payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بوزانی کتاب "تاریخ ادبیات فارسی" را نوشت که ارزشِ آکادمیک و علمیِ بسیاری دارد. او در این کتاب چند غزل از حافظ را ترجمه می‌کند و بر آنها تحلیل‌هایی مبتنی بر زیبایی‌شناسیِ عرفانی ارائه می‌دهد. این ترجمه و تحلیل در مقاله‌ای بسیار مهم از وی نیز — که در ۱۹۷۸ م منتشر شد — منعکس شده است. پس از باوزانی، نسلِ ایران‌شناسانِ جوان، راه او را دنبال کردند. اوا جاردینا در ۱۹۶۶ م، ترجمهٔ گزیده‌ای تک‌نگارانه از شعرِ حافظ را چاپ کرد. چند غزل از حافظ را از گزیده‌هایی گوناگون از ادبیاتِ فارسی و تاریخش، ترجمه کرد و به چاپ
از ادبیاتِ فارسی و تاریخش، ترجمه کرد و به چاپ رساند. مهم‌ترینِ این گزیده‌ها با عنوانِ «دیوان غربی» است که ترجمهٔ ۱۸ غزل را دربردارد و به "دیوانِ غربی–شرقیِ" گوته اشاره می‌کند. اسکارچا با همکاری استفانو پلو، "دیوانِ" حافظ را به‌طورِ کامل همراه با یک مقدمه و واژه‌نامهٔ اصطلاحاتِ فنی و تفسیرِ گستردهٔ غزلیات، در سال ۲۰۰۵ م ترجمه کرد و سه سال بعد، گزیده‌اش را با عنوانِ «۸۰ غزل» به چاپ رساند. از پژوهشگرانِ سدهٔ بیستم، کارلو ساکونه اشعارِ حافظ را در قالبِ کتابی مستقل به چاپ رساند. او سه کتاب دربارهٔ حافظ دارد:
مستقل به چاپ رساند. او سه کتاب دربارهٔ حافظ دارد: نخست با عنوانِ «ساقی‌نامه» با مقدمه‌ای پژوهشگرانه در سال ۱۹۹۸ م، دوم «باده، شاهدان، و کفر» و سوم «غزل‌هایی از عشق و میخانه» که این‌دو ترجمه‌ای کامل از "دیوانِ" حافظ هستند و در سال ۲۰۱۱ م منتشر شدند. جووانی ماریا درمه، ترجمهٔ "دیوانِ" حافظ را در ۳ جلد با نگاهی به سنّتِ پترارکی و در قالبِ نثری موزون انجام داد. اسپانیایی. با وجودِ جمعیتِ بسیارِ اسپانیایی‌زبان در کشورهای مختلف، حافظ‌پژوهی رشته‌ای نسبتاً نوپا در این حوزه است. هرچند در این حوزه چندین کارِ
در این حوزه است. هرچند در این حوزه چندین کارِ پراکندهٔ ترجمه از چند بیت تا چند غزلِ حافظ از زبان‌های دیگر به اسپانیایی انجام شده است — که این آثار نیز معمولاً در حدِّ دست‌نویس، نسخهٔ خطی یا بخشی از مقاله‌های منتشرشده در مجلاتِ ادبی هستند —، بااین‌حال ترجمه و نقدهای آن، کمتر از یک سده در حوزهٔ کشورهای اسپانیایی‌زبان سابقه دارد. در این میان یک استثنا وجود دارد و آن اثری است از معروف به «کنت نورونیا» (د. ۱۸۱۶ م)، سیاستمدار، نظامی و شاعرِ اسپانیایی. او این اثر را در اوایلِ سدهٔ نوزدهمِ میلادی در مجموعه‌ای با
را در اوایلِ سدهٔ نوزدهمِ میلادی در مجموعه‌ای با عنوانِ «اشعار آسیایی» نوشت. کنت نورونیا در این اثر ترجمهٔ اشعارِ شاعرانِ عرب، تُرک و ایرانی را از زبان‌های انگلیسی و لاتین به اسپانیایی ترجمه کرد. این اثر هفده سال پس از درگذشتش در سال ۱۸۳۳ م توسط چاپخانهٔ خولیو دیدوت در فرانسه چاپ شد و پنجاه سال بعد در ۱۸۸۲ م، بخشی از آن توسط بیبلوتکا اورنیورسال در اسپانیا به چاپ رسید. این اثر شامل ۳۶ غزل با ترجمه‌ای آزاد است. فدریکو گارسیا لورکا (د. ۱۹۳۶) از این ترجمهْ اثر گرفته است. نسخهٔ دست‌نویسِ ترجمهٔ کنت نورونیا
اثر گرفته است. نسخهٔ دست‌نویسِ ترجمهٔ کنت نورونیا سپس‌تر از سوی خانواده‌اش به کتابخانهٔ ملیِ اسپانیا اهدا شد. به‌جز ترجمهٔ کنت نورونیا، ترجمه‌های دیگر مربوط به سدهٔ بیستم و آغاز سدهٔ بیست و یکمِ میلادی هستند. هیچ‌یک از این ترجمه‌ها، ترجمهٔ کاملِ اشعارِ حافظ نیستند و نیز تنها سه مورد ترجمهٔ مستقیم از اصلِ اشعار هستند. باقیِ ترجمه‌ها، ترجمه‌های غیرمستقیم و از زبان‌های دیگر به اسپانیایی هستند. مترجمانِ برجستهٔ اشعارِ حافظ نیز کمتر از ده نفر هستند. درحال‌حاضر ۹ ترجمه از اشعار حافظ به اسپانیایی در کتابخانهٔ
۹ ترجمه از اشعار حافظ به اسپانیایی در کتابخانهٔ ملیِ اسپانیا موجود است که تقریباً همهٔ ترجمه‌ها در این زمینه را شامل می‌شود. فرانسوی. نخستین ترجمهٔ اشعارِ حافظ به زبانِ فرانسه، توسط ویلیام جونزِ انگلیسی در سال ۱۷۷۰ م صورت گرفت. او در پایانِ ترجمهٔ کتابِ دُرّهٔ نادری، ۱۳ غزل از حافظ را معرفی و ترجمه کرد. سپس‌تر در سال ۱۷۷۱ م توسط کارل امریش الکساندر دو رویچسکی در مرکزِ شرق‌شناسیِ وین، ترجمهٔ دیگری انجام شد. او در کتابی با عنوانِ "نمونهٔ شعر فارسی"، به ترجمه و شرحِ ۱۶ غزلِ حافظ پرداخت. مشورتِ رویچسکی با
و شرحِ ۱۶ غزلِ حافظ پرداخت. مشورتِ رویچسکی با ویلیام جونزِ انگلیسی، سبب شد تا جونز — که پیشتر ۱۳ غزل از حافظ را در کتابِ "دستور زبان فارسیِ" خویش معرفی کرده بود — به ترجمهٔ ۱۰ غزل از حافظ دست زند و آنها را به فرانسه در «رساله دربارهٔ شعرِ آسیایی» در سال ۱۷۷۴ م و سپس در کتابِ "تفسیرِ اشعارِ آسیایی، کتاب ششم" به زبانِ لاتینی منتشر کند. در سال ۱۸۹۸ م، آلفونس نیکلا، چند غزل از حافظ را ترجمه و منتشر کرد، اما این اثر چندان بازتابی نداشت. در سدهٔ بیستمِ میلادی، اندک‌اندک ترجمه‌های بیشتری از اشعارِ حافظ انجام شد.
ترجمه‌های بیشتری از اشعارِ حافظ انجام شد. این آثار توسطِ آشنایان با زبانِ فارسی صورت می‌گرفت که حتی مدتی در ایران زندگی کرده بودند. در سال ۱۹۲۲ م در پاریس، هانری پیاتسا اشعارِ حافظ را در کتابی با عنوانِ "غزل‌های حافظ" ترجمه و چاپ کرد. به‌نظر می‌رسد ترجمهٔ نیز که در همین سال و با همین عنوان منتشر شده، تکرارِ اثرِ پیاتساست. آرتور گی در ۱۹۲۷ م، اشعارِ حافظ را در کتابی با نام "اشعارِ عاشقانه یا غزل‌ها" ترجمه کرد. او در این اثر، مقدمه و یادداشت‌هایی برپایهٔ شرحِ سودی افزوده است. با وجودِ کوششِ فراوان او تنها
سودی افزوده است. با وجودِ کوششِ فراوان او تنها توانست ۱۷۵ غزل را ترجمه کند. پژوهشگران به‌خاطرِ اشتباه‌های بسیارِ این ترجمه، برای آن جایگاهی قائل نشدند. در سالِ ۱۹۳۲ م، ترجمهٔ تعدادی از اشعارِ حافظ در کتابی با عنوانِ «بیست شعر از حافظ» توسط آنری ماسه چاپ شد. این اثر از سوی پرویز ناتل خانلری تأیید نشد. در سال ۱۹۵۵ م، ترجمهٔ تعدادی غزل را در کتابی با عنوانِ "نُه غزل از حافظ" چاپ کرد. اثر دیگری با همین عنوان و با همین تعدادِ غزل توسط در ۱۹۵۴ م ترجمه شده بود. بعدها مونتی تعدادِ بسیاری از غزل‌ها را برگزید و
بعدها مونتی تعدادِ بسیاری از غزل‌ها را برگزید و ترجمه کرد. این کار در کتابی با عنوانِ "عشق، معشوق و محبوب، صد غزل از دیوان حافظ" در سال ۱۹۸۹ م چاپ شد. ژیلبر لازار نیز ۱۵ غزل را ترجمه کرد که شارل هانری دوفوشه‌کور آن‌ها را بهترین ترجمه از شعرِ حافظ می‌داند. دوفوشه‌کور درصددِ ترجمه‌ای کامل برپایهٔ ویرایشی معتبر برآمد و ترجمهٔ خود را براساسِ تصحیحِ انتقادیِ ناتل خانلری با بهره‌بردن از آخرین پژوهش‌های حافظ‌پژوهانِ ایران برای شرح و تفسیرِ ۴۸۶ غزلِ این تصحیح آغاز کرد. این اثر در سال ۲۰۰۶ م به چاپ رسید. ژاپنی.
کرد. این اثر در سال ۲۰۰۶ م به چاپ رسید. ژاپنی. رئیچی گامو، ایران‌شناسِ ژاپنی تلاش کرد تا شعرِ حافظ را به زبان ژاپنی ترجمه کند. تسونئو کورویاناگی در ۱۹۷۶ م ترجمه‌ای کامل از "دیوان" به ژاپنی را ارائه کرد. نسخهٔ مبنای ترجمهٔ او، تصحیحِ قزوینی و غنی است.
شورای شهر سبزوار یک نهاد محلی قانون‌گذاری و نظارتی در سطح شهر سبزوار است که در حال حاضر ۹ نفر عضو دارد و متشکل از ۶ کمیسیون است. اعضای آن با رأی مستقیم مردم و به صورت دسته‌جمعی انتخاب می‌شوند. مهم‌ترین وظایف شورا انتخاب شهردار، تصویب بودجهٔ شهرداری، تلاش برای شناسایی و حل مشکلات شهری، و نظارت بر امور شهرداری و سایر سازمان‌های خدماتی در سطح شهر است. طبق پژوهش‌های انجام‌شده، اگرچه شهروندان سبزواری نقش شورا را در مدیریت شهری نسبتاً پررنگ می‌بینند، اعتماد ایشان به مجموعهٔ مدیریت شهری (شورا و شهرداری) پایین‌تر
به مجموعهٔ مدیریت شهری (شورا و شهرداری) پایین‌تر از حد متوسط است. انجمن شهر. پیش از انقلاب اسلامی، سبزوار دارای انجمن شهر بود. دست‌کم دو نمایندهٔ آخر حوزهٔ انتخابیهٔ سبزوار در مجلس شورای ملی، حسن متولی و کاظم اسکویی، سابقهٔ عضویت در انجمن شهر سبزوار را برای مدتی داشته‌اند. اسکویی در سال ۱۳۴۰، رئیس انجمن شهر سبزوار بود. پس از انقلاب اسلامی ۱۳۵۷، انجمن شهر تعطیل شد و تا زمان ریاست‌جمهوری سید محمد خاتمی، شهر سبزوار همچون سایر شهرهای ایران فاقد نهاد قانونگذاری و نظارتی محلی بود تا اینکه در سال ۱۳۷۷ با برگزاری
و نظارتی محلی بود تا اینکه در سال ۱۳۷۷ با برگزاری انتخابات، نهاد قانونگذاری محلی این بار با نام «شورای اسلامی شهر» مجدداً فعال شد. انتخابات ۱۳۵۸. اولین انتخابات شورای شهر در سبزوار پس از انقلاب اسلامی در ۲۰ مهر ۱۳۵۸ برگزار شد. حسین شهرستانی، سید احمد کرابی، غلامرضا شریعتمداری، علی‌اکبر تبرایی، سید محمد قریشی، رضا تولایی، و عباس فاضلی هاشمی منتخبان سبزوار بودند. دورهٔ اول. حدود ۲۰۰ نفر در اولین انتخابات شورای شهر سبزوار که ۷ اسفند ۱۳۷۷ برگزار شد نامزد شدند. محمدحسین ماستیانی، سید قاسم حسینی‌زاده، ژیلا آگاه،
ماستیانی، سید قاسم حسینی‌زاده، ژیلا آگاه، افسانه توکلی، محمد باقری سبزوار، سید جواد حسینی، محمود فاضل اعضای اصلی دورهٔ اول شورا بودند. انتقال پادگان سپاه به خارج از شهر، بازگشایی هتل شهرداری (مقر فعلی شورا و شهرداری منطقهٔ دو)، تأسیس مرکز سبزوارشناسی، فراهم کردن مقدمات احداث کارخانه سیمان، تدارک همایش نخبگان سبزوار برای سرمایه‌گذاری در شهر و تلاش برای پیگیری ایجاد استان خراسان غربی در بحبوحهٔ تقسیم استان خراسان از جملهٔ فعالیت‌های دورهٔ اول شورای شهر سبزوار بود. شورای اول مدت کوتاهی پس از آغاز به کار، سید
بود. شورای اول مدت کوتاهی پس از آغاز به کار، سید محمد افتخار، شهردار وقت سبزوار، را در ۱۰ شهریور ۱۳۷۸ برکنار و تقریباً سه ماه بعد در ۱۵ آذر ۱۳۷۸ بهرام سیاوش‌پور را به سمت شهردار انتخاب کرد. دورهٔ دوم. دورهٔ دوم شورای اسلامی شهر سبزوار ۷ عضو اصلی و ۵ عضو علی‌البدل داشت: شورای دوم محمدرضا آغشته را در ۱۹ خرداد ۱۳۸۲ به عنوان شهردار جدید سبزوار برگزید. جواد علیکردی، عضو شورا، با شکایت سپاه پاسداران به اتهام «تشویش اذهان عمومی و اهانت به مسئولان» به دو سال حبس و ۱۴۸ ضربه شلاق محکوم شد. به گفتهٔ علیکردی، از ۱۵
و ۱۴۸ ضربه شلاق محکوم شد. به گفتهٔ علیکردی، از ۱۵ مورد اتهامی که به او وارد کرده بودند یکی تحصن در اعتراض به تغییر کاربری زمینی به مساحت ۱۱ هزار متر مربع از فضای سبز به مسکونی توسط شورا، یکی دیگر اهانت به مقامات کشوری در جریان مناظره‌ای در دانشگاه سبزوار، و دیگری حکومت نظامی خواندن فضای شهر در جریان ماجراهای تقسیم استان خراسان بود. دورهٔ سوم. دورهٔ سوم شورای اسلامی شهر سبزوار ۷ عضو اصلی و ۵ عضو علی‌البدل داشت: بعد از آنکه علی بروغنی برای شرکت در انتخابات دور هشتم مجلس شورای اسلامی از عضویت در شورای شهر
دور هشتم مجلس شورای اسلامی از عضویت در شورای شهر استعفا کرد، حسین مقصودی جایگزین او شد. این دو نفر تنها اعضایی از شورای شهر سبزوار هستند که توانسته‌اند از کرسی پارلمان محلی به کرسی پارلمان ملی دست یابند. پس از انتخاب حسین مقصودی به عنوان شهردار سبزوار، حسن نعمت‌شاهی جایگزین او شد. اولویت با حسین دولت‌آبادی بود، ولی او حضور نیافت. شورای سوم ابتدا محمد تولیت را به عنوان شهردار جدید سبزوار برگزید. اما خیلی زود (تقریباً چهار ماه و نیم بعد) محمود عیدی جایگزین او شد. محمود عیدی پس از ۳ سال فعالیت در بهمن ۱۳۸۹
او شد. محمود عیدی پس از ۳ سال فعالیت در بهمن ۱۳۸۹ استعفا کرد که پذیرفته شد. در نهایت حسین مقصودی که از میان اعضای علی‌البدل به اعضای اصلی شورا راه یافته و رئیس شورا نیز شده بود، به سِمَت شهردار دست یافت. تأسیس و راه‌اندازی موزهٔ سبزوار و خانه‌موزهٔ دفاع مقدس (خانهٔ محمد فرومندی) از جمله مصوبات شورای سوم بود. دورهٔ چهارم. دورهٔ چهارم شورای شهر سبزوار ۱۳ عضو اصلی و ۷ عضو علی‌البدل داشت: شورای چهارم، در دومین جلسهٔ کاری‌اش، با ۷ رأی، به عدم ابقای حسین مقصودی، شهردار وقت سبزوار، رأی داد. بیش از چهار ماه طول
شهردار وقت سبزوار، رأی داد. بیش از چهار ماه طول کشید تا بالاخره پس از کش‌وقوس‌های فراوان شورای شهر در دی ۱۳۹۲، محمدعلی طالبی را به عنوان شهردار جدید انتخاب کند. اسفند ۱۳۹۴ همزمان با طرح سؤالِ شورای شهر از شهردار، طالبی استعفا کرد که بعداً آن را پس گرفت. اردیبهشت ۱۳۹۵ پس از انتشار مصاحبه‌ای با طالبی در خبرگزاری تسنیم که در آن به نقل از طالبی، شورای شهر سبزوار به «منفعت‌طلبی» متهم شده بود، شهردار استیضاح شد ولی در سمتش باقی ماند. تیر ۱۳۹۵ طالبی برای بار دوم استعفا کرد که از جانب شورا پذیرفته شد. فردای همان
استعفا کرد که از جانب شورا پذیرفته شد. فردای همان روز سید علی کوشکی با ۱۳ رأی موافق به عنوان شهردار جدید سبزوار انتخاب شد. نه اردیبهشت ۱۳۹۳، به مناسبت روز شوراها، مقر شورای شهر سبزوار از ساختمانی در خیابان قائم به هتل قدیم شهرداری واقع در خیابان اسدآبادی تغییر کرد. جلال تعصبی، از اعضای شورا، دورهٔ چهارم را گرفتار «گروه‌بندی و لج‌بازی» و درگیر حاشیه‌ها دانست که ثمری «جز ایجاد دلسردی و استخفاف جایگاه شورا و از همه مهمتر سلب اعتماد مردم از مسئولان» ندارد. مهدی مقصودی، عضو شورا، نیز شورای شهر را شورای شهرداری
مقصودی، عضو شورا، نیز شورای شهر را شورای شهرداری خواند و ضمن انتقاد شدید از مصوبه‌های کذایی و غیرقانونی شورا گفت «با این وضعیت اگر شورا تعطیل شود بهتر است». مجلهٔ اینترنتی اسرارنامه نیز، از «مرگ تدریجی شورای شهر در نتیجه اقدامات تندروانه یک اقلیت مستبد در برابر اکثریت منفعل» خبر داد. طرح جامع فرهنگی شهر و ایجاد باغ‌موزهٔ دفاع مقدس از جمله مصوبات شورای چهارم بود. در آذر ۱۳۹۶ و پس از اتمام دورهٔ چهارم شورا، مسعود پسندیده، عضو شورای جدید و قدیم، به خاطر «بی‌عرضه» خواندن احمد برادران، فرماندار شهرستان سبزوار،
خواندن احمد برادران، فرماندار شهرستان سبزوار، در یکی از جلسات شورای چهارم ابتدا به ۱۰۰ روز حبس و سپس دو ماه حبس محکوم شد. دورهٔ پنجم. دورهٔ پنجم شورای اسلامی شهر سبزوار ۹ عضو اصلی و ۶ عضو علی‌البدل دارد: این دوره، اولین دوره‌ای بود که انتخابات آن به صورت الکترونیک برگزار شد. حدود ۴۰ نفر از نامزدان به نتایج انتخابات اعتراض کردند، از جمله کاظم کرامت، رئیس شورای چهارم که گفت «خیلی از رأی‌های این دوره بوی ماکارانی [کذا]، روغن و پول» می‌داد و از کاهش مشارکت به خاطر برگزاری انتخابات به صورت الکترونیک و از بین
خاطر برگزاری انتخابات به صورت الکترونیک و از بین رفتن اصل رأی‌گیری مخفی گله کرد. رئیس هیئت نظارت بر انتخابات نیز از احتمال ابطال انتخابات سخن به میان آورد. در نهایت صحت انتخابات تأیید شد. زهرا بخشی پس از افسانه توکلی و ژیلا آگاه سومین زنی بود که عضو شورای شهر سبزوار شد تا پس از بیش از یک دهه، شورای شهر سبزوار از حالت تک‌جنسیتی خارج شود. هفت نفر از اعضای منتخب، حامی دولت حسن روحانی توصیف شدند. شورای پنجم با ۸ رأی موافق، سید علی کوشکی را به عنوان شهردار سبزوار ابقا کرد. از میان ۵ نامزدی که شورای شهر معرفی
ابقا کرد. از میان ۵ نامزدی که شورای شهر معرفی کرد، ۴ نفر انصراف دادند و تنها کوشکی باقی ماند. به نوشتهٔ علی ششتمدی، روزنامه‌نگار، جلسات شورای پنجم به صورت زنده از طریق اینستاگرام پخش می‌شوند، تصاویر جلسه ضبط می‌شود، و حضور خبرنگاران به‌راحتی امکان‌پذیر است که مجموعهٔ این اقدامات به افزایش شفافیت در شورای پنجم کمک کرده‌است. از سوی دیگر، عیان شدن میزان اختلاف‌ها، درگیری‌های لفظی، ناتمام ماندن جلسات، غیبت اعضا، امتناع شهردار از حضور در جلسات برای پاسخگویی و سایر حواشی و جنجال‌ها، شورای پنجم را در مرکز توجه‌ها
حواشی و جنجال‌ها، شورای پنجم را در مرکز توجه‌ها قرار داده‌است. به عنوان مثال، مسعود پسندیده، رئیس کمیسیون فرهنگی، اجتماعی و گردشگری شورا، متمم بودجهٔ ۱۳۹۸ شهرداری سبزوار را در اول اردیبهشت ۱۳۹۹ به دلیل حرکت نکردن شهرداری در راستای مصوبات شورای شهر در صحن علنی شورا آتش زد. حذف هزینهٔ پسماند، رونمایی از نخستین تقویم فرهنگی سبزوار، و خرید خانه‌های تاریخی از جمله سرای اولیاء از جمله مصوبات شورای پنجم بوده‌است. شورای شهر سبزوار در مرداد ۱۳۹۸ خیابان تازه‌تأسیسی در این شهر را به یاد رمان معروف محمود دولت‌آبادی،
در این شهر را به یاد رمان معروف محمود دولت‌آبادی، «کلیدر» نامگذاری کرد. اهمیت این موضوع در این است که در سال ۱۳۹۳ عده‌ای خودسر عکس‌ها، پوسترها و دیگر نشانه‌های دولت‌آبادی را که قرار بود برای شرکت در مراسمی به زادگاهش برگردد پاره کرده و او را رانده بودند. در مرداد ۱۳۹۸، مسعود پسندیده، عضو شورا، به دلیل تشویش اذهان عمومی، توهین به مسئولان و «استفادهٔ غیرمجاز از اموال عمومی» به ۶ ماه حبس، شلاق و جزای نقدی محکوم شد، هرچند در همان ماه به مناسب فرارسیدن عید غدیر خم مورد عفو رهبری قرار گرفت. او علت محکومیتش را
خم مورد عفو رهبری قرار گرفت. او علت محکومیتش را اعتراض به لغو کنسرت سالار عقیلی پس از اخذ مجوز و فروش بلیت‌ها و انتقاد از فرماندار طی مصاحبه با یکی از نشریات محلی شهر اعلام کرد که منجر به ۶ ماه حبس شد که به مدت ۳ سال به تعلیق درآمد، ولی پس از مشاجرهٔ لفظی‌اش با معاون شهردار در یکی از جلسات مربوط به بودجهٔ شهرداری با شکایت شخص حقیقی فعال شد. دورهٔ ششم. این دورهٔ، ۹ عضو اصلی و ۳ عضو علی‌البدل دارد: کمیسیون‌ها. شورا در حال حاضر (دورهٔ پنجم) مرکب از شش کمیسیون است: ۱) برنامه، بودجه، و سرمایه‌گذاری؛ ۲) فرهنگی،
است: ۱) برنامه، بودجه، و سرمایه‌گذاری؛ ۲) فرهنگی، اجتماعی، و گردشگری؛ ۳) توسعه و عمران شهری؛ ۴) حقوقی و املاک؛ ۵) حمل‌ونقل، ترافیک، و خدمات شهری؛ ۶) ایثار، مقاومت و امنیت. شرح وظایف کمیسیون‌ها از سوی شورا تدوین نشده و در ادوار مختلف تعداد آن‌ها کم و زیاد شده‌است. زمانی در دورهٔ چهارم دست‌کم ۱۱ کمیسیون در شورای شهر سبزوار فعال بود. رابطه با شهروندان. بر پایهٔ پژوهشی که در سال‌های ۱۳۸۷ و ۱۳۹۰ دربارهٔ سرمایهٔ اجتماعی در شهر سبزوار انجام گرفت، دو متغیر میزان تحصیلات و مدت اقامت در شهر رابطهٔ معنادار و معکوس با
و مدت اقامت در شهر رابطهٔ معنادار و معکوس با متغیر اعتماد به شورای شهر داشتند. همچنین، بومیان نسبت به مهاجران و افراد دارای مسکن مِلکی (خریداری‌شده) نسبت به افراد دارای مسکن پدری (به‌ارث‌رسیده) کمتر به شورای شهر اعتماد داشتند. توجیه نویسندگان مقاله این بوده که افراد خانه‌دار در جریان خرید یا ساخت واحد مسکونی احتمالاً مجبور به مراجعه به شهرداری و پرداخت عوارض یا جریمه شده‌اند و این امر را عادلانه نپنداشته‌اند. طبق این پژوهش، همان‌طور که در جدول مقابل دیده می‌شود، میانگین نمره (از ۱ تا ۵) اعتماد شهروندان
می‌شود، میانگین نمره (از ۱ تا ۵) اعتماد شهروندان سبزواری نسبت به مدیریت شهری (شهرداری و شورای شهر) پایین‌تر از حد متوسط (۳) است، به استثنای شاخص نقش شورا که میانگین نمره‌اش بالاتر از ۳ است. به اعتقاد پژوهندگان، «شاید یکی از دلایل این امر ناآگاهی شهروندان از دامنهٔ فعالیت شورای شهر و نحوهٔ ارتباط آن با شهرداری» باشد. مقایسهٔ این نمرات در سال‌های ۱۳۸۷ و ۱۳۹۰، نشان‌دهندهٔ بهبود نسبی اعتماد با مرور زمان است، به‌گونه‌ای که ظرف ۳ سال از ۲٫۴۳ به ۲٫۶۹ افزایش یافته‌است. درصد بالایی از شهروندان سبزواری حاضر به
درصد بالایی از شهروندان سبزواری حاضر به پرداخت به‌موقع و رضایتمندانهٔ مالیات، عوارض نوسازی، و جریمه‌های ساخت‌وساز شهری نیستند: فقط ۳۳ درصد ایشان عوارض و مالیات را در موعد مقرر و با رضایت می‌پردازند؛ ۳۷ درصد در موعد مقرر ولی با اکراه؛ ۱۵ درصد با اکراه و با تأخیر؛ و ۱۳ درصد فقط در صورت اجبار. در نهایت نتیجه گرفته شده‌است در سبزوار برخلاف کشورهای صنعتی پیشرفته، دارایی اجتماعی و منابع اجتماعی–اقتصادی شهروندان با سرمایهٔ اجتماعی‌شان نسبت معکوس دارد. هرچه شهروندان تحصیلکرده‌تر و پردرآمدتر باشند، به‌ویژه اگر
تحصیلکرده‌تر و پردرآمدتر باشند، به‌ویژه اگر صاحب‌ملک و متعلق به طبقات اجتماعی بالاتر باشند، و به قولی آگاهی و شناخت بیشتری از دیگری (خواه مردم، خواه نهادها) داشته و بیشتر با امور شهری درگیر باشند، نسبت به مدیریت شهری بی‌اعتمادتر هستند. حتی مهاجران نسبت به بومیان و روستازادگان نسبت به شهرزادگان سرمایهٔ اجتماعی بالاتری دارند. پژوهشی دیگر در سال ۱۳۹۶ دربارهٔ آگاهی از حقوق شهری در سبزوار به این نتیجه رسیده‌است که شهروندان سبزواری نسبت به حقوق شهری خود اطلاعات کافی ندارند، بنابراین نمی‌توانند نقش شهروندی فعال
کافی ندارند، بنابراین نمی‌توانند نقش شهروندی فعال (نظارت و مطالبه‌گری) را به‌درستی ایفا کنند. میزان اطلاعات شهروندان سبزواری از منابع درآمد شهرداری؛ روندها و ساختار اداری در سازمان‌ها و نهادهای مدیریت شهری؛ قوانین انتخاباتی شورای شهر؛ مادهٔ ۱۰۰ قانون شهرداری (مربوط به ساخت‌وسازهای شهری)؛ قوانین مربوط به عدم اشغال پیاده‌روها؛ قوانین مربوط به نگهداری، تعمیر، و احداث مکان‌های عمومی؛ وظایف نهادهای شهرداری و شورای شهر در قبال شهروندان؛ و تکالیف شهروندان در قبال نهادهای مدیریت شهری (شهرداری، شورای شهر، و نهادهای
مدیریت شهری (شهرداری، شورای شهر، و نهادهای دولتی) پایین بود. مؤلفه‌های شهروندی فعال از جمله حضور در تشکل‌های مردمی و مشارکت در فعالیت‌های داوطلبانه؛ همکاری با مسئولان و سایر شهروندان برای بهبود وضعیت محله و شهر؛ مکاتبه با مسئولان و پاسخگو نگه داشتن آنان؛ و شرکت آگاهانه و باتحقیق در انتخابات شورای شهر در سطح پایینی قرار دارد. شورای شهرستان. در حال حاضر دو نفر از اعضای شورای شهر سبزوار، به عنوان نمایندگان شهر سبزوار، در «شورای شهرستان سبزوار» عضویت دارند که خود شورایی ۷ نفره مرکب از نمایندگان شهر سبزوار،
خود شورایی ۷ نفره مرکب از نمایندگان شهر سبزوار، نمایندهٔ بخش مرکزی شهرستان، نمایندهٔ شهر ششتمد، نمایندهٔ بخش ششتمد، نمایندهٔ شهر روداب، و نمایندهٔ بخش روداب است. کاظم کرامت، جلال تعصبی، علی‌اکبر فروغی، و قربانعلی کلمیشی از شورای شهر سبزوار سابقهٔ عضویت در شورای شهرستان (نهاد فرادست) را داشته‌اند.
بخش اسلامیه به مرکزیت باغشهر اسلامیه، یکی از بخش‌های تشکیل‌دهندهٔ شهرستان فردوس است. مطابق مصوبه هیئت وزیران در تاریخ ۱۳۹۹/۲/۲۸، این بخش از بخش مرکزی شهرستان فردوس جدا و به‌صورت یک بخش مستقل درآمد. تقسیمات کشوری. این بخش، از دو دهستان به نام‌های و دو نقطه شهری اسلامیه و باغستان تشکیل شده و در سال ۱۳۹۵، ۱۴٬۲۶۷ نفر جمعیت داشته‌است. از این میزان جمعیت، ۹٬۸۱۲ نفر در شهرهای اسلامیه و باغستان و ۴٬۴۵۵ نفر در روستاها ساکن بوده‌اند. آبگرم معدنی فردوس در این بخش و در دهستان برون قرار دارد.
محاسبات بدون مجموعه دستورالعمل (NISC) یک معماری محاسباتی و فناوری کامپایلر برای طراحی پردازنده‌های سفارشی بسیار کارآمد و شتاب‌دهنده‌های سخت‌افزاری است که به کامپایلر اجازه می‌دهد کنترل سطح پایینی بر منابع سخت‌افزاری داشته باشد. رایانه تنظیم دستورالعمل صفر. در علوم رایانه، رایانهٔ تنظیم دستورالعمل صفر (ZISC) به معماری رایانه‌ای گفته می‌شود که صرفاً براساس تطبیق الگوی و عدم وجود دستورالعمل (میکرو) در مفهوم کلاسیک باشد. این تراشه‌ها به دلیل اینکه با شبکه‌های عصبی قابل مقایسه هستند شناخته می‌شوند و به دلیل
عصبی قابل مقایسه هستند شناخته می‌شوند و به دلیل تعداد «سیناپس» و «نورون» به بازار عرضه می‌شوند. مخفف ZISC به مجموعه دستورالعمل‌های کاهش یافته (RISC) اشاره دارد. تاریخچه. ZISC یک اجرای سخت‌افزاری از شبکه‌های Kohonen (شبکه‌های عصبی مصنوعی) است؛ که امکان پردازش موازی داده‌های بسیار ساده را فراهم می‌کند (۰ یا ۱). این پیاده‌سازی سخت‌افزاری توسط گای پیلت ابداع شد؛ که با همکاری کارخانه تراشه IBM Essonnes در فرانسه توسعه یافت و توسط IBM تجاری سازی شد. طراحی. معماری ZISC، با مخلوط کردن حافظه الگوی با یادگیری الگوی
ZISC، با مخلوط کردن حافظه الگوی با یادگیری الگوی و منطق شناخت، تنگنای حافظه را کاهش می‌دهد. محاسبات موازی گسترده آنها «برنده تمام مشکل در انتخاب عمل» را با اختصاص دادن هر «نورون» حافظه خاص خود و اجازه دادن به‌طور همزمان برای حل مسئله که نتایج حل اختلاف با یکدیگر حل می‌کند، حل می‌کند. برنامه‌ها و مجادلات. طبق گفته TechCrunch، تقلید نرم‌افزاری از این نوع تراشه‌ها در حال حاضر برای تشخیص تصویر، توسط بسیاری از شرکت‌های بزرگ فناوری مانند Facebook و Google استفاده می‌شود. گفته می‌شود که در مورد سایر کارهای تشخیص
می‌شود. گفته می‌شود که در مورد سایر کارهای تشخیص الگوی متفرقه، مانند متن، نتایج به دست آمده حتی در تراشه‌های منتشر شده در سال ۲۰۰۷ در میکرو ثانیه‌ها تولید می‌شوند. جونکو یوشیدا، از EE Times، تراشه NeuroMem را با «ماشین» مقایسه کرد؛ دستگاهی که قادر به پیش‌بینی جنایات از اسکن چهره افراد است، از «شخص علاقه» (سریال‌های تلویزیونی) که آن را «قلب داده‌های بزرگ» توصیف می‌کند؛ و «پیش‌بینی تشدید زندگی واقعی در عصر جمع‌آوری داده‌های گسترده».
تونیه نوستوولد (؛ زادهٔ ) بازیکن هندبال اهل نروژ است. از افتخارات وی میتوان به کسب دو مدال طلا در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۸ و بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۲ اشاره کرد.
آرنفین برگمن (؛ ۱۴ اکتبر ۱۹۲۸ – ۱۳ فوریه ۲۰۱۱) اسکی‌باز پرش اهل نروژ بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال برنز شده‌است.
آنه اندرسون یک تصویرگر پرکار اسکاتلندی بود، که در درجه نخست به خاطر تصاویر کتاب‌های هنری کودکان مشهور بود، اگرچه کارت‌های تبریک، نقاشی، ترسیم و طراحی نیز داشت. سبک نقاشی او تحت تأثیر معاصرانش، چارلز رابینسون، و جسی ماریون کینگ قرار داشت و به سبک همسرش آلن رایت (۱۹۵۴–۱۸۶۴) شبیه بود. زندگی شخصی. آنی «آنه» اندرسون و خواهران و برادرانش - چهار برادر و یک خواهر، گریس - در سال ۱۸۷۴ در اسکاتلند متولد شدند و دوران کودکی خود را در آرژانتین گذراندند. با رسیدن به بزرگسالی، آنی و گریس برای یافتن کار به انگلیس بازگشتند.
آنی و گریس برای یافتن کار به انگلیس بازگشتند. تا سال ۱۹۱۰، آنی یک کلبه در بارکشر خرید. او در ژوئن سال ۱۹۱۲ با هنرمند آلن رایت ازدواج کرد در کلیسای عمومی بورگفیلد در بارکشر، و آنها در کلبه ای که دو سال قبل خریداری کرده بود زندگی کردند. گرچه آنها در بسیاری از پروژه‌ها همکاری داشتند، آن به عنوان نیروی محرک در نظر گرفته شد. پس از آن فرصت وی برای کار محدود شد، اما او همچنان به تصویرگری همسرش کمک کرد. تصاویر کتاب و آثار دیگر. تصویرگری کتاب او در اواخر دوره ادواردیان ظاهر شد. تصاویر او را می‌توان در کتابها و
ظاهر شد. تصاویر او را می‌توان در کتابها و سالانه‌های کودکان یافت، و اغلب در کارت پستال‌ها مورد استفاده قرار می‌گرفت. مرگ. در حالی که برخی منابع درگذشت اندرسون را در سال ۱۹۳۰ ذکر کرده‌اند، منابع دیگر می‌گویند که او در سال ۱۹۳۶ درگذشته است، و برخی دیگر نشان می‌دهند که او هنوز پس از جنگ جهانی دوم زنده بود. با این وجود، در ۲۹ مه ۱۹۵۲ در فهرست دفن برکشایر برای یک هنرمند متأهل به نام آنی رایت، ۷۶ساله، که در بورگفیلد مشترک زندگی کرده بود، وجود دارد. با توجه به اینکه یک ورودی در صفحه اول دفن همان در ۱۷ ژوئیه ۱۹۵۹
یک ورودی در صفحه اول دفن همان در ۱۷ ژوئیه ۱۹۵۹ به صورت بیوه به نام آلن رایت، در سن ۹۴سالگی، که او نیز در بورگفیلد اقامت داشتند، وجود دارد
روبرتو گارسیا رویز (زادهٔ ۵ مارس ۱۹۷۴) بازیگری اسپانیایی است که بیشتر به خاطر نقش اسلو در خانه کاغذی شناخته می‌شود. گارسیا رویز بدن‌ساز سابق است.
کاری تارا (؛ زادهٔ ۲۸ ژانویه ۱۹۷۴) اسکی‌باز نمایشی اهل نروژ است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۵ مدال طلا، ۴ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده‌است.
ماگنر سولبرگ (؛ زادهٔ ) ورزشکار دوگانه اهل نروژ بود. سولبرگ پس از بازنشستگی از مسابقات، افسر پلیس شد. او یکی از افسرانی بود که با تنظیم زمان مرگ یک قربانی قتل مسئول تخلفات قضایی علیه فریتز مون بود. او بعداً به اشتباه خود اعتراف کرد، از نیروی انتظامی بازنشسته شد و در صنعت بیمه کار کرد.
اودبیورن هاگن (؛ ۳ فوریه ۱۹۰۸ – ۲۵ ژوئن ۱۹۸۳) اسکی‌باز نوردیک ترکیبی اهل کشور نروژ بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال طلا، ۴ مدال نقره شده‌است.
چارلز رابینسون یک تصویرگر کتاب پرکار بریتانیایی بود. وی متولد ایزلینگتون در اکتبر ۱۸۷۰، لندن، است او فرزند تصویرگر توماس رابینسون بود، و برادرانش توماس هیت رابینسون و ویلیام هیت رابینسون نیز تصویرگر شدند. وی به عنوان یک ناشر در دوره کارآموزی مشغول به کار شد و پایه‌های درس هنر را فرا گرفت. وی در سال ۱۸۹۲ در آکادمی سلطنتی هنر مکانی را بدست آورد اما به دلیل کمبود مالی نتوانست آن را تصاحب کند. اولین کتاب کامل که وی به تصویر کشید، «رابرت لویی استیونسن» ("باغ کودک آیه‌ها" (۱۸۹۵) بود. بسیار پرطرفدار بود، و بسیاری