payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آن‌قدر دوقطبی شد که علی عالی سردبیر مجله مجبور به توضیح شد و در صفحه فیسبوکش نوشت: «وقتی می‌خواستم عکس این شماره دنیای فوتبال را انتخاب کنم به همه این حرف‌ها فکر کردم. به اینکه این یک مسابقه نیست و به کسی مدال نمی‌دهند. به فحش‌ها. به توهین‌ها. به تحقیرها. تازگی ندارد و کسانی با تجربه‌تر و استخوان خردکرده تر از من هم با این رویه روبرو بوده‌اند و خواهند بود. اما از همه کسانی که وقت گذاشتند و در این «تَنگ حوصلگی» آخر سال نظرشان را نوشتند یا تماس گرفتند سپاسگزارم. کمک بزرگی کردند. برای همین چند نکته را لازم
کمک بزرگی کردند. برای همین چند نکته را لازم می‌دانم بنویسم»... پرونده اصلی با نام «ظهور و سقوط چپ‌ها» نام گرفت و از ۱۳ پرده از تحول‌خواهی کوشندگان اجتماعی معترض در تاریخ یک‌صدساله ورزش ایران حکایت داشت. بهمن‌فروتن هم در این شماره مطلبی در همین خصوص نوشت. هم‌چنین در این شماره گفتگویی مفصل با محمودگودرزی اولین وزیر ورزش ایران انجام شد که تیترش این‌گونه بود:شیر گازِ خانه را باز گذاشتند تا خفه شویم. مجله به برکناری قریب‌الوقوع مهدی‌محمدنبی پرداخت و پشت‌پرده این جابجایی را افشا کرد. هم‌چنین گزارشی از
این جابجایی را افشا کرد. هم‌چنین گزارشی از حمیدرضاسیاسی، مدیرعامل پرسپولیس که آن روزها در زندان به‌سر می‌برد به چاپ رسید. شماره نهم؛ پرونده ویژه فساد سازمانی. آذرماه ۱۳۹۴ نهمین شماره مجله به چاپ رسید. با عکسی از ژوزف‌بلاتر که پشت تورِ دروازه فوتبال محبوس شده‌است؛ با تیتر: «فساد سازمانی». دنیای‌فوتبال در این شماره رسوایی‌های فیفا و فساد سازمان‌یافته در فوتبال ایران را مورد بررسی قرار داد. جلال‌طالبی در این شماره مصاحبه مفصلی داشت و گفته بود: «هیچ‌وقت در فوتبال ایران من را خودی ندانستند». گروه پرونده
در فوتبال ایران من را خودی ندانستند». گروه پرونده دنیای‌فوتبال از «شبکه درستکاری و خرابکاری در فوتبال ایران» مطالب و موضوعاتی را نوشت و از نقش پدرخوانده در پشت‌پرده فوتبال ایران پرده‌برداری کرد. همچنین در این شماره «سه ساعت با غم و شادی‌های سیاسی-ورزشی گلر تیم‌ملی که ۳۸ سال گم شده بود» پرداخته شد که مربوط به ناصر نبوی، دروازه‌بان تیم‌ملی و هم‌رزم مصطفی‌چمران و شاگرد علی‌شریعتی بود. از دیالوگ‌های ماندگار آن گفتگو این بود: «یادم است که در اوایل انقلاب، یک‌سری از این آدم‌های فرصت‌طلب رفتند فتوا گرفتند که چون
از این آدم‌های فرصت‌طلب رفتند فتوا گرفتند که چون این چرم‌های روی توپ، ذبح اسلامی نشدند و از خارج از کشور آمده، نجس هستند؛ لذا نباید با این توپ‌ها بازی کرد. نگاه‌های این شکلی در اوایل انقلاب وجود داشت. الان هم وجود دارد. اوایل انقلاب هرکس با کسی خرده‌حسابی داشت، به او تهمت می‌زد و ظاهراً هم فضا برای این کارها آماده بود.» شماره دهم؛ پرونده ویژه علی عبده، تکنوکرات سرخ. دی ماه ۱۳۹۴ این شماره به چاپ رسید. با طرحی از علی‌عبده، بنیان‌گذار پرسپولیس؛ اولین مدیری که با نگاه خصوصی‌سازی به بن‌بست رسید. با تیترِ
که با نگاه خصوصی‌سازی به بن‌بست رسید. با تیترِ «تکنوکراتِ سرخ». برای اولین‌بار بود که بعد از انقلاب تصویری از مؤسس پرسپولیس روی جلد نشریه‌ای قرار گرفته بود. سالارعبده، فرزند علی عبده هم در این شماره یادداشتی از خاطرات پدر منتشر کرد. عکس‌هایی برای اولین‌بار به چاپ رسید که پیش از این‌جایی دیده نشد و مطلب بلندی به قلمِ ابراهیم افشار نوشته شد: «کیهان‌ورزشی در شماره ۹۶۷خود دربارهٔ انحلال تیم حرفه‌ای پرسپولیس از زبان عبده می‌نویسد: جبر زمان و شرایط کنونی، فوتبال حرفه‌ای را نمی‌پذیرد. ما نمی‌خواهیم از فوتبال
حرفه‌ای را نمی‌پذیرد. ما نمی‌خواهیم از فوتبال ثروتمند شویم، زیرا معتقدیم که فوتبال باید خودش، خودش را اداره کند. پرسپولیس در راه فوتبال حرفه‌ای پیش‌قدم شد که خواست شاهنشاه بود. اما متأسفانه ما را در این راه تنها گذاشتند و حتی فدراسیون فوتبال هم با ما همکاری نکرد و در شرایط کنونی حتی زمین در اختیار ما قرار نمی‌دهد». هم‌چنین در این شماره گفتگویی اختصاصی با بیژن، از دوستان نزدیک عبده شد که تا لحظه مرگ کنارش ماند و دربارهٔ آن روز گفت: «عبده زیر دوش حمام افتاد و تمام کرد». شماره یازدهم؛ پرونده ویژه قصه محمد و
و تمام کرد». شماره یازدهم؛ پرونده ویژه قصه محمد و شاتقی. دنیای‌فوتبال در شماره بهمن-اسفند۱۳۹۴ خود از داستان فارغ‌التحصیلان مدرسه عالی ورزش که بعدها به ورزش آمدند نوشت؛ «قصه محمد و شاتقی». ماجرا مربوط به مصاحبه عجیب تقی جهانی در کیهان‌ورزشی علیه پرویز قلیچ‌خانی و دیگران بود. حکایت فارغ‌التحصیلان مدرسه عالی ورزش در تهران، داستانی تاریخی است که رگه‌های جانگداز و فکاهه را توامان دارد. همان جوانانی که قرار بود با راه‌اندازی این مدرسه، نسل جدیدی از کارگزاران تحصیلکرده را برای ورزش خموده و سنتی ایران تربیت کنند
را برای ورزش خموده و سنتی ایران تربیت کنند اما ناگهان مملو از داستان‌ایی شد که گفتنش بعد از چهل‌وسه سال، آدمی را با عبرت، تحیّر و لبخند مواجه می‌کند. در این شماره همچنین با عنایت‌آتشی، گزارشگر بسکتبال مصاحبه‌ای شد و در آن اعتراف کرد او اسم استقلال را روی باشگاه تاج گذاشت. همچنین در این شماره به پیدایش کیهان‌ورزشی و شماره‌های بیادماندنی آن نیز پرداخته شد. شماره دوازدهم؛ پرونده ویژه وزارت آقا اجازه. خرداد ۱۳۹۵ این شماره به چاپ رسید. رویکرد مدیریتی محمود گودرزی، اولین وزیر ورزش و جوانان ایران مورد نقد جدی
اولین وزیر ورزش و جوانان ایران مورد نقد جدی قرار گرفت. سردبیر در یادداشتی مفصل با این سرفصل‌ها از او انتقاد کرد: انعطاف‌ناپذیر، اهل دخالت، خودرای، مخالف خوان و ناکارآمد. تیتر مطلب و تیتر اصلی جلد هم این بود: «دولتِ آقا اجازه». این جلد موضعی شفاف دربارهٔ عملکرد متناقض گودرزی بود. او ۲۷مهر ۱۳۹۵ علی‌رغم میل باطنی کنار گذاشته شد و متن استعفایی هم منتشر کرد. در این شماره نامه ای از دختری منتشر شد که برای اولین بار با لباس پسرانه به استادیوم آزادی رفته بود. همچنین در صفحات دیگر دربارهٔ انتخاب مهدی تاج به عوان
در صفحات دیگر دربارهٔ انتخاب مهدی تاج به عوان رئیس تازه فدراسیون فوتبال و پشت پرده انتخابات گزارش مفصلی به قلم حسین قهار نوشته شد. استقبال از پانزدهمین دوره جام ملت‌های اروپا در فرانسه از دیگر مطالب بود. شماره سیزدهم؛ پرونده ویژه محمدعلی کلی و غلامرضا تختی، پایان اسطوره. تیرماه ۱۳۹۵ عکسی از محمدعلی کلی و غلامرضا تختی روی جلد منتشر شد. دنیای فوتبال شباهت‌ها و تفاوت‌های این دو اسطوره را در کلاس جهانی و ایران بررسی کرد. پروانه حسینی در این شماره دربارهٔ حضور زنان ایرانی در ورزشگاه‌های آمریکا و تشویق تیم ملی
زنان ایرانی در ورزشگاه‌های آمریکا و تشویق تیم ملی کشتی ایران مطلب نوشت. با اکبر فلاح و همایون شاهرخی گفتگو شد. پرونده ویژه با یادداشت‌ها و گفتارهایی از بهرنگ صدیقی، صادق زیباکلام، عبدالرحمن نجل رحیم، هوشنگ شهابی، غلامحسین باهر، ابراهیم افشار، رضا شجیع، کوروش زعیم، موسی اکرمی، احسان محمدی، وحید جعفری، وحید ذوالاکتاف، عدنان دانشیار و بهمن فروتن به چاپ رسید. مصاحبه ای مفصلی هم با حسین شاه حسینی شد؛ پر از خاطرات گفته نشده و جالب. در این شماره گزارشی از دختری کشتی‌گیری منتشر شد که آرزوهای بزرگ دارد؛ ندا خانی
کشتی‌گیری منتشر شد که آرزوهای بزرگ دارد؛ ندا خانی یوسف رضا. شماره چهاردهم؛ پرونده ویژه شعبان جعفری، باستانی‌کارِ کودتاچی. شهریور ۱۳۹۵ شماره چهاردهم مجله دنیای فوتبال منتشر شد. از آن دست جلدهایی که نشریات ورزشی به سراغش نمی‌روند. موضوعی تاریخی-سیاسی از چهره ای ورزشی؛ شعبان جعفری. تیتر انتخابی برای جلد این شماره «باستانی کارِ کودتاچی» بود. بخشی از متن این گونه بود: «باشگاهش در شمال پارک شهر همیشه پر از مهمان‌های خارجی دربار بود. شعبان و نوچه‌هایش برای آنها برنامه اجرا می‌کردند. دهه چهل و پنجاه هر اداره‌ای و
اجرا می‌کردند. دهه چهل و پنجاه هر اداره‌ای و وزارتخانه‌ای از او حساب می‌بردند. نام او گره‌گشای کار خیلی از پرونده‌ها و سفارش‌شده‌ها بود. جای تعجب نداشت که ۱۵ خرداد ۱۳۴۲ که خیابان‌های تهران صحنه درگیری مردم با نظامیان بود، مردم به باشگاه ورزشی در خیابان شمال پارک شهر حمله کرده و آن را آتش زدند. حتی وقتی مبارزات قهرآمیز و چریکی شکل گرفت، شعبان جعفری یکی از هدف‌های عملیات چریکی شد ولی فقط مجروح شد. گویا او که شاه را بالا برده بود، باید زنده می‌ماند و سقوط او را هم با چشم می‌دید. در مقطع سال ۱۳۵۷ و تزلزل حکومت
هم با چشم می‌دید. در مقطع سال ۱۳۵۷ و تزلزل حکومت شاه، شعبان حال و هوای خوبی نداشت. «شاه که رفت، منم رفتم. وقتی شاه خواست بره بیرون، گفتم خب شاه که داره می‌ره، من اینجا بمانم چی کار کنم؟ منم می‌رم.» از این زمان شعبان آواره دیار فرنگ شد. مدتی اسرائیل، آمریکا، ترکیه و… دیگر کسی به حرف او وقعی نمی‌گذاشت. به گفته رئیس دفتر رضا پهلوی، چند بار به رضا پهلوی رو انداخت و تقاضای کمک کرد اما او هم کمک دندان‌گیری به او نکرد. گر چه خودش این واقعه را تکذیب می‌کرد اما تصویر چَکَش را هم احمدعلی انصاری بعدها منتشر کرد.» در
چَکَش را هم احمدعلی انصاری بعدها منتشر کرد.» در این شماره با جهانگیر کوثری گفتگویی مفصل به چاپ رسید که خواندنی بود. او دربارهٔ خاطراتش از حضورش در باشگاه تاج گفت: من به واسطه سینما علاقه به مطالعه داشتم. خود همبازی‌های آن روزها در تاج هم یادشان می‌آید که هفت، هشت نفرشان را کتابخوان کردم. یعنی بعضی‌هایشان اصلاً نمی‌دانستند شعر نو چیه؟ کتاب فروغ برایشان می‌بردم. یادم می‌آید یکی از بچه‌ها عاشق شده بود، خیلی شدید. می‌آمد پیش من درد دل می‌کرد که چکار کنم؟ من برایش نامه عاشقانه می‌بردم این می‌برد از لای در خانه
نامه عاشقانه می‌بردم این می‌برد از لای در خانه دختر مورد علاقه اش می‌انداخت تو. بعداً خودش می‌گفت دخترک تعجب کرده بود که فوتبالیست عاشق‌پیشه چه انشای عاشقانه ای دارد! می‌خواهم بگویم دست به نوشتنم خوب بود. حتی وقتی برای راه‌آهن بازی می‌کردم، برای مجله «فیلم و هنر» به عنوان خبرنگار گزارش می‌نوشتم. در دانشگاه با هوشنگ گلمکانی همکلاسی بودیم. این مجله آن موقع جایزه سپاس را پایه‌ریزی کرده بود و معتبر بود. آن موقع یک برنامه به اسم «ورزش از نگاه دو» پخش می‌شد، من به خاطر علاقه ای که به ورزش داشتم آمدم در مجله این
خاطر علاقه ای که به ورزش داشتم آمدم در مجله این برنامه را نقد کردم. آن نقد خیلی صدا کرد. حتی استاد بهمنش هم شاکی شده بود که این نقد کار کیست؟» هم‌چنین کوثری در بخش دیگری از مصاحبه‌ش گفت: «قلیچ خانی قربانی یک شوخی شد! سرهنگی بود که آن شب مسئول ساواک به حساب می‌آمده. همان کسی که شب بازداشت قلیچ خانی مسئول شهربانی بود. این بعدها برای من گفت آن شب ما سر به سر قلیچ خانی گذاشتیم. من رفتم جلوی سلولش و اسمش را پرسیدم. گفت قلیچ خانی! گفتم چکاره ای؟ تعجب کرد که چطور نمی شناسمش. گفت فوتبالیستم! سرم را تکان دادم.
نمی شناسمش. گفت فوتبالیستم! سرم را تکان دادم. ترسید. گفتم من نمی‌دانم تو چکار کردی ولی حکم اعدام برایت صادر کرده‌اند! ما فقط می‌خواستیم سر به سرش بگذاریم. چند دقیقه بعد یکی دیگر از افسرها می‌رود سراغش و همین سؤال و جواب را می‌کند. عمداً می‌گوید تو را نمی‌شناسیم که خردش کند. این افسر می‌گوید سرهنگ (یعنی من) مخالف است اما از بالا دستور داده‌اند حکمت اعدام است! ما مزاح کردیم اما موضوع جدی شد! پرویز اصلاً کاری نکرده بود. با لگد کوبیده بود به در بوفه دانشسرا و چند جمله گفته بود. آن موقع خیلی‌هایمان با پا می
و چند جمله گفته بود. آن موقع خیلی‌هایمان با پا می کوبیدیم به در کافه! بگذریم! شوخی شوخی کاری کردند که برای زهرچشم گرفتن از خیلی‌ها پرویز را آوردند تلویزیون و آن اعترافات را کرد». شماره پانزدهم؛ پرونده ویژه تاجِ خسروانی. شماره ای استثنایی و عجیب در تاریخ ورزشی نویسی. طرحی از پرویز خسروانی مؤسس باشگاه تاج. ناهید مولوی در ابتدای پرونده ویژه این شماره نوشت: وقتی پیشنهاد این سوژه به من داده شد، تصور می‌کردم سوژه ای همانند سایر سوژه‌ها را پیش رو دارم، اما تصورم غلط بود و نوشتن دربارهٔ مردی که باشگاه تاج را که
غلط بود و نوشتن دربارهٔ مردی که باشگاه تاج را که امروز به نام استقلال می‌شناسیم، پایه‌گذاری کرده‌است، سخت‌تر از آنی بود که تصور می‌کردم. این سختی آن جایی نمود پیدا کرد که زندگی سیاسی تیمسار ورزش دوست را به من سپردند. هر چه در خاطرات و روایت‌های مردان دربار پهلوی جستجو کردم، نکته دندان‌گیری توجهم را جلب نکرد. همه جا روایاتی شبیه به هم وجود داشت که ارزش چندانی نداشتند. پرویز خسروانی، مهره مهمی در دربار پهلوی شمرده می‌شد، از آن جهت که سال‌ها آجودان مورد اعتماد محمدرضا پهلوی بود و در مهم‌ترین برهه‌های تاریخی
محمدرضا پهلوی بود و در مهم‌ترین برهه‌های تاریخی دوران پهلوی دوم، در قلب دربار حضور داشت. به بیراهه نرفته‌ام اگر بگویم او جعبه سیاه بخشی از دربار ایران در حساس‌ترین روزهایش بوده‌است. در میان خاطرات و روایت‌های تاریخی سرگردان بودم که از طریق یکی از دوستان، به تنها گفتگویی که از پرویز خسروانی وجود داشت، دست یافتم. گفتگویی از مجموعه تاریخ شفاهی، که به همت دانشگاه هاروارد انجام شده بود. درواقع این آخرین و تنها گفتگویی است که توسط حبیب لاجوردی با او انجام شده‌است. این‌جا دیگر تیمسار خسروانی معروف، آجودان نزدیک و
این‌جا دیگر تیمسار خسروانی معروف، آجودان نزدیک و مورد اعتماد شاه سابق ایران، پیرمردی تنها در لندن است. دیگر از آن جلال و جبروت روزهای جوانیش، تنها خاطراتی باقی مانده‌است که تک به تک آن‌ها را روایت می‌کند. در هر صورت، این گفتگو از هر لحاظ ارزشمند و جالب بود و خاطرات خواندنی را در دل خود داشت. از همین رو تصمیم گرفتم به جای روایت زندگی سیاسی پرویز خسروانی، خاطراتی که در آن سال از زبان خودش بیان کرده‌است را در قالب گزارشی که پیش روی تان است، بنویسم. ابراهیم افشار هم در هفت پرده به زندگی او پرداخت. کاظم اولیایی
هم در هفت پرده به زندگی او پرداخت. کاظم اولیایی در گفتگویی اعتراف کرد: «قرار بود خسروانی به ایران بیاید ولی منصرف شدیم» امیررضا واعظ آشتیانی هم گفت: «خسروانی یک مدیر خوش فکر و موفق بود». یکی دیگر از گزارش‌های مجله نیز مربوط به مشکلات مالی و تحریم پول‌های ایران در فیفا با تیتر «تأثیرات برجام بر فوتبال ایران» بود. شماره شانزدهم؛ پرونده ویژه آزار جنسیِ کودکان و فساد در فوتبال پایه. بهمن ماه ۱۳۹۵، کمی بعد از مرگ اکبر هاشمی رفسنجانی، جلد دنیای‌فوتبال دربارهٔ تجاوز در مدارس فوتبال ایران بود. ناصر فریادشیران در
در مدارس فوتبال ایران بود. ناصر فریادشیران در مصاحبه حرف‌های عجیبی زد: «من اسم نمی‌برم. اما این مسائل واقعیت دارد و باید در مورد آن حرف بزنیم. جایی را می‌شناسم که اسم خودش را مدرسه فوتبال گذاشته‌است، اما این محل خوابگاهی دارد که در آن نوجوان چهارده ساله با یک جوان ۲۲ ساله در یک اتاق زندگی می‌کنند. چند سال پیش در ماه رمضان، ما مراسم افطاری داشتیم. یکی از دوستان گفت بچه ای آمده و می‌خواهد تست بدهد و الان در استقلال جنوب است. فهمیدم که این بچه پانزده ساله، یک ماه در تهران است. بدون پدر و مادر. بچه مازندران
ماه در تهران است. بدون پدر و مادر. بچه مازندران بود. من ناراحت شدم. از او خواستم که به پدرش تلفن کند. شروع کردم فریاد زدن سر پدر بچه که خجالت نمی‌کشی؟ شما بچه پانزده ساله را در شهری که آدم‌های چهل ساله هم اگر مواظب نباشند هزار بلا سرشان می‌آید، رها کرده‌اید؟ آن طفل معصوم سه روز بود که غذا نخورده بود. فقط آب و نان بربری خورده بود. من نمی‌خواهم به اسم اشاره کنم، اما این بچه در همان محلی زندگی کرده بود که درباره‌اش صحبت کردم. جایی که اتفاقاً در تمام رده‌های نونهالان، نوجوانان، جوانان، امید و بزرگسال از
نونهالان، نوجوانان، جوانان، امید و بزرگسال از بچه‌های مردم پول می‌گیرد.» حسین قهار در گزارشی کامل، چند روایت دست اول از این موضوع با تیتر «فوتبالِ بدونِ لباس» نوشت. از دیگر مطالب این شماره می‌توان به مطلبِ ابراهیم افشار با تیتر «از شورش در کُشتی چوخه تا اعدام گلسرخی» اشاره کرد. شماره هفدهم؛ گفتگوی ویژه با عباس عراقچی. آخرین شماره چاپ‌شده از مجله دنیای‌فوتبال. اسفندماه ۱۳۹۵. آن روزها که برجام به نتیجه رسیده بود تیمِ هسته‌ای ایران از سوی بیشتر رسانه‌ها مورد تشویق قرار می‌گرفت. سیدعباس عراقچی، معاون وزیر
تشویق قرار می‌گرفت. سیدعباس عراقچی، معاون وزیر امورخارجه، یکی از فوتبالی‌ترین چهره‌های سیاسی ایران است. با او دربارهٔ خاطراتش از فوتبال و اهمیتِ کارِ تیمی گفتگو شد. او دربارهٔ علاقه محمدجواد ظریف به فوتبال گفت: «تیم ملی در اتریش اردو گذاشته بود اما در شهر دیگری غیر از وین. مذاکرات در وین بود و ما درگیر مذاکره بودیم و آقای ظریف با بچه‌های تیم ملی دیدار کرد. جالب است که من و آقای روانچی که فوتبالی هستیم، به مذاکره چسبیدیم و آقای ظریف که از فوتبال سر در نمی‌آورد، به دیدار تیم ملی رفت! (بلند می‌خندد) البته سر
به دیدار تیم ملی رفت! (بلند می‌خندد) البته سر درمی‌آورد اما خیلی پیگیر نیست و موضوع موردعلاقه‌اش نیست. آقای ظریف سر همین بازی آخر پرسپولیس - استقلال که ساعت ۱۵ برگزار می‌شد، به من و آقای تخت‌روانچی زنگ زدند و گفتند که بیایید بالا کارتان دارم. رفتیم و گفتیم الان بازی است اما نشستیم و صحبت کردیم. آقای روانچی بیشتر دلشوره داشت و پیگیرتر بود و دلش طاقت نمی‌آورد. به بهانه‌ای بلند می‌شد و بیرون می‌رفت و پیگیری می‌کرد. به یاد دارم که رفت بیرون و برگشت و گفت یکی جلوییم! اما یک ربع بعد دوباره رفت و گفت دو بر یک عقب
اما یک ربع بعد دوباره رفت و گفت دو بر یک عقب هستیم. گفتم یعنی چه؟ گفت نمی‌دانم دو تا گل خورده‌ایم. بعد جلسه تمام شد و آمدیم بیرون. در دفتر آقای ظریف بچه‌ها داشتند بازی را نگاه می‌کردند. دقیقه‌های آخر نیمه اول بود که دیگر حال‌مان گرفته شد و سومی را هم خوردیم اما نیمه دوم را رفتیم دفتر خودمان دیدیم.» عراقچی گفت که بعضی فدراسیون‌های ورزشی از نوشتن یک نامه صحیح عاجز هستند و در جریان بازی‌های بین‌المللی در صورت لزوم از احقاق حق خود نیز عاجزند، به همین دلیل حق آنها به راحتی ضایع می‌شود، بعد می‌گوید شکایت
حق آنها به راحتی ضایع می‌شود، بعد می‌گوید شکایت کرده‌ایم، اما چگونه شکایت کرده‌اند با نوشتن نامه‌ای سر تا پا غلط از نظر حقوقی و حتی املایی. در این شماره گفتگویی مفصل با امیر حاج‌رضایی شد و گفت: «امروز فرصت‌طلبان فوتبال را اداره می‌کنند». از دیگر مطالب این شماره می‌توان به گفتگوی اختصاصی با برانکو ایوانکوویچ، سیدجواد میری و دکتر علی صاحبی اشاره کرد. شماره منتشرنشده. به‌دلیل مشکلات عدیده، شماره هجدهم به‌رغم صفحه‌آرایی و خروجی جهت چاپ هیچ‌گاه منتشر نشد. این شماره با عکسی از عادل فردوسی‌پور قرار بود روی
این شماره با عکسی از عادل فردوسی‌پور قرار بود روی کیوسک‌های مطبوعاتی قرار گیرد که هرگز به آن مرحله نرسید. شناسنامه مجله. صاحب امتیاز: مجتبی صدوقی/ سردبیر: علی عالی/ مشاور عالی تحریریه: جواد دلیری/ دبیر تحریریه: احسان محمدی/ دبیران: ابراهیم افشار (نوستالژی)، حمیدرضا صدر (تاریخ فوتبال)، محمدحسین مهرزاد (راهبرد)، وحید جعفری (ورزش ایران)، حسین قهار (باشگاه گزارشگران)، مسعود مرعشی (طنز)، منوچهر دین‌پرست (اتاق فکر)، سعید الهویی (آنالیز)، رسول مجیدی (ورزش جهان)، شکوفه موسوی (ورزش زنان)، سامان موحدی‌راد (آرشیو)،
شکوفه موسوی (ورزش زنان)، سامان موحدی‌راد (آرشیو)، علی ورامینی (نقد)، امیر کلهر (نظرسنجی)، هانی انصاری (طرح)، سعید زارعیان (عکس) / یادداشت، گزارش و مصاحبه: رامتین جباری، جاوید جعفری فراهانی، حسین ردکا، سپهر خرمی، نگار خسروی، رضا منصور خانکی، مرجان حسینی، سالار علیخواه/ مترجمان: رومینا تیموری، علی میرزایی، نوید صراف، علی بابازاده، شهراد باغستانی، نسیم فرزین/ مدیر هنری: حسام سحامی/ مدیر اجرایی: سعید پیرمحمویی/ ویراستار و روابط‌عمومی: مریم باقرزادگان/ رئیس سازمان آگهی‌ها: مصطفی مسجدی حکم دادگاه. سخنگوی هیئت
آگهی‌ها: مصطفی مسجدی حکم دادگاه. سخنگوی هیئت منصفه دادگاه مطبوعات استان تهران خبر داد: مجرمیت مدیر مسئول نشریه دنیای فوتبال مؤمنی راد گفت: مدیر مسئول نشریه دنیای فوتبال به اتهام انتشار مطالب خلاف واقع، نقل مطالب گروه‌های منحرف، انتشار تصاویر خلاف عفت عمومی، مجرم شناخته شد. به گزارش گروه اجتماعی باشگاه خبرنگاران جوان، احمد مؤمنی راد سخنگوی هیئت منصفه دادگاه مطبوعات استان تهران در تشریح جلسه امروز دادگاه مطبوعات اظهار کرد: پرونده مدیر مسئول نشریه دنیای فوتبال به اتهام انتشار مطالب خلاف واقع، نقل مطالب
فوتبال به اتهام انتشار مطالب خلاف واقع، نقل مطالب گروه‌های منحرف، انتشار تصاویر خلاف عفت عمومی، استفاده ابزاری از تصویر زنان و تخلف از مصوبات شورای عالی امنیت ملی در شعبه سوم دادگاه کیفری یک استان تهران به ریاست قاضی کاشانکی مورد رسیدگی قرار گرفت. وی ادامه داد: هیئت منصفه مطبوعات استان تهران؛ مدیر مسئول نشریه دنیای فوتبال را در موارد اتهامی با عناوین انتشار مطالب خلاف واقع، نقل مطالب گروه‌های منحرف، تخلف از مصوبات شورای عالی امنیت ملی با اکثریت آرا مجرم دانست و مدیر مسئول این نشریه در همه این موارد مستحق
و مدیر مسئول این نشریه در همه این موارد مستحق تخفیف دانسته نشد. مؤمنی راد افزود: مدیر مسئول این نشریه در مورد اتهام استفاده ابزاری از تصاویر زنان و انتشار تصاویر خلاف عفت عمومی با اکثریت آرا مجرم شناخته نشد. سخنگوی هیئت منصفه دادگاه مطبوعات استان تهران در مورد اتهام نویسنده مطلب در نشریه دنیای فوتبال مبنی بر انتشار مطالب خلاف واقع گفت: با اعلام رضایت شاکی پرونده مختومه اعلام شد.
سر دیوید جیمز والاس، انجمن سلطنتی ادینبورگ، آکادمی سلطنتی مهندسی (متولد ۷ اکتبر ۱۹۴۵) یک فیزیکدان و دانشگاهی انگلیسی است. وی از سال ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۵ معاون علمی و رئیس دانشگاه لفبور و و رئیس کالج چرچیل، کمبریج از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۴ بود. سنین جوانی و تحصیل. والاس در ۷ اکتبر ۱۹۴۵ به دنیا آمد. وی در دبیرستان هاوک در هاویک، مرزها، اسکاتلند تحصیل کرد و به دانشگاه ادینبورگ رفت و در آنجا موفق به کسب مدرک فیزیک و دکترای نظریه ذرات ابتدایی، زیر نظر پیتر هیگز شد. حرفه. پس از کار تحقیقاتی پسادکترا به عنوان یک بورس تحصیلی
از کار تحقیقاتی پسادکترا به عنوان یک بورس تحصیلی هاکس در دانشگاه پرینستون، والاس در سال ۱۹۷۲ مدرس فیزیک در دانشگاه ساوت همپتون شد. در سال ۱۹۷۹ او استاد تیت فیزیک در دانشگاه ادینبورگ شد. وی در سال ۱۹۸۰ موفق به کسب مدال و جایزه جیمز کلرک ماکسول شد. او مدیر مرکز محاسبات موازی ادینبورگ (EPCC) شد و در سال ۱۹۹۶ برای کار محاسباتی خود نشان امپراتوری بریتانیا را دریافت کرد. شخصی. همسر او، الیزابت است و یک دختر به نام سارا دارد.
پادار (به لاتین: Padar) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان شماخی واقع شده‌است.
چیراخ (به لاتین: Çirax) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان شابران واقع شده‌است.
محمد اوبا (به لاتین: Mamedoba) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان شابران واقع شده‌است.
آنتی‌بیوتیک‌های گلیکوپپتید گروهی از آنتی‌بیوتیک‌های مؤثر بر سنتز دیواره باکتری هستند. آنتی بیوتیک‌های گلیکوپپتیدی پرکاربرد عبارت اند از وانکومایسین، تئی‌کوپلانین، تلاوانسین،راموپلانین، دالباوانسین و اوریتاوانسین. وانکومایسین در صورت وجود عفونت مشکوک به استافیلوکوک اورئوس مقاوم به متی‌سیلین استفاده می‌شود. سازوکار. برخی از اعضای این دسته آنتی بیوتیک‌ها با مهار سنتز پپتیدوگلیکان، سنتز دیواره‌های سلولی در باکتری را مهار می‌کنند. آنها به اسیدهای آمینه درون دیواره سلولی متصل می‌شوند و از افزودن واحدهای جدید به
سلولی متصل می‌شوند و از افزودن واحدهای جدید به پپتیدوگلیکان جلوگیری می‌کنند. به طور خاص ، آنها در پپتیدوگلیکان به آکریل-دی-الانیل-دی-الانین متصل می‌شوند. بسیاری از گلیکوپپتیدها عملکرد گلیکوزیل ترانسفرازها را مهار می‌کنند، که وظیفه پلیمر کردن بلوک‌های اسید آمینه/قند به پپتیدوگلیکان را بر عهده دارند. کاربردها. با توجه به سمیت آن‌ها، استفاده از آنتی‌بیوتیک‌های گلیکوپپتید محدود به بیمارانی است که مبتلا به بیماری حاد هستند، مانند کسانی که دارای حساسیت شدید به بتا-لاکتام‌ها هستند، یا به گونه‌های مقاوم به
به بتا-لاکتام‌ها هستند، یا به گونه‌های مقاوم به بتا-لاکتام آلوده هستند. این آنتی بیوتیک‌ها عمدتاً در برابر کوکسی‌های گرم مثبت مؤثر هستند. آنها طیف محدودی از عملکرد را نشان می‌دهند و فقط در برابر انتروکوک‌ها خاصیت ضد باکتری دارند. برخی از بافت‌ها توسط گلیکوپپتیدها به خوبی قابل نفوذ نیست و به مایع مغزی-نخاعی نفوذ نمی‌کنند.
یوتارَپتر سرده‌ای از دایناسورهای تروپود گوشت‌خوار است که در اوایل دوره کرتاسه و بین ۱۳۹ تا ۱۳۴٫۶ میلیون سال پیش در آمریکای شمالی زندگی می‌کرد. گونه خاص این سرده با نام یوتارپتر اوستروم‌مایسی شناخته می‌شود. یوتارپتر از خانواده دونده‌خزندگان و خویشاوند نزدیک دایناسورهایی مثل دینونیکوس و ولاسیرپتر بود که میلیون‌ها سال پس از یوتارپتر فرگشت یافتند. با این وجود یوتارپتر از جثه‌ای به مراتب بزرگ‌تر از این دو خویشاوند نزدیک خود برخوردار بود و تخمین زده می‌شود که این گونه دایناسور بین ۵ تا ۷ متر طول، ۱٫۸ تا ۲ متر
گونه دایناسور بین ۵ تا ۷ متر طول، ۱٫۸ تا ۲ متر ارتفاع تا کپل و حدود ۲۵۰ تا ۵۰۰ کیلوگرم وزن داشته است. یوتارپتور از دایناسورهایی شامل: ایگنیودونتین و تریزینوسوروئید تغذیه می‌کرد.
نصیرلی (به لاتین: Nasirli) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان شابران واقع شده‌است.
باربارا ، زادهٔ ۹ ژوئن ۱۹۳۰ در پاریس و درگذشته ۱۳ مارس ۲۰۱۰ در نویی-سور-سن، خواننده-ترانه‌پرداز زن فرانسوی بود. زندگی‌نامه. باربارا با نام اصلی مونیک آندره سرف در نویی-سور-سن (منطقهٔ هفدهم پاریس) به دنیا آمد. پدرش از «یهودیان آلزاس» فروشندهٔ خز و مادرش خانه‌دار بود. مادربزرگ مادری او روس‌تبار و زادهٔ شهر نووومیرهورود بود. نوجوانی مونیک به ویژه در دورهٔ اشغال فرانسه توسط ارتش آلمان نازی به دلیل نقل‌مکان‌های مکرر برای فرار از خطر به سختی گذشت. مونیک پس از پایان جنگ، با معرفی یکی معلمانش در کنسرواتوار ملی
پایان جنگ، با معرفی یکی معلمانش در کنسرواتوار ملی موسیقی و رقص (CNSMD) پاریس ثبت نام می‌کند. در ۱۹۵۰ عازم بروکسل می‌شود و در چند کاباره با نام مستعار «باربارا برودی» (Barbara Brodi) شروع به خواندن ترانه‌های خوانندگان سرشناس نظیر ادیت پیاف و ژاک برل می‌کند. در ۱۹۵۳ با مردی بلژیکی ازدواج می‌کند، اما این ازدواج دوامی ندارد و دو سال بعد از شوهرش جدا می‌شود و به پاریس بازمی‌گردد و در چند کابارهٔ کوچک به آواز خواندن مشغول می‌شود. در ۱۲ ژوئیه ۱۹۵۸ برای اولین بار به دعوت تلویزیون فرانسه در برنامهٔ «کابارهٔ شب»
به دعوت تلویزیون فرانسه در برنامهٔ «کابارهٔ شب» ظاهر می‌شود و از آن پس نام هنری «باربارا» را برای خود برمی‌گزیند. در همین دوران اولین آلبوم خود را نیز با عنوان "خوانندهٔ نیمه شب" ("La Chanteuse de minuit") منتشر می‌کند. روزبه‌روز بر شهرت باربارا افزوده می‌شود و بارها در بوبینو (بزرگترین سالن موسیقی پاریس در آن دوره) آواز می‌خواند و صفحه‌هایی زیادی از او در فرانسه و دیگر کشورها به فروش می‌رسد. از دههٔ شصت میلادی با خوانندگان مشهوری مانند ژرژ موستاکی، ژاک برل و جانی هالیدی مراوده و همکاری می‌کند. در دهه‌های
و جانی هالیدی مراوده و همکاری می‌کند. در دهه‌های بعد در کشورهای مختلف جهان از جمله ایتالیا، ژاپن، کانادا، اسرائیل، هلند و سویس به اجرای برنامه می‌پردازد. باربارا از سال ۱۹۶۰ تا ۱۹۹۷ موفق به کسب هشت جایزه بزرگ هنری شد. او در ۱۹۸۸ نشان لژیون دونور را مستقیماً از دستان فرانسوا میتران رئیس‌جمهور وقت دریافت می‌کند. در سال‌های آخر عمر برای جبران فرسودگی ناشی از کار زیاد، به استفاده از مواد محرک (دارو) رو می‌آورد و وقتش را کم‌وبیش به نوشتن خاطراتش اختصاص می‌دهد. اما موفق به اتمام آن نمی‌شود و در ۲۴ نوامبر ۱۹۹۷ در
موفق به اتمام آن نمی‌شود و در ۲۴ نوامبر ۱۹۹۷ در سن ۶۷ سالگی چشم از جهان فرو می‌بندد. خاطرات ناتمام او یک سال پس از درگذشتش با عنوان "پیانوی سیاهی بود که…" ("Il était un piano noir") منتشر می‌شود. امروزه خیان‌هایی در شهرهای فرانسه از جمله پاریس و نانت به نام او نامگذاری شده‌است.
میرزا حسن‌خان مرآت‌السلطنه (۲۲ آذر ۱۲۶۳ کرمان - ۲۴ آبان ۱۳۲۶ تهران) که نام خانوادگی مرآت اسفندیاری برگزید، از خوانین اسفندیاری کرمان و نماینده مجلس شورای ملی بود. پدرش حسین خان سردارنصرت و خاندان پدری او حاکمان محلی و نظامی کرمان بودند. خودش نیز وارد پیشه خانوادگی شد، به سرتیپی فوج قدیمی کرمان رسید و حکومت شهرستانهای مختلف آن ولایت را عهده‌دار بود تا در سال ۱۳۰۷ به نمایندگی سیرجان در دوره هفتم مجلس شورای ملی انتخاب شد. در دوره هشتم نتوانست به مجلس راه یابد اما از دوره نهم تا پانزدهم بر کرسی سیرجان در مجلس