payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ستاره‌های ملی در آن سبک سینمایی، ایسابل سارلی و لیبرتاد لبلانک بودند. این ژانر در طول دهه ۱۹۸۰ به سرعت کاهش یافت؛ به‌ویژه با ظهور دموکراسی در آرژانتین از سال ۱۹۸۳ به بعد و سرانجام در دهه ۱۹۹۰، به‌جز ساختِ تعدادی فیلم‌های ویدئویی کم‌هزینه، به‌طور کامل ناپدید شد. اگرچه این فیلم‌ها در آرژانتین ساخته می‌شدند، اما سانسور دولتی در آن زمان (آرژانتین در بیشتر دهه‌های ۶۰ و ۷۰ میلادی میان دموکراسی و دیکتاتوری در تغییر و تلاطم بود) فیلم‌ها را در معرضِ - یا حتی همیشه تحتِ - سانسور شدیدِ پیش از اکران قرار می‌داد و در
تحتِ - سانسور شدیدِ پیش از اکران قرار می‌داد و در صورتی که استودیوهای فیلم‌سازی یا کارگردان فیلم از تغییرات پیشنهادی امتناع می‌کردند، فیلم برای همیشه توقیف می‌شد. آرماندو بو که چندین فیلم شهوانی و سکسنتفاعی با شریک عشقی خود ایسابل سارلی ساخت، یکی از شناخته شده‌ترین مواردی در آرژانتین است که با سانسورچی‌هایی که می‌خواستند او را به خاطر ساختن «محتویات ناپسند» به زندان بیاندازند، در جنگ و جدل بود. فیلم‌های او در نهایت عمدتاً به صورت کوتاه‌شده و با حذف صحنه‌های فراوان و سانسور زیاد اکران می‌شدند. یکی از
فراوان و سانسور زیاد اکران می‌شدند. یکی از معروف‌ترین مأموران سانسور دولتی در آن دوره، میگل پائولینو تاتو بود که در دوران دولت‌های قانونی و دولت‌های غیررسمی به عنوان مدیر «نهاد دولتی رتبه‌بندی فیلم» آرژانتین کار می‌کرد. میگل پائولینو تاتو در این مقام، ده‌ها فیلم شهوانی یا سکسنتفاعی (از آرژانتین و از دیگر کشورهای جهان) را در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ سانسور، ممنوع‌التصویر یا به شدت جرح و تعدیل کرد. او همچنین صدها فیلم داخلی/بین‌المللی از هر نوع و ژانری را در همان دوران توقیف یا سانسور کرد و همواره بهانه‌اش
همان دوران توقیف یا سانسور کرد و همواره بهانه‌اش مبارزه‌ای صحیح و اخلاقی با فیلم‌های «مارکسیستی»، «ضد کاتولیک» یا «برانداز» بود که از نظر او، تلاشی برای «ملوث کردنِ» ارزش‌ها و هویت ملی کشور محسوب می‌شد. تاتو اگرچه بیشتر، نقشی بوروکراتیک داشت، اما بسیار مشتاق مصاحبه با رسانه‌ها بود که در آن دیدگاه‌های اقتدارگرایانه راست افراطی خود را شرح دهد و حتی در موارد متعددی به «نازی» بودن خود مباهات کرد. او همچنین یک نژادپرست مغرور بود و معروف است که هنگامِ نمایش فیلم "شفت در آفریقا" (۱۹۷۳) در آرژانتین، در تلویزیون
"شفت در آفریقا" (۱۹۷۳) در آرژانتین، در تلویزیون گفت: «کاکاسیاه‌ها، برگردید آفریقا!» رقابت میان ایسابل سارلی و لیبرتاد لبلانک. در دهه ۱۹۶۰، رقابت میان لیبرتاد لبلانک با ایزابل سارلی - که بزرگ‌ترین نماد سکس در سینمای آرژانتین محسوب می‌شد و احتمالاً هنوز هم هست - بسیار مشهود بود. آنها دو چهره بزرگ سینمای اروتیک در کشور خود بودند که برای قرارگیری در سرخط خبرها و همچنین موفقیت تجاری فیلم‌ها در گیشه رقابت می‌کردند و در آن دوران، تضاد بین این دو، از نظر ظاهری و شخصیتی (چه روی پرده و چه در در زندگی شخصی و اجتماعی)
(چه روی پرده و چه در در زندگی شخصی و اجتماعی) کاملاً مشهود بود: ایسابل سارلی یک زنِ سبزه با بدنی توپُر و خیره کننده بود که اِبایی از نمایاندن قوس و انحناهای طبیعی بدنش نداشت و اندام و ویژگی‌های زنانه‌اش، مصنوعی نبودند. از طرفی، لیبرتاد لبلانک نسبتاً لاغر بود و طبق گزارش‌ها ایمپلنت پستان داشت، موهایش را بلوندِ استخوانی رنگ می‌کرد و با اجتناب از قرار گرفتن در معرض نور خورشید، رنگِ سفیدِ متمایزِ پوستش را حفظ می‌کرد. سارلی شخصیتی خجالتی و تا حدودی معصوم داشت و همیشه تصویری «خودمانی و راحت» از خود نشان می‌داد.
همیشه تصویری «خودمانی و راحت» از خود نشان می‌داد. فیلم‌های او معمولاً ملودرام و کمدی‌هایی با برهنگی فراوان بود. در مقابل، لبلانک بی‌پروا و زیرک بود و تصوری عمومی از یک زن شهرآشوب یا اغواگر را از خود بروز می‌داد. رسانه‌ها به او لقب «الهه سپید» (La diosa blanca) داده بودند و بیشتر در فیلم‌های جنایی و مُهیج بازی می‌کرد. ایسابل سارلی که او را با نام مستعار «لا سارلی» هم می‌شناختند، به‌عنوان یک بازیگر سینما، کاملاً دست‌پروردهٔ آرماندو بو بود، زیرا این کارگردان آرژانتینی نه تنها عاشقِ دیرینهٔ او بود (سارلی و بو
نه تنها عاشقِ دیرینهٔ او بود (سارلی و بو هرگز به‌طور قانونی ازدواج نکردند، اما تا زمان مرگِ آرماندو، شریک زندگی یکدیگر بودند و با هم زندگی کردند) بلکه مدیر برنامه‌های او، تهیه‌کننده و کارگردان فیلم‌هایی بود که سارلی بازی می‌کرد و حتی صاحب‌اختیارِ او. از سوی دیگر، «لا لبلانک»، (نام مستعار لیبرتاد لبلانک)، پیشینه متفاوتی داشت و از همان دوران جوانی با تلاش خودش، راهش را پیدا کرده و پله‌های تلقی را طی کرده بود و به معنی واقعی کلمه در آن دوران، زنی خودساخته بود. او با تهیه‌کنندگان، کارگردانان و توزیع کنندگان
او با تهیه‌کنندگان، کارگردانان و توزیع کنندگان فیلم اختلاف و جدل داشت، مدیر برنامه‌های خودش بود و تقریباً همیشه یکی از تهیه‌کنندگان فیلم‌های خود بود - در دورانی که هیچ هنرپیشهٔ زنی این کار را نمی‌کرد - و همچنین تقریباً همیشه مسئول توزیع و تبلیغ فیلم‌هایش بود. در همین باره، یک تهیه‌کننده مکزیکی که لبلانک با او هشت فیلم ساخته بود، یک بار به رسانه‌ها گفت: «لیبرتاد لبلانک، وقتی دربارهٔ کار و سرمایه‌گذاری صحبت می‌کند، سبیل دارد». در واقع، این خودِ لیبرتاد لبلانک بود که آتشِ رقابت بین خود و ایسابل سارلی را در
بود که آتشِ رقابت بین خود و ایسابل سارلی را در رسانه‌ها و میان مردم برافروخت. لبلانک برای تبلیغِ نخستین فیلمِ خود، "گل ایروپه" (۱۹۶۲)، پوستر تبلیغاتی سیاه‌وسفیدی با بدن برهنه سفارش داد که رویش نوشته شده باشد: «لیبرتاد لبلانک، رقیب ایزابل سارلی». اگرچه ایزابل سارلی در آن زمان چیزی نگفت، اما آرماندو بو در یک واکنشِ هیجانی و خشمگینانه، لبلانک را متهم کرد که از شهرتِ بین‌المللیِ سارلی به شکلی حیله‌گرانه استفاده می‌کند. مدتی بعد، در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۰۴، لبلانک در مورد کلِ ماجرا صادقانه اعتراف کرد: «... و [بو]
در مورد کلِ ماجرا صادقانه اعتراف کرد: «... و [بو] درست می‌گفت. ولی هِـی! ما یک شاهی هم [برای تبلیغات] خرج نکردیم و همه چیز هم به خوبی انجام شد.» در همان مصاحبه، وقتی از او پرسیدند که آیا واقعاً معتقد است که رقابتی واقعی بین سارلی و او وجود دارد یا خیر، لبلانک پاسخ داد: «به‌هیچ وجه خیر. با آرماندو، مجادله‌ها و اختلافاتی داشتیم، زیرا خبر آن ماجرا [جنجال تبلیغاتی] در سراسر جهان پخش شده بود. اما سارلی زیبایی آسمانی دارد. خیلی ساده‌دل است، اما بله، او زن تودل‌برو و جذابی است…»
ترنس اچ، وینکلس (به انگلیسی: Terence H. Winkless) تهیه‌کننده، کارگردان، بازیگر و نویسنده در سینما و تلویزیون است.
دکتر غلامرضا خان کیان (زاده ۱۲۸۵ خورشیدی وفات ۱۳۵۴ خورشیدی در قمشه (شهرضا)) اقتصاددان و از کارگزاران اقتصادی و قانونگذاران دوره پهلوی بود. پدرش میرزا قاسم خان کیان از خوانین و مالکان عمده قمشه (شهرضا) بود. پس از تحصیل در مدرسه سیاسی تهران در نخستین گروه دانشجویان اعزامی به اروپا در سال ۱۳۰۷ به فرانسه رفت و پس از اخذ دکترای دولتی در رشته‌های حقوق و اقتصاد از دانشگاه پاریس به ایران بازگشت و در بانک ملی استخدام شد و همزمان دانشیار دانشگاه تهران بود. کیان به معاونت اداره آمار و مطالعات اقتصادی بانک ملی منصوب شد
اداره آمار و مطالعات اقتصادی بانک ملی منصوب شد و نخستین کارش انتشار نشریه "بانک ملی" به زبان فارسی و فرانسه بود. سپس به ریاست همین اداره رسید. در سال ۱۳۱۸ مدیر کل گمرک ایران و در سال ۱۳۲۰ عضویت هیئت مدیره بانک کشاورزی شد. یک سال بعد هم در دانشگاه به رتبه استادی ارتقا یافت و هم مدیر کل انحصار تریاک شد. غلامرضا کیان در سال ۱۳۲۲ در انتخاب دوره چهاردهم مجلس شورای ملی نامزد نمایندگی شهرضا شد. انتخابات به دلیل اعتراض‌هایی نسبت به دخالت دولت که به محاکمه علی سهیلی نخست‌وزیر و وزیر کشورش سید محمد تدین انجامید
نخست‌وزیر و وزیر کشورش سید محمد تدین انجامید متوقف شد. پس از تعطیلات نوروز ۱۳۲۳ انتخابات دوباره آغاز شد و کیان با کسب ۱۲۲۷۵ رأی از مجموع ۲۲۷۷۶ رأی که به صندوق‌ها ریخته شده بود، به مجلس راه یافت. کیان در دوره‌های شانزدهم و هفدهم مجلس شورای ملی که با نخست‌وزیری دکتر مصدق همزمان شد نیز نماینده مجلس بود. پس از پایان نمایندگی‌اش به مشاغلی چون عضویت هیئت عالی تنظیم برنامه توسعه هفت ساله کشور، معاونت وزارت اقتصاد ملی، عضو هیئت مدیره شرکت بیمه، مدیر عامل سازمان بیمه‌های اجتماعی کارگران و معاونت پارلمانی نخست‌وزیر
اجتماعی کارگران و معاونت پارلمانی نخست‌وزیر رسید.
آلویس، شاهزاده موروثی لیختن‌اشتاین (آلویس فیلیپ ماریا؛ زادهٔ ۱۱ ژوئن ۱۹۶۸) پسر ارشد هانس-آدام دوم، شاهزاده لیختن‌اشتاین و کنتس ماری کینسکی فون وچینیتز و تتاو است و به‌عنوان ولیعهد شناخته می‌شود. آلویس از ۱۵ اوت ۲۰۰۴ نایب‌السلطنه کشور است، در حالی که پدرش همچنان رئیس رسمی کشور باقی مانده‌است. او همچنین عنوان کنت ریتبرگ را دارد. وی با دوشس سوفی در بایرن از خاندان ویتلسباخ ازدواج کرده که در صف دوم جانشینی ژاکوبیتی قرار دارد.
لویس روفائیل اول ساکو (؛ متولد ۴ ژوئیه سال ۱۹۴۸) از اول فوریه ۲۰۱۳، پاتریارک کنونی بابل کلدانیان و رئیس کلیسای کاتولیک کلدانی است. پاپ فرانسیس در ۲۸ ژوئن ۲۰۱۸ او را کاردینال ساخت. اوایل زندگی. ساکو در شهر زاخو عراق متولد شد. وی از خانواده ای آشوری از کلیسای کاتولیک کالدیان برخاسته که ریشه در یک اجتماع مذهبی دارد که از قرن ۵ میلادی در شهر تولد وی حضور داشته‌است.
بنکم چاندرا چترجی (انگلیسی: Bankimchandra Chatterjee) یا بنکم‌چاندرا چاتوپادیایی (انگلیسی: Bankimchandra Chattopadhyay CBE؛ بنگالی: বঙ্কিমচন্দ্র চট্টোপাধ্যায়؛ ۲۷ ژوئن ۱۸۳۸ ۸ آوریل ۱۸۹۴) یک نویسنده، شاعر، رمان‌نویس، جستارنویس، روزنامه‌نگار، سخنران و سیاستمدار اهل هند بود. او «"وند ماتارام"» را پدیدآورد که در اصل "استوترا" به عنوان الهه مادر در هند، به زبان سانسکریت بود و الهام بخش فعالیت‌هایی در جریان نهضت استقلال هند بود. چاتوپادیایی سیزده رمان و همچنین دنباله‌دارهای جدی، طنز، علمی و انتقادی بسیاری را به
جدی، طنز، علمی و انتقادی بسیاری را به زبان بنگالی نوشت. آثار وی به‌طور گسترده به سایر زبان‌های منطقه‌ای هند و همچنین انگلیسی ترجمه شده‌است. وی مطابق با تقویم بنگالی، در سیزدهم اشارد ۱۲۴۵ به دنیا آمد.
روبن دیاز سینیر (). (زاده ۲۲ آوریل ۱۹۴۳) سیاستمدار پورتوریکویی است که در ایالات متحده زندگی و کار می‌کند و کشیش پنطیکاستی دارای کهنوت است. وی از ژانویه سال ۲۰۱۸ نماینده حوزه ۱۸ در شورای شهر نیویورک است. او به عنوان عضو حزب دموکرات، از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۱۷ نماینده حوزه ۳۲ در سنای ایالتی نیویورک بود. حوزه سنای وی شامل بخش‌هایی از محله‌های کسل هیل، پارکچستر، موریسانیا، هانتس پوینت ، ملروز، لانگ وود و سوندویو در برونکس بود. او که یک دموکرات محافظه کار اجتماعی است، به دلیل مخالفت صریح الهجه خود با سقط جنین و ازدواج
دلیل مخالفت صریح الهجه خود با سقط جنین و ازدواج همجنس گرایان شناخته شده‌است. اوایل زندگی، تحصیلات، خانواده و اوایل شغل. دیاز در سال ۱۹۶۶ مسیحی انجیلی شد. وی در سال ۱۹۷۶ با دریافت مدرک لیسانس از کالج هربرت اچ. لمن فارغ‌التحصیل شد. دیاز در سال ۱۹۷۷ یک مرکز سالمندان، جامعه مسیحی در عمل تشکیل داد. در سال ۱۹۷۸، وی به عنوان کشیش کاهن کلیسای خدا تبدیل شد، که خود را انجیلی و پنطیکاستالی توصیف می‌کند. دیاز کلیسای محله جامعه مسیحیان را تشکیل داد. از سال ۲۰۱۷، او کشیش آن کلیسا است. دیاز و همسر اولش دیدیونیلدا دیاز
آن کلیسا است. دیاز و همسر اولش دیدیونیلدا دیاز (وگا) سه فرزند دارند. یکی از پسران آنها، روبن داز جونیور، نیز یک سیاستمدار است و در آوریل ۲۰۰۹ به عنوان رئیس بخش برانکس انتخاب شد. از سال ۲۰۱۵، داز با لسلی دیاز ازدواج کرده‌است.
در سیاست بین‌الملل، قدرت غذا به استفاده از محصولات کشاورزی به عنوان وسیله‌ای برای کنترل سیاسی گفته می‌شود که به موجب آن یک ملت یا گروهی از ملت‌ها به منظور دستکاری در رفتار ملت یا گروه دیگری از ملل‌ها کالاهایی را ارائه می‌دهند یا از آنها سلب می‌کنند. کاربرد بالقوه آن به عنوان یک سلاح پس از، استفادهٔ اوپک از نفت به عنوان یک سلاح سیاسی، به رسمیت شناخته شد. غذا تأثیر عمده‌ای بر اقدامات سیاسی یک ملت دارد. در پاسخ به اعمال قدرت غذا، یک ملت معمولاً به نفع شهروندان خود برای تهیه غذا عمل می‌کند. قدرت غذا بخشی
خود برای تهیه غذا عمل می‌کند. قدرت غذا بخشی جدایی‌ناپذیر از وجوه سیاسی غذا است. ایده قدرت غذا، در تحریم‌ها، استخدام و وجوه سیاسی غذا استفاده می‌شود. برای اینکه ملتی بتواند از قدرت غذا به‌طور مؤثر استفاده کند، باید بتواند به‌طور مؤثری کمبود، تمرکز عرضه، پراکندگی تقاضا، و استقلال را به کار برد و نشان دهد. چهار کشور اصلی ایالات متحده، کانادا، استرالیا و نیوزلند با صادرات کافی محصولات کشاورزی، قادرند قدرت غذا را اعمال کنند. در مقیاس کوچکتر، به ویژه در برخی از کشورهای آفریقایی، قدرت غذا در جنگ‌های داخلی و تعارض
آفریقایی، قدرت غذا در جنگ‌های داخلی و تعارض در برابر مردم خود، به عنوان سلاح توسط مخالفان استفاده شده‌است. پیشینه تاریخی. چهار کشور در جهان وجود دارند که برای اعمال این آزمون قدرت غذا به اندازه کافی محصولات کشاورزی، صادر می‌کنند: ایالات متحده، کانادا، استرالیا و نیوزلند. در صورت کمبود مجبور به اتکا به این کشورها هستیم، کشورهای واردکننده مواد غذایی در صورت عدم تأمین منابع مورد نیاز ممکن است با بحران مواد غذایی روبرو شوند. اما تا زمانی که رهبران سیاسی در کشورهای وارد‌کننده مواد غذایی نسبت به وابستگی خود در
وارد‌کننده مواد غذایی نسبت به وابستگی خود در گمراهی باشند، کشورهای صادر‌کننده مواد غذایی به‌طور کلی مواد غذایی را نگهداری نمی‌کنند، زیرا تولیدکنندگان محصولات کشاورزی در این کشورها برای ادامه صادرات به دولت‌های خود فشار می‌آورند. خط مشی. وجوه سیاسی غذا شامل جنبه‌های سیاسی تولید، کنترل، تنظیم، بازرسی و توزیع مواد غذایی است. وجوه سیاسی می‌تواند تحت‌تأثیر اختلافات اخلاقی، فرهنگی، پزشکی و زیست‌محیطی بر روی روش‌های مناسب کشاورزی، محصولات کشاورزی و خرده‌فروشی باشد. قدرت غذا بخشی جدایی‌ناپذیر از وجوه سیاسی غذا
قدرت غذا بخشی جدایی‌ناپذیر از وجوه سیاسی غذا است. ارل باتز، وزیر کشاورزی ایالات متحده، در سال ۱۹۷۴ اظهار داشت: «غذا اسلحه است». استفاده‌یاوپک از نفت به عنوان سلاح سیاسی این امکان را برای آمریکا بوجود آورد تا برای دستیابی به اهداف ایالت‌متحده از مواد غذایی به عنوان ابزاری در برابر سایر کشورها استفاده کند. استفاده‌های جایگزین از قدرت غذا نیز وجود دارد. مثلاً یک وارد‌کننده می‌تواند از ادامه واردات محصولات غذایی خودداری کند مگر اینکه امتیازات سیاسی برایش حاصل شود. همچنین اگر یک صادر‌کننده از صادر کردن محصولات
همچنین اگر یک صادر‌کننده از صادر کردن محصولات خود امتناع کند همین تأثیر را می‌گذارد. نمونه‌ای از این امر می‌تواند کاهش سهمیه قند کوبا توسط آمریکایی‌ها باشد. به عبارت ساده‌تر، تمرکز تقاضا (یکی از واردکنندگان خریدار غالب است) و پراکندگی عرضه (چندین صادر‌کننده برای فروش محصول مشابه) یک وارد‌کننده می‌تواند سعی کند از این مبادله سیاسی به نفع خود استفاده کند. این امر به ویژه مؤثر است اگر صادر‌کننده چیز کمی برای صادرات (استقلال کم عمل) داشته باشد. قدرت غذا و امنیت غذایی. امنیت غذایی و قدرت غذا یک چیز نیستند. با
غذایی. امنیت غذایی و قدرت غذا یک چیز نیستند. با این حال، آنها غالباً به‌طور مستقیم باهم مرتبط هستند. امنیت غذایی در شرایطی است که همه مردم یک منطقه در هر زمان و به اندازه کافی از غذای کافی برای یک زندگی پرتحرک و سالم برخوردار باشند. قدرت غذا مربوط به زمانی است که یک دولت، شرکت، رهبر، کشور و غیره این امنیت را از دست می‌دهند تا در ازای آن چیزی را به‌دست آورند. بسیاری از کشورها از سوء‌استفاده از انرژی غذایی برای تهدید امنیت غذایی کشور دیگر استفاده می‌کنند. رفاه یک کشور به‌طور مستقیم با رفاه مردم خود در ارتباط
یک کشور به‌طور مستقیم با رفاه مردم خود در ارتباط است، بنابراین هر کشور می‌خواهد تأمین مواد غذایی مناسب برای شهروندان خود داشته باشد. این خواسته به راحتی می‌تواند به عنوان اهرمی در سیاست‌های غذایی مورد استفاده قرار گیرد و قدرت غذایی را نشان دهد. قدرت غذایی و تحریم‌ها. تحریم همانند قدرت غذا نیست، با این وجود، قدرت غذایی در یک تحریم قابل استفاده است. در حقیقت، تحریم‌هایی که مواد غذایی را در لیست موارد محدود خود وارد‌ نمی‌کنند اغلب شکست می‌خورند. به عنوان مثال، در ۲۰ اوت ۱۹۱۴ قدرتهای متفقین تحریم موارد مهم را
در ۲۰ اوت ۱۹۱۴ قدرتهای متفقین تحریم موارد مهم را که به‌طور عادی به آلمان ارسال می‌شدند آغاز کردند. اما، تا زمانی که مواد غذایی به لیست مواد محدود اضافه نشده بود، تحریم کامل یا مؤثر نبود. غذا قدرت واقعی دارد. پس از معرفی غذا، محاصره اقتصاد آلمان را خفه کرد زیرا آنها به واردات مواد غذایی وابسته بودند. از آنجا که قدرتهای متفقین از قدرت غذایی در تحریم خود استفاده می‌کردند، آلمان مجبور شد به اقدامات ناامیدانه متوسل شود و سرانجام با وجود آنها شکست خورد. در اوایل دهه ۱۹۸۰، ایالات متحده تحریم غلات را به اتحاد
دهه ۱۹۸۰، ایالات متحده تحریم غلات را به اتحاد جماهیر شوروی تحمیل کرد. این تلاشی بود که ایالات متحده با استفاده از قدرت غذا انجام داد، اما تأیید نشد. بدین ترتیب اتحاد‌جماهیر‌شوروی غلات را از تأمین‌کنندگان مختلف وارد کرد و منجر به افزایش واردات غلات در آن دوره زمانی، تنها با هزینه بالاتر شد. یکی دیگر از تلاش‌های ناموفق قدرت تحریم مواد غذایی توسط شورای امنیت سازمان ملل ست که در سال ۱۹۹۰ به عراق تحمیل شد. مثال دیگر تحریم، تحریم ایالات متحده علیه کوبا است. این تحریم هنوز هم ادامه دارد و به دلیل سلامت رو به زوال
هنوز هم ادامه دارد و به دلیل سلامت رو به زوال مردم کوبا، این تحریم مورد اعتراض بسیاری قرار گرفته‌است. استخدام. شرایط ساختاری. فقط در صورت اعمال شرایط ساختاری خاص، می‌توان از قدرت غذا به‌طور مؤثر استفاده کرد: چهار شرط ذکر شده در بالا باید همزمان وجود داشته باشد تا بتواند یک ماده‌ غذایی ارزشمند اقتصادی را به یک ابزار سیاسی تبدیل کند. این لزوماً به معنای این نیست که دارایی هر زمان که چهار شرط فوق وجود داشته‌باشد مورد استفاده قرار می‌گیرد. چنین تصمیمی فقط در صورت وجود شرایط دیگری در نظر گرفته می‌شود، به عنوان
وجود شرایط دیگری در نظر گرفته می‌شود، به عنوان مثال، ماهیت تعارض و قضاوت، اهداف، وسایل جایگزین و داوری مطلوبیت. استخدام به عنوان یک سلاح اقتصادی. استفاده‌های چندی برای استخدام سلاح‌های اقتصادی علیه یک کشور یا دیگری وجود‌ دارد. یک استفاده از سلاح‌های اقتصادی مربوط به چانه‌زنی فروشنده/ خریدار بر شرایط قرارداد تجاری است. این شامل قیمت، حمل‌و‌نقل، جدول زمانی ارسال و پرداخت و غیره می‌شود. گرچه این مورد نمونه‌ای از کاربرد موفقیت‌آمیز قدرت غذا است، ولی این نوع استفاده با هدفی سیاسی نیست. استفاده دیگر مربوط به
استفاده با هدفی سیاسی نیست. استفاده دیگر مربوط به اهداف اقتصادی غیر از اینها در رابطه با معامله کالا است. به سیاست اقتصادی عمومی خریدار برمی‌گردد. این امر می‌تواند تراز پرداخت‌ها، مسائل عمومی، نظیر تورم یا مالیات و تملک زمین باشد. آنچه این را از مورد اول متمایز می‌کند، این واقعیت است که هیچ پیوندی بین شرایط تعیین‌شده و انتقال محصول وجود ندارد. شرایط به قلمرو اقتصادی زندگی اشاره دارد. یک استفاده سیاسی مربوط به سیاست‌های خارجی و دفاعی خریدار خواهد بود. بسیاری معتقدند بین اقتصاد و سیاست یک آستانه اخلاقی وجود
معتقدند بین اقتصاد و سیاست یک آستانه اخلاقی وجود دارد که استفاده از ابزارهای اقتصادی برای دستاوردهای سیاسی را زیر سؤال می‌برد. نمونه‌هایی از استفاده از سلاح‌های اقتصادی برای اهداف سیاسی، تحریم علیه برخی کشورها و همچنین خرید آرا در سازمان ملل است. مقصود چهارم مربوط به فرضی اساسی رده سوم است: دولت‌ها دیگر یکدیگر را برای افزایش مشروعیت نمی‌پذیرند. اهداف اقتصادی دیگر فقط به عنوان ابزاری برای تأثیرگذاری بر دولت مخالف تلقی‌ نمی‌شوند، بلکه بیشتر برای تحریک مخالفت و دستیابی به سرنگونی یا تسخیر دولت است. ایالات
و دستیابی به سرنگونی یا تسخیر دولت است. ایالات متحده. در طی زمانی که ایالات متحده در همه زمینه‌ها مانند نظامی، انرژی، صادرات و غیره بیشترین سلطه را داشت، به قدرت غذا خیلی اهمیت داده نمی‌شد. از زمانی که برخی از این قدرت‌ها کاهش یافته‌اند، قدرت غذا به سطح خود رسیده‌است. در حوزه غذا، ایالات متحده بدون هیچ چالشی، همچنان در صدر قرار دارد. ایالات متحده این موقعیت را دارد که بزرگترین تولیدکننده و صادر‌کننده مواد غذایی باشد. این در حالی است که سایر کشورها، به‌طور عمده کشورهای در حال توسعه و حتی برخی از ثروتمندترین
کشورهای در حال توسعه و حتی برخی از ثروتمندترین کشورهای صادر‌کننده نفت، در آغاز مواجهه با کمبود مواد غذایی بوده و روز به روز وابسته به واردات غذا از ایالات متحده می‌شوند و قدرت آن را بیشتر و بیشتر قدرتمند می‌کند. این امر باعث می‌شود که ایالات متحده انتظار رفتاری دوستانه از کشورهایی داشته باشد که غذای آمریکایی وارد می‌کنند. و البته به احتمال زیاد ایالات متحده از این طریق خواهد توانست نوعی نفوذ در این کشورها داشته باشد. حتی تعدادی از فقیرترین کشورهای عضو اوپک به گندم ایالات متحده وابسته شده‌اند. از این روی،
به گندم ایالات متحده وابسته شده‌اند. از این روی، این امکان نیز وجود دارد که ایالات متحده بتواند برای تحقق اهداف سیاسی خود، صادرات مواد غذایی خود را به کشورهای هدف محدود کند. ایالات متحده می‌تواند از این قدرت غذا به عنوان ابزاری برای اعمال فشار بر کشورهای عضو اوپک استفاده کند. قدرت غذا بیشترین تأثیر را در موارد کمبود غذا یا قحطی خواهد داشت زیرا در آن هنگام کشورهای مزبور که به ایالات متحده وابستگی دارند، بسیار مستاصل هستند. ایالات‌متحده از قدرت اقتصادی خود به‌طور مکرر برای مجازات سایر کشورها استفاده می‌کند.
مکرر برای مجازات سایر کشورها استفاده می‌کند. یکی از روش‌های آمریکا برای انجام این کار، ایجاد وقفه در صادرات مواد غذایی است. دلایل متنوعی برای مجازات سایر کشورها وجود دارد؛ با این حال، این دلایل را به دو گروه اصلی می‌توان تقسیم کرد: اهداف مهار خارجی و توسعه بازار / اهداف بشردوستانه. هدف از مهار خارجی، مجازات کشورهایی است که آمریکا را تهدید می‌کنند. نمونه‌ای از چنین تهدیدی ممکن است کشورهایی تحت حکومت از انواعی دیگر است. نمونه‌های بیشتر مرتبط با هدف مهار مربوط می‌شود به هیچ نوع کمک نکردن به کشورهای کمونیستی،
می‌شود به هیچ نوع کمک نکردن به کشورهای کمونیستی، دولتهای سوسیالیستی، کشورهایی که از رژیمهای رادیکال حمایت می‌کنند، رژیم‌هایی به اندازه کافی ندارند و بیش از اندازه ضعیف در مقابله با (اثربخشی) کمونیسم هستند، و کشورهایی که توافق‌نامه‌های آمریکا را نخواهند پذیرفت. نمونه‌ای از توسعه بازار و اهداف بشردوستانه شامل آن دسته از کشورهایی هستند که سعی دارند با آمریکا از نظر اقتصادی رقابت کنند. مجازات‌های مربوط به کمک‌های خارجی ایالات متحده برای کشورهایی است که سعی در ملی کردن دارایی شرکت‌های آمریکایی دارند، یا
در ملی کردن دارایی شرکت‌های آمریکایی دارند، یا کشورهایی که می‌خواهند کارهای شرکت‌های آمریکایی را به عهده بگیرند، یا کشورهایی که سعی دارند سیاست‌های اقتصادی ملی گرایانه‌ای اعمال کنند. ایالات‌متحده از دهه ۱۹۷۰، زمانی که بخش امور خارجی و سازمان سیا گزارش‌هایی در مورد پتانسیل تحریم‌های غذایی منتشر کردند، مواضع خود را در خصوص غذا اصلاح کرد. قانون کنگره بیل HR 5426، با عنوان اقدام ۲۰۰۰ بهسازی تحریم‌ها و افزایش صادرات، تحریم‌های صادرات محصولات کشاورزی اعمال شده برای لیبی، سودان و کره شمالی را برداشت. (تجارت
برای لیبی، سودان و کره شمالی را برداشت. (تجارت کشاورزی با کوبا تحت محدودیت‌هایی باقی ماند) و در برابر اقدامات یک جانبه ریاست جمهوری در این مورد، به کنگره قدرت وتو داد. آفریقا. سیاست‌های غذایی در آفریقا با مواردی که در آمریکای شمالی و اروپا وجود دارد متفاوت است از آنجا که یک مورد از قدرت غذا در مقیاس کوچک در آفریقا و به ویژه در سودان وجود دارد. برخی از کارشناسان می‌گویند که موارد قحطی و ناامنی غذایی در آفریقا ناشی از تولید متناقض مواد غذایی و مارپیچ رو به پایین تعامل بین رشد جمعیت و پایداری محیط زیست است.
تعامل بین رشد جمعیت و پایداری محیط زیست است. اما با بررسی دقیقتر، مشخص شد که طبیعت تنها کاتالیزور مسائل بیشماری از مواد غذایی در آفریقا نیست. سودان. دونظریه درباره‌ی قحطی وجود دارد. اولی کاهش دسترسی به مواد‌ غذایی(FAD) است. این نتیجه خشکسالی، جنگ یا تغییر شدید دیگری در سیستم کشاورزی است. این دلیل طبیعی قحطی است. تئوری دیگر، در درجه اول به توانایی جمعیت در دسترسی یا حق دسترسی به مواد غذایی می‌پردازد. در این حالت، قدرت غذا خود را در مقیاسی کوچک نشان می‌دهد، زیرا نیروهای سیاسی مخالف در سودان با تحریک یا تشویق
نیروهای سیاسی مخالف در سودان با تحریک یا تشویق قحطی برای آراء مردم رقابت می‌کنند. به عنوان مثال، قحطی سودان در دهه ۱۹۸۰ کاملاً عمدی بود، و فقط یک گروکشی برای گروه متنوعی از نخبگان برای بهبود وضعیت سیاسی و اقتصادی خودشان بود. این احزاب سیاسی تنها ذینفع‌ها از این شرایط نبودند. معامله‌گرها نیز هنگامی که قحطی‌ها شرایط تجارت را تغییر دادند، دانه‌ها را جمع می‌کردند و دام‌ها را با قیمت‌های نامناسب پایین می‌خریدند. بازرگانان سودان غربی در هنگام قحطی سال ۱۹۸۷ به نداشتن قلب توصیف می‌شدند زیرا آنها از فروش غلات به
قلب توصیف می‌شدند زیرا آنها از فروش غلات به روستاهای نیازمند در دارفور با قیمت مناسب خودداری کردند. ارگو، قحطی سودان نمونه دیگری از قدرت غذایی بود، که در آن مواد غذایی به عنوان سیاستی مورد استفاده قرار می‌گرفت و نیازهای مردم را به کلی نادیده می‌گرفت و اهداف سیاسی و قدرت‌گرایانه نیروهای متخاصم مخالف در این کشور را تقویت می‌کرد. قحطی در سودان در سال ۱۹۹۸ یک فاجعه انسانی بود که عمدتاً ناشی از نقض حقوق بشر و همچنین خشکسالی و عدم واکنش جامعه بین‌المللی در برابر قحطی با سرعت کافی بود. منطقه آسیب‌دیده منطقه بحر
قحطی با سرعت کافی بود. منطقه آسیب‌دیده منطقه بحر الغزال در جنوب غربی سودان بود. در این منطقه بیش از ۷۰٬۰۰۰ نفر در هنگام قحطی جان خود را از دست دادند. منابع. پارلبرگ، رابرت. «سیاست غذا» آکسفورد همراه با سیاست (۲۰۰۸). میوایر دانشگاه آکسفورد، ۱ ژانویه ۲۰۰۸. وب. ۲ نوامبر 2009. &lt; http://www.mywire.com/a/Oxford-Companion-Politics-World/Food-Politics/9577797/؟&amp;pbl=105 &gt;
رادیو جهرم از رادیوهای شهری وابسته به صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران بود که در سال ۱۳۵۶ در جهرم افتتاح شد. این رادیو در ایام انقلاب اسلامی و دوران جنگ ایران و عراق دارای فعالیت گسترده‌ای بود و هر هفته از نماز جمعه جهرم پخش مستقیم داشت ولی پس از ۳۵ سال فعالیت، از ادامه کار بازماند. کتابی به نام «روی موج جنگ: بازخوانی تاریخچه و نقش رادیو جهرم در دفاع مقدس» دربارهٔ نقش رادیو جهرم در دوران جنگ ایران و عراق نوشته شده است. راه‌اندازی مجدد. برنامه‌هایی برای راه‌اندازی دوبارهٔ رادیو جهرم وجود دارد. لطف‌الله دژکام،
دوبارهٔ رادیو جهرم وجود دارد. لطف‌الله دژکام، امام جمعه وقت جهرم، محمدرضا رضایی کوچی، نماینده شهرستان در مجلس شورای اسلامی و همچنین فرماندار ویژه وقت شهرستان از جمله مطالبه‌گران راه‌اندازی دوبارهٔ رادیو هستند. مدیرکل صدا و سیمای مرکز فارس نیز در این زمینه اجازه راه‌اندازی دوباره را بسته به مجوز سازمان صدا و سیما و خارج از اختیارات صدا و سیمای فارس و تحقق آن را وابسته به تلاش و پیگیری مسئولان شهر دانسته است.
علی‌اصغر سرتیپ‌زاده (۱۲۷۶ تبریز - ۱۳۴۲ تبریز) سیاستمدار دوره قاجار و پهلوی و نماینده تبریز در دوره چهاردهم مجلس شورای ملی بود. خانواده. از خانواده‌ای نظامی در کوی نوبر تبریز به دنیا آمد. اجدادش را نادر شاه از طالش به آذربایجان کوچانده بود. مؤسس خانواده قاسم خان امیرتومان بود که در عهد فتحعلی شاه به خدمت قشون قاجار درآمد. گورستان قاسم خان تبریز که بعدها دبیرستان پسرانه منصور (طالقانی فعلی) در محل آن تأسیس شد، وقف همین قاسم خان بود. نوه‌اش محمدآقاخان سرتیپ در محاصره هرات شرکت داشت. علی‌اصغر سرتیپ‌زاده نوه