payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آرچی چارلز ویلیامز خواننده‌ای است که در فصل ۱۵ مسابقهٔ "امریکاز گات تلنت" شرکت کرد. او به اشتباه ۳۷ سال به زندان محکوم شده بود که نهایتاً پس از اثبات بی‌گناهی در ۲۱ مارس ۲۰۱۹ آزاد شد. حکم زندان اشتباه. ویلیامز اهل بتن‌روژ، لوئیزیانا است. او چهار ماه قبل از ۲۱ آوریل ۱۹۸۳، در پروندهٔ تجاوز جنسی و اقدام به قتل محکوم شد. ویلیامز در آن زمان ۲۲ ساله بود و بدون امکان آزادی مشروط در زندان کیفری ایالت لوئیزیانا در شهر آنگولا به حبس ابد محکوم شد. "پروژهٔ بی‌گناهی" برای دستیابی به شواهدی که بتواند بی‌گناهی او را اثبات
دستیابی به شواهدی که بتواند بی‌گناهی او را اثبات کند دهه‌ها جنگید. در ۲۱ مارس ۲۰۱۹، پس از آنکه قاضی دستور بازنگری در اثرانگشت‌ ودی ان ای پیدا شده در صحنه را داد، ویلیامز بی‌گناه شناخته و از زندان آزاد شد. مسابقهٔ امریکاز گات تلنت. ویلیامز برای اولین اجرای خود در "امریکاز گات تلنت" در تاریخ ۲۶ مه ۲۰۲۰، آهنگ " Don’t Don't Sun Sun Go Down on Me " از التون جان را خواند. هر چهار قاضی به او رأی مثبت دادند تااو به مرحلهٔ بعدی برود او مورد تشویق ایستادهٔ حضّار و داوران قرار گرفت. التون جان گفت که این اجرا او را تا
قرار گرفت. التون جان گفت که این اجرا او را تا حد اشک تحت تأثیر قرار داد. در نتیجهٔ داستان ویلیامز، سایمون کاول، تهیه‌کننده و داور مسابقه، به عنوان سفیر به "پروژهٔ بی گناهی" پیوست. ویلیامز در مرحله نیمه نهایی ترانهٔ «پرواز بدون بال» اثر وست‌لایف را خواند. او همراه با چهار اجراکنندهٔ دیگر راهی فینال شد.
این مقاله فهرستی از سیاست‌های اسناد هویتی کشورها است . یک سند هویتی ملی (به انگلیسی ""ID", "ID card", "identity card", "IC", "citizen card" or ") یا کارت گذرنامه(به انگلیسی passport card) یک کارت شناسایی عکسدار است که می‌تواند حداقل در داخل کشور به عنوان کارت شناسایی استفاده شود و توسط یک مرجع رسمی صادر شده است. گواهی‌نامه‌های رانندگی و سایر کارتهای صادره از طرف دولتهای محلی که نشانگر مجوزهای خاصی است ، در اینجا به عنوان کارتهای شناسایی ملی شمرده نمی‌شوند. در نتیجه به عنوان مثال ، با این معیار ، گواهینامه
در نتیجه به عنوان مثال ، با این معیار ، گواهینامه رانندگی ایالات متحده مستثنی شده است ، زیرا این مجوزها توسط دولتهای محلی (ایالتی) صادر می‌شوند (گرچه این کارت‌های هویتی کم و بیش به عنوان ابزار شناسایی در سراسر کشور مورد نیاز هستند). خط مشی کارت شناسایی کشورها. کشورهایی که دارای کارت شناسایی اجباری هستند. مطابق با تحقیق منتشره سال ۱۹۹۶ توسط پرایویسی اینترنشنال ، حدود ۱۰۰ کشور قوانینی را تصویب کرده اند که کارت هویتی را اجباری کرده است. ☃☃ در این کشورها ، کارت در صورت درخواست توسط کارمندان مجاز این کارت باید
در صورت درخواست توسط کارمندان مجاز این کارت باید نشان داده شود. در برخی از کشورها روش های دیگر اثبات هوت ،، مانند گواهینامه رانندگی قابل قبول است. پرایویسی اینترنشنال گفت که "تقریباً هیچ کشوری در کامن لا کارت ندارد". یک استثنای مشهود هنگ‌کنگ است. کشورهایی که کارت شناسایی ندارند. اینها کشورهایی هستند که مقامات رسمی هیچ کارت شناسایی صادر نمی‌کنند. در صورت نیاز به شناسایی ، مانند گذرنامه ، کارت شناسایی که توسط بانک ها و غیره صادر می‌شود ، یا کارت هایی که عمدتاً کارت شناسایی نیستند مانند گواهینامه رانندگی می
کارت شناسایی نیستند مانند گواهینامه رانندگی می توانند استفاده شوند. اکثر کشورهایی که در این صفحه به‌طور کامل ذکر نشده اند ، کارت شناسایی ملی ندارند.
گایکوکو بوگیو مقام‌های امور خارجه بودند که در اواخر دوره ادو توسط شوگون شوگون‌سالاری توکوگاوا منصوب شده بودند تا بر روابط تجاری و دیپلماتیک با کشورهای خارجی نظارت کنند. در اصل این ایجاد یک وزارت امور خارجه ژاپن پس از دوره طولانی سیاست انزواطلبی ژاپن (ساکوکو) بود. بررسی اجمالی. سیستم شوگون‌سالاری توکوگاوا برای مسئول امور خارجه، در ۸ ژوئیه ۱۸۵۸ (سال پنجم آنسی) به منظور مقابله با وضعیت دیپلماتیک جدید که در پایان دوره ادو به دلیل خواسته‌های قدرت‌های غربی برای باز کردن کشور ایجاد شد، تأسیس شد. در سال ۱۸۵۸ (آنسی
کردن کشور ایجاد شد، تأسیس شد. در سال ۱۸۵۸ (آنسی ۵)، مذاکرات مربوط به پیمان مودت و تجارت بین ایالات متحده و ژاپن با حضور اینوئه کیونائو و ایواسه تاداناری ، که روسای دفتر دفاع ساحلی بودند، به عنوان نمایندگان تام‌الاختیار برگزار شد. پس از انعقاد پیمان، دفتر دفاع ساحلی منحل و دفتر قاضی امور خارجه، سازمانی متخصص در دیپلماسی، جایگزین آن شد که اینوئه، ایواسه و پنج نفر دیگر به آن منصوب شدند. وظایف اصلی آنها امور عملی مانند مذاکرات خارجی بود. تعداد اعضا نامحدود بود و در یک زمان آنها به عنوان دفتر قاضی کاناگاوا نیز
و در یک زمان آنها به عنوان دفتر قاضی کاناگاوا نیز خدمت می‌کردند. مافوق آنها روجو بود، اما در سال ۱۸۶۷ یک سوبوگیو امور خارجه (با رتبه واکادوشیوری) برای نظارت بر این امر تأسیس شد. این دفتر در سال ۱۸۶۸ منحل شد. حقوق رسمی ۲۰۰۰ ککو، حقوق سالانه ۲۰۰ ریو و رتبه آن بالاتر از قاضی کشورهای دوردست بود. سمت‌هایی مانند مدیر ارشد، و پاسبان داشت و قاضی و زیردستان او اداره‌ای به نام «اداره امور خارجه» را تشکیل می‌دادند. علاوه بر این، سازمان مهمی به نام «شوکان-گاکاری» (اداره نامه‌ها) متشکل از افراد برجسته «اداره امور
(اداره نامه‌ها) متشکل از افراد برجسته «اداره امور خارجه» وجود داشت که در آن سمت‌هایی مانند مدیر ارشد، نماینده ارتباطات، مترجم و نماینده کتاب‌ها قرار داشتند و آنها مسئول ترجمه اسناد از کشورهای خارجی، تهیه پیش‌نویس پیشنهادها برای مذاکرات با کشورهای خارجی و تهیه پیش‌نویس اسناد برای ارسال به کشورهای خارجی بودند. در اواخر دوره باکوماتسو یا اواخر دوره ادو، در ۲۹ ژوئن ۱۸۶۷ (سال سوم کیئو)، زمانی که گایکوکو سو بوگیو (مدیر کل امور خارجه) به تازگی تأسیس شد، این سازمان جدید فرماندهی این سمت را بر عهده گرفت، اما سال
جدید فرماندهی این سمت را بر عهده گرفت، اما سال بعد با سقوط شوگون‌سالاری توکوگاوا لغو شد.
هایبوتسو کیشاکو به معنای «لغو بوداگرایی در ژاپن» و ویران کردن گوتاما بودا، اصطلاحی است که بیانگر جریان فکری مستمر در تاریخ ژاپن که طرفدار اخراج آیین بودایی از ژاپن است. این اصطلاح همچنین نشان دهنده یک حرکت وقایع تاریخی خاص مبتنی بر این ایدئولوژی است که، در طی اصلاحات میجی، باعث تخریب معابد، تصاویر و متون بودایی و بازگشت اجباری به زندگی دنیوی راهبان بودایی شد. این یک اصطلاح چهار کاراکتر است. هایبوتسو کیشاکو در تاریخ. نمونه اولیه «هایبوتسو کیشاکو» سیاست‌های خاندان مونونوبه آزار و اذیت بوداییان در زمان ورود
خاندان مونونوبه آزار و اذیت بوداییان در زمان ورود اولیه بودیسم به ژاپن در دوره کوفون است. خاندان مونونوبه با گسترش بودیسم نه به دلایل مذهبی، بلکه بیشتر به دلیل ملی‌گرایی و بیگانه هراسی مخالف بودند. خاندان ناکاتومی، اجداد خاندان فوجیوارا، متحدان خاندان مونونوبه در مخالفت آنها با بودیسم بودند. مثال دیگر، سیاست‌های بسته شدن معبد و خلع سلاح راهبان قلمرو اوکایاما، قلمرو آیزو و قلمرو میتو است که به دلایل سیاسی و اقتصادی و نه مذهبی در دوران اولیه مدرن اتخاذ شد. تفکر ضد بودایی. شکل دوره میجی "haibutsu kishaku"، بر
ضد بودایی. شکل دوره میجی "haibutsu kishaku"، بر اساس کوکوگاکو و شینتومرکزی، در عوض با تمایل به تمایز بین بودیسم خارجی و شینتو صرفاً ژاپنی دیکته شد. هایبوتسو کیشاکو در دوران مرمت میجی. «هایبوتسو کیشاکو» در دوران اصلاحات میجی، مشهورترین نمونه این پدیده، رویدادی بود که با سیاست رسمی جدایی شینتو و بودیسم (یا "شینبوتسو بونری") آغاز شد که پس از سال ۱۸۶۸ آسیب زیادی به بودیسم در ژاپن وارد کرد. تخریب اموال بودایی در مقیاس وسیع در سراسر کشور رخ داد. به عنوان مثال، کوفوکو-جی در نارا به شدت آسیب دید. معبد، که اکنون یک
در نارا به شدت آسیب دید. معبد، که اکنون یک گنجینه ملی (ژاپن) است، با تمام قدرت توسط این جنبش مورد اصابت قرار گرفت. زمین معبد تخریب شد، کاهنان مجبور به تبدیل شدن به کاهنان شینتو شدند، دیوارها تخریب شدند، درختان کاشته شدند و این منطقه به بخشی از یکی از پارک‌های شهر تبدیل شد. شورش‌های ضد بودایی باعث آسیب به تمام معابد بزرگ شد. شهر. خشونت به‌طور دائم بر تمام مناطق کشور سایه افکنده بود. بین سال‌های ۱۸۷۲ تا ۱۸۷۴، ۱۸ هزار معبد ریشه‌کن شدند و شاید همین تعداد نیز از سال ۱۸۶۸ تا ۱۸۷۲. مارتین کالکات، ژاپن‌شناس، معتقد
سال ۱۸۶۸ تا ۱۸۷۲. مارتین کالکات، ژاپن‌شناس، معتقد است که بودیسم ژاپنی در آستانه ریشه‌کنی کامل بود. خشونت اخیراً خشم فروخورده مردمی را نسبت به بودایی‌ها که قرن‌ها به دلیل اتحاد نزدیک آنها با شوگون‌سالاری توکوگاوا در سیستم دانکا شکل می‌گرفت، از بین برده بود، اتحادی که دین از آن سود فراوانی برده بود. اگرچه فلسفه رسمی شوگون دینی نئوکنفوسیونیسم بود، بودیسم در نتیجه مسیحیت در ژاپن توکوگاوا به بخشی جدایی ناپذیر از دولت تبدیل شده بود. برای جلوگیری از انتشار مسیحیت، آنها سیستم «دانکا» را معرفی کرده بودند که
مسیحیت، آنها سیستم «دانکا» را معرفی کرده بودند که خانواده‌ها را موظف می‌کرد خود را به یک معبد بودایی وابسته کنند و در عوض، این گواهی می‌داد که آنها مسیحی نیستند. بدون این گواهی، زندگی عادی در توکوگاوا ژاپن غیرممکن بود. به همین دلیل، معابد می‌توانستند و اغلب از اعضای کلیسا اخاذی می‌کردند. مراسم تدفین بودایی بودایی در توکوگاوا ژاپن). آرشیو اینترنت. معبد وابسته به آنها. از آنجا که حدود ۱۰۰٬۰۰۰ معبد در کشوری با ۳۰ میلیون نفر جمعیت وجود داشت، به‌طور متوسط ۳۰۰ نفر باید از یک معبد حمایت می‌کردند، بنابراین بار
نفر باید از یک معبد حمایت می‌کردند، بنابراین بار قابل توجهی بود. بودیسم، به عنوان یک نهاد، منافعی در نظام شوگون‌سالاری داشت و بنابراین هدف همه طرف‌هایی قرار گرفت که برای سقوط شوگون‌سالاری تلاش می‌کردند. انگیزه‌های سیاسی و اقتصادی مشخصی نیز وجود داشت، به این صورت که حکومت‌های محلی می‌خواستند امور مالی عمومی را با هزینه بوداییان احیا کنند و «شینبوتسو بونری» بهانه‌ای برای تصاحب زمین‌های بوداییان فراهم کرد. تخمین زده می‌شود که در طول این آشوب فاجعه‌بار ضد بودایی در سراسر کشور، ۴۰٬۰۰۰ معبد بودایی در ژاپن ویران
در سراسر کشور، ۴۰٬۰۰۰ معبد بودایی در ژاپن ویران شدند و در مکان‌های خاصی درصد معابد بودایی تخریب شده به ۸۰٪ رسید. تخمین تعداد معابد بسته شده در طول آشفتگی دشوار است، زیرا به نظر می‌رسد که بسیاری از آنها صرفاً به این دلیل ناپدید شدند که مقامات بودایی، با سوءاستفاده از سقوط توکوگاوا، سعی در ساده‌سازی سیستم و حذف موارد زائد داشتند. در دوران شوگون‌سالاری، کسب اجازه برای باز یا بسته کردن یک معبد آسان نبود. با این حال، ناپدید شدن کامل معابد بودایی از مناطقی مانند قلمرو ساتسوما در واقع به دلیل «هایبوتسو کیشاکو»
قلمرو ساتسوما در واقع به دلیل «هایبوتسو کیشاکو» بود.
یک هم‌اندیشی دربارهٔ ترانه عامه‌پسند () یک کارتون مخصوص با ساخت استودیو انیمیشن والت دیزنی در سال ۱۹۶۲ میلادی است. این فیلم شامل ترانه‌هایی است که توسط برادران شرمن با تنظیم موسیقی توسط توتی کاماراتا ضبط شده است. این فیلم برای جایزه اسکار بهترین بهترین پویانمایی کوتاه نامزد دریافت جایزه بود.
آشوب کاننو ، یک جنگ داخلی بود که به علت خصومت بین شوگون آشیکاگا تاکائوجی و برادرش، آشی‌کاگا تادایوشی ایجاد شد و موجب و ضعف شوگون‌سالاری آشیکاگا در اوایل تأسیس آن شد. تناقض‌های سیاست تقسیم اقتدار شوگون (حکومت دوگانه) بین برادران آشیکاگا تاکائوجی و آشی‌کاگا تادایوشی علت اصلی این اغتشاش بود. اقدام‌های رادیکال کو نو مورونائو که توانایی گروه سامورایی جدید برای سرنگونی سیستم قدیمی را تأیید کرد، این تناقض را بیشتر تشدید کرد. این نام را به این دلیل گرفت که نام دوران دربار شمالی در این دوره کاننو (زمان دوره ۵۲–۱۳۵۰)
دربار شمالی در این دوره کاننو (زمان دوره ۵۲–۱۳۵۰) بود. دلیل. آشیکاگا تاکائوجی و آشی‌کاگا تادایوشی دو برادر بودند که از یک مادر به فاصله یک سال به دنیا آمدند. این دو برادر به یکدیگر کمک کردند تا ارتش امپراتور گو-دایگو را شکست دهند و شوگون‌سالاری آشیکاگا را تأسیس کنند، اما شخصیت آنها بسیار متفاوت بود. این رابطه بین دو برادر به عنوان «دولت دو سر» توصیف می‌شود. تاکائوجی عمل اعطای قلمرو به عنوان پاداش به سامورایی‌هایی که به کارهای شایستگی دست یافته‌اند، را بر عهده داشت. این نقش رفتار ترجیحی با فرماندهان نظامی
داشت. این نقش رفتار ترجیحی با فرماندهان نظامی تحت امر آنها و ایجاد نظم جدید را ایجاب می‌کرد. تادایوشی، که مسئول دعاوی و دادگاه بود، اغلب به دعاوی حقوقی مربوط به اربابان فئودالی رسیدگی می‌کرد که املاک و منافع اقتصادی آنها توسط سامورایی‌ها تصرف شده بود. تادایوشی دولت شیکن دوره کاماکورا را آرمانی کرد و سیستم دادگاهی مانند هیکیتسوکه را تقویت کرد و سیستم‌های سنتی را تأسیس کرد. او با هدف حفظ نظم، برخی از وظایف قضاوت را به دادگاه امپراتوری واگذار کرد و در نتیجه، محافظه کار بود و نقش حفظ حقوق و منافع موجود اشراف
محافظه کار بود و نقش حفظ حقوق و منافع موجود اشراف دربار، معابد و زیارتگاه‌ها، همراه با گوکه‌نینهای قدرتمند را داشت. از سوی دیگر، بسیاری از سامورایی‌هایی که در کنار شوگون بودند، از حق طبیعی دریافت پاداش برای بهره‌برداری‌های نظامی خود برخوردار بودند. کو نو مورونائو، شیتسوجی معاون شوگون آشیکاگا تاکائوجی بود و رهبری این سپاه سامورایی را در مبارزه با دربار جنوبی بر عهده داشت. در جنگ علیه شوگون‌سالاری کاماکورا و دولت کنمو، کو نو مورونائو از ارباب خود تاکائوجی پیروی کرد و در مکان‌های مختلف جنگید و دستاوردهای
پیروی کرد و در مکان‌های مختلف جنگید و دستاوردهای نظامی بسیاری داشت. پس از تأسیس حکومت شوگون سالاری، او به عنوان معاون شوگون اقتدار زیادی داشت. کو نو مورونائو اصلاح طلب بود و بدون اینکه به ارزش‌های تثبیت شده مقید باشد علیه اقتدار تادایوشی شورش کرد و به تدریج با تادایوشی در تلاش برای بازگرداندن نظم دوره شوگون‌سالاری کاماکورا بود، وارد درگیری شد. بررسی اجمالی. درگیری داخلی در شوگون‌سالاری موروماچی که از ۱۳۴۹ (سال چهارم شوهی (دوره) در دربار جنوبی، سال یکم کاننو در دربار شمالی) تا ۱۳۵۲ (سال هفتم شوهی، سال اول
در دربار شمالی) تا ۱۳۵۲ (سال هفتم شوهی، سال اول بونوا) در دوره نانبوکوچو ادامه یافت. اداره سیستم سیاسی در دوران اولیه شوگون سالاری آشیکاگا برعهده آشیکاگا تاکائوجی و برادرش، آشی‌کاگا تادایوشی بود. ملازم تاکائوجی، کو نو مورونائو، با گسترش اقتدار تادایوشی مخالفت کرد و درگیری بین آن دو در حدود سال ۱۳۴۲ ظاهر شد، اما این به این دلیل بود که ابتدا تاکائوجی شخصاً اعطای گوئون (تقسیم جوایز و غنایم)، انتصاب و عزل شوگو را که مربوط به مبانی نظام فئودالی بود، انجام می‌داد و به تدریج اختیاراتی مانند اهدای زمین، محاکمه در
و به تدریج اختیاراتی مانند اهدای زمین، محاکمه در مورد زمین و بسیج را به تادایوشی سپرد. تادایوشی تمایل داشت از حقوق و منافع اشراف دربار، معابد و زیارتگاه‌ها در سمت خود به عنوان قاضی اختلاف و دعوا محافظت کند، در حالی که کو نو مورونائو، که قدرت واقعی اونشوگاتا (مسئول اهدای زمین و پاداش) را کنترل می‌کرد. با سیاست‌های تادایوشی مخالفت می‌کرد تا به خواسته‌های طبقه کوکوجین (اربابان محلی) برای تصاحب قلمرو پاسخ دهد. این درگیری در راس شوگون‌سالاری باعث شد که ژنرال‌های شوگون و حامیان تازه ظهور شوگون‌سالاری که منافع
شوگون و حامیان تازه ظهور شوگون‌سالاری که منافع پیچیده‌ای داشتند، به دو اردوگاه تقسیم شوند، اما، به‌طور کلی، عمدتاً به دلیل این واقعیت بود که بسیاری از حامیان در مناطق دور تازه ظاهر شده بودند. به‌طور کلی، می‌توان گفت که بسیاری از فرمانداران مناطق دور تازه ظهور و مردم استان‌های کوچک و متوسط نزدیک منطقه کینای از کو نو مورونائو حمایت می‌کردند، در حالی که فرمانداران قدرتمند خاندان آشیکاگا، طبقه رسمی شوگون و خانواده‌های حاکم سنتی در توگوکو و کیوشو به حمایت از تادایوشی تمایل داشتند. مرحله اول. در سال ۱۳۴۷ (سال
تمایل داشتند. مرحله اول. در سال ۱۳۴۷ (سال دوم شوهی، سال سوم جووا (دوره))، ارتش دربار جنوبی به رهبری کوسونوکی ماساتسورا ارتشی را در ولایت کاواچی تشکیل داد و هواداران تادایوشی، هوسوکاوا آکیوجی و هاتاکه‌یاما کونیکیو را شکست داد، اما کو نو مورونائو خود ارتش شوگون‌سالاری را رهبری کرد و ماسایوکی را شکست داد. یوشینو را مورد هجوم قرار داد و زیارتگاه آن را به آتش کشید. برای مقابله با کو نو مورونائو که در نتیجه این جنگ ناگهان قدرتمندتر شده بود، در آوریل ۱۳۴۹، تادایوشی پسر خوانده خود آشیکاگا تادافویو را به نام ناگاتو
پسر خوانده خود آشیکاگا تادافویو را به نام ناگاتو تاندای به منطقه چوگوکو فرستاد و سپس همراه با دستیاران نزدیکش اوئه‌تسوگی شیگه‌یوشی و هاتاکه‌یاما تادامونه، برای سرنگونی کو نو مورونائو نقشه کشیدند. با این حال، در همان سال، مورونائو با ارتش خود، شوگون سالاری را محاصره کرد، به تاکائوجی نزدیک شد و تادایوشی را مجبور به بازنشستگی کرد، اوئه‌تسوگی شیگه‌یوشی و هاتاکه‌یاما نائومونه را تبعید کرد و کشت، و تاکائوجی را تشویق کرد تا پسر ارشدش آشیکاگا یوشی‌آکیرا را از کاماکورا احضار کند تا در امور سیاسی شرکت کند. آشیکاگا
احضار کند تا در امور سیاسی شرکت کند. آشیکاگا تادافویو برای حمایت از پدر خوانده‌اش، تادایوشی، ارتشی تشکیل داد و برای گسترش قدرت خود به کیوشو نقل مکان کرد، بنابراین در سال ۱۳۵۰ (سال پنجم شوهی (دوره) در دربار جنوبی، سال یکم کاننو در دربار شمالی)، تاکائوجی شخصاً کو نو مورونائو و افرادش را برای تعقیب آشیکاگا تادافویو هدایت کرد. بلافاصله قبل از این، تادایوشی به ولایت کاواچی گریخت و ارتشی را با حمایت هاتاکه‌یاما کونیکیو، هوسوکاوا کیوجی و دیگران تشکیل داد و درگیری بین دو طرف در نهایت به نبرد بین برادران تاکائوجی و
دو طرف در نهایت به نبرد بین برادران تاکائوجی و تادایوشی تبدیل شد. مرحله دوم، پیروزی تادایوشی. جنگ به سرعت در سطح کشور گسترش یافت، اما به دو مرحله تقسیم شد. مرحله اول در حالی اتفاق افتاد که طرفداران آشی‌کاگا تادایوشی در حال صعود بودند. در بخش غربی ژاپن، آشیکاگا تادافویو توسط خاندان شونی حمایت شد و در منطقه کانتو، اوئه‌تسوگی نوری‌آکی ، برادرزاده فویو تاکاشی را شکست داد. در منطقه کینای نیز، در سال نوی ۱۳۵۱ (شوهی ۶، کانو ۲)، اعضای گروه تادایوشی، از جمله مومونوی تاداتسونه (桃井直常)، شیبا تاکاتسونه (斯波高経) و کیرا
تاداتسونه (桃井直常)، شیبا تاکاتسونه (斯波高経) و کیرا میتسوسادا (吉良満貞)، یوشی‌آکیرا را بیرون راندند و کیوتو را اشغال کردند و در فوریه، ارتش تادایوشی. ولایت ستسو را اشغال کرد. او ارتش تاکائوجی را در نبرد اوچیده‌هاما (دوره نانبوکوچو) شکست داد. تاکائوجی به تادایوشی پیشنهاد صلح داد و به کیوتو بازگشت، اما کو نو مورونائو و خانواده اش توسط اوئه‌تسوگی شیگه‌نوری، پسر خوانده اوئه‌تسوگی شیگه‌یوشی، و دیگران مورد حمله قرار گرفتند و کشته شدند. مرحله سوم، پیروزی تاکائوجی. سیاست شوگونی تحت رهبری تادایوشی از سر گرفته شد، اما با
شوگونی تحت رهبری تادایوشی از سر گرفته شد، اما با تکرار سیاست حفاظت از اشراف دربار، معابد و زیارتگاه‌ها، مانند صدور قوانینی برای توقف تصرف قلمرو از معابد و زیارتگاه‌ها و مجازات تأخیر در فرستادگان، فرماندهان نظامی طبقه شوگو که با تقاضاهای شدید طبقه کوکوجین برای تصاحب قلمرو مواجه بودند، یکی پس از دیگری تادایوشی را ترک کردند و برخی از فرماندهان نظامی شوگو، که عمدتاً در منطقه کانتو و منطقه هوکوریکو مستقر بودند، هوادار تادایوشی باقی ماندند. تادایوشی در ماه ژوئیه از امور سیاسی استعفا داد، اما در ماه اوت، زمانی که
امور سیاسی استعفا داد، اما در ماه اوت، زمانی که تاکائوجی و پسرش یوشی آکیرا به بهانه دستگیری دشمنان در شرق و غرب پیشروی کردند، تادایوشی از ترس حمله به همراه هاتاکه‌یاما کونیکیو، شیبا تاکاتسونه، مومونوی تاداتسونه به ولایت ایچیزن فرار کرد. نیروهای تادایوشی با نیروهای تاکائوجی تعقیب کننده در ولایت اومی جنگیدند که منجر به جنگ دوم شد، اما این بار گروه تاکائوجی دست برتر را داشت. تاکائوجی و تادایوشی در معبد کوفوکو-جی در اومی ملاقات کردند، اما صلح حاصل نشد، و هاتاکه‌یاما کونیکیو، تاکاتسونه و دیگران نیز به دست
کونیکیو، تاکاتسونه و دیگران نیز به دست تاکائوجی افتادند و اسیر شدند. تنها حامیان تادایوشی، مومونوی تاداتسونه، اوئه‌تسوگی نوری‌آکی و گروه پسر خوانده اش آشیکاگا تادافویو از چوگوکو و کیوشو بودند. تادایوشی از طریق منطقه هوکوریکو به کانتو گریخت و اوئه‌تسوگی نوری‌آکی را دنبال کرد. تاکائوجی نزد امپراتور گو-موراکامی از دربار جنوبی رفت و دستور دستگیری تادایوشی را دریافت کرد و در ماه نوامبر با سپردن امور سیاسی استان‌های کینای و غرب به پسرش یوشی‌آکیرا، به سمت توکایدو پیشروی کرد و ارتش تادایوشی را در هایاکاواجیری در
پیشروی کرد و ارتش تادایوشی را در هایاکاواجیری در هاکونه شکست داد. در سال جدید ۱۳۵۲، و تادایوشی پس از رسیدن به کاماکورا، به‌طور ناگهانی در فوریه درگذشت. منابع تاریخی مانند تایهیکی و متون دیگر می‌گویند که او با سم کشته شده است. اگرچه قیام با پیروزی تاکائوجی به پایان رسید، اما بازسازی قدرت تقسیم شده شوگون‌سالاری که تأثیر آن بر تشدید جنگ داخلی بین دربار شمالی و جنوبی و افزایش عمر دربار جنوب بود، آسان نبود. در فوریه ۱۳۵۲، ارتش جنوبی به یکباره در مناطق کینای و منطقه کانتو قیام کرد و به‌طور موقت کیوتو در منطقه
منطقه کانتو قیام کرد و به‌طور موقت کیوتو در منطقه کینای را اشغال کرد و امپراتور، امپراتوران بازنشسته و ولیعهد دربار شمالی را از بین برد و در منطقه کانتو را نیز به دربار جنوبی اضافه کرد. اوئه‌تسوگی نوری‌یوشی و به‌طور موقت تاکائوجی را اداره کردند و کاماکورا را اشغال کردند. علاوه بر این، در کیوشو، شاهزاده امپراتوری که به شوگونی نیز از طرف دربار جنوبی منصوب شده بود، شاهزاده اوکی‌یوشی مورد حمایت خاندان کیکوچی قرار گرفت و نفوذ خود را گسترش داد. آشیکاگا تادافویو تسلیم دربار جنوبی شد و سپس به منطقه چوگوکو نقل مکان
دربار جنوبی شد و سپس به منطقه چوگوکو نقل مکان کرد و نیروهای دربار جنوبی در کینای، مومونوی تاداتسونه در منطقه هوکوریکو و یامانا توکیئوجی را که از دولت مرکزی شوگون‌سالاری بیگانه شده بودند به جبهه نبرد خود اضافه کرد و تا سال ۱۳۵۵ دو بار جنگید (سال دهم شوهی (دوره)، سال چهارم دوره بوننا) کیوتو را اشغال کرد. تشدید این جنگ داخلی، شوگون‌سالاری را به شدت از نیاز به تقویت کنترل خود بر طبقه کوکوجین و تقویت اقتدار خود برای محافظت از آنها آگاه کرد و از سرکوب قیام‌های کوکوجین‌ها به استفاده از آنها به عنوان یک نیروی
کوکوجین‌ها به استفاده از آنها به عنوان یک نیروی نظامی روی آورد. اقدامات متقابلی ابداع شد، مانند پاسخ دادن فعالانه به خواسته‌های سرزمینی طبقه کوکوجین از طریق انتشار قانون هانزی (半済 اشاره به این واقعیت دارد که باکوفو موروماچی به شوگو حق دریافت نیمی از مالیات سالانه را از عمارت‌ها و مناطق عمومی اعطا می‌کند. قوانین و مقرراتی که نیمی از پرداخت را مجاز می‌دانند، حکم هانزی یا قانون هانزی نامیده می‌شوند)، اجازه دادن به شوگو برای کنترل قلمرو، و اجازه دادن به کوکوگا (国衙 در سیستم ریتسوریو ژاپن، کوکوگا منطقه ای بود که
در سیستم ریتسوریو ژاپن، کوکوگا منطقه ای بود که دفتر دولتی که در آن کوکوشی مسئول امور دولت محلی بود، در آن قرار داشت. همچنین مواردی وجود دارد که مقام‌های دولتی و مقام‌هایی که در کوکوشی و قلمرو کوکوگا (کوکوگا ریو) کار می‌کنند، «کوکوگا» نامیده می‌شوند) برای کنترل قلمرو. تاکائوجی به تدریج اختیارات را به پسرش یوشی‌آکیرا تفویض کرد و می‌توان گفت که انتقال شوگون‌سالاری از یک دولت دو سر به یک دولت تک سر نیز از تأثیرات آشوب کاننو است. یکی شدن دربار شمالی و جنوبی به‌طور موقت. در دوره شوهی در دوره نانبوکوچو، دربار
موقت. در دوره شوهی در دوره نانبوکوچو، دربار شمالی و جنوبی مدت کوتاهی به‌طور موقت ترکیب شدند که «اتحاد شوهی» (正平一統) نامیده می‌شود. در جریان آشوب کاننو، آشیکاگا تاکائوجی به‌طور موقت از سال ۱۳۵۱ (شوهی (دوره) ۶، سال دوم کانتو) تا سال بعد یک معاهده صلح با دربار جنوبی منعقد کرد تا برادر کوچکترش تادایوشی را دستگیر کند. در نتیجه، امپراتور دربار شمالی به‌طور موقت برکنار شد و نام دوره به نام دوران دربار جنوبی، شوهی، یکسان شد. در بحبوحه رقابت بین شوگون سالاری، دربار شمالی و دربار جنوبی، کشور ا به سه بخش تقسیم شد، اما
و دربار جنوبی، کشور ا به سه بخش تقسیم شد، اما تاکائوجی در ماه اکتبر پشت سر خود را محکم کرد در سال ۱۳۵۱ معاهده صلح با دربار جنوب به منظور دستگیری تادایوشی در شرق کشور منعقد شد و در ماه بعد نام دوران دربار شمالی به نام «کاننو» لغو شد و نام آن از بین رفت. در دوران دربار جنوبی، «شوهی» برای ابراز اطاعت استفاده می‌شد، و امپراتور سوکو و امپراتور دربار شمالی، شاهزاده ایاهیتو (弥仁親王)، عزل شدند. دربار جنوبی به تاکائوجی دستور داد تا تادایوشی را تعقیب و بکشد و تاکائوجی از این دستور پیروی کرد و پسرش یوشیآکیرا را در
از این دستور پیروی کرد و پسرش یوشیآکیرا را در کیوتو رها کرد و برای شکست تادایوشی در فوریه سال بعد به شرق رفت. در این دوره، دربار جنوبی برنامه‌های خاصی برای مصادره قدرت انجام داد. یوشی‌آکیرا از مصادره گنجینه‌های مقدسی که دربار شمالی در اختیار داشت به‌عنوان «گنجینه‌های کاذب» دست برداشت و رتبه‌ها و قلمروهای رسمی را به سال ۱۳۳۶ (سال یکم انگن، سال سوم کنمو)، بازگرداند. با وجود اینکه او از این شرایط ناراضی بود و سعی در مذاکره داشت، دربار جنوبی در فوریه ۱۹۵۲ به زور وارد کیوتو شد و یوشی‌آکیرا را تا ولایت اومی
زور وارد کیوتو شد و یوشی‌آکیرا را تا ولایت اومی تعقیب کرد. در پاسخ، یوشی‌آکیرا بلافاصله نام دوران شوهی (دوره) را کنار گذاشت و دوباره از دوران کاننو استفاده کرد و با ادعای اینکه دربار جنوبی پیمان صلح را شکسته است، ارتش خود را بسیج کرد و کیوتو را در ۱۵ مارس بازپس گرفت. در نتیجه، اتحاد شوهی شکست خورد و ارتش دربار جنوبی دوباره به سمت یوشینو عقب‌نشینی کرد. در آن زمان، سه امپراتور بازنشسته دربار شمالی (امپراتور کوگون، امپراتور کومیو و امپراتور سوکو) و ولیعهد منسوخ شده توسط ارتش به دربار جنوبی برده شدند، بنابراین
شده توسط ارتش به دربار جنوبی برده شدند، بنابراین در سال ۱۳۵۲ میلادی یوشی‌آکیرا برای حفظ دلیل وجود شوگون سالاری، به پسر امپراتور بازنشسته امپراتور کوگون، شاهزاده ایاهیتو (弥仁親王) دستور سلطنت داد و او به عنوان امپراتور گو-کوگین بر تخت نشست و دربار شمالی بازسازی شد و دربار شمالی و جنوبی بار دیگر در کنار هم وجود داشتند.
کنزوی-شی () نمایانگر عدسی برای بررسی و ارزیابی روابط چین و ژاپن در قرون ۷، ۸ و ۹ هستند. ماهیت این تماس‌های دو جانبه به تدریج از تصدیق سیاسی و تشریفاتی تا تبادلات فرهنگی تکامل یافت؛ و این روند همراه با رشد روابط تجاری بود که با گذشت زمان توسعه یافت. بین سالهای ۶۰۷ و ۸۳۸، ژاپن ۱۹ مأموریت به چین فرستاد. دانش هدف اصلی هر مأموریت بود. به عنوان مثال: کاهنان، آیین بودایی چین را مطالعه کردند. مقامات، دولت چین را مطالعه کردند. پزشکان پزشکی چینی را مطالعه کردند. نقاشان دربارهٔ نقاشی چینی تحصیل کردند. تقریباً یک سوم
دربارهٔ نقاشی چینی تحصیل کردند. تقریباً یک سوم کسانی که از ژاپن اعزام شده بودند برای بازگشت به خانه زنده نماندند.
کانتو کوبو یا کانتو گوشو یا کاماکورا کوبو، به معنی قائم مقام شوگون در منطقه کانتو، عنوانی معادل شوگون بود که توسط آشیکاگا موتوئوجی پس از نامزدی او برای ریاست بر کاماکورا-فو (حکمرانان منطقه کاماکورا و ۱۰ ولایت دیگر اطراف در منطقه کانتو در سال ۱۳۴۹ میلادی به وجود آمد. در زمان آغاز شوگون‌سالاری، شوگون‌های خاندان آشیکاگا مجبور شده بود از کاماکورا به کیوتو نقل مکان کند و کاماکورا (کاماکورا، کاناگاوا) و منطقه کانتو را، به دلیل مشکلات مداومی که برای تحت کنترل نگه داشتن امپراتور و وفاداران داشتند، رها کند. آشیکاگا
امپراتور و وفاداران داشتند، رها کند. آشیکاگا موتوئوجی پس از آن عنوان کانتو کانری را برای مقام معاون و دستیار کانتو کوبو که به خاندان اوئه‌سوگی اختصاص داشت، ارائه کرد.
کاماکورا-فو () به معنای دولت کاماکورا، نهادی بود که توسط شوگون‌سالاری آشیکاگا تأسیس شد، که در پایگاه اصلی آن در کیوتو بود. این نهاد در دوره نانبوکوچو تأسیس شد تا کاماکورا، مقر اصلی شوگون‌سالاری کاماکورای قبلی و ۱۰ ولایت منطقه کانتو که پایگاه آن بودند، را کنترل کند. از سال ۱۳۴۹ تا ۱۴۵۵ دوام داشت. پسر دوم شوگون آشیکاگا تاکائوجی، آشیکاگا موتوئوجی و فرزندانش به مقام سر رسیدند و کاماکورا کوبو (یا کانتو کوبو) نامیده می‌شدند. معاونانی به نام کانری که به‌طور سنتی در میان اعضای خاندان اوئه‌سوگی انتخاب می‌شدند، نیز