payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بسیاری از کره ای‌های باسابقه برجسته حضور داشتند بازیگران، از جمله کیم یونگ آئه و کیم بو-یه ئون. لباس‌ها (طراحی شده توسط کیم هی سون)، رقص‌ها و موسیقی‌های این مجموعه به خاطر شکوه و احساساتشان مورد توجه قرار گرفت. پخش بین‌المللی. این مجموعه همچنین در تایوان، مالزی و فیلیپین در سال ۲۰۰۷ پخش شد. نمایش ماهانه قسمت‌های منتخبی از آن نوامبر ۲۰۰۸ تا فوریه ۲۰۰۹ در انجمن کره در شهر نیویورک برگزار شد. این مجموعه همچنین از نوامبر ۲۰۱۵ توسط چندین سرویس عمده تصویری در ایالات متحده آمریکا به‌طور گسترده در دسترس بوده‌است.
متحده آمریکا به‌طور گسترده در دسترس بوده‌است. در تایلند این سریال از ۲۶ اکتبر ۲۰۱۵ از True4U پخش شده‌است.
ما تنگ () (درگذشت ژوئن یا ژوئیه ۲۱۲)، نام ادبی شوچنگ، یک ژنرال نظامی و جنگ سالار چینی بود که در اواخر سلسله هان شرقی چین زندگی می‌کرد. او استان لیانگ (بخش‌هایی از شانشی و گانسو امروزی) را با جنگ‌سالار دیگری به نام هان سوئی کنترل کرد. ما تنگ و هان سوئی در تلاش برای کسب خودمختاری از دولت مرکزی هان شرکت داشتند. فرماندهی غرب امپراتوری. ایالت لیانگ که بعدها تحت حکومت ما تنگ درآمد، در شمال غربی امپراتوری هان واقع بود. این ایالت پیشتر، در عصر هفت دولت متخاصم در دست پادشاهی «چین» قرار داشت. پادشاهی چین توانست
دست پادشاهی «چین» قرار داشت. پادشاهی چین توانست رقیبانش را شکست داده و امپراتوری یکپارچهٔ چین را تأسیس کند. اما عمر این امپراتوری بسیار کوتاه بود و پادشاهی «هان» توانست با سرنگون کردن آن، امپراتوری خود را تأسیس کند. خاندان «ما» یکی از پیروان سلسلهٔ هان بود که به دستور ایشان در غرب امپراتوری ساکن شد. نیای ما تنگ «ما یوآن» فرماندهٔ امپراتوری در سرکوب شورش خواهران ترانگ بود. این شورش به سال ۴۲ میلادی بازمی‌گردد. زمانی که امپراتور «گوآنگوو» (لیو شیو) امپراتوری هان را احیا کرد و شکوه این سلسله را بازگرداند. در
هان را احیا کرد و شکوه این سلسله را بازگرداند. در آن زمان خواهران ترانگ که از ناحیهٔ «لویوئه» (در ویتنام امروزی) بودند، دست به شورش زده و سلامت امپراتوری را با خطر مواجه ساختند. اما ما یوآن توانست ایشان را سرکوب کرده و امنیت را به سرزمین‌های غربی بازگرداند. این چنین جایگاه خاندان ما در غرب امپراتوری برجسته تر شد. شورش ایالت لیانگ. در میانهٔ دهه ۱۸۰ میلادی نارضایتی‌های مردم از امپراتوری هان به اوج خود رسید. امپراتور «لینگ» (لیو هونگ) امور دربار را به خواجگان سپرده بود و ایشان با بی کفایتی کشور را اداره
سپرده بود و ایشان با بی کفایتی کشور را اداره می‌کردند. قحطی‌های گسترده، که نتیجهٔ سیاست‌های مالیاتی ظالمانهٔ دربار بود، مردم را به ستوه آورده بود. از این رو شورش‌های متعددی در نقاط مختلف امپراتوری آغاز شد که مشهورترین آنها، شورش «دستار زردها» بود. این شورش که توسط یک روحانی تائویی به نام «ژانگ جو» رهبری می‌شد، توانست امپراتوری را تا مرز نابودی پیش برد، اما ناکام ماند. شورش دیگری که اهمیت آن قابل توجه است، شورش ایالت لیانگ با محوریت مردم شیانگ بود. مردم شیانگ که در سرزمین «سیچوآن» در جنوب غربی امپراتوری
که در سرزمین «سیچوآن» در جنوب غربی امپراتوری ساکن بودند، بیشترین فشارها را بر دوش می‌کشیدند. سالها پیش، پدر ما تنگ «ما پینگ» به خاطر اختلافات عمیقی که با سیاست‌های دربار پیدا کرده بود، مجبور شد جایگاهش در فرمانداری «تیانشوی» را ترک کرده و به نزد مردم شیانگ پناهنده شود. در سال ۱۸۴، دو تن از رهبران شیانگ با نام‌های «بِی گونگ بویو» و «لی وِنهو» شورشی را عیله امپراتوری آغاز کردند. هدف این شورشیان خارج کردن ایالت لیانگ از کنترل امپراتوری بود. با پیوستن دو تن از فرماندهان لیانگ با نام‌های «هان سویی» و «بیان
از فرماندهان لیانگ با نام‌های «هان سویی» و «بیان ژانگ» به ایشان، شدت شورش بیشتر شد و فرمانداری لیانگ در آستانهٔ سقوط قرار گرفت. فرماندار لیانگ «زو چانگ» نتوانست در برابر شورشیان مقاومت کند و در کرانهٔ رود زرد شکست سختی خورد. از این رو مجبور شد مشاورش «چِن یی» را برای مذاکرات صلح نزد هان سویی بفرستد. اما ایشان چِن یی را کشتند تا جنگ ادامه پیدا کند. بخاطر این ناکامی‌ها، زو چانگ برکنار شد و «سونگ نیه» جای او را گرفت. سونگ نیه یک روحانی کنفسیوسی بود که کتاب تقوا، اثر کنفسیوس (قرن چهارم پیش از میلاد) را تدریس
اثر کنفسیوس (قرن چهارم پیش از میلاد) را تدریس می‌کرد. او نیز به توفیقی در مقابل شورشیان دست نیافت و آخر جایش را به «شیا یو» سپرد. به نظر می‌رسید شیا یو که فرماندهٔ توانایی به نام «هه ژون» را در خدمت داشت، بتواند به پیشروی شورشیان پایان دهد؛ اما او هم موفق به این کار نشد و در آخر از لیانگ گریخت. شرایط لیانگ امپراتور لینگ را بسیار درمانده ساخته بود. او در آخر مجبور شد سپاه امپراتوری به فرماندهی «هوآنگفو سانگ» را برای سرکوب شورشیان به لیانگ بفرستد. «سون جیان» که بعدها بنیان سلسلهٔ وو را در جنوب رود یانگ تسه
که بعدها بنیان سلسلهٔ وو را در جنوب رود یانگ تسه آغاز کرد، و «دونگ ژو» که خود فرماندهی از لیانگ بود و بعدها صدراعظم شد، هوآنگفو سانگ را همراهی می‌کردند. سرانجام سپاه امپراتوری موفق شد شورشیان را در هم شکانده و پیش روی ایشان را متوقف کند. اما کمی بعد، بخاطر اختلافاتی که میان هوآنگفو سانگ و دونگ ژو پیش آمد، سپاه امپراتوری تضعیف شد و شورشیان قوتی دوباره گرفتند. فرماندار جدید لیانگ «گِنگ بی» برای سرکوب شورشیان از ما تنگ درخواست کمک کرد. ما تنگ با آنکه روابط دوستانه ای با مردم شیانگ داشت، نتوانست این رابطه را
ای با مردم شیانگ داشت، نتوانست این رابطه را بر خدمت به امپراتوری ترجیح دهد و به خدمت گنگ بی درآمد. او توانست با سرکوب شورشیان، آرامش را به لیانگ بازگرداند؛ که البته این را مدیون مرگ بیان ژانگ در اثر بیماری و کشته شدن بِی گونگ بویو و لی ونهو بود. هان سویی هم پیش روی شورشیان را متوقف کرد و آتش‌بس نمود. اما آرامش لیانگ دیری نپایید که به عرصهٔ اختلافات سیاسی بدل شد که در نتیجهٔ آن، گنگ بی مقامش را از دست داد. ما تنگ اما این را نپذیرفت و تصمیم گرفت خود کنترل لیانگ را در دست بگیرد. از این رو نزد هان سویی رفته و
را در دست بگیرد. از این رو نزد هان سویی رفته و با او متحد شد. قدرتی که از اتحاد ما تنگ و هان سویی ایجاد شده بود، لیانگ را عملاً به کنترل ایشان درآورد. گرچه هنوز حکم ایشان از طرف امپراتوری تأیید نشده بود. دوران «دونگ ژو» و «لی جو». ما تنگ با آنکه با دونگ ژو روابط دوستانه ای داشت و سلطه اش بر لیانگ را هم مدیون او بود، اما نمی‌توانست نسبت به بدنامی او بی‌تفاوت باشد. او نگران بود نفرتی که از دونگ ژو در سراسر امپراتوری پدید آمده بود، گریبان او را هم بگیرد. از این رو با آغاز ائتلاف «یوآن شائو» علیه دونگ ژو، به
رو با آغاز ائتلاف «یوآن شائو» علیه دونگ ژو، به آن ملحق شد. اما زمانی که ناکامی ائتلاف بر همگان مسجل شد، ما تنگ آن را ترک کرد و روابطش با دونگ ژو را از سر گرفت. ما تنگ امیدوار بود دونگ ژو، حکمی رسمی از جانب امپراتوری برای حکومت او بر لیانگ صادر کند، که این اتفاق رخ نداد. پس از کشته شدن دونگ ژو به دست پسرخوانده‌اش «لو بو»، پایتخت به عرصهٔ رقابت میان پیروان او و مخالفانش تبدیل شد. «لی جو» که جانشین دونگ ژو در میان پیروانش بود، درصدد گرفتن انتقام دونگ ژو برآمد. در مقابل «وانگ یون» وزیر کشور که لو بو را علیه
در مقابل «وانگ یون» وزیر کشور که لو بو را علیه پدرخوانده اش تحریک کرده، قصد داشت از مرگ دونگ ژو بهره ببرد تا ساختار دربار را از نو بسازد. در آخر لی جو توانست پایتخت را تصرف کند و امور دربار را در دست بگیرد. او تمام افرادی را که در قتل دونگ ژو دست داشتند، نابود ساخت و این چنین استبدادی دوباره بر امپراتوری حاکم شد. بسیاری از فرماندهان امپراتوری خود را نسبت به لی جو، شایسته‌تر می‌دیدند. ما تنگ یکی از ایشان بود که با سپاهی بزرگ به چانگان حمله کرد. لی جو که به تازگی از شورش «هه یی» خلاص شده بود، توان آغاز جنگ
تازگی از شورش «هه یی» خلاص شده بود، توان آغاز جنگ دیگری نداشت. هه یی فرماندهٔ شورشیان «رونآن» بود که اعلام کرد قصد دارد شورش دستار زردها را بار دیگر آغاز کند؛ از این رو توانست افراد بسیاری را گرد خود جمع کند. لی جو برای سرکوب او از سائو سائو کمک خواست، و سائو سائو هم این کار را به انجام رساند. معضل دیگر لی جو، لو بو بود. او که دستانش به خون دونگ ژو آغشته بود، تحت تأثیر «چِن گونگ» قصد داشت حکومت خودش را داشته باشد؛ و برای این مهم چاره ای جز درگیر شدن با لی جو نداشت. لی جو ناگزیر از مقابله با ما تنگ، قدم به
نداشت. لی جو ناگزیر از مقابله با ما تنگ، قدم به میدان گذاشت. برای نخستین بار در این نبرد، پسر ما تنگ «ما چائو» رزم جانانه ای از خود به نمایش گذاشت. لی جو که متحمل شکست‌های سختی شده بود، در آستانهٔ سقوط قرار گرفت. اما پیشروی سپاه لیانگ به دلیل اختلافاتی که میان ما تنگ و هان سویی پیش آمده بود، متوقف شد و لی جو نجات پیدا کرد. بعد از این نبرد، لی جو که بسیار تضغیف شده بود، مورد تهاجم «یانگ فِنگ» قرار گرفت. پایتخت که به اشغال یانگ فنگ درآمد، لی جو سرنگون شد و یانگ فنگ امور دربار را در دست گرفت. امپراتور جوان
یانگ فنگ امور دربار را در دست گرفت. امپراتور جوان «شیان» برای در امان ماندن از این درگیری‌ها، چانگان را ترک کرد و به پایتخت سابق، لویانگ، بازگشت. اما این برای امنیت امپراتور کافی نبود؛ زیرا او سپاهی در اختیار نداشت و هر لحظه ممکن بود مورد هجوم یکی از جنگ سالاران قرار بگیرد. در چنین شرایطی، سائو سائو با هوشمندی لویانگ را تصرف کرد و امپراتور را تحت حمایت خود قرار داد. این چنین سائو سائو به نخست‌وزیری برگزیده شد که نوید آیندهٔ بهتری را می‌داد. دوران «سائو سائو». با به قدرت رسیدن سائو سائو، دوران تاریک تری از
با به قدرت رسیدن سائو سائو، دوران تاریک تری از دوران دونگ ژو آغاز شد. او پس از سرکوب لو بو، قدرتش را تثبیت کرد و امپراتور را کاملاً بازیچهٔ تصمیمات خود ساخت. در آن زمان، «دونگ چِنگ» برادر ملکه دونگ، همسر امپراتور، طرح‌ریزی کودتایی را جهت سرنگون کرن سائو سائو آغاز کرد. از جمله افرادی که دونگ چنگ را یاری می‌رساندند، ما تنگ بود. دونگ چنگ و ما تنگ در تلاش بودند تمام افرادی را که با نخست‌وزیر اختلاف داشتند، با خود متحد سازند تا قدرتشان از قدرت سائو سائو فراتر رود. یکی از این افراد، «لیو بی» بود. لیو بی که به
رود. یکی از این افراد، «لیو بی» بود. لیو بی که به وفاداری و دوستی با سائو سائو شهرت داشت، پس از آنکه رفتار تحقیر آمیز نخست‌وزیر را با امپراتور دید، نسبت به او بدبین شد. از این رو به دونگ چِنگ ملحق شد تا از ظهور دونگ ژویی دوباره جلوگیری کنند. پیش از آغاز کودتا، پیمان نامهٔ ایشان به دست سائو سائو رسید. سائو سائو که خشمش جز با کشتار فروکش نمی‌کرد، دستور داد دونگ چنگ و تمام اعضای خاندان ملکه قتل‌عام شوند. او حتی نسبت به ملکه شفقتی نداشت و او را هم در حالی که فرزند امپراتور را باردار بود، به قتل رساند. اما
فرزند امپراتور را باردار بود، به قتل رساند. اما زمانی که قصد داشت ما تنگ و لیو بی را خائن اعلام کند، ژون یو مانعش شد و گفت که با این کار، سایر فرماندهانی که نسبت به نخست‌وزیر وفادار مانده‌اند، نیز اقدام به نافرمانی خواهند کرد. به توصیهٔ ژون یو، نخست‌وزیر برای به راه آوردن ما تنگ، وِی را به آرزویش رساند و حکم امپراتوری را برای حکومت او بر لیانگ صادر کرد. لیو بی را هم به حال گذاشت تا دربارهٔ رفتارش تجدید نظر کند. این چنین ما تنگ به فرمان سائو سائو درآمد، که این خوشآیند هان سویی و ما چائو نبود. ما تنگ تحت
این خوشآیند هان سویی و ما چائو نبود. ما تنگ تحت تأثیر هان سویی و ما چائو مجبور شد طرح کودتایی را علیه نخست‌وزیر بریزد. ایشان ابتدا وانمود کردند که هان سویی علیه ما تنگ شوریده و ما تنگ از فرمانداری خود آواره شده‌است. سائو سائو که به وفاداری ما تنگ اعتماد کامل داشت، او را به پایتخت فراخواند و به فرماندهی نگهبانان قصر امپراتوری منصوب کرد. ما تنگ سه سال (۲۰۸ تا ۲۱۱) در این پست بود و تلاش کرد به دور از چشم نخست‌وزیر، افسران قصر امپراتوری را علیه نخست‌وزیر بشوراند. در آخر، زمانی که شماری کافی از سربازان را برای
در آخر، زمانی که شماری کافی از سربازان را برای کودتا گرد آورده بود، شبانه به منزل نخست‌وزیر حمله کرد و آن را محاصره نمود. سائو سائو از بعد شکست در صخره سرخ، این چنین تا مرز نابودی پیش نرفته بود. با تلاش‌های «ژون یو» که هنوز خدمت به سائو سائو را خدمت به هان می دانست، محاصره شکانده شد و سائو سائو نجات پیدا کرد. ما تنگ در جریان این درگیری کشته شد و تمام فرماندهان کودتا نیز پس از دستگیری، اعدام شدند. سائو سائو پس از سرکوب این کودتا، جنگ بزرگی را علیه لیانگ آغاز کرد که به سرنگونی هان سویی انجامید. ما چائو هم
کرد که به سرنگونی هان سویی انجامید. ما چائو هم ابتدا به ژانگ لو، سپس به لیو بی ملحق شد تا به مبارزاتش علیه سائو سائو ادامه دهد.
آرتیست جولیوس دوبوز (به انگلیسی:Artist Julius Dubose)(متولد ۶ دسامبر ۱۹۹۵)، معروف به اِ بوگی ویت دا هودی (یا اِ بوگی)، رپر، خواننده و ترانه‌سرای آمریکایی است. وی بیشتر با تک آهنگه "Numbers" شناخته می‌شود که در بیلبورد ۱۰۰ به رتبه ۲۳ رسید، "Look Back at It" که در جایگاه ۲۷ قرار گرفت و "Drowning" که به ۳۸ رسید. اولین آلبوم استودیویی وی، (The Bigger Artist ،۲۰۱۷)، در رتبه چهارم جدول بیلبورد۲۰۰ حضور یافت. او دومین آلبوم استودیویی خود را به نام (Hoodie SZN ،۲۰۱۸) منتشر کرد که اولین آلبوم شماره یک وی در بیلبورد
منتشر کرد که اولین آلبوم شماره یک وی در بیلبورد ۲۰۰ شد. سومین آلبوم استودیویی او، (Artist 2.0 ،۲۰۲۰)، در رتبه ۲ در بیلبورد ۲۰۰ حضور یافت. وی قرار است چهارمین آلبوم استودیویی خود را با نام A Boogie vs. Artist در سال ۲۰۲۱ منتشر کند. وی با توجه به مصاحبه های اخیرش در ابتدای زندگی خود به تحصیل در دانشگاه YUMS یا همان علوم پزشکی یاسوج پرداخته و پس 2 سال ترک تحصیل کرد. اوایل زندگی. آرتیست جولیوس دوبوز در۶ دسامبر ۱۹۹۵ در هایبریج ، برانکس در شهر نیویورک متولد شد. دوبور در هایبریج بزرگ شد و پس از گوش دادن به کانیه
در هایبریج بزرگ شد و پس از گوش دادن به کانیه وست و فیفتی سنت ، در دوازده سالگی شروع به رپ کردن کرد. وی در آکادمی ایگل حضور یافت ، جایی که در سال اول تحصیل خود رپ کرد ، و در هنگام ناهار با اجرای شعر هایی که قبلاً نوشته و در یک دفتر بزرگ که با خود حمل کرده بود ، در برنامه های سایفر اجرا می کرد. وی با یادآوری از زمان تحصیل در دبیرستان به ایکس ایکس ال گفت: من منظم بودم ، هیچ کس واقعاً متوجه من نمی شد. من یکی از ردیف پشتی های کلاس بودم ، ساکت و آرام. دوبوز با نام هنری نامتعارف خود به نیوزویک گفت: "من هر روز که
هنری نامتعارف خود به نیوزویک گفت: "من هر روز که ۱۲، ۱۳ ساله بودم فیلم Paid In Full را به طور کامل تماشا می کردم و سپس شروع به رپ می کردم و همه به من می گفتند اِ بوگی [یکی از شخصیت های فیلم]. و سپس هودی به این دلیل آمد که من همیشه هودی می پوشیدم. بقیه شروع به گفتن اِ بوگی ویت دا هودی کردند و دیگر این اسم سر جایش ماند . تنها اسم دیگری که من فکر می کردم آرتیست بود و این نام واقعی من است ( بعد از مدتی ، همه من را به عنوان آرتیست می شناسند). با بزرگ تر شدن وی ، دوبوز اغلب به دلیل فروش حشیش و مواد مخدر دچار
، دوبوز اغلب به دلیل فروش حشیش و مواد مخدر دچار مشکلات قانونی می شود. والدین دوبوز پس از اطلاع از شانزده ساله بودن ، وی را به عنوان مجازات به فلوریدا فرستادند. وی از دبیرستان در آکادمی مقدماتی مبتنی بر عملکرد در فورت پیرس ، فلوریدا فارغ التحصیل شد. در فلوریدا ، دوبوز در حبس خانگی نگهداری شد. در طی این حبس ، او شروع به کار در زمینه هنر خود کرد ، کار را با تغییر دادن شعر های ساخته شده خود آغاز کرد و به تدریج یک چیز را به چیز دیگری هدایت کرد. وی حتی در داخل آپارتمانی که در آن زندگی می کرد یک استودیوی سر همی
که در آن زندگی می کرد یک استودیوی سر همی احداث کرد. پس از فارغ التحصیلی از دبیرستان ، دوبوز در حالی که مشغول کار در بخش های مختلف از جمله ساخت و ساز و پیک موتوری بود ، به موسیقی خود ادامه داد.
نوجو (به لاتین: Nücü) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان لریک واقع شده‌است. نوجو ۸۵۴ نفر جمعیت دارد. ریشه واژه. "نو" در زبان تالشی مانند زبان فارسی به‌معنی "جدید" و "تازه" است و "جو" همان "جوی آب" است و "نوجو" یعنی "جوی آب نو و تازه".
گسک‌هونی (به لاتین: Geskon یا Keskon) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان لریک واقع شده‌است. گسک‌هونی ۱۶۹ نفر جمعیت دارد. ریشه واژه. ریشه نام این روستا تالشی است. نام این روستا در نقشه‌ها "کسکون" یا "گسکون" یاد شده‌است. "کَک" یا "کَ‌اُ" به‌معنی "رنگ آبی" و "اُن" تغییریافته واژه "هونی" به‌معنی "چشمه" است و معنی کامل آن "چشمه آبی‌رنگ" است که در این روستا جای دارد.
بومسلم رازی (متوفی ۴۸۸ ق/ ۱۰۹۵ م) از بزرگان ری در دوران سلجوقی بوده‌است که در دوره وزارت نظام الملک طوسی (۴۵۱-۴۵۸ قمری) در ری می‌زیسته. از القاب وی، رئیس ری و سروشیار می‌توان یاد کرد. سرگذشت. بومسلم در خانواده پرنفوذ در ری پرورش یافت و با وجود آنکه پدر خود در کودکی از دست داد، اما بعدها در سیاست منصب‌دار شده و به مقام ریاست ری منصوب شده‌است. وی با وزیر قدرتمند زمان خویش (خواجه نظام الملک) پیوند خویشاوندی برقرار کرد. وی در طول زندگانی خود القاب بسیاری را از آن خود کرد، از جمله لقب استاد و ثقه الملک است که
آن خود کرد، از جمله لقب استاد و ثقه الملک است که نشانگر جایگاه اجتماعی بومسلم می‌باشد.. در یکی از ابیات قصیده‌ای از امیرالشعراء، از وی به عنوان سروشیار یاد شده‌است. اولین ذکر گزارش از زندگانی وی، در شرح وقایع مربوط به دستگیری حسن صباح می‌باشد. در این دوره وی عهده‌دار ریاست بر ری بوده است و با فعالیت شبکه‌های اسماعیلیان به صورت مخفیانه در ایران و خصوصاً در این شهر مواجه بوده‌است. حسن صباح نیز به همین منطقه وارد شده است و دست کم تا ۴۶۷ قمری در ری ساکن بوده‌است. در همین دوران، نظام الملک با آگاهی از رفت‌وآمد
در همین دوران، نظام الملک با آگاهی از رفت‌وآمد داعیان اسماعیلی مصر به نزد بومسلم، وی را به دستگیری حسن صباح فرمان داد. بومسلم در دستگیری حسن صباح اقداماتی انجام داد اما به نتیجه نرسید و حسن از ری گریخت. به همین دلیل وی نتوانست در دستگیری حسن موفق باشد. این احتمال داده شده است که بومسلم تا سال ۴۸۳ قمری و تا پیش از ورود حسن صباح به قلعه الموت، در تعقیب و دستگیری وی، کوشا بوده‌است. در سال ۴۸۵ قمری، هنگامی که برکیارق به سلطنت رسید، بومسلم اولین کسی بود که در ری تاج به سر نهاد. وی همچنان بر فعالیت‌های ضد
در ری تاج به سر نهاد. وی همچنان بر فعالیت‌های ضد اسماعیلی خویش ادامه داد و همین امر سبب گردید اسماعیلیان در سال ۴۸۸ قمری توسط یکی از فدائیان اسماعیلی به نام خداداد رازی، ترور گردد. اقبال آشتیانی تاریخ مرگ بومسلم را ۴۹۴ ق گزارش می کند، که به عقیده کیانوش صدیق، این تاریخ صحیح به نظر نمی‌رسد. در زبدة النصرة نیز از حیات بومسلم تا دوره وزارت سعدالملک آبی (۴۸۸ تا ۵۰۰ ق) یاد شده‌است.
معماری ترکیه یا معماری ترکیه در دوره جمهوری به معماری گفته می‌شود که از زمان تأسیس جمهوری در سال ۱۹۲۳ در قلمرو ترکیه امروزی انجام شده‌است. در سال‌های اول جمهوری، معماری ترکیه تحت تأثیر معماری سلجوقی و عثمانی بود، به ویژه در جریان "اولین جنبش معماری ملی" که از آن به عنوان "جنبش" معماری "نئوکلاسیک ترکیه" نیز نامیده می‌شود. با این حال، از دهه ۱۹۳۰، سبک‌های معماری با معماری سنتی متفاوت شدند، همچنین در نتیجه دعوت شدن تعداد بیشتری از معماران خارجی برای کار در این کشور، عمدتاً از آلمان و اتریش این کار سرعت بیشتری
کشور، عمدتاً از آلمان و اتریش این کار سرعت بیشتری گرفت. جنگ جهانی دوم دوره‌ای از انزوا بود که طی آن "جنبش ملی معماری دوم" ظهور کرد. جنبش مشابه معماری فاشیستی بود که معماری ملی گرایانه بود. با شروع از دهه ۱۹۵۰، دوره انزوا کمرنگ شد و باعث شد که معماران ترک بتوانند سبک‌های جدیدی را آزمایش کنند و به‌طور فزاینده ای از همتایان خود در بقیه جهان الهام بگیرند. با این حال، آن‌ها تا حد زیادی به دلیل کمبود زیرساخت‌های فناوری یا منابع مالی ناکافی تا دهه ۱۹۸۰ محدود بودند. پس از آن، آزادسازی اقتصاد و تغییر به سمت رشد
پس از آن، آزادسازی اقتصاد و تغییر به سمت رشد صادراتی زمینه را برای بخش خصوصی فراهم آورد تا به نفوذ اصلی معماری در ترکیه تبدیل شود. دهه ۱۹۲۰ تا اوایل دهه ۱۹۳۰: اولین جنبش ملی معماری. "اولین جنبش معماری ملی" (به ترکی: "Birinci Ulusal Mimarlık Akımı") یک جنبش معماری بود که توسط معماران ترک ودات تک (۱۹۴۳–۱۸۷۳) و معمار کمال‌الدین (۱۸۷۰–۱۹۲۷) رهبری می‌شد. پیروان این جنبش می‌خواستند معماری جدید و ملی ایجاد کنند که بر اساس نقوش معماری سلجوقی و عثمانی بنا شده بود. این جنبش همچنین با برچسب معماری "نئوکلاسیک ترکی" یا
جنبش همچنین با برچسب معماری "نئوکلاسیک ترکی" یا "رنسانس معماری ملی" در حال فعالیت بود. دیگر پیروان برجسته این جنبش آریف هیکمت کویون اوغلو (۱۸۸۸–۱۹۸۲) و جولیو مونگری (۱۸۷۳–۱۹۵۳) بودند. بناهای برجسته این دوران اداره پست استانبول (۱۹۰۵–۱۹۰۹)، آپارتمان‌های طیار (۱۹۱۹–۱۹۲۲)، چهار استانبول وکاف هان (۱۹۱۱–۱۹۲۶)، موزه هنر و مجسمه‌سازی دولتی (۱۹۲۷–۱۹۳۰))، موزه مردم نگاری آنکارا (۱۹۲۵– ۱۹۲۸)، مسجد بیبک، و مسجد کامر هاتون را می‌توان نام برد. دهه ۱۹۸۰ تاکنون. در ژانویه ۱۹۸۰، دولت نخست‌وزیر سلیمان دمیرل شروع به اجرای
۱۹۸۰، دولت نخست‌وزیر سلیمان دمیرل شروع به اجرای یک برنامه اصلاحی گسترده کرد که توسط وزیر وقت آن تورگوت اوزال برای تغییر جهت اقتصاد ترکیه به سمت رشد هدایت صادرات طراحی شده بود. این اصلاحات تأثیر مثبتی در صنعت ساختمان و معماری داشت. روش‌های جدیدی مانند سیستم‌های پیش ساخته و دیوار پرده در دهه ۱۹۸۰ به معماران و پیمانکاران ترک معرفی شد. علاوه بر این، تولید فولاد، آلومینیوم، پلاستیک و شیشه افزایش یافته که به معماران اجازه می‌دهد خود را از اشکال سفت و سخت آزاد کنند. حکومت در بخش معماری تا دهه ۱۹۸۰ مشارکت کننده
قَووی (به لاتین: Qəvoy) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان لریک واقع شده است. قووی ۲۷۲ نفر جمعیت دارد.
کینجیوو (به لاتین: Kıncıvo) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان لریک واقع شده است. کینجیوو ۲۰۲ نفر جمعیت دارد. ویژگی‌ها. این روستا به‌عنوان یک ناحیه لجستیکی جزئی برای عملیات حفاری نفت در اوج گسترش صنعت نفت جمهوری آذربایجان کمی پیش از جنگ جهانی دوم و در میان آن فعالیت داشت. در دوران پس از جنگ جهانی دوم این روستا در تغییر صنعت نفت به اکتشافات دریایی نیز نقش داشت. ریشه واژه. "کینج" در زبان تالشی به‌معنی "کنج"، "کناره" و "گوشه" و "جَوو" به‌معنی "محل ورزش باد" است و معنای کامل آن "محل وزش باد
"محل ورزش باد" است و معنای کامل آن "محل وزش باد خزری یا دریای کاسپین" است.
جنگ بویب، جنگی مرزی میان اعراب و ساسانیان در سال ۱۴ هجری قمری بود که در آن اعراب به پیروزی رسیدند. نام‌ها. این نبرد در کنار رود بویب صورت گرفته است و ازهمین‌رو به نبرد بویب مشهور شده است. این رود از شاخه‌های رود فرات است و از نزدیکی کوفه کنونی می گذرد. نبرد مهران، نبرد نخیله و نبرد یوم الاعشار از دیگر نام‌های این نبرد هستند. تاریخ و شرح. درباره تاریخ وقوع این جنگ، اختلافاتی وجود دارد، برخی تاریخ نگاران مانند طبری و مسکویه این نبرد را در دوران پادشاهی بوران ذکر کرده اند اما برخی دیگر این نبرد را در ۱۳ نوامبر
کرده اند اما برخی دیگر این نبرد را در ۱۳ نوامبر ۶۳۴ میلادی گزارش کرده‌اند. این درحالی است که مورخانی همچون بلاذری و یعقوبی، این نبرد را در سال ۱۴ قمری براورد کرده‌اند. در میان منابع، سیف بن عمر تمیمی، ابن اسحاق، ابومخنف و مداینی از این نبرد گزارش‌هایی را آورده‌اند؛ اما محققان روایات سیف بن عمر را به جهت مبالغه‌آمیز بودن، دقیق و قابل اعتماد نمی‌دانند. بنابر روایت ابومخنف، پس از شکست مسلمانان در نبرد پل(با وجود برخی دعوت‌ها به جنگ)، عمر بن خطاب اقدامی در این خصوص نکرد و پس از آن نیز وقتی دعوت به جهاد کرد،
خصوص نکرد و پس از آن نیز وقتی دعوت به جهاد کرد، مردم از دعوتش سرباز زدند. چندی بعد و آنگاه که جریر بن عبدالله بجلی قصد جنگ با شامیان را داشت، خلیفه وی و طائفه همراهش را با وعده پاداش ربع پنج یک غنایم ، به جنگ در عراق تشویق کرد و در نتیجه این گروه به همراه عده‌ای از اهل رده، روانه جنگ شدند. بر اساس گزارش بلاذری، فرماندهی شاهنشاهی ساسانی نیز با ۱۲ هزار سپاه روانه نبرد با اعراب شد. فرمانده این نبرد، مهران پسر مهربنداد همدانی بود. سپاهیان ایرانی از مدائن راهی حیره شدند و در ساحل فرات اردو زدند. سپاه اعراب نیز
شدند و در ساحل فرات اردو زدند. سپاه اعراب نیز در جبهه مقابل رود قرار داشتند. در این میان گروهی از قبایل مسیحی عرب نیز به مسلمانان پیوستند. در اینکه فرمانده سپاه مسلمان جریر بن عبدالله بوده است یا مثنی بن حارثه، اختلافاتی گزارش شده است. به دلیل اينکه در نبرد جسر اعراب برای رویارویی با ایرانیان از پل گذر کردند و در آخر با شکست روبه رو شدند عمر دستور داده بود تا مسلمانان پیش از پیروزی، اجازه گذشت از رود و پل را نداشته باشند. به همین جهت مسلمانان در ساحل شرقی و محل نخیله اردو زدند. مهران فرمانده ایرانیان
و محل نخیله اردو زدند. مهران فرمانده ایرانیان سرانجام از رود گذشت و جنگ درگرفت. مسلمانان توانستند با پیوستن قبایل عرب مسیحی به سپاهشان، بر ایرانیان پیروز گردند. منابع این جنگ را «یوم الاعشار» نامیدند چرا که هر مسلمان در جنگ توانست ۱۰ ایرانی را به قتل برساند. مثنی گروهی را به تعقیب فراریان ایرانی گمارد. پیامدها. پس از این جنگ، اعراب بر منطقه سواد تا ساحل غربی دجله مسلط شدند و چندین روستای اطراف ساباط را غارت کردند.
آن گیئون () یک نقاش در دوره پادشاهی چوسان اهل کره (کشور) بود. به عنوان یکی از سه نام بزرگ در عرصه هنر سلسله چوسان، دوران حرفه ای آن گیون گستره ای از عصر پادشاه سجونگ کبیر ( ۱۳۹۷ - ۱۴۵۰ میلادی) تا دوران حکومت پادشاه سجو را در برمی‌گیرد. او به خاطر نقاشی‌های منظره‌ای و همچنین تصاویر صورت و ترسیم‌های جوهری از چهار گیاه شناخته می‌شود. سبک نقاشی وی به قدری شگفت‌انگیز بود که آن سراسر هنرمندان اواسط عهد چوسان را نیز تحت تأثیر قرار داد. اما تقریباً هیچ‌کدام از نقاشی‌هایش تا به امروز باقی نمانده‌است و تنها «سفری
تا به امروز باقی نمانده‌است و تنها «سفری رؤیایی به سرزمین شکوفه هلو» به عنوان هنر دست وی مورد تأیید می‌باشد. حتی هیچ اطلاعی در مورد تاریخ تولد یا وفاتش نیز در دست نیست. همه آن چیزی که در مورد وی در دسترس می‌باشد این است که او از شهر جیگوک بوده و نام مستعارش هیون دونگ جا می‌باشد. دوران حرفه ای وی به عنوان یک نقاش در اداره هنر دولت برای ترسیم وقایع ملی آغاز شد. اگرچه یک کارمند مشغول در این اداره تنها می‌توانست تا ششمین رده سلسله مراتب دولتی ترفیع یابد، اما پادشاه سجونگ او را تا چهارمین رده ارتقا داد و ثابت
سجونگ او را تا چهارمین رده ارتقا داد و ثابت کرد که این پادشاه تا چه اندازه به استعداد آن گیون اهمیت می‌دهد. اما در اصل شاهزاده آنپیونگ بود که به عنوان سومین پسر پادشاه سجونگ بود که به او بال برای پرواز داد. دوستی با شاهزاده آنپیونگ. نقاشان در دودمان چوسان افرادی عادی بودند که از نائل آمدن به طبقات اجتماعی یانگبان یا نخبه محروم می‌ماندند. اما اشراف‌زادگان زیادی وجود داشتند که از نقاشی به عنوان یک سرگرمی لذت می‌بردند و متعاقباً با نقاشان طرح دوستی می‌ریختند. شاهزاده آنپیونگ خطاطی بود که مهارتش حتی در دربار
شاهزاده آنپیونگ خطاطی بود که مهارتش حتی در دربار سلسله چینی دودمان مینگ نیز مورد تحسین همگان بود. او همچنین مجموعه‌دار هنری بود که از سنین کودکی اقدام به جمع‌آوری آثار خطاطی و نقاشی کرد اما وی تنها نقاشان چینی را مورد توجه قرار می‌داد. آن گیون تنها نقاش کره بود که شاهزاده آثارش را گرامی می‌داشت. حمایت همه‌جانبه شاهزاده آنپیونگ به او این امکان را داد تا نقاشی‌های برجسته چینی را مورد مطالعه قرار دهد و سبک‌های نقاشی آنان را به منظور ایجاد سبک خاص خود ترکیب کند. سبک نقاشی منحصر به فردش در تنها اثر باقی مانده
سبک نقاشی منحصر به فردش در تنها اثر باقی مانده وی به خوبی تجلی یافته‌است. این اثر بر پایه خوابی است که شاهزاده دیده بود. شبی در سال ۱۴۴۷ شاهزاده آنپیونگ خواب دید که در حال قدم زدن در باغی مملو از شکوفه‌های هلو می‌باشد. او روز بعد آن گیون را فراخواند تا در مورد رویایش با وی سخن بگوید و همچنین به او مأموریت داد تا یک نقاشی بر پایه این رؤیا بکشد. یک نقاش چینی در قرن چهارم میلادی باغ شکوفه هلوی زیبایی را به عنوان نماد جهانی صلح آمیز و بدون نگرانی توصیف کرده‌است. از آن زمان بود که باغ هلو به عنوان بیانگر و معرف