payamvha/North_RAG huggingface dataset:
۲ متر، با برگ‌های متناوب، قلب شکل و دندانه دار که به طول ۱۰ تا ۱۲ سانتی‌متر و عرض ۸ تا ۱۰ عرض سانتی‌متر است. دمبرگ‌های این گیاه ۲ تا ۶ سانتی‌متر است. این گیاه پنج ماه پس از کاشت شروع به گلدهی می‌کند و حوالی ماه هشتم بذر می‌دهد. گلهای نر کوچک، سفید و به صورت دسته ای قرار گرفته‌اند. دو گل ماده در پایه گل آذین قرار دارند. میوه‌ها کپسول‌های ۳ تا ۵ سانتی‌متری با قطر ۴ تا ۷ پوینتی، سبز و میوه رسیده قهوه ای مایل به سیاه است. در هنگام رسیدن، میوه‌ها حاوی یک تفاله نرم و مرطوب سیاه رنگ هستند. این میوه‌ها غیرقابل
نرم و مرطوب سیاه رنگ هستند. این میوه‌ها غیرقابل خوردن می‌باشند. به‌طور معمول قبل از برداشت میوه روی گیاه خشک می‌شود. با رسیدن به سن دو سالگی، اغلب می‌توان تا صد میوه خشک را به‌طور هم‌زمان برداشت کرد. کپسول‌های میوه معمولاً از چهار تا پنج لوب تشکیل شده‌اند، اما بعضی از آنها ممکن است تا هفت لوب داشته باشند. درون میوه دانه‌هایی، بیضی شکل، قهوه ای تیره، شبیه بادام است که با یک فیلم سفید پوشانده شده‌است. دانه‌های خام قابل خوردن نیستند، اما پس از بو دادن قابل خوردن می‌شوند. دانه‌های اینچی دارای پروتئین (۲۷٪) و
می‌شوند. دانه‌های اینچی دارای پروتئین (۲۷٪) و روغن (۳۵–۶۰٪) هستند. روغن این دانه‌ها غنی از اسیدهای چرب ضروری اسید لینولنیک امگا ۳ (به‌طور تقریبی ۴۵–۵۳٪ از کل محتوای چربی)، امگا ۶ اسید لینولئیک (به‌طور تقریبی۳۹–۳۴٪ از کل محتوای چربی) و همچنین اسید چرب غیرضروری امگا ۹ (به‌طور تقریبی ۱۰–۶٪ از کل محتوای چربی). مواد شیمیایی گیاهی. دانه‌ها و برگ‌های "P. volubilis" وقتی خام هستند حاوی مقادیر قابل توجهی آلکالوئید، ساپونین و لکتین می‌باشند؛ بنابراین این قسمت‌ها در صورت مصرف قبل از پخت ممکن است سمی باشند، که با بو
صورت مصرف قبل از پخت ممکن است سمی باشند، که با بو دادن این ترکیبات سمی تخریب می‌شوند. روغن دانه خوراکی این گیاه منبع اسیدهای چرب اشباع نشده چندگانه است. کاربردها. دانه‌های بو داده را می‌توان به صورت آجیل مصرف کرد و برگ‌های بو داده را جوید یا با آن‌ها چای درست کرد. روغن اینکااینچی دارای طعم ملایمی با مواد مغذی است. این روغن برای انواع ذائقه‌ها مناسب باشد اگربا استفاده روزانه از این روغن به مدت۱ هفته، بعضی از افراد تمایل کمی نسبت به این روغن را داشتند. روغن اینکااینچی غنی از اسید آلفا-لینولنیک است. در یک
اینکااینچی غنی از اسید آلفا-لینولنیک است. در یک مطالعه ۴ ماهه، مصرف (۱۰–۱۵ میلی لیتر در روز) این روغن توسط بزرگسالان نشان داد؛ این ماده بی خطر بوده و سبب افزایش سطح کلسترول HDL در خون می‌شود. روغن اینکااینچی تعادل چربی پوست را حفظ می کند، بنابراین سبب ترمیم پوست، التیام زخم و برطرف کردن التهاب می شود. این روغن با داشتن خاصیت مرطوب کنندگی، باعث آبرسانی عمیق پوست و مو شده و موجب ترمیم آن می‌شود. همچنین این روغن سبب نرمی، لطافت، افزایش حجم و انعطاف پذیری مو می شود. از روغن اینکااینچی در طیف وسیعی از محصولات
شود. از روغن اینکااینچی در طیف وسیعی از محصولات از مراقبت مو و پوست، ازجمله محصولات مرطوب کننده، ضد چروک، ترمیم کننده و محصولات رفع ترک های پوستی استفاده می شود.
پانل‌های کامپوزیت کاغذی نوعی ماده کامپوزیت رزین فنولی یا فیبر سلولزی ساخته شده از کاغذ نیمه بازیافتی و رزین فنلی است. لایه‌های متعدد کاغذ در رزین فنولی خیسانده شده و سپس در حالت فشرده یا گرم قالب بندی و پخته می‌شوند. در دهه ۱۹۵۰، این پنل‌ها به عنوان کف پوش آشپزخانه‌ها توزیع می‌شدند ولی امروزه برای کاربردهای بسیار بیشتری مورد استفاده قرار می‌گیرند. از جمله می‌توان به سطوح پارک‌های اسکیت برد، پیشخوان‌های مسکونی، هسته‌های فایبرگلاس، کابینت‌ها، نمای بیرونی دیوارها، گیتارها و انواع کاربردها در مهندسی معماری
گیتارها و انواع کاربردها در مهندسی معماری اشاره کرد. ترکیب بندی (کامپوزیشن). در آمریکای شمالی تعداد زیادی از تولیدکنندگان این محصول فعالیت می‌کنند که هریک، از ترکیب‌های متفاوتی برای شکل‌دادن محصول نهایی استفاده می‌کنند. یکی از مهم‌ترین این ترکیبات، ترکیب الیاف سلولز و رزین فنولی (نوعی پلیمر) است که برای ساخت سطوح سخت و صاف تولید می‌شوند. هرچند از فیبرهای طبیعی دیگر برگرفته از گیاهان و جانوران و معادن طبیعی نیز می‌توان به ترکیب افزود ولی عمدتاً از فیبر سلولز برای این منظور استفاده می‌شود. به دلیل ویژگی‌های
برای این منظور استفاده می‌شود. به دلیل ویژگی‌های گرما سختی رزین، محصول حاصل از سرد شدن بسیار سخت است. کاربردها. این پنل‌ها در هواپیماهای بوئینگ ۷۴۷ برای کاربردهای متعددی مورد استفاده قرار می‌گرفت. در معماری، از این پنل‌ها در ساخت آشپزخانه‌ها استفاده می‌شود. از کاربردهای تجاری و تبلیغاتی آن می‌توان به تخته‌های برش، میزهای آماده و داشبورد وانت‌های باربری اشاره کرد. در اواخر قرن بیستم از مواد بر پایه سلولز و رزین فنولی به عنوان جایگزینی برای درخت آبنوس و چوب بلسان بنفش برای ساخت فینگربردهای سازهای تاری
چوب بلسان بنفش برای ساخت فینگربردهای سازهای تاری استفاده می‌شد. در سال ۲۰۱۲ شرکت گیتارسازی گیبسون (Gibson Guitar Corporation) به‌طور رسمی، پنل‌های کامپوزیت کاغذی را جایگزین درخت آبنوس برای ساخت محصولات خود کرد. خواص و ویژگی‌ها. این محصول به دلیل شکل‌گیری از لایه‌های متعدد به شکل ماده ای سخت به نظر می‌رسد و این ترتیب نمی‌توان آن را پنل ساندویچی به حساب آورد. همچنین این پنل‌ها در برابر دما تا ۳۵۰ درجه فارنهایت یا ۱۷۷ درجه سلسیوس مقاومت دارند.
فابریتسیو برینتسا (؛ زادهٔ ) بازیگر و مدل اهل ایتالیا است. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "روزهای زندگی ما"، "اداره تعدیل" و "دورویی" اشاره نمود. زندگی‌نامه. برینتسا در کامپوباسو، ایتالیا به دنیا آمد و بزرگ شد و پیش از آغاز حرفه مدلینگ در میلان، مدرک طراحی گرافیک را از آکادمی هنر و ارتباطات کاپیلو در فلورانس، ایتالیا دریافت کرد. بریِنزا مدتی کوتاه در نیویورک زندگی کرد و پس از آن چند سالی را در میامی گذراند؛ جایی که در کنار دنبال کردن حرفه بازیگری، بیشتر وارد صنعت
در کنار دنبال کردن حرفه بازیگری، بیشتر وارد صنعت زیست شبانه شد. برینتسا علاوه بر مدلینگ برای تبلیغات چای، برای خانه‌های مد سطح بالای ایتالیایی از جمله آرمانی، دولچه گابانا، جان‌فرانکو فرره، ولنتینو و ورساچه مدل بوده است. برینتسا در حال حاضر به عنوان بانسر باشگاه شبانه معروف نیویورک، «پالز کازابلانکا»، مشغول به کار است.
کشتار رومبولا اصطلاحی جمعی برای اشاره به کشتار یهودیان در جریان هولوکاست در روزهای ۳۰ نوامبر و ۸ دسامبر ۱۹۴۱ است که در جریان آن حدود ۲۵۰۰۰ تن در جنگل رومبولا در نزدیکی ریگا، لتونی یا در راه رسیدن به آنجا کشته شدند. به استثنای کشتار بابی یار در اوکراین، رومبولا بزرگترین جنایت دو روزهٔ هولوکاست تا زمان به راه افتادن اردوگاه‌های مرگ بود. حدود ۲۴۰۰۰ نفر از قربانیان از جمله یهودیان لتونی از گتو ریگا و تقریباً ۱۰۰۰ نفر نیز از یهودیان آلمانی بودند که با قطار به جنگل منتقل شده بوند. کشتار رومبولا توسط آینزاتس‌گروپ
منتقل شده بوند. کشتار رومبولا توسط آینزاتس‌گروپ A نازی و با کمک همدستان محلی از جمله آراس کوماندو انجام شد. مسئول عملیات رهبر اس‌اس و پلیس فریدریش یکلن بود که پیشتر ناظر بر کشتر مشابهی در اوکراین بود. رودلف لانگ که بعدها در کنفرانس وانزه نیز شرکت داشت بر اجرای این عملیات نیز نظارت داشت. کشتار رومبولا، همراه با بسیاری دیگر کشتارها، اساس دادرسی در دادگاه پساجنگ آینزاتس‌گروپن بود که در آن تعدادی از فرماندهان آینزاتس‌گروپن به جرم جنایت علیه بشریت مقصر شناخته شدند. عنوان. از این کشتار با نام‌های گوناگونی از
شدند. عنوان. از این کشتار با نام‌های گوناگونی از جمله «اقدام بزرگ» و «اقدام رومبولا» یاد می‌شود، اما در لتونی تنها به آن «رومبولا» یا «رومبولی» می‌گویند. این عملیات گاه به نام فرمانده آن فریدریش یکلن، عملیات یکلن خوانده می‌شود. واژه «Aktion» – که در معنای تحت‌اللفظی خود در پارسی «عمل» یا «عملیات» بازگردانی می‌شود – توسط نازی‌ها به عنوان حسن تعبیری برای کشتار استفاده شد. سن تعبیر رسمی به کار گفته شده برای رومبولا، «عملیات تیراندازی» بود (Erschiessungsaktion). در دادگاه آینزاتس‌گروپن پیش از دادگاه نظامی
در دادگاه آینزاتس‌گروپن پیش از دادگاه نظامی نورنبرگ، بر روی این رویداد نامی گذاشته نشد بلکه به سادگی ار آن با عنوان «قتل ۱۰٬۶۰۰ یهودی» در ۳۰ نوامبر ۱۹۴۱ یاد شد. هولوکاست در لتونی. هولوکاست در لتونی در ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱، و با حمله ارتش آلمان به اتحاد جماهیر شوروی، از جمله کشورهای حوزه بالتیک لیتوانی، لتونی و استونی که اندکی پیش از آن توسط نیروهای شوروی پس از یک دوره استقلال پسا جنگ جهانی اول اشغال شده بودند، آغاز شد. قتل یهودیان، کمونیست‌ها و دیگران تقریباً بلافاصله توسط جوخه‌های قتل آلمانی معروف به
بلافاصله توسط جوخه‌های قتل آلمانی معروف به "آینزاتس‌گروپن" آغاز شد، و سازمان‌های دیگریی چون پلیس امنیت آلمان ("Sicherheitspolizei" یا Sipo) و سرویس امنیتی اس‌اس ("Sicherheitsdienst" یا SD) به آن‌ها یاری می‌رساندند. نخستین قتل‌ها در شب ۲۳ ژوئن ۱۹۴۱ در شهر گروبینا، نزدیک لیپایا صورت گرفتند؛ جایی که اعضای Sonderkommando 1a شش یهودی را در پورستان کلیسایی به قتل رساندند. اشغالگران نازی همچنین توسط لتونیایی‌های بومی معروف به آراس کوماندو و تا حدودی پلیس کمکی لتونی کمک می‌شدند. تشکیل گتو ریگا. هدف SD عاری از یهود
کمک می‌شدند. تشکیل گتو ریگا. هدف SD عاری از یهود ساختن لتونی بود. تا ۱۵ اکتبر ۱۹۴۱، نازی‌ها حدود ۳۰٬۰۰۰ یهودی از کل حدود ۶۶۰۰۰ یهودیی که توانایی فرار از کشور را پیش از اتمام اشغال آن توسط آلمان نداشتند، به قتل رسانده بودند. هینریش لوهس، که به جای رئیس SD، هاینریش هیملر، به آلفرد روزنبرگ گزارش می‌داد، بیشتر از آنکه خواهان کشتن یهودیان باشد می‌خواست همه دارایی‌های آنها را بدزدد، آنها را به گتوها محدود کند، و از آنها به عنوان کارگران برده استفاده کند. این درگیری بوروکراتیک سرعت کشتارها را در سپتامبر و اکتبر
بوروکراتیک سرعت کشتارها را در سپتامبر و اکتبر ۱۹۴۱ کند کرد. SD بر این باور بود که لوهس، به عنوان بخشی از «فرماندهی مدنی»، در برابر برنامه‌های آنها مقاومت می‌کند. در ۱۵ نوامبر ۱۹۴۱، لوهس از روزنبرگ درخواست راهنمایی دربارهٔ اینکه آیا همه یهودیان «بدون در نظر گرفتن ملاحظات اقتصادی» می‌بایست به قتل برسند یا نه را کرد. تا پایان اکتبر، لوهس همه یهودیان ریگا، و نیز مناطق اطراف را، در گتویی درون شهر که ۱۰ کیلومتر با رومبولا فاصله داشت، محاصره کرد. ورود فریدریش یکلن. انگیزه. انگیزه هیملر این بود تا با از میان بردن
انگیزه. انگیزه هیملر این بود تا با از میان بردن یهودیان لتونی در ریگا بتواند یهودیان آلمانی و اتریشی را به آن گتو تبعید کند و به جای آن‌ها اسکان دهند. کشتارهای مشابهی به همین منظور در کوونو در ۲۸ اکتبر ۱۹۴۱ صورت گرفتند که در آن ۱۰٬۰۰۰ تن کشته شدند؛ همچنین در مینسک که ۱۳۰۰۰ در ۷ نوامبر و ۷۰۰۰ مورد دیگر در ۲۰ نوامبر مورد اصابت گلوله قرار گرفتند. هیملر برای اجرای این طرح، فریدریش یکلن را از اوکراین به لتونی آورد. در اوکراین، یکلن پیشتر کشتارهایی از جمله بابی یار (با ۳۰ هزار کشته) را ترتیب داده بود. خدمه او
یار (با ۳۰ هزار کشته) را ترتیب داده بود. خدمه او شامل ۵۰ نیروی کشتار و پرسنل پشتیبانی بودند که در ۵ نوامبر ۱۹۴۱ وارد ریگا شدند. یکلن با آنها به ریگا نرفت، اما در عوض به برلین رفت و زمانی میان ۱۰ نوامبر و ۱۲ نوامبر ۱۹۴۱، با هیملر ملاقات کرد. هیملر به یکلن گفت که همه ساکنان گتو ریگا را بکشد و در صورتی که لوهس اعتراض کرد که آیا این دستوری از سوی هیملر بوده‌است یا خود هیتلر، بگوید که «به لوهس بگو که این دستور از سوی من است، اما خواسته پیشوا نیز همین است». یکلن سپس به ریگا رفت و اوضاع را برای لوهس توضیح داد تا
سپس به ریگا رفت و اوضاع را برای لوهس توضیح داد تا او دیگر اعتراضی نداشته باشد. تا میانه نوامبر ۱۹۴۱، یکلن در ساختمانی در بخش قدیمی ریگا معروف به Ritterhaus مستقر شده بود. در برلین، روزنبرگ، که در سلسله مراتب نازی ارشد لوهس به‌شمار می‌رفت، توانست امتیازی از هیملر بگیرد، و بتواند کارگران مرد یهودی ۱۶ تا ۶۰ ساله که کارشان برای تلاش‌های جنگی آلمان بسیار مهم تلقی می‌شد از گتو بیرون ببرد. در نتیجه، این افراد در امان ماندند، در حالی که زنان، کودکان، افراد پیر و ازکارافتاده مورد اصابت گلوله قرار گرفتند. طرح یکلن
مورد اصابت گلوله قرار گرفتند. طرح یکلن برای انجام این تفکیک قربانیان به طرح ایجاد «گتوی کوچک» معروف شد. برنامه‌ریزی برای کشتار. به منظور اجرای دستور هیملر برای پاکسازی گتو، یکلن می‌بایست روزانه ۱۲٬۰۰۰ نفر را می‌کشت. در آن هنگام از سال، فقط حدود هشت ساعت از روز رشن بود، بنابراین، آخرین ستون قربانیان باید پیش از ۱۲:۰۰ ظهر از گتوی ریگا خارج می‌شدند. در کل مسیر ستون ۱۰ کیلومتری نگهبانان در هر دو طرف مسیر گماشته شده بودند. کل فرایند برای اجرا به حدود ۱۷۰۰ پرسنل نیاز داشت. ارنست هنیکر، متخصص ساخت و ساز که برای
نیاز داشت. ارنست هنیکر، متخصص ساخت و ساز که برای یکلن کار می‌کرد، بعدها ادعا کرد که هنگامی که از نیت کشتار مطلع شده بود، شوکه شده‌است، اما با این حال در آن زمان هیچ اعتراضی نکرد و برای نظارت بر کندن شش گودال قتل، که برای دفن ۲۵۰۰۰ نفر کافی بود، اقدام کرد. کندن گودالها توسط ۲۰۰ یا ۳۰۰ اسیر جنگی روسی انجام شد. گودالها به صورت هدفمندی طراحی شده بودند: آنها در سطوحی مانند هرم وارونه، با سطوحی که به سوی بالا گشاده می‌شدند و سطحی شیب‌دار که به سطوح مختلف می‌رفت، تا قربانیان به معنای واقعی کلمه به داخل گورهای خود
قربانیان به معنای واقعی کلمه به داخل گورهای خود وارد شوند. حدود سه روز طول کشید تا کندن چاله‌ها در ۲۳ نوامبر ۱۹۴۱ به پایان برسد. تیراندازی‌ها توسط ۱۰ یا ۱۲ مرد از محافظان یکلن انجام شدند. بعدها، راننده شخصی یکلن، یوهانس زینگلر، در شهادتنامه خود ادعا کرد که یکلن با تهدید به آسیب رساندن به خانواده زینگلر، او را مجبور کرده‌است که اقدام به تیراندازی کند. در کشتارهای مشابه در روسیه و اوکراین، برخلاف گفته زینگلر، شواهد بسیاری وجود داشت مبنی بر اینکه قاتلان به شکل داوطلبانه و گاه با اشتیاق در عملیات مشارکت
به شکل داوطلبانه و گاه با اشتیاق در عملیات مشارکت می‌کردند، و کسانی که حاضر به شرکت در تیراندازی‌ها نبودند دچار عواقب نامطلوب نمی‌شدند. به ویژه، اروین شولتز، رئیس آینزاتس‌کماندو ۵، از شرکت در بابی یار خودداری کرد و بنا به درخواست خودش بدون از دست دادن جایگاه حرفه‌ای به موقعیت پیش از جنگ خود در برلین بازگشت. یکلن در گروه خود هیچ لتونیایی که حاضر به تیراندازی باشد نداشت. در چشم یکلن، شلیک به قربانیان در گودال‌ها نشان افتخار به‌شمار می‌رفت و او می‌خواست ثابت کند که آلمانی‌ها ذاتاً تیراندازانی بهتر از
ثابت کند که آلمانی‌ها ذاتاً تیراندازانی بهتر از لتونیایی‌ها هستند. یکلن همچنین برای انجام خواسته‌های خود به سایر سازمان‌ها، حتی سازمان‌های نازی، اعتمادی نداشت. اگرچه SD و پلیس نظم نیز در جریان عملیات بودند، اما یکلن گروه ویژه خود را برای نظارت بر همه جنبه‌های عملیات تعیین کرد. تصمیم‌گیری دربارهٔ مکان کشتار. یکلن و یکی از دستیارانش، پل دگنهارت، برای یافتن مکان مناسب در اطراف ریگا اقدام به جستجو کردند. ریگا در منطقه ای باتلاقی واقع شده بود که در آن سطح آب نزدیک به سطح زمین بود. این مسئله می‌توانست مانع از
به سطح زمین بود. این مسئله می‌توانست مانع از دفع مناسب هزاران جسد شود. از این روی، یکلن به زمین مرتفع داشت. مکان مناسب کشتار همچنین می‌بایست در بخش شمالی رود دائوگاوا و در فاصلهٔ قابل راه‌روی از گتو باشد. در حدود ۱۸ یا ۱۹ نوامبر یکلن در هنگام رانندگی به سمت جنوب به طرف اردوگاه کار اجباری سالاسپیلس (در آن هنگام در دست ساخت) از رومبولا گذر کرد، و این دقیقاً بری آنچه او می‌خواست مناسب بود. رومبولا نزدیک به ریگا بود، در زمینی مرتفع قرار، خاک ماسه ای داشت، و تنها عیب آن نزدیکی به بزرگراه (در ۱۰۰ متری) بود.
تنها عیب آن نزدیکی به بزرگراه (در ۱۰۰ متری) بود. سامانه یکلن. یکلن به ابدای «سامانه یکلن» خود در جریان بسیاری از کشتارهایی که در اوکراین ترتیب داده بود، پرداخت و این شامل کشتارهای بابی یار و کشتار کامیانتس-پودیلسکی نیز می‌شد. او روش خود را «ردیف کردن ساردین‌ها در قوطی کنسرو» (Sardinenpackung) نامید. روش یکلن از زبان فرماندهان آینزاتس‌گروپن در دادگاه نظامی نورنبرگ، البته نه به نام، به عنوان روشی برای جلوگیری از کار اضافی مرتبط با انداختن اجساد به درون گورها ذکر شد. گزارش شد که حتی برخی از قاتلان باتجربه
ذکر شد. گزارش شد که حتی برخی از قاتلان باتجربه آینزاتس‌گروپن ادعا کردند که از قساوت چنین روشی وحشت کرده بودند. پاکسازی با تیرباران البته هنگامی که صحبت از زنان و کودکان بود، با مشکل روبرو می‌شد. اتو اولندورف، که خود قاتلی پرکار بود، طبق شهادت خود در دادگاه پس از جنگ برای جنایات علیه بشریت، به روش‌های یکلن اعتراض کرده بود. یکلن کارمندانی داشت که در هر بخش جداگانه از این فرایند کشتار متخصص شده بودند؛ از جمله "Genickschußspezialisten"‌ها که «متخصصان شلیک به گردن» بودند. نه مولفه از این روش شبیه به خط تولید در
بودند. نه مولفه از این روش شبیه به خط تولید در گتو ریگا اعمال شد: ترتیب حمل و نقل برای قربانیان ناتوان. یکلن ۱۰ تا ۱۲ خودرو و ۶ تا ۸ موتورسیکلت در اختیار تام خود داشت. این تعدا خودرو برای انتقال قاتلان و برخی شاهدان رسمی کافی بودند. برای انتقال ناتوانان یا سایر قربانیانی که نمی‌توانستند راهپیمایی ۱۰ کیلومتری را طی کنند، یکلن به حمل و نقل بیشتر و سنگین‌تری نیاز داشت. یکلن همچنین پیش‌بینی می‌کرد تعداد قابل توجهی از افراد در طول مسیر راهپیمایی به قتل برسند و برای برداشتن اجساد آن‌ها از زمین به حدود ۲۵ کامیون
برداشتن اجساد آن‌ها از زمین به حدود ۲۵ کامیون نیاز می‌بود. در نتیجه، او به مردان خود دستور داد تا درون ریگا برای یافتن وسایل نقلیه مناسب به جستجو بپردازند. برنامه‌ریزی نهایی و دستورالعمل‌ها. روز پنجشنبه، ۲۷ نوامبر ۱۹۴۱، یا در حوالی آن، یکلن جلسه‌ای با رهبران واحدهای شرکت کننده در دفتر پلیس محافظت ریگا ("شوتس‌پولیتزای")، شاخه ای از پلیس نظم آلمان ("اوردنونگس‌پولیتزای")، برگزار کرد تا اقدامات آن‌ها را درکشتار پیش رو هماهنگ کند. به گفته کریستوفر براونینگ، به نظر می‌رسد این قضیه با نقشی اساسی است که بعدها پلیس
می‌رسد این قضیه با نقشی اساسی است که بعدها پلیس نظم در هولوکاست بازی کرد، مطابقت داشته باشد: یکلن بعد از ظهر روز شنبه، ۲۹ نوامبر ۱۹۴۱، این بار در ریترهاوس، جلسه دومی برای برنامه‌ریزی میان فرماندهان ارشد برگزار کرد. طبق نسخه‌های بعدی که به حاضران ارائه شدند، یکلن در برابر این افسران سخنرانی کرد و گفت که این وظیفه میهنی آنها است که یهودیان گتوی ریگا را پاکسازی کنند، انگار که آن‌ها در خط مقدم نبردهای آن هنگام در شرق بوده باشند. بعدها افسران ادعا کردند که یکلن به آنها گفته‌است که عدم شرکت در کشتارها معادل فرار
آنها گفته‌است که عدم شرکت در کشتارها معادل فرار از خدمت تلقی خواهد شد و کلیه کارکنان HSSPF که نخواهند در این عمل شرکت کنند می‌بایست به عنوان شاهد رسمی در محل پاکسازی حاضر شوند. هیچ مقام لتونیایی در جلسه ریترهاوس در ۲۹ نوامبر حضور نداشت. حدود ساعت ۱۹:۰۰ در ۲۹ نوامبر، سومین جلسه کوتاه (حدود ۱۵ دقیقه) این بار در مقر پلیس حفاظت به ریاست کارل هایسه، رئیس پلیس محافظت، برگزار شد. وی به افراد خود گفت که آنها باید صبح روز بعد در ساعت ۴:۰۰ صبح ححاضر شوند تا اقدام به «اسکان مجدد» مردم در گتو ریگا کنند. اگرچه «اسکان
«اسکان مجدد» مردم در گتو ریگا کنند. اگرچه «اسکان مجدد» یک حسن تعبیر نازی در مورد کشتارها بود، اما هایسه و اکثر مردان پلیس حفاظت شرکت کننده ماهیت واقعی این عمل را می‌دانستند. دستورالعمل‌های نهایی نیز به شبه‌نظامیان و پلیس لتونیایی که می‌بایست مردم را در گتو به‌صف می‌کردند و در طول راه به عنوان نگهبان عمل می‌کردند، رسانده شدند. به پلیس لتونیایی گفته شد که آنها یهودیان را برای انتقال به یک اردوگاه اسکان مجدد به ایستگاه قطار رومبولا منتقل می‌کنند. در دادگاه یانکه در اوایل دهه ۱۹۷۰، دادگاه آلمان غربی در هامبورگ
در اوایل دهه ۱۹۷۰، دادگاه آلمان غربی در هامبورگ دریافت که هدف از سامانه یکلن پنهان نگه داشتن هدف کشتار تا آخرین لحظه ممکن بود. دادگاه همچنین دریافت: ازرگایلیس این تصور را که ممکن است پلیس لتونیایی تصور بهتری از آنچه واقعاً در حال رخ دادن بوده‌است، داشته بوده را مورد تردید قرار داده‌است. او همچنین شواهدی از دستورالعمل‌های گمراه‌کننده‌ای را که آلمانی‌ها به پلیس لتونیایی داده بودند، آورده‌است، و نیز اینکه کمینه به برخی از آلمانی‌ها برای شلیک به نگهبانانی که ممکن بود در جریان راهپیمایی نتوانند یهودیان
که ممکن بود در جریان راهپیمایی نتوانند یهودیان «نافرمان» را اعدام کنند، دستور داده شده بود.
فرانچسکو دآدا (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایتالیا است. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "۱۹۰۰"، "نان و شکلات"، "پاگنده به هنگ کنگ می‌رود"، "بمب‌افکن"، "پلیس قاتل" و "عاشقان یکشنبه" اشاره کرد.
یورش معروف خرس‌ها به سیسیل (La famosa invasione degli orsi in Sicilia) یک فیلم انیمیشن ایتالیایی فرانسوی‌‌ به کارگردانی لورنتسو ماتوتی، بر اساس فیلمنامه‌ای از ژان لوک فرونتال و توماس بیدگین و بر اساس داستان " نوشته دینو بوتزاتی ساخته شده‌است. این فیلم در سال ۲۰۱۹ منتشر شد. این انیمیشن به صورت دو بعدی ارائه شده و از جایی داستان را از سر می‌گیرد که خرس‌ها برای یافتن تونیو خرس، پسر پادشاه لئونسه، که توسط شکارچیان ربوده شد، تصمیم می‌گیرند کوه‌های خود را ترک کنند و با رویارویی با شاهزاده بزرگ (گراند دوک) مستبد
و با رویارویی با شاهزاده بزرگ (گراند دوک) مستبد به سیسیل حمله کنند، اما کشف‌ها و سرخوردگی‌های شگفت انگیز متناوب آنها به روشهای انسانی عادت می‌کنند. این فیلم بلند بخشی از انتخاب رسمی جشنواره فیلم کن ۲۰۱۹ در بخش نوعی نگاه بوده‌است. پیرنگ. گیدونه، یک داستان‌نویس و المرینا، دستیار جوان او، در حال رفتن به کالتابلوتا، با پناه بردن در غاری که یک خرس بسیار پیر در آن زندگی می‌کند و با ورود آنها به طور تصادفی از خواب زمستانی بیدار می‌شوند، از بهمن فرار می‌کنند. برای جلوگیری از خورده شدن، این دو انسان با تعریف یک
جلوگیری از خورده شدن، این دو انسان با تعریف یک داستان او را سرگرم می‌کنند: یورش معروف خرس‌ها بهسیسیل. تونیو، پسر لئونسه، پادشاه خرس‌ها، توسط انسانها ربوده می‌شود؛ پدرش تصمیم می‌گیرد برای یافتن او لشکرکشی بزرگی را به سراسر سیسیل هدایت کند. گراند دوک شرور سیسیل، که می‌فهمد ارتش خرسها در راه رسیدن به پادشاهی خود است، تصمیم می‌گیرد با کمک دی آمبروسیس، جادوگر دربار، که یک عصای جادویی پرتوان دارد، حمله را متوقف کند. او می‌تواند فقط دو بار از قدرت طلسمش استفاده کند. ارتش خرس‌های بزرگ دوک مورد حمله قرار می‌گیرند و
ارتش خرس‌های بزرگ دوک مورد حمله قرار می‌گیرند و خرس پیر فرزانه تئوفیلوس کشته می‌شود: خرس‌ها با حمله به سربازان در حیاط با گلوله‌های برف بزرگ تلافی می‌کنند. دی آمبروسیس تصمیم می‌گیرد با لئونسه ارتباط برقرار کند. گراند دوک گرازهای وحشی سیر دو مولفتا را علیه خرس‌ها می‌فرستد: شعبده باز خرس‌ها را از حمله نجات می‌دهد به قیمت یکی از طلسم‌هایش. هنگامی که این موضوع را فهمید، گراند دوک دی آمبروسیس را تهدید به مرگ می‌کند که برای اطاعت از دستورات گراند دوک، خرس‌ها را با وحشت به قلعه ای می‌برد که ارواح در آن تعقیب
را با وحشت به قلعه ای می‌برد که ارواح در آن تعقیب می‌کنند. با این حال، لئونسه روح تئوفیل را می‌بیند و خرس‌ها با ارواح دوست می‌شوند. سرانجام، خرس‌ها را به خانه یک قاصدک می‌برند که آنها را به شکل گربه غول پیکر می‌بلعد. با این حال، یکی از خرس‌ها موفق می‌شود بمبی را در شکم هیولا منفجر کند که باعث از بین رفتن آن می‌شود. گراند دوک که تصور می‌کرد بالاخره خرسها را از بین برده‌است، نمایشی را در تئاتر پادشاهی ترتیب می‌دهد، جایی که تونیو خود را در یک عمل متعادل با رقصنده ای شبیه آلمرینا نشان می‌دهد؛ خرس‌ها در میانه
ای شبیه آلمرینا نشان می‌دهد؛ خرس‌ها در میانه نمایش فرود می‌آیند و لئونسه و تونیو دوباره با هم ملاقات می‌کنند؛ گراند دوک، یک گلوله به سمت تونیو شلیک می‌کند، که او را می‌کشد. خرسی به نام سالپتر گراند دوک را می‌کشد. دی آمبروسیس از طلسم دوم و آخر خود برای نجات جان تونیو استفاده می‌کند. لئونسه پادشاه سیسیل می‌شود و پادشاهی‌ای ایجاد می‌کند که در آن انسان‌ها و خرس‌ها در صلح با هم زندگی می‌کنند. داستان گیدون اینگونه به پایان می‌رسد؛ با این حال، خرس پیر به دو داستان گو فاش می‌کند که داستان دنباله دارد و آن را برای
گو فاش می‌کند که داستان دنباله دارد و آن را برای آنها تعریف می‌کند. پس از چندین سال در سلطنت ، لئونسه در می‌یابد که خرس‌ها عادت‌ها و رذایل انسان‌ها را به خود گرفته‌اند؛ به ویژه تونیو که با آلمرینا و دی آمبروسیس دوست شد، غرایز حیوانی خود را کاملاً از دست داد. تونیو، با کمک دی آمبروسیس موفق می‌شود عصای خود را که چندی پیش از او دزدیده شده، دوباره پیدا کند. لئونسه فکر می‌کند که نمی‌تواند مسئول خرسها باشد، زیرا خرس‌ها به صداقت اختصاص داده شده‌اند: سپس او انسان‌ها را تهدید می‌کند که در صورت عدم بازگرداندن گرز،
را تهدید می‌کند که در صورت عدم بازگرداندن گرز، آنها را مجازات کند، که این باعث آزردگی تونیو، مسئول و آلمرینا می‌شود، متقاعد شده که حتی یک خرس نیز می‌تواند توسط قدرت‌های جادویی گرز وسوسه شود. در واقعیت، معلوم شد که مقصر سالپتر بوده‌است که آرزو داشته قدرت را سرنگون کند و به سلطنت برسد. او ابتدا دی آمبروسیس را به دزدیدن ثروت سلطنتی متهم کرد و لئونسه را زندانی کرد؛ سپس، هنگامی که آلمرینا و تونیو شروع به تحقیق می‌کنند، سالپتر آنها را به یک سالن قمار می‌فرستد، و سپس به هشدار لئونسه می‌رود. دومی پسرش را مست و
و سپس به هشدار لئونسه می‌رود. دومی پسرش را مست و قمار می‌بیند و او را زندانی می‌کند، از این رفتار او برخلاف قانون اخلاقی خرس‌ها ناامید است. دی آمبروسیس و تونیو مقاصد سالت پتر را درک می‌کنند و با کمک آلمرینا، مارپنتون ماری، یک هیولای دریایی را که زندان را ویران می‌کند و به پادشاهی حمله می‌کند احضار می‌کنند. لئونس خوشحال است که بار دیگر با مبارزه با هیولا شجاعت خود را ثابت می‌کند و برای خنثی کردن آن یک لشکرکشی را برنامه‌ریزی می‌کند، در حالی که سالپتر که در پادشاهی باقی مانده‌است می‌خواهد با استفاده از جادو
باقی مانده‌است می‌خواهد با استفاده از جادو پادشاه را بکشد. تونیو و آلمرینا برای کمک به لئونس سوار می‌شوند، در حالی که دی آمبروسیس موفق می‌شود سالت پتر را بزند و عصای جادویی را بازیابی کند؛ بنابراین او به تونیو کمک می‌کند تا با هیولا مبارزه کند، اما لئونس به شدت زخمی می‌شود. پادشاه در بستر مرگ خود خوشحال است زیرا دید که پسرش وفاداری و قدرت یک خرس واقعی را نشان می‌دهد؛ با این حال، او همچنین می‌فهمد که خرس‌ها نمی‌توانند دور از کوه و جنگل زندگی کنند و می‌خواهد مردمش به زیستگاه طبیعی خود برگردند. تونیو، آلمرینا
به زیستگاه طبیعی خود برگردند. تونیو، آلمرینا و دی آمبروسیس با یکدیگر خداحافظی می‌کنند و خرس‌ها خود را در طبیعت پیدا می‌کنند. گدئون از پایان داستان راضی نیست؛ خرس پیر توضیح می‌دهد که در واقع پایان دیگری برای این داستان وجود دارد، که او فقط برای المرینا فاش می‌کند. این دو قصه گو غار را ترک کرده و مسیر خود را ادامه داده و خرس پیر را برای خواب زمستانی رها می‌کنند؛ گدئون فرض می‌کند خرس قدیمی Tonio است، اما آلمرینا راز را فاش نمی‌کند و بنابراین تنها کسی باقی می‌ماند که می‌داند حمله تندرو خرس در سیسیل چگونه پایان
که می‌داند حمله تندرو خرس در سیسیل چگونه پایان می‌یابد. طراحی فیلم. ایده ساخت این پروژه به سال ۲۰۰۸ برمی‌گردد، زمانی که تهیه‌کننده اثر با کارگردان لورنتسو ماتوتی تماس گرفت تا با او کار کند و در مورد تمایلش برای اقتباس از اثر دینو بوتزاتی یعنی داستان "یورش معروف سیسیل توسط خرس‌ها" گفت. حقوق این اثر توسط بیوه دینو بوتزاتی، المرینا بوتزاتی اعطا شد. خروجی. اکران اثر در جشنواره. اولین تصاویر از این اثر در ژوئن ۲۰۱۸ در جشنواره بین‌المللی فیلم انیمیشن انسی ارائه شد و بازخورد زیادی ایجاد کرد. این فیلم بلند بخشی از