payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کنفدراسیون پرو-بولیوی به یک دوره کوتاه مدت (۳۹–۱۸۳۶میلادی) یکپارچگی میان دو کشور پرو و بولیوی به رهبری ، دیکتاتور بولیوی گفته می‌شود. سانتا کروز در سال ۱۸۳۵ میلادی پس از اشغال پرو و سرکوب شورشیان مخالف خوزه لوئیس ده اوربگوسو رئیس‌جمهور پرو این کشور را به دو بخش پرو شمالی و پرو جنوبی، به ریاست اوربگوسو در شمال و در جنوب به ریاست ژنرال رامون اررا تقسیم کرد و خودش را نیز به عنوان نماینده مردم و فرمانروای و پاسدار موروثی کنفدراسیون نامید. از آنجایی که سانتا کروز توانایی‌های سیاسی و نظامی خود را در اداره کشور در
توانایی‌های سیاسی و نظامی خود را در اداره کشور در بولیوی نشان داده بود. نقشه سیاسی وی در یکپارچگی دو کشور با استقبال فراوان در میان مردم پرو روبرو شد. سانتا کروز در عرصه سیاسی توانست موفقیت چشمگیری بدست آورد زیرا بریتانیا، فرانسه و ایالات متحده از جمله کشورهایی بودند که این کنفدراسیون را به رسمیت شناختند. اما در آمریکای جنوبی در میان همسایگان کنفدراسیون ظهور یک قدرت نوپا ترس و نگرانی زیادی ایجاد کرد و کشورهای همسایه با آن به دشمنی و مخالفت پرداختند. در سال ۱۸۳۶، دولت شیلی با هدف نابودی کنفدراسیون، با
سال ۱۸۳۶، دولت شیلی با هدف نابودی کنفدراسیون، با پشتیبانی از مخالفان سانتا کروز و کنفدراسیون در پرو جنگی را علیه آنها آغاز کرد. در ۲۰ ژانویه ۱۸۳۹ نیروهای همپیمان شیلی و پرو به فرماندهی ژنرال شیلیایی مانوئل بولنس در طی نبرد یونگای توانستند نیروهای کنفدراسیون شکست دهند. این شکست موجب فروپاشی کنفدراسیون پرو-بولیوی گردید و سانتا کروز نیز تبعید شد. پس از فروپاشی کنفدراسیون، آگوستین گامارا ریاست پرو را به عهده گرفت و تلاش کرد که بولیوی را تسلیم پرو کند. اما تلاش‌های وی با کشته شدنش در سال ۱۸۴۱ در طی نبرد با
وی با کشته شدنش در سال ۱۸۴۱ در طی نبرد با نیروهای بولیوی به پایان رسید. پس از آن هر دو کشور دورانی از هرج و مرج و نا آرامی را سپری کردند. ساختار سیاسی کنفدراسیون. هر یک از ایالت‌های کنفدراسیون تا سال ۱۸۳۷ میلادی دارای یک رئیس‌جمهور مستقل بودند که آنها نیز تحت فرمان ژنرال آندرس ده سانتا کروز به سمت رئیس‌جمهوری بولیوی و با عنوان نماینده مردم یا محافظ برتر قرار داشتند.
علیرضا شهبازی (زاده ۲۵ اردیبهشت ۱۳۳۳) در شهرستان نهاوند، نماینده شهرستان نهاوند در مجلس یازدهم شورای اسلامی بوده است. وی استاندار سابق کردستان و مدیر صندوق تأمین آتیه کارکنان ستاد اجرایی فرمان امام بود. او تا سال ۱۳۹۵ از اعضای اصلی شورای عالی جمعیت هلال احمر کشور نیز بوده‌است. افتخارات. نشان درجه سه خدمت به عنوان استاندار نمونه
انتخابات ریاست‌جمهوری ارمنستان () در ۱۹ فوریه و ۵ مارس ۲۰۰۳ برگزار شد. هیچ‌کدام از کاندیداها در دور اول اکثریت را بدست نیاوردند و رئیس‌جمهور وقت روبرت کوچاریان تا میزان کمی زیر ۵۰ درصد آرا را به دست آورد. سپس با کشیدن انتخابات به دور دوم استپان دمیرچیان با کسب ۶۷ درصد آرا برنده انتخابات ریاست جمهوری شد. با اینحال اپوزیسیون و ناظران بین‌المللی، میزان قابل توجهی از آرارا مشمول تقلب انتخاباتی دانستند و اپوزیسیون نتیجه انتخابات را به رسمیت نشناخت. پیشینه. روبرت کوچاریان در انتخابات ریاست جمهوری ۱۹۹۸ با غلبه بر
کوچاریان در انتخابات ریاست جمهوری ۱۹۹۸ با غلبه بر کارن دمیرچیان رئیس‌جمهور شد. این انتخابات در حالی برگزار شده بود که لوون تر-پتروسیان پس از توافق بر سر حل مناقشه قره باغ، مجبور به استعفا شد، اما وزرای وی از جمله کوچاریان، از پذیرش آن امتناع کردند. در ۷ اوت ۲۰۰۲، کمیسیون مرکزی انتخابات ارمنستان اعلام کرد که انتخابات ریاست جمهوری در ۱۹ فوریه ۲۰۰۳ برگزار می‌شود، با کاندیداهایی که اعلام کاندیداتوری کردند تا ۶ دسامبر ۲۰۰۲ همه کاندیداها بایستی رسیدن به حمایت ۴۰٬۰۰۰ امضاء را ارائه می‌کردند. رئیس‌جمهور روبرت
۴۰٬۰۰۰ امضاء را ارائه می‌کردند. رئیس‌جمهور روبرت کوچاریان پیش از این اعلام کرد که وی برای انتخاب مجدداً خود را کاندید می‌کند بنابراین احزاب مخالف تلاش کردند برای مخالفت با او با نامزد متحد توافق کنند اما در این امر موفق نشدند. رئیس‌جمهور پیشین لوون تر-پتروسیان نیز در نظر داشت تا در انتخابات شرکت کند، اما در نهایت شرکت نکرد. سرانجام دو مرحله انتخابات. از آنجا که در انتخابات مرحله اول، سازمان امنیت و همکاری اروپا میزان قابل توجهی تقلب در انتخابات را گزارش نمود و بسیاری از هواداران دمیرچیان قبل از برگزاری
نمود و بسیاری از هواداران دمیرچیان قبل از برگزاری انتخابات مرحله دوم دستگیر شدند. دمیرچیان انتخابات را به دلیل تقلب تحریم کرد و از هوادارانش خواست تا در برابر نتایج به تظاهرات بپردازند. ده‌ها هزار ارمنی در روزهای پس از انتخابات به نتایج انتخابات اعتراض کردند و از رئیس‌جمهور روبرت کوچاریان خواستند تا کناره‌گیری کند. اما به رغم اعتراضات کوچاریان در اوایل ماه آوریل برای دومین بار سوگند یاد کرد و دادگاه قانون اساسی، در عین حالی که برای تأیید نتیجه انتخابات به همه‌پرسی توصیه می‌کرد، اما انتخابات را تأیید کرد.
جمهوری خلق کره (به انگلیسی: People's Republic of Korea یا PRK؛ به کره‌ای: 조선인민공화국؛ به چینی: 朝鮮人民共和國) یک دولت موقت با عمر یک سال (از ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۶) بود که در ۱۲ سپتامبر ۱۹۴۵ تشکیل شد.جمهوری خلق کره به دو بخش اشغالی تقسیم شده‌است که اتحاد جماهیر شوروی بخش اشغالی شمالی، (کشور کره شمالی امروزی) و ایالات متحده آمریکا بخش اشغالی جنوبی، (کشور کره جنوبی امروزی) را دربر گرفته‌است. دولت نظامی ایالات متحده آمریکا در ۱۲ دسامبر ۱۹۴۵ نام جمهوری خلق کره را در بخش جنوبی غیرقانونی اعلام کرد. درحالی که کمیته‌های اتحاد جماهیر
اعلام کرد. درحالی که کمیته‌های اتحاد جماهیر شوروی بخش شمالی را بر اساس ساختار جمهوری دموکراتیک خلق کره (کره شمالی) تقسیم‌بندی کردند. تاریخ. پیدایش. تاریخ کره به عصر برنز بر می‌گردد. در سال ۱۹۴ پیش از میلاد یک سردار فراری چینی به نام ویمن قدرت را در این منطقه به دست گرفت؛ ولی چندی نینجامید که دودمان هان در چین، حکومت وی را سرنگون ساخت و کره جزئی از امپراتوری چین شد. کره در ۱۰۸ پیش از میلاد به چهار مستعمره مجزای چین تقسیم شد. دوران حکومت ژاپن. پس از پیروزی‌های ژاپن در نخستین جنگ با دودمان چینگ در چین (۱۸۹۴
ژاپن در نخستین جنگ با دودمان چینگ در چین (۱۸۹۴ تا ۱۸۹۵) (بخشی از نخستین جنگ چین و ژاپن) و جنگ با امپراتوری روسیه (۱۹۰۴ تا ۱۹۰۵) (بخشی از جنگ روسیه و ژاپن) کره به کلی تحت استیلای ژاپن قرار گرفت. حتی بین ۱۸۸۹ تا ۱۹۱۰ حکومتی به نام امپراطوری کره با نفوذ امپراتوری روسیه در این کشور پدید آمد. گوجونگ کره امپراتور کره خواست با اعزام هیئتی به دیوان بین‌المللی دادگستری در لاهه، کشور خود را از زیر نفوذ کشور ژاپن بیرون بیاورد؛ ولی با کشف این موضوع مجبور به استعفا شد و پسرش سانجونگ کره آخرین امپراتور دودمان یی به
شد و پسرش سانجونگ کره آخرین امپراتور دودمان یی به پادشاهی رسید. در بین سال‌های ۱۹۰۵ تا ۱۹۱۰ میلادی مبارزه ضد حکومت ژاپنی‌ها ادامه داشت. در سال ۱۹۱۰ میلادی کشور کره رسماً به امپراتوری ژاپن ضمیمه شد. ژاپن صنایع جدید و ترابری ریلی را در آنجا احداث کرد اما این امر نتوانست جلوی آزادی‌طلبی کره‌ای‌ها را بگیرد. در اوایل مارس ۱۹۱۹ میلادی به دنبال مرگ آخرین امپراتور کره، یک گردهمایی عظیم با شرکت ۲ میلیون تَن در سئول برگزار شد و طی آن کره‌ای‌ها خواستار استقلال شدند. در طی این گردهمایی برخوردهای خونینی میان قوای ژاپنی
طی این گردهمایی برخوردهای خونینی میان قوای ژاپنی و مزدوران کره‌ای آن‌ها با اجتماع کنندگان صورت گرفت که منجر به کشتن و زخمی شدن ۲۳۰۰۰ تن و دستگیری بیش از ۴۷۰۰۰ تن شد. در ماه آوریل همان سال رهبران استقلال‌طلبان، از جمله سینگمان ری آن چانگ هوو کیم کو دولت موقت کره را در شهر شانگهای چین تشکیل دادند. ژاپنی‌ها با نهایت قدرت استیلای خود را بر کره ادامه داده و سرمایه‌دارانش به غارت این سرزمین شدت بخشیدند. جنگ جهانی دوم. در زمان جنگ دوم چین و ژاپن و جنگ جهانی دوم پایه‌های نفوذ ژاپن در کره به سستی گرائید. در ابتدای
نفوذ ژاپن در کره به سستی گرائید. در ابتدای جنگ‌ها که شانگهای به تصرف ژاپن درآمد دولت موقت کره از آنجا متواری شد. در طی جنگ جهانی دوم، دولت‌های آمریکا، چین و بریتانیا به مردم کره وعده استقلال دادند. نیروهای استقلال طلب کره‌ای در سراسر چین پخش شدند و در سال ۱۹۴۲ میلادی به ژاپن اعلام جنگ دادند. این نیروها با نیروهای متفقین در کره همکاری کرده و تا زمان تسلیم ژاپن در سال ۱۹۴۵ میلادی به جنگ ادامه دادند. جدایی دو کره. در پی جنگ جهانی دوم، سربازان شوروی و آمریکا به‌ترتیب، بخش‌های شمالی و جنوبی کشور را به کنترل خود
بخش‌های شمالی و جنوبی کشور را به کنترل خود درآوردند. با وجود به رسمیت شناخته شدن اولیهٔ کرهٔ متحد در کنفرانس قاهره، خصومت فزایندهٔ جنگ سرد، سرانجام به تشکیل دو دولت جداگانه - با ایدئولوژی‌های مختص خود - و تقسیم کره به دو موجودیت سیاسی مجزا، منجر شد؛ کرهٔ شمالی و کرهٔ جنوبی. در شمال، یک پارتیزان ضد ژاپن و فعال سابق کمونیست به نام کیم ایل سونگ و در جنوب، یک رهبر سیاسی دست راستی و تبعیدی، به نام سینگمان ری به‌عنوان رئیس‌جمهوری به قدرت رسیدند. جنگ کره. تقسیم کره، پس از بیش از یک هزاره اتحاد، به نظر هر دو رژیم
پس از بیش از یک هزاره اتحاد، به نظر هر دو رژیم غیرقابل‌قبول و موقتی می‌آمد. از سال ۱۹۴۸ تا آغاز جنگ کره در ۲۵ ژوئن ۱۹۵۰، نیروهای مسلح هر دو طرف در مجموعه‌ای از درگیری‌های خونین در مرز دو کشور شرکت جستند. در سال ۱۹۵۰، این درگیری‌ها با حملهٔ کرهٔ شمالی به کرهٔ جنوبی به‌طور چشمگیری تشدید شد و در نهایت به جنگ کره انجامید. سه سال بعد دو کره با امضای آتش‌بس به خصومت‌ها پایان دادند و تقسیم کره دائمی شد. دو طرف توافق کردند که یک محدودهٔ حائل ۴ کیلومتری در میان دو کشور به وجود بیاید که هیچ‌یک از دو کشور به آن وارد
به وجود بیاید که هیچ‌یک از دو کشور به آن وارد نشوند. این منطقه را منطقهٔ غیرنظامی یا دی‌ام‌زد (DMZ) می‌نامند. کره جنوبی. در ۷ سپتامبر ۱۹۴۵، ژنرال مک‌آرتور اعلام کرد که سپهبد جان آرو هاج ادارهٔ امور کره را برعهده خواهد داشت. روز بعد هاج و نیروهایش در بندر اینچئون پیاده شدند. دولت موقت کره یک هیئت نمایندگی را به همراه سه مترجم فرستاد اما هاج حاضر به دیدار با آنان نشد. به این ترتیب آمریکایی‌ها جمهوری مردم کره یا دولت موقت کره را به رسمیت نشناختند. آن‌ها سینگمان ری، یک کره‌ای ضدکمونیسم را که پس از دهه‌ها تبعید
ری، یک کره‌ای ضدکمونیسم را که پس از دهه‌ها تبعید در آمریکا به کره بازگشته بود گزینهٔ مناسبی برای ادارهٔ کشور می‌دانستند چون دوست آمریکایی‌ها محسوب می‌شد. دولت کرهٔ جنوبی، تحت نظارت ری، چند عملیات نظامی علیه شورشیان دست چپی که با دولت درگیر نبرد مسلحانه شده بودند انجام داد. در چند سال بعد بین ۳۰٬۰۰۰ تا ۱۰۰٬۰۰۰ نفر در جریان جنگ علیه شورشیان چپ‌گرا کشته شدند. در اوت ۱۹۴۸، سینگمان ری اولین رئیس‌جمهور کرهٔ جنوبی شد و نیروهای آمریکایی شبه‌جزیره را ترک کردند. کره شمالی. در طول ماه اوت کره‌ای‌ها شاخه‌های بسیج
کره شمالی. در طول ماه اوت کره‌ای‌ها شاخه‌های بسیج مردمی را برای "کمیتهٔ مقدمات استقلال کره" (CPKI، 조선건국준비위원회) را سازماندهی کردند. ارتش شوروی اجازهٔ ادامهٔ فعالیت این کمیته‌ها را می‌داد چون روابط دوستانه‌ای با شوروی داشتند، اما در تلاش بود که این کمیته‌های مستقل را متمرکز کند. بعدتر دامنهٔ این کمیته‌های موقت به سراسر کشور کشیده شد و کمونیست‌ها در پست‌های کلیدی قرار داده شدند. در ماه مارس ۱۹۴۶، اصلاحات ارضی آغاز شد و طی آن زمین‌های ژاپنی‌ها و ملاکان هم‌پیمان آنان تقسیم و به کشاورزان فقیر داده شد. کمپین عظیم
آنان تقسیم و به کشاورزان فقیر داده شد. کمپین عظیم سازماندهی بسیاری از شهروندان و کشاورزان تنگدست در کمیته‌های مردمی در سراسر کشور سلطهٔ طبقهٔ زمین‌داران قدیمی را شکست. زمین‌داران تنها مجاز بودند همان قدر زمین داشته باند که شهرواندان فقیری که زمانی زمین‌های آن‌ها را اجاره می‌کردند، تا برابری بیشتری در توزیع زمین به دست بیاید. اصلاحات ارضی در کرهٔ شمالی نسبت به چین یا ویتنام با خشونت کمتری ممکن شد. منابع رسمی آمریکا نوشتند «رهبران سابق روستاها به عنوان یک نیروی سیاسی، از هر لحاظ بدون جنگ و خونریزی از صحنه
سیاسی، از هر لحاظ بدون جنگ و خونریزی از صحنه کنار رفتند، اما مراقبت فوق‌العاده‌ای انجام می‌شد که از بازگشت آنها به قدرت جلوگیری شود.» طرح اصلاحات ارضی در میان کشاورزان محبوبیت بسیار داشت اما سبب شد بسیاری از زمین‌داران و مباشران سابق به جنوب بگریزند، برخی از آن‌ها پست‌هایی در دولت جدید کره جنوبی به دست آوردند. به نقل از دولت نظامی آمریکا، ۶۰۰٬۰۰۰ نفر از کره شمالی به کره جنوبی پناهنده شدند. صنایع مهم ملی شدند. شرایط اقتصادی در شمال تقریباً به همان دشواری جنوب بود، چرا که ژاپنی‌ها کشاورزی را در جنوب و صنایع
بود، چرا که ژاپنی‌ها کشاورزی را در جنوب و صنایع سنگین را در شمال متمرکز کرده بودند. در فوریهٔ ۱۹۴۶ یک دولت موقت به نام کمیتهٔ موقت مردم کرهٔ شمالی به رهبری کیم ایل سونگ تأسیس شد. کیم ایل سونگ در آخرین سال‌های جنگ، زیر نظر نیروهای نظامی شوروی، در منچوری آموزش دیده بود. درگیری و کشمکش‌ها بر سر قدرت در سطوح بالای دولت در پیونگ‌یانگ بالا گرفته بود و افراد مختلف برای تصاحب پست در قدرت در دولت جدید چنگ و دندان نشان می‌دادند. در سطح محلی، کمیته‌های مردمی آشکارا به زمین‌داران و مباشران حمله می‌کردند و زمین‌ها و
به زمین‌داران و مباشران حمله می‌کردند و زمین‌ها و اموالشان را مصادره می‌کردند. بسیاری از این افراد ناپدید شدند یا ترور شدند. در همین استان‌ها و با همکاری با کمیته‌های مردمی بود که رهبر آیندهٔ کره، کیم ایل سونگ توانست نظامی با حمایت مردم به وجود آورد که او را از رقبای سیاسی‌اش در پیونگ‌یانگ پیش انداخت و به قدرت رساند. نیروهای شوروی در سال ۱۹۴۸ کرهٔ شمالی را ترک کردند. روابط دو کره و چین. پیونگ یانگ که از زمان جنگ دو کره بر حمایت نظامی و معنوی پکن تکیه کرده همچنان در عرصه‌های بین‌الملل از حمایت همه‌جانبه پکن
در عرصه‌های بین‌الملل از حمایت همه‌جانبه پکن بر خوردار بوده تا آنجا که با استقرار نیروی نظامی و پلیس از فرار مردم جلوگیری کرده یا با استقرار پلیس در اطراف سفارتخانه‌های کشورهای مختلف از ورود و دسترسی فراریان به سفارتخانه‌ها جلوگیری کرده و آن‌ها را به پلیس امنیت کره شمالی تحویل می‌دهد؛ و سرانجام پس چندین دهه در اوائل ماه ۲۰۱۸ کیم جونگ-اون با مون جه-این رئیس‌جمهور کره جنوبی دیدار کرد و روابط دیپلماتیک خود را شروع کردند.
رها راستی‌فرد، زاده ۱۲ بهمن ۱۳۵۳ در ایران، یک هنرمند تجسمی معاصر ایرانی - آلمانی در استکهلم است. زندگی‌نامه. رها راستی‌فرد هنرمند تجسمی ایرانی - آلمانی است که هم‌اکنون در استکهلم زندگی می‌کند. راستی فرد تاکنون آثار متعددی در رشته‌های مختلف از قبیل نقاشی، ،ویدئو آرت، عکاسی، طراحی، چیدمان، مجسمه‌سازی، چاپ و هنر عمومی خلق کرده است. راستی فرد پس از پایان دوره کارشناسی هنر در ایران دو مدرک کارشناسی ارشد خود را: در پژوهش هنر اروپایی و اسلامی و ایران‌شناسی از دانشگاه آزاد برلین دریافت کرد. وی همچنین یک دوره تخصصی
آزاد برلین دریافت کرد. وی همچنین یک دوره تخصصی در زمینه هنر آزاد که برای هنرمندان حرفه ای پس از مقطع کارشناسی ارشد برگزار می‌گردد را در کالج سلطنتی هنر استکهلم به پایان رسانده‌است. راستی فرد در سال ۲۰۰۹ با مجموعه طوبی نامزد دریافت جایزه «آزادی برای خلق اثر» شد. این مجموعه در موزه پرگامون برلین و در چندین شهر اروپایی از جمله موزه ویکتوریا و آلبرت در لندن به نمایش گذاشته شد. راستی فرد همچنین در نیویورک، توکیو، دهلی و شانگهای آثارش به نمایش درآمده است.
کره کشوری است که تمام دین‌های دنیا مانند مسیحیت، بودایی، کنفسیونیسم و اسلام با صلح در کنار شمن باوری همزیستی می‌کنند. در بین ادیان، بودایی و کنفسیونیسم تأثیر بیشتری از دیگر دین‌ها دارد. در میان زندگی مردم کره، بیش از نیمی از فرهنگ‌های این کشور، برگرفته از این دو آیین می‌باشد. طبق سرشماری ملی سال ۲۰۱۵، ۵۶٫۱ درصد از مردم کره جنوبی هیچ وابستگی رسمی به مذهب ندارند. کسانی که عضو رسمی مذاهب هستند پروتستانت (۱۹٫۷٪)، بودایی (۱۵٫۵٪) و کاتولیک (۷٫۹٪) و درصد کوچکی از مردم کره جنوبی (مجموعاً ۰٫۸ درصد) اعضای مذاهب دیگر
کره جنوبی (مجموعاً ۰٫۸ درصد) اعضای مذاهب دیگر هستند، از جمله وون بودیسم، کنفوسیونیسم، چاندوئیسم، دائوسون جینریو، داجونگیسم، یوگسونیسم و ارتودوکس و اسلام و یهودیت . ادیان مختلف در کره جنوبی. بودیسم (بودایی). بودیسم مذهب خارجی و وارداتی از چین می‌باشد که نفوذ فرهنگی آن طی دوره شیلا (۵۷ قبل از میلاد تا ۹۳۵ بعد از میلاد) و دوره کوریو (۹۱۸ تا ۱۳۹۲) در کره جنوبی غالب بود. بودیسم کره‌ای معتقد به لزوم تحمل رنج و عذاب انسان‌ها است که این رنج و عذاب باید با میل و رغبت ایجاد شود. یهودیت. حضور یهودیان در کره جنوبی از
ایجاد شود. یهودیت. حضور یهودیان در کره جنوبی از زمان ۱۹۵۰ آغاز شد. در این زمان تعداد زیادی از سربازان یهودی نظیر کشیش چائیم پوتوک(رمان‌نویس مشهور آمریکایی) به شبه جزیره کره آمدند. امروزه جامعه یهودی بسیار محدودی در شهر سئول زندگی می‌کنند و تعداد کمی از کره ای‌ها نیز به این آئین گرویده‌اند در آوریل ۲۰۰۸ اولین خانه موسوم به چاپاد یهودی در شهر سئول بر پا گردید. مسیحیت. طی صد سال گذشته مسیحیت در کره جنوبی، رشد فزاینده داشته و کلیسای مسیحی کره یکی از پنج کلیسای عمده میسیونری جهان می‌باشد. در حال حاضر پنجمین
عمده میسیونری جهان می‌باشد. در حال حاضر پنجمین کلیسای بزرگ پروتستانی جهان در منطقه یوئیدوی سئول قرار دارد. کره جنوبی سومین کشور مسیحی آسیا بعد از فیلیپین و تیمور شرقی همچنین سومین کشوری است که در آسیا به نسبت جمعیت خود بیشترین پیرو مسیحیت را پس از فیلیپین و تیمور شرقی در خود جای داده‌است. کاتولیسیزم در کره: آیین کاتولیک از طرف چین به کره معرفی شد. مبلغی غربی به نام جوزن و همراهانش در پی دیدار از بیجینگ، فرستاده‌هایی بودند که این دین را در این شهر معرفی کردند. پیش تر، کاتولیک‌های رومی در پی ترویج دین در کره
پیش تر، کاتولیک‌های رومی در پی ترویج دین در کره تحت آزار و اذیت شدید قرار گرفتند. اما دین در سراسر کشور گسترش یافت و قوانین جوزن برای آزار و اذیت پیروان مسیحیت راه کره را به سمتی هدایت کرد که در لیست چهارمین کشور با بیشترین تعداد مسیحیان قرار بگیرد. پروتستانتیسم در کره: این آیین در کره در اواخر قرن ۱۹ میلادی به وسیله مبلغان آمریکای شمالی ترویج شد و به سرعت قلب مردم را برنده شد. حتی امروزه پروتستانت در کره در بسیاری از موسسات آموزشی مدارس کالجها و دانشگاه‌ها و مراکز پزشکی فعالیت می‌کنند. چانگ سانگ یو. آئین
و مراکز پزشکی فعالیت می‌کنند. چانگ سانگ یو. آئین در اواخر قرن ۱۹ توسط پادشاه جونگ سان بر اساس رویه‌های جادوگری و ایجاد بهشت برروی زمین تأکید داشت. وون بودیسم. آئین وون بودیسم ناشی از یک تلاش برای ترکیب دکترین بودیسم سنتی با یک سری امور مدرن برای اصلاح اجتماعی و تجدید حیات بودیسم بوده‌است. مقر اصلی این فرقه در شهر ایکسان در جنوب کره جنوبی واقع بوده و در حدود یکصد هزار پیرو در کره جنوبی دارد. کنفسیونیسم. خط مشی است که بیشتر بر اهمیت وفاداری، تقوا و عبادت اجداد و نیاکان تأکید می‌کرد. پیروان این آیین همچنین با
و نیاکان تأکید می‌کرد. پیروان این آیین همچنین با اعتقاد بر اینکه ارواح اجدادی می‌توانند بر زندگی فرزندانشان تأثیر بگذارند، پرستش نیاکان را ارج می‌دهند و سعی در یافتن اماکن فرخنده برای گورهای اجدادشان داشته‌اند. اسلام. در میانه دوم قرن هفتم، تاجران مسلمان از جانب دستگاه خلافت به تانگ چینا مسافرت کردند و اساس تجارت را با شیلا یعنی یکی از سه پادشاهی کره پایه‌گذاری نمودند. در ۷۵۱ یک ژنرال چینی از نسل گوگوریو یعنی گائو کیانگژی نبرد تالاس را برای تانگ چینا در برابر خلیفه عباسی فرماندهی نمود که منجر به شکست شد.
خلیفه عباسی فرماندهی نمود که منجر به شکست شد. نخستین برخورد با کره در یک اثر جغرافیایی غیر آسیای شرقی با نام «بررسی عمومی قلمروها و جاده هاً» نوشتهٔ ابن خردادبه در میانه سده نهم دیده می‌شود. اولین حضور قابل توجه اسلام در تاریخ کره به قرن نهم در جریان دوره شیلای یکپارچه با ظهور دریانوردان و تاجران عرب و ایرانی بر می‌گردد. بنا به گفتهٔ بسیاری از جغرافی دانان مسلمان، خصوصاً جغرافی‌دان و کاوشگر ایرانی مسلمان قرن نهم یعنی ابن خردادبه، بسیاری از مسلمانان به‌طور همیشگی در کره اقامت گزیدند به‌طوری‌که روستاهای
همیشگی در کره اقامت گزیدند به‌طوری‌که روستاهای مسلمان‌نشین را تشکیل دادند. برخی یادداشت‌ها اشاره دارند که بسیاری از این مهاجرین از عراق بودند. ثبت دیگری حکایت از آن دارد که تعداد بسیار زیادی از گروه‌های شیعه علوی در کره مستقر شدند. به‌طور مشخص، دیگر نشانه‌های جامعه مسلمان خاور میانه در شیلا، مجسمه‌های به جا ماندهٔ سفالین نگهبانان سلطنتی با شخصیت‌های ایرانی هستند. پس از آن، مسلمانان زیادی بعدها با زنان کره‌ای ازدواج کردند. به علت دورافتادگی از نظر جغرافیایی کره از دنیای مسلمانان، برخی همانند سازی‌ها با مکتب
از دنیای مسلمانان، برخی همانند سازی‌ها با مکتب بودا و شمنیسم اتفاق افتاد. خیلی از مسلمانان کره‌ای بر این عقیده‌اند که روش زندگی متفاوت شان، آن‌ها را از دیگران در جامعه آشکارتر می‌کند. گرچه بزرگ‌ترین نگرانی آن‌ها قضاوت تبعیض‌آمیز است که آن‌ها بعد از حمله تروریستی یازده سپتامبر در ۲۰۰۱ احساس می‌کنند. در تلویزیون آریرنگ، یک ایستگاه کره‌ای همچنین یک گزارش ۹ دقیقه‌ای از هاک آپدو و اسلام در کره پخش شد.
کما یک روستا در ایران است که در دهستان کسما شهرستان صومعه‌سرا واقع شده‌است. کما ۳۱۳ نفر جمعیت دارد. این روستا نزدیک روستای نفوت واقع شده است . از نظر تاریخی در دوره میرزاکوچک خان جنگلی در این روستا ملاقات های بسیاری بین جنگلی ها و نیروهای حزب سرخ و نیروهای قزاق ایرانی انجام شده است .
بلغارستان بزرگ عنوانی است که به یک قلمرو ملی تاریخی اشاره دارد که زیر نظر پادشاهی مرکزی بلغارستان اداره می‌شد و امروزه مورد توجه آن دسته از مردم بلغارستان است که ملی‌گرایی و بازپیوندخواهی را در این کشور خواستارند. این قلمرو شامل خاک کنونی بلغارستان به‌اضافهٔ مقدونیه، موئسیا و تراکیه است. پیشینه. وجود بلغارستان بزرگ، در دوران پیمان سن استفانو مطرح شد. پیمان سن استفانو که در سال ۱۸۷۸ موجودیت بلغارستان بزرگ را به رسمیت شناخته بود، پس از ایجاد نقشهٔ بلغارستان نوین برجستگی زیادی پیدا کرد؛ زیرا مردم بلغارستان
نوین برجستگی زیادی پیدا کرد؛ زیرا مردم بلغارستان نقشه‌های امروزی را پایمال شدن حق قانونی خود می‌دانستند؛ ولی درهرصورت کنگره برلین این حق را از بلغارستان سلب کرد و بخشهای زیادی را از پادشاهی بلغارستان جدا کرد و آنها را به امپراتوری عثمانی واگذار کرد و تنها نقشهٔ نوین بلغارستان را به رسمیت شناخت که بلغارهای ملی‌گرای امروزی آن را "بلغارستان شمالی" می‌نامند و بخش جنوبی را نیز حق خود می‌دانند. در سالهای آغازین سدهٔ ۲۰ میلادی، همیشه کنترل ناحیهٔ مقدونیه مسئله‌ای جنجال آفرین بین عثمانی، صربستان و یونان و
جنجال آفرین بین عثمانی، صربستان و یونان و بلغارستان بود. از سویی طمع و زیاده‌خواهی امپراتوری عثمانی و از سوی دیگر ادعای یونان که آن ناحیه را حوزهٔ تمدنی خود می‌دانست بر این ناحیه سایه افکند. همچنین صربستان که در جنگ اول بالکان و جنگ دوم بالکان برای این منطقه جانفشانی کرده بود و در خلال نبردهای جبههٔ مقدونیه بین سالهای (۱۹۱۵ تا ۱۹۱۸) در خلال جنگ جهانی یکم، تعداد ۴۰هزار شهید در برابر بلغارستان داده بود این سرزمین را حق خود می‌دانست. درست پیش از آغاز جنگ جهانی دوم، بلغارستان موفق شده بود تا بدون خونریزی و
دوم، بلغارستان موفق شده بود تا بدون خونریزی و صلحجویانه منطقهٔ دوبرویا جنوبی را طی پیمان کرایووا به خاک خود پیوست کند. در طول جنگ جهانی دوم، در مقاطعی بلغارستان به آلمان نازی کمک‌هایی کرد و آلمان نازی نیز بخاطر این همکاری‌ها، برخی از ادعاهای کشور بلغارستان را به رسمیت شناخت و با جانب‌داری از بلغارستان زمین‌های مورد مناقشه را بعنوان پاداش به این کشور داد. این زمین‌های مورد مناقشه با نام‌های مقدونیهٔ شرقی، تراکیه غربی و واردار مقدونیه (مقدونیهٔ یوگسلاو) شناخته می‌شدند. . پس از پیروزی متحدین در جنگ جهانی دوم
می‌شدند. . پس از پیروزی متحدین در جنگ جهانی دوم و شکست آلمان نازی و یارانش، بجر دوبرویا، تمام سرزمین‌های دیگر از دولتهای شکست خورده ستانده شدند و طبق پیمان‌های پاریس ۱۹۴۷ به کشورهای دیگر سپرده شدند.
شیخلر (به ترکی آذربایجانی: Şıxlar) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان جلیل‌آباد واقع شده‌است. جمعیت. شیخلر ۵۱۷ نفر جمعیت دارد.
واردار مقدونیه که با نامهای مقدونیهٔ یوگسلاو یا مقدونیهٔ بزرگ نیز شناخته می‌شود، نام ناحیه‌ای بود که در دوران پادشاهی صربستان و پادشاهی یوگسلاوی به‌کار برده می‌شد. این سرزمین امروزه شامل کشور مقدونیه شمالی، بخش بزرگی از شمال کشور یونان، بخش قابل توجهی از جنوب غربی کشور بلغارستان، و نواحی کوچکی از آلبانی و صربستان کنونی است. واردار نام معروفترین رود این ناحیه است و نام این سرزمین را از روی آن رود و محدودهٔ مقدونیه برداشتند. سپس نام آن را "صربستان جنوبی" نامیدند. این نام هم برای این بخش باقی نماند و نام دیگری
این نام هم برای این بخش باقی نماند و نام دیگری با عنوان واردار بانو وینا برای آن انتخاب کردند که هرکدام با اندکی تفاوت از دیگری معرفی شدند. امروزه این ناحیه متشکل از بخشهایی از ۵ کشور است.
میدان هاشمیه () در قسمت شرقی شهر امان، اردن در یک مکان میانی در نزدیکی آمفی تئاتر در سال ۱۹۸۶ با مساحتی حدود. ۵۰۰۰۰ متر مربع به عنوان مکانی برای جشن‌های مردمی تأسیس شد. وجود انواع رستورانها و کافه‌ها چهره این میدان را از دیگر نقاط شهر متمایز کرده‌است. نبرد کرامه. جشن اولین پیروزی اعراب و اردن بر اسرائیل در سال ۱۹۶۸، پس از پیروزی ارتش اردن در نبرد کرامه برابر اسرائیل و غنیمت‌هایی که اردن بدست آورد، در این میدان برگزار شد. امکانات میدان. گذرگاه‌های بادبان دریایی و چشمه‌های رقصنده: یک راهرو پوشیده از موزائیک
و چشمه‌های رقصنده: یک راهرو پوشیده از موزائیک رنگی که چشمه‌های رقصنده اطراف آن قرار گرفته‌اند. این راهرو از بالا با چترهای فلزی با طرح‌های امروز پوشیده شده که سایه خود را روی هر دو طرف باغ، فضای سبز و گل‌ها می‌گستراند.
خیرآباد روستایی در دهستان خرمی بخش مرکزی شهرستان خرم‌بید استان فارس ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ این روستا بدون جمعیت بوده‌است.
دانشگاه نظامی () یا آکادمی نظامی، یک مؤسسه آموزشی است، که دانشجویان را برای خدمت نظامی در نیروهای مسلح، آماده می‌کند. بسته به نوع حاکمیت و اولویت‌های نظام حاکم بر کشور، نوع آموزش و محیط نظامی این آکادمی‌ها نیز متفاوت می‌باشد. به‌طور معمول ۳ نوع آکادمی نظامی وجود دارد: کالج‌های نظامی که ارائه‌کننده دوره‌های مقدماتی می‌باشند، موسسات دانشگاهی که مدارک کارشناسی ارائه می‌نمایند و دانشگاه‌های افسری که کادرهای نظامی را برای خدمت در نیروهای مسلح، آموزش می‌دهند. آکادمی‌های دریایی نیز نوع دیگری از دانشگاه‌های نظامی
دریایی نیز نوع دیگری از دانشگاه‌های نظامی می‌باشند. از آکادمی‌های نظامی فعال در ایران می‌توان به: دانشگاه افسری امام علی، دانشگاه فرماندهی و ستاد آجا، دانشگاه علوم و فنون دریایی امام خمینی و دانشگاه عالی دفاع ملی اشاره کرد.
روز پاکستان () یا روز قطعنامه پاکستان، همچنین روز جمهوری، روز ۲۳ مارس هر سال است که به مناسبت تصویب قطعنامه لاهور جهت تشکیل پاکستان اسلامی در سال ۱۹۴۰ میلادی به تصویب رسیده‌است، توسط مردم و حکومت پاکستان گرامی داشته و تعطیل رسمی می‌باشد. با تصویب قانون اساسی پاکستان در تارخ ۲۳ مارس ۱۹۵۶، کشور پاکستان به اولین جمهوری اسلامی جهان، مبدل شد. از زمان تصویب این قطعنامه تا به امروز، همه ساله و در سراسر کشور پاکستان این روز به عنوان تعطیل عمومی، جشن گرفته می‌شود. مراسم جشن. آیین گرامیداشت روز پاکستان با شلیک ۳۱
مراسم جشن. آیین گرامیداشت روز پاکستان با شلیک ۳۱ گلوله در شهر اسلام‌آباد (پایتخت) و شلیک ۲۱ توپ در چهار ایالت این کشور آغاز می‌شود. این رسم برای ادای احترام به شهدای جنبش استقلال پاکستان و افرادی که جان خود را در دوران مبارزه علیه تروریسم در این کشور از دست دادند برگزار می‌گردد. در ادامه مراسم، نیروهای مسلح پاکستان -اعم از نیروهای زمینی، دریایی و نیروی هوایی ارتش، نیروهای یگان ویژه، پلیس، نیروهای مرزی و یگان کماندوهای ویژه ارتش (SSG) به همراه افسران زن ارتش- در حضور هزاران نفر از مردم این کشور، رژه اجرا