payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مقدس روم آینده کارل پنجم، نمی‌خواست که فقط یک نایب‌السلطنه بشود، او خود را به‌طور مشترک با مادرش در بروکسل پادشاه کاستیا و آراگون اعلام کرد. متعاقباً، "کورتس" کاستیایی و آراگونی به‌عنوان هم‌پادشاه با مادرش به او ادای سوگند کردند. پس از مرگ خوانا، کارل یگانه پادشاه کاستیا و آراگون شد، و بعد از آن تاج‌وتخت‌ها برای همیشه پیوسته شدند. اسپانیا در طی نخستین جمهوری اسپانیا (۱۸۷۳–۱۸۷۴)، رؤسای کشوری با عنوان رئیس قدرت اجرایی داشت. این فقط در طی جمهوری دوم اسپانیا (۱۹۳۱–۱۹۳۹) است، با این حال، که عنوان رسمی
(۱۹۳۱–۱۹۳۹) است، با این حال، که عنوان رسمی رئیس‌جمهور اسپانیا (یا رئیس‌جمهوری) وجود داشت. امروزه، اسپانیا یک پادشاهی مشروطه است، و بدین‌ترتیب هیچ‌کس دارای عنوان رئیس‌جمهور اسپانیا نیست. با این وجود، نخست‌وزیر عنوان رسمی رئیس دولت را دارا می‌باشد. پادشاهی اسپانیا (۱۵۱۶–۱۸۷۳). دودمان هابسبورگ (۱۵۱۶–۱۷۰۰). تحت سلطهٔ کارل یکم، دو تاج‌وتخت کاستیا و آراگون در نهایت تحت فرمان یک فرمانروا درآمدند. ----مدعی مورد اختلاف‌نظر در سال ۱۷۰۰ کارل دوم درگذشت. وصیت‌نامهٔ کارل نام فیلیپ، دوک آنژو ۱۶ ساله، نوهٔ خواهر کارل
کارل نام فیلیپ، دوک آنژو ۱۶ ساله، نوهٔ خواهر کارل ماریا ترزای اسپانیا و پادشاه لوئی چهاردهم، پادشاه فرانسه را به‌عنوان جانشینش برای حکمرانی بر تمام امپراتوری اسپانیا آورده‌بود. به‌محض هرگونه امتناع ممکن از متصرفات و اموال تقسیم‌نشدهٔ اسپانیا، تاج پادشاهی اسپانیا بر سر برادر کوچک‌تر فیلیپ، شارل، دوک بری، یا بعد از آن بر سر آرشیدوک کارل اتریش نهاده بشود. آرشیدوک کارل اتریش حقی قانونی بر تاج‌وتخت اسپانیا داشت که ناشی از این عمل بود که پدر کارل، لئوپولد یکم، امپراتور مقدس روم، پسر عمهٔ کارل ماریا آنای اتریش
امپراتور مقدس روم، پسر عمهٔ کارل ماریا آنای اتریش بود، ولی فیلیپ همچنان ادعای بهتری داشت چرا که پدربزرگ فیلیپ، پادشاه لوئی چهاردهم، پسر عمهٔ کارل، فرزند آن اتریش، بزرگ‌ترین خواهر فلیپه چهارم بود. با این حال، فلیپه چهارم در وصیت‌نامهٔ کارل مشروط بر جانشینی‌اش بود که باید از مسیر هابسبورگ اتریش بگذرد، و شاخهٔ اتریشی همچنین ادعا کرد که ماریا ترزای اسپانیا، مادربزرگ فیلیپ، از تاج‌وتخت اسپانیا برای خودش و نوادگانش به‌عنوان بخشی از پیمان ازدواج انصراف داد. این با ادعای فرانسوی‌ها مخالفت داشت که این بر اساس یک
با ادعای فرانسوی‌ها مخالفت داشت که این بر اساس یک جهیزیه و مهریه بود که هرگز پرداخت نشد. بدین ترتیب، جنگ شروع شد و آرشیدوک کارل خود را با عنوان "کارلوس سوم"، در مقابله با فلیپه پنجم، پادشاه اسپانیا اعلام‌کرد. کارل از ادعاهایش بر تاج‌وتخت اسپانیا در معاهده راشتات سال ۱۷۱۴ انصراف داد، اما به‌طور مادام‌العمر مجاز به ادامهٔ استفاده از عناوین یک فرمانروای اسپانیایی برای خودش بود. فیلیپ با عنوان فلیپه پنجم بر تاج‌وتخت اسپانیا جلوس‌کرد ولی برای همیشه از ادعا بر تاج‌وتخت فرانسه برای خودش و نوادگانش انصراف داد.
تاج‌وتخت فرانسه برای خودش و نوادگانش انصراف داد. دودمان بناپارت (۱۸۰۸–۱۸۱۳). تنها فرمانروای این دودمان ژوزف یکم بود، که از طرف برادرش ناپلئون یکم فرانسه بعد از کناره‌گیری‌های کارلوس چهارم و فرناندوی هفتم به این سمت گماشته‌شد. عنوانی که ژوزف برای خودش استفاده می‌کرد "پادشاه اسپانیاها و هندوستان‌ها، به لطف الهی و نظام‌نامهٔ دولت" بود. سپس همهٔ عناوین پادشاهان پیشین به وی داده‌شد. یک دولت در مخالفت با فرانسوی‌ها در کادیس در ۲۵ سپتامبر ۱۸۰۸ تشکیل‌شد، که به بازشناختن فرناندوی هفتم زندانی به‌عنوان پادشاه
به بازشناختن فرناندوی هفتم زندانی به‌عنوان پادشاه ادامه‌داد. این دولت از نظر دیپلماتیک به‌عنوان دولت مشروع اسپانیا توسط بریتانیا و دیگر کشورهای در جنگ با فرانسه به‌رسمیت شناخته می‌شود. دودمان بوربون (۱۸۱۳–۱۸۶۸؛ نخستین بازگشت). بزرگ‌ترین پسر کارلوس چهارم بر تاج‌وتخت بازگردانده‌شد. عنوان استفاده‌شده دوباره "پادشاه کاستیا، لئون، آراگون، … به لطف الهی" بود. دودمان ساوی (۱۸۷۰–۱۸۷۳). پس از انقلاب ۱۸۶۸ اسپانیا ایزابلای دوم خلع‌شد، یک دولت موقت و یک نیابت سلطنت تحت فرمان فرانسیسکو سرانو ای دومینگس ایجاد شد، که
تحت فرمان فرانسیسکو سرانو ای دومینگس ایجاد شد، که به‌عنوان رئیس کشور عمل می‌کرد، از ۸ اکتبر ۱۸۶۸ تا ۴ دسامبر ۱۸۷۰ هنگامی که از او برای عنوان فرمانروای جدید خواسته‌شد. آمادئوی یکم به‌عنوان پادشاه انتخاب‌شد و عنوان جدیدی که برایش استفاده می‌شد، "پادشاه اسپانیا، به لطف الهی و به‌خواست ملت" بود. نخستین جمهوری اسپانیا (۱۸۷۳–۱۸۷۴). نخستین جمهوری اسپانیا با کناره‌گیری آمادئوی یکم به‌عنوان پادشاه اسپانیا در ۱۰ فوریه ۱۸۷۳ به‌دنبال امور هیدالگو شروع‌شد، وقتی که دولت رادیکال از او خواسته بود تا حکمی در مخالفت با
رادیکال از او خواسته بود تا حکمی در مخالفت با افسران توپخانه را امضا کند. فردای آن روز، ۱۱ فوریه، جمهوری توسط اکثریت مجلس ساخته‌شده با رادیکال‌ها، جمهوری‌خواهان، و دموکرات‌ها اعلام‌شد. این حکومت ۲۳ ماه به طول انجامید. پادشاهی اسپانیا (۱۸۷۴–۱۹۳۱). دودمان بوربون (۱۸۷۴–۱۹۳۱؛ دومین بازگشت). بزرگ‌ترین پسر ایزابلای دوم به تاج‌وتخت اسپانیا بازگردانده‌شد. "پادشاه مشروطه اسپانیا". میان درگذشت آلفونسوی دوازدهم و تولد آلفونسوی سیزدهم، یک دوران ۷ ماهه بود که ملکه ماریا کریستینای باردار با لقب "نایب‌السلطنه"ی دخترش
کریستینای باردار با لقب "نایب‌السلطنه"ی دخترش ماریا د لاس مرسدس به‌عنوان رئیس کشور عمل‌کرد، که تا جنسیت هم‌نیای نوزادش معلوم بشود، «ملکه به‌نام» اعلام شده‌بود. دومین جمهوری اسپانیا (۱۹۳۱–۱۹۳۹). دومین جمهوری اسپانیا سامانهٔ حکومت اسپانیا میان تواریخ ۱۴ آوریل ۱۹۳۱ وقتی که آلفونسوی سیزدهم به‌دنبال دوره‌ای از آشفتگی‌ها و ناآرامی‌های اجتماعی و دسته‌جمعی پس از فروپاشی دولت دیکتاتوری ژنرال میگوئل پریمو ده ریورا در سال پیش از آن، و ۱ آوریل ۱۹۳۹ وقتی که آخرین از نیروهای جمهوری‌خواهان تسلیم قواهای ناسیونالیست‌ها تحت
جمهوری‌خواهان تسلیم قواهای ناسیونالیست‌ها تحت رهبری فرانسیسکو فرانکو، در پایان جنگ داخلی اسپانیا شد. دولت جمهوری در تبعید اسپانیا (۱۹۳۹–۱۹۷۷). رؤسای جمهوری در تبعید اسپانیای فرانکویی (۱۹۳۶–۱۹۷۵). در ۱ اکتبر ۱۹۳۶ اعلان شد که ژنرال فرانسیسکو فرانکو در مناطقی از اسپانیا که تحت کنترل نیروهای ناسیونالیست‌ها هستند، پس از آغاز جنگ داخلی اسپانیا رئیس کشور است. پس از پایان‌یافتن جنگ در ۱ آوریل ۱۹۳۹ ژنرال فرانسیسکو فرانکو کنترل تمام اسپانیا را در دست گرفت. در ۱۹۴۷، فرانکو اعادهٔ سلطنت را اعلام‌کرد، اما به مدعی، خوان
اعادهٔ سلطنت را اعلام‌کرد، اما به مدعی، خوان د بوربون، کنت بارسلونا، اجازه نداد تا تاج‌وتخت را به‌دست بگیرد. در ۱۹۶۹، فرانکو اظهار کرد که خوان کارلوس، نامیده‌شده با عنوان شاهزادهٔ اسپانیا، پسر کنت بارسلونا، جانشین وی خواهد بود. پس از درگذشت فرانکو در ۱۹۷۵، خوان کارلوس به‌عنوان پادشاه اسپانیا جانشین وی شد. پادشاهی اسپانیا (۱۹۷۵–اکنون). دودمان بوربون (۱۹۷۵–اکنون؛ سومین بازگشت). ادعای آلفونسوی سیزدهم (به‌دلیل چشم‌پوشی دو پسر بزرگترش) به پسر سومش رسید، اینفانته خوان، کنت بارسلونا، که به نفع پسر بزرگترش گذشت،
خوان، کنت بارسلونا، که به نفع پسر بزرگترش گذشت، که عنوانش "پادشاه اسپانیا" شد. کنت بارسلونا از ادعاهایش در ۱۹۷۷، دو سال پس از درگذشت فرانکو و جلوس خوان کارلوس به نفع پسرش انصراف داد. خوان کارلوس به نفع پسرش فلیپه ششم که در ۱۹ ژوئن ۲۰۱۴ پادشاه شد، کناره‌گیری کرد، در پی بعد آن دختر بزرگتر فلیپه ششم اینفانتا لئونور در ردیف جانشینی است.
تایبریوس سمپرونیوس کنسول روم در سال (۲۱۸ پ. م) و یکی از فرماندهان جمهوری روم در جریان دومین جنگ پونیک بود. او معاصر با پابلیوس کرنلیوس اسکیپو (پدر اسکیپوی آفریقایی) بود. او در سال ۲۱۸ پیش از میلاد با ۱۶۰ کشتی نظامی به سیسیل رفت و موفق شد مالت را به تصرف روم دراورد. اندکی پس از ان با پابلیوس کرنلیوس اسکیپو همراه شد ولی در نبرد تیچینو از هانیبال‌بارکا شکست خوردند و او زخمی شد بعد از این نبرد به رم احضار شد و مأموریت یافت با سپاهی به نبرد با هانیبال برود؛ که سپاه او از هانیبال در نبرد تربیا به سختی شکست خورد.
او از هانیبال در نبرد تربیا به سختی شکست خورد. جنگ تربیا (218 قبل از میلاد). تیبریوس لونگوس ، در میانه زمستان و در حالی به اردوی شمالی رومیان رسید که وضعیت باقی مانده نیروهای اسکیپیو پدر ، اصلا مناسب نبود . ایشان بر فراز تپه ای اردو زده و پیرامون آن را دیواری چوبی کشیده بودند که از یورش ناگهانی سواره نظام کارتاژی در امان باشند . تیبریوس لونگوس به اسکیپیو پیشنهاد حمله بلافاصله را داد ، اما اسکیپیو پدر آن را رد کرده و گفت که باید احتیاط کرد . این اختلاف چنان بالا گرفت که تیبریوس نیروهای خود را جداگانه به
بالا گرفت که تیبریوس نیروهای خود را جداگانه به شمال تر برده و در کنار رودخانه اردو زد . هانیبال با اطلاع از این موضوع و شناخت روحیه خشن تیبریوس لونگوس ، در سپیده دم قبل از طلوع سواران سبک خود را برای حمله به اردوی غیر مستحکم شده رومیان فرستاد . ایشان رومیان را تحریک کرده و کنسول رومی بلافاصله دستور تعقیب داد . سواره نظام رومی با عجله آماده شده و در شمار کامل به دستور کنسول از رودخانه ی یخ زده عبور کردند ، سواره نظام کم شمار کارتاژ هم عقب نشینی کرده و به اردوی خود برگشتند . کنسول رومی فرصت را مناسب تلقی
اردوی خود برگشتند . کنسول رومی فرصت را مناسب تلقی کرده و دستور داد پیاده نظام هم بلافاصه از رودخانه عبور کنند . سربازان رومی با تجهیزات کامل ، بدون خوردن صبحانه از رودخانه یخ زده عبور کرده و تا پیش از ظهر در سمت دیگر صف بسته و آماده نبرد شده بودند . هانیبال اما نیروهایش را با آرامش و به هنگام بیدار کرده و توجه کرد که حتما صبحانه خورده باشند . همچنین به بدنهایشان روغن مالیدند که اثر سرمای دی ماه را کاهش دهد . سپس با نظم و آمادگی کامل صف بسته و آماده رویارویی شدند . هانیبال حرکت نکرده و اجازه داد فاصله چند
شدند . هانیبال حرکت نکرده و اجازه داد فاصله چند کیلومتری میان دو لکشر را هم سربازان گرسنه رومی طی کنند . هنگام شروع درگیری صفوف میانی رومیان صف های وسطی کارتاژ را به عقب هل داد (اتفاقی که بعدا الهام بخش چیدمان شگفت آور کارتاژ در جنگ کاناعه شد) ، اما در میانه نبرد از جنگلی در جنوب میدان گروهی 2 هزار نفره از سواران کارتاژی پدیدار شده و از پشت به رومیان یورش بردند . این نیروها را هانیبال شب گذشته در میدان مستقر کرده بود . شالوده نیروهای رومی فروپاشیده و به روایت هایی متفاوت بین 20 تا 30 هزار سربازشان قتل عام
هایی متفاوت بین 20 تا 30 هزار سربازشان قتل عام شدند . کنسول رومی تیبریوس از میدان گریخت و تا چند روز پاسخ نامه های سنای جمهوری روم را نمی داد تا دوران زمامداری اش تمام شد و پس از آن شکست را به دلیل بدی آب و هوا معرفی کرد .
هلموت یوهانس لودویگ گراف فون مولتکه (Helmuth Johannes Ludwig Graf von Moltke؛ ۲۵ مه ۱۸۴۸ – ۱۸ ژوئن ۱۹۱۶) همچنین شناخته شده به عنوان «مولتکهٔ جوانتر» یک ژنرال آلمانی بود که به عنوان رئیس ستاد مشترک ارتش امپراتوری آلمان از یکم ژانویه ۱۹۰۶ تا چهاردهم سپتامبر ۱۹۱۴ خدمت کرد. وی برادرزادهٔ ژنرال هلموت فون مولتکه(بزرگتر) که از نظریه پردازان برجسته نظامی قرن نوزدهم و یکی از شخصیت‌های کلیدی در تشکیل امپراتوری آلمان در هیجدهم ژانویه ۱۸۷۱ بود، می‌باشد. برای تمایز اسمی وی از عمویش، وی را مولتکهٔ جوان تر نیز می‌نامند.
وی از عمویش، وی را مولتکهٔ جوان تر نیز می‌نامند. اوایل خدمت. وی در بیندورف بخشی از گراند دوشهٔ مکلنبورگ-اشورین زاده شد. در خلال جنگ فرانسه و پروس در ۱۸۷۱، وی در تیپ هفتم نارنجک‌انداز شرکت نموده و به خاطر شجاعتش مورد تقدیر قرار گرفت. او بین سال‌های ۱۸۷۵ تا ۱۸۷۸ در داشگاه جنگ شرکت کرده و در ۱۸۸۰ عضوی از ستاد ارتش گردید. در ۱۸۸۲ آجودان شخصی عمویش که یازدهمین سالِ ریاستش بر ستاد ارتش را سپری می‌کرد، گردید. در ۱۸۹۱ با مرگ عمویش، وی مشاور خصوصی قیصر ویلهلم دوم گردید و این سمت وی را وارد حلقهٔ دوستان خصوصی
دوم گردید و این سمت وی را وارد حلقهٔ دوستان خصوصی امپراتور نمود. در ۱۸۹۸ وی به فرماندهی تیپ اول پیاده‌نظام گماشتند. در ۱۹۰۲ نیز به درجه "Lieutenant General" که دارای یک ستاره بود، ارتقا مقام داده و هدایت لشکر اول پیاده‌نظام را به وی سپردند. انتصاب به عنوان ریاست ستاد. در ۱۹۰۴ وی ژنرال آماد و پشتیبانی گشته و عملاً معاون رئیس ستاد شد. با بازنشستگی رئیس ستاد یعنی آلفرد فون اشلیفن، وی مقام ارزشمند وی را اشغال کرد. انتصاب وی به جانشینی اشلیفن از آن زمان تاکنون مورد بحث بوده‌است. رقبای وی در اشغال سمت ریاست ستاد
بحث بوده‌است. رقبای وی در اشغال سمت ریاست ستاد عبارت بودند از هانس هارتویگ فون بسلر، کارل فون بولو و کلمار فرایهر فن در گلتس. منتقدین اتهام می‌زنند که وی تنها به لطف اعتبار نام خانوادگی اش و نیز رابطه نزدیک با قیصر ویلهلم دوم به این مقام دست یافته‌است؛ چرا که قیصر با سه کاندیدای دیگر رابطه ای نداشت. تاریخ دانان استدلال می‌کنند که فون بسلر به قدری به اشلیفن نزدیک بوده که بتواند جانشین او گردد برعکس، گوتلس و فون بولو چنان مستقل بودند که قیصر نظر خوشی نسبت بدان‌ها نداشته باشد. رابطه نزدیک مولتکه با قیصر نوعی
نداشته باشد. رابطه نزدیک مولتکه با قیصر نوعی آزادی عمل برایش فراهم نموده بود که دیگر ژنرال‌ها از آن بی بهره بودند. البته گولتس هیچ گونه مورد اشتباهی در انتصاب مولتکه به عنوان رئیس جدید ستاد نمی‌دید. نبرد مارن. مدتی کوتاه قبل از وقوع جنگ جهانی اول و نبرد مارن در سپتامبر ۱۹۱۴، مولتکه به قیصر گفت که از سوی «کارل ماکس، پرنس فون لیچنوفسکی» سفیر امپراطوری آلمان در لندن، باخبر شده‌است که سر ادوارد گری وزیر خارجه بریتانیای کبیر به سفیرشان پیشنهاد تضمین بیطرفی فرانسویان توسط بریتانیای کبیر را ارائه نموده‌است. طبق
توسط بریتانیای کبیر را ارائه نموده‌است. طبق گفته مورخ سرشناس جان کیگان، هر چند قیصر آلمان اعتقاد داشت که اگر کشورش به فرانسه حمله نکند، بریتانیا بیطرف خواهد ماند. هر چه که باشد، قیصر آلمان عقیده داشت که جنگ دوجبهه ای با روسیه و فرانسه قابل اجتناب است (می توان به جای درگیری با هر دو کشورِ فرانسه و روسیه، فقط با روسیه درگیر شد. م) بنابراین به مولتکه گفت که نیروهایش را از جبهه غربی به جبهه شرقی برای تقابل با روسیه منتقل کند. مولتکه تقاضای امپراتور را رد نمود زیرا استدلالش این بود که چنین تغییر اساسی و پایه ای
استدلالش این بود که چنین تغییر اساسی و پایه ای در نقشهٔ بسیج عمومی نیروها غیرممکن است مگر این که نیروهایشان را دچار از هم پاشیدگی سازمانی نمایند (زیرا از سال ۱۹۰۴ طبق طرح اشلیفن آلمان می‌بایستی قسمت غول آسایی از نیروهایش را در غرب متمرکز کرده و پس از یکسره ساختن کار فرانسه، تلاش خود را متوجه جبهه شرقی روسیه می‌کردند. م) و همان نقشه اصلی(نقشه اشلیفن. م) باید اجرا شود. سالیان بعد ژنرال هرمان فون اشتابس، فرمانده واحدهای قطاری ارتش آلمان، در کتابی که دربردارنده طرح محتمل [آلمانی‌ها برای انتقال نیروها از غرب به
طرح محتمل [آلمانی‌ها برای انتقال نیروها از غرب به شرق] بود، [با این طرح فرضی] مخالفت[و از آن انتقاد] کرد. پیشنهادی که از سوی سر ادوارد گری ارائه شده بود، از سوی لیچنوفسکی یک پیشنهاد «خیالپردازانهٔ آمیخته با سؤ تفسیر» تشخیص داده شد[و بنابراین رد گردید] و قیصر به مولتکه گفت که از روی همان نقشه اصلی (حمله به فرانسه طبق طرح اشلیفن) کار را ادامه دهد. در اثر شکست ژرمن‌ها در نبرد اول مارن، سلامتی مولتکه به خطر افتاده (پیش از وقوع جنگ به سکته مغزی نیز دچار شده بود. م) و بنابراین جایش را در چهاردهم سپتامبر به اریش
م) و بنابراین جایش را در چهاردهم سپتامبر به اریش فون فالکنهاین سپرد. در این که مسئولیت شکست در نبرد اول مارن را به گردن مولتکه بیندازند، بحث هست. برخی منتقدین ادعا می‌کنند که ضعیفتر کردن نقشه اشلیفن توسط وی[با انتقال بخش زیادی از نیروهای جبهه غرب به شرق] سبب اصلی شکست آلمان در این نبردِ ابتداییِ جنگ بود. آرشیوها نشان می‌دهند که مولتکه، که نگران روسیه بود، صد و هشتاد هزار نفر از نیروها را به جبهه شرق منتقل نمود[و با این کار وزنه طرح اشلیفن را به سود جبهه شرقی روسیه و به ضرر جبهه غربی فرانسه تغییر داد]. از
روسیه و به ضرر جبهه غربی فرانسه تغییر داد]. از این هم بحث برانگیزتر، مولتکه در روز ۲۸اُم اوت اندک مدتی قبل از پیروزی حماسه ای در نبرد تاننبرگ، دو سپاه و یک لشکر سواره نظام را برای تقویت ژنرال هیندنبورگ و معاونش ژنرال لودندورف اعزام داشت. مجموعهٔ تمامی این نقل و انتقالات [از جبهه غربی به جبهه شرقی] در دید بعضی تاریخ نگاران به عنوان عامل شکستِ استراتژیکِ طرح اشلیفن که در ۱۹۰۴ تصویب شده بود، دانسته می‌شود. [اما] عده ای از تاریخ دانان از جمله زوبر و مارشال ادعا می‌کنند که ناتوانی ارتش یکم الکساندر فن کلوک و
می‌کنند که ناتوانی ارتش یکم الکساندر فن کلوک و ارتش دوم کارل فون بولو درحفظ مواضع خود و نیز در ایجاد رخنه در نزدیکی پاریس، بیش از ضعفِ طرح‌ریزی‌های عملیاتیِ مولتکه عامل مستقیم شکست آلمان‌ها بوده‌است. در عوض حامیان مکتب اشلیفن معتقدند که مولتکه در ماه اوت، کنترل بر ارتش‌های مهاجمش را از دست داده و همچنین وقتی نبرد اول مارن در سپتامبر گسترش پیدا کرد، وی از ارائه واکنش به موقع و مناسب ناتوان بود. در حالی که مولتکه هرگونه تماس با فرماندهان ارشد خود را از دست داده بود و از دیگر سو دکترین عملیاتی ژرمن‌ها بر
داده بود و از دیگر سو دکترین عملیاتی ژرمن‌ها بر دکترین Auftragstaktik بیش از ارتش‌های دیگر تأکید داشته‌است. مابقی تاریخ دانان استدلال می‌کنند که تعدد گزینه‌های استراتژیکی ای که مولتکه با آنها روبرو بود، به علاوهٔ خطر حمله روسیه به پروس شرقی[یازده روز قبل از نبرد اول مارن] سبب سردرگمی وی در تصمیم‌گیری شده بود. در حالی که قبل از نبرد اول مارن، ژنرال‌های آلمانی و جراید این کشور اعلام نموده بودند که این نبرد به سوی پیروزی پیش می‌رود، مولتکه در چهارم سپتامبر با ناامیدی دریافته بود که کمبود سربازانِ به اسارت
با ناامیدی دریافته بود که کمبود سربازانِ به اسارت گرفته شده‌شان، نشان از این داشت که ژرمن‌ها هنوز پیروزی قاطعی در نبرد بدست نیاورده اند. مولتکه شاید بسیار نگران حمله ناموفق ژرمن‌ها در لورن بوده‌است و[بنابراین] با وجودی که نبرد مارن در حال توسعه یافتن بود، از تاریخ دوم تا پنجم سپتامبر به ارتش‌های اول و دوم و سوم [که در این نبرد و نه حمله به لورن مشارکت داشتند] هیچگونه فرمانی نفرستاده بود. در پی عقب‌نشینی ژرمن‌ها از رود مارن، وی با تردید به قیصر گزارش داد که: «اعلی حضرت! ما جنگ را باخته‌ایم»راجع به اینکه آیا
«اعلی حضرت! ما جنگ را باخته‌ایم»راجع به اینکه آیا ژنرال مولتکه واقعاً به امپراطورش گفته‌است «اعلی حضرت! ما جنگ را باخته‌ایم» یا نه، چیزی نمی‌دانیم. فقط با یک شم سیاسی ای که قوی تر از شم نظامی است، می‌دانیم که وی در شب ۹اُم[سپتامبر] به همسرش نوشت: «اوضاع به خوبی پیش نمی‌روند. نبرد در جناح شرقی پاریس باب میل ما نیست و ما مجبور خواهیم شد که بهایی برای گندی که به بار آوردیم بپردازیم». _چرچیل سال های پایانی. پس از آن که وی جایش را به ژنرال اریش فون فالکنهاین سپرد، به سمت ریاست ستاد نیروهای ذخیره گماشته شد که
به سمت ریاست ستاد نیروهای ذخیره گماشته شد که وظیفه اش سازماندهی و کنترل نیروهای دفاع ذخیره و محلی بود. سلامتی وی، رو به وخامت بود تا این که در روز هیجدهم ژوئن سال 1916 در مراسم یادبود فیلد مارشال کلمار فرایهر فن در گلتس (که دو ماه پیش تر فوت کرده بود)، وفات یافت. وی از خود یک جزوه به نام "مسئول جنگ" بر جا گذاشت که بیوه اش الیزا فون مولتکه کوشید در 1919 آن را منتشر نماید. الیزا از انتشار آن منع شد چرا که این جزوه ممکن بود مشکلاتی را به بار آورد. این جزوه در حقیقت برای نشان دادن آشفتگی اوضاعی که منجر به جنگ
حقیقت برای نشان دادن آشفتگی اوضاعی که منجر به جنگ شد و نیز در واکنش به اتهام متفقین مبنی بر جنگ طلب بودن آلمان، نوشته شده بود. رؤسای ستاد و وزیرخارجه نسبت به محتوای این جزوه مضطرب بودند. ژنرال ویلهلم فون دامس مامور شد با بیوهٔ مولتکه ملاقات کرده و او را از انتشار جزوه بازدارد. ژنرال دامس با خواندن این جزوه، در دفتر خاطراتش آن را "حاوی مطالبی زننده[و خطرناک]" توصیف نمود. در نتیجه به جای این جزوه، بیوه اش دفترچه ای کم خطرتر با نام "Erinnerungen, Briefe, Dokument که دربرگیرنده مجموعه ای از نامه ها و اسناد
که دربرگیرنده مجموعه ای از نامه ها و اسناد همسرش بودند را منتشر نمود. برخی از این نامه ها و اسناد، به دست آمده و برخی دیگر در خلال جنگ دوم جهانی از بین رفتند اما جزوهٔ اصیل هنوز قابل دسترسی نیست." زندگی خصوصی. در سن 66 سالگی وی از مسن ترین ژنرال های ارتش بوده که از وضع سلامتی وخیمی رنج می برد و چنان که گفتیم، پیش از آغاز جنگ دچار سکته مغزی گشته بود. استرس ناشی از این عوامل تاثیری منفی بر کارایی وی و ستادش در بدو جنگ داشتند. علایق شخصی وی شامل موسیقی و نقاشی و ادبیات بودند و برخلاف آن چه غالباً ادعا می شود،
و ادبیات بودند و برخلاف آن چه غالباً ادعا می شود، شخصیت وی از دید تاریخ نگار باربارا تاکمن، "درون گرای فاقد اعتماد به نفس" توصیف شده است. مولتکه یکی از پیروان مکتب تئوسوفی بوده که آموزه هایش بر مبنای بی پایانی انسان، و ادواری بودن ظهور و سقوط تمدن هاست. وی نیز همانند بسیاری از همقطارانش در ستاد و دانشگاه جنگ، از معتقدین به داروینیسم اجتماعی بود. دیدگاه وی نسبت به روابط بین‌الملل به عنوان حوزه کشمکشِ صرف برای بقا، وی را به این باور رساند که دیرتر آغاز شدنِ جنگ، خرابی و مصیبت های هرچه بیشتر برای آلمان را به
خرابی و مصیبت های هرچه بیشتر برای آلمان را به تاخیر انداخته بود. یادداشت ها. در اینگونه تاکتیک ها بر تحقق صرفِ اهداف جنگی بدون توجه به شیوه تحقق آن، تأکید می‌شود و در نتیجه فرماندهان و افسرانِ جزء آزادی عمل بیشتری دارند. این ایده از زمان ریاست عموی مولتکه به نام مولتکهٔ بزرگتر، به صورت بنیان تمامی نظریات نظامی ستاد ارتش آلمان در آمد.(رجوع شود به مولتکه (بزرگتر))
تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال یونان () یا تیم ملی فوتبال جوانان یونان، نماینده کشور یونان در مسابقات فوتبال جوانان اروپا و جهان است که زیر نظر فدراسیون فوتبال یونان فعالیت می‌کند. از افتخارات این تیم میتوان به کسب مقام نایب قهرمانی در سال‌های ۱۹۸۸ و ۱۹۹۸ در مسابقات زیر ۲۱ سال اروپا اشاره کرد.
فرماندهی و کنترل () یا فرماندهی و نظارت سیستمی است که شیوه‌های لازم برای جمع‌آوری، پردازش و انتشار اطلاعات در خصوص کارکنان، تجهیزات و تأسیسات نظامی را فراهم می‌کند. این اطلاعات، مورد نیاز فرماندهان و تصمیم‌گیرندگان است و در طرح‌ریزی، سازماندهی، هدایت، هماهنگی، کنترل و نظارت بر عملیات نظامی، مورد استفاده قرار می‌گیرد. سیستم فرماندهی و کنترل به اعمال اختیار و هدایت از سوی یک فرمانده مشخص، بر نیروهای نظامی، برای تحقق مأموریت کمک می‌کند و کارکردهای مربوط به ترتیب‌بندی نیرو، تجهیزات، ارتباطات، تأسیسات و
به ترتیب‌بندی نیرو، تجهیزات، ارتباطات، تأسیسات و راه‌کارهای به کار گرفته شده توسط یک فرمانده در طرح‌ریزی، هدایت، هماهنگ‌سازی و کنترل نیروها و عملیات را جهت تحقق کامل مأموریت تسهیل می‌نماید. در مجموع کنترل و هماهنگی عملیات‌های نظامی، توسط فرماندهی انجام می‌شود و این سیستم وسیله‌ای است که با استفاده از آن فرمانده، سایر سیستم‌های عملیاتی یا پشتیبانی را با یکدیگر تلفیق می‌نماید.
پابلیوس کورنلیوس اسکیپو کنسول روم در سال ۲۱۸ پیش از میلاد و پدر اسکیپوی افریقایی و همچنین یکی از رهبران جمهوری روم در دومین جنگ پونیک بود. او با ناوگان خود به سود اسپانیا در حرکت بود که با شنیدن حرکت سپاه هانیبال به سوی روم، نیروهایش را در مارسی پیاده کرد، و منتظر هانیبال شد که هانیبال با ترفندی یعنی گذشتن از آلپ او را گول زد. او به رم برگشت و سپاهش را به فرماندهی برادرش گنایوس کورنلیوس اسکیپو به سوی اسپانیا روانه کرد. او به محض رسیدن به رم با سپاهی به سوی هانیبال به حرکت درامد که در نبرد تیچینو از هانیبال
به حرکت درامد که در نبرد تیچینو از هانیبال شکست خورد و به شدت زخمی شد؛او پس از آن با تایبریوس سمپرونیوس همراه شد که باز هم از هانیبال، این بار در نبرد تربیا شکست خورد. او با وجود شکست های نظامی، در مقام فرماندهی ابقا شد. او سال بعد همراه برادرش توانست سپاه کارتاژ را در اسپانیا شکست دهد و موقعیت روم را در اسپانیا تثبیت کند. او سرانجام در سال ۲۱۱ پیش از میلاد در نبرد رودخانه بیتیس از هاسدروبال، برادر هانیبال شکست خورد و کشته شد. منابع. https://en.m.wikipedia.org/wiki/Publius_Cornelius_Scipio_(consul_218_BC)
ادوارد دلاوال (زاده ۱۷۲۹-درگذشته ۱۴ اوت ۱۸۱۴ در وست‌مینستر) پژوهشگر و فیلسوف طبیعی اهل بریتانیا بود. زندگی‌نامه. او سومین پسر فرانسیس بلیک دلاوال و همسرش ردا آپریس بود. او در کالج پمبروک، کمبریج تحصیل کرد. او که در سال ۱۷۴۷ وارد دانشگاه شده بود در سال ۱۷۵۰ لیسانس و در سال ۱۷۵۴ کارشناسی ارشدش را گرفته و در سال ۱۷۵۵ همان‌جا همکار شد. در همان‌جا با توماس گری شاعر آشنا شد. دلاوال ارثیه زیادی در لینکلن‌شر داشت، ولی ترجیح داد در لندن زندگی کند. او در سن ۸۵ سالگی درگذشت و در کلیسای وست‌مینستر دفن شد. کارها. دلاوال
و در کلیسای وست‌مینستر دفن شد. کارها. دلاوال به خاطر مقاله‌اش در مورد فلزات و شیشه در مدال کاپلی سال ۱۷۶۶ سهیم بود. علاقه‌اش به شیشه شامل استفاده از آن در موزیک هم می‌شد. اجراهای موزیک او با شیشه بسیار مشهور شد. و شاید موجب الهام بنجامین فرانکلین در ساخت ساز آرمونیکا شده باشد. خانواده. دلاوال با سارا اسکات (زاده ۱۷۵۱– درگذشته ۱۸۲۹)، دختر جرج اسکات اهل روستای متلی، ازدواج کرد، آنها دختری به نام سارا (زاده حدود ۱۷۸۰– درگذشته ۱۸۲۵) داشتند.
فهرست برندگان آسیایی جایزه نوبل () شامل آسیایی‌های است که موفق به دریافت جایزهٔ نوبل شده‌اند. فیزیک. تا سال ۲۰۱۸، ۲۰ نفر از آسیایی‌ها برنده جایزه نوبل فیزیک شده‌اند که ژاپنی‌ها با ۱۱ نفر رکورددارند. شیمی. تا سال ۲۰۱۸، ۱۶ نفر از آسیایی‌ها برنده جایزه نوبل شیمی شده‌اند که ژاپنی‌ها با ۷ نفر رکورددارند. فیزیولوژی یا پزشکی. تا سال ۲۰۱۸، ۷ نفر از آسیایی‌ها برنده جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی شده‌اند که ژاپنی‌ها با ۵ نفر رکورددارند. ادبیات. تا سال ۲۰۱۸، ۸ نفر از آسیایی‌ها برنده جایزه نوبل ادبیات شده‌اند که ژاپنی‌ها
برنده جایزه نوبل ادبیات شده‌اند که ژاپنی‌ها با ۳ نفر رکورددارند. صلح. تا سال ۲۰۱۸، ۲۰ نفر از آسیایی‌ها برنده جایزه صلح نوبل شده‌اند که هندی‌ها و اسرائیلی‌ها با ۵ نفر رکورددارند. اقتصاد. تا سال ۲۰۱۸، ۳ نفر از آسیایی‌ها برنده جایزه یادبود نوبل علوم اقتصادی شده‌اند.
مدل متن‌باز یک الگوی توسعه نرم‌افزار غیر متمرکز است که همکاری آزاد را تشویق می‌کند. یک اصل اساسی در توسعه نرم‌افزار متن‌باز تولید جمعی است و محصولاتی مانند کد منبع، طرح‌ها و اسناد و مدارک آزادانه در دسترس عموم قرار می‌گیرد. حرکت منبع‌باز در نرم‌افزار به عنوان پاسخ به محدودیت‌های کد اختصاصی آغاز شد. این مدل برای پروژه‌هایی مانند فناوری مناسب متن‌باز، و کشف داروهای متن‌باز استفاده می‌شود.
ویلیام برونریگ (۲۴ مارس ۱۷۱۲ [تاریخ سبک قدیم: ۱۳ مارس ۱۷۱۱] - ۶ ژانویه ۱۸۰۰)، پزشک و دانشمند بریتانیایی بود که در وهیتهاون در کامبرلند مشغول به کار بود. او در آنجا آزمایش‌هایی را انجام داد که منجر به کسب مدال کاپلی برای او در ۱۷۶۶ میلادی به دلیل کارهایش در زمینه گاز کربنیک اسید شد. او اولین شخصی بود که پلاتین را به عنوان عنصر جدیدی شناسایی نمود. وی مبدل به همکار انجمن سلطنتی شد. اوان زندگی و تحصیلات. او در «های کلوز هال»، نزدیک پلامبلند بدنیا آمد. وی فرزند یکی از اصیل زادگان محلی با عنوان جورج برونریگ بود.
از اصیل زادگان محلی با عنوان جورج برونریگ بود. مادر ویلیام به نام «مری برونریگ»، اهل ایرلند بود. ویلیام در لاتین و یونانی و توسط روحانی محلی، از سن ۱۳ سالگی تحت تعلیم قرار داشت و تا ۱۵ سالگی کاراموز داروسازی در کارلایل، کامبریا بود. سپس دو سال را به مطالعه تحت نظر جراحی در لندن، قبل از نقل مکان به دانشگاه لیدن سپری نمود، در آنجا تحت نظر هرمان بورهاوه، گریوسند، وان روین و آلبینوس به مطالعه می‌پرداخت. او در ۱۷۳۷ میلادی با تزی تحت عنوان «De Praxi Medica Ineunda» فارغ‌التحصیل گشت، تز او در رابطه همان محیط بود