payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اجسام کاخال (به اختصار CB)، ساختارهای فرعی هستهٔ سلولی بدون غشا هستند که در سلول‌های یوکاریوتی یافت می‌شوند. این اجسام نخستین بار در سال ۱۹۰۳ توسط عصب‌شناس اسپانیایی، سانتیاگو کاخال، در هستهٔ سلول‌های عصبی شناسایی و به افتخار وی نامگذاری شدند. ساختار و ترکیب. اجسام کاخال معمولاً ۰.۳ تا ۱.۰ میکرومتر قطر دارند و از پروتئین‌ها و RNA تشکیل شده‌اند. پروتئین کویلین (Coilin) به عنوان پروتئین اصلی سازندهٔ این اجسام شناخته می‌شود و به عنوان نشانگری برای شناسایی CBها استفاده می‌گردد. سایر اجزای مهم شامل عوامل پردازش
استفاده می‌گردد. سایر اجزای مهم شامل عوامل پردازش RNAهای کوچک هسته‌ای (snRNA)، RNAهای کوچک نوکلئولی (snoRNA)، و آنزیم‌های مرتبط با اصلاح RNA می‌شوند. عملکرد. نقش اصلی اجسام کاخال در ساخت ریبوزوم و پردازش RNAهای کوچک هسته‌ای است. این اجسام در مراحل زیر دخیل هستند: توزیع سلولی. این اجسام در سلول‌های با فعالیت متابولیک بالا مانند سلول‌های بنیادی جنینی، نورون‌ها و سلول‌های سرطانی بیشتر مشاهده می‌شوند. در سلول‌های غیرفعال، CBها ممکن است با اجسام مشابهی مانند اجسام جِمی (Gems) ادغام شوند. ارتباط با بیماری‌ها.
جِمی (Gems) ادغام شوند. ارتباط با بیماری‌ها. اختلال در عملکرد اجسام کاخال با چندین بیماری مرتبط است: روش‌های مطالعه. برای بررسی CBها از تکنیک‌های زیر استفاده می‌شود: منابع.
آکادمی دریانوردی استونی () یک دانشگاه فنی و حرفه‌ای در استونی است که در سال ۱۹۱۹ میلادی تاسیس شده است. این آکادمی یکی از دانشکده‌های دانشگاه صنعتی تالین است و تنها مؤسسه آموزشی در استونی است که آموزش عالی در زمینه دریایی را ارائه می‌دهد. آکادمی دریانوردی استونی در شهر تالین قرار دارد اما دارای دو مرکز در جزیره سارما نیز است.
آکادمی علوم امنیتی استونی () یک دانشگاه فنی و حرفه‌ای در استونی است که در سال ۱۹۹۲ میلادی تأسیس شده‌است. این دانشگاه آموزش حرفه‌ای کارمندان دولت زیر نظر وزارت کشور استونی را فراهم می‌کند که هدف اصلی آن اطمینان از یک کشور امن، توسعه پایدار و کمک به امنیت اتحادیه اروپا است.
محسن آذرباد (زادهٔ ۲۱ آبان ۱۳۶۸ تهران) بازیکن فوتبال اهل ایران که در پست هافبک برای باشگاه فوتبال پیکان در لیگ برتر خلیج فارس بازی می‌کند. دوران باشگاهی. سیاه جامگان. وی نخستین بازی خود در لیگ برتر برای سیاه جامگان را در هفته شانزدهم لیگ شانزدهم برابر ذوب آهن انجام داد. او همچنین نخستین گل خود برای سیاه‌جامگان در لیگ برتر را در هفته بیست و یکم لیگ شانزدهم برابر صبای قم به ثمر رساند.
دانشگاه علوم کاربردی تالین () یک دانشگاه در شهر تالین، استونی است. این دانشگاه که در سال ۱۹۱۵ تاسیس شده و شامل ۶ دانشکده معماری، اقتصاد دورانی و تکنولوژی، پوشاک و نساجی، مهندسی عمران، لجستیک و دانشگاه فنی میشود.
مدرسه کسب‌وکار استونی () یک دانشگاه آموزش عالی در تالین، استونی است. این دانشگاه که در سال ۱۹۸۸ تأسیس شده آموزش عالی مربوط به تجارت و کسب‌وکار را در سه مقطع کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکترا ارائه می‌دهد.
کاترین سولا (؛ ۱۹ ژانویه ۱۹۴۱ – ۱۲ سپتامبر ۲۰۱۴) بازیگر سینما و تلویزیون اهل فرانسه بود. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "خورشید در چشمان تو"، "آخرین تانگو در پاریس"، "فیلم دلپذیر"، "آدم اول" و "جرج کی؟" اشاره کرد.
سالن یخ توندیرابا () یک سالن سرپوشیده چندمنظوره در تالین، استونی است. این سالن که در سال ۲۰۱۴ افتتاح شده برای ورزش‌های بسکتبال و کرلینگ و هاکی روی یخ و همچنین کنسرت موسیقی مورد استفاده قرار می‌گیرد.
اقدام به شاه‌کشی به معنای کشتن هدفمند یک پادشاه یا یک حاکم بر یک موجودیت سیاسی است و غالباً با غصب قدرت همراه است. در سنت بریتانیایی، این عمل به اعدام قضایی یک پادشاه پس از محاکمه اشاره دارد، که منعکس کننده سابقه تاریخی دادرسی و اعدام چارلز اول انگلستان است. مفهوم شاه کشی همچنین در رسانه‌ها و هنر از طریق آثاری مانند "مکبث" (قتل پادشاه دانکن) توسط مکبث "و شیر شاه" مورد بررسی قرار گرفته‌است.
۴-کوینولون یا ۴-کینولون ترکیبی آلیست که از کینولین مشتق شده. این ترکیب به همراه ۲-کوینولون، دوتا از مهم ترین والدان (یعنی ساده ترین) کوینولون‌ها می باشند. ۴-کوینولون در تعادل با توتومر اقلیت، ۴-هیدروکسیکوینولین (CAS#611-36-9) قرار دارد. ۴-کوینولون به جز جذابیت آموشی، به خودی خود ارزش چندانی ندارد، بلکه مشتقات آن چون آنتی‌بیوتیک‌های ۴-کوینولون که نماینده دسته بزرگی از داروهای مهم است، دارای اهمیت اند.
هیپودروم تالین () یک ورزشگاه مخصوص مسابقه کالسکه‌رانی در تالین، استونی است که در سال ۱۹۲۳ تأسیس شده‌است.
آنادول بوجک اتومبیل مونتاژی آنادول است که بین سالهای ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۷ تولید شده است. این وسیله نقلیه در اصل به درخواست نیروهای مسلح ترکیه ساخته شده است و اگرچه شباهت هایی با مدل فولکس واگن باگی دارد ، اما از نظر مفهوم و شخصیت طراحی متفاوتی دارد. در مجموع 203 دستگاه بوجک تولید شد.
واسیل سوخوملینسکی (؛ – ) ناشر، نویسنده اهل جمهوری خلق اوکراین بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین و قهرمان کار سوسیالیست شده‌است.
پترو پانچ (؛ – ) نویسنده، نمایشنامه‌نویس اهل امپراتوری روسیه بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین شده‌است.
میخایلو استلماخ (؛ (۱۱) ۲۴ مه ۱۹۱۲ – ۲۷ سپتامبر ۱۹۸۳) نمایشنامه‌نویس، شاعر، و سیاستمدار اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه لنین، نشان لنین، قهرمان کار سوسیالیست، نشان پرچم سرخ کار و نشان انقلاب اکتبر شده‌است.
استانیسلاو آسایف (؛ زادهٔ ) رمان‌نویس، روزنامه‌نگار اهل اوکراین است.
اولکساندر کورنیچوک (؛ – ) فیلم‌نامه‌نویس، دیپلمات، نویسنده، منتقد ادبی، و سیاستمدار اهل امپراتوری روسیه بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین، نشان انقلاب اکتبر، قهرمان کار سوسیالیست، جایزه صلح لنین، و نشان پرچم سرخ شده‌است.
اولِنا ولودیمیریونا زلنسکا (با نام مستعار: کیاشکو؛ به ؛ زادهٔ )، یک فیلم‌نامه‌نویس اوکراینی است که از سال ۲۰۱۹ بانوی اول اوکراین به عنوان همسر رئیس‌جمهور ولودیمیر زلنسکی است. در دسامبر ۲۰۲۳، نام زلنسکا در فهرست ۱۰۰ شخص تأثیرگذار مجله تایم قرار گرفت.
رومان ویکیتوک (؛ – ) کارگردان نمایش، معلم تئاتر اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند مردمی روسیه شده‌است.
آهتانل کریمسکی (؛ – ) دانشمند در زمینه تاریخ اهل امپراتوری روسیه بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار شده‌است.
پیست پیریتا-کوسه-کلوستریمتسا () یک پیست شهری غیرفعال در ناحیه پیریتا در منطقه کلوستریمتسا شهر تالین، استونی است. این پیست که ۶٫۷۶۱ کیلومتر طول دارد در سال ۱۹۳۳ افتتاح شده، از سال ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۹ مسابقات موتورسیکلت‌رانی و از سال ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۶ به‌عنوان جایزه بزرگ استونی با شرکت مردم محلی و فنلاندی برگزار میشده‌است. پس از جنگ جهانی دوم این پیست برای مسابقات قهرمانی شوروی مورد استفاده قرار گرفت.
ایوان دراچ (؛ – ) فیلم‌نامه‌نویس، شاعر، سیاستمدار، و منتقد ادبی اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه دولتی اتحاد شوروی و نشان پرچم سرخ کار شده‌است.
۹۶ فیلمی محصول سال ۲۰۱۸ و به کارگردانی سی. پریمکومار است. در این فیلم بازیگرانی همچون ویجی ستوپاتی، تریشا، دوادارشینی و وارشا بولامما ایفای نقش کرده‌اند. پیوند به بیرون. پدحخلطتججلبس۸۹
عبدسلام آمکناسی (انگلیسی: Abdessalam Ameknassi) کاراتهکا مراکشی است. او در مسابقات کاراته قهرمانی جهان ۲۰۱۸ که در مادرید، اسپانیا برگزار شد، یکی از مدال‌های برنز کومیته ۶۰ کیلوگرم مردان را به دست آورد. وی در بازی‌های مدیترانه ای ۲۰۱۸ که در تاراگونا، اسپانیا برگزار شد، در کومیته ۶۰ کیلوگرم مردان، مدال طلا را از آن خود کرد. او نماینده مراکش در بازی‌های آفریقایی ۲۰۱۹ بود که در رباط، مراکش برگزار شد و در کومیته ۶۰ کیلوگرم مردان به مدال نقره دست یافت. وی همچنین در مسابقات کومیته تیمی مردان برنده مدال نقره شد.
بیمارستان صیاد شیرازی گرگان واقع در استان گلستان، شهرستان گرگان بیمارستانی ۳۷۰ تخت خوابی است که در سال ۱۳۹۱ افتتاح شده است. تاریخچه. کلنگ ساخت این بیمارستان در سال ۱۳۸۳ در زمینی به مساحت ۵٫۲ هکتار زده شد و در نهایت در سال ۱۳۹۱ به بهره‌برداری رسید. بیمارستان در ابتدا شروع فعالیتش دارای ۲۶۱ تخت خواب بود که شامل بخش اداری، بخش زایمان، مراقبت‌های ویژه، بخش بستری و بخش جراحی می‌شد و اکنون به ۳۷۰ تخت خواب ارتقا یافته‌است.
لوکو میکولایوویچ رووتسکی (زادۀ ۲۰ فوریه [س.ق. ۸ فوریه] ۱۸۸۹ میلادی – درگذشتۀ ۳۰ مارس ۱۹۷۷ میلادی) آهنگساز، مدرس و فعال اوکراینی بود. آرکادی فیلیپنکو و والنتین سیلوستروف از جمله شاگردان او در مؤسسه موسیقی لیسنکو بودند. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین، جایزه هنرمند مردمی اتحاد جماهیر شوروی، قهرمان کار سوسیالیست، و نشان پرچم سرخ کار شده‌ است.
یان فرنکل (؛ – ) بازیگر، آهنگساز، خواننده، و نوازنده پیانو اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه هنرمند مردمی اتحاد جماهیر شوروی، جایزه دولتی اتحاد شوروی، و هنرمند مردمی جمهوری شوروی فدراتیو سوسیالیستی روسیه شده‌است.
میکولا کولسا (؛ ۶ دسامبر ۱۹۰۳ – ) موسیقی‌دان اهل اتریش-مجارستان بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین و جایزه هنرمند مردمی اتحاد جماهیر شوروی شده‌است.
مایکولا دمیترویچ لئونتویچ (۱۳ دسامبر [س.ق. ۱ دسامبر] ۱۸۷۷ میلادی – درگذشتۀ ۲۳ ژانویه ۱۹۲۱ میلادی) آهنگساز، رهبر ارکستر، اتنوموزیکولوژیست و مدرس اوکراینی بود. موسیقی او از مایکولا لیسنکو و مدرسۀ موسیقی ملی اوکراینی الهام گرفته شده‌ است. لئونتویچ در موسیقی کُرال آکاپلا، از آهنگ‌های اصلی گرفته تا موسیقی کلیسایی و تنظیم‌های دقیق موسیقی فولک تخصص داشت. لئونتویچ در استان پودولیای امپراتوری روسیه (اکنون در اوکراین) به دنیا آمد و بزرگ شد. او به عنوان کشیش در حوزۀ علمیۀ کامیانتس-پودیلسکی تحصیل کرد و بعداً تحصیلات
علمیۀ کامیانتس-پودیلسکی تحصیل کرد و بعداً تحصیلات موسیقی خود را در دیوان سنت پترزبورگ کاپلا و دروس خصوصی را نزد بولسلاو یاورسکی ادامه داد. با استقلال ایالت اوکراین در انقلاب ۱۹۱۷ میلادی، لئونتویچ به کی‌یف نقل مکان کرد و در کنسرواتوار کی‌یف و مؤسسه موسیقی و نمایش مایکولا لیسنکو کار کرد. او برای آهنگسازی ترانۀ "شچدریک" در سال ۱۹۰۴ میلادی (که در سال ۱۹۱۶ میلادی برای اولین بار پخش شد) شناخته شده است، که در جهان انگلیسی زبان به عنوان "سرود زنگ‌ها" یا "ناقوس"، و یا "زنگ‌های کریسمس" شناخته می‌شود. او به عنوان یک
یا "زنگ‌های کریسمس" شناخته می‌شود. او به عنوان یک شهید در کلیسای ارتدکس شرقی اوکراینی شناخته می‌شود، جایی که او همچنین به خاطر اثر عبادتش به یاد می‌آید، اولین دعایی که به زبان عامیانه، به‌ ویژه در زبان اوکراینی مدرن سروده شده‌ است. او در سال ۱۹۲۱ میلادی توسط یک مأمور شوروی ترور شد. در طول زندگی‌اش، آهنگ‌‌ها و تنظیم‌های لئونتویچ در میان گروه‌های حرفه‌ای و آماتور در سراسر منطقۀ اوکراین در امپراتوری روسیه محبوب شد. اجرای آثار او در اروپای غربی و آمریکای شمالی باعث شد در فرانسه به او لقب «باخ اوکراینی» داده
باعث شد در فرانسه به او لقب «باخ اوکراینی» داده شود. به غیر از آهنگ "شچدریک" بسیار محبوب او، موسیقی لئونتویچ عمدتاً در اوکراین و جوامع اوکراینی دور از وطن اجرا می‌شود. زندگینامه. سنین جوانی و تحصیل. مایکولا لئونتویچ در ۱۳ دسامبر متولد شد [س.ق. ۱ دسامبر] ۱۸۷۷ میلادی در جامعۀ موناستیروک، در نزدیکی روستای سلوینتسی، در استان پودولیا اوکراین (در آن زمان بخشی از امپراتوری روسیه بود). پدر، پدربزرگ و جد او کشیشان روستا بودند. پدرش، دیمیترو فئوفانوویچ لئونتویچ، علاوه بر رهبری گروه کُر مدرسه، در آواز خواندن و نواختن
بر رهبری گروه کُر مدرسه، در آواز خواندن و نواختن ویولنسل، کنترباس، هارمونیوم، ویولن و گیتار مهارت داشت. لئونتویچ اولین درس‌های موسیقی خود را از او آموخت. مادرش، ماریا یوسیپیونا لئونتویچ، نیز خواننده بود. سایر اعضای خانواده لئونتویچ نیز در محیط موسیقی بزرگ شدند. برادر کوچکترش یک خوانندۀ حرفه‌ای شد، خواهرش ماریا در اودسا دربارۀ آواز تحصیل می‌کرد، خواهرش اولنا نیز در کنسرواتوار کی‌یف، آموزش فورته‌پیانو می‌دید و خواهرش ویکتوریا نیز می‌توانست چندین آلت موسیقی را بنوازد. در تابستان ۱۸۷۹ میلادی، دیمیترو لئونتویچ
بنوازد. در تابستان ۱۸۷۹ میلادی، دیمیترو لئونتویچ به محلۀ جدیدی در روستای شرشنی در حومۀ ناحیۀ بار، اوکراین منتقل شد، جایی که دوران کودکی خود را در آنجا سپری کرد. سپس، در سال ۱۸۸۷ میلادی، لئونتویچ در ورزشگاه نمیریو پذیرفته شد. به دلیل مشکلات مالی یک سال بعد، پدرش او را به مدرسۀ مبتدیان روحانی شارهورود منتقل کرد که شاگردانش از حمایت مالی کامل برخوردار می‌شدند. در مدرسه، لئونتویچ به آواز تسلط یافت و توانست آزادانه قطعات دشوار متون کُرال مذهبی را بخواند. حوزۀ علوم الهیات. در سال ۱۸۹۲ میلادی، لئونتویچ تحصیلات
علوم الهیات. در سال ۱۸۹۲ میلادی، لئونتویچ تحصیلات خود را در حوزۀ علمیۀ کامیانتس-پودیلسکی، که پدر و پدربزرگش در آن تحصیل کرده بودند، آغاز کرد. برادر کوچکتر او الکساندر نیز ثبت‌نام شد و دو سال پس از مایکولا فارغ‌التحصیل شد. در طول تحصیل در آنجا، لئونتویچ به پیشرفت مهارت‌های خود در ویولن ادامه داد و نواختن انواع سازهای دیگر را آموخت. او همچنین در گروه کُر حوزۀ علمیه شرکت کرد و زمانی که یک ارکستر در سال سوم تحصیلش تشکیل شد، لئونتویچ به آن پیوست و تا فارغ‌التحصیلی ویولن می‌نواخت. لئونتویچ تئوری موسیقی خواند و
ویولن می‌نواخت. لئونتویچ تئوری موسیقی خواند و از دوران دانشجویی در حوزۀ علمیه شروع به نوشتن تنظیم‌های کُر کرد. هنگامی که مدیر گروه کُر حوزۀ علمیه درگذشت، مدیریت مدرسه از لئونتویچ درخواست کرد که این سمت را به دست گیرد. لئونتویچ به عنوان رهبر گروه کُر، موسیقی سکولار را به رپرتوار موسیقی سنتی کلیسا اضافه کرد. این شامل آهنگ‌های فولکلور اوکراین می‌شد که توسط مایکولا لیسنکو، پورفیری دموتسکی و خودش تنظیم شده بود. لئونتویچ در سال ۱۸۹۹ میلادی از حوزۀ علمیۀ کامیانتس-پودیلسکی فارغ‌التحصیل شد و با تبدیل شدن به یک معلم
فارغ‌التحصیل شد و با تبدیل شدن به یک معلم موسیقی به جای کشیش، سنت خانواده را شکست. اوایل حرفۀ موسیقی و خانواده. در آن زمان، حرفۀ موسیقی در اوکراین به معنای داشتن درآمد ناپایدار بود که باعث شد لئونتویچ در هر کجا که می‌توانست به دنبال شغل باشد. لئونتویچ در طی چند سال بعدی در کی‌یف، یکاترینوسلاو و پودولیا گوبرنیاس کار کرد تا بتواند به منظور شغلی سودآور به استخدام درآید. اولین موقعیت شغلی او پس از فارغ‌التحصیلی در یک مدرسۀ متوسطه در روستای چوکی‌یف (استان وینیتسیای کنونی) به عنوان معلم آواز و ریاضیات بود. در
کنونی) به عنوان معلم آواز و ریاضیات بود. در این مدت، لئونتویچ به رونویسی و تنظیم آهنگ‌های محلی ادامه داد. او "اولین مجموعۀ تلفیق آهنگ‌ها از پودلیا"ی خود را به پایان رساند و کار بر روی مجموعۀ دوم خود را آغاز کرد. او همچنین به بچه‌های مدرسه انگیزه داد تا در گروه کر بخوانند و در ارکستر بنوازند. او بعداً به عنوان استاد در کنسرواتوار کی‌یف، کتابی در این باره نوشت، با عنوان: "" "(چگونه یک ارکستر را در یک مدرسه روستایی سازماندهی کردم)". پس از چندین درگیری با مدیریت مدرسه، لئونتویچ شغل جدیدی به عنوان معلم موسیقی
مدرسه، لئونتویچ شغل جدیدی به عنوان معلم موسیقی کلیسایی و خوشنویسی در کالج الهیات در تیوریف پیدا کرد. لئونتویچ علاوه بر همکاری با گروه کُر کالج، یک ارکستر آماتوری را سازماندهی کرد که اغلب در رویدادهای کالج اجرا می‌کردند. لئونتویچ همان‌ گونه که پیش‌تر با گروه‌های کُر تجربه کرده بود، تنظیم آهنگ‌های عامیانه را در میان آثار مذهبی معمول که در مدارس الهیات خوانده می‌شد گنجاند. این‌ها شامل تنظیم‌های مایکولا لیسنکو، تنظیم‌های کُرال آهنگ‌های محلی او و آثاری کاملاً بدیع بود. یکی از این آثار بر اساس شعری از تاراس
بدیع بود. یکی از این آثار بر اساس شعری از تاراس شوچنکو به نام: "" "(آه ستارۀ عصر من)" بود. در این دوره، لئونتویچ با دختری از نژاد وولینیایی‌ها به نام کلودیا فروپونتیونا ژووتویچ آشنا شد که در ۲۲ مارس ۱۹۰۲ میلادی با او ازدواج کرد. اولین دختر این زوج جوان، هالینا، در سال ۱۹۰۳ میلادی به دنیا آمد. آن‌ها بعداً صاحب دختر دومی به نام یوهنیا شدند. مشکلات مالی باعث شد لئونتویچ پیشنهاد نقل مکان به شهر وینیتسیا را بپذیرد تا در کالج آموزگاران-کلیسا تدریس کند. او مجدداً یک گروه کر و بعداً یک گروه کنسرت ترتیب داد که با
یک گروه کر و بعداً یک گروه کنسرت ترتیب داد که با آن‌ها هر دو نوع موسیقی سکولار و معنوی را اجرا می‌کرد. در سال ۱۹۰۳ میلادی، او "دومین" "مجموعۀ تلفیق آهنگ‌ها از پودلیا" را منتشر کرد که آن را به مایکولا لیسنکو تقدیم کرد. در سالهای ۱۹۰۳ و ۱۹۰۴ میلادی، لئونتویچ در طول تعطیلات خود از کالج آموزگاران-کلیسا، به سن پترزبورگ سفر کرد. در آنجا، او در سخنرانی‌هایی که در دیوان سنت پترزبورگ کاپلا برگزار می‌شد، شرکت کرد که با آهنگسازانی چون: ماکسیم برزوفسکی، دیمیترو بورتنیانسکی و میخائیل گلینکا در ارتباط بود. او تئوری
و میخائیل گلینکا در ارتباط بود. او تئوری موسیقی، هارمونی و پلی‌فونی را نزد سمن بارموتین و اجرای گروه کُر را نزد الکسی پوزیرفسکی، که هر دو در آن زمان به خوبی شناخته شده بودند، آموخت. در ۲۲ آوریل ۱۹۰۴ میلادی، او اعتبار خود را به عنوان یک رهبر‌کُرِ گروه کُر کلیسا به دست آورد. مجدداً، اختلافات با مدیریت کالج باعث شد که لئونتویچ به دنبال شغل جدید باشد. در بهار ۱۹۰۴ میلادی، پودولیا را ترک کرد و به استان دونباس در شرق اوکراین نقل مکان کرد و در آنجا معلم موسیقی آوازی و دستگاهی در مدرسه‌ای برای کودکانِ کارگران
آوازی و دستگاهی در مدرسه‌ای برای کودکانِ کارگران راه‌آهن شد. در طول انقلاب روسیه در سال ۱۹۰۵ میلادی، لئونتویچ گروه کُری از کارگران را سازماندهی کرد که در جلسات اجرا می‌کردند. این آثار شامل تنظیم آهنگ‌های محلی اوکراینی، یهودی، ارمنی، روسی و لهستانی بود. فعالیت لئونتویچ، توجه مقامات محلی را به خود جلب کرد و در بهار ۱۹۰۸ میلادی، او مجبور شد به استان زادگاهش پودولیا و شهر تولچین بازگردد. دورۀ تولچین. نقل مکان لئونتویچ به تولچین آغاز دورۀ بلوغ آهنگسازی و دستاوردهای هنری عمده در زندگی آهنگساز بود. در تولچین،
هنری عمده در زندگی آهنگساز بود. در تولچین، لئونتویچ به دختران کشیشان روستا، موسیقی آوازی و دستگاهی را در کالج زنان اپارکی تولچین تدریس کرد. او در آنجا با آهنگساز کریلو استتسنکو که شاگرد مایکولا لیسنکو بود و همچنین در موسیقی کُرال تخصص داشت، ملاقات کرد. استتسنکو در آن زمان در یک روستای مجاور زندگی می‌کرد که در آنجا به عنوان کشیش کار می‌کرد و آشنایی آن‌ها به یک دوستی پایدار تبدیل شد که بر موسیقی لئونتویچ تأثیر گذاشت. استتسنکو اولین منتقد موسیقی لئونتویچ بود و گفت: «لئونتویچ یک کارشناس موسیقی مشهور از پودولیا
گفت: «لئونتویچ یک کارشناس موسیقی مشهور از پودولیا است. او آهنگ‌های فولکلور بسیاری را ضبط کرده‌ است… این آهنگ‌ها برای گروه کُر ترکیبی هماهنگ شده‌اند. این هارمونی‌ها باعث شده‌ است که نویسنده یک متخصص عالی در زمینۀ آواز کُرال و مطالعات نظری باشد». لئونتویچ همچنین در طول اجراهای گروه کُر خود به موسیقی‌های مشهورتر مانند آثار آهنگسازان روسی چون: میخائیل گلینکا، الکسی ورستوفسکی و پیوتر چایکوفسکی، علاوه بر آهنگسازان اوکراینی، مایکولا لیسنکو، کریلو استتسنکو، و پترو نیشینسکی، روی آورد. از سال ۱۹۰۹ میلادی، او تحت نظر
روی آورد. از سال ۱۹۰۹ میلادی، او تحت نظر بولسلاو یاورسکی، نظریه‌پرداز موسیقی، که طی دوازده سال آتی به‌ طور دوره‌ای از او در مسکو و کی‌یف بازدید می‌کرد، به مطالعه پرداخت. لئونتویچ همچنین با به عهده گرفتن مسئولیت یک سازمان محلی به نام پروسویتا به معنی «روشنگری» با موسیقی تئاتر در تولچین و زندگی اجتماعی آن درگیر شد. این دوره در زندگی حرفه‌ای او یکی از پربارترین دوره‌ها بود، زیرا او تنظیم‌های کُرال متعددی را ایجاد کرد. برخی از آن‌ها عبارتند از: "شچدریک" معروف او و همچنین ' "(خروس‌ها می‌خوانند)"، ' "(مادری یک
او و همچنین ' "(خروس‌ها می‌خوانند)"، ' "(مادری یک دختر داشت)"، ' "(نوازندۀ کوچک دودکا)"، ' "(اوه، ستاره طلوع کرده است)"، در میان دیگر آثار. در سال ۱۹۱۴ میلادی، استتسنکو او را متقاعد کرد که موسیقی خود را توسط گروه کُر دانشجویی دانشگاه کی‌یف به رهبری الکساندر کوشتز اجرا کند. در ۲۶ دسامبر ۱۹۱۶ میلادی، اجرای تنظیم او از "شچدریک" موفقیت بزرگی را برای لئونتویچ از سوی عموم در کی‌یف به ارمغان آورد و علاقۀ روشنفکران را برانگیخت. حرفه در کی‌یف. در طول انقلاب اکتبر و تأسیس جمهوری خلق اوکراین در سال ۱۹۱۸ میلادی،
و تأسیس جمهوری خلق اوکراین در سال ۱۹۱۸ میلادی، لئونتویچ بدون خانوادۀ خود به کی‌یف پایتخت اوکراین نقل مکان کرد، جایی که هم به عنوان رهبر ارکستر و هم آهنگساز فعال بود. چندین قطعۀ او در بین گروه‌های حرفه‌ای و آماتور محبوبیت پیدا کرد و آن‌ها را به رپرتوارهای خود اضافه کردند. در آغاز سال ۱۹۱۹ میلادی، بقیۀ اعضای خانوادۀ او نیز به کی‌یف نقل مکان کردند. در این دوره، لئونتویچ همچنین شروع به تدریس رهبری کُر در کنار هریهواری وریوکا در کنسرواتوار کی‌یف کرد، و همچنین در مؤسسه موسیقی و نمایش مایکولا لیسنکو تدریس کرد.
در مؤسسه موسیقی و نمایش مایکولا لیسنکو تدریس کرد. لئونتویچ یکی از سازمان‌دهندگان اولین ارکستر دولتی اوکراین بود. او در تأسیس کاپلا جمهوری اوکراینی که کمیسیونر آن بود، شرکت داشت. بازگشت به تولچین و ترور. در جریان فتح کی‌یف در ۳۱ اوت ۱۹۱۹ میلادی، ارتش دنیکین روشنفکران اوکراینی را مورد آزار و اذیت قرار داد. لئونتویچ با فرار از آزار و شکنجه به همراه خانوادۀ خود به تولچین بازگشت. در آنجا، او اولین مدرسۀ موسیقی شهر را راه‌اندازی کرد، زیرا دانشکده‌ای که در آن کار می‌کرد توسط بلشویک‌ها تعطیل شد. او همچنین شروع به
می‌کرد توسط بلشویک‌ها تعطیل شد. او همچنین شروع به کار بر روی اولین اثر سمفونیک مهم خود، اُپرای "«نا روسالچین ولیکدن»" "(در عید پاک پری‌دریایی)" کرد. در شب ۲۲ تا ۲۳ ژانویه ۱۹۲۱ میلادی، مایکولا لئونتویچ توسط مأمور چکیست (امنیت دولتی شوروی) آفاناسی گریشچنکو به قتل رسید. لئونتویچ در خانۀ پدر و مادرش اقامت داشت که برای جشن میلاد ارتدکس شرقی (۲۵ دسامبر در تقویم جولیان، که در تقویم گریگوری (میلادی)، که توسط اتحاد جماهیر شوروی تنها در سال ۱۹۱۸ میلادی تصویب شد، در ژانویه می‌افتد.) از آن‌ها دیدن می‌کرد. چکیست مخفی
ژانویه می‌افتد.) از آن‌ها دیدن می‌کرد. چکیست مخفی نیز خواسته بود که شب را در خانه با مایکولا در یک اتاق مشترک بماند. در سپیده دم او پس از سرقت از خانوادۀ مایکولا به آهنگساز شلیک کرد (که چند ساعت بعد در اثر خونریزی درگذشت). چندین واقعیت به یک انگیزۀ سیاسی در پشت این ترور اشاره می‌کند. حضور لئونتویچ در جنبش استقلال، مانند راه‌اندازی کاپلا جمهوری اوکراینی، با هدف ارتقای اوکراین به عنوان یک کشور مستقل، دشمنان زیادی را برای او به ارمغان آورد. دختر بزرگترش هالینا بعداً به یاد آورد که پدرش اندکی پیش از مرگش گفته
بعداً به یاد آورد که پدرش اندکی پیش از مرگش گفته بود که مدارکی برای ترک کشور به مقصد رومانی دارد و این اسناد را در میان نت‌های موسیقی خود در طول یک کنسرت به همراه داشت. با این حال، پس از بازگشت از چای پس از کنسرت، لئونتویچ متوجه می‌شود که شخصی کاغذهای او را بررسی کرده‌ است. برنامه‌های او برای ترک کشور، همراه با این واقعیت که توسط یک مأمور شوروی کشته شد، همچنین دلایل سیاسی مرگ او را نشان می‌دهند. شخصیت. مایکولا لئونتویچ به شدت از خودش انتقاد می‌کرد. به گفتۀ اولین زندگینامه‌نگار معاصر او، اولس چاپکی‌یفسکی،
اولین زندگینامه‌نگار معاصر او، اولس چاپکی‌یفسکی، لئونتویچ گاهی اوقات روی یک تنظیم گروه کُر کار می‌کرد بدون اینکه اجازه دهد کسی آن را تا چهار سال ببیند. پس از انتشار دومین تألیف ترانه‌هایش از پودولیا، نظرش تغییر کرد و از آن رضایت کامل نداشت و در نتیجه تمام ۳۰۰ نسخه را خرید و نابود کرد. چاپکی‌یفسکی همچنین لئونتویچ را دارای شخصیتی خجالتی توصیف می‌کند و می‌گوید: «او از شهرت پرهیز می‌کرد، از توجه و تبلیغات می‌ترسید». از سوی دیگر، چاپکی‌یفسکی مدعی شد که حسادت لئونتویچ، ترس از رقابت و ترس از عدم پذیرش از سوی
لئونتویچ، ترس از رقابت و ترس از عدم پذیرش از سوی جامعۀ موسیقی مستقر، باعث شد که موسیقی لئونتویچ کمتر شناخته شده باشد. زینوی یاروپود از دانشگاه آموزشی دولتی کامیانتس-پودیلسکی می‌نویسد که «همۀ معاصران [لئونتویچ] او را فردی آرام و ملایم می‌نامیدند. او یک رهبر فعال جنبش ملی-انقلابی نبود، که در سال‌های ۱۹۲۱–۱۹۱۷ میلادی تعداد انگشت‌شماری از مبارزان برجسته برای جمهوری اوکراین را ظاهر کند.» این امر نشان می‌دهد که آهنگساز از نظر سیاسی ساکت بود، اما بی‌تفاوت نبود. دوست لئونتویچ، اُ. بوژانسکی، به یاد می‌آورد که
دوست لئونتویچ، اُ. بوژانسکی، به یاد می‌آورد که آهنگساز «همیشه پر از شوخ طبعی بود؛ طوری صحبت می‌کرد که همه از خنده اشکشان روان می‌شد، اما او در عین حال جدی و آرام بود.» استتسنکو همچنین لئونتویچ را «داستان‌گوی شوخ» توصیف می‌کرد و دانش آموزانش در مدرسۀ مربی کلیسای تولچین به دلیل داستان‌سرایی او «عاشق او» بودند. دیدگاه‌های دینی. مایکولا لئونتویچ در محیطی بسیار مذهبی بزرگ شد. او یکی از اعضای کلیسای ارتدکس شرقی بود که از نسل کشیش‌های روستایی بود. او همچنین فارغ‌التحصیل حوزۀ علمیۀ پودولیا در کامیانتس-پودیلسکی
حوزۀ علمیۀ پودولیا در کامیانتس-پودیلسکی بود، که عمدتاً روحانیون مسیحی ارتدکس را تربیت می‌کرد. لئونتویچ به‌عنوان فردی با تحصیلات الهیات حرفه‌ای، با جنبش تأسیس و به رسمیت شناختن کلیسای ارتدکس خودگردان شرقی اوکراینی همگام بود، که در سال ۱۹۱۸ میلادی مجدداً تأسیس شد. تولیدات آهنگساز در این دوره به دنبال نمونه‌های آثار کریلو استتسنکو (دوست نزدیک لئونتویچ، همچنین کشیش و آهنگساز ارتدکس) و همچنین الکساندر کوشتز، در موسیقی مقدس جدید غنا یافت. آثار لئونتویچ این دورۀ زمانی عبارتند از: ' "(دربارهٔ رستاخیز مسیح)"، '
زمانی عبارتند از: ' "(دربارهٔ رستاخیز مسیح)"، ' "(نام خداوند را ستایش کنید)" و "" "(آه نور خموش)" درمیان دیگر آثار. یک نقطۀ عطف در توسعۀ موسیقی معنوی اوکراینی، آهنگسازی عبادت او بود که برای اولین بار در کلیسای جامع نظامی سنت نیکلاس در کی‌یف، پچرسک در ۲۲ مه ۱۹۱۹ میلادی اجرا شد. بزرگداشت. در ۱ فوریه ۱۹۲۱، نه روز پس از مرگ لئونتویچ، تعداد زیادی از هنرمندان، استادان و دانشجویان مؤسسه موسیقی و نمایش مایکولا لیسنکو در کی‌یف برای بزرگداشت او گرد هم آمدند، همان‌طور که طبق سنت مسیحی انتظار می‌رود. آن‌ها کمیته‌ای را
که طبق سنت مسیحی انتظار می‌رود. آن‌ها کمیته‌ای را برای خاطرۀ مایکولا لئونتویچ تأسیس کردند که بعداً به انجمن موسیقی تمام اوکراینی مایکولا لئونتویچ تبدیل شد و موسیقی اوکراین را تا سال ۱۹۲۸ میلادی ترویج کرد. پاولو تیچینا، نویسنده و سیاستمدار اوکراینیِ جمهوری سوسیالیستی شوروی اوکراین، از تحسین‌کنندگان لئونتویچ بود و دربارۀ مرگ این آهنگساز نثری نگاشت. شاعرانی چون ماکسیم رویلسکی و مایکولا باژان نیز شعرهایی را به او تقدیم کردند. نام لئونتویچ توسط گروه‌های موسیقی مانند لئونتویچ باندوریست کاپلا و موسسات آموزشی
مانند لئونتویچ باندوریست کاپلا و موسسات آموزشی مانند کالج هنر و فرهنگ وینیتسیا حمل می‌شود. خیابان‌هایی در کی‌یف و شهرهای دیگر به نام او نامگذاری شده‌ است. موزۀ یادبودی در شهر تولچین به او اختصاص داده شده‌ است، و موزۀ دیگری در سال ۱۹۷۷ میلادی در روستای مارکیوکا، جایی که او به خاک سپرده شد، تأسیس شد. در سال ۲۰۰۲ میلادی، به مناسبت صد و بیست و پنجمین سالگرد تولد آهنگساز، شهر کامیانتس-پودیلسکی یک کنفرانس علمی تمام-اوکراینی با عنوان «مایکولا لئونتویچ و آموزش و علوم مدرن» با میهمانانی از وزارت علوم و آموزش
و علوم مدرن» با میهمانانی از وزارت علوم و آموزش اوکراین، اتحادیه آهنگسازان و بسیاری از مقامات محلی برگزار کرد. در طی این رویداد، مراسم پرده‌برداری از لوح یادبود آهنگساز برگزار گردید که در کنار ساختمان قدیمی که قبلاً توسط حوزۀ علمیۀ پودولیا استفاده می‌شد، نصب شده بود. موسیقی. مایکولا لئونتویچ در موسیقی کُرال آ کاپلا تخصص داشت. او را امروزه بیشتر با آثار موسیقایی که از خود به جای گذاشته به یاد می‌آورند که شامل بیش از ۱۵۰ آهنگ کُرال است. این آثار شامل طیفی از تنظیم‌های هنری آهنگ‌های فولک، آثار مذهبی (از جمله