payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مادری از بسطام بودند. خاندان عدل خدمات گسترده و شایانی در تاریخ ایران داشته‌اند. پدربزرگش پدری اش میرزا مسعود عدل‌الملک و جد پدریش سید حسن عدل‌الملک از ثروتمندان و ملاکین آذربایجان بودند. یکی از پسرعموهای پدرش یحیی عدل، پدر جراحی نوین ایران بود و پسرعموی پدربزرگش مصطفی عدل، بنیان‌گذار دادگستری نوین در ایران بود. همین‌طور برادرش شهریار عدل (۱۳۲۲ در تهران- ۱۳۹۴ در پاریس) باستان‌شناس ایرانی، کارشناس تاریخ هنر و معماری و کارشناس پرونده‌های ثبت میراث جهانی در ایران بود. و پدر بزرگ مادریش سردار همایون و جد
در ایران بود. و پدر بزرگ مادریش سردار همایون و جد مادریش علی‌خان والی بود که او نیز به عکاسی بسیار علاقه‌مند بود و بیش از هزار عکس از وی باقی مانده است که در آرشیو دانشگاه هاروارد نگهداری می‌شود. خاندان والی نیز در تاریخ این سرزمین منشأ تأثیرات و تحولات بزرگی بوده‌اند. کامران عدل از کودکی به عکاسی علاقه‌مند شد همان‌گونه که خودش نقل می‌کند اولین عکس خود را در سن ۱۲ سالگی در سفر خانوادگی با قطار از ایستگاه راه‌آهن قم با دوربینی که پدرش تحت‌تأثیر علاقه و اشتیاق زیاد او به عکاسی برایش خریداری کرده بود گرفت که
زیاد او به عکاسی برایش خریداری کرده بود گرفت که همین عکس در نمایشگاه عکس «آمال و آرزوهای نیامده و برباد رفته» که نمایشگاهی به مناسبت شصتمین سال حرفه‌ای شدنش به عنوان اولین عکس ایشان در سال ۱۳۳۲ خورشیدی در گالری اعتماد به نمایش گذاشته شد.او در سال ۱۳۳۸ خورشیدی در سن ۱۷ سالگی آنچنان که از دو نسل قبل‌تر در خاندان عدل مرسوم بود جهت ادامه تحصیل راهی پاریس شد و در هنرستان صنعتی پاریس Certificat d'aptitude professionnelle تحصیل کرد و با عکاسی مدرن و تکنولوژی روز عکاسی دنیا آشنا شد و آموزش دید. او پس از اخذ دیپلم
دنیا آشنا شد و آموزش دید. او پس از اخذ دیپلم هنرستان، در بزرگ‌ترین مجموعه لابراتوارهای ظهور و چاپ عکس اروپا به‌نام «هامل» مشغول کار شد و در بخش چاپ عکس‌های بزرگ متری به کار پرداخت. پس از شش ماه کار نزد هامل، به‌دستیاری ژاک روشون به عکاسی مُد پرداخت. عدل در سال ۱۳۴۷ به‌دعوت «سازمان رادیو تلویزیون ملی ایران» که تازه تأسیس شده بود، به تهران آمد و مدیر گروه عکاسی سازمان شد و به تدریس عکاسی در «مدرسه عالی سینما و تلویزیون» پرداخت و سیستم عکاسی را در تلویزیون ملی و در عکاسی ایران با آوردن تکنولوژی روز
ملی و در عکاسی ایران با آوردن تکنولوژی روز دوربین/فیلم و ساختن لابراتوار مدرن چاپ عکس متحول کرد. وی عنوان نخستین کارگردان بخش عکس و عکاسی تلویزیون ملی ایران را یدک می‌کشد. همکاری او با مدرسهٔ عالی، به‌خاطر بحث‌های سیاسی مطرح در آن مدرسه، بیش از یک سال به درازا نکشید و از آن پس او انرژی خود را فقط معطوف به کارهای سازمان تلویزیون ملی ایران و تربیت کادر آتی سازمان کرد. در ۱۳۵۰، دانشجویان مدرسه عالی دست به اعتصاب گسترده‌ای زدند و خواستار مراجعت کامران عدل به‌مدرسه عالی شدند. از آنجا که وظایف او در این مدت
عالی شدند. از آنجا که وظایف او در این مدت به‌شدت افزایش یافته بود، کامران عدل، ضمن سرپرستی دروس و کارهای عملی دانشجویان، امر تدریس را به آقای علی فرزانه، یکی از همکارانش واگذار کرد. این وضعیت تا زمان استعفای او از سازمان در اسفند ۱۳۵۳ ادامه داشت.و از سال ۱۳۵۳ تاکنون به صورت عکاس مستقل فعالیت می‌کند. کامران عدل در دوران خدمتش در تلویزیون ملی ایران، در تمام زمینه‌های عکاسی فعالیت داشت و بنیان‌گذار عکاسی نوین خبری، عکاسی نوین صحنه (تلویزیونی، تأتر، سینما و جشن هنر شیراز)، عکاسی نوین معماری و اجتماعی شد. آرشیو
هنر شیراز)، عکاسی نوین معماری و اجتماعی شد. آرشیو سازمان را، بر متدهای نوین بنیان گذاشت و سرانجام به‌خاطر روابط نامساعدی که در سازمان به‌وجود آمده بود از سازمان رادیو تلویزیون ملی ایران استعفا داد. از همان سال او به دعوت فیروز شیروانلو از مجموعه‌های ایرانی ازجمله فرش، کاشی و ق‍باله‌های ازدواج و جشن هنر شیراز و… برای دفتر مخصوص شهبانو فرح پهلوی عکاسی کرده است. همچنین او با توجه به علاقه شخصی از مناطق مختلف ایران، عشایر ایل بختیاری، مراسم مذهبی، تئاتر، معماری و… نیز عکاسی کرده است. از ۱۳۵۸، همکاری خود را با
و… نیز عکاسی کرده است. از ۱۳۵۸، همکاری خود را با «بنیاد فرهنگی آقاخان»، که تازه تأسیس شده بود آغاز کرد و به‌عنوان عکاس هیئت داوران جایزه معماری آقاخان و همچنین عکاسی از شهرهای مختلف جهان اسلام، فعالیت کرد که این همکاری، همچنان ادامه دارد. ماجرای علاقه‌مند شدن کامران عدل به عکاسی. کامران عدل دربارهٔ علاقمند شدنش به عکاسی گفته است: ۱۲ ساله بودم که یک شب سرد و طوفانی با یکی ازاقوامم حسین عدل برای دیدن آقای مصباح زاده رفتیم روزنامه کیهان، انگارجایی سیل آمده بود و خرابی به بار آورده بود، عکاس روزنامه آقای
بود و خرابی به بار آورده بود، عکاس روزنامه آقای سجادپور هم برای عکاسی ازمنطقه سیل زده داشت وسائلش را آماده می‌کرد. برای من بسیارجالب بود که در چنین هوایی که همه سعی دارند خودشان را به خانه برسانند، تازه‌کار این عکاس شروع شده. آنجا بود که علاقمند به عکاسی شدم.وقتی در ۱۳۳۲، با احساسی ماجراجویانه و کودکانه تصمیم گرفتم که عکاس شوم، فقط ۸سال از پایان جنگ دوم جهانی گذشته بود. جنگی که تمام اروپا، قسمتی از اتحاد جماهیر شوروی و شرق آسیا را ویران کرده بود. جنگ را خودم احساس کرده بودم، وقتی «سالدات» های روسی در محل
احساس کرده بودم، وقتی «سالدات» های روسی در محل «کاروانسرا سنگی» جلوی ماشین‌ها را می‌گرفتند و از سرنشینان آنها، درخواست پاسپورت و «ویزا» می‌کردند. ولی آن تکه جنگ را، با آن همه کشته و ویرانی احساس نکرده بودم. به این ترتیب، عکاسی ایران در آن دوران، در برهه ۱۹۳۵متوقف شده بود و بعد از آن، عکاسی در تمام جهان، به‌حال «ایست» درآمده بود؛ زیرا که بهترین دوربین‌ساز جهان یعنی «لایکا» و بهترین «عدسی» ساز جهان یعنی «زایس»، هر دو در آلمان بودند و آلمان ویران شده بود. در نتیجه، برای من، بعد از جدالی که کم از همان جنگ
در نتیجه، برای من، بعد از جدالی که کم از همان جنگ جهانی دوم نداشت، چون مادرم مخالف بود. یک دوربین اسقاط برایم خریدند و من، در همان ۱۲سالگی و با همان دوربین اسقاط عکس‌هایی گرفتم که امروز بعد از ۶۰سال، به آنها افتخار می‌کنم. ۸سال بعد در پاریس، اولین دوربین تک‌لنزی جهان را که ساخته کارخانه زایس بود، خریدم. اسمش «کونتافلکس» بود. با همان دوربین که رویش یک‌نیمه دوربین شکاری نصب می‌شد و حالت «تله ابژکتیو» به آن می‌داد، از مسابقه قایقرانی ۶ ساعته رودخانه «سن» در پاریس عکاسی کردم. هنوز وارد مدرسه عکاسی نشده بودم.
عکاسی کردم. هنوز وارد مدرسه عکاسی نشده بودم. متأسفانه، این دوربین مجهز به یک دریچه «سانترال» بود که مانع تعویض عدسی روی آن می‌شد. بعد از ۲سال سلطنت، «کونتافلکس» با ورود دوربین‌های پرده‌ای به بازار، از اریکه سلطنت پایین کشیده شد. دوربین‌های پرده‌ای خیلی سریع جهان را به تسخیر خودشان درآوردند. عکاسان آزاد شده بود و در همین دهه ۶۰میلادی، انقلاب نوین عکاسی در اروپا و آمریکا آغاز شد. عکاسیِ «سردست» (Snap shot). بی‌درنگ، ۲تا از این دوربین‌ها را خریدم. در این نوع عکاسی، عکاس باید دارای حس آینده‌نگری، نگاه تیز و
عکاسی، عکاس باید دارای حس آینده‌نگری، نگاه تیز و رفلکس بسیار تند و شدیدی باشد. در این نوع عکاسی، چیدمان موضوع و کادراژ مجدد (Crap)، ممنوع است. به همین علت بود که وقتی من در ۱۳۴۷ به ایران مراجعت کردم، با داشتن این توانایی‌ها، توانستم همان شب استخدامم در سازمان تلویزیون ملی ایران، از یک برنامه «شو»، عکاسی کنم؛ با دوربین‌های خودم و با فیلم‌هایی که از پاریس همراه خودم آورده بودم. با در دست داشتن این دوربین‌ها، که در آن زمان در ایران شناخته نشده بودند، عکاسی خبری ایران را متحول کردم و با در دست داشتن وسیله‌ای
ایران را متحول کردم و با در دست داشتن وسیله‌ای چون تلویزیون، با میلیون‌ها تماشاچی، نگاه مردم را، بدون آن‌که خودشان متوجه بشوند، تغییر دادم. امروز، سلیقه مردم ایران در احساس رنگ و کنتراست، همان چیزی است که من در ۱۳۴۷، وارد جوهر وجودشان کردم… آثار. کامران عدل در طول زندگی حرفه ای اش در زمینه‌های مختلف و متعددی به فعالیت پرداخته و می‌پردازد. من جمله عکاسی، نویسندگی، برگزاری نمایشگاه‌ها، و… موضوعات عکاسی. یکی از این زمینه‌ها عکاسی تئاتر بود. او پس از اتمام تحصیلاتش و به محض ورود به ایران با دوربین هاسلبلاد
و به محض ورود به ایران با دوربین هاسلبلاد شخصیش از تئاترهای در حال ضبط در استودیوهای تلویزیون عکاسی کند. حجم گستردهٔ کار او را وادار می‌کند بر تعداد همکارانش افزوده و بخش عکاسی رادیو تلویزیون ملی ایران را هر روز گسترده و گسترده‌تر کند. از جملهٔ همکاران عدل در این دوره می‌توان از مریم زندی نام برد که توسط عدل آموزش داده شده و بعدها خود جزو عکاسان صاحب‌نام ایران شد. عدل از تجربهٔ عکاسی تیاتر در ایران چنین می‌گوید. عکاسی تئاتر در ایران از آغاز تا به امروز فراز و نشیب‌های بسیار داشته و مراحل مختلف را پشت سر
و نشیب‌های بسیار داشته و مراحل مختلف را پشت سر گذاشته است که بررسی ویژگی‌های هر دوره می‌تواند روشنگر تعاریف، کارکردها و چالش‌های خاص عکاسی تئاتر در آن دورهٔ خاص بوده و چراغ راه اکنون ما باشد. برای بازبینی و واکاوی عکس‌های تئاتر کامران عدل ابتدا باید به شرح مختصری از گذشتهٔ این کار در ایران پرداخت تا به این وسیله پی برد که عکس‌های عدل در کدام ظرف زمانی و مکانی قرار گرفته و حائز چه ویژگی‌های منحصر به فرد و قابل توجهی هستند. در واقع پیش از عدل و هم نسلان او عکس تئاتر، کاملاً ایستا بود یعنی عکاس در شرایط کنترل
تئاتر، کاملاً ایستا بود یعنی عکاس در شرایط کنترل شده و با چیدمان نور و بازیگر به عکاسی از صحنهٔ تئاتر می‌پرداخت اما بعد از این تاریخ عدل و هم‌نسلانش به عکاسی پویا از تئاتر روی آوردند؛ یعنی در این دوره هیچ بازیگری به فرمان عکاس و برای ثبت شدن در عکس، فیگور یا ژست خاصی نمی‌گرفت بلکه عکس‌های صحنه و پشت صحنه همواره در جریان فعالیت عادی و معمولی بازیگران و عوامل نمایشی تهیه می‌شد و از نورپردازی‌های کنترل شده و دخالت مستقیم عکاس در شکل‌گیری عکس معمولاً خبری نبود. در واقع با عوض شدن تعریف عکس تئاتر به لحاظ مفهومی
در واقع با عوض شدن تعریف عکس تئاتر به لحاظ مفهومی و تکنیکی، در این دوره شاهد افزایش بیشتر وجه مستند در عکس‌های تئاتر هستیم. در بررسی اجمالی عکس‌های تئاتر این دوره و به ویژه عکس‌های تئاتر کامران عدلمشاهده می‌شود که عکاس علاوه بر انجام وظیفهٔ اصلی خود که مستند کردن رویداد نمایشی است به ثبت اتفاقات پشت صحنه، تماشاچیان و زندگی آدم‌های حاضر در جریان تئاتر نیز می‌پردازد. عدل برخلاف اغلب عکاسان پیش از خود که به صورت تجربی به عکاسی (عکاسی تئاتر) می‌پرداختند، از طریق آموزه‌های آکادمیک با هنر عکاسی آشنا شد. او
طریق آموزه‌های آکادمیک با هنر عکاسی آشنا شد. او دانش‌آموختهٔ رشتهٔ عکاسی در فرانسه بوده و در شاخه‌های مختلف عکاسی طبع‌آزمایی کرده است. عکس‌های تئاتر عدل اغلب مربوط به دهه‌های ۴۰ و ۵۰ شمسی هستد یعنی مقارن با وقتی که او به عنوان عکاس رسمی رادیو و تلویزیون ملی مشغول به کار بود. عکاسی تئاتر در آن دوره بر خلاف امروز به عنوان یک شاخص یا گرایش خاص در عکاسی مطرح نبوده است. به معنای دیگر در آن دوره کسی را با عنوان کاری مشخص «عکاس تئاتر» نمی‌شناسیم بلکه اغلب، عکاس‌ها در میان انواع مختلف عکس‌هایی که می‌گرفته‌اند از
در میان انواع مختلف عکس‌هایی که می‌گرفته‌اند از تئاتر هم عکاسی کرده‌اند. کامران عدل هم از این قاعده کلی مستثنی نیست اما آنچه وجه تمایز عکس‌های تئاتر عدل قرار می‌گیرد این است که در واقع او را می‌توان اولین عکاس تئاترهای تلویزیونی در ایران برشمرد. عکاسی صنعتی. کامران عدل می‌گوید: من به شکل حرفه ای و سنگین کار عکاسی صنعتی هم داشتم به عنوان مثال من در شرکت هیدرو که یک شرکت نروژی است که در جنوب چاه نفت حفاری می‌کند تمام عکس‌های چاه نفت آنجا را گرفتم، یا در سال ۶۳–۶۲ که هنوز مترو در حد ابتدایی بود و برنامه‌های
۶۳–۶۲ که هنوز مترو در حد ابتدایی بود و برنامه‌های اولیه آن را می‌ریختند به داخل تونل‌های مترو می‌رفتم و کارهای عکاسی، آن را انجام می‌دادم به طوری که در جاهایی عمق تونل ۳متری را با عکاسی ۳۰۰متر نشان می‌دادم حتی یکسری عکاسی صنعتی در جنوب از بخش‌های جنگی داشتم، در هر حال تا آن زمانی که عکاسی صنعتی در جایگاه اصلی خود قرار داشته باشد و جنبه تبلیغاتی پیدا نکند با آن مخالف نیستم. مجموعه‌های عکاسی. ۱۳۴۱–۱۳۴۴ مجموعه عکس‌های شهری پاریس ۱۳۴۴–۱۳۴۷ مجموعه عکس‌های مد پاریس ۱۳۴۶ مجموعه عکس‌های بازی‌های آسیایی تهران
پاریس ۱۳۴۶ مجموعه عکس‌های بازی‌های آسیایی تهران ۱۳۴۷–۱۳۵۳ مجموعه عکس‌های خبری - تیاتر -صحنه و … در تلویزیون ملی ایران ۱۳۴۷–۱۳۵۸ مجموعهٔ مراسم مذهبی ایران ۱۳۴۷–۱۳۵۸ مجموعهٔ بازارهای ایرانی ۱۳۵۱–۱۳۴۹ مجموعهٔ آرشیو ایران ۱۳۵۰ مجموعه عکس اسب‌های ایرانی برای انجمن سلطنتی اسب ۱۳۵۴ مجموعه عکس‌های کتابخانه بزرگ پهلوی ۱۳۵۴ مجموعهٔ فرش‌های ایران ۱۳۵۵–۱۳۵۴ مجموعهٔ عکس‌های ایران، کتاب خانهٔ پهلوی سابق ۱۳۵۶–۱۳۵۴ مجموعه اجرای نقش در کاشیکاری ایران ۱۳۵۴ مجموعه عکس از نقاشی‌های موزه هنرهای معاصر کرمان و رشت ۱۳۵۴ مجموعه
موزه هنرهای معاصر کرمان و رشت ۱۳۵۴ مجموعه عکس از پرونده‌های عکس اشیا موزه مادر رضا عباسی ۱۳۵۴–۱۳۵۶ مجموعهٔ یزد ۱۳۵۵ مجموعهٔ بوشهر ۱۳۵۵ مجموعهٔ چهارمحال و بختیاری ۱۳۵۶–۱۳۵۵ مجموعهٔ معماری معاصر ایران ۱۳۵۸ مجموعهٔ قم ۱۳۶۰–۱۳۶۷ مجموعه تهران (در دوران جنگ بانگاهی به زندگی مردم و کاریکاتورهای صدام روی دیوارها) ۱۳۶۷–۱۳۶۰ مجموعهٔ مجتمع فولاد اهواز ۱۳۶۲–۱۳۹۰ مجموعه عکس‌های معماری برای هیئت داوری معماری بنیاد آقاخان ۱۳۶۲–۱۳۸۹ مجموعه آفریقا عکس‌های اجتماعی با نگاهی زیبایی شناسانه ۱۳۶۳–۱۳۹۰ مجموعه عکس‌های معماری
زیبایی شناسانه ۱۳۶۳–۱۳۹۰ مجموعه عکس‌های معماری ۱۳۶۶–۱۳۶۵ مجموعه متروی تهران ۱۳۶۸–۱۳۶۴ مجموعهٔ تهران ۱۳۶۸ مجموعهٔ اصفهان ۱۳۶۹ مجموعهٔ شیراز ۱۳۷۰ مجموعهٔ ترکمن صحرا ۱۳۷۲ مجموعهٔ پاسارگاد، نقش رستم و تخت جمشید ۱۳۷۴ مجموعه عکس‌های مجلس شورای ملی بهارستان بعد از آتش‌سوزی و بازسازی ۱۳۷۵ مجموعهٔ شیشه‌های ایرانی ۱۳۷۶ مجموعه عکس‌های معماری مجمع اجلاس سران کشورهای اسلامی ۱۳۸۳ مجموعهٔ هندوستان. بنیاد فرهنگی آقاخان ۱۳۸۴ مجموعهٔ معماری کویت. بنیاد فرهنگی آقاخان" ۱۳۹۲ مجموعه تهران عکاسی او در نمایشگاه‌ها و کتاب‌های
مجموعه تهران عکاسی او در نمایشگاه‌ها و کتاب‌های مختلف به چاپ رسیده است. نمایشگاه‌ها. کامران عدل از سال ۱۳۴۹ تا ۱۳۸۴ روی مجموعه‌های زیادی نیز ازجمله معماری کویت، هندوستان، معماری معاصر ایران، بازارهای ایرانی، اجرای نقش در کاشیکاری ایران، فرش‌های ایران، مراسم مذهبی ایران، عکس‌های ایران، شیشه‌های ایرانی، پاسارگاد، نقش رستم و تخت‌جمشید، ترکمن‌صحرا، شیراز، اصفهان، تهران، قم، چهارمحال و بختیاری، بوشهر، یزد، متروی تهران و مجتمع فولاد اهواز کار کرده است که در نمایشگاه‌های انفرادی به نمایش گذاشته شده‌اند. همچنین او
انفرادی به نمایش گذاشته شده‌اند. همچنین او از سال ۱۳۵۶ تا ۱۳۸۴ (۲۰۰۶–۱۹۷۷) در نمایشگاه‌های متعددی نیز در داخل و خارج از کشور شرکت کرده است. این نمایشگاه‌ها عبارت‌اند از: جوایز و تقدیر نامه‌ها. مدال قلب تهران. کامران عدل که اهل منطقه ۱۲ تهران است و در طول چند دهه فعالیت حرفه ای عکاسی از شهر تهران و از جمله منطقه ۱۲ تهران در دوره‌های مختلف زمانی عکاسی کرده است، در نخستین جایزه هنری «قلب تهران» از وی تجلیل شد و مدال قلب تهران به وی اهدا شد. نخستین جایزه هنری قلب تهران به مناسبت دویست و سی امین سال پایتختی
قلب تهران به مناسبت دویست و سی امین سال پایتختی تهران برگزار شد و هدف از این رویداد فرهنگی، هنری ایجاد انگیزه برای تولید معنا و مفهوم توسط علاقه مندان و هنرمندانی است که نسبت به موضوع شهر تاریخی تهران، شهرنشینی و ویژگی‌های این کلان‌شهر با تمرکز بر محدوده منطقه دوازده شهرداری گرایش دارند. آثار نهایی، حاصل کار هنرمندانی است که از منظر رویکرد فردی خویش به ویژگی‌های منحصر بفرد روابط متقابل انسان و محیط شهری، جاذبه‌های تاریخی، فرهنگی و اجتماعی تهران معاصر و آثار عهد ناصری پرداخته‌اند. لوح تقدیر. به پاس یک عمر
عهد ناصری پرداخته‌اند. لوح تقدیر. به پاس یک عمر تلاش وی در مراسم اختتامیه جشنواره عکاسی از بناهای تاریخی شهر تهران با عنوان «طهران پیک» از سوی مدیریت فرهنگی هنری منطقه ۱۲ فرهنگسرای شهر در مردادماه ۱۳۹۲ به ایشان اهدا شد رویدادها. نمایش ۲۴ اثر عکس اهدایی کامران عدل به مؤسسه خیریه بهنام دهش پور در سال ۱۳۸۸ اهدا شده بود در تاریخ نهم اسفند ۱۳۹۳ تا شانزدهم اسفند ماه در گالری بهنام دهش پور به نمایش درآمد.
پروتینس مگنوس (دوره زندگی حدود ۱۲۰۰)، (که با نام پروتین بزرگ (Pérotin the Great) و مگیستر پروتنیس ("Magister Perotinus)" نیز شناخته می‌شود")" آهنگساز اواخر سده دوازده میلادی بود که به همکاری با مدرسه نوتردام پاریس در چندصدایی سبک آرس کهن شناخته می‌شود. عنوان "Magister Perotinus" به این معنی است که وی مجوز آموزش داشته‌است. تنها اطلاعات موجود در مورد زندگی وی از یک دانشجوی ناشناس انگلیسی در نوتردام با نام ناشناس چهارم برآمده است. فرض بر این است که وی فرانسوی بوده و نام پروتین نام کوچک پیتر است، با این وجود
بوده و نام پروتین نام کوچک پیتر است، با این وجود تلاش برای هارفت او با افراد موجود در اسناد دیگر همچنان مورد شبهه است. زندگی، و سختی هویب‌یابی. پروتین، که در مورد او داده‌های کمی وجود دارد، به احتمال زیاد در اواخر قرن دوازدهم و آغاز قرن سیزدهم زندگی می‌کرد و گمان می‌رود که فرانسوی بوده‌است. تنها اطلاعات در مورد زندگی وی از مختصر نوشته‌هایی که نظریه‌پرداز موسیقی یوهانس دو گارلندیا (حدود ۱۲۷۰ تا ۱۳۲۰) در کتاب خود "De Mensurabili Musica نوشته" و چهار مرجع که در آثار یک دانش آموز انگلیسی که امروزه با نام
که در آثار یک دانش آموز انگلیسی که امروزه با نام ناشناس پنجم شناخته می‌شود، به دست آمده‌است. پروتین به عنوان مهمترین عضو مدرسه چندصدایی نوتردام شناخته می‌شود که گروهی از آهنگسازان بودند که در حدود سال‌های ۱۱۶۰ تا ۱۲۵۰ در کلیسای جامع در پاریس مشغول کار بودند و سبک آرس کهن را بنا نهادند. تاریخ زندگی و آثار پروتین مدت هاست که مورد بحث بوده‌است، اما به‌طور کلی تصور می‌شود که او بین حدود سال‌های ۱۱۵۵/۶۰ (یا پیش از آن) تا حدود ۱۲۰۰/۰۵ (یا بعد آن) زندگی می‌کرده‌است. پروتین یکی از معدود آهنگسازهای روزگار خود بود
پروتین یکی از معدود آهنگسازهای روزگار خود بود که نامش حفظ شده‌است، و می‌توان برخی آثار را که بیشتر آنها رونویسی شده‌اند با اعتماد بالا به او نسبت داد. ناشناس چهارم او را "Magister Perotinus" (پروتینوس استاد) نامیده‌است. عنوانی که توسط یوهانس د گارلاندیا نیز به کار رفته‌است و بدین معنی است که پرووتینوس، مانند لئونین، تقریباً به قطع، در پاریس مدرک magium "artium را دریافت کرده‌است". نام پروتینوس، حالت کوچک نام لاتین پتروس (Petrus) است که گمان می‌رود از نام فرانسوی پروتین (Pérotin) گرفته شده‌است. با این حال
پروتین (Pérotin) گرفته شده‌است. با این حال «پتروس» یکی از نام‌های رایج در ایل-دو-فرانس در دوران سده‌های میانه بوده هویب‌یابی بیشتر را دشوار می‌کند. دلیل استفاده از نام کوچک لاتین احتمالاً نشانه احترامی بود که همکارانش به او داشتند. عنوان "مگنوس" نشانه عزت و احترامی بود که او داشت و حتی مدت‌ها بعد از مرگ نیز به همراه داشت. تأثیرات. پروتین به عنوان اولین آهنگساز مدرن در سنت غربی توصیف شده‌است که اساساً کار پیشینیان خود را از بداهه نوازی تا به یک ساختار متمایز آهنگین تغییر داده‌است. موسیقی پروتین آهنگسازان
آهنگین تغییر داده‌است. موسیقی پروتین آهنگسازان مینیمال‌گرای مدرن مانند استیو رایش، به ویژه در اثر "ضرب‌المثل" را تحت تأثیر قرار داد.
محمد محمدالله (؛ زادهٔ ۲۱ اکتبر ۱۹۲۱ – درگذشته ۱۲ نوامبر ۱۹۹۹) یک سیاست‌مدار اهل بنگلادش بود. وی از ۲۴ دسامبر ۱۹۷۳ تا ۲۵ ژانویه ۱۹۷۵ رئیس‌جمهور این کشور بود. محمد محمدالله در ۱۲ نوامبر ۱۹۹۹، در سن ۷۸ سالگی درگذشت.
البرز زارعی مقدم کوهسرک (۱۳۶۱ – ۳۰ خرداد ۱۳۹۹) از کوه‌نوردان انجمن کوه‌نوردی زاگرس و از اعضای فعال تشکل زیست‌محیطی سبزگامان کهگیلویه و بویراحمد بود. زارعی از نیروی‌های داوطلب بسیار فعال در مهار آتش‌سوزی‌ها در کوه‌های زاگرس بود. سرانجام در ۱۲ خرداد ۱۳۹۹ هنگام خاموش کردن آتش دچار سوختگی شدید شد. او به دلیل آسیب‌های وارد شده در هنگام اطفای آتش‌سوزی جنگل‌های دیل گچساران، عصر روز جمعه ۳۰ خرداد بعد از ۱۸ روز بستری بودن در بیمارستان جان باخت. حادثه و درمان. مدیرکل مدیریت بحران استان کهگیلویه و بویراحمد در مورد
مدیریت بحران استان کهگیلویه و بویراحمد در مورد حادثهٔ پیش آمد در مورد زارعی گفت که «او به همراه سه نفر دیگر در حال خاموش کردن آتش جنگل‌های منطقهٔ حفاظت‌شدهٔ روستای دیل بوده که در محاصرهٔ آتش قرار می‌گیرند، به صخره‌ای پناه می‌برند که سه نفر از صخره بالا می‌روند و نفر چهارمی که البرز بود به علت سقوط، از ناحیهٔ کمر آسیب دیده و چون امکان فرار مجدد را نداشته در میان علف‌های در حال سوختن قرار می‌گیرد و این مسئله منجر به سوختگی شدید او می‌شود. بلافاصله پس از دریافت گزارش این حادثه از طرف چند امدادگر حاضر در محل،
گزارش این حادثه از طرف چند امدادگر حاضر در محل، بالگرد برای انتقال او درخواست شد اما به دلیل ناتوانی بالگرد برای نشستن در محل حادثه، با آمبولانس به بیمارستان اعزام می‌شود.» وی در ابتدا با ۶۰ درصد سوختگی در بیمارستان شهید بهشتی یاسوج بستری و تحت درمان قرار می‌گیرد، سپس برای حمایت درمانی بیشتر به بیمارستان سوانح و سوختگی امام موسی کاظم در شهر اصفهان منتقل می‌شود. در پی آتش‌سوزی جنگل‌ها و مراتع، در خائیز کهگیلویه و خامی و دیل گچساران ۹ نفر دچار مصدومیت شده بودند. درگذشت. مراسم تشییع و خاکسپاری البرز زارعی ۳۱
درگذشت. مراسم تشییع و خاکسپاری البرز زارعی ۳۱ خرداد ۱۳۹۹ در بهشت زهرای گچساران برگزار شد.
در علم رمزنگاری، تجزیه و تحلیل توان نوعی حمله کانال جانبی است که در آن مهاجم میزان مصرف توان از یک دستگاه رمزنگاری سخت‌افزاری (مانند کارت هوشمند، «» یا مدار مجتمع) را مورد مطالعه قرار می‌دهد. در این حمله مهاجم می‌تواند به‌طور غیر تهاجمی کلیدهای رمزنگاری و سایر اطلاعات مخفی را از دستگاه استخراج کند. تجزیه و تحلیل توان ساده (SPA) شامل تفسیر بصری "آثار توانی" (power traces) یا نمودارهای فعالیت الکتریکی در زمان است. آثار توانی با استفاده از دادن ورودی‌های متفاوت به دستگاه و بررسی شکل موج مصرف توان از یکی از
به دستگاه و بررسی شکل موج مصرف توان از یکی از پایه‌های دستگاه بدست می‌آیند. تجزیه و تحلیل توان تفاضلی (DPA) یک شکل پیشرفته تر از تجزیه و تحلیل توان است که می‌تواند به یک مهاجم اجازه دهد مقادیر میانی و خاصی را در الگوریتم رمزگذاری و در محاسبات آن از طریق تجزیه و تحلیل آماری داده‌های جمع‌آوری شده از چندین عملیات رمزنگاری محاسبه کرده و بدست آورد. SPA و DPA در سال ۱۹۹۸ توسط پل کوچر، جوشوا جافه و بنجامین جون به جامعه رمزنگاری آزاد معرفی شدند. تجزیه و تحلیل توان ساده (SPA). تجزیه و تحلیل توان ساده (SPA) یک حمله
ساده (SPA). تجزیه و تحلیل توان ساده (SPA) یک حمله کانال جانبی است که شامل بررسی بصری نمودارهای جریان مصرفی مورد استفاده یک وسیله در طول زمان است. هنگامی که دستگاه یک عملیات مختلفی (مانند ضرب یا توان رسانی پیمانه ای در الگوریتم‌های رمز گذاری) را انجام می‌دهد، تغییرات در مصرف توان رخ می‌دهد. به عنوان مثال، دستورالعمل‌های مختلفی که توسط یک ریز پردازنده انجام می‌شود، مشخصه‌های مصرف توان متفاوتی دارند. در نتیجه، در یک اثرِ توانی (power trace) از کارت هوشمند با استفاده از رمزگذاری DES، تمامی شانزده مرحله از این
از رمزگذاری DES، تمامی شانزده مرحله از این الگوریتم به وضوح قابل مشاهده خواهد بود. به‌طور مشابه، عملیات توان رسانی و ضرب در پیاده‌سازی‌های RSA غالباً قابل تفکیک است و یک مهاجم را قادر به محاسبه کلید مخفی می‌کند. حتی اگر میزان تغییرات در مصرف توان اندک باشد، موج نگارهای دیجیتالی استاندارد می‌توانند تغییرات ناشی از داده را به راحتی نشان دهند. فیلترهای فرکانس و توابع میانگین گیر (مانند نمونه‌هایی که در داخل موج نگارها تعبیه شده‌اند) اغلب برای فیلتر کردن ادوات با فرکانس بالا استفاده می‌شوند. تجزیه و تحلیل توان
فرکانس بالا استفاده می‌شوند. تجزیه و تحلیل توان تفاضلی (DPA). تجزیه و تحلیل توان تفاضلی (DPA) یک حمله کانال جانبی است که شامل تجزیه و تحلیل آماری اندازه‌گیری‌های مصرف توان از یک سیستم رمزنگاری است. این حمله رفتار مصرف توان در یک لحظه خاص از آثار توانی مختلف را بر اساس یک مقدار میانی (یک بیت فرضی در الگوریتم رمز که جریان الگوریتم را تغییر می‌دهد) را در دسته‌بندی‌های مجزا صورت داده و سپس الگوی مصرف توان ریزپردازنده‌ها یا سایر سخت‌افزارها را هنگام انجام عملیات با استفاده از کلیدهای مخفی به‌صورت میانگین‌گیری
با استفاده از کلیدهای مخفی به‌صورت میانگین‌گیری آماری و سپس تفاضل این مقادیر، افشا می‌کند. حملات DPA دارای ویژگی‌هایی از جمله "پردازش سیگنال" و "تصحیح خطا" می‌باشند که می‌توانند اطلاعات مخفی از اندازه‌گیری‌هایی که حاوی نویز بیش از حد هستند را برای استخراج بهره‌برداری نمایند. این در حالی است که در حمله تجزیه و تحلیل توان ساده، اطلاعات مخفی با نویز زیاد، قابلیت استخراج را نخواهد داشت. با استفاده از DPA، یک مهاجم می‌تواند با تجزیه و تحلیل اندازه‌گیری مصرف توان، کلیدهای مخفی ناشی از چندین عملیات رمزنگاری که
کلیدهای مخفی ناشی از چندین عملیات رمزنگاری که توسط یک دستگاه یا کارت هوشمند آسیب‌پذیر صورت گرفته را بدست آورد. البته حمله DPA دارای دو نوع تک بیتی و چند بیتی می‌باشد. در نوع تک بیتی آثار توانی اندازه‌گیری شده از دستگاه قربانی (کارت هوشمند یا دیگر ادوات) بر اساس یک مقدار میانی یک بیتی در الگوریتم رمزگذاری دسته‌بندی می‌شوند. هر کدام از این آثار توانی بر اساس تک بیت فرضی مقدار میانی در دستهٔ صفرها یا یک‌ها قرار می‌گیرند. سپس در مرحله آخر از هرکدام از این آثار توانی دسته‌بندی شده، میانگین گرفته شده سپس از
توانی دسته‌بندی شده، میانگین گرفته شده سپس از همدیگر تفاضل خواهند شد. اگر در اثر توانی نهایی یک مقدار ناهنجاری(Spike) در شکل موج مشاهده شود بیت فرضی (مقدار میانی) حدس زده شده درست بوده در غیر این صورت بیت فرضی اشتباه مد نظر قرار گرفته‌است. در حمله چند بیتی به جای یک بیت فرضی میانی، یک بایت (و یا چند بیت) به عنوان مقدار میانی در نظر گرفته شده و بر اساس فاصله همینگ دسته‌بندی صورت می‌گیرد. تجزیه و تحلیل توان تفاضلی مرتبه بالا(HO-DPA). تجزیه و تحلیل توان تفاضلی با مرتبه بالا (HO-DPA) یک شکل پیشرفته از حمله DPA
با مرتبه بالا (HO-DPA) یک شکل پیشرفته از حمله DPA است. HO-DPA باعث می‌شود چندین منبع داده و در مدت زمانی مختلف در تجزیه و تحلیل گنجانیده شوند. HO-DPA نسبت به SPA و DPA بسیار کمتر مورد استفاده قرار می‌گیرد، چراکه این تجزیه و تحلیل بسیار پیچیده بوده و دستگاه‌های آسیب‌پذیر با حملات SPA یا DPA راحت تر قابل نفوذ هستند. تجزیه و تحلیل توان و امنیت الگوریتمی. تجزیه و تحلیل توان راهی برای «دیدن داخل» سخت‌افزار و تراشه فراهم می‌کند در غیر اینصورت سخت‌افزار مدنظر «غیرقابل نفوذ» است. به عنوان مثال، زمانبندی کلیدی در
نفوذ» است. به عنوان مثال، زمانبندی کلیدی در الگوریتم DES شامل چرخش بیتی (rotate) ثبات‌های ۲۸ بیتی کلید است. در بسیاری از پیاده‌سازی‌های الگوریتم فوق، بیت کم ارزش (LSB) بررسی می‌شود و بر اساس ۰ یا ۱ بودن آن تصمیمات متناسب ادامه الگوریتم اتخاذ می‌گردد. همان‌طور که در قسمت‌های قبل ذکر گردید مقدار بیتی که بتواند جریان الگوریتم رمز را تغییر دهد نقطه عطفی برای نفوذ خواهد بود. اگر بیت LSB مذکور ۱ باشد مقدار ثبات یک بیت به سمت راست می‌چرخد و مقدار ۱ در پر ارزش‌ترین مکان ثبات(MSB) قرار می‌گیرد و اگر این بیت ۰ باید
مکان ثبات(MSB) قرار می‌گیرد و اگر این بیت ۰ باید ثبات یک بیت به سمت راست شیفت داده شده و مقدار ۰ در پر ارزش‌ترین مکان ثبات(MSB) قرار می‌گیرد. تجزیه و تحلیل توان می‌تواند بین این فرایندها تمایز قائل شده و یک مهاجم را قادر می‌سازد تا بیت کلید مخفی را حدس زده و تعیین کند. پیاده‌سازی الگوریتم‌هایی مانند AES و DES سه‌گانه -که اعتقاد بر این است که از لحاظ ریاضی قوی هستند- ممکن است با استفاده از حملات تجزیه و تحلیل توان، به شکلی ناچیزی قابلیت شکست داشته باشند (هر چند حمله‌های توانی بسیار موفقی به الگوریتم AES در