payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آمریکای شمالی و جنوبی انتخاب شد. ارین در اوایل کار خود به سفارت ترکیه در خارطوم، سودان، با رتبه دبیر دوم و در دمشق، سوریه، به عنوان مشاور منصوب شد. در سال ۲۰۰۹، او به عنوان سفیر جمهوری فدرال برزیل منصوب شد. سفیر ارسین فارغ‌التحصیل دانشکده علوم سیاسی دانشگاه آنکارا است که تخصص در روابط و سازمان‌های بین‌المللی دارد.
قلعه درسدن یا کاخ سلطنتی ( یا ) یکی از قدیمی‌ترین ساختمان‌ها در درسدن، آلمان است. برای تقریباً ۴۰۰ سال، محل اقامت انتخاب کنندگان (۱۵۴۷–۱۸۰۶) و پادشاهان (۱۸۰۶–۱۹۱۸) ساکسونی از تبار آلبرتین از خانواده وتین بود. این قلعه برای سبک‌های مختلف معماری که در آن استفاده شده، از باروک تا نئو رنسانس شناخته شده‌است. امروز، قلعه مسکونی کلکسیون‌هایی از موزه ای است که شامل موزه کهن و جدید گرین والت، اتاق سکه‌شناسی، مجموعه‌ای از چاپ، نقاشی‌ها و عکس‌ها و اسلحه‌خانه شهر با اتاق ترکیه است. همچنین یک کتابخانه هنری و مدیریت
اتاق ترکیه است. همچنین یک کتابخانه هنری و مدیریت مجموعه‌های هنری دولتی شهر درسدن را در خود دارد. تاریخ. قلعه اصلی یک برج رومی است که در حدود سال ۱۲۰۰ ساخته شده‌است. Hausmannsturm در ابتدای قرن پانزدهم ساخته شد. از ۱۴۶۸ تا سال ۱۴۸۰ به وسیله سازنده اصلی، آرنولد فون وستفلن گسترش یافت و به ساختمانی سرپوشیده چهار جهته تبدیل شد. در اواسط قرن ۱۶، اضافاتی به سبک رنسانس افزوده شد. پس از آتش‌سوزی بزرگی در سال ۱۷۰۱، آگوستوس دوم قدرتمند، قسمت اعظمی از قلعه را در سبک باروک بازسازی کرد. اتاق‌های کلکسیون در این زمان در
بازسازی کرد. اتاق‌های کلکسیون در این زمان در قسمت بالایی ساخته شده‌اند. اتاق نقره‌ای، اتاق هرالد و "Pretiosensaal" ساخته‌شده از ۱۷۲۳–۱۷۲۶ بود و "Kaminzimmer" , "Juwelenzimmer" (اتاق جواهر)، اتاق عاج و اتاق برنز از ۱۷۲۷–۱۷۲۹ ساخته شده‌است. هشتصدمین سالگرد دودمان وتین، خانواده حاکم ساکسونی تصمیم به بازسازی بنا بین سال ۱۸۸۹ و ۱۹۰۱ بازسازی شد. یک بازسازی نئو رنسانس به عهده گرفته شد که به دنبال آن مدرنیزاسیون‌های مختلفی نظیر گرمایش در کف و چراغ‌های الکتریکی در سال ۱۹۱۴ صورت گرفت. در خارج از حیاط "خلوت"
در سال ۱۹۱۴ صورت گرفت. در خارج از حیاط "خلوت" ("Stallhof")، "که مجموعه قلعه را به" با یوهانوم وصل می‌کند، نقاشی «شفاعت از شاهزادگان» توسط هنرمند ویلهلم والتر نقاشی شده‌است. نقاشی دیواری ۱۰۲ متری طول عمر نشان دهنده تاریخچه وتین است. از آنجایی که به سرعت از کهنه می‌شدند، بین سالهای ۱۹۰۴ و ۱۹۰۷ به حدود ۲۳٬۰۰۰ کاشی چینی از میسن منتقل شد. در طول بمباران ۱۳۴۹ در فوریه ۱۹۴۵ در جنگ جهانی دوم، بیشتر قلعه به یک پوسته بدون سقف کاهش یافت. سه اتاق از گرین والت نابود شدند. با این حال در سال‌های اولیه جنگ کلکسیون‌هایی که
با این حال در سال‌های اولیه جنگ کلکسیون‌هایی که سالم ماندند، به‌طور امن به قلعه Königstein منتقل شدند. برای ۱۵ سال اول پس از پایان جنگ جهانی دوم هیچ تلاش برای بازسازی قلعه انجام نشد، مگر اینکه یک سقف موقت در سال ۱۹۴۶ نصب شود. ترمیم در دهه ۱۹۶۰ با نصب پنجره‌های جدید آغاز شد و پس از آن زمان به سرعت در حال رخ دادن است. بازسازی قلعه در حال انجام است و بخشی از آپارتمان‌های دولتی در سپتامبر ۲۰۱۹ بازگشایی می‌شود.
پروپاگاندای اینترنتی تحت حمایت دولت () استفاده دولت از تبلیغاتچی‌های اینترنتی حقوق بگیر با هدف تغییر نظرات آنلاین صورت می‌پذیرد، تضعیف گروه‌های مخالف یا تغییر درک دیدگاه غالب است. این نوعی از فریبکاری است. در زیر فهرستی از نمونه‌های شناخته شده یا ادعا شده از پروپاگاندای اینترنتی تحت حمایت دولت است:
لیبوش () یکی از محلات شهر پراگ، پایتخت جمهوری چک، است. مساحت لیبوش ۵٫۲۴ کیلومتر مربع و جمعیت آن ۹٬۷۰۲ است. این محله در بخش جنوبی پراگ در ناحیه اداری پراگ ۴ قرار دارد و از دو شهرک لیبوش و پیسنیتسه تشکیل شده‌است. لیبوش و پیسنیتسه زمانی از روستاهای مستقل نزدیک پراگ بودند. لیبوش در سال ۱۹۶۸ و پیسنیتسه در سال ۱۹۷۴ جزئی از شهر پراگ شد. تاریخ لیبوش احتمالاً به قرن ۱۳ میلادی بازمی‌گردد، اما مستند نیست. اولین اطلاعات نوشته شده در این مورد از سال ۱۳۲۱ میلادی است، یعنی زمانی که شهروندان پراگ بر دژ لیبوش چیرگی یافتند.
زمانی که شهروندان پراگ بر دژ لیبوش چیرگی یافتند. اطلاعات بهتر در مورد این روستا از قرن ۱۷ میلادی آغاز می‌شود، زمانی که یک محل آبجوخوری در لیبوش بر سر راه رهگذران جاده پراگ به جنوب قرار داشت.
امنیت‌زیستی دارای چندین معانی است و با توجه به رشته‌های مختلف متفاوت تعریف می‌شود. تعریف اصلی آن به عنوان مجموعه‌ای از اقدامات پیشگیرانه طراحی‌شده برای کاهش خطر انتقال بیماری‌های عفونی در محصولات و دام، آفات قرنطینه، گونه‌های بیگانه مهاجم و ارگانیسم‌های اصلاح‌شده زنده (Koblentz، ۲۰۱۰)آغاز شد. ماهیت نوظهور تهدیدات امنیت‌زیستی به این معنی است که خطرات در مقیاس کوچک به سرعت بالا می‌رود، بنابراین یک سیاست مؤثر تبدیل به یک چالش می‌شود چرا که محدودیت‌هایی در زمان و منابع موجود برای تحلیل تهدیدها و برآورد احتمال
و منابع موجود برای تحلیل تهدیدها و برآورد احتمال وقوع آن‌ها وجود دارد. این اصطلاح نخستین بار توسط جوامع کشاورزی و محیط‌زیستی مورد استفاده قرار گرفت. امنیت‌زیستی از اواخر دهه ۱۹۹۰ در واکنش به تهدید تروریسم بیولوژیکی، جلوگیری از حذف تعمدی (دزدی) مواد زیستی از آزمایشگاه‌های تحقیقاتی را در بر می‌گیرد. این اقدامات پیشگیرانه ترکیبی از سیستم‌ها و روش‌هایی است که در آزمایشگاه دانش زیستی به منظور جلوگیری از استفاده از عوامل بیماری‌زای خطرناک و سموم برای استفاده نادرست، و همچنین مأموران گمرک و مدیران منابع کشاورزی و
و همچنین مأموران گمرک و مدیران منابع کشاورزی و منابع طبیعی برای جلوگیری از گسترش این عوامل زیستی به کار گرفته می‌شوند.
بَزّازستان نامی فارسی است که در امپراتوری عثمانی برای اشاره به راستهٔ بزازها در بازارهای شهرهای عثمانی به‌کار می‌رفت. در بزازستان‌ها انواع اجناس و پارچه‌های قیمتی فروخته می‌شد. واژه بزازستان در گفتار عامیانه عثمانی به شکل بزّستان و بَدَستان درآمده بود. طرح بزازستان‌ها شبیه طرح مساجد و سرپوشیده بود. اهمیت بزازستان‌ها در دوره عثمانی به حدی بود که در آن دوره شهرهای عثمانی را اغلب به دو دسته تقسیم می‌کردند: شهرهای دارای بزازستان و شهرهای بدون بزازستان.
مسجد عثمان‌شاه () یا مسجد قورشون (مسجد سُربی) یک مسجد عثمانی مربوط به سدهٔ شانزده میلادی در شهر تریکالا در یونان است. دستور ساخت این مسجد را عثمان شاه معروف به قره عثمان پاشا داد. او پسر یکی از دختران سلطان سلیم بود. پدر عثمان‌شاه، اسکندر پاشا وزیر عثمانی بود که در سال ۱۵۱۵ اعدام شد. عثمان‌شاه مدتی طولانی را در تریکالا به‌عنوان فرماندار محلی این ولایت گذراند. مسجد عثمان‌شاه را معمار سنان معمار اصلی دربار عثمانی طراحی کرد. این تنها طرح او در خاک یونان امروزی است. تاریخ دقیق ساخت این مسجد معلوم نیست اما
است. تاریخ دقیق ساخت این مسجد معلوم نیست اما احتمالاً بین سال‌های ۱۵۵۰ تا ۱۵۶۰ ساخته شده‌است. عثمان‌شاه چندین مؤسسه خیریه و مدرسه و کاروانسرا نیز به این مسجد منضم ساخت و خود او نیز در مزاری در حیاط جنوبی مسجد در سال ۱۵۶۷ یا ۱۵۶۸ به خاک سپرده شد. زمانی که جهانگرد عثمانی اولیا چلبی یک قرن بعد از این محل بازدید کرد این مسجد مسجد اهل اصلی شهر تریکالا بود. او در آن زمان از وجود هشت مسجد در تریکالا خبر داد اما امروزه تنها مسجد عثمان‌شاه از میان آنها باقی مانده‌است.
ناوگان دریایی هسته‌ای، ناوگانی است که کشتی‌ها و زیردریایی‌های آن انرژی خود را از یک نیروگاه هسته‌ای کوچک در داخل خودشان تأمین‌می‌کنند. نیروگاه با گرم کردن آب، بخاری تولید می‌کند که حرکت پرفشار آن منجر به چرخش توربین و در نهایت چرخش پروانهٔ شناور شده یا برق لازم برای روشنایی و چرخش پروانه را فراهم‌می‌آورد. از این فناوری، بیشتر در ناوهای فوق‌سنگین هواپیمابر و رزم‌ناو استفاده شده‌است و تعداد کمی از ناوگان‌های تجاری از آن بهره‌مند هستند. در مقایسه با کشتی‌های دارای سوخت فسیلی، شناورهای هسته‌ای امکان عملیات
دارای سوخت فسیلی، شناورهای هسته‌ای امکان عملیات طولانی‌تر را بدون نیاز به سوختگیری در اختیار می‌گذارند حدود ۳ تا ۴ سال کل سوخت در داخل رآکتور هسته‌ای قرار گرفته و هیچ فضایی برای ذخیره و انباشت سوخت، مورد اشغال قرار نمی‌گیرد. همچنین نیازی به درنظرگیری فضا برای اگزوز و دودکش‌های تخلیه وجود ندارد. با این حال، علی‌رغم صرفه در هزینهٔ سوخت، هزینه‌های عملیاتی و راه‌اندازی بالا، مانع از به‌کارگیری این فناوری در ناوگان‌های غیرنظامی شده‌است. ساختار نیروگاه. در ناوگان دریایی. رآکتورهای ناوگان دریایی از نوع آب فشرده
دریایی. رآکتورهای ناوگان دریایی از نوع آب فشرده هستند. نخستین چرخهٔ آب، گرمای حاصل از شکافتِ سوخت را به محفظهٔ مولد بخار (Steam generator) منتقل می‌کند. آبِ نخستین چرخه تحت فشارهای بسیار بالا نگهداری می‌شود و علی‌رغم انجام عملیات در دمای ۲۵۰ تا ۳۰۰ درجهٔ سانتی‌گراد (۴۸۲ تا ۵۷۲ درجهٔ فارنهایت)، هرگز به جوش نمی‌آید. هرگونه آلودگی رادیواکتیو موجود در چرخهٔ اولیه، در همان چرخه محبوس می‌گردد. در آنجا آب توسط یک پمپ به گردش در می‌آید و احتمالاً در ناوگان‌های دریایی (با در نظرگیری فشار آب پایین) برای کاهش سروصدای
(با در نظرگیری فشار آب پایین) برای کاهش سروصدای حاصل از پمپ، این چرخه به صورت خودکار و بدون نیاز به پمپ عمل می‌کند. اکنون آب گرم خارج شده از رآکتور، آب موجود در مولد بخار را گرم و در واقع باعث تولید بخار می‌شود. این بخار پس از خشک شدن، بر سر راه خود با پره‌های توربینِ ژنراتور برخورد کرده و آن را به گردش درمی‌آورد. سپس این بخار تحت فشار پایین و در کندانسور مجدداً خنک شده و به حالت مایع (آب) بر می‌گردد. آب هم دوباره به مولد بازگشته و چرخه را تکمیل‌می‌کند. هر گونه از دست رفتگی آب در این مرحله، با آب نمک زدایی
از دست رفتگی آب در این مرحله، با آب نمک زدایی شدهٔ دریا جایگزین می‌گردد. پره‌های توربین به عنوان کاهندهٔ فشار بخار عمل می‌کنند و انرژی بخار، پره‌های توربین را به گردش درمی‌آورد. در این گونه سامانه‌ها اشکال مختلفی از توربین‌ها وجود دارد که در شکل گردش آنها تفاوت ایجاد می‌کند. در ساختار کلی شفت خروجی از توربین به جعبه دنده‌هایی متصل است که سرعت چرخش را کاهش داده و در نهایت با اتصال به پروانهٔ شناور موجب چرخش آن می‌شود. در بعضی از فرم‌ها، شفت توربین به یک مولد الکتریکی متصل می‌شود و این مولد با تولید برق،
الکتریکی متصل می‌شود و این مولد با تولید برق، موتور مکانیکیِ شناور و در نهایت پروانه را به کار می‌اندازد. شناورهای روسی، آمریکایی و بریتانیایی از سامانه اولیه و تحریک مستقیم بهره می‌برند، درحالی‌که چینی‌ها و فرانسوی‌ها موتور شناورهایشان را به شیوهٔ انتقال الکتریکی می‌سازند. بیشتر زیردریایی‌های هسته‌ای دارای یک رآکتور تک‌هسته‌ای هستند، اما زیردریایی‌های روسی دو هسته‌ای می‌باشند. اکثر ناوهای هواپیمابر آمریکایی دو رآکتوری هستند، اما یواس‌اس انترپرایز حامل یک رآکتور هشت‌هسته‌ای است. بیشتر رآکتورهای دریایی از
رآکتور هشت‌هسته‌ای است. بیشتر رآکتورهای دریایی از نوع آب فشرده هستند، ولی در نیروی دریایی ایالات متحده و روسیه (شوروی) کشتی‌های جنگی با رآکتورهای سریع خنک‌شدهٔ فلز مایع طراحی کرده‌اند. در نیروگاه‌های زمینی. رآکتور نیروگاه‌های تجاریِ موجود در خشکی با رآکتور ناوگان‌های دریایی تفاوت دارد که در زیر به آن‌ها اشاره شده‌است: رآکتورهای تجاری برای تولید انرژی الکتریکی به میزان دست‌کم ۱۶۰۰ مگاوات طراحی شده‌اند و این در حالیست که رآکتور ناوگان برای تولید مقداری پایین‌تر از ۱۰۰ مگاوات انرژی، ساخته‌می‌شود. محدودیت‌های
از ۱۰۰ مگاوات انرژی، ساخته‌می‌شود. محدودیت‌های فضایی، رآکتورهای دریایی را ملزم به کوچکیِ اندازه و در عین حال حفظِ بازدهی می‌کند. این امر سبب فشار بیشتر بر اجزای مکانیکیِ رآکتور و نیروگاه می‌شود. از طرف دیگر این اجزا موظف به عملکرد در شرایط پیچیده‌ترِ دریایی، مثل نوساناتِ آبیِ دریا، پیچ و چرخش‌های ناگهانی یا برنامه‌ریزی‌شدهٔ شناور، لرزش‌ها و ارتعاشات و … هستند. این در حالیست که نیروگاه‌های زمینی با چنین چالش‌هایی روبه‌رو نیستند. همچنین «سامانهٔ خودکارِ خاموشیِ رآکتور» (Shutdown Mechanisms) در نیروگاه دریایی
رآکتور» (Shutdown Mechanisms) در نیروگاه دریایی نمی‌تواند مشابه با نیروگاهِ زمینی عمل کند. چون میله‌های کنترل (Control Rods) در نیروگاه‌های دریایی، مشابه با نوع زمینی آن‌ها نمی‌توانند با اتکا به نیروی جاذبه و به صورت عمودی در محفظهٔ سوخت قرار گرفته و سامانه را خاموش نمایند. علاوه بر این محدودیت‌ها، بهره‌مندی از آب دریا در نیروگاه دریایی، علی‌رغم نمک‌زدایی آن، همواره مشکلات سایشی و خوردگیِ نمکی را به همراه دارد که هزینهٔ تعمیر و نگهداریِ ناوگان و نیروگاه را نسبت به نوع زمینیِ آن، افزایش‌می‌دهد. بمباران
را نسبت به نوع زمینیِ آن، افزایش‌می‌دهد. بمباران نوترونی در هسته‌ها و رآکتورهای کوچک‌تر، به دلیل حرکت محدودتر نوترون‌ها دشوارتر است. از این رو در رآکتور ناوگان‌های دریایی با بهره‌مندی از هسته‌های کوچک‌تر، اورانیم غنی‌شدهٔ بیشتر مورد نیاز خواهد بود. سوخت غنی‌شدهٔ بیشتر، واکنش هسته‌ای را پایان‌ناپذیرتر می‌کند. در برخی از رآکتورهای دریایی به منظور جلوگیری از تخریب‌های حاصله از واکنش‌های زنجیره‌ای پایان‌ناپذیر هسته، از اورانیومِ کمتر غنی‌شده بهره می‌برند که این امر منجر به افزایش میزان سوخت‌گیریِ شناور می‌شود.
امر منجر به افزایش میزان سوخت‌گیریِ شناور می‌شود. با این احوال، سوختِ رآکتورِ بیشترِ زیردریایی‌های آمریکایی، اورانیم با غنای ۲۰ تا ۹۶ درصد است، که نتیجهٔ آن هسته‌های کوچک‌تر و سروصدای کمتر خواهد بود. این، برای یک زیردریایی نظامی مزیت بزرگی به‌حساب می‌آید. با استفاده از سوخت بیشتر غنی‌شده، قدرت رآکتور افزایش یافته و در مقابل نیاز به سوخت‌گیری زیاد، کاهش می‌یابد. اما کل عملیات گران‌تر و از لحاظ آسیب‌های هسته‌ای، خطرناک‌تر می‌شود. یک رآکتور هسته‌ای دریایی باید به میزان بالایی خودکفا بوده و در تعمیرات و
باید به میزان بالایی خودکفا بوده و در تعمیرات و نگهداری خود بی‌نیاز از بندرِ پهلوگیری باشد. مشکل اصلی در این رآکتورها انتخاب یک متعادل‌ساز مناسب است تا در برابر آسیب‌های تابشی، مقاومت لازم را داشته و دیرتر از بین برود. برخلاف رآکتورهای زمینی که از سرامیک اورانیوم دی‌اکسید برای پوشش میله‌های کنترل (Control Rods) استفاده می‌شود، در رآکتور دریایی از آلیاژهای زیرکونیومی استفاده می‌شود. هسته با سوختِ اورانیوم بسیار غنی‌شده و «» ِ تولیدشده در اثر واکنش‌ها، که به آهستگی می‌سوزد و واکنش را متعادل می‌کند، به چرخهٔ
آهستگی می‌سوزد و واکنش را متعادل می‌کند، به چرخهٔ مناسب فعالیت دست پیدا می‌کند. از بین رفتنِ تدریجیِ سم مذکور، در واقع باعث افزایش واکنش‌پذیری هسته شده تا نقشِ متعادل‌ساز را در کاهش واکنش‌پذیری جبران نموده و سبب بهبود مصرف سوخت شود. عمرِ مخزنِ تحتِ فشارِ رآکتور هم، با به‌کارگیریِ یک سپر نوترونی در داخلِ مخزن و جلوگیری از آسیب‌هایِ حاصل از بمباران نوترونی به دیوارهٔ آن، افزایش می‌یابد. دولت بریتانیا در دسامبر ۲۰۱۷ با اعلامِ اختصاصِ مبلغ ۱۰۰ میلیون پوند به منظور توسعهٔ چنین نیروگاه‌هایی در خشکی، از پیشگامانِ
توسعهٔ چنین نیروگاه‌هایی در خشکی، از پیشگامانِ گسترش این فناوری است. شرکت رولز رویس، از شرکت‌هایی است که در زمینهٔ تولید نیروگاه‌های دریایی با قدرت بالاتر از ۱۰۰ مگاوات فعالیت داشته‌است. با حذف محدودیت‌های راه‌اندازی نیروگاه‌های مشابه با نیروگاه‌های دریایی بر روی خشکی، هزینهٔ این راه‌اندازی‌ها بسیار کمتر و مقرون به صرفه‌تر خواهند شد. طرح‌های آینده. روسیه نیز در آینده از پیشتازان ساخت نیروگاه‌های شناور با دو واحد MWe 35 برپایهٔ رآکتور KLT-40 برای کشتی‌های یخ‌شکن خود است. این کشتی‌ها هر چهار سال یک‌بار
یخ‌شکن خود است. این کشتی‌ها هر چهار سال یک‌بار سوخت‌گیری خواهند کرد. حتی برخی از کشتی‌های دریایی روسیه برای تأمین برق مناطق و جزایر دورافتادهٔ سیبری، چه در ابعاد صنعتی و چه مسکونی به‌کار گرفته خواهند شد. قوانین و مسئولیت‌های بین‌المللی. چون عواقب سوانح احتمالی در این شناورها، ممکن است ابعاد بین‌المللی و فرامرزی پیدا کند، مسئولیت و قوانین بین‌المللی (مثل بیمه) در مورد آنها سخت گیرانه تر است. توافق بین‌المللی سال ۱۹۶۲ با عنوان «کنوانسیونِ بروکسل مسئولیتِ کشتی‌های هسته‌ای» به خاطر مخالفت آمریکا در گنجاندن
هسته‌ای» به خاطر مخالفت آمریکا در گنجاندن کشتی‌های نظامی تحت کنوانسیون، هرگز به تصویب نرسید. شناورهای هسته‌ای آمریکا تحت نظارت بیمه می‌شوند. شناورهای هسته‌ای نظامی. تا سال ۱۹۹۰، میزان رآکتورهای دریایی و عمدتاً نظامی، بیشتر از رآکتورهای تجاری موجود در خشکی‌ها بود. تاریخچه. در سال ۱۹۴۰، تحت مدیریت کاپیتان (سپس دریاسالار) طراحی، توسعه و تولید رآکتورهای دریایی شناور در ایالات متحده آغاز شد. نخستین پیش نمونهٔ ساخته شده از این دست در سال ۱۹۵۳ در تأسیسات هسته‌ای دریایی آیداهو (سپس آزمایشگاه ملی آیداهو) مورد
دریایی آیداهو (سپس آزمایشگاه ملی آیداهو) مورد آزمایش قرار گرفت. زیردریایی‌ها. نخستین زیر دریایی هسته‌ای، یواس‌اس ناتیلوس (اس‌اس‌ان-۵۷۱)، در سال ۱۹۵۵ به آب انداخته شد. (N در پایان واژهٔ SS [برای زیردریایی] نشانگرِ هسته‌ای بودن زیردریایی بود. اتحاد جماهیر شوروی نیز ساخت زیردریایی‌های هسته‌ای را توسعه داد. Project 627 و November Class هسته‌ای و K-3 Leninskiy Komsomol را می‌توان در این خصوص مطرح کرد. انرژی هسته‌ای منجر به تحولی عظیم در صنعت زیردریایی سازی شد. به طوریکه زیردریایی‌ها از شناورهایی که فقط برای
به طوریکه زیردریایی‌ها از شناورهایی که فقط برای مدتی کوتاه قادر به ماندن در زیر آب بودند، به یکباره به زیردریایی‌های واقعی که برای ساعت‌ها و روزها امکان حرکت در زیر آبها را داشتند، مبدل شدند. این توانایی را می‌توان با مطرح کردنِ نام زیردریایی آمریکاییِ USS Triton شرح داد. این زیردریایی برای نخستین بار موفق به عملیات موسوم به Operation Sandblast برای کل کرهٔ زمین شد. "ناتیلوس"، با یک رآکتور آب فشرده (PWR)، منجر به توسعهٔ همزمان زیردریایی‌هایی با رآکتورهای نوع فلز مایع شد. نمونهٔ منحصر به فرد آنها یواس‌اس
نوع فلز مایع شد. نمونهٔ منحصر به فرد آنها یواس‌اس سی‌ولف , USS Triton با دو رآکتور توسعه‌یافته، زیردریایی کلاس اسکیت یا یک رآکتور و کشتی یواس‌اس لانگ بیچ مجهز به دو رآکتور بودند که تا سال ۱۹۶۱ معرفی شدند. تا سال ۱۹۶۲، ایالات متحده صاحب ۲۶ فروند زیردریاییِ هسته‌ای تحت عملیات و ۳۰ فروند تحت ساخت بود. درحالی‌که آمریکا در حال به اشتراک‌گذاری این فناوری با انگلستان بود، کشورهای فرانسه، شوروی، هند و چین به‌صورت جداگانه در حال توسعهٔ ناوگان‌های دریایی هسته‌ای خود بودند. پس از کلاس اسکیت، زیردریایی‌های آمریکایی با
پس از کلاس اسکیت، زیردریایی‌های آمریکایی با تک‌رآکتورهای طراحی‌شده توسط وستینگهاوس و جنرال الکتریک مورد استانداردسازی قرار گرفتند. رولز رویس نیز در انگلستان زیردریایی‌های ناوگان بریتانیا را گسترش می‌داد تا این که سرانجام نمونه‌ای اصلاح شده از زیردریایی‌ها را تحت نام خود عرضه کرد: PWR-2 (با رآکتورهای آب فشردهٔ اصلاح شده) تا به امروز، عظیم‌ترین زیردریایی هسته‌ای با ۲۶۵۰۰ تن وزن و با نام کلاس تایفون متعلق به روسیه؛ و کوچک‌ترین کشتیِ هسته‌ای در مقاصد نظامی با ۲۷۰۰ تن و با نام Rubis-class در اختیار فرانسه است.
تن و با نام Rubis-class در اختیار فرانسه است. زیردریایی NR-1، با ۴۰۰ تن وزن، کوچک‌ترین زیردریایی آمریکایی با مقاصد غیرنظامی است که در فاصلهٔ سال‌های ۱۹۶۹ تا ۲۰۰۸ فعالیت داشته‌است. هواپیمابرها. آمریکا و فرانسه دو کشوری هستند که صاحب ناوهای هواپیمابر هسته‌ای هستند. در نیروی دریایی فرانسه. ناو هواپیمابر شارل دوگل، حامل یک کاتوبار (پرتابگر هواپیماهای جنگی از روی ناوها) و با وزن ۴۲ هزار تن، ناو هسته‌ای فرانسوی است که از سال ۲۰۰۱ مورد بهره‌برداری قرار گرفته‌است. این ناو حامل جنگده‌هایی همچون Dassault Rafale M،
این ناو حامل جنگده‌هایی همچون Dassault Rafale M، E-2C Hawkeye , EC725 Caracal T و AS532 Cougar و تجهیزات مرتبط با عملیات و همچنین موشک مدرن و الکترونیک Aster است. در نیروی دریایی ایالات متحده. حامل ۱۱ کاتوبار و تماماً هسته‌ای: در نیروی دریایی روسیه. کلاس کیروف، متعلق به شوروی، Project 1144 Orlan (عقاب دریا)، نمونه‌ای از رزم‌ناو نبرد موشک‌اندازِ هسته‌ای متعلق به نیروی دریایی شوروی و روسیه، سنگین‌ترین و بزرگ‌ترین ناو از نوع مبارزهای سطحی (Surface Combatant) در جهان است. در میان کشتی‌های جنگی، این نوع ناو از
جهان است. در میان کشتی‌های جنگی، این نوع ناو از لحاظ بزرگی پس از ناوهای هواپیمابر و مشابه با نبردناو قرار می‌گیرد. اتحاد جماهیر شوروی این نوع ناوها را با عنوانِ тяжёлый атомный ракетный крейсер یعنی «ناو هسته‌ایِ هدایتگرِ موشکِ سنگین» دسته‌بندی کرده‌است. در علوم نظامیِ غربی این ناوها بر اساس اندازه و ظاهرشان در دستهٔ بتل کروزرها قرار گرفته‌اند. در نیروی دریایی ایالات متحده. زمانی، ناوهای هسته‌ای، بخشی از ناوگانِ نیروی دریایی آمریکا را شکل می‌دادند. نخستین نمونه از این شناورها یواس‌اس لانگ بیچ (سی‌جی‌ان-۹)
از این شناورها یواس‌اس لانگ بیچ (سی‌جی‌ان-۹) بود که در تابستان ۱۹۶۱ مورد بهره‌برداری قرار گرفت. این شناور نخستین ناوِ جهان از نوع Surface Combatant (مبارزهای سطحی) بود. یک سال پس از آن، USS Bainbridge راه این ناو را ادامه داد. زمانی که لانگ بیچ به عنوان یک ناو طراحی شده بود، Bainbridge با کدِ DLGN به عنوان ناو محافظ فعالیت خود را آغاز کرد. اگرچه مطابق با ، کدِ DLGN برای شناورهای تخریبگر (Destroyer Leader)، هسته‌ای و حامل موشک شناخته شده بود. آخرین رزم‌ناوهای هسته‌ای آمریکا در میان سال‌های ۱۹۹۳ و ۱۹۹۹، به
هسته‌ای آمریکا در میان سال‌های ۱۹۹۳ و ۱۹۹۹، به دلیل مخارج بالا در تعمیر و نگهداری بازنشسته شدند. چهار رزم‌ناو مشهور آمریکایی از Virginia class به این شرح بودند: USS Virginia سال ۱۹۷۶، USS Texas سال ۱۹۷۷، USS Mississippi سال ۱۹۷۸ و USS Arkansas سال ۱۹۸۰. کشتی‌های فرماندهی و ارتباطی. SSV-33 Ural ناو ارتباطی و فرماندهی متعلق به اتحاد جماهیر شوروی بود. بدنهٔ این ناو و همچنین رآکتور هسته‌ای آن برگرفته از Kirov class بوده‌است. SSV-33 در زمینهٔ شنود الکترونیک، رهیابی موشکی، رهیابی فضایی و ارتباطات خدمت رسانی
رهیابی موشکی، رهیابی فضایی و ارتباطات خدمت رسانی می‌کرد. هزینه‌های بالای عملیاتی به بازنشستگی آن منجر شد. "SSV-33" تنها حامل سلاح‌های دفاعی سبک با مقاصد دفاعی بود. زیردریایی‌های بدون سرنشین (UUV). Posidon (، "، نام ناتو، نام Kanyon)، یک زیردریایی بدون سرنشینِ هسته‌ای (Unmanned underwater vehicle) تحت طراحی و توسعهٔ Rubin Design Bureau، قادر به حمل بارهای معمولی و هسته‌ای می‌باشد. مطابق با ادعای تلویزیون دولتی روسیه، این زیردریایی قادر به حمل یک بمب کبالت ترمو هسته‌ای تا ۲۰۰ مگاتن است. (چهار برابر قدرتمندتر
هسته‌ای تا ۲۰۰ مگاتن است. (چهار برابر قدرتمندتر از Tsar Bomba به نمایش گذاشته شده و دو برابر بیشتر از ماکزیممِ تئوری هایِ نظریِ ارائه شده با این مضمون). هدف این زیردریایی محافظت و پشتیبانی نظامی از بنادر و شهرهای ساحلی است. کشتی‌های هسته‌ای غیرنظامی. در زیر چند نمونه از شناورهایی که با قدرت هسته‌ای برای مقاصد غیرنظامی مورد استفاده قرار گرفته‌اند معرفی می‌شود. کشتی‌های تجاری. این نوع از کشتی‌ها به جز چند مورد محدود، توسعهٔ چندانی نیافته‌اند. ان‌اس ساوانه ساخت ایالات‌متحده، تکمیل شده در سال ۱۹۶۲، از نخستین
ایالات‌متحده، تکمیل شده در سال ۱۹۶۲، از نخستین نمونه‌های ارائه‌شده‌ای بود که علی‌رغم هزینه‌های بالای نگهداری، چندان بزرگ نبوده و ارزش اقتصادی نداشته‌است. طراحی آن نه برای مقاصد باربری و نه حمل مسافر، چندان مناسب نبود. Otto Hahn، کشتی هسته‌ای آلمانی بود که در طول ۱۰ سال با طی مسافت یک میلیون و دویست هزار کیلومتر در ۱۲۶ سفر دریایی بدون هیچ‌گونه مشکل فنی حضور داشته‌است. با این وجود به خاطر هزینه‌های بالای اقتصادی، موتور محرک آن از هسته‌ای به دیزلی تغییر ماهیت داد. Mutsu، نمونه‌ای ژاپنی بود که به خاطر نشت
داد. Mutsu، نمونه‌ای ژاپنی بود که به خاطر نشت تشعشعات رادیواکتیو از آن، مورد اعتراض ماهیگیران قرار گرفت. هر سه کشتی فوق از اورانیم با غنای پایین استفاده می‌کردند. Sevmorput، شناور هسته‌ای شوروی سابق و سپس از نوع شناورهای سبک روسیه بوده‌است. از ۱۹۸۸ در مسیرهای اکتشافی آبهای شمالی بوده‌است و از سال ۲۰۱۲ به عنوان تنها شناور غیرنظامی هسته‌ای مشغول به فعالیت است. یکی از علل هزینه بردار بودنِ بهره‌برداری از این گونه شناورها نیاز به نیروی متخصص بیشتر نسبت به شناورهای عادی است که طبیعتاً هزینه‌های نگهداری و تعمیر
عادی است که طبیعتاً هزینه‌های نگهداری و تعمیر را افزایش می‌دهد. به تازگی تمایل به استفاده از ناوگان‌های هسته‌ای ایجاد شده و برخی پیشنهادها تهیه شده‌است. به عنوان مثال، Coaster یک طراحی جدید برای یک کشتی باربری هسته‌ای است. در نوامبر ۲۰۱۰، British Maritime Technology و Lloyd's Register به همراه شرکت یونانی Enterprises Shipping and Trading SA مطالعاتی دوساله بر روی Hyperion Power Generation (در حال حاضر Gen4 Energy - آمریکایی) را برای بررسی عملیاتیِ شناورهایی با رآکتورهای کوچک، آغاز کردند. این تحقیق قصد داشت
با رآکتورهای کوچک، آغاز کردند. این تحقیق قصد داشت تا به تولید یک طراحی مفهومی از یک تانکرِ شناور با رآکتور ۷۰ مگاواتی همانند Hyperion دست پیدا کند. تحقیقات، گذشته و اخیر صنعت هسته‌ایِ دریایی را بازبینی کرده‌اند و شرحی اولیه از طراحی مفهومی برای یک تانکر سوئذگذر (Suezmax) با تناژ مرده وزنِ ۱۵۵ هزار (155000DWT) ارائه می‌دهند که پایهٔ بدنهٔ آن از شناورهای معمولی است و حامل رآکتوری ۷۰ مگاواتی برای تولید قدرتی معادل با ۲۳٫۵ مگاوات برای شفت توربین، با میانگین MW 9.75، خواهد بود. این رآکتور از نوع " نوترون سریع "
خواهد بود. این رآکتور از نوع " نوترون سریع " با کنترل کنندهٔ "سرب-بیسموت اوتکتیک" با دوام سوختیِ ۱۰ ساله بوده و همچنین برآورد می‌شود که عمر مفید شناور به ۲۵ سال برسد. با این احوال، تحقیقات برای بلوغ بیشتر نیاز به مطالعات بیشتر دارد. کشتی‌های یخ‌شکن. اتحاد جماهیر شوروی و روسیه امروزی از یخ‌شکن‌های هسته‌ای به منظور تحقیقات علمی در آب‌های شمالی سرزمین خود بهره‌های بسیاری برده‌اند. یخ‌شکنِ Lenin نخستین کشتی یخ‌شکنِ هسته‌ای جهان در سال ۱۹۵۹ بوده و ۳۰ سال فعالیت داشت. (رآکتورهای جدید در سال ۱۹۷۰ نصب شدند). پس از
(رآکتورهای جدید در سال ۱۹۷۰ نصب شدند). پس از آن و در ۱۹۷۵ یخ‌شکن‌های بزرگتر از کلاس Arktika با وزن ۲۳٫۵۰۰ تن ساخته‌شدند. (۶ شناور) این شناورها حامل دو رآکتور بوده و در یخ‌های عمیق شمالی به فعالیت پرداختند. NS Arktika نخستین شناور یخ‌شکنی بود که به [دورترین مناطق] در قطب شمال رسید. به منظور یخ‌شکنی و شناور شدن در آب‌های کم‌عمق رودخانه‌ای یخ‌شکن‌های Taymyr class در فنلاند ساخته می‌شوند و در روسیه رآکتورهای آن‌ها را نصب می‌کنند. یخ‌شکن‌های هسته‌ای. تمام یخ‌شکن‌های شناخته شدهٔ هسته‌ای توسط اتحاد جماهیر شوروی
شناخته شدهٔ هسته‌ای توسط اتحاد جماهیر شوروی یا روسیه ساخته شده‌اند.
"بان‌قلعه یا قلعه خسرو (به کردی: بان‌قه‌ڵا) قلعه‌ای تاریخی در شهر قصر شیرین در استان کرمانشاه است. موقعیت. بان‌قلعه در داخل شهر قصر شیرین و در خیابان مدرس این شهر قرار دارد. قدمت. قدمت بان‌قلعه به درستی مشخص نیست، اما گفته می‌شود که این اثر از دوران خسرو پرویز پادشاه ساسانی به جای مانده‌است. ویژگی‌های ساختمانی. بنای بان‌قلعه هم‌اکنون آسیب بسیاری دیده و به کلی به ویرانه تبدیل شده‌است. این بنا به صورت تپهٔ نسبتاً بزرگی دیده می‌شود که تنها دیوار و برج‌های ساخته‌شده در ضلع غربی آن قابل مشاهده است. ژاک دو مورگان
در ضلع غربی آن قابل مشاهده است. ژاک دو مورگان نقشه‌ای از بان‌قلعه ترسیم کرده‌است که آن را به صورت سکوی مربع شکلی به ابعاد ۱۴۵ در ۱۴۵ متر نشان می‌دهد. در بالای سکو مجموعه‌ای از واحدهای ساختمانی قرار داشته‌است. راه دسترسی به این واحدها از طریق پلکانی بوده که در ضلع شمالی قرار داشته‌است. شش برج مربع شکل مستحکم در هر ضلع این سکو قرار داشته و در اطراف این برج‌ها نیز راهروهایی قرار داشته‌است. دمورگان با مطابقت بقایای موجود نتیجه گرفته که راهروی شمالی به عرض ۱/۸۵ و طول ۱۴۵ متر و راهروی غربی به عرض ۲/۱۰ متر و طول