payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آغاز کرد که طی چهار روز نیروهای عراقی را کاملاً از کویت بیرون راند. پس از آزادی، سازمان ملل، تحت قطعنامه ۶۸۷ شورای امنیت سازمان ملل، مرز عراق و کویت را بر اساس توافقات ۱۹۳۲ و ۱۹۶۳ بین دو کشور مشخص کرد. در نوامبر ۱۹۹۴، عراق به‌طور رسمی مرز تعیین‌شده توسط سازمان ملل با کویت را پذیرفت که در قطعنامه‌های شورای امنیت سازمان ملل قطعنامه ۷۷۳ شورای امنیت سازمان ملل (۱۹۹۲) و قطعنامه ۸۳۳ (۱۹۹۳) توضیح داده شده بود. در جریان و پس از جنگ خلیج فارس، خروج فلسطینیان از کویت رخ داد. در زمان اشغال عراق، بیش از ۲۰۰ هزار
کویت رخ داد. در زمان اشغال عراق، بیش از ۲۰۰ هزار فلسطینی به دلیل آزار و اذیت و تهدید توسط نیروهای امنیتی عراق و اخراج از مشاغل خود تحت‌تأثیر نفوذ عراق، از کویت گریختند. پس از جنگ خلیج فارس، مقامات کویت نزدیک به ۲۰۰ هزار فلسطینی را در سال ۱۹۹۱ تحت فشار قرار دادند تا کویت را ترک کنند. این اقدام در پاسخ به همسویی یاسر عرفات، رهبر فلسطینی، و ساف با صدام حسین، دیکتاتور عراقی و مهاجم به کویت، صورت گرفت. فلسطینیانی که از کویت فرار کردند، اکثراً شهروندان اردنی بودند. پس از آزادی کویت. پس از آزادی، کویت به یکی از
پس از آزادی کویت. پس از آزادی، کویت به یکی از شرکای نزدیک نظامی ایالات متحده، بریتانیا و فرانسه تبدیل شد. کویت در سپتامبر ۱۹۹۱ یک توافق‌نامه ده‌ساله همکاری دفاعی با ایالات متحده و سپس با بریتانیا و فرانسه امضا کرد. همکاری‌های دفاعی با ایالات متحده، بریتانیا و فرانسه شامل آموزش در کشورهای خارجی و برگزاری تمرین‌های نظامی مشترک در خاک کویت است. توافق با ایالات متحده شامل دسترسی به بندرها، ذخیره‌سازی تجهیزات نظامی و انجام آموزش‌ها و تمرین‌های مشترک می‌شود. این توافق به‌صورت رسمی شامل استقرار پرسنل نظامی ایالات
به‌صورت رسمی شامل استقرار پرسنل نظامی ایالات متحده در کویت نبود، چرا که ۱۵۰۰ نفر از پرسنل آمریکایی باقی‌مانده پس از جنگ خلیج فارس، قرار بود ظرف چند ماه خاک کویت را ترک کنند. در سال ۱۹۹۲، نیروهای مسلح کویت ساختار مشترک واحدهای مختلف خود را آغاز کردند. در همان سال، هواپیماهای جنگنده مک‌دانل داگلاس اف/ای-۱۸ هورنت تحویل داده شد و به خدمت رسمی نیروی هوایی کویت درآمد. بحران اکتبر ۱۹۹۴ با عراق. در سال ۱۹۹۴، نیروهای مسلح کویت با آغاز بحران خلع‌سلاح عراق در اکتبر، وارد پنجمین مرحله آماده‌باش خود شدند و نیروی هوایی
پنجمین مرحله آماده‌باش خود شدند و نیروی هوایی کویت قرارداد دریافت سامانه موشکی "استار بورست" را امضا کرد. در سال ۱۹۹۵، خودروی زرهی شنی‌دار "دیزرت واریر" و سامانه "ام‌بی-۳۰ اسمرچ" وارد خدمت ارتش کویت شدند. در سال ۱۹۹۶، تانک اصلی میدان نبرد "ام۱آی۲ آبرامز" و خودروی جنگی پیاده‌نظام بی‌ام‌پی-۳ وارد خدمت کویت شدند. در همین سال، دانشکده فرماندهی و ستاد مشترک «مبارک عبدالله» (به عربی: کلیة مبارک العبدالله للقیادة و الأرکان المشترکة - دولة الکویت) به یادبود سپهبد مبارک عبدالله الجابر الصباح (۱۹۳۴–۱۹۸۷) افتتاح شد.
عبدالله الجابر الصباح (۱۹۳۴–۱۹۸۷) افتتاح شد. عملیات «ضربت صحرا» (۱۹۹۶). پس از عملیات «ضربت صحرا» در سال ۱۹۹۶، کویت با استقرار دائمی یک گروه عملیاتی گردان ایالات متحده در خاک خود موافقت کرد. این چرخش‌های ارتش ایالات متحده تحت عنوان عملیات «اقدام ذاتی» (که بعدها در ۱ اکتبر ۱۹۹۹ به عملیات «بهار صحرا» تغییر نام داد) و تمرین‌های «ایگر میس» سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده، تمرین‌های مشترکی با نیروهای زمینی کویت و سایر شرکای ائتلافی برگزار کردند. علاوه بر این، نیروهای عملیات ویژه ایالات متحده طی تمرین‌های
نیروهای عملیات ویژه ایالات متحده طی تمرین‌های «آیریس گلد» برای آموزش و کمک به سایر واحدهای نظامی کویت حضور داشتند. در سال ۱۹۹۷، نیروهای مسلح کویت سامانه موشکی سطح‌به‌هوای "ام‌آی‌ام پاتریوت" را وارد خدمت نیروی هوایی کویت کردند. عملیات «روباه صحرا» (۱۹۹۸). در سال ۱۹۹۸، نیروهای مسلح کویت تغییرات سازمانی در زنجیره فرماندهی بین رئیس ستاد کل و معاونان مختلف وی ایجاد کردند. در همان سال، نیروهای مسلح کویت وارد ششمین مرحله آماده‌باش خود شدند، این آماده باش همزمان با بمباران عراق در دسامبر ۱۹۹۸ بود که میان ایالات
با بمباران عراق در دسامبر ۱۹۹۸ بود که میان ایالات متحده، بریتانیا و عراق انجام شد. پنجاهمین سالگرد ارتش کویت (۱۹۹۹). در سال ۱۹۹۹ و در دوره حکومت شیخ جابر الاحمد الجابر الصباح، ستاد کل ارتش کویت پنجاهمین سالگرد جوبیلی طلایی نیروهای مسلح کویت را تحت رهبری فرمانده کل قوا، امیر کویت و با هدایت رئیس ستاد کل جشن گرفت. ناوهای جنگی زرهی تازه سفارش داده شده، به نیروی دریایی و گارد ساحلی کویت تحویل داده شده و مستقیماً به خدمت درآمدند. جنگ جهانی علیه تروریسم (۲۰۰۱ تاکنون). پس از آغاز جنگ علیه تروریسم با کمپین‌های
تاکنون). پس از آغاز جنگ علیه تروریسم با کمپین‌های نظامی که به دنبال حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ به ایالات متحده انجام شد، کویت توسط رئیس‌جمهور ایالات متحده، جورج دبلیو بوش، به‌عنوان یکی از پانزده کشور متحد اصلی غیرناتو اعلام شد. در طول جنگ عراق، نیروهای نظامی کویت نقش مهمی در حمایت از عملیات‌های لجستیکی نیروهای مسلح ایالات متحده که در عراق مشغول عملیات نظامی بودند، ایفا کردند. پنجاهمین سالگرد نیروی هوایی کویت (۲۰۰۳). در ماه مه ۲۰۰۳، نیروی هوایی کویت پنجاهمین سالگرد جوبیلی طلایی خود را تحت رهبری فرمانده کل قوا و
جوبیلی طلایی خود را تحت رهبری فرمانده کل قوا و امیر کویت جشن گرفت. پنجاهمین سالگرد گارد امیری کویت (۲۰۱۱). در ژوئن ۲۰۱۱، گارد امیری کویت پنجاهمین سالگرد جوبیلی طلایی خود را تحت رهبری فرمانده کل قوا و امیر کویت جشن گرفت. پنجاهمین سالگرد نیروی دریایی کویت (۲۰۱۱). در نوامبر ۲۰۱۱، نیروی دریایی کویت پنجاهمین سالگرد جوبیلی طلایی خود را تحت رهبری فرمانده کل قوا و امیر کویت جشن گرفت. مداخله ۲۰۱۵ در یمن. نیروهای مسلح کویت در پی مداخله به رهبری عربستان سعودی در یمن (۲۰۱۵) که توسط ائتلافی از کشورهای عربی، از جمله
(۲۰۱۵) که توسط ائتلافی از کشورهای عربی، از جمله کویت انجام شد، به حالت آماده‌باش درآمدند. کویت با اعزام هواپیماهای نیروی هوایی خود در این عملیات مشارکت کرد. نیروهای مسلح، گارد ملی کویت، پلیس کویت و اداره آتش‌نشانی کویت برنامه‌های دفاعی را برای تقویت تدابیر امنیتی داخلی فعال کردند. این تدابیر شامل افزایش امنیت در اطراف تأسیسات نفتی در کویت و خارج از آن نیز می‌شد. پنجاهمین سالگرد گارد ملی کویت (۲۰۱۷). در ژوئن ۲۰۱۷، گارد ملی کویت پنجاهمین سالگرد جوبیلی طلایی خود را تحت رهبری فرمانده کل قوا، امیر کویت و با
خود را تحت رهبری فرمانده کل قوا، امیر کویت و با هدایت شیخ سالم العلی الصباح جشن گرفت.
نبرد روال () یک نبرد در دریای بالتیک در خارج شهر روال (تالین امروزی) میان کشورهای سوئد و روسیه در ۱۳ مه ۱۷۹۰ رخ داد که با پیروزی کشور روسیه همراه بود. نبرد روال یک پیروزی چشمگیر برای روسیه بود. سوئدی‌ها دو کشتی جنگی را از دست دادند، و با وجود برتری عددی تقریباً دو برابر مجبور به عقب‌نشینی شدند. تلفات سوئدی ۵۱ کشته، ۸۱ زخمی و ۲۵۰ اسیر و تلفات روسیه ۸ کشته و ۲۷ زخمی بود. منابع معاصر از تلفات روسیه شامل ۴ کشته، ۷ نفر زخمی شدید و ۱۸ زخمی سطحی، به‌همراه به اسارت درآمدن دست کم ۴۰۰ ملوان، سرباز و افسر سوئدی و
درآمدن دست کم ۴۰۰ ملوان، سرباز و افسر سوئدی و احتمالاً ۱۳۰ کشته خبر دادند.
موریس اشلی (؛ زادهٔ ) استادبزرگ شطرنج، نویسنده و گزارشگر جاماییکایی—آمریکایی است. او در سال ۱۹۹۹ مقام استادبزرگی را دریافته کرده و تبدیل به اولین شطرنج‌باز سیاه‌پوستی شد که به مقام استادبزرگی می‌رسد. اشلی همچنین به‌عنوان یک گزارشگر مسابقات مهم شطرنج شناخته‌شده‌است. او پیش از این سال‌ها یک معلم شطرنج بود. در ۱۳ آوریل سال ۲۰۱۶، طی مراسمی به اشلی و استادبزرگ شطرنج گاتا کامسکی جایگاهی در تالار مشاهیر شطرنج ایالات متحده داده شد.
چوب خط یک مجموعه تلویزیونی طنز به کارگردانی حمید بهرامیان و تهیه‌کنندگی منصور سهراب‌پور محصول سال ١٣٩٩ می‌باشد. که اولین قسمت از این مجموعه از ١۴ اسفند ١٣٩٩ از شبکه سه سیما پخش شد و در ۲۹ اسفند ۱۳۹۹ به پایان رسید. خلاصه داستان. فرخ فرخنده مسافری که از خارج از کشور به وطن باز می‌گردد و همزمان با رسیدنش مشکلات زیادی سر راهش قرار میگیرد پلمپ خانه،خراب شدن دستگاه کارخانه،اخراج شدنش از کارخانه و...
فهرستی از حاکمان اموی عراق در زیر آمده‌است. بررسی. در سده‌های میانه، عراق منطقه‌ای دربرگیرنده بخش‌های پایینی میانرودان بود و از دید اندازه و شکل تقریباً برابر با سرزمین بابل باستان بود که از شمال غربی به الجزیره، از شمال به آذربایجان از شمال شرقی به ناحیه جبال، از خاور به اهواز، از جنوب شرقی به دریای فارس (خلیج فارس) و در جنوب غربی به صحرای عربستان محدود بود. در ساختار اداری خلافت اموی، سرزمین عراق در آغاز یک استان یگانه نبود. بلکه میان فرمانداران شهرهای پادگانیِ بصره و کوفه تقسیم می‌شد. این دو شهر برای
پادگانیِ بصره و کوفه تقسیم می‌شد. این دو شهر برای نخستین بار در سال ۶۷۰ میلادی زمانی که خلیفه معاویه بن ابی سفیان کنترل هر دو را به زیاد بن ابیه سپرد، با هم در یک استان جای گرفتند. پس از مرگ زیاد دو شهر به‌طور جداگانه اداره شدند، اما خلفای بعدی باز به این ترکیب یگانه دست زدند و پس از زمان عبدالملک بن مروان، همهٔ عراق معمولاً در دست یک فرماندار در یک استان یگانه بود. فرماندار عراق فردی نیرومند در رده‌بندی اداری دولت بنی امیه بود. افزون بر خود عراق، این فرماندار مسئولیت آن دسته از سرزمین‌های امپراتوری را نیز
مسئولیت آن دسته از سرزمین‌های امپراتوری را نیز که نیروهای بصره یا کوفه گشوده بودندشان، به دوش داشت؛ از جمله اهواز، ناحیه جبال، فارس، کرمان، خراسان، سگستان، مکران، ایالت سند و جرجان افزون بر این به وی اختیاراتی در استان‌های خاوری عربستان یعنی بحرین، یمامه و عمان نیز داده می‌شد. روی‌هم‌رفته، این استان‌ها نزدیک به نیمی از کل امپراتوری را دربرمی‌گرفتند و بخش چشم‌گیری از درآمدی که از سوی دولت مرکزی در دمشق گردآوری می‌شد را تولید می‌کردند. فرماندار قدرت گماشتن و برداشتن فرمانداران زیردست در هر یک از این شهرهای
برداشتن فرمانداران زیردست در هر یک از این شهرهای نام‌برده را داشت و هریک از فرمانداران زیردست وی، به جای خلیفه، مستقیماً به وی گزارش می‌دادند. کسانی که به فرمانداری عراق گماشته می‌شدند، همگی در زمان تصدی مسئولیت خود در این استان اقامت می‌گزیدند. در زمان زیاد بن ابیه، بصره و کوفه به عنوان پایتخت دوقلو نقش‌آفرینی می‌کردند و فرماندار در هر سالِ فرمانداری خود، در هر دو شهر نشیمن می‌گزید. بعداً بصره به عنوان شهر اصلی استان، کوفه را کنار زد و تا پایان سده هفتم به عنوان مرکز فرمانداری نقش‌آفرینی کرد. فرماندار
به عنوان مرکز فرمانداری نقش‌آفرینی کرد. فرماندار پرآوازه حجاج بن یوسف ثقفی دستور ساخت شهرک پادگانی سومی را به نام واسط را داد که سپس از آن به عنوان محل اقامت خود تا پایان زندگی بهره برد. پس از آن، واسط اغلب از سوی فرمانداران به عنوان محل اقامت اصلی‌شان استفاده می‌شد، اگرچه آنها به‌طور پراکنده به اقامت در شهرهای دیگر مانند کوفه و حیره نیز ادامه می‌دادند. عراق تا سال ۷۴۹/۷۵۰، هنگامی که سپاهی عباسی واسط را محاصره کرد و واپسین فرماندار عراق، یزید بن عمر فزاری را وادار به تسلیم کرد، به عنوان یک استان اموی باقی
وادار به تسلیم کرد، به عنوان یک استان اموی باقی ماند. عباسیان پس از پیروزی بر بنی امیه، فرمانداری عراق را برهم زدند و روش گماشتن فرمانداران جداگانه برای مناطق جداگانه را از سر گرفتند. فهرست فرمانداران. تنها نام فرماندارانی که همزمان کنترل بصره و کوفه را در دست داشتند در فهرست زیر آمده‌است.
حمله به وزارت دفاع استونی در ۱۱ اوت ۲۰۱۱ توسط یک فرد ارمنستانی به نام کارن درامبیان انجام شد که وی پس از به کار انداختن چندین ماده منفجره، در یک درگیری با پلیس به ضرب گلوله کشته شد. در ۱۱ اوت ۲۰۱۱، در حدود ساعت ۱۵:۰۰ به وقت محلی، درامبیان وارد ساختمان وزارت دفاع استونی در مرکز تالین شد در حالی که مسلح به یک تپانچه با حدود ۱۰۰ گلوله و یک کیسه حاوی ده تا پانزده ماده منفجره بود. او در سالن ورودی شروع به تیراندازی و بمب‌های دودی را منفجر کرد اما نتوانست از دروازه امنیتی عبور کند و وارد فضای داخلی ساختمان شود.
امنیتی عبور کند و وارد فضای داخلی ساختمان شود. در آن زمان ساختمان توسط نیروهای دفاع ملی استونی محافظت می‌شد. وی دو نفر از جمله یک نگهبان امنیتی را به طور موقت به گروگان گرفت. در یک عملیات مشترک که توسط پلیس و سرویس امنیت داخلی استونی انجام شد واحد کی-کوماندو پلیس به ساختمان حمله کرد و پس از تبادل آتش درامبیان کشته شد. وزیر دفاع مارت لار در آن زمان در ساختمان نبود. کارن درامبیان (, ,) زاده ۲۶ ژوئیه ۱۹۵۴ در شهر ایروان بود که در سال ۱۹۹۳ تابعیت کشور استونی را به دست آورده بود. وی دانش‌آموخته رشته حقوق بود و
به دست آورده بود. وی دانش‌آموخته رشته حقوق بود و یک مؤسسه حقوقی را در شهر ماردو اداره می‌کرد. درامبیان از همسرش طلاق گرفته بود و در سال ۲۰۱۱ با مشکلات مالی روبه‌رو شده بود و آپارتمان وی توسط دادگاه فروخته شده بود. او در سال ۲۰۰۷ وکیل لاریسا نشتشادیمووا سخنگوی "گروه نوچنوی دوزور" بود که اتهام وی درگیری با پلیس در جریان وقایع شب برنزی بود.
این مقاله در مورد واقع‌گرایی (هنر) جنبش هنری قرن نوزدهم است. برای ناتورالیسم (هنر) ناتورالیسم یا رئالیسم در هنر، به رئالیسم (هنرها) مراجعه کنید. برای دیگر کاربردها، رئالیسم (ابهام‌زدایی) را ببینید. رئالیسم یک حرکت هنری است که در دههٔ ۱۸۴۰، حدوداً در زمان انقلاب ۱۸۴۸ در فرانسه ظهور کرد. از اوایل قرن نوزدهم، رمانتیسیسم که بر ادبیات و هنر فرانسه تسلط داشت، توسط رئالیست‌ها رد شد و رئالیسم علیه درام جنبش رمانتیک و موضوع عجیب و غریب و هیجان گرایی اغراق‌آمیز قیام کرد. با این وجود، سعی داشت افراد و موقعیتهای واقعی
با این وجود، سعی داشت افراد و موقعیتهای واقعی و معاصر را با درستی و صحت به تصویر بکشد، و از جنبه‌های ناخوشایند زندگی اجتناب نکند. این جنبش بر موضوعات و اتفاقات غیر واقعی که قبلاً در کارهای هنری رد شده بودند، تمرکز داشت. آثار رئالیستی (واقع گرایانه) مردم را از همه طبقات در موقعیت‌هایی به وجود می‌آورد که در زندگی عادی به وجود می‌آیند، و اغلب منعکس کننده تغییرات ایجاد شده توسط انقلاب‌های صنعتی و تجاری هستند. رئالیسم بیش از آن که شامل نمایش‌های ایده‌آل جهان باشد، بیشتر به چگونگی به وجود آمدن چیزها در دیدگاه
بیشتر به چگونگی به وجود آمدن چیزها در دیدگاه توجه داشت. با معرفی عکاسی - محبوبیت این گونه آثار «واقع گرایانه» به عنوان یک منبع تصویری جدید که باعث ایجاد تمایل در مردم برای تولید نمایش‌هایی می‌شود که از نظر عینی واقعی به نظر می‌رسند، افزایش یافت. رئالیسم در هنر فرانسه از حدود سال ۱۸۴۰ تا اواخر قرن نوزدهم شکوفا شد و به دنبال ارائه دیدگاهی واقعی و عینی از زندگی معاصر و اتفاقات آن زمان بود. رئالیست‌ها موضوعات و موقعیت‌های روزمره را در محیط‌های معاصر به تصویر می‌کشند و سعی می‌کنند افراد از همه طبقات اجتماعی را
و سعی می‌کنند افراد از همه طبقات اجتماعی را به روشی مشابه به تصویر بکشند. از پالت‌های تیره رنگ زمین برای نادیده گرفتن زیبایی و ایده‌آل سازی که معمولاً در هنر یافت می‌شد، استفاده شد. این جنبش جنجال برانگیخت زیرا به‌طور هدفمند از ارزشهای اجتماعی و طبقات بالا انتقاد می‌کرد و همچنین ارزشهای جدید همراه با انقلاب صنعتی را مورد بررسی قرار می‌داد. واقع گرایی به دلیل تلاش برای تلفیق زندگی مدرن و هنر در کنار یکدیگر، به عنوان گسترده‌ای از جنبش هنر مدرن شناخته می‌شود. از آرمان‌گرایی کلاسیک و احساسات گرایی و درام
از آرمان‌گرایی کلاسیک و احساسات گرایی و درام رمانتیک به‌طور مساوی جلوگیری شد و اغلب عناصر نامرغوب و نامرتب موضوعات صاف یا حذف نمی‌شدند. رئالیسم اجتماعی بر به تصویر کشیدن طبقه کارگر و برخورد با آنها با همان جدیت طبقات دیگر هنر تأکید دارد، اما رئالیسم، به عنوان پرهیز از مصنوعی بودن، در درمان روابط انسانی و عواطف نیز از اهداف رئالیسم بود. رفتار افراد با روشی قهرمانی یا احساسی به همان اندازه رد شد. رئالیسم به عنوان یک جنبش هنری توسط گوستاو کوربت در فرانسه هدایت می‌شد. این اثر در سراسر اروپا گسترش یافت و برای
می‌شد. این اثر در سراسر اروپا گسترش یافت و برای بقیه قرن و فراتر از آن تأثیرگذار بود، اما همان‌طور که در جریان اصلی نقاشی پذیرفته شد، به عنوان اصطلاحی برای تعریف سبک هنری کمتر مورد استفاده قرار می‌گیرد. پس از ورود امپرسیونیسم و جنبش‌های بعدی که اهمیت برس کشی دقیق توهمی را پایین می‌آورد، معمولاً اشاره به استفاده از سبک نقاشی سنتی و تنگ‌تر صورت می‌گرفت. این برای تعدادی از جنبش‌ها و روندهای بعدی هنر مورد استفاده قرار گرفته‌است، برخی شامل نمایش دقیق توهمی، مانند فوتورئالیسم، و برخی دیگر به تصویر کشیدن موضوع
فوتورئالیسم، و برخی دیگر به تصویر کشیدن موضوع «رئالیستی» به معنای اجتماعی، یا تلاش برای هر دو. جنبش رئالیسم از اواسط قرن نوزدهم و به عنوان واکنشی به نقاشی رمانتیسیسم و تاریخ آغاز شد. به نفع به تصویر کشیدن زندگی «واقعی»، نقاشان رئالیست از کارگران معمولی و افراد عادی در محیط‌های عادی به عنوان سوژه برای کارهای خود استفاده می‌کردند. نمایندگان اصلی رئالیسم گوستاو کوربت، ژان فرانسوا میلت، هونوره داومیر و ژان باتیست کامیل کروت بودند. ژول باستین-لپاژ "با آغاز ناتورالیسم" ارتباط نزدیکی دارد، یک سبک هنری که از مرحله
ارتباط نزدیکی دارد، یک سبک هنری که از مرحله بعدی جنبش رئالیسم ظهور می‌کند و ورود امپرسیونیسم را بشارت می‌دهد. رئالیست‌ها از جزئیات تصحیح نشده موجود زندگی معمولی معاصر که همزمان با ادبیات ناتورالیست معاصر امیل زولا، هونوره دو بالزاک و گوستاو فلوبر است استفاده کردند. کوربت طرفدار برجسته رئالیسم بود و او نقاشی تاریخ عامه پسند را که در آکادمی هنری مورد حمایت دولت مورد علاقه قرار گرفت، به چالش کشید. نقاشی‌های پیشگامانه او "دفن در اورنانز" و "سنگ شکن ها" مردم عادی از منطقه زادگاه او را به تصویر می‌کشد. هر دو
عادی از منطقه زادگاه او را به تصویر می‌کشد. هر دو نقاشی روی بومهای عظیمی ساخته شده‌اند که به‌طور معمول برای نقاشی‌های تاریخ استفاده می‌شوند. اگرچه کارهای اولیه کوربت از شیوه‌های پیشرفته استادان قدیمی مانند رامبراند و تیسیان الگوبرداری می‌کرد، اما پس از سال ۱۸۴۸ او یک سبک جسورانه و ظریف را با الهام از چاپ‌های معروف، علائم مغازه‌ها و سایر کارهای صنعتگران عامیانه به کار برد. در "سنگ‌شکن‌ها"، اولین نقاشی او برای ایجاد جنجال، کوربت از سنت چوپانی نمایندگی افراد انسانی در هماهنگی با طبیعت دوری جست. در عوض، او دو
در هماهنگی با طبیعت دوری جست. در عوض، او دو مرد را نشان داد که در کنار یک جاده بی سنگ و سنگی قرار گرفته‌اند. پنهان کردن چهره آنها بر ماهیت غیرانسانی بودن کار یکنواخت و تکراری آنها تأکید دارد. فراتر از فرانسه. جنبش رئالیست فرانسه در سایر کشورهای غربی دارای معادلات سبک شناختی و ایدئولوژیکی بود که تاحدودی بعد رشد کرد. جنبش رئالیست در فرانسه با شورشی علیه حمایت رسمی قدرتمند از نقاشی تاریخ مشخص می‌شد. در کشورهایی که حمایت نهادی از نقاشی تاریخ کمتر حاکم بود ، انتقال از سنت‌های موجود نقاشی ژانر به رئالیسم چنین
از سنت‌های موجود نقاشی ژانر به رئالیسم چنین انشعابی را نشان نداد. یک جنبش مهم رئالیستی فراتر از فرانسه، گروه Peredvizhniki یا "Wanderers" در روسیه بود که در دهه ۱۸۶۰ تشکیل شد و از سال ۱۸۷۱ نمایشگاه‌هایی را ترتیب داد، شامل بسیاری از رئالیست‌ها مانند هنرمند ژانر واسیلی پرو، هنرمندان منظره ایوان شیشکین، الکسی ساوراسوف و آرخیپ کویندجی، ایوان کرامسکوی پرتره، هنرمند جنگ واسیلی ورشچاگین، هنرمند تاریخی واسیلی سوریکوف و به ویژه ایلیا رپین که به گفته بسیاری مشهورترین هنرمند روسی قرن نوزدهم است. تأثیر کوربت در آلمان
هنرمند روسی قرن نوزدهم است. تأثیر کوربت در آلمان به شدت احساس می‌شد، جایی که رئالیست‌های برجسته شامل آدولف منزل، ویلهلم لیبل، ویلهلم تروبنر و ماکس لیبرمن بودند. لایبل و چند نقاش جوان آلمانی دیگر در سال ۱۸۶۹ هنگامی که کوربت از مونیخ بازدید کرد تا آثار خود را به نمایش بگذارد و شیوه نقاشی خود را از طبیعت نشان دهد، ملاقات کردند. در ایتالیا هنرمندان گروه ماکیایولی صحنه‌های رئالیستی از زندگی روستایی و شهری را نقاشی کردند. مکتب لاهه واقع گرایانی در هلند بودند که سبک و مضمون آنها به شدت بر کارهای اولیه ونسان ون
سبک و مضمون آنها به شدت بر کارهای اولیه ونسان ون گوگ تأثیر گذاشت. در انگلیس هنرمندانی مانند جیمز ابوت مک نیل ویستلر آمریکایی و همچنین هنرمندان انگلیسی فورد مادوکس براون، هوبرت فون هرکومر و لوک فیلدس با نقاشی‌های واقع گرایانه که با مسائل اجتماعی و به تصویر کشیدن دنیای «واقعی» روبرو شدند، موفقیت زیادی کسب کردند. در ایالات متحده، وینسلو هومر و توماس ایکینز واقع گرایان و پیشگامان مهم مکتب اشکان، یک جنبش هنری اوایل قرن بیستم بودند که بیشتر در شهر نیویورک مستقر بود. مدرسه اشکان شامل هنرمندانی چون جورج بلووز و
بود. مدرسه اشکان شامل هنرمندانی چون جورج بلووز و رابرت هنری بود و به تعریف رئالیسم آمریکایی در گرایش به تصویر کشیدن زندگی روزمره افراد فقیرتر جامعه کمک کرد. بعداً در آمریکا، اصطلاح رئالیسم تعاریف و تطبیق‌های مختلف جدیدی به دست آورد هنگامی که جنبش به سورئالیسم آمریکا برخورد کرد و رئالیسم جادویی از جنبش رئالیسم فرانسه در دهه ۱۹۳۰ ایجاد شد و در دهه ۱۹۵۰ "واقع گرایی جدید" ایجاد شد. این جنبش فرعی هنر را وجودی می‌دانست که به خودی خود در تقابل با نمایش‌های دنیای واقعی است. در آمریکای امروزی، هنر رئالیسم به‌طور
واقعی است. در آمریکای امروزی، هنر رئالیسم به‌طور کلی به عنوان هر چیزی که در هنر انتزاعی قرار نگیرد در نظر گرفته می‌شود، بنابراین شامل بیشتر هنرهایی است که واقعیت‌ها را به تصویر می‌کشد.
کلیسای جامع سن سامسون ()، یکی از قدیمیترین کلیساهای شهر سن پترزبورگ است. آن در ناحیه ویبورگ، حومه شمالی شهر قرار دارد و نامش را به خیابانی به همین نام داده‌است. گفته می‌شود در این کلیسا بود که کاترین دوم روسیه با گریگوری پوتمکین مخفیانه در سال ۱۷۷۴ ازدواج کرد. کلیسای سنگی با برج ناقوس بر محل کلیسای چوبی ای قرار دارد که به افتخار سامسون غریب نواز در سال ۱۷۱۰ ساخته شده بود. در روز جشن تقدیس آن قدیس بود که پتر کبیر در نبرد پلتاوا بر کارل دوازدهم سوئد پیروز شد. کلیسای حال حاضر در زمان حکومت آنای روسیه ساخته شد.
حال حاضر در زمان حکومت آنای روسیه ساخته شد. اگرچه هیچ سندی از نام معمار کلیسای جامع وجود ندارد، اما گمان برده می‌شود که این اثر از دومنیکو ترتزینی بوده باشد. این کلیسای جامع که در ابتدا فقط با یک گنبد مرکزی ساخته شده بود، در سال ۱۷۶۱ با افزودن چهار قبه به سبک سنتی روسی تغییر یافت. کلیسای جامع به مناسبت دویستمین سالگرد پیروزی پلتاوا به‌طور کامل بازسازی شد. در این زمان بود که کلیسا به درجه کلیسای جامع ارتقا یافت. این کلیسا در دهه ۱۹۳۰ توسط شوروی منحل شد و ساختمان به یک انبار تبدیل شد. در اواخر دهه ۱۹۷۰ مرمت
به یک انبار تبدیل شد. در اواخر دهه ۱۹۷۰ مرمت و در سال ۲۰۰۰ به عنوان موزه بازگشایی شد.
شب برنزی () که با نام شورش آوریل و رویدادهای آوریل نیز شناخته می‌شود به شورش‌ها و درگیری‌هایی در کشور استونی گفته می‌شود که در سال ۲۰۱۱ پیرامون جابه‌جایی سرباز برنزی تالین، یادبود جنگ جهانی دوم شوروی رخ داد گفته می‌شود. بسیاری از مردم استونیایی سرباز برنزی را در مرکز شهر نمادی از اشغال شوروی و سرکوب می‌دانستند. در همان زمان، این بنا دارای ارزش نمادین قابل توجهی برای جامعه بزرگ قومی روس بوده که نه تنها نماد پیروزی شوروی بر آلمان نازی در جنگ جهانی دوم است، بلکه ادعای آنها برای داشتن حقوق برابر در استونی بوده.
ادعای آنها برای داشتن حقوق برابر در استونی بوده. در میان جنجال‌های سیاسی، در آوریل ۲۰۰۷، دولت استونی آماده‌سازی نهایی را برای جابجایی مجسمه و دفن مجدد بقایای مربوطه، با توجه به حکم سیاسی دریافت شده از انتخابات قبلی (برگزار شده در مارس ۲۰۰۷) آغاز کرد. اختلاف نظر در مورد مناسب بودن این اقدام منجر به اعتراضات و شورش‌های گسترده‌ای همراه با غارت شد، که به مدت دو شب ادامه داشت، که بدترین وضعیت در استونی از زمان اشغال مجدد شوروی در سال ۱۹۴۴ بود. در طی این شورش‌ها، یک آشوبگر روسی کشته شد. در ساعات اولیه صبح ۲۷
یک آشوبگر روسی کشته شد. در ساعات اولیه صبح ۲۷ آوریل ۲۰۰۷، پس از اولین شب آشوب، دولت استونی تصمیم گرفت در یک نشست اضطراری بلافاصله مکان یادبود را جابجا کند. بعدازظهر روز بعد، سازه سنگی نیز برچیده شد. از بعد از ظهر ۳۰ آوریل، مجسمه بدون سازه سنگی در گورستان نیروهای دفاعی تالین قرار داده شد. مراسم افتتاحیه مجسمه منتقل شده در ۸ مه، روز پیروزی در اروپا برگزار شد.
فَرنَه‌بازو یکم (به ؛ نویسه‌گردانی: "Farnabāzu"؛ زبان یونانی باستان: ؛ نویسه‌گردانی: Pharnábazos) از دودمان فَرناکی و ساتراپ فریگیه هلسپونت در دوران شاهنشاهی هخامنشی بود. او شخصیتی بسیار مبهم است، تقریباً همیشه در کنار پدرش آرتاباز یکم ذکر می‌شود. وی ممکن است بین سال‌های ۴۵۵ و ۴۳۰ پ.م. به عنوان ساتراپ جانشین پدر شده باشد، اما این احتمال نیز وجود دارد که پسرش، فارناک دوم به‌طور مستقیم جانشین آرتاباز یکم شده باشد. دودمان فارناکیان. حکمرانان دودمان فارناکیان و زمان خدمتشان به ترتیب عبارتند از:
سو ته‌جی اَند بویز یا سو تایجی اند بویز (، ) گروه موسیقی اهل کرهٔ جنوبی بود که از سال ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۶ به فعالیت می‌پرداخت. سه عضو این گروه سو ته‌جی، یانگ هیون سوک و لی جونو، ژانرهای مختلف موسیقی عامه‌پسند غربی را در آثار خود به کار گرفتند. سو ته‌جی اند بویز موفقیت چشمگیری داشت و با پیشگام شدن در استفاده از رپ در موسیقی پاپ کره و گنجاندن نقد اجتماعی در آثارش علی‌رغم فشار از سمت کمیته‌های اخلاق و سانسور، موجب تغییر در صنعت موسیقی کرهٔ جنوبی شد. گروه در سال‌های ۱۹۹۲ و ۱۹۹۳، جایزهٔ بزرگ مراسم جوایز موسیقی سئول را
و ۱۹۹۳، جایزهٔ بزرگ مراسم جوایز موسیقی سئول را دریافت کرد. به گزارش "بیلبورد" در آوریل ۱۹۹۶، سه آلبوم نخست گروه هر کدام بیش از ۱٫۶ میلیون و آلبوم چهارم نزدیک دو میلیون کپی فروش داشت و هر چهار آلبوم جزو بودند.
اسکیت پانک (همچنین به عنوان اسکیت‌کور و اسکیت راک نیز شناخته می‌شود) یک زیرسبک موسیقی پانک راک است که در دهه ۱۹۸۰ میلادی در ایالات متحده آمریکا ظهور کرد. این سبک از موسیقی با فرهنگ ورزش اسکیت‌بورد ارتباط تنگاتنگی دارد و اغلب در ویدیوهای اسکیت‌بورد و مسابقات اسکیت‌سواری استفاده می‌شود. تأثیرات. اسکیت پانک تأثیر قابل توجهی بر موسیقی پانک راک و فرهنگ اسکیت‌بوردینگ داشته است. این سبک موسیقی به عنوان موسیقی متن بسیاری از ویدیوهای اسکیت‌بورد و مسابقات اسکیت‌سواری استفاده شده است و به ترویج و محبوبیت این ورزش کمک
استفاده شده است و به ترویج و محبوبیت این ورزش کمک کرده است. اسکیت پانک همچنین الهام‌بخش بسیاری از گروه‌های موسیقی در سراسر جهان بوده است و به شکل‌گیری سبک‌های دیگری مانند پاپ پانک کمک کرده است.
راجر ماد ( ; – ) روزنامه‌نگار، خبرنگار آمریکایی و گوینده اخبار تلویزیون برنامه‌های سی‌بی‌اس نیوز و ان‌بی‌سی نیوز بود. او همچنین مجری اصلی کانال هیستوری بود. پیش از این، ماد علاوه براین آخر هفته‌ها و روزهای هفته گوینده جایگزین خبر عصر سی‌بی‌اس و همچنین مجری برنامه روزهای هفته اخبار شب ان‌بی‌سی و مجری برنامه‌های تلویزیونی دیدار با رسانه‌های تلویزیون ان‌بی‌سی و تلویزیون آمریکن آلماناک بود. ماد در دوران حرفه‌ای خود جایزه پیبادی، جایزه جوان شورنستین به خاطر گزارشگری برجسته‌اش در واشینگتن و همچنین پنج جایزه امی
برجسته‌اش در واشینگتن و همچنین پنج جایزه امی را تصاحب کرد. دوران جوانی و فعالیت حرفه‌ای. ماد در واشینگتن، دی.سی. به دنیا آمد. پدرش، جان کوستکا دومنیک ماد، پسر یک کشاورز تنباکو بود و به عنوان نقشه‌بردار در سازمان زمین‌شناسی ایالات متحده آمریکا کار می‌کرد. مادرش، ایرما آیریس هریسون، دختر یک کشاورز و ستوان نیروی پرستاری ارتش ایالات متحده آمریکا و همچنین یک پرستار در بخش فیزیوتراپی در مرکز پزشکی والتر رید نیروی زمینی بود، وی در همین مکان با پدر راجر آشنا شد. راجر در مدارس دولتی واشینگتن، دی.سی. تحصیل کرد و در