payamvha/North_RAG huggingface dataset:
قلمرو دولت عمومی تبعید می‌شدند، در عین حال که از جمعیت غیر یهودی مردم لهستان به شدت کاسته می‌شد، و شهر به مکانی برای کار اجباری برای آلمان تبدیل می‌شد. نخستین مدرک شناخته شده از دستور به تأسیس گتو، به تاریخ ۱۰ دسامبر ۱۹۳۹، از سوی فرماندار جدید نازی، فردریش اوبرهور، صادر شد که در آن وی خواستار همکاری ارگان‌های اصلی پلیس در حبس و انتقال گسترده یهودیان محلی شده بود. قرار بود تا ۱ اکتبر ۱۹۴۰، جابجایی زندانیان گتو به پایان رسیده باشد و هسته مرکزی شهر "عاری از یهود" اعلام شود. با فشار اشغالگران آلمانی، اندازه
یهود" اعلام شود. با فشار اشغالگران آلمانی، اندازه گتو بیش از حد کوچک شد تا آلمانی‌ها کارخانه‌های خود را در خارج از آن بر پا سازند. پیش از آغاز جنگ، ووچ شهری چندفرهنگی بود با ۸٫۸ درصد جمعیت آلمانی‌نسب به همراه دیگر اقوام و خانواده‌های تجاری اتریشی، چک، فرانسوی، روس و سوئیسی که به اقتصاد پر جنب و جوش آن کمک می‌کردند. پیش از اطمینان حاصل کردن از برپایی گتو، مقامات آلمانی به اجرای یک سری اقدامات ضدیهودی و ضد لهستانی به منظور برپایی ترس و وحشت دست زدند. یهودیان مجبور به استفاده از نشان زرد شدند. کسب و کارهای
مجبور به استفاده از نشان زرد شدند. کسب و کارهای آنها توسط گشتاپو مصادره شد. پس از تهاجم به لهستان، بسیاری از یهودیان، به ویژه نخبگان فکری و سیاسی، با پیشروی ارتش آلمان اقدام به فرار به مناطق شرقی تحت اشغال شوروی لهستان و نیز به مناطق دولت عمومی کردند به این امید که لهستان ضدحمله ای از خود نشان دهد. در ۸ فوریه ۱۹۴۰، آلمانی‌ها دستور دادند که محل اقامت یهودیان به خیابان‌های ویژه ای در شهر قدیمی و محلهٔ مجاور بایوتی Bałuty محدود شود؛ مناطقی که آلمانی‌ها قصد داشتند سپس به گتو تبدیل کنند. برای تسریع در جابجایی،
سپس به گتو تبدیل کنند. برای تسریع در جابجایی، پلیس اورپو حمله ای را به نام «پنجشنبه خونین» آغاز کرد که در آن ۳۵۰ یهودی در خانه‌های خود، و در بیرون از آن، در تاریخ ۵ تا ۷ مارس ۱۹۴۰ به ضرب گلوله کشته شدند. طی دو ماه آینده نرده‌های چوبی و مفتولی در اطراف منطقه برداشته شدند تا آن را از سایر نقاط شهر جدا کنند. یهودیان در یکم مه ۱۹۴۰ به‌طور رسمی در پشت دیوارهای گتو محصور شدند. از آنجا که در زمان راه اندازی گتو تقریباً ۲۵ درصد از یهودیان از شهر فرار کرده بودند، جمعیت زندانیان آن از آغاز ماه مه ۱۹۴۰ نزدیک به
جمعیت زندانیان آن از آغاز ماه مه ۱۹۴۰ نزدیک به ۱۶۴۰۰۰ نفر بود. در طی سال پس از آن، یهودیان از سراسر اروپای تحت اشغال آلمان، حتی از لوکزامبورگ، به گتو تبعید شدند تا سپس راهی اردوگاه‌های مرگ شوند. جمعیت کمی از مردم کولی نیز در آنجا اسکان داده شدند. تا ۱ مه ۱۹۴۱، جمعیت گتو ۱۴۸٬۵۴۷ نفر بود. اخراج‌ها. ازدحام جمعیت در گتو با ورود حدود ۴۰٬۰۰۰ یهودی لهستانی که از مناطق اطراف "وارته‌گائو" بیرون رانده شده بودند، و نیز یهودیان خارجی‌ای که با قطارهای باری از وین، برلین، کلن، هامبورگ و سایر شهرهای آلمان نازی،
برلین، کلن، هامبورگ و سایر شهرهای آلمان نازی، لوکزامبورگ، و بوهم و موراویا – از جمله همهٔ اردوگاه کار اجباری ترزینشتات – به ووچ آورده شده بودند، بیشتر شد. هاینریش هیملر برای نخستین بار از گتو در ۷ ژوئن ۱۹۴۱ دیدار کرد. در ۲۹ ژوئیه ۱۹۴۱، پس از یک بازرسی، بیشتر بیماران بیمارستان روانپزشکی گتو از آنجا برداشته شدند و دیگر بازگردانده نشدند. «[ساکنان گتو] برای نمونه متوجه شدند که چرا به این بیماران در شب پیش مواد آرامبخش تزریق شده بود. به درخواست مقامات نازی از تزریق هیوسین استفاده شد.» اردوگاه مرگ خلمنو که در ۵۰
هیوسین استفاده شد.» اردوگاه مرگ خلمنو که در ۵۰ کیلومتری شمال ووچ در شهر خلمنو واقع شده بود، در ۸ دسامبر ۱۹۴۱ عملیات کشتار با گاز را آغاز کرد. دو هفته بعد، در ۲۰ دسامبر ۱۹۴۱، از طرف آلمانها به رومکوفسکی دستور داده شد که اعلام کند ۲۰۰۰۰ یهودی از گتو بر پایه گزینش توسط یودنرات به اردوگاه‌های نامعلوم تبعید می‌شوند. کمیته ای برای تخلیه به منظور کمک به گزینش گروه اولیه اخراج‌شدگان از میان کسانی که برچسب 'جنایتکار' داشتند تشکیل شد؛ افرادی که یا نمی‌توانستند کار کنند یا حاضر به انجام کار نبودند و نیز افرادی که از
یا حاضر به انجام کار نبودند و نیز افرادی که از پناهجویانی که به گتو می‌رسیدند برای ارضای نیازهای اولیه خودشان استفاده می‌کردند. تا پایان ژانویه ۱۹۴۲ حدود ۱۰ هزار یهودی به خلمنو تبعید شده بودند. اردوگاه مرگ خلمنو که توسط "اس‌اس-اشتورمبانفورر" هربرت لانگ برپا شده بود، به عنوان یک پروژه آزمایشی برای عملیات پنهانی راینهارد – کشنده‌ترین مرحله از «راه حل نهایی» – عمل می‌کرد. در خلمنو، زندانیان با دود اگزوز وانت‌های گاز کشته می‌شدند. اتاق‌های ثابت گاز هنوز در اردوگاه‌های مرگ ساخته نشده بودند. تا ۲ آوریل ۱۹۴۲،
مرگ ساخته نشده بودند. تا ۲ آوریل ۱۹۴۲، ۳۴۰۰۰ قربانی دیگر نیز از گتو به آنجا فرستاده شدند، ۱۱۰۰۰ نفر دیگر نیز تا ۱۵ مه ۱۹۴۲، و بیش از ۱۵۰۰۰ نفر دیگر تا اواسط سپتامبر، مجموعاً ۵۵۰۰۰ نفر تخمینی. برنامه آلمانی‌ها این بود که کودکان، افراد پیر و هر کسی که «برای کار مناسب تشخیص داده نمی‌شد» را نیز به دنبال آن‌ها بفرستند.&lt;ref name="jewishgen/timeline"&gt;&lt;/ref&gt; در سپتامبر ۱۹۴۲، خائیم رومکوفسکی و یهودیان ووچ به سرنوشت محتوم اخراج‌شدگان پی بردند، چرا که همه چمدان‌ها، لباس‌ها و مدارک شناسایی هم‌بندان آنها
چمدان‌ها، لباس‌ها و مدارک شناسایی هم‌بندان آنها برای «پردازش» به گتو بازگردانده می‌شدند. کارگران به برده گرفته شده شدیداً به این که اخراج به معنای مرگ است مشکوک شدند؛ اگرچه آنها هرگز استنتاج نکرده بودند که نابودی یهودیان همه‌جانبه و با نیت پیشین بوده‌است. آنها شاهد حمله آلمانی‌ها به بیمارستان کودکانی بودند که در آن همه بیماران به‌صف کشیده شدند و سوار کامیون شدند و دیگر هرگز برنگشتند. در همین حال، دستور جدیدی از سوی آلمانی‌ها خواستار تحویل ۲۴۰۰۰ یهودی برای اخراج شد. بحث در گتو بر سر اینکه چه کسانی باید
اخراج شد. بحث در گتو بر سر اینکه چه کسانی باید تحویل داده شوند بالا گرفت. به نظر می‌رسید که رومکوفسکی در این هنگام بیش از هر زمان دیگری متقاعد شده بود که تنها شانس زنده ماندن یهودیان کار کردن هر چه بیشتر و بدون تأخیر برای رایش است. او بر این باور بود که بهره‌وری برای زنده ماندن ضروری است، از این رو آنها باید ۱۳۰۰۰ کودک و ۱۱٬۰۰۰ کهنسال خود را تحویل آلمانی‌ها بدهند. او پدران و مادران ووچ را اینگونه خطاب قرار داد: والدین علی‌رغم وحشتشان چاره‌ای جز تحویل دادن فرزندانشان برای اخراج نداشتند. برخی از خانواده‌ها
فرزندانشان برای اخراج نداشتند. برخی از خانواده‌ها برای جلوگیری از اخراج اجتناب ناپذیر فرزندانشان دست به خودکشی دسته‌جمعی زدند. تنها پس از پاکسازی کامل گتو از کودکان و سالخوردگان بود که اخراج‌ها برای مدتی کاهش یافت. حدود ۸۹٬۴۴۶ زندانی توانا باقی ماندند. در ماه اکتبر، تعداد نیروهای آلمانی کاهش یافت چرا که دیگر نیازی به نیروهای اضافی نبود. گردان پلیس ذخیره ۱۰۱ آلمان گتو را ترک کرد تا برای اجرای عملیات ضدیهودی در شهرک‌های لهستان با خطوط مستقیم به تربلینکا، بلزک و سوبیبور فرستاده شوند. در همین حال، در رویدادی
و سوبیبور فرستاده شوند. در همین حال، در رویدادی نادر، اردوگاهی برای کودکان مسیحی میان ۸ تا ۱۴ سال در مجاورت گتو در دسامبر ۱۹۴۲ ایجاد شد که تنها با حصاری بلند و ساخته شده از تخته جدا می‌شد. طبق گزارش سرویس بین‌المللی ردیابی، ۱۲۰۰۰ تا ۱۳۰۰۰ نوجوان لهستانی که والدینشان پیشتر مرده بودند به گتوی کودکان ووچ فرستاده شدند. ۱٬۶۰۰ کودکی که در نظر آلمانی‌ها می‌توانستند آلمانی‌سازی شوند گزینش شده و تحت نظر معلمان یهودی به کار گماشته شدند.&lt;ref name="calendar/kinder"&gt;&lt;/ref&gt; از اواخر سال ۱۹۴۲ به بعد، تولید
از اواخر سال ۱۹۴۲ به بعد، تولید ادوات جنگی توسط هیئت مدیره خودمختار آلمان ("Gettoverwaltung") هماهنگ می‌شد. در این هنگام گتو به یک اردوگاه کار بزرگ تبدیل شد که بقا در آن تنها به توانایی کار بستگی داشت. دو بیمارستان کوچک در سال ۱۹۴۳ بر پا شدند، اما با این وجود ماهانه صدها زندانی به دلیل کار بیش از حد جان می‌باختند. در آوریل همان سال، ۱۰۰۰ یهودی به دیگر اردوگاه‌های کار در آلمان منتقل شدند. در سپتامبر ۱۹۴۳ هیملر به گرایزر دستور داد تا برای جابجایی گسترده نیروی کار به ناحیه لوبلین آماده شود. بدین منظور، ماکس
کار به ناحیه لوبلین آماده شود. بدین منظور، ماکس هورن از Ostindustrie آورده شد تا ارزیابی خود را از وضعیت ارائه دهد؛ ارزیابی‌ای که تبعاتی بسیار تاریک در پی داشت. از نظر او گتو بیش از حد بزرگ بود، بد مدیریت می‌شد، و سودآوری چندانی نداشت و محصولاتی بی‌ربط به نیازها می‌ساخت. از دیدگاه او همچنین نیازی به حضور کودکان نبود. پس از این ارزیابی ایده جابجایی کنار گذاشته شد، اما نتیجهٔ فوری گزارش وی دستور کاهش اندازهٔ گتو بود. تا ژانویه ۱۹۴۴، حدود ۸۰٬۰۰۰ کارگر یهودی هنوز در ووچ زندگی می‌کردند. در ماه فوریه، هیملر هانس
در ووچ زندگی می‌کردند. در ماه فوریه، هیملر هانس بوتمان را بازگرداند تا عملیات در خلمنو را از سر گیرد. برچیده شدن. در اوایل سال ۱۹۴۴، سرنوشت نهایی گتو ووچ در میان مقام‌های عالی‌رتبه نازی مورد بحث قرار گرفت. موج نخستین اخراج‌ها به خلمنو در پاییز سال ۱۹۴۲ با فرستاده شدن بیش از ۷۲۰۰۰ نفر که برچسب «دورریختنی» خورده بودند به این اردوگاه مرگ به پایان رسید. هیملر خواستار برچیده شدن نهایی گتو شد. میان ۲۳ ژوئن تا ۱۴ ژوئیه ۱۹۴۴، نخستین قطار از ۱۰ قطار ترابری با حدود ۷۰۰۰ یهودی توسط گرایزر از ایستگاه قطار رادوگوچ به
۷۰۰۰ یهودی توسط گرایزر از ایستگاه قطار رادوگوچ به خلمنو فرستاده شد. اگرچه بخشی از این مرکز کشتار در آوریل ۱۹۴۳ در اثر بمباران تخریب شده بود، اما عملیات کشتار با گاز را به ویژه برای این منظور از سر گرفت. در همین حال، آلبرت اشپر وزیر تسلیحات آلمان پیشنهاد داد که گتو به عنوان منبعی برای نیروی کار ارزان برای جبهه‌ها به کار خود ادامه دهد.&lt;ref name="S.J. /H.E.A.R.T"&gt;&lt;/ref&gt; در ۱۵ ژوئیه ۱۹۴۴ انتقال زندانیان به مدت دو هفته متوقف شد. در ۱ اوت ۱۹۴۴، خیزش گتوی ورشو آغاز شد و خود باعث محتوم شدن سرنوشت
گتوی ورشو آغاز شد و خود باعث محتوم شدن سرنوشت ساکنان باقی ماندهٔ گتو ووچ شد. در آخرین مرحله از دوران فعالیت خود، حدود ۲۵۰۰۰ زندانی در خلمنو کشته شدند و بدن آنها بلافاصله پس از مرگ سوزانده شد. با پیشروی و نزدیک شدن نیروهای متفق، مقام‌های آلمانی تصمیم گرفتند یهودیان باقیمانده را، از جمله رومکوفسکی، در قطار گذاشته و به آشویتس-بیرکناو تبعید کنند. در ۲۸ اوت ۱۹۴۴، خانواده رومکوفسکی به همراه هزاران نفر دیگر مورد گازگرفتگی قرار گرفتند. تعداد اندکی از مردم در گتو زنده باقی گذاشته شدند تا به پاکسازی آن بپردازند. عده
باقی گذاشته شدند تا به پاکسازی آن بپردازند. عده دیگری نیز با کمک نجاتگران لهستانی توانستند در مخفی‌گاه بمانند. هنگامی که ارتش شوروی در ۱۹ ژانویه ۱۹۴۵ وارد ووچ شد، تنها ۸۷۷ یهودی هنوز زنده بودند که ۱۲ نفر از آنها کودک بودند. از ۲۲۳۰۰۰ یهودی سکن پیش از جنگ در ووچ، تنها ۱۰ هزار تن در جاهای دیگر از هولوکاست جان سالم به در بردند. شکل‌های گوناگون مقاومت. وضعیت خاص گتو ووچ مانع از مقاومت مسلحانه‌ای شد که مانندش در دیگر گتوهای لهستان اشغالی اتفاق افتاده بود، همچون خیزش گتوی ورشو، خیزش گتوی بیاویستوک، شورش در گتو
خیزش گتوی ورشو، خیزش گتوی بیاویستوک، شورش در گتو ویلنا، خیزش گتوی چنتستوخووا یا شورش‌های مشابه در سایر شهرهای لهستان. خودکامگی طاقت‌فرسای رومکوفسکی از جمله سرکوب‌های دوره‌ای وی، و در نتیجه شکست تلاش‌های یهودیان برای قاچاق غذا و اسلحه به گتو، و نیز اطمینان گمراه کنندهٔ او به ساکنان در مورد تضمین بقا در صورت ادامهٔ بهره‌وری، همگی مانع از تلاش برای شورش مسلحانه شدند. اشکال گوناگون سرکشی اما شامل مقاومت نمادین، جدلی و دفاعی بودند. در طول دوره آغازین، مقاومت نمادین در زندگی فرهنگی و مذهبی غنی‌ای که مردم در گتو
در زندگی فرهنگی و مذهبی غنی‌ای که مردم در گتو حفظ می‌کردند، مشهود بود. در آغاز، ساکنان اقدام به ایجاد ۴۷ مدرسه و مهد کودک کردند که علی‌رغم شرایط سخت به کار خود ادامه دادند. بعدها و هنگامی که ساختمان‌های مدارس تبدیل به محل زندگی برای حدود ۲۰٬۰۰۰ زندانی اضافی که از بیرون از لهستان اشغالی آورده شده بودند، شدند، گزینه‌های دیگری برای کودکان کم‌سن‌وسال‌تر که مادرانشان ناچار به کار بودند ایجاد شد. مدارس تلاش می‌کردند علی‌رغم جیره‌بندی ناچیز، غذای کافی برای کودکان تأمین کنند. پس از تعطیل شدن مدارس در ۱۹۴۱، بسیاری
تأمین کنند. پس از تعطیل شدن مدارس در ۱۹۴۱، بسیاری از کارخانه‌ها همچنان به نگهداری مراکز غیرقانونی نگهداری از کودکانی که مادرانشان کار می‌کردند، ادامه دادند. عکاسان بخش آماری یودنرات علاوه بر کار رسمی خود، به‌طور غیرقانونی از صحنه‌ها و جنایات روزمره عکس می‌گرفتند. یکی از آنها، هنریک راس، موفق شد نگاتیوها را در زیر خانه شماره ۱۲ خیابان ژاگیه‌لونسکا دفن کرده و پس از آزادسازی گتو آن‌ها را از زیر خاک بیرون بیاورد. به دلیل این بایگانی، واقعیت گتو ثبت و حفظ شد. آرشیویست‌ها همچنین اقدام به نوشتن دانشنامه‌ای
شد. آرشیویست‌ها همچنین اقدام به نوشتن دانشنامه‌ای دربارهٔ گتو و یک واژگان از زبان روزمرهٔ درون گتو کردند. جمعیت یهودی همچنین چندین رادیوی غیرقانونی را نگهداری می‌کردند که با آنها از رویدادهای جهان بیرون آگاه می‌شدند. در آغاز، رادیو تنها می‌توانست فرکانس‌های آلمانی را دریافت کند، به همین دلیل با نام رمز «دروغگو» در دفترچه‌های خاطرات از آن یاد شد. از جمله اخباری که به سرعت در اطراف گتو منتشر شد، حمله متفقین به نرماندی در روز وقوع آن بود. از آنجا که تولید برای ماشین جنگی آلمان ضروری بود، کاهش سرعت کار نیز
ماشین جنگی آلمان ضروری بود، کاهش سرعت کار نیز نوعی مقاومت به‌شمار می‌رفت. در سالهای پسین، کارگران چپ شعار P.P. (به لهستانی: pracuj powoli یا «به آرامی کار کنید») سر می‌دادند تا از تولید خود به سود ورماخت کم کنند.
پول آزاد فیلمی در ژانر کمدی سیاه به کارگردانی ایو سیمونو در سال ۱۹۹۸ است. داستان. اسون سورنسون رئیس زندانی است که به‌طور غیرقانونی برخی از زندانیان خود را اعدام می‌کند همه در شهر از او متنفر بوده و وحشت دارند بجز دختران دوقلویش…
جوزپه وارنی (؛ ۲۰ مارس ۱۹۰۲ – ۲۵ فوریه ۱۹۶۵) بازیگر اهل ایتالیا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "مؤسسه ریکوردی"، "تاکسی شب"، "جادوی سیاه"، "مادالنا، نمره اخلاق صفر"، "کجا می‌روی"، "نیروی سرنوشت"، "اودسا در میان شعله‌ها"، "نخستین عشق"، "معشوقه پنهانی"، "نغمه‌های جاویدان"، "عشق‌های حزن‌انگیز"، "تمام رم در برابر او لرزید"، "تمام رم در برابر او لرزید"، "بر رنگین‌کمان می‌رقصیم" و "مسالینا" اشاره کرد.
گلائوکو مائوری (؛ – ۲۸ سپتامبر ۲۰۲۴) بازیگر و کارگردان فیلم اهل ایتالیا بود. از فیلم‌هایی که وی در آنها نقش داشته‌است، می‌توان به "قرمز تیره" اشاره کرد.مائوری در ۲۸ سپتامبر ۲۰۲۴، در ۹۳ سالگی درگذشت.
یانگ او. کیم (متولد کیم یونگ اوک، ۱۸ اکتبر ۱۹۶۲) سیاستمدار آمریکایی است که از سال ۲۰۲۱ نماینده حوزه ۳۹ کنگره ای کالیفرنیا است. او پیشتر از سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۶ به عنوان نماینده مجلس ایالتی کالیفرنیا از حوزه ۶۵ام کار کرد. او عضو حزب جمهوری‌خواه، و حوزه وی شامل قسمت‌های شمالی شهرستان اورنج بود. وی اولین زن جمهوری‌خواه کره ای - آمریکایی است که به قوه مقننه ایالتی کالیفرنیا انتخاب شده‌است. در سال ۲۰۱۸، کیم نامزد حزب جمهوری‌خواه در حوزه ۳۹ کنگره ای کالیفرنیا بود. او در انتخابات عمومی از گیل سیسنروس دموکرات شکست
او در انتخابات عمومی از گیل سیسنروس دموکرات شکست خورد. او مجدداً در انتخابات سال ۲۰۲۰ با او روبرو و این بار پیروز شد.
گوفردو دآندرئا (؛ زادهٔ) بازیگر، کارگردان و نویسنده اهل ایتالیا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "ستارهٔ دریا" اشاره نمود.
سهیلا منصوریان (زاده ۳۱ شهریور ۱۳۶۷ در سمیرم) ووشوکار ایرانی در رشتهٔ ساندا و دارنده مدال طلای ساندا در جام جهانی ۲۰۱۴ در وزن۵۲ کیلوگرم است. او خواهر الهه و شهربانو منصوریان، قهرمانان مشهور ووشوی ایران و جهان است.وی هم‌اکنون عضو تیم ملی ووشوی زنان ایران است. در سال ۲۰۱۵، او در رقابت مبارزه کونلون شرکت کرد و در سال ۲۰۲۰ موفق شد وارد مسابقات هنرهای رزمی ترکیبی (M.M.A) شود. جنجال مجموعه ورزشی انقلاب. انتشار ویدئویی از سهیلا منصوریان در صفحه اینستاگرام وی فضایی منفی را علیه مدیران مجموعه ورزشی انقلاب به راه
منفی را علیه مدیران مجموعه ورزشی انقلاب به راه انداخت. این قهرمان ووشو که روز پنجشنبه ۹ تیر ماه ۱۳۹۹ برای تمرینات هوازی به مجموعه انقلاب رفته بود، با یک نگهبان مجموعه به مشاجره می‌پردازد، زیرا کارت عضویت وی منقضی شده و به گفتهٔ وی، از ورود او به مجموعه ممانعت شده و وی از مجموعه اخراج می‌شود.
ستاره دریا () یک فیلم درام صامت ایتالیایی به کارگردانی اوبالدو ماریا دل کوله است که در سال ۱۹۲۸ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به گوفردو دآندرئا اشاره کرد.
جما دِ فراری () بازیگر اهل ایتالیا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "ستاره دریا" و "سامسون" اشاره نمود.
گولیلمو سیناتس (؛ – ) بازیگر اهل ایتالیا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "فقط تو را دوست دارم"، "ما هفت خواهر بودیم"، "شام دلقک"، "هارلم"، "تمام رم در برابر او لرزید" و "به من نگو!" اشاره کرد.
لئوپولدو ماستلونی (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم، بازیگر و خواننده اهل ایتالیا است. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "بیست‌ساله بودن"، "راه حل سوم" و "لطفاً مراقب آملیا باش" اشاره نمود.
جرمایا آلوِستا رایت جونیور (متولد ۲۲ سپتامبر ۱۹۴۱) کشیش بازنشسته کلیسای ترینیتی متحد مسیح در شیکاگو است، جماعتی که مدت ۳۶ سال او رهبری اش کرد و طی آن تعداد اعضای آن به بیش از ۸۰۰۰ نفر از کلیسارو افزایش یافت. پس از بازنشستگی، هنگامی که بخشهایی از خطبه‌های وی دربارهٔ حملات تروریستی به ایالات متحده و عدم صداقت دولت در ارتباط با مبارزات انتخاباتی ریاست جمهوری باراک اوباما تبلیغ شد، اعتقادات و موعظه‌های وی مورد موشکافی قرار گرفت. جنجال‌ها. رایت، که کشیش پیشین باراک اوباما بود، در مارس ۲۰۰۸ هنگامی که ABC News، پس
اوباما بود، در مارس ۲۰۰۸ هنگامی که ABC News، پس از بررسی ده‌ها خطبه رایت، بخشهای منتخبی را که مورد موشکافی شدید رسانه‌ها بود گلچین کرد، مورد توجه ملی قرار گرفت. اوباما اظهارات مورد بحث را تقبیح کرد، اما پس از آنکه منتقدان همچنان بر سر مسئله رابطه وی با رایت پافشاری کردند، وی سخنرانی با عنوان " یک اتحادیه کامل تر " ارائه داد، که در آن سخنان رایت را نکوهش کرد، اما از او به عنوان یک شخصیتی ابراز برائت نکرد. این مجادله کم‌کم کمرنگ شد، اما در اواخر آوریل هنگامی که رایت با در رسانه‌ها حضور یافت، از جمله مصاحبه
که رایت با در رسانه‌ها حضور یافت، از جمله مصاحبه در "بیل مویرز ژورنال"، سخنرانی در NAACP و سخنرانی در باشگاه ملی مطبوعات، جان دوباره ای گرفت. پس از آخرین مورد، اوباما با شدت بیشتری علیه کشیش سابق خود صحبت کرد و گفت که او از رفتار خود «خشمگین» و «ناراحت» است و در ماه مه از عضویت در این کلیسا استعفا داد.
رناتو سریو (؛ زادهٔ ۵ اکتبر ۱۹۴۶ – درگذشتهٔ ۴ نوامبر ۲۰۲۴) آهنگساز، موسیقی‌دان و رهبر ارکستر اهل ایتالیا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "دکتر زنان دوجانبه"، "راه حل سوم"، "معصومیت و هوس" و "تنها در تاریکی" اشاره نمود.
لنفومای ۲ لنفوسیت‌های بی () که بیشتر با نام اختصاری Bcl-2 شناخته می‌شود، یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"BCL2"» کُدگذاری می‌شود. این مولکول یکی از اعضای اصلی خانواده Bcl-2 است که در ساماندهی بیان ژن و همچنین القا یا مهار آپوپتوز نقش دارند. این مولکول نخستین تنظیم‌کنندهٔ آپوپتوزی بود که در موجودات زنده کشف شد. پروتئین Bcl-2 یکی از نخستین پروتئین‌هایی که در جریان کشف فرایند جابه‌جایی کروموزومی میان کروموزوم‌های ۱۴ و ۱۸ در لنفوم فولیکولار شناسایی شد. اُرتولوگ‌های این پروتئین در بسیاری از پستانداران کشف
این پروتئین در بسیاری از پستانداران کشف شده و نقشهٔ کامل ژنی آن در دسترس است. همچون BCL3، BCL5، BCL9، BCL7A، BCL6 و BCL10، این پروتئین نیز نقش مهمی در سرطان لنفوم دارد. ایزوفرم‌ها. دو ایزوفرم این مولکول، یعنی ایزوفرم‌های ۱ و ۲، تاشدگی مشابهی دارند. اما توانایی متفاوت این ایزوفرم‌ها در اتصال به پروتئین‌های BAD و BAK1 و همچنین توپولوژی ساختمانی و پتانسیل الکتریکی شیارهای اتصالی آنان نشان می‌دهد که فعالیت‌های ضد آپوپتوزی مختلفی از یکدیگر دارند. اهمیت بالینی. آسیب به ژن سازندهٔ Bcl-2 در بروز چندین نوع سرطان از
به ژن سازندهٔ Bcl-2 در بروز چندین نوع سرطان از جمله ملانوما، سرطان پستان، سرطان پروستات، لوسمی مزمن لنفاوی و سرطان ریه (کارسینومای سلول کوچک) نقش دارد. همچنین نقص ژنی BCL2 ممکن است سبب‌ساز اسکیزوفرنی و اختلالات خودایمنی شود. علاوه بر اینها، این پروتئین در شکل‌گیری مقاومت‌های درمانی در سرطان حائز اهمیت است. تعامل‌های شیمیایی. پروتئینِ Bcl-2 با مولکول‌های زیر تعامل پروتئین-پروتئین دارد:
بانک اطلاعاتی پروتئین‌ها در اروپا - پایگاه دانش () که بیشتر با نام اختصاری PDBe-KB شناخته می‌شود، یک منبع جامع و یک‌پارچه آزاد و همگانی است که هدفش قرار دادنِ داده‌های ساختمان ماکرومولکولی در زمینهٔ زیست‌شناختی آنها و ارائه کردن آن به پژوهش‌گران و جامعهٔ علمی است تا بدین طریق از پژوهش بنیادی، پژوهش‌های کاربردی‌سازی و آموزش علمی حمایت و پشتیبانی نماید. این مجموعه بخشی از «مؤسسهٔ بیوانفورماتیک اروپا» (EMBL-EBI) است که مقر اصلیِ آن در شهر هینکستون انگلستان است.
یونی‌پروت یک پایگاه داده آزاد و همگانی از ساختار اولیه پروتئین و اطلاعات عملکردی آنان است که داده‌های خود را از پروژه‌های توالی‌نگاری ژن‌ها می‌گیرد. این پایگاه داده، مخزن عظیمی از اطلاعات دربارهٔ عملکرد زیست‌شناختی پروتئین‌هاست که از مقالات پژوهش‌ی استخراج شده‌است. پشتیبانی و حفظ این پایگاه داده به عهدهٔ «کنسرسیوم یونی‌پروت» است که متشکل از چندین سازمان اروپایی بیوانفورماتیک و یک مؤسسهٔ آمریکایی در واشینگتن، دی.سی. است که در سال ۲۰۰۲ در کنار هم جمع شدند و این کنسرسیوم را پدید آوردند. پایگاه دادهٔ UniProt در
کنسرسیوم را پدید آوردند. پایگاه دادهٔ UniProt در دسامبر ۲۰۰۳ میلادی با همکاری این نهادهای علمی راه‌اندازی شد. بودجه و پشتیبانی مالی این پایگاه داده‌ها، توسط مؤسسه ملی تحقیقات ژنوم انسان، مؤسسه ملی سلامت، کمیسیون اروپا، دولت فدرال سوئیس، caBIG و وزارت دفاع ایالات متحده آمریکا تأمین می‌شود.
ترزینشتات یک اردوگاه کار اجباری و نیز گتو بود که توسط "اس‌اس" در جریان جنگ جهانی دوم در شهر سنگربندی شدهٔ تریزین در بوهم و موراویا (منطقه ای اشغالی توسط آلمان متعلق به چکسلواکی) بر پا شده بود. ترزینشتات دارای دو عملکرد عمده بود: هم از آن برای اردوگاهی انتقالی برای فرستادن یهودیان به اردوگاه‌های مرگ بهره گرفته می‌شد، و هم «سکناگاهی برای بازنشستگان» به نمایش گذاشته می‌شد که در آن یهودیان سالخورده و سرشناس نگهداری می‌شدند و از این رو پیامی گمراه کننده دربارهٔ راه حل نهایی به دیگر جوامع یهودی اروپا می‌فرستاد.
راه حل نهایی به دیگر جوامع یهودی اروپا می‌فرستاد. شرایط اردوگاه به قصد مهندسی شده بودند تا مرگ ساکنانش را سرعت ببخشند ولی در عین حال به ماشین تبلیغات آلمان نازی تبدیل کنند. برخلاف دیگر اردوگاه‌ها، کار اجباری در این گتو در اولویت نبود. گتو با انتقال یهودیان چک در نوامبر ۱۹۴۱ گشایش پیدا کرد. نخستین یهودیان آلمانی و اتریشی در ژوئن ۱۹۴۲ وارد شدند؛ یهودیان هلندی و دانمارکی از سال ۱۹۴۳ وارد شدند و زندانیانی از ملیت‌های گوناگون در ماه‌های آخر جنگ به ترزینشتات فرستاده می‌شدند. حدود ۳۳۰۰۰ نفر در ترزینشتات عمدتاً به
می‌شدند. حدود ۳۳۰۰۰ نفر در ترزینشتات عمدتاً به دلیل سوءتغذیه و بیماری درگذشتند. بیش از ۸۸۰۰۰ نفر ماه‌ها یا سال‌ها پیش از اخراج و تبعید به اردوگاه‌های مرگ و سایر مکان‌های کشتار در آنجا نگاه داشته می‌شدند؛ نقش مدیریت خودگردان یهودی در گزینش کسانی که می‌بایست تبعید می‌شدند بحث و مجادلات قابل توجهی را به همراه داشته‌است. با احتساب ۴۰۰۰ نفر از افراد اخراج‌شده که جان سالم به در بردند، تعداد کل بازماندگان حدود ۲۳۰۰۰ نفر بود. ترزینشتات به داشتن زندگی فرهنگی نسبتاً غنی از جمله کنسرت‌ها، سخنرانی‌ها و آموزش پنهانی
غنی از جمله کنسرت‌ها، سخنرانی‌ها و آموزش پنهانی برای کودکان مشهور بود. این واقعیت که توسط مدیریتی خودگردان و یهودی اداره می‌شد و همچنین اینکه تعداد زیادی از یهودیان برجسته در آن زندانی بودند به شکوفایی زندگی فرهنگی در آنجا یاری رساند. این میراث معنوی توجه دانشگاهیان را به خود جلب کرده‌است. در دوره پس از جنگ، چند نفر از عاملان اس‌اس و نگهبانان چک به محاکمه کشانده شدند، اما گتو به‌طور کلی توسط مقامات شوروی به فراموشی سپرده شد. سالانه ۲۵۰٬۰۰۰ نفر از موزه گتو در تریزین بازدید می‌کنند.
سری دوجمله‌ای یک سری توانی است که در بسط دوجمله‌ای برای اعداد مختلط ظاهر می‌شود: اگر formula_2 عددی صحیح و منفی نباشد (formula_3) تعداد ضرایب بسط دو جمله‌ای محدود و با formula_4 برابر خواهد بود. در این حالت خاص ضرایب سری همان ضرایب سری دو جمله‌ای هستند. در حالت کلی‌تر ضرایب با عبارت پایین برابر خواهند بود؛ در اینجا formula_5 همان فاکتوریل افتان است: formula_6 سری مکلورن موردی خاص از سری دوجمله‌ای است. در اینجا formula_7 که به عبارت پایین بسط پیدا می‌کند: تاریخ. عمر خیام برای اولین بار سری دوجمله‌ای را برای
عمر خیام برای اولین بار سری دوجمله‌ای را برای کل اعداد مثبت در سال ۱۰۷۸ میلادی کشف کرد، این فرمول همان بسط دو جمله‌ایformula_9 است. نیوتن در سال ۱۶۶۹ میلادی سری دو جمله‌ای formula_10 را برای هر عدد حقیقی formula_11 و تمام مقادیر حقیقی formula_12 در فاصله formula_13 محاسبه کرد. آبل در سال ۱۸۶۲ میلادی سری دوجمله‌ای را برای formula_14 محاسبه کرد؛ او ثابت کرد که اگر formula_15 باشد شعاع همگراییِ سری ۱ خواهد بود. رابطه با سری هندسی. سری هندسی حالتی خاص از سری دو جمله‌ای است. اگر formula_16 و formula_12 را با
دو جمله‌ای است. اگر formula_16 و formula_12 را با formula_18 جایگزین کنیم به عبارت پایین می‌رسیم که همان سری هندسی است؛ در اینجا formula_19 است: شرایط همگرایی. با فرض اینکه formula_21 و formula_22 موارد ذیل را می‌توان اثبات کرد:
عسل پورحیدری (؛ زادهٔ ۹ مهرماه ۱۳۷۰ در تهران) فرزند منصور پورحیدری، بازیکن تیم ملی بسکتبال زنان ایران و گلف ایران است. وی به مدت ۷ سال در سوپر لیگ بسکتبال ایران به همراه تیم‌های دانشگاه آزاد و سپس استقلال بازی کرد. همچنین به مدت دو سال (۲۰۱۶و ۲۰۱۷) عضو تیم San Diego Mesa college کالیفرنیا بوده‌است. وی هم‌اکنون عضو تیم مهرام در لیگ برتر بسکتبال بانوان ایران است. وی به همراه تیم ملی بسکتبال ایران در اولین تورنمنت رسمی بین‌المللی بعد از انقلاب ۱۳۵۷ در مسابقات غرب آسیا ۲۰۱۹ در اردن شرکت کرد و به همراه این تیم
غرب آسیا ۲۰۱۹ در اردن شرکت کرد و به همراه این تیم موفق به کسب مدال برنز گردید. عسل پورحیدری در سال ۲۰۱۸ به همراه تیم باشگاهی پالایش نفت آبادان به عنوان بازیکن مهمان و در سال ۲۰۱۹ به همراه تیم باشگاهی بهمن به عنوان بازیکن مهمان در مسابقات باشگاه‌های غرب آسیا شرکت کرد. وی در سال ۲۰۱۹ به همراه تیم بهمن در اردن نایب قهرمان باشگاه‌های غرب آسیا شد. عسل پورحیدری در دومین دوره مسابقات گلف جام دوستی ایران و اسپانیا در سال ۲۰۰۷ شرکت داشت که در رده‌بندی بانوان به مقام اول رسید. پس از آن در سال ۲۰۰۹ به همراه تیم ملی
اول رسید. پس از آن در سال ۲۰۰۹ به همراه تیم ملی گلف بانوان ایران عنوان نایب قهرمانی مسابقات بین‌المللی گلف قبرس را به خود اختصاص داد. وی به همراه تیم ملی گلف ایران در سال ۲۰۰۹ در مسابقات دانشجویان جهان در ایتالیا به مقام سوم رسید و کاپ اخلاق این مسابقات را هم دریافت کرد. عسل پورحیدری همچنین در سال ۲۰۱۱ به همراه تیم گلف دانشجویان ایران در ۲۶مین دوره یونیورسیاد فدراسیون بین‌المللی ورزش‌های دانشگاهی در شنژن چین هم حضور داشت. هم‌اکنون عسل پورحیدری برای تحصیل در آمریکا اقامت دارد و فارغ‌التحصیل دانشگاه ایالتی
آمریکا اقامت دارد و فارغ‌التحصیل دانشگاه ایالتی کالیفرنیا، لانگ بیچ در رشته روانشناسی ورزشی سال ۲۰۲۰ است.
خوزه میاجا (؛ زاده – درگذشته ) سیاست‌مدار اهل اسپانیا بود. خوزه میاجا در ۱۴ ژانویه ۱۹۵۸، در سن ۷۹ سالگی درگذشت.