payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اریک لوندکویست (؛ ۲۹ ژوئن ۱۹۰۸ – ۷ ژانویه ۱۹۶۳) پرتاب‌گر نیزه اهل سوئد بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده‌است.
یوستا لوندکویست (; – ) قایقران اهل سوئد بود. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال طلا در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۲۰ اشاره کرد.
رامون پاسکال لوندکویست (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سوئد است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال پی‌اس‌وی آیندهوون اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال و زیر ۱۹ سال سوئد بازی کرده‌است.
آدام لوندکویست (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سوئد است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال الفسبورگ اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال، زیر ۱۹ سال، زیر ۲۱ سال سوئد، تیم المپیک، و سوئد بازی کرده‌است.
غار بوزیر () یک سایت باستان‌شناسی و محل اقامت انسانان دور پارینه‌سنگی می‌باشد، که در ساحل چپ رود «زوواندچای»، روی اوج کوه‌های تالش در شهرستان لریک جمهوری آذربایجان قرار دارد. غار در طی کاوش‌های باستان شناختی‌ای که در سال ۱۹۸۵ به سرپرستی «اسدالله جعفروف» در شهرستان‌های لنکران، لریک و ماسال‌لی انجام گرفت، به همراه وسایل سنگی و استخوان‌های تیز جانوران متعلق به دوره پارینه‌سنگی کشف شد. اطلاعات کلی. در نتیجه کاوش‌های باستان شناختی انجام شده در ۱۹۸۵، چند غار، از جمله غار بوزیر در فاصله ۹ کیلومتری بزرگراه لریک به
غار بوزیر در فاصله ۹ کیلومتری بزرگراه لریک به بوزیر کشف شد. این غار که در کرانه چپ رود «زوواندچای» قرار گرفته‌است، با روستای هم‌نامش ۳ کیلومتر فاصله دارد. غار بوزیر با ۱۲ متر طول، ۵–۶ متر عرض و ۲٫۵ متر ارتفاع (از سطح رسوبات) روی اوج کوه‌های تالش واقع است. داخل غار تعدادی سنگ بزرگی وجود دارد، که قبل از شروع حفاری‌ها از سقف پایین ریخته بودند. یافته‌ها. در طول حدود ۷۴ کاوش انجام شده در غار، ابزار سنگی و استخوان‌های حیوانات شکار شده توسط انسان‌های دور پارینه‌سنگی یافت گردیده‌اند. از میان یافته‌هایی از این غار
یافت گردیده‌اند. از میان یافته‌هایی از این غار می‌توان وسایل سنگی، پنجه‌های جانوران، دستمال سفیدرنگ، ترازو و غیره… را برشمرد. در نتیجه کاوش‌های سال‌های ۱۹۸۵، ۱۹۹۰ و ۲۰۰۷ ۶ لایه باستان شناختی در غار کشف شد. اولین لایه با ضخامت ۵ تا ۷ سانتیمتر از لایه سیاه زمین به وجود آمده‌است. در طی حفاری‌ها ظروف سفالی منتسب به دورهای قرون وسطی، برنز و مس‌سنگی به دست آمد. ضخامت لایه دوم که از گلیسین زرد تشکیل شده‌است، به ۴۰ تا ۴۵ سانتیمتر مر رسد. از این لایه ظروف گلی متعلق به دورهای قرون وسطی، برنز و مس‌سنگی یافت
متعلق به دورهای قرون وسطی، برنز و مس‌سنگی یافت گردیده‌است. لایه سوم با ضخامت ۳۲ تا ۳۵ سانتیمتر متشکل از گل خاکستری- زرد می‌باشد. بقایای استخوان‌های حیوان‌های شکار شده در کنار ۶ ابزار سنگی از اشیاهای به دست آمده از مجموع این قشر هستند. چهارمین لایه از خاک خاکستری‌رنگ شکل گرفته‌است که ضخامتش به ۲۵ تا ۳۰ سانتیمتر می‌رسد. لایه پنجم با ضخامت ۵۰ الی ۵۵ سانتیمتر از خاک زرد مایل به سیاه به وجود آمده‌است. از یافته‌های این لایه می‌توان ۱۲ قطعه استخوان و ۲۳ ابزار سنگی اشاره کرد. لایه ششم که از خاک زرد کمرنگ تشکیل
اشاره کرد. لایه ششم که از خاک زرد کمرنگ تشکیل شده‌است ۳۵ تا ۴۰ سانتیمتر ضخامت دارد. در داخل لایه سنگ‌هایی وجود داشتند که، از سقف پایین ریخته شده‌بودند. اسدالله جعفرزاده بر این باور بود، که کشف غار بوزیر حکایت از آن دارد، که انسان‌های دور پارینه‌سنگی حدود ۶۰ تا ۸۰ هزار سال پیش در این غار سکونت داشتند.
آرامگاه پیر استیر مربوط به دوره تیموریان است و در شهرستان سبزوار، بخش مرکزی، دهستان قصبه غربی، روستای استیر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۰۳۶۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. سفرنامه شادی گنجی : « حدود 11 صبح روز دوشنبه از اتوبوس در سبزوار پیاده شدم و چند دقیقه بعد به همراه دوستان، خودم را کنار مقبره ای یافتم به نام پیر استیر. از روستای استیر، پیش از آنکه به سبزوار برسم، با اتوبوس گذشته بودم و اسمش به سبب ویژه بودن در ذهنم مانده بود. ماشینمان، جلوی ساختمان آجری چند ضلعی
مانده بود. ماشینمان، جلوی ساختمان آجری چند ضلعی گنبدداری با روکش کاهگل نگه داشت. بعد از چند دقیقه انتظار، پیرمردی با کلیدش آمد و در ورودی را باز کرد. باغچه مرکزی حیات و اتاق­های دورش به دست فراموشی سپرده شده بودند. در اتاق اصلی مقبره که باز شد، وجودم لبریز از شگفتی بود بخاطر دیدن فضای پیر استیر. وسط اتاق، مقبره ای بود شبیه همه امامزاده ها که رویش پارچه سبز کشیده بودند و دیوار ضلع شمال غربی بنا پر از گهواره های پارچه ای رنگی کوچک که داخل هرکدامشان 1 تا 3 عروسک دست ساز بود. عبدالله زاده از کارمندان میراث
عروسک دست ساز بود. عبدالله زاده از کارمندان میراث فرهنگی برایمان درباره جایگاه این بنا و گهواره ها و عروسکهاش توضیح داد. طبق رسمی کهن، زوج هایی که بچه دار نمی شدند، شبی را در جوار پیر استیر همبستر می شدند تا معجزه اتفاق بیفتد. اتاق­های زائرین اطراف حیات که حالا تحریب شده برای همین کار بوده و گهواره ها و عروسک­ های داخلشان از آن زوج هایی که به آرزویشان رسیده اند و آنها را نذر پیر استیر کرده اند. باورم نمی شد چنین رسم کهنی در 15 کیلومتری سبزوار و درست کنار جاده اصلی هنوز زنده است. وسایل زندگی داخل اتاق اصلی
اصلی هنوز زنده است. وسایل زندگی داخل اتاق اصلی نشان از آن داشت که هنوز زوج­ هایی هستند که با آرزوی بچه دار شدن شبی را در این اتاق سر می کنند هرچند گفته ها حاکی از آن بود که به همین دلیل چند باری گروه های مذهبی قصد تخریب بنا را داشته­ اند. پیش از آنکه آقای عبدالله زاده بگوید نام استیر او را یاد نام ایشتار، الهه باروری و عشق می اندازد، به ایشتار و شباهتش به نام جای این آبادی فکر کرده بودم اما ایشتار بابلی در میان رودان کجا و استیر خراسان کجا! در این که با چنین رسومی درگذشته به خدای باروری و عشق متوسل می شدند
رسومی درگذشته به خدای باروری و عشق متوسل می شدند تا زن و زمین را بارور کنند شکی نیست اما در اینکه استیر تغییر یافته همان ایشتار یا همتای آن باشد باید با تردید نگریست. دهیار روستا می گفت پدر و مادری که به خواسته دلشان می رسیدند و بچه دار می شدند واژه "پیر" را اول اسم فرزندشان قرار می دادند مثلا پیر علی. نمی توانستم از گهواره ها و عروسک هاش دل بکنم. دلم می خواست راه بیفتم و آبادی به آبادی پیدا کنم آدم هایی را که سرانجام اعتقاد پدر و مادرشان به پیر استیر بودند، پدر و مادری که سالها پیش شبی را در پیر استیر سر
پدر و مادری که سالها پیش شبی را در پیر استیر سر کردند. عروسک­ها مرا یاد پیکرک های بی شماری می انداختند که از محوطه های باستانی پیدا شده اند و عشق بازی زن و مرد را نمایش می دهند. باورم نمی شد که ادامه رسمی چنین کهن را در سال 1391 هنوز می شود دید.»
یونی مورا (؛ – ) پرتاب‌گر نیزه اهل فنلاند بود. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال طلا پرتاب نیزه در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۲۰ و بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۲۴ اشاره کرد.
فردای من، دیروز تو () فیلمی ژاپنی در ژانر درام و رمانتیک به کارگردانی تاکاهیرو میکی بر اساس رمانی به همین نام است که در سال ۲۰۱۶ منتشر شد. داستان. تاکاتوشی در دانشکده‌ هنر مشغول درس خواندن است، روزی در قطار که به سمت دانشکده می‌رود دختری (ایمی) را می‌بیند و در نگاه اول عاشقش می‌شود. او عزم خود را جزم می‌کند تا عشقش را به ایمی بگوید، آنها با یکدیگر قرار می‌گذارند و روزهای خوبی را سپری می‌کنند تا اینکه ایمی رازی را برای تاکاتوشی برملا می‌کند…
لیندی رمیجینو (; ۳ ژوئن ۱۹۳۱ – ) دونده سرعت اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا شده‌است.
هازلی کراوفورد (؛ زادهٔ ) دونده سرعت اهل ترینیداد و توباگو بود. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال طلا ۱۰۰ متر در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۷۶ اشاره کرد.
بن‌شهر، روستایی در دهستان دستگرد بخش بنت شهرستان نیک‌شهر در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۵۵ نفر (۱۵ خانوار) بوده است.
پای‌کند، روستایی در دهستان دستگرد بخش بنت شهرستان نیک‌شهر در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۲۴ نفر (۶ خانوار) بوده است.
پیران‌دن، روستایی در دهستان دستگرد بخش بنت شهرستان نیک‌شهر در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۶۱ نفر (۴۲ خانوار) بوده است.
پی‌زن، روستایی در دهستان دستگرد بخش بنت شهرستان نیک‌شهر در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۳۰ نفر (۶ خانوار) بوده است.
تیغک، روستایی در دهستان دستگرد بخش بنت شهرستان نیک‌شهر در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۴۱ نفر (۱۲ خانوار) بوده است.
ندودک، روستایی در دهستان دستگرد بخش بنت شهرستان نیک‌شهر در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۸۳ نفر (۲۱ خانوار) بوده است.
ملگوری، روستایی در دهستان دستگرد بخش بنت شهرستان نیک‌شهر در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۸۰ نفر (۱۹ خانوار) بوده است.
گزان سیاهو، روستایی در دهستان دستگرد بخش بنت شهرستان نیک‌شهر در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۳۰ نفر (۳۹ خانوار) بوده است.
کد دپ، روستایی در دهستان دستگرد بخش بنت شهرستان نیک‌شهر در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۵۵ نفر (۱۲ خانوار) بوده است.
گجویی، روستایی در دهستان دستگرد بخش بنت شهرستان نیک‌شهر در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۲۴۸ نفر (۶۲ خانوار) بوده است.
عمرآباد، روستایی در دهستان دستگرد بخش بنت شهرستان نیک‌شهر در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۵۶ نفر (۱۱ خانوار) بوده است.
شهرستان‌آباد، روستایی در دهستان دستگرد بخش بنت شهرستان نیک‌شهر در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۴۵ نفر (۱۲ خانوار) بوده است.
تئوری‌های توطئه پیرامون محل تولد باراک اوباما () اشاره به تئوری‌های توطئه‌ای دارد. باورمندان به این تئوری‌ها مدعی بودند که گواهی تولد باراک اوباما، رئیس‌جمهور پیشین آمریکا، جعلی است و وی در خاک آمریکا متولد نشده‌است. باراک اوباما در جریان کارزار انتخاباتی‌اش در سال ۲۰۰۸ با انتشار گواهی تولد خود، که توسط سازمان سلامت هاوایی هم تأیید شد، این تئوری‌ها را رد کرد؛ گرچه این کار باعث نشد که گمانه‌زنی‌ها پیرامون محل تولد او به پایان برسند. پژوهشگران و روزنامه‌نگاران و سیاستمداران در این تئوری‌ها باراک اوباما را
و سیاستمداران در این تئوری‌ها باراک اوباما را متهم می‌کردند که گواهی تولد خود را جعل کرده‌است و بنا بر قوانین ایالات متحده آمریکا که به افرادی که در خاک آمریکا به‌دنیا نیامده باشند اجازهٔ رئیس‌جمهور شدن نمی‌دهد، او این حق را نداشته که نامزد ریاست جمهوری شود. در این ادعاها آمده بود که او در واقع نه متولد هاوایی، بلکه متولد کنیاست. پیرامون تولد اوباما در کنیا، گمانه‌زنی‌های بسیار زیادی ارائه شده‌است و بسیاری معتقدند او دراصل متولد کنیا است و شمار افراد سرشناسی که او را متهم به کنیایی بودن می‌کنند صدها نفر
که او را متهم به کنیایی بودن می‌کنند صدها نفر است. در سال ۲۰۰۸ میلادی و قبل از رئیس‌جمهور شدن اوباما، مقاله‌ای توسط ان‌پی‌آر چاپ شد و از او به‌عنوان «سناتور متولد کنیا» نام برده بود. همچنین در همان ماه، یک ایمیل ناشناس به آدرس ایمیل بسیاری از مردم آمریکا آمد که ادعا کرد در گذشته خبرگزاری آسوشیتد پرس در مقاله‌ای باراک اوباما را متولد کنیا نامیده بود. در تئوری دیگری آمده‌است اوباما در کودکی شهروند اندونزی شده‌است و بدین ترتیب شهروندی آمریکا را از دست داده‌است. برخی این ادعاها را بر پایه نژادپرستی و مرتبط با
برخی این ادعاها را بر پایه نژادپرستی و مرتبط با این واقعیت که او نخستین رئیس‌جمهور آفریقایی‌تبار آمریکا بوده‌است، می‌دانند. طبق روایت رسمی پدر و مادر اوباما در سال ۱۹۶۴ از یکدیگر جدا شده و طلاق گرفتند. مادرش او را در سالهای ۱۹۶۶ تا ۱۹۶۷ در مهد کودکی در هونولولو نامنویسی کرد. سپس مادر اوباما با یک مرد اندونزیایی به نام لولو سوتورو ازدواج کرد و به اندونزی مهاجرت نمود. اوباما در زمان کودکی درحالی‌که در اندونزی بود، از روی نام پدرخوانده‌اش «بری سوتورو» نامیده می‌شد. در سال ۲۰۰۹ میلادی یک ایمیل به‌اصطلاح دروغین
در سال ۲۰۰۹ میلادی یک ایمیل به‌اصطلاح دروغین که در آغاز آوریل پخش می‌شود و دروغ اول آوریل نام دارد، مدعی شد که باراک اوباما در گذشته با نام بری سوتورو در دانشگاه ثبت نام کرده بود و در اصل یک دانشجوی بیگانه از کشور اندونزی بود که در خاک آمریکا درس می‌خواند تا مدرک برنامه فولبرایت دریافت کند. دونالد ترامپ، چهل و پنجمین رئیس‌جمهور آمریکا، مشهورترین طرفدار این فرضیات است.
یانوش وارگا (؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ٢٩ دسامبر ٢٠٢٢) کشتی‌گیر اهل مجارستان بود. وی در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۶۸ در خروس‌وزن کشتی فرنگی به مدال طلا دست یافت.
اولگ کاراوایف ()؛ (زادۀ ۲۰ مه ۱۹۳۶ – درگذشتۀ ۲۳ اوت ۱۹۷۸) ورزشکار رشتۀ کشتی فرنگی اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال طلا شده‌است. وی در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۶۰ در خروس‌وزن کشتی فرنگی به مدال طلا دست یافت.
کنستانتین ویروپایف (; – ) کشتی‌گیر اهل روسیه بود. وی در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۵۶ در خروس‌وزن کشتی فرنگی به مدال طلا دست یافت.
ایمره هودوش (; – ) کشتی‌گیر اهل مجارستان بود. وی در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۵۲ در خروس‌وزن کشتی فرنگی به مدال طلا دست یافت.
مارتون لورینتز (; – ) کشتی‌گیر اهل مجارستان بود. وی در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۳۶ در خروس‌وزن کشتی فرنگی به مدال طلا دست یافت.
یاکوب برندل (; – ) کشتی‌گیر اهل آلمان بود. وی در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۳۲ در خروس‌وزن کشتی فرنگی به مدال طلا دست یافت.
کورت لایفت (؛ ۳۱ مارس ۱۹۰۳ – ۲ نوامبر ۱۹۷۴ (۷۱ سال)) ورزشکار رشته کشتی فرنگی اهل آلمان بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده‌است. وی در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۲۸ در خروس‌وزن کشتی فرنگی به مدال طلا دست یافت.
شمیل سریکوف (; – ) کشتی‌گیر اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۸۰ در خروس‌وزن کشتی فرنگی به مدال طلا دست یافت.
پرتی اوکولا (؛ زادهٔ ) کشتی‌گیر اهل فنلاند است. وی در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۷۶ در خروس‌وزن کشتی فرنگی به مدال طلا دست یافت.
پاسکواله پاسارلی (؛ زادهٔ ) کشتی‌گیر بازنشستهٔ اهل آلمان است که در دستهٔ وزنی ۵۷ کیلوگرم کشتی فرنگی برای آلمان غربی رقابت می‌کرد. پاسارلی برندهٔ مدال طلای المپیک ۱۹۸۴ لس آنجلس و نیز یک مدال طلا (۱۹۸۱) و یک برنز (۱۹۷۸) از مسابقات قهرمانی کشتی جهان است. پاسارلی همچنین یک مدال طلا (۱۹۸۱) و دو نقره (۱۹۷۹، ۱۹۸۴) را از مسابقات قهرمانی کشتی اروپا کسب کرده است. وی در سال ۱۹۸۴ جایزه برگ بوی نقره‌ای را به عنوان ورزشکار سال آلمان دریافت کرد. پاسارلی المپیک ۱۹۸۰ مسکو را به دلیل تحریم این مسابقات توسط آلمان غربی از دست
به دلیل تحریم این مسابقات توسط آلمان غربی از دست داد.
آندراش شیکه (؛ زادهٔ ) ورزشکار رشته کشتی فرنگی اهل مجارستان است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۳ مدال برنز شده‌است. وی در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۸۸ در خروس‌وزن کشتی فرنگی به مدال طلا دست یافت.
ایشتوان مایوروش (؛ زادهٔ ) کشتی‌گیر اهل مجارستان است. وی در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۴ در خروس‌وزن کشتی فرنگی به مدال طلا دست یافت.
کورت پترسن (؛ ۲۱ ژوئن ۱۹۱۶ – ۱۵ نوامبر ۱۹۵۷ (۴۱ سال)) کشتی‌گیر اهل سوئد بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۳ مدال نقره شده‌است. وی در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۴۸ در خروس‌وزن کشتی فرنگی به مدال طلا دست یافت.
به آرامی می‌پوسیم (به انگلیسی: Slowly We Rot) اولین آلبوم گروه دث-متال آمریکایی آبیچوآری است. این آلبوم در ۱۶ می ۱۹۸۹ منتشر شد و تنها آلبوم از این گروه است که در آن دنیل تاکر با همراهی خود به بیس نوازی پرداخته. همچنین گیتاریست، آلن وست، پس از ضبط این آلبوم گروه را ترک نمود ولی برای ضبط سومین آلبوم گروه یعنی، پایان کامل (به انگلیسی: The End Complete)، دوباره به آبیچوآری بازگشت. به آرامی می‌پوسیم در ۲۷ ژانویه ۱۹۹۷ با تغییراتی در صدا و جلدنوشته‌های آلبوم بازنشر شد. فهرست آهنگ‌ها. تمام موسیقی در قطعات زیر توسط
شد. فهرست آهنگ‌ها. تمام موسیقی در قطعات زیر توسط آبیچوآری نواخته و ترانه‌ها منحصراً توسط جان تاردی نوشته شده‌است. دست اندر کاران. جان تاردی - خواننده آلن وست - نوازنده لید گیتار جی‌پی چارتییر - نوازنده لید گیتار در قطعات سیزدهم و چهاردهم جروم گریبل - بیس‌نواز در قطعات سیزدهم و چهاردهم تروور پرز - نوازنده ریتم گیتار دنیل تاکر - بیس‌نواز دونالد تاردی - درام‌زن منابع. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «"Slowly We Rot"». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۴ اوت ۲۰۱۹.
سرویس گردآوری ویژه با نام رمزF6 بخش فوق محرمانه مشترکی بین آژانس اطلاعات مرکزی (سیا) و آژانس امنیت ملی ایالات متحده آمریکا است. کار این بخش، شنود ارتباطات مخابراتی در جاهای دست‌نیافتنی مانند سفارت کشورهای خارجی، مراکز ارتباطی، و تأسیسات کشورهای خارجی است. این بخش در اواخر دهه ۱۹۷۰ (میلادی) بنیان‌گذاری شده، ستاد آن در بلتسویل، مریلند است و در عملیات‌های گوناگونی از جنگ سرد تا جنگ با تروریسم، همکاری کرده است. مأموریت. سرویس گردآوری ویژه، یک برنامه بودجه سیاه حکومت فدرال ایالات متحده آمریکا است که با «نیروی
حکومت فدرال ایالات متحده آمریکا است که با «نیروی مأموریت غیرممکن» ایالات متحده توصیف می‌شود. کار این سرویس، نظارت از نزدیک، شنود، قفل‌شکنی، ورود بدون اجازه، و دزدی است. ستاد این بخش در ساختمان بی‌نام‌ونشانی در بلتسویل، مریلند است که در دوره‌ای، نام آن ساختمان با کوته‌نوشت ساده CSSG مشخص می‌شد. این ساختمان در همسایگی ساختمان وزارت امور خارجه ایالات متحده آمریکا به نام مرکز مدیریت اطلاعات بلتسویل است. این دو ساختمان با فیبر نوری به یکدیگر وصل هستند. کارکنان سرویس گردآوری ویژه، به صورت مشترک از آژانس اطلاعات
گردآوری ویژه، به صورت مشترک از آژانس اطلاعات مرکزی (سیا) و آژانس امنیت ملی ایالات متحده آمریکا هستند. بر پایه تاریخ‌شناس اطلاعاتی جمیز بمفورد مقام رئیس سرویس گردآوری ویژه، متناوباً بین آژانس امنیت ملی و سازمان اطلاعات مرکزی (سیا) می‌چرخد. کارمندان سرویس گردآوری ویژه، در سفارت و کنسولگری‌های آمریکا در خارج از این کشور کار می‌کنند. این کارکنان از پوشش سرویس خارجی ایالات متحده آمریکا یا سرویس مخابرات دیپلماتیک برای برقراری ارتباط استفاده می‌کنند. مأموریت آنها شنود اطلاعات حساس دربارهٔ جاسوسی، جنگ‌افزار
آنها شنود اطلاعات حساس دربارهٔ جاسوسی، جنگ‌افزار هسته‌ای، شبکه‌های تروریستی، قاچاق موادمخدر، و دیگر مسائل مرتبط با امنیت ملی است. سرویس گردآوری ویژه برای غلبه بر مشکل آژانس امنیت ملی در رهگیری «منفعلانه» ارتباطات، با تجهیزات رهگیری گوناگون آن سازمان در سراسر جهان بنیان‌گذاری شد. اما پیشرفته‌تر شدن تجهیزات ارتباطی خارجی، امکان رهگیری منفعلانه را بی‌معنی می‌کرد و به جای آن، نیاز به دسترسی مستقیم به تجهیرات ارتباطی را می‌طلبید. همزمان آژانس اطلاعات مرکزی (سیا) به ماموان مخفی در سراسر جهان برای انجام عملیات
به ماموان مخفی در سراسر جهان برای انجام عملیات مخفیانه دسترسی داشت؛ بنابراین می‌توانست به تجهیزات ارتباط خارجی، دسترسی داشته باشد. اما متخصصان شنود ارتباطی مانند آژانس امنیت ملی نداشت. در نتیجه، سرویس گردآوری ویژه پدید آمد تا توانایی اطاعات ارتباطی آژانس امنیت ملی را با توان انجام عملیات مخفیانه سازمان اطلاعات مرکزی بیامیزد تا دسترسی به سامانه‌های پیشرفته ارتباط خارجی فراهم شود. سرویس گردآوری ویژه از فناوری دستگاه شنود پنهانی استفاده می‌کند تا سفارت کشورهای خارجی، مراکز ارتباطی، مجتمع‌های رایانه‌ای،
خارجی، مراکز ارتباطی، مجتمع‌های رایانه‌ای، شبکه‌های فیبر نوری، و تأسیسات دولتی را شنود کند. حکومت آمریکا هرگز وجود این بخش را رسماً تأیید نکرده است و دانش کمی دربارهٔ فناوری و روش‌های آن وجود دارد. آنچه دربارهٔ کارکرد درونی سرویس گردآوری ویژه می‌دانیم از کتاب "جهان جاسوسی" مایک فراست در سال ۱۹۹۴ (میلادی) می‌آید. مایک فراست در این کتاب از برنامه‌ای پرده برداشت که برای کارمندان درون این بخش، با نام «پارک دانشگاه» شناخته می‌شد. در سال ۲۰۰۸ (میلادی) گزارش شد که سرویس گردآوری ویژه، کارشناسان کلیدی ارتباطات
که سرویس گردآوری ویژه، کارشناسان کلیدی ارتباطات خارجی مانند مدیران پایگاه داده، مدیران سامانه‌ها، و متخصصان فناوری اطلاعات را استخدام می‌کند. در اکتبر ۲۰۱۳ گزارش‌های کارمند پیشین آژانس امنیت ملی، ادوارد اسنودن، آشکار کرد که سرویس گردآوری ویژه به همراه شنود و ضبط نظام‌مند ارتباطات مخابراتی شماری زیادی از مقام‌ها و شهروندان اروپا و آمریکای جنوبی تلفن همراه شخصی صدر اعظم آلمان، آنگلا مرکل را برای بیش از ۱۰ سال شنود می‌کرده است. تاریخچه. پیشینه. سرویس گردآوری ویژه در سال ۱۹۷۸ (میلادی) در میانه جنگ سرد بین
ویژه در سال ۱۹۷۸ (میلادی) در میانه جنگ سرد بین ایالات متحده آمریکا و اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی آغاز به کار کرد. با پیشرفت فناوری‌های رمزنگاری در پایان سده ۲۰ (میلادی) شکستن بسیاری از کدهای رمزنگاری سیگنال‌های مخابراتی، ممکن نبود؛ بنابراین رهگیری آسان و رمزگشایی ارتباطات خارجی با روش‌های منفعلانه، دیگر امکانپذیر نبود. پس، فناوری و دستگاه‌های شنود، بازطراحی شدند و حکومت آمریکا به جای روش‌های پیشین، رهگیری ارتباطی را با منابع خود انجام داد. در نتیجه در دهه ۱۹۹۰ (میلادی) کارکرد سرویس گردآوری ویژه، برای
دهه ۱۹۹۰ (میلادی) کارکرد سرویس گردآوری ویژه، برای پوشش این عملیات، گسترش یافت. افشاگری اسنودن. بر پایه افشاگری‌های اسناد ادوارد اسنودن، سرویس گردآوری ویژه، بخشی از برنامه نظارت جهانی بزرگتری به نام استیت‌روم است. کنش‌ها. جنگ سرد. بر پایه‌گذارش‌ها کارمندان سرویس گردآوری ویژه، دستگاه‌های شنود را در جای نشستن کبوترها در سقف پنجره‌های سفارت شوروی در واشینگتن، دی.سی. کار گذاشته بودند. نفوذ. در دهه ۱۹۹۰ سرویس گردآوری ویژه به خاطر رئیس نامحبوب آژانس اطلاعات فدرال (اف‌بی‌آی)، رابرت هانسین به خطر افتاد؛ زیرا هانسین
رابرت هانسین به خطر افتاد؛ زیرا هانسین در مسکو به دولت روسیه، اطلاعاتی دربارهٔ عملیات پیشرفته شنود آمریکا در خارج از آمریکا داد. اگرچه، این برنامه آنقدر پنهانی بود که پس از دستگیری هانسین، آژانس اطلاعات فدرال (اف‌بی‌آی)، تنها دربارهٔ آن، کُلی‌گویی می‌کرد و می‌گفت: «این برنامه‌ای با ارزش، پر هزینه، و مهم برای حکومت فدرال آمریکا است.» افغانستان در سال ۱۹۹۹ (میلادی) و در دوره ریاست‌جمهوری بیل کلینتون، به دنبال بمب‌گذاری در سفارت‌های آمریکا در ۱۹۹۸ (میلادی) در دارالسلام (تانزانیا)، و نایروبی کنیا، کارکنان
در دارالسلام (تانزانیا)، و نایروبی کنیا، کارکنان سرویس گردآوری ویژه به افغانستان رفتند تا دستگاه‌های شنود را در طیف گسترده‌ای از بی‌سیم‌های اصلی القاعده کار بگذارند. چین. شایع بود که در سال ۲۰۰۱ (میلادی) سرویس گردآوری ویژه در عملیات کارگذاری ۲۷ دستگاه شنود کنترل با ماهواره در بوئینگ ۷۶۷-۳۰۰ای‌آر رئیس‌جمهور پیشین چین جیانگ زمین که هواپیمای جت رسمی او است دست داشته است. اگرچه این دستگاه‌های شنود، پیش از آنکه فعال شوند پیدا شدند. جنگ عراق. پیش از تهاجم به عراق در سال ۲۰۰۳ سرویس گردآوری ویژه به عنوان نیروی
در سال ۲۰۰۳ سرویس گردآوری ویژه به عنوان نیروی «پیشرو» آمریکا در شنود الکترونیک شناخته می‌شد. کارکنان سرویس گردآوری ویژه، آنتن‌های زیادی را ساخته و در محدوده‌های روستایی عراق بعثی نصب کرده بودند تا ارتباطات ریزموج عراقی‌ها را رهگیری کنند. اما رهگیری ارتباطات عراقی‌ها دشوار بود؛ زیرا دکل‌های مخابراتی عراقی‌ها بر روی تپه نصب شده و دامنه باند باریک و زاویه بسیار کجی داشتند؛ بنابراین پراکندگی امواج، بیش از آن بود که بتوان از هوا یا با ماهواره آنها را رهگیری کرد. در ۱۹۹۸ حکومت آمریکا یک استرالیایی را به عنوان
در ۱۹۹۸ حکومت آمریکا یک استرالیایی را به عنوان کارمند در سرویس گردآوری ویژه بکار گرفت و به عراق بعثی فرستاد. این کارمند دربارهٔ نگرانی‌ها دربارهٔ امور داخلی عراق بعثی گزارش می‌داد. اطلاعات این کارمند، «کلان‌داده بسیار بزرگی بود و او هیچ بازخوردی دربارهٔ خوب یا بد، یا مفید بودن این اطلاعات نمی‌داد.» او بعدها گفت: «این، عملیات گردآوری اطلاعات بسیار گسترده‌ای بوده – کاری که در آن هنگام بر پایه شورای امنیت سازمان ملل متحد قرار نبود انجام شود.» پس از حمله به عراق، کارکنان سرویس گردآوری ویژه برای دستگیری صدام
کارکنان سرویس گردآوری ویژه برای دستگیری صدام حسین بکار گرفته شدند. آنها تجهیزات پیشرفته شنود را در جاهای هدف کار گذاشتند تا ارتباطاتی را شنود کنند که کارشناسان تحلیل صدا آنها را بررسی کنند. جنگ علیه ترور. سرویس گردآوری ویژه برای داشتن دست بالا در جنگ با تروریسم استفاده زیادی از دستگاه‌های شنود می‌کند و این کار را با کارگذاری این دستگاه‌ها در پایتخت کشورهای خاور میانه انجام می‌دهد. نمونه آن، پیدا کردن شبکه تروریستی اسامه بن لادن است. در ۱۹۹۹ تیم سرویس گردآوری ویژه، بر کمپ‌های آموزشی القاعده را در نزدیکی
ویژه، بر کمپ‌های آموزشی القاعده را در نزدیکی خوست نظارت می‌کرد. هنگامیکه آمریکا مخفیگاه اسامه بن لادن را در ایبت‌آباد پاکستان پیدا کرد کارکنان سرویس گردآوری ویژه پایگاهی را در آپارتمانی که آژانس اطلاعات مرکزی (سیا) در مخفیگاه اجاره کرده بود برپا کردند. آنها لیزرهایی را به پنجره‌های مخفیگاه نشانه گرفتند و با تحلیل لرزش‌ها می‌توانند شمار کسانی را که در درون و بیرون ساختمان هستند بدانند. همچنین متوجه شدند کسی در مخفیگاه هست که هرگز ریسک خروج از پناهگاه را نمی‌کند. در ۲ مه ۲۰۱۱ بین لادن در همه نیروهای عملیات
در ۲ مه ۲۰۱۱ بین لادن در همه نیروهای عملیات ویژه آمریکا در درون آن مخفیگاه کشته شد.
سورنا (همچنین سورن نیز خوانده می‌شود) یک افسر نظامی ساسانی در قرن چهارم میلادی که در زمان سلطنت پادشاه ساسانی شاپور دوم (۳۰۹–۳۷۹) بود. وی نقش مهمی در دفع تهاجم رومی‌ها در سال ۳۶۳ و مذاکرات صلح که در پی آن بود، ایفا کرد. زندگی‌نامه. سورنا یکی از اعضای خاندان سورن، یکی از هفت خاندان بزرگ در ایران بود. این خاندان‌ها از زمان اشکانیان به‌وجود آمده و نقشی فعال در سیاست‌های امپراتوری ایفا می‌کردند و در زمان امپراتوری اشکانیان بر بخش‌هایی سیستان حکومت می‌کردند. سورنا یک چهره قدرتمند در کشور بود و از او به عنوان
یک چهره قدرتمند در کشور بود و از او به عنوان «قدرتمندترین پس از شاه» یاد می‌شد. نام وی برای اولین بار در سال ۳۶۳ ذکر شده‌است، هنگامی که در ۲۴ آوریل در تهاجم نیرو گشتی به رهبری هرمزد، برادر شاپور دوم، که با امپراتور رومی یولیان متحد شده بود(r. 361-363). هرمزد به دلیل سرریز فرات که بیش از حد برای سورنا و مردانش اثبات شده بود، موفق به فرار شد. روز بعد پس از محاصره پیروزشاپور، سورنا به سه اسکادر سواره نظام رومی را حمله کرد و شماری از آنها، را به قتل رساند. در نبرد تیسفون در ۲۹ مه، پیگرانس، نرسه و سورنا توسط