payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شیلیم (به لاتین: Şilim) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان لنکران و در دهیاری کناربیشه واقع شده‌است. این آبادی ۳۸۸ نفر جمعیت دارد. ریشه واژه. واژه شیلیم تغییریافته واژه "سیلیم" در زبان تالشی به معنی "موج خروشان دریا" است.
قومباشی (به لاتین: Qumbaşı) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان لنکران واقع شده‌است. قومباشی ۱۲۸۸ نفر جمعیت دارد. ریشه واژه. ابن روستا در کرانه رودخانه "آخماز-مرداب" قرار گرفته است که از راه تنگه‌ای باریک به دریا متصل می‌شود. منطقه‌ای که روستای قومباشی در آن واقع شده است از یک تپه شنی مرتفع در نزدیکی دریا تشکیل شده است و ترجمه نام آن در زبان آذری و تالشی نیز به همین معناست.
قورومبا (به لاتین: Qurumba، همچنین Quruba) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان لنکران واقع شده‌است. قورومبا ۸۳۷ نفر جمعیت دارد. ریشه واژه. در زبان تالشی "کو" به معنی "کوه" و "تپه"، "رون" یا "روم" یا "رو" به معنی "جاده" و "با" به معنی "در" است. معنای نام قورومبا "درِ جاده کوهستانی" است.
آسیاب کهنه (به انگلیسی: The Old Mill) یک کارتون از مجموعه "سمفونی احمقانه" که توسط شرکت والت دیزنی در سال ۱۹۳۷ ساخته شده است ، این اثر به کارگردانی ویلفرد جکسون ، و موسیقی لی هارلاین ، و توسط آر.ک.ئو در ۵ نوامبر ۱۹۳۷ منتشر شد. این فیلم جامعه طبیعی حیواناتی را نشان می دهد که در یک آسیاب بادی متروکه و قدیمی زندگی می کنند و چگونگی برخورد آنها با توفان شدید در تابستان که تقریباً ویران کننده زیستگاه آنها است. از آهنگ "یک روز هنگامی که ما جوان بودیم" اثر یوهان اشتراوس را اپرای کوچک "کولی بارون" در این اثر استفاده
را اپرای کوچک "کولی بارون" در این اثر استفاده شده است. جوایز و تقدیرها. "کارخانه قدیمی" برنده جایزه اسکار بهترین پویانمایی کوتاه در سال ۱۹۳۷ برای بهترین موضوعات فیلم کوتاه شد. همچنین این اثر در کتاب "۵۰ کارتون برتر" که توسط ۱۰۰۰ نفر فعال حرفه ای انیمیشن انتخاب شده اند، به عنوان شماره ۱۴ برگزیده شده است.
راه آب یا روا (به لاتین: Rvo، همچنین ریوو Rivo) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان لنکران واقع شده‌است. راه‌آب ۱٬۴۶۲ نفر جمعیت دارد. ریشه واژه. راه‌آب یا روو در زبان تالشی به معنای رود باریک است و احتمالاً به دلیل سرچشمه گرفتن از رود لنکران (لنکران‌چای) به این نام شناخته می‌شود.
آنمیک فان فلوتن (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار اهل پادشاهی هلند است؛ که هم‌اکنون برای تیم جهانی دوچرخه‌سواری میچلتون اسکاتلند رکاب می‌زند. وی در مسابقات قهرمانی دوچرخه‌سواری جاده جهان (۲۰۱۹) قسمت زنان در یورک‌شر انگلستان پیروز شد. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال طلا، ۳ مدال نقره، ۳ مدال برنز شده‌است.
تاتوبا (به لاتین: Tatoba، شناخته شده به‌عنوان تاتووا Tatova تا سال ۲۰۰۰) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان لنکران و در دهیاری اوساکوچه واقع شده‌است. ریشه واژه. "تات" در زبان تالشی یعنی "گرم" و "اُو" یعنی "آب" و معنای کلی تاتووا همان "آبگرم" است.
گوی‌شبان (به لاتین: Göyşaban، در دوره شوروی Oxlovka) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان لنکران واقع شده‌است. گوی‌شبان ۳۰۳۸ نفر جمعیت دارد. ریشه واژه. نام پیشین آن گامیشوان (Gomuşavan) بود. این روستا هنوز در میان مردم بومی و اهالی این ناحیه به همین نام خوانده می‌شود. این ناحیه در سده ۱۹ میلادی به صورت مرداب‌های بزرگ و نیزار بوده و گاومیش‌های فراوانی در اینجا نگهداری می شده است. از این رو نام روستا به این نام به معنای "جای نگهداری گاومیش" نامگذاری شده است. گامیشوان در زمان خانات تالش یک شبه
شده است. گامیشوان در زمان خانات تالش یک شبه جزیره بود که تنها راه باریکی به سوی لنکران داشت و از سویی دیگر به جزیره ساری می‌رسید. گامیشوان به عنوان یکی از پایگاه های نظامی میر مصطفی خان تالشی و میر حسن خان تالشی به شمار می‌رفت. پس از سقوط خان‌نشین تالش در نیمه دوم سده ۱۹ میلادی شماری از راهبان روس صومعه نوو آفون از شهر سوخومی در آبخاز به آن مهاجرت کردند و نام "اوخلوفکا" را بر آن نهادند. "اوخلوف" نام روسی نوعی گیاه جگن طلایی است که در این ناحیه می‌روید و روس‌ها از آن برای تولید ماهی نمک‌سود بهره می‌بردند.
از آن برای تولید ماهی نمک‌سود بهره می‌بردند. تاریخ. در کتاب‌های تاریخی از گامیشوان این‌گونه یاد شده است: "گامیشوان از سه سو با دریا پیوسته است و از یک جانب به سوی لنکران طریقی بر خشکی دارد."
خان‌بلان (به ترکی آذربایجانی: Xanbulan) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان لنکران واقع شده‌است. خان‌بلان ۱۴۴۱ نفر جمعیت دارد. تاریخچه. در گذشته این منطقه با نام "بلوک خانبلی" نیز شناخته می‌شد.
خولمیلی (به لاتین: Xolmili) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان لنکران واقع شده‌است. خولمیلی ۲۳۳۶ نفر جمعیت دارد. ریشه واژه. "خُل" در زبان تالشی به معنی "رود" یا "شاخه‌ای از رود" است. میلی اشاره به یک نام دارد. خولمیلی به معنای "روستای میلی در کناره شاخه رودخانه" است.
مادس پدرسن (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار اهل دانمارک است. در حال حاضر برای تیم جهانی دوچرخه‌سواری ترک-سگافردو رکاب می‌زند. در سپتامبر ۲۰۱۹، او در مسابقات قهرمانی دوچرخه‌سواری جاده جهان (۲۰۱۹) مردان در یورک‌شر انگلستان پیروز شد و اولین دوچرخه سوار دانمارکی شد که عنوان قهرمانی مسابقات جاده ای قهرمانی جهان را به دست آورد. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به تیم دوچرخه‌سواری اشتاتینگ سرویس گروپ و تیم دوچرخه‌سواری کولت انرژی نیز اشاره کرد. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا
کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده‌است.
هاوزووا (به لاتین: Havzova) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان لنکران واقع شده‌است. هاوزووا ۲٬۲۴۰ نفر جمعیت دارد. ریشه واژه. "هاوز" در زبان تالشی به معنی "مکان سرسبز" و "وو" به معنی "پسوند مکان" است.
گیردنی (به لاتین: Girdəni) یک منطقه مسکونی است که در شهرستان لنکران در جمهوری آذربایجان واقع شده است. گیردنی ۵۰۱۴ نفر جمعیت دارد. ریشه واژه. "گیرد" یا "گرد" در زبان تالشی به‌معنی "گرد آمدن و جمع شدن" و "نی" به‌معنی "محل" است و معنای کلی آن به‌صورت "محل جمع شدن" و "روستای دارای خانه‌های پراکنده" است.
مسابقات قهرمانی دوچرخه‌سواری جاده جهان ۲۰۱۹ () بین ۲۲ تا ۲۹ سپتامبر در منطقه تاریخی یورک‌شر انگلستان برگزار شد. این ۹۲مین دوره مسابقات قهرمانی دوچرخه‌سواری جاده جهان و چهارمین دوره از این رقابت‌ها در بریتانیا بود. مسابقات قهرمانی به‌طور سنتی در یک شهر یا شهرستان برگزار می‌شود. اغلب رویدادهای ورزشی در سال ۲۰۱۹ در شهر هروگت یورک‌شر شمالی انجام گرفت و به‌طور تاریخی استان یورک‌شر رسماً میزبان بازی‌ها بود. مادس پدرسن از دانمارک‌ در مسابقات دوچرخه‌سواری جاده ای مردان و آنمیک فان فلوتن از هلند در مسابقات
ای مردان و آنمیک فان فلوتن از هلند در مسابقات دوچرخه‌سواری جاده ای زنان پیروز شدند.
جمهوری کالیفرنیا ، همچنین ، یا جمهوری پرچم خرس ، یک قلمرو با رسمیت محدود بود که در تاریخ ۱۴ ژوئن ۱۸۴۶ از مکزیک اعلام جدایی کرد و به یک جمهوری مستقل تبدیل شد، اما به رسمیت شناخته نشده بود و به مدت ۲۵ روز، منطقه کوچکی در شمال سان فرانسیسکو در ایالت امروزی کالیفرنیای آمریکا را کنترل می‌کرد.
تورس د ستلیته () (برج‌های ماهواره) در بخش شمالی مکزیکو سیتی قرار دارند و یکی از اولین مجسمه‌های شهری مکزیک در ابعاد بزرگند. توسعهٔ آن‌ها بر اساس ایده‌های معمار معروف مکزیکی لوئیس باراگان، نقاش مکزیکی خسوس ریس فریرا و مجسمه‌ساز مکزیکی ماتیاس گوئریتز در سال ۱۹۵۷ آغاز شد. در ابتدا قرار بود هفت برج ساخته شود و بزرگترین آنها ۲۰۰ متر ارتفاع داشته باشد، ولی کمبود بودجه باعث شد تنها پنج برج ساخته شود که بلندترین آن‌ها ۵۲ متر و کوتاه‌ترینشان ۳۰ متر ارتفاع دارد. برج‌ها به رنگ‌های اصلی آبی، قرمز، و زرد به همراه سفید
به رنگ‌های اصلی آبی، قرمز، و زرد به همراه سفید رنگ‌آمیزی شده‌اند. در فرهنگ عامه. از برج‌ها در فیلم سوررئال "کوه مقدس" اثر آلخاندرو خودوروفسکی به شکل قابل‌توجهی استفاده شده‌است.
دامبرتون اکس () محوطه و ساختمانی تاریخی در محلهٔ جورج‌تاون در واشینگتن، دی.سی. است. دامبرتون اکس محل زندگی و باغ رابرت وودز بلیس (۱۸۷۵–۱۹۶۲) و همسرش میلدرد بارنز بلیس (۱۸۷۹–۱۹۶۹). بوده‌است. این زوج در این محوطه کتابخانه پژوهشی و کلکسیون دامبرتون اکس را تأسیس کردند و آن را در سال ۱۹۴۰ به دانشگاه هاروارد اهدا کردند. پژوهش‌ها در این مؤسسه به مطالعهٔ دوران پیشاکلمبی و امپراتوری روم شرقی و همچنین طراحی منظر، و طراحی باغ اختصاص دارد.
کتابخانه تاریخ استیلی () کتابخانهٔ تاریخ دانشگاه کمبریج‌انگلستان است. این کتابخانه در دانشکدهٔ تاریخ در کمبریج قرار دارد. از سال ۲۰۰۳ کتابهای جدید بر اساس رده‌بندی کتابخانه کنگره طبقه‌بندی می‌شوند. پیش از آن از روشی منحصربه‌فرد در این کتابخانه استفاده می‌شد. این کتابخانه در ۱۸۰۷ تاسیس شد و از ۱۹۶۸ به ساختمانی جدید با طراحی جیمز استیرلینگ منتقل شد.
تالشلی (به لاتین: Talışlı) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان لنکران و در دهیاری هفتانی واقع شده‌است. تاریخچه. این آبادی به همراه هفتانی، ایستی‌سو و لج ودیگر مناطق مجاور که در میانه‌های سه بیستم به سکونتگاه تبدیل شدند متعلق به مردی زمین‌دار به نام "کارپوویچ (Karpoviç)" بود که اصالتاً لهستانی یا یهودی بود. با توجه به تنش‌های موجود پس از انقلاب ۱۹۰۷-۱۹۰۵ روسیه، کارپوویچ زمین‌های خود را در سال ۱۹۱۰ به شخصی به نام حاجی عیسی فروخت. این منطقه اگرچه تا اواخر دهه ۱۹۸۰ میلادی نام رسمی نداشت (این
تا اواخر دهه ۱۹۸۰ میلادی نام رسمی نداشت (این منطقه بخشی از آبادی هفتانی بود)، دو نام "کارپوویچ" و "حاجی‌کند" برای این روستا در میان مردم بومی به کار می‌رفت.
کووانیل (به لاتین: Küvənil، تا ۵ اکتبر ۱۹۹۹ Güvənil) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان لنکران واقع شده‌است. جمعیت. کووانیل ۱۲۰۵ نفر جمعیت دارد.
مغانج‌اوبا (به لاتین: Moğonojoba) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان لنکران واقع شده‌است. مغانج‌اوبا ۶۳۷ نفر جمعیت دارد. ریشه واژه. "مغانیج" (moğonıj) در زبان تالشی به معنی "اهل مغان" است و مغانج‌اوبا یعنی "روستای مغانی‌ها".
دارقوبا (به ترکی آذربایجانی: Darquba) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان لنکران واقع شده‌است. دارقوبا ۱۳۶۵ نفر جمعیت دارد. این آبادی در کرانه رود بشه‌رو و دامنه‌های رشته‌کوه پشته‌سر جای دارد.
سبیر (به لاتین: Səbir) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان لنکران و در دهیاری دارقوبا واقع شده‌است.
نفترون (به انگلیسی: Naftoruon) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان لنکران و در دهیاری اوساکوچه واقع شده‌است. نفترون برگرفته از واژه "هفترون" در زبان تالشی به معنای "هفت رودخانه" است.
توکه‌ویله (به لاتین: Tükəvilə) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان لنکران واقع شده‌است. توکه‌ویله ۱۳۴۴ نفر جمعیت دارد. ریشه واژه. "توک" در زبان تالشی به معنی "شالی" و "ویله" به معنی "زمین" است و معنای کامل آن به صورت "زمین شالی" یا "شالیزار" است.
قهرمانی کشتی جهان ۲۰۱۲ شصت و سومین دوره از رقابت‌های قهرمانی جهان می‌باشد که از ۲۷ تا ۲۹ سپتامبر در منطقهٔ استراتکونا کانتی در استان آلبرتا، کانادا برگزار گردید. با این که رقابت‌های قهرمانی جهان در سال‌های المپیک تابستانی برگزار نمی‌شود، اما در سال ۲۰۱۲ این مسابقات در بخش کشتی آزاد زنان برگزار شد؛ زیرا فقط ۴ وزن از مسابقات کشتی زنان از ۷ وزن مقرر شدهٔ فیلا برای کشتی زنان در المپیک لندن ۲۰۱۲ برگزار شد. کشورهای شرکت‌کننده. ۱۱۱ رقابت‌کننده از ۲۸ کشور شرکت کردند.
پاراکند (به لاتین: Parakənd) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان لنکران واقع شده‌است. پاراکند ۱٬۱۴۹ نفر جمعیت دارد.
موزه ساختمان ملی () در پلاک 401 f خیابان شمال غربی واشینگتن، دی.سی. آمریکا قرار داد و موزه‌ای برای «معماری، طراحی، مهندسی، ساخت‌وساز، و برنامه‌ریزی شهری» است. این موزه با فرمان کنگره آمریکا در ۱۹۸۰ تأسیس شد و یک سازمان غیرانتفاعی خصوصی محسوب می‌شود. این بنا در مجاورت یادبود ملی مجریان قانون و متروی واشینگتن قرار دارد. ساختمان موزه، که در سال ۱۸۸۷ تکمیل شد، پیشتر ساختمان «اداره حقوق بازنشستگی ایالات متحده» بود و یکی از بزرگترین نمونه‌های سبک احیای رنسانس در معماری است این بنا در سال ۱۹۸۵ در فهرست بناهای
در معماری است این بنا در سال ۱۹۸۵ در فهرست بناهای نمادین تاریخی ملی آمریکا ثبت شد.
ساختمان شوالیه‌های کلمبوس () در نیوهیون، کنتیکت مقر شوالیه‌های کلمبوس است که سازمانی کاتولیک و برادری برای کار داوطلبانه است. ساخت این بنا که طراحی آن بر عهدهٔ جان دینکلو بود در سال ۱۹۶۹ به پایان رسید و ۲۳ طبقه دارد. ارتفاع بنا به ۹۸ متر می‌رسد و بلندترین ساختمان در شهر نیوهیون است. طرح آن در شیوهٔ معماری مدرن و از بتن مسلح است. برج‌های استوانه‌ای در چهارگوشهٔ این بنا نماد چهار اصل بنیادین این فرقه (نیکوکاری، اتحاد، برادری‌ و میهن‌دوستی) است.
بِنت الشَلَبیَّه نام یک ترانه فولکلور عربی است. این ترانه توسط خوانندگان بسیاری اجرا شده که از معروف‌ترین آن‌ها اجراهایی است که فیروز خوانندهٔ لبنانی انجام داده‌است. نام. نام این ترانه (دختر شلبیه) ممکن است به ناحیه سیلوس در جنوب کشور پرتغال اشاره کند که در عربی «شلب» نامیده می‌شود. این فرضیه، ریشهٔ ترانه را به موسیقی اندلس مرتبط می‌کند. اصطلاح «بنت الشلبیه» به طور عام برای دختران و زنان زیباروی فلسطین و اورشلیم نیز به کار می‌رود. همچنین به غیر از اندلس و فلسطین، برخی ریشهٔ این ترانه را در موسیقی عراق،
و فلسطین، برخی ریشهٔ این ترانه را در موسیقی عراق، لبنان یا ترکیه نیز دانسته‌اند. اجراها. در موسیقی عربی. نسخه‌ای از این ترانه که فیروز در دههٔ ۱۹۵۰ میلادی اجرا کرد، در موسیقی عربی مشهور است. این اجرا در مقام نهاوند است. از دیگر اجراهای این ترانهٔ عربی می‌توان به اجرای آن توسط گوگوش اشاره کرد که در فروردین سال ۱۳۵۵ در بغداد صورت گرفت. متن کامل شعر این ترانه به عربی از قرار زیر است: ترجمهٔ بیت اول چنین است: دختر شلبیه، با چشمان بادامی / از قلبم دوستت دارم ای دل من، تو چشمانم هستی. در موسیقی ایرانی. ترانهٔ
دل من، تو چشمانم هستی. در موسیقی ایرانی. ترانهٔ «شانه» بر اساس ملودی بنت الشلبیهٔ فیروز ساخته شده‌است. شاعر این ترانهٔ فارسی، ناصر رستگارنژاد است و این قطعه ابتدا توسط پوران اجرا و در آلبوم "اشکم دونه دونه" منتشر شد (در این نسخه، عباس شاپوری آهنگساز و تنظیم‌کننده و انوشیروان روحانی نوازندهٔ پیانو بودند) اما بعداً به صورت دوصدایی با ویگن نیز اجرا و منتشر شد. شانه بعداً توسط خوانندگان بسیاری بازخوانی شد که یکی از اولین آن‌ها در فیلم "بیم و امید" ساختهٔ گرجی عبادیا بود که در آن گوگوش که در آن زمان بازیگری ۹
عبادیا بود که در آن گوگوش که در آن زمان بازیگری ۹ ساله بود، ترانهٔ شانه را اجرا کرده‌است.
مسئله پستچی چینی نخستین بار از سوی ریاضیدان چینی به نام Mei Ko Kwan در سال ۱۹۶۰ طرح شد. یک پستچی می‌خواهد تمامی نامه‌ها را به مقصد آنها برساند؛ در حالی که مسافت طی‌شده کمینه باشد و بعد از پایان کار به نقطه آغاز برگردد. در این کار، باید هر خیابان را حداقل یک‌بار طی کند و اگر مجبور شود که از مسیری دوبار عبور کند، باید مسیری با کوتاه‌ترین مسافت را انتخاب کند. راه حل. این مسئله را می‌توان با یک گراف وزن‌دار فرمول‌بندی کرد. در این گراف، رأس‌ها متناظر با مقاصد نامه‌ها و یال‌ها، متناظر با مسیرهای مواصلاتی بین این
و یال‌ها، متناظر با مسیرهای مواصلاتی بین این مقاصد است و وزن هر یال نیز متناظر با فاصله بین مقاصد است؛ بنابراین، باید مسیری بسته پیدا کرد که از هر یال دست‌کم یک بار عبور کرده و در مجموع، کمترین وزن را داشته باشد. واضح است اگر گراف اویلری باشد، آنگاه هر مسیر اویلری جواب مسئله است؛ ولی اگر گراف اویلری نباشد، حل مسئله مشکل‌تر خواهد بود و از حوصله این بحث خارج است. برای حالت خاص، فرض کنید گراف متناظر یک گراف شبه اویلری باشد و دو رأس از درجه فرد را با A ،B نشان م دهید. ابتدا، کوتاه‌ترین مسیر از A به B را
نشان م دهید. ابتدا، کوتاه‌ترین مسیر از A به B را بیابید. سپس، با اضافه کردن این مسیر به مسیر شبه اویلری گراف، جواب مسئله به دست می‌آید. برای توصیف بیشتر، گراف شبه اویلری زیر را در نظر بگیرید: کوتاه‌ترین مسیر از (رأس‌ها از درجه فرد) عبارت است از: B ،A ،F ،E و طول این مسیر (مجموع وزن‌های مسیر) ۱۳= ۶+۴+۳ است. همچنین، مسیر شبه اویلری عبارت است از: B ،C ،D ،E ،F ،A ،B ،F ،C ،E و طول این مسیر شبه اویلری ۶۴ است. پس کوتاه‌ترین مسیر برای مسئله پستچی در گراف فوق عبارت است از: B ،C ،D ،E ،F ،A ،B ،F ،C ،E ،F ،A ،B و
است از: B ،C ،D ،E ،F ،A ،B ،F ،C ،E ،F ،A ،B و طول کل آن ۷۷ = ۶۴+۱۳ است.
هزار و یک روز کتابی از دوران صفوی و از رستهٔ جامع الحکایات تألیف بر اساس مدلی از هزار و یک شب است. وی این کتاب را در پنج مجلد بین سال‌های ۱۷۱۰ و ۱۷۱۲ منتشر کرد که ترجمه مجموعه‌ای فارسی به نام هزار و یک روز به‌دست آمده از درویشِ مخلص در اصفهان در ۱۶۷۵ است. این حکایات در واقع، اقتباسی آزاد از "فرج بعد از شدت" به ترکی عثمانی بود. داستان. فَرّخناز، شاهزاده‌خانم کشمیر با دیدن خوابی از مردان متنفر می‌شود. او خواب می‌بیند که ماده‌گوزنی، گوزن نری را که به دام صیاد افتاده‌است، نجات می‌دهد اما هنگامی که ماده‌گوزن در
نجات می‌دهد اما هنگامی که ماده‌گوزن در پی این فداکاری، اسیر بندهای صیاد می‌شود، گوزنِ نر او را به حال خود می‌گذارد و می‌گریزد. شاهزاده‌خانم با دیدن این خواب، اعتمادش را به حد تنفر به جنس مذکر از دست می‌دهد و زیر بار هیچ ازدواجی نمی‌رود. پادشاهِ نگران حال دختر و کشورش، این نگرانی را با دایهٔ او «جرعه‌بخش» در میان می‌گذارد. دایه قول می‌دهد که اگر به او اجازه و وقت لازم داده شود با قصه‌گویی و داستان‌درمانی فرخناز را متغیر کند. در حقیقت در داستان‌های "هزار و یک روز" این دایهٔ سرد و گرمِ روزگار چشیدهٔ آگاه و
یک روز" این دایهٔ سرد و گرمِ روزگار چشیدهٔ آگاه و باتجربه تلاش می‌کند با تعریف داستان‌هایی تودرتو از وفاداری مردان عاشق، احساس تنفر شاهزاده به مردان را از بین ببرد و سلامت شاهزاده را به او بازگرداند. معرفی کتاب. ساختار داستان‌نویسی "هزار و یک روز" تو در تو یا لایه به لایه است، در لایهٔ اول، حکایت فرخناز، دختر شاه کشمیر (روایتِ اصلی) قرار دارد، با ورود جرعه‌بخش قصه‌گو در لایهٔ دوم شش داستان بلند روایت می‌شود. در لایهٔ سوم این روایت‌ها خود به ۵۰ روایت داستانی تقسیم می‌شوند که در لایهٔ چهارم و پنجم نیز
تقسیم می‌شوند که در لایهٔ چهارم و پنجم نیز روایت‌های مستقلی به آن‌ها افزوده می‌شود و جمعاً ۷۲ روایت کوتاه را شکل می‌دهند که به صورت کلاسیک ۱۹ داستان است. در ۱۷۱۰ اولین جلد "هزار و یک روز" را که ادعا می‌کرد ترجمهٔ کتاب مجموعهٔ داستانِ فارسی از «درویشِ مخلص» است، شش سال پس از نشر "هزار و یک شب" آنتوان گالان به زبان فرانسوی چاپ کرد و این کتاب به زبان‌های زندهٔ دنیا ترجمه و باز نشر شد. این کتاب با ترجمهٔ محمد حسن میرزا کمال‌الدوله و محمد کریم‌خان قاجار از فرانسوی به فارسی ترجمه شد و در ۱۲۷۵ خورشیدی به نام "ألف
به فارسی ترجمه شد و در ۱۲۷۵ خورشیدی به نام "ألف النهار" در قطع رحلی در ۵۷۵ صفحه به چاپ سنگی رسید سپس در سال ۱۳۲۹ خورشیدی توسط نشر امیرکبیر و کتابفروشی ادبیه در ۴۰۴ صفحهٔ وزیری با حذف سخن راوی در ابتدای فصل‌بندی روزانه‌ها، با تغییرات بسیار جزئی در متن و تغییر نقاشی‌های چاپ سنگی، منتشر شد. چاپ دیگری از این کتاب با عنوان "هزار و یک روز" با بازنویسی، کاستن و افزودن و جابه‌جایی داستان‌ها توسط لطفعلی بریمانی سال ۱۳۶۱ و به همت نشر عطایی چاپ شده‌است و خلاصهٔ ۱۶۸ صفحه‌ای حاوی چندین داستان از این کتاب به نام
۱۶۸ صفحه‌ای حاوی چندین داستان از این کتاب به نام "افسانه‌های هزار و یک روز" از سارا. کی با ترجمهٔ رؤیا خویی در سال ۱۳۹۰ برای کودک و نوجوان توسط نشر محراب قلم منتشر شده‌است. مجموعه به صورت کامل در ۹۷ با تصحیح و مقدمه رضا طاهری در ۶۸۸ صفحه رقعی در نشر نخستین به چاپ رسید. تشابه هزار و یک روز و هزار و یک شب. دلاکروا در ۱۷۱۰ اولین جلد ترجمهٔ "هزار و یک روز" را در پاریس منتشر ساخت، این مجموعه داستان در ۵ جلد و جلد آخر آن سال ۱۷۱۲ منتشر شد. آنتوان گالان در ۱۷۰۴ اولین جلد ترجمهٔ "هزار و یک شب" را در پاریس منتشر
اولین جلد ترجمهٔ "هزار و یک شب" را در پاریس منتشر ساخت، بقیهٔ این مجموعه داستان در ۱۲ جلد از روی چهار نسخهٔ دست‌نویس سوری به انضمام برخی قصه‌های شفاهی دیگر تا سال ۱۷۱۵ منتشر شد. متن عربی کتاب، نخستین بار در ۱۸۱۴–۱۸۱۸ در کلکته، چاپ سنگی شد و سپس در ۱۸۳۵ در بولاق، ۱۸۳۵–۱۸۴۳ بروسلاو و بار دیگر در ۱۸۳۹–۱۸۴۲ در کلکته و در ۱۸۸۴ در قاهره، انتشار یافت. از آن پس، همهٔ کتاب یا گزیده‌هایی از آن بارها ترجمه و به چاپ رسید. "هزار و یک شب" نخستین بار در ایران توسط تسوجی ۱۸۴۳–۱۸۴۷ از نسخهٔ عربی بولاق با تغییراتی اندک به
۱۸۴۳–۱۸۴۷ از نسخهٔ عربی بولاق با تغییراتی اندک به فارسی ترجمه شد. هر دو کتاب بر اساس سنت قصه‌گویی ایرانی بر محور داستان بنیادین شهرزاد و فرحناز شکل گرفته‌است و روای اصلی قصه‌ها زن هست و بر پایهٔ قصهٔ بنیادین داستان سایر حکایت‌ها در کنار هم چیده شده‌اند. ترجمهٔ این دو کتاب در سیر داستان‌نویسی غرب پر اثر بوده‌است و انتشار مجدد آن در خاورمیانه و ایران در طی این دو قرن بر فضای فرهنگی داستان‌های فارسی اثر گذار بوده‌است. شباهت نام کتاب و ساختار داستان‌های تو درتو با قصهٔ بنیادین قصه‌گو و محتوای این کتاب با "هزار
با قصهٔ بنیادین قصه‌گو و محتوای این کتاب با "هزار و یک شب" و چون هیچ متن فارسی‌ای نه در آثار و وسایل به جا مانده از دلاکروا، و نه اساساً در جای دیگری نیافتند و همچنین نایافته ماندن شخصیت تاریخی «درویش مخلص» منتقدان را برآن داشت که در ادعای مترجم و نویسندهٔ "هزار و یک روز" که شش سال پس از "هزار و یک شب" به زبان فرانسوی و در پاریس چاپ شده شک و تردید کنند. اما پژوهش‌گران ادبی در راستای خاستگاه ایرانی بودن قصه‌های این کتاب هیچ شک و تردیدی ندارند.
هون‌های آلچون، (باختری: "آلخونو" یا "آلخانو") که با نام‌های آلخان, آلچونو, آلخون, آلاخانا و والخون نیز شناخته می‌شوند، مردمی کوچ‌نشین بودند که در قرون چهارم و ششم پس از میلاد دولت‌هایی را در آسیای مرکزی و جنوب آسیا تأسیس کردند. آنها برای اولین بار در منطقه پاروپامیسادای ذکر شدند و بعداً به سمت جنوب شرقی، به پنجاب و هند مرکزی، تا اران و کاوشامبی گسترش یافتند. حمله آلچون‌ها به شبه‌قاره هند، هون‌های کیداری را که حدود یک قرن پیش از آنها آمده بودند، نابود کرد و به سقوط امپراتوری گوپتا کمک کرد و به نوعی به هند
به سقوط امپراتوری گوپتا کمک کرد و به نوعی به هند کلاسیک پایان داد. حمله مردم هون به هند پس از حملات قرون پیشین به این شبه‌قاره توسط یاوانا (یونانیان هند), ساکا (سکاهای هند), پهلوا (پارتیان هند) و کوشانا (یوئه‌ژی) صورت گرفت. امپراتوری آلچون دومین امپراتوری از چهار امپراتوری بزرگ هون بود که در آسیای مرکزی و جنوبی تأسیس شد. آلچون‌ها پیش از کیداری‌ها و پس از امپراتوری هپتالی در باختر و هون‌های نزاک در هندوکش قرار داشتند. نام پادشاهان آلچون از سکه‌های فراوان آنها، روایات بودایی و تعدادی کتیبه یادبود در سراسر
روایات بودایی و تعدادی کتیبه یادبود در سراسر شبه‌قاره هند شناخته شده است. آلچون‌ها مدت‌ها به عنوان بخشی یا زیرشاخه‌ای از هپتالی‌ها یا شاخه شرقی آنها در نظر گرفته می‌شدند، اما اکنون بیشتر به عنوان یک نهاد جداگانه تلقی می‌شوند. آنها با داشتن تمغای متمایز خود (یک علامت به شکل گاو/ماه)، و سنت تغییر شکل جمجمه نوزادان، از سایر گروه‌های هون متمایز می‌شدند. آلچون‌ها در ابتدا خط باختری را برای نوشتن زبان خود به کار می‌بردند، اما در هند، آنها شروع به استفاده از خط براهیمی کردند. آنها به تدریج با فرهنگ هند آمیخته
براهیمی کردند. آنها به تدریج با فرهنگ هند آمیخته شدند. به نظر می‌رسد که آنها در ابتدا پیرو یک دین ایرانی بودند، احتمالاً نوعی زرتشتی‌گری، اما بعداً از بودیسم و شیویسم حمایت کردند. اطلاعات تاریخی در مورد آلچون‌ها عمدتاً از سکه‌های آنها، کتیبه‌ها و منابع چینی و بیزانسی به دست آمده است. سکه‌های آنها نشان‌دهنده طیف وسیعی از تأثیرات فرهنگی، از جمله طراحی‌های ساسانی و گوپتایی است. نام. نام "آلچون" از روی سکه‌های آنها و کتیبه‌ها به دست آمده است. این نام به شکل‌های مختلفی مانند "آلخونو"، "آلخانو"، "آلخون"،
شکل‌های مختلفی مانند "آلخونو"، "آلخانو"، "آلخون"، "آلاخانا" و "والخون" ثبت شده است. معنای دقیق این نام مشخص نیست، اما احتمالاً یک نام شخصی یا نام قبیله‌ای بوده است. منشأ. منشأ دقیق هون‌های آلچون نامشخص است. آنها معمولاً به عنوان بخشی از مهاجرت‌های بزرگ مردمان کوچ‌نشین از آسیای مرکزی در اواخر دوران باستان در نظر گرفته می‌شوند. برخی از محققان پیشنهاد کرده‌اند که آنها ممکن است با هون‌های غربی که به اروپا حمله کردند، ارتباط داشته باشند، اما این موضوع هنوز مورد بحث است. تاریخچه. ورود به آسیای جنوبی. اولین اشاره
است. تاریخچه. ورود به آسیای جنوبی. اولین اشاره به آلچون‌ها در منطقه پاروپامیسادای (مناطق اطراف هندوکش) است. در اواخر قرن چهارم و اوایل قرن پنجم پس از میلاد، آنها به سمت جنوب شرقی گسترش یافتند و وارد منطقه گندهارا شدند. آنها به تدریج هون‌های کیداری را که قبلاً در این منطقه مستقر شده بودند، تحت فشار قرار دادند و جایگزین آنها شدند. گسترش در هند در قرن پنجم پس از میلاد، آلچون‌ها به سمت شرق و جنوب در سراسر شمال غربی هند پیشروی کردند. تحت رهبری پادشاهانی مانند تورامانا و پسرش میهیرکولا، آنها فتوحات قابل توجهی به
و پسرش میهیرکولا، آنها فتوحات قابل توجهی به دست آوردند و قلمرو خود را تا هند مرکزی گسترش دادند. کتیبه‌ها و سکه‌های به دست آمده از مناطقی مانند اران، گوالیور و کاوشامبی حضور و نفوذ آنها را در این مناطق تأیید می‌کند. حکومت میهیرکولا به ویژه به دلیل بیرحمی و ظلمش مشهور است. منابع مختلف، از جمله نوشته‌های راهبان بودایی، او را به عنوان یک حاکم ستمگر توصیف می‌کنند که تعداد زیادی از مردم را قتل عام کرد و معابد و صومعه‌های بودایی را ویران نمود. سقوط. قدرت آلچون‌ها در قرن ششم پس از میلاد رو به زوال گذاشت. چندین
در قرن ششم پس از میلاد رو به زوال گذاشت. چندین عامل به سقوط آنها کمک کرد. مقاومت پادشاهان محلی هند، به ویژه یاشودهارمان از مالوا، نقش مهمی در محدود کردن گسترش آنها داشت. علاوه بر این، ظهور قدرت‌های جدید در آسیای مرکزی، مانند هپتالی‌ها و شاهی‌های ترک، فشار بیشتری بر آلچون‌ها وارد کرد. در نهایت، در اواخر قرن ششم و اوایل قرن هفتم پس از میلاد، دولت آلچون‌ها در هند از بین رفت. بقایای آنها احتمالاً در جمعیت‌های محلی ادغام شدند و هویت جداگانه خود را از دست دادند. با این حال، تأثیر آنها بر تاریخ و فرهنگ شمال غربی
با این حال، تأثیر آنها بر تاریخ و فرهنگ شمال غربی هند قابل توجه بود. فرهنگ. زبان و خط. آلچون‌ها در ابتدا از زبان باختری و خط باختری برای نوشتن استفاده می‌کردند، همانطور که در سکه‌های اولیه آنها دیده می‌شود. با این حال، پس از ورود به هند، آنها به تدریج استفاده از خط براهیمی را آغاز کردند، که نشان‌دهنده سازگاری آنها با فرهنگ محلی است. مذهب. شواهد نشان می‌دهد که آلچون‌ها در ابتدا پیرو یک دین ایرانی بودند، احتمالاً نوعی زرتشتی‌گری. تصاویر آتشدان و نمادهای مرتبط با آیین‌های ایرانی بر روی برخی از سکه‌های آنها
با آیین‌های ایرانی بر روی برخی از سکه‌های آنها دیده می‌شود. با این حال، با گسترش نفوذ آنها در هند، آنها از بودیسم و شیویسم نیز حمایت کردند. سکه‌های آنها تصاویری از بودا و خدایان هندو مانند شیوا را نشان می‌دهد. این نشان می‌دهد که آنها رویکردی تساهل‌آمیز نسبت به ادیان مختلف داشتند یا اینکه نخبگان آنها ممکن است به مذاهب مختلف گرویده باشند. هنر و سکه‌شناسی. سکه‌های آلچون‌ها منبع اصلی اطلاعات در مورد تاریخ، فرهنگ و مذهب آنها هستند. این سکه‌ها طیف وسیعی از تأثیرات هنری را نشان می‌دهند، از جمله طرح‌های ساسانی،