payamvha/North_RAG huggingface dataset:
چاپ بود. پیام رمزآمیز «به سیاه چال خوش آمدید»، یک محافظ و اشاره به یک انجمن برنامه‌نویسی اولیه در Dungeon BBS، پس از یک سال ظاهر شد زیرا برادران مجوز نسخه بتا کد را صادر کردند. برای دریافت نسخه نهایی این نسخه از برنامه نمی‌توان با برادران تماس گرفت. مغز فاقد کد مربوط به پارتیشن‌بندی دیسک سخت است و با بررسی مهم‌ترین تعداد درایو BIOS قابل دسترسی از آلوده شدن دیسک‌های سخت جلوگیری می‌کند. مغز در صورت پاک بودن بیت، دیسک را آلوده نمی‌کند، بر خلاف ویروس‌های دیگر آن زمان، که به پارتیشن‌بندی دیسک توجهی نکردند و در
زمان، که به پارتیشن‌بندی دیسک توجهی نکردند و در نتیجه داده‌های ذخیره شده روی دیسک‌های سخت را با درمان همانند دیسک‌های فلاپی از بین بردند. مغز غالباً به دلیل این امر غیر تخریبی عمدی قابل شناسایی نبود، به ویژه هنگامی که کاربر به سرعت کم دسترسی به فلاپی دیسک توجه و کم توجهی می‌کرد. ویروس همراه با آدرس برادران و سه شماره تلفن و پیامی بود که به کاربر می‌گفت دستگاهشان آلوده است و برای تلقیح با آنها تماس می‌گیرد: این برنامه در ابتدا برای ردیابی یک برنامه مانیتورینگ قلب برای کامپیوتر IBM مورد استفاده قرار می‌گرفت
قلب برای کامپیوتر IBM مورد استفاده قرار می‌گرفت و مردم نسخه‌های غیرقانونی دیسک‌ها را توزیع می‌کردند. این برنامه ردیابی قرار بود نسخه‌های غیرقانونی دیسک را متوقف کرده و ردیابی کند، با این وجود برنامه همچنین بعضی اوقات از پنج کیلوبایت گذشته در فلاپی اپل استفاده می‌کرد و باعث می‌شد تا ذخیره‌های اضافی دیسک توسط برنامه‌های دیگر ذخیره نشود. پاسخ نویسنده. وقتی برادران شروع به دریافت تعداد زیادی تماس تلفنی از مردم انگلستان، ایالات متحده و سایر مناطق کردند که خواستار ضدعفونی کردن دستگاه‌هایشان بودند، مبهوت شدند و
ضدعفونی کردن دستگاه‌هایشان بودند، مبهوت شدند و سعی کردند برای تماس گیرندگان خشمگین توضیح دهند که انگیزه آنها نبوده است. بدخواه خطوط تلفن آنها بیش از حد زیاد بود. این برادران، به همراه برادر دیگرشان، شهید فاروق الوی، به عنوان ارائه دهنده خدمات اینترنت Brain NET با شرکتی به نام Brain Telecommunications Limited به تجارت در پاکستان ادامه دادند. در سال ۲۰۱۱، ۲۵ سال پس از آزادی مغز، میکو هیپونن از اف‌سکیور برای مصاحبه با امجد برای ساخت یک مستند به پاکستان سفر کرد. با الهام گرفتن از این مستند و گسترش گسترده آن،
با الهام گرفتن از این مستند و گسترش گسترده آن، گروهی از وبلاگ نویسان پاکستانی تحت عنوان بلاگرین با امجد مصاحبه کردند. انواع. ashar نسخه قدیمی مغز است. شش نوع وجود دارد که هر یک پیام متفاوتی دارند.
شورای طراحان مد آمریکا (CFDA) که در سال ۱۹۶۲ توسط النور لمبرت، اعلان روزنامه‌نگار تأسیس شد، یک انجمن صنفی غیرانتفاعی با بیش از ۴۵۰ طراح مد و لوازم جانبی آمریکایی است. این سازمان باعث ارتقا طراحان آمریکایی در اقتصاد جهانی می‌شود. این سازمان علاوه بر میزبانی جوایز سالانه مد CFDA، استعدادهای طراحی آینده آمریکایی را از طریق بورسیه و منابع در دبیرستان‌ها، کالج‌ها و مدارس تحصیلات تکمیلی توسعه می‌دهد. CFDA همچنین بودجه و فرصت‌های شغلی را برای طراحان شاغل فراهم می‌کند. از طریق بنیاد CFDA، این سازمان از اهداف
می‌کند. از طریق بنیاد CFDA، این سازمان از اهداف خیرخواهانه حمایت می‌کند.
یک شگرد ته‌رسید یا به صورت ساده‌تر ته‌رسید در توسعه نرم‌افزار یک قطعه کد است که از آن در «جایگزین شدن با» یک عملکرد برنامه‌نویسی دیگر استفاده می‌شود. یک ته‌رسید می‌تواند عملکرد کد موجود را شبیه‌سازی کند (مثل یک رویه روی یک ماشین راه دور؛ که به این شگردها ماک گفته می‌شود) یا یک جایگزین موقت برای کد تا کنون توسعه نیافته باشد. بنابراین ته‌رسیدها در انتقال نرم‌افزار، رایانش توزیع‌شده و نیز توسعه کلی نرم‌افزار و تست‌کردن مفید هستند. مثال. در شبه‌کد زیر یک مثال از یک ته‌رسید آمده است: temperature =
زیر یک مثال از یک ته‌رسید آمده است: temperature = ThermometerRead(Outside) if temperature&gt; 40 then print "It is hot!" end if function ThermometerRead(Source insideOrOutside) return 28 end function شبه‌کد بالا از تابع ThermometerRead استفاده می‌کند، که دارد «دما» را برمی‌گرداند. در حالی که codice_1 برای خواندن یک وسیله سخت‌افزاری درنظر گرفته شده است، این تابع تا الان شامل کد مورد لزوم نیست؛ بنابراین ThermometerRead در اساس هیچ فرایندی را شبیه‌سازی نمی‌کند، اما هنوز یک مقدار قانونی بازمی‌گرداند، این موضوع
اما هنوز یک مقدار قانونی بازمی‌گرداند، این موضوع به برنامه اصلی اجازه می‌دهد تا حداقل به صورت جزئی آزمون و تست گردد. اگر چه این تابع پارامتری از نوع Source را می‌پذیرد، که این پارامتر تعیین می‌کند که آیا «دمای درون» یا «دمای بیرون» را ما نیاز داریم، اما از مقدار از واقعی داده‌شده توسط صدا زننده در منطق خود استفاده نمی‌کند (آرگومان insideOrOutside).
بنیاد اینگونه زاده شده‌ام (؛ بعضی اوقات با نام اختصاری BTWF شناخته می‌شود) یک سازمان غیرانتفاعی است که در سال ۲۰۱۲ توسط هنرمند و فعال آمریکایی لیدی گاگا و مادرش سینتیا جرمنوتا تأسیس شد. این بنیاد که از آلبوم خواننده با عنوان "اینگونه زاده شده‌ام" (۲۰۱۱) خوانده شده‌است، متعهد به حمایت از سلامتی جوانان و همکاری با آنها برای «ساختن جهان بهتر و شجاع تر» است. این بنیاد با تلاش برای ترویج مهربانی و گفتگوهای صریح و صادقانه در مورد بهداشت روان، تأیید اعتبار عواطف جوانان و ریشه کن کردن ننگ پیرامون بهداشت روان، سلامت
و ریشه کن کردن ننگ پیرامون بهداشت روان، سلامت و سلامتی جوانان را در اولویت قرار می‌دهد. علاوه بر این، بنیاد برای «اتصال، تعامل و الهام بخشیدن به جوانان - در جاده‌ها، در جوامع آنها و به صورت آنلاین» فعالیت می‌کند. برنامه‌های بنیاد بر مدل‌سازی مکالمات سالم در مورد بهزیستی روان، اتصال جوانان با منابع و خدمات و پرورش جوامعی که اولویت سلامت روان را دارند تمرکز می‌کند.
گنج شایگان یا تذکرهٔ گنج شایگان کتابی از میرزا طاهر منشی اصفهانی (ملقب به دیباچه‌نگار اصفهانی) است که به شرح حال شاهزادگان و شاعران دوران قاجار می‌پردازد. این کتاب با دستور میرزا آقاخان نوری و تأیید علی قلی میرزا اعتضادالسلطنه نوشته شد. راقمِ کتاب، میرزا حسین منشی (خطاط و شاعر) بود.
"بیلبورد" زنان در موسیقی رویدادی سالانه است که توسط "بیلبورد" برگزار می‌شود. جایزه اصلی آن زن سال است که به منظور تقدیر از «زنانی در صنعت موسیقی که سهم قابل توجهی در تجارت داشته‌اند و با کار و موفقیت مداوم خود، نسل‌های بیشتری از زنان را به عهده می‌گیرند تا مسئولیت‌های بیشتری را در این زمینه بر عهده داشته باشند» ایجاد شده‌است. طبق مجله تیلور سوئیفت با کسب سه جایزه (دو جایزه زن سال و جایزه زن دهه) بیشترین دریافت‌کننده جایزه زن این رویداد است. جایزه زن دهه. تیلور سوئیفت به دلیل «یکی از هنرمندان برجسته موسیقی
سوئیفت به دلیل «یکی از هنرمندان برجسته موسیقی در تمام دوره‌های دهه ۲۰۱۰» به عنوان نخستین زن جایزه دهه را دریافت کرد.
کان‌لایو دیستربیوشن (یا به سادگی کان‌لایو) یک ناشر موسیقی بود که توسط ایکان خواننده آراندبی تأسیس شد. این ناشر به عنوان معامله ای مشترک بین جیمی آیوین و اینترسکوپ رکوردز بود. هنرمندان برجسته ای که به‌طور خلاصه با این ناشر قرارداد بستند، عبارتند از: لیدی گاگا، کاردینال آفیشال، کلبی اودونیس، آجر و توری، مالی موزیک، ناتالیا کیلز، جفری استار و آر. سیتی.
مونبِلیار ()، یک نژاد گاو شیری ابلق از ناحیه مونبلیار در شهرستان دو در شرق فرانسه است. مادهٔ آن عمدتاً برای لبنیات و به ویژه برای تهیهٔ پنیر نگهداری می‌شود و البته مصارفِ گوشتی نیز دارد. تاریخچه. نامِ مونبِلیار اولین بار توسط ژوزف گرابر، کشاورزی باتجربه از نوادگان منونایت در مونبلیار در سال ۱۸۷۲ میلادی، هنگام نمایش گروهی از گاوها در مسابقات کشاورزی لانگر استفاده شد. مشخصات. این نژاد، قرمز رنگ دارایِ سری سفید و شاخ کوتاه و از نوع لبنی است. گاوهای بالغ ۶۰۰ تا ۷۰۰ کیلوگرم وزن و حدود ۱۴۵ سانتی‌متر قد دارند. وزن
کیلوگرم وزن و حدود ۱۴۵ سانتی‌متر قد دارند. وزن نر بالغ بین۹۰۰ تا ۱۲۰۰ کیلوگرم وزن است. گاو مونبِلیار دارای مزایایی چون شیردهی بالا، تعدد آبستنی، زایمان آسان، مقاومت محیطی بالا و استفادهٔ دو منظوره (شیری و گوشتی) است.
گاگا نام یک سرده از زیرخانواده لبی‌سرخس‌واران است. این سرده به اقتباس از لیدی گاگا خواننده و ترانه‌نویس آمریکایی نام‌گذاری شده‌است.
یحیی ماهیار نوابی (۱۰ دی ۱۲۹۱–۱۱ مهر ۱۳۷۹) پژوهشگر فرهنگ و زبان‌های باستانی بود. زندگی. نوابی تحصیلات مقدماتی را در شیراز، و تحصیلات متوسطه را در دارالفنون و دبیرستان البرز تهران گذراند. دورهٔ کارشناسی و دکتریِ ادبیات را با رساله‌ای دربارهٔ سنگ‌نوشته بیستون در دانشگاه تهران گذراند. سپس با درجهٔ دانشیاری، در دانشگاه تبریز به تدریس پرداخت. او مدتی به اروپا رفت و در مدرسهٔ زبان‌های شرقی دانشگاه لندن، نزد والتر هنینگ زبان‌های باستانی ایران را آموخت و یک سال هم در دانشگاه گوتینگن به آموختن زبان‌های تُخاری و ترکی
دانشگاه گوتینگن به آموختن زبان‌های تُخاری و ترکی کهن پرداخت.
طاق سپتیمیوس سوروس یک طاق نصرت در شمال غرب فروم رم در شهر رم است. این طاق از مرمر سفید ساخته شده و امپراتور رم باستان، سپتیمیوس سوروس پس از پیروزی‌هایش بر امپراتوری اشکانی آن را در ۲۰۳ میلادی بنا کرد. تاریخچه. سپتیمیوس سوروس این طاق را به افتخار پیروزی‌های خودش و ۲ پسرش، کاراکلا و گتا، در نبرد با شاهنشاهی اشکانی در ۱۹۴/۱۹۵ میلادی و ۱۹۷–۱۹۸ میلادی بنا کرد. در زمان کامل شدن این طاق سپتیمیوس به همراه پسرش کاراکالا به طور مشترک حکمرانی می‌کردند. همچنین گتا فروزند کوچک سپتیمیوس قرار بود بعد از مرگ سپتیمیوس به
کوچک سپتیمیوس قرار بود بعد از مرگ سپتیمیوس به همراه کاراکالا به طور مشترک به حکمرانی بر امپراتوری رم بپردازند اما بین این ۲ برادر اختلاف افتاد و در نهایت گتا در دسامبر ۲۱۱ کشته شد. بعد از مرگ کتا نام و لقب‌های وی از رو متون حک شده بر روی بدنه طاق تراشیده شدند و به جای آن نام‌ها و لقب‌های بیشتری برای سپتیمیوس و کاراکالا ثبت شد. این طاق در نزدیکی تپه کاپیتول قرار گرفته و به دلیل آنکه بخشی از آن متعلق به یک کلیسا بود و بخش دیگر آن در درون یک دیوار محافظ قرار گرفته بود به نسبت سایر طاق‌های نصرت آن زمان بهتر
گرفته بود به نسبت سایر طاق‌های نصرت آن زمان بهتر باقی مانده و جزئیات بیشتری را حفظ کرده است.
گنج شایگان سفرنامه‌ای از میرزا تقی خان کاشانی است که به گزارش سفر سه‌ماهه به عربستان (خوزستان) پرداخته‌است. نسخه‌ها. از این رساله دو نسخه وجود دارد: (۱) نسخهٔ کتابخانه وزارت دارایی که ایرج افشار آن را معرفی کرده و (۲) نسخه‌ای که جزو کتاب‌های میرزا تقی‌خان کاشانی بوده و توسط اکبر مسعود (صارم‌الدوله) با کتاب‌های نفیس دیگر در آذر ۱۳۴۴ به کتابخانه فرهنگ اصفهان اهدا شده. این نسخهٔ دوم به‌اهتمام جمشید مظاهری در نشریهٔ دانشکده ادیبات و علوم انسانی دانشگاه اصفهان به چاپ رسیده‌است.
هوش نرم افزاری دیدگاهی از شرایط ساختاری دارایی‌های نرم افزاری است که توسط نرم افزاری طراحی شده‌است که برای تجزیه و تحلیل ساختار پایگاه داده، چارچوب نرم افزار و کد منبع برای درک و کنترل بهتر سیستم‌های نرم افزاری پیچیده در محیط‌های فناوری اطلاعات طراحی شده است. مشابه هوش تجاری (BI)، هوش نرم افزاری توسط مجموعه ای از ابزارها و تکنیک‌های نرم افزاری برای استخراج داده‌ها و ساختار داخلی نرم افزار تولید می‌شود. نتایج نهایی اطلاعاتی است که ذینفعان مشاغل و نرم افزارها برای تصمیم‌گیری آگاهانه از آنها استفاده کرده و
برای تصمیم‌گیری آگاهانه از آنها استفاده کرده و میزان کارایی سازمان‌های توسعه دهنده نرم افزار اندازه‌گیری می‌کنند و در مورد سلامت نرم افزار ارتباط برقرار می‌کنند تا از فجایع نرم افزاری جلوگیری کنند. توانایی‌ها. به دلیل پیچیدگی و طیف گسترده‌ای از مولفه‌ها و موضوعات ضمنی در نرم افزار، هوش نرم افزاری از جنبه‌های مختلف نرم افزار گرفته شده‌است: اجزاء. قابلیت‌های هوش نرم افزاری تعداد بیشتری از اجزا را تولید می‌کند از جمله: جنبه کاربر. برای ادغام موفقیت‌آمیز در استفاده از سیستم‌های هوش نرم افزاری در یک شرکت، باید
از سیستم‌های هوش نرم افزاری در یک شرکت، باید برخی ملاحظات در نظر گرفته شود. در نهایت سیستم هوش نرم افزاری باید توسط کاربران پذیرفته و مورد استفاده قرار گیرد تا بتواند به سازمان ارزش افزوده دهد. اگر سیستم به مأموریت کاربران ارزشی قائل نشود، آنها به سادگی از آن استفاده نمی‌کنند همان‌طور که M. Storey در سال ۲۰۰۳ بیان کرده‌است. در سطح کد و نمایش سیستم، سیستم‌های هوش نرم افزاری باید سطح متفاوتی از انتزاعات را ارائه دهند: یک دیدگاه انتزاعی برای طراحی، توضیح و مستندسازی و یک دیدگاه دقیق برای درک و تجزیه و تحلیل
و یک دیدگاه دقیق برای درک و تجزیه و تحلیل سیستم نرم افزار. در سطح حاکمیت، پذیرش کاربر برای نرم افزار هوشمند زمینه‌های مختلف مربوط به عملکرد داخلی سیستم و همچنین خروجی سیستم را پوشش می‌دهد؛ که این الزامات را در بر می‌گیرد: برنامه‌های کاربردی. هوش نرم افزاری در کلیه مشاغل مربوط به محیط نرم افزار کاربردهای بسیاری دارد، خواه نرم افزاری برای افراد حرفه ای باشد، یا نرم افزارهای جاسازی شده. بسته به ارتباط و استفاده از اجزا، برنامه‌ها به موارد زیر مربوط می‌شوند: بازار. هوش نرم افزاری یک نظم سطح بالا است و به تدریج
هنرهای نگاشتاری یا هنرهای گرافیکی دامنه گسترده‌ای از نمایش هنرمندانهٔ دیداری را شامل می شود، به طور معمول دوبعدی، یعنی در سطح درست می‌شود. این اصطلاح معمولاً به هنرهایی گفته می‌شود که بیش از رنگ بر تون یا خط متکی است، به ویژه نقاشی و انواع مختلف حکاکی. گاهی به طور خاص به فرایندهای چاپ اشاره دارد. هنر نگاشتاری افزون بر آن شامل خوشنویسی، عکاسی، نقاشی، نویسه‌نگاری، نگاشتار رایانه‌ای و صحافی نیز می‌شود. همچنین نقشه‌ها و طرح‌های ترسیم‌شده برای طراحی‌های داخلی و معماری را دربرمی‌گیرد.
اردوگاه کار اجباری سایمیشته اردوگاهی نازی برای کار اجباری و پاکسازی در طول جنگ جهانی دوم بود. این اردوگاه در محل پیشین پارک تفریحی بلگراد در نزدیکی شهر زمون، در دولت مستقل کرواسی (NDH) واقع شده بود. این اردوگاه توسط واحدهای آینزاتس‌گروپن اس‌اس مستقر در صربستان اشغالی سازماندهی و اداره می‌شد. اردوگاه در سپتامبر ۱۹۴۱ عملیاتی و در ۲۸ اکتبر همان سال رسماً افتتاح شد. آلمانی‌ها آن را اردوگاه یهودیان در زِمون نامیدند. در پایان سال ۱۹۴۱ و ابتدای سال ۱۹۴۲، هزاران زن، کودک و خردسال یهودی به همراه ۵۰۰ مرد یهودی و ۲۹۲
کودک و خردسال یهودی به همراه ۵۰۰ مرد یهودی و ۲۹۲ زن و کودک کولی که بیشتر آنها از اهالی نیش، اسمدرفو و شاباتس بودند به اردوگاه آورده شدند. زنان و کودکان در پادگان‌های موقت قرار گرفتند و دچار چندین همه‌گیری آنفلوانزا شدند. زندانیان در شرایط نامطلوب نگهداری می‌شدند، غذای ناکافی برای آن‌ها فراهم می‌شد و بسیاری از آنها در زمستان ۱۹۴۱–۴۲ از سرما یخ زدند. میان ماه‌های مارس و مه ۱۹۴۲، آلمانی‌ها با وانت گازی که از برلین فرستاده شده بود، هزاران زندانی یهودی را کشتند. با پایان کشتار با گاز، مجموعه به اردوگاه کار
با پایان کشتار با گاز، مجموعه به اردوگاه کار اجباری زمون (به آلمانی: "Anhaltelager Semlin") تغییر نام داده شد و برای نگهداری آخرین گروه از یهودیانی که در سپتامبر ۱۹۴۳ با تسلیم ایتالیا دستگیر شده بودند، استفاده شد. در طی این دوره، سایمیشته برای نگهداری پارتیزان‌های یوگسلاوی، چتنیک‌ها، هواداران جنبش‌های مقاومت یونان و آلبانیایی و دهقانان صرب از روستاهای دیگر مناطق دولت مستقل کرواسی مورد بهره قرار می‌گرفت. حدود ۳۲٬۰۰۰ زندانی، بیشتر صرب، از اردوگاه گذر کردند که ۱۰٬۶۰۰ تن از آن‌ها یا کشته شدند یا به دلیل گرسنگی
۱۰٬۶۰۰ تن از آن‌ها یا کشته شدند یا به دلیل گرسنگی و بیماری درگذشتند. شرایط درون سایمیشته چنان نامناسب بود که برخی به مقایسه آن با یاسنواتس و دیگر اردوگاه‌های بزرگ کار اجباری در سراسر اروپا پرداخته‌اند. در سال ۱۹۴۳ و ۱۹۴۴، شواهد جنایات انجام شده در اردوگاه توسط واحدهای "اس‌اس-اشتاندارتنفورر" پاول بلوبل تخریب شد و هزاران جسد از گورهای دسته جمعی بیرون کشیده و سوزانده شد. در ماه مه ۱۹۴۴، آلمانی‌ها کنترل اردوگاه را به NDH منتقل کردند و در ژوئیه همان سال اردوگاه تعطیل شد. برآورد تعداد مرگ و میرها در سایمیشته از
تعطیل شد. برآورد تعداد مرگ و میرها در سایمیشته از ۲۰٬۰۰۰ تا ۲۳٬۰۰۰ تن متغیر است، و تعداد کشته‌شدگان یهودی از ۷٬۰۰۰ تا ۱۰٬۰۰۰ تن تخمین زده می‌شود. تصور می‌شود که نیمی از یهودیان صربستان در این اردوگاه از میان رفته باشند. بیشتر آلمانی‌های مسئول در این اردوگاه دستگیر و به محاکمه کشانده شدند. چند نفر به جمهوری سوسیالیستی یوگسلاوی استرداد و سپس اعدام شدند. فرمانده قرارگاه هربرت آندورفر و معاون وی ادگار اِنگه در دهه ۱۹۶۰ پس از سال‌ها پنهان شدن دستگیر شدند. به هر دو نفر به ترتیب در آلمان غربی و اتریش حکم زندان
دو نفر به ترتیب در آلمان غربی و اتریش حکم زندان کوتاه‌مدت داده شد، اگرچه آنگه با توجه به پیری و مشکلات سلامتی هرگز زندانی نشد. تاریخچه. در پاییز سال ۱۹۴۱، ترنر دستور داد همه زنان و کودکان یهودی در صربستان در یک اردوگاه گرد آورده شوند. در ابتدا آلمانی‌ها ایجاد یک گتو برای یهودیان را در محله کولی‌های بلگراد در نظر داشتند، اما این ایده به دلیل آنکه منطقه «بیش از حد کثیف و غیر بهداشتی» بود به سرعت نادیده گرفته شد. هنگامی که چندین طرح دیگر برای به خدمت گرفتن جمعیت یهودی و کولی بلگراد با شکست روبرو شدند،
جمعیت یهودی و کولی بلگراد با شکست روبرو شدند، اردوگاهی برای کار اجباری در شبه‌جزیره‌ای احاطه شده از سه طرف توسط رود ساوا پایه‌گذاری شد، که به میدان ترازییه مرکزی بلگراد دید کامل داشت. قرارگاه به گونه‌ای قرار گرفته بود که فرار را تقریباً غیرممکن می‌کرد. این مکان در نزدیکی مراکز اداری و پلیس و همچنین ایستگاه راه‌آهن مرکزی بلگراد واقع شده بود و امکان حمل و نقل مؤثر یهودیان به اردوگاه را از بسیاری از شهرهای منطقه فراهم می‌کرد. هدف آن بازداشت زنان و کودکان یهودی بود که به ادعای آلمانی‌ها «امنیت عمومی» و ورماخت
بود که به ادعای آلمانی‌ها «امنیت عمومی» و ورماخت را «به خطر می‌انداختند». آلمانی‌ها سایمیشته را «اردوگاه یهودیان در زمون» (به آلمانی: "Judenlager Semlin") نامیدند. این اردوگاه برای نگهداری ۵۰۰٬۰۰۰ تن از اسیران مناطق شورشی در سراسر یوگسلاوی اشغالی در نظر گرفته شده بود. نام «Semlin» از واژه آلمانی برای شهر مرزی سابق اتریش-مجارستان، زِمون، که محل استقرار اردوگاه بود، گرفته شده بود. با وجود قرار داشتن در قلمرو NDH، اردوگاه توسط دستگاه پلیس ارتش آلمان در صربستان اشغالی کنترل می‌شد. مقامات NDH با تأسیس آن مخالفت
اشغالی کنترل می‌شد. مقامات NDH با تأسیس آن مخالفت نکردند و به آلمانی‌ها گفتند که به شرط آنکه نگهبانان آن آلمانی، و نه صرب، باشند، اردوگاه می‌تواند در خاک NDH مستقر شود. اندکی پس از تأسیس اردوگاه، "اس‌اس-شارفورر" ارگار اِنگه از گشتاپو بلگراد فرمانده آن شد. در ابتدا، در اردوگاه‌ها حدود ۵۰۰ زندانی مرد یهودی نگهداری می‌شدند که وظیفه به اصطلاح «خودمدیریتی» اردوگاه را به عهده داشتند و به کار پخش غذا، تقسیم کار و سازماندهی یک نیروی نگهبان یهودی برای گشت‌زنی در امتداد اردوگاه می‌پرداختند. اما بیرون اردوگاه به صورت
اردوگاه می‌پرداختند. اما بیرون اردوگاه به صورت چرخشی توسط بیست و پنج تن از اعضای گردان ۶۴ ذخیره پلیس محافظت می‌شد. تا ماه اکتبر، همه زندانیان مرد یهودی و بیشتر زندانیان مرد کولی کشته شدند. بیشتر آنها در چهار موج اصلی اعدام شدند، اما قتل‌های پی‌درپی در اواسط سپتامبر و میان ۹ تا ۱۱ اکتبر نیز رخ دادند. هر بار، به زندانیان گفته می‌شد که آنها را به اردوگاهی در اتریش با شرایط کار بهتر منتقل می‌کنند اما در عوض آنها را به یابوکا در بانات یا یک محل تیراندازی در حومه بلگراد می‌بردند، و در آنجا ایشان را می‌کشتند.
بلگراد می‌بردند، و در آنجا ایشان را می‌کشتند. سایمیشته رسماً در مقیاس گسترده‌تری در ۲۸ اکتبر ۱۹۴۱ افتتاح شد. واپسین زندانی از میان زندانیان اولیه مرد یهودی در ۱۱ نوامبر کشته شد. اردوگاه یهودیان سملین. در پایان ۱۹۴۱ و آغاز ۱۹۴۲، حدود ۷۰۰۰ زن، کودک و کهنسال یهودی به همراه ۵۰۰ مرد یهودی و ۲۹۲ زن و کودک کولی دیگر به اردوگاه آورده شدند. بیشتر این افراد از اهالی شهرهای دور از کشور صربستان، در درجه نخست نیش، اسمدرفو و شاباتس بودند. زنان و کودکان را در ساختمانی موقت که به سختی گرمشان می‌کرد، قرار دادند که شیشه‌های
که به سختی گرمشان می‌کرد، قرار دادند که شیشه‌های آن به دلیل بمباران آلمان در هنگام حمله به یوگسلاوی، خرد شده بودند. بزرگترین این ساختمان‌ها، که در آغاز به عنوان غرفه‌های پارک نمایشی-تفریحی ساخته شده بودند، ۵۰۰۰ زندانی را در خود جای داده بود. زندانیان از چندین همه‌گیری آنفلوانزا رنج بردند، روی کاه مرطوب یا تخته‌های چوبی می‌خوابیدند و مقدار ناکافی غذا در اختیار آنها قرار می‌گرفت. گرسنگی فراگیر بود و درخواست زندانیان یهودی از مقامات صربستان برای تهیه غذای بیشتر ناموفق بود. در نتیجه، تعداد زیادی از
غذای بیشتر ناموفق بود. در نتیجه، تعداد زیادی از بازداشت‌شدگان، به ویژه کودکان، در اواخر سال ۱۹۴۱ و اوایل سال ۱۹۴۲ درگذشتند، و بسیاری نیز در یکی از سردترین زمستان‌های ثبت شده در حال یخ زدن بودند. زندانیان کولی در شرایط بسیار بدتری نسبت به زندانیان یهودی نگهداری می‌شدند. آن‌ها همچنین روی کاه در سالنی بودن گرمایش می‌خوابیدند، اما از زندانیان غیر کولی جدا نگه داشته می‌شدند. اکثر زندانیان کولی پس از شش هفته بازداشت آزاد شدند. بیشتر زندانیان یهودی در بازداشت باقی ماندند، به استثنای ده زن یهودی که با مردان مسیحی
ماندند، به استثنای ده زن یهودی که با مردان مسیحی ازدواج کرده بودند. در ژانویه ۱۹۴۲، "اس‌اس-اونتراشتورمفورر" هربرت آندورفر به جای اِنگهٔ کم‌تجربه به عنوان فرمانده قرارگاه گماشته شد. پس از آن آنگه به عنوان معاون آندورفر گماشته شد. در آن ماه، مقامات نظامی آلمان خواستار پاکسازی اردوگاه از یهودیان شدند تا تعداد بیشتری از اسیرانی را که در جنگ با پارتیزان‌ها اسیر شده بودند، در اردوگاه جای داده شوند. تا ماه فوریه، اردوگاه حدود ۶۵۰۰ زندانی داشت که ده درصد آنها کولی بودند. در اوایل مارس، به آندورفر اطلاع داده شد که
بودند. در اوایل مارس، به آندورفر اطلاع داده شد که یک وانت گاز از برلین به اردوگاه فرستاده شده‌است. وانت سوئر (Sauer) به درخواست رئیس اداره ارتش آلمان در صربستان، هارالد ترنر تحویل داده شده بود. آندورفر که به دلیل داشتن نقشی اساسی که قرار بود در قتل زندانیان یهودی داشه باشد، و از آنجا که با برخی از آنها روابط خوبی برقرار کرده بود، دچار احساس گناه شد و درخواست انتقال داد؛ اما درخواست او رد شد. وی برای اطمینان از سرعت و کارایی گازگرفتگی، اعلامیه‌هایی را ارائه داد تا زندانیان را متقاعد کند که به اردوگاهی با
داد تا زندانیان را متقاعد کند که به اردوگاهی با تجهیزات بهتر منتقل می‌شوند. وی تا آنجا پیش رفت که مقررات ساختگی اردوگاه جدید را منتشر کرد و اعلام کرد که زندانیان اجازه دارند چمدان‌های خود را با خود به آنجا ببرند. بسیاری از بازداشت‌شدگان به امید فرار از شرایط وحشتناک زندگی در اردوگاه برای انتقال احتمالی نام‌نویسی کردند. زندانیانی که در عصر روز پیش از آن داوطلبانه نام‌نویسی کرده بودند، در روز موعود در گروه‌های ۵۰ تا ۸۰ نفره به درون وانت برده می‌شدند. رانندگان وانت ، اس‌اس-شارفورر مایر و گوتز، برای جلب همکاری
وانت ، اس‌اس-شارفورر مایر و گوتز، برای جلب همکاری کودکان، میانشان آب نبات پخش می‌کردند. پس از آن، درهای وانت بسته می‌شد. سپس وانت پیش از عبور از مرز صربستان تحت اشغال آلمان به دنبال اتومبیل کوچکی که توسط آندورفر و آنگه رانده می‌شد، حرکت می‌کرد. در اینجا بود که یکی از رانندگان از وانت خارج می‌شد، به زیر آن می‌خزید، اگزوز آن را به درون محفظه خودرو هدایت می‌کرد و زندانیان را با گاز کربن مونوکسید می‌کشت. سپس وانت به محل تیراندازی نزدیک آوالا منتقل می‌شد، و در آنجا اجساد به درون گورهای دسته‌جمعی که به تازگی
آنجا اجساد به درون گورهای دسته‌جمعی که به تازگی توسط زندانیان صرب و کولی حفر شده بودند، ریخته می‌شدند. چنین گازگرفتگی‌هایی عادی شده و وانت گاز همه روزه به جز یکشنبه‌ها سر می‌رسید. شایعات در مورد گازگرفتگی‌ها به سرعت پخش شدند و اخباری به نیروهای آلمانی مستقر در بلگراد و حتی برخی صرب‌ها رسید. در نتیجه، صرب‌هایی که در معرض این شایعات قرار گرفته بودند به وانت گاز لقب «قاتل روح» (به صربی: "dušegupka") دادند. باور بر این است که این گازگرفتگی‌ها جان حدود ۸۰۰۰ زندانی را، اغلب زن و کودک، گرفته‌اند. هفت زندانی صرب
را، اغلب زن و کودک، گرفته‌اند. هفت زندانی صرب که در تخلیه زندانیان کشته‌شده از درون وانت شرکت داشتند، پس از توقف گازگرفتگی با گلوله کشته شدند، اما گورکنی صرب با نام ولادیمیر میلوتینوویچ زنده ماند. به گفته وی: «هشتاد و یک یا هشتاد و دو خندق آماده شدند و من به کندن همه آنها کمک کردم. [...] کمینه ۱۰۰ نفر [در هر خندق جا می‌شدند] [...] این خندق‌ها تنها برای افراد خفه شده در درون کامیون بودند. ما مجموعه خندق‌های دیگری را برای کسانی که تیرباران می‌شدند حفر کردیم.» پس از توقف گازگرفتگی، تعداد کمی از زندانیان، اغلب
پس از توقف گازگرفتگی، تعداد کمی از زندانیان، اغلب زنان غیر یهودی که با یهودیان ازدواج کرده بودند، در اردوگاه باقی ماندند. آنها پس از سوگند رازداری خوردن، چند روز بعد آزاد شدند. به غیر از زندانیان سایمیشته، ۵۰۰ بیمار و کارکنان بیمارستان یهودیان بلگراد و همچنین زندانیان یهودی از اردوگاه کار اجباری بانییتسا نیز در این وانت گاز کشته شدند. آخرین زندانی یهودی سایمیشته در ۸ مه ۱۹۴۲ کشته شد و وانت گاز مورد استفاده در اردوگاه در ۹ ژوئن ۱۹۴۲ به برلین بازگردانده شد. در برلین، وانت ارتقا فنی یافت و سپس به بلاروس منتقل
برلین، وانت ارتقا فنی یافت و سپس به بلاروس منتقل شد و در آنجا برای کشتار یهودیان در مینسک مورد استفاده قرار گرفت. آندورفر و آنگه اندکی پس از آنکه منجر به نابودی زندانیان یهودی در سایمیشته شدند، نقش‌های متفاوتی در پلیس امنیت را به عهده گرفتند. اندورفر بعدها به دلیل نقشش در گرداندن اردوگاه نشان صلیب آهنین را دریافت کرد و ترفیع گرفت. اردوگاه کار اجباری سملین. با از میان رفتن زندانیان اصلی یهودی، این اردوگاه به اردوگاه کار اجباری سملین (به آلمانی: "Anhaltelager Semlin") تغییر نام داد و برای نگهداری آخرین گروه
Semlin") تغییر نام داد و برای نگهداری آخرین گروه از یهودیانی که در سپتامبر ۱۹۴۳ با تسلیم ایتالیا دستگیر شدند، مورد استفاده قرار گرفت. اردوگاه همچنین برای نگهداری، چتنیک‌ها، هواداران جنبش‌های مقاومت یونان و آلبانیایی و نیز دهقانان صرب از روستاهای مناطق تحت کنترل اوستاشه که پیشتر در اردوگاه کار اجباری یاسنواتس نگهداری می‌شدند، استفاده می‌شد. شرایط اردوگاه به حدی وخیم بود که برخی آن را با یاسنواتس و سایر اردوگاه‌های بزرگ کار در سراسر اروپا مقایسه کرده‌اند. این اردوگاه به عنوان محل اصلی انتقال زندانیان و
این اردوگاه به عنوان محل اصلی انتقال زندانیان و بازداشت‌شدگان یوگسلاوی در مسیر حرکت به محل‌های کار اجباری و اردوگاه‌های کاری در آلمان تبدیل شد. در این مدت حدود ۳۲۰۰۰ زندانی عمدتاً صرب از سایمیشته گذر کردند که ۱۰ هزار و ۶۰۰ تن از آن‌ها کشته شده یا به دلیل گرسنگی و بیماری مردند. از آنجا که می‌شد محل اردوگاه‌ها را به راحتی از آن سوی رود ساوا مشاهده کرد، در اواخر سال ۱۹۴۳، سفیر جدید آلمان در صربستان پیشنهاد کرد که اردوگاه به عمق بیشتری درون قلمرو NDH منتقل شود، زیرا که «[ادامه حیات] آن جلوی چشم مردم بلگراد با
زیرا که «[ادامه حیات] آن جلوی چشم مردم بلگراد با نظر به احساسات عمومی از نظر سیاسی تحمل‌پذیر نبود.» مقامات آلمان درخواست‌های وی را نادیده گرفتند. در پایان سال ۱۹۴۳، آلمانی‌ها تلاش کردند تا با سوزاندن مدارک، اجساد و از میان بردن سایر شواهد، تمام آثار جنایات انجام شده در اردوگاه را پاک کنند. این وظیفه توسط "اس‌اس-اشتانداردفورر" پاول بلوبل انجام شد، که در نوامبر ۱۹۴۳ وارد بلگراد شد. پس از ورود، او به رئیس گشتاپو محلی، "اس‌اس-اشتورمبانفورر" برونو ساتلر، دستور داد تا گروهی ویژه مسئول نبش قبر و سوزاندن اجساد