payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نیز در این دوران بسیار محبوب بودند. از آنها برای ایجاد شایستگی و همچنین برای موعظه و تعلیم آموزه استفاده می‌شد. "سوترای محفوظ خاندان تایرا" ("هیکن کیو")، یکی از بزرگ‌ترین نمونه‌های هنر تجسمی بودایی از این دوره است. این یک لوتوس سوترا با مصور استادانه است که در معبد ایتسوکوشیما نصب شده است. عبادت بودایی در این دوران نیز مفصل تر و کاربردی تر شد. مناسکی مانند مجلس توبه ("که‌کا'ئه") در هوجو-جی توسعه یافته است که شامل موسیقی استادانه، رقص و سایر اشکال اجرا می‌شود. معابد و صومعه‌های بزرگی مانند معبد سلطنتی و
معابد و صومعه‌های بزرگی مانند معبد سلطنتی و کوفوکجی نیز محل اجرای تئاتر سارو گاکو (که خاستگاه نو (تئاتر) است) نیز شد. به عنوان هنرهای اننن ("افزایش طول عمر") که شامل رقص و موسیقی بود. از نظر اعتقادی، این هنرهای نمایشی به عنوان وسایل ماهرانه ("هوبن", اسکت."اوپایا") برای آموزش بودیسم تلقی می‌شد. راهبان متخصص در چنین هنرهایی یوسو ("راهبان هنری") نامیده می‌شدند. راه دیگر انتقال پیام بودایی از طریق رسانه شعر بود که هم شعر چینی کانشی و هم شعر ژاپنی (واکا (شعر) را شامل می‌شد. نمونه‌ای از واکا با مضمون بودایی،
را شامل می‌شد. نمونه‌ای از واکا با مضمون بودایی، «هوشین واکا شو» شاهدخت سنشی (۹۶۴–۱۰۳۵) است (مجموعه واکا ذهن بیداری، ۱۰۱۲). رویه درباری روئی (اجرای شعر با موسیقی) در دودمان تندای و شینگون نیز مورد استفاده قرار گرفت. هم راهبان و هم افراد عادی در محافل شعر («کادان») مانند حلقه نینا جی که توسط شاهزاده شوکاکو (۱۱۵۰–۱۲۰۲) حمایت می‌شد، ملاقات می‌کردند. بودیسم کاماکورا (۱۱۸۵–۱۳۳۳) - مکاتب جدید بودیسم. دوره کاماکورا (۱۱۸۵–۱۳۳۳) دوره بحرانی بود که در آن کنترل کشور از اشراف امپراتوری به سامورایی منتقل شد. در سال
از اشراف امپراتوری به سامورایی منتقل شد. در سال ۱۱۸۵ شوگون‌سالاری کاماکورا در کاماکورا، کاناگاوا تأسیس شد. در این دوره دودمان یا مکاتب بودایی جدید به وجود آمد که «بودیسم کاماکورا» و «بودیسم جدید» نامیده می‌شوند. همه بنیانگذاران اصلی این دودمان جدید راهبان سابق تندای بودند که در کوه هیئی آموزش دیده بودند و سیستم‌های باطنی و بیرونی بودیسم تندای را مطالعه کرده بودند. در طول دوره کاماکورا، این مدارس جدید به اندازه دودمان قدیمی‌تر، به استثنای مکتب بسیار تأثیرگذار فرقه رینزای ذن، شهرت چندانی پیدا نکردند. از میان
فرقه رینزای ذن، شهرت چندانی پیدا نکردند. از میان بنیانگذاران چهل و شش فرقه در ذن ژاپن، شانزده نفر استاد چینی، پانزده استاد ژاپنی بودند که در زمان سلطنت [دودمان سونگ] به چین سفر کردند، و پانزده نفر دیگر از استادان ژاپنی بودند که در زمان سلطنت دودمان یوآن. از چین دیدن کردند. مدارس جدید شامل دودمان Pure Land مانند هونن (۱۱۳۳–۱۲۱۲) فرقه جودو و شینران (۱۱۷۳–۱۲۶۳) شین بودیسم است که هر دو بر روی تمرین تمرکز داشتند. خواندن نام آمیدا بودا این مکاتب جدید سرزمین خالص هر دو معتقد بودند که ژاپن وارد عصر زوال دارما
هر دو معتقد بودند که ژاپن وارد عصر زوال دارما ("mappō" شده است و بنابراین دیگر اعمال بودایی مفید نبوده است. اکنون تنها ابزار رهایی، سرود وفادارانه نمبوتسو بود. این دیدگاه توسط شخصیت‌های سنتی‌تری مانند Myō'e مورد انتقاد قرار گرفت. (۱۱۷۳–۱۲۳۲). پاسخ دیگر به بی‌ثباتی اجتماعی آن دوره، تلاش برخی راهبان برای بازگشت به اجرای صحیح احکام بودایی و همچنین مراقبه بود. این چهره‌ها شامل چهره‌هایی مانند راهب کوفوکجی جوکی (راهب) (۱۱۵۵–۱۲۱۳) و راهب تندای شونجو (۱۱۶۶–۱۲۲۷) است که در پی بازگشت به پایه‌های سنتی مسیر بودایی،
است که در پی بازگشت به پایه‌های سنتی مسیر بودایی، تزکیه اخلاقی و تمرین مراقبه بود. راهبان دیگر سعی کردند به گروه‌های طبقه پایین به حاشیه رانده شده خدمت کنند. راهب Kegon-Shingon Myō'e به دلیل گشودن معبد خود به روی جذامیان، گداها و سایر افراد حاشیه ای مشهور بود، در حالی که استادان دستوراتی مانند ایسون (راهب) (۱۲۰۱–۱۲۹۰) و Ninshō (۱۲۱۷) -۱۳۰۳) همچنین در خدمت رسانی و مراقبت از افراد بیمار و حاشیه نشین، به ویژه گروه‌های رانده شده به نام «غیر اشخاص» ("هی‌نین"). Deal &amp; Ruppert (2015) p. 122 نینشو یک مرکز
Deal &amp; Ruppert (2015) p. 122 نینشو یک مرکز پزشکی در گوکوراکو-جی در سال ۱۲۸۷ تأسیس کرد که بیش از ۸۸۰۰۰ نفر را در یک دوره ۳۴ ساله درمان کرد و دانش پزشکی چین را جمع‌آوری کرد. مجموعه دیگری از مدارس جدید کاماکورا شامل دو مدرسه اصلی ذن ژاپن (رینزای و سوتو (فرقه ذن) است که توسط راهبانی مانند میوآن ایسای و دوگن منتشر شده است. که بر رهایی از طریق بینش مراقبه (زازن) تأکید دارند. دوگن (۱۲۰۰–۱۲۵۳) معلم برجسته مراقبه و راهبایی شد. او دودمان بودیسمان کائودونگ را معرفی کرد که به مکتب سوتو تبدیل شد. او ایده‌هایی مانند
کرد که به مکتب سوتو تبدیل شد. او ایده‌هایی مانند عصر پایانی دارما ماپپو ("mappō")، و تمرین بلاگردان را مورد انتقاد قرار داد. علاوه بر این، در این دوره بود که راهب نیچیرن (۱۲۲۲–۱۲۸۲) شروع به تدریس بودیسم منحصراً مبتنی بر «سوره نیلوفر» خود کرد، که او آن را تنها هدف عبادت معتبر در عصر می‌دید. mappō. نیچیرن معتقد بود که درگیری‌ها و بلایای این دوره ناشی از دیدگاه‌های غلط بوداییان ژاپنی (مانند پیروان سرزمین پاک و بودیسم باطنی) بوده است. نیچیرن به دلیل نظرهای خود با مخالفت‌های زیادی روبرو شد و همچنین دو بار توسط
با مخالفت‌های زیادی روبرو شد و همچنین دو بار توسط ولایت کاماکورا مورد حمله و تبعید قرار گرفت. دوره موروماچی (۱۳۳۶–۱۵۷۳) و دوره آزوچی–مومویاما (۱۵۷۳–۱۶۰۳). بودیسم اواخر قرون وسطی (۱۳۳۶–۱۴۶۷). در این دوره، «مدارس کاماکورا» جدید به توسعه خود ادامه دادند و شروع به تثبیت خود به عنوان سنت‌های منحصر به فرد و جداگانه کردند. با این حال، همان‌طور که دیل و راپرت اشاره می‌کنند، «بیشتر آنها در حومه قدرت نهادی بودایی و به نوعی گفتمان در این دوره باقی ماندند.» آنها همچنین اضافه می‌کنند که تنها «از اواخر قرن پانزدهم به
اضافه می‌کنند که تنها «از اواخر قرن پانزدهم به بعد بود که این دودمان به‌طور فزاینده ای مرکز اعتقاد و عمل بودایی ژاپنی را اشغال کردند». تنها استثنا رینزی ذن است که پیش از این (قرن سیزدهم) به شهرت رسید. در همین حال مکاتب و دودمان «قدیمی» به روشهای خود به رشد خود ادامه دادند و تأثیرگذار باقی ماندند. استقلال مدارس جدید از مدارس قدیمی به یکباره اتفاق نیفتاد. در واقع، مکاتب جدید برای مدتی تحت تأثیر اعتقادی و سیاسی مکاتب قدیم باقی ماندند. به عنوان مثال، اوهاشی توشیو تأکید کرده است که چگونه در این دوره، فرقه جودو
تأکید کرده است که چگونه در این دوره، فرقه جودو عمدتاً به عنوان یک فرقه فرعی یا شاخه موقت تندای دیده می‌شد. علاوه بر این، همه راهبان فرقه‌های قدیمی با فرقه‌های جدید مخالف نبودند. در دوران اوج قرون وسطی، قدرت سیاسی غیرمتمرکز بود و مجموعه‌های عبادتگاه-معبد اغلب برای نفوذ و قدرت با یکدیگر رقابت می‌کردند. این مجموعه‌ها اغلب زمین و عمارت‌های متعدد را کنترل می‌کردند و همچنین نیروهای نظامی راهبان جنگجو را حفظ می‌کردند که از آنها برای نبرد با یکدیگر استفاده می‌کردند. در این دوره، فرهنگ مطالعه و یادگیری بودایی به
در این دوره، فرهنگ مطالعه و یادگیری بودایی به رشد و بالندگی ادامه داد. علاوه بر این، اگرچه در آن زمان مدارس و دودمان بودایی مستقل متعددی وجود داشت، بسیاری از راهبان منحصراً به یک دودمان تعلق نداشتند و در عوض برای تحصیل و یادگیری در معابد و حوزه‌های علمیه مختلف سفر می‌کردند. این تمایل به تمرین در چندین مدرسه یا دودمان «شوشو کنگاکو» نامیده شد. در دوران قرون وسطی به دلیل افزایش تحرک اجتماعی که بسیاری از راهبان از آن لذت می‌بردند بسیار برجسته تر شد. هر دو شوگونات کاماکورا (۱۱۹۲–۱۳۳۳) و شوگون‌سالاری آشیکاگا
کاماکورا (۱۱۹۲–۱۳۳۳) و شوگون‌سالاری آشیکاگا (۱۳۳۶–۱۵۷۳) از "فرهنگ پنج کوه" ("گوزن جیستسو سیدو") حمایت و حمایت کردند. ') از رینزی ذن. این سنت رینزای ذن بر ده معبد "پنج کوه" (پنج در کیوتو و پنج در کاماکورا) متمرکز بود. علاوه بر آموزش مراقبه زازن، آنها همچنین مطالعاتی را در بودیسم باطنی و برخی از اشکال هنری مانند خوشنویسی و شعر دنبال کردند. یکی از شخصیت‌های اولیه رینزای انی بنئن (۱۲۰۲–۱۲۸۰)، یک راهب عالی‌رتبه و تأثیرگذار بود که در نندای و شینگون آغاز شد. او سپس برای مطالعه ذن به چین سفر کرد و بعداً توفوکو-جی
برای مطالعه ذن به چین سفر کرد و بعداً توفوکو-جی را تأسیس کرد. اعتبارنامه تندای و شینگون چهره‌های رینزای مانند انی نشان می‌دهد که ذن اولیه تباری کاملاً جدا از سایر مکاتب قدیمی نبوده است. در واقع کدهای رهبانی ذن شامل روش‌هایی برای «پرستش بودا، تشییع جنازه، مراسم یادبود ارواح نیاکان، غذا دادن به ارواح گرسنه، ضیافت‌هایی که توسط اهداکنندگان حمایت می‌شود، و خدمات چای که به برجسته کردن سلسله مراتب اداری و اجتماعی کمک می‌کند.» رینزای قرون وسطایی نیز توسط یک سری از استادان چینی که در طول سلسله سونگ به ژاپن آمدند،
استادان چینی که در طول سلسله سونگ به ژاپن آمدند، مانند ایسان ایچینی (۱۲۴۷–۱۳۱۷) نیرومند شد. ایسان بر علاقه ژاپنی‌ها به ادبیات، خوشنویسی و نقاشی چینی تأثیر گذاشت. ادبیات ژاپنی پنج کوه ("گوزان بونگاکو) این تأثیر را منعکس می‌کند. یکی از شاگردان او موسو سوسه‌کی، استاد ذن، خوشنویس، شاعر و طراح باغ بود که توسط امپراتور گو-دایگو عنوان «معلم ذن ملی» را دریافت کرد. شاعران راهب ذن سه‌سون یوبای و کوکان شیرن نیز زیر نظر Issan تحصیل کرد. شیرن همچنین مورخی بود که تاریخ بودایی را "گنکو شاکوشو" نوشت. دربار سلطنتی و
بودایی را "گنکو شاکوشو" نوشت. دربار سلطنتی و خانواده‌های نخبه پایتخت نیز هنرهای کلاسیک چینی را که در پنج معبد کوهستانی رینزای تدریس می‌شد، مطالعه کردند. خانواده‌های شوگونال حتی معابد ذن را در کاخ‌های مسکونی خود ساختند. پنج معبد کوهستانی همچنین برنامه چاپ خود را ("Gozan-ban") برای کپی و انتشار انواع مختلفی از ادبیات که شامل سوابق استادان ذن، نوشته‌های شاعران تانگ کلاسیک کنفوسیوس، فرهنگ لغت چینی، آثار مرجع، و متون پزشکی بود، ایجاد کردند. همچنین در این دوره است که دودمان واقعی پرستش کامی «شینتو» در مجتمع‌های
که دودمان واقعی پرستش کامی «شینتو» در مجتمع‌های معابد بودایی شروع به رشد کردند، دودمان‌هایی که پایه‌ای برای شینتو نهادینه‌شده دوره‌های بعد شدند. بودایی‌ها به توسعه نظریه‌هایی در مورد رابطه بین کامی و بوداها و بودیساتواها ادامه دادند. یکی از این ایده‌ها، "گونکن" ("تجلی موقت")" پرستش کامی را به عنوان اشکال آشکار بوداها ترویج کرد. گروهی از راهبان تندای در کوه هیئی در عین حال فکر "هونگاکو" را در پرستش خود از کامی گنجانده‌اند. ساننو، که در نهایت به عنوان منبع یا "زمینه اصلی" ("هونجی") همه بوداها در نظر گرفته شد
"زمینه اصلی" ("هونجی") همه بوداها در نظر گرفته شد (در نتیجه تئوری قدیمی "هونجی سویجاکو" که بودا را به عنوان "" هونجی" می‌دانست). این ایده را می‌توان در کار راهب هیئی سونشون (۱۴۵۱–۱۵۱۴) یافت. بودیسم در اواخر دوره موروماچی (۱۴۶۷–۱۶۰۳) - جنگ اونین. با شروع ویرانگری‌های جنگ اونین، در دوره موروماچی شاهد واگذاری کنترل دولت مرکزی و ظهور جنگ‌سالاران منطقه‌ای سامورایی به نام «دایمیوها» و اصطلاحاً «دوره سنگوکو» نامیده می‌شود. در طول این دوران جنگ‌های گسترده، بسیاری از معابد و صومعه‌های بودایی، به ویژه در کیوتو و
از معابد و صومعه‌های بودایی، به ویژه در کیوتو و اطراف آن، ویران شدند. بسیاری از این معابد قدیمی تا قرن ۱۶ و ۱۷ بازسازی نخواهند شد. در این دوره، مدارس جدید کاماکورا به سطح جدیدی از برجستگی و نفوذ ارتقا یافتند. آنها همچنین در مطالعه و عمل دستخوش اصلاحاتی شدند که آنها را مستقل تر کرد و قرن‌ها دوام آورد. برای مثال، در این دوره بود که راهب سرزمین خالص رننیو (۱۴۱۵–۱۴۹۹) پیروان زیادی برای مدرسه خود ایجاد کرد و هونگان-جی را بازسازی کرد. او اعمال عبادی را با تمرکز بر طومارهای شینران و هونزون که با نمبوتسو حک شده
بر طومارهای شینران و هونزون که با نمبوتسو حک شده بود، اصلاح کرد. او همچنین از زبان بومی ژاپنی استفاده گسترده‌ای کرد. دودمان ذن نیز در این دوره به‌طور گسترده در سراسر کشور منتشر شد. یکی از عوامل مؤثر در گسترش آنها (و همچنین در گسترش معابد سرزمین خالص) فعالیت آنها در مراسم تدفین و تشییع جنازه بود. برخی از تالارهای معبد با تمرکز بر آیین‌های مرده زنی (گاهی برای یک خانواده خاص، مانند خاندان توکوگاوا) بازسازی شدند و از این رو به عنوان معابد مرده ("بوداجین" شناخته شدند. علاوه بر این، در این دوران، مدارسی مانند
شدند. علاوه بر این، در این دوران، مدارسی مانند سوتو ذن، هوک مدارس (نیچیرن) و مدرسه سرزمین خالص رننیو نیز برنامه‌های درسی جامعی را برای مطالعه اعتقادی ایجاد کردند که به آنها اجازه داد تا مدارس خودکفاتر و مستقل‌تر شوند و نیاز راهبان خود را برای مطالعه با مدارس دیگر از بین برد. همچنین در برنامه مناسک دربار سلطنتی کاهش یافت. به همین دلیل، معابد بودایی که از این دوره جان سالم به در بردند، مجبور شدند به روش‌های جدیدی برای جمع‌آوری کمک‌های مالی روی آورند. جدای از وظایف مرده، این همچنین شامل افزایش بازدید عمومی
وظایف مرده، این همچنین شامل افزایش بازدید عمومی ("kaichōs") از تصاویر پنهان یا باطنی بود. این دوره همچنین شاهد ظهور لیگ‌های بودایی مبارز ("ikki") بود، مانند ایکو-ایکی (لیگ‌های سرزمین خالص «تک‌ذهن») و شورش هوکه (لیگ‌های نیچیرنیست «لوتوس»)، که علیه اربابان سامورایی قیام کردند و در مناطق خاصی حکومت خود را برقرار کردند. این لیگ‌ها همچنین گاهی به جنگ با یکدیگر و با معابد بزرگ می‌رفتند. شورش هوکه توانست مجموعه معبد ایکو ایکی یاماشینا هونگان-جی را ویران کند و بخش زیادی از کیوتو را در دهه ۱۵۳۰ تصرف کند. آنها در
زیادی از کیوتو را در دهه ۱۵۳۰ تصرف کند. آنها در نهایت با راهبان جنگجوی تندای انریاکوجی در جنگی که به جنگ دوره تنبون معروف شد، وارد درگیری شدند، که در آن تمام ۲۱ معبد اصلی هوکه (نیچیرن) و بسیاری از کیوتو ویران شدند. راهبان جنگجو تندای و لیگ‌های ایکو ایکی تا زمان شکست آنها از اودا نوبوناگا (۱۵۳۴–۱۵۸۲)، که هر دو راهبان تندای را در کوه هیئی و سپس ایکو ایکی را تحت سلطه خود درآورد، یک قدرت سیاسی اصلی در ژاپن در نبردهای ایشی‌یاما هونگان (۱۵۷۰–۱۵۸۰) باقی ماندند. در اواسط قرن شانزدهم، غربی‌ها برای اولین بار وارد
در اواسط قرن شانزدهم، غربی‌ها برای اولین بار وارد ژاپن شدند و فناوری‌های جدید و همچنین مسیحیت در ژاپن را معرفی کردند. این منجر به مناظرات متعددی بین مسیحیان و بودایی‌ها، مانند به اصطلاح «مناظره‌های فرقه‌ای یاماگوچی» ("یاماگوچی نو شورون") شد. ادو (توکوگاوا)-دوره (۱۶۰۳–۱۸۶۸). پس از دوره جنگ دوره سنگوکو، ژاپن توسط شوگون‌سالاری توکوگاوا (۱۶۰۰–۱۸۶۸) که کشور را از طریق سیستم فئودالی منطقه‌ای «دایمیو» اداره می‌کرد، دوباره متحد شد. توکوگاوا همچنین ورود اکثر اتباع خارجی به کشور را ممنوع کرد. تنها تاجرانی که به آنها
به کشور را ممنوع کرد. تنها تاجرانی که به آنها اجازه داده شد هلندی‌ها در جزیره دجیما بودند. در طول قرن هفدهم، توکوگاوا ایه‌میتسو مجموعه‌ای از اصلاحات را آغاز کرد که به دنبال افزایش کنترل دولت بر مذهب (و همچنین حذف مسیحیت) بود. اصلاحات یمیتسو چیزی را ایجاد کرد که سیستم سر-شاخه ("هون-ماتسو سیدو") و سیستم وابستگی معبد ("جیدان";. "دانگا سیدو") نامیده می‌شود. این سیستم از مؤسسات و وابستگی‌های بودایی از قبل موجود استفاده می‌کرد، اما سعی می‌کرد آنها را تحت کنترل رسمی دولت قرار دهد و همه معابد را ملزم می‌کرد که به
دولت قرار دهد و همه معابد را ملزم می‌کرد که به یک اصل و نسب شناخته شده دولت وابسته باشند. رهبران بودایی اغلب با دولت کار می‌کردند و از حکومت خود حمایت مذهبی می‌کردند. برای مثال، راهب ذن تاکوآن سوهو (۱۵۷۳–۱۶۴۵) پیشنهاد کرد که روح توکوگاوا ایه‌یاسو یک کامی (روح الهی) است. او همچنین کتابی در مورد ذن و هنرهای رزمی ("بی‌بندوباری ذهن") خطاب به سامورایی‌ها نوشت. در همین حال، سوزوکی شوسان حتی شوگون توکوگاوا ایه‌یاسو را "شاه مقدس" ("شوئو") می‌خواند. در دوره ادو، مؤسسات بودایی از راه‌های آیینی مختلف، مانند فروش
مؤسسات بودایی از راه‌های آیینی مختلف، مانند فروش طلسم، نام‌ها و القاب پس از مرگ، دعاها و داروها، بودجه تأمین می‌کردند. زیارت در دوره ادو نیز برجسته بود. بسیاری از معابد و مکان‌های مقدس مانند کوه کویا، کوه کونپیرا و کوه اویاما (ولایت ساگامی) میزبان زائران بودایی و زاهدان کوهستانی در سراسر دوران بودند. در طول قرن هفدهم، دودمان اوباکو ذن توسط اینگن، یک راهب چینی معرفی شد. اینگن عضو مکتب لینجی در مینگ چین بود. این دودمان که تمرین دوگانه زازن و نمبوتسو را ترویج می‌کرد، بسیار موفق بود و تا اواسط قرن هجدهم بیش از
بسیار موفق بود و تا اواسط قرن هجدهم بیش از هزار معبد داشت. در همین حال، نسل جدیدی از واعظان عمومی شروع به تردد در فضاهای عمومی و توسعه اشکال جدیدی از موعظه کردند. اینها شامل راهب سرزمین پاک آنراکوآن ساکودن (۱۵۵۴–۱۶۴۲) است که به عنوان مبتکر راکوگو شناخته می‌شود و «سی سویشو» (می‌خندد تا شما را بیدار کند) نوشته است. مجموعه حکایت‌های طنز. دیگر واعظان دوره‌گرد آن دوران که از داستان‌ها و روایت‌ها استفاده کردند عبارتند از راهب شینگون-ریتسو رنتای (۱۶۶۳–۱۷۲۶) و راهب سرزمین پاک آسای ریوی (مرگ ۱۶۹۱). هاکوین اکاکو
سرزمین پاک آسای ریوی (مرگ ۱۶۹۱). هاکوین اکاکو (۱۶۸۵–۱۷۶۸) تأکید زیادی بر آموزش کوان به عنوان ابزار آموزشی اصلی سنت خود داشت و با استفاده از ایده‌هایی از طب چینی و دائوئیسم، آن را با یک تمرین جسمانی ترکیب کرد. هاکوین همچنین از اختلاط ذن و سرزمین خالص انتقاد کرد. نظرهای او در دوره میجی (۱۸۶۸–۱۹۱۲)، زمانی که دارما- وارثان بر مکتب رینزای ژاپن تسلط یافتند. در طول دوره ادو، رشد بی‌سابقه‌ای در انتشارات چاپی (تا حدی به دلیل حمایت رژیم توکوگاوا) و خلق و فروش آثار چاپی بودایی منفجر شد. راهب تندای تنکای، تحت حمایت
چاپی بودایی منفجر شد. راهب تندای تنکای، تحت حمایت یمیتسو، رهبری چاپ «کانون» بودایی ("ایسسای کیو" یعنی "تریپیتاکا" بود. همچنین انتشار یک تجدید چاپ با کیفیت بسیار بالا قابل توجه بود. از «تریپی تاکه» دوران مینگ توسط تتسوگن دوکو، استاد مشهور مکتب اوباکو. بخش مهمی از رونق انتشار کتاب‌های خطبه‌های بودایی به نام «کانگه‌بون» ("دانگی-بون") بود. با حمایت شوگونات، مکتب بودایی نیز در دوره ادو رونق گرفت، و مدارس عمده بودایی نظام‌های جدیدی از مطالعه مکتبی را در حوزه‌های علمیه مدارس خود ("دانرین") ایجاد کردند. نمونه‌ها
علمیه مدارس خود ("دانرین") ایجاد کردند. نمونه‌ها عبارتند از کانتو جوهاچی دانرین در منطقه کانتو، که تحت حمایت خاندان توکوگاوا، که برجسته‌ترین آنها معبد زوجو است. دودمان سرزمین پاک حقیقی یک نظام حوزوی گسترده ایجاد کردند که در نهایت به دانشگاه ریوکوکو تبدیل شد. همچنین رنسانس مطالعات سانسکریت در مکتب شینگون وجود داشت که توسط شخصیت‌هایی مانند جوگون (۱۶۳۹–۱۷۰۲) و جیون سونجا (۱۷۱۸–۱۸۰۴) رهبری می‌شد. در همین حال، محققان در سوتو ذن، به رهبری منزان زویهو (۱۶۸۳–۱۷۶۹) تلاش زیادی برای انتشار و مطالعه آثار دوگن انجام
تلاش زیادی برای انتشار و مطالعه آثار دوگن انجام دادند. همچنین در این زمان جنبشی گسترده در میان بسیاری از فرقه‌های بودایی برای بازگشت به استفاده صحیح از احکام بودایی وجود داشت. چهره‌های متعددی در مدارس اوباکو، شینگون، شینگون ریشو، نیچیرن، جودو شو و سوتو در این تلاش برای تشدید و اصلاح نظم و انضباط اخلاقی بودایی شرکت کردند. دوره میجی (۱۸۶۸–۱۹۱۲). پس از بازسازی می‌جی در سال ۱۸۶۸، دولت جدید امپراتوری نگرش شدید ضد بودایی را اتخاذ کرد. شکل جدیدی از شینتو بکر، که از همه تأثیرات بودایی حذف شده بود، به عنوان دین
از همه تأثیرات بودایی حذف شده بود، به عنوان دین دولتی ترویج شد، یک سیاست رسمی دولتی به نام «شینبوتسو بونری» (جدا کردن بودیسم از شینتو)، که با آغاز شد. "دستور جدایی کامی و بودا" ("shinbutsu hanzenrei") در سال 1868. ایدئولوگ‌های این شینتوی جدید در پی بازگشت به روح ناب ژاپنی بودند، قبل از اینکه تحت تأثیر تأثیرات خارجی، عمدتاً بودیسم، «فاسد» شود. آن‌ها تحت تأثیر شخصیت‌های مطالعات ملی مانند موتوئوری نوریناگا (۱۷۳۰–۱۸۰۱) و هیراتا آتسوتانه (۱۷۷۶–۱۸۴۳) بودند که هر دو به شدت از بودیسم انتقاد کردند. نظم جدید برچیده
دو به شدت از بودیسم انتقاد کردند. نظم جدید برچیده شد مجموعه‌های ترکیبی معبد و زیارتگاه که قرن‌ها وجود داشته است. راهبان بودایی دیگر قادر به تمرین در زیارتگاه‌های شینتو نبودند و مصنوعات بودایی از زیارتگاه‌های شینتو حذف شدند. این جرقه یک جنبش مردمی و اغلب خشونت‌آمیز برای ریشه کن کردن بودیسم را برانگیخت که به عنوان عقب مانده و خارجی و مرتبط با شوگونات فاسد دیده می‌شد. خشم فروخورده زیادی در میان مردم وجود داشت زیرا توکوگاوا سیستم دانکا خانواده‌ها را مجبور می‌کردند که خود را به یک معبد بودایی وابسته کنند، که
که خود را به یک معبد بودایی وابسته کنند، که شامل تعهد کمک‌های نقدی نیز می‌شد. بسیاری از معابد بودایی از این سیستم برای به دست آوردن پول سوء استفاده کردند و باری ناخواسته بر دوش کلیسای خود ایجاد کردند. این آزار و شکنجه مذهبی بودیسم، که به نام «هایبوتسو کیشاکو» (به معنای واقعی کلمه: «الغا کردن بودیسم و نابود کردن گوتاما بودا» شناخته می‌شود)، شاهد نابودی و بسته شدن بسیاری از مؤسسات بودایی در سراسر ژاپن بود. و همچنین مصادره زمین‌های آنها، لایک کردن اجباری راهبان بودایی و تخریب کتب بودایی و مصنوعات. در برخی
بودایی و تخریب کتب بودایی و مصنوعات. در برخی موارد، راهبان مورد حمله قرار گرفتند و کشته شدند. خشونت به تمام مناطق کشور سرایت کرد. ژاپن‌شناس مارتین کولکات معتقد است بودیسم ژاپنی در آستانه نابودی کامل بود. تخمین زده می‌شود که ۴۰۰۰۰ معبد بودایی و در برخی مکان‌ها ویران شده است. درصد تخریب معابد بودایی به ۸۰٪ رسید. شدت تخریب به منطقه بستگی داشت، و خشونت آمیزترین دوران هایبوتسو کیکاکو بین سال‌های ۱۸۶۹ و ۱۸۷۱ ادامه یافت. فرمان دولت در آوریل ۱۸۷۲ به وضعیت احکام بودایی به عنوان قانون دولتی پایان داد و به راهبان
بودایی به عنوان قانون دولتی پایان داد و به راهبان اجازه داد تا ازدواج کنند، گوشت بخورند و مقررات تندرستی و پوشش را متوقف کرد. نتیجه این قانون (در طول حدود چهار دهه) این بود که اکثر مردم بودایی خاندان در ژاپن با هم ازدواج می‌کنند و بسیاری از معابد در یک خانواده به ارث رسیده‌اند. سیاست‌های دولت ضد بودایی و آزار و اذیت مذهبی بسیاری از نهادهای بودایی را در حالت تدافعی در برابر کسانی قرار داد که آن را دشمن مردم ژاپن می‌دانستند. این امر مؤسسات بودایی ژاپن را وادار کرد تا نقش بودیسم را در یک دولت مدرن ژاپنی که
کرد تا نقش بودیسم را در یک دولت مدرن ژاپنی که اکنون از شینتوی حکومتی حمایت می‌کند، دوباره بررسی و ابداع کنند. وجود دارد. طیف وسیعی از استراتژی‌ها و جنبش‌های اصلاحی بودند که هدفشان قرار دادن بودیسم به عنوان شریک مفید برای مدرن شدن ژاپن بود. این شامل اصلاحات روحانی برای تشدید انضباط و همچنین اصلاحات مربوط به دکترین و عمل بود. برخی از بودایی‌ها با تلفیق آن با علم و فلسفه غرب به دنبال مدرنیزه کردن اندیشه بودایی بودند. این "بودیسم جدید" اصلاح شده ("شین بوکیو") اغلب توسط افراد غیرعادی مانند ساکاینو کویو
اغلب توسط افراد غیرعادی مانند ساکاینو کویو (۱۸۷۱–۱۹۳۳) و تاکاشیما بیهو (۱۸۷۵–۱۹۴۹) که انجمن شین بوکیوتو دوشیکای (انجمن بودایی جدید) را تأسیس کردند، ترویج شد. در سال ۱۸۹۹ و ترویج عدالت اجتماعی فعالیت‌ها. بودایی‌های جدید اغلب با فضایل بودایی به میهن‌پرستی ملی‌گرایانه ژاپنی می‌پیوندند. برخی از سازمان‌های بودایی جدید کاملاً ملی‌گرایی ژاپنی را پذیرفتند، مانند «Kokuchūkai» (ستون جامعه ملت) تاناکا چیگاکو (۱۸۶۱–۱۹۳۹)، که امپریالیسم ژاپن را به عنوان تبلیغ کرد. راهی برای انتشار پیام لوتوس سوترا. یکی دیگر از
راهی برای انتشار پیام لوتوس سوترا. یکی دیگر از جامعه‌های بودایی جدید «کیی-کای» (انجمن ووف و تار، که در سال ۱۸۹۴ تأسیس شد) بود، که منتقد استحکام عقیدتی بودیسم سنتی بود و از آنچه آنها «تحقیق آزاد» (jiyū tōkyū) نامیدند، به عنوان راهی برای انجام آن دفاع می‌کرد. به تغییرات سریع زمان پاسخ دهید. جنبش «سیشین شوگی» (معنویت‌گرایی) کیوزاوا منشی این ایده را ترویج کرد که بودایی‌ها باید بر تزکیه نفس بدون تکیه بر بودیسم سازمان‌یافته یا دولت تمرکز کنند. کیوزاوا و دوستانش با هم در کمونی به نام Kōkōdō (غار وسیع) زندگی
با هم در کمونی به نام Kōkōdō (غار وسیع) زندگی می‌کردند و مجله ای به نام "Seishinkai" (جهان معنوی) منتشر کردند. احکام، مانند Shaku Unshō که ایجاد کرد، یک سازمان غیر روحانی به نام "Jūzen-kai" را تشکیل داد. (انجمن برای ده دستور). یکی از چهره‌های تأثیرگذار اصلاحات بودایی در این دوره فیلسوف اینو انریو (۱۸۵۸–۱۹۱۹) بود. او که فارغ‌التحصیل دانشگاه توکیو است، به خاطر نقد مسیحیت و همچنین برای ایده‌هایش در مورد اصلاح نهادهای بودایی شهرت دارد. او به دنبال تفسیر تفکر بودایی از دریچه‌ای منطقی‌تر بود و از فلسفه غرب و نیز
از دریچه‌ای منطقی‌تر بود و از فلسفه غرب و نیز آموزه‌های بودای تاریخی برای این کار استفاده کرد. او نویسنده پرکار حدود ۱۲۰ کتاب بود، از جمله «شینری کینشین» (اصل راهنمای حقیقت) و «بوکیو کاتسو رون» (حیات بخش بودیسم). او در سال 1904 Tetsugaku-dō (تالار فلسفه) را افتتاح کرد که به شاکیامونی، کنفوسیوس، سقراط و کانت تقدیم شده بود. او همچنین از فعالیت‌های رفاه اجتماعی حمایت می‌کرد. همچنین در طول دوره میجی بود که مطالعات بودایی ژاپنی به عنوان یک رشته دانشگاهی آغاز شد. این جرقه با سفر برون مرزی دانشمندان ژاپنی به
شد. این جرقه با سفر برون مرزی دانشمندان ژاپنی به دانشگاه‌های غربی و مواجهه با مطالعات متنی بودایی در آنجا، به ویژه مطالعه تاریخ بودیسم در هند و زبان‌های آن (زبان سانسکریت و زبان پالی) آغاز شد. . این امر باعث شد که برخی بوداییان ژاپنی درستی سنت‌های بودایی ژاپنی را زیر سؤال ببرند. با این حال، دولت ژاپن در این زمان تردید داشت که بودیسم را تحت تأثیر قرار دهد. آموزش عمومی و در نتیجه مطالعات بودایی به جای «مذهب» تحت «فلسفه» طبقه‌بندی شد و اصطلاحاتی مانند «مطالعات هندی» بیش از «مطالعات بودایی» مورد علاقه است. یکی
هندی» بیش از «مطالعات بودایی» مورد علاقه است. یکی از اولین دانشگاهیان ژاپنی Nanjō Bunyū (۱۸۴۹–۱۹۲۷) بود که با ماکس مولر زبان سانسکریت را در آکسفورد آموخت و بعداً در دانشگاه امپراتوری توکیو منصوب شد. در همین حال، Murakami Senshō (۱۸۵۱–۱۹۲۹) بر مطالعه متون سانسکریت و پالی و تاریخ آیین بودا متمرکز شد. او بر ارزش‌های جهانی بودیسم جهانی تمرکز کرد و در آثاری مانند «دایجو بوستسو ران هیهان» (نقد نظریه‌ای که ماهایانا آموزش مستقیم بودای تاریخی است، ۱۹۰۳) به‌طور انتقادی در مورد سوگیری تاریخی بودیسم ژاپنی نوشت. .
در مورد سوگیری تاریخی بودیسم ژاپنی نوشت. . تعدادی از جنبش‌های بودایی جدید نیز وجود داشتند که در دوره میجی تا سال ۱۹۴۵ رواج یافتند. برخی از تأثیرگذارترین آنها جنبش‌های نیچیرنیست/نیلوفر آبی سوکا گاکای، رییوکای و ریشو بودند. کوسه‌ی کای. آنها بر تبلیغ دینی فعال و منافع شخصی دنیوی تمرکز کردند. بودیسم زمان جنگ (۱۹۳۱–۱۹۴۵). در طول «جنگ پانزده ساله» (از حمله ژاپن به منچوری در سال ۱۹۳۱ و پایان یافتن به تسلیم ژاپن در سال ۱۹۴۵)، اکثر نهادهای بودایی ژاپنی از نظامی‌سازی ژاپن حمایت کردند. حمایت بوداییان ژاپنی از
ژاپن حمایت کردند. حمایت بوداییان ژاپنی از امپراتوری استعماری ژاپن و نظامی‌گری ژاپن ریشه در دوران میجی داشت که نیاز بود بودایی‌ها نشان دهند که شهروندان خوبی هستند که با تلاش‌های ژاپن برای مدرن‌سازی و تبدیل شدن به یک قدرت بزرگ مرتبط بودند. برخی از بودایی‌ها، مانند تاناکا چیگاکو، جنگ را راهی برای گسترش بودیسم می‌دانستند. در طول جنگ روسیه و ژاپن، رهبران بودایی از تلاش‌های جنگی به روش‌های مختلف حمایت کردند، مانند ارائه کشیشان به ارتش، انجام مراسم برای تضمین پیروزی و همکاری با خانواده‌های سربازان کشته شده. در
و همکاری با خانواده‌های سربازان کشته شده. در طول جنگ پانزده ساله، بوداییان ژاپنی از تلاش‌های جنگی به روش‌های مشابه حمایت کردند و کشیشان بودایی به هنگ‌های ارتش امپراتوری وابسته شدند. میوواکای (انجمن نور و صلح)، یک سازمان بودایی فراجناحی، از حامیان جدی تلاش‌های جنگی بود که ایده «نیروی خیرخواهانه» را ترویج می‌کرد که معتقد بود «جنگی که به دلیل خوبی انجام می‌شود مطابق با خیرخواهی و خیرخواهی بزرگ است. شفقت بودیسم." یکی دیگر از سازمانهای بودایی راستگرا در طول جنگ نیسو سازمان تروریستی اینوئه "حادثه لیگ خون"