنجینه فرهنگی ملی از کلیساهای باروک فیلیپین ثبت شد. تاریخ. اولین سابقه تاریخی این منطقه به سال ۱۵۹۳ برمی گردد، و در سال ۱۶۸۶ به یک کلیسای مستقل تبدیل شد. ساختمان
در سال ۱۶۸۶ به یک کلیسای مستقل تبدیل شد. ساختمان کلیسای در حال حاضر در ۱۶۹۴ آغاز شده و در سال ۱۷۱۰ متوقف شده بود توسط برادر روحانی پدر آنتونیو استاویو در ۱۸۹۶ تکمیل گشت. . برخی از قسمت‌های این کلیسا در زلزله‌های ۱۸۶۵ و ۱۸۸۵ آسیب دید اما بعداً به ابتکار بانوی اول ایملدا مارکوس مرمت شد. معماری. کلیسای پائوآی اولین نمونه فیلیپینی از معماری باروک اسپانیایی است. این نوع از معماری با الگوبرداری از معماری باروک بوده و با توجه به شرایط لرزه‌شناسی کشور تطبیق داده می‌شود. این به دلیل بروز زلزله‌های فراوان در منطقه
این به دلیل بروز زلزله‌های فراوان در منطقه فیلیپین بود. همچنین در ساختمان اثراتی از سبک معماری جاوه ای نیز مشاهده می‌گردد. پشت‌بندها. بارزترین ویژگی کلیسای پائوای ۲۴ پشت‌بند عظیم در حدود ضخامت در کناره‌ها و پشت ساختمان کلیسا است. این پشت بندها احتمالاً برای جلوگیری از تخریب ساختمان توسط زلزله بنا گردیده‌اند. دیوارها. دیواره‌های آن از سنگهای مرجانی بزرگ در قسمت تحتانی و از آجر در سطح بالایی ساخته شده‌است. ملات مورد استفاده در کلیسا شامل شن و آهک با عصاره نیشکر است که با برگهای انبه، چرم و کاه برنج جوشانده
است که با برگهای انبه، چرم و کاه برنج جوشانده می‌شود. دیوارهای آن سبک معماری جاوه ای را نشان می‌دهد. نما. نمای سنگی به صورت متمایل به جلو ساخته شده‌است. ویژگی‌های معماری گوتیک نیز از طریق استفاده از ریزه کاری‌ها نیز وجود دارد. نما در سطح پایین از آجر و در سطح بالا از سنگ‌های مرجانی ساخته شده‌است. برج ناقوس. در مجاورت نما، یک برج ناقوس سه طبقه ساخته شده‌است که جدا از ساختمان کلیسا در سمت راست ساخته شده‌است و شبیه پاگودا می‌باشد. احداث برج ناقوس در سال ۱۷۹۳ آغاز شد. این مرکز به عنوان پایگاه دیدبانی انقلابیون
شد. این مرکز به عنوان پایگاه دیدبانی انقلابیون فیلیپینی علیه اسپانیایی‌ها در سال ۱۸۹۸ و چریک‌های فیلیپینی علیه سربازان ژاپنی در طول جنگ جهانی دوم استفاده گردید. این برج همچنین به عنوان نمادی برای محلی‌ها ارزشمند است. در هنگام برگزاری مراسم ازدواج ناقوس این کلیسا به صدا در می‌آید. مرمت. چندین پروژه برای مرمت کلیسای پائوای توسط سازمانهای دولتی و غیردولتی تاکنون انجام پذیرفته‌است. دولت محلی ایلوکوس نورته با صدور قطعنامه ای به دنبال بازسازی صومعه کلیسا است که اکنون ویرانه است. پروژه حفاظت از نمای خارجی کلیسا
اکنون ویرانه است. پروژه حفاظت از نمای خارجی کلیسا توسط کمیسیون حفاظت میراث فرهنگی فیلیپین (NHCP) در سه‌ماهه دوم سال ۲۰۱۹ آغاز شد و در ژوئن سال ۲۰۲۰ به پایان رسید. تمرکز این پروژه بر روی نمای سنگی بیرونی ساختمان بود. برای جلوگیری از فرسایش سنگ و از بین رفتن دوغاب آهک، پوشش گیاهی پدید آمده در طی زمان از قسمتهای خارجی حذف شد. تعمیرات اساسی در پلکان برج ناقوس انجام گردید و کل سیستم سقف نیز بازسازی شد. تعمیرات داخلی ساختمان هنوز ادامه دارد و انتظار می‌رود تا پایان سال ۲۰۲۰ به پایان برسد. ثبت. طبق فرمان شماره
سال ۲۰۲۰ به پایان برسد. ثبت. طبق فرمان شماره ۲۶۰ ریاست جمهوری فیلیپین، کلیسای پائوآی در سال ۱۹۷۳ توسط دولت فیلیپین به عنوان یک گنجینه فرهنگی ملی شناخته شد. هم چنین این کلیسا به همراه کلیسای سن آگوستین مانیل و چند کلیسای دیگر فیلیپین در ۱۱ دسامبر ۱۹۹۳ به عنوان میراث جهانی یونسکو ثبت شدند.