payamvha/North_RAG huggingface dataset:
لاتین، با ساختار قبیله ای شبیه به روم، یا حتی قبایل سابین در تپه‌های آپنین مجاور بودند. به تدریج روم هم سابین‌ها و هم شهرهای محلی را که یا توسط اتروسک‌ها دست نشانده شده بودند یا شهرهای لاتین که مانند روم خود را از شر حاکمان اتروسکی خلاص کرده بودند، شکست داد. روم در نبرد دریاچه رژیلوس (۴۹۶ قبل از میلاد)، لاوینی‌ها و توسکولی‌ها را شکست داد، و در سال ۴۴۹ پیش از میلاد در نبردهایی که ناشناخته است، سابین‌ها را شکست داد سپس آئکی‌ها و ولسی‌ها را در نبرد کوه آلگیدوس در سال ۴۵۸ پیش از میلاد و در نبرد با کوربیو در
در سال ۴۵۸ پیش از میلاد و در نبرد با کوربیو در سال ۴۴۶ قبل از میلاد و در ادامه ولسکی‌ها را در نبرد کوربیونه و در فتح آنزیو در سال ۳۷۷ پیش از میلاد، آئورونچیها در نبرد آریچیا؛ پس از این سلسله جنگ‌ها رومی‌ها در نهایت توسط وینتانی‌ها در نبرد کرمرا (cremera) شکست خوردند (در ۴۷۷ قبل از میلاد). این شکست در خلال فتح فیدن در سال ۴۳۵ قبل از میلاد و در جنگ‌هایی که منجر به فتح وی (Veii) در سال ۳۹۶ قبل از میلاد شد رخ داد. هنگامی که وینتانی‌ها شکست خوردند، رومی‌ها عملاً تسخیر همسایگان اتروسکی خود را تکمیل کردند، و در
تسخیر همسایگان اتروسکی خود را تکمیل کردند، و در همان زمان، موقعیت خود را در برابر تهدید جدید ایجاد شده توسط مردم قبیله ای تپه‌های آپنین مستحکم کردند. با این حال، رم هنوز تنها یک منطقه بسیار کوچک را کنترل می‌کرد و تجارت آن نقشی جزئی در کل بافت شبه جزیره ایتالیا ایفا می‌کرد: برای مثال، بقایای حکومت وی (Veii)، که امروزه کاملاً در حومه رم مدرن قرار دارد، مورد توجه یونانیان، حاملان فرهنگ پیشرو آن زمان قرار گرفت. بخش عمده ای از ایتالیا هنوز در دست سایر لاتین‌ها، سابین‌ها، سامنیت‌ها و دیگر مردمان ایتالیای مرکزی،
سابین‌ها، سامنیت‌ها و دیگر مردمان ایتالیای مرکزی، استعمارگران یونانی‌تبار (Magna Graecia poleis)، و به ویژه، مردم سلتیک شمال ایتالیا، از جمله گال‌ها، باقی مانده بود. در آن زمان، تمدن سلتی پر جنب و جوش، در حال گسترش نظامی و توسعه سرزمینی بود، با پیشرفتی که اگرچه فاقد انسجام بود، اما بخش زیادی از قاره اروپا را دربر گرفت. دقیقاً به دست سلت‌های گال بود که روم شکستی تحقیرآمیز را متحمل شد که به دنبال آن عقبگردی بر پیشرفت آن تحمیل گردید: به طوری که داغ آن شکست عمیقاً در ضمیر و خاطره آینده روم حک شد. از ۳۹۰ قبل از
در ضمیر و خاطره آینده روم حک شد. از ۳۹۰ قبل از میلاد، بسیاری از قبایل گالی شروع به حملات گسترده به ایتالیا از ناحیه شمال کرده بودند، در حالی که رومی‌ها فقط سناریویی مبنی بر تدارکات دفاعی کوچک محلی را طراحی کرده بودند. یک قبیله جنگجو به نام سنون‌ها، که از شمال به استان سینا (Siena) در سرزمین اتروسک‌ها حمله کردند و به شهر کلوزیوم (چیوسی)،که نه چندان دور از حوزه نفوذ روم بود یورش بردند. ساکنان چیوسی که از قدرت دشمنان خود ترسیده بودند و دشمنانشان از نظر تعداد و درندگی از آنها برتر بودند به ناچار از روم کمک
و درندگی از آنها برتر بودند به ناچار از روم کمک خواستند. تقریباً ناخواسته رومیان نه تنها خود را در تضاد با سنونها یافتند، بلکه مبدل به هدف اصلی آنها شدند. رومی‌ها در نبرد آلیا در حدود سال‌های ۳۹۰–۳۸۷ قبل از میلاد با سنون‌ها درگیر شدند. گال‌ها به سردستگی رهبر برنوس، ارتش رومی متشکل از ۱۵۰۰۰ سرباز را شکست دادند و فراریان را مستقیماً به سمت شهر تعقیب کردند، که قبل از بیرون راندن شهر را به صورت جزئی اما تحقیرآمیز غارت کردند. در نهایت گال‌ها با پرداخت باج متقاعد به ترک شهر شدند. برقراری هژمونی در ایتالیای جنوبی
به ترک شهر شدند. برقراری هژمونی در ایتالیای جنوبی و مرکزی (۲۶۴–۳۴۳ قبل از میلاد). پس از اندکی از غارت رم، رومی‌ها تجدید قوا کرده و آماده گسترش حوضه نفوذ در ایتالیا گشتند. ایتالیای مرکزی. سامنیت‌ها به اندازه رومیان جنگجو و ثروتمند بودند و در سناریوی بومی خود قصد داشتند در سرزمین‌های نزدیک در دشت‌های حاصلخیز ایتالیایی در مجاورت روم گسترش یابند. جنگ اول سامنیت‌ها، بین سال‌های ۳۴۳ و ۳۴۱ قبل از میلاد، به دنبال یورش گسترده سامنیت‌ها به قلمرو روم، با نبرد کوه گاوروس (battle of Mount Gaurus) (342 قبل از میلاد) و
(battle of Mount Gaurus) (342 قبل از میلاد) و نبرد سوسولا (battle of Suessula) (341 قبل از میلاد) آغاز شد. رومی‌ها سامنیت‌ها را شکست دادند، اما به دلیل شورش بسیاری از متحدان لاتین در یک درگیری معروف به جنگ لاتین، بدون اینکه بتوانند از موفقیت به دست آمده به‌طور کامل استفاده کنند، مجبور به عقب‌نشینی از جنگ شدند. در حدود سال ۳۴۰ قبل از میلاد، رم در دو جپهه درگیر جنگ شده بود سمنیت‌ها و شهرهای لاتین تبار شورشی. سرانجام لاتین‌ها در نبرد وزوویوس (battle of Vesuvius) و بار دیگر در نبرد تریفانوم (battle of
Vesuvius) و بار دیگر در نبرد تریفانوم (battle of Trifanum) شکست خوردند و پس از آن مجبور شدند تسلیم قدرت روم شوند.و بدین ترتیب جنگ سمنتیت اول اتمام یافت. پس از چندی، جنگ دوم سمنیت‌ها (۳۰۴–۳۲۷قبل از میلاد) آغاز شد که چالشی طولانی‌تر و جدی تر برای هر دو طرف به حساب می‌آمد چرا که شامل ۲۰ سال اعلام جنگ و ۲۴ نبرد جدی و تلفات شدید می‌شد. نواحی مختلف در خلال جنگ مثل شهر ناپل (naples) دست به دست می‌شد و پیروزی و شکست گاه و بی گاه برای طرفین رخ می‌داد. سرانجام سرنوشت جنگ‌ها در نبرد بوویانوم (Bovianum) در ۳۰۵ قبل از
جنگ‌ها در نبرد بوویانوم (Bovianum) در ۳۰۵ قبل از میلاد به نفع روم تغییر اساسی کرد و سمنیت‌ها تسلیم مذاکرات صلح شدند. پس از توافق صلح در ۳۰۴ قبل از میلاد روم سرزمین‌ها ی فراوانی را به جمهوری الحاق کرد و مستعمراتی هم در سرزمینهای سمنیت ایجاد شد. اما صلح دوام چندانی نداشت و هفت سال بعد، در حالی که اوضاع برای رومی‌ها آرام به نظر می‌رسید، سمنیت‌ها دوباره متحد شدند و جنگ سوم سمنیت‌ها آغاز گردید که در طی آن در نبرد کامرینوم (Camerinum) رومی‌ها شکست خوردند. در این بین سمنیت‌ها سعی کردند با تمام دشمنان روم در شبه
بین سمنیت‌ها سعی کردند با تمام دشمنان روم در شبه جزیره ایتالیا همکاری کنند تا از اعمال نفوذ گسترده جمهوری در تمام ایتالیای مرکزی و جنوبی جلوگیری کنند. بدین ترتیب در سال ۲۹۵ قبل از میلاد جمهوری روم با سپاهی متحد و متشکل از گال‌ها، سمنیت‌ها، اتروسک‌ها و آمبری روبرو شد. اما در طی زد و خوردهایی که درگرفت جمهوری به پیروزی قطعی رسید و نشان داد که در مرکز شبه جزیره قدرتی را یارای مقابله با او نیست. علاقه برای نبرد و تصرف سرزمین در این نبردها مختص طبقه اشرافی مثل خاندان کلودیا نبود و این اشتیاق شامل تمام
مثل خاندان کلودیا نبود و این اشتیاق شامل تمام پاتریسین‌ها و پلبی‌ها می‌شد. بنابر این میل به گسترش در جنوب ایالیا در جمهوری ایجاد شد اما اینبار در جنوب وجود تمدن بزرگ یونان یا مگنا گرائسیا (magna graecia) با منافع بزرگ اقتصادی و سازمان‌های سیاسی و پشتیبانی نظامی گسترده راه جمهوری را کندتر می‌کرد. ایتالیای جنوبی. مقاله‌های مرتبط: گرائسیا مگنا، یونان باستان، تاریخ باستان، پادشاهی اپیروس با آغاز قرن سوم قبل از میلاد جمهوری روم مبدل به قدرتی منطقه ای در شبه جزیره شده بود اما تا این زمان هنوز هیچ تماس جدی با
شده بود اما تا این زمان هنوز هیچ تماس جدی با قدرت‌های نزدیک آن زمان یعنی کارتاژها و مستعمرات یونانی نداشت، ناگفته نماند که کلونی‌های یونانی‌تبار مراودات زیادی با سمنیت‌ها داشتند و در مواقعی با آنان پیمان‌های تجاری و دفاعی می‌بستند. از سکه‌هایی که در منطقه کامپانیای جمهوری روم بدست آمده می‌توان فهمید که حداقل روابط تجاری محدودی بین روم و کلونی‌های یونانی وجود داشت اما اطلاعات چندانی در این رابطه در دست نیست. البته این قراردادهای تجاری می‌تواند در نتیجه جنگ‌های روم-سمنیت بوجود آمده باشد اما هرگز نمی‌توانست
روم-سمنیت بوجود آمده باشد اما هرگز نمی‌توانست پاسخگوی نیازهای جمعیت روستایی جمهوری روم برای منافع کشاورزی باشد بنابراین می‌توان علاقه توسعه روم به سمت سرزمین‌های جنوبی را اینگونه توجیه کرد. پیرهوس در سال ۲۸۰ قبل از میلاد به سرزمین‌های رومی یورش برد و در طی این تهاجم اکثر مستعمرات یونانی و همچنین بقایای سمنیت‌ها او را یاری نمودند و در ابتدای یورش، پیروزی‌هایی را علیه رومیان بدست آوردند. پس از مدتی زد و خورد پیرهوس به این نتیجه رسید که توانایی حفاظت از دست‌آوردهایش در ایتالیا را ندارد بنابراین به سمت
دست‌آوردهایش در ایتالیا را ندارد بنابراین به سمت آپولونیا در اپیروس عقب‌نشینی کرد، در طی این اقدام مگنا گرائسیا و متحدانش در برابر جمهوری روم تنها ماندند و لژیون‌های رومی به سمت جنوب حرکت کردند و تحت پیمان فوئدرا (foedera) نواحی مختلف مگنا کرائسیا را تقسیم نموده و تحت انقیاد و کنترل غیر مستقیم خود درآوردند. تصرفات در طی نبردهای پونیک (۲۶۴–۱۳۳ قبل از میلاد). مقاله‌های مرتبط: کارتاژ، فنیقیه، سیسیلی، تونس جمهوری روم پس از تصرف شبه جزیره ایتالیا و بدست آوردن شهرت نظامی برای لژیون‌هایش، برای یورش به نواحی خارج
نظامی برای لژیون‌هایش، برای یورش به نواحی خارج از ایتالیا نیز خیز برداشت. کوه‌های آلپ در نواحی شمال همچون دیوار حائلی میان روم و گال‌ها عمل می‌کرد و میل برای گسترش در سرزمین‌های جنوبی به خصوص سیسیل ایجاد گشت، جایی که باعث بوجود آمدن نبردهای سهمگین پونیک شد. چرا که کارتاژها در این نواحی استحکامات و قدرت نظامی خود را مستقر کرده بودند. سیسالپین گال. لژیون‌های رومی اندکی قبل از شروع نبردهای پونیک از رودخانه پو عبور کرده و قسمت‌های کوچکی را از سیسالپین تصرف کرده بود. تا اینکه در سال ۲۲۲ قبل از میلاد در خلال جنگ
بود. تا اینکه در سال ۲۲۲ قبل از میلاد در خلال جنگ کلاستیدیوم (battle of Clastidium) لژیون‌های روم توانستند پایتخت قبیله اینسوبری یعنی مدیولانیوم (میلان امروزی) را تصرف کنند. برای تحکیم دست‌آوردهای خود، جمهوری روم شروع به کلونیزه کردن این ناحیه با نام کرمونا (Cremona) و نواحی مجاور در قلمرو قبیله بویی (boii) تحت نام پیاچنزا (Piacenza) کرد. این کار باعث ایجاد نفرت میان سایر قبایل باقی مانده گال در آلپ شد که در نهایت موقع یورش هانیبال به ایتالیا این قبایل نیز دست به شورش زدند. در خلال نبردهای دوم پونیک
نیز دست به شورش زدند. در خلال نبردهای دوم پونیک (۲۲۲–۲۰۰ قبل از میلاد) روم ابتدا سرزمین‌های شمال آپنین و سپس ونتی (veneti) در نزدیکی شهر ونیز امروزی را تصرف و به نواحی قبیله لیگوریا (liguria) یورش برد. و اینچنین سیسالپین به صورت کامل به تصرف روم درآمد. در سال ۲۰۰ قبل از میلاد گال‌ها در طی شورش خود کلونی پیاچنزا را تسخیر کردند و کلونی کرمونا به خطر افتاد. با رد هرگونه مصالحه، جمهوری روم مشت آهنین خود را به گال‌ها نشان داد. در ۱۹۶ قبل از میلاد پوبلیوس کورنلیوس اسکیپیو ناسیکا، اینسوبری‌ها را شکست داد و در ۱۹۱
اسکیپیو ناسیکا، اینسوبری‌ها را شکست داد و در ۱۹۱ قبل ای میلاد بویی‌ها که پیاچنزا و ریمینی دار در اختیار داشتند سرکوب شدند. پس از عبور لژیون‌های کورنلیوس از رودخانه پو اوضاع رو به آرامی نهاد و قبایل سنومانی و ونتی به این نتیجه رسیدند که روم تنها قدرت قابل اتکا در منطقه است به این ترتیب روم قدرت سیسالپین را در دست گرفت. در ۱۸۱ قبل از میلاد در شمال شرقی سیسالپین کلونی جدید آکویلیا (Aquileia) نیز تأسیس شد. در ۱۷۷ قبل از میلاد ایستریا و ۱۷۵ قبل از میلاد لیگوریا به‌طور کامل به انضمام روم درآمد. چند دهه بعد
به‌طور کامل به انضمام روم درآمد. چند دهه بعد پوبلیوس تأکید می‌کند که جمعیت سلتیک در دره پو با کاهش جمعیت مواجه بوده این می‌تواند به دلیل تبعیض، برده‌گیری و کشتار سلتی‌ها به دست رومیان بوده باشد. مگنا گرائسیا. مقاله‌های مرتبط: سیسیلی رومی مگنا گرائسیا استانی بود که جنوب ایتالیا و سیسیل را شامل می‌شد. جزیره سیسیلی در دوره اول نبردهای پونی به دست رومیان افتاد. تا سال ۲۱۲ فقط شهر سیراکیوز در سیسیل مستقل مانده بود که آنهم به خاطر حکومت شاه هیرو دوم بود که متحد روم به‌شمار می‌رفت. هر چند بعدها نوه او هیرونیموس
روم به‌شمار می‌رفت. هر چند بعدها نوه او هیرونیموس با هانیبال متحد شد و باعث گردید شهر به محاصره رومی‌ها درآید که در سال ۲۱۲ قبل از میلاد سقوط کرد. در سال ۲۰۵ قبل از میلاد و پس از فرار هانیبال تقریباً تمام استان به دست رومیان افتاد. ایجاد کلونی‌های جدید رومی (civium romanorum) عنصر اصلی برنامه کنترل سرزمینی جدید بودند که از ۱۹۷ قبل از میلاد شروع شد. در سال ۱۹۴ قبل از میلاد، پادگان‌های رومی با ۳۰۰ سرباز کارکشته در سالرنوم (Salernum)، پوتئولی (Puteoli) لیترنوم (Liternum) وولتورنوم (Volturnum)، بوکسنتوم
(Liternum) وولتورنوم (Volturnum)، بوکسنتوم (Buxentum) و در سیپونتوم (Sipontum) در دریای آدریاتیک تأسیس شدند. این شیوه در قلمرو برتی (Brettii) نیز تکرار شد. در سال ۱۹۴ قبل از میلاد مستعمرات رومی کروتون و تمپسا و به دنبال آن مستعمرات لاتین کوپیا (۱۹۳ قبل از میلاد) و والنتیا (۱۹۲ قبل از میلاد) تأسیس شدند. منابع. ترجمه از ویکی‌پدیای انگلیسی
Raeti (تلفظ انواع: "Rhaeti," "RHETI" یا "Rhaetii؛" یونان باستان: "Ῥαιτοί،" رونویسی "Rhaitoí)" رائتی‌ها کنفدراسیونی از قوم سلتی (celts) بودند که دارای فرهنگ و زبان مشترک بوده و از دیرباز یعنی حدود ۵۰۰ سال قبل از میلاد در مناطق مرکزی سوئیس امروزی، تیرول و مناطقی از شمال آلپ زندگی می‌کردند. ریشه‌شناسی نام. ریشه اصلی نام رائتی به‌طور کلی نامشخص است اما گفته‌ها بر این منوال است که مردمان گال این نام را به رائتی‌ها داده‌اند که در زبان سلتی به معنای کوه نشین است. جغرافی‌دان رومی، پلینی بزرگ، که در سال ۷۰ پس از
جغرافی‌دان رومی، پلینی بزرگ، که در سال ۷۰ پس از میلاد می‌نویسد، احتمال می‌دهد که نام مردم به نام «رائتوس»، رهبر آنها در زمان «اخراج» فرضی آنها از دره پو (جنگ با گال‌های کیسالپین و شکست از آنها)، نامگذاری شده‌است. اما بر اساس نظریات تاریخدانان موسوم به «ساختار همنام» این یک نظریه ساختگی رایج در جهان یونانی-رومی بود و ممکن است رد شود. همچنین گفته شده‌است که نام رائتی ممکن است با رئیتیا (Reitia)، الهه مقدس و با نفوذی که در شمال شرقی ایتالیا مورد احترام بود و در تعدادی از کتیبه‌های روی لوح‌های نذری مردم ونتی
در تعدادی از کتیبه‌های روی لوح‌های نذری مردم ونتی نام برده شده، مرتبط باشد. یک لوح نذری رائتیک (Raetic)، از همان منطقه، حاوی کلمه رئیتوس (reithus) است که ممکن است به این خدا اشاره کند اصالت و زبان. اولین ذکر نام رائتی در منابع باستانی برجای مانده در تاریخ پولیبیوس است که قبل از ۱۴۶ (قبل از میلاد) نوشته شده‌است. به گفته پلینی بزرگ، رائتی‌ها اتروسکایی بودند که با حمله به گالها از دره پو به آلپ رانده شدند. این گزارش از خاستگاه رائتی توسط مورخ رومی دوره آگوستین، لیوی، پشتیبانی می‌شود. رائتی‌ها به «زبان رائتی»
لیوی، پشتیبانی می‌شود. رائتی‌ها به «زبان رائتی» صحبت می‌کردند، زبانی منقرض شده که تنها از روی یک سری کتیبه‌ها که به گونه‌ای از الفبای اتروسکی نوشته شده‌است، شناخته می‌شود. این زبان معمولاً توسط بسیاری از زبان شناسان مربوط به اتروسکی، یک زبان غیرهند و اروپایی است که به بهترین وجه در مناطق مرکزی ایتالیا در توسکانی، شمال لاتیوم و غرب اومبریا، و همچنین در مناطق شمالی ایتالیا، امیلیا-رومانیا و ایتالیا ثبت شده‌است. اگرچه بعید است، زبانی که دانشمندان امروزی آن را مربوط به «رائتیان» می‌دانند، در واقع هیچ ارتباطی
مربوط به «رائتیان» می‌دانند، در واقع هیچ ارتباطی با مردمی که رومیان باستان به «راتی» می‌شناختند، نداشته‌است که این ادعادر تضاد با گفته‌های پلینی است. اما تاریخ نگاران رومی مردم رائتی را با اتروسک‌های راتی از یک ریشه می‌دانند. حتی اگر «رائیت» زبان اجدادی رائتی‌ها بوده باشد، در مورد اینکه «رائتی» تا چه حد در زمان آگوستوس (حکومت ۳۰ قبل از میلاد - ۱۴ پس از میلاد) در میان قبایل به‌طور گسترده صحبت می‌شد، تردید زیادی وجود دارد. در کل منطقه آلپ، شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد عناصر غیرسلتی، تا زمان آگوستوس، با
که نشان می‌دهد عناصر غیرسلتی، تا زمان آگوستوس، با هجوم قبایل سلتی جذب شده و گفتار سلتی را پذیرفته بودند. به گفته لیوی، «صدای» زبان اصلی اتروسکی راتی (sonum linguae) در نتیجه سکونت در آلپ خراب شده بود. این ممکن است نشان دهد که حداقل برخی از قبایل زبان اجدادی خود را به سلتیک تغییر داده بودند. سلتی گرا بودن رائتی‌ها همچنین به عقیده رومی‌ها برای خواهرخواندگی راتی‌ها با همسایگانشان در شمال، یعنی قبلیه ویندلیچی (Vindelici)، که به عقیده اکثر مورخان سلتیک زبان بوده‌اند، پشتیبانی می‌شود. قلمروهای دو قوم برای اهداف
پشتیبانی می‌شود. قلمروهای دو قوم برای اهداف اداری از مراحل اولیه و در نهایت، تحت فرمان امپراتور کلودیوس (حکومت ۴۱–۵۴)، به عنوان استان رائتیاو ویندلیچیا (Raetia et Vindelicia) ترکیب شدند. علاوه بر این، یک جفت گروه نظامی مشترک از Raetorum و Vindelicorum تحت فرمان آگوستوس ایجاد شد. احتمال واقعی بودن این فرضیه که گویش قبایل راتی شمالی قبل از دوران امپراتوری روم به زبان سلتیک تبدیل شده‌اند، با مطالعه کتیبه‌های «رائتی» قوت می‌گیرد. این کتیبه‌ها تقریباً منحصراً در شمال شرقی ایتالیا یافت شده‌اند: تیرول جنوبی،
در شمال شرقی ایتالیا یافت شده‌اند: تیرول جنوبی، ترنتینو و منطقه ونتو. هیچ کتیبه ای در سوئیس، سرزمین مادری رائتی‌ها یافت نشده‌است. کتیبه‌های رائتی نشان می‌دهند که «رائتیان» تا اواخر قرن سوم پس از میلاد در منظقه حضور داشته‌اند، و این نشان می‌دهد که قبایل راتی در این منطقه حداقل ممکن است به زبان سلتیک سنخ گفته‌اند. علاوه بر این، فراوانی نام‌های سلتی و غیاب کامل نام‌های اقوام اتروسکی در قلمرو رائتیان، به این نتیجه می‌رسیم که در زمان فتح رومیان، رائتی‌ها کاملاً سلتی شده بودند. در طول قرن‌های حکومت رومیان،
سلتی شده بودند. در طول قرن‌های حکومت رومیان، رائتی‌ها عمدتاً لاتین زبان شدند. گفته می‌شود که یادگاری از تأثیر زبان لاتینی_رائتی، زبان رومانش است که یکی از به اصطلاح «زبان‌های رتو-رومنس» نامیده می‌شود. رومانش امروزه در چند دره کانتون گریسونز سوئیس (که اکثر آنها امروزه آلمانی زبان هستند) زنده مانده‌است. با این حال، منشأ رائتی برای رومانش اثبات شده نیست، زیرا زبان‌های رتو-رومنس به نظر می‌رسد که بیشترین ارتباط را با گروه گالو-رومنس دارند، و این استدلال را تقویت می‌کند که حداقل برخی از رائتی‌ها، زبان سلتی را
می‌کند که حداقل برخی از رائتی‌ها، زبان سلتی را پیش از لاتینی شدن پذیرفته بودند. قلمرو و پراکندگی. شواهد حاکی از آن است که استان رومی رائتیا و ویندلیچیا، که در زمان آگوستوس تأسیس شده بود، از مرز شرقی با استان نوریکوم و از تلاقی آن با دانوب تا جنوب، و سپس توسط رودخانه ایزارکوس (ایزاک) گسترانیده بود. مرز شمالی آن با قبایل ژرمنیایی «آزاد» با مسیر دانوب بالایی مشخص می‌شد. در غرب این استان که شامل کل دریاچه کنستانس و دره راین بالا و سپس یک مسیر طولانی به سمت غرب در امتداد دره رون بالا تا دریاچه لمان بود. در
غرب در امتداد دره رون بالا تا دریاچه لمان بود. در جنوب، مرز آن با مناطق ایتالیایی (منطقه‌های اداری) گال ترنسپادانا و ونتیا و هیستریا که تقریباً مشابه مرز شمالی ایتالیای کنونی بود. به گفته بطلمیوس، ویندلیچی‌ها در شرق رودخانه لیکا (لخ) ساکن بودند، در حالی که در غرب آن رودخانه، در ناحیه بایرن بالایی مردم رائتی سکونت داشتند. این دیدگاه مخالف این است که کل منطقه بین دانوب و آلپ توسط ویندلیچی اشغال شده بود و رائتی محدود به خود آلپ بود. دیدگاه اخیر با گفته‌های استرابون مطابقت دارد، که می‌نویسد: قلمرو اشغال شده
مطابقت دارد، که می‌نویسد: قلمرو اشغال شده توسط قبایل رائتی از بخش بالایی رودخانه راین در شمال سوئیس تا جنوب شهرهای کومو و ورونا در شمال ایتالیا امتداد یافته‌است. رائتی‌ها در شرق به سلتیک تائوریسکوی نوریکوم و در غرب به هلوتی‌ها محدود می‌شدند. قبایل. اگرچه منابع باستانی به خصوص منابع رومی در انتساب منشأ اتروسکی به رائتی‌ها تأکید می‌کنند، اما مشخص نیست که دقیقاً کدام قبایل در منطقه معروف به رائتیا به عنوان رائتی طبقه‌بندی می‌شدند (و اینکه آیا چنین طبقه‌بندی بر اساس موقعیت جغرافیایی یا زبان یا فرهنگی است) مشخص
اساس موقعیت جغرافیایی یا زبان یا فرهنگی است) مشخص نیست. علاوه بر این، در اسامی قبایل ذکر شده در منابع، اختلافات قابل توجهی وجود دارد. برخی از مکان‌های قبایل ثبت‌شده نامشخص هستند، اگرچه اکثر آنها با نام مکان و شواهد نام شخصی به‌طور قبال قبولی مشخص شده‌اند. استرابون از قبایل لپونتی، کامونی (که نام خود را به وال کامونیکا، لمباردی، ایتالیا داده‌اند)، کوتوانتی و روکانتی به عنوان قبایل راتی نام می‌برد. از این میان، دو مورد اول با املای یکسان در کتیبه آگوستوس ذکر شده‌اند، در حالی که دو مورد آخر احتمالاً به ترتیب
شده‌اند، در حالی که دو مورد آخر احتمالاً به ترتیب کوسانتس (Cosuanetes) و روسیناتس (Rucinates) در کتیبه آگوستوس هستند. با این حال، به نظر می‌رسد متن کتیبه، روسینات‌ها را به عنوان یکی از ۴ قبیله ویندلیچی که به عنوان تسخیر شده ثبت شده‌است، معرفی می‌کند. (اما این احتمال وجود دارد که روکانتی‌های استرابون در واقع قبیله دیگری به نام روگوسی‌ها در کتیبه آگوستوس بوده باشند). بر خلاف استرابون، پلینی، لپونتی‌ها را یک قبیله سلتی شبیه تائوریسکی‌ها می‌داند و کامونی‌ها را به همراه ترامپلینی‌های دره همسایه، وال ترومپیا، به
همراه ترامپلینی‌های دره همسایه، وال ترومپیا، به عنوان قبیله ای از قوم اوگانی در شمال شرقی ایتالیا طبقه‌بندی می‌کند. با این حال، هیچ‌یک از نظرات پلینی برای شناسایی لپونتی‌ها و کامونی‌ها به عنوان رائتی قابل اطمینان نیست. زبان لپونتیک به‌طور قطعی به عنوان یک زبان سلتیک قاره ای متمایز طبقه‌بندی شده‌است (به عنوان مثال Lejeune 1971، Koch 2008). در مورد یوگانی (Euganei)، طبقه‌بندی زبانی آنها به دلیل شواهد اندک نامشخص است. این احتمال وجود دارد که گفتار آنها به اتروسکی، احتمالاً زیرگروهی از زبان‌های تیرسنی، نیز
احتمالاً زیرگروهی از زبان‌های تیرسنی، نیز مربوط باشد. از طرف دیگر، زبان آنها ممکن است هندواروپایی بوده باشد، شبیه به زبان همسایگان نزدیکشان، سلت‌ها یا ونتی‌ها (که زبان آنها شباهت‌های زیادی با زبان‌های لاتین و ایتالیایی دارد، اما همچنین دارای قرابت‌هایی با سایر زبان‌های IE است، به ویژه. ژرمنیک و سلتیک). علاوه بر این، به نظر می‌رسد که در این ناحیه تعدادی از قبایل غیر رائیتی نیز ساکن بوده‌اند. بریونی‌ها و گناونی‌ها توسط استرابون به عنوان اقوام ایلیریایی طبقه‌بندی شده‌اند. در حالی که تعدادی از قبایل در منطقه
شده‌اند. در حالی که تعدادی از قبایل در منطقه ریشه‌های اصیل سلتی دارند: به عنوان مثال: کاتورگیس (Caturiges) از catu- (به معنی: "جنگ" یا "جنگجو") و نانتونز (Nantuates) از nantu- (به معنی"دره"). دوران رومی. رائتی‌ها، همراه با همسایگان احتمالاً سلتی خود در شمال، ویندلیچی، در دوران آگوستوس توسط پسرخوانده‌های امپراتور روم و فرماندهان ارشد نظامی تیبریوس و دروسوس در یک لشکرکشی دو جانبه در سال ۱۵ قبل از میلاد تحت سلطه روم قرار گرفتند. تا حدود سال ۱۰۰ پس از میلاد، این منطقه در لبه غربی آن (در ویندونیسا از حدود ۱۵ پس
منطقه در لبه غربی آن (در ویندونیسا از حدود ۱۵ پس از میلاد)، توسط حداقل یک لژیون رومی (احتمالاً لژیون نوزدهم (XIX) تا سال ۹ پس از میلاد، زمانی که این لژیون در نبرد جنگل توتوبورگ نابود شد) حمایت شده بود. علاوه بر این، نیروهای کمکی رومی و leves armaturae ("نیروهای سبک"، احتمالاً یک شبه نظامی محلی) در آنجا مستقر بودند. اما این نیروها عمدتاً برای امنیت در برابر تهدیدهای خارجی بودند، نه ناآرامی‌های داخلی. استرابون نوشت که قبایل آلپ در مجموع به راحتی با حکومت روم سازگار شدند و در ۳۳ سالی که از فتح اولیه گذشته بود
شدند و در ۳۳ سالی که از فتح اولیه گذشته بود شورش نکردند. رائتی‌ها موظف به پرداخت خراج به روم بودند. با این حال، قلمرو آنها در ابتدا نه به عنوان یک استان رومی کامل، بلکه به عنوان یک پاسگاه نظامی زیر نظر یک افسر سوارکار رومی، که با عنوان «پرائفکتوس از رائتی و ویندچی و دره پوئناین» بود، تأسیس شده بود. ظاهراً بعد از امپراتور کلودیوس (حکومت ۴۱–۵۴) بود که این ناحیه به یک استان کامل با نام رسمی رائتیا و ویندچی (در اواخر قرن اول به اختصار رائتیا) تبدیل شد، در همین حال دره پوئناین برای پیوستن به استان آلپ گرایائه
حال دره پوئناین برای پیوستن به استان آلپ گرایائه (Alpes Graiae) جدا شد. رائتیا در این دوران توسط یک دادستان سوارکار رومی (equites Romani) اداره می‌شد. بر اساس گزارش کتبی از اوایل دوره ژولیو-کلودین امپراتوری روم (۳۰ قبل از میلاد - ۳۷ پس از میلاد) شاهد تشکیل حداقل ۱۰ گردان پیاده‌نظام کمکی از قبایل رائتی (کوهورت‌های رائتوروم (Raetorum)) بود. این نشان دهنده تقریباً ۵۰۰۰ استخدام است، گزارش‌ها از مالیات بسیار زیادی که از دره‌های کم جمعیت آلپ جمع‌آوری می‌شده‌است نشان دهنده این است که رائتی‌ها به احتمال زیاد جذب
نشان دهنده این است که رائتی‌ها به احتمال زیاد جذب بدنه ارتش روم شده بودند. منابع. ترجمه از صفحه ویکی‌پدیای انگلیسی
ریچارد باچ آیرز ( ؛ 28 آوریل 1924 - 4 مه 2014) هنرمند و کارتونیست اهل آمریکا بود که بیشتر به خاطر همکاری هایش با آقای جک کربی در اواخر 1950-1960 میلادی در عصر نقره ای کمیک شناخته میشود.از جمله کار های او "The Fantastic Four" از Marvel Comics میباشد. معروف ترین طراحی شخصیت این هنرمند روح سوار است که بعداً فیلمی نیز برای آن ساخته شد زندگی شخصی. آیرز در 7 آوریل 1951 با شارلوت لیندی والتر ازدواج کرد. او و همسرش دارای چهار فرزند بودند: پسران: ریچارد ، فرد و استیو و دختر او الین. آیرز در 4 مه 2014 ، در کمتر از یک
و دختر او الین. آیرز در 4 مه 2014 ، در کمتر از یک هفته از تولد 90 سالگی اش ، در خانه اش در White Plains ، نیویورک درگذشت.
چَتی یا کتی یا شاتی (همچنین Chatthi یا Catti) یک قبیله باستانی ژرمنی بود که در ژرمانیای اولیا (بالا) قرار داشت"." تاریخ ابتدایی. در درازای تاریخ و اروپای ماقبل تاریخ قبیله‌های ژرمنی از دوران پارینه سنگی تا عصر آهن، ابزار آلات و سلاح‌های سنگی و آهنی را از خود به جا گذاشته‌اند (گواه بر وجود این مردمان). ذکر در منابع معتبر. زمانی که ژولیوس سزار (100-44 ) از کرانه‌های شرقی راین عبور کرد،در یادداشت های خود، نامی از قبیله چَتی نبرده‌ است. او البته از قبیله سوئبی نوشته‌است که آنها از سرزمین‌های خود در سلت به سمت
نوشته‌است که آنها از سرزمین‌های خود در سلت به سمت شمال هسّه رانده شده‌اند. البتهپلینی بزرگ، در کتاب خود با عنوان "تاریخ طبیعی" (نوشته شده 77-79 نوشته که چتی‌ها با سوئبی‌ها یا سایر اقوام نزدیک دارای کنفدراسیون‌هایی بوده‌اند.
امیر حسین قاسمی تل مارانی (زادهٔ لردگان) طراح صدا، صداگذار و مدرس سینمای ایران است. او سیمرغ بلورین بهترین صداگذاری را از سی و نهمین جشنواره فیلم فجر برای صداگذاری فیلم یدو دریافت کرد. وی عضو انجمن صدابرداران و صداگذاران سینمای ایران است.
یک فیلم اکشن پسا آخرالزمانی انیمه ژاپنی است که بر اساس مانگایی به همین نام ساخته شده‌است. تولید. آن را توئی انیمیشن تولید کرد، همان استودیویی که بر روی مجموعه تلویزیونی که در آن زمان پخش می‌شد کار کرد، با بازیگران و عوامل یکسان در هر دو پروژه کار کردند. داستان. برخلاف مجموعه تلویزیونی، فیلم اقتباسی مستقیم از مانگا نیست، بلکه در عوض داستانی متناوب را روایت می‌کند که شخصیت‌ها و عناصر پیرامونی ۷۲ فصل اول مانگا را از نو مرتب می‌کند. با این حال، فیلم محتوای خشن‌تری از مانگای اصلی را که مجموعه تلویزیونی فاقد آن
از مانگای اصلی را که مجموعه تلویزیونی فاقد آن بود، حفظ می‌کند.
حزب جبهه ملی آلبانیایی () یک حزب ملی‌گرا در آلبانی، کوزوو و مقدونیه شمالی است. تاریخچه. بیل کومبتار در آلبانی به عنوان یک حزب سیاسی در اوایل دهه ۱۹۹۰ احیا شد. تحت رهبری Abas Ermenji، یک بالست بازمانده، که با اعلام پیروزی کمونیست‌ها در سال ۱۹۴۵ از آلبانی فرار کرد. در سال ۱۹۹۶ ۵ درصد آرا popular عمومی و دو کرسی پارلمان را به دست آورد. از آن زمان کاهش یافته‌است. در انتخابات ۲۰۰۱ بخشی از ائتلاف اتحادیه پیروزی ("Bashkimi për Fitoren") بود که ۳۷٫۱٪ آرا و ۴۶ نماینده پارلمان را به دست آورد. جبهه ملی دارای کارزاری