payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آشکاراً تغییر یافته و گاهی نادیده گرفته می‌شدند. برای نمونه، گایوس ماریوس منصب کنسولی را برای پنج سال متوالی از ۱۰۴ تا ۱۰۰ق. م در دست داشت؛ و با احتساب سال‌های ۱۰۷ق. م و ۸۶ق. م در مجموع هفت مرتبه به این منصب نایل شده بود. اصلاحات لوسیوس کورنلیوس سولا وقفه ای ده ساله در برابر تصدی مجدد یک منصب را لازم کرد. اگر سیاستمداری موفق به تصدی یک سِمت در جوانترین سن ممکن می‌شد، موفقیّت سیاسی ویژه ای به‌شمار می‌آمد. برای نمونه، سیسرون به خود بسیار مفتخر بود زیرا که نه تنها یک انسان نوین رومی (معادل امروزیِ «انسان
نه تنها یک انسان نوین رومی (معادل امروزیِ «انسان خودساخته») بود و هیچ‌یک از اجداد وی به منصب کنسولی نرسیده بودند؛ بلکه همچنین در جوانترین سن ممکن (در آن زمان ۴۲سالگی) به این سمت منصوب شده بود. خدمت نظامی. کورسوس هونوروم یا سلسلهٔ مناصب رسماً با ده سال خدمت نظام وظیفه در میان اکوایتس (سواران) آغاز می‌شد (با تکمیل هفده سالگی)؛ آنهم معمولاً در ستاد یک ژنرال (خویشاوند یا دوست خانواده). خویشاوندسالاری مورد نکوهش نبود بلکه در حقیقت بخشی از سیستم محسوب می‌شد. برای آنکه فردی جواز و صلاحیت تصدی یک سِمت سیاسی در
آنکه فردی جواز و صلاحیت تصدی یک سِمت سیاسی در آینده را بدست آورَد، این ده سال ظاهراً اجباری بودند؛ امّا در عمل این قانون چندان هم محکم نبود. در خلال این سال‌های خدمت نظامی و در حوالی بیست سالگی، برخی موفق می‌شدند سِمت پُرطرفدار تریبون سربازان را نیز عهده‌دار شود. در پی اصلاحات ماریوس شش تریبون از هر لژیون به عنوان افسران ستاد کل انجام وظیفه کرده و لگاتوس لجیونیس ها را در تصمیم‌گیری یاری می‌کردند. تصدی این سِمت معمولاً دو یا سه سال به طول می‌انجامید. درجات بعدیِ کورسوس هونوروم از طریق انتخابات سالانهٔ
بعدیِ کورسوس هونوروم از طریق انتخابات سالانهٔ مستقیم به دست می‌آمدند. کوایستور. دومین پلهٔ کورسوس هونوروم، کوایستور بود، که نسبت به دیگر مناصب سیاسی رومی در مرتبهٔ پائینتری قرار داشت. کاندیداها می‌بایست حداقل ۳۰ سال سن می‌داشتند (با اصلاحات آگوستوس به ۲۵ سال کاهش یافت). کوایستورها توسط مجمع قومی برگزیده می‌شدند، معمولاً به کنسول‌ها در روم کمک می‌کردند، در ادارهٔ خزانه داری (aerarium Saturni) و دخل و خرج مالی مشغول بودند؛ در امور مالی همانند یک دبیر (منشی) برای حکمرانان ایالتی بودند و در اختصاص منابع یا
برای حکمرانان ایالتی بودند و در اختصاص منابع یا پرداخت وجوه سربازان ایالتی نقش داشتند. کوایستورها می‌توانستند سکّه رایج را برای مصارف خاص انتشار دهند، البته تنها هنگامی که از سوی سنا مجوز بگیرند. برای همین از سوی کاتبان متعددی همیاری می‌شدند که در مدیریت صورتحساب خزانهٔ مرکزی یا ایالتی به آنان کمک می‌کردند. خزانه خود متشکل از مقادیر هنگفتی از سپرده‌ها ــ چه اسناد و چه ذخایر ارزی ــ بود. اتفاقی نبود که متن قوانین و حتی فرامین سنا در خزانه و تحت نظر کوایستورها قرار داده می‌شدند. انتصاب به عنوان یک کوایستور
قرار داده می‌شدند. انتصاب به عنوان یک کوایستور ــ از اواخر دوران جمهوری به بعد ــ به خودی خود ورود به جرگه سناتورها را در پی داشت. یک کوایستور می‌توانست توگا بر تن کند، امّا توسط تبرداران محافظت نمی‌شد و دارای ایمپریوم (اقتدار عالیه) نیز نبود. در کل، کوایستور در مدیریت و ادارهٔ خزانه عمومی دست داشت. ادیل. در سن ۳۶ سالگی، کوایستورهای سابق می‌توانستند کاندیدای انتخاب به عنوان یکی از چهار منصب ادیلی شوند. ادیل‌ها کلانترهایی بودند که برای پیشبرد امور داخلی روم انتخاب می‌شدند، و اغلب با بالاترین مناصب کلانتری
انتخاب می‌شدند، و اغلب با بالاترین مناصب کلانتری همکاری می‌کردند. این منصب البته در کورسوس هونوروم جایی نداشت. هرساله، دو ادیل کورولی و دو ادیل پلبی انتخاب می‌شدند. مجمع چنتوراتا، تحت ریاست یک کلانتر ارشد (یک کنسول یا یک پرایتور) دو ادیل کورولی را انتخاب می‌کرد، آنان نه دارای لیکتور بودند و نه از قوهٔ اجبار بهره‌مند بودند. در عوض، مجمع پلبی‌ها که تحت ریاست یک تریبونوس پلبیس بود، دو ادیل پلبی را انتخاب می‌کرد. تمامی ادیل‌ها در امور روزمرهٔ داخلی روم اقتدار زیادی داشتند، از جمله در تعمیر و بازسازی و حفاظت از
داشتند، از جمله در تعمیر و بازسازی و حفاظت از معابد (عنوان آنان از همین مسئولیت آنان مشتق می‌شود، کلمه لاتین aedes به معنای «معبد» است) و دیگر بنّاهای عمومی (در این کار با کنسورها که وظایف مشابهی داشتند، شریک بودند)، برگزاری بازی‌ها و فستیوالهای رومی، اموری مانند فاضلاب‌ها، آبارهها، تهیه و تأمین تدارکات شهر روم (به ویژه گندم)، نظارت بر بازارهای شهری، قضاوت در امور تجاری، حفظ نظم عمومی و نشر فرامین عمومی مشغول بودند. هر هزینهٔ عام‌المنفعه از سوی یک ادیل کورولی یا یک ادیل پلبی باید از سوی سنا مجوز می‌گرفت.
یا یک ادیل پلبی باید از سوی سنا مجوز می‌گرفت. تریبون مردم. تریبونوس پلبیسها و ادیل پلبیها همگی توسط مجمع پلبی‌ها انتخاب می‌شدند و نه توسط پاتریسی‌ها، و برای همین کلانتر به تمام معنای کلمه محسوب نمی‌شدند و از اقتدار ارشد("maior potestas") نیز بهره‌مند نبودند. برای همین کلمهٔ «کلانتری مردمی» واژه نامناسبی است. به آنان به عنوان نمایندگان مردم (پلبی‌ها) می‌نگریستند؛ به طوری که می‌توانستند کنترل مردمی بر اقدامات سنا اِعمال کنند (از طریق حق وتوی خود) و از آزادی مدنی تمامی شهروندان رومی پاسداری کنند. ادیل پلبی‌ها
تمامی شهروندان رومی پاسداری کنند. ادیل پلبی‌ها از برخی جهات دستیار تریبون‌ها محسوب می‌شدند، و اغلب کارکردی مشابه همان ادیل کورولی‌ها ایفا می‌کردند. از آنجایی که تریبون‌ها چونان تجسم طبقهٔ متوسط-پائین (پلبی‌ها) نگریسته می‌شدند، دارای حُرمت (مصونیت) بودند. آنان می‌توانستند هرکسی که به یک تریبون در طول خدمتش آسیبی بزند یا در کارش مداخله ای بکند را بُکشند، و همین مسئله مصونیت آنان را بیشتر می‌کرد. تمامی اقتدار تریبون‌ها در واقع از همین مصونیتشان نشأت می‌گرفت. برآیند واضح چنین مصونیتی این بود که آسیب زدن به یک
واضح چنین مصونیتی این بود که آسیب زدن به یک تریبون، نادیده گرفتن وتوی او، یا مداخله در کارش مجازات اعدام را به همراه داشت. مصونیت (حُرمت) یک تریبون تنها در داخل دیوارهای شهر روم دارای اثر عملی بود. اگر یک تریبون در خارج از دیوارهای شهر می‌بود، پلبی‌های روم نمی‌توانستند سوگند خود مبنی بر کُشتن کسی که تریبون را زخمی کرده یا در کارش مداخله کرده را اجرا کنند. اگر یک کلانتر، یک مجمع (برای نمونه مجمع چنتوراتا)، یا سنا، به فرامین یک تریبون بی‌توجهی می‌کرد، وی نیز می‌توانست حُرمت ("sacrosanctitas") خود را به میان
می‌توانست حُرمت ("sacrosanctitas") خود را به میان کشانده و اقدامات آنان را خنثی کند. هرگونه مقاومت در برابر یک تریبون معادل با هتک حرمت شخصیت محترم وی بود و مجازات مرگ را به همراه داشت. نداشتن اقتدار یک کلانتر سبب می‌شد از دیگر کلانترها متمایز و مستقل باشند، به طوریکه هیچ‌یک از مابقی کلانترها نمی‌توانست وتوی خود را علیه یک تریبون به کار ببَرد. در موارد معدودی (برای نمونه در دوران تصدی منصب تریبونی توسط تیبریوس گراکوس) یک تریبون می‌توانست از نوعی وتوی بسیار موسع بر ضد تمامی لوایح حکومتی استفاده کند. با وجود
بر ضد تمامی لوایح حکومتی استفاده کند. با وجود آنکه یک تریبون می‌توانست وتوی خود را علیه هریک از اقدامات سنا، مجامع، یا کلانترها اعمال کند، تنها مجاز بود وتو را علیه قوانین اعمال کند، نه علیه اقدامات انجام شده. برای همین وی می‌بایستی به هنگام وتو کردن در شهر حضور می‌داشت. به محض آنکه غایب می‌شد، اقدام سنا یا کلانترها می‌توانست عملی شود، گویی که هرگز وتویی در کار نبوده‌است. تریبون‌ها، تنها نمایندگان مردم، اختیار اعمال حق قضایی "provocatio ad populum" یا تظلم کردن از مردمرا داشتند، حقی که نوعی ضمانت نظری برای
از مردمرا داشتند، حقی که نوعی ضمانت نظری برای دادرسی منصفانه بود، و پیش‌درآمدی بر حق امروزین قرار احضار زندانی. اگر یک کلانتر اقدامی [غیرقانونی] علیه یک شهروند انجام می‌داد، آن شهروند می‌توانست به فرمول قضایی "provocatio ad populum" متوسل شود، که به معنای آن بود تصمیم کلانتر را به تریبون ارجاع دهد. تریبون نیز موظف بود قضیه را بسنجد و آنگاه [در صورت صلاحدید] به کلانتر اجازه اقدام علیه شهروند مزبور را بدهد. گاهی نیز تریبون آن قضیه را به هیئت تریبون‌ها یا مجمع پلبی‌ها ارجاع می‌داد تا قضیهٔ دادخواهی را بهتر
پلبی‌ها ارجاع می‌داد تا قضیهٔ دادخواهی را بهتر کنکاش و بررسی کنند. اگر تظلم کردنِ آن شهروند معتبر تشخیص داده می‌شد، هرگونه اقدام کلانترها علیه وی غیرقانونی می‌شد. پرایتوری. شش پرایتور از میان مردانی با حداقل ۳۹ سال سن انتخاب می‌شدند (با اصلاحات آگوستوس به ۳۰ سال کاهش یافت). آنان در درجه نخست مسئولیت‌های قضائی در روم داشتند، و همچنین می‌توانستند ارتش‌های ایالتی را هدایت کرده و دادگاه‌ها را ریاست نمایند. معمولاً آنان به همراه کنسول‌ها در مجمع چنتوراتا کاندیدا می‌شدند. پس از آنکه انتخاب می‌شدند، به آنان از
می‌شدند. پس از آنکه انتخاب می‌شدند، به آنان از سوی مجمع، imperium یا «اقتدار عالیه» اعطا می‌شد. در غیاب دو کنسول از شهر، پرایتورِ شهریْ روم را اداره، و نشست سنا و دیگر مجامع رومی را ریاست می‌کرد. تا زمانی که پرایتورها دارای imperium یا «اقتدار عالیه» بودند، می‌توانستند یک ارتش را فرماندهی کنند. کنسولی. دو کنسول جمهوری روم در بین کلانتری‌های عادی بالاترین درجه را داشتند؛ هر ساله توسط مجمع چنتوراتا انتخاب می‌شدند؛ حداقل سن برای انتخاب به این سِمت، ۴۲ سال سن بود (با اصلاحات آگوستوس این حداقل به ۳۳ سال سن کاهش
(با اصلاحات آگوستوس این حداقل به ۳۳ سال سن کاهش یافت). هر سال را از روی نام دو کنسولی که در آن سال انتخاب می‌شدند، نامگذاری می‌کردند. آنان هم در امور مدنی و هم نظامی دارای اقتدار مطلق بودند. پس از انتخابشان، imperium یا «اقتدار عالیه» را از مجمع دریافت می‌کردند. اگر یک کنسول در طول تصدی منصبش وفات می‌یافت، کنسول دیگری (کنسول سوفکتوس) برای تکمیل مابقی مدت تصدی کنسول متوفی انتخاب می‌شد. در طول سال، یکی از دو کنسول به لحاظ درجه از کنسول دیگر برتر بود، و این برتری هر ماه میان آنان دست به دست می‌شد.هنگامی که
برتری هر ماه میان آنان دست به دست می‌شد.هنگامی که تصدی منصب به پایان می‌رسید، عنوان افتخاری «consolare» در سنا را می‌گرفتند، امّا باید ده سال منتظر می‌ماندند تا بتوانند مجدداً به منصب کنسولی نائل شوند (هر چند استثناهایی مانند گایوس ماریوس و گایوس ژولیوس سزار دیده شدند). کنسول‌ها همچنین نشست‌های سنا و مجامع شهروندی را ریاست می‌کردند، و مسئولیت نهایی اجرای سیاست‌ها و قوانینِ مصوب دو مجمع نامبرده را داشتند. کنسول همچنین در رأس دیپلماسی روم قرار داشت، می‌توانست تجارت با مردم بیگانه را مدیریت، و روابط میان
تجارت با مردم بیگانه را مدیریت، و روابط میان سفرای بیگانه با سنا را تنظیم کند. ضمن فرمانی از سوی سنا، کنسول مسئول سربازگیری و فرماندهی ارتش می‌شد.کنسول‌ها دارای اتوریته برتر در کمپ نظامی بودند و باید از سوی سنا با منابع مالی کافی تغذیه می‌شدند تا بتوانند ارتش‌های خود را مدیریت و هدایت کنند.زمانی که در خارج از شهر بودند، اقتدار مطلقی بر سربازان خود و نیز بر هر ایالت رومی داشتند.در پایان خدمتشان، می‌توانستند در قامت پروکنسول بر ایالات مهم روم حکومت کنند. کنسوری. کلانتر بعدی کنسور بود، کسی که هر پنج سال به
کلانتر بعدی کنسور بود، کسی که هر پنج سال به مسئولیت سرشماری منصوب می‌شد، و در این مدت می‌توانست سناتورهای جدید را منصوب کند یا اینکه مُسن‌ها را حذف کند. اما از سال ۴۳۳ق. م به پیشنهاد دیکتاتور مامرکوس امیلیوس مامرکینوسمدت تصدی به ۱۸ ماه کاهش یافت. از آنجایی که منصب کنسوری باپرستیژترین منصب در میان تمامی کلانتری‌های عادی بود معمولاً تنها کنسول‌های سابق می‌توانستند بدان دست یابند. پس از اینکه کنسول‌ها و پرایتورها توسط مجمع چنتوراتا برای آن سال انتخاب شدند، کنسورها نیز توسط همان مجمع برگزیده می‌شدند. آنان
کنسورها نیز توسط همان مجمع برگزیده می‌شدند. آنان برخلاف دو کلانتر نامبرده نه دارای ایمپریوم (اقتدار عالیه) بودند و نه یک لیکتور آنان را همراهی می‌کرد. افزون بر آن، اختیار فراخوانی سنا یا دیگر مجامع رومی (مجمع چنتوراتا، مجمع پلبی‌ها و غیره) را نیز نداشتند. به لحاظ نظری، آنان در رأس رتبه‌بندی کلانترهای عادی قرار داشتند (از جمله نسبت به کنسول‌ها و پرایتورها)؛ امّا این رتبه‌بندی تنها به سبب پرستیژ آنان بود، تا قدرت حقیقی شان. از آنجایی که کنسورها به آسانی می‌توانستند از این منصب سوءاستفاده کنند (به خاطر
می‌توانستند از این منصب سوءاستفاده کنند (به خاطر اقتداری که بر روی شهروندان داشتند)، تنها کنسول‌های سابق (معمولاً پاتریسی‌ها) را بدین سمت انتخاب می‌کردند، برای همین بود که این منصب پرستیژ بخصوصی داشت. اقدامات آنان نمی‌توانست با وتو منع شود، مگر با وتو از جانب تریبون پلبی‌ها (که کلانتر به تمام معنای کلمه محسوب نمی‌شدند) یا یک کنسور همکار.هیچ‌یک از کلانترهای عادی نمی‌توانست وتوی خود را علیه یک کنسور اعمال کند، چراکه به لحاظ سلسله مراتب از وی بالاتر نبود. امّا تریبون پلبی‌ها به سبب حُرمتی (مصونیتی) که داشتند
تریبون پلبی‌ها به سبب حُرمتی (مصونیتی) که داشتند ــ به عنوان نمایندگان مردم ــ می‌توانستند برخلاف دیگر کلانترها وتوی خود را علیه هر اقدام یا هر شخصی، از جمله کنسورها، اِعمال کرده و به تنهایی عمل کنند. در مواردی که یک کنسور در جریان سرشماری می‌خواست موقعیت یک شهروند را تقلیل دهد، ناچار بود ابتدا تأیید کنسور همکار خود را نیز اخذ کند، و نمی‌توانست در چنین مواردی به میل شخصی خود عمل کند. یک کنسور می‌توانست شهروندی که از سرشماری سرباز زده‌است یا اطلاعات نادرستی به وی داده را جریمه کند یا حتّی دارایی اش را
به وی داده را جریمه کند یا حتّی دارایی اش را بفروشد. دیگر اقداماتی که مشمول مجازات از سوی کنسور بودند عبارت بودند از رها کردن کار کشاورزی، فرار از خدمت نظامی، تخطی از انجام وظایف مدنی، اقدامات فاسد یا داشتن بدهی‌های سنگین. وی می‌توانست یک شهروند را به قبیله ای دیگر منتقل کند، یا در طول عمل سرشماری، یک نشانهٔ ("nota)" عدم صلاحیت در کنار نامش قرار دهد (که تبعاتی از جمله ضبط دارایی، تقلیل به قبیله ای پَست تر، یا حتّی سلب حق شهروندی داشت). بعدها، قانونی (Leges Clodiae) تصویب شد که به شهروندان عادی این امکان را
تصویب شد که به شهروندان عادی این امکان را داد که علیه این "nota" یا عدم صلاحیت دادخواهی کنند. زمانی که سرشماری پایان می‌یافت، از سوی یکی از کنسورها جشنی به نام "lustrum" برگزار می‌شد. کنسورها وظایفی دیگر نیز داشتند که از جمله آنان مدیریت قراردادهای عمومی بود. هر اقدامی از سوی کنسورها که نیازمند هزینه کردن از خزانه داری بود، باید از سوی سنا تصویب می‌شد. کلانتری‌های فوق‌العاده. دیکتاتور. در موارد شدیداً اضطراری نظامی (و یا به دیگر دلایل) یک دیکتاتور تنها برای شش ماه منصوب می‌شد. اقتداری که یک دیکتاتور بر
شش ماه منصوب می‌شد. اقتداری که یک دیکتاتور بر حکومت روم داشت مطلق بود و قابل کنترل توسط نهاد سیاسی دیگری (مثلاً سنا) یا دیگر کلانترها هم نبود. سیسرون و تیتوس لیویوس بهره‌گیری از ظرفیت نظامی دیکتاتوری را ثبت کرده‌اند، درحالی که دیگران، مانند دیونوسیوس هالیکارناسی، از بهره‌گیری از دیکتاتوری برای حفظ نظم در دوران اعتصاب پلبی‌ها سخن گفته‌اند. زمانی که احتیاج مبرمی به انتصاب یک دیکتاتور احساس می‌شد، سنا فرمانی صادر می‌کرد که دو کنسول را مؤظف به انتخاب یک دیکتاتور می‌کرد، و وی نیز بلافاصله منصوب می‌شد. در اغلب
می‌کرد، و وی نیز بلافاصله منصوب می‌شد. در اغلب مواقع، تا زمانی که خطر مرتفع نشده بود دیکتاتورها در منصب باقی می‌ماندند؛ با رفع خطر و اضطرار، آنان استعفا کرده و اقتدار خود را پس می‌دادند. کلانترهای عادی (همچون کنسول‌ها و پرایتورها) در سِمت خود باقی می‌ماندند، امّا استقلال خود را از دست می‌دادند چراکه مادون دیکتاتور می‌شدند. در مواردی که از فرامین دیکتاتور سرپیچی می‌کردند، ممکن بود وادار به استعفا شوند. دیکتاتور می‌توانست حق provocatio ad populum یا تظلم کردن از مردمرا نادیده بگیرد؛ حقّی که در دوران صدارت یک
از مردمرا نادیده بگیرد؛ حقّی که در دوران صدارت یک دیکتاتور، در کنار آزادی عمل تریبون پلبی‌ها، صرفاً به لحاظ نظری برقرار می‌ماند. اقتداری که دیکتاتور داشت، معادل با مجموع اقتدار دو کنسول بود، آنهم بدون هرگونه کنترل و نظارت دیگر نهادها. در طول این شش ماهِ اضطراری که یک دیکتاتور بر مسند بود، اوضاع به گونه ای می‌شد که انگار روم موقتاً به دوران پادشاهی بازگشته است و دیکتاتور نقش پادشاه باستانی روم را ایفا می‌کند. دیکتاتور همچنین توسط بیست و چهار تبردار در خارج از دیوارهای مقدس پومریوم و دوازده نفر در داخل آن
از دیوارهای مقدس پومریوم و دوازده نفر در داخل آن (دقیقاً همانند پادشاه روم در دوران ماقبل جمهوری) همراهی می‌شد؛ در عوض، یک کنسول تنها دوازده تبردار در خارج از محدوده پومریوم و شش تا در داخل را در معیّت خود داشت. حکومت عادی متوقف شده و همه چیز را در دستان دیکتاتور می‌نهادند، کسی که دارای اقتدار مطلقی بر جمهوری بود. وی پس از انتصابش یک ماجیستر اکوئیتوم (فرمانده سواره نظام) را به عنوان معاون جوان خود برمی‌گزید. زمانی که اوضاع و احوال اضطراری به پایان می‌رسید، حکومت مدنی عادی بار دیگر برقرار می‌شد. ماجیستر
حکومت مدنی عادی بار دیگر برقرار می‌شد. ماجیستر اکوئیتوم. هر دیکتاتور یک ماجیستر اکوئیتوم (فرمانده سواره نظام) را برمی‌گزید تا معاون وی باشد. به وی نیز اقتدار عالیه (ایمپریوم) در حد و اندازه یک پرایتور اعطا می‌کردند، و اغلب، هنگامی که یک دیکتاتور منصوب می‌شد، سنا حکم می‌کرد که یک ماجیستر اکوئیتوم (فرمانده سواره نظام) نیز باید منصوب شود. وی کارکردی شبیه به کنسول داشت و برای همین مادون دیکتاتور بود. زمانی که طول مدت مجاز اشتغال دیکتاتور به پایان می‌رسید، به همان طریق سِمت فرماندهٔ سواره نظام نیز منقضی می‌شد.
طریق سِمت فرماندهٔ سواره نظام نیز منقضی می‌شد. در اغلب موارد دیکتاتور فرماندهی لژیون‌ها را برعهده داشت، درحالی که برای ماجیستر اکوئیتوم، فرماندهی بر سواره نظام (که در جناحین آرایش نظامی روم جای می‌گرفت) باقی می‌ماند. دیکتاتور توسط مردم انتخاب نمی‌شد بلکه چنان‌که گفته شد، دو کنسول وی را برمی‌گزیدند اما ماجیستر اکوئیتوم مستقیماً توسط وی انتخاب می‌شد. این دو کلانتر نامبرده را «کلانترهای فوق‌العاده» می‌نامیدند. کلانتری های بدیل. یکی از ابتکارات قضایی جمهوری روم تأسیس مناصب کلانتری بدیل بود؛ هدف از تأسیس این
تأسیس مناصب کلانتری بدیل بود؛ هدف از تأسیس این بود که شمار کافی استانداران رومی داشته باشند تا در ایالات متصرفی به حکمرانی بپردازند، به جای آنکه مجبور باشند هر ساله کلانترهای جدیدی منصوب کنند. کلانترهای بدیل پس از صدور یک فرمان سناتوس کنسولتوم انتخاب می‌شدند. آنان معمولاً پروپرایتور (در جایگاه پرایتور) و پروکنسول (در جایگاه کنسول) بودند. یک کلانتر بدیل از همان اقتدار کلانتر همترازش برخوردار بود و توسط همان تعداد تبرداران حفاظت می‌شد و در مجموع از اقتداری مطلقه در داخل ایالت خود بهره‌مند بود. کلانترهای بدیل
در داخل ایالت خود بهره‌مند بود. کلانترهای بدیل معمولاً سِمت کلانتری‌ایی را بر عهده می‌گرفتند که در گذشته عهده‌دار آن بودند (برای نمونه یک پروکنسول، در گذشته منصب کنسولی داشت)، هرچند چنین چیزی الزامی نبود. یادداشت. . tribunus militum . اصلاحاتی در ارتش روم در سال 107ق.م که به گایوس ماریوس نسبت می دهند. . Legatus به معنای فرمانده و Legio به معنای لژیونر یا ارتش استلگاتوس لجیونیس نیز به معنای فرمانده لژیون است. . Quaestor . "Comitia Populi Tributa" . aediles . magistratus plebeii . "sacrosancti" . حق مزبور،
. magistratus plebeii . "sacrosancti" . حق مزبور، یک شهروند را مجاز می‌کرد که در برابر اقدام قضایی ظالمانه یک کلانتر با فریاد زدنِ "!appello tribunos" («من تریبون‌ها را فرامیخوانم») یا "!provoco ad populum" («من به مردم تظلم می‌جویم») دادخواهی کند. . consul suffectus . به انگلیسی: Census، به ایتالیایی: Censimento . Mamercus Aemilius Mamercinus . Leges Clodiae یک سری قوانینی بودند که توسط تریبون مردم پوبلیوس کلودیوس پولکر، که مورد حمایت ژولیوس سزار نیز بود، در ۵۸ق. م تصویب شدند. این قانون حدود مشخصی برای
در ۵۸ق. م تصویب شدند. این قانون حدود مشخصی برای اقتدار کنسورها در نظر گرفت و با الزامی کردن توافق دو کنسور بر سر قرار دادن "nota" کنار نام یک شهروند، قدرت و اختیار آنان را برای جریمه یا سلب حق شهروندی توده‌ها محدود کرد. . secessio plebis؛ اشاره دارد به نوعی اقدام شهروندان پلبی روم برای اِعمال اقتدار خود بر پاتریسی‌ها، به طوری که به نشانه اعتراض روم را به صورت دسته جمعی ترک نموده و پاتریسی‌های شهر را به حال خود می‌گذاشتند. این اقدام شبیه به اعتصاب سراسری امروزین است. اولین اعتصاب در ۴۹۴ق. م و آخرین آنان در
است. اولین اعتصاب در ۴۹۴ق. م و آخرین آنان در ۲۸۷ق. م رخ دادند. . Magister Equitum . به انگلیسی: extraordinary magistrates، به ایتالیایی: magistrati straordinari . Promagistracy
مودم‌نرم (مودم نرم‌افزاری) یک مودم با حداقل سخت‌افزار است که از نرم‌افزاری که روی کامپیوتر میزبان درحال اجراست و منابع رایانه (مخصوصاً واحد پردازش مرکزی، حافظه دسترسی تصادفی و گاهی اوقات پردازش صوتی)، به جای سخت‌افزار در مودم مرسوم استفاده می‌کند. مودم‌نرم همچنین گاهی اوقات به نام مودم‌وین به دلیل پشتیبانی محدود برای سیستم عامل‌هایی به غیر از ویندوز. به‌طور همانند، مودم‌لین یک مودم‌نرم است که می‌تواند روی لینوکس اجرا شود. مودم‌نرم‌ها بعضاً به عنوان نمونه‌ای از سیستم رایانش بی‌درنگ مورد استفاده قرار
از سیستم رایانش بی‌درنگ مورد استفاده قرار می‌گیرند. سیگنال‌های صوتی که باید منتقل شوند باید با وقفه متراکم محاسبه شوند (به ترتیب هر ۵ یا ۱۰ میلی‌ثانیه). آن‌ها نمی‌توانند از پیش محاسبه شوند، و نمی‌توانند کند باشد چون مودم دریافت‌کننده همزمانی را از دست می‌دهد.
این فهرستی از زبان‌های رسمی، یا اداری، به رسمیت شناخته شده در کشورهای مستقل، مناطق و مؤسسات فراملی است. زبان‌های رسمی کشورهای مستقل. A. زبان عفار: آفریکانس: Aja-Gbe: زبان اکانی (Akuapem Twi, Asante Twi, Fante): زبان آلبانیایی: زبان امهری: آنی: زبان عربی (همچنین فهرست سرزمین‌هایی که زبان رسمی‌شان عربی است را ببینید): زبان ارمنی: زبان آسامی: زبان آیمارا: زبان ترکی آذربایجانی: B. Balanta: زبان بامبارایی: Bariba: زبان باسکی: Bassari: Bedik: زبان بلاروسی: زبان بنگالی: زبان‌های بربری: Biali: زبان بیسلاما: Boko:
زبان‌های بربری: Biali: زبان بیسلاما: Boko: Bomu: زبان بوسنیایی: Bozo: Buduma: زبان بلغاری: زبان برمه‌ای: C. کانتونی: زبان کاتالان: چینی معیار: زبان چوایی: Chirbawe (سنا): زبان قمری زبان کرواتی: زبان چکی: D. Dagaare: زبان داگبانی: زبان دانگمه زبان دانمارکی: دری: Dendi: زبان دیوهی: Dioula: Dogon: زبان هلندی: زبان دزونگخا: E. زبان انگلیسی (همچنین فهرست سرزمین‌هایی که انگلیسی در آنجا زبان رسمی است را ببینید): زبان استونیایی: زبان اوه‌ای: F. زبان فیجیایی: زبان فیلیپینی: زبان فنلاندی: Fon-Gbe: Foodo: زبان‌های
فیلیپینی: زبان فنلاندی: Fon-Gbe: Foodo: زبان‌های فرمزی: زبان فرانسوی (همچنین فهرست کشورهایی که زبان رسمی‌شان فرانسوی است را ببینید): زبان فولانی: G. زبان گا: گیلیک اسکاتلندی: Gbe: Gen-Gbe: زبان گرجی: زبان آلمانی: Gonja: Gourmanché زبان یونانی: زبان گوارانی: زبان گجراتی: H. زبان کریول آییسینی: هاکا: عربی حسانی: زبان هوسه: زبان عبری: زبان هندی: زبان هیری موتو: زبان مجاری: I. زبان ایگبو: زبان ایسلندی: زبان اندونزیایی: زبان ایرلندی: زبان ایتالیایی: J. زبان ژاپنی: زبان جاوه‌ای: Jola: K. Kabye: Kalanga: زبان
زبان جاوه‌ای: Jola: K. Kabye: Kalanga: زبان کانارا: زبان کنوری: Kasem: زبان قزاقی: زبان خمر: زبان رواندایی: زبان روندی: Kissi زبان‌های خویسان: زبان کره‌ای: Korean Sign Language: Kpelle: زبان‌های کردی: زبان قرقیزی: L. زبان لائو: زبان لتونیایی: زبان لیتوانیایی: Lukpa: زبان لوکزامبورگی: M. زبان مقدونی: زبان مالاگاسی: زبان مالایی: Malinke: زبان مالتی: Mamara: Manding (زبان مندیکا، Malinke): زبان مندیکا: Mandjak: Mankanya: زبان مانکس: زبان مائوری: زبان مارشالی: کریول موریسی Mbelime: زبان مولداویایی زبان مغولی:
کریول موریسی Mbelime: زبان مولداویایی زبان مغولی: زبان مونته‌نگروئی: Mossi: N. Nambya: Nateni: زبان نائورویی Ndau: Ndebele (شمالی): اندبله (جنوبی): زبان نپالی: New Zealand Sign Language: Noon: زبان سوتوی شمالی: زبان نروژی: Nzema: O. Oniyan: زبان آسی: P. زبان پالائویی: پاپیامنتو: زبان پشتو: زبان فارسی: زبان لهستانی: زبان پرتغالی: زبان پنجابی: Q. زبان کچوا: R. زبان رومانیایی: زبان رومانش: زبان روسی: S. Safen: زبان ساموآیی زبان سانگو Sena: زبان صربی: زبان سرر: Seychellois Creole زبان شونا: زبان سینهالی: زبان
Seychellois Creole زبان شونا: زبان سینهالی: زبان اسلواکی: زبان اسلونیایی: زبان سومالیایی: Songhay-Zarma: Soninke: زبان سوتو: زبان اسپانیایی: Susu: زبان سواحلی: زبان سوازی: زبان سوئدی: Syenara: T. Taiwan Sign Language: هاکین تایوانی: فارسی تاجیکی: زبان تاگالوگ: زبان طوارقی: زبان تامیلی: Tammari: Tasawaq: Tebu: زبان تلوگو: زبان تتومی: زبان تای: زبان تیگرینیا: زبان توک پیسین: Toma: Tonga: زبان تونگایی زبان شنگانی: زبان تسوانا: زبان ترکی استانبولی: زبان ترکمنی: زبان تووالویی U. زبان اوکراینی: زبان اردو: زبان
زبان تووالویی U. زبان اوکراینی: زبان اردو: زبان ازبکی: V. زبان وندا: زبان ویتنامی: W. Waama: Waci-Gbe: Wamey: زبان ولزی: زبان ولوف: X. زبان خوسایی: Xwela-Gbe: Y. Yobe: Yom: زبان یوروبایی: Z. زبان اشاره زیمبابوه: زبان زولو: زبان‌های رسمی محلی و اقلیت. زبان آبازی: زبان آدیغی: زبان آغول: زبان آکلانی: زبان آلبانیایی: زبان آلتای: زبان عربی: زبان ارمنی: زبان آسامی: زبان آواری: زبان ترکی آذربایجانی: زبان کاراچایی-بالکاری: زبان باشقیری: زبان باسکی: زبان بنگالی: زبان بیکول مرکزی: زبان بوسنیایی: زبان بوریاتی:
زبان بیکول مرکزی: زبان بوسنیایی: زبان بوریاتی: کانتونی: زبان کاتالان: زبان سبوانو: زبان چاباکانو: زبان چچنی: زبان کاباردی: زبان چروکی: Chipewyan: زبان چوکچی: زبان چوواشی: زبان کری: زبان تاتارهای کریمه زبان کرواتی: زبان دارگوا: زبان دولگانی: زبان هلندی: English: زبان ارزیا: زبان اون: زبان اونکی: زبان فاروئی: زبان فنلاندی: زبان فرانسوی: زبان فریسی غربی: زبان فریولی: زبان گاگائوزی: زبان گالیسی: زبان آلمانی: زبان یونانی: زبان گوارانی: زبان گجراتی: Gwich'in: زبان هاوایی: زبان هیلیگاینون: زبان هندی: زبان مجاری:
هاوایی: زبان هیلیگاینون: زبان هندی: زبان مجاری: Ibanag: زبان ایلوکانو: زبان اینگوشی: Inuinnaqtun: اینوکتیتوت: Inuvialuktun: زبان ایرلندی: زبان ایتالیایی: Ivatan: زبان ژاپنی: زبان کاباردی: زبان گرینلندی: زبان قالمیق: زبان کانارا: زبان کاپامپانگان: زبان کاراچایی-بالکاری: زبان کارلیایی: زبان کشمیری: زبان قزاقی: زبان خاکاسی: زبان خانتی: Kinaray-a: زبان کومی: زبان کومی-پرمیاکی: زبان کره‌ای: زبان قموقی: زبان قرقیزی: زبان لاکی: زبان لزگی: زبان مقدونی:*بخشی ازآلبانی Maguindanao: زبان مالایالم: زبان مانسی: Maranao:
Maguindanao: زبان مالایالم: زبان مانسی: Maranao: زبان مراتی: زبان ماری (Hill and Meadow): زبان مایایی: زبان موکشا: زبان مغولی: زبان ناهواتل: زبان ننتسی: زبان نپالی: زبان نوقایی: زبان اکسیتان: زبان اوریه: زبان آسی (Digor and Iron dialects): زبان پانگاسینانی: زبان پرتغالی:*بخشی ازthe چین زبان پنجابی: زبان رومانیایی: زبان روسی. Russian is fixed as a state language in the Constitutions of the republics of the Russian Federation: زبان روسینی: زبان روتول: زبان یاقوتی: Sambal: زبان‌های سامی (اورالی): زبان
زبان یاقوتی: Sambal: زبان‌های سامی (اورالی): زبان سانسکریت: زبان سرائیکی زبان سریکالی: زبان سلکوپی: زبان صربی: زبان سندی: North and South Slavey: زبان اسلواکی: زبان اسلونیایی: زبان اسپانیایی: Surigaonon: زبان تبرسرانی: زبان تاگالوگ: زبان تاهیتیایی: زبان تامیلی: زبان تاتی قفقاز: زبان تاتاری: Tausug: زبان تلوگو: تبتی معیار: Tłįchǫ: Tsakhur: زبان تسوانا: زبان ترکی استانبولی: زبان تووایی: زبان اودمورت: زبان اردو: زبان اویغوری: زبان وپس: زبان ویتنامی: زبان وینارایی: زبان ولزی: Yakan: زبان ییدیش: زبان‌های