payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شدند. البته گفته می‌شود تقریباً یک سوم این نفرات مسلمانان بوسنیایی بودند. یک گردان آموزشی در استوکرائو در اتریش به این هنگ اختصاص یافت. وظیفه این گردان تأمین نیروی هنگ در خط مقدم بود. افراد هنگ جهت آموزش عازم دورلسهایم گردیدند و پس از دریافت تسلیحات و ادای سوگند نسبت به سران آلمان و کرواسی دوره کوتاهی سه هفته‌ای را گذراندند. با در اختیار داشتن ۵ هزار نفر (۳۸۹۵ نفر)، این هنگ دارای ستاد فرماندهی و سه گردان پیاده‌نظام (هر یک دارای یک ستاد، سه گروهان پیاده‌نظام و یک آتشبار توپخانه)، یک گروهان تدارکات، یک
و یک آتشبار توپخانه)، یک گروهان تدارکات، یک گروهان تیربار و یک گروهان ضدتانک و مجموعاً سه آتشبار توپخانه صحرایی بود. به دلیل وجود یگان توپخانه در این هنگ پسوند تقویت‌شده در عنوان آن به کار برده می‌شد چرا که وجود چنین بخشی در یگانی به اندازه هنگ معمول نبود. ۲۱ ماه اوت سال ۱۹۴۱، هنگ تقویت‌شده ۳۶۹ پیاده‌نظام با قطار از طریق مجارستان به منطقه بیسارابیا رومانی منتقل شد. از این موقعیت، این هنگ با پیاده‌روی ۳۵ روزه مسیر ۷۵۰ کیلومتری با صرفاً یک روز استراحت، خود را اول اکتبر در روستای بودینسکایا به خط مقدم در
را اول اکتبر در روستای بودینسکایا به خط مقدم در اوکراین رساند. در جریان این راهپیمایی ۱۸۷ نفر به علت بیماری به کرواسی بازگردانده و ۲ تن نیز به سبب ترک پست نگهبانی اعدام شدند. پس از یک هفته استراحت و دریافت آموزش‌های بیشتر از نیروهای آلمانی، نهم اکتبر در کرانه رود دنیپر به لشکر صدم پیاده‌نظام سبک به عنوان بخشی از ارتش هفدهم از گروه ارتش جنوب پیوست. مبدأ لشکر صدم پیاده‌نظام سبک که بعدها به لشکر صدم یگر تغییر عنوان داد، به اتریش بازمی‌گشت. احتمالاً به جهت داشتن پیشینه مشترک در قالب امپراتوری اتریش-مجارستان،
پیشینه مشترک در قالب امپراتوری اتریش-مجارستان، این هنگ درون این لشکر قرار گرفت. نبرد در جبهه شرقی. به جهت آشنایی با شرایط و عملکرد لشکر و آموزش بیشتر، بلافاصله پس از رسیدن به خط مقدم حوالی خارکیف، یگان‌های این هنگ بین هنگ‌های لشکر صدم پیاده‌نظام سبک تقسیم شدند. در اسناد مربوط به لشکر صدم، هدف اصلی این اقدام، ارتقای نظم در این یگان عنوان شده‌است. مشکلات جدی انضباطی و روحیه ای به اندازه ای در بین نفرات این هنگ موجود بود که بیش از صد نفر از آن‌ها صفوف نیروها متواری شده و عده دیگری توسط دادگاه‌های نظامی آلمانی
شده و عده دیگری توسط دادگاه‌های نظامی آلمانی تیرباران گردیدند. به همین دلیل، اواخر ماه سپتامبر بیش از ۱۸۰ تن دیگر از افسران و سربازان بد رفتار یا بیمار هنگ، به فرمان فرمانده یگان به جهت برهم نخوردن نظم، به کرواسی بازگردانده شدند که چهار تن از آن‌ها در ماه آوریل سال ۱۹۴۲ میلادی به تیرباران و عده دیگری به زندان محکوم گردیدند. در گزارشی که در ماه سپتامبر توسط سرهنگ مارکولی به زاگرب مخابره شد بی نظمی، اغتشاش و آشفتگی حاکم بر هنگ دانسته شده‌است. او در این گزارش داوطلبان را در حال دزدی، غارت، گروگان‌گیری، تجاوز،
را در حال دزدی، غارت، گروگان‌گیری، تجاوز، رها کردن سلاح و ترک اردو معرفی می‌کند. البته در گزارش دیگری در همین ماه که توسط سرهنگ سابلیاک ارائه شده، کل لشکر صدم به دسته‌ای راهزن تشبیه گردیده که از هر کجا می‌گذرند آثار اعمال مجرمانه از جمله تجاوز و غارت‌گری از خود بر جای می‌گذارند. بنابر ادعای برخی منابع، این هنگ به اندازه‌ای مورد بی‌توجهی افسران آلمانی بود که حتی در یک مورد با اسرای روس اشتباه گرفته شد. با باز پس گرفته شده روستوف توسط ارتش سرخ، لشکر صدم عازم مواضع درگیری در مناطق جنوبی شد. در همین هنگام درجه
درگیری در مناطق جنوبی شد. در همین هنگام درجه حرارت هوا به کمتر از منفی ۱۵ درجه سانتیگراد کاهش پیدا کرد؛ درحالیکه هنگ تقویت‌شده ۳۶۹ پیاده‌نظام هیچ البسه زمستانی همراه خود نداشت. در برخی مواقع سربازان هنگ از لباس‌های به غنیمت گرفته شده از دشمن برای گرم کردن خود استفاده می‌کردند. سرمای هوا و عدم رعایت مناسب بهداشت باعث شیوع بیماری‌هایی نظیر اسهال خونی و زردی که از آن‌ها با عنوان بیماری روسی یاد می‌شد، بین افراد هنگ گردید. در این موقعیت، یگان‌های هنگ که همچنان بین هنگ‌های دیگر تقسیم شده بودند، با حفر سنگر موضع
هنگ‌های دیگر تقسیم شده بودند، با حفر سنگر موضع تدافعی گرفتند. میانه ماه ژانویه سال ۱۹۴۲، لشکر صدم به شرق اوکراین منتقل شد تا جلوی پیشروی سواره‌نظام شوروی را که توانسته بود خط تدافعی را بشکند، سد نماید. با وجود نبردهای سنگین، این لشکر موفق شد در طول رود سامارا مقاومت شدیدی نشان دهد و در طول زمستان موضع خود را حفظ کند. پس از این نبردها که اولین برخورد جدی هنگ تقویت‌شده ۳۶۹ پیاده‌نظام با دشمن بود، نظر آلمانی‌ها در ارتباط با آن تا حدودی تغییر کرده و تصویر همراه با بی نظمی، رفتار ناهنجار و غیر ماهرانه آن با
با بی نظمی، رفتار ناهنجار و غیر ماهرانه آن با عبارات تحسین آمیز دربارهٔ شجاعت استثنایی اعضای هنگ جایگزین گردید. در طی این نبردها نیروهای این هنگ موفق شدند به شکل شگفت‌انگیزی هزاران سرباز ارتش سرخ را به اسارت بگیرند. تعداد اسرا به اندازه ای زیاد بود که عده ای از آن‌ها آزاد شدند. سربازان روسی و اوکراینی ارتش سرخ ترجیح می‌دادند به اسارت کروات‌ها که همانند آن‌ها اسلاو بودند، در بیایند تا این که اسیر آلمانی‌ها شوند. سرهنگ دوم مارکو مسیچ، فرمانده گردان توپخانه این هنگ به سبب عملکرد مناسب و مؤثر که در برخی مواقع
هنگ به سبب عملکرد مناسب و مؤثر که در برخی مواقع سبب جلوگیری از انهدام و تحمل تلفات سنگین در یگان‌ها شده بود، نشان صلیب آهنین را دریافت نمود. از ماه مه سال ۱۹۴۲، یگان‌های هنگ به فرماندهی سرهنگ مارکولی مجدداً به یکدیگر ملحق گردیدند و با لشکر صدم پیاده‌نظام سبک در مرحله نهایی نبرد دوم خارکوف حضور پیدا کردند. در جریان این عملیات این هنگ که در قالب لشکر خود در حال پشتیبانی از پیشروی ارتش یکم زرهی در طول رودخانه دن بود و قصد داشت از این رودخانه عبور کند، با مواجهه با مقاوت شدید دشمن، متحمل تلفات سنگین شد. سرهنگ
با مقاوت شدید دشمن، متحمل تلفات سنگین شد. سرهنگ مارکولی و هفت تن دیگر از افسران این هنگ پس از این نبرد نشان درجه یک صلیب آهنین را دریافت کردند. پس از مدت کوتاه فرماندهی سرهنگ دوم ایوان بابیچ بین ماه‌های آوریل و ژوئن، ۷ ژوئیه (۲۲ سپتامبر) سال ۱۹۴۲، سرهنگ ویکتور پاویچیچ به فرماندهی این هنگ رسید. روز ۲۶ اوت، هنگ تقویت‌شده ۳۶۹ پیاده‌نظام با دریافت نخستین گروه نیروی کمکی از گردان آموزشی استوکرائو، مدتی را خارج از خط مقدم برای آموزش و استراحت به سربرد. روز ۲۴ سپتامبر آنته پاولیچ شخصاً از نیروهای هنگ دیدار به عمل
آنته پاولیچ شخصاً از نیروهای هنگ دیدار به عمل آورد. استالینگراد. از ۲۶ سپتامبر، لشکر صدم پیاده‌نظام سبک که به «لشکر صدم یَگِر» تغییر نام داده بود، به همراه هنگ تقویت‌شده ۳۶۹ پیاده‌نظام در قالب سپاه ۵۱ از ارتش ششم وارد عملیات ورماخت برای تصرف شهر استالینگراد شد. شهر پیش از ورود این هنگ از پیش به تلی از خرابه بدل شده بود. این هنگ به جهت نشان دادن عملکرد و فداکاری استثنایی در چند نبرد گذشته، تنها یگان غیر آلمانی بود که در جانب نیروهای محور وارد شهر استالینگراد گردید که خود نشان افتخاری برای آن به حساب می‌آمد.
گردید که خود نشان افتخاری برای آن به حساب می‌آمد. به همین جهت عده ای سخن از تغییر نام لشکر صدم یگر به لشکر صدم آلمانی-کرواتی یگر به میان آوردند. در مدت حضور این هنگ در نبرد بر سر استالینگراد، آمار تلفات آن به وجهی افزایش پیدا کرد که طبق گزارش ۲۱ اکتبر تنها ۱۴۰۳ نفر برای آن باقی مانده بود. از این پس هیچ نیروی کمکی جدیدی به جز تعداد اندکی افسران ستادی برای هنگ ارسال نشد و تنها افراد مجروح و بیمار بهبود یافته آن به خط مقدم بازگشتند. از مجموع ۱۴۷ افسری که پیش از فصل پاییز در هنگ حضور داشتند، ۲۲ تن کشته و ۳۸ تن
فصل پاییز در هنگ حضور داشتند، ۲۲ تن کشته و ۳۸ تن مجروح شده و ۶۶ نفر دیگز از آن‌ها به کرواسی بازگشته بودند. در نتیجه تنها ۲۰ افسر در استالینگراد باقی مانده بودند که البته یک نفر از آن‌ها نیز مفقود الاثر به حساب می‌آمد. نبرد استالینگراد. لشکر صدم یگر به همراه هنگ تقویت‌شده ۳۶۹ پیاده‌نظام در جریان نبرد استالینگراد در درگیری‌های سنگین بر سر کارخانه فولاد موسوم به «اکتبر سرخ» در نواحی شمالی شهر و حوالی خط آهن مشارکت داشتند. نیروهای این هنگ نهایتاً ۱۷ اکتبر به ورودی این کارخانه رسیدند. پنج روز بعد، در
به ورودی این کارخانه رسیدند. پنج روز بعد، در برنامه‌ریزی عملیاتی مقرر شد هنگ تقویت‌شده ۳۶۹ پیاده‌نظام با در اختیار داشتن ۹۸۳ نیروی رزمی (بدون احتساب نیروهای توپخانه و تدارکات) در جناح راست در کنار لشکر چهاردهم زرهی و هنگ ۲۲۷ یگر مستقر شود. در جریان تلاش برای سلطه بر کارخانه، این هنگ ذیل لشکر هفتاد و نهم پیاده‌نظام قرار گرفته بود و نقشی کلیدی در تصرف ساختمان‌های شماره ۱ تا ۳ ایفا نمود. روز ۳ نوامبر از این هنگ (بجز یگان توپخانه) یک گردان پیاده‌نظام با ۹۸ نفر و ده مسلسل سبک، یک گروهان تیربار سنگین با ۷۳ نفر و
ده مسلسل سبک، یک گروهان تیربار سنگین با ۷۳ نفر و یک مسلسل سنگین و یک گروهان ضد تانک با ۲۰ نفر و ۶ توپ باقیمانده بود. از مجموع این ۱۹۱ تن‌تنها ۴ نفر افسر بودند. روز بعد عده کمی نیروی جایگزین از گردان آموزشی استوکرائو دریافت شد. روز ۶ نوامبر افراد باقیمانده این هنگ تحت امر هنگ ۲۱۲ پیاده‌نظام آلمان قرار گرفتند. تا ماه نوامبر، نبرد در این منطقه به بن‌بست با پیشرفت حداقلی رسیده بود. با تحمل تلفات سنگین، تا پایان این ماه تنها پنج افسر و ۱۱۰ سرباز در این هنگ باقی مانده بود. در نبرد ساختمان به ساختمان سربازان
مانده بود. در نبرد ساختمان به ساختمان سربازان مهاجم تنها می‌توانستند روزی ۱۰ تا ۱۰۰ متر پیشروی کنند. در یک مورد استثنایی نیروهای هنگ موفق شدند بدون صبر کردن برای رسیدن حمایت زرهی، یک ساختمان تی (T) شکل را با کشتن تمامی مدافعان و بدون تحمل حتی یک تن تلفات، تصرف و تحویل قوای هنگ ۵۴ پیاده‌نظام آلمان دهند. البته مدت کوتاهی بعد، این ساختمان با وارد آوردن تلفات سنگین به نیروهای آلمانی مجدداً به سلطه نیروهای ارتش سرخ که از راه‌های زیرزمینی وارد ساختمان شده بودند، درآمد. این ساختمان چند روز بعد این بار با تلفات
درآمد. این ساختمان چند روز بعد این بار با تلفات سنگین توسط آلمانی‌ها دوباره تصرف شد. این نبردها به اندازه ای برای هنگ تقویت‌شده ۳۶۹ پیاده‌نظام شدید و خسارت بار بود، که تا ماه دسامبر همان سال تنها یک سوم از توان رزمی آن نسب به میزان اولیه آن در آغاز نبرد استالینگراد باقی مانده بود. بیشتر تلفات ناشی از آتش مسلسل‌های طرف مقابل بود. با وجود شرایط بسیار سخت، فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان وضعیت این هنگ را مناسب توصیف کرد و حتی در برخی موارد یگان‌هایی مشتکل از سربازان آلمانی تحت امر این هنگ قرار گرفت. چندین تن
آلمانی تحت امر این هنگ قرار گرفت. چندین تن از اعضای هنگ به جهت نشان دادن شجاعت، مهارت و اَعمال قهرمانانه در نبرد، به دریافت نشان‌های افتخار مختلف آلمانی و کروات نائل آمدند. پس از به محاصره درآمدن نیروهای آلمانی در اطراف استالینگراد و عدم امکان عقب‌نشینی و دریافت تدارکات لازم، روز ۱۴ ژانویه سال ۱۹۴۳ فقط ۹۰ تن از اعضای هنگ در حالت رزم در محل کارخانه فولاد در خط مقدم حضور داشتند. سرمای شدید منفی ۳۰ درجه سانتی گراد، کمبود سوخت، غذا، دارو و مهمات و فرسودگی نیروها در پی نبرد مداوم شبانه‌روزی، وضعیت اسفناکی برای
در پی نبرد مداوم شبانه‌روزی، وضعیت اسفناکی برای افراد باقی مانده ایجاد کرده بود. به فرمان سرهنگ پاویچیچ اسب‌های باقی مانده هنگ جهت تأمین خوراک نیروها سلاخی شده و تنها بین افرادی که در خط مقدم حضور داشتند، پخش می‌شد. وعده غذایی شامل ۱۲۰ گرم گوشت اسب و هر مقدار نانی که یافت می‌شد، بود. از وعده‌های غذایی ارائه شده در هر سه روز، تنها یک وعده از آن دارای میزان نسبتاً کافی کالری بود که آن هم تنها با نیمی از غذای نفرات خارج از خط مقدم برابری داشت. عده‌ای از افراد که تحمل شرایط سخت نبرد را نداشتند و درون سوله‌ها،
که تحمل شرایط سخت نبرد را نداشتند و درون سوله‌ها، خانه‌ها و انبارهای متروک پنهان شده بودند، از دریافت این مواد غذایی محروم ماندند. مهمات به قدری کمیاب شده بود که در نبرد نزدیک شهری برای صرفه جویی در مقادیر باقی مانده از آن، از سر نیزه در مقابل نفرات دشمن استفاده می‌شد. با بروز اختلاف نظر بین پاویچیچ، فرمانده هنگ و آلمانی‌ها، او از مقام خود عزل و ۱۵ ژانویه با هواپیما به خارج از محاصره فرستاده شد. پاویچیچ پیش از ترک استالینگراد، سرهنگ مسیچ را به عنوان جانشین خود به سرلشکر ورنر زانه، فرمانده هنگ صدم یگر توصیه
به سرلشکر ورنر زانه، فرمانده هنگ صدم یگر توصیه کرده بود که به آن جامه عمل پوشانده شد. در روزهای پایانی، ۷۰۰ تن از نیروی‌های بی‌تجربه توپخانه و تدارکات نیز با آموزش پراکنده و اندک در نقش پیاده‌نظام در مواضع تدافعی به کار گرفته شده بودند. آخرین گزارش رسمی از استالینگراد در ۲۱ ژانویه سال ۱۹۴۳، شمار نیروهای پیاده‌نظام را ۴۴۳ تن و نیروهای توپخانه را ۴۴۴ تن برای این هنگ ذکر کرده‌است. برخی افراد به جهت امتناع از زنده به اسارت درآمدن توسط روس‌ها، به نبرد متهورانه ادامه داده و به شکل «قهرمانانه‌ای» کشته شدند. پیش
ادامه داده و به شکل «قهرمانانه‌ای» کشته شدند. پیش از تسلیم ارتش ششم آلمان، نزدیک به هزار سرباز مجروح کروات و اسناد و گزارش‌های مکتوب هنگ به کمک هواپیما از منطقه تحت محاصره خارج گردیدند. احتمالاً آخرین نشست و برخاست یک هواپیمای آلمانی در استالینگراد هواپیمایی بود که در باند فرودگاه دانشکده هوانوردی که هنگ تقویت‌شده ۳۶۹ پیاده‌نظام در نزدیکی آن قرار داشت یا تحت کنترل آن بود، در وضعیت وخیم جوی و زیر آتش نیروهای دشمن که به نزدیکی محل رسیده بودند، فرود آمد و به همراه ۲۰ مجروح کروات از استالینگراد خارج شد. با یخ
۲۰ مجروح کروات از استالینگراد خارج شد. با یخ بستن رودخانه ولگا و فراهم آمدن فضای بیشتر برای نیروهای ارتش سرخ جهت تهاجم به نفرات باقی مانده در محاصره، نهایتاً دوم ماه فوریه سال ۱۹۴۳ میلادی قریب به ۹۰۰ تن از نفرات باقی مانده هنگ از جمله تنها ۱۰۰ نیروی زرمی که بیشتر آن‌ها مجروح، سرمازده یا بیمار بودند، در کنار سرهنگ مسیچ در دانشکده هوانوردی شهر استالینگراد به اسارت نیروهای ارتش سرخ درآمدند. گفته می‌شود پیش از تسلیم شدن، با محاکمه در دادگاه صحرایی نظامی، تعدادی از نفرات هنگ به اتهام نافرمانی و بزدلی اعدام
از نفرات هنگ به اتهام نافرمانی و بزدلی اعدام شدند. در مجموع ۵۴۰ تن از سربازان این هنگ در سه‌ماهه آخر (۱۷۵ تن در دو هفته آخر) در نبرد استالینگراد کشته شدند. افراد به اسارت درآمده با پای پیاده و در سرمای استخوان سوز زمستانی، ابتدا به بکتوفکا سپس به مسکو و نهایتاً به اردوگاه‌های کار اجباری در سیبری منتقل گردیدند که قریب به نیمی از آن‌ها در راه بر اثر سرمازدگی، گرسنگی یا بیماری جان باختند. قریب به هزار سربازی که از این هنگ زنده از جبهه شرقی بازگشتند، مدال افتخار دریافت کرده و هسته لشکر سیصد و شصت ونهم
افتخار دریافت کرده و هسته لشکر سیصد و شصت ونهم پیاده‌نظام کرواسی را تشکیل دادند. بسیاری از سربازان به اسارت درآمده از جمله سرهنگ مسیچ، اواخر جنگ در قالب یگان‌هایی که توسط ارتش سرخ تشکیل داده شده بود به جنگ با آلمانی‌ها و دولت به وجود آمده به کمک آن‌ها در کرواسی پرداختند. دلیل این امر را شاید بتوان در وضعیت بسیار بد اردوگاه اسرا در شوروی یافت چرا که احتمال مرگ در این اسارت بسیار بیشتر از هنگام جنگ با متحدان سابق بود. به هر حال عده زیادی از همین افراد نیز بعدها در جنگ با آلمانی‌ها کشته شدند. عده ای نیز با
در جنگ با آلمانی‌ها کشته شدند. عده ای نیز با استفاده فرصت نزدیکی به کرواسی، ارتش سرخ را ترک کرده مجدداً به نیروهای کروات متحد آلمان پیوستند. پس از جنگ. پس از پایان جنگ جهانی دوم، تعداد کمی از داوطلبان کروات که زنده مانده بودند، آینده سختی را تجربه کردند. این افراد علاوه برداشتن سابقه همکاری با نازی‌ها در کارنامه خود، از طرف دولت یوگسلاوی متهم به عضویت در ان‌کاوه‌ده و جاسوسی برای آن بودند.
ولادیمیر گوتسائف (زاده ۲۱ دسامبر ۱۹۵۲) یک بازیکن و مربی فوتبال بازنشسته اهل گرجستان است. او از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۸ نماینده مجلس گرجستان از حزب جنبش اتحاد ملی گرجستان بود.
سری فینال‌های قهرمانی جهان ان‌بی‌ای ۱۹۵۳ دور قهرمانی اتحادیهٔ ملی بسکتبال (NBA) در فصل ۵۳–۱۹۵۲ می‌باشد. مینیاپولیس لیکرز به عنوان قهرمان منطقهٔ غرب در یک سری بهترین از هفت برابر نیویورک نیکس به عنوان قهرمان منطقهٔ شرق قرار گرفت. لیکرز با برد چهار بازی، در برابر یک برد رقیب، توانست پنجمین قهرمانی خود را در طی شش سال، از سال ۱۹۴۸، آخرین فصل حضور باشگاه در لیگ ملی بسکتبال، به‌دست بیاورد. این پنج بازی در هفت روز انجام شد، از شنبه و یکشنبه، ۴ و ۵ آوریل، در مینیاپولیس بازی‌ها آغاز شد و در جمعهٔ همان هفته به پایان
بازی‌ها آغاز شد و در جمعهٔ همان هفته به پایان رسید. در این بین، دو بازی وسط هفته در شهر نیویورک به میزبانی نیکس برگزار شد. در مجموع مسابقات پس از فصل ۲۵ روز طول کشید که در آن مینیاپولیس ۱۲ بازی انجام داد، نیویورک نیز ۱۱ بازی انجام داد. خلاصه سری. "لیکرز برندهٔ سری ۴–۱"
کارل فریهر فون درایس (به آلمانی: Karl Freiherr von Drais؛ نام کامل: کارل فریدریش کریستین لودویگ فرایهرر درایس فون زائربرون به آلمانی: Karl Friedrich Christian Ludwig Freiherr Drais von Sauerbronn؛ زاده ۲۹ آوریل ۱۷۸۵ در کارلسروهه - درگذشته ۱۰ دسامبر ۱۸۵۱ در کارلسروهه) یک مقام جنگلبان نجیب اهل آلمان و مخترع مهمی در دوره بیدرمایر بود. دوچرخه. درایس یک مخترع پرکار بود او یک نوع دوچرخه اولیه را اختراع کرد که «لاف‌ماشین» یا «ماشین دویدن» (به آلمانی: Laufmaschine) نامیده می‌شدو بعدها «دوچرخه پایی» (velocipede؛ به
نامیده می‌شدو بعدها «دوچرخه پایی» (velocipede؛ به انگلیسی: "draisine"؛ به فرانسوی: "draisienne") نیز نامیده شد، همچنین به اسب سرگرمی یا اسب شیک نیز معروف گشت. این وسیله تماماً از چوب بود و پدال نداشت. هر کس که می‌خواست سوار شود باید پایش را روی زمین فشار می‌داد تا این وسیله به جلو حرکت کند. این محبوب‌ترین و مشهورترین اختراع درایس بود. این اختراع در اصل شامل دو چرخ بود که برای دوچرخه و موتور سیکلت اساسی است و آغاز حمل و نقل شخصی مکانیزه و شکل اولیه دوچرخهٔ بدون رکاب به‌شمار می‌رود. اولین گزارش سواری درایس
بدون رکاب به‌شمار می‌رود. اولین گزارش سواری درایس با این وسیله در مانهایم در ۱۲ ژوئن ۱۸۱۷ به ثبت رسید؛ فاصله این سواری حدود رفت و برگشت بود که کمی بیشتر از یک ساعت طول کشید. این دوچرخه اولین بار در ششم آوریل سال ۱۸۱۸ در پاریس به نمایش گذاشته شد. این اختراع می‌توانست به عنوان تحولی بزرگ برای حمل و نقل بدون اسب شناخته شود. اما پس مدتی مشخص شد که جاده‌ها توسط کالسکه‌ها آنقدر شکننده شده‌اند که تعادل طولانی مدت روی دستگاه به سختی انجام می‌شود، بنابراین سواران بر این دستگاه به پیاده‌روها می‌روند و تا به سرعت
بر این دستگاه به پیاده‌روها می‌روند و تا به سرعت حرکت کنند و عابران پیاده را به خطر می‌اندازند. در نتیجه، مقامات آلمان، انگلیس، ایالات متحده و حتی کلکته استفاده از آن را ممنوع کردند، که به این روند برای دهه‌ها پایان داد. ماشین تحریر و دیگر اختراعات. درایس همچنین اولین ماشین تحریر را با صفحه کلید اختراع کرد (۱۸۲۱). وی بعدها دستگاه «استنوگراف» یا ماشین تندنویس اولیه را ساخت که از ۱۶ حرف استفاده می‌کرد (۱۸۲۷). همچنین دستگاهی برای ضبط موسیقی پیانو بر روی کاغذ (۱۸۱۲)، اولین چرخ گوشت، یک اجاق گاز برای صرفه‌جویی
اولین چرخ گوشت، یک اجاق گاز برای صرفه‌جویی در چوب و اولین صندوق یونجه را ساخت. وی همچنین دو وسیله نقلیه چهار چرخ مبتنی به نیروی انسانی (۱۸۱۴/۱۸۱۳) اختراع کرد که پس از شکست ناپلئون در وین به کنگره دومین خودرو را از چوب تراشید. در سال ۱۸۴۲، او یک وسیله نقلیه راه‌آهن مبتنی به نیروی انسانی با پای پیاده تولید کرد که نام آن " خطرو " گذاشت که حتی امروزه نیز برای حرکت محدود بر روی راه‌آهن استفاده می‌شود. منافع. درایس نتوانست از نظر سودآوری اختراعات خود را به بازار عرضه کند زیرا او هنوز کارمند دولت بادن بود، هرچند
عرضه کند زیرا او هنوز کارمند دولت بادن بود، هرچند بدون ارائه خدمات فعال، حقوقی دریافت نمی‌کرد. در نتیجه، دوک بزرگ کارل در ۱۲ ژانویه ۱۸۱۸، به درایس یک امتیاز بزرگ دلو ("Großherzogliches Privileg") برای محافظت از اختراعاتش به مدت ۱۰ سال در بادن اعطا کرد. دوک بزرگ کارل همچنین درایس را به عنوان استاد مکانیک منصوب کرد. این صرفاً یک عنوان افتخاری بود و مربوط به هیچ دانشگاه یا مؤسسه دیگری نبود. درایس از خدمات کشوری بازنشسته شد و به دلیل انتصاب خود به سمت استاد علوم مکانیک به او مستمری تعلق گرفت.
هتم‌لر (به لاتین: Hətəmlər) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان تووز واقع شده است. هتم‌لر ۱۴۳ نفر جمعیت دارد.
بی‌ایم‌ساروف (به لاتین: Bəyimsarov) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان ترتر واقع شده است. بی‌ایم‌ساروف ۲۵۹۱ نفر جمعیت دارد.
چیپی توتک در اساطیر آزتک خدای رستاخیز (مرگ و تولد دوباره) بود. چیپی توتک همچنین به عنوان خدای کشاورزی، پوشش گیاهی، زرگری و نقره‌کاری هم محسوب می‌گردید. چیپی توتک با اسامی دیگری نیز شناخته می‌گردید که برجسته‌ترین آنها عبارت هستند از "تلالوکا"، "تِلالاکی تِزکاتیپوکا" و "یولاهون" این ایزد به صورت خدایی طلایی نقش می‌گردید و اعتقاد آزتک‌ها بر این بود که او واسطهٔ ابداع جنگ و جنگاوری بوده‌است. کلاهی با انتهای تیز و قیف‌گونه و عصای جغجغه‌ای از جمله نشان‌ها و حمایل وی محسوب می‌گردید. چیپی توتک همچنین پرستشگاه بزرگی
محسوب می‌گردید. چیپی توتک همچنین پرستشگاه بزرگی در معبد مایور به نام یوپیکو داشت و در پی تسخیر آمریکای جنوبی و متعاقب آن، استعمارگری اسپانیا در قاره آمریکا به‌طور گسترده‌ای مورد پرستش قرار می‌گرفت. طالع بد او به عقیدهٔ آزتک‌ها با جوش، التهاب و بیماری‌های چشمی همراه بود و اعتقاد بر این بود که در طالع بد، چیپی توتک می‌تواند متضمن بروز آفت بسیار باشد. وی ارتباط بسیاری با بیماری‌هایی همچون آبله، تاول و سایر عوارض بصری داشت و اگر کسی از چنین عوارضی در رنج بود، به او پیشنهاد می‌دادند که برای این ایزد قربانی
به او پیشنهاد می‌دادند که برای این ایزد قربانی بدهد. در اساطیر آزتک همچنین از چیپی توتک به عنوان ایزد زرگری و نقره‌کاری تجلیل می‌گردید و آزتک‌ها سارقان طلا و نقره را برای عبرت سایرین، ابتدا در شهر می‌گرداندند و سپس برای او قربانی می‌کردند.
ایوان سُلُمُنیس دزه بریتاشویلی (; – ) یکی از فیزیولوژیست‌های بزرگ اهل گرجستان و شوروی و از بنیان‌گذاران علم بیو رفتارشناسی بود. او بنیان‌گذار و مدیر یک دانشگاه فیزیولوژی در گرجستان، آکادمیسین آکادمی علوم شوروی، عضو مؤسس آکادمی علوم پزشکی شوروی و علوم پزشکی گرجستان شوروی بود. بریتاشویلی در سال ۱۹۶۴ جایزه قهرمان حزب کارگر سوسیالیست را دریافت کرد. او برای بیش از نیم قرن فعالیتش یک رهبر در بین نوروفیزیولوژیست‌های کشورهای اروپای شرقی و مرکزی و شوروی سابق به حساب آمد. او در مطالعه عملکردهای بالاتر مغز، سعی کرد
آمد. او در مطالعه عملکردهای بالاتر مغز، سعی کرد فیزیولوژی و روان‌شناسی را به هم ارتباط دهد. او بسیار تلاش کرد تا این دو را به هم نزدیک کند. او و آنری گستو بنیان‌گذاران سازمان بین‌المللی تحقیقات مغز (IBRO) بودند. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار و نشان لنین شده‌است.
ان‌بی‌ای ۲کی۲۰ یک بازی ویدئویی شبیه‌سازی بسکتبال است که توسط ویژوال کانسپتس ساخته شده‌است و توسط ۲کی گیمز براساس اتحادیه ملی بسکتبال (ان‌بی‌ای) منتشر شده‌است. این بازی بیست و یکمین بازی در مجموعه ان‌بی‌ای ۲کی است. تصویر انتونی دیویس بازیکن تیم لس آنجلس لیکرز برروی جلد نسخهٔ عادی بازی است، در حالیکه تصویر دوین وید برروی جلد نسخهٔ افسانه‌ای قرار گرفته‌است. ان‌بی‌ای ۲کی۲۰ در تاریخ ۶ سپتامبر ۲۰۱۹ برای مایکروسافت ویندوز، نینتندو سوئیچ، پلی‌استیشن ۴ و ایکس‌باکس وان و در تاریخ ۱۸ نوامبر ۲۰۱۹ برای استادیا منتشر شد.
عضلات بین استخوانی پا () به دو گروه تقسیم می شوند. کار آنها دور کردن انگشتان سوم و چهارم از خط مرکزی پا است و چون به هر دو طرف انگشت دوم اتصال دارند مسئول حرکت در هر دو جهت انگشت دوم می باشند. کار اینها دور کردن انگشتان سه، چهار و پنج از انگشت دوم می باشد. عصب دهی هر دو گروه عضلات توسط عصب پلنتار لترال انجام می گردد.
گویش ساروی یا طبری ساروی گویشی از زبان مازندرانی که در دو شهرستان ساری و شهرستان میاندورود گویش می‌شود. گویش ساروی جز گویش‌های مازندرانی شرقی محسوب می‌شود و به گویش قائمشهری نزدیکی بسیاری دارد. گویش ساروی یکی از گونه‌های معیار زبان مازندرانی محسوب می‌شود که اکثر اهالی مازندران علاوه بر گویش مازندرانی خود توانایی تکلم به گویش ساروی را نیز دارند. حبیب برجیان گویش ساروی، قائمشهری و بهشهری را جز گویش‌های شرقی مازندرانی می‌داند و شناسه‌های فعلی آن را با گویش‌های مرکزی همچون آملی و بابلی متفاوت می‌داند. ولادیمیر
مرکزی همچون آملی و بابلی متفاوت می‌داند. ولادیمیر ایوانف گویش ساروی را یکی از گویش‌های زبان مازندرانی می‌داند. محدوده جغرافیایی. گویش ساروی در شهرستان [[شهرستان ساری|ساری] و [[شهرستان میاندورود|میاندورود]] شامل چهاردانگه از [[کیاسر]] تا کوهستان‌های دودانگه، جلگه‌های مابین میان دورود و جلگه‌های مناطق غربی تجن رود تا جویبار صحبت می‌شود. منبع‌شناسی. در زمان [[محمد شاه قاجار]] به فرمان والی طبرستان، [[اردشیر میرزا]]، کتابی در سبک "[[نصاب‌الصبیان]]" برای زبان مازندرانی سرود شد که "[[نصاب طبری]]" نام دارد و در
سرود شد که "[[نصاب طبری]]" نام دارد و در آن بیش از ۸۰۰ واژه به این زبان آمده است. سرایندهٔ این منظومه [[امیر تیمور قاجار]] نام دارد که اهل ساری بود؛ فلذا این کتاب برای پژوهشگران گویش ساروی حائز اهمیت است. به سبب وجود وزن در شعر، تا حدی تلفظ کلمات در این اثر مشخص است. [[گیتی شکری]] کتابی با چهار فصل و یک مقدمه به نام "گویش ساری (مازندرانی)" منتشر کرد که آواشناسی، صرف و نحو و واژگان گویش ساروی در آن بررسی شده است. پس از او، حسین قاسمی، مراد باقرزاده کاسمانی و محسن جعفرزاده کرچنگی در مقالۀ «تأثیر تلفظی زبان
و محسن جعفرزاده کرچنگی در مقالۀ «تأثیر تلفظی زبان فارسی بر زبان مازندرانی &lt;گونۀ ساروی&gt;» (۱۳۹۹) سعی کردند تأثیرات آوایی زبان فارسی بر واژه‌های گویش ساروی را نشان دهند. جواد لطفی نوذری در «گویش ساروی» (۱۳۹۶) اطلاعات زبانی ـ فرهنگی فراوانی از زبان رایج در ساری ارائه کرده است. مهین‌ناز میردهقان و شیرین مهمانچیان ساروی در مقالۀ «آرایش واژگانی در جملات خبری گویش آتنی (ساروی) در چهارچوب نظری بهینگی» (۱۳۹۰) به چگونگی آرایش واژگانی در این گویش پرداخته‌اند. در "[[واژه‌نامه بزرگ تبری|واژه‌نامۀ بزرگ تبری]]"
در "[[واژه‌نامه بزرگ تبری|واژه‌نامۀ بزرگ تبری]]" (۱۳۷۷) به سرپرستی [[جهانگیر نصری اشرفی]] و [[حسین صمدی]] نیز واژه‌های فراوانی از گویش ساروی گرد آمده است. ویژگی‌های آوایی. گویش ساروی دارای ۲۲ [[همخوان]] و یک [[نیم‌واکه]] است. واک‌دارها در این گویش در آغاز گفتار و پس از سکونی اندک، واک‌رفته می‌شوند. (مانند dumbe به معنی «می‌دانم») سایشی‌های بی‌واک پس از واکه، تمام یا بخشی از کشش واکهٔ پیشین را در خود جذب می‌کنند، به گونه‌ای که واکهْ بدون کشش، و سایشی‌ها با کشش بیان می‌شوند. (مانند ses به معنی «سُست») در این
بیان می‌شوند. (مانند ses به معنی «سُست») در این گویش، ۶ واکه و شماری [[واکه مرکب|واکۀ مرکب]] وجود دارد که نه در سطح [[واج‌شناسی]]، بلکه تنها در سطح [[آواشناسی]] می‌توان آن‌ها را بررسی کرد. (مانند واکۀ مرکب / âu/ در bâu «بگو» و / ay/ در bayten «گرفتن»). ساختمان [[هجا]] در این گویش همانند زبان فارسی است و هیچ هجایی در آن با واکه آغاز نمی‌شود. در گویش ساروی، گردش مصوت نیز به چشم می‌خورد؛ یعنی واکۀ موجود در ریشۀ فعل تغییر می‌کند تا فعل را از لازم به متعدی تبدیل کند. (مانند bar-da-gard-ess-em «برگشتم» ←
تبدیل کند. (مانند bar-da-gard-ess-em «برگشتم» ← bar-de-gârd-eni-me «برگرداندم») دستور زبان. ضمیر. در مازندرانی ضمیر سه حالت دارد: فاعلی، مفعولی و ملکی. شناسه. در [[زبان فارسی]] دو دسته شناسه داریم: [[زمان گذشته (زبان)|گذشته]] و [[زمان حال (زبان)|حال]]. اما در گویش ساروی سه دسته شناسه داریم: گذشته، حال ساده و حال التزامی.(نمونه زیر بر اساس گویش کلیجان رستاق ساری تنظیم شده‌است) ۱. گذشته: ۲. حال ساده: ۳. حال التزامی: صرف فعل. در جدول زیر فعل رفتن (bašien/burden) براساس گویش ساروی در زمان‌های مختلف صرف می‌شود.