payamvha/North_RAG huggingface dataset:
یک سال محروم می‌شد و به رأی صادر شده دربارهٔ غلامرضا محمدی اعتراض می‌کنیم.» انتقال تیم کشتی داماش گیلان به بابل مازندران. احسان لشگری برندهٔ مدال برنز المپیک ۲۰۱۲ لندن و مدال برنز قهرمانی کشتی جهان ۲۰۱۳ درپی عدم پرداخت حقوق کشتی‌گیران با شکایت از قاسم‌زاده از انتقال داماش گیلان به بابل با نفوذ قاسم‌زاده پرده برداشت. وی گفت: «بیژن قاسم‌زاده به عنوان رئیس کمیتهٔ انضباطی یکی از نفراتی بود که باعث شد، داماش از بابل تیم دهد و در ابتدای کار نیز با الفاظی، چون خیالتان از هر نظر راحت باشد، به بچه‌ها دلگرمی داد!
از هر نظر راحت باشد، به بچه‌ها دلگرمی داد! حال این که چرا مسئول کمیتهٔ انضباطی فدراسیون در یک تیم نفوذ دارد، خود بحث جداگانه است که اصلاً به من و سایر اعضای تیم مربوط نمی‌شود، اما این که چرا آقای قاسم‌زاده خودش را کنار می‌کشد و به مشکل ما رسیدگی نمی‌کند، جای سؤال و تعجب دارد؟» بیژن قاسم‌زاده، دربارهٔ گفته‌های احسان لشگری نسبت به واسطه‌گری اسپانسر برای این تیم گفت: «فقط حامی مالی را به سمت بابل هدایت کردم. حتی برای مقابله با ذهنیت‌ها، از سرمربی خواستم اگر حقی هم از داماش ضایع شد به خاطر من اعتراض نکنند تا
هم از داماش ضایع شد به خاطر من اعتراض نکنند تا شائبه‌ای پیش نیاید!» لشگری پیش‌تر در ۲۵ فروردین ۱۳۹۲ به ایسنا گفته بود: «ما به احترام منصور برزگر ۵ ماه صبر کردیم، اما هیچ تلاشی برای پرداختن پول کشتی‌گیران نمی‌شود. ما روی اسم برزگر و قاسم‌زاده که گفتند پشت تیم هستیم و نگران نباشید قرارداد امضا کردیم وگرنه با تیم‌های دیگری قرارداد می‌بستیم و تا الان نیز پولمان را گرفته بودیم.» جایزهٔ مرد اخلاق فوتبال. در مراسم برترین‌های لیگ برتر فوتبال در فصل ۱۳۹۵–۱۳۹۶ لیگ برتر؛ در مراسم برترین‌های سال فوتبال ایران، بیژن
برتر؛ در مراسم برترین‌های سال فوتبال ایران، بیژن قاسم‌زاده حاضر شد و حتی با حضور بر روی سِن جایزهٔ مرد اخلاق را داد! اتفاقی کم‌نظیر که به جز اهالی فوتبال، افراد حاضر در سالن نیز با تعجب به این اتفاق نگاه کردند که چطور یک قاضی - بازپرس نه‌چندان خوش‌نام چنین جایزه‌ای را اعطاء کرد. آن زمان شایعه شد، دوستی نزدیک او با مهدی تاج پایش را به مراسم فوتبالی گشوده‌است. مسئله‌ای که به گواهی روزنامه‌نگاران ورزشی باعث شد تا او فشار قابل توجهی به منتقدان تاج بیاورد و برای خاموش کردن آن‌ها هر تلاشی بکند. ایلنا در زمان
خاموش کردن آن‌ها هر تلاشی بکند. ایلنا در زمان دادگاه وی در ۱۳۹۹/۰۳/۱۹ در گزارشی نوشت: «بیژن قاسم‌زاده رابطهٔ خوب و حسنه‌ای هم با مهدی تاج داشت و از افراد مختلف شنیده شده که برخورد با منتقدان رئیس سابق فدراسیون فوتبال توسط او بود که کم‌کم باعث شد دیگر کمتر کسی دردسر انتقاد از تاج را به جان بخرد. ارتباط خوب این دو وقتی علنی شد که رئیس وقت فدراسیون فوتبال در سال ۹۶ برای شرکت در مراسم ختم پدر همسر قاسم‌زاده راهی بابل شد و مقابل دوربین عکاسان قرار گرفت تا بر روابط مستحکم خود با دادسرای فرهنگ و رسانه تأکید کند.»
مستحکم خود با دادسرای فرهنگ و رسانه تأکید کند.» پرونده‌های اهالی موسیقی. برخی خواننده‌ها و اهالی موسیقی به دستور بیژن قاسم‌زاده به دادسرای فرهنگ و رسانه احضار و روانهٔ زندان شدند. زندانی کردن امیر تتلو. امیر تتلو به دلیل توهین به قاسم‌زاده در ۳ شهریور ۱۳۹۵ به مدت ۶۳ روز روانهٔ زندان شد. وی پس از دشنام دادن قاسم‌زاده به مادرش که در دادسرا حاضر بود، شئی‌ای را به سمت او پرتاب کرد. زندانی کردن آرمین زارعی. آرمین زارعی مشهور به آرمین ۲ای‌اف‌ام نیز توسط قاسم‌زاده به دادسرای فرهنگ و رسانه احضار و سپس روانهٔ زندان
به دادسرای فرهنگ و رسانه احضار و سپس روانهٔ زندان شد. پرونده‌های روزنامه‌نگاران. بیژن قاسم‌زاده تعداد متعددی روزنامه‌نگار و خبرنگار را به اتهامات مختلف راهی زندان کرده‌است. زندانی کردن مصطفی فقیهی. مصطفی فقیهی خبرنگار ایرانی در ۱۵ مهر ۹۲، به اتهام «نشر اکاذیب» به دستور قاسم‌زاده بازداشت و از دادگاه، روانهٔ بند ۳۵۰ زندان اوین شد. فقیهی پس از بازداشت بیژن قاسم‌زاده در توئیتی نوشت: «آقای قاسم‌زاده! روزی که با تکبر با امثال من برخورد می‌کردی را یادت هست؟ یادت هست که وقتی شاکی سوپرمیلیاردر من، به اتاقت آمد، مرا
که وقتی شاکی سوپرمیلیاردر من، به اتاقت آمد، مرا از اتاق بیرون کردی و دستور تهیهٔ چای و میوه دادی و پشت درهای بسته به گفتگو نشستی؟ به قاعدهٔ یک کتاب از جنابتان خاطره دارم، اما دنیا به طرز عجیبی «گرد» است.» دادگاهی و محکومیت. سخنگوی قوه قضائیه در تاریخ ۲۲ شهریور ۱۳۹۹ از محکومیت قاسم‌زاده به دلیل «تأثیر دادن نفوذ اشخاص دولتی در اقدامات» و «دریافت رشوه» خبر داد. این محکومیت شامل ۱۰ سال حبس تعزیری و ضبط مال ناشی از ارتشاء و پرداخت جزای نقدی معادل وجه مأخوذه به نفع دولت و انفصال موقت از خدمات دولتی به مدت سه سال
دولت و انفصال موقت از خدمات دولتی به مدت سه سال و تحمل ۷۴ ضربه شلاق تعزیری و انفصال ابد از خدمات دولتی است. آزادی توسط قوهٔ قضائیه و حضور در میهمانی عابدزاده و یزدانی. در هفتم آبان‌ماه ۱۴۰۰، احمدرضا عابدزاده استوری منتشر کرد که نشان می‌داد، بیژن قاسم‌زاده، بازپرس محکوم شده به زندان در میهمانی ورزشکاران و با حضور افرادی چون حسن یزدانی حاضر بوده و آزاد است. این خبر به سرعت منتشر و سبب رنجش افکار عمومی شد. در ۱۸ آبان ۱۴۰۰، خبرگزاری قوه قضائیه (میزان) از آزادی قاسم‌زاده به قید وثیقه خبر داد. ایسنا پس از انتشار
به قید وثیقه خبر داد. ایسنا پس از انتشار تصویر قاسم‌زاده در رستوران در گزارشی در ۲۲ آبان ۱۴۰۰، در مطلبی با عنوان «چرا بیژن قاسم‌زاده آزاد است؟» نوشت: «مرکز رسانهٔ قوه قضاییه در اطلاعیه‌ای «پیرامون انتشار تصاویر بیژن قاسم‌زاده در فضای مجازی» اعلام کرد که «دیوان عالی کشور پروندهٔ او را به شعبهٔ صادرکنندهٔ جهت رفع نقص در پرونده، اعاده کرده‌است و مراحل دادرسی پروندهٔ وی در جریان است. این متهم بر اساس قانون تا اعلام نهایی نتیجهٔ دادرسی، فعلاً با قرار وثیقه آزاد شده‌است.» ایسنا با انتقاد از قوه قضائیه جمهوری
شده‌است.» ایسنا با انتقاد از قوه قضائیه جمهوری اسلامی ایران افزود: «اطلاعیه‌ای که شاید انتظار می‌رفت با توضیح بیشتری منتشر و در آن علاوه بر ذکر «صدور قرار وثیقه برای قاسم‌زاده به عنوان دلیل آزادی او» گفته می‌شد که پرونده‌ای با این اهمیت که در آن یک قاضی به اتهام دریافت رشوه محکوم شده، فارغ از اینکه قابل تجدیدنظرخواهی بوده یا نه، چه نقصی داشته که دیوان عالی کشور رأی صادره برای قاسم‌زاده را نقض و پروندهٔ او را جهت رفع نقص به شعبه صادر کنندهٔ رأی برگردانده و حالا دوباره دادرسی پرونده وی در جریان است!» در ششم
دوباره دادرسی پرونده وی در جریان است!» در ششم آذر ۱۴۰۰ رئیس دادگاه کیفری یک استان تهران تبرئه شدن بیژن قاسم‌زاده، یکی از متهمان پرونده اکبر طبری را تکذیب کرد. او اظهار داشت: «هم‌اکنون دادگاه در حال تجمیع تحقیقات و استماع اظهارات شهود و مواجهه حضوری آنهاست.»
گونه‌ای مومیایی بودایی است. این واژه به یک رسم در آیین بودایی اشاره دارد که در آن راهبان با ریاضت‌طلبی به سرحد مرگ می‌رسند و بدنشان مومیایی می‌شود در حالی که هنوز زنده هستند. این رسم در برخی کشورهایی که آیین بودایی در آن‌ها جاری است مشاهده شده اما از واژه ژاپنی «سکوشینبوتسو» برای نامیدن آن در همه جا بهره برده می‌شود. باور بر این است که راهبان بی‌شماری اقدام به انجام این کار کرده‌اند اما تا کنون تنها ۲۴ مورد از این گونه مومیایییافت شده‌است. یک باور رایج این است که کوکای، بنیان‌گذار مکتب شینگون این رسم را از
که کوکای، بنیان‌گذار مکتب شینگون این رسم را از دودمان تانگ در چین به عنوان یک راز تانترا که آموخته بود، به همراه خود آورد. اما در چین از بین رفت. ریشه. دست کم یک مورد مومیایی از جسدی ۵۵۰ ساله و «خود-مومیایی شده» موجود است که به یک راهب بودایی به نام سانگها تنزین نسبت داده می‌شود که در هیمالیای شمالی واقع در هند یافت شده‌است. این مومیایی در معبد روستای گو واقع در Spiti, Himachal Pradesh نگه‌داری می‌شود. این مومیایی به سال ۱۹۷۵ و هنگامی که استوپا، بنای قدیمی که مومیایی در آن قرار داشت، تخریب شد، کشف شد و
که مومیایی در آن قرار داشت، تخریب شد، کشف شد و گفته می‌شود متعلق به قرن ۱۴ میلادی باشد. این دقیقاً زمانی بود که حاکمان اسلامی به هند رسیده بودند و آیین بودایی در آن‌جا از میان رفته بود. این راهب به احتمال یک dzogpa-chenpo تبتی بوده و مومیایی‌های مشابهی در تبت و آسیای خاوری یافت شده‌است. ماندگاری این مومیایی برای بیش از ۵ قرن تنها به سبب هوای سرد و خشکی منطقه امکان‌پذیر شده‌است. طبق گفته پاول ویلیامز، "سکوشینبوتسو"، رسم ریاضت‌طلبانه Shugendō به احتمال الهام‌گرفته از کوکای، بنیان‌گذار شینگون باشد که با کاهش
از کوکای، بنیان‌گذار شینگون باشد که با کاهش و سپس توقف خوردن خوراک و آب در حالی که دعاهای بودایی بر زبان می‌راند، جان خود را گرفت. این گونه ریاضت‌کشی و سپس مومیایی شدن در چین هم مشاهده شده اما با "چه‌آن" (آیین زِن در بودایی‌گری) مرتبط دانسته می‌شود. رسم‌های مشابه "سکوشینبوتسو" وجود دارند. به‌طور مثال می‌توان به خودسوزی در ملأ عام در چین اشاره کرد. حادثه معبد فایو که به سال ۳۹۶ میلادی رخ داد، تنها یکی از این موارد در چین است. این رسم در واقع گونه‌ای انکار نفس بوداسف به حساب می‌آید. ژاپن. یک شاخه از
انکار نفس بوداسف به حساب می‌آید. ژاپن. یک شاخه از بودایی‌گری برخواسته از کوهستان‌ها به نام Shugendō در قرن هفتم میلادی ظهور کرد تا میان واجرایانا، شینتو و تائوئیسم گونه‌ای همتایی توحیدی ایجاد کند. این شاخه بیش‌تر بر رباضت‌کشی تأکید داشت. این شاخه در دوره ادو رشد یافت. یکی از رسوم ریاضت‌طلبانه این شاخه، "سُکوشینبوتسو" (یا "سُکوشینجوبوتسو"), به معنی ریاضیت‌کشی در کوهستان برای دست‌یابی به Buddha-nature در جسم فرد ریاضت‌کِش است. این رسم در یک ناحیه کوسهتانی ژاپن که شامل کوه هاگورو، کوه گاسان و کوه یودونو
ژاپن که شامل کوه هاگورو، کوه گاسان و کوه یودونو می‌شود، نشو و نما یافت. این کوهستان‌ها در آیین Shugendō تا کنون تقدس خود را حفظ کرده‌اند و هم‌اکنون نیز این رسوم در کوهپایه‌ها و دره‌های این کوهستان‌ها انجام می‌شود. در ژاپن عصر میانه، کم‌کم روند "سکوشینبوتسو" کامل‌تر شده؛ به گونه‌ای که یک راهب قادر باشد آن را از ۳٬۰۰۰ روز تا حتی ۱۰ سال به انجام برساند. راهب برای اجرای این رسم می‌بایست از یک برنامه خوراکی بسیار سخت‌گیرانه به نام "مُکوجیکیگیو" (به معنی "درخت‌خوری") پیروی کند. در این برنامه خوراکی، حق خوردن
پیروی کند. در این برنامه خوراکی، حق خوردن هیچ‌گونه غله‌ای وجود ندارد و راهب تنها مجاز است میوه کاج، سقز و دانه‌های گیاهی که در همان کوهستان یافت می‌شود، بخورد تا تمامی چربی بدنش از بین برود. افزایش زمان این گونه روزه گرفتن و مراقبه می‌تواند به گرسنگی بینجامد. راهب سپس می‌بایست میزان نوشیدنی‌ها را کاهش دهد که این منجر به کم‌بود آب بدن و در نتیجه، کوچک شدن همه اندام‌های بدن می‌شود. در پایان نیز راهب در حالت "جهانا" (مراقبه) و در حالی که "نیانفو" (یک مانترا دربارهٔ بودا) را زمزمه می‌کند، جان می‌سپارد. بدین
دربارهٔ بودا) را زمزمه می‌کند، جان می‌سپارد. بدین صورت بدن راهب پس از مرگش به‌طور طبیعی و بدون نیاز مومیایی کردن دستی، با پوست و دندان‌هایی سالم برای سال‌های طولانی همچون مومیایی‌ها، دست‌نخورده باقی می‌ماند. Many Buddhist "Sokushinbutsu" mummies have been found in northern Japan and estimated to be centuries old, while texts suggest that hundreds of these cases are buried in the استوپا and mountains of Japan. These mummies have been revered and venerated by the laypeople of Buddhism. در یکی از
venerated by the laypeople of Buddhism. در یکی از قربان‌گاه‌های معبد هُنمیو-جی واقع در استان یاماگاتا هم‌اکنون یکی از قدیمی‌ترین گونه‌ها از این مومیایی‌های سکوشینبوتسو نگه‌داری می‌شود که نامش "هُنمیوکای" است. این روند خود-مومیایی کردن در اصل در استان یاماگاتا در شمال ژاپن بین قرن‌های ۱۱ تا ۱۹ میلادی پای گرفت و اعضای وجره‌یانه یکی از مکتب‌های بودایی‌گری به نام شینگون ("واژه درست") آن را ایجاد کردند. انجام‌دهندگان این رسم "سکوشینبوتسو" به این عمل به دیده خودکشی نمی‌نگریستند و برعکس، آن را گونه‌ای
دیده خودکشی نمی‌نگریستند و برعکس، آن را گونه‌ای روشنی‌یافتگی معنوی قلمداد می‌کردند. در فرهنگ عام. این رسم در داستان "The Destiny That Spanned Two Lifetimes" یا «مقصدی برای دو نفر» نوشته اوئدا آکیناری، به صورت طنز به رشته تحریر درآمده که در آن، یک راهب مومیایی شده پس از قرن‌ها دوباره به زندگی بازگردانده می‌شود. این داستان در مجموعه "Harusame Monogatari" چاپ شده‌است. نویسنده ژاپنی هاروکی موراکامی نیز به صورت گسترده‌ای از رسم سکوشینبوتسو در رمان خود "Killing Commendatore" یا «کشتن فرد ستوده» بهره برده‌است.
Commendatore" یا «کشتن فرد ستوده» بهره برده‌است. رومیکو تاکاهاشی در سری داستان‌های "اینویاشا", قصه یک کشیش به نام هاکوشین را روایت می‌کند که یک «مومیایی زنده» است و خود را از راه سکوشینبوتسو برای حفاظت از کسانی که به وی خدمت می‌کردند، قربنای می‌کند. در بازی ویدیویی "", راهبان در معبدهای باستانی به گونه‌ای مرتبط با سکوشینبوتسو ترسیم شده‌اند.
سنتز آلدهید بووالت که همچنین با عنوان واکنش بووالت نیز شناخته می‌شود، یک واکنش تک‌ظرف جانشینی است که طی آن با استفاده از یک فرمامید، یک گروه آلکیل یا آریل هالید با یک گروه فرمیل جایگزین می‌شود. چنانچه از آلکیلهای هالید نوع اول به عنوان ماده اولیه استفاده شود، محصول یک آلدهید همولوگ خواهد بود که تنها یک کربن اضافه‌تر دارد. سنتز آلدهید با کمک واکنش بووالت نمونه‌ای از یک واکنش فرمولاسیون است که نام آن به افتخار شیمی‌دان فرانسوی لوئیس بوو و انتخاب شده‌است. مکانیسم واکنش. اولین مرحله در سنتز آلدهید بووالت تشکیل
واکنش. اولین مرحله در سنتز آلدهید بووالت تشکیل یک معرف گرینیارد است. در مرحله بعد، با افزوده شدن یک فرمامید دواستخلافی، یک همی‌آمینال تشکیل می‌شود. همی‌آمینال تولیدی به راحتی می‌تواند با کمک فرایند هیدرولیز، به آلدهید مورد نظر تبدیل شود.
گدیک (به لاتین: Gədik) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان قوبا واقع شده است.
یک شیء یادگیری «مجموعه‌ای از محتوا، تمرین و موارد ارزیابی است که بر اساس یک هدف یادگیری واحد ترکیب می‌شوند.» این اصطلاح به وین هاجینز نسبت داده شده‌است و در سال ۱۹۹۴ توسط یک گروه کاریبا این نام انجام می‌شود. مفهوم موجود در اشیاء یادگیری با اصطلاحات متعدد دیگری ارتباط دارد، از جمله: اشیاء محتوا، تکه‌ها، اشیاء آموزشی، اشیاء اطلاعاتی، اشیاء هوشمند، بیت‌های دانش، اشیاء دانش، مؤلفه‌های یادگیری و محتواهای چندرسانه‌ای. تعاریف. انستیتوی مهندسان برق و الکترونیک (IEEE) یک شیء یادگیری را «هر موجودیتِ دیجیتالی یا غیر
یک شیء یادگیری را «هر موجودیتِ دیجیتالی یا غیر دیجیتالی که ممکن است برای یادگیری، آموزش یا تمرین استفاده شود» تعریف می‌کند.
رتبه‌بندی دانشگاهی کیواس به اختصار QS، جزو معتبرترین نظام‌های رتبه‌بندی دانشگاهی است که هر سال توسط شرکت کاکارلی سیموندز (به انگلیسی: Quacquarelli Symonds) در بریتانیا منتشر می‌شود. این رتبه‌بندی بین سالهای ۲۰۰۹-۲۰۰۴ به صورت مشترک با رتبه‌بندی تایمز منتشر شده‌است و پس از آن هریک اقدام به انتشار رتبه‌بندی مستقل نموده‌اند. برخلاف رتبه‌بندی تایمز که اقدام به استفاده از روش جدیدی برای رتبه‌بندی کرده‌است، کیواس همچنان از همان روش قدیمی مشترک خود با تایمز استفاده می‌کند. کیواس با همکاری با پایگاه الزویر،
استفاده می‌کند. کیواس با همکاری با پایگاه الزویر، توانسته‌است به یک سیستم رتبه‌بندی کلی جهانی برای دانشگاه‌ها و موضوعی برای رشته‌های مختلف تحصیلی دست پیدا کند. انتقادات. ابهامات زیادی درمورد کامل‌بودن داده‌ها و صحت سیستم رتبه‌بندی کیواس وجود دارد. برخلاف دیگر سیستم‌های معروف رتبه‌بندی مانند تایمز، یواس نیوز و یا رتبه‌بندی شانگهای، رتبه‌بندی کیواس، دانشگاه‌های آمریکایی را در رتبه‌های پایین‌تر و دانشگاه‌های بریتانیایی و استرالیایی را در رتبه‌های بالاتری قرار می‌دهد. دیوید بلنچ فلاور، محقق و اقتصاددان
قرار می‌دهد. دیوید بلنچ فلاور، محقق و اقتصاددان بریتانیایی این سیستم رتبه بندی را کاملا بی معنی خوانده است. او در این زمینه گفته است: "رتبه بندی کیواس کاملاً اشتباه است و هیچ کس نباید اعتبار خود را در این زمینه بگذارد. نتایج براساس یک روش کاملاً ناقص است که میزان تحقیقات دانشگاه ها در این رتبه بندی اهمیت زیادی ندارند. کیواس یک شاخص ناقص است و نباید به نتایج آن اعتماد کرد." برایان لایتر، فیلسوف و حقوق‌دان آمریکایی نیز رتبه بندی موضوعی کیواس را مورد انتقاد داده است و به گفته او: "بسیاری از برنامه ها و رشته
است و به گفته او: "بسیاری از برنامه ها و رشته های تحصیلی معروف دانشگاه ها که در دیگر سیستم های رتبه بندی از جایگاه بالایی برخوردار هستند در این سیستم دارای رتبه های ضعیفی هستند و دلیل مشخصی برای این مساله وجود ندارد." فیلیپ آلبچ، استاد و محقق بوستون کالج، در یک مقاله با عنوان جهانی سازی رتبه های کالج ها و دانشگاه ها اعلام کرد: "رتبه بندی کیواس پر ایراد ترین سیستم رتبه بندی است. این سیستم مقدار زیادی به شهرت دانشگاه ها توجه می کند و دانشگاه ها در طول سال های متوالی دچار تغییر رتبه های زیادی می شوند که این
متوالی دچار تغییر رتبه های زیادی می شوند که این قابل قبول نیست." نتایج. رتبه‌بندی دانشگاه‌های جهانی کیواس در سال ۲۰۱۹ که در تاریخ ۶ ژوئن سال ۲۰۱۸ منتشر شد، پانزدهمین نسخه از رتبه‌بندی کلی بود. کیواس، مؤسسه فناوری ماساچوست را به عنوان برترین دانشگاه جهان برای هفتمین سال متوالی معرفی کرد:
مصالح نمایان (به انگلیسی: Truth to materials) اصول معماری مدرن است (برخلاف معماری پست مدرن)، که معتقد است از هر ماده ای در جایی که مناسب‌ترین مصالح است باید استفاده شود و ماهیت آن نباید پنهان شود؛ بنابراین، بتن نباید نقاشی شود و وسایل ساخت آن را باید نشان داد، به عنوان مثال، بدون سنباده کاری یا … نمای بتنی را که آثار قالب چوبی به صورت کرکره چوبی (بتن بروت) بر روی آن به جا مانده است "،" نمایش دهید. به عنوان نمونه دیگر، پرسلن به ندرت در نمای خارجی ساختمانها مورد استفاده قرار می‌گیرد، اما یک نمونه مدرن ساختمان
استفاده قرار می‌گیرد، اما یک نمونه مدرن ساختمان داکین ،بریسبین، کالیفرنیا (به انگلیسی: , )، است؛ بنابراین، پانل‌های چینی این ساختمان بدون پوشش با هر رنگ و روکشی مانده است.
ساخت نخستین مجتمع مرکز تجارت جهانی در نیویورک به عنوان یک پروژه نوسازی شهری برای کمک به احیای منهتن جنوبی با هدایت دیوید راکفلر طراحی شد. این پروژه توسط اداره‌ی بندرهای نیویورک و نیوجرسی ساخته شده‌است. این ایده برای مرکز تجارت جهانی، پس از جنگ جهانی دوم، به عنوان راهی برای تکمیل راه‌های موجود تجارت بین‌المللی در ایالات متحده به‌وجود آمد. برنامه‌ریزی. سابقه. در سال ۱۹۴۲، آستین جی توبین مدیر اجرایی اداره بندرها شد و کار ۳۰ ساله ای را آغاز کرد که در طی آن وی بر برنامه‌ریزی و توسعه مرکز تجارت جهانی نظارت داشت.
برنامه‌ریزی و توسعه مرکز تجارت جهانی نظارت داشت. مفهوم تأسیس " مرکز تجارت جهانی " در دوره پس از جنگ جهانی دوم، هنگامی که ایالات متحده از نظر اقتصادی رونق گرفت و تجارت بین‌المللی در حال افزایش بود، شکل گرفت. در آن زمان، رشد اقتصادی در میدتاون منهتن متمرکز شده بود، که عامل بخشی از آن، مرکز راکفلر بود، و این مرکز در دهه ۱۹۳۰ ساخته شده بود. روند طراحی. پس از این که نیوجرسی پروژه مرکز تجارت جهانی را تصویب کرد، اداره بندرها شروع به جستجوی مستاجران کرد. ابتدا این آژانس به خدمات گمرکی ایالات متحده نزدیک شد، زیرا
آژانس به خدمات گمرکی ایالات متحده نزدیک شد، زیرا سرویس گمرک از دفتر مرکزی فعلی آن، خانه سنتی الکساندر هامیلتون در نوک Lower Manhattan ناراضی بود. اداره بندر سپس دولت ایالت نیویورک را درخواست کرد، زیرا تعداد کمی از شرکت‌های خصوصی حاضر به انتقال به مرکز تجارت جهانی بودند. انتخاب معمار. در ۲۰ سپتامبر ۱۹۶۲، پس از تحقیق جامع در مورد معماران، اداره بندرها از انتخاب یاماساکی (به انگلیسی: Yamasaki)به عنوان معمار اصلی و امری راث و پسران (به انگلیسی: )به عنوان معماران همکار خبر داد. در ابتدا، یاماساکی طرحی را درمورد
همکار خبر داد. در ابتدا، یاماساکی طرحی را درمورد برج‌های دوقلو به اداره بندرها ارائه داد که هر ساختمان فقط ۸۰ طبقه داشت. یاماساکی خاطرنشان کرد: «گزینه مشهود، گروهی از چندین ساختمان بزرگ است که مانند یک پروژه مسکونی به نظر خواهد رسید.» رونمایی از طرح. طرح نهایی یاماساکی برای مرکز تجارت جهانی در ۱۸ ژانویه ۱۹۶۴، با مدلی که هشت پا ارتفاع داشت، در معرض دید عموم قرار گرفت. پلان برجها به شکل مربع، و ابعاد آن‌ها از هر طرف تقریباً ۲۰۷ پا (۶۳ متر) بود. ساختمانها با پنجره‌های باریک اداری طراحی شده‌اند، که عرض آن‌ها
پنجره‌های باریک اداری طراحی شده‌اند، که عرض آن‌ها فقط ۱۸ اینچ (۴۵ سانتی‌متر) بود، که منعکس کننده ترس از ارتفاع یاماساکی و تمایل او به ایجاد احساس امنیت در سرنشینان ساختمان است. پنجره‌ها فقط ۳۰ درصد از نمای بیرونی ساختمان‌ها را در بر می‌گرفت و از فاصله ای دور مانند صفحات فلزی جامد به نظر می‌رسید، اگرچه این یک نتیجه جانبی حاصل از سیستم‌های سازه ای برجها بود. طراحی یاماساکی استفاده از روکش آلیاژ آلومینیوم در پوشش نمای ساختمان است. طراحی مرکز تجارت جهانی از منظر زیبایی‌شناسی انتقادهای زیادی از طرف مؤسسه
از منظر زیبایی‌شناسی انتقادهای زیادی از طرف مؤسسه معماران آمریکا و گروه‌های دیگر به همراه داشته‌است. لوئیس مامفورد، نویسنده کتاب " The City in History" و آثاری دیگر در مورد برنامه‌ریزی شهری، از این پروژه انتقاد کرد و آن و سایر آسمان خراش‌های جدید را «کابینت‌های تشکیل شده از شیشه و فلز» توصیف کرد. پخش کنندگان تلویزیونی نگرانی‌هایی را مبنی بر اینکه برج‌های دوقلوی مرکز تجارت جهانی می‌توانند باعث ایجاد اختلال در گیرنده‌های تلویزیونی بینندگان در منطقه نیویورک شوند، که پخش برنامه‌های تلویزیونی آنها در آن زمان از
که پخش برنامه‌های تلویزیونی آنها در آن زمان از ساختمان امپایر استیت بود. در پاسخ به این نگرانی‌ها، اداره بندرها پیشنهاد داد تا امکانات جدید برای انتقال مرکز پخش برنامه‌های تلویزیونی را به مرکز تجارت جهانی فراهم کند. انجمن Linnaean موزه تاریخ طبیعی آمریکا همچنین مخالف پروژه مرکز تجارت جهانی بود و خطراتی را که این ساختمان‌ها بر روی پرندگان مهاجر تحمیل می‌کنند، ذکر کرده‌است. شرکت مهندسی سازه Worthington , Skilling , Helle &amp; Jackson برای پیاده‌سازی طرح یاماساکی تلاش کرد و یک سیستم سازه ای قاب به فرم تیوب
تلاش کرد و یک سیستم سازه ای قاب به فرم تیوب که در ساختمانها مورد استفاده قرار می‌گرفت را توسعه داد. گروه مهندسی اداره بندرها به عنوان مهندسین فونداسیون، جوزف آر. لورینگ و همکاران (به انگلیسی: Joseph R. Loring &amp; Associates)به عنوان مهندسین برق و جاروس، باوم و بولز (JB&amp;B) (به انگلیسی: )به عنوان مهندسین مکانیک در پروژه فعال بودند. شرکت ساختمانی Tishman Realty پیمانکار عمومی پروژه مرکز تجارت جهانی بود. گای اف. توزولی (به انگلیسی: Guy F. Tozzoli)، مدیر دپارتمان تجارت جهانی در اداره بندرها و رینو م.
دپارتمان تجارت جهانی در اداره بندرها و رینو م. مونتی (به انگلیسی: Rino M. Monti)، مهندس ارشد اداره بندرها، بر پروژه نظارت داشتند. عناصر طراحی. طراحی سازه. به عنوان یک آژانس بین ایالتی، اداره بندرها مشمول قوانین و مقررات محلی شهر نیویورک از جمله کدهای ساختمانی نمی‌شد. با این وجود، اداره بندرها به معماران و مهندسین سازه نیاز داشت که کدهای ساختمانی شهر نیویورک را رعایت کنند. در زمانی که مرکز تجارت جهانی برنامه‌ریزی شده بود، کدهای جدید ساختمان برای جایگزینی نسخه ۱۹۳۸ که هنوز برقرار بود، ابداع شد. مهندسین سازه
۱۹۳۸ که هنوز برقرار بود، ابداع شد. مهندسین سازه به دنبال نسخه‌های پیش نویس کدهای ۱۹۶۸ ساختمان که جدید و شامل «تکنیک‌های پیشرفته» در طراحی ساختمان بود به استفاده از کدهای نسخه ۱۹۳۸ پایان دادند. برج‌های مرکز تجارت جهانی شامل بسیاری از نوآوری‌های مهندسی سازه در طراحی و ساخت آسمان خراش‌ها بود که به ساختمان‌ها اجازه می‌داد به ارتفاعات جدیدی برسند و بلندترین ساختمان‌ها در جهان شوند. به‌طور سنتی، برای انتقال بارهای ساختمان در آسمان خراش‌ها، از اسکلتی متشکل از ستون‌هایی که در همه قسمت‌های داخلی توزیع شده بودند،
که در همه قسمت‌های داخلی توزیع شده بودند، استفاده می‌کردند و ستون‌های داخلی فضای طبقه را مختل می‌کردند. مفهوم سازه قاب به شکل تیوب، که قبلاً توسط مهندس سازه بنگلادشی-آمریکایی فضلور رحمان خان معرفی شده بود، یک نوآوری اساسی بود، که تأمین پلان‌های باز طبقات و فضای بیشتری برای اجاره را امکان‌پذیر کرد. در این ساختمانها از ستونهای فولادی پیرامونی با مقاومت و باربری بالا استفاده می‌شد که به عنوان خرپاها عمل می‌کردند. گرچه خود ستون‌ها سبک‌وزن بودند، اما نزدیک هم جانمایی می‌شدند و یک سازه دیواری با مقاومت بالا و
جانمایی می‌شدند و یک سازه دیواری با مقاومت بالا و صلب را تشکیل می‌دادند. در هر طرف ساختمانها ۵۹ ستون پیرامونی وجود داشت که با فاصله کم از یکدیگر قرار داشتند.در کل، دیوارهای محیطی برجها در هر طرف، و گوشه‌های آن به شکل پخ زده بود. ستونهای محیطی به منظور انتقال تقریباً تمام بارهای جانبی (مانند بارهای باد) و ستونهای هسته تیوب اصلی برای انتقال بارهای ناشی از وزن طراحی شده‌اند. تجزیه و تحلیل سازه ای بخشهای عمده مرکز تجارت جهانی توسط IBM ۱۶۲۰ انجام شد. سازه محیطی با استفاده گسترده از قطعات مدولار پیش ساخته تشکیل
با استفاده گسترده از قطعات مدولار پیش ساخته تشکیل شده‌است که شامل سه ستون با ارتفاع سه طبقه است که به وسیله صفحات اسپندرل متصل شده‌است. ستونهای پیرامونی دارای مقطع مربع شکل بودند، که هر ضلع مربع، به طول ۱۴ اینچ (36 cm) بود و از صفحات فولادی جوش داده شده ساخته شده‌اند. ضخامت صفحات و درجه فولاد سازه ستون‌ها نسبت به ارتفاع برج متفاوت بود، و مقاومت فولاد ستون‌ها از ۳۶۰۰۰ تا ۱۰۰۰۰۰ پوند در هر اینچ مربع (۲۶۰ تا 670) MPa) بود. مقاومت فولاد و ضخامت صفحات فولادی ستون‌ها با افزایش ارتفاع، کاهش داده شد زیرا بارهای
با افزایش ارتفاع، کاهش داده شد زیرا بارهای ناشی از سازه در طبقه‌های بالاتر، کمتر بوده و در طبقات پایین‌تر با افزایش جرم ناشی از طبقات بیشتر، بار ناشی از آن‌ها هم بیشتر است. طراحی قاب به فرم تیوب، باعث شد که فولاد مصرفی سازه ساختمان به میزان ۴۰ درصد نسبت به طرح‌های معمول سازه ساختمان‌ها کاهش یابد. از طبقه ۷ تا سطح زمین و پایین‌تر تا شالوده، فاصله ستون‌ها از یکدیگر، برای تأمین فضای لازم برای درهای ورودی، ۱۰ پا (۳متر) در نظر گرفته شده‌اند. همه ستون‌ها روی سنگ بستر قرار گرفتند، که در عمق۶۵–۸۵ پا (۲۰–۲۶ متر)،
بستر قرار گرفتند، که در عمق۶۵–۸۵ پا (۲۰–۲۶ متر)، در زیر سطح زمین قرار دارد، برخلاف Midtown Manhattan، که در آنجا سنگ بستر در عمق کم است. برای ایجاد قطعات مدولار، صفحات اسپندرل که عموماً با عمق ۵۲ اینچ (۱٫۳متر) می‌باشند، خارج از سایت و در کارگاه ساخت، به ستونهای خارجی جوش داده شده بودند. عرض هر یک از قطعات مدولار، ۱۰ فوت (۳٫۰متر) و ارتفاع آن ۳۶ پا (۱۰٫۹ متر) بود و دو طبقه کامل و نیمی از دو طبقه دیگر شامل می‌شد. مدول‌های مجاور در کنار هم، به هم پیچ شده، و در میانه دهانه، ستون‌ها و صفحات اسپاندرل به هم وصله
میانه دهانه، ستون‌ها و صفحات اسپاندرل به هم وصله می‌شدند. صفحات اسپاندرل در هر طبقه قرار داشتند و تنش برشی را بین ستونها منتقل می‌کردند و آنها می‌توانستند در مقاومت در برابر بارهای جانبی با یکدیگر کار کنند. به غیر از طبقات تأسیساتی، اتصالات بین مدول‌های مجاور در امتداد عمودی جابجا شده بودند، به طوری که وصله ستون‌ها در بین مدول‌های مجاور در یک طبقه نبود. هسته اصلی این ساختمان شامل آسانسورها و شفت‌های ابزار، سرویسهای بهداشتی، سه راه پله و سایر فضاهای پشتیبانی می‌باشد. هسته هر برج یک منطقه مستطیل شکل به ابعاد
می‌باشد. هسته هر برج یک منطقه مستطیل شکل به ابعاد ۸۷ در ۱۳۵ پا بود (۲۷ در ۴۱ متر)، و شامل ۴۷ ستون فولادی بود که از سنگ بستر تا به بالای برج امتداد داشتند.ستون‌ها بعد از طبقه ۶۶ به صورت ماهیچه ای تغییر مقطع داده شده‌اند، به طوری که در طبقات پایین از مقاطع جعبه ای جوش داده شده تشکیل شده بودند، به مقاطع پروفیل‌های بال پهن پیش ساخته در طبقات فوقانی تبدیل شدند. هسته سازه ای برج شمالی در امتداد محور طولی از شرق به غرب جانمایی شده‌است، در حالی که هسته سازه ای برج جنوبی در امتداد شمال به جنوب جانمایی شده‌است. همه