payamvha/North_RAG huggingface dataset:
احمد زوگو برای تسلیم و الحاق آلبانی به ایتالیا فرستاده شد اما احمد الحاق و تصرف کشورش را نپذیرفت، عاقبت در ۷ آوریل نیرو های ایتالیایی تهاجم به آلبانی را آغاز و وارد خاک آلبانی شدند و به سرعت طی ۵ روز این کشور تصرف شد، سرانجام احمد به یونان گریخت و از آنجا به لندن رفت. پس از تهاجم متفقین به ایتالیا در سال ۱۹۴۳ و تشکیل حکومت دست نشانده آلمان به نام جمهوری سوسیال ایتالیا در شمال آن، آلبانی نیز مانند سایر مناطقی که توسط ایتالیا اشغال شده بود به دست آلمان نازی افتاد. آلمانی‌ها آلبانی را به عنوان تبعیدگاه
نازی افتاد. آلمانی‌ها آلبانی را به عنوان تبعیدگاه یهودی‌ها در نظر گرفتند و به این ترتیب آلبانی تنها کشور اروپایی است که جمعیت یهودیانش پس از جنگ جهانی دوم افزایش یافت. علاوه بر این، پس از افتادن آلبانی به دست آلمان، آلبانیایی‌ها نه تنها حاضر نشدند مدارک و اسامی یهودیان را در اختیار قوای اشغالگر بگذارند، بلکه سازمان‌های دولتی این کشور با صدور اوراق هویت جعلی تلاش کردند تا یهودیان آلبانی را محافظت کنند. پس از آن، پنجاه سال حاکمیت کمونیسم بر کشور آلبانی این کشور را از تمامی دیگر کشورهای اروپایی منزوی نموده
کشور را از تمامی دیگر کشورهای اروپایی منزوی نموده بود تا اینکه با فروپاشی رژیم در سال ۱۹۹۰ این کشور استقلال خود را مجدداً به‌دست‌آورد. با از هم پاشیدن نظام کمونیست در جهان (۱۹۸۹) حزب‌های دموکراتیک جدید وارد میدان شدند و تغییر سیستم قدرت و ایجاد زمینه جدید باعث شد که آلبانی دوباره به سمت فرهنگ و فناوری غرب برود. رژیم کمونیستی انور خوجه در سال ۱۹۹۰ فروپاشید و در سال ۱۹۹۱ جمهوری آلبانی بنیاد شد. در انتخابات مارس ۱۹۹۲ و در میان فروپاشی اقتصادی و ناآرامی‌های اجتماعی، حزب کمونیستی قدیم آلبانی یعنی حزب کار آلبانی
حزب کمونیستی قدیم آلبانی یعنی حزب کار آلبانی شکست خورد. در اواخر سال ۱۹۹۶ و در پی فعالیت گروه‌هایی که از ترفندهای هرمی استفاده می‌کردند بحران اقتصادی در کشور تشدید شد و در سال ۱۹۹۷ به اوج خود رسید و کشور را با شورش مسلحانه روبه‌رو کرد. این روند کشور را با موج تازه‌ای از مهاجرت مواجه ساخت و بیشتر مهاجران به ایتالیا، یونان، سوئیس، آلمان و آمریکای شمالی رفتند. جنگ کوزوو در سال ۱۹۹۹ بر آلبانی تأثیرگذار بود و شمار زیادی از آلبانیایی‌تباران کوزوو به آلبانی پناهنده شدند. آلبانی در سال ۲۰۰۹ عضو کامل پیمان آتلانتیک
شدند. آلبانی در سال ۲۰۰۹ عضو کامل پیمان آتلانتیک شمالی، ناتو شد و خواستار پیوستن به اتحادیه اروپا است. منابع. دانشنامه رشد
اوزوم‌چولر () یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان کاشاتاق واقع شده‌است.
هلیوس -آ و هلیوس -ب (همچنین به عنوان و نیز شناخته می‌شوند) یک جفت کاوشگر هستند که برای مطالعه فرایندهای خورشیدی به مدار خورشید مرکزی پرتاب شدند. به عنوان سرمایه‌گذاری مشترک آژانس فضایی DLR آلمان غربی ۷۰ درصد سهم) و ناسا (۳۰ درصد سهم) پروب‌ها از ایستگاه نیروی هوایی کیپ کانااورال، فلوریدا، در ماه دسامبر پرتاب شد. ۱۹۷۴،۱۰ و ژانویه به ترتیب، ۱۵، ۱۹۷۶. همان‌طور که توسط پیمانکار اصلی یعنی مسراشمیت بولکوف بلوم ساخته شد، آنها نخستین کاوشگرهای فضایی بودند که در خارج از ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی ساخته شدند و
از ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی ساخته شدند و مدار زمین را ترک کردند. این کاوشگرها رکورد حداکثر سرعت را برای فضاپیما هلیوس -ب پرواز کرد از "هلیوس -آ" به خورشید نزدیکتر است، و در آوریل به پریلئون رسیده‌اید ۱۷، ۱۹۷۶، در فاصله رکورد , نزدیک به مدار عطارد. "هلیوس-بی" ۱۳ ماه پس از پرتاب "هلیوس-آ" به مدار فرستاده شد. کاوشگرهای فضایی هلیوس تا اوایل دهه ۱۹۸۰ مأموریت‌های اصلی خود را به اتمام رساندند، اما همچنان به ارسال داده‌ها تا سال ۱۹۸۵ ادامه دادند. کاوشگرها دیگر عملکردی ندارند و هنوز در مدار بیضوی در اطراف
دیگر عملکردی ندارند و هنوز در مدار بیضوی در اطراف خورشید قرار دارند. ساختار. دو کاوشگر "هلیوس" بسیار شبیه به هم هستند. "هلیوس-آ" دارای جرم ، و "هلیوس-ب" جرم میزان بار علمی آنها روی "هلیوس-آ" و در "هلیوس-ب". اجساد مرکزی از منشور شانزده طرفه قطر و زیاد بیشتر تجهیزات و ابزار دقیق در این بدنه مرکزی نصب شده است. استثنائات مسترها و آنتنهای مورد استفاده در آزمایشها و تلسکوپهای کوچک هستند که نور زودیاک را اندازه‌گیری می‌کنند و از بدن مرکزی بیرون می‌آیند. دو صفحه خورشیدی مخروطی در بالا و پایین بدنه مرکزی گسترش
خورشیدی مخروطی در بالا و پایین بدنه مرکزی گسترش می‌یابند و به مونتاژ جلوی دیابلو یا قرقره نخ را می‌دهند. در هنگام پرتاب، هر کاوشگر بلند با قطر حداکثر هنگامی که در مدار قرار گرفتند ، آنتن‌های مخابراتی در بالای کاوشگرها آشکار شدند و ارتفاعات را به همچنین در هنگام دستیابی به مدار، دو رونق سفت و محکم که حامل سنسورها و مغناطیس بودند، در دو طرف بدنه مرکزی متصل شده‌اند و دو آنتن قابل انعطاف برای تشخیص امواج رادیویی استفاده شده است که عمود بر محورهای فضاپیما برای طول طراحی امتداد دارند. هرکدام. این فضاپیما در
طول طراحی امتداد دارند. هرکدام. این فضاپیما در محورهای خود که عمود بر دائرةالبروج است، ۶۰ دور بر دقیقه می‌چرخد. قدرت. انرژی الکتریکی توسط سلول‌های خورشیدی متصل به دو مخروط کوتاه شده تأمین می‌شود. برای نگه داشتن صفحات خورشیدی در دمای زیر در هنگام نزدیکی با خورشید، سلول‌های خورشیدی با آینه‌ها تلاقی می‌کنند، ۵۰٪ سطح را می‌پوشانند و ضمن از بین بردن گرمای اضافی، بخشی از نور خورشید را منعکس می‌کنند. توان تأمین شده توسط پنل‌های خورشیدی حداقل ۲۴۰ است وات هنگامی که کاوشگر در آپلیون قرار دارد. ولتاژ آن تا ۲۸ تنظیم
کاوشگر در آپلیون قرار دارد. ولتاژ آن تا ۲۸ تنظیم می‌شود ولت DC، و انرژی در یک ۸ ذخیره می‌شود آه باتری نقره روی. باتری‌ها فقط در هنگام پرتاب استفاده می‌شدند. کنترل حرارتی. بزرگ‌ترین چالش فنی که طراحان با آن روبرو بودند گرمائی بود که کاوشگر هنگام نزدیک شدن به خورشید در معرض آن بود. در از خورشید، جریان تقریبی گرما ۱۱ ثابت خورشیدی است، (۱۱ برابر مقدار دریافتی در مدار زمین) یا ۲۲٫۴ کیلو وات در هر متر مربع در معرض. در این شرایط دمای کاوشگر می‌تواند به برسد سلولهای خورشیدی و محفظه مرکزی سازه‌ها باید در دماهای
خورشیدی و محفظه مرکزی سازه‌ها باید در دماهای بسیار پایین‌تر نگهداری می‌شدند. دمای سلول‌های خورشیدی نمی‌تواند از تجاوز کند، در حالی که محفظه مرکزی بین be باید حفظ شود این محدودیت‌ها مستلزم رد ۹۶ درصد گرمای دریافتی از خورشید است. شکل مخروطی صفحات خورشیدی یکی از اقداماتی است که برای کاهش جریان گرما انجام شد. با کج شدن صفحات خورشیدی با توجه به تابش نور خورشید عمود بر محور کاوشگر، بخش بیشتری از تابش خورشیدی بازتاب می‌یابد. بعلاوه، «آینه‌های سطح دوم» که به‌طور خاص توسط ناسا ساخته شده است، کل بدن مرکزی و ۵۰ درصد
توسط ناسا ساخته شده است، کل بدن مرکزی و ۵۰ درصد ژنراتورهای خورشیدی را در بر می‌گیرد. اینها از کوارتز ذوب شده ساخته شده است، با یک فیلم نقره ای روی قسمت داخلی که خود آن را با یک ماده دی الکتریک پوشانده است. برای محافظت بیشتر، عایق چند لایه متشکل از ۱۸ لایه میلار یا کپتون (بسته به موقعیت مکانی)، توسط پین‌های پلاستیکی کوچکی که برای جلوگیری از تشکیل پل‌های حرارتی در نظر گرفته شده‌اند، جدا از یکدیگر قرار دارند. برای پوشش جزئی محفظه هسته استفاده شد. علاوه بر این وسایل منفعل، کاوشگرها از یک سیستم فعال از لوارهای
وسایل منفعل، کاوشگرها از یک سیستم فعال از لوارهای متحرک که در یک الگوی شاتر مانند در امتداد قسمت پایین و بالای محفظه قرار گرفته بودند، استفاده کردند. بازشدن آن به‌طور جداگانه توسط چشمه دوتایی کنترل می‌شود که طول آن با درجه حرارت متفاوت است و باعث باز یا بسته شدن دیافراگم می‌شود. مقاومت نیز برای کمک به حفظ دمای کافی برای تجهیزات خاص استفاده شد. سیستم مخابراتی. سیستم مخابراتی از فرستنده رادیویی استفاده می‌کند، که توان آن بین ۰٫۵ تا ۲۰ تنظیم می‌شود وات سه آنتن در بالای هر کاوشگر پوشانده شد. آنتن پر درآمد (۲۳
در بالای هر کاوشگر پوشانده شد. آنتن پر درآمد (۲۳ dB)، برای انتشار یک برس بالاتر از ۵٫۵ درجه از هر طرف بیضوی استفاده می‌شود و ۱۴ درجه عرض آنتن متوسط (3) dB برای انتقال و 6.3 dB برای دریافت) سیگنال را در تمام جهات هواپیمای گرفتگی در ارتفاع ۱۵ درجه و یک آنتن دو قطبی (۰٫۳ انتقال دسی بل و ۰٫۸ دسی بل برای دریافت). آنتن شاخ کم درآمد در زیر مرکز کاوش قرار داشت تا بتواند آداپتورهایی را که پروب را به وسیله نقلیه پرتاب متصل می‌کند، فراهم کند. برای اینکه به‌طور مداوم به سمت زمین هدایت شود ، آنتن پرمصرف توسط یک موتور
به سمت زمین هدایت شود ، آنتن پرمصرف توسط یک موتور با سرعتی در حال چرخش نگه داشته می‌شود که دقیقاً بدنه کاوشگر را متعادل می‌کند. همگام سازی سرعت با استفاده از داده‌های تهیه شده توسط یک سنسور Sun انجام می‌شود. حداکثر سرعت داده به دست آمده با افزایش آنتن بزرگ ۴۰۹۶ بیت بر ثانیه در بالادست بود. دریافت و انتقال سیگنالها توسط آنتن‌های شبکه شبکه فضای دوردست ناسا روی زمین پشتیبانی شدند. کنترل نگرش. برای حفظ جهت‌گیری در طول مأموریت، این فضاپیما به‌طور مداوم در ۶۰ دور در دقیقه به دور محور اصلی خود می‌چرخد. سپس سیستم
در دقیقه به دور محور اصلی خود می‌چرخد. سپس سیستم کنترل جهت‌گیری اصلاحات را در سرعت و جهت‌یابی شفتهای کاوشگر آغاز کرد. برای تعیین جهت‌گیری آن، هلیوس از یک سنسور خام خورشید استفاده کرد. اصلاحات راهنمایی با استفاده از گازسوز گاز سرد انجام شد (۷٫۷) کیلوگرم نیتروژن) با افزایش ۱ نیوتون محور کاوشگر به‌طور دائم حفظ می‌شد، هر دو عمود بر جهت خورشید و هواپیمای ماه گرفتگی. رایانه و ذخیره‌سازی داده‌ها در داخل. کنترلرهای پردازنده قادر به اجرای ۲۵۶ دستور بودند. حافظه انبوه می‌تواند ۵۰۰ موضوع را ذخیره کند کیلوبیت، (این یک
می‌تواند ۵۰۰ موضوع را ذخیره کند کیلوبیت، (این یک حافظه بسیار بزرگ برای کاوشگرهای فضایی زمان بود)، و عمدتاً زمانی مورد استفاده قرار می‌گرفت که کاوشگرها در ارتباط برتر با زمین باشند (یعنی خورشید بین زمین و فضاپیما می‌آید). این اتصال می‌تواند تا ۶۵ روز ادامه داشته باشد. آزمایش و ابزار. هر دو کاوشگر "هلیوس" ده ابزار علمی داشتند. مأموریت. هلیوس-آ. "هلیوس-آ" در ۱۰ دسامبر سال ۱۹۷۴، از ایستگاه پرتاب نیروی هوایی کیپ کانااورال ، مجتمع ۴۱ راه اندازی شد ۴۱ در کیپ کاناوراول، فلوریدا. این اولین پرواز عملیاتی موشک Titan
فلوریدا. این اولین پرواز عملیاتی موشک Titan IIIE بود. پرواز آزمایشی این موشک زمانی شکست خورده بود که موتور در مرحله فوقانی Centauraur نباشد، اما پرتاب "هلیوس-آ" بی نظیر بود. این کاوشگر در مدت زمان ۱۹۲ روز با حدود مدار از خورشید. چندین مشکل بر روی عملیات تأثیر گذاشت. یکی از این دو آنتن به‌طور صحیح مستقر نشده و باعث کاهش حساسیت دستگاه پلاسما پلاسما به امواج با فرکانس پایین می‌شود. وقتی آنتن پر درآمد وصل شد، تیم مأموریت فهمید که انتشار آنها در ذرات آنالایزر و گیرنده رادیو دخالت می‌کند. برای کاهش تداخل،
و گیرنده رادیو دخالت می‌کند. برای کاهش تداخل، ارتباطات با استفاده از کاهش قدرت انجام می‌شد، اما این امر با استفاده از گیرنده‌های زمینی با قطر بزرگ که در حال حاضر به لطف سایر مأموریت‌های فضایی در دست اقدام هستند، لازم بود. در طول اولین حضیض خورشید در اواخر ماه فوریه ۱۹۷۵، فضاپیمای به خورشید نزدیک تر از هر فضاپیمای قبلی آمد. دمای برخی از اجزاء به بیش از ، در حالی که صفحات خورشیدی به رسیده است، بدون اینکه روی عملیات کاوشگر تأثیر بگذارد. در طول گذر دوم در ۲۱ سپتامبر، دمای هوا به رسید، که بر عملکرد برخی از
سپتامبر، دمای هوا به رسید، که بر عملکرد برخی از ابزارهای خاص تأثیر داشته است. هلیوس-ب. قبل از راه‌اندازی "هلیوس-ب"، براساس درسهایی که از عملیات "هلیوس-آ به دست آمده"، برخی تغییرات در فضاپیما انجام شده است. موتورهای کوچک مورد استفاده برای کنترل نگرش بهبود یافته بودند. تغییراتی در مکانیزم اجرای آنتن انعطاف‌پذیر و انتشار آنتن با بهره زیاد ایجاد شده است. ردیاب‌های اشعه ایکس به گونه ای بهبود یافته‌اند که می‌توانند پشت سر هم اشعه گاما را تشخیص دهند و به آنها اجازه دهند در رابطه با ماهواره‌های مدار زمین برای مثلث
دهند در رابطه با ماهواره‌های مدار زمین برای مثلث مکان محل انفجار استفاده شوند. از آنجا که دما در "هلیوس-آ" همیشه بیشتر از حداکثر از حداکثر طراحی در پریلئون، تصمیم گرفته شد که "Helios-B" حتی به خورشید نزدیک شود و عایق حرارتی نیز افزایش یافته است تا ماهواره بتواند ۱۵ درصد در دمای بالاتر مقاومت کند. محدودیت‌های برنامه تنگ در پرتاب هلیوس-ب در اوایل سال ۱۹۷۶ وجود دارد. امکاناتی که در هنگام پرتاب فضاپیمای "وایکینگ ۲" در سپتامبر ۱۹۷۵ آسیب دیده بود، باید تعمیر شود، در حالی که فرود وایکینگ‌ها در تابستان ۱۹۷۶ در
در حالی که فرود وایکینگ‌ها در تابستان ۱۹۷۶ در مریخ باعث می‌شود آنتن‌های شبکه فضایی Deep که "هلیوس-ب" برای انجام علوم پیرلیونی خود لازم نیست، انجام دهد. "هلیوس-ب" در ۱۰ ژانویه ۱۹۷۶ با استفاده از موشک Titan IIIE پرتاب شد. این کاوشگر با یک دوره ۱۸۷ روزه و مدار قرار جهت‌گیری هلیوس-ب با توجه به ماه گرفتگی در مقایسه با "هلیوس-آ" ۱۸۰ درجه معکوس شد به طوری که ردیاب‌های میکرومتریت می‌توانند پوشش ۳۶۰ درجه داشته باشند. در هفدهم آوریل سال ۱۹۷۶، "هلیوس- ب" با نزدیکترین سرعت هلیوسنتریک حداکثر دمای ثبت شده بود بالاتر از
سرعت هلیوسنتریک حداکثر دمای ثبت شده بود بالاتر از اندازه‌گیری شده توسط "هلیوس-آ". پایان عملیات. مأموریت اصلی هر کاوشگر ۱۸ ماه به طول انجامید، اما آنها بسیار طولانی‌تر عمل کردند. در مارس ۳، ۱۹۸۰، چهار سال پس از راه اندازی آن، فرستنده رادیویی در "هلیوس-ب" شکست خورد. در ژانویه ۷، ۱۹۸۱، یک فرمان توقف برای جلوگیری از تداخل احتمالی رادیویی در ماموریت‌های آینده ارسال شد. "هلیوس-آ" به عملکرد عادی خود ادامه داد، اما با وجود آنتن‌های DSN با قطر بزرگ در دسترس نیست، داده‌ها توسط آنتن‌های قطر کوچک با سرعت کمتری
داده‌ها توسط آنتن‌های قطر کوچک با سرعت کمتری جمع‌آوری می‌شوند. سلولهای خورشیدی تخریب شده "هلیوس-آ" با مدار ۱۴ خود، دیگر نمی‌توانند انرژی کافی را برای جمع‌آوری همزمان و انتقال داده‌ها فراهم کنند، مگر اینکه کاوشگر نزدیک به قسمت انتهایی آن باشد. در سال ۱۹۸۴، گیرنده‌های اصلی و پشتیبان رادیو شکست خوردند، نشان می‌دهد که دیگر آنتن پرقدرت دیگر به سمت زمین نشانه رفته است. آخرین داده تله متری در فوریه دریافت شد ۱۰، 1986. نتایج. هر دو کاوشگر داده‌های مهمی در مورد فرایندهای ایجاد شده توسط باد خورشیدی و سرعت بخشیدن به
ایجاد شده توسط باد خورشیدی و سرعت بخشیدن به ذرات سازنده پرتوهای بین سیاره ای و کیهانی جمع‌آوری کرده‌اند. این مشاهدات طی یک دوره ده ساله از حداقل خورشیدی در ۱۹۷۶ تا حداکثر خورشیدی در اوایل دهه ۱۹۸۰ انجام شد. مشاهده نور زودیاک برخی از خواص گرد و غبار بین سیاره‌ای را که بین ۰٫۱ است وجود دارد AU و ۱ AU از خورشید، مانند توزیع مکانی، رنگ و قطبش. مشخص شده است که پودر نسبت به نیروهای گرانشی و نیروهای الکترومغناطیسی حساس تر بود. مقدار گرد و غبار تا ۱۰ برابر در اطراف زمین مشاهده شده است. توزیع ناهمگن به دلیل عبور از
زمین مشاهده شده است. توزیع ناهمگن به دلیل عبور از دنباله دارها به‌طور کلی پیش‌بینی می‌شد، اما مشاهدات این موضوع را تأیید نمی‌کند. ابزارهای کاوشگر گرد و غبار را در نزدیکی خورشید مشاهده کردند که نشان می‌دهد، با وجود آفتاب هنوز در فاصله ۰٫۰۹ AU وجود دارد. "هلیوس" همچنین با مشاهده گذر از C / 1975 V1 (West) در ۱۹۷۶، C / 1978 H1 (Meir) در نوامبر ۱۹۷۸ و C / 1979 Y1 (Bradfield) در فوریه ۱۹۸۰ اجازه افزایش داده‌ها را برای ستاره‌های دنباله دار جمع‌آوری کرد. در آخرین کاوشگر، ابزارها یک باد خورشیدی آشفته را مشاهده
کاوشگر، ابزارها یک باد خورشیدی آشفته را مشاهده کردند که بعداً با شکاف دم دنباله دار ترجمه شد. آنالایزر پلاسما نشان داد که پدیده‌های شتاب باد خورشیدی با سرعت بالا با وجود سوراخ‌های تاج همراه است. این ابزار همچنین برای اولین بار یون‌های هلیوم جدا شده در باد خورشیدی را شناسایی کرد. در سال ۱۹۸۱، در اوج فعالیت خورشیدی، داده‌های جمع‌آوری شده توسط "هلیوس-آ" در فاصله کمی از خورشید به مشاهدات بصری از نشت توده‌های تاجی که از مدار زمین انجام شده کمک می‌کند. داده‌های جمع‌آوری شده توسط مغناطیس سنج‌ها دو پروب "هلیوس"
جمع‌آوری شده توسط مغناطیس سنج‌ها دو پروب "هلیوس" بهمراه پروب‌های بین سیاره ای "پایونیر" و "وویجر" برای تعیین جهت میدان مغناطیسی در مسافت‌های مبهوت از خورشید استفاده شد. از ردیاب‌های موج رادیویی و پلاسما برای تشخیص انفجارهای رادیویی و امواج شوک همراه با شعله‌های خورشیدی، معمولاً در حداکثر خورشیدی استفاده می‌شد. آشکارسازهای پرتوی کیهانی مطالعه کردند که چگونه خورشید و محیط بین سیاره ای بر گسترش اشعه‌های مشابه، از منبع خورشیدی یا کهکشانی تأثیر می‌گذارند. شیب پرتوهای کیهانی، به عنوان تابعی از فاصله از خورشید،
کیهانی، به عنوان تابعی از فاصله از خورشید، اندازه‌گیری شد. این مشاهدات، همراه با آنچه توسط "Pioneer انجام شده است ۱۱" بین سالهای ۱۹۷۷ و ۱۹۸۰ در بیرون منظومه شمسی (۲۳–۲۳ AU از خورشید) مدل‌سازی خوبی از این شیب تولید کرد. آشکارساز "هلیوس-ب" GRB 18 واقعه را در طول سه سال اول کار این ساز شناسایی کرد که منبع آن برای بعضی‌ها با کمک جستجوهای انجام شده توسط ماهواره‌ها در مدار زمین می‌تواند شناسایی شود. برخی از ویژگی‌های تاج خورشیدی داخلی در طی فرارسیدن اندازه‌گیری شد. برای این منظور یا سیگنال رادیویی از فضاپیما به
برای این منظور یا سیگنال رادیویی از فضاپیما به زمین ارسال می‌شد یا ایستگاه زمینی سیگنالی را ارسال می‌کرد که توسط کاوشگر بازگردانده می‌شد. تغییرات در انتشار سیگنال ناشی از عبور تاج خورشیدی اطلاعاتی را در مورد نوسانات چگالی فراهم کرد. وضعیت فعلی. از سال ۲۰۲۰، کاوشگرها دیگر کاربردی نیستند، اما هنوز در مدار بیضوی در اطراف خورشید قرار دارند.
آنجلینا جولی بازیگر و فیلمساز آمریکایی است. در کودکی، اولین فیلم خود را در فیلم کمدی "نگاهی به بیرون" (۱۹۸۲) و در کنار پدرش جان ویت بازی کرد.
برد پیت بازیگر و تهیه‌کنندهٔ آمریکایی است. حرفهٔ بازیگری او در سال ۱۹۸۷ با ایفای نقش در سریال تلویزیونی پربینندۀ "خیابان جامپ شماره ۲۱" از شبکۀ فاکس آغاز شد. او متعاقباً در اواخر دهه ۱۹۸۰ در قسمت‌هایی از مجموعه‌های تلویزیونی ایفای نقش کرد. پیت اولین نقش اصلی خود را در سال ۱۹۸۹ در فیلم اسلشر "طبقه برنده" ایفا کرد. بازی در فیلم‌های "تلما و لوییز" (۱۹۹۱) و "رودخانه‌ای از میان آن می‌گذرد" (۱۹۹۲) او را به شهرت رساند. او بعدها نقش خون‌آشام لویی دو پونت دو لاک را در درام ترسناک "مصاحبه با خون‌آشام" (۱۹۹۴) بر عهده
درام ترسناک "مصاحبه با خون‌آشام" (۱۹۹۴) بر عهده گرفت و برای بازی در درام حماسی "افسانه‌های خزان" (۱۹۹۴)، اولین نامزدی جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد فیلم درام خود را به‌دست آورد. در سال ۱۹۹۵، پیت در فیلم هیجان‌انگیز و موفق "هفت" به کارگردانی دیوید فینچر بازی کرد. او در آن فیلم نقش یک کارآگاه را بازی می‌کند که در تعقیب یک قاتل زنجیره‌ای است. قاتل افراد گناهکار را بر اساس هفت گناه کبیره به قتل می‌رساند. بازی پیت به‌عنوان یک بیمار روانی در فیلم علمی تخیلی "۱۲ میمون" برای او جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر
"۱۲ میمون" برای او جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر نقش مکمل مرد و نامزدی جایزه اسکار را در همان رده به ارمغان آورد. او حرفه‌اش را با ایفای نقش هاینریش هارر در فیلم زندگینامه‌ای "هفت سال در تبت" (۱۹۹۷) و در نقش مرگ در فیلم "با جو بلک آشنا شوید" (۱۹۹۸) ادامه داد. پیت دوباره در فیلم "باشگاه مبارزه" (۱۹۹۹) با فینچر همکاری کرد و نقش تایلر دوردن، رهبر فرقه ضد مصرف‌گرایی را بازی کرد. این نقش او را ملزم به یادگیری بوکس، تکواندو و گلاویز شدن نمود. این فیلم در زمان انتشار یک شکست تجاری محسوب شد و از آن زمان، به یک
انتشار یک شکست تجاری محسوب شد و از آن زمان، به یک فیلم کالت تبدیل شده‌است. پیت در مجموعه فیلم سرقتی-جنایی "اوشن" (۲۰۰۷–۲۰۰۱) نقش راستی رایان را بازی کرد. این فیلم با موفقیت تجاری همراه بود. در سال ۲۰۰۲، او نامزد دریافت جایزه ساعات پربیننده امی برای حضور مهمان در سریال کمدی "فرندز" در کنار همسر سابقش، جنیفر آنیستون شد. همچنین در آن سال، پیت یک شرکت تولید فیلم به نام پلن بی انترتینمنت را راه‌اندازی کرد. اولین فیلم منتشرشده این کمپانی، فیلم جنگی-حماسی "تروآ" (۲۰۰۴) با بازی پیت بود. او نقش یک قاتل را در مقابل
با بازی پیت بود. او نقش یک قاتل را در مقابل آنجلینا جولی در فیلم کمدی-اکشن "آقا و خانم اسمیت" (۲۰۰۵) بازی کرد. پیت در سال ۲۰۰۶ تهیه‌کننده درام جنایی "رفتگان" بود و آن را تولید کرد. او در سال ۲۰۰۶ در کنار کیت بلانشت در درام چند روایتی "بابل" بازی کرد. فیلم "رفتگان" برنده جایزه اسکار بهترین فیلم شد. بازی پیت در فیلم درام "مورد عجیب بنجامین باتن" (۲۰۰۸)، در نقش مردی عجیب که به مرور زمان جوان‌تر می‌شود و به‌صورت وارونه عمر می‌کند، نامزدی جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد را برای او به ارمغان آورد. او در
نقش اول مرد را برای او به ارمغان آورد. او در فیلم جنگی و موفق "حرامزاده‌های لعنتی" (۲۰۰۹) بازی کرد و فیلم ابرقهرمانی "کیک-اس" را در سال ۲۰۱۰ و دنباله آن را در سال ۲۰۱۳ تهیه کرد. در سال ۲۰۱۱، او برای تهیه‌کنندگی و بازی در فیلم درام و تجربی "درخت زندگی" و فیلم بیوگرافی "مانیبال" تحسین منتقدان را به‌دست آورد. این دو فیلم نامزد جایزه اسکار بهترین فیلم شدند. او همچنین نامزدی بهترین بازیگر مرد را برای فیلم "مانیبال" به‌دست‌آورد. بزرگترین موفقیت تجاری او با فیلم آخرالزمانی "جنگ جهانی زد" (۲۰۱۳) به دست آمد که در
آخرالزمانی "جنگ جهانی زد" (۲۰۱۳) به دست آمد که در مجموع ۵۴۰ میلیون دلار در سراسر جهان فروخت. پیت در سال ۲۰۱۳ درام دوره‌ای "۱۲ سال بردگی" را تولید کرد و برای آن برنده جایزه اسکار بهترین فیلم شد. در سال ۲۰۱۴، او در فیلم جنگی "خشم" بازی کرد. این فیلم نقدهای مثبتی از منتقدان دریافت کرد و در گیشه موفق بود. در سال ۲۰۱۹ او در کنار لئوناردو دی‌کاپریو در فیلم "روزی روزگاری در هالیوود" به کارگردانی کوئنتین تارانتینو بازی کرد. در همان سال، او در فیلم علمی تخیلی "به‌سوی ستارگان" به کارگردانی جیمز گری ایفای نقش کرد. او
ستارگان" به کارگردانی جیمز گری ایفای نقش کرد. او برای بازی در نقش یک بدلکار در فیلم "روزی روزگاری در هالیوود"، برندهٔ جایزهٔ اسکار، جایزهٔ فیلم منتخب منتقدان، جایزهٔ گلدن گلوب، جایزهٔ انجمن بازیگران، و جایزهٔ بفتا برای بهترین بازیگر نقش مکمل مرد شد.
چارلی چاپلین (۱۸۸۹–۱۹۷۷) بازیگر، کمدین و فیلمساز انگلیسی بود که کارش از سال ۱۹۱۴ تا ۱۹۶۷ به طول انجامید. در سالهای ابتدایی خود به خاطر شخصیت ولگرد کوچولو مشهور شد. در دهه ۱۹۱۰ و ۱۹۲۰ او مشهورترین فرد روی کره زمین محسوب می‌شد. چاپلین در لندن متولد شد و از سن نه سالگی شروع به بازی در صحنه کرد. در سال ۱۹۱۳، هنگامی که با گروه طنز فرد کارنو در تور ایالات متحده بود، قرارداد کار در شرکت فیلم‌سازی کیستون ماک سنت را پذیرفت. در مدت حضور خود در کیستون، شروع به نوشتن و کارگردانی برخی از فیلم‌هایی که در آنها بازی
و کارگردانی برخی از فیلم‌هایی که در آنها بازی کرده‌است، کرد. چاپلین در سال ۱۹۱۵ و یک سال بعد با شرکت فیلم‌سازی متقابل با شرکت تولیدکننده فیلم Essanay قرارداد امضا کرد. در سال ۱۹۱۸، چاپلین تولید فیلم‌های خود را آغاز کرد، و در ابتدا آنها را از طریق First National و سپس از طریق United Artists منتشر کرد، شرکتی که با مری پیکفورد، داگلاس فیربانکز و D. W. Griffith تأسیس کرد. در اواخر دهه ۴۰ و اوایل دهه ۱۹۵۰، چاپلین به هواداری کمونیست متهم شد، که وی آن را انکار کرد. وی همچنان یک سوژه انگلیسی بود و در حالی که در
وی همچنان یک سوژه انگلیسی بود و در حالی که در سال ۱۹۵۲ برای شرکت در اکران فیلم خود با نام Limelight به انگلیس سفر می‌کرد، اجازه ورود مجدد وی به آمریکا لغو شد. چاپلین سرانجام در سوئیس اقامت گزید و تا آخر عمر در آنجا ماند. او دو فیلم آخر خود را در انگلیس ساخت. در طول زندگی خود، چاپلین سه جایزه از آکادمی علوم و هنرهای سینمایی دریافت کرد. در اولین مراسم اهدای جوایز اسکار، که در ۱۶ مه ۱۹۲۹ برگزار شد، وی در ابتدا برای فیلم سیرک (۱۹۲۸) نامزد بهترین بازیگر و بهترین کارگردان شد. آکادمی دو نامزدی خود را رد کرد و وی
کارگردان شد. آکادمی دو نامزدی خود را رد کرد و وی برای نویسندگی، کارگردانی، تهیه کنندگی و بازیگری جایزه افتخاری گرفت. در سال ۱۹۷۲، او پس از نزدیک به دو دهه به ایالات متحده بازگشت تا یک بار دیگر جایزه افتخاری را دریافت کند، این بار به دلیل موفقیت‌های کلی در سینما. سال بعد، امتیاز چاپلین برای Limelight جایزه اسکار بهترین موسیقی را دریافت کرد. اگرچه در این زمان ۲۰ ساله بود، لیم لایت تا سال ۱۹۷۲ در منطقه لس آنجلس آزاد نشده بود و قبل از آن واجد شرایط دریافت جایزه اسکار نبود. چاپلین همچنین نامزد دریافت جایزه
اسکار نبود. چاپلین همچنین نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد و بهترین فیلمنامه اصلی را برای دیکتاتور بزرگ دریافت کرد. در سال ۱۹۴۲، چاپلین نسخه جدیدی از The Gold Rush را منتشر کرد، فیلم اصلی ساکت ۱۹۲۵ را گرفت و آهنگسازی و آهنگسازی موسیقی را انجام داد که در سال ۱۹۲۵ منتشر نشد. Gold Rush نامزد بهترین موسیقی (امتیازدهی یک تصویر دراماتیک یا کمدی) شد. . علیرغم نامزدی دیرهنگام Limelight، آخرین نامزدی معاصر وی در سال ۱۹۴۷ برای فیلمنامه فیلم Monsieur Verdoux بود. از سال ۲۰۲۰، هفت فیلم که چاپلین در
Verdoux بود. از سال ۲۰۲۰، هفت فیلم که چاپلین در آن بازی کرده به فهرست ثبت ملی فیلم‌های آمریکایی اضافه شده‌است: مسابقات اتومبیلرانی بچه‌ها در ونیز (۱۹۱۴)، مهاجر (۱۹۱۷)، بچه (۱۹۲۱)، جویندگان طلا (۱۹۲۵)، روشنایی های شهر (۱۹۳۱)، مدرن تایمز (۱۹۳۶) و دیکتاتور بزرگ (۱۹۴۰). همچنین Show People (1928) انتخاب شد که چاپلین را در ظاهری کاملاً بی نظیر نشان می‌دهد. چاپلین برای کار در فیلم‌های سینمایی ستاره ای در پیاده‌روی مشاهیر هالیوود دارد. فیلم‌های رسمی. اسنای. چاپلین در ۱۵ فیلم برای کمپانی استودیو اسنای نوشت. حضور
در ۱۵ فیلم برای کمپانی استودیو اسنای نوشت. حضور افتخاری. چاپلین علاوه بر تولیدات خود از "زن پاریسی" (۱۹۲۳) و "کنتسی از هنگ کنگ" (۱۹۶۷)، مانند فیلم‌های زیر به نمایش درآمد.
آکسل چاپل (؛ زادهٔ ) ورزشکار دو و میدانی اهل فرانسه است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا و ۱ مدال نقره شده‌است.
یاک آویکسو (؛ زادهٔ ) سیاستمدار اهل استونی است. وی از سال ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۶ تا وزیر فرهنگ و آموزش، از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۱ وزیر دفاع و از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۴ وزیر آموزش و تحقیقات است.
رابرت سوبرا (؛ زادهٔ ) ورزشکار دو و میدانی اهل لهستان است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره و ۱ مدال برنز شده است.
توماس مونگه (; زاده – درگذشته ) سیاستمدار، وکیل و قاضی اهل بولیوی بود. او از ۱۵ اوت ۱۹۴۶ تا ۱۰ مارس ۱۹۴۷ رئیس‌جمهور بولیوی بود. توماس مونگه در ۱ ژوئیه ۱۹۵۴، در سن ۶۹ سالگی در لاپاز درگذشت.
کریستوفر نولان کارگردان، تهیه‌کننده و فیلم‌نامه‌نویس آمریکایی-بریتانیایی است. نخستین فیلم او "تعقیب" (۱۹۹۸) بود که با بودجه ۶٬۰۰۰ دلاری ساخته شد. دو سال بعد، او فیلم روانشناختی و هیجانی "یادگاری" (۲۰۰۰) را کارگردانی کرد که در آن گای پیرس نقش شخصی که از فراموشی جلورونده رنج می‌برد و دنبال قاتل زنش بود را بازی می‌کرد. این فیلم نخستین همکاری او با فیلم‌بردار والی فیستر بود. مانند فیلم نخست او، نحوه روایت این فیلم خطی نبود و هر بخش داستان در فیلم قرار گرفته بود. این فیلم توسط منتقدان ستوده شد و با موفقیت تجاری
این فیلم توسط منتقدان ستوده شد و با موفقیت تجاری همراه بود. نولان برای این فیلم، نخستین بار نامزد دریافت جایزهٔ از انجمن صنفی کارگردانان آمریکا شد و برای نویسندگی نیز فیلم نامزد جایزه اسکار بهترین فیلم‌نامه غیراقتباسی شد. او سپس فیلم "بی‌خوابی" (۲۰۰۲) را بازسازی کرد که آل پاچینو، رابین ویلیامز و هیلاری سوانک در آن حضور داشتند. این نخستین فیلم او تحت انتشار برادران وارنر بود که با موفقیت تجاری همراه شد. در سال ۲۰۰۵، نولان فیلم ابرقهرمانی وارنر، "بتمن آغاز می‌کند" را کارگردانی کرد که کریستین بیل در آن نقش