payamvha/North_RAG huggingface dataset:
همانند ارتفاع و سرعت حرکت بالگرد در هوا بستگی دارد که با نمودار ارتفاع-سرعت بالگرد در ارتباط است. فاکتورهای مؤثر. چند فاکتور وجود دارند که «نرخ فرود» (سرعت پایین رفتن) را تعیین می‌کنند. چگالی هوا، وزن بالگرد، سرعت چرخش پروانه اصلی و سرعت بالگرد نسبت به سرعت هوا از روبرو. از موارد بالا تنها عاملی که خلبان توان تغییر در آن را دارد سرعت بالگرد به سوی روبرو است که توسط سکان (سایکلیک) کنترل می‌شود. هرچقدر سرعت بالگرد قبل از آغاز خودگردی بیشتر باشد، فرود نرم‌تری خواهد داشت و هرچقدر سرعت کمتر باشد، فرود عمودی‌تر
خواهد داشت و هرچقدر سرعت کمتر باشد، فرود عمودی‌تر و مسلماً سخت‌تر خواهد بود و تکان شدیدی در کابین حس خواهد شد. در مجموع، خودگردی در بازه سرعت ۹۰ کیلومتر تا ۱۶۰ کیلومتر بسته به نوع بالگرد نرم یا نرم‌تر خواهد بود که باز هم به وزن بالگرد بستگی دارد. هرچقدر بالگرد سبک‌تر باشد و ملخ بلندتر با تیغه‌های بیشتر داشته باشد، فرود نرم‌تری هم خواهد داشت. حتی در سرعت صفر نیز فرودی نسبتاً خوبی تجربه می‌شود و پروانه اصلی کاملاً مؤثر عمل می‌کند و ضریب پسار آن به اندازهٔ سرعت فرود یک انسان با چتر نجات بر زمین است؛ بنابراین
فرود یک انسان با چتر نجات بر زمین است؛ بنابراین خودگردی با سرعتهای خیلی کم یا خیلی زیاد، کمی سخت خواهند بود و بهترین سرعت برای اینکار بازهٔ ۹۰ تا ۱۶۰ کیلومتر در ساعت است تا بالگرد به فاصلهٔ نزدیکی با زمین برسد و در آن زمان می‌تواند سرعت خود را کاهش دهد. بهترین سرعت آن است که بیشترین مسافت و پایین‌ترین نرخ فرود را برای بالگرد فراهم کند. نرخ فرود مجاز برای هر بالگرد بسته به مشخصات آن متفاوت است، ولی در مجموع معیارهای تراکم هوا، ارتفاع و باد برای همهٔ بالگردها به یک شیوهٔ یکسان تأثیرگذار است. در حالت خودگردی
به یک شیوهٔ یکسان تأثیرگذار است. در حالت خودگردی پروانه‌ها، خلبان حتی می‌تواند بالگرد را تا اندازه‌ای به پهلو کج کند و یک مسیر مارپیچ را به‌صورت عمودی طی کند تا به نقطهٔ نشان کرده برسد. برای مثال ممکن است همهٔ مکان‌ها برای فرود مناسب نباشند و خلبان چند دقیقه قبل از فرود، مکان را نشان‌گذاری و انتخاب کند؛ بنابراین می‌تواند با کج کردن زاویهٔ جانبی بالگرد به‌صورت مارپیچ ارتفاع را کم کند تا به نزدیکی نقطهٔ مطلوب برسد و حتی نقطه فرود را پیشبینی نیز کند. زاویهٔ جانبی مجاز برای گلاید کردن ۱۷ تا ۲۰ درجه است. نام
جانبی مجاز برای گلاید کردن ۱۷ تا ۲۰ درجه است. نام بخشهای پروانه در هنگام خودگردی. در زمان خودگردی در راستای کاملاً عمودی با زمین، رانش پروانه بالگرد به سه بخش تقسیم می‌شود. بخش گردان‌کننده، بخش گردان‌شونده و بخش وامانده. اندازه و توان این بخشها به زاویهٔ ملخ‌ها، سرعت پروانه و نرخ فرود نیز بستگی دارد. با تغییر سرعت بالگرد بوسیلهٔ سکان یا تغییر زاویهٔ تیغه‌ها بوسیلهٔ اهرم کولکتیو، اندازهٔ این سه بخش تغییر می‌کند. بیرونی‌ترین ناحیهٔ پروانه، «بخش گردان‌شونده» نامیده می‌شود که درواقع همان بخشی است که بالگرد را
می‌شود که درواقع همان بخشی است که بالگرد را در هوا معلق نگه‌داشته‌است و نقش پَر برای پرنده را بازی می‌نماید؛ معمولاً ۳۰ درصد از شعاع پروانه متعلق به بخش گردان‌شونده است. این بخش که بالگرد را در هوا معلق نگه می‌دارد، اتلاف انرژی نیز می‌کند و بیشترین نیروی پسار را ایجاد می‌کند که نتیجهٔ نهایی آن نیرو، کاهش سرعت تدریجی تیغه است. «بخش گردان‌کننده» که «خودگردان» نیز نامیده می‌شود معمولاً بین ۲۵ تا ۷۰ درصد از بلندای ملخ را تشکیل می‌دهد که نیروی مورد نیاز برای گردش کل پروانه از این بخش به دیگر نقاط منتقل می‌شود.
کل پروانه از این بخش به دیگر نقاط منتقل می‌شود. درواقع انرژی جنبشی در این ناحیه ذخیره شده‌است. این بخش تمایل زیادی دارد که با سرعت بیشتری نسبت به سرعت ملخ گردش کند؛ ولی «بخش گردان‌شونده» همچون یک وزنه و بار اضافی، جلوی این بخش را می‌گیرد و انرژی آن را برای بالا نگهداشتن بالگرد مصرف می‌کند. درصد این بخش با توجه به سرعت بالگرد، سرعت پروانه قبل از نقص موتور و همچنین بر اساس نرخ فرود متغیر است. به ۲۵ درصد درونی پروانهٔ بالگرد «بخش وامانده» می‌گویند؛ این بخش بالاتر از حداکثر میزان زاویهٔ حمله (زاویه پسار) عمل
از حداکثر میزان زاویهٔ حمله (زاویه پسار) عمل می‌کند که باعث می‌شود این بخش نیز نیروی پسار تولید کند که سرعت گردش تیغه‌ها را کاهش می‌دهد.سرعت پایدار و یکنواخت ملخ زمانی به‌دست می‌آید که با تنظیم زاویهٔ حملهٔ تیغه‌های پروانه بوسیلهٔ اهرم کولکتیو، سرعت گردش ملخ به گونه‌ای تنظیم بشود که نیروی «بخش گردان‌کننده» با مجموع نیروی پسار تولیدشده از سوی «بخش گردان‌شونده و وامانده» بالانس بشود. هرچقدر میزان مساحت بخش گردان‌شونده و وامانده بیشتر شود، از مساحت بخش گردان‌کننده کاسته خواهد شد و نرخ کاهش سرعت پروانه سریعتر
کاسته خواهد شد و نرخ کاهش سرعت پروانه سریعتر می‌شود و کاهش ارتفاع سرعت بیشتری می‌گیرد. خلبان با کنترل کردن زاویه حمله بوسیلهٔ اهرم کولکتیو و سکان (سایکلیک)، مساحت بخش گردان‌کننده را افزایش دهد و سرعت خودگردی پروانه را تا سرحد ممکن پایدار نگهدارد؛ برای مثال اگر اهرم کولکتیو بالا باشد، مسلماً زاویهٔ حمله در سرتاسر ملخ افزایش می‌یابد. این کار به موازنه کمک شایانی می‌کند و باعث می‌شود باد از سمت نوک ملخ به بخش درونی ملخ شارش کند که موجب افزایش درصد مساحت در بخش گردان‌کنندهٔ ملخ است. جایزهٔ بالهای شکسته. جایزه
گردان‌کنندهٔ ملخ است. جایزهٔ بالهای شکسته. جایزه بالهای شکسته عنوان یک جایزه در نیروی زمینی آمریکاست که به خلبانان هوانیروز آمریکا داده می‌شود. درصورتی که خلبان بتواند بالگرد را در شرایط اضطراری بدون آسیب یا با کمترین میزان آسیب به بدنه و سرنشینان فرود بیاورد، این جایزه را دریافت خواهند کرد. این جایزه به همه فرودهای موفق داده نمی‌شود و تنها آن دسته از خلبانان جایزه می‌گیرند که سطح بی‌نظیری از مهارت را به نمایش بگذارند تا شایستهٔ دریافت این جایزه شوند.
«پرواز» ترانه‌ای از هنرمند اهل کانادا آوریل لوین است. این ترانه در ۱۶ آوریل ۲۰۱۵ برای فرمت دانلود دیجیتال توسط المپیک ویژه منتشر شد. لوین این اثر را به عنوان یک ترانه خیریه برای بنیاد آوریل لوین و برای حمایت از بازی‌های استثنائی جهانی المپیک تابستانی ۲۰۱۵ منتشر کرد. این ترانه توسط لوین، چد کروگر و دیوید هاجز نوشته شده‌است. همچنین تمام درآمد حاصل از این ترانه به کارهای در حال انجام توسط بنیاد آوریل لوین اهدا خواهد شد.
«چیزی که دوست داری بهت میدم» ترانه‌ای ضبط‌شده از خواننده و ترانه‌نویس کانادایی آوریل لوین برای پنجمین آلبوم استودیویی‌اش است. این ترانه توسط لوین و اعضای گروهش چد کروگر و دیوید هاجز نوشته شده‌است. این ترانه در ۳۰ مارس ۲۰۱۵ به‌عنوان پنجمین تک‌آهنگ آلبوم توسط اپیک رکوردز منتشر شد. این اثر به دلیل گسترش در تنوع موسیقی لوین و قرار گرفتن در معرض ژانرهای جدید موسیقی مورد تحسین منتقدین قرار گرفته‌است. از نظر موسیقی، «چیزی که دوست داری بهت میدم» ترانه‌ای فولک پاپ با اشعاری که مبارزه با تنهایی را ازطریق سکس ضربدری
اشعاری که مبارزه با تنهایی را ازطریق سکس ضربدری توصیف می‌کند.
«هلو کیتی» ترانه‌ای از خواننده و ترانه‌نویس اهل کانادا آوریل لوین برای پنجمین آلبوم استودیویی‌اش، "آوریل لوین" (۲۰۱۳) است. این ترانه توسط لوین، چد کروگر، دیوید هاجز و مارتین جانسون نوشته شده‌است. از نظر موسیقی، «هلو کیتی» یک اثر جی-پاپ، دابستپ و ای‌دی‌ام با همراهی تأثیرات از سبک الکترو است. این ترانه تحت تأثیر وسواس او در همه موارد مرتبط به مارک ژاپنی هلو کیتی قرار می‌گیرد و دارای برخی از محتویات جنسی است. این ترانه به عنوان تک‌آهنگ چهارم در ژاپن منتشر شد. لوین یک موزیک ویدئو برای ترانه در ژاپن ضبط کرد و در
یک موزیک ویدئو برای ترانه در ژاپن ضبط کرد و در ۲۱ آوریل ۲۰۱۴ منتشر شد.
ماروسیا موتورز ( ) یک شرکت روسیه‌ای تولیدکنندهٔ خودروهای اسپورت بود که در سال ۲۰۰۷ بنیان‌گذاری شد. این شرکت نخستین شرکت روسیه‌ای بود که خودروهای سوپراسپورت تولید می‌کرد. طراحی و تولید پیش‌نمونهٔ هر دو مدل خودروهای اسپورت بی۱ و بی۲ بر عهدهٔ خود شرکت ماروسیا بوده‌است. نیکلای فومنکو، رانندهٔ مسابقه‌ای سابق، رهبری ماروسیا را بر عهده داشت. این شرکت در سال ۲۰۱۰ «سهم قابل توجهی» از تیم فرمول یک ویرجین ریسینگ را خریداری کرد. نام این تیم بعداً به ماروسیا اف۱ تغییر یافت. این تیم از فصل تا در مسابقات فرمول یک شرکت
یافت. این تیم از فصل تا در مسابقات فرمول یک شرکت کرد. شرکت ماروسیا موتورز در آوریل ۲۰۱۴ منحل شد و کارکنان آن به یک مؤسسهٔ فنی دولتی پیوستند. تیم ماروسیا اف۱ به‌صورت مستقل از شرکت روسیه‌ای، به‌عنوان یک موجودیت بریتانیایی به فعالیت خود در فرمول یک ادامه داد. با این حال، گروه ادارهٔ مسابقات در ۷ نوامبر ۲۰۱۴ اعلام کرد که فعالیت این تیم فرمول یک متوقف شده‌است.
تیم ماروسیا اف۱ (؛ که بعداً به تیم مانور ماروسیا اف۱ () تغییر نام داد) یک تیم مسابقه و سازندهٔ فرمول یک آنگلو-روسی بود که در بنبری، آکسفوردشر بریتانیا مستقر بود. این تیم توسط مانور موتوراسپورت (با نام سابق ماروسیا مانور ریسینگ)، که پیش از آن شرکت تابعه‌ای از خودروسازی منحل‌شدهٔ ماروسیا موتورز مستقر در مسکو بود، اداره می‌شد. این تیم در ابتدا شرکت در مسابقات را در فصل تحت نام «ویرجین ریسینگ» آغاز کرد. در سال بعد، شرکت ویرجین، ماروسیا را به‌عنوان حامی مالی عنوان تیم برگزید و نام تیم به «ماروسیا ویرجین ریسینگ»
تیم برگزید و نام تیم به «ماروسیا ویرجین ریسینگ» تغییر یافت. پس از آن و برای فصل نام این تیم به‌طور کامل تغییر یافت و نام «تیم ماروسیا اف۱» برای آن انتخاب شد. تیم ماروسیا نخستین امتیازهای خود را در جایزه بزرگ موناکو ۲۰۱۴ کسب کرد. در این گراند پری، رانندهٔ پیشتاز تیم، ژول بیانچی، جایگاه نهم را کسب کرد و بر همین اساس تیم ماروسیا به اولین تیم روسیه‌ای بدل شد که در مسابقات قهرمانی جهان موفق به کسب امتیاز می‌شد. نتایج کامل در فرمول یک. راننده مسابقه را به پایان نرسانده؛ اما با توجه به اینکه بیش از ۹۰٪ از مسافت
نرسانده؛ اما با توجه به اینکه بیش از ۹۰٪ از مسافت طی شده توسط برندهٔ مسابقه را طی کرده، در رده‌بندی قرار گرفته‌است.
لوان ایزوریا ،(زاده ۵ فوریه ۱۹۷۴) یک سیاستمدار گرجی است که از ۸ سپتامبر ۲۰۱۹ تا ۲۷ ژانویه ۲۰۲۰ به عنوان دبیر شورای امنیت ملی گرجستان مشغول خدمت بود. وی علاوه بر گرجی به زبان های انگلیسی ، آلمانی و روسی مسلط است. تحصیلات و سال های اولیه. ایزوریا در ۵ فوریه ۱۹۷۴ در گرجستان متولد شد. او در سال ۱۹۹۶ از دانشکده حقوق دانشگاه دولتی تفلیس فارغ التحصیل شد و سپس بین سال های ۱۹۹۸ و ۱۹۹۹ مدرک کارشناسی ارشد خود را در دانشکده حقوق دانشگاه گوتینگن آلمان تکمیل کرد.وی در همان دانشگاه آلمانی پی اچ دی خود را در رشته حقوق اخذ
دانشگاه آلمانی پی اچ دی خود را در رشته حقوق اخذ کرد.در دانشگاه دولتی تفلیس بین سال های ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۵ رئیس شورای علمی دانش آموزان دانشکده حقوق و بین ۱۹۹۵ و ۱۹۹۸ مدرس گروه قانون اساسی و نظریه حقوق دانشکده حقوق بود.بین ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۲ به عنوان معاون مدیر موسسه ایالتی آموزشی و علوم سیاسی گوتینگن در آلمان خدمت کرد.
ضربه عشق یا کالبد شکافی عشق فیلمی محصول سال ۲۰۱۱ و به کارگردانی لاو رانجان است. در این فیلم بازیگرانی همچون کارتیک آریان، دیوندو، رایو اس. بخیرتا، سونالی سیگال، نصرت باروچا و ایشیتا راج شارما ایفای نقش کرده‌اند. دنباله این فیلم ضربه عشق ۲ نام دارد.
سامانه کاهش پسار () یا دی‌آراس در ورزش‌های موتوری گونه‌ای از قطعات بدنه خودروی قابل تنظیم توسط راننده، با هدف کاهش نیروی پسار برای افزایش بیشینهٔ سرعت و بهبود قابلیت سبقت‌گیری است. این سامانه در واقع یک بالهٔ عقب قابل تنظیم در خودرو است که در پاسخ به دستورهای صادر شده از سوی راننده حرکت می‌کند. استفاده از سامانهٔ دی‌آراس معمولاً در شرایط خاصی مجاز است؛ به‌عنوان مثال، برای فعال‌سازی دی‌آراس در مسابقات فرمول یک، فاصلهٔ زمانی خودروی عقب‌تر با خودروی جلویی (در زمان عبور هر دو خودرو از نقطهٔ تشخیص فاصله) باید یک
عبور هر دو خودرو از نقطهٔ تشخیص فاصله) باید یک ثانیه یا کمتر باشد. دی‌آراس در فرمول یک در فصل معرفی شد. استفاده از این سامانه به‌عنوان یک استثنا برای قانون منع‌کنندهٔ استفاده از هرگونه قطعه متحرکی که هدف اصلی آن تأثیر بر قابلیت‌های آیرودینامیکی خودرو باشد، در نظر گرفته شده‌است. فرمول یک. اجازه استفاده از سامانهٔ کاهش پسار در مسابقات فرمول یک در سال ۲۰۱۱ از سوی فدراسیون بین‌المللی اتومبیل‌رانی به آئین‌نامه‌های این ورزش افزوده شد. پیش از معرفی این سامانه، قابلیت تنظیم بالهٔ جلوی خودروها توسط رانندگان در فصل
تنظیم بالهٔ جلوی خودروها توسط رانندگان در فصل ۲۰۱۰ تأثیر چندانی بر قابلیت سبقت‌گیری خودروها نداشت و تیم‌های حاضر در مسابقات با هدف فراهم آوردن فرصت‌های بهتر برای سبقت گرفتن خودروها از یکدیگر و جذابیت بیشتر مسابقات به حذف بالهٔ متحرک جلو و در مقابل به استفاده از این سامانه رأی دادند. عملکرد. دی‌آراس در خودروهای فرمول یک با فشردن یک دکمه، کشیدن یک اهرم یا فشردن یک پدال توسط راننده و به‌واسطهٔ حرکت تیغهٔ بالایی بالهٔ عقب خودرو با استفاده از یک فعال‌کنندهٔ هیدرولیکی فعال می‌شود. بازشدن دی‌آراس باعث کاهش نیروی
فعال می‌شود. بازشدن دی‌آراس باعث کاهش نیروی پسار در بالهٔ عقب و افزایش سرعت خودرو جهت سبقت گرفتن از خودروی جلویی می‌شود. فشردن پدال ترمز خودرو این سامانه را غیرفعال کرده و باعث بسته شدن بالهٔ خودرو می‌شود. شرایط استفاده. رانندگان در مسابقات فرمول یک در هر زمانی از مراحل تمرین و تعیین خط مجاز به استفاده از دی‌آراس هستند. اما در طول مسابقه، تنها در صورتی می‌توانند از این سامانه استفاده کنند که هنگام عبور از نقاط مشخص شده در مسیر مسابقه، در فاصلهٔ زمانی کمتر از یک ثانیه با خودروی جلویی خود قرار داشته‌باشند.
ضربه عشق ۲ یا کالبد شکافی عشق ۲ فیلمی محصول سال ۲۰۱۵ و به کارگردانی لیو رنجان است. در این فیلم بازیگرانی همچون کارتیک آریان، نصرت باروچا، سونالی سیگال، ایشیتا راج شارما، اومکار کاپور و سانی سینگ ایفای نقش کرده‌اند. این فیلم دنباله فیلم ضربه عشق است.
اژدر هواپایه یا اژدر هوابرد (Airborne Torpedo) نوعی از اژدر است که برخلاف اژدرهای دریاپایه، بوسیلهٔ هواپیما یا بالگرد به درون آب انداخته‌می‌شود. این گونه از اژدر برای نخستین بار در جنگ جهانی اول به‌صورت محدود استفاده شد و در جنگ جهانی دوم به‌صورت گسترده بهره‌برداری‌شد. از آنجایی که زیردریایی در آن دوران بزرگ بود و هزینه‌ها و پیچیدگی‌های زیادی داشت، مهندسان نظامی در آن زمان شیوهٔ جدیدی را ابداع‌کردند؛ حمل کردن یک اژدر همانند حمل بمب برای هواپیما کار ساده‌ای بود و یک هواپیما مشکلات رایج در زیردریایی‌ها را
بود و یک هواپیما مشکلات رایج در زیردریایی‌ها را نداشت و از این رو می‌توانست هزینه‌های ارتش را کاهش‌دهد. تاریخچه. ایدهٔ پرتاب اژدر از هوا به دریا برای نخستین بار توسط افسر نیروی دریایی آمریکا «بردلی فیسک» ارائه شد که بعدها دریابان شد. که در سال ۱۹۱۲ بخاطر این ایده جایزه دریافت کرد. فیسک بر روی شیوه‌های حمل کردن اژدر توسط بمب‌افکن‌های سبُک پژوهش می‌کرد و به این نتیجه رسید که در تاکتیک حملهٔ شبانه به شناورهای دشمن، دشمن توانایی دفاع از خود را نخواهد داشت. او فهمید که داشتن یک هواگرد اژدرافکن ملّی می‌تواند ورق
که داشتن یک هواگرد اژدرافکن ملّی می‌تواند ورق را به سود ایالات متحده آمریکا برگرداند. شیوهٔ ارائه شده توسط او چنین بود که در فاصلهٔ ۱۴۰۰ تا ۱۸۰۰ متری از کشتی دشمن، هواپیمای اژدرافکن باید ارتفاع خود را کم کرده و در ارتفاع ۳ تا ۶ متری از سطح آب پرواز کند و اژدر را رها نماید. البته تا قبل از سال ۱۹۱۷ میلادی که آمریکا وارد جنگ جهانی یکم شد، کنگره ایالات متحده آمریکا این موضوع را جدی نگرفت و بودجه‌ای به آن اختصاص نداد. در خلال جنگ جهانی یکم این نیاز احساس شد ولی آمریکا تا سال ۱۹۲۱ همچنان هواپیمایی نداشت که
ولی آمریکا تا سال ۱۹۲۱ همچنان هواپیمایی نداشت که نیرومند باشد و بتواند از پس چنین مأموریت تخصصی برآید و پروژه‌ها با هواپیماهای ضعیف و اولیه دنبال‌شدند. نخستین هواپیمای اژدرافکن. در ژولای ۱۹۱۴ میلادی (تیر ۱۲۹۳ خورشیدی) نیروی هوایی امپراتوری بریتانیا این موضوع را در دست بررسی قرار داد و نخستین اژدر هواپایه خود را با هواپیمای «شورت تایپ ۶۳» پرتاب کرد. روز بعد نیز یک اژدر دیگر از پیش‌نمونهٔ هواپیمای شورت تایپ ۱۸۴ پرتاب کردند که این هواپیما از سال ۱۹۱۵ تولید انبوه شد. نیروی هوایی و دریایی انگلستان از این
انبوه شد. نیروی هوایی و دریایی انگلستان از این هواپیما راضی بودند و در مجموع ۹۳۶ فروند تولید کردند که در جنگ جهانی یکم استفاده شدند. در سال ۱۹۱۳ میلادی و تقریباً همزمان با امپراتوری بریتانیا، نیروی هوایی پادشاهی ایتالیا نیز پروژه خود را آغاز نمود و در فوریه سال ۱۹۱۴ (اسفند ۱۲۹۲ خورشیدی) اولین اژدر هواپایه خود را که ۴۰۰ کیلوگرم وزن داشت پرتاب کرد. و از آنجایی که ایتالیا در ماه فوریه پرتاب خود را انجام داد، باعث می‌شود این کشور نخستین پرتابگر اژدر هواپایه پژوهشی در جهان باشد. جنگ جهانی یکم. در نوامبر ۱۹۱۴
در جهان باشد. جنگ جهانی یکم. در نوامبر ۱۹۱۴ گزارش شد که امپراتوری آلمان پروژه‌ای دارد تا از زپلین اژدر هواپایه پرتاب کند که ناموفق بود. در اوت ۱۹۱۵، هواپیمای انگلیسی شورت تایپ ۱۸۴ با خلبانی چارلز ادموندز نخستین هواپیمایی بود که توانست کشتی دشمن را در نبرد حقیقی هدف قرار دهد. این هواپیمای انگلیسی در دریای مرمره یک اژدر هواپایه به سوی کِشتی آماد و پشتیبانی امپراتوری عثمانی پرتاب کرد و اژدر در آب افتاد. ولی هواپیما هیچگونه ابزاری برای هدایت اژدر به سمت کشتی نداشت و از این رو، مراحل هدایت باید از سوی ناو
نداشت و از این رو، مراحل هدایت باید از سوی ناو بریتانیایی اچ‌ام‌اس بن-مای-چری که در دریای اژه مستقر بود انجام می‌شد. پس از برخورد اژدر با کشتی عثمانی، این کشتی که در دریای مرمره بود غرق شد. پنج روز بعد از این رویداد، ادموندز یک کشتی بخار عثمانی را غرق کرد و خلبان دیگری از اسکادران او به نام جی‌بی داکر نیز یک شناور دیگر از امپراتوری عثمانی را غرق کرد. تنها محدودیتی که برای هواپیماهای اژدرافکن وجود داشت این بود که تنها در روزهای صاف و هوای خوب قابلیت عملیات در دریا را داشتند و از آنجایی که اژدر بسیار سنگین
در دریا را داشتند و از آنجایی که اژدر بسیار سنگین بود، هواپیمای شورت تایپ ۱۸۴ تنها برای ۴۵ دقیقه سوخت بهمراه داشت. در ماه مه ۱۹۱۷، در دریای شمال دو هواپیمای اژدرافکن امپراتوری آلمان با نزدیک شدن به یک کشتی بخار جنگی ۲۸۲۹ تُنی بریتانیا به نام «ناو جینا» قصد نابودی آن را داشتند و یکی از هواپیماها اژدر خود را رها کرد که به کشتی برخورد نمود. خدمه کشتی به روی دومین هواپیما آتش گشودند و موجب سقوط آن شدند؛ ولی درنهایت کشتی جنگی انگلیسی نیز غرق شد. پس از این رویدادها، کشورهای ایالات متحده آمریکا و امپراتوری ژاپن
کشورهای ایالات متحده آمریکا و امپراتوری ژاپن نیز به اهمیت این موضوع پی بردند و پروژه‌های خود را در دهه ۲۰ و ۳۰ میلادی دنبال کردند. جنگ جهانی دوم. در نبرد تارانتو در نیمه شب روز ۱۱ و ۱۲ نوامبر ۱۹۴۰ بمب‌افکن‌های دوبال سوردفیش نیروی هوایی بریتانیا موفق شدند سه نبردناو ایتالیا را غرق کنند که نبرد به پیروزی قاطع انگلستان انجامید. اژدر بریتانیایی که مارک ۱۲ نام داشت دارای قطر ۴۵ سانتیمتر، وزن کلی ۷۰۲ کیلوگرمی بود و قدرت خرج انفجاری آن نیز برابر با ۱۷۶ کیلوگرم تی‌ان‌تی بود. بعدها انگلستان قدرت خرج انفجاری را تا
بود. بعدها انگلستان قدرت خرج انفجاری را تا مقیاس ۱۹۶ کیلوگرم تی‌ان‌تی افزایش داد. ژاپنی‌ها نیز اژدر تایپ ۹۱ خود را که متعلق به جنگ جهانی یکم بود ارتقا دادند و در نبرد پرل هاربر در سال ۱۹۴۱ توانستند ۱۵ بار اهداف را با اژدر هواپایه هدف قرار دهند که از هواپیمای بی ۵ ان پرتاب می‌شد. ولی در آلمان شرایط متفاوت بود؛ آلمان در این زمینه از رقبای خود عقب‌تر بود و در دهه ۳۰ میلادی ماهیانه تنها ۵ اژدر هواپایه ساخته می‌شد و هرسال نیمی از اژدرها در آزمایشها و پژوهشها از بین می‌رفتند؛ بنابراین آلمان که در این زمینه
از بین می‌رفتند؛ بنابراین آلمان که در این زمینه ناتوان بود، ۱۰۰۰ اژدر از ایتالیا خرید. در آوریل سال ۱۹۴۲، آدولف هیتلر به اهمیت این موضوع پی برد و دستور داد تا اژدرهای هواپایه در اولویت قرار بگیرند؛ بنابراین اختیارات را از کریگسمارینه گرفت و بجایش لوفت‌وافه را مسئول این پروژه کرد. آلمان با مهندسی معکوس اژدرهای ایتالیایی توانست توان مهندسی خود را در زمینهٔ اژدر هواپایه بهبود داده و سرعت خط تولید را افزایش دهد. در این دوران بود که تولید اژدر هواپایه در آلمان، از مصرف آن پیشی گرفت؛ بطوریکه در بازهٔ سالهای ۱۹۴۲
مصرف آن پیشی گرفت؛ بطوریکه در بازهٔ سالهای ۱۹۴۲ تا اواخر ۱۹۴۴، آلمان ۱۰۰۰۰ اژدر تولید نمود که تنها توانست ۴۰۰۰ اژدر را شلیک کند و ۶۰۰۰ اژدر را در انبارها ذخیره کند. آلمان برای پرتاب اژدرها از بمب‌افکن‌های هاینکل ۱۱۱ و یونکرس ۸۸ بهره برد و حتی توانست جنگندهٔ سبُک فوکه-وولف اف‌و ۱۹۰ را نیز برای انجام اینکار آماده کند. مهندسان آلمانی به نقص‌های اژدر آلمان که الهام‌گرفته از فناوری ایتالیایی بود آگاه بودند و پس از خریدن اژدر تایپ ۹۱ از ژاپن، به کیفیت بالاتر این محصول پی بردند؛ بنابراین دولت آلمان خط تولید اژدر
محصول پی بردند؛ بنابراین دولت آلمان خط تولید اژدر ژاپنی را در آلمان راه‌اندازی کرد و آن را «لوفت تورپیدو LT 850» نام نهاد. اژدر آمریکایی مارک ۱۳ نخستین اژدر هواپایه ساخت آمریکا بود؛ با این وجود در سال ۱۹۴۳ نقص‌های آن برطرف و آماده عملیات شد. درواقع ۷۰درصد از پرتابهای این اژدر در سرعت ۲۸۰ کیلومتر درساعت انجام می‌شد که همانند اژدر ژاپنی تایپ ۹۱ باید محافظ چوبی دم و دماغه برای آن ساخته می‌شد. با افزودن این محافظ‌های چوبی نه‌تنها پرواز اژدر موازی با آب صورت می‌گرفت و از مسیر خود منحرف نمی‌شد، بلکه موجب شد تا
و از مسیر خود منحرف نمی‌شد، بلکه موجب شد تا محدودیت ارتفاع و سرعت نیز به طرز چشمگیری کاهش پیدا کند و هواپیماهای آمریکایی می‌توانستند اژدرها را از ارتفاع ۷۲۲ متری درحالی پرتاب کنند که سرعت هواپیما ۷۶۰ کیلومتر در ساعت باشد. پس از برخورد اژدر با آب، این محافظ‌های چوبی می‌شکستند و کاملاً از اژدر جدا می‌شدند. در طول جنگ جهانی دوم ایالات متحده آمریکا ۱۲۸۷ فروند اژدر هواپایه پرتاب کرد که تنها ۴۰درصد از کل پرتاب‌ها به اهداف برخورد کردند. ۶۵درصد از آنان به سوی کشتی‌های جنگی پرتاب شد و ۳۵ درصد نیز کشتی‌های لجستیک
جنگی پرتاب شد و ۳۵ درصد نیز کشتی‌های لجستیک ارتش دشمن را هدف گرفتند. گرچه پرتاب اژدر هواپایه به این اصل نیاز داشت که پرواز بمب‌افکن‌ها در ارتفاع پایین انجام شود که اینکار باعث شد در نبرد میدوی بیشتر هواپیماهای اژدرافکن داگلاس تی‌بی‌دی دوستیتر توسط ژاپنی‌ها سرنگون گردد. جنگ کره (۱۹۵۰ تا ۱۹۵۳). در زمان جنگ کره فناوری ناوهای جنگی به حدی رسیده بود که حملهٔ هواپیمای اژدرافکن به کشتی‌های مسلح، درواقع خودکشی به‌حساب می‌آمد. بنابراین به‌کارگیری هواپیمای اژدرافکن تنها به نابود کردن قایق‌های باربری دشمن محدود شد و
به نابود کردن قایق‌های باربری دشمن محدود شد و تنها کاربرد مهم آن برای عملیات ضد زیردریایی بود. در طول جنگ کره، نیروی هوایی آمریکا با موفقیت توانست بوسیلهٔ دو فروند داگلاس ای-۱ اسکایریدر دو اژدر هواپایه را حمل کرده و با آنها سد آبی هوآچون را از کار بیندازد. جنگ نوین. با توسعهٔ بمب آلمانی فریتس ایکس و الهام‌بخشی این جنگ‌افزار در اختراع موشک‌های ضدکشتی، اژدرهای هواپایه کم‌کم به فراموشی سپرده شدند زیرا سرعت و برد موشک‌های ضدکشتی بارها بیشتر از اژدر است و محدودیت‌های سرعت و ارتفاع را برای هواپیما یا بالگرد
سرعت و ارتفاع را برای هواپیما یا بالگرد ایجاد نمی‌کند؛ بنابراین تا زمانی که چارهٔ دیگری نباشد، از این اژدرها استفاده نمی‌شود و اژدر هواپایه تنها برای نابود کردن زیردریاییها به کار می‌رود. همچنین امروزه شیوهٔ پرتاب اژدر هواپایه همچنان همانند قبل است ولی از روی عرشه به آب پرتاب می‌شود.
گوینوک پایین (به لاتین: Aşağı Göynük) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان شکی واقع شده است. این روستا ۲۵۹۹ نفر جمعیت دارد.
قزلوبلاغ (به لاتین: Qozlubulaq) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان شکی واقع شده است. قزلوبلاغ ۷۵۵ نفر جمعیت دارد.
گوی‌بلاغ (به لاتین: Göybulaq) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان شکی واقع شده است. گوی‌بلاغ ۳۷۰ نفر جمعیت دارد.
دره‌جنّت (به لاتین: Dərəcənnət) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان شکی واقع شده است. دره‌جنت ۸۰۳ نفر جمعیت دارد.
ارث نام فیلمی مهیج محصول ۲۰۲۰ آمریکاست. فیلم را وون استاین کارگردانی کرده و فیلم‌نامهٔ آن را متیو کندی نوشته‌است. بازیگرانی چون لی‌لی کالینز، سایمون پگ، کانی نیلسن و چیس کرافورد در آن به ایفای نقش پرداخته‌اند. ارث در ۲۲ مهٔ ۲۰۲۰ از سوی ورتیکال انترتینمنت منتشر شده‌است. داستان. یک فرد نیویورکی ثروتمند به نام آرچر مونرو به‌طور ناگهانی می‌میرد. او یک پسر دارد که در آستانهٔ مبارزات انتخاباتی است و دخترش لورن دادستان منطقه‌ای منهتن است. پس از قرائت وصیت‌نامه وکیل خانواده به نام هارولد بسته‌ای را که آرچر بدو
وکیل خانواده به نام هارولد بسته‌ای را که آرچر بدو سپرده بود به دخترش می‌دهد. در آن یک فلش‌دیسک است که ویدیویی از آرچر ضبط شده و به دخترش ارثی را زیرزمینی در نزدیکی خانه‌یشان می‌سپارد. لورن به زیرزمین یادشده سرمی‌زند و در آنجا مردی را اسیر می‌بیند که خود را مورگن معرفی می‌کند. مورگن می‌گوید که سی سال است در اینجا زندانی است، دوست پدرش بوده و پس از یک تصادف که منجر به مرگ نوجوانی شده، آرچر برای فاش نشدن رازش او را در اینجا زندانی کرده‌است. همچنین او رازهایی را هم از آرچر برای لورن فاش می‌کند که باعث شوکه شدن
هم از آرچر برای لورن فاش می‌کند که باعث شوکه شدن او می‌شود. لورن نمی‌داند چه کار کند، سرانجام پس از کشاکش زیاد با خود تصمیم می‌گیرد آن مرد را به شرط سکوت آزاد کند. لورن هویتی تازه برای مرد تدارک می‌بیند و پول قابل توجهی را هم در اختیار او می‌گذارد تا از کشور خارج شود؛ ولی وقتی به خانه بازمی‌گردد مادرش متوجه رویداد شده و او را متوجه اشتباه وحشتناکی که با آزاد کردن آن مرد کرده می‌کند. منابع. Wikipedia contributors, "Inheritance (2020 film)," Wikipedia, The Free Encyclopedia,
(2020 film)," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Inheritance_(2020_film)&amp;oldid=973763109 (accessed August 22, 2020).
ناپلئون ناتینگ هیل () رمانی است از جی. کی. چسترتون که در سال ۱۹۰۴ منتشر شد. وقایع این رمان در لندن ۱۹۸۴ روی می‌دهد. با اینکه داستان رمان در آینده رخ می‌دهد، دنیای آن در واقع یک واقعیت جایگزین از دوران خود چسترتون است که در آن پیشرفتی در فناوری یا تغییری در ساختار طبقاتی جامعه روی نداده‌است. کتاب روایتگر دولتی غیرشخصی است که در آن یک شاه که به صورت تصادفی انتخاب می‌شود در رأس آن قرار دارد.
کلیسای خورا () کنیسه کورا (خورا)، کلیسای ارتدکس یونانی واقع در استانبول، شده‌است. کنیسه کورا یا کلیسای «رهایی‌بخش پاک در کورا» که اکنون با نام موزه کورا نیز شناخته می‌شود در منطقه ادیرنا کاپی، ناحیه فاتح استانبول قرار دارد. این کلیسای در سده ۱۶ میلادی، در دوران عثمانی به مسجد تبدیل شده بود، ۵۰ سال پس از سقوط قسطنطنیه علی پاشا، وزیر اعظم بایزید دوم، دستور تبدیل آن به مسجد جامع کاریه (برگرفته از نام یونانی آن) را صادر کرد. در سال ۱۹۴۵ به موزه بدل گشت. این کلیسا، که از سال ۱۹۴۵ به موزه تبدیل شده، به شکل فعلی
که از سال ۱۹۴۵ به موزه تبدیل شده، به شکل فعلی باقی‌مانده از سده ۱۴ میلادی‌ست؛ و نقاشی‌های دیواری، موزاییک‌کاری‌ها و معرق‌کاری‌هایی که دارد، از نمونه‌های کم‌نظیر و مثال‌زدنی از دوران بیزانس هستند. تاریخ کلیسا به سده‌ها قبل از عثمانی‌ها بازمی‌گردد. در قرن چهارم کنیسه‌ای که دربرگیرنده کلیسا بود، پشت دیوار قسطنطنیه (کنستانتین)، یا آنچه امروزه استانبول نامیده می‌شود، قرار داشت. پس از آن کلیسا و کنیسه مراحل مختلفی از ساخت‌وساز و آراستگی و تزئینات را به خود دید تا توسط اسحاق کومنوس، پسر آلکسیوس یکم، امپراتور
تا توسط اسحاق کومنوس، پسر آلکسیوس یکم، امپراتور بیزانس بازسازی شد و در نهایت دو قرن بعد، در سده ۱۴ آنچه تا امروز باقی مانده به کلی شکل گرفت. رجب طیب اردوغان، در دستور خواستار تغییر کنیسه کورا (خورا)، کلیسای ارتدکس یونانی واقع در استانبول، شده‌است. یک ماه پس از تبدیل کلیسا و موزه پیشین ایاصوفیه به مسجد، دولت ترکیه همچنان در مسیر تبدیل کلیساهای باقی‌مانده از دوران بیزانس به مکانی برای عبادت مسلمانان قرار دارد.