payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ارتش سرخ به سر می‌برد، به یک بانک دستبرد زده شد و در جریان سرقت یک نگهبان کشته شد. روز بعد، مهم‌ترین روزنامه کشور، بیلد، فراکسیون ارتش سرخ را مقصر قلمداد کرد، بی آن که در تأیید این ادعا مدرکی پیدا شده باشد. هاینریش بل، نویسنده برنده جایزه نوبل، در یادداشتی که به مجله اشپیگل فرستاد از عملکرد این روزنامه انتقاد کرد. همین یادداشت خشم رسانه‌ها را برانگیخت، روزنامه‌ها علیه او نوشتند، نامه‌ها و تماس‌های تهدیدآمیزی از سوی افراد ناشناس دریافت کرد، بارها مورد توهین قرار گرفت، او را هوادار تروریست‌ها خواندند و در
قرار گرفت، او را هوادار تروریست‌ها خواندند و در جایی او را با وزیر تبلیغات هیتلر، یوزف گوبلس مقایسه کردند. این تجربه تلخ، زمینه‌ای شد برای نوشتن رمان "آبروی از دست رفته کاترینا بلوم". در ابتدای نسخه انگلیسی کتاب، مانند بسیاری از کتاب‌های دیگر آمده‌است شخصیت‌ها و اتفاقات این کتاب ساختگی هستند. در نسخه آلمانی جمله دیگری نیز اضافه شده‌است: «اگر آنچه نگاشته شده با شیوه عمل روزنامه‌نگاران روزنامه بیلد شباهت دارد، نه عمدی یا اتفاقی، بلکه اجتناب ناپذیر است.» رسانه‌های آلمان، هرگز بل را به خاطر این ماجرا نبخشیدند.
آلمان، هرگز بل را به خاطر این ماجرا نبخشیدند. بیش از یک دهه بعد در آگهی درگذشت هاینریش بل نوشته شد: «مرد خوبی بوداما به اعتبار ادبی خود صدمه زد.» اقتباس. در سال ۱۹۷۵ فیلمی به همین نام، به کارگردانی فولکر شلوندورف و مارگارته فون تروتا و با بازی آنگلا وینکلر بر اساس این کتاب ساخته شده‌است. این فیلم را یکی از فیلم‌های شاخص جریان سینمای نوین آلمان می‌دانند، اولین فیلم در این جنبش فیلم‌سازی که در گیشه موفق بود. ترجمه به فارسی. این کتاب به فارسی ترجمه شده‌است:
گلوبال لیکس یک نرم‌افزار آزاد و متن باز است که قصد دارد تا ابتکارات افشاگری امن و ناشناس را فعال کند. این سازمان توسط مرکز Hermes برای شفافیت و حقوق بشر دیجیتال، توسط یک سازمان غیردولتی مستقر در ایتالیا که از آزادی بیان آنلاین حمایت می‌کند، توسعه یافت. این نرم‌افزار به هر کسی، حتی افراد غیر فنی، قابلیت راه‌اندازی و نگهداری یک سکوی افشاگری را می‌دهد. تاریخچه. این پروژه توسط فابیو پتروسانتی آغاز شد و برای اولین بار در ۱۵ دسامبر ۲۰۱۰ در جامعه hacktivist به اشتراک گذاشته شد. ارقام مربوطه در اولین توسعه عبارتند
گذاشته شد. ارقام مربوطه در اولین توسعه عبارتند از: کلودیو آگوستی، آرتورو فیلاستو، میشل اورو، جیووانی پلرانو و فابیو پتروسانتی. اولین نمونه اولیه در تاریخ ۶ سپتامبر ۲۰۱۱ توسط مصاحبه‌کننده دربارهٔ نحوه آغاز پروژه Full اعلام شد. فیلاستو در پاسخ به سؤالی که توسط مصاحبه‌کننده در مورد نحوه شروع پروژه گلوبال لیکس پرسیده شد، توضیح داد: " بعد از کل ماجرای ویکی لیکس، تصمیم گرفتیم که روی این پروژه کار کنیم." ایده "گلوبال لیکس" از تحقق نیاز به روزنامه نگاران برای تضمین محرمانه بودن منابع خود علی‌رغم یک شبکه ناامن به
محرمانه بودن منابع خود علی‌رغم یک شبکه ناامن به وجود آمد. این برنامه توسط روزنامه نگارانی که مهارت‌های کامپیوتری پیشرفته ندارند و به یک پلت فرم امن برای حفاظت از منابع خود نیاز دارند، طراحی شده‌است. این نرم‌افزار روزنامه نگاران و منابع آن‌ها را قادر می‌سازد که به‌طور ایمن ارتباط برقرار کنند و "جریان پیوسته اطلاعات در میان افراد با امنیت کامل" را مجاز کنند. همچنین روزنامه نگاران را قادر می‌سازد تا منابع را با درخواست انواع مختلف داده‌ها و اسناد تأیید کنند. علاوه بر این، گلوبال لیکس انعطاف‌پذیرتر از ویکی
علاوه بر این، گلوبال لیکس انعطاف‌پذیرتر از ویکی لیکس است که تنها به زبان انگلیسی و متمرکز بر "رویداده‌ای طنین ملی و بین‌المللی" است. فیلاستو و همکارانش متوجه شدند که اغلب سایت‌های افشاگری"امنیت ضعیفی دارند" و آسیب‌پذیری‌های وال استریت ژورنال، به عنوان مثال، تنها چند ساعت پس از آن که به صورت آنلاین منتشر شد، "در معرض خطر قرار گرفتند". فیلاستو اظهار داشت: " ما دیدیم که یک پایگاه کاربری وجود دارد اما توسعه دهندگان این کار را اشتباه انجام می‌دهند. ما گفتیم: "ما افراد امنیتی هستیم، ما می‌توانیم این کار را بهتر
افراد امنیتی هستیم، ما می‌توانیم این کار را بهتر انجام دهیم". ما دو سال پیش با یک نمونه اولیه پیشرفته آشنا شدیم: Globaleaks ۰٫۱. این یک آزمایش اولیه بود، اما کاملاً خوب پیش رفت. سپس آن را از صفر جدا می‌کنیم و اکنون در حال نسخه ۲٫۲۴. هستیم." در سال ۲۰۱۱، Tor2web, proxy خدمات پنهان که توسط آرون سوارتز و ویرجیل گریفیث طراحی شده‌بود، گلوبال لیکس به عنوان بخشی از پروژه extending به عنوان یک جز برای گسترش پلتفورم‌ها به اتصالات سنتی HTTPS شد. در سال ۲۰۱۲ مرکز Hermes برای شفافیت و سازمان غیردولتی حقوق بشر دیجیتال
برای شفافیت و سازمان غیردولتی حقوق بشر دیجیتال در ایتالیا تأسیس شد. پذیرش. براندون استاش گلوبال لیکس را به عنوان " یک پروژه متن‌باز با هدف ایجاد جهانی، بی‌نام، سانسور و مقاوم در برابر سانسور، توصیف کرد. "گلوبال لیکس" به دنبال "دموکراتیزه کردن مدل ویکی لیکس" و تبدیل "استاندارد دو فاکتو (بالفعل در حوزه فناوری)" بر روی تحقیق در زمینه بهترین روابط بین امنیت و کاربردپذیری است. "ان جی اوی مرکز Hermes" قصد دارد تا با انتشار اطلاعات در مقیاسی متفاوت از ویکی لیکس به انتشار اطلاعات کمک کند. وی افزود که در دسامبر
به انتشار اطلاعات کمک کند. وی افزود که در دسامبر ۲۰۱۳، ما نیاز به یک "راه‌حل یا نرم‌افزاری" را شناسایی کردیم که هر سازمان را قادر می‌سازد که با درخواست فعال، حتی در سطح محلی، با یک درخواست فعال درگیر شود." از اندی گرینبرگ به نقل از پتروسانتی در گفتن این که "هدف هرمس" گسترش جنبش نشت ناشی از پنجاه یا هزاران گره نشتی است که توسط همه شرکت‌های آمریکایی اداره می‌شوند که به‌طور قانونی موظف به اداره یک خروجی داخلی درونی به فعالان افراطی هستند که امیدوارند که مواد خود را به ناشران منتقل کنند در حالی که از تور
خود را به ناشران منتقل کنند در حالی که از تور استفاده می‌کنند تا کاملاً ناشناس بمانند. گرینبرگ نوشت که هدف از آن پراکنده کردن خطر کنترل مواد حساس بر یک ارتش از افراد به جای یک گروه آسیب‌پذیر است. پتروسانتی می‌گوید: بعضی از مردم ممکن است مثل آسانژ باشند و بگویند: بسیار خوب، ما منتشر می‌کنیم و دعوا می‌کنیم. اما بسیاری از مردم می‌خواهند بی آن که این مسئولیت را بر عهده بگیرند، با فساد مبارزه کنند. اگر پروفایل خطر هر کسی که یک گره نشتی را اجرا می‌کند، کاهش یابد، گره‌های نشتی زیادی وجود خواهد داشت. ویکی لیکس به
گره‌های نشتی زیادی وجود خواهد داشت. ویکی لیکس به ما چیزی آموخت؛ و این واژه جاسوس را به آگاهی مردم تبدیل کرد (…)اما GlobaLeaks گام منطقی بعدی است." در اکتبر ۲۰۱۳، تسل رنزنبرینک در مقاله خود "ساخت یک زیرساخت برای افشاگری" نوشت که "مکانیسم‌های حفاظتی بسیار کمی وجود دارند" و به این دلیل، "افشاگری" به عنوان یک موضوع مهم در OHM۲۰۱۳، بزرگ‌ترین جشنواره هکرها در فضای باز در اروپا، به نمایش درآمد. در این جشنواره، رنزنبرینک با مردم "چندین سازمان" صحبت کرد که طرح‌هایی را برای ساخت یک زیرساخت افشاگری بهتر آغاز کرده‌اند
برای ساخت یک زیرساخت افشاگری بهتر آغاز کرده‌اند "از جمله فیلاستو که به او گفته بود:" گلوبال لیکس یک نرم‌افزار طراحی‌شده که به هر کسی اجازه می‌دهد که به راحتی یک پایگاه نظامی راه‌اندازی کند ". فیلاستو تأکید کرد که " این نرم‌افزار متن‌باز است تا هر کسی بتواند آن را دانلود کند، آن را نصب کند و یک پایگاه نظامی تشکیل دهد. (…)ما خودمان یک سکوی افشاگری(…)اجرا نمی‌کنیم، اما با قادر ساختن دیگران به اجرای طرح‌های موفق، به این اکو سیستم کمک می‌کنیم." عملکرد. یک سایت گلوبال لیکس از خدمات مخفی تور استفاده می‌کند تا
گلوبال لیکس از خدمات مخفی تور استفاده می‌کند تا بتواند نامش فاش نشود. هنگامی که ارایه روی یک پلت فرم گلوبال لیکس انجام می‌شود، داده‌ها با استفاده از PGP و سیستم به‌طور خودکار دریافت کنندگان ثبت‌شده (به عنوان مثال، رسانه‌های محلی، ان جی اوها یا حتی یک روزنامه‌نگار واحد) را مطلع می‌کند. سکوهای گلوبال لیکس هیچ چیزی را برای همیشه ذخیره نمی‌کنند و اطلاعات و پرونده‌های ارسال‌شده به محض امکان با یک سیاست حفظ اطلاعات دقیق حذف می‌شوند. این فرایند به‌طور کلی با پیشنهاد منابع برای استفاده از سیستم‌عامل بی‌نام در حین
منابع برای استفاده از سیستم‌عامل بی‌نام در حین اتصال به گلوبال لیکس بهبود می‌یابد. جاوا اسکریپت برای دسترسی به گلوبال لیکس لازم است. اجرا. تا سال ۲۰۱۹، گلوبال لیکس در ۲۰ زبان بین‌المللی ترجمه شده و توسط هزاران پروژه و ابتکاراتی در سراسر جهان اجرا شده که گستره وسیعی از پذیرندگان، رسانه‌های مستقل، فعالان، سازمان‌های رسانه‌ای، شرکت‌ها و بیشتر را در بر می‌گیرند. جان بورلاند گفت که در حال حاضر [۳۰ دسامبر ۲۰۱۳] در حال صحبت با سازمان‌ها در تعدادی از کشورهای دیگر، از جمله چندین گروه رسانه‌ای که می‌خواهند مدل
از جمله چندین گروه رسانه‌ای که می‌خواهند مدل موفقیت‌آمیز هلندی را تکرار کنند "بورلاند افزود که" فعالان همچنین سایت‌های خاص را برای مسائلی مانند حقوق بشر، جرایم حیات وحش، نظارت، امنیت غذایی در ایالات‌متحده و سانسور بررسی می‌کنند." بزرگ‌ترین اجرای در سال ۲۰۱۴ توسط PubLeaks در هلند رخ داد، «بنیادی که ۴۲ نفر از بزرگ‌ترین سازمان‌های رسانه‌ای کشور را در بین اعضایش تشکیل می‌دهد. بورلاند در آنجا، هر سازمان ۵۰۰ پوند در سال پرداخت می‌کند، و در عوض یک لپ‌تاپ ویژه برای دسترسی به Publeaks دریافت می‌کند. تمام سازمان‌های
دسترسی به Publeaks دریافت می‌کند. تمام سازمان‌های شرکت‌کننده در مورد دوره‌های تحریم موافق هستند و اطلاعات را می‌توانند بدون فشار انتشار فوری مورد بررسی قرار دهند. این گروه قبلاً چندین نشت پروفایل با پروفایل بالا داشته‌است، از جمله یکی که منجر به استعفای یکی از نمایندگان برجسته مجلس شد.» دیگر سازمان‌های اصلی که از راه‌اندازی سیستم‌عامل مبتنی بر گلوبال لیکس پشتیبانی می‌کنند Free Press Unlimited(FPU)و Associated Whistleblowing Press(AWP)هستند. FPU، یک سازمان در هلند، AfriLeaks و MexicoLeaks را خلق کرد. پلرانو
هلند، AfriLeaks و MexicoLeaks را خلق کرد. پلرانو به گاردین گفت: «Afrileaks اولین پروژه خارج از دنیای غرب است که توسط بیش از ۱۵ اتحاد سازمان‌های خبری آفریقایی اجرا می‌شود که متعهد به گفتن حقیقت به قدرت هستند». در مورد MexicoLeaks، این یک سکوی افشاگری مستقل است که هدف آن آشکار کردن اطلاعات برای منافع عمومی در مکزیک است که جایزه FRIDA سال ۲۰۱۶ را دریافت کرده‌است. WildLeaksیکی از موفق‌ترین پروژه‌های گلوبال لیکس، اولین ابتکار فعال جهانی است که به جرم حیات وحش و جنگل اختصاص یافت و توسط انجمن اقدام فیل(Elephant
جنگل اختصاص یافت و توسط انجمن اقدام فیل(Elephant Action League) (EAL)اداره و مورد بررسی قرار گرفت. یکی از تحقیقات در مستند نت فلیکس به نام «بازی ساحل‌عاج» مورد توجه قرار گرفت. گلوبال لیکس همچنین با مبارزه با فساد مالی و سازمان‌های غیردولتی حقوق بشر مانند Allerta اینترنشنال Anticorruzione, OCCRP (OCCRPLeaks)و سازمان عفو بین‌الملل همکاری می‌کند. در سال ۲۰۱۷، Xnet، یک پروژه که برای دموکراسی شبکه‌ای و حقوق دیجیتال بر روی آن کار می‌کند و از سال ۲۰۰۸ شروع به کار کرده‌است، اولین شکایت عمومی ضد فساد عمومی را با
کرده‌است، اولین شکایت عمومی ضد فساد عمومی را با استفاده از فناوری حفاظت گمنام مانند تور و گلوبال لیکس ("Bustia Etica" در کاتالان) آغاز کرد. با این پروژه پیشگام، تالار شهر بارسلونا اولین دولت شهری است که شهروندان را به استفاده از ابزارهایی دعوت می‌کند که آن‌ها را قادر به ارسال اطلاعات به شیوه‌ای امن می‌سازد، که حریم خصوصی را تضمین می‌کند و به شهروندان امکان می‌دهد که کاملاً ناشناس باشند. در سال ۲۰۱۸، اداره مبارزه با فساد ایتالیا (ANAC)، یک ناظر اجرایی، سکوی ملی افشاگری خود را با استفاده از خدمات گلوبال لیکس
افشاگری خود را با استفاده از خدمات گلوبال لیکس و onion آغاز کرد و به whistleblowers که راه مطمئنی برای گزارش فعالیت‌های غیرقانونی در حین حفاظت از هویت آن‌ها ارائه داد. بودجه. در سال ۲۰۱۱، GlobaLeaks ۰٫۱ درصد بودجه دریافتی از آژانس توسعه بین‌المللی ایالات‌متحده را دریافت کرد. در سال ۲۰۱۲، GlobaLeaks ۲٫۰ با ۱۰۸٬۴۰۰ دلار از سوی صندوق فناوری باز تحت برنامه Freedom2Connect سرمایه‌گذاری شد. در سال ۲۰۱۳، این پروژه توانست با چند کمک مالی و کاره‌ای داوطلبانه زیادی که توسط اعضای هسته آن انجام شده‌بود، جان سالم به در
توسط اعضای هسته آن انجام شده‌بود، جان سالم به در ببرد. در سال ۲۰۱۴، بنیادهیوس به مرکز هرمس ۲۰۰٫۰۰۰€ برای اولویت‌بندی طرح‌های ابتکاری در آفریقای جنوبی به اهدا کرد. در ژولای ۲۰۱۴، پروژه گلوبال لیکس با ۲۳۴٬۰۰۰ دلار از سوی صندوق فناوری باز به منظور توسعه یک نقشه راه جدید از Q3 / ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۶ / Q1 سرمایه‌گذاری شده‌است که در آن تمام گزارش‌ها پیشرفت در دسترس عموم قرار دارند. در سپتامبر ۲۰۱۴، سازمان بین‌المللی شفافیت سازمان بین‌المللی مشاوره و مشاوره حقوقی خود (ALAC)را با هم‌کاری از کمک اتحادیه اروپا آغاز کرد.
با هم‌کاری از کمک اتحادیه اروپا آغاز کرد. منابع. https://en.wikipedia.org/wiki/GlobaLeaks
این صفحه باشگاه‌های معتبر و مشهور فوتبال در آلمان را نشان می‌دهد. باشگاه‌های آلمان با بیشترین افتخارات. مسابقات داخلی مسابقات اروپایی مسابقات بین‌المللی رتبه‌بندی یادداشت‌ها. منابع
عملیات پستانک یک اقدام گسترده در زمینه شنود مکالمات تلفنی از اداره تحقیقات فدرال بود که در سال ۲۰۱۵ شروع به کار کرد و دربارهٔ فعالیت جنایی در وب تاریک تحقیق کرد. این بزرگ‌ترین عملیات از زمان عملیات Operation Torpedo بود. بدافزار شناخته‌شده به نیروی انتظامی به عنوان تکنیک‌های جستجوی شبکه برای کشف آدرس‌های IP واقعی کاربران تور از یک وب سایت پورنوگرافی کودکان به نام Playpen استفاده شد. ماهیت بین‌المللی این عملیات تعدادی از سوالات قانونی را در مورد حوزه قضایی بین‌المللی اف‌بی‌آی مطرح کرد و موضوع تحقیقات قانونی
اف‌بی‌آی مطرح کرد و موضوع تحقیقات قانونی و روزنامه‌نگاری در حال انجام است.
آب‌سنگ‌های کورکا () به مجموعه‌ای از صخره‌های آبی گفته می‌شود که در دریای تیرنی در کالابریا و در شهر کورکا واقع شده‌اند. این مجموعه آب‌سنگ از ۱۰ صخرهٔ سنگی تشکیل شده‌است: «کاپوتو» (بزرگترین صخره)، «فورمیکا»، «لونگارینو»، «پیچیریلو»، «تیروله» (که به آن پیروله هم می‌گویند) و ۴ اسکوالی دل فونتانا. کاپوتو بزرگترین صخرهٔ این مجموعه است و مساحت آن ۵۰ متر مربع است و بیشتر از آن برای شیرجه در آب، یا عکاسی و فیلم‌برداری استفاده می‌شود. در فاصلهٔ دهه‌های ۱۹۶۰ تا ۱۹۸۰ میلادی، این منطقه میعادگاه تصویربرداران،
تا ۱۹۸۰ میلادی، این منطقه میعادگاه تصویربرداران، علاقه‌مندان به رادیوی آماتور و گردهمایی‌های فعالان محیط زیست همچون «اتحادیه محافظت از پرندگان ایتالیا» (LIPU) بود که این فعالیت‌ها اینک دیگر در این منطقه دیده نمی‌شود. این آب‌سنگ‌ها زیر نظر مقامات محلی آمانتئا واقع در استان استان کوزنتسا قرار دارد.
خوزه میگل پیندیبن فرراری (۵ ژوئن ۱۸۹۰ - ۱۲ نوامبر ۱۹۶۹) فوتبالیست اروگوئه ای بود. او از نظر بسیاری به عنوان بهترین فوتبالیست اروگوئه در دوران آماتور شناخته می‌شود. دوران بازی کردن. دوران باشگاهی. پیندیبن بین سالهای ۱۹۰۸ و ۱۹۲۸ برای باشگاه فوتبال پنیارول بازی کرد. در زمان حضورش با "کربنروس"، چهار قهرمانی در لیگ دسته اول فوتبال اروگوئه کسب کرد. دوران بین‌المللی. پیندیبن اولین بازی خود را برای تیم ملی فوتبال اروگوئه در سال ۱۹۰۹ مقابل آرژانتین در بوینس آیرس انجام داد. وی در طی ۱۴ سال حضور در تیم ملی ۴۰ بار در
داد. وی در طی ۱۴ سال حضور در تیم ملی ۴۰ بار در ترکیب قرار گرفت و ۲۰ گل به ثمر رساند. وی آخرین حضور خود را در نوامبر ۱۹۲۳ برای "اروگوئه انجام داد". پیندیبن دو بازی مسابقات غیررسمی کوپا آمریکا ۱۹۱۰ انجام داد. در جام ملت‌های آمریکای جنوبی ۱۹۱۶ پیندیبن اولین گل این تورنمنت را در بازی مقابل تیم ملی فوتبال شیلی به ثمر رساند. او این مسابقات را با دو گل به پایان رساند و در لیست گلزنان در مقام دوم قرار گرفت. پیندیبن عضو تیم اروگوئه برای جام ملت‌های آمریکای جنوبی ۱۹۱۷ بود اما در این مسابقات یک مسابقه هم انجام نداد.
بود اما در این مسابقات یک مسابقه هم انجام نداد. او در جام ملت‌های آمریکای جنوبی ۱۹۲۰ که اروگوئه سومین قهرمانی خود را در مسابقات قهرمانی آمریکای جنوبی کسب کرد در ترکیب تیم اروگوئه قرار داشت که در سه مسابقه یک گل به ثمر رساند. او در جام ملت‌های آمریکای جنوبی ۱۹۲۱ که اروگوئه در رده سوم قرار گرفت، در تیم اروگوئه بازی کرد. پیندیبن یک گل به ثمر رساند. دوران مربیگری. او پس از اتمام دوره بازی، مربیگری باشگاه فوتبال پنیارول را بر عهده داشت. افتخارات. ملی. برنده (۲): ۱۹۱۰، ۱۹۱۱ نفر دوم(۳): ۱۹۱۳، ۱۹۱۵، ۱۹۱۶ برنده:
۱۹۱۰، ۱۹۱۱ نفر دوم(۳): ۱۹۱۳، ۱۹۱۵، ۱۹۱۶ برنده: (۴): ۱۹۱۲، ۱۹۱۵، ۱۹۱۹، ۱۹۲۰ نفر دوم(۲): ۱۹۱۱ برنده (۲): ۱۹۱۰، ۱۹۱۲ نفر دوم(۴): ۱۹۰۹، ۱۹۱۱، ۱۹۱۴، ۱۹۲۰ برنده (۵): ۱۹۱۱، ۱۹۱۲، ۱۹۱۴، ۱۹۱۸، ۱۹۲۰ نفر دوم(۱): ۱۹۱۶
ضمیرِ ناآگاه عنوانِ اثری است از زیگموند فروید عصب‌شناس اتریشی و بنیانگذار علم روانکاوی. این نوشتار نخستین بار در سال ۱۹۱۵ م. در دو قسمت (فصل‌های ۱ تا ۴ و فصل‌های ۵ تا ۷) در مجله ی بین المللی روانکاوی (Internationale Zeitschrift für Ärztliche Psychoanalyse) و به زبان آلمانی‌ منتشر شد. ساختار و درون‌مایه کتاب. این جستار حاوی یکی‌ از محوری‌ترین یافته‌های علمی‌ او یعنی‌ همان ضمیر ناآگاه می‌باشد که در راستای تبیینِ دقیق و عالمانهٔ مفهومِ ساختارِ روانِ انسان میباشد. فروید در نظریهٔ اولِ خود دستگاهِ روان را متشکل
فروید در نظریهٔ اولِ خود دستگاهِ روان را متشکل از سه ضمیر، آگاه (das Bewußte)، پیش‌آگاه (das Vorbewußte) و ناآگاه (das Unbewußte) میداند که البته بخش اعظم آنرا ناآگاه تشکیل میدهد. طبق نظریه فروید راه‌های دستیابی به ضمیر ناآگاه عبارتند از: رویاها، لغزش‌های کلامی‌ و غیرِ کلامی‌ و نشانگان. ضمیر ناآگاه در هفت فصل نگاشته شده است: نسخه فارسی. در سال ۱۳۹۲ ترجمهٔ فارسی این اثر برای نخستین‌بار از زبان اصلی نوشتار یعنی‌ آلمانی توسط نشر پژواک هنر و انديشه، و با ترجمهٔ علی فولادین٫ آرین مرادزاده و سید حسین مجتهدی
علی فولادین٫ آرین مرادزاده و سید حسین مجتهدی همراهِ متن انگلیسی و آلمانی آن روانهٔ بازار نشر شد. مترجمان با داشتن آشنائی با مبانیِ نظری و عملیِ روانکاوی و زبانشناسی، کوشیده ا‌ند تا حد امکان انتقال درست محتوا، وفاداری به متن و نگهداری فضای ادبی متون فرویدی را مراعات نمایند. در ویراستِ دوم فرهنگِ موجزِ اصطلاحاتِ تخصصیِ پرکاربرد بر مبنای منبع معتبری چون «واژگانِ روانکاوی» اثر لاپلانش و پونتالیس و همچنین واژه نامه یِ تخصصی یِ سه زبانه در ضمیمه یِ کتاب آورده شده.
شَب‌نَوَرد نام یک قطعه موسیقی از ساخته‌های محمدرضا لطفی با شعری از اصلان اصلانیان و خوانندگی محمدرضا شجریان است. تاریخچه. در سال ۱۳۵۰ امیرپرویز پویان، از بنیان‌گذاران سازمان چریک‌های فدایی خلق ایران، پس از آن‌که در محاصرهٔ نیروهای ساواک قرار گرفت، دست به خودکشی زد. اصلان اصلانیان شاعر و فعال سیاسی چپگرا که با امیرپرویز پویان دوست بود، به یادش شعری با عنوان «شب‌نورد» سرود که آن را در پنجمین شب از شب‌های شعر گوته خواند. در بحبوحهٔ انقلاب ۱۳۵۷ ایران، منزل مسکونی محمدرضا لطفی در محلهٔ امیرآباد تهران، در کنار
محمدرضا لطفی در محلهٔ امیرآباد تهران، در کنار بیمارستان هزار تختخوابی و نزدیک به میدان ۲۴ اسفند (میدان انقلاب)، کانون تظاهرات ضد حکومتی بود. در یکی از شب‌های بهمن ۱۳۵۷ محمدرضا لطفی که با لباس آغشته به خون، خسته و پریشان به خانه بازمی‌گشت، در جستجوی شعری بود تا مناسب حال و هوای آن زمان باشد. او شعر «شب‌نورد» را یافت و همان شب ساز سه‌تار را برداشت و در آواز دشتی، موسیقی این تصنیف را ساخت. او خوانندگی این اثر را به محمدرضا شجریان پیشنهاد داد. پس از چند روز موسیقی این تصنیف، شبانه و به صورت مخفیانه در زیرزمین
این تصنیف، شبانه و به صورت مخفیانه در زیرزمین خانهٔ مسکونی محمدرضا لطفی توسط برخی از نوازندگان گروه شیدا ضبط شد و پس از آن در استودیو بل، به خوانندگی محمدرضا شجریان به اتمام رسید. تا قبل از ۲۲ بهمن، گروه‌های عارف و شیدا زیر نظر کانون فرهنگی و هنری چاووش به تولید مخفیانه آثار موسیقی حماسی ادامه می‌دادند. محمدرضا لطفی ۲۳ بهمن ۱۳۵۷ یک روز پس از پیروزی انقلاب، با در دست داشتن ۲ سرود «شب نورد» با صدای محمدرضا شجریان و دکلمهٔ مهدی فتحی و «آزادی» با صدای شهرام ناظری، به پخش رادیو می‌رود. او در این‌باره گفته‌است:
به پخش رادیو می‌رود. او در این‌باره گفته‌است: ساختار و نام. این تصنیف در دستگاه شور، آواز دشتی ساخته شده و در آلبوم موسیقی چاووش ۲ منتشر شده‌است. نام اصلی شعر «شب‌نورد» است اما این اثر با نام‌هایی نظیر: «تفنگم را بده»، «چهرهٔ میهن سیاهه» و «برادر بی‌قراره» نیز شناخته می‌شود. دست‌اندرکاران. زیدالله طلوعی، علی اکبر شکارچی، حسین علیزاده، پرویز مشکاتیان، هادی منتظری، پشنگ کامکار، محمد فیروزی، اسماعیل صدقی‌آسا، محمدعلی درخشانی، بیژن کامکار، جمشید عندلیبی، بهمن رجبی حواشی. با این که اصلان اصلانیان نام «امیرپرویز
حواشی. با این که اصلان اصلانیان نام «امیرپرویز پویان» را در شعرش گنجاند، اما این مسئله مانع حاشیه‌ها و تحریف‌های تاریخی که پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران در رابطه با این شعر صورت گرفت، نشد. حتی در جایی اعلام شد که اصلانیان شعر شب‌نورد را به یاد «کامران نجات‌اللهی» سروده‌است، این در حالی است که اصلانیان این شعر را یک سال و سه ماه پیش از کشته شدن نجات‌اللهی در شب‌های شعر گوته خواند و نام امیرپرویز پویان را نیز در این بیت شعر آورد:
بلوار مدرس یکی از بلوارهای اصلی در شرق شهر شیراز است که از میدان ولیعصر آغاز شده و پس از گذشتن از کنار ترمینال مدرس، کاوه، بلوار فضیلت، خیابان ایثار، کوی آزادگان، کوی زهرا، پست مرکزی، بلوار رازی، فضل‌آباد ،دانشگاه صنعتی شیراز، پل غدیر، بلوار جانبازان (پودنک)، فرصت شیرازی و پایگاه هوایی شهید دوران در میدان گلسرخ، ابتدای ورودی فرودگاه شهید دستغیب شیراز پایان می‌یابد و همچنین مدرس از طریق پل غدیر به بزرگراه سرداران و بزرگراه رحمت متصل می‌شود. قسمت‌های مختلف این بلوار به ترتیب زیرنظر مناطق ۳ و ۱۱و ۲ و ۷ شهرداری
بلوار به ترتیب زیرنظر مناطق ۳ و ۱۱و ۲ و ۷ شهرداری شیراز محسوب می‌شوند. بسیاری از ادارت دولتی استان فارس در این بلوار قرار دارند. ساخت این بلوار به دههٔ چهل شمسی بازمی‌گردد. زمانی که تصمیم به ساخت فرودگاه جدید شیراز(فرودگاه شهید دستغیب) گرفته شد. این جاده در زمان پهلوی به صورت چهاربانده ساخته شد که دو باند کوچک‌تر برای افراد عادی بوده و بعداً آسفالت شده‌است. بلوار تشریفاتی. تا سال‌های سال بعد از ساخت این بلوار در دورهٔ پهلوی کسی اجازه خرید زمین و ساخت و ساز در این بلوار را نداشت و این بلوار به عنوان بلوار
در این بلوار را نداشت و این بلوار به عنوان بلوار تشریفاتی یاد می‌شد و افراد معروفی از جمله ملکه انگلستان برای بازدید از شیراز و تخت جمشید از این بلوار عبور می‌کردند. در این سال‌ها فقط موزهٔ تاریخ طبیعی و کارخانه زیمنس در این بلوار ساخته شد. البته بعدها در همان دوران زمین‌های اطراف این بلوار برای ساخت و ساز فروخته شد. همچنین این بلوار اولین بلوار چهار بانده شیراز بوده‌است.
چو شانگ-تین (؛ ۶ ژوئن ۱۹۳۳–۲۸ ژوئیه ۲۰۱۴) یک رزمی‌کار سبک وینگ‌چون اهل هنگ کنگ بود. چو شانگ-تین از شاگردان استاد بزرگ این سبک ییپ من بود که در مدرسهٔ اصلی او باقی ماند و از استادان ارشد آنجا شد. او در سال ۱۹۴۹ به هنگ کنگ آمد و یادگیری وینگ‌چون را از سن ۱۷ سالگی در سال ۱۹۵۰ آغاز نمود. وی منشی حسابداری رستورانی بود که کلاس‌های ییپ من در همان ساختمان برگزار می‌شد. چو شانگ-تین از سال ۱۹۵۱ به‌طور رسمی شاگرد ییپ من شد و با توجه به اینکه وضعیت جسمانی خوبی نداشت، بیشتر به یادگیری مباحث فلسفی و تئوری این هنر رزمی
بیشتر به یادگیری مباحث فلسفی و تئوری این هنر رزمی پرداخت. وی به زبان انگلیسی آشنایی نداشت و شاگردان را با استفاده از زبان اشاره و بدن و همچنین کمک سایر دانشجویان، آموزش می‌داد. او یک کتاب و چند دی‌وی‌دی آموزشی منتشر کرده‌است. گفته می‌شود که او در سبک وینگ چون به کمال رسیده بود چرا که «تمرین، مباحثه و پرسش‌گری، بهترین راه‌های موفقیت محسوب می‌شوند».
گیتا رامجی (به انگلیسی: Gita Ramjee؛ زادهٔ ۸ آوریل ۱۹۵۶ - درگذشتهٔ ۳۱ مارس ۲۰۲۰) دانشمند و محقق اهل اوگاندا و آفریقای جنوبی در زمینه پیشگیری از ویروس HIV بود. او در سال ۲۰۱۸، برندهٔ جایزهٔ دانشمند برجستهٔ زن از (EDCTP) شد. EDCTP " همکاریهای مشترک کشورهای اروپایی و کشورهای در حال توسعه در زمنیهٔ کارآزمایی بالینی " او در اثر عوارض ناشی از ویروس COVID-19، در اوملانگا، دوربان، آفریقای جنوبی درگذشت. اوان زندگی و تحصیلات. گیتا پارخ در ۸ آوریل ۱۹۵۵ به دنیا آمد و در اوگاندا مستعمره تحت‌الحمایه بریتانیا (تا پیش از
اوگاندا مستعمره تحت‌الحمایه بریتانیا (تا پیش از آن که عیدی امین خانواده‌اش را در دهه ۷۰ به تبعید براند) پرورش یافت. او قبل از ورود به دانشگاه ساندرلند در انگلستان، در دبیرستانی در هند تحصیل می‌کرد. وی در سال ۱۹۸۰ با مدرک کارشناسی شیمی و فیزیولوژی فارغ‌التحصیل شد. او با یکی از هم‌کلاسی‌های آفریقایی-هندی‌تبار خود به نام پرواین رامجی ازدواج و به دوربان نقل مکان کرد و در آنجا کار خود را در بخش کودکان دانشکده پزشکی دانشگاه کوازولو -ناتال آغاز نمود. پس از به دنیا آمدن دو پسرش، تحصیلات کارشناسی ارشد خود را به
آمدن دو پسرش، تحصیلات کارشناسی ارشد خود را به اتمام رساند، و سپس مدرک دکتری خود را در سال ۱۹۹۴ دریافت کرد. دوران تحصیلات او همزمان با اوج انکار بیماری ایدز توسط دولت وقت آفریقای جنوبی و سیاست‌های نادرست آنها در این زمینه بود. بخشی از بودجه تحقیقاتی وی از کمکهای مالی مؤسسه ملی سلامت (NIH) تأمین می‌شد. این مؤسسه همچنین واکسنهایی را برای آفریقای جنوبی فراهم می‌کرد. زندگی شغلی. رامجی پس از اتمام دوره دکتری خود در زمینه بیماریهای کلیوی کودکان، در مقام یک دانشمند به شورای تحقیقات پزشکی آفریقای جنوبی پیوست. او به
به شورای تحقیقات پزشکی آفریقای جنوبی پیوست. او به سرعت مدارج ترقی را سپری نمود و به ریاست بزرگترین واحد شورا؛ واحد تحقیقات پیشگیری از اچ‌آی‌وی رسید. وی به گسترش این واحد تحقیقاتی کمک شایانی نمود، به طوری که تعداد کارمندان علمی این واحد را از ۲۲ نفر به ۳۵۰ نفر رساند. او همچنین در بالا بردن اعتبار بین‌المللی این واحد علمی تأثیر بسزایی داشته‌است. پژوهش. تخصص او در تحقیقات مربوط به پیشگیری و درمان HIV، این تحقیق را از فاز یک به فاز سه پیشرفت داد و به مرحلهٔ کارآزمایی بالینی در منطقه دوربان رساند. او خود
کارآزمایی بالینی در منطقه دوربان رساند. او خود مسئولیت ارشد واحد کارآزمایی بالینی را به عهده داشت. رامجی معتقد بود این پژوهش نباید صرفاً بر کارآزمایی بالینی متمرکز باشد بلکه لازم است به درمان و پیشگیری از HIV نیز توجه داشت. وی در مصاحبه‌ای اظهار داشت: "زنان در این منطقه بیشتر از مردان به ویروس اچ آی وی مبتلا شده‌اند و هنوز برای حل مشکلات بهداشتی در کشورهای در حال توسعه اقدامات بسیاری لازم است. برای پیشگیری از بیماری ایدز نیازمند اقدام جامع‌تری هستیم که بهداشت تناسلی زنان را هم شامل شود. رامجی یکی از اولین
تناسلی زنان را هم شامل شود. رامجی یکی از اولین دانشمندان آفریقایی بود که در زمینهٔ مواد میکروب‌کش که در مقعد یا مهبل کارگذاری می‌شوند پژوهش نمود. او بیش از ۱۷۰ مقاله علمی منتشر کرد و داوری و سردبیری چندین مجله علمی را نیز بر عهده داشت. مرگ. رامجی در ۱۷ مارس ۲۰۲۰ برای سخنرانی در دانشگاه بهداشت و پزشکی گرمسیری لندن به لندن سفر کرد. هنگام بازگشت به آفریقای جنوبی، احساس بیماری نمود و در بیمارستان بستری شد. او در اثر عوارض ناشی از بیماری COVID-19 درگذشت.
میگل آلمان والدز (; زاده – درگذشته ) یک سیاستمدار و وکیل اهل مکزیک بود. وی از ۱۹۴۶ تا ۱۹۵۲ رئیس‌جمهور مکزیک بود. میگل آلمان والدز در ۱۴ مه ۱۹۸۳، در سن ۸۲ سالگی بر اثر سکته قلبی درگذشت.
علی‌اصغر زرین‌کفش (اول فروردین ۱۲۶۴ تهران - ۱۴ امرداد ۱۳۴۸ تهران) قاضی، دیپلمات، روزنامه‌نگار و دولتمرد دوره قاجار و پهلوی بود. او مدت کوتاهی وزیر دارایی بود. زندگی‌نامه. پدرش محمدزمان خان مستوفی بود. در مدرسه‌های افتتاحیه، تربیت و دارالفنون تهران تحصیل کرد. در سال ۱۲۸۶ خورشیدی، دوره مدرسه سیاسی را به پایان رساند و به استخدام عدلیه درآمد. در وزارت عدلیه در اداره تفتیش به قضاوت پرداخت و در سال ۱۲۸۸ مأمور به خدمت در وزارت جنگ شد. سپس به عدلیه بازگشت و بازپرس شد. زرین کفش سپس در مطبوعات فعال شد و به عنوان