payamvha/North_RAG huggingface dataset:
خود بازگردد و به ترویج مذهب تشیع و گرد آوردن مریدان همت گمارد. حسن خلیفه در غاری نزدیک محل زندگی خود به عبادت می‌پرداخت، از این رو در آناتولی به سرعت شهرت فراوانی یافت. او توانست مریدان زیادی را به درگاه خود جذب کند، در این میان به تعلیم فقه به فرزند خود شاه‌قلی پاشا هم می‌پرداخت. آوازه پدر و پسر به گوش سلطان بایزید دوم هم رسید بود و سلطان عثمانی چندین بار برای گرفتن دعا نزد حسن خلیفه بابا رفته و از او طلب دعا در درگاه پروردگار کرده بود. شورش علویان آناتولی علیه عثمانی به رهبری شاهقلی بابا. بعد از سال‌ها
علیه عثمانی به رهبری شاهقلی بابا. بعد از سال‌ها درگیری‌هایی میان شیعه و سنی در منطقه تکه (آنتالیا) درگرفت که رهبر شیعیان در این درگیری‌ها شاهقلی بابا بود که گسترش این درگیری‌ها سبب شورش شاهقلی بابا در تکه شد. در این درگیری‌ها شاهقلی بابا به پیروزی‌های بزرگی دست یافته بود و شاهزاده کرکوت را در قلعه‌ای در تکه به اسارت گرفته و اموال او را مصادره کرده بود. در سال ۱۵۱۱ میلادی گروهی از شیعیان آناتولی به رهبری شاه قلی بابا تکلو علیه امپراتوری عثمانی شورش کردند و در آن سال شمار زیادی از افراد ایل تکلو (پانزده هزار
آن سال شمار زیادی از افراد ایل تکلو (پانزده هزار نفر) برای تقویت سپاه شاه اسماعیل صفوی از آناتولی عثمانی به ایران آمدند. بسیاری از تکلوها پس از شورش وسیع مریدان و پیروان شاه اسماعیل صفوی، به ایران آمدند. رهبر این شورش شاهقلی بابا تکلو، بود که مورخان عثمانی به وی لقب شیطانقلی داده‌اند. شورشیان در مسیر خود به ایران، سپاه قره‌گوزپاشا، بیگلربیگی عثمانی، را در هم شکستند و سپس سپاهیان صدراعظم عثمانی، علی پاشا را مغلوب کردند. در این جنگ، شاهقلی بابا و علی پاشا نیز کشته شدند. سپس حدود بیست هزار جنگجوی تکلو به
نیز کشته شدند. سپس حدود بیست هزار جنگجوی تکلو به رهبری میرعلی خلیفه، جانشین شاهقلی بابا، در اطراف آماسیه و قره‌حصار به جنگ و گریز با سپاهیان عثمانی پرداختند در پی همین شورش‌ها، سلطان سلیم اول به شناسایی شیعیان باشنده در قلمرو عثمانی پرداخت و چهل هزار تن از آنان را کشت یا زندانی کرد. با این حال، سران تکلو در دوره شاه اسماعیل از امرای بزرگ قزلباش شدند، از جمله ساروعلی مهردار، برون سلطان حاکم مشهد، چوهه سلطان حاکم کلهر و بعدها حاکم اصفهان، قراجه سلطان حاکم همدان، علی سلطان حاکم قزوین و یکان بیگ. در سال
همدان، علی سلطان حاکم قزوین و یکان بیگ. در سال ۱۵۲۷میلادی صدها تن از ایل تکلو برای جنگ با فرخ یسار شروانشاه، همراه سایر قزلباشان در اطراف ارزنجان به شاه اسماعیل اول پیوستند و تا پایان عمر او در بیشتر جنگ‌ها یاری‌اش دادند. ایل تکلو و تشکیل قوای قزلباش. تکیه‌گاه عمده پادشاهان صفوی، قبایل تُرک بودند که در آغاز از هفت قبیله تشکیل می‌شدند و عبارت بودند از: تکه‌لو، شاملو، روملو، استاجلو، افشار، قاجار و ذوالقدر. این قبایل بعدها به نام مشترک قزلباش خوانده شدند. میراث. استان آنتالیا در ترکیهٔ امروزی تا سال‌های
میراث. استان آنتالیا در ترکیهٔ امروزی تا سال‌های نخستین جمهوری ترکیه تحت عنوان سنجق تکه (sanjak Teke) نام‌گذاری شده بود. در حال حاضر نیز شبه‌جزیرهٔ غرب آنتالیا شبه‌جزیره تکه نام دارد.
بنفشه خم‌شده روی چمن نخستین کتاب خواننده و ترانه‌نویس آمریکایی لانا دل ری است. این مجموعه با همراهی بیش از سی شعر اصلی و عکاسی، شامل «۱۳ قطعه شعر طولانی» و چند قطعه کوتاه، نخستین مجموعه منتشر شده دل ری خواهد بود که توسط سایمون اند شوستر در ۲۹ سپتامبر سال ۲۰۲۰ عرضه شد. در دسامبر ۲۰۱۹، دل ری اعلام کرد که برای همراهی کتاب، یک آلبوم گفتاری با همراهی موسیقی توسط جک آنتونوف، که قرار بود در ژانویه سال ۲۰۲۰ منتشر شود را عرضه خواهد کرد. به دنبال تأخیر به دلیل مشکلات شخصی، این آلبوم قرار بود در ماه فوریه از طریق
شخصی، این آلبوم قرار بود در ماه فوریه از طریق اینترسکوپ/پالیدور منتشر شود. تاریخ انتشار نهایی کتاب برای ۹ ژوئیه اعلام شد که کتاب صوتی در تاریخ ۲۷ ژوئیه ۲۰۲۰ منتشر شد و به دنبال آن یک کتاب گالینگور در ۲۹ سپتامبر سال ۲۰۲۰ عرضه می‌شود. نیمی از درآمد حاصل از این کتاب به پروژه ناوارو واتر اهدا خواهد شد. پیش‌زمینه و توسعه. دل ری از آغاز حرفه موسیقی خود، اظهار داشت که چگونه از اشعار والت ویتمن و آلن گینزبرگ در ترانه‌نویسی خود الهام و نقش مؤثری داشته‌است. او چندین شعر را که از آن به عنوان مونولوگهای گفتاری در
شعر را که از آن به عنوان مونولوگهای گفتاری در ویدئو و نماهنگ‌ها استفاده کرده‌است را سروده‌است که قابل توجه‌ترین آن‌ها قطعات سودازدگیای است که در فیلم‌های "رفتن "(۲۰۱۲) و "تروپی‌کو "(۲۰۱۳) به نمایش درآمده است که در "تروپی‌کو" نیز اشعاری از "برگ‌های چمن" والت ویتمن را می‌خواند. در سال ۲۰۱۸، دل ری خواست خود را برای انتشار یک کتاب شعر اعلام کرد. او توضیح داد که چگونه در سال ۲۰۱۷ به دنبال انتشار آلبومش، "نورمن فاکینگ راک‌ول!" (۲۰۱۹)، شروع به نوشتن کتاب شعر کرده بود. مدت کوتاهی پس از آن، دل ری فاش کرد که خودش
بود. مدت کوتاهی پس از آن، دل ری فاش کرد که خودش کتاب را جلد می‌کند و نسخه‌هایی را نیز به کمتر از قیمت یک دلار به فروش می‌رساند. دل ری در پاسخ به این سؤال که چرا این کتاب ارزان قیمت است، پاسخ داد: «زیرا افکار من بی‌ارزش است.» دل ری در طول چرخه تبلیغاتی برای آلبوم "نورمن فاکینگ راک‌ول!"، این کتاب را متشکل از «سیزده قطعه شعر بلند» توصیف کرد، اگرچه او از آن زمان تاکنون قطعه‌های کوتاه تری در میان قطعات دیگر از جمله «هرگز به بهشت»، «خوشحال» و «پسخدمت آرام- آبی تا ابد» را در رسانه‌های اجتماعی منتشر کرده‌است. کتاب
ابد» را در رسانه‌های اجتماعی منتشر کرده‌است. کتاب صوتی. بنفشه خم‌شده روی چمن علاوه بر کتاب فیزیکی، به عنوان کتاب صوتی در تاریخ ۲۸ ژوئیه سال ۲۰۲۰ به صورت فرمت پخش آنلاین از طریق اینترسکوپ و پالیدور رکوردز با تک آهنگ جداگانه «من کی هستم تو را دوست دارم» در دسترس قرار گرفت. اشعار موسیقی با همراهی جک آنتونوف، همکار مکرر دل ری و تهیه‌کننده آلبوم او، "نورمن فاکینگ راک‌ول!" (۲۰۱۹) تهیه شده‌است. پس از اعلام این کتاب، دل ری قصد خود را برای انتشار آلبوم کلمه گفتاری اعلام کرد. دل ری در پخش زنده اینستاگرام خود اعلام
اعلام کرد. دل ری در پخش زنده اینستاگرام خود اعلام کرد که این آلبوم نیز به قیمت یک دلار خواهد بود و ۵۰ درصد درآمد حاصل از آن به خیریه‌های حمایت از ثبات سرزمین بومی آمریکا و حمایت از حقوق بومی در ایالات متحده اهدا می‌شود.
یوریکو اکاموتو (زاده ۶ سپتامبر ۱۹۷۱ در کادوما، اوزاکا) اولین ورزشکار ژاپنی است که با کسب مدال برنز تکواندو در المپیک تابستانی ۲۰۰۰ سیدنی در وزن ۵۷-۶۷ کیلوگرم مدال آور المپیک شده است. اکاموتو پس از آنکه کاراته را در ۱۲ سالگی شروع کرد، به دانشگاه واسدا در توکیو رفت. او یک سال از دانشگاه خود را، در خارج از کشور، در ایالات متحده و دانشگاه اورگان گذراند، و همان جا شروع به یادگیری تکواندو کرد.
ایوان وینتر (، زادهٔ لندن) نویسندهٔ رمان سبک خیال‌پردازی اهل کانادا است. او رمان نخستش با عنوان "خشم اژدهایان" را در سال ۲۰۱۷ و به‌صورت آنلاین منتشر کرد. این رمان خیال‌پردازانه ملهم از اساطیر خوسایی (زیمباوه امروزی) است. موفقیت این رمان باعث شد انتشارات اربیت بوکز با او برای انتشار مجموعه‌ای چهارجلدی با عنوان «سوزان» قرارداد ببندد.
غوره مسما از غذاهای محلی گیلان است. این غذا با گوشت قرمز یا مرغ درست می‌شود و با توجه به استفاده از غوره و آب غوره در آن دارای طعمی ترش است. مواد لازم. در تهیه این خورش از غوره بدون هسته استفاده می‌شود.
بروس هربرت ماهان(بروسه اچ. ماهان) یک شیمی فیزیک‌دان و استاد شیمی در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی بود که به دلیل فعالیت در زمینه اصول واکنش‌های شیمیایی و فداکاری در آموزش شیمی شهرت داشت. او استاد تز دکترای برنده جایزه نوبل یوان تی. ی لی بود. اوایل زندگی. بروس ماهان در ۱۷ اوت سال ۱۹۳۰ به دنیا آمد و فرزند آرتور اچ. ماهان و کلارا بلانش گری ماهان بود و در نیو بریتین، کنتیکت بزرگ شد. او کوچکترین از میان سه فرزند بود. هاروارد. او در سال ۱۹۴۸ به کالج هاروارد وارد شد و در سال ۱۹۵۲ با درجه AB در رشته شیمی به عنوان یکی از
سال ۱۹۵۲ با درجه AB در رشته شیمی به عنوان یکی از دانشجویان برتر فارغ‌التحصیل شد. وی کار دکتری خود در دانشگاه هاروارد با همکاری شیمی‌دان جسمی جرج کیستیاکویکی در زمینه فوتولیز متیل کتن انجام داد. . وی در ۱۹۵۶ دکترای خود را دریاف کرد. برکلی و درگذشت. ماهان در سال ۱۹۵۶ به عنوان مربی در گروه شیمی دانشگاه کالیفرنیا، برکلی استخدام شد و در طول دوران حرفه ای خود در آنجا ماند. در سال ۱۹۵۹ استادیار گشت و در سال ۱۹۶۸ به عنوان رئیس گروه منصوب شد. تحقیقات ماهان در زمینه سینتیک فاز گاز و فوتولیز، به ویژه شیمی یونی فاز
سینتیک فاز گاز و فوتولیز، به ویژه شیمی یونی فاز گازی انجام شد. یوان تی. لی دکتری خود را تحت سرپرستی او دریافت کرد. وی در سال ۱۹۷۵ به اسکلروز جانبی آمیوتروفیک مبتلا شد و در ۱۲ اکتبر ۱۹۸۲ در سن ۵۲ سالگی درگذشت. جوایز و افتخارات. وی در سال ۱۹۶۸ جایزه انجمن شیمیایی آمریکا را دریافت کرد. وی در سال ۱۹۷۶ به عضویت در آکادمی ملی علوم انتخاب شد. کرسی شیمی فیزیک بروس ماهان در سال ۲۰۰۵ تأسیس شد. هم چنین جایزه تدریس بروس ماهان به مربیان برجسته شیمی دانش‌آموخته دانشگاه کالیفرنیا اهدا می‌شود.
سایپا آریا یک خودروی شاسی بلند کراس‌اوور توسعه‌یافته از شرکت خودروسازی سایپا می‌باشد. این خودرو به همراه ری‌را نخستین خودروهای کراس‌اوور ساخت ایران هستند و برای تولید انبوه در کشور، برنامه‌ریزی‌هایی برای تولید آن بر روی پلتفرم SP100 سایپا صورت گرفته است. پروژه طراحی و ساخت این خودرو از سال ۱۳۹۹ آغاز و درنهایت در سال ۱۴۰۱ برای نخستین بار رونمایی شد. قرار است تولید این خودرو در سال ۱۴۰۴ آغاز شود و در نمایشگاه‌های سایپا قابل مشاهده است. طراحی. نخستین کراس‌اوور ایران روی سکو سایپا شاهین توسعه یافته‌است که این
ایران روی سکو سایپا شاهین توسعه یافته‌است که این سکو از پلت‌فرم بی تویوتا که در خودروهایی چون تویوتا بلتا و تویوتا یاریس ایکس‌پی۹۰ استفاده شده، ریشه گرفته‌است. اطلاعات آن خودرو، از طریق شرکت‌های چینی به‌دست سایپا رسید و این شرکت، بعدها مدعی شد که این سکو را توسعه داده‌است. ویژگی‌های فنی. موتور. طبق اعلام سایپا، این خودرو از یک موتور چهارسیلندر خطی با حجم ۲٫۰ لیتر و مجهز به فناوری تزریق مستقیم بنزین (GDI) با کد 4J20V بهره خواهد برد که توانایی تولید ۱۵۰ اسب بخار قدرت و ۲۰۴ نیوتن متر گشتاور را دارد. گفتنی است
قدرت و ۲۰۴ نیوتن متر گشتاور را دارد. گفتنی است که این موتور تحت لیسانس شرکت میتسوبیشی می‌باشد. آفرود. این خودرو که دومین خودرو کراس‌اوور ایرانی شمرده می‌شود، بلندی بیشتری از کراس‌های معمول دارد؛ اما توانایی آفرود را ندارد. ایمنی. سایپا گفته است که این خودرو می‌تواند سه ستارهٔ ایمنی سازمان یورو ان‌سی‌ای‌پی را به دست آورد.
کَسکِیدز شمالی یا آبشارهای شمالی () قسمتی از رشته‌کوه کسکیدز از غرب آمریکای شمالی می‌باشد. این رشته‌کوه در مرز استان بریتیش کلمبیا و ایالت واشینگتن واقع شده‌است و به‌طور رسمی در آمریکا و کانادا به عنوان «کوه‌های کَسکِیدز» نام‌گذاری شده‌است. قسمت کانادایی آن برای آمریکایی‌ها تحت عنوان «کسکیدز کانادایی» شناخته شده‌است. این رشته‌کوه غالباً غیر آتشفشانی است اما شامل آتشفشان چینه‌ای کوه بیکر، و که قسمتی از است می‌باشد.
یوبیکیتون پروتئین لیگاز E3 مارچ۲ () یک آنزیم است که در انسان توسط ژن «"MARCH2"» کُدگذاری می‌شود. این آنزیم نقش مهمی در بازیافت پروتئین پوسته‌ای سلول ایفا می‌کند.
سپتین ۲ () که با نام سپت۲ (SEPT2) هم شناخته می‌شد، یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"SEPT2"» کُدگذاری می‌شود. این پروتئین قادر است با سپتین ۶ و سپتین ۷ ترکیب شده و یک رشته باریک پروتئینی ایجاد کند. از بین رفتن ژن‌های سازندهٔ این سه پروتئین سبب می‌شود رشته‌های اکتین از هم باز شده و سلول قطبیت خود را از دست بدهد. پروتئین سپتین ۲ با مولکول‌های زیر تعامل پروتئین-پروتئین دارد:
نسل‌کشی گواتمالا، نسل‌کشی سرخپوستان مایا، یا هولوکاست خاموش، عنوانی برای قتل‌عام شهروندان مایایی در دوران دولت نظامی گواتمالا است. این قتل‌عام در عملیات‌های نظامی برای خاموش کردن اعتراضات در این کشور رخ داده‌است. از سال ۱۹۶۵م-۱۳۴۴ش، قتل‌عام، سر به نیست کردن، شکنجه، اعدام‌های خلاصه شبه نظامیان (محاکمات کوتاه) و خصوصاً اعدام افراد غیرنظامی که با شورشیان همکاری می‌کردند توسط نیروهای امنیتی مورد حمایت دولت ایالات متحده آمریکا بسیار شایع بوده‌است. اینگونه اقدامات، سیاست پایا و دیرینه رژیم نظامی گواتمالا بوده که
سیاست پایا و دیرینه رژیم نظامی گواتمالا بوده که مقامات رسمی ایالات متحده از آنها آگاه بوده‌اند. طی گزارشی (۱۹۸۴) «قتل هزاران نفر توسط دولت نظامی که اقتدار خود را با ترور حفظ می‌کند» اعلام می‌گردد. دیده‌بان حقوق بشر، عملیات‌های دولت نظامی را اقدامات «فوق‌العاده بی رحمانه» توسط نیروهای مسلح علیه غیرنظامیان غیر مسلح توصیف می‌کند. این سرکوب‌ها در استانهای شمالی که عمدتاً بومیان زندگی می‌کردند و چریک‌های EGP (ارتش چریک‌های فقرا) در آن فعالیت داشتند به سطحی رسید که می‌توان آنرا نسل‌کشی نامید. به‌طور سنتی، سیستم
که می‌توان آنرا نسل‌کشی نامید. به‌طور سنتی، سیستم نظامی حاکم، بومیان مایایی را به دیده افرادی پست‌تر و مادون انسان می‌انگاشتند و با شکل‌گیری شورش‌های بومیان، نظامیان کشتار و ناپدید کردن وسیع روستاییان بومی را آغاز کردند. در حالیکه کشتار روستاییان بومی قبل تر نیز در جنگ اتفاق افتاده بود، استفاده سیستماتیک از ترور علیه جمعیت بومیان حدود سال ۱۹۷۵ آغاز گردید و در میانه دهه ۸۰ میلادی به اوج خود رسید. در جریان این مناقشات، نظامیان ۶۲۶ قتل‌عام را علیه بومیان مایایی ترتیب دادند. ارتش گواتمالا به تنهایی نابودی ۴۴۰
ترتیب دادند. ارتش گواتمالا به تنهایی نابودی ۴۴۰ روستا را بین سالهای ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۳، که شدیدترین فاز سرکوب‌ها اتفاق افتاد، به‌صورت رسمی تأیید کرده‌است. در بعضی از شهرها مثل رابینال و نباج، حداقل یک سوم روستاها تخلیه یا نابود شد. در سال ۱۹۸۵ تحقیقی توسط "بخش نوجوانان دیوان عالی کشور گواتمالا" انجام شد که بواسطه آن مشخص گردید بالای ۲۰۰٬۰۰۰ کودک حداقل یکی از والدین خود را در کشتارها از دست داده‌اند. از این تعداد، ۲۵ درصد هر دو والدین خود را از دست داده بودند که به عبارت دیگر حدود ۴۵ هزار تا ۶۰ هزار گواتمالایی
به عبارت دیگر حدود ۴۵ هزار تا ۶۰ هزار گواتمالایی بالغ طی پنج سال از ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۵ کشته شده‌اند. این آمار بدون در نظر گرفتن کودکانی است که در وقایعی همچون کشتارهای ریو نگرو هدف قتل‌عام دسته جمعی قرار گرفته بودند. ژنرال افراین ریوس مونت (۱۹۸۲–۱۹۸۳) به دلیل نقش وی در فجیع‌ترین مرحله نسل‌کشی بومیان مقصر شناخته شد. تخمین زده می‌شود ۲۰۰٬۰۰۰ گواتمالایی در طول جنگ داخلی گواتمالا کشته شدند، این آمار ۴۰٬۰۰۰ نفر که «ناپدید شدند» را نیز شامل می‌شود. ۹۳ درصد اعدام‌های غیرنظامی توسط نیروهای دولتی انجام شده‌است. از ۴۲٬۲۷۵
توسط نیروهای دولتی انجام شده‌است. از ۴۲٬۲۷۵ مورد قتل و «ناپدید شدن» که توسط کمیسیون تبیین تاریخ (CEH) ثبت شده‌است، ۸۳٪ قربانیان مایا و ۱۷٪ لادینو بودند. "کمیسیون شفاف سازی تاریخی تحت حمایت سازمان ملل متحد" در سال ۱۹۹۹ به این نتیجه رسید که نسل‌کشی به دست نیروهای مسلح تحت حمایت ایالات متحده اتفاق افتاده‌است، و اینکه آموزش افسران گواتمالایی در فنون ضد شورش توسط ایالات متحده آمریکا «در طول درگیری‌های مسلحانه، تأثیر قابل توجهی در نقض حقوق بشر داشته‌است.» سازمان ترور. سازمان اطلاعات و امنیت گواتمالا عمدتاً توسط
ترور. سازمان اطلاعات و امنیت گواتمالا عمدتاً توسط دو گروه اداره می‌شده‌است: یکی بخش اطلاعات ارتش که با عنوان "G-2" یا S-2 شناخته می‌شود و واحد اطلاعاتی دیگر به نام ریاست امنیت ریاست جمهوری که با نام "Archivo" یا AGSAEMP (بایگانی و خدمات پشتیبانی ستاد عمومی ریاست جمهوری) شناخته می‌شود. "سازمان اطلاعاتی Archivo" با بودجه و پشتیبانی مشاوران آمریکایی در زمان رئیس‌جمهور انریکو پرالتا آزوردیا تشکیل شد. این سازمان طی این مدت به نام "سازمان اطلاعات ریاست جمهوری" شناخته می "شد". یک بانک اطلاعاتی ارتباط از راه دور
می "شد". یک بانک اطلاعاتی ارتباط از راه دور موسوم به مرکز ارتباطات منطقه ای یا "La Regional" در این آژانس به‌وجود آمد که کار یکپارچه سازی آنرا سهولت بخشید و به عنوان بخش مهمی از شبکه اطلاعاتی گواتمالا عمل کرد. این بانک اطلاعاتی یکپارچه و قدرتمند، "La Regional،" بین "آژانس اطلاعاتی ریاست جمهوری" و کلیه ارگانهای اصلی امنیتی، از جمله پلیس ملی، گارد خزانه داری، پلیس قضایی، از طریق فرکانس بینابینی VHF-FM ارتباط برقرار می‌کرد. "La Regional" همچنین به عنوان منبعی برای سوابق و اطلاعات جمع‌آوری شده بکار گرفته
برای سوابق و اطلاعات جمع‌آوری شده بکار گرفته می‌شد. این اطلاعات در مورد مظنونین اطلاعاتی بود که برای شناسایی چپ‌ها، اتحادیه‌های صنفی، فعالان دانشجویی، روحانیت و غیره مورد استفاده قرار می‌گرفت. همچنین، از این اطلاعات برای تهیه لیست افرادی که ترور شده بودند استفاده می‌شد. دستور برای اجرای ترورها و «سر به نیست کردن» از سلسله مراتب به نیروهای امنیتی سطح پایین‌تر مانند "پلیس قضایی" (که بعداً به عنوان "کارآگاهان پلیس ملی" و DIT تغییر نام دادند) یا گارد خزانه داری "منتقل می‌شد." این فرامین محرمانه، افرادی را از
"منتقل می‌شد." این فرامین محرمانه، افرادی را از پادگانهای ارتش استان فرا می‌خواند تا برای اهداف نامشخص به پایتخت فرستاده شوند. فرماندهان ارتش استان‌ها یا با تماس مستقیم فرماندهان استانی، نیروهای محرمانه پلیس خزانه داری و پلیس ملی برای انجام ماموریت‌ها در دسترس بودند. این نیروهای "محرمانه" در پایتخت با استفاده از این سیستم گردآوردی شدند و اغلب در عملیات پنهانی شامل استفاده از «جوخه‌های مرگ» مورد استفاده قرار می‌گرفتند. دادگاه حقوق بشر بین آمریکایی اظهار داشته‌است که سرویس‌های اطلاعاتی در گواتمالا مسئول نقض
که سرویس‌های اطلاعاتی در گواتمالا مسئول نقض متعدد حقوق بشر در این کشور هستند. کمیسیون حقیقت یاب می‌نویسد که فعالیت این سرویس‌های اطلاعاتی شامل استفاده از مراکز بازداشت غیرقانونی یا «زندان‌های مخفی» بود که تقریباً در کلیه مکان‌های نظامی وجود داشت. این زندان‌های مخفی در بسیاری از تأسیسات پلیس و حتی در خانه‌ها و سایر اماکن خصوصی نیز قرار داشتند. در این مکانها، قربانیان نه تنها از آزادی محروم می‌شدند بلکه تقریباً برای روزهای پیاپی تحت بازجویی، شکنجه قرار می‌گرفتند، لازم است ذکر شود در بیشتر موارد، بازداشت
لازم است ذکر شود در بیشتر موارد، بازداشت شدگان ناپدید شدند یا اعدام شدند. CEH اظهار داشت که گروه‌های چریکی به هیچ وجه در جریان درگیری مسلحانه داخلی، از توانایی نظامی لازم برای تهدید قریب‌الوقوع برای دولت برخوردار نبوده‌اند. مبارزان شورشی بسیار کمتر از آن بودند که بتوانند در عرصه نظامی با ارتش رقابت کند. نیروهای ارتشی دارای تعداد بیشتری سرباز و تسلیحات برتر و همچنین آموزش و هماهنگی بهتر می‌بودند. دولت و ارتش به خوبی می‌دانستند که ظرفیت نظامی شورشیان تهدیدی واقعی برای نظم سیاسی گواتمالا بحساب نمی‌آید. CEH
واقعی برای نظم سیاسی گواتمالا بحساب نمی‌آید. CEH نتیجه می‌گیرد که دولت عمداً تهدیدات نظامی شورشیان را بزرگنمایی کرده‌است، تا با عنوان دشمن داخلی سرکوب‌ها و قتل‌عام را توجیه نماید. برچسب زدن به تمامی مخالفان اعم از دموکرات و غیر-دموکرات، معترضان صلح طلب یا چریکی، کمونیست یا غیر کمونیست، جهت توجیه جنایات متعدد نظامیان تحت حمایت دولت ایالات متحده بوده‌است. در مواجهه با مخالفت‌های گسترده سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی، دولت رو به سرکوب، سر به نیست کردن و ارعاب مخالفان آورد. دولت این کار را توسط ارتش و
و ارعاب مخالفان آورد. دولت این کار را توسط ارتش و نیروهای امنیت ملی انجام داد. بر این اساس، CEH توضیح می‌دهد که چرا اکثریت قربانیان، چریک نبودند و شهروندان معمولی این کشور بحساب می‌آمدند. در این کشتار برنامه‌ریزی شده قرار بر قتل‌عام ۳۵٬۰۰۰ نفر بود. سرکوب در دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰. در اواسط دهه ۱۹۶۰، استفاده از ترور توسط نیروهای نظامی و انتظامی در گواتمالا شایع شد. دولت نظامی شروع به استفاده از "سر به نیست کردن" به عنوان یک تاکتیک برای از بین بردن زیرساختهای چریک‌های PGT و MR-13 کرد. در سوم و پنجم مارس ۱۹۶۶، G-2 و
PGT و MR-13 کرد. در سوم و پنجم مارس ۱۹۶۶، G-2 و پلیس قضایی گواتمالا به سه خانه در شهر گواتمالا یورش بردند و اعضای بیست و هشت اتحادیه صنفی و همچنین اعضای PGT را دستگیر کردند. افراد دستگیر شده عمدتاً عضو کمیته مرکزی PGT بودند. در میان دستگیرشدگان رهبر فدراسیون روستاییان، لئوناردو کاستیلو فلورس، قرار داشت. همگی این افراد در حالی که در بازداشت نیروهای امنیتی بودند "ناپدید" شدند و در ماه‌های بعد توسط مطبوعات گواتمالا به "۲۸" مشهور گردیدند. این حادثه با موجی از "ناپدید شدن هاًی بدون توضیح در شهر گواتمالا و حومه
شدن هاًی بدون توضیح در شهر گواتمالا و حومه آن ادامه یافت که در مطبوعات گواتمالا بازتاب داشت. هنگامی که سانسور مطبوعات برای مدت کوتاهی برداشته شد، بستگان "۲۸" و شهروندان دیگری که در منطقه نظامی زاکاپا-ایزابل ناپدید شده بودند، برای پیگیری موضوع به مطبوعات یا به انجمن دانشجویان (AEU) مراجعه کردند. بعداً با استفاده از بخش حقوقی این انجمن، AEU به نمایندگی از افراد "ناپدید شده" برای حکم آزادی آنها به دستگاه قضایی فشار آورد. دولت هرگونه دخالت در قتل‌ها و ناپدید شدن‌ها را تکذیب کرد. در ۱۶ ژوئیه ۱۹۶۶، AEU گزارش
شدن‌ها را تکذیب کرد. در ۱۶ ژوئیه ۱۹۶۶، AEU گزارش مفصلی در مورد سوءاستفاده از قدرت در ماه‌های پایانی رژیم پراتالا منتشر کرد. در این گزارش از سی و پنج فرد به عنوان عوامل درگیر در قتل‌ها و سر به نیست کردن‌ها نام برده شد. عمده این افراد از جمله کمیساران نظامی و اعضای پلیس آمبولانس نظامی (PMA) بودند که با سازمان اطلاعاتی G-2 همکاری می‌کردند. پس از انتشار این گزارش، حملات "جوخه مرگ" به انجمن دانشجویان و دانشگاه سان کارلوس شدت گرفت. بسیاری از دانشجویان حقوق و اعضای انجمن دانشجویان ترور شدند. استفاده از چنین
اعضای انجمن دانشجویان ترور شدند. استفاده از چنین تاکتیک‌هایی برای خاموش کردن صدای معترضان، پس از مراسم سوگند رئیس‌جمهور جولیو سزار مندز مونته‌نگرو افزایش یافت. رئیس‌جمهور در تلاش برای جلب عناصر راست‌گرا در ارتش به آنها این اختیار را داد تا از هر وسیله ای برای بازگشت آرامش به کشور استفاده کنند. متعاقباً ارتش برنامه ضد شورش را به‌طور خودمختار از خانه ریاست جمهوری اجرایی کرد و سرهنگ مانوئل فرانسیسکو سوزا اویلا معاون وزیر دفاع را به عنوان «هماهنگ‌کننده اصلی عملیات ضدشورش» منصوب کرد. علاوه بر این، ستاد کل ارتش
ضدشورش» منصوب کرد. علاوه بر این، ستاد کل ارتش و وزارت دفاع، کنترل آژانس اطلاعاتی ریاست جمهوری را به دست گرفتند و آن را به عنوان سرویس امنیت ملی گواتمالا (SSNG) تغییر نام دادند. در شهرها و حومه آنها، افراد مظنون به همکاری با چپ گرایان به‌طور بی‌سابقه ای ناپدید شدند یا به قتل رسیدند. در حومه شهرها بیشتر «سر به نیست شدن‌ها» و قتل‌ها توسط گشت‌های ارتش و پلیس‌های PMA صورت می‌گرفت در حالی که در داخل شهرها آدم‌ربایی و «ناپدید شدن» معمولاً توسط افراد مسلح لباس شخصی انجام می‌شد که وابسته به ارتش یا نیروهای انتظامی
انجام می‌شد که وابسته به ارتش یا نیروهای انتظامی نبودند. پلیس و ارتش، هر گونه ارتباط با این افراد را انکار کردند و انگشت اتهام را به سمت جوخه‌های مرگ شبه نظامی نشانه رفتند. این جوخه‌ها مرتبط با راست گرایان بودند که مستقل از دولت گواتمالا عمل می‌کردند. یکی از بدنام‌ترین جوخه‌های مرگ که در این دوره فعالیت داشت، MANO بود که به نام "Mano Blanca" که به معنی دست سفید است نیز معروف بود. این گروه در ابتدا توسط جنبش لیبرال ملی (MLN) به عنوان یک جبهه شبه نظامی در ژوئن سال ۱۹۶۶ برای جلوگیری از منصوب شدن رئیس‌جمهور
سال ۱۹۶۶ برای جلوگیری از منصوب شدن رئیس‌جمهور مندز مونته‌نگرو تشکیل شده بود اما کنترل این گروه بسرعت توسط ارتش بدست گرفته شد و بعنوان جزئی از دستگاه‌های ضد شورش این کشور گنجانیده شد. این جوخه مرگ در حالی که تنها گروه مرگ بود که به‌طور مستقل از دولت تشکیل شده بود اعضای نظامی زیادی را گردآورده بود و هزینه‌های آن توسط ملاکان ثروتمند فراهم می‌شد. گروه MANO اطلاعات خودش را از طریق سازمان‌های اطلاعات نظامی بدست می‌آورد. اولین اعلامیه‌های MANO در ۳ ژوئن ۱۹۶۶ در شهر گواتمالا دیده شد. در این اعلامیه‌ها خبر شکل‌گیری
گواتمالا دیده شد. در این اعلامیه‌ها خبر شکل‌گیری قریب‌الوقوع «دست سفید» یا «دستی که خائنان به سرزمین پدری را ریشه کن خواهد کرد» منتشر شد. در اوت ۱۹۶۶، اعلامیه‌های MANO از طریق هواپیماهای سبک در سراسر شهر گواتمالا پخش شدند. این هواپیماها آشکارا در پایگاه نیروی هوایی لا آرورا فرود آمدند. پیام اصلی فرود آمدن این هواپیماها در پایگاه ارتش این بود که همه شهروندان میهن‌پرست باید کاملاً از ابتکار عمل ضد شورش ارتش حمایت کنند. پیام این عملیات‌ها این بود که ارتش بزرگترین نهاد برای حفظ نظم و افتدار در هر طول و عرض
نهاد برای حفظ نظم و افتدار در هر طول و عرض جغرافیایی بود و اینکه «حمله به ارتش، ایجاد تفرقه در آن، یا حتی آرزو برای نابودی آن به‌طور قطع خیانت به میهن است.» برنامه زاکاپا: ۱۹۸۹–۱۹۶۶ (۱۳۴۵ تا ۱۳۶۸). در اکتبر سال ۱۹۶۶، با افزایش کمک‌های نظامی ایالات متحده، ارتش ۵۰۰۰ نفری گواتمالا عملیات گسترده‌ای با عنوان برقراری نظم و به نام «عملیات گواتمالا» را در بخش‌های زاکاپا و ایزابل انجام داد. سرهنگ کارلوس آرانا اوزوریو به عنوان فرمانده «منطقه نظامی زکاپا-ایزابال» منصوب شد و با هدایت و آموزش ۱۰۰۰ کلاه سبز ارتش آمریکا
شد و با هدایت و آموزش ۱۰۰۰ کلاه سبز ارتش آمریکا مسئولیت برنامه ضد شورش علیه بومیان مایایی را به عهده گرفت. تحت فرمان سرهنگ آرانا، استراتژیست‌های نظامی، جوخه‌های مرگ شبه نظامیان را تشکیل می‌دادند تا مکمل یگان‌های منظم ارتش و پلیس در عملیات ترور مخفیانه علیه پایگاه پشتیبانی غیرنظامیان FAR عمل کنند. نیرو، سلاح، بودجه و دستورالعملهای عملیاتی به این سازمان‌ها توسط نیروهای نظامی تحویل داده می‌شد. جوخه‌های مرگ با مصونیت از مجازات اداره می‌شدند، به این ترتیب که توسط دولت به آنها اجازه داده می‌شد تا بومیان متهم به
دولت به آنها اجازه داده می‌شد تا بومیان متهم به شورش و افرادی که از آنها حمایت می‌کردند را به قتل برسانند. عضویت غیرنظامیان در واحدهای شبه نظامی ارتش، عمدتاً توسط طرفداران راست گرایان افراطی و وابسته به جنبش لیبرال ملی (MLN) صورت می‌پذیرفت. این جنبش توسط ماریو ساندوال آلارکین که در کودتای ۱۹۵۴ نقش داشت تأسیس و رهبری می‌شد. تا سال ۱۹۶۷، ارتش گواتمالا ادعا کرد که ۱۸۰۰ شبه نظامی را تحت کنترل مستقیم خود دارد. لیست‌های سیاه تهیه شد که متشکل از افرادی مشکوک به همکاری با چریک‌ها بود و همچنین افرادی که گرایش‌های
با چریک‌ها بود و همچنین افرادی که گرایش‌های کمونیستی داشتند. زمانی که سربازان و شبه نظامیان از منطقه زاکاپا عبور می‌کردند به‌طور سیستماتیک شورشیان و افراد مشکوک به همکاری با آنها را دستگیر می‌کردند. دستگیرشدگان یا در محل کشته می‌شدند یا پس از انتقال به اماکن مخفی «سربه نیست» می‌گشتند. در روستاهایی که ارتش آنها را حامی FAR تشخیص می‌داد، رهبر روستاییان را به‌طور علنی اعدام و افراد محلی را تهدید به اعدام بیشتر در صورت عدم همکاری روستائیان با مقامات می‌کرد. قرارگاه ارتش، «لا پالما»، در نزدیکی ریو هوندو در
قرارگاه ارتش، «لا پالما»، در نزدیکی ریو هوندو در زاکاپا تنها یکی از مکان‌های مخفی و بیشماری بود که ارتش برای بازداشت و شکنجه مظنونین استفاده می‌کرد. در این مکان‌ها صدها مظنون به عضویت یا همکاری با FAR تحت شکنجه و اعدام قرار می‌گرفتند. غالباً نیروی‌های دولتی اجساد قربانیان را ملأ عام روی هم انباشته می‌کردند تا ایجاد فضای رعب و وحشت کمک کنند. مطبوعات نیز به‌طور مرتب حاوی گزارش‌هایی از اجساد غیرقابل تشخیص بودند که در رودخانه موتاگوا رها شده بودند و آثار شکنجه و مثله شدن در پیکر آنها دیده می‌شد. بنا بر