payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در بخش مرکز جنگ سطحی نیروی دریایی دالگرن انجام شد. در طول این آزمایش، دفتر تحقیقات نیروی دریایی با انجام یک شلیک ۳۳ مگاژولی از ریل‌گان ساخته شده توسط بی‌ای‌ئی سیستمز، یک رکورد جهانی به ثبت رساند. آزمایش دیگری در فوریه ۲۰۱۲ در بخش مرکز جنگ سطحی نیروی دریایی دالگرن انجام شد. در حالی که از نظر انرژی شبیه به آزمایش قبلی بود، ریل‌گان استفاده شده به‌طور قابل توجهی فشرده‌تر بود و لوله‌ای با ظاهر مرسوم‌تر داشت. یک نمونه اولیه ساخته شده توسط جنرال اتمیکس برای آزمایش در اکتبر ۲۰۱۲ تحویل داده شد. در سال ۲۰۱۴، نیروی
در اکتبر ۲۰۱۲ تحویل داده شد. در سال ۲۰۱۴، نیروی دریایی ایالات متحده برنامه‌هایی برای یکپارچه‌سازی یک ریل‌گان با برد بیش از بر روی یک کشتی تا سال ۲۰۱۶ داشت. این سلاح، در حالی که شکل ظاهری معمول‌تری از یک توپ دریایی داشت، قرار بود از اجزایی استفاده کند که عمدتاً با اجزای توسعه‌یافته و نمایش داده شده در دالگرن مشترک بودند. گلوله‌های ابرسرعت وزن دارند، هستند و با سرعت ماخ ۷ شلیک می‌شوند. یک هدف آینده، توسعه پرتابه‌های خود-هدایت‌شونده بود – یک الزام ضروری برای اصابت به اهداف دور یا رهگیری موشک‌ها. با توسعه
اصابت به اهداف دور یا رهگیری موشک‌ها. با توسعه گلوله‌های هدایت‌شونده، نیروی دریایی پیش‌بینی می‌کند که هر گلوله حدود ۲۵۰۰۰ دلار هزینه داشته باشد، اگرچه توسعه پرتابه‌های هدایت‌شونده برای توپ‌ها سابقه‌ای از دو یا سه برابر شدن تخمین‌های هزینه اولیه دارد. برخی از پرتابه‌های با سرعت بالا که توسط نیروی دریایی توسعه یافته‌اند، هدایت دستوری دارند، اما دقت هدایت دستوری مشخص نیست و حتی مشخص نیست که آیا می‌تواند از یک شلیک با قدرت کامل جان سالم به در ببرد. در سال ۲۰۱۴، تنها کشتی‌های نیروی دریایی آمریکا که می‌توانستند
تنها کشتی‌های نیروی دریایی آمریکا که می‌توانستند توان الکتریکی کافی برای دستیابی به عملکرد مطلوب را تولید کنند، سه ناوشکن کلاس (سری DDG-1000) بودند؛ آنها می‌توانند ۷۸ مگاوات توان تولید کنند که بیش از مقدار لازم برای تأمین انرژی یک ریل‌گان است. با این حال، پروژه زوموالت لغو شده و واحدهای بیشتری ساخته نخواهد شد. مهندسان در حال کار بر روی استخراج فناوری‌های توسعه‌یافته برای کشتی‌های سری DDG-1000 به یک سیستم باتری هستند تا کشتی‌های جنگی دیگر بتوانند یک ریل‌گان را به کار گیرند. تا سال ۲۰۱۴، بیشتر ناوشکن‌ها تنها
به کار گیرند. تا سال ۲۰۱۴، بیشتر ناوشکن‌ها تنها می‌توانستند ۹ مگاوات برق اضافی را تأمین کنند، در حالی که برای پرتاب یک پرتابه به برد حداکثری مطلوب، ۲۵ مگاوات مورد نیاز بود (یعنی برای پرتاب پرتابه‌های ۳۲ مگاژولی با نرخ ۱۰ شلیک در دقیقه). حتی اگر کشتی‌هایی مانند ناوشکن کلاس بتوانند با توان الکتریکی کافی برای کار با ریل‌گان ارتقا یابند، فضایی که با یکپارچه‌سازی یک سیستم تسلیحاتی اضافی روی کشتی‌ها اشغال می‌شود، ممکن است حذف سیستم‌های تسلیحاتی موجود را برای ایجاد فضای لازم، اجباری کند. اولین آزمایش‌های روی کشتی
فضای لازم، اجباری کند. اولین آزمایش‌های روی کشتی قرار بود از یک ریل‌گان نصب شده بر روی یک (EPF) انجام شود، اما این برنامه بعداً به آزمایش‌های زمینی تغییر یافت. اگرچه پرتابه‌های ۲۳ پوندی (حدود ۱۰٫۴ کیلوگرم) فاقد مواد منفجره هستند، سرعت ماخ ۷ آنها ۳۲ مگاژول انرژی به آنها می‌دهد، اما انرژی جنبشی برخورد در انتهای برد معمولاً ۵۰ درصد یا کمتر از انرژی دهانه است. نیروی دریایی به دنبال کاربردهای دیگری برای ریل‌گان‌ها، علاوه بر بمباران زمینی، مانند پدافند هوایی بود؛ با سیستم‌های هدف‌گیری مناسب، پرتابه‌ها می‌توانند
با سیستم‌های هدف‌گیری مناسب، پرتابه‌ها می‌توانند هواپیماها، موشک‌های کروز و حتی موشک‌های بالستیک را رهگیری کنند. نیروی دریایی همچنین در حال توسعه سلاح‌های انرژی هدایت‌شده برای استفاده در پدافند هوایی است، اما سال‌ها یا دهه‌ها طول می‌کشد تا آنها مؤثر شوند. ریل‌گان بخشی از یک ناوگان نیروی دریایی خواهد بود که قابلیت‌های تهاجمی و دفاعی آینده را به صورت لایه‌ای پیش‌بینی می‌کند: لیزرها برای تأمین دفاع نزدیک، ریل‌گان‌ها برای تأمین حمله و دفاع میان‌برد، و موشک‌های کروز برای تأمین حمله دوربرد؛ اگرچه ریل‌گان‌ها
کروز برای تأمین حمله دوربرد؛ اگرچه ریل‌گان‌ها اهدافی تا فاصله ۱۰۰ مایلی را که قبلاً به موشک نیاز داشتند، پوشش خواهند داد. نیروی دریایی ممکن است در نهایت فناوری ریل‌گان را برای شلیک در برد و برخورد با انرژی ۶۴ مگاژول ارتقا دهد. یک شلیک به ۶ میلیون آمپر جریان نیاز دارد، بنابراین توسعه خازن‌هایی که بتوانند انرژی کافی تولید کنند و مواد به اندازه کافی قوی برای توپ، زمان زیادی خواهد برد. امیدوارکننده‌ترین کاربرد کوتاه‌مدت برای ریل‌گان‌های تسلیحاتی و به‌طور کلی توپ‌های الکترومغناطیسی، احتمالاً بر روی کشتی‌های
توپ‌های الکترومغناطیسی، احتمالاً بر روی کشتی‌های نیروی دریایی با ظرفیت تولید برق اضافی و فضای ذخیره‌سازی باتری کافی است. در مقابل، قابلیت بقای کشتی ممکن است از طریق کاهش قابل توجه مقادیر پیشرانه‌های شیمیایی و مواد منفجره بالقوه خطرناک، افزایش یابد. با این حال، نیروهای رزمی زمینی ممکن است دریابند که قرار دادن یک منبع تغذیه الکتریکی اضافی در میدان نبرد برای هر سیستم توپ، از نظر وزن و فضا، قابلیت بقا، یا راحتی به عنوان یک منبع انرژی فوری برای پرتاب پرتابه، به اندازه پیشرانه‌های متعارف کارآمد نباشد؛
به اندازه پیشرانه‌های متعارف کارآمد نباشد؛ پیشرانه‌هایی که به‌طور ایمن در پشت خطوط تولید شده و از طریق یک سیستم لجستیکی قوی و پراکنده به صورت بسته‌بندی شده به سلاح تحویل داده می‌شوند. در ژوئیه ۲۰۱۷، دفنس‌تک گزارش داد که نیروی دریایی مایل است نمونه اولیه ریل‌گان دفتر تحقیقات نیروی دریایی را از یک آزمایش علمی به یک سلاح مفید تبدیل کند. به گفته تام بوتنر، رئیس جنگ هوایی و تسلیحات نیروی دریایی برای ONR، هدف، ده شلیک در دقیقه با انرژی ۳۲ مگاژول بود. یک شلیک ریل‌گان ۳۲ مگاژولی معادل حدود ۲۳٬۶۰۰٬۰۰۰ فوت-پوند است،
۳۲ مگاژولی معادل حدود ۲۳٬۶۰۰٬۰۰۰ فوت-پوند است، بنابراین یک شلیک ۳۲ مگاژولی انرژی دهانه‌ای معادل شلیک همزمان حدود ۲۰۰٬۰۰۰ گلوله کالیبر .۲۲ دارد. در واحدهای توان متعارف‌تر، یک شلیک ۳۲ مگاژولی در هر ۶ ثانیه، توان خالص ۵٫۳ مگاوات (یا ۵۳۰۰ کیلووات) است. اگر فرض شود که ریل‌گان با بازده ۲۰٪ انرژی الکتریکی را به انرژی جنبشی تبدیل می‌کند، منابع برق کشتی باید حدود ۲۵ مگاوات را تا زمانی که شلیک ادامه دارد، تأمین کنند. ، نیروی دریایی طی ۱۷ سال ۵۰۰ میلیون دلار برای توسعه ریل‌گان هزینه کرده بود. نیروی دریایی بر شلیک
ریل‌گان هزینه کرده بود. نیروی دریایی بر شلیک پرتابه‌های هایپرسونیک از توپ‌های متعارف موجود که به تعداد زیاد در دسترس بودند، تمرکز کرده بود. در ۱ ژوئن ۲۰۲۱، "The Drive" گزارش داد که بودجه پیشنهادی سال مالی ۲۰۲۲ نیروی دریایی آمریکا هیچ بودجه‌ای برای تحقیق و توسعه ریل‌گان در نظر نگرفته است. چالش‌های فنی قابل غلبه نبودند، مانند فرسودگی لوله به دلیل نیروهای عظیم ناشی از شلیک تنها پس از یک یا دو دوجین شلیک، و نرخ آتشی که برای دفاع موشکی بسیار پایین بود. اولویت‌ها نیز از زمان شروع توسعه ریل‌گان تغییر کرده بود و
نیز از زمان شروع توسعه ریل‌گان تغییر کرده بود و نیروی دریایی تمرکز بیشتری را بر روی موشک‌های هایپرسونیک با برد بلندتر در مقایسه با پرتابه‌های نسبتاً کوتاه‌برد ریل‌گان قرار داده بود. آزمایشگاه تحقیقات ارتش. تحقیق بر روی فناوری ریل‌گان در طول دهه ۱۹۸۰ یکی از حوزه‌های اصلی تمرکز در آزمایشگاه تحقیقات بالستیک (BRL) بود. علاوه بر تحلیل عملکرد و خواص الکترودینامیکی و ترمودینامیکی ریل‌گان‌ها در موسسات دیگر (مانند ریل‌گان CHECMATE آزمایشگاه‌های مکسول)، BRL ریل‌گان‌های خود را برای مطالعه تهیه کرد، مانند ریل‌گان یک
خود را برای مطالعه تهیه کرد، مانند ریل‌گان یک متری و ریل‌گان چهار متری خود. در سال ۱۹۸۴، محققان BRL تکنیکی را برای تجزیه و تحلیل باقی‌مانده‌های روی سطح خان پس از شلیک ابداع کردند تا علت تخریب تدریجی خان را بررسی کنند. در سال ۱۹۹۱، آنها ویژگی‌های لازم برای توسعه یک بسته پرتاب مؤثر و همچنین معیارهای طراحی لازم برای یک ریل‌گان را برای به‌کارگیری پرتابه‌های میله‌ای بلند و باله‌دار تعیین کردند. تحقیقات در زمینه ریل‌گان‌ها پس از ادغام آزمایشگاه تحقیقات بالستیک با شش آزمایشگاه مستقل دیگر ارتش برای تشکیل آزمایشگاه
شش آزمایشگاه مستقل دیگر ارتش برای تشکیل آزمایشگاه تحقیقات ارتش ایالات متحده (ARL) در سال ۱۹۹۲ ادامه یافت. یکی از پروژه‌های اصلی در تحقیقات ریل‌گان که ARL در آن مشارکت داشت، برنامه توپ الکترومغناطیسی کالیبر توپ (CCEMG) بود که در مرکز الکترومکانیک دانشگاه تگزاس (UT-CEM) انجام شد و توسط سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده و مرکز تحقیق و توسعه تسلیحات ارتش آمریکا حمایت می‌شد. به عنوان بخشی از برنامه CCEMG, UT-CEM در سال ۱۹۹۵ پرتابگر الکترومغناطیسی کالیبر توپ، یک پرتابگر ریل‌گان با آتش سریع را طراحی و توسعه داد.
پرتابگر ریل‌گان با آتش سریع را طراحی و توسعه داد. این پرتابگر با خان گرد ۳۰ میلی‌متری، قادر به شلیک سه رگبار پنج‌تایی از بسته‌های پرتاب ۱۸۵ گرمی با سرعت دهانه ۱۸۵۰ متر بر ثانیه و نرخ آتش ۵ هرتز بود. عملیات آتش سریع با راه‌اندازی پرتابگر توسط چندین پالس اوج ۸۳۵۴۴ که توسط کامپالسیتور CCEMG تأمین می‌شد، به دست آمد. ریل‌گان CCEMG شامل چندین ویژگی بود: دیواره‌های جانبی سرامیکی، پیش‌بارگذاری جهت‌دار، و خنک‌کاری مایع. ARL مسئول ارزیابی عملکرد پرتابگر بود که در تأسیسات آزمایشی ترانسونیک ARL در آبردین پروو گراوند،
آزمایشی ترانسونیک ARL در آبردین پروو گراوند، مریلند آزمایش شد. آزمایشگاه تحقیقات ارتش ایالات متحده همچنین بر توسعه فناوری توپ الکترومغناطیسی و الکتروترمال در مؤسسه فناوری پیشرفته (IAT) در دانشگاه تگزاس در آستین نظارت داشت، که یکی از پنج آزمایشگاه دانشگاهی و صنعتی بود که ARL برای تأمین پشتیبانی فنی با آنها همکاری فدرال داشت. این مرکز دو پرتابگر الکترومغناطیسی، Leander OAT و AugOAT، و همچنین پرتابگر کالیبر متوسط را در خود جای داده بود. این تأسیسات همچنین یک سیستم قدرت شامل سیزده بانک خازن ۱ مگاژولی،
یک سیستم قدرت شامل سیزده بانک خازن ۱ مگاژولی، مجموعه‌ای از دستگاه‌های پرتابگر الکترومغناطیسی و دستگاه‌های تشخیصی را فراهم می‌کرد. تمرکز فعالیت تحقیقاتی بر روی طرح‌ها، تعاملات و مواد مورد نیاز برای پرتابگرهای الکترومغناطیسی بود. در سال ۱۹۹۹، همکاری بین ARL و IAT منجر به توسعه یک روش رادیومتریک برای اندازه‌گیری توزیع دمای آرمیچرهای ریل‌گان در حین یک تخلیه الکتریکی پالسی بدون ایجاد اختلال در میدان مغناطیسی شد. در سال ۲۰۰۱، ARL اولین مرکزی بود که مجموعه‌ای از داده‌های دقت پرتابه‌های شلیک‌شده از توپ
از داده‌های دقت پرتابه‌های شلیک‌شده از توپ الکترومغناطیسی را با استفاده از آزمون‌های پرش به دست آورد. در سال ۲۰۰۴، محققان ARL مقالاتی را منتشر کردند که تعامل پلاسمای دمای بالا را به منظور توسعه جرقه‌زن‌های کارآمد ریل‌گان بررسی می‌کردند. مقالات اولیه گروه تعامل پلاسما-پیشرانه در ARL و تلاش‌های آنها برای درک و تمایز بین اثرات شیمیایی، حرارتی و تابشی پلاسما بر پیشرانه‌های جامد متعارف را توصیف می‌کنند. با استفاده از میکروسکوپ الکترونی روبشی و سایر تکنیک‌های تشخیصی، آنها تأثیر پلاسما بر مواد پیشرانه خاص را به
آنها تأثیر پلاسما بر مواد پیشرانه خاص را به تفصیل ارزیابی کردند. جمهوری خلق چین. چین در حال توسعه سیستم ریل‌گان خود است. بر اساس گزارش CNBC از اطلاعات ایالات متحده، سیستم ریل‌گان چین برای اولین بار در سال ۲۰۱۱ رونمایی شد و آزمایش زمینی آن در سال ۲۰۱۴ آغاز گردید. بین سال‌های ۲۰۱۵ و ۲۰۱۷، این سیستم تسلیحاتی قابلیت هدف قرار دادن اهداف در بردهای گسترده‌تر با کشندگی افزایش‌یافته را به دست آورد. این سیستم تسلیحاتی در دسامبر ۲۰۱۷ با موفقیت بر روی یک کشتی نیروی دریایی چین نصب شد و آزمایش‌های دریایی پس از آن انجام
چین نصب شد و آزمایش‌های دریایی پس از آن انجام گرفت. در اوایل فوریه ۲۰۱۸، تصاویری از آنچه ادعا می‌شود یک ریل‌گان چینی است، به صورت آنلاین منتشر شد. در این تصاویر، توپ بر روی دماغه یک کشتی آبی‌خاکی کلاس Type 072III-class landing ship به نام "های‌یانگ‌شان" نصب شده است. رسانه‌ها معتقدند که این سیستم برای آزمایش آماده است یا به زودی آماده خواهد شد. در مارس ۲۰۱۸، گزارش شد که چین تأیید کرده که آزمایش ریل‌گان الکترومغناطیسی خود را در دریا آغاز کرده است. هند. در نوامبر ۲۰۱۷، سازمان تحقیق و توسعه دفاعی هند یک آزمایش
۲۰۱۷، سازمان تحقیق و توسعه دفاعی هند یک آزمایش موفقیت‌آمیز بر روی یک ریل‌گان الکترومغناطیسی با خان مربعی ۱۲ میلی‌متری انجام داد. آزمایش‌های نسخه‌ای ۳۰ میلی‌متری نیز برنامه‌ریزی شده است. هند قصد دارد با استفاده از یک بانک خازنی ۱۰ مگاژولی، یک پرتابه یک کیلوگرمی را با سرعتی بیش از ۲۰۰۰ متر بر ثانیه شلیک کند. توپ‌های الکترومغناطیسی و سلاح‌های انرژی هدایت‌شده از جمله سیستم‌هایی هستند که نیروی دریایی هند قصد دارد در برنامه نوسازی خود تا سال ۲۰۳۰ به دست آورد. ژاپن. وزارت دفاع ژاپن تا سال ۲۰۱۵ بررسی خود را در
ژاپن. وزارت دفاع ژاپن تا سال ۲۰۱۵ بررسی خود را در مورد فناوری‌های مرتبط با ریل‌گان در داخل و خارج از کشور آغاز کرد و همزمان تحقیقات پایه‌ای را با استفاده از یک ریل‌گان کالیبر کوچک با خان ۱۶ میلی‌متری انجام داد. تا سال ۲۰۱۶، دولت ژاپن به این نتیجه رسید که همکاری فنی با ایالات متحده برای استقرار ریل‌گان‌ها ضروری است و چنین همکاری مستلزم دانش فنی از جانب ژاپن خواهد بود. بنابراین، توسعه تمام‌عیار در آن سال آغاز شد. از سال مالی ۲۰۱۶ تا ۲۰۲۲، تحقیقات بر روی سیستم‌های شتاب‌دهنده الکترومغناطیسی انجام شد و هدف بر
شتاب‌دهنده الکترومغناطیسی انجام شد و هدف بر افزایش سرعت اولیه پرتابه و بهبود دوام ریل در یک ریل‌گان کالیبر ۴۰ میلی‌متری تک‌تیر تعیین گردید. نتایج آزمایش‌های منتشر شده بعدی نشان داد که ریل‌گان طی ۱۲۰ شلیک متوالی، سرعت اولیه پایداری بیش از ۲۰۰۰ متر بر ثانیه داشت که همان سرعت هدف بود. ریل‌گان همچنین هیچ آسیب قابل‌توجهی در نزدیکی موقعیت شروع پرتابه نشان نداد، در حالی که مطالعات قبلی فرسایش قابل‌توجهی را نشان داده بودند که این موضوع تأییدی بر کاهش آسیب ریل است. در این آزمایش از یک کانتینر ۲۰ فوتی به عنوان شارژر
این آزمایش از یک کانتینر ۲۰ فوتی به عنوان شارژر و یک خازن با ظرفیت ۵ MJ متشکل از سه کانتینر ۲۰ فوتی برای شلیک دو نوع پرتابه (طول کل حدود ۱۶۰ میلی‌متر، جرم حدود ۳۲۰ گرم) استفاده شد: یک پرتابه جداشونده (分離弾) که مشابه استفاده واقعی خواهد بود و با هدف نفوذ در زره طراحی شده، و یک پرتابه یکپارچه (一体弾) که برای کاهش هزینه ساده‌سازی شده است. طول توپ حدود ۶ متر و جرم آن ۸ تن است. در ارزیابی اولیه پروژه برای سال مالی ۲۰۲۱ که توسط وزارت دفاع در ۲ سپتامبر ۲۰۲۲ منتشر شد، اعلام گردید که از سال مالی ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۶ تحقیقات
اعلام گردید که از سال مالی ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۶ تحقیقات روی ریل‌گان‌ها انجام خواهد شد. این تحقیق با هدف «ریل‌گان‌های آینده که قادر به شلیک پرتابه‌های هایپرسونیک با نرخ آتش بالا برای مقابله با تهدیداتی مانند موشک هایپرسونیک» هستند، انجام می‌شود. به‌طور خاص، تحقیقات بر روی مکانیزم شلیک مداوم، پایداری پرواز خارج از لوله، کنترل آتش و آسیب ریل‌گان به عنوان موارد مورد علاقه ذکر شده است. در ۱۷ اکتبر ۲۰۲۳، آژانس اکتساب، فناوری و لجستیک (ATLA) در حساب رسمی ایکس خود اعلام کرد که «برای اولین بار در جهان آزمایش شلیک ریل‌گان
که «برای اولین بار در جهان آزمایش شلیک ریل‌گان از روی کشتی را با موفقیت به انجام رسانده است» ("sic") به همراه فیلمی از شلیک ریل‌گان به سمت اقیانوس از روی یک کشتی. نیروی دریایی دفاع‌ازخود ژاپن (JMSDF) بعدها در یک بیانیه مطبوعاتی به مشارکت کشتی "JS Asuka" در آزمایش شلیک از روی کشتی اشاره کرد. مسائل. مشکلات عمده. پیش از آنکه ریل‌گان‌ها بتوانند به کار گرفته شوند، باید موانع فنی و عملیاتی عمده‌ای برطرف شوند: در ۲۲ ژوئن ۲۰۱۵، سیستم‌های الکترومغناطیسی جنرال اتمیکس اعلام کرد که پرتابه‌های دارای تجهیزات الکترونیکی
اعلام کرد که پرتابه‌های دارای تجهیزات الکترونیکی داخلی، کل محیط پرتاب ریل‌گان را تحمل کرده و عملکردهای مورد نظر خود را در چهار آزمایش متوالی در ۹ و ۱۰ ژوئن در میدان آزمایش داگوی ارتش ایالات متحده در یوتا انجام داده‌اند. تجهیزات الکترونیکی داخلی با موفقیت شتاب‌های داخل خان و دینامیک پرتابه را برای چندین کیلومتر در مسیر، که برای هدایت دقیق ضروری است، اندازه‌گیری کردند. پیوند داده یکپارچه حتی پس از برخورد پرتابه‌ها به کف بیابان به کار خود ادامه داد.
وقتی که مردی زنی را دوست دارد فیلمی محصول سال ۱۹۹۴ و به کارگردانی لوئیس ماندوکی است. در این فیلم بازیگرانی همچون اندی گارسیا، مگ رایان، لورن تام، الن برستین، فیلیپ سیمور هافمن، تینا میجرینو و می ویتمن ایفای نقش کرده‌اند.
سانی هِـیل (؛ – ) بازیگر، کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس اهل بریتانیا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "جمعه سیزدهم"، "همیشه‌سبز،" "قلبم تو را می‌خواند" و "قلبم ندا می‌دهد" اشاره کرد.
تامی کانر (; – ) ترانه‌سرا و موسیقی‌دان اهل بریتانیا بود که در طول دوران حرفه‌ای بلندمدت خود، چندین ترانه موفق نوشت. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "قلبم ندا می‌دهد" اشاره نمود.
هری اس. پپر (؛ – ) ترانه‌سرا، نوازنده پیانو، آهنگساز، موسیقی‌دان، بازیگر و تهیه‌کننده تلویزیونی بود. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "قلبم ندا می‌دهد" اشاره نمود.
اِوِلین لِـی (؛ – ) بازیگر و خواننده اهل بریتانیا بود. وی بین سال‌های ۱۹۱۵ تا ۱۹۸۸ میلادی فعالیت می‌کرد. او (که در میان خانواده و دوستانش با نام «بو» شناخته می‌شد) تنها فرزند گیلبرت جیمز لی (۱۸۶۶–۱۹۲۶) و همسرش اِوِلین با نام خانوادگی دوشیزگی فْرَود بود. هر دو والدینش بازیگر بودند و گیلبرت لی که نام هنری‌اش گیلبرت لیی بود، همچنین مدیر صحنه نیز بود؛ او برای چند سال اسکله تفریحی برایتون پالِس را اداره می‌کرد. همسرش با نام هنری اولین استوارت، به‌خاطر ایفای نقش «پسر اصلی» در نمایش‌های پانتومیم شهرستانی شهرت
«پسر اصلی» در نمایش‌های پانتومیم شهرستانی شهرت داشت. اولین جوان در فوکستون و برایتون تحصیل کرد. از فیلم‌ها یا سریال‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "خانواده من و بقیه حیوانات" اشاره نمود.
خانواده من و بقیه حیوانات () یک خودزندگی‌نامه از طبیعت‌گرای بریتانیایی جرالد دارل است. او همچنین به‌عنوان رمان‌نویس و شخصیت تلویزیونی شناخته شد. کتاب‌هایش به رشد صنعت گردشگری در کورفو کمک کردند. این کتاب، روایت اغراق‌آمیز و گاهی داستان‌گونه‌ای از دوران کودکی او و زندگی‌اش در جزیرهٔ یونانی کورفو میان سال‌های ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۹ میلادی است. در این کتاب، زندگی خانوادهٔ دورل به‌گونهٔ طنزآمیزی بیان شده و مکاشفه‌ای نیز در بافت جانوری این جزیره است.
خانوادهٔ من و بقیه حیوانات () یک مینی‌سریال بریتانیایی است که در سال ۱۹۸۷ منتشر شد. این مجموعه تلویزیونی بر پایهٔ کتاب "خانواده من و بقیه حیوانات" اثر جرالد دارل ساخته شد.
آنزیم‌های گوارشی (به انگلیسی: Digestive enzymes) گروهی از هستند . که ماکرومولکول‌ها را برای تسهیل جذب آن‌ها توسط بدن به عناصر سازندهٔ کوچک‌تر تجزیه می‌کنند. آنزیم‌های گوارشی در دستگاه گوارش انسان و سایر جانوران و در مجاری گوارشی گیاهان گوشت‌خوار یافت می‌شوند. این آنزیم‌ها همچنین درون سلول‌ها، به ویژه در لیزوزوم‌ها یافت می‌شوند. آنزیم‌های گوارشی با ویژگی‌های متنوع خود در ترشحات معده، لوزالمعده، رودهٔ کوچک، رودهٔ بزرگ و بزاق یافت می‌شوند. آنزیم‌های گوارشی بر اساس نوع مادهٔ هدف خود به انواع مختلفی تقسیم
بر اساس نوع مادهٔ هدف خود به انواع مختلفی تقسیم می‌شوند. در دستگاه گوارش انسان، محل‌های اصلی گوارش غذا دهان، معده و رودهٔ کوچک است. آنزیم‌های گوارشی توسط غدد برون‌ریز مختلف ترشح می‌شوند از جمله: دهان. مواد غذایی و ترکیبات پیچیده‌ای که توسط جانوران و انسان خورده می‌شوند، باید پیش از جذب، به مواد سادهٔ محلول و قابل انتشار تبدیل شوند. در حفرهٔ دهان، غدد بزاقی مجموعه‌ای از آنزیم‌ها و موادی را ترشح می‌کنند که به گوارش غذا و همچنین ضدعفونی کردن آن کمک می‌کنند که شامل موارد زیر هستند: غدد بزاقی بر اساس نوع ترشحات
موارد زیر هستند: غدد بزاقی بر اساس نوع ترشحات دو دسته هستند: معده. آنزیم‌های معده نقش اصلی را در گوارش غذا دارند. معده هم از نظر مکانیکی با مخلوط کردن و خرد کردن غذا و هم از نظر ترشحات آنزیمی به گوارش غذا کمک می‌کند. لوزالمعده. لوزالمعده، غده‌ای هم درون‌ریز و هم برون‌ریز است. هورمون‌های غدد درون‌ریز ترشح‌شده به دستگاه گردش خون مانند انسولین و گلوکاگون، کنترل متابولیسم گلوکز را انجام می‌دهند. ترشحات برون‌ریز لوزالمعده هم به دستگاه گوارش وارد می‌شوند. رودهٔ کوچک. در رودهٔ کوچک، عملکرد اصلی آنزیم‌ها گوارش و
کوچک. در رودهٔ کوچک، عملکرد اصلی آنزیم‌ها گوارش و تجزیهٔ هرچه بیشتر کیموس (مواد ورودی از معده) است. برخی از این آنزیم‌ها عبارت‌اند از: گیاهان. در گیاهان گوشت‌خوار، آنزیم‌ها و اسیدهای گوارشی، حشرات یا جانوران کوچک را تجزیه می‌کنند. در برخی از این گیاهان، برگ برای افزایش تماس روی طعمه فرو می‌آید. برخی از این گیاهان هم دارای یک ظرف کوچک مایع گوارشی هستند. این مایع برای هضم طعمه استفاده می‌شود تا به اجزاء کوچک‌تر تبدیل شده و در نهایت نیترات و فسفر مورد نیاز گیاه فراهم شود. برخی از گیاهان گوشت‌خوار مانند
گیاه فراهم شود. برخی از گیاهان گوشت‌خوار مانند کوزه‌مرداب‌ها از آنزیم‌های گوارشی استفاده نمی‌کنند، بلکه برای تجزیهٔ غذا از باکتری‌ها استفاده می‌کنند. برخی از آنزیم‌های گوارشی در گیاهان گوشت‌خوار:
هانا گوردون (؛ زادهٔ ) بازیگر و مجری اهل بریتانیا است. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "خانواده من و بقیه حیوانات"، "ترغیب‌گران!"، "دکتر هو"، "آدمکشان میدسامر"، "ساقدوش" و "مرد فیل‌نما" اشاره نمود.
کریستوفر گودوین (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل بریتانیا است. وی از سال ۱۹۶۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. از فیلم‌ها یا سریال‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "خانواده من و بقیه حیوانات"، "شاهزاده کاسپین و سفر کشتی سپیده‌پیما" و "هَـلیم" اشاره کرد.
چارلز وود (؛ – ) نمایشنامه‌نویس و فیلم‌نامه‌نویس اهل بریتانیا بود. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "ماجراهای ژرار"، "خانواده من و بقیه حیوانات"، "چگونه جنگ را بردم"، "پایان روز طولانی"، "مهارت …و نحوه به دست آوردنش"، "کمک!"، "کوبا"، "اتاق نشیمن خواب"، "آیریس"، "مرد دیگر"، "سلطان سرخ"، "شارپ" و "واگنر" اشاره نمود.
داریل رانسویک (؛ زادهٔ ) موزیسین جاز، آهنگساز، موسیقی‌دان، تنظیم‌کننده، تهیه‌کننده موسیقی و استاد دانشگاه اهل بریتانیا است. رنسویک در لستر به دنیا آمد و در مدرسه پسرانه ویگستن گرامر و کالج کورپوس کریستی کمبریج تحصیل کرد. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "خانواده من و بقیه حیوانات" و "وکلای مدافع" اشاره نمود.
ارنست لِـگووه (؛ – ) شاعر، نمایشنامه‌نویس، فیلم‌نامه‌نویس، نویسنده و منتقد هنری اهل فرانسه بود. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "وجوه عشق" اشاره نمود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ۳ نشان لژیون دونور شده‌است.
آرنولد بنت (؛ – ) رمان‌نویس، نمایشنامه‌نویس، روزنامه‌نگار اهل بریتانیا بود. وی نویسندهٔ پُرکاری بود و در سال‌های فعالیت حرفه‌اش، ۳۴ رمان، هفت جلد داستان کوتاه، ۱۳ نمایشنامه (برخی با همکاری دیگر نویسندگان) و یک نشریهٔ روزانه مشتمل بر ۱ میلیون کلمه نگاشت. وی برای بیش از ۱۰۰ روزنامهٔ مختلف، مقاله و داستان می‌نوشت، مدتی طی جنگ جهانی اول، در وزارت اطلاعات بریتانیا کار می‌کرد و در دههٔ ۱۹۲۰ میلادی، فیلم‌نامه‌هایی برای چند فیلم سینمایی نوشت. اثر شاخص او «قصه‌های همسران پیر» است که به عنوان یکی از ۱۰۰ رمان برتر
همسران پیر» است که به عنوان یکی از ۱۰۰ رمان برتر انگلیسی قرن بیستم انتخاب شد. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "شهر یک هزار خوشی" اشاره نمود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه یادبود جیمز تیت بلاک شده‌است.
ارنست فون وُلتسوگن (؛ – ) مؤلف، نویسنده و منتقد فرهنگی اهل آلمان بود. ارنست فون وُلتسوگن در خانواده‌ای از اشراف‌زادگان اتریشی به‌دنیا آمد و در رشته‌های ادبیات، فلسفه و تاریخ هنر در استراسبورگ و لایپزیگ تحصیل کرد. او در سال ۱۸۸۲ به برلین رفت و به‌عنوان ویراستار در یک بنگاه نشر مشغول به کار شد و بعدها به نویسنده‌ای مستقل مبدل شد. ارنست از سال ۱۸۹۲ تا ۱۸۹۹ میلادی، ساکنِ مونیخ بود و در آنجا، یک انجمن ادبی را به نام «انجمن ادبی آزاد» پایه‌گذاری نمود و عضو «انجمن حمایت از علایق فکری زنان» شد. برای رمان خود جنس
حمایت از علایق فکری زنان» شد. برای رمان خود جنس سوم (۱۸۹۹)، از محفل بوهمی مونیخ و جنبش زنان الهام گرفت، از جمله، فعالان حقوق زنان فرانچیسکا تسو رِوِنتلو و سوفیا گودستیکر، که با وولزوگن دوستی داشتند، به‌عنوان الگوی شخصیت‌های اصلی در نظر گرفته می‌شوند. این رمان کلیدی طنزآمیز و گزنده، به یک پرفروش تبدیل شد و از این طریق، اصطلاح «جنس سوم» را که در سال ۱۸۹۸ توسط الزا آسنیف ابداع شده بود، برای افرادی که از نقش‌های جنسیتی سنتی سر باز می‌زنند، رایج کرد. وی سپس در سال ۱۸۹۹ به برلین بازگشت و در آنجا کاباره‌ای را به
۱۸۹۹ به برلین بازگشت و در آنجا کاباره‌ای را به نام «اَبَـرکاباره» (Überbrettl) بنیان نهاد که عنوانش در واقع، بازی واژگانی با ابرانسان (Übermensch) فریدریش نیچه بود. کارهای ولتسوگن به دلیل ذکاوت و ظرافتش شناخته شده است. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "اگر موسیقی نبود" اشاره نمود.
فیلیپ لوتار مایرینگ (؛ ۱۹ سپتامبر ۱۸۷۹ – ۶ ژوئیهٔ ۱۹۴۸) بازیگر، کارگردان فیلم و فیلم‌نامه‌نویس اهل آلمان بود. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "مواد مخدر"، "سپاسگزار، بانو"، "ترانه مادر" و "اگر موسیقی نبود" اشاره نمود.
اوپادشا (به سانسکریت: उपदेश)، به معنی "آموزه" یا "دستورالعمل - ره‌نمود"، در ادیان دارمایی مانند آیین هندو و بودایی راهنمایی معنوی است که گورو در اختیار شاگرد می‌گذارد: واژه شناسی. اصطلاح اوپادشا دارای معانی متعدد به هم مرتبط است:
ویلی شفرز (؛ ۲ سپتامبر ۱۸۸۴ – ۱۰ اوت ۱۹۶۲) بازیگر اهل آلمان بود. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "کیکی" و اگر موسیقی نبود اشاره کرد.
آلساندرو "الکس" جیووانی ونتورلا (زادهٔ ۷ مارس ۱۹۷۸) نوازنده بریتانیایی است که در حال حاضر نوازنده گیتار بیس فعلی گروه هوی متال آمریکایی اسلیپ‌نات است. فعالیت هنری. او پیش از این به عنوان گیتاریست اصلی در گروه‌های کروکودیل و گریه برای سکوت فعالیت داشته است. در اوایل دوران حرفه‌ای خود، او به عنوان گیتاریست تور در گروه‌های برنت هایندز ، کوهید و کامبریا ، آرشیتکت‌ها و فایت‌استار از گروه ماستودون فعالیت داشته است. زندگی شخصی. ونتورلا در تاریخ ۱۳ ژوئیه ۲۰۲۰ با نامزدش لیزا گراهام ازدواج کرد.
آلویس میلیشار (؛ – ) آهنگساز، رهبر ارکستر، تنظیم‌کننده، منتقد موسیقی و نویسنده اهل اتریش بود. او شاگرد یوزف مارکس در آکادمی موسیقی وین، و سپس شاگرد فرانتس شرکر در مدرسه عالی موسیقی برلین بود، اما بعدها به‌تدریج دیدگاه‌های فرهنگی محافظه‌کارانه‌تری پیدا کرد. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "رامبرانت"، "ترانه مادر" و "اگر موسیقی نبود" اشاره نمود.
رایمار کونتسه (؛ ۲۷ ژانویه ۱۹۰۰ – ۱۸ اوت ۱۹۴۹) فیلم‌بردار اهل آلمان بود. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "آدم و حوا"، "بوداهای زنده"، ""، "دختران یونیفرم‌پوش"، "عروس معاوضه‌شده" و "اگر موسیقی نبود" اشاره نمود.
والتر فورستر (؛ – ) فیلم‌نامه‌نویس اهل اتریش بود. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "خیمه‌شب‌بازی" و "نقاب آبی" اشاره نمود.
اوتو ارنست لوبیتس (؛ ۲۳ ژوئن ۱۸۹۶ – ۳۰ آوریل ۱۹۴۳) تهیه‌کننده فیلم و نویسنده اهل رایش آلمان بود. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "زندانی پادشاه" و "خیمه‌شب‌بازی" اشاره نمود.
میشائیل یاری (؛ – ) آهنگساز و موسیقی‌دان اهل آلمان بود. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "نقاب آبی" و "ملکه آرنا" اشاره نمود.
دان کازلار (؛ ۱۸۸۸ – ۱۹۵۹) آهنگساز اهل ایتالیا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "تاکسی شب" و "سه احمق خوش‌شانس" اشاره نمود.