payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پناهندگان، باب عالی دستور داد که مسیحیان "به‌طور گسترده" از خانه‌های خود در مناطق مشخصی بیرون رانده شوند. این مسئله و وقوع درگیری مسلحانه بین چرکس‌ها و بومیان مسیحی و مسلمان، رشد احساسات ناسیونالیستی در بالکان را تسریع کرد. قدیر ناتو می‌نویسد که عثمانی‌ها چرکس‌ها را به عنوان «نیروی پلیس» در بالکان به کار گرفتند و همچنین آنها را با هدف افزایش جمعیت محلی مسلمان، در این مناطق اسکان دادند. به طوری که چرکس‌ها مجبور بودند علیه شورش‌های محلی سلاح به دست بگیرند. مردم محلی بالکان، که اخیراً تعداد زیادی پناهنده
مردم محلی بالکان، که اخیراً تعداد زیادی پناهنده تاتار کریمه پذیرفته بودند، عملی که باعث مرگ هزاران نفر از پناهندگان و بومیان به‌طور یکسان به دلیل بیماری و قحطی شده بود، مایل به پذیرش بیشتر پناهندگان مسلمان اخراج شده توسط روسها، نبودند و به ویژه برخی از بلغارها متقاعد شده بودند که چرکس‌ها «جهت فلج کردن هر نوع جنبش آزادی‌بخش و استقلال‌طلب اسلاو» در روستاهای پراکنده بلغاری اسکان داده شده‌اند. با اینکه در بسیاری از مناطق، مسیحیان بلغارستان در ابتدا نسبت به پناهندگان چرکس بسیار مهمان‌نواز بودند، و از جمله با
چرکس بسیار مهمان‌نواز بودند، و از جمله با تولید منابع اضافی آنان را حمایت می‌کردند، اما سقوط احساسات بشردوستانه همراه با بی‌ثباتی سیاسی باعث شد، روابط بین دو گروه تیره شود. در بسیاری از موارد، زمین‌هایی توسط دولت عثمانی به پناهجویان قفقاز شمالی اختصاص داده شد، اما افراد محلی از تسلیم خانه‌های خود امتناع ورزیدند، و این باعث درگیری بین چرکس‌ها و چچن‌ها از یک سو و بومیان بلغار، صرب، عرب، بادیه‌نشین، دروز، ارمنی، ترک و کرد از سوی دیگر شد. در "اوزون ایل"، بین کایسری و سیواس، چرکس‌ها در نهایت جمعیت محلی کرد را
و سیواس، چرکس‌ها در نهایت جمعیت محلی کرد را بیرون راندند و تا به امروز کردهایی که در آن منطقه ریشه دارند، این واقعه را در یک ترانه عامیانه به خاطر سپرده‌اند که چگونه «مردمانی ظالم که موی سر روشن، چشمانی آبی و کلاهی از پوست گوسفند بر سر داشتند» آنها را از خانه‌هایشان بیرون راندند. چرکس‌ها که به لحاظ روانی آسیب دیده و ناامید بودند و چند دهه اخیر را در شرایطی زیسته بودند که چرکس‌ها و روس‌ها به‌طور مرتب به یکدیگر یورش می‌بردند، گاه به جمعیت بومی حمله می‌کردند که در نهایت باعث شد آنان در سراسر امپراتوری به
که در نهایت باعث شد آنان در سراسر امپراتوری به عنوان وحشی و بربر بدنام شوند. سرانجام، ترس از چرکسها، به دلیل بیماری‌هایی که آنان گسترش می‌دادند و کلیشه‌ای که از آنها به عنوان گدا یا راهزن وجود داشت، چنان زیاد شد که جوامع مسیحی و مسلمان به‌طور یکسان با شنیدن اینکه چرکس‌ها در نزدیکی آنها اسکان داده خواهند شد، اعتراض می‌کردند. بعدها، در دهه ۱۸۷۰، مجدداً در بالکان جایی که بیشتر چرکس‌ها خانه‌های خود را ساخته بودند، جنگ درگرفت و آنها بار دیگر توسط روس‌ها یا نیروهای متحد روس‌ها متفقین تبعید شدند. به رسمیت شناختن
متحد روس‌ها متفقین تبعید شدند. به رسمیت شناختن نسل‌کشی. اخیراً، محققان و فعالان چرکس پیشنهاد داده‌اند که تبعیدها می‌توانند نمونه‌ای از مفهوم مدرن پاکسازی قومی تلقی شود، گرچه این اصطلاح در قرن نوزدهم مورد استفاده قرار نمی‌گرفت اما نظر به تخلیه سیستماتیک روستاها توسط سربازان روسی که با استعمار این سرزمین‌ها توسط روس‌ها همراه بود، ممکن است بتوان آن را پاکسازی قومی تلقی کرد. آنان تخمین می‌زنند که حدود ۹۰ درصد چریکس‌ها (بیش از سه میلیون) از سرزمین‌های اشغال شده توسط روسیه نقل مکان کرده‌اند. طی این وقایع و جنگ
توسط روسیه نقل مکان کرده‌اند. طی این وقایع و جنگ قفقاز که پیش از آن رخ داده بود، دست کم صدها هزار نفر «کشته شده یا در نتیجه قحطی جان باختند»، اما هنوز تعداد دقیق مشخص نیست. بیانیه رئیس‌جمهور پیشین روسیه، بوریس یلتسین در ماه مه ۱۹۹۴ اذعان می‌کند که مقاومت در برابر نیروهای تزاری مشروع بوده‌است، اما وی «گناه دولت تزار را بخاطر نسل‌کشی» به رسمیت نشناخت. در سال‌های ۱۹۹۷ و ۱۹۹۸، رهبران کاباردینو-بالکاریا و آدیغیه درخواستی برای تجدید نظر و عذرخواهی به دوما ارسال کردند. تا به امروز، مسکو هیچ پاسخی نداده‌است. در
کردند. تا به امروز، مسکو هیچ پاسخی نداده‌است. در اکتبر سال ۲۰۰۶، سازمان‌های عمومی آدیغهٔ روسیه، ترکیه، اسرائیل، اردن، سوریه، ایالات متحده، بلژیک، کانادا و آلمان نامه‌ای به رئیس پارلمان اروپا فرستادند و درخواست کردند که نسل‌کشی آدیغه‌ها (چرکس‌ها) به رسمیت شناخته شود. در ۵ ژوئیه ۲۰۰۵، کنگره چرکس، سازمانی که نمایندگان جوامع مختلف چرکس در فدراسیون روسیه را متحد می‌کند، از مسکو خواست که ابتدا نسل‌کشی را تصدیق کند و سپس به خاطر سیاست‌های تزاری، عذرخواهی کند. درخواست آنها تصریح می‌کند: «طبق اسناد رسمی تزاری، بیش
آنها تصریح می‌کند: «طبق اسناد رسمی تزاری، بیش از ۴۰۰۰۰۰ چرکس کشته شده‌اند، ۴۹۷٬۰۰۰ وادار به فرار به خارج از کشور و ترکیه شده‌اند و فقط ۸۰٬۰۰۰ نفر در سرزمین بومی خود زنده مانده‌اند.» پارلمان روسیه (دوما) این دادخواست را در سال ۲۰۰۶ طی بیانیه ای که در آن اقدامات گذشته رژیم شوروی و رژیم‌های پیشین، تأیید شده بود، رد کرد. ضمناً در این بیانیه تأکید شده بود که بر چندین مسئله و معضل معاصر در قفقاز بایستی از طریق همکاری غلبه کرد. نگرانی دولت روسیه این است که به رسمیت شناختن این واقعه به عنوان نسل‌کشی، احتمالاً
رسمیت شناختن این واقعه به عنوان نسل‌کشی، احتمالاً ادعاهایی در خصوص غرامت مالی پدید خواهد آورد و علاوه بر آن، دیاسپورای چرکس برای بازگشت به وطن تلاش خواهد کرد. در ۲۱ مه ۲۰۱۱، پارلمان گرجستان قطعنامه ای را تصویب کرد که اظهار می‌داشت کشتارهای جمعی «از پیش برنامه ریزی شده» چرکس‌ها توسط امپراتوری روسیه، همراه با «قحطی عمدی و بیماری‌های واگیر»، بایستی به عنوان «نسل‌کشی» شناخته شود و کسانی که طی آن حوادث از وطن خود اخراج شده‌اند، بایستی به عنوان «پناهنده» شناخته شوند. گرجستان، که روابط ضعیفی با روسیه دارد، از
شوند. گرجستان، که روابط ضعیفی با روسیه دارد، از زمان جنگ روس-گرجستان در سال ۲۰۰۸، به گروه‌های قومی قفقاز شمالی پیوست. به دنبال رایزنی با دانشگاهیان، فعالان حقوق بشر و گروه‌های دیاسپورای چرکس و بحث‌های پارلمانی در تفلیس در سال ۲۰۱۰ و ۲۰۱۱، گرجستان اولین کشوری شد که از کلمه «نسل کشی» برای اشاره به این وقایع استفاده کرد. در تاریخ ۲۰ مه ۲۰۱۱، پارلمان جمهوری گرجستان در قطعنامهٔ خود اعلام کرد که نابودی گستردهٔ مردم چرکس (آدیغه) طی جنگ روسیه-قفقاز و پس از آن، مطابق آنچه در کنوانسیون لاهه ۱۹۰۷ و کنوانسیون سازمان
آنچه در کنوانسیون لاهه ۱۹۰۷ و کنوانسیون سازمان ملل متحد ۱۹۴۸ تعریف شده‌است، قتل‌عام است. سال بعد، در همان روز ۲۱ مه، بنای یادبودی در آناکلیا، گرجستان به منظور گرامیداشت درد و رنج چرکس‌ها احداث شد. الکساندر اوتوف، رئیس خودمختاری فرهنگی ملی فدرال چرکس‌های روسیه می‌گوید: اصطلاح قتل‌عام در مصاحبه کومرسانت تأیید شده‌است: "بله، من معتقدم که مفهوم نسل‌کشی چرکس‌ها تایید شده بود. برای درک اینکه چرا ما در مورد نسل‌کشی صحبت می‌کنیم، باید به تاریخ نگاه کنید. در طول جنگ روسیه-قفقاز، فرماندهان روسی نه تنها چرکس‌ها را
روسیه-قفقاز، فرماندهان روسی نه تنها چرکس‌ها را اخراج کردند، بلکه آنها را از نظر جسمی نیز نابود کردند. نه تنها آنها را در جنگ کشتند بلکه صدها روستا را با غیرنظامیان آتش زدند. کودکان، زنان و سالمندان، هیچ‌کدام را مستثنی نکردند. کل مزارع محصولات زراعی رسیده، سوزانده شد. باغ‌ها تخریب شدند، تا چرکس‌ها نتوانند به سکونتگاه خود بازگردند. تخریب جمعیت غیرنظامی در مقیاس گسترده آیا این نسل کشی نیست؟" در روسیه، یک کمیسیون ریاست جمهوری برای «مقابله با تلاش برای جعل تاریخ به زیان روسیه» با توجه به وقایع دهه ۱۸۶۰ تشکیل
به زیان روسیه» با توجه به وقایع دهه ۱۸۶۰ تشکیل شده‌است. نظر محققان. آنسی کالبرگ اظهار می‌کند که «سرکوب روسیه در قفقاز» که روی تاتارهای کریمه و چرکس‌ها تمرکز داشت، منجر شد که کشور روسیه «راهبرد پاکسازی قومی و نسل‌کشی مدرن» را پدیدآورد. در همین حال، پاول هنز معتقد است، با توجه به اینکه چرکس‌ها به سرزمین‌های امپراتوری عثمانی تبعید شدند، وقایع دهه ۱۸۶۰ در چرکسیه، ایدهٔ نسل‌کشی ارمنی‌ها به دست امپراتوری عثمانی را پدیدآورد. اِلمن در نقد کتاب "نسل‌کشی چرکس که توسط" ریچموند تألیف شده، می‌نویسد که استفاده از این
ریچموند تألیف شده، می‌نویسد که استفاده از این اصطلاح طبق تعریف سازمان ملل متحد موجه است و اشاره به اقداماتی دارد که هدف از آنان این است که «قومیتی را به‌طور کامل یا جزئی از بین ببرند»، و بخشی نیز به آن چرکس‌هایی اشاره دارد که سن پترزبورگ تصور می‌کرد، حاکمیت روسیه را نخواهند پذیرفت. والتر ریچموند همچنین استدلال می‌کند که با توجه به اینکه وقایع سال ۱۸۶۴ «یکی از اولین نمونه‌های مهندسی اجتماعی مدرن» بوده‌است، اصطلاح «نسل کشی» مناسب است. وی با استناد به حقوق بین‌الملل که می‌گوید «قصد نسل کشی به اعمال ویرانگری
که می‌گوید «قصد نسل کشی به اعمال ویرانگری گفته می‌شود که هدف خاص آنان ممکن است نسل‌کشی نباشد اما نتایج آن‌ها قابل پیش‌بینی است یا محصول فرعی سیاستی هستند، که با تغییر در آن سیاست می‌شد از این نتایج جلوگیری کرد»، این وقایع را نسل‌کشی می‌داند به این دلیل که تغییر جمعیتی چرکسیه به منطقه ای با اکثریت روس، مطلوب مقامات روسی بوده‌است، و فرماندهان روسی کاملاً از تعداد بالای مرگ و میرها در اثر گرسنگی که حاصل روش‌های جنگی آنان بوده، آگاه بوده‌اند. هدف اصلی فرماندهان روسی از اخراج که آن را ضروری می‌دانستند، تبدیل
روسی از اخراج که آن را ضروری می‌دانستند، تبدیل چرکسیه به منطقه‌ای بود که دائم تحت حاکمیت روسیه باشد و ساکنان بومی چرکس را «کمی فراتر از یک آفت که باید برداشته شود» می‌دیدند. تعداد پناهندگان. آلن فیشر می‌نویسد که شمارش دقیق پناهندگان دشوار و غیرممکن است زیرا «اکثر کسانی که قفقاز را ترک می‌کردند، این کار را با عجله و بدون ساماندهی انجام می‌دادند و از هیچ نقطه مرزی رسمی عبور نکرده‌اند تا تعداد آنان به طور رسمی یادداشت شود.»، با این وجود تخمین‌هایی براساس اسناد موجود از جمله اسناد بایگانی روسیه و همچنین اسناد
موجود از جمله اسناد بایگانی روسیه و همچنین اسناد عثمانی صورت گرفته‌است.
زبان‌های پاکستان () شامل زبان‌های رایج در کشور پاکستان می‌شود. پاکستان دارای ده‌ها زبان است که به عنوان زبان اول صحبت می‌شود. پنج زبان بیش از ۱۰ میلیون گویشور در پاکستان دارند که شامل زبان پنجابی، زبان پشتو، زبان سندی، زبان سرائیکی و زبان اردو هستند. به‌طور عمده تمام زبان‌های پاکستان متعلق به گروه زبان‌های هندوایرانی از خانواده زبان‌های هندواروپایی هستند. آمار. در جدول زیر، زبان‌های اصلی پاکستان به‌همراه جمعیت گویشور اصلی آنها، آورده شده‌است:
محمدعلی حیدرنیا (زادهٔ ۱۳۱۶ در تهران - درگذشتهٔ ۲۷ آبان ۱۳۸۹ در تهران) موسیقی‌دان، آهنگساز و رهبر ارکستر اهل ایران بود. ترانهٔ «رسالت محمد» (الله الله) با صدای هاتف از آثار او است. زندگی هنری. علی درخشان با نام اصلی محمدعلی حیدرنیا در سال ۱۳۱۶ در تهران متولد شد. پدر و پدر بزرگ او اهل سنندج بودند و با نوازندگی ساز ویلن آشنا بودند، به همین سبب وی در کودکی موسیقی و نواختن ویلن را از پدرش فراگرفت. پس از ۱ سال تحصیل در دبیرستان به هنرستان موسیقی ملی رفت و ۲ سال به تحصیل موسیقی پرداخت. پس از آن دوباره به دبیرستان
تحصیل موسیقی پرداخت. پس از آن دوباره به دبیرستان بازگشت اما همچنان به آموختن موسیقی ادامه داد. او در سال ۱۳۳۳ نزد هنرمندی به‌نام «مهاجر» و پس از آن نزد «ابوالحسن صبا» به مدت ۵ سال ردیف موسیقی ایرانی را فراگرفت. در ادامه به آهنگسازی علاقه‌مند شد و به نوازندگی سازهای پیانو، آکاردئون و سنتور روی آورد. در ادامه در هنرستان موسیقی تبریز آموخته‌های موسیقی خود را نزد «خاچاطوریان» و «یوسف یوسف‌زاده» تکمیل نمود. او از سال ۱۳۴۷ آثار موسیقی متعددی ساخت و ۲ سال بعد در سال ۱۳۴۹ به استخدام وزارت فرهنگ و هنر درآمد. او پس
۱۳۴۹ به استخدام وزارت فرهنگ و هنر درآمد. او پس از مدتی سرپرستی «ارکستر نوین» وزارت فرهنگ و هنر را با همکاری هنرمندانی نظیر: مجتبی میرزاده، هادی آزرم، همایون خواجه‌نوری، جهانبخش و رضاقلی ملکی بر عهده گرفت. وی هم‌زمان با رادیو و تلویزیون همکاری داشت و به آموزش موسیقی نیز می‌پرداخت. علی درخشان در سال ۱۳۵۷ به سرپرستی ارکستر شماره یک سنتی تالار رودکی منصوب شد و با ارکستر سمفونیک تهران به همکاری پرداخت. او در زمینهٔ موسیقی کودک نیز فعال بود و بیش از ۵۰۰ موسیقی برای کوکان و نوجوانان، موسیقی آوازی، سرودهای حماسی،
کوکان و نوجوانان، موسیقی آوازی، سرودهای حماسی، موسیقی فیلم و سریال مستند و موسیقی فیلم سینمایی ساخته‌است. آثار هنری. از جمله آثار علی درخشان به موارد زیر می‌توان اشاره نمود: موسیقی فیلم و سریال: درگذشت. محمدعلی حیدرنیا (علی درخشان) ۲۷ آبان سال ۱۳۸۹ بر اثر ایست قلبی در بیمارستان قلب تهران در سن ۷۳ سالگی درگذشت. پیکر او روز یکشنبه ۳۰ آبان ۱۳۸۹ در قطعه هنرمندان بهشت زهرا به خاک سپرده شد.
انگلیسی هندی () یک گویش از زبان انگلیسی است که به عنوان زبان دوم در کشور هند رسمی است. انگلیسی هندی توسط هندی‌ها در داخل هند و همین طور هندی‌های مقیم در سایر نقاط جهان صحبت می‌شود. انگلیسی، تنها زبان رسمی قوه قضائیه هند است، مگر در دادگاهی که شخص رئیس‌جمهور هند درخواست استفاده از زبان دیگری بکند. اگر شمار انگلیسی زبانان مادری و غیر مادری را با هم در نظر بگیریم هند نسبت به دیگر کشورها بیشترین تعداد مردمی را دارد که انگلیسی را می‌فهمند یا سخن می‌گویند. میزان اکتساب زبان هندی‌ها به زبان انگلیسی، بستگی به سن،
اکتساب زبان هندی‌ها به زبان انگلیسی، بستگی به سن، میزان تحصیلات، شغل و محل زندگی افراد دارد. پیشینه. زبان انگلیسی هندی در کنار زبان هندی، زبان رسمی دولت هند است. استفاده از زبان انگلیسی برای مدت پانزده سال پس از آغاز این قانون اساسی، برای تمام اهداف رسمی اتحادیه که برای آن پیش از شروع چنین کاری استفاده می‌شد، ادامه دارد: به شرطی که رئیس‌جمهور بتواند در طی مدت یاد شده، حکم اجازه استفاده از زبان هندی علاوه بر انگلیسی و فرم عددی دیواناگری علاوه بر فرم بین‌المللی اعداد هندی را برای هر یک از اهداف رسمی اتحادیه
اعداد هندی را برای هر یک از اهداف رسمی اتحادیه صادر کند. مقاومت گسترده در برابر تحمیل زبان هندی به غیربومیان، به ویژه در جنوب هند (مانند موارد موجود در تامیل نادو) منجر به تصویب قانون زبان‌های رسمی ۱۹۶۳ شد که استفاده از انگلیسی بطور نامحدود برای همه اهداف رسمی را مجاز می‌دانست. فارسی پیش از آنکه هندوستان مستعمره انگلستان شود، دومین زبان رسمی این کشور (در دوره گورکانیان زبان رسمی) و زبان فرهنگی و علمی به‌شمار می‌رفت. اما پس از استعمار، انگلیسی‌ها در سال ۱۸۳۲ میلادی با اجبار زبان انگلیسی را جایگزین زبان
۱۸۳۲ میلادی با اجبار زبان انگلیسی را جایگزین زبان فارسی کردند. استقلال هند. پس از جنبش استقلال‌طلبی هند پس از چند سده از بریتانیا، هنوز بخش فرهنگ انگلیسی در هند باقی مانده بود. در سال‌های ابتدایی استقلال؛ فعالیت‌های انگلیسی‌هراسی شروع به کار شد. گاندی رهبری استقلال هند را برعهده داشت و از مخالفان سرسخت فرهنگ انگلیسی در هند بود. وی از هندی های مخالف ترویج زبان انگلیسی در هند بود که علیه رسمیت یافتن آموزش زبان انگلیسی در هند گفت:آیا انسانی هست که رؤیایش این باشد که زبان انگلیسی، زبان ملی هندوستان شود؟
این باشد که زبان انگلیسی، زبان ملی هندوستان شود؟ (فریادهای «هرگز، هرگز» حاضرین)... حتی اگر شده برای یک لحظه، تصور کنید که جوانان ما باید وارد چه رقابت نابرابری در مقابل هر یک از جوانان انگلیسی شوند. من این سعادت را داشتم تا با چند تن از اساتید دانشگاهی شهر پونا به‌طور خودمانی گپ بزنم. ایشان به من اظهار کردند که هر جوان هندی، فقط به‌ خاطر این‌که دانش‌اش را از طریق زبان انگلیسی کسب کرده است، حداقل 6 سال باارزش از زندگی خود را از دست داده است. این عدد را در تعداد دانشجویانی که از مدارس و کالج‌های ما بیرون
تعداد دانشجویانی که از مدارس و کالج‌های ما بیرون می‌آیند ضرب کنید، و خودتان ببینید که ملت ما تاکنون چند هزار سال را از دست داده است. یک اتهامی که به ما می‌زنند این است که ما نوآوری و بدعت نداریم. چطور می‌توانیم نوآوری داشته باشیم، اگر باید این سال‌های باارزش زندگی‌مان را به تسلط یافتن به زبانی بیگانه اختصاص دهیم؟ تازه در این سعی‌مان هم شکست می‌خوریم...در سال‌های ابتدایی استقلال هند، فعالیت‌های مبنی بر حذف گسترش زبان انگلیسی در هند دیده شد اما پس از چند سال هندی‌ها متوجه شدند که زبان انگلیسی، زبانی فرار و
هندی‌ها متوجه شدند که زبان انگلیسی، زبانی فرار و مهم در جهان است. همچنین زبان هندی، توسط تمامی هندی‌ها قابل درک نیست و آن‌ها مجبور بودند تا زبانی برای برقراری ارتباط با یکدیگر داشته باشند و چه زبانی بهتراز انگلیسی که هندی‌ها نیز با آن به شدت آشنایی دارند. هندی‌ها از زبان انگلیسی به عنوان ارتباطی میان زبان‌ هندی، تامیلی، تلوگویی و چندین زبان دیگر مختلف در هند؛ استفاده کردند. در شهرهای بزرگ و توریستی، مرکزهای پلیس، اداره‌های دولتی و آموزش و پرورش در هند، زبان انگلیسی نفوذ پیدا کرده است. در سده بیست‌ویک. در
انگلیسی نفوذ پیدا کرده است. در سده بیست‌ویک. در سده بیست‌ویک میلادی، هند دارای کانال‌های تلویزیونی و روزنامه‌های انگلیسی است که بسیار بر مردم هند تأثیرگذار هستند. همچنین تعداد شبکه‌های انگلیسی زبان در هند، از تعداد شبکه‌های هندی زبان؛ بیشتر است. در این کشور بر روی پرده‌ی سینما فیلم‌های زبان اصلی انگلیسی نشان داده می‌شود و زیرنویسی به زبان محلی هر استان نیز دارد. در سطح شهرها نیز راننده‌های اتوریکشا در هند بطور معمول سعی می‌کنند زبان انگلیسی را بلد باشند تا با گردشگرها بتوانند تعامل داشته باشند. نسل‌های
تا با گردشگرها بتوانند تعامل داشته باشند. نسل‌های گذشته کمتر انگلیسی را بلد هستند و با اشتیاق کمتری آن را دنبال می‌کنند اما نسل‌های آینده هند، با سرعت و دقت بسیاری در یادگیری اصولی انگلیسی مهارت و اشتیاق دارند. نسل‌های نوین در هند با توجه به فونتیک، سعی در تلفظ صحیح واژه‌های انگلیسی آمریکایی را دارند که این امر لهجه انگلیسی هندی را روبه افول قرار می‌دهد. حسن روحانی هفتمین رئیس‌جمهور ایران، در مراسم گرامیداشت مقام آموزگار طی سخنانی اظهار داشت:امروز شما ببینید در شبه قاره هند به خاطر اینکه این جمعیت عظیم به
در شبه قاره هند به خاطر اینکه این جمعیت عظیم به زبان انگلیسی تقریبا مسلط هستند در IT(فناوری اطلاعاتInformation technology)چه کارهایی انجام داده‌اند و چه شغل بزرگی را این شبه قاره به دست آورده است، ما باید زبانی را یاد دهیم که در کنارش علم، راحت‌تر به دست آید و شغل بیشتر برای نسل جوان آینده به وجود بیاورد و ارتباط اقتصادی ما را با دنیا تسهیل کند.البته سخنان حسن روحانی با انتقادهای شدیدی روبه‌رو شد که کاربرهای شبکه‌های مجازی به آن پرداختند. کشورهای دیکتاتوری و ضد دموکراسی در جهان هستند که زبان رسمی آن‌ها
و ضد دموکراسی در جهان هستند که زبان رسمی آن‌ها انگلیسی است اما، انگلیسی باعث پیشرفت آن‌ها نشده است. کشورهایی مانند: زیمبابوه، زامبیا، تانزانیا و کنیا جزو کشورهای تمامیت‌خواه در قاره آفریقا هستند که زبان رسمی آن‌ها انگلیسی است اما باعث پیشرفت آن‌ها نشده است.
نیروی دریایی پادشاهی ایتالیا نیروی دریایی پادشاهی ایتالیا بود که در بازهٔ ۱۸۶۱ تا ۱۹۴۶ خدمت می‌کرد با ایجاد جمهوری ایتالیا "Repubblica Italiana" نام این نیرو به نیروی دریایی ایتالیا ("Marina Militare") تغییر کرد. پیشینه. نیروی دریایی پادشاهی ایتالیا در ۱۷ مارس ۱۸۶۱ با تشکیل پادشاهی ایتالیا و به هم پیوستن و اتحاد چندین استان در شبه‌جزیره ایتالیا ایجاد شد در نیروی دریایی از نیروهای همین استان‌ها استفاده شده بود. بخش‌های اصلی این نیروی دریایی از پادشاهی‌های ساردنی و ناپل ساخته شده بود. در نیروی دریایی یکپارچگی
و ناپل ساخته شده بود. در نیروی دریایی یکپارچگی مورد انتظار وجود نداشت و گاهی میان افسران اختلاف وجود داشت این افسران در مدارس دریانوردی متفاوت از جنوآ و ناپل آموزش دیده بودند و با هم هماهنگ نبودند تا اینکه با تأسیس دانشگاه نیروی دریایی در ۱۸۸۱ در لیورنو این ناهماهنگی‌ها کمتر شد. مشکل دوم نیروی دریایی ایتالیا این بود که این نیرو هنگامی تشکیل شد که دنیای دریانوردی و سلاح‌های دریایی به سرعت در حال پیشرفت بود و نیروی دریایی ایتالیا از این پیشرفت‌ها جا مانده بود برای نمونه در آن دوران یواس‌اس مانیتور و سی‌اس‌اس
برای نمونه در آن دوران یواس‌اس مانیتور و سی‌اس‌اس ویرجینیا ساخته شده بود؛ بسیاری از وسایل مورد استفاده در نیروی دریایی ایتالیا منسوخ شده بود تا اینکه با آمدن کارلو دی پرسانو و خرید تجهیزات از کشورهای دیگر تلاش شد تا نیروی دریایی ایتالیا هم به روز شود.
سرای محله نهادی مدنی و شهری است که زیر نظر ستاد مدیریت محله فعالیت می‌کند. نخستین بار شورای اسلامی شهر تهران در برنامه توسعه دوم تهران سال ۱۳۸۸ شهرداری را به ایجاد سرای محله مکلف کرد. پیشتر از آن با راه‌اندازی شورایاری‌ها وجود مکانی که فعالیت‌های محلی در آنجا پیگیری شود احساس می‌شد؛ بر این اساس شهرداری تهران متناسب با امکانات هر محله با احیاء و ساخت فضاهایی به نام سرای محله و تخصیص آن به فعالیت‌های محلی، زمینه‌های عملی شکل‌گیری این نهاد را فراهم کرد. لایحه تشکیل سرای محله مهرماه سال ۱۳۸۸ از سوی شهرداری
تشکیل سرای محله مهرماه سال ۱۳۸۸ از سوی شهرداری تدوین برای تصویب به شورای شهر تهران ارائه شد. از این نهاد نیز به عنوان ابتکاری ایجاد شده از سوی برخی شهرداری‌های کشور یاد شده است، تا بخشی از مدیریت شهری محلات را به اهالی محل واگذار کند. سرای محله رکنی اجرایی است که در کنار انجمن شورایاری به عنوان رکن مشورتی/نظارتی شورای شهر عمل می‌کند. سرای محله نهادی زیر مجموعه شهرداری است که به صورت داوطلبانه توسط اهالی محل اداره می‌شود. سرای محله معمولاً خانه‌هایی را اداره می‌کند که هر کدام به یکی از جنبه‌های فرهنگی،
می‌کند که هر کدام به یکی از جنبه‌های فرهنگی، هنری، تفریحی، ورزشی یا دینی در محله اختصاص دارند. توضیح مختصر تحقق مردم سالاری دینی و رسیدن به چشم‌انداز شهرداری تهران در افق سال ۱۴۰۴ مستلزم اقدامات پایه‌ای متعددی است که از جمله آن می‌توان به ایجاد و توسعه زیرساخت‌های مشارکتی اشاره نمود. شهر تهران نیز با تمام گستردگی در ابعاد مختلف جغرافیایی، سیاسی، مدیریتی، اقتصادی، فرهنگی، اجتماعی و … نمی‌تواند شاهد روزهای بهتر باشد مگر آنکه شهروندان آن به معنای واقعی حضور فعال‌تر و آگاهانه در برنامه‌ریزی‌های سطوح خرد
فعال‌تر و آگاهانه در برنامه‌ریزی‌های سطوح خرد محله‌ای داشته باشند. تمامی آنچه تحت عنوان شورایاری، مدیریت محله، سیاست‌های محله‌محور و امثالهم مطرح می‌شود مادام که با مشارکت معنادار مردمی همراه نشود اثربخش نخواهد بود. مدیریت محله در سال ۱۳۸۹ در راستای تحقق این چشم‌انداز و تسهیل در اجرای برنامه‌های شهرداری تهران، در چارچوب سیاست‌ها و مصوبات شورای اسلامی شهر تهران، با تأکید بر جلب، ساماندهی و توسعه مشارکت‌های پایدار، آگاهانه و داوطلبانه شهروندان در اداره امور شهر ایجاد گردید که زمینه‌ساز پیشبرد مأموریت‌های
شهر ایجاد گردید که زمینه‌ساز پیشبرد مأموریت‌های اجتماعی - فرهنگی مدیریت شهری، توسعه پایدار محله‌ای با تأکید بر عناصر هویت (دینی، انقلابی، ملی، محله‌ای)، ترویج سبک زندگی ایرانی- اسلامی و مدیریت تغییرات فرهنگی - اجتماعی از طریق فراهم کردن زمینه حضور مؤثر مردم در تصمیم‌گیری‌ها و اداره امور شهر در مقیاس محله‌ای، باشد. مدیریت محله در شهر تهران به عنوان نماد تحقق نهاد اجتماعی در مدیریت شهری از اولین سال فعالیت خود، با بهره‌گیری از خرد جمعی و توانایی‌های فکری و مشورتی شورایاران، مدیران و نخبگان محلات شهر تهران در
شورایاران، مدیران و نخبگان محلات شهر تهران در کنار تجربه اجرایی مدیران و کارشناسان خبره شهرداری و بهره‌مندی از همراهی صاحب نظران، اساتید و فرهیختگان و نظارت مسئولانه اعضای شورای اسلامی شهر تهران، تلاش نموده است تا ضمن اجرای برنامه‌ها و مأموریت‌های پیش‌بینی شده ذاتی و محوله خود، با درک اقتضائات و شرایط خاص و عمومی هر محله و توجه به بازخورد فعالیت‌ها و امکان‌سنجی برنامه‌ها، شناخت نیازها و توقعات در کنار آسیب‌شناسی‌های صورت گرفته همزمان بتواند در پویایی و توسعه کمی و کیفی فعالیت‌ها و سامان خود نیز تلاش نماید.
کمی و کیفی فعالیت‌ها و سامان خود نیز تلاش نماید. آنچه که در این سند و در ادامه می‌آید حاصل بخشی از این تلاش‌هاست. مدیریت محله؛ بر اساس تعریفی که در دستورالعمل ساماندهی مشارکت‌های اجتماعی در محلات آمده «نهادی مردمی، غیرانتفاعی و خودگردان از لحاظ مالی است که به‌دنبال جلب، ساماندهی و ترویج مشارکت‌های مردمی، توسعه و ارتقای فعالیت‌های فرهنگی و اجتماعی در مقیاس محله‌ای و اداره بهینه مراکز و فعالیت‌های فرهنگی و اجتماعی شهرداری در مقیاس محله‌ای، با تعامل و استفاده از ظرفیت‌های شهرداری تهران و در چارچوب سیاست‌ها و
از ظرفیت‌های شهرداری تهران و در چارچوب سیاست‌ها و برنامه‌های کلان مدیریت شهری در سطح محلات شهر تهران تشکیل شده و فعالیت می‌نماید» و ساختار آن متشکل است از: الف) هیئت‌امنای محله. ب) مدیر محله. پ) بازرس مالی. ت) خانه‌ها. ج) کانون‌ها. آنچه امروز مدیریت شهری تهران تحت عنوان مدیریت محله، در جهت ساماندهی مشارکت‌های اجتماعی در محلات شهر بیان می‌دارد تا حدی است که در ید قدرت و حیطه اجرایی این نهاد است و البته بر آن است تا با بسترسازی لازم برای حضور دیگر نهادها و سازمان‌های مختلفِ اثرگذار شهری و محله‌ای و به‌خصوص
مختلفِ اثرگذار شهری و محله‌ای و به‌خصوص محوریت خود شهروندان؛ این نهاد تازه شکل گرفته مسیر درست و مترقی خود را به گونه‌ای مؤثر و ماندگار طی نماید و صد البته که تکلیف شهرداری تهران در راه حمایت و پشتیبانی از مجموعه مردمی مدیریت محله بیش از هر سازمان دیگری خواهد بود. در نگاهی گذرا به رویکردها و چشم‌انداز و اهداف مجموعه مدیریت محله کاملاً مشخص است که حضور شهروندان در فرایند تصمیم‌سازی و برنامه‌ریزی محله‌ای دارای بیشترین اهمیت و محور تمامی فعالیت‌هاست. از همین رو در طراحی ساختارهای مدیریت محله، تشکیل خانه‌ها و
در طراحی ساختارهای مدیریت محله، تشکیل خانه‌ها و کانون‌ها – صرف نظر از وجود نهادها و سازمان‌های مردم نهاد محلی- مورد توجه ویژه و محوری قرار داشته است و انتظار می‌رود از این طریق زمینه حضور و مشارکت تخصصی شهروندان و گروه‌های مختلف علاقه‌مند و فعال، در حوزه‌ها و عرصه‌های گوناگون مدیریت شهری بیش از پیش فراهم گردد. امکانات در اختیار مدیریت محله. سراهای محله در ۳۴۳ محله از محلات ۳۵۳گانه شهر تهران فعال هستند. مجموعه مساحت این اماکن ۳۰۲۲۶۶ مترمربع و مشتمل بر ۸۴۷ اتاق است. این فضاها توسط مدیران محله‌ها اداره شده و
است. این فضاها توسط مدیران محله‌ها اداره شده و در اختیار خانه‌ها، کانون‌ها و سایر امور مربوط به سرای محله و شورایاران قرار دارند. لازم است ذکر شود که توزیع این اتاق‌ها در سراهای محله‌های مختلف به‌صورت متوازن نبوده و از یک اتاق در یک سرا تا ۲۸ اتاق در سرایی دیگر را در برمی‌گیرد. تعداد ۱۹۰ سالن اجتماعات و سالن آمفی‌تئاتر هم در اختیار سراها قرار دارد. به این امکانات باید تعداد زیادی از اماکن ورزشی ازجمله زمین‌های چمن را نیز اضافه کرد. عملکرد ستاد مدیریت محله در دوره پنجم مدیریت شهری. دبیرخانه ستاد مدیریت محله
دوره پنجم مدیریت شهری. دبیرخانه ستاد مدیریت محله در سیاست‌گذاری و اجرا همواره به دو موضوع توجه ویژه‌ای داشته است، ۱- استقرار نظام تصمیم‌گیری داده‌محور و عمل بر مبنای تحلیل داده‌های حاصل‌شده ۲- سیاست‌گذاری محله‌ای بر مبنای وضعیت اجتماعی محله و انتخاب رویکرد مناسب در محله با توجه به اهمیت هویت محله‌ای و رویکرد «حق به شهر». در همین راستا دبیرخانه ستاد مدیریت محله در دوره مدیریتی جدید از ابتدا تلاش خود را معطوف به برداشتن موانع مهم فعالیت مشارکتی در محله‌های شهر تهران کرده است. نکته قابل‌توجه در این میان
شهر تهران کرده است. نکته قابل‌توجه در این میان سازوکارهای پیچیده‌ای بود که فعالیت در سطح محله را در انحصار برخی گروه‌های خاص قرار داده بود. مسئله اولویت‌دار، شناسایی این سازوکارها و موانع موجود در مسیر فعالیت مشارکتی بود. در طول سال‌های ۱۳۹۷ تا ۱۴۰۰ تلاش مستمری شد تا سرای محله درگیر امر توسعه محله‌ای شود و بتواند در فرایندهای برنامه‌ریزی محله‌محور مداخله مستقیم داشته باشد. با همین نگاه تلاش شد که کانون‌های اجتماع‌محور محلی CBO توسعه پیدا کنند. برای تحقق حضور همه ذینفعان محله‌ای و همچنین برای اینکه سرای