payamvha/North_RAG huggingface dataset:
است و "Z"0 امپدانس مشخصه است. بزرگتر شدن قطر هادی داخلی باعث کاهش "R" و کاهش اتلاف می‌شود. از طرف دیگر، "Z"0 به نسبت قطر رساناهای بیرونی و داخلی ("D"r) بستگی دارد و با افزایش قطر رسانای داخلی کاهش می‌یابد و در نتیجه تلفات را افزایش می‌دهد. مقدار مشخصی از "D"r وجود دارد که تلفات برای آن حداقل است و معادل ۳٫۶ می‌باشد. برای یک کواکسیال با دی‌الکتریک هوا این مطابق با یک امپدانس مشخصه ۷۷ اهم است. کواکسیال تولید شده در طول جنگ لوله عایق‌بندی شده با هوا بود و این مسئله برای مدتی در همین حالت باقی ماند. نیاز دوم
مسئله برای مدتی در همین حالت باقی ماند. نیاز دوم برای دستیابی به حداکثر توان است و یک مورد مهم برای رادار بود. این همان شرط کمترین تلفات نیست زیرا توان انتقالی معمولاً با ولتاژ شکست دی‌الکتریک محدود می‌شود. با این حال، از نظر نسبت قطرهای رسانا تعامل مشابهی وجود دارد. ساخت یک رسانا داخلی بسیار بزرگ منجر به عایق نازکی می‌شود که در ولتاژ پایین‌تر شکسته می‌شود. از طرف دیگر، ساختن رسانا داخلی بسیار نازک باعث شدت میدان الکتریکی بالاتر در نزدیکی رسانای داخلی می‌شود (زیرا همان انرژی میدان در اطراف سطح رسانای
می‌شود (زیرا همان انرژی میدان در اطراف سطح رسانای کوچک‌تر جمع می‌شود) و دوباره ولتاژ شکست را کاهش می‌دهد. نسبت ایده‌آل، "D"r، برای انتقال بیشینه توان ۱٫۶۵ و مطابق با امپدانس مشخصه ۳۰ اهم در هوا است. امپدانس ۵۰Ω میانگین هندسی این دو مقدار است. و سپس به یک تعداد کامل مناسب گرد شده. در حالی که کابل ۳۰Ω به دلیل قابلیت‌های انتقال توان بسیار مطلوب است، اما هرگز در تولید تجاری نبوده‌است زیرا اندازه بزرگ هادی داخلی تولید را دشوار می‌کند. این در مورد با ۷۷ اهم نیست. کابل با امپدانس اسمی ۷۵Ω از اوایل ارتباطات از راه
کابل با امپدانس اسمی ۷۵Ω از اوایل ارتباطات از راه دور به دلیل ویژگی کمی تلفات آن استفاده شده‌است. طبق گفته استفان لمپن از سیم و کابل بلدن، ۷۵Ω به جای ۷۷ اهم به عنوان امپدانس اسمی انتخاب شد، زیرا به اندازه استاندارد سیم ای‌دبلیوجی برای رسانای داخلی مطابقت داشت. برای کابل‌های ویدیویی کواکسیال و رابط‌ها ۷۵Ω اکنون امپدانس اسمی تقریباً استاندارد جهانی است. بلندگوها. امپدانس بلندگو در مقایسه با سایر مؤلفه‌های صوتی نسبتاً کم نگه داشته می‌شود تا توان صوتی مورد نیاز بدون استفاده از ولتاژهای زیاد دور از دسترس (و به
بدون استفاده از ولتاژهای زیاد دور از دسترس (و به طرز خطرناک) قابل انتقال باشد. رایج‌ترین امپدانس اسمی بلندگوها ۸ اهم است. همچنین از ۴Ω و ۱۶ اهم هم استفاده می‌شود یک بار متداول ۱۶Ω اکنون بیشتر برای درایورهای فشرده‌سازی فرکانس بالا محفوظ است، زیرا انتهای فرکانس بالا طیف صوتی معمولاً به توان زیادی برای بازتولید احتیاج ندارد. اسیلوسکوپ. ورودی‌های اسیلوسکوپ معمولاً امپدانس بالایی هستند به طوری که فقط در اتصال به مدار که اندازه‌گیری می‌شود حداقل تأثیر را می‌گذارد. یک مقدار متداول برای امپدانس اسمی اسیلوسکوپ
یک مقدار متداول برای امپدانس اسمی اسیلوسکوپ مقاومت 1MΩ و خازن 20pF است.
هاله یلدا جربوع (زاده ۱۹۷۱ در تل کیف عراق) است که در سال ۲۰۲۰ از سوی دونالد ترامپ به عنوان قاضی فدرال ایالت میشیگان معرفی شد و کمیسیون قضایی مجلس سنای ایالات متحده آمریکا با این پیشنهاد موافقت کرد. وی از مسیحیان کلدانی عراق می‌باشد. پیوند به بیرون. https://ballotpedia.org/Hala_Jarbou
ایستگاهِ سلجوق فیلم‌نامه‌ای فیلم‌نشده از بهرام بیضایی است. متن. بیضایی این فیلم‌نامه را سالِ ۱۳۷۹ نوشت. انتشاراتِ روشنگران و مطالعات زنان در ۱۳۸۱ به صورتِ کتاب منتشرش کرد. به زبان‌های دیگر. تینوش نظم‌جو این فیلم‌نامه را به فرانسوی درآورده است. فیلمِ ناساخته. سالِ ۱۳۷۹ لوکیشنِ "ایستگاه سلجوق" در ترکیه انتخاب شد؛ و سپس تهیه‌کننده از کار کنار کشید و ساختِ فیلم آغاز نشد.
جنگ دوم چچن () یک درگیری مسلحانه در منطقه چچن و دیگر مناطق مرزی قفقاز شمالی بین فدراسیون روسیه و جمهوری چچن ایچکریا بود که از اوت ۱۹۹۹ تا آوریل ۲۰۰۹ به طول انجامید. در هفتم اوت ۱۹۹۹، نیروهای اسلام‌گرای چچنی به منطقه داغستان نفوذ و آن را به عنوان یک کشور مستقل اعلام کردند و نیروهای روسیه همزمان با فراخوان جهادی که در یکم اکتبر در چچن اعلام شد، وارد این منطقه شدند. این لشکرکشی به حکومت مستقل جمهوری چچن ایچکریا پایان داد و کنترل دولت فدرال روسیه را بدین مناطق بازگرداند. طی این جنگ، نیروهای شبه‌نظامی روسیه و
بازگرداند. طی این جنگ، نیروهای شبه‌نظامی روسیه و چچنی‌های طرفدار آن، در مقابل با جدایی‌طلبان چچن چنگیدند و گروزنی، پایتخت چچن را پس از یک محاصره زمستانی که از اواخر سال ۱۹۹۹ تا فوریه ۲۰۰۰ ادامه داشت، به دست گرفتند. روسیه در مه ۲۰۰۰ و پس از یک آفند تمام عیار، کنترل مستقیم چچن را به دست گرفت ولی با این حال، جنبش مقاومت نظامی چچن در منطقه قفقاز شمالی همچنان تلفات سنگین را بر روس‌ها تحمیل می‌کند و کنترل سیاسی روسیه بر چچن را برای سال‌های آینده نیز به چالش می‌کشد. برخی از جدایی‌طلبان چچنی همچنین حملاتی علیه
برخی از جدایی‌طلبان چچنی همچنین حملاتی علیه غیرنظامیان در روسیه انجام دادند. این حملات و همچنین نقض گسترده حقوق بشر توسط هر دو طرف روسی و تجزیه‌طلب، محکومیت بین‌المللی را به همراه داشته‌است. تا سال ۱۹۹۹ ، روسیه جنبش جدایی‌طلبانه چچن را به شدت ناتوان کرد و درگیری در مقیاس بزرگ متوقف شد و ارتش و وزارت کشور روسیه از اشغال خیابان‌ها دست برداشتند. بازسازی گروزنی آغاز شد و بخش بزرگی از شهر و مناطق اطراف آن به سرعت بازسازی شدند. خشونت‌های پراکنده در سرتاسر قفقاز شمالی تاکنون ادامه دارد و بمباران‌های گاه به گاه و
تاکنون ادامه دارد و بمباران‌های گاه به گاه و کمین‌هایی که سربازان فدرال و نیروهای دولت‌های منطقه را هدف قرار می‌دهد هنوز هم رخ می‌دهند. در ۱۶ آوریل ۲۰۰۹، عملیات دولت در چچن رسماً به پایان رسید. با ترک دوباره منطقه توسط ارتش، مسئولیت برخورد با شورشیان سطح پایین عمدتاً توسط نیروهای پلیس محلی انجام می‌گیرد. سه ماه بعد احمد زاکایف، رهبر تبعیدشدهٔ دولت جدایی‌طلب خواستار توقف مقاومت مسلحانه در برابر نیروهای پلیس چچن از اول اوت شد و گفت که امیدوار است «با شروع این روز چچنی‌ها هرگز به یکدیگر شلیک نکنند». این نشانه
روز چچنی‌ها هرگز به یکدیگر شلیک نکنند». این نشانه پایان مناقشه چچن بود. آمار دقیق مرگ و میر ناشی از این درگیری مشخص نیست. تلفات روسیه در حدود ۷٬۵۰۰ (آمار رسمی دولت روسیه) یا ۱۴٬۰۰۰ نفر (آمار کمیته مادران سربازان روسیه) اعلام شده‌است. منابع غیررسمی بین ۲۵٬۰۰۰ تا ۵۰٬۰۰۰ کشته یا مفقود را که عمدتاً از غیرنظامیان چچن بودند، تخمین می‌زنند. پایه‌های تاریخی درگیری. در روزگار باستان دامنه‌های شمالی کوه‌های قفقاز محل زندگی اقوام چرکس در غرب و اقوام آوار در شرق بود. در بین این دو منطقه زیگی‌ها نواحی زیگ را اشغال کرده
بین این دو منطقه زیگی‌ها نواحی زیگ را اشغال کرده بودند که تقریباً منطقه‌ای است که امروزه در شمال آن اوستیا، بالکار، اینگوش و جمهوری چچن قرار دارد. چچن منطقه‌ای در شمال قفقاز است که در درازای تاریخ دائماً در حال نبرد با کشورهای بیگانه بوده‌است. این نبردها ابتدا با ترک‌های عثمانی در سدهٔ ۱۵ آغاز گردید. در نهایت چچن‌ها به اسلام روی آورده و تنش با ترک‌ها را به کاهش گذاردند؛ به‌هرحال درگیری‌ها با همسایگان مسیحی مانند گرجی‌ها و قزاقها، همچنین با بودائیان کالمیک شدت یافت. در سال ۱۵۷۷، سپاه قزاق تِرِک روسی توسط
شدت یافت. در سال ۱۵۷۷، سپاه قزاق تِرِک روسی توسط قزاق‌های آزاد ساکن مناطق ولگا بسوی رودخانه تِرک، در مناطق پَست چچن شکل گرفت. در سال ۱۷۸۳، روسیه و پادشاهی گرجی کارتل–کاختی (که در اثر تاخت و تاز ترکان ضعیف بود) پیمان گئورگی‌وسک را امضاء نمودند که بر طبق آن کارتل – کاختی تحت حفاظت روسیه قرار گرفت. به منظور حفاظت از کانال‌های ارتباطی با گرجستان و دیگر مناطق فراقفقاز، امپراتوری روسیه آغاز به گسترش نفوذ خود بر کوه‌های قفقاز نمود. ریشه‌های مقاومت کنونی در مقابل حاکمیت روسیه در سدهٔ ۱۸ و سال‌های (۱۷۹۱ – ۱۷۸۵)
حاکمیت روسیه در سدهٔ ۱۸ و سال‌های (۱۷۹۱ – ۱۷۸۵) قرار دارد که نتیجه گسترش نفوذ روسیه بر مناطقی که قبلاً زیر نفوذ ترکیه و ایران بود، قلمداد می‌گردد. این مقاومت زیر رهبری منصور آشورما – یک شیخ نقشبندی (صوفی) – با حمایت متزلزل قبایل قزاق شمالی انجام می‌شد. منصور امید داشت که بتواند یک کشور اسلامی ماوراءقفقاز تحت قوانین شریعت اسلامی ایجاد نماید ولی سرانجام، هم به دلیل مقاومت روسی و هم مخالفت بسیاری از مردم چچن (که خیلی از آن‌ها در آن زمان هنوز اسلام نیاورده بودند) موفق به انجام چنین هدفی نگردید. پرچم نهضت او
موفق به انجام چنین هدفی نگردید. پرچم نهضت او پسانترها توسط امام شمیل از مردم آوار یعنی کسی که از سال ۱۸۳۴ تا ۱۸۵۹ علیه روسیه جنگید، برافراشته شد. حاکمیت شوروی. در هر زمانی که حکومت روسیه با بلاتکلیفی داخلی روبرو می‌شد، آتش شورش چچن به‌عنوان صفتی مشخص، شعله‌ور می‌گشت. شورش‌های چچن در دوران جنگ روسیه – ترکیه (۱۸۷۸ – ۱۸۷۷)، انقلاب سال ۱۹۰۵ روسیه، انقلاب سال ۱۹۱۷ روسیه، جنگ داخلی روسیه و اشتراکی‌سازی بالا گرفتند. در زمان حاکمیت شوروی و در اواخر دهه ۱۹۳۰، چچن با اینگوشیتیا متحد شده و جمهوری خود مختار چچن و
با اینگوشیتیا متحد شده و جمهوری خود مختار چچن و اینگوش را تشکیل دادند. اگرچه چچن مجدد در دهه ۱۹۴۰ به تقابل با روسیه پرداخت، ولی نتیجه آن تبعید مردم چچن به قزاقستان شوروی و سیبری در زمان جنگ جهانی دوم بود. استدلال استالین و برخی دیگر آن بود که این عمل به منظور جلوگیری مردم چچن از کمک به آلمان، در زمان جنگ جهانی دوم لازم، بوده‌است. اگرچه جبهه آلمان هیچگاه به مرزهای چچن نرسید، یک حرکت پارتیزان فعال تهدید به تجمیع قدرت دفاعی شوروی در قفقاز نمود. (والنتین پیکول نویسنده شاخص در نوشتار تاریخی خود با نام بربروسا
نویسنده شاخص در نوشتار تاریخی خود با نام بربروسا این‌گونه ادعا می‌نماید که در سال ۱۹۴۲ و در حالی که شهر گروزنی خود را برای محاصره آماده می‌نمود، کلیه هواپیماهای بمب‌افکن پایگاه جبهه قفقاز به جای رویاروئی با آلمان محاصره استالینگراد اجباراً جهت سرکوب شورشیان چچن اعزام گشتند. همچنین پرتاب محموله‌های سری آلمان در چچن و استراق سمع تبادلات رادیوئی آلمان با شورشیان چچن امری عادی بحساب می‌آمد. پس از سال ۱۹۵۶ و در طی دوران استالین زدایی تحت حکومت نیکیتا خروشچف، به مردم چچن اجازه برگشت به سرزمین خود داده شد.
به مردم چچن اجازه برگشت به سرزمین خود داده شد. سیاست‌های روسیه گرائی در چچن پس از سال ۱۹۵۶ و از طریق تخصص در زبان روسی که در بسیاری از زمینه‌های زندگی و پیشرفت در سیستم شوروی امری لازم بحساب می‌آمد، ادامه یافت. با فروپاشی قریب‌الوقوع اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۰، یک تحرک مستقل که در ابتدا با نام کنگره ملی چچن شناخته شد، شکل گرفت. این تحرک با مخالفت بسیار شدید بوریس یلتسین رئیس فدراسیون روسیه مواجه شد. دلایل او برای این مخالفت عبارت بودند از: (۱) چچن از هویت مستقلی در داخل اتحاد جماهیر شوروی برخوردار نیست
مستقلی در داخل اتحاد جماهیر شوروی برخوردار نیست -؛ هویتی که بالتیک، آسیای مرکزی و دیگر ایالات قفقازی از آن برخوردار بودند -؛ بلکه جزئی از جمهوری سوسیالیست فدرال جماهیر شوروی بوده و بر طبق قانون اساسی شوروی این کشور حق انتزاع ندارد؛ (۲) در صورت اعطای چنین حقی به چچن، امکان پیوستن سایر گروه‌های نژادی داخل روسیه، مانند تاتارها به چچنی‌ها و درخواست انتزاع از فدراسیون روسیه متصور خواهد گردید؛ و (۳) چچن از لحاظ موقعیت استراتژیک بر ساختارهای نفتی مسلط بوده و از اینرو امکان در مخاطره قرار دادن اقتصاد کشور و کنترل
امکان در مخاطره قرار دادن اقتصاد کشور و کنترل آن بر منابع نفتی را دارا است. جنگ اول چچن. جنگ اول چچن زمانی رخ داد که نیروهای روسی برای جلوگیری از انتزاع چچن وارد یک جنگ دو ساله از سال ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۶ گردیدند. علی‌رغم بهره‌گیری از نیروی انسانی نظامی پر قدرت، تسلیحات و پشتیبانی هوائی، نیروهای روسی به دلیل حملات بیشمار رعد آسا و موفق رزمنده چچن، قادر به کنترل مؤثر مناطق کوهستانی نگردیدند. تضعیف روحیه گسترده نیروهای روسی در منطقه باعث شد که در سال ۱۹۹۶، بوریس یلتسین رئیس‌جمهور روسیه اعلام آتش‌بس نموده و در همان
رئیس‌جمهور روسیه اعلام آتش‌بس نموده و در همان سال یک پیمان صلح را امضاء نماید. جنگ یک شکست برای روسیه و علی‌رغم پیروزی، یک فاجعه برای چچنی‌ها بود. تخمین‌های محافظه کارانه تلفات نظامی روسیه را ۷۵۰۰ نفر به‌علاوه ۴۰۰۰ نفر جنگجوی چچنی و بیش از ۳۵۰۰۰ غیرنظامی برآورد می‌کنند – که در کل عدد ۴۶۵۰۰ کشته را رقم می‌زند. دیگر تخمین‌ها این تعداد را بین ۸۰۰۰۰ تا ۱۰۰۰۰۰ نفر اعلام می‌کنند.
انفجار بندر بیروت عصر روز ۴ اوت ۲۰۲۰ (۱۴ مرداد ۱۳۹۹) در بندر بیروت واقع در بیروت، پایتخت لبنان رخ داد و ساختمان‌های زیادی در منطقهٔ اشرفیه را تخریب کرد. موج ناشی از انفجار باعث وارد شدن خسارات گسترده به ساختمان‌های اطراف محل انفجار شد. این انفجار بسیار قدرتمند باعث کشته شدن ۲۲۰ نفر و زخمی شدن حدود ۷۰۰۰ نفر و مفقود شدن بیش از ۱۱۰ نفر شد و همچنین بر اساس اعلام فرمانداری بیروت، بیش از ۳۰۰ هزار نفر بر اثر این حادثه بی‌خانمان شده‌اند. شدت انفجار (معادل حدود ۱۰۰۰ تن تی‌ان‌تی) به حدی بود که به عنوان یکی از
۱۰۰۰ تن تی‌ان‌تی) به حدی بود که به عنوان یکی از قوی‌ترین انفجارهای غیرهسته‌ای تاریخ محسوب می‌شود به گزارش سازمان زمین‌شناسی آمریکا، شدت انفجار، معادل زمین لرزه‌ای به قدرت ۳٫۳ ریشتر بوده است که در ترکیه، سوریه، اسرائیل و بخش‌هایی از اروپا احساس شد و صدای آن در جزیره قبرس در فاصله ۲۵۰ کیلومتری شنیده شد. علت انفجار ذخیره ۲۷۵۰ تن آمونیوم نیترات بود که به مدت شش سال در گمرک بندر بیروت بدون ایمنی کافی نگهداری شده بود. در پی انفجار دولت لبنان به مدت دو هفته وضعیت اضطراری اعلام کرد. متعاقباً، اعتراضات گسترده مردمی
اعلام کرد. متعاقباً، اعتراضات گسترده مردمی در خصوص بی کفایتی دولت در جلوگیری از این حادثه بروز کرد و در نتیجه این فشار، در ۱۰ اوت دولت لبنان استعفا کرد و کمی پس از آن نخست‌وزیر، حسان دیاب، نیز استعفا داد. انفجار یک رویداد لرزه‌ای به بزرگی ۳٫۳ ریشتر ایجاد کرد، همان‌طور که توسط سازمان زمین‌شناسی ایالات متحده گزارش شده است. اثرات آن در لبنان و مناطق همجوار، از جمله سوریه، اسرائیل و قبرس، در فاصله بیش از ۲۴۰ کیلومتری (۱۵۰ مایلی) احساس شد. مطالعات علمی نشان داد که موج شوک به‌طور موقت یونوسفر زمین را مختل کرد.
که موج شوک به‌طور موقت یونوسفر زمین را مختل کرد. سیلوهای غلات مجاور در بندر بیروت خسارات عمده‌ای دیدند. بخش‌هایی از این سیلوها در پی آتش‌سوزی‌های ناشی از بقایای ذخایر غلات در ژوئیه و اوت ۲۰۲۲ فروریخت. دولت لبنان در واکنش به این فاجعه، وضعیت اضطراری دو هفته‌ای اعلام کرد. اعتراضاتی که از سال ۲۰۱۹ ادامه داشت، گسترش یافت و منجر به استعفای نخست‌وزیر حسن دیاب و کابینه او در ۱۰ اوت ۲۰۲۰ شد. ادعاهایی مبنی بر ارتباط احتمالی حزب‌الله با این انفجار مطرح شد و به گزارش‌های تأیید نشده‌ای مبنی بر نگهداری سلاح در این مکان
تأیید نشده‌ای مبنی بر نگهداری سلاح در این مکان اشاره شد. حزب‌الله این اتهامات را رد کرد اما در تظاهرات مخالف تحقیقات رسمی شرکت کرد. موقعیت و مشخصات. موقعیت. این انفجار در کنار سیلوهای شهر بیروت و بندر بیروت اتفاق افتاد. روزنامهٔ مشرق موقعیت دقیق محل بروز انفجار در بندر بیروت را روی تصویر ماهواره‌ای نشان داده است. زمین‌لرزه. بر اساس گزارش نشریه فوربز انفجار بیروت موج لرزه‌ای برابر با زمین‌لرزه ۳/۳ ریشتر را ایجاد کرد که در مرکز لرزه‌نگاری سازمان زمین‌شناسی آمریکا ثبت شده است. این انفجار در ترکیه، سوریه و
آمریکا ثبت شده است. این انفجار در ترکیه، سوریه و اسرائیل و بخش‌هایی از اروپا و همچنین در قبرس که بیش از ۲۵۰ کیلومتر با محل انفجار فاصله دارد، احساس شد. دیده‌بان زمین‌لرزه اردن اعلام کرد که نیروی انفجار بیروت برابر با نیروی زمین‌لرزه‌ای با قدرت ۴٫۵ ریشتر بوده است. تلفات و خسارات. کشته و مجروح. پس از وقوع انفجارها مرگ حداقل ۲۲۰ نفر و زخمی شدن ۷۰۰۰ نفر تأیید شد. مروان عبود، فرماندار بیروت، پس از وقوع حادثه گفت که به دنبال آتش‌نشانانی که پیش از وقوع انفجار دوم برای کنترل آتش در محوطه بوده است، خود را به آنجا
برای کنترل آتش در محوطه بوده است، خود را به آنجا رسانده. او در حالی که گریه می‌کرد، این اتفاق را «فاجعه‌ای ملی» خواند. این انفجارها باعث شدند حداقل ۳۰۰٬۰۰۰ نفر بی‌خانمان شوند. این انفجارها باعث مرگ نازار ناجاریان دبیرکل حزب کتائب لبنان و همچنین ژان بولفیس طراح فرانسوی گردید. خسارات. به نقل از شبکهٔ ماهواره‌ای العربیه، قاضی مروان عبود، استاندار بیروت با اشاره به اینکه نیمی از شهر در اثر انفجار آسیب دیده یا ویران شده، گفت: انفجار بیروت شبیه به انفجار هیروشیما و ناکازاکی بود. شماری از کارکنان سفارت آلمان در
و ناکازاکی بود. شماری از کارکنان سفارت آلمان در بیروت مجروح شدند. هلند نیز اعلام کرد که پنج کارمند سفارت هلند مجروح شدند. سفارت مصر گزارش داد یک کارمند این سفارتخانه در حادثهٔ انفجار کشته شده و همچنین یک نفر دیگر ناپدید شده است. سازمان ملل از مجروح شدن شماری از نیروهای حافظ صلح در بیروت خبر داد. گفته می‌شود یکی از شهروندان مراکش نیز در انفجار مهیب زخمی شده است. شورای عالی دفاع لبنان، بیروت را شهر فاجعه‌زده اعلام کرد. بر اساس بیانیهٔ دولت لبنان که روز چهارشنبه، ۵ اوت ۲۰۲۰ منتشر شد، صدها نفر در محدودهٔ
۵ اوت ۲۰۲۰ منتشر شد، صدها نفر در محدودهٔ انفجار مفقودالاثر هستند و حدود ۳۰۰ هزار نفر بی‌خانمان شده‌اند. به گفتهٔ مروان عبود، فرماندار بیروت، تخمین‌های اولیهٔ مقامات این کشور، حکایت از خسارت ۱۰ تا ۱۵ میلیارد دلاری به شهر دارد. علت انفجار. علت حادثه بلافاصله پس از رویداد آن مشخص نبود. رسانهٔ دولتی لبنان در ابتدا خبر از انفجار در انبار وسایل آتش‌بازی داد و دیگر گزارش‌ها آن را انفجاری در یک پایانهٔ نگهداری مواد نفتی یا شیمیایی گزارش کردند. انبارهایی در این بندر وجود داشت که در آن‌ها مواد شیمیایی شامل آمونیوم
وجود داشت که در آن‌ها مواد شیمیایی شامل آمونیوم نیترات نگهداری می‌شد. مدیر مسئول امنیت عمومی لبنان اعلام کرد، انفجار به دلیل وجود مواد شدیداً قابل اشتعال که سال‌ها در آن محل نگهداری می‌شدند، روی داده است. این مواد متعلق به کشتی «MVRhosus» با پرچم مولداوی بوده که در سال ۲۰۱۴ به دلیل مشکلات فنی موتور در بیروت پهلو گرفته بود. کشتی حامل محموله حدود ۲٬۷۵۰ تنی آمونیوم نیترات از مبدأ باتومی، گرجستان به مقصد بیرا، موزامبیک بوده، که پس از مشکل به وجود آمده برای آن و نداشتن صرفهٔ اقتصادی برای انتقال مجدد، توسط مالکش
نداشتن صرفهٔ اقتصادی برای انتقال مجدد، توسط مالکش رها شده بود. این محموله توسط دولت توقیف شده و حدود ۶ سال در این مکان بدون رعایت مسائل ایمنی نگهداری می‌شده است. به گزارش رویترز، مقامات امنیتی لبنان ماه گذشته به نخست‌وزیر و رئیس‌جمهور این کشور هشدار داده بودند که ۲۷۵۰ تن نیترات آمونیوم ذخیره شده در بندر بیروت خطر امنیتی به همراه داشته و در صورت انفجار می‌تواند پایتخت را نابود کند. یک مقام امنیتی اعلام کرد که انفجار به دلیل جوشکاری در یکی از انبارها رخ داده است. دستگیری‌ها. مقامات لبنان، مسئولان انبار و
است. دستگیری‌ها. مقامات لبنان، مسئولان انبار و حراست بندر بیروت را تا زمان مشخص شدن نتیجهٔ تحقیقات دربارهٔ منشأ و علت انفجارها، تحت نظارت ارتش لبنان در بازداشت خانگی قرار دادند. وقایع بعد از انفجار. بازدید مکرون از بیروت. امانوئل مکرون در ۶ اوت ۲۰۲۰ از بیروت بازدید کرد. ساکنان بیروت در دیدار با وی عصبانیت خود را نسبت به رهبران لبنان ابراز داشتند. جمعیتی که اطراف مکرون جمع شده‌بودند با عصبانیت فریاد زدند: «انقلاب!» و «مردم می‌خواهند رژیم را سرنگون کنند!». بسیاری از لبنانی‌ها می‌گویند انفجار بندر بیروت حاکی
از لبنانی‌ها می‌گویند انفجار بندر بیروت حاکی از غفلت و فساد در نظام سیاسی لبنان است. مکرون به جمعیت خشمگین وعده داد که کمک‌ها به «دستان فاسد» نخواهد رسید. مکرون پس از دیدار با میشل عون، رئیس‌جمهور لبنان، در فرودگاه گفت «اگر اصلاحات انجام نشود لبنان همچنان غرق خواهد شد». «آنچه در این‌جا نیاز است یک تغییر سیاسی است. این انفجار باید که آغاز عصری نو باشد». اعتراضات. استعفای دولت. بعد از انفجار بیروت منال عبدالصمد وزیر اطلاع‌رسانی لبنان روز یکشنبه ۱۹ مرداد (۹ اوت) از سمتش استعفا کرد. سرانجام حسان دیاب در پی این
از سمتش استعفا کرد. سرانجام حسان دیاب در پی این اعتراضات و استعفای تعداد زیادی از وزیران کابینه اش و همین‌طور استعفای برخی از نمایندگان پارلمان لبنان در ۲۰ مرداد ۱۳۹۹ از سمت خود استعفا داد. وی سیاستمداران فاسد را مقصر اصلی انفجار بیروت و وضعیت کنونی و عدم همکاری برای اصلاحات در کشور دانست. میشل عون استعفای وی را پذیرفته و از دولت دیاب خواست تا زمانی که کابینه جدید تشکیل شود، به‌عنوان سرپرست امور دولت باقی بماند. واکنش‌ها. موضع حزب‌الله لبنان. سید حسن نصرالله، دبیرکل حزب‌الله لبنان، قاطعانه اتهاماتی که علیه
دبیرکل حزب‌الله لبنان، قاطعانه اتهاماتی که علیه این حزب وجود دارد را رد کرد و گفت: «ممکن است ما از آنچه در بندر حیفا وجود دارد اطلاع داشته باشیم اما در بندر بیروت نه.» وی روز ۱۴ اوت ۲۰۲۰ اظهار داشت دو فرضیه در ورای این انفجار قرار دارد؛ یا یک حادثه بوده یا اقدامی خرابکارانه بوده است، ما منتظر نتایج تحقیقات هستیم. اگر تصادفی بودن انفجار ثابت شود باید تمام مسببان این فاجعه مجازات شوند. اگر ثابت شود که انفجار یک اقدام خرابکارانه بوده باید مقصران بازخواست شوند اما باید در خصوص جهاتی که پشت آن بوده‌اند، تحقیق
اما باید در خصوص جهاتی که پشت آن بوده‌اند، تحقیق شود. او همچنین اظهار داشت که اگر اسرائیل مسئول این انفجار باشد و اف.بی. آی آمریکا وارد تحقیقات در این حادثه شود، این تحقیقات به جایی نخواهد رسید. کمک‌ها و ابراز همدردی سایر کشورها. بسیاری از کشورهای جهان با انعکاس پرچم لبنان به همراه پیام‌های تسلیت بر روی بناهای مشهور خود، همدردی و همبستگی خود با مردم لبنان را ابراز کردند. برج خلیفه در دبی، برج میلاد و برج آزادی در تهران، در تل آویو، اهرام جیزه واقع در جنوب قاهره و برج ساعت در خیابان حبیب شهر تونس از جمله
قاهره و برج ساعت در خیابان حبیب شهر تونس از جمله بناهایی بودند که در ۵ اوت ۲۰۲۰ تصویر پرچم لبنان بر روی آن‌ها به نمایش درآمد. چراغ‌های برج ایفل در پاریس نیز جهت همبستگی با مردم لبنان در ۵ اوت خاموش شد. کشورهایی از جمله اردن، ایران، عراق، قطر، فرانسه و ایالات متحدهٔ آمریکا اعلام کرده‌اند که کمک‌هایی شامل بیمارستان‌های صحرایی، تجهیزات پزشکی و امدادی، محموله‌های سوخت و مواد غذایی را به این کشور ارسال خواهند کرد. برخی از این محموله‌های امدادی تاکنون به لبنان تحویل داده شده‌اند.
ریکاردو زینا (؛ – ) بازیگر و کارگردان فیلم اهل ایتالیا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "خاطرات عزیز"، مرا به خاطر بسپار، عشق من، نیروانا و گومورا اشاره کرد. زینا زیر نظر آگوستو پرز در آکادمی هنرهای زیبا ناپل و در کنسرواتوار «لیچینیو رفیچه» تحصیل کرد. او کار حرفه‌ای بازیگری خود را که چهار دهه ادامه داشت، در سال ۱۹۷۵ در تئاتر آغاز کرد. زینا همچنین گیتاریست، نوازندۀ ترومپت و آهنگساز بود. زینا در ۲۰ سپتامبر ۲۰۱۸ در سن ۶۰ سالگی بر اثر سرطان پانکراس درگذشت. مراسم تشییع جنازهٔ او در کلیسای
پانکراس درگذشت. مراسم تشییع جنازهٔ او در کلیسای سانتا ماریا دل بوئون کونسیلیو در ناپل برگزار شد.
ستاد کل نیروهای مسلح فدراسیون روسیه (به روسی: Генеральный штаб Вооружённых сил Российской Федерации, Генштаб) یک ستاد نظامی زیر نظر نیروهای مسلح فدراسیون روسیه است. این ستاد، سازمان فرماندهی نظامی بر ادارهٔ کل نیروهای مسلح و فرماندهی نظارت عملیاتی در نیروهای مسلح زیر مجموعهٔ وزارت دفاع روسیه است. از سال ۲۰۱۲ رئیس ستاد کل، ژنرال ارتش والری گراسیموف و معاون اول سرهنگ نیکولای بوگدانوفسکی بود. ساختمان ستادکل در مسکو، خیابان زنامنکا (Знаменка) در منطقه آربات قرار دارد. همراه با این ساختمان، ساختمان اصلی وزارت
دارد. همراه با این ساختمان، ساختمان اصلی وزارت دفاع روسیه و چندین ساختمان دفتر مدیریت ستاد در اطراف ساختمان ستاد کل نیروهای مسلح فدراسیون روسیه قرار دارد. وجود این تعداد از ساختمان‌های امنیتی و نظامی در این منطقه اصطلاح «منطقه نظامی آربات» را شکل داده‌است. از همین جهت این اصطلاح برای اشاره به بالاترین فرماندهی عالی نیروهای مسلح روسیه در میان پرسنل نظامی مورد استفاده قرار می‌گیرد. تاریخچه. نیروی‌های مسلح شوروی، ستاد کل نیروهای مسلح اتحاد جماهیر شوروی (به روسی:Генеральный штаб Вооружённых сил СССР) نقش اصلی
штаб Вооружённых сил СССР) نقش اصلی را در هدایت و نظارت بر نیروی مسلح انجام می‌داد. یک ستاد ارتش سرخ در ابتدا در ۱۹۲۱ شکل گرفت اما جان اریکسون تاریخ‌شناس می‌گوید: تا ۱۹۲۴ این ستاد با یک گروه‌بندی نامناسب با تمرین‌های رزمی، امور روزمره ارتش سرخ و سیاست دفاعی سروکار داشتند، همه و همه بدون هیچ تعریف مشخصی. اریکسون زمان توسعه ستاد را مشخص کرد و به عنوان مغز نظامی شوروی توسط میخائیل فرونزه در فرمان شماره ۷۸ به تاریخ ۱ آوریل ۱۹۲۴ به مقام ریاست ستاد منصوب شد بدین ترتیب تاریخچه ستاد کل شوروی همان‌طور که قرار بود
ترتیب تاریخچه ستاد کل شوروی همان‌طور که قرار بود آغاز شد. در ۲۲ سپتامبر ۱۹۳۵ مسئولین نام ستاد ارتش کارگران و دهقانان (RKKA) را به ستاد کل تغییر دادند که با این عمل ستاد کل امپراتوری روسیه با ساختار قبلی به ادامه فعالیت خود پرداخت. بسیاری از افسران ستاد ارتش سابق بعنوان بعنوان افسران ستاد کل امپراتوری روسیه خدمت می‌کردند و تبدیل به افسران ستاد کل اتحاد جماهیر شوروی شده بودند. افسران ستاد کل معمولاً در تمرین‌های رزمی مجرب هستند و اندوخته علمی قابل اطمینانی دارند. ویلیام اودوم می‌نویسد: در ازنای جنگ جهانی
دارند. ویلیام اودوم می‌نویسد: در ازنای جنگ جهانی دوم، ستاد کل به سازمان اصلی تحت امر استالین برای مدیریت عملیاتی نیروی‌های نظامی مبدل شده بود. بعد از جنگ این ستاد به قدرتمندترین مرکز در اکثر جنبه‌ها مثل برنامه‌ریزی نظامی، مأموریت‌ها و تعیین منابع مورد نیاز تبدیل شد. وزیر دفاع تعداد محدودی کارمند برای پشتیبانی خودش داشت و وابستگی شدیدی به ستاد کل داشت. در داخل وزارت دفاع تمامی مسائل مربوط به تخصیص منابع توسط پیش از رجوع به وزیر دفاع توسط رئیس ستاد کل حل می‌شد و در نهایت مورد مشورت گاسپلن (کمیتهٔ برنامه‌ریزی
و در نهایت مورد مشورت گاسپلن (کمیتهٔ برنامه‌ریزی کشور) قرار می‌گرفت و به پولیتبورو (کمیته مرکزی) ارجاع داده می‌شد. در میان جنگ سرد، ستاد کل شوروی برنامه‌ریزی شوروی برای تهاجم به بلوک غرب را برقرار کرد. این برنامه‌ریزی در مقیاس گسترده‌ای به شکل مخفیانه توسط جاسوسان به اطلاع غرب رسانده شد. یکی از این جاسوس‌ها ریزارد کوکلنیسکی (جاسوس لهستانی ناتو) بود، چندی بعد مستندات این برنامه توسط پژوهشگرانی آلمانی که با پرونده‌های ارتش ملی خلق جمهوری دموکراتیک آلمان کار می‌کردند منتشر شد. پروژهٔ تاریخ موازی ، که با اسناد
منتشر شد. پروژهٔ تاریخ موازی ، که با اسناد تمرین شبیه‌سازی نظامی لهستانی (هفت روز تا رود راین) مرتبط است هم دربارهٔ اسناد این برنامه‌ریزی می‌باشد. از زمان فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی و مخصوصاً از سال ۲۰۰۴ میلادی در ستاد کل و وزارت دفاع روسیه برای مجزا کردن مدیریت نیروی‌های مسلح میان یکدیگر تلاش‌هایی صورت گرفته که غالباً در درگیری‌های شدید بواسطه کشمکش‌های بوروکراتیک واقع شده‌است. گزارش‌ها حاکی از آن است که حال حاضر نقش اصلی ستاد کل در دپارتمان برنامه‌ریزی‌های استراتژیک وزارت دفاع روسیه است و شخص وزیر دفاع
استراتژیک وزارت دفاع روسیه است و شخص وزیر دفاع شخصاً مسئولیت امور اجرایی را دربارهٔ سربازها به دست گرفته‌است. با این حال این امر میان برخی مفسران روس مورد مناقشه واقع شده‌است.
سیلوانو ترانکوئیلی (؛ – ) بازیگر و صداپیشه اهل ایتالیا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "شگرد یک عشق"، "تونی آرزنتا"، "گل آفتابگردان"، "دون بوسکو"، "بسیار لذت‌بخش، کاملاً مرده"، "فرانک بدجنس و تونی بی‌مخ"، "بطن سیاه رتیل"، "در زیر پلکان باستانی"، ""، "پروانه خون‌آلود"، "زنان روستایی کم‌حرف"، "با صدای بلند شلیک کن" و "بخند قبل از مرگ" اشاره کرد.