payamvha/North_RAG huggingface dataset:
علمیهٔ رضویه و صرف و نحو عربی، معانی، بیان، بدیع و دیگر علوم را در حوزهٔ علمیهٔ قم فراگرفت ولی تحصیلاتش را برای درس خارج ادامه نداد. او مدرک کارشناسی خود را در رشتهٔ زبان و ادبیات فارسی از دانشگاه تهران گرفته‌است. محمدرضا شفیعی کدکنی، سید حسن سادات ناصری، خسرو فرشیدورد، علی شیخ‌الاسلامی، مظاهر مصفا و امیربانو کریمی از جمله استادان دورهٔ کارشناسی صادق رحمانی در بازهٔ سال‌های ۱۳۶۸ تا ۱۳۷۲ بودند. رحمانی پس از پایان تحصیلات کارشناسی‌اش به قم رفت و در مراکز علمی و فرهنگی مشغول شد. او مدتی در دههٔ ۱۳۷۰ به عنوان
و فرهنگی مشغول شد. او مدتی در دههٔ ۱۳۷۰ به عنوان مدیر قسمت هنر و ادبیات روزنامهٔ جمهوری اسلامی مشغول به کار بود. رحمانی مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشتهٔ زبان و ادبیات فارسی از دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات گرفته‌است. پایان‌نامه‌اش با عنوان "ویژگی‌های زبان رادیو"، یکی از نخستین پایان‌نامه‌ها در این موضوع بود. تدریس در دانشکدهٔ صدا و سیما، اشتغال و سپس مدیریت در شبکهٔ رادیویی فرهنگ و سردبیری چندین روزنامه و نشریهٔ محلی از دیگر سوابق شغلی رحمانی است. او در سال ۱۳۹۵ در حال تحصیل در مقطع دکتری زبان
او در سال ۱۳۹۵ در حال تحصیل در مقطع دکتری زبان و ادبیات فارسی بود. فعالیت‌های ادبی. رحمانی در سال‌های تحصیل در دورهٔ راهنمایی بود که نخستین شعرش را سرود. این فعالیت او تحت تأثیر شاعری پدرش و با مطالعهٔ کتاب درةالاهلیهٔ او بود. نخستین شعری که از رحمانی به چاپ رسید، یک رباعی بود. آن رباعی که توسط علیرضا قزوه نقد و چکش‌کاری شده بود، در سال ۱۳۶۴ در مجلهٔ امید انقلاب، که مدیریت بخش ادبیات آن بر عهدهٔ قزوه بود، چاپ شد. در پی انتشار آن شعر، قزوه نامهٔ تشکرآمیزی برای رحمانی نوشت و از او خواست شعرهای دیگرش را هم
برای رحمانی نوشت و از او خواست شعرهای دیگرش را هم برای چاپ در مجلهٔ امید انقلاب، برایش بفرستد. او در سال‌های تحصیل در قم، با انجمن‌های شعر دفتر تبلیغات اسلامی و شاعرانی چون علیرضا قزوه، محمدرضا ترکی، محمدتقی پورمتقی، عبدالرضا رضایی‌نیا و نیز عبدالله حسن‌زادهٔ آملی آشنا شد. رحمانی در سال ۱۳۶۸ در یکی از کنگره‌های شعر حوزه شعری با مطلع «کاری که ز دست عقل ما ساخته نیست / من منتظرم که عشق کاری بکند» خواند که مورد توجه محمدتقی جعفری قرار گرفت. او در همان سال‌ها و همزمان با فعالیت در دفتر تبلیغات اسلامی، انتشارات
همزمان با فعالیت در دفتر تبلیغات اسلامی، انتشارات همسایه را تأسیس کرد و تمرکز آن را بر انتشار مجموعه‌های شعر، به خصوص مجموعه‌های شاعران شهرستانی و دور از مرکز گذاشت. اولین کتاب شعر رحمانی، با همین واژه‌های معمولی نام داشت که در سال ۱۳۷۲ چاپ شد. کتاب انار و بادگیر دومین کتاب او و نخستین کتاب شعری است که به گویش گراشی از زبان اچمی سروده شده و در سال ۱۳۷۳ انتشار یافته‌است. پس از انتشار چاپ نخست، نقدهایی بر کتاب وارد شد که در چاپ دوم، به کتاب اضافه شده‌اند. مهم‌ترین این نقدها به قلم نویسندگانی چون احمد
مهم‌ترین این نقدها به قلم نویسندگانی چون احمد اقتداری، محمدباقر وثوقی، نظام‌الدین کامیاب و احمد حبیبی است. اولین کتاب شعر صادق رحمانی که به زبانی دیگر ترجمه شده‌است، همهٔ چیزها آبی است نام دارد. این کتاب که سومین اثر رحمانی است، توسط محمد الامین الکرخی، شاعر عراقی مقیم هلند، در سال ۱۳۷۵ به عربی ترجمه و چاپ شد. در سابقهٔ رحمانی، تصحیح و انتشار دیوان شعر سرود آفتاب، سرودهٔ پدرش علی‌اصغر رحمانی نیز به چشم می‌خورد. او در دههٔ ۸۰ و نیمهٔ اول دههٔ ۹۰ کمتر به چاپ مجموعه‌شعر پرداخته و بیشتر به سمت مسئولیت‌های
چاپ مجموعه‌شعر پرداخته و بیشتر به سمت مسئولیت‌های اجرایی فرهنگی متمایل شد. کتاب در این شب آهسته اشعار رحمانی را در بر دارد. بخش نخست این کتاب، سبزها قرمزها نام دارد رحمانی در سرایش غزل و استفاده از صنایع لفظی و معنوی تبحر دارد. او در بیت «هنوز مثل آرزو نشسته در برابرم / کسی که داغ رفتنش شکست پشت باورم» که در سوگ سید روح‌الله خمینی سروده‌است، با تکرار صامت «س»، تلاش دارد صدای شکستن کمر شاعر را برای مخاطب تداعی کند. یکی دیگر از غزل‌های رحمانی «شاعران معمولی» نام دارد که او در آن به هجو فضای شعری و شاعران آن
نام دارد که او در آن به هجو فضای شعری و شاعران آن دوره می‌پردازد. سرایش به زبان لارستانی. هرچند اشعار پراکنده‌ای که به زبان لارستانی سروده شده باشند در برخی آثار پژوهشگران نقل شده‌است، اما کتاب انار و بادگیر صادق رحمانی نخستین تلاش منسجم برای سرایش به این زبان است. محمدباقر وثوقی، استاد تاریخ، استفاده از تعابیر و تشبیهات بومی که گاه ترجمهٔ آن به فارسی و درکش برای مخاطب غیربومی ناممکن است را نشانهٔ تسلط رحمانی بر ظرافت‌های فرهنگی منطقهٔ خود می‌داند. به عقیدهٔ او، موفق‌ترین نمونهٔ سرایش به زبان لارستانی در
او، موفق‌ترین نمونهٔ سرایش به زبان لارستانی در انار و بادگیر، در قالب دوبیتی نمایان شده‌است که شاعر بدون احساس نیاز به استفاده از کلمات رسمی و رایج زبان فارسی، توانسته مضامین مورد نظرش را با واژه‌های بومی منتقل کند. این اشعار مورد استقبال عامهٔ مردم قرار گرفت؛ به گونه‌ای که بسیاری از قطعات آن در مراسم‌های شادی بازخوانی و اجرا می‌شوند. علاوه بر آن، انار و بادگیر موجب ورود شاعران دیگر به موضوع شعر بومی شد و آثاری در این باره خلق گردید. رحمانی در این کتاب، شعرها را به سه صورت، با الفبای فارسی به گویش محلی،
را به سه صورت، با الفبای فارسی به گویش محلی، آوانگاری لاتین و ترجمهٔ فارسی نوشته‌است و در پایان کتاب، لغت‌نامه‌ای قرار داده‌است که واژگان لارستانی استفاده شده در اشعار را به همراه معادل فارسی‌شان فهرست کرده‌است. ابداع رباعیات نیمایی. شهرت رحمانی در جامعهٔ ادبی، بیش از هر چیز به کتاب سبزها قرمزها برمی‌گردد. او با انتشار این کتاب، خود را به عنوان شاعری خلاق و ابداع‌گر معرفی کرد و توانست تجربه‌ای نو در شعر فارسی و قالب رباعی ایجاد کند. کار رحمانی از آن روی مورد توجه است که او اشعار کوتاه را با رعایت اوزان
مورد توجه است که او اشعار کوتاه را با رعایت اوزان شعری کلاسیک سروده‌است. او به پیشنهاد سید علی میرافضلی، شاعر و پژوهشگر ادبیات، مبنی بر تلاش برای ایجاد تحول در رباعی، شروع به سرایش شعرهای کوتاهی کرد که خودش آن‌ها را «رباعی نیمایی» نامیده‌است. رحمانی این کار را با متحول‌کردن تعداد مصراع‌ها و طرح‌های قافیهٔ این قالب ادامه داد. هرچند برخی از این اشعار او، خارج از وزن‌های متداول رباعی سروده شده‌اند. این نام‌گذاری به گونه‌ای است که شاعر را موظف به رعایت اوزان رباعی می‌کند، اما بر خلاف رباعی، برای سرایش یک مصراع
می‌کند، اما بر خلاف رباعی، برای سرایش یک مصراع قوی، او را مجبور به سرایش سه مصراع دیگر نمی‌کند.میرافضلی طبیعت‌گرایی را یکی از ویژگی‌های این سبک شعری می‌داند که رحمانی در برخورد بی‌واسطه با طبیعت زادگاهش و نمادهای برخاسته از آن، به دست آورده‌است. او معتقد است که استفاده از وزن رباعی، پرداختن به مضامین خیام‌گونه و استفادهٔ اختیاری و مناسب از موسیقی و قافیه، ویژگی‌هایی است که به موفقیت این سبک جدید از شعر کوتاه ایرانی انجامیده‌است. سعید ناصری این شعرهای رحمانی را ترکیبی دلنشین از هایکوی ژاپنی، رباعی و طرح
را ترکیبی دلنشین از هایکوی ژاپنی، رباعی و طرح می‌داند. رنگ و بوی بومی در این اشعار بیش از مضامین دیگر به چشم می‌خورد و شاعر در آن به توصیف طبیعت، حس و حال مردمان و اشیا و اماکن قدیمی منطقهٔ زادگاهش می‌پردازد که بیش از هر چیز ریشه در تجربه‌های دوران کودکی شاعر دارد. مضامین عمده. افسانه شیرشاهی، پژوهشگر ادبیات، جریان شعر مقاومتِ متأثر از جنگ ایران و عراق را به دوره‌هایی تقسیم می‌کند و دورهٔ هفتم آن را دورهٔ ظهور شعر اعتراض می‌داند. مضمون عمدهٔ این دوره، دغدغهٔ فراموشی ارزش‌ها، ایثارها و شهادت‌هاست که بیش از
فراموشی ارزش‌ها، ایثارها و شهادت‌هاست که بیش از همه در شعر علیرضا قزوه جلوه کرده‌است. پس از او شاعران جوان‌تری چون صادق رحمانی به این مضمون روی آوردند. محتوای شعر رحمانی در این دوره، انتقاد از وضع فرهنگی و اقتصادی جامعهٔ پس از جنگ است. او به اقتصادگرایی و رفاه‌زدگی بعد از جنگ انتقاد می‌کند و مرهم آن را یاد و خاطرهٔ شهیدان می‌داند. غزل «خاطرات» رحمانی، بارزترین نمونهٔ این مضمون است. حسین قرایی، نویسنده و استاد دانشگاه، محتوای کلی این غزل را گله‌مندی از اجتماع و اعتراض نسبت به فراموشی یاد شهیدان می‌داند و
و اعتراض نسبت به فراموشی یاد شهیدان می‌داند و معتقد است شاعر با استفاده از قافیه‌های "توفان"، "پریشان"، "باران"، "شهیدان"، "نان"، "ایمان"، "خیابان"، "قرآن" و "زمستان" در این شعر توانسته‌است بهرهٔ کاملی از اثر ببرد و مضمونش را منتقل کند. او دههٔ ۶۰ و ۷۰ را دورهٔ اوج شاعری رحمانی می‌داند و آثار عاشورایی سروده شده در آن دوره را در لفافه‌ای از عشق و حب نسبت به شخصیت‌هایی چون عباس بن علی توصیف می‌کند. قرایی همچنین معتقد است که استفادهٔ فراوان از واژه‌هایی چون "دست"، "عزا" و "اشک" در شعرهای آیینیِ رحمانی، بیش از
"عزا" و "اشک" در شعرهای آیینیِ رحمانی، بیش از هر چیز برای بیان مفهوم سوگ در شعر اوست. حسرت روزهای جنگ و حسرت از دست رفتن فرصت شهادت، از دیگر مضمون‌های عمدهٔ این دوره است که در شعر رحمانی، با رویکردی انتقادی نمود پیدا کرده‌است. به اعتقاد محمدحسین انصاری‌نژاد، عنصر عاطفه در اشعار رحمانی بیشتر از عناصر دیگر به چشم می‌خورد و تعادل شاعر در استفاده از هنرهای زبانی و تصویری در شعر، باعث گرایش سلیقه‌های گوناگون به شعرش شده‌است. او موفقیت اشعار رحمانی را در «صدق عاطفی» او می‌داند. اشعار رحمانی در مجموعهٔ "با همین
او می‌داند. اشعار رحمانی در مجموعهٔ "با همین واژه‌های معمولی"، چنان‌که از نام اثر پیداست، از واژه‌هایی معمولی ساخته شده است و این ویژگی باعث ارتباط بهتر مخاطب با مضمون شده و لهجهٔ شاعر را به لهجهٔ روزمرهٔ معاصر نزدیک می‌کند. واژه‌ها در شعر رحمانی تنها واژه نیستند، بلکه شکلی انسانی به خود گرفته‌اند که با عنصر تشخیص تفاوت دارد. ابوالفضل پاشا، منتقد ادبی، ایده‌آل شعر رحمانی را در خلق مفاهیم «من» و «ما» و برقراری رابطهٔ نقی و اثبات بین آن دو می‌داند و آن را نقطهٔ قوت شاعر تعبیر می‌کند. فعالیت‌های پژوهشی.
نقطهٔ قوت شاعر تعبیر می‌کند. فعالیت‌های پژوهشی. رحمانی پس از آشنایی با پژوهش‌های احمد اقتداری، به خصوص با مطالعهٔ کتاب‌های فرهنگ لارستانی و لارستان کهن، به پژوهش و تحقیق در موضوع فرهنگ مردم روی آورد. او در سال ۱۳۸۴، طرحی برای پژوهش و تدوین کتابی با عنوان فرهنگ‌نامهٔ گراش را ارائه کرد که خود ویراستاری‌اش را برعهده داشت و توسط نویسندگان مختلفی نوشته می‌شد. هرچند این کتاب تا کنون به چاپ نرسیده‌است. کتاب سیمای لارستان که به موضوعات تاریخ، جغرافیا و مردم‌شناسی لارستان می‌پردازد، نخستین اثر رحمانی در این حوزه
لارستان می‌پردازد، نخستین اثر رحمانی در این حوزه است که در سال ۱۳۷۵ چاپ شده‌است. همچنین، او در کنار محمدباقر وثوقی، منوچهر عابدی‌راد و کرامت‌الله تقوی، یکی از چهار نویسندهٔ کتاب تاریخ مفصل لارستان است که در دو جلد، به سال ۱۳۸۵ نوشته شده‌است. رحمانی اما در کنار تألیف، به تدوین نوشته‌های دیگران نیز پرداخته‌است که گردآوری و چاپ مقاله‌های احمد اقتداری در موضوع زبان‌شناسی در قالب کتاب زبان لارستانی، نمونه‌ای از آن‌هاست.
کوه تُرکمان (به عربی: جبل تُرکمان، ترکی: Türkmen Dağı) رشته‌کوهی در شمال منطقه لاذقیه سوریه است، در منطقه‌ای که به زبان ترکی محلی نامیده می‌شود که هم‌مرز با کشور ترکیه است. این رشته‌کوه در امتداد شرقی استان لاذقیه قرار دارد. بیشتر ساکنان این منطقه ترکمانان سوریه هستند و در اواخر سال ۲۰۱۵ شاهد فعالیت‌های نظامی ارتش سوریه و حملات هوایی روسیه بوده‌اند. از آغاز جنگ داخلی سوریه نزدیک به ۳۰۰۰۰۰ ترکمان آواره شده‌اند، به ویژه در کوههای ترکمان، جایی که دولت با مجبور کردن آخرین خانواده های ترکمان باقی مانده برای رفتن
آخرین خانواده های ترکمان باقی مانده برای رفتن به ترکیه، یک تغییر جمعیتی را ایجاد و خانواده‌های علوی را در این مناطق مستقر کرد. این مناطق تحت کنترل نیروهای دولتی است. دو فروند جنگنده اف-۱۶ ارتش ترکیه در ۲۴ نوامبر ۲۰۱۵ یکی از دو جنگنده روسی سوخو-۲۴ را در سوریه سرنگون کردند. هر دو خلبان با ایمنی از هواپیما خارج شدند، اما یک خلبان توسط نیروهای ترکمن کشته شد.
بهنوش فرهودی (زادهٔ ۱ اردیبهشت ۱۳۵۵ – درگذشتهٔ ۱ اسفند ١٣٩٩) دوبلور ایرانی بود. زندگی‌نامه. وی فعالیت در عرصهٔ دوبلاژ و گویندگی را از سال ۱۳۸۶ آغاز کرد. بهنوش فرهودی دارای تحصیلات حسابداری بود و پس از پایان تحصیلات دانشگاهی، به خاطر علاقه و ذوق هنری در زمینهٔ دوبله و صداپیشگی، در این زمینه مشغول به فعالیت شد. آغاز فعالیت‌های فرهودی به گفتن تیزرها و آگهی‌های تبلیغاتی صدا و سیما بازمی‌گشت اما در ادامه با ورود به عرصهٔ دوبله و صداپیشگی، در آثار متعددی ایفای نقش کرد که از مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به «خانهٔ
نقش کرد که از مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به «خانهٔ پوشالی»، «کماندار»، «گمشدگان»، «ماشین‌ها ۲» و «آنابل» اشاره کرد. فرهودی همچنین در تعدادی آثار نمایشی در حوزهٔ تئاتر و فیلم کوتاه نیز نقش آفرینی کرده‌بود که از جمله آن‌ها، می‌توان به فیلم کوتاه «۱۲:۳۴» اشاره کرد که به کارگردانی بهمن هراتی و نقش آفرینی بهنوش فرهودی، موفق به کسب جایزه از جشنوارهٔ کینگودروم آمریکا در ۲۶ سپتامبر ۲۰۲۰ شد3. مرگ. فرهودی در روز جمعه، ۱ اسفند ۱۳۹۹ بر اثر بیماری سرطان در سن ۴۴ سالگی درگذشت.
ترکمن‌ائلی، ترکمن‌لی و همچنین با نام ترکمن‌لند، و از نظر تاریخی با نام ترکمانیه، (ترکی: Türkmeneli "سرزمین ترکمانان") شناخته می‌شود، اصطلاحی سیاسی است که برای تعریف گستره وسیعی از سرزمین‌هایی که در آن ترکمانان عراقی از نظر تاریخی دارای جمعیت غالب بوده‌اند، استفاده می‌شود. این اصطلاح شامل وطن ترکمن / ترکمان عراق است که از مرز عراق با ترکیه و سوریه شروع می‌شود و به شکل مورب تا مرز با ایران امتداد دارد. به‌طور خاص، ترکمن‌ها / ترکمانان پایتخت ترکمنلی را شهر مورد مناقشه کرکوک می‌دانند و مرزهای آن نیز شامل تلعفر،
مناقشه کرکوک می‌دانند و مرزهای آن نیز شامل تلعفر، موصل (دومین شهر بزرگ عراق)، اربیل (پایتخت اقلیم کردستان)، مندلی و توز خورماتو است. طبق گفته‌های لیام اندرسون و گرت استنسفیلد، از ترکمن / ترکمان یاد می‌کند که اصطلاح "Turcomania" - نسخه انگلیسی شده "ترکمنلی" - بر روی نقشه منطقه منتشر شده توسط ویلیام گاتری در سال ۱۷۸۵ وجود دارد، اما اشاره روشنی به ترکمنلی تا پایان قرن بیستم نبوده‌است. سرزمین ترکمن / ترکمان. ترکمن‌ها / ترکمانان عراقی به‌طور کلی چندین شهر بزرگ و مناطق کوچک مرتبط با این شهرها را بخشی از سرزمین
و مناطق کوچک مرتبط با این شهرها را بخشی از سرزمین خود می‌دانند. شهرهای بزرگ ادعا شده‌است که به ترتیب شمال به جنوب بخشی از ترکمنلی هستند، شامل: موصل، اربیل، کرکوک، صلاح‌الدین و دیاله، تلعفر، سنجار، آلتون کوپری، کفری، خانقین، قیزیل ریبات، بعقوبه و مندلی. در نتیجه، منطقه ترکمنلی بین مناطق عرب‌نشین در جنوب و مناطق کردنشین در شمال قرار دارد. چشم‌انداز یک منطقه خودمختار. به گفته خلیل عثمان «مجموعه‌ای از طرح‌های فدرالیستی» وجود داشته‌است که توسط احزاب سیاسی مختلف ترکمن / ترکمان ارائه شده‌است. به عنوان مثال، یک
ترکمن / ترکمان ارائه شده‌است. به عنوان مثال، یک پیشنهاد بحث‌برانگیز برای ایجاد ترکمنلی به عنوان یک منطقه خودمختار ترکمن / ترکمان شامل مناطق شمال‌غربی عراق، از تلعفر در استان نینوا، از طریق استان کرکوک و منطقه توز خورماتو در استان صلاح‌الدین در شمال مرکزی عراق، تا مندلی در استان دیاله در شمال شرقی بغداد. به عقیده وهرام پطروسیان، جبهه ترکمان عراق (ITF) با ارائه ایده به رسمیت شناختن ترکمنلی می‌تواند زمینه را برای درگیری آتی کردها و ترکمان‌ها فراهم کند. در سال ۲۰۱۶ واسم باسم گزارش داد که ترکمن‌ها / ترکمان‌ها
۲۰۱۶ واسم باسم گزارش داد که ترکمن‌ها / ترکمان‌ها خواستار استان مستقل خود در منطقه تلعفر هستند. خواسته‌های آنها همزمان با درخواست برای ایجاد سایر استان‌های جدید برای اقلیت‌های مسیحی و ایزدی بود. در ۱۷ ژوئیه ۲۰۱۷، ترکمانان پیشنهاد کردند که تلعفر و توز خورماتو به یک منطقه خودمختار ترکمان تبدیل شوند و خواستار «وضعیت ویژه» کرکوک در اجلاس بغداد تحت عنوان «آینده ترکمن‌ها در عراق متحد» شدند. همچنین ایشان خواستار «آموزش و تجهیز نیروهای ترکمن حشد الشعبی» بودند.
کرسفید (تلمبه های کرسفید) روستایی در دهستان دهچاه در بخش مشکان شهرستان نی ریز در استان فارس است. موقعیت جغرافیایی. این روستا در مرز بین دو استان کرمان و فارس واقع شده است
تلمبه محمد شفیع، روستایی در دهستان امیرآباد بخش صوغان شهرستان ارزوئیه در استان کرمان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۱۸ نفر (۳۹ خانوار) بوده‌است.
توپولوژی یک مدار الکترونیکی ، شکلی است که شبکهٔ اتصالی اجزای آن مدار به‌وجود می‌آوردند. مقدارها یا رتبه‌بندی اجزا (قطعه‌ها) در یک "توپولوژی" یکسان در نظر گرفته می‌شوند. توپولوژی به چیدمان فیزیکی اجزای یک مدار و همچنین موقعیت آنها در نمودار مدار مربوط نیست. مشابه با مفهوم ریاضیاتی توپولوژی، فقط به این نکته که چه ارتباطاتی بین اجزا وجود دارد مربوط می‌شود. طرح‌های فیزیکی و نمودارهای مدار فراوانی می‌تواند وجود داشته باشد که همگی به توپولوژی یک‌سانی مطابقت داشته باشند. به عبارتی دقیق‌تر، جایگزینی یک جز با یکی از
به عبارتی دقیق‌تر، جایگزینی یک جز با یکی از انواع کاملاً متفاوتی با آن هنوز هم همان توپولوژی است. در برخی از زمینه‌ها، به راحتی می‌توان این موارد را به عنوان توپولوژی مختلف توصیف کرد؛ مثلاً، عوض کردن یک القاگر‌ها و خازن‌ها در یک فیلتر پایین‌گذر منجر به ایجاد یک فیلتر بالاگذر می‌شود. حتی اگر توپولوژی شبکه یکسان باشد، حتی اگر این‌ها به عنوان توپولوژی بالا گذر و توپولوژی پایین گذر هم توصیف شوند هنوز توپولوژی شبکه یکسان است. اصطلاح صحیح‌تری برای این دسته از شبکه‌ها (یعنی شبکه‌ای که نوع هم در آن مشخص شده‌است
(یعنی شبکه‌ای که نوع هم در آن مشخص شده‌است اما مقدار مطلق نیست) شبکه نمونه اولیه است. توپولوژی شبکه الکترونیکی مربوط به توپولوژی ریاضی است، به ویژه برای شبکه‌هایی که فقط شامل دستگاه‌های دو ترمیناله هستند، توپولوژی مدار را می‌توان به عنوان کاربردی از تئوری نمودار مشاهده کرد. در تحلیل شبکه (مدارهای الکتریکی) چنین مدار از نظر توپولوژی، گره‌های شبکه راس تئوری نمودار و شاخه‌های شبکه لبه‌های تئوری نمودار هستند. تئوری نمودار استاندارد را می‌توان برای مقابله با اجزای فعال و دستگاه‌های چند ترمیناله مانند مدارهای
فعال و دستگاه‌های چند ترمیناله مانند مدارهای مجتمع گسترش داد. نمودارها همچنین می‌توانند در تجزیه و تحلیل شبکه‌های بی‌نهایت استفاده شوند.
لوب خلفی مخچه یا نئوسربلوم ، بخشی از مخچه است که زیر شیار اولیه قرار می گیرد. لوب خلفی بسیار بزرگتر از لوب قدامی بوده و شیار خلفی-جانبی، لوب فلوکولوندولار را از لوب خلفی جدا می کند. برخی مواقع به لوب خلفی مخچه، لوب نئوسربلوم می گویند چرا که از نظر تبارشناسی ژنتیکی، جدیدترین بخش مخچه است (نئو: جدید، سربلوم: مخچه). این بخش، نقش مهمی را در هماهنگی حرکت‌های ظریف بازی می کند، بخصوص در بازداری از حرکات ناخودآگاه از طریق بازدارندگی پیام‌رسان‌های عصبی، به طور خاص GABA. ورودی‌های لوب خلفی عمدتاً از ساقه مغز (یعنی
GABA. ورودی‌های لوب خلفی عمدتاً از ساقه مغز (یعنی تشکیلات شبکه‌ای و هسته زیتونی تحتانی) و قشر مخ دریافت می شوند. همچنین این لوب، فعالیت‌هایی مرتبط با شادی دارد.
خاندان گوچی () فیلمی در ژانر درام جنایی زندگی‌نامه‌ای و رومانتیک به کارگردانی ریدلی اسکات، محصول ایالات متحده است؛ که در ۹ نوامبر سال ۲۰۲۱ به نمایش درآمد. فیلم‌نامه این اثر نوشته روبرتو بنتیونیا و بکی جانستون و بر پایهٔ کتاب "خانهٔ گوچی(۲۰۰۱): داستانی شورانگیز از قتل، جنون، فریبندگی، و طمع" به قلم سارا گِی فوردن است. موسیقی این فیلم از هری گرگسون-ویلیامز آهنگ‌ساز بریتانیایی و فیلمبرداری آن، اثر داریوش وولسکی است. این فیلم داستان زندگی پاتریتسیا رجانی (لیدی گاگا) و مائوریتسیو گوچی (آدام درایور) را دنبال
گاگا) و مائوریتسیو گوچی (آدام درایور) را دنبال می‌کند؛ که با تغییرات در روابط عاشقانهٔ آن‌ها که از مشکلات و اختلافات کاری آن‌ها ناشی شد؛ نهایتاً تبدیل به نزاعی خانوادگی، برای تحت سلطه درآوردن برند مُد ایتالیایی گوچی شد. جرد لتو، جرمی آیرونز، سلما هایک و آل پاچینو از دیگر بازیگران فیلم هستند. این فیلم که با بودجه‌ای معادل ۷۵ میلیون دلار تولید شد؛ نهایتاً به فروشی معادل بیش از ۱۵۳ میلیون دلار در گیشه دست پیدا کرد. داستان فیلم. «فرناندو رجیانی» پدر «پاتریزیا رجیانی» و صاحب یک شرکت حمل و نقل زمینی است.
رجیانی» و صاحب یک شرکت حمل و نقل زمینی است. پاتریزیا توسط دوستش به مهمانی «لوکا سارزانا» در «پلازوسربونلی» دعوت می‌شود؛ و به صورت اتفاقی با «مائوریتسیو گوچی» در بار مشروب مهمانی آشنا و در نگاه اول عاشق او می‌شود. تلاش پاتریزیا برای بیشتر نگه داشتن مائوریتسیو در مهمانی بی‌نتیجه می‌ماند؛ و مائوریتسیو مهمانی را ترک می‌کند. مائوریتسیو که در تلاش برای موفقیت در آزمون وکالت است؛ به کتابخانه می‌رود؛ و پاتریزیا با تعقیب او، تلاش می‌کند با او قراری مجدد بُگذارد. نهایتاً پاتریزیا با رژ لب شماره خود را روی موتور
نهایتاً پاتریزیا با رژ لب شماره خود را روی موتور مائوریتسیو می‌نویسد. درطی تماس مائوریتسیو، صرف ناهار و در ادامه رابطه‌جنسی در قایق، عملاً پیوندی عاشقانه بین آن‌ها شکل می‌گیرد. مائوریتسیو با رزرو میز در رستوران، پاتریزیا را به پدر خود «رودالفو گوچی» معرفی و با هم معاشرت می‌کنند. رودالفو که احساس می‌کند پاتریزیا به‌دنبال پول مائوریتسیو است؛ با تحقیق از او به پسرش توصیه می‌کند، که فکر ازدواج با پاتریزیا را به خاطر کسب مافیایی پدرش، از سَر بِدر کند و در غیر این‌صورت او را از ارث محروم می‌کند. مائوریتسیو با
این‌صورت او را از ارث محروم می‌کند. مائوریتسیو با بستن چمدان به خانه پدری پاتریزیا می‌رود؛ و با معرفی خودش و پیشنهاد ازدواج، شروع به کار در شرکت حمل و نقل می‌کند. پاتریزیا و مائوریتسیو لحظات عاشقانه‌ای را همراه با سکس در دفتر شرکت، تجربه می‌کنند. زندگی آن‌ها با مراسم ازدواج، همراه با استقبال پرشور خبرنگاران و البته عدم حضور خانواده مائوریتسیو آغاز می‌شود. در ملاقات «آلدو گوچی» برادر رودالفو که سهامی مساوی در شرکت گوچی با او دارد؛ به رودالفو توصیه می‌کند، که با توجه به سن و اینکه تنها وارث‌اش، مائوریتسیو
که با توجه به سن و اینکه تنها وارث‌اش، مائوریتسیو است؛ پسرش را نزدیک خودش نگه‌دارد. آلدو با تماس تلفنی از پاتریزیا برای شرکت در سالگرد تولدش دعوت می‌کند؛ که با مشورت، مائوریتسیو با اکراه می‌پذیرد. بعد از مراسم، آلدو برای هدیه ازدواج، دو بلیت کُنکُورد به مقصد نیویورک، برای بازدید از کار و کسب خانوادگی به آن‌ها هدیه می‌دهد. که این‌بار هم با اغواء پاتریزیا و رابطه‌دهانی برای او در ماشین، مائوریتسیو راضی به رفتن می‌شود. مائوریتسیو برای پاتریزیا فاش می‌کند، که پدربزرگش دربان هتل بوده‌است؛ و با مشاهده مسافران
پدربزرگش دربان هتل بوده‌است؛ و با مشاهده مسافران ثروتمند هتل ایده تولیدات چرمی را عملی کرده و خودش نیز به خاطر داشتن مادری آلمانی یک تاسکانی اصیل نیست. پاتریزیا به صورت اتفاقی با «پینا اوریما» که یک ساحر و فال‌بین تلویزیونی است، آشنا می‌شود؛ و پینا به او مژده و خبر از ثروت و قدرت را می‌دهد. پاتریزیا با آلدو در فروشگاه گوچی ملاقات می‌کند؛ و از او می‌خواهد، که مائوریتسیو به خانواده او بپیوندد. آلدو که افکار و طرح‌های مد پسرش «پائولو گوچی» را در راستای منافع شرکت نمی‌داند؛ از این پیشنهاد استقبال می‌کند. آلدو
نمی‌داند؛ از این پیشنهاد استقبال می‌کند. آلدو از مائوریتسیو و پاتریزیا برای آشنایی با کاروکسب خانوادگی و بازدید از مزرعه و تولیدی چرم‌شان دعوت می‌کند و به صورت رسمی به مائوریتسیو پیشنهاد کار به عنوان رئیس امور بین‌الملل گوچی که دست راست آلدو است، را می‌دهد. آن‌ها به پنت‌هاوسی در نیویورک می‌رود و پاتریزیا خبر حاملگی‌اش را به مائوریتسیو می‌دهد. مائوریتسیو با عکاسی از فراز برج لحظات احساسی را رقم می‌زند و در نهایت در حمام به هم پیوسته معاشقه می‌کنند. پائولو که طرح‌هایش مورد قبول آلدو نیست؛ در ملاقات با
که طرح‌هایش مورد قبول آلدو نیست؛ در ملاقات با رودالفو، از کلکسیون کوبای آزاد، رونمایی می‌کند. اما رودالفو نیز همچون برادرش آلدو با تحقیر کردن و بی‌کفایت خواندن طرح‌های پائولو، او را از خود می‌راند. «آلساندرا گوچی» فرزند مائوریتسیو و پاتریزیا به دنیا می‌آید؛ و در همین بین مائوریتسیو از بیماری مطلع می‌شود. در ملاقات با پدر مشخص می‌شود؛ اسم فرزند برگرفته از نام مادر مائوریتسیو است؛ و این ذکاوت پاتریزیا، باعث آشتی پدر و پسر می‌شود. بعد از فوت پدر مائوریتسیو، «دومنیکو دی‌سوله» وکیل رودالفو با مشخص کردن
«دومنیکو دی‌سوله» وکیل رودالفو با مشخص کردن دارایی‌های رودالفو، برای آن‌ها فاش می‌کند که او برگه ۵۰ درصدی سهام شرکت گوچی را امضاء نکرده‌است؛ و این باعث ایجاد مالیات بر ارث به میزان ۱۴ میلیارد لیر می‌شود؛ که برای تصفیه با دولت باید مقداری از سهام به‌فروش برسد؛ که البته با مخالفت پاتریزیا موضوع مسکوت می‌ماند. پینا در ملاقات با پاتریزیا خبر از خیانت و سوءاستفاده از اعتماد را به او می‌دهد؛ و به او توصیه می‌کند به هیچ‌کس اعتماد نکند؛ و با همراه داشتن وسیله‌ای به رنگ قرمز و پوشیدن لباس‌های سبز و با به‌دست گرفتن
رنگ قرمز و پوشیدن لباس‌های سبز و با به‌دست گرفتن کنترل زندگی در کنار عشق‌اش با فتح دنیا، مَلکه شود. پاتریزیا به صورت اتفاقی متوجه محصولات های‌کپی با قیمت‌های مناسب در بازار می‌شود. پاتریزیا که عصبی و نگران شده، متوجه می‌شود سیاست آلدو بر ساختن امپراتوری گوچی و استفاده همگانی از محصولات است؛ و این درحالیست که کیفیت هنوز مخصوص ثروتمندان می‌ماند. در فشن شو بهاره جیانی ورساچه میلان سال ۱۹۸۳ مائوریتسیو با طراح مد والتر آشنا و از او برای کار دعوت می‌کند؛ با پاسخ منفی والتر، مائوریتسیو متوجه کیفیت پایین‌تر
پاسخ منفی والتر، مائوریتسیو متوجه کیفیت پایین‌تر محصولاتشان می‌شود. پاتریزیا که هنوز عصبانی است؛ به مائوریتسیو پیشنهاد برکناری آلدو و پائولو که اینک پدرش مقداری از سهام را در اختیار او قرار داده‌است، را می‌دهد. با نیرنگ پاتریزیا و تعریف بی‌جا از استعداد پائولو و توصیه به راه‌اندازی خط تولید شخصی، پائولو سندهایی از برگه‌های خوداظهاری نشده از درآمدهای مالیاتی که از سه منشی پیشین آلدو بدست آمده‌است؛ را برای تحت فشار گذاشتن آلدو، در اختیار مائوریتسیو می‌گذارد. آلدو توسط وزارت خزانه داری آمریکا دستگیر و در
آلدو توسط وزارت خزانه داری آمریکا دستگیر و در دادگاه به یک‌سال و یک‌ماه حبس محکوم می‌شود. خطوط تولید پائولو راه‌اندازی می‌شود؛ و در اولین فشن‌شو، پلیس به دلیل نقض قوانین کپی‌رایت شرکت گوچی، جلوی پائولو را می‌گیرد. پائولو که متوجه خیانت مائوریتسیو شده‌است؛ در مقابل فروش سهام‌اش همچنان مقاومت می‌کند. اما با ورود پلیس امنیت اقتصادی به خانه مائوریتسیو، او به سن موریس سوئیس از را زمینی و با موتورسیکلت فرار می‌کند؛ و مشخص می‌شود پاتریزیا برای فرار از مالیات بر ارث، برگه ۵۰ درصدی سهام گوچی و امضای رودالفو را جعل
برگه ۵۰ درصدی سهام گوچی و امضای رودالفو را جعل کرده‌است؛ ولی با انداختن فکر دسیسه، پائولو و دومنیکو را مقصر اعلام می‌کند؛ که البته مائوریتسیو باور نمی‌کند. مائوریتسیو در هنگام اسکی با دوست سابق خانوادگی‌اش «پائولا فرانکی»، ملاقات می‌کند. مائوریتسیو که تقریباً مطمئن است اعمال پاتریزیا باعث این درگیری شده‌است؛ با پائولا یک رابطه احساسی را آغاز می‌کند؛ و از پاتریزیا درخواست می‌کند، تا حل مشکلات از خانواده گوچی، دور بماند. پاتریزیا که به رابطه آن‌ها مشکوک شده، بی‌پرده، از دزدی کردن عشقش از روی تکبر و خودخواهی
بی‌پرده، از دزدی کردن عشقش از روی تکبر و خودخواهی یا لذت شخصی که اصلاً باورش ندارد؛ با پائولا صحبت کرده و به او هشدار می‌دهد. اما مائوریتسیو از پاتریزیا می‌خواهد به میلان برگشته و بدین صورت با همبستر شدن با پائولا به او خیانت می‌کند. به پیشنهاد دومنیکو، مائوریتسیو با گرفتن یک شریک اقتصادی که شرکت اینوستکورپ و مالکیت آن یک عراقی به‌نام «نمیر قیردار» است؛ از فرصت بدهی‌های زیاد پائولو استفاده کرده، سهام او را می‌خرد؛ و تبدیل به سهامدار عمده شرکت گوچی می‌شود. مائوریتسیو با هدیه‌دادن کفش بورگاندی (قرمز مایل به