payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نوربرتو اوبربورگر (؛ زادهٔ ۱ دسامبر ۱۹۶۰) وزنه‌بردار اهل ایتالیا است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده‌است.
ویلفرد هوبر (؛ زادهٔ ) لژسوار اهل ایتالیا است. او در شش المپیک زمستانی در سال‌های ۱۹۸۸، ۱۹۹۲، ۱۹۹۴، ۱۹۹۸، ۲۰۰۲ و ۲۰۰۶ شرکت کرد.
کارملا آلوچی (؛ زادهٔ ۲۲ ژوئن ۱۹۷۰) بازیکن واترپلو اهل ایتالیا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان شایستگی از جمهوری ایتالیا شده‌است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۴ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده‌است.
النا جیلی (؛ زادهٔ ۹ ژوئیه ۱۹۸۵) بازیکن واترپلو اهل ایتالیا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان شایستگی از جمهوری ایتالیا شده‌است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۲ مدال نقره شده‌است.
انیو ماتارلی (؛ زادهٔ ) تیرانداز اهل ایتالیا است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال طلا، ۱ مدال برنز شده‌است.
گالیانو روسینی (; – ) تیرانداز اهل ایتالیا بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال طلا، ۴ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده‌است.
مارتینا می‌چلی (؛ زادهٔ ۲۲ اکتبر ۱۹۷۳) بازیکن واترپلو اهل ایتالیا است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۴ مدال طلا، ۲ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده‌است.
ماسیمیلیانو فرتی (؛ زادهٔ ) بازیکن واترپلو اهل ایتالیا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان شایستگی از جمهوری ایتالیا شده‌است.
ملانیا گرگو (؛ زادهٔ ۱۹ ژوئن ۱۹۷۳) بازیکن واترپلو اهل ایتالیا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان شایستگی از جمهوری ایتالیا شده‌است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۴ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده‌است.
پائولو آنجونی (؛ ۲۲ ژانویهٔ ۱۹۳۸ - ۱۷ اوت ۲۰۲۵) سوارکار اهل ایتالیا بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده بود.
پیرپائولو کریستوفوری (؛ زادهٔ ) ورزشکار پنج‌گانه مدرن اهل ایتالیا است. او در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده‌است.
آنجلو اسکالتزونه (; – ) تیرانداز اهل ایتالیا بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده‌است.
چینتزیا راگوسا (؛ زادهٔ ) بازیکن واترپلو اهل ایتالیا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان شایستگی از جمهوری ایتالیا شده‌است.
جانی آورایمو (؛ زادهٔ ) بازیکن واترپلو اهل ایتالیا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان شایستگی از جمهوری ایتالیا شده‌است.
جوزی مالاتو (؛ زادهٔ ۹ ژوئیه ۱۹۷۱) بازیکن واترپلو اهل ایتالیا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان شایستگی از جمهوری ایتالیا شده‌است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۴ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده‌است.
مادالنا موسومچی (؛ زادهٔ ۲۶ مارس ۱۹۷۶) بازیکن واترپلو اهل ایتالیا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان شایستگی از جمهوری ایتالیا شده‌است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۴ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده‌است.
نوئمی توت (؛ زادهٔ ۷ ژوئن ۱۹۷۶) بازیکن واترپلو اهل ایتالیا زاده مجارستان بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان شایستگی از جمهوری ایتالیا شده‌است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده‌است.
سیلویا بوسورجی (؛ زادهٔ ۱۷ آوریل ۱۹۷۹) بازیکن واترپلو اهل ایتالیا است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال طلا، ۲ مدال نقره شده‌است.
برای اینکه عملیات، عملیات مخفیانه باشد باید از دید نهاد نظارتی، پنهان شود. به ویژه اینکه به منظور جلب اعتماد یک فرد یا سازمان برای یادگیری یا تأیید اطلاعات محرمانه یا به‌دست آوردن اعتماد افراد مورد هدف، برای گردآوری اطلاعات یا شواهد، هویت واقعی شخص، پنهان شود یا از هویت فرضی استفاده شود. به شکل سنتی، این روشی است که سازمان‌های اجرای قانون یا کارآگاهان خصوصی انجام می‌دهند و به کسی که در چنین نقشی فعالیت می‌کند مأمور مخفی گفته می‌شود. تاریخچه. در طول تاریخ، کارهای مخفیانه، به شیوه‌های گوناگون انجام شده‌اند.
مخفیانه، به شیوه‌های گوناگون انجام شده‌اند. اما نخستین برنامه مخفی سازمان‌یافته، اما غیررسمی را اوژن-فرانسوا ویدوک در اوایل سده ۱۹ (میلادی) در امپراتوری یکم فرانسه برای بازگشت بوربون‌ها به سلطنت فرانسه انجام داد. در پایان سال ۱۸۱۱ (میلادی) ویدوک یک واحد لباس‌شخصی به نام «تیپ امنیتی» به راه انداخت که بعدها با نام «اداره ریاست پلیس»، زیرمجموعه واحد پلیس امنیتی شد. در آغاز، «تیپ امنیتی» ۸ و سپس ۱۲ و در ۱۸۲۳ (میلادی) ۲۰ کارمند داشت. یک سال پس از آن، دوباره رشد کرد تا به ۲۸ کارمند رسید. همچنین ۸ نفر نیز مخفیانه
تا به ۲۸ کارمند رسید. همچنین ۸ نفر نیز مخفیانه برای تیپ امنیتی کار می‌کردند و به جای حقوق، مجوز قمارخانه می‌گرفتند. شمار زیادی از زیردستان ویدوک، مانند خود او، در گذشته، بزهکار بودند. خود ویدوک، مأموران خود را آموزش می‌داد. برای نمونه، به انتخاب فریب درست، بر پایه گونه مأموریت، کمک می‌کرد. خود او هم به دنبال بزهکاران می‌رفت. یادداشت‌های او پر از داستان‌هایی دربارهٔ چگونگی پیشی‌گرفتن از کلاهبرداران، با تظاهر به گدا بودن یا پیرمرد دیوث هستند. در زمانی، او حتی مرگ خود را نیز شبیه‌سازی کرده بود. در انگلستان،
مرگ خود را نیز شبیه‌سازی کرده بود. در انگلستان، نخستین نیروی پلیس مخفی امروزی در سال ۱۸۲۹ (میلادی) به‌دست رابرت پیل به نام سرویس «پلیس منطقه کلان‌شهری لندن» پایه‌گذاری شد. از همان آغاز، این نیرو، گاهی لباس‌شخصی‌ها را به کار می‌گرفت. اما مردم از بابت اینکه از این نیروها برای سرکوب سیاسی استفاده شود نگران بودند. برای رفع بخشی از این نگرانی‌ها در سال ۱۸۴۵ (میلادی) چند دستور رسمی پلیس، همه عملیات مخفیانه را موظف می‌کردند که به‌طور خاص، یک سرپرست (پلیس) اجازه انجام آنها را بدهد. تنها در سال ۱۸۶۹ (میلادی) بود که
آنها را بدهد. تنها در سال ۱۸۶۹ (میلادی) بود که رئیس‌پلیس ادموند هندرسون، یک واحد رسمی کارگاه لباس‌شخصی ایجاد کرد. نخستین شعبه ویژه پلیس، شعبه ویژه ایرلند بود که در ۱۸۸۳ (میلادی) به عنوان بخشی از اداره بررسی‌های جنایی پلیس منطقه کلان‌شهری لندن تشکیل شد. کار آن در آغاز، مبارزه با انجمن برادری جمهوری‌خواه ایرلند بود که چند سال پیش از آن پایه‌گذاری شده بود. این شعبه پیشرو، نخستین واحدی بود که برای عملیات ضدتروریسم، آموزش دیده بود. با گسترش نقش شعبه ویژه ایرلند برای مبارزه با همه‌گونه تهدید تروریستی، پیشگیری از
مبارزه با همه‌گونه تهدید تروریستی، پیشگیری از براندازی خارجی، و نفوذ به سازمان‌های جرائم سازمان‌یافته، نام آن به «شعبه ویژه» تغییر کرد. سازمان‌های اجرای قانون در جاهای دیگری نیز، شعبه‌های همانندی تأسیس کردند. در ایالات متحده آمریکا اداره پلیس نیویورک سیتی در سال ۱۹۰۶ (میلادی) راه مشابهی را زیر نظر رئیس‌پلیس ویلیام مک‌آدو برای بنیان‌گذاری جوخه ایتالیایی‌های نیویورک به منظور مقابله با بزهکاری‌های شایع و ایجاد ترس در محله‌های فقیرنشین ایتالیایی پیمود. مدت کوتاهی پس از آن، سازمان‌های فدرال گوناگون، برنامه‌های
پس از آن، سازمان‌های فدرال گوناگون، برنامه‌های پنهانی خود را آغاز کرند. نمونه آن، اداره تحقیقات فدرال (اف‌بی‌آی) بود که در سال ۱۹۰۸ (میلادی) پایه‌گذاری شد. ریسک‌ها. دو مشکل اساسی می‌توانند بر کار مأموران در نقش مخفی، تأثیر بگذارند. یکم حفظ هویت و دوم بازگشت به کار عادی است. زندگی دوگانه در یک محیط تازه، مشکلات زیادی را پدیدمی‌آورد. کار مخفیانه، یکی از فشار روانی‌زاترین کارهایی است که یک مأمور ویژه می‌تواند انجام دهد. مهم‌ترین دلیل فشار روانی، جدایی مأمور مخفی از دوستان، خانواده، و محیط کاری عادی او است.
مخفی از دوستان، خانواده، و محیط کاری عادی او است. این جدا افتادگی ساده می‌تواند به افسردگی و پریشانی بینجامد. داده‌ای برای تایین نرخ طلاق مأموران مخفی وجود ندارد. اما آسیب به روابط اجتماعی، رخ می‌دهد. این می‌تواند پیامد نیاز به رازداری و عدم توانایی درمیان‌گذاشتن مشکلات کاری، برنامه کاری غیرقابل پیش‌بینی، تغییر در شخصیت و سبک زندگی، و مدت‌زمان جدایی باشد که باعث مشکلات در روابط می‌شوند. همچنین فشار روانی می‌تواند نتیجه نبود هدایت تحقیقات یا ندانستن تاریخ پایان عملیات باشد. میزان برنامه‌ریزی دقیق و
تاریخ پایان عملیات باشد. میزان برنامه‌ریزی دقیق و جزئی‌نگر، ریسک، و هزینه، می‌توانند یک مأمور مخفی را برای موفقیت، زیر فشار بگذارد که فشار روانی فزاینده‌ای را ایجاد می‌کنند. فشار روانی‌ای که یک مأمور مخفی تجربه می‌کند کاملاً با آنچه همتایان او با وظایف عادی (مانند مدیریت و دیوان‌سالاری) تجربه می‌کنند متفاوت است. دوری مأمور مخفی از دیوان‌سالاری می‌تواند مشکلات دیگری ایجاد کند. نبود کنترل‌های معمول، مانند پوشاک همسان، نشان، نظارت دائم، محل کار ثابت، یا (اغلب) یک کار تعیین‌شده، به همراه تماس دائمی با
(اغلب) یک کار تعیین‌شده، به همراه تماس دائمی با سازمان‌های جرائم سازمان‌یافته، می‌تواند احتمال فساد سیاسی را افزایش دهد. این فشار روانی می‌تواند باعث سوء مصرف مواد مخدر یا نوشیدنی الکلی شود. به خاطر جدا افتادگی و دسترسی به مواد مخدر، مأموران مخفی، به نسبت دیگر نیروهای پلیس، بیشتر مستعد گرفتار شدن به اعتیاد هستند. به‌طور کلی، پلیس در مقایسه با دیگر گروه‌های شغلی، نرخ الکی‌های بیشتری دارد و فشار روانی، یکی از عوامل احتمالی آن شمرده می‌شود. محیطی که مأموران مخفی در آن کار می‌کنند آنها را اغلب در برابر مصرف
مخفی در آن کار می‌کنند آنها را اغلب در برابر مصرف الکل قرار می‌دهد که همراه با فشار روانی و تنهایی می‌تواند به الکلی‌شدن بینجامد. به خاطر خیانت به کسانی که به مأمور مخفی، اعتماد کرده‌اند او ممکن است احساس گناه کند. این می‌تواند باعث پریشانی و حتی در موارد بسیار کمیابی، احساس همدردی با افراد هدف شود. این موضوع، به ویژه در مورد گروه‌های سیاسی صدق می‌کند؛ زیرا مأمور مخفی، اغلب، ویژگی‌های شخصیتی، مانند طبقه اجتماعی، سن، قومیت، یا دین خود را با آن شخص یا گروه، هماهنگ می‌کند. این حتی می‌تواند به روگردانی برخی
هماهنگ می‌کند. این حتی می‌تواند به روگردانی برخی مأموران بینجامد. سبک زندگی که مأموران مخفی در پیش می‌گیرند بسیار متفاوت از کارکنان دیگر بخش‌های سازمان‌های اعمال قانون است و این، بازگشت دوباره به وظایف عادی را بسیار دشوار می‌کند. مأمورانی که ساعت کاریشان را خود تعیین می‌کنند از نظارت مستقیم دائمی، به دور هستند و می‌توانند قوانین لباس پوشیدن و آداب کاری را نادیده بگیرند. بنابراین بازگشت دوباره به عنوان یک مأمور عادی پلیس، نیازمند کنارگذاشتن عادت‌ها، گفتار، و لباس پوشیدن گذشته‌است. پس از کار در چنین سبک
و لباس پوشیدن گذشته‌است. پس از کار در چنین سبک زندگی آزادانه‌ای، ممکن است مأموران، مشکل رعایت آداب داشته باشند یا از خود، واکنش‌های عصبی نشان دهند. ممکن است احساس ناراحتی کرده و دید کلبی‌گرانه، مشکوک، یا حتی پارانویا پیدا کنند و همیشه در برابر دیگران، گارد بگیرند. خطرات دیگر، افتادن به دست فرد یا گروه هدف و اسارت، مرگ، یا شکنجه هستند. اجرای قانون لباس‌شخصی. مأمور مخفی، نباید با مأمور اجرای قانون که لباس شخصی می‌پوشد اشتباه گرفته شود. سازمان‌های اطلاعاتی و اجرای قانون از این روش استفاده می‌کنند. پوشیدن لباس
قانون از این روش استفاده می‌کنند. پوشیدن لباس شخصی به معنی پوشیدن لباس، مانند مردم عادی است و هدف از آن، پیشگیری از شناسایی یا تشخیص هویت مأمور اجرای قانون است. مأموران پلیس لباس شخصی معمولاً تجهیزات عادی پلیس و سند شناسایی معمولی دارند. لباس شخصی کارآگاهان پلیس، کت شلوار یا لباس رسمی به جای پوشاک همسانی است که معمولاً همتایانشان می‌پوشند. مأموران پلیس لباس‌شخصی باید هنگام استفاده از اختیارات قانونی خود، هویت خود را آشکار کنند. اگرچه در صورتیکه از آنها پرسیده شد آنها نیاز ندارند که هویت خود را آشکار کنند و
شد آنها نیاز ندارند که هویت خود را آشکار کنند و ممکن است در برخی مواقع، در مورد وضعیت خود پلیس بودن خود دروغ بگویند. (عملیات استینگ را ببنید) برخی مواقع، ممکن است پلیس از خودروی بدون نشان پلیس یا خودروی تاکسی‌مانند استفاده کند.
تاماش فاراگو (؛ زادهٔ ۵ اوت ۱۹۵۲) بازیکن واترپلو اهل مجارستان بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۴ مدال طلا، ۳ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده‌است.
فرانکی زاپاتا مخترع فرانسوی و قهرمان سابق جت‌اسکی است. او فلای‌بورد را اختراع کرد و در ۴ اوت ۲۰۱۹ با فلای‌بورد از کانال مانش عبور کرد.
باشگاه فوتبال تاج تهران در فصل ۴۰–۱۳۳۹ این فصل، پانزدهمین فصل حضور تیم تاج، که امروزه با نام استقلال شناخته می‌شود در فوتبال ایران بود. تاج در این فصل در جام باشگاه‌های تهران، جام حذفی تهران و چند دیدار دوستانه شرکت کرد و توانست عنوان قهرمانی جام باشگاه‌ها و جام حذفی را به دست بیاورد. پیش زمینه. مسابقات این فصل باشگاهی تهران در حالی آغاز شد که تیم تاج تهران در دوران اوج قدرت خود به سر می‌برد؛ تیم تاج تهران از سال ۳۵ به صورت پی در پی فاتح مسابقات مختلف در سطح استانی و کشوری شده بود و در این سال نیز به عنوان
استانی و کشوری شده بود و در این سال نیز به عنوان مدعی شماره یک رقابت‌ها پا به میدان نهاد. مرور فصل. مسابقات این فصل ابتدا با رقابت‌های جام حذفی تهران آغاز شد و با قهرمانی تاج تهران پایان یافت. در ادامه فصل مسابقات جام باشگاه‌های تهران در دو مرحله انجام شد و با قهرمانی تیم تاج تهران و عنوان دومی تیم دارایی تهران به پایان رسید. ضمن این‌که در این فصل، فوتبال ایران شاهد درخشش تیم دیهیم تهران که به نوعی تیم جوانان باشگاه تاج تهران محسوب می‌شد نیز بود. مربی تیم دیهیم رسول مددنوعی بود. مرحله نخست بازی‌ها از نیمه
رسول مددنوعی بود. مرحله نخست بازی‌ها از نیمه دوم ۱۳۳۹ و به صورت گروهی آغاز شد و تیم‌های برتر به دور دوم راه یافتند. در مرحله دوم که بازی‌ها به صورت دوره‌ای برگزار می‌شد، تیم تاج تهران تنها با یک شکست عنوان قهرمانی را به دست آورد. هفته پایانی رقابت‌ها پس از ۳ ماه تأخیر برگزار شد. بازیکنان. بازیکنانی که در این سال برای تیم تاج به میدان رفتند عبارت بودند از: محمد بیاتی، منوچهر طیورچی، حسن حبیبی، محمد نجاری، عارف قلی‌زاده، رضا زمینی، محمد رنجبر، مهدی صفری، ایرج حاتم، گارنیک مهرابیان، پرویز علی‌زاده، بهمن
ایرج حاتم، گارنیک مهرابیان، پرویز علی‌زاده، بهمن نوروزی، کامبیز جمالی، بیوک جدی‌کار، محمود بیاتی، پرویز کوزه‌کنانی، نادر افشارعلوی، فتح‌الله حسن‌بیگی بازی‌ها. جام باشگاه‌های تهران. مرحله مقدماتی. منبع جام حذفی تهران. این رقابتها در شهریور و مهر ماه سال ۱۳۳۹ با حضور تیمهای سطوح یک تا سه تهران برگزار شد؛ باشگاه تاج تهران که امروزه با نام استقلال شناخته می‌شود در این فصل با کسب پنج پیروزی توانست عنوان قهرمانی را به دست بیاورد. مرحله نهایی. منبع بازی‌های دوستانه. منبع سایر ورزشها. منبع
دریاچه کایوت یک فیلم هیجان انگیز، دلهره‌آور محصول آمریکا در سال ۲۰۱۹ می‌باشد. داستان. داستان این فیلم دربارهٔ استر و مادر مغرورش می‌باشد که یک مسافرخانهٔ کوچک در نزدیکی مرز آمریکا و مکزیک را مدیریت می‌کنند. یک شب دو مهمان ناخواسته وارد این منطقه می‌شوند و امنیت همه را تهدید می‌کنند. اما…
غیرتی بودن به (انگلیسی:"Otherhood") یک فیلم کمدی محصول آمریکا در سال ۲۰۱۹ است. داستان. سه مادر که سال‌ها است خبری از فرزندان‌شان ندارند، تصمیم می‌گیرند که به نیویورک سفر کنند تا آن‌ها را ببینند ولی در طی مسیر متوجه اتفاقاتی می‌شوند که قبلاً از آن‌ها بی‌خبر بودند.
موسیقی اولیه () معمولاً شامل موسیقی قرون وسطی (۱۴۰۰–۵۰۰م) و موسیقی رنسانس (۱۶۰۰–۱۴۰۰م) است، اما همچنین می‌تواند شامل موسیقی باروک (۱۷۵۰–۱۶۰۰م) نیز باشد. موسیقی اولیه دورهٔ گسترده‌ای در تاریخ هنرِ موسیقی غربی است. شرح. تفسیرها دربارهٔ دامنهٔ تاریخی «موسیقی اولیه» متفاوت است. «آکادمی موسیقی باستان» که در سال ۱۷۲۶ شکل گرفت، موسیقی باستان را به‌عنوان آثاری که توسط آهنگسازانی نوشته شده‌است که تا قبل از پایان قرن شانزدهم زندگی می‌کردند، تعریف کرد. یوهانس برامس و معاصرانش این‌طور درک می‌کردند که موسیقی اولیه
و معاصرانش این‌طور درک می‌کردند که موسیقی اولیه می‌تواند از دورۀ اوج رنسانس تا باروک متغیر باشد، این در حالی است که برخی از محققان معتقدند که موسیقی اولیه باید موسیقی یونان باستان یا موسیقی روم باستان را قبل از سال ۵۰۰ میلادی شامل شود (دوره‌ای با اصطلاح «موسیقی باستان» که عموماً نامشخص است). منتقد موسیقی «مایکل کندی»، دوره باروک را نادیده می‌گیرد و موسیقی اولیه را به‌عنوان «آثار موسیقی از ابتدای زمان تا دوره رنسانس» تعریف می‌کند. «توماس فارست کلی»، موسیقی‌شناس، معتقد است که ذاتِ موسیقی اولیه به فراموشی
معتقد است که ذاتِ موسیقی اولیه به فراموشی سپرده شده‌است و این اصطلاح با کشفِ مجدد آثار قدیمی احیا شده و به هم پیوسته‌است. به گفته «مرکز ملی موسیقی اولیه» در انگلستان، اصطلاحِ «موسیقی اولیه» به دورانی از موسیقی اروپایی اشاره دارد که بین سالهای ۱۲۵۰ تا ۱۷۵۰ نوشته شده‌است (قرون وسطی، رنسانس و باروک) و یک رویکرد تاریخی با آگاهی از اجرای آن موسیقی است. امروزه درک «موسیقی اولیه» شامل این می‌شود که هر موسیقی که برای آن یک سبک و اجرای مناسب از نظر تاریخی دارد را باید بر اساس آثار به جای مانده مانند: پارتیتور،
باید بر اساس آثار به جای مانده مانند: پارتیتور، رساله‌ها، سازها و سایر شواهد معاصر، بازسازی کرد. احیا. در اواخر قرن بیستم، علاقهٔ خاصی به اجرای موسیقی از دوره‌های قرون وسطی و رنسانس برای شنوندگان مدرن وجود داشت و تعدادی از گروه‌های سازی و گروه‌های کر مختص اجرای برنامه «موسیقی اولیه» تشکیل شدند. گروه‌هایی مانند تلیس اسکالرز، «گروه موسیقی اولیه»، «گروه تاونر و نوازندگان» و پخش‌کننده‌ها که در اجرای موسیقی اولیه به مخاطبانِ مدرن از طریق اجرا و ضبط‌های مردمی تأثیرگذار بوده‌اند. علاقه به احیای موسیقی اولیه باعث
بوده‌اند. علاقه به احیای موسیقی اولیه باعث شده‌است که رویکردی علمی به اجرای موسیقی داده شود. از طریق تحقیقات آکادمیک موسیقی‌شناسی، رساله‌های موسیقی، نسخه‌های ویرایش‌شدهٔ پارتیتور و سایر شواهد تاریخی، اجراکنندگان تلاش می‌کنند تا به سبکِ اجرای دوره موسیقی از اثری که در ابتدا ساخته شده، وفادار باشند. علاوه بر این، افزایش استفاده از سازهای دوره اصلی یا ساخت مجدد سازها به‌عنوان بخشی از اجرای موسیقی اولیه، مانند احیای هارپسیکورد یا نوعی ویولا داگامبا افزایش یافته‌است. اجرا. تمرین «اجرای آگاهانه تاریخی» به
یافته‌است. اجرا. تمرین «اجرای آگاهانه تاریخی» به استنباطِ سبک بستگی دارد. به گفته «مارگارت بنت»، نت‌نویسی رنسانس به همان اندازه وابسته به نت‌نویسی مدرن نیست و موارد دیگری نیز در تفسیرِ اجراکننده وجود دارد. نت‌نویسی و نمادِ رنسانس طبق استانداردهای ما تحت نسخه‌هایی است که تجویز نشده یا علامت‌های عرضی ممکن است نشانه گذاری نشده باشد، اما آنچه به نت‌نویسی مدرن بدون در نظر گرفتن ظواهر آن احتیاج دارد و می‌تواند کاملاً مشهود باشد، نظم در کنترپوان یک خواننده است.
سیری اوویر (؛ زادهٔ ) سیاست‌مدار اهل استونی است. وی در سال ۱۹۹۵ و از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۳ وزیر امور اجتماعی استونی بوده است.
چنین ملکه کوچکی () یک فیلم در ژانر صامت، درام، و کمدی رمانتیک به کارگردانی هیو فورد و ادوین اس پورتر است که در سال ۱۹۱۴ منتشر شد. این فیلم در حال حاضر فیلم فیلم گمشده می‌باشد. این فیلم به عنوان یک فیلم کمدی رمانتیک در پنج بخش توصیف می‌شود. بازیگران. برخی از بازیگران این فیلم عبارتند از:
مورتوض علسگرف () سیاستمدار اهل جمهوری آذربایجان و رئیس مجلس ملی این کشور در فاصله زمانی ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۵ بود. زندگی‌نامه. مورتوض علسگرف در ۲۰ سپتامبر سال ۱۹۲۸، در شهر گنجه آذربایجان شوروی زاده شد. او دانش‌آموخته حقوق از دانشگاه دولتی آذربایجان بود. در سال ۱۹۵۴ به عنوان دانشیار ارشد در دانشگاه دولتی آذربایجان شروع به کار کرده و بعدها ریاست دانشکده حقوق را عهده‌دار شد. در سال ۱۹۵۷، مسئولیت رشته حقوق بین‌الملل، و نیز در سال ۱۹۶۵ تصدی دانشکده حقوق اساسی را به عهده گرفت. او ریاست دانشگاه یادشده را بین سال‌های ۱۹۹۳
گرفت. او ریاست دانشگاه یادشده را بین سال‌های ۱۹۹۳ الی ۱۹۹۶ در کارنامه خود دارد. مورتوض علسگرف همچنین دارنده دکترای افتخاری دانشگاه ملی تاراس شفچنکو کی‌یف بود. کارنامه سیاسی. مورتوض علسگرف دو بار، در انتخابات پارلمانی سال ۱۹۹۶ و همچنین ۲۰۰۰ آذربایجان یک کرسی در مجلس را ازآن خود کرد. در ۱۶ اکتبر ۱۹۹۶ و نیز دوباره در ۲۴ نوامبر ۲۰۰۰ با رای‌گیری نمایندگان رئیس مجلس انتخاب شد. در سال ۲۰۰۵، اوگتای اسدف جایگزین وی در این سمت شد. در انتخابات سال ۲۰۰۵، مرتض علی‌عسگروف به عنوان نماینده مردم حومه «قاراداغ» باکو به
به عنوان نماینده مردم حومه «قاراداغ» باکو به مجلس راه یافت. او همچنین معاونت حزب آذربایجان نوین را نیز به عهده داشت. بنابه گزارش‌های رسانه‌های جمهوری آذربایجان، مورتوض علسگرف به دلیل وضعیت جسمی نامساعد ناشی از دیابت نتوانست در انتخابات سال ۲۰۱۰ حضور یابد. آثار علمی. مورتوض علسگرف مؤلف ۳۰ رساله علمی، کتب درسی، و بالغ بر ۲۰۰ مقاله علمی بود. او در انجمن حقوقدانان آذربایجان، و انجمن حقوق بین‌الملل عضو بود. علی‌عسگروف بر زبان‌های روسی و انگلیسی تسلط کامل داشت. مورتوض علسگرف پس از پس از تحمل مدت طولانی بیماری در
علسگرف پس از پس از تحمل مدت طولانی بیماری در سال ۲۰۱۲ درگذشت.
ضبط‌کردن آنالوگ () تکنولوژی است که به وسیله آن سیگنال‌های آنالوگ صوتی و یا تصویری را می‌توان ذخیره کرد و بعداً بازپخش کرد. ذخیره‌سازی آنالوگ صوتی با دستگاه مکانیکی چون فون‌اوتوگراف و گرامافون آغاز شد. بعدها تکنولوژی این دستگاه‌ها با پیشرف سیم ضبط و نوار ضبط گسترش یافت.
هیو فورد (؛ ۵ فوریه ۱۸۶۸ – ) کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود. او کارگردان یا کمک کارگردان ۳۱ فیلم بین سال‌ها ۱۹۱۳ تا ۱۹۲۱ بود. او همچنین ۱۹ فیلم بین سال‌های ۱۹۱۳ تا ۱۹۲۰ نوشت.
اسپروس () پسر جوانی بود که احتمالاً مورد علاقه نرون، امپراتور روم بود. نرون او را اخته کرد و با وی ازدواج کرد.
اِلن کورتی (؛ ۲۸ ژوئن ۱۹۰۳ – سپتامبر ۱۹۳۰) بازیگر اهل مجارستان بود که بیشتر در سینمای آلمان فعالیت داشت. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "ترور" اشاره نمود.
یودیت هِرنادی (به ؛ زادهٔ ) بازیگر و خوانندهٔ اهل مجارستان است. وی از سال ۱۹۷۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
مجلس ملی جمهوری آذربایجان () نهادی دولتی می‌باشد، که حاکمیت قانونگذاری جمهوری آذربایجان را بر عهده دارد. دارای نظام تک‌مجلسی و ۱۲۵ نماینده است. نمایندگان مجلس بر اساس رای‌گیری عمومی و متساوی الحقوق، با رای آزاد و مخفی مردم انتخاب می‌شوند. مدت اختیارات هر دوره از مجلس ۵ سال است و انتخابات پارلمانی در نخستین یکشنبه ماه نوامبر به فاصله ۵ سال برگزار می‌گردد. مجلس هر سال دو بار در بهار و پاییز تشکیل جلسه می‌دهد. مجلس ملی جمهوری آذربایجان نخستین مجلس یک کشور دمکراتیک در طول تاریخ جهان اسلام تلقی می‌گردد. تاریخچه.
در طول تاریخ جهان اسلام تلقی می‌گردد. تاریخچه. دوره جمهوری دمکراتیک آذربایجان (۱۹۱۸–۱۹۲۰). در پی انقلاب فوریه سال ۱۹۱۷ روسیه، کمیته ویژه ای حاوی نمایندگانی از شورای دولتی جمهوری فدرال دموکراتیک قفقاز جنوبی تأسیس شد. در نوامبر همان سال، «کمیساریای قفقاز جنوبی» به عنوان اولین دولت ماورای قفقاز مستقل بنیانگذاری شد. این شورای متشکل از نمایندگان سه ملت دارای یک برنامه ثابت سیاسی نبود، چرا که هر ملت به دنبال منافع خود بود. این امر نیز باعث شد تا شورا در ۲۵ مه ۱۹۱۸ منحل گردد. در ۲۷ ماه مه ۴۴ نمایندگان مسلمان شورا
منحل گردد. در ۲۷ ماه مه ۴۴ نمایندگان مسلمان شورا در تفلیس گرم هم آمده و برای تأسیس جمهوری دمکراتیک آذربایجان شورای ملی آذربایجان را ایجاد کردند. محمدامین رسول‌زاده رئیس این شورا شد. در ۲۸ مه، شورا قطعنامه ای را که استقلال جمهوری دمکراتیک آذربایجان را اعلام داشت، به تصویب رساند. در ۱۶ ژوئن شورای ملی و جمهوری دمکراتیک به شهر گنجه منتقل شدند. در جلسه هفتم شورا که به ریاست محمدامین رسول‌زاده، در گنجه برگزار شد، تصمیم بر آن شد، که شورا مورد انحلال قرار گرفته و تمام اختیارات قوای قضائیه و مجریه به دولت موقت
و تمام اختیارات قوای قضائیه و مجریه به دولت موقت آذربایجان تحت رهبری فتحعلی‌خان خویسکی واگذار گردد. پس از تأسیس دولت، زبان ترکی آذربایجانی زبان رسمی کشور اعلام شد. پس از آزادسازی باکو از تسخیر «دیکتاتوری سنتروکاسپی» (به روسی: Диктатура Центрокаспия) در ۱۵ سپتامبر ۱۹۱۸، جمهوری دمکراتیک مقر خود را به باکو نقل مکان داد. در تاریخ ۱۶ نوامبر، اعضای شورای ملی مجدداً دور هم جمع شدند و در ۱۹ نوامبر، رسولزاده اعلان داشت که تمام اقوام ساکن آذربایجان از حق داشتن نماینده در مجلس ملی آذربایجان که به ۱۲۰ کرسی در خود جای
در مجلس ملی آذربایجان که به ۱۲۰ کرسی در خود جای می‌دهد، برخوردار خواهند بود. به همین دلیل بود، که اولین دوره مجلس ملی که در ۲۹ نوامبر تشکیل و در تاریخ ۷ دسامبر شروع به کار کرد، ۸۰ نماینده مسلمان، ۲۱ ارمنی، ۱۰ روس، ۱ آلمانی و ۱ یهودی داشت. اولین جلسه مجلس به ریاست محمدامین رسول‌زاده در ساختمان مدرسه دخترانه واقع در خیابان «استقلالیت» کنونی که با تأمین مالی حاج زین‌العابدین تقی‌یف ساخته شده بود، برگزار شد. در این اجلاس علیمردان توپچوباشوف به عنوان رئیس مجلس و حسن‌بیگ آقایف به عنوان قائم مقام رئیس وی شدند. تا
حسن‌بیگ آقایف به عنوان قائم مقام رئیس وی شدند. تا اواخر سال ۱۹۱۹، نود و شش نماینده از ۱۱ حزب سیاسی مختلف در مجلس حضور داشتند. در طول موجودیت ۱۷ ماهه خود، مجلس ملی ۱۴۵ اجلاس، از جمله اجلاسی در ۲۷ ماه آوریل سال ۱۹۲۰، در آستانه اشغال آذربایجان توسط روسیه برگزار کرد. در طول این مدت، در مجموع ۲۷۰ قطعنامه مطرح شد که، ۲۳۰ تا از آن تصویب شد. هیئت‌های نمایندگی پارلمان آذربایجان چندین عهدنامه دوستی با کشورهای ترکیه، ایران بریتانیای کبیر و ایالات متحده آمریکا، و یک پیمان دفاعی با گرجستان به امضا رساندند، همچنین چندین
دفاعی با گرجستان به امضا رساندند، همچنین چندین بار با هدف به رسمیت شناخته شدن جمهور دمکراتیک از سوی کشورهای غربی در کنفرانس صلح پاریس شرکت کردند. سرانجام پس از تلاش‌های هیئت‌های نمایندگی اعزامی، جمهور دمکراتیک توسط کنفرانس صلح به عنوان یک کشور مستقل به رسمیت شناخته شد. شورای عالی جمهوری آذربایجان شوروی. در آخرین جلسه مجلس مورخ ۲۷ آوریل سال ۱۹۲۰، نمایندگان در سایه تهدید ارتش سرخ روس‌های بلشویک و اولتیماتوم کمیته حزب کمونیست روسیه در قفقاز، که جمهوری دمکراتیک به دست آن سقوط کرد، برای اجتناب از خون ریزی تصمیم
به دست آن سقوط کرد، برای اجتناب از خون ریزی تصمیم گرفتند حکومت را منحل کنند. پس از آنکه بلشویک‌ها جمهوری دمکراتیک آذربایجان را به تصرف خود درآوردند، تمامی نهادهای آن را لغو و کمیته موقت انقلابی آذربایجان را تحت ریاست مشترک نریمان نریمانف، علی‌حیدر قارایف، غضنفر موسی‌بیگف، حمید سلطانوف و داداش بنیادزاده پدیدآوردند. بلشویک‌ها ارتش آذربایجان را منحل، ژنرال‌ها و افسران آن را اعدام، و صنایع خصوصی را ملی ساختند. در ماه مه سال ۱۹۲۱ اولین جلسه شوراهای سراسری آذربایجان که شامل نمایندگان تازه انتخاب شده از همه مناطق
که شامل نمایندگان تازه انتخاب شده از همه مناطق آذربایجان بود، در باکو برگزار شد. نمایندگان منتخب افرادی از قشرها فقیر، تحصیل نکرده، و کارگران نامجرب کارخانه و روستاییان بودند، که فرصت خوبی بابت فرمانروایی کامل و آسان مسکو بر این سرزمین فراهم ساختند. در اولین جلسه، کمیته اجرایی مرکزی آذربایجان به تأسیس رسید، که دربرگیرنده ۷۵ نماینده و همچنین هیئت مدیره ای با ۱۳ عضو بود. در فاصله زمانی ۱۹۲۱ تا ۱۹۳۷، شوراهای سراسری آذربایجان شوروی روی هم رفته ۹ اجلاس برگزار نمود. در ۹-امین جلسه شورای یادشده، که برگزاری آن به
در ۹-امین جلسه شورای یادشده، که برگزاری آن به سال ۱۹۳۷ برمی گردد، قانون اساسی تازه آذربایجان شوروی به مورد تصویب قرار گرفته و شورای عالی آذربایجان شوروی پیریزی شد. اولین انتخابات این شورا در ۲۴ ژوئن ۱۹۳۸ صورت پذیرفت. از میان ۳۱۰ نماینده منتخب، ۱۰۷ کرسی به کارگران، ۸۸ کرسی به کشاورزان تشکل‌های کشاورزی جمعی، ۱۱۵ کرسی به کارمندان تحصیل کرده دولت اختصاص یافت. هفتاد و دو نفر از نمایندگان زن بودند. به دلیل ماهیت استبدادی حکومت شوروی که اغلب ابتکارات جدید را به عنوان توطئه علیه دولت محسوب می‌کرد، کار مجلس تقریباً