payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پدر وی سید محمدرضا انجوی، جانباز جنگ ایران و عراق بود و پاهایش را از زانو به پایین از دست داده بود. او در سال ۱۳۸۱ بر اثر جراحات باقی مانده از جنگ درگذشت. پدر و مادر علیرضا ۲ فرزند دیگر داشتند که معلول جسمی بودند و هردو درگذشتند. کشته شدن. علیرضا انجوی روز ۲۵ آبان ۱۳۹۸ هنگامی که قصد داشت از مغازه‌اش واقع در خیابان دانش شهر صدرا به خانه بازگردد، در میان اعتراضات مردمی نسبت به گرانی بنزین، با اصابت گلوله به پیشانی‌اش جان باخت. نوشین محمودی، مادر علیرضا انجوی، در گفتگو با وب‌سایت رادیو زمانه، نحوهٔ کشته شدن
در گفتگو با وب‌سایت رادیو زمانه، نحوهٔ کشته شدن پسرش را این‌گونه توضیح می‌دهد:«پسرم شنبه رفت سر کار، تا ساعت ۳ باهاش در تماس بودم. زنگ زد گفت راه‌ها بسته شده و همه جا اعتراض هست و می‌خواهد به خانه برگردد، ولی میان شلوغی اعتراضات گیر افتاده. بعدش دیگر هیچ خبری از پسرم نداشتم، فکر می‌کردم گم شده. تا یک هفته هیچ خبری از او نداشتم، از آگاهی به ما می‌گفتند حالش خوب است. بعد از یک هفته با شماره‌اش با من تماس گرفتند، خوشحال شدم فکر کردم خودش است و رفتم که بیارمش، اما جنازه‌اش را نشانم دادند. خودم دیدم، با چشمان
اما جنازه‌اش را نشانم دادند. خودم دیدم، با چشمان خودم دیدم تیر وسط پیشانی‌اش خورده بود…» به مادر علی‌رضا و بستگانش گفته شد: باید مراسم را بدون سروصدا برگزار کنند، علت مرگ را در آگهی ترحیم، مرگ بر اثر حادثه در مسیر برگشتن از کار به منزل ذکر نمایند. پیکر علیرضا انجوی پس از یک هفته به خانواده‌اش تحویل داده شد و در تاریخ ۴ آذر ۱۳۹۸، در آرامستان دینکان واقع در شمال شیراز به خاک سپرده شد.
تیتانوسن پنتاسولفید یک ترکیب آلی حاوی تیتانیوم با فرمول شیمیایی (C5H5)2TiS5 است که معمولاً به صورت Cp2TiS5 نیز نوشته می‌شود. این متالوسن به صورت یک جامد قرمز روشن وجود دارد که در حلال‌های آلی محلول است. منابع. Wikipedia contributors, "Titanocene pentasulfide," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Titanocene_pentasulfide&amp;oldid=897002860 (accessed December 15, 2019).
رشته‌کوه زیردریایی هاوایی-امپراتور () رشته‌کوهی است عمدتاً زیردریایی در اقیانوس آرام است که در هاوایی از سطح دریا بیرون می‌آید. این زنجیره از کوه‌ها از خط‌الرأس هاوایی تشکیل شده‌است، متشکل از زنجیره‌جزایر هاوایی در شمال غربی تا آب‌سنگ مرجانی کوره و کوه‌های زیردریایی امپراتور. این زنجیره از کوه‌ها با هم یک منطقه کوهستانی وسیع شامل جزایر و کوه‌های زیرآبی، صخره‌های مرجانی و پایاب‌ها را تشکیل می‌دهند که به صورت یک خط از جنوب شرقی به شمال غرب در زیر اقیانوس آرام شمالی کشیده شده است. این زنجیره دریایی، دربرگیرنده
کشیده شده است. این زنجیره دریایی، دربرگیرنده بیش از ۸۰ آتشفشان زیردریایی شناسایی‌شده است و حدود ۶٫۲۰۰ کیلومتر از درازگودال آلیوتی در شمال غربی اقیانوس آرام تا کوه زیرآبی لوئیهی، جوانترین آتشفشان در زنجیره، که در حدود ۳۵ کیلومتری جنوب شرق جزیره هاوایی واقع شده، امتداد دارد.
کلاسیکو یک ویژه برنامه اینترنتی فوتبالی بود ، که در تاریخ ۲۴ آذر ۱۳۹۸ در کافه بازار، فیلیمو و نماوا منتشر شد. این ویژه برنامه با تهیه‌کنندگی عادل فردوسی‌پور و مجری‌گری پژمان جمشیدی و با حضور وریا غفوری و علی دایی ( اسطوره فوتبال ایران فوتبال ایران) ژابی آلونسو (اسطوره تیم ملی فوتبال اسپانیا) و استند آپ امیرمهدی ژوله به بحث دربارهٔ ال کلاسیکوی ۲۷ آذر ۱۳۹۸ که یکی از حساس‌ترین ال کلاسیکوها است پرداخت و به استقبال این بازی رفت . حضور هواداران رئال مادرید و بارسلونا نیز از دیگر نکات جذاب این برنامه بود . این
نیز از دیگر نکات جذاب این برنامه بود . این دومین برنامه عادل فردوسی‌پور در شبکه نمایش اینترنتی بود. کلاسیکو در یک رکوردشکنی به اولین برنامه اینترنتی تبدیل شد که تنها در ۲۴ ساعت به ۱٬۸۲۰٬۰۰۰ بیننده دست پیدا کرده‌است، که پس از ۱ هفته به ۲٬۷۲۶٬۰۰۰ بیننده رسید. این برنامه تنها یک قسمت داشت . ویژگی ها. پخش. این برنامه در ۲۴ آذر ۱۳۹۸ و در ساعت ۲۲:۰۰ پخش شد اجرا. اجرای این برنامه به عهده‌ی پژمان جمشیدی فوتبالیست سابق تیم ملی فوتبال ایران و باشگاه فوتبال پرسپولیس بود دربارهٔ برنامه. این برنامه به تهیه کنندگی عادل
دربارهٔ برنامه. این برنامه به تهیه کنندگی عادل فردوسی پور و مجری گری پژمان جمشیدی یک برنامهٔ اینترنتی است که به الکلاسیکو می‌پردازد و سه روز قبل از انجام شدن حساس‌ترین مسابقهٔ جهان پخش شد.
یک مایل در چهار دقیقه (انگلیسی: 4 Minute Mile) یک فیلم سینمایی آمریکایی در ژانر درام محصول سال ۲۰۱۴ میلادی به کارگردانی چارلز-الیویه میشیاد است که توسط جوش کمپبل و جف ون وی نوشته شده‌است و با بازیگری: ریچارد جنکینز، کلی بلاتر، آنالی تیپتون، کیم بیسینگر و کم جیجاندت همراه می‌باشد. خلاصه داستان. یک مربی سابق ورزشی که خودش بخاطر مشکلی که برای پایش پیش آماده و دیگر قادر به دویدن نیست، قصد آموزش جوانی با استعداد را دارد و در نهایت آن جوان، موفق میشود رکورد استاد خودش را هم بزند…
چکش آهنگری، چکش بخار یا چکش هوایی (به آلمانی: Lufthammer) چکش‌هایی هستند که در آهنگری استفاده می‌شوند که منبع انرژی آنها بازوی انسان نیست. در زبان انگلیسی به آنها Power hammer می‌گویند. گاهی به آنها «چکش بادی قالب باز» می‌گویند. از این چکش‌ها از دهه ۱۸۸۰ توسط آهنگران و چاقوسازان استفاده می‌شود. یک چکش بخار معمول از یک چارچوب، یک سندان و یک سنبه رفت و برگشتی دارای یک سرچکش تشکیل می‌شود. قطعه بر روی سندان نگه داشته می‌شود و کلگی به قطعه ضربه می‌زند. چکش بخار توسط رابط‌های مکانیکی و فنرهایی، انرژی پتانسیل را
توسط رابط‌های مکانیکی و فنرهایی، انرژی پتانسیل را در بخار یا هوای فشرده، ذخیره می‌کند.
برایان آ. میلر (به انگلیسی: Brian A. Miller) یک تهیه‌کننده تلویزیون آمریکایی و معاون فعلی رئیس و مدیر کل استودیوی شبکه کارتونی در بوربنک، کالیفرنیا است؛ که این عنوان را در سال ۲۰۰۰ میلادی به عهده گرفت. وی سابقاً معاون رئیس در استودیوی انیمیشن نیکلودئون و معاون رئیس در شرکت هانا-باربرا نیز بوده‌است. زندگی شخصی. میلر از سال ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۲ در دانشگاه ایالتی کالیفرنیا در نورثریج، لس آنجلس تحصیل کرد. وی دارای مدرک لیسانس هنر در رادیو، تلویزیون و فیلم است.
مغز استخوان فیلم درام اجتماعی ایرانی به کارگردانی حمیدرضا قربانی، نویسندگی علی زرنگار و تهیه‌کنندگی حسین پورمحمدی محصول سال ۱۳۹۸ است. پریناز ایزدیار، بابک حمیدیان، نوید پورفرج، بهروز شعیبی، علیرضا میرسالاری و جواد عزتی گروه بازیگران آن را تشکیل می‌دهند. "مغز استخوان" نخستین بار در سی و هشتمین جشنواره فیلم فجر به نمایش درآمد و در ۷ اردیبهشت ۱۴۰۱ اکران عمومی شد. این فیلم در مجامع بین‌المللی مورد توجه قرار گرفت و برای نمایش در جشنواره فیلم ونکوور برگزیده شد. داستان. بهار(پریناز ایزدیار)، پسرش پیام دچار سرطان
بهار(پریناز ایزدیار)، پسرش پیام دچار سرطان شده و دکترها همه راه‌ها را رفته و هیچ راهی برای درمان این بچه غیر از استفاده از بانک خون بند ناف نیافته‌اند و این در حالیست که بهار از همسرش جدا شده و با همسر فعلیش حسین(بابک حمیدیان) زندگی می‌کند. از طرفی پدر پیام(جواد عزتی) به جرم قتل وتجاوز تا یک ماه دیگر اعدام می‌شود. بهار نهایتاً برای به دنیا آوردن بچه جدید مجبور می‌شود علیرغم میل قلبی خود و همسرش از همسرش جدا بشود تا بتواند با پدر پیام ازدواج کند و … بازخورد. هوشنگ گلمکانی عنوان کرد: «یکی از فیلم‌هایی که
هوشنگ گلمکانی عنوان کرد: «یکی از فیلم‌هایی که تماشای آن را توصیه می‌کنم، "مغز استخوان" است. کارگردان آن، پیش از این دستیار اصغر فرهادی بوده و با اینکه تاثیرهای همکاری با فرهادی را در فیلم می‌بینیم، اما مغز استخوان فیلم مستقلی است و هویت فیلمساز را به همراه دارد.» محسن بیگ‌آقا، فیلم و روند آن را پیچیده و هیجان انگیز عنوان کرد و درگیر شدن احساسات مخاطب با کاراکترها را امتیاز این فیلم دانست. علی‌اکبر عبدالعلی‌زاده نوشت: «ساخته حمیدرضا قربانی با طرح یک موضع بغرنج توسط شخصیت زن اول فیلم، داستان یک تصمیم فردی
توسط شخصیت زن اول فیلم، داستان یک تصمیم فردی متأثر از حس مادری و توجیه پذیر براساس همین حس را به چالشی جدی با قانون و شرع بدل می‌کند. فیلم با ظرافت موقعیت‌ها و بن‌بست‌های انسانی و خروجی‌های چند وجهی فیلمنامه را، به همراه تلاش برای عمیق کردن شخصیت‌ها نشان می‌دهد.» همایون اسعدیان از اعضای هیئت انتخاب سی و هشتمین جشنواره فیلم فجر نیز پریناز ایزدیار و پیمان معادی را بهترین بازیگران سی و هشتمین جشنواره فیلم فجر دانست. "مغز استخوان" در بین پنج فیلم برتر آرای مردمی، در جشنواره فیلم فجر قرار گرفت و نظر مخاطبان را
در جشنواره فیلم فجر قرار گرفت و نظر مخاطبان را جلب کرد. این فیلم همچنین به‌طور گسترده در سینماهای اقلیم کردستان نمایش داده شد. حضور در جشنواره‌ها و جوایز. نمایش در جشنواره‌ها. "مغز استخوان" به واسطه تصویر وضعیت انسان در موقعیتی منحصر به فرد، داستانی پرکشش و پرداخت دقیق و عاری از احساسات‌گرایی کارگردان در مجامع مختلف بین‌المللی مورد توجه قرار گرفت و در نهایت، برای نمایش در جشنواره فیلم ونکوور برگزیده شد. این جشنواره یکی از رویدادهای معتبر «غیر رقابتی» در سینمای جهان به حساب می‌آید که ساختار اصلی آن براساس
جهان به حساب می‌آید که ساختار اصلی آن براساس الگوی جشنواره جشنواره‌ها بنا نهاده شده است. "مغز استخوان" همچنین در «جشنواره فیلم‌های ایرانی زوریخ» و «جشنواره فیلم‌های ایرانی بارسلونا» نمایش داده شد و مورد توجه قرار گرفت. سانسور. علی زرنگار (نویسنده) دربارهٔ سانسور بخش‌هایی از فیلم در نشست خبری این فیلم ابراز تاسف کرد و گفت: «من متاسفم که عواملی می‌آیند و اثر را تکه‌پاره می‌کنند، پایان فیلم اسیر «ممیزی» شده و ناگزیر بودیم پایان اثر را تغییر دهیم.» همچنین زرنگار در پاسخ به این سؤال که آیا شما دنبال دور زدن
در پاسخ به این سؤال که آیا شما دنبال دور زدن «قانون قصاص» و نشان دادن «زنای محصنه» در فیلم بودید، گفت: «من قصد نشان دادن زنای محصنه را نداشتم و به دنبال دور زدن قانون هم نیستم، من فقط یک قصه روایت می‌کنم و اینکه برای برخی تصمیم‌ها باید با وجدانمان تصمیم بگیریم.»
سرخرگ بازویی یا شریان براکیال مهم‌ترین سرخرگ خون‌رسان به بازو، ساعد و دست است. این سرخرگ ادامه سرخرگ زیربغلی (آگزیلاری) بوده و در سمت داخلی بازو طی مسیر کرده و مهم‌ترین شاخه آن در بازو سرخرگ عمقی بازو است. این سرخرگ در حفره آرنجی (کوبیتال) به دو شاخه انتهایی به نام‌های سرخرگ زند زبرین (رادیال) و سرخرگ زند زیرین (اولنار) تقسیم می‌شود.
میثم احمدی (زادهٔ ۲۸ آبان ۱۳۷۱ – درگذشتهٔ ۳۰ آبان ۱۳۹۸ در کرج) یکی از کشته‌شدگان اعتراضات آبان ۱۳۹۸ ایران بود. زندگی. میثم احمدی در ۲۸ آبان سال ۱۳۷۱ متولد شد. او در یک مغازهٔ مکانیکی اتومبیل مشغول به کار بود. کشته شدن. سمیه شیردل، نامزد میثم احمدی در این مورد گفت: میثم روز ۲۵ آبان زمانی که از محل کارش به خانه برمی‌گشته‌است، در منظریهٔ کرج از ناحیهٔ شکم هدف گلوله نیروهای امنیتی هدف قرار می‌گیرد. او را به بیمارستان مدنی منتقل می‌کنند. سمیه شیردل اضافه می‌کند: «درست در روزهای طلایی پس از نامزدی و در حالی که
«درست در روزهای طلایی پس از نامزدی و در حالی که قرار ازدواج را برای ۲۶ دی گذاشته بودیم و منتظر خبرهای خوب بودیم، بدترین خبر ممکن رسید و میثم از دست رفت.» او ۳ روز پیش از زادروزش هدف گلوله قرار گرفت. میثم احمدی روز ۳۰ آبان سال ۱۳۹۸ به علت شدت جراحات در بیمارستان مدنی کرج درگذشت. پیکر او روز ۳ آذر ۱۳۹۸ در قطعهٔ ۲۶ قبرستان بی‌بی‌سکینه کرج به خاک سپرده شد. حواشی. برخی از خانواده‌های جان‌باختگان اعتراضات به نتیجه انتخابات دهم ریاست‌جمهوری ایران به دیدار هم می‌روند و قصد دارند مانند «مادران خاوران»، «مادران پارک
و قصد دارند مانند «مادران خاوران»، «مادران پارک لاله» و «مادران صلح»، هسته‌ای از مادران دوباره داغدار را تشکیل دهند. سمیه شیردل، نامزد میثم احمدی نیز به دیدار خانوادهٔ پویا بختیاری رفته‌است.
شریان اولنار یا سرخرگ زند زیرین یکی از شاخه‌های انتهایی سرخرگ بازویی است که همجوار با شریان رادیال و در سمت داخلی ساعد طی مسیر می‌کند. این سرخرگ به مفصل آرنج، ماهیچه‌های مرکزی و داخلی ساعد و اعصاب میانی (مدین) و زند زیرین خون‌رسانی می‌کند. این شریان در انتها به قوس کف‌دستی‌مچ‌دستی (پالمار کارپال)، قوس کف‌دستی سطحی و شاخه مچ‌دستی (کارپال) خلفی تقسیم می‌شود. کالبدشناسی. شاخه انتهائی بزرگتر سرخرگ بازویی است که از مجاور گردن استخوان زَند زِبَرین (رادیوس) در حفره آرنجی شروع می‌شود، شریان یک مسیر مایل به داخل
آرنجی شروع می‌شود، شریان یک مسیر مایل به داخل داشته، سپس به‌طور عمود در سمت داخل ساعد به پائین نزول می‌کند، مسیر مایل آن بوسیله عضلات فلکسور سطحی پوشیده می‌شود، مسیر عمودی آن در نیمه فوقانی بوسیله ماهیچه خم‌کننده مچ به زند زیرین (فلکسور کارپی اولناریس) و در نیمه تحتانی فقط توسط نیام‌های عمقی و سطحی و پوست پوشیده می‌شود. شاخه‌های مهم شریان اولنار در ساعد شامل شاخه‌های عضلانی، شاخه‌های راجعه برای شرکت در آناستوموزهای اطراف آرنج (راجعه اولنار قدامی و راجعه اولنار خلفی)، شاخه هائی برای شرکت در آناستوموزهای
اولنار خلفی)، شاخه هائی برای شرکت در آناستوموزهای اطراف مفصل مچ (مانند شاخه‌های کف‌دستی‌مچ‌دستی و پشتی‌مچ‌دستی) و سرخرگ میان‌استخوانی مشترک می‌باشد. سرخرگ میان‌استخوانی مشترک به دو شاخه میان‌استخوانی قدامی و میان‌استخوانی خلفی تقسیم می‌شود. سرخرگ میان‌استخوانی قدامی در جلو غشاء بین استخوانی نزول می‌کند و دارای شاخه‌های موسکولار، تغذیه‌ای برای استخوان‌های زند زبرین و زند زیرین و سرخرگ میانی (مدین) می‌باشد. سرخرگ میان‌استخوانی خلفی با سوراخ کردن غشاء بین استخوانی به خلف رفته و به محفظه (کمپارتمان) خلفی ساعد
به خلف رفته و به محفظه (کمپارتمان) خلفی ساعد خون‌رسانی می‌کند، شاخه‌های مهم آن شامل شاخه‌های موسکولار و راجعه بین استخوانی است که در آناستوموزهای اطراف آرنج شرکت می‌کند، سرخرگ زند زیرین با عبور از سطح نگهدار خم‌کننده دست (فلکسور رتیناکولوم) وارد دست شده و در تشکیل قوس پالمار سطحی شرکت می‌کند.
حمله هوایی (به انگلیسی: "Air Strike") همچنین به عنوان بمباران، روح شکست ناپذیر" نیز شناخته شده‌است. نام یک فیلم سینمایی چینی در ژانر اکشن و جنگی - درام به کارگردانی شیائو فنگ در مورد بمب‌گذاری ژاپنی از شهرستان چینی چونگ کینگ در طول جنگ جهانی دوم می‌باشد. فیلمبرداری اصلی در ماه مه سال ۲۰۱۵ میلادی در شانگهای چین آغاز شد. موضوع فیلم. با آغاز جنگ جهانی دوم در نبرد شانگهای و نانجینگ در سال ۱۹۳۷، ماجرا پیرامون مقاومت بزرگ نیروی هوایی چین در برابر حمله ژاپن و اشغال چین شکل می‌گیرد. قدرت طاقت فرسای ماشین جنگی
اشغال چین شکل می‌گیرد. قدرت طاقت فرسای ماشین جنگی امپراتوری ژاپن برای از بین بردن شانگهای و پایتخت نانجینگ در زمان جنگ، به دنبال مقاومت شدید و در نهایت سقوط پایتخت موقت جنگ ووهان در سال ۱۹۳۸، و رسیدن به جنگ خونین شش ساله جنگ همه‌جانبه چونگ‌کینگ، پایتخت زمان جنگ چین برای باقیمانده جنگ جهانی دوم، بازماندگان نیروی هوایی چین، پناهندگان و مردم چونگ کینگ، مقاومت قابل انکار در برابر سال‌ها حملات هوایی وحشیانه نیروی هوایی امپراتوری ژاپن را به نمایش می‌گذارند. تولید. مل گیبسون به عنوان مدیر هنری فیلم با بودجه ۶۵
مل گیبسون به عنوان مدیر هنری فیلم با بودجه ۶۵ میلیون دلاری فعالیت کرد. فیلمبرداری اصلی از این فیلم در ماه مه سال ۲۰۱۵ در شانگهای چین آغاز شد. فیلمبرداری در نوامبر ۲۰۱۵ به پایان رسید. انتشار. این فیلم به عنوان یادبود ۷۰ سالگرد پیروزی متفقین در جنگ جهانی دوم فیلمبرداری شده‌است. در ابتدا قرار بود در تاریخ ۱۷ اوت ۲۰۱۸ منتشر شود، بعداً دوباره برنامه‌ریزی شد تا در تاریخ ۲۶ اکتبر ۲۰۱۸ منتشر شود تا نسخه جهانی همان روز داشته شود.
صنعت شرط‌بندی در ترکیه () کاملاً تحت رگولاتوری دولت انجام می‌شود و ترکیه قوانین سخت گیرانه‌ای در این حوزه بر شهروندانش اعمال می‌کند دولت ترکیه در سال ۱۹۸۸ حضور در قمارخانه‌ها را ممنوع اعلام کرده بود. شرط‌بندی آنلاین. شرط‌بندی آنلاین و به‌طور عمومی قمار هم‌اکنون در سراسر ترکیه ممنوع است و تنها در یک مورد شرکت IDDAA اجازه فعالیت محدود دارد. هم‌اکنون در ترکیه برای فعالین این کسب و کارها مجازات و تحریم‌های سختی در نظر گرفته می‌شود.
بهرام بیضایی از حوالیِ سالِ ۱۳۴۰ نگارش و ساختِ ده‌ها نمایش و فیلم و نوشته را آغاز کرد که بسیاری به نتیجه نرسید یا گم شد. او کمابیش همهٔ نوشته‌های داستانیش را برای نمایش بر صحنهٔ تئاتر یا بر پردهٔ سینما نوشته؛ ولی بسیاری از این‌ها را – به استثنای شانزده نمایش و چهارده فیلم – به چنین فرجامی نرسانیده است و به همین نافرجامیِ بیشترِ کارهایش هم شناخته شده است. نام و نشانِ بسیاری از آثارِ نافرجام و حتّی منتشرنشدهٔ بیضایی در دورهٔ زندگیِ خودش شناخته بوده است. صفدر تقی‌زاده از کسانی بوده که سببِ اصلیِ ناکامیِ بیضایی
از کسانی بوده که سببِ اصلیِ ناکامیِ بیضایی در تکمیلِ کارهایش را «اجازه نیافتن» می‌دانند، چنان که در ۱۳۷۹ نوشت: با این همه، معروف بوده که بیضایی «ممنوعیت حاکم بر آثارش را با پرکاری فراوان به تمسخر می‌گیرد.» ابراهیم گلستان آرزو داشته که بیضایی نیز همچون دیگرانی «فرصت» پیدا کند. مرتضی احمدی افسوس خورده که بیضایی اتّهام خورده و کنار نهاده شده؛ پرویز پورحسینی و پرویز جاهد دوریش از سینما و تئاترِ ایران را «خسران بزرگ» دانسته‌اند؛ جمشید ملک‌پور معترضِ ناسزاواریِ آن شده که بیضایی عضوِ فرهنگستانِ هنر نبوده؛ بهزاد
آن شده که بیضایی عضوِ فرهنگستانِ هنر نبوده؛ بهزاد فراهانی و علی نصیریان از مسئولانِ فرهنگی خواسته‌اند که بیضایی را از آمریکا (از آخرین مهاجرتش) به ایران بازگردانند و بگذارند کار کند؛ اصغر رفیعی جم و اصغر فرهادی آرزو کرده‌اند که بیضایی بتواند به سرِ کارش در ایران برگردد؛ علیرضا مجلّل و حسین خسروجردی او را نمونهٔ اعلای «نسلِ سوخته» دانسته‌اند؛ مسعود جعفری جوزانی از «فراری دادن» ِ بیضایی گله کرده؛ آیدین آغداشلو جلوگیری از کارِ بیضایی را «جهل و بی‌اعتنایی» دانسته و رانده شدنش را به آنجا که «جایگاهش نیست»
دانسته و رانده شدنش را به آنجا که «جایگاهش نیست» ملازمِ آسودگی شمرده: «هر جا که می‌خواهد رفته باشد، چون هر جا که باشد نماینده معنا و شعور و خلاقیت درخشان مردم کارآمد است.» دیگرانی هم بوده‌اند که تقصیرِ ناتمامیِ بعضِ کارها را از بیضایی دانسته‌اند. بهمن فرمان‌آرا و هوشنگ مرادی کرمانی به شهیدنمایی و مظلوم‌نمایی متّهمش کردند، شهلا لاهیجی از سرخوردگی و بی‌رغبتیِ بیضایی به چاپِ کتاب‌های جدیدش سخن گفت (۱۳۹۷) و علی جنّتی در زمانِ وزارتِ فرهنگ و ارشادِ اسلامی سالخوردگیِ بیضایی را مانعِ فیلم ساختنش گفت (۱۳۹۵)؛ ولی
بیضایی را مانعِ فیلم ساختنش گفت (۱۳۹۵)؛ ولی جلال ستّاری کامیابیِ بیضایی در حرفِ نو گفتن را ستوده و محمود دولت‌آبادی او را «عاشق» و «از پا نیفتادنی» می‌دانسته‌است؛ و ناصر تقوایی تودهٔ مردم را از مقصّرانِ بی‌کاری بیضایی و مانندانش شمرده: «. . . چه چیزی در مردمِ ما هست که به حمایت از روشنفکرانِ خودشان هیچ اقدامی نمی‌کنند؟ من از تک‌تکِ شما می‌پرسم: اگر دلتون برای یک فیلمِ بهرام بیضایی تنگ می‌شه، چرا کوشش نمی‌کنین که او فیلمی بسازه؟» و گلاب آدینه نوشته: «. . . کشور ما هم اگر لایق باشد پذیرای ایشان خواهد بود.»
کشور ما هم اگر لایق باشد پذیرای ایشان خواهد بود.» ولی محمّد رحمانیان در بهارِ ۱۳۹۸ گفته: «بعید می‌دانم او هرگز به کشور برگردد.» نویسنده‌ای ناشناس در مقاله‌ای در شمارهٔ ۸ تیرِ ۱۳۹۹ روزنامهٔ "کیهان" نوشت: «آنچه باعث ترک دائمی وطن از جانب او شد نه فشار جمهوری اسلامی که تهدید و ارعاب همکارانش بود». بیضایی خود سخنرانیِ ۲۰ مهرِ ۱۳۵۶ در شبِ سوّمِ شب‌های شعرِ گوته را در باغِ انجمنِ روابطِ فرهنگیِ ایران و آلمان (تهران) چنین آغاز کرده بود که: «. . . یک زمانی ما قرار بود که متخصّص در کار سینما بشیم یا در کار تئاتر.
بود که متخصّص در کار سینما بشیم یا در کار تئاتر. در حال حاضر فکر می‌کنم که متخصّص یک چیزهای دیگری هستیم، پروژه‌های ناتمام.» اینک سیاهه‌ای از آثارِ بیضایی که عمدتاً (به استثنای هر کدام که با اجرایِ بیضایی ممتاز شده، که یعنی شانزده نمایش و چهارده فیلم) عبارت است از همین پروژه‌های ناتمام: نمایش‌ها. بیضایی، چنان‌که بارها گفته، همهٔ نمایشنامه‌هایش را برای نمایش نوشته؛ ولی کوشش‌های فراوانیش نافرجام مانده‌است و، به قولِ رضا براهنی، «این جسته‌گریخته عرضه شدن را بر هر دو عصر زمانه خویش نبخشیده». "مجلس ضربت زدن"ِ
هر دو عصر زمانه خویش نبخشیده». "مجلس ضربت زدن"ِ (۱۳۷۹) بیضایی خود نمایشنامه‌ای است اجرانشده به کارگردانی خودش دربارهٔ نمایشی نافرجام. جلوی بسیاری از کارهای بیضایی را مخالفانِ سیاسی و فرهنگیش گرفتند (که به مهاجرتش به آمریکا در ۱۳۸۹ انجامید)؛ مثلاً سعید سلطان‌پور که آشکارا کارشکنی می‌کرد یا نویسنده‌ای ناشناس که در ۱۵ آذرِ ۱۳۹۵ در روزنامهٔ "کیهان" چنین نوشت: ولی بیضایی «عدم امکان اجرای نمایش‌ها را با افزایش وزن ادبی نمایشنامه‌ها جبران می‌کند و دوستدارانش را از سالن‌های خالی و بی‌نمایش به کتابخانه‌ها و
را از سالن‌های خالی و بی‌نمایش به کتابخانه‌ها و کتابفروشی‌ها می‌کشاند.» دیگرانی هم بارها خواستارِ فراهم شدنِ امکانِ کارِ بیضایی در تئاترِ ایران شده‌اند. مثلاً، بهزاد فراهانی در نوروزِ ۱۳۹۹ گله کرده که: «وقتی ما بهرام بیضایی رئیس دپارتمان تئاتر را که فیلسوف شرق است به آمریکا می‌فرستیم و به جای او اشخاصی دیگر را می‌گذاریم مشخص است که تئاتر را نمی‌فهمیم و نمی‌شناسیم.» هادی مرزبان نیز افسوس خورده که: «. . . حیف از بیضایی که خود چراغ است اما روشنایی‌اش را با دست‌های خود و با کمال میل به دوردست‌ها تبعید کردیم.»
خود و با کمال میل به دوردست‌ها تبعید کردیم.» دیگرانی چون محمّد چرم‌شیر به تأثیرِ «دور ماندن» و «پس زده شدن» بیضایی از کارِ اجرا در کارِ نمایشنامه‌نویسیش نیز پرداخته‌اند. اینک سیاهه‌ای از نمایشنامه‌های بیضایی، که بیشترش را خود کارگردانی نکرده و به نمایش درنیاورده است. (بیضایی چند نمایشنامه نیز ترجمه کرده که اینجا نام برده نشده. "آتسوموری"ِ سه‌آمی موتوکیو و "از پشت شیشه‌ها"ی اکبر رادی و "مکبث"ِ ویلیام شکسپیر نیز از کارهای نمایشی نافرجامِ بیضایی است: "آتسوموری" را حدودِ سالِ ۱۳۴۳ از روی ترجمهٔ فارسیِ داریوش
را حدودِ سالِ ۱۳۴۳ از روی ترجمهٔ فارسیِ داریوش آشوری و خودش با علی نصیریان و عزّت‌الله انتظامی تمرین کرد، ولی مسئولانِ ادارهٔ هنرهای دراماتیک نگذاشتند تا به نمایش درآید. "از پشت شیشه‌ها" در ۱۳۴۵ نشد که اجرا شود. ترجمهٔ فارسی نویی از "مکبث" را نیز از سالیانِ پایانیِ دههٔ ۱۳۵۰ می‌خواست به نمایش درآورد؛ که نشد.) فیلم‌ها. بیشترِ فیلم‌نامه‌های بیضایی غیراقتباسی است. بیشترِ فیلم‌نامه‌هایش فیلم نشده‌است؛ چراکه، به قولِ مارتین اسکورسیزی، «هیچگاه آنقدر که استحقاقش را داشت، مورد حمایت قرار نگرفت.» واپسین فیلمی که
را داشت، مورد حمایت قرار نگرفت.» واپسین فیلمی که بیضایی در ایران ساخت "وقتی همه خوابیم" (۱۳۸۷) بود که خود دربارهٔ یک فیلمِ نافرجام/بدفرجام بود. پس از آن هم، که به آمریکا رفت، امیر نادری چند بار کوشش کرد تا امکانِ ساختنِ فیلم برای بیضایی فراهم کند؛ ولی نشد. سالِ ۱۳۷۷ بهزاد عشقی هشدار داده بود که مبادا بیضایی − به خاطرِ سیاستِ ناشایستِ دولت − «شهید زندهٔ سینمای ایران» شود. فخرالدّین انوار در ۱۴۰۰ گفت که «فیلم‌سازانِ مسلمان» مدیرانِ سینماییِ دههٔ ۱۳۶۰ را از اجازهٔ کار دادن به بیضایی و دیگرانی بر حذر
را از اجازهٔ کار دادن به بیضایی و دیگرانی بر حذر می‌داشتند. فیلم‌نامه‌هایی نیز که دیگران فیلم کرده‌اند، و بیضایی اغلبِ این فیلم‌ها را کمتر پسندیده، همراهِ فیلمش نام برده شده است. بعضی هم قرار بود که به کارگردانیِ کارگردانی غیر از بیضایی به فیلم درآید، که نشده؛ مثلِ فیلم‌نامهٔ جنگیِ "سند" که حمید فرّخ‌نژاد از ۱۳۸۳ تا ۱۳۸۴ نتوانست برای ساختش بودجه فراهم کند و ساخته نشد. غیر از این فیلم‌نامه‌ها، چند طرحِ فیلم هم منتشر شده که عبارت است از: پرویز کیمیاوی نیز در نیمهٔ اوّلِ دههٔ ۱۳۷۰ با بیضایی و چند فیلم‌سازِ
نیمهٔ اوّلِ دههٔ ۱۳۷۰ با بیضایی و چند فیلم‌سازِ دیگر قرارِ ساختِ یک فیلمِ آنتولوژی دربارهٔ تهران را گذاشته بود، که به سرانجام نرسید.
پرنسسِ چارداش (؛ ) نام اپرتی در سه پرده توسط آهنگ‌ساز مجار ایمره کالمان و لیبرتوی لئو استاین و بِلا یِنباخ است. اولین اجرای آن در ۱۹۱۵ در وین به روی صحنه رفت و از ابتدا با محبوبیت فراوانی در اتریش، آلمان و شوروی روبرو شد و چندین فیلم از آن اقتباس شد. خلاصه. پرده اول. سیلویا، خوانندهٔ اولِ اورفِئوم عازم آمریکا است ولی سه معشوق او از خانواده‌های نجیب‌زاده: اِدوین، فِری و بونی خواستار ماندن او هستند. ادوین، غافل از اینکه پدر و مادرش ترتیب ازدواج او را با شتازی دخترخاله‌اش در خانهٔ وین داده‌اند، با یک دفتردار
دخترخاله‌اش در خانهٔ وین داده‌اند، با یک دفتردار تعهدنامه‌ای را جهت ازدواج با سیلویا در ده هفتهٔ آتی تهیه و امضاء می‌کند. سیلویا سفر آمریکا را لغو می‌کند و ادوین او را برای انجام نظام وظیفه (در زمان صلح) ترک می‌کند. پرده دوم. درست در زمان انقضای سند ازدواج، سیلویا به عمارت ادوین در وین رفته و وانمود می‌کند که با بونی ازدواج کرده است. ادوین با شتازی نامزد است، که به ادوین اهمیت نمی‌دهد و فقط خواستار ازدواج قراردادی است. بونی عاشق شتازی می‌شود و ادوین از اینکه زودتر قولش را به سیلویا عملی نکرده، پشیمان است.
زودتر قولش را به سیلویا عملی نکرده، پشیمان است. ادوین دچار خطا شده و به سیلویا می‌گوید که والدینش تنها در صورت تظاهر به طلاق از بونی، سیلویا را قبول می‌کنند، چون تنها به این واسطه وارد جامعهٔ اعیان خواهد شد. پدر ادوین نیز جداگانه به اطلاع سیلویا می‌رساند که اگر بدون رسیدن به مقام نجیب‌زادگی با ادوین ازدواج کند، در جامعهٔ اشراف فقط یک "پرنسس چارداش" باقی خواهد ماند. سیلویا با شرمسار کردن ادوین و پدرش، آنها را در حضور دوستان و آشنایان ترک می‌کند. پرده سوم. فری با گروه کاباره از بوداپست در هتلی در وین است و
با گروه کاباره از بوداپست در هتلی در وین است و قرار دارد در سفر آمریکا با کشتی، سیلویا را همراهی کند. با وارد شدن همه، فری مادر ادوین، خوانندهٔ اولِ کابارهٔ بوداپست و ستارهٔ پیش از سیلویا را می‌شناسد. مادر ادوین به دو زوج: سیلویا/ادوین و بونی/شتازی می‌پیوندد.
لکسوس ال‌سی (; ) یک خودروی گرند تورر است که توسط شرکت لکسوس، تولیدکنندهٔ خودروهای لوکس تویوتا، تولید می‌شود. این خودرو که بر پایه خودروی ال‌اف-ال‌سی ساخته شده‌است، نخستین بار در نمایشگاه بین‌المللی خودروی آمریکای شمالی سال ۲۰۱۶ در دیترویت رونمایی شد. این خودرو جایگزین مدل اس‌سی شد که از سال ۲۹۹۱ تا ۲۰۱۰ به تولید رسیده‌بود. ال‌سی نخستین مدل لکسوس است از پلتفرم جی‌ای-ال بهره‌مند است، که در این پلتفرم، در کنار اجزای دیگر، میان این خودرو و خودروی سدان بزرگ ال‌اس ۵۰۰ مشترک است. تاریخچه. توسعه. خودروی ال‌سی از
۵۰۰ مشترک است. تاریخچه. توسعه. خودروی ال‌سی از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۶ تحت کد نام برنامهٔ «۹۵۰آ» توسعه یافت. نمونهٔ پیش‌نمایش این خودرو، مدل مفهومی ال‌اف-ال‌سی بود که در مرکز تحقیقات طراحی کالتی در نیوپورت بیچ، کالفرنیا طراحی شد. این مدل مفهومی در نمایشگاه خودروی دیترویت سال ۲۰۱۲ رونمایی شد. عملیات طراحی بعداً و در ژانویه ۲۰۱۳ از کالتی به مرکز فنی تویوتا در آیچی، ژاپن منتقل شد و طراحی نهایی مدل تولیدی نیز در نیمهٔ نخست سال ۲۰۱۴ تثبیت شد. معرفی. چهار سال پس از معرفی مدل مفهومی، نمونهٔ تولیدی این خودرو با نام ال‌سی
مدل مفهومی، نمونهٔ تولیدی این خودرو با نام ال‌سی ۵۰۰ در ژانویه ۲۰۱۶ در همان نمایشگاه دیترویت رونمایی شد. موتور مورد استفاده در این خودرو یک موتور ۵٫۰ لیتری "۲یوآر-جی‌اس‌ئی" وی۸ مشترک با مدل‌های آرسی اف و جی‌اس اف بوده و قدرت آن با کمی افزایش به رسیده‌است. نیروی این موتور بواسطهٔ یک جعبه‌دندهٔ خودکار ۱۰ سرعته به چرخ‌های عقب منتقل می‌شود. یک مدل برقی دوگانه با نام ال‌سی ۵۰۰اچ نیز در فوریه ۲۰۱۶ در نمایشگاه خودروی ژنو رونمایی شد. این مدل نیروی خود را از یک موتور ۳٫۵ لیتری وی۶ "۸جی‌آر-اف‌ایکس‌اس"، یک جعبه‌دندهٔ