payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در نبود آن‌ها آسیب‌پذیر می‌کرد. این زره‌پوش‌ها با توجه به نداشتن برجک چرخان و استفاده از زره نازک تأثیر بیشتری در حالات تدافعی نسبت به نقش تهاجمی داشتند. به همین دلیل، مقرر شد که تنها در حالت تدافعی و پس از از بین رفتن ادوات ضد تانک دشمن، در نقش ضد تانک به کار گرفته شوند و هنگام عملیات‌های تهاجمی تنها پس از شکسته شدن خط دفاعی دشمن در خطوط بعدی و با همراهی پیاده‌نظام و سایر توپ‌های خودکششی پیشروی کنند و هیچ‌گاه نقش سرنیزه زرهی را نداشته باشند. در چنین عملیات‌هایی هدف اوّل اشتوگ ۳ جایگاه تسلیحات ضد تانک دشمن
هدف اوّل اشتوگ ۳ جایگاه تسلیحات ضد تانک دشمن و پس از آن سایر استحکامات تلقی می‌شد. در صورت وجود مهمات کافی، اشتوگ ۳ می‌توانست حتی نقش توپخانه لشکر را نیز ایفا کند. تجارب میدانی استفاده از اشتوگ ۳ در رزم در مناطق شهری و جنگلی و عملیات‌های شبانه را نامناسب نشان می‌داد. حضور زرمی در مناطق شهری یا جنگلی تنها به مواقع وجود پشتیبانی نزدیک و قوی پیاده‌نظام محدود شده بود. جای‌گیری، استتار و تأمین حوزهٔ دید مناسب، غافلگیر کردن دشمن، شلیک بدون اخطار قبلی و پیش‌بینی مسیری شفاف، امن و بدون مانع جهت عقب‌نشینی یا
مسیری شفاف، امن و بدون مانع جهت عقب‌نشینی یا سوخت‌گیری و تسلیح مجدد از مهم‌ترین و ضروری‌ترین اصول عملیاتی توصیه شده در رابطه با اشتوگ ۳ بود. استفاده از گلوله‌های دودزا (۱۰ تا ۲۵ درصد مهمات ذخیره شده درون زره‌پوش) هنگام عقب‌نشینی یا قرار گرفتن در محاصره برای مسدود کردن دید دشمن نیز مورد اشاره بود. همکاری نزدیک زره‌پوش اشتوگ ۳ با واحدهای مهندسی جهت فراهم آوردن مسیری مناسب باعث به حداکثر رسیدن کارایی آن می‌شد. فراتر نرفتن سرعت از ۲۵ کیلومتر بر ساعت به جهت جلوگیری از افتادن فاصلهٔ زیاد بین زره‌پوش‌ها و پیشروی
از افتادن فاصلهٔ زیاد بین زره‌پوش‌ها و پیشروی قدم به قدم به سمت اهداف برای حفظ حضور مستمر پیاده‌نظام در کنار زره‌پوش‌ها نیز ضروری به نظر می‌رسید. همچنین توصیه شده بود زره‌پوش اشتوگ ۳ با احتیاط و با حداکثر سرعت ۸ کیلومتر بر ساعت از روی پل‌ها عبور کند؛ در حالی که در صورت امکان عبور از درون آب بیشتر توصیه می‌شد. زره‌پوش اشتوگ ۳ قهرمان گمنام عرصهٔ نبردهای دفاعی نیروهای آلمانی بین سال‌های ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۵ به حساب می‌آید. این زره‌پوش موفق شد در مجموع بیش از ۲۰ هزار زره‌پوش دشمن را تنها در سال ۱۹۴۰ از میان بردارد که
دشمن را تنها در سال ۱۹۴۰ از میان بردارد که بیش از مجموع آمار مربوط به تانک‌های تیگر و پنتر است. گردان‌های به کاربرنده اشتوگ ۳ هر یک دارای یک واحد فرماندهی و سه گروهان هر کدام با شش اشتوگ ۳ در غالب سه دسته بودند که بعدها با اضافه شدن یک دستگاه اشتوگ ۳ دیگر به واحد فرماندهی تعداد آن‌ها به ۷ دستگاه رسید. تعدادی زره‌پوش از انواع دیگر همانند نیمه‌شنی Sd.Kfz.253 نیز برای اهدافی همچون شناسایی در این واحدها حضور داشتند. این گردان‌ها مستقلانه و مستقیماً زیر نظر فرماندهی عالی عمل می‌کردند. به هر حال در مواردی به
عالی عمل می‌کردند. به هر حال در مواردی به ندرت تحت فرماندهی واحد توپخانه قرار می‌گرفتند. فرمانی مبنی عدم جدا شدن واحدهای درون گردان اشتوگ ۳ به جهت حفظ قدرت آتش کافی ابلاغ شده بود که این اقدام را تنها در شرایط کوتاه‌مدّت استثنایی مجاز می‌شمرد. توپ تهاجمی اشتوگ ۳ مقرون به صرفه از تانک‌های سنگین‌تر آلمانی همچون تانک تیگر ۱ و تانک پنتر بودند. با تزلزل موقعیت آلمان در سال‌های بعدی جنگ، اشتوگ‌های بیشتری نسبت به تانک‌ها به‌ویژه به جهت سهولت ساخت، تولید شدند. تا دهم ماه آوریل سال ۱۹۴۵، ۱۰۵۳ دستگاه اشتوگ و ۲۷۷
دهم ماه آوریل سال ۱۹۴۵، ۱۰۵۳ دستگاه اشتوگ و ۲۷۷ دستگاه اشتوه (StuH) همچنان در خدمت نیروی زمینی آلمان حضور داشت. از سال ۱۹۴۳ تا سال ۱۹۴۴، فنلاند ۵۹ دستگاه اشتوگ ۳ مدل جی از آلمان دریافت کرد که از آن‌ها علیه شوروی استفاده کرد. بخش اوّل این زره‌پوش‌ها در سال ۱۹۴۳ موفق شدند تنها با از دست دادن ۸ دستگاه (برخی توسط خدمه برای جلوگیری از به غنیمت درآمدن)، دست‌کم ۸۷ تانک ارتش سرخ را از بین ببرند. دستهٔ دوم زره‌پوش‌های اشتوگ ۳ تحویل داده شده به فنلاند، با توجه به امضای پیمان صلح بین این کشور و شوروی، عملیات رزمی
امضای پیمان صلح بین این کشور و شوروی، عملیات رزمی خاصی را تجربه نکردند. پس از جنگ، این زره‌پوش‌ها یکی از مهم‌ترین خودروی‌های زرمی ارتش فنلاند به حساب می‌آمدند تا اینکه از دهه ۱۹۶۰ میلادی کنار نهاده شدند. صد دستگاه زره‌پوش اشتوگ ۳ مدل جی در پاییز سال ۱۹۴۳ به رومانی تحویل داده شدند که در ارتش این کشور تی‌ای (TA) نام گرفتند. تا ماه فوریه سال ۱۹۴۵ دست‌کم ۱۳ دستگاه از این زره‌پوش‌ها همچنان در خدمت ارتش رومانی بودند که همان‌ها نیز تا پایان جنگ از بین رفتند. گفته می‌شود تا ماه نوامبر سال ۱۹۴۷، سی و یک اشتوگ ۳ که
می‌شود تا ماه نوامبر سال ۱۹۴۷، سی و یک اشتوگ ۳ که عموماً پس از پایان جنگ از ادوات به غنیمت گرفته شده توسط شوروی به این کشور سپرده شده بود یا از اشتوگ‌های تعمیر شده توسط ارتش باقیمانده بودند، در اختیار ارتش رومانی بود. نهایتاً با تصمیم رژیم کمونیستی جدید بر استفاده از تجهیزات ساخت شوروی، از دهه ۱۹۵۰ میلادی تمامی تسلیحات ساخت آلمان از رده خارج و مدّتی بعد اوراق شدند. زره‌پوش‌های اشتوگ ۳ به سایر کشورهای دوست آلمان شامل بلغارستان، مجارستان، اسپانیا و ایتالیا نیز صادر شد. مجارستان از زره‌پوش‌های اشتوگ ۳ خود
نیز صادر شد. مجارستان از زره‌پوش‌های اشتوگ ۳ خود علیه شوروی که از اواخر سال ۱۹۴۴ تا اوایل سال ۱۹۴۵ به این کشور تهاجم آورده بود، استفاده کرد. بلغارستان از زره‌پوش‌های خود در مقابل شوروی استفاده نکرد، چرا که پیش از مورد حمله قرار گرفتن با کنار گذاشتن اتحاد با آلمان، به متفقین پیوست. پس از جنگ، مدّت کوتاهی از زره‌پوش‌های اشتوگ ۳ در بلغارستان استفاده شد و از آن پس از آن‌ها به عنوان استحکامات دفاعی ثابت در خط دفاعی "مارکو کرالی" در مرز مشترک با ترکیه استفاده شد. تعدادی از زره‌پوش‌های اشتوگ ۳ به نیروهای مسلح
شد. تعدادی از زره‌پوش‌های اشتوگ ۳ به نیروهای مسلح (شبه‌نظامی) وابسته به دولت کرواسی داده شد که بیشتر آن‌ها به چنگ پارتیزان‌های کمونیست به رهبری یوسیپ تیتو در یوگسلاوی افتاد. از این تجهیزات توسط ارتش خلق یوگسلاوی تا دهه ۱۹۵۰ میلادی که با زره‌پوش‌های مدرن‌تر جایگزین شدند، استفاده شد. اسپانیا نیز در طول جنگ جهانی دوم، تعداد اندکی اشتوگ ۳ (نزدیک ۱۰ دستگاه) از آلمان خریداری کرد و آن‌ها را در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ میلادی به سوریه فروخت. ایتالیا در بین متحدان آلمان با دریافت تنها سه دستگاه اشتوگ ۳ کمترین گیرنده این
دریافت تنها سه دستگاه اشتوگ ۳ کمترین گیرنده این زره‌پوش‌ها به حساب می‌آید. پس از پایان جنگ جهانی دوم، نیروهای آلمانی چندین دستگاه زره‌پوش اشتوگ ۳ را در کشورهای تحت اشغال خود همانند چکسلواکی، فرانسه، نروژ و یوگسلاوی باقی گذاشتند. اتحاد جماهیر شوروی نیز صدها دستگاه از اشتوگ‌های آلمانی را به غنیمت گرفت که بسیاری از آن را بعدها به سوریه سپرد. ارتش سوریه از این زره‌پوش‌ها در کنار تجهیزات دیگر دریافت کرده از شوروی و چکسلواکی، در جنگ با اسرائیل از جمله جنگ شش‌روزه استفاده کرد. تمامی زره‌پوش‌های اشتوگ ارتش سوریه
استفاده کرد. تمامی زره‌پوش‌های اشتوگ ارتش سوریه تا پایان جنگ شش روزه، منهدم، اوراق یا به غنیمت گرفته یا به عنوان استحکامات دفاعی ثابت در ارتفاعات جولان به کار گرفته شد. انواع. انواع دیگر. مجموعاً بیش از ۱۰ هزار دستگاه اشتوگ ۳ (۷۵۰۰ دستگاه در کارخانه آلکت و مابقی در کارخانه MIAG) در مدل‌های مختلف بین سال‌های ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۵ تولید شد.
حسینعلی‌خان معین‌الدوله (درگذشته ۱۳۱۲ خورشیدی) که نام خانوادگی علامیر را برگزید، از رجال دوره قاجار و فراشباشی و حاجب‌الدوله ناصرالدین‌شاه بود. پدرش محمدرحیم خان علاءالدوله و مادرش سلطان خانم دختر ملک ایرج میرزا (پسر بیست و هفتم فتحعلی‌شاه) بود. در ابتدا به عنوان غلام پیشخدمت وارد دربار شد. در ۱۲۹۹ قمری پدرش علاءالدوله درگذشت و او مامور حمل جنازه به کربلا شد. در ۱۳۰۳ قمری به همراه برادرش محمود علامیر به سفر حج رفت. در ۱۳۰۵ قمری برادر ارشدش محمدحسن‌خان حاجب‌الدوله که منصب فراشباشی داشت، درگذشت و
حاجب‌الدوله که منصب فراشباشی داشت، درگذشت و ناصرالدین‌شاه این منصب را به انضمام لقب حاجب‌الدوله به حسینعلی‌خان داد. در ۱۳۱۰ قمری چند پارچه از جواهرات تخت طاووس به سرقت رفت. حسینعلی‌خان به مقتضای شغل خود مامور رسیدگی به این سرقت شد و سرانجام دزد را که یکی از خدمتکاران کاخ بود شناخته و با دادن تامین جانی او را به اقرار ترغیب کرد و جواهرات را پس گرفت. به رغم اینکه ناصرالدین شاه در اول و نظر به اقرار شخص متهم موافقت کرده بود مجازات او به زندان تقلیل پیدا کند، پس از چند روز دستور داد او را گردن زدند. این عمل
پس از چند روز دستور داد او را گردن زدند. این عمل حسینعلی خان را که همواره سخت پایبند قول و تعهد بود، بر آشفته ساخت و به نشانه اعتراض استعفا کرد. ناصرالدین‌شاه با استعفای او موافقت کرده و منصب فراشباشی و لقب حاجب‌الدوله را به پسردایی خود جعفرقلی‌خان قاجار اعطا کرد و لقب حسینعلی‌خان را به معین‌الدوله تغییر داد. معین‌الدوله در جریان مشروطه به دستور محمدعلی‌شاه به همراه برادرش احمد خان علاءالدوله دستگیر و به کربلا تبعید شد که سرانجام با پافشاری مجلس هر دو نفر از میانه راه بازگردانده شدند. پس از سرنگونی
نفر از میانه راه بازگردانده شدند. پس از سرنگونی محمدعلی‌شاه و احیای مشروطه، مدتی حاکم زنجان بود. او سرانجام در ۱۳۱۲ خورشیدی در تهران درگذشت. معین‌الدوله داماد محمدناصر ظهیرالدوله قاجار بود و بعدها با دختر میرزا محمدخان نوری از خاندان خواجه‌نوری وصلت کرد.
توالی‌های هسته‌ای پراکنده بلند (به انگلیسی: Long interspersed nuclear element) یا LINEs جز رتروترانسپوزون‌های فاقد LTR هستند که فراوان‌ترین عناصر متحرک در پستانداران بوده و گاهی رتروترانسپوزون‌های غیر ویروسی نیز خوانده می‌شوند. طول کامل LINEها در انسان حدود 6Kb است. پروتوزوآها، حشرات و گیاهان حاوی LINEها هستند اما این توالی‌ها در ژنوم پستانداران به وفور مشاهده می‌شوند. L2، L1 و L3 سه خانوادهٔ اصلی از LINEها هستند که از نظر توالی متفاوت از هم بوده اما مکانیسم جابه جایی مشابهی دارند. تنها خانوادهٔ L1 در ژنوم
جابه جایی مشابهی دارند. تنها خانوادهٔ L1 در ژنوم انسان‌های امروزی جابه‌جا می‌شوند. ظاهراً هیچ کپی عملکردی از L2 یا L3 وجود ندارد. توالیهای LINE که ۲۱ درصد از کل DNA انسان را شامل می‌شوند در حدود ۹۰۰۰۰۰ جایگاه ژنوم انسانی جای گرفته‌اند. تکرارهای مستقیم کوتاه مجاور LINEها حاوی دو قالب خواندن باز (ORF) هستند. ORF1 که طولی حدود 1kb دارد یک پروتئین متصل شونده به RNA را رمز می‌کند. ORF2 با طول تقریبی 4kb پروتئینی را رمز می‌کند که فعالیت DNA اندونوکلئازی دارد و یک بخشی از آن با آنزیم ترانس کریپتاز معکوس
دارد و یک بخشی از آن با آنزیم ترانس کریپتاز معکوس رتروویروسها و TRا رتروترانسپوزونها همولوژی زیادی دارد.
خوآن آنتونیو کربالان (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل اسپانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ۵۰ کانون بزرگ یورولیگ شده‌است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه بسکتبال رئال مادرید اشاره کرد. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال نقره شده‌است.
آگوستین سانچو (; – ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال سابادل و باشگاه فوتبال بارسلونا اشاره کرد.
فرناندو رومای (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل اسپانیا بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه بسکتبال رئال مادرید اشاره کرد. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده‌است.
خوسه ماریا بلائوستره (; – ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اتلتیک بیلبائو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اسپانیا بازی کرده‌است.
سابینو بیلبائو (; – ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اتلتیک بیلبائو اشاره کرد.
آنا کروس (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل اسپانیا است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۲ مدال نقره، ۴ مدال برنز شده‌است.
آنی اسپار (؛ زادهٔ ) بازیکن واترپلو اهل اسپانیا است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۴ مدال طلا، ۴ مدال نقره، ۳ مدال برنز شده‌است.
فرناندو آرسگا (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل اسپانیا بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده‌است.
اسمائیل روئیس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال راسینگ سانتاندر و باشگاه فوتبال رئال اویدو اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال Spain national under-18 football team، زیر ۲۰ سال اسپانیا، زیر ۲۱ سال اسپانیا، و زیر ۲۳ سال اسپانیا بازی کرده‌است.
ایبان آمایو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال گرانادا، باشگاه فوتبال رایو وایکانو، باشگاه فوتبال آپولون لیماسول، باشگاه فوتبال اودینزه، باشگاه فوتبال الچه، باشگاه فوتبال اتلتیکو مادرید، باشگاه فوتبال رئال مورسیا، باشگاه فوتبال اسپانیول، و باشگاه فوتبال ختافه اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال اسپانیا و زیر ۲۳ سال اسپانیا بازی کرده‌است.
خوآن آرتولا (; – ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال رئال سوسیداد، باشگاه فوتبال سویا، باشگاه فوتبال رئال مادرید، و باشگاه فوتبال رئال بتیس اشاره کرد.
لایا پالائو (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل اسپانیا است. او در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال طلا، ۳ مدال نقره، ۶ مدال برنز شده‌است.
لتیسیا رومرو (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل اسپانیا است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۲ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده‌است.
لوئیس ماریا لاستورتگی (؛ زادهٔ ) قایقران روئینگ اهل اسپانیا بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده‌است.
لوئیس اوترو (; – ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال دپورتیوو لاکرونیا و باشگاه فوتبال سلتاویگو اشاره کرد.
ماریانو آراته (; – ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال رئال سوسیداد اشاره کرد.
مارتا شارگای (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به فینکس مرکوری اشاره کرد. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال طلا، ۲ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده‌است.
رامون خیل (; – ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال سلتاویگو اشاره کرد.
سیلبریو ایساگیره (; – ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال رئال سوسیداد و باشگاه فوتبال رئال اویدو اشاره کرد.
تونی بلاماسان (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال بارسلونا بی، باشگاه فوتبال آلمریا، باشگاه فوتبال آلباسته بالومپیه، باشگاه فوتبال رئال اویدو، باشگاه فوتبال بارسلونا، و باشگاه فوتبال اسپانیول اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۶ سال اسپانیا، زیر ۱۸ سال اسپانیا، زیر ۲۰ سال اسپانیا، زیر ۲۱ سال اسپانیا، و زیر ۲۳ سال اسپانیا بازی کرده‌است.
اونای برگارا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آلباسته بالومپیه، باشگاه فوتبال الچه، و باشگاه فوتبال ویارئال اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال اسپانیا، زیر ۲۳ سال اسپانیا، و اسپانیا بازی کرده‌است.
آلبا کابیو (؛ زادهٔ ۳۰ آوریل ۱۹۸۶) شناگر شنای موزون اهل اسپانیا بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال طلا، ۷ مدال نقره، ۵ مدال برنز شده‌است.
آندره‌آ بلاس (؛ زادهٔ ۱۴ فوریه ۱۹۹۲) بازیکن واترپلو اهل اسپانیا است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده‌است.
کورنِی ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد: نام خانوادگی: نام کوچک: مکان: جستارهای وابسته:
آستو ایندو (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل اسپانیا است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده‌است.
دومینگو آسدو (; – ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اتلتیک بیلبائو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اسپانیا بازی کرده‌است.
فائوستینو ریس (؛ زادهٔ ۴ آوریل ۱۹۷۵) بوکسور اهل اسپانیا بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده‌است.
لیپه ارتیس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال بارسلونا بی، باشگاه فوتبال بارسلونا سی، باشگاه خیمناستیک تاراگونا، و باشگاه فوتبال بارسلونا اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال اسپانیا و زیر ۲۱ سال اسپانیا بازی کرده‌است.
فرناندو کلیمنت (؛ زادهٔ ) قایقران روئینگ اهل اسپانیا بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۲ مدال نقره، ۵ مدال برنز شده‌است.
فرانسیسکو پاگاسائورتوندوآ (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل اسپانیا بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اتلتیکو مادرید و باشگاه فوتبال راسینگ سانتاندر اشاره کرد.
لائورا لوپس (؛ زادهٔ ) شناگر شنای موزون اهل اسپانیا است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده‌است.
لوبرن ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد: جستارهای وابسته
رامون اکیاسابال (; – ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اسپانیول اشاره کرد.
روسر تاروگو (؛ زادهٔ ) بازیکن واترپلو اهل اسپانیا است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال طلا، ۳ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده‌است.
ویکتور ولادیمیرویچ خلبنیکوف (Viktor Vladimirovich Khlebnikov)، با تخلص ولیمیر خلبنیکوف (Velimir Khbbnikov ؛ (۹ نوامبر [سبک قدیمی: ۲۸ اکتبر] ۱۸۸۵–۲۸ ژوئن ۱۹۲۲)، شاعر و نمایشنامه نویس روسی و از فعالان اصلی جنبش آینده‌نگر روسیه بود، که اثر و تأثیر وی فراتر از آن رفت. رومن یاکوبسون، زبان‌شناس تأثیرگذار، از خلبنیکوف به عنوان «بزرگترین شاعر جهان در قرن بیستم» نام برد.
جشنواره بین‌المللی مد و پوشاک فجر یک رویداد مد دولتی در ایران است که هرسال در این کشور، برگزار می‌شود. این رویداد، طراحان مد و پوشاک را از سراسر جهان، به سوی خود می‌کشد. از دیدگاه آماری، به عنوان نمونه، نهمین جشنواره بین‌المللی مد و پوشاک فجر، میزبان هفت هزار اثر بوده‌است که اعلام شد نزدیک به سه هزار مورد از آنان، پس از جشنواره، به تولید انبوه سوق داده خواهند شد. شاهین فاطمی، مدیرعامل چرم درسا، در هفتمین جشنواره بین المللی مد و لباس فجر با موضوع کارآفرینی در صنعت پوشاک سخنرانی کرده است. هدف و منش جشنواره.
صنعت پوشاک سخنرانی کرده است. هدف و منش جشنواره. بر اساس اعلام‌های رسمی، این رویداد، با هدف نگاهی نو به بازار مربوطه، ایجاد فضای رقابتی میان طراحان مد و پوشاک، تشویق طراحان به ارائه دادن طرح و الگوهای به‌روز و نوآورانه، کمک به ارتقای طراحی ایران، با الهام از نمادهای هنر ایرانی اسلامی و کشف استعدادهای نو، برگزار می‌شود.
استیون سی. آپاستـُلوف (؛ – ) یک کارگردان فیلم، و تهیه‌کننده فیلم بلغاری الاصل اهل ایالات متحده آمریکا بود. آغاز فعالیت‌های فیلمی آپوستولوف در شرکت استودیوهای قرن بیستم بود، جایی که او در سال‌های ۱۹۵۳ تا ۱۹۵۴ به انجام محاسبات و آمارگیری در بخش تولید مشغول بود. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است می‌توان به "مجلس عیاشی مردگان" و "خرگوش‌های ساحلی" اشاره نمود.
تد وی. میکلس (؛ – ) تهیه‌کننده فیلم، کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس، بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی یک فیلم‌ساز مستقل در زمینهٔ فیلم‌های ترسناک و کالت بود. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است می‌توان به "مبارز سرخ‌پوست"، "دختری با چکمه‌های زرین" و "مجلس عیاشی مردگان" اشاره نمود.
جیمز ویکتور (؛ – ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "پلیس"، "خط مرزی"، "از دست دادن آن"، "بایست و تحویل بده"، "خانه پدری من"، "سایه‌ها"، "چهره‌ها"، "رعد نورد" و "دختری با چکمه‌های زرین" اشاره نمود.
دختر شایسته کانادا ۲۰۱۲ ( یا دوشیزه جهان کانادا ۲۰۱۲) دهمین رویداد از جشنوارهٔ زیبایی دختر شایستهٔ کانادا بود که در تورنتو، انتاریو برگزار شد. در نهایت، سحر بی‌نیاز از ونکوور، به عنوان برندهٔ این رویداد، انتخاب شد. مدل‌های سرشناسی چون یانا تالاچکووا نیز در این رویداد، شرکت کرده‌بودند. علاوه بر عنوان نخست، جایزهٔ مو هم به سحر بی‌نیاز تعلق گرفت.
اون پائین به کارت ادامه بده () که با نام پیشخدمت محبوب من هم شناخته می‌شود، یک فیلم کمدی بریتانیایی به کارگردانی رابرت یانگ است که در سال ۱۹۷۶ منتشر شد. داستان. این فیلم ماجراهای ساکنان شهوت‌زده‌ی قلعه‌ی ورشکسته‌ی "کاک‌شوت" را در سال 1904 روایت می‌کند و تلاش‌های لرد و لیدی کاک‌شوت را نشان می‌دهد که می‌خواهند برای پسر بی‌علاقه‌شان، پرگرین، که مخترعی عجیب‌وغریب است، همسری ثروتمند پیدا کنند.
امانوئل در بانکوک () یک فیلم سکسنتفاعی به کارگردانی جو داماتو است که در سال ۱۹۷۶ منتشر شد. "امانوئل در بانکوک" به‌عنوان دنباله‌ای واقعی برای فیلم "امانوئل سیاه" محصول ۱۹۷۵ شناخته می‌شود (که کارگردان جو داماتو نبود، بلکه بیتو آلبرتینی بود)، در حالی که "امانوئل سیاه ۲" (۱۹۷۶) ساخته بیتو آلبرتینی تنها از لحاظ نام (نه موضوع داستانی) دنباله محسوب می‌شود و شخصیت امانوئل آن فیلم توسط بازیگر متفاوتی ایفا شده است. برخلاف بیتو آلبرتینی، کارگردان فیلم اول، جو داماتو عناصری الهام‌گرفته از تکنیک‌های فیلم‌سازی موندو را
الهام‌گرفته از تکنیک‌های فیلم‌سازی موندو را در این مجموعه وارد می‌کند؛ مانند رقص‌های سنتی فرهنگی، بوکس تایلندی، جنگ خروس‌ها، و مبارزه‌ی یک خدنگ و یک مار که در یک محفظهٔ شیشه‌ای محبوس شده‌اند. بنابراین، نسخه‌ی کامل فیلم شامل چندین صحنه‌ی خشونت علیه حیوانات است، و همچنین برخی صحنه‌های جنسی بسیار آشکار اما در سافت‌کور.
پی‌یرو ویوارلی (؛ – ) بازیگر، کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس، آهنگساز و ترانه‌سرای اهل ایتالیا بود. ویوارلی در سیه‌نا متولد شد. پس از مرگ پدرش در سال ۱۹۴۲ به دست پارتیزان‌های یوگسلاوی، ویوارلی به‌عنوان داوطلب جوان دهمین ناوگان ام آ اس به جمهوری سوسیال ایتالیا پیوست و برای مدتی کوتاه عضو جنبش اجتماعی ایتالیا بود. بعدها، از سال ۱۹۴۹ تا دهه ۱۹۹۰، عضو حزب کمونیست ایتالیا بود و تنها ایتالیایی بود که کارت عضویت حزب کمونیست کوبا را از فیدل کاسترو دریافت کرد. او عمدتاً در فیلم‌های ژانری فعالیت داشت و به‌عنوان یکی از
در فیلم‌های ژانری فعالیت داشت و به‌عنوان یکی از چهره‌های کلیدی در ژانر موزیکاره‌لو شناخته می‌شود. همچنین به‌عنوان ترانه‌سرای ترانه‌های پاپی مانند «۲۴۰۰۰ بوسه» و چندین اثر محبوب شده توسط آدریانو چلنتانو فعال بود. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "دکامرون سیاه"، "امانوئل در بانکوک" و "ایزدمار" اشاره نمود.
اروین س. دیتریش (؛ – ) کارگردان فیلم، تهیه‌کننده فیلم، بازیگر و فیلم‌نامه‌نویس اهل سوئیس بود. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "رولز-رویس بیبی"، "کاباره دختران منحرف"، "زندان زنان"، "نامه‌های عاشقانه یک راهبه پرتغالی"، "دو خواهر شریر"، "غازهای وحشی"، "جک قاتل"، "داستان پیرا"، "زنان زندانی بند ۹"، "ایلسا، رئیس نابکار زندان" و "" اشاره نمود.
زندان زنان () یک فیلم سکسنتفاعی ترسناک آلمانی-سوئیسی به کارگردانی خسوس فرانکو است که در سال ۱۹۷۵ ساخته و در سال ۱۹۷۶ منتشر شد. این فیلم بخشی از موج فیلم‌های سکسنتفاعی خشن در ژانر «زنان در زندان» است که در دهه ۱۹۷۰ و اوایل دهه ۱۹۸۰ رونق داشتند. این فیلم، لینا رومای را در نقش ماریا به تصویر می‌کشد، زنی که پس از کشتن پدرش – که نقش او را خود کارگردان، خسوس فرانکو، ایفا می‌کند – به زندان افتاده است. وقتی این فیلم در سال ۱۹۷۶ برای اکران در بریتانیا ارائه شد، هیئت سانسور فیلم بریتانیا آن را رد کرد. این فیلم تنها
سانسور فیلم بریتانیا آن را رد کرد. این فیلم تنها یک سال بعد، پس از اعمال سانسورهای گسترده، اجازه نمایش یافت؛ همین روند نیز در استرالیا اتفاق افتاد. خلاصه داستان. ماریا دا گرا پدرش را می‌کشد؛ مردی که قصد تجاوز به او را داشت. او به زندانی فرستاده می‌شود که در آن زندان‌بان‌های همجنس‌گرا زندانیان را شکنجه می‌کنند. زندان زنان که در جزیره‌ای دورافتاده واقع شده، توسط مردی اداره می‌شود که خود را به‌جای پزشکی به نام کارلوس کوستا جا زده است. در واقع، او یک قاتل است که پزشک واقعی‌ای به همین نام را کشته و هویت او را
که پزشک واقعی‌ای به همین نام را کشته و هویت او را تصاحب کرده است. فردی که به او کمک می‌کند، زنی همجنس‌گرا با یک چشم‌بند است که تنها با عنوان «زندان‌بان» شناخته می‌شود و با مشتی آهنین زندان را کنترل می‌کند. زندان‌بان در اوقات فراغت کتاب‌های نازی مانند تاریخ رایش سوم اثر آلبرت اشپر را می‌خواند. او در برخی صحنه‌ها چکمه‌ی نظامی، شلوارک تنگ و پیراهن سفید به تن دارد و در صحنه‌هایی دیگر، بلوزی مشکی و نازک از پارچه‌ای شفاف می‌پوشد. به‌دلیل اعمالی همچون قرار دادن زندانیان در سلول انفرادی و شکنجه‌ی آن‌ها (برای مثال،
در سلول انفرادی و شکنجه‌ی آن‌ها (برای مثال، زنجیر کردن برهنه‌ی آن‌ها به دیواری در فاصله‌ای که نتوانند به غذا دسترسی پیدا کنند، یا قرار دادن برهنه‌ی آن‌ها روی تخت فلزی که به آن‌ها شوک الکتریکی وارد می‌شود)، چندین زندانی در گذشته جان خود را از دست داده‌اند. مسئولان کنونی زندان این مرگ‌ها را با ادعای ایست قلبی پنهان کرده‌اند؛ اما اکنون به مرحله‌ای رسیده‌اند که هرگونه مورد جدید از «ایست قلبی» می‌تواند برای مقامات سرزمین اصلی مشکوک به نظر برسد.
والتر بائومگارتنر (؛ ۱۶ نوامبر ۱۹۰۴ – ۳ اکتبر ۱۹۹۷) موسیقی‌دان و آهنگساز اهل سوئیس بود. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "ایلسا، رئیس نابکار زندان"، "نامه‌های عاشقانه یک راهبه پرتغالی"، "دو خواهر شریر"، "زندان زنان" و "زنان زندانی بند ۹" اشاره نمود.
تیم ملی فوتسال فلسطین نماینده فلسطین در مسابقات بین‌المللی فوتسال و یکی از تیم‌های فوتسال آسیایی است. براساس رده‌بندی فیفا تیم فوتسال فلسطین جایگاه ١٠۴ را در بین تیم‌های ملی فوتسال جهان دارد.
تیم ملی فوتسال اردن نماینده اردن در مسابقات بین‌المللی فوتسال و یکی از تیم‌های فوتسال آسیایی است. براساس رده‌بندی فیفا تیم فوتسال اردن جایگاه ۶٨ را در بین تیم‌های ملی فوتسال جهان دارد.
رابرت جان ویدلر (به انگلیسی: Robert John Widlar، تلفظ وید "لار"؛ ۳۰ نوامبر ۱۹۳۷) - ۲۷ فوریه ۱۹۹۱) یک مهندس الکترونیک آمریکایی و طراح مدارهای مجتمع خطی (آی‌سی) بود. سال‌های اول. ویدلر در تاریخ ۳۰ نوامبر ۱۹۳۷ در کلیولند نزد والدین تبار چک، ایرلندی و آلمانی متولد شد. مادرش، مری ویتوس، در کلیولند نزد مهاجران چک، فرانک ویتوس (فرانچیشه ویتوس (یا ویتوش؟)) و ماری زاکووا (ماری ژاکوا) به دنیا آمد. پدر وی، والتر جی ویدلر، از خانواده‌های سرشناس آمریکایی آلمانی و ایرلندی تبار بود که اجداد آن‌ها در اواسط قرن نوزدهم در
تبار بود که اجداد آن‌ها در اواسط قرن نوزدهم در کلیولند مستقر شدند. والتر ویدلر، مهندس رادیو خودآموخته، برای ایستگاه رادیویی دبلیوجی‌ای‌آر (۱۲۲۰ ای‌ام) و از پیشگامان طراحی فرستنده فرکانس فوق‌العاده زیاد بود. دنیای الکترونیک از بدو تولد او را محاصره کرد: یکی از برادران او اولین نوزادی شد که توسط رادیو بی‌سیم تحت نظر گرفته شد. باب با هدایت پدرش، در کودکی علاقه جدی به الکترونیک پیدا کرد. ویدلر هرگز در مورد سال‌های اولیه و زندگی شخصی خود صحبت نکرده‌است. وی فارغ‌التحصیل دبیرستان سنت ایگنیشس در کلیولند بود و در