payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آنتونی سالرنو (۱۵ اوت ۱۹۱۱–۲۷ ژوئیه‌ی ۱۹۹۲) یک گانگستر آمریکایی بود که از سال ۱۹۸۱ تا زمان محکومیتش در سال ۱۹۸۶ به عنوان رئیس و سرپرست خانواده تبهکار جنووسه در شهر نیویورک فعالیت می‌کرد. او معمولا با کلاه شاپو و سیگار برگش به یاد آورده می‌شود. به سالرنو به دلیل اضافه وزنش لقب «تونی چاقه» داده بودند. زندگی اولیه و فعالیت‌های جنایی. آنتونیو سالرنو در هارلم شرقی نیویورک متولد و بزرگ شد. او از جوانی درگیر فعالیت‌های غیرقانونی از جمله قمار، بخت‌آزمایی، وام‌دهی با بهره‌های کلان و اخاذی برای خانواده لاکی لوچیانو
بهره‌های کلان و اخاذی برای خانواده لاکی لوچیانو (که بعدها به خانواده جنووز معروف شد) بود. سالرنو عضو کروی ۱۱۶ام خیابان بود که توسط مایکل "تریگر مایک" کوپولا رهبری می‌شد. او با کنترل عملیات بخت‌آزمایی در هارلم که سالانه حدود یک میلیون دلار درآمد داشت و همچنین یک شبکه بزرگ وام‌دهی، در سلسله مراتب خانواده پیشرفت کرد. در سال ۱۹۴۸، با فرار کوپولا به فلوریدا برای فرار از اتهامات قتل، سالرنو رهبری این کرو را بر عهده گرفت. فعالیت‌های قانونی و سرمایه‌گذاری‌ها در سال ۱۹۵۹، سالرنو به صورت مخفیانه حامی مالی یک مسابقه
۱۹۵۹، سالرنو به صورت مخفیانه حامی مالی یک مسابقه قهرمانی بوکس سنگین‌وزن بین اینگمار یوهانسون سوئدی و فلوید پاترسون آمریکایی در یانکی استادیوم نیویورک بود. اگرچه هیچ اتهامی علیه او در این رابطه مطرح نشد. سالرنو بین چندین اقامتگاه جابجا می‌شد: - یک خانه در میامی بیچ، فلوریدا - یک ملک ۱۰۰ هکتاری با مزرعه اسب در راینبک، نیویورک - باشگاه پسران پالما در هارلم شرقی - آپارتمانی در محله اعیان‌نشین گرمرسی پارک منهتن نقش‌های کلیدی در خانواده جنووز سالرنو در طول دوران فعالیتش در خانواده جنووز به عنوان کونسیلیهری،
فعالیتش در خانواده جنووز به عنوان کونسیلیهری، آندررباس و رئیس موقت خدمت کرد. در دهه ۱۹۶۰، او بزرگترین عملیات بخت‌آزمایی نیویورک را کنترل می‌کرد که سالانه تا ۵۰ میلیون دلار درآمد داشت. مرکز فرماندهی او در باشگاه اجتماعی پسران پالما در هارلم شرقی قرار داشت. مشکلات قانونی و سلامت سالرنو از روی کوهن به عنوان وکیل خود استفاده می‌کرد. در ۲۰ آوریل ۱۹۷۸، او به شش ماه حبس فدرال به اتهام قمار غیرقانونی و فرار از پرداخت مالیات محکوم شد. در اوایل ۱۹۸۱، پس از آزادی از زندان، سالرنو دچار سکته مغزی خفیف شد و برای بهبودی
سالرنو دچار سکته مغزی خفیف شد و برای بهبودی به ملک خود در راینبک بازگشت. در زمان سکته، او مقام آندررباس خانواده جنووز را بر عهده داشت. خانواده جنووزه و دوران زندان. پس از بهبودی سالرنو از سکته مغزی و مرگ فرانک تیری در ۳۱ مارس ۱۹۸۱، سالرنو به عنوان رئیس صورتی خانواده جنووز منصوب شد. اگرچه مقامات قانونی در آن زمان گمان می‌کردند سالرنو رئیس واقعی خانواده است، اما در محافل مافیایی نیویورک راز آشکاری بود که او فقط پوششی برای رئیس واقعی، وینسنت "چین" جیگانته است. به عنوان مثال، آلفونسو "آل کوچک" دارکو که بعدها
به عنوان مثال، آلفونسو "آل کوچک" دارکو که بعدها به عنوان رئیس موقت خانواده لوچیزه تبدیل شد (پیش از همکاری با مقامات)، به محققان گفت که هنگام عضویت رسمی در خانواده لوچیزه در ۱۹۸۲ به او گفته شده بود جیگانته رئیس واقعی خانواده جنووز است. این سنت از زمان مرگ ویتو جنووز در ۱۹۶۹ آغاز شده بود، زمانی که فیلیپ "بنی اسکویینت" لومباردو رهبر واقعی خانواده بود. لومباردو از چندین رئیس صورتی برای پنهان کردن موقعیت واقعی خود استفاده می‌کرد، رویه‌ای که پس از بازنشستگی لومباردو در ۱۹۸۱ و به قدرت رسیدن جیگانته ادامه یافت.
در ۱۹۸۱ و به قدرت رسیدن جیگانته ادامه یافت. محاکمه کمیسیون مافیا در ۲۵ فوریه ۱۹۸۵، سالرنو و هشت رئیس دیگر مافیای نیویورک در محاکمه کمیسیون مافیا متهم شدند. در اکتبر ۱۹۸۶، مجله فورچون سالرنوی ۷۵ ساله را به عنوان قدرتمندترین گانگستر آمریکا از نظر قدرت، ثروت و نفوذ معرفی کرد. اگرچه بسیاری این رتبه‌بندی را زیر سوال بردند و معتقد بودند مقامات قانونی اهمیت سالرنو را برای جلب توجه به پرونده خود بزرگنمایی کرده‌اند. سالرنو درخواست وثیقه‌اش رد شد و وکلای او تا دیوان عالی ایالات متحده علیه این تصمیم تجدید نظر کردند.
عالی ایالات متحده علیه این تصمیم تجدید نظر کردند. اما در پرونده ایالات متحده علیه سالرنو، دیوان عالی حکم داد که به دلیل خطرناک بودن او برای جامعه، می‌تواند بدون وثیقه زندانی بماند. در ۱۹ نوامبر ۱۹۸۶، سالرنو به اتهامات RICO محکوم و در ۱۳ ژانویه ۱۹۸۷ به ۱۰۰ سال حبس بدون عفو مشروط و ۲۴۰ هزار دلار جریمه محکوم شد. اتهامات اضافی و افشاگری‌ها در ۲۱ مارس ۱۹۸۶، هنگام انتظار برای محاکمه کمیسیون، سالرنو در یک اتهام رشوه‌خواری دیگر متهم شد. این پرونده ادعا می‌کرد سالرنو منافع کنترل‌کننده‌ای در شرکت‌های بتن S&amp;A و
منافع کنترل‌کننده‌ای در شرکت‌های بتن S&amp;A و ترانزیت-میکس داشته و در ساخت مدرسه پزشکی مونت سینای، مرکز سرطان مموریال اسلون-کترینگ و برج ترامپ نقش داشته است. همچنین او متهم شد در انتخابات روی لی ویلیامز به ریاست اتحادیه تیمسترز دخالت غیرقانونی داشته است. در اکتبر ۱۹۸۸، او به ۷۰ سال حبس اضافی محکوم شد. در ۱۹۸۶، وینسنت "ماهی" کافارو، دست راست سالرنو، به مقامات قضایی پیوست و افشا کرد که سالرنو هرگز رئیس واقعی نبوده و فقط پوششی برای جیگانته بوده است. کافارو توضیح داد که خانواده جنووز از ۱۹۶۹ این فریب را حفظ
داد که خانواده جنووز از ۱۹۶۹ این فریب را حفظ کرده‌اند. یک نوار اف‌بی‌آی نیز مکالمه‌ای را ضبط کرده بود که در آن سالرنو به وضوح اشاره می‌کرد تصمیم نهایی با "رئیس" است. سلوین راب، روزنامه‌نگار جنایت سازمان‌یافته در نیویورک تایمز، در کتابش پنج خانواده اشاره می‌کند که حتی اگر دادستان‌ها در معرفی سالرنو به عنوان رئیس خانواده اشتباه کرده باشند، این خطا بر محکومیت او در محاکمه کمیسیون تأثیری نداشت، چرا که او به خاطر اعمال جنایی خاص محکوم شده بود، نه به خاطر مقامش به عنوان رئیس خانواده. مرگ. پس از محکومیت و زندانی
عنوان رئیس خانواده. مرگ. پس از محکومیت و زندانی شدن، سلامت سالرنو به دلیل بیماری دیابت و سرطان پروستات مشکوک به شدت رو به افول گذاشت. او در بازداشتگاه فدرال تحت مراقبت‌های پزشکی قرار داشت، اما شرایط جسمانی‌اش به تدریج وخیم‌تر شد. سرانجام در ۲۷ ژوئیه ۱۹۹۲، آنتونیو سالرنو در سن ۸۰ سالگی در مرکز پزشکی زندان فدرال اسپرینگفیلد میسوری درگذشت. مرگ او پایان زندگی یکی از آخرین چهره‌های قدیمی مافیای نیویورک بود که در دوران اوج قدرت سازمان‌یافته جنایت در آمریکا نقش مهمی ایفا کرده بود. تشییع و تدفین سالرنو در گورستان
ایفا کرده بود. تشییع و تدفین سالرنو در گورستان سنت ریموند در محله تروگز نک در برانکس نیویورک به خاک سپرده شد. مراسم تدفین او اگرچه با حضور جمعی از نزدیکان و همکاران سابقش برگزار شد، اما به دور از هیاهوی رسانه‌ای و با مراسمی نسبتاً ساده انجام پذیرفت. این گورستان که بسیاری از چهره‌های شناخته شده مافیای نیویورک در آن آرمیده‌اند، به نوعی تبدیل به آخرین محل تجمع بسیاری از اعضای سابق خانواده‌های جنایتکار نیویورک شده است. در فرهنگ عامه. آنتونیو سالرنو، چهره سرشناس مافیایی، در چندین اثر سینمایی به تصویر کشیده شده
مافیایی، در چندین اثر سینمایی به تصویر کشیده شده است: ۱. کشتن مرد ایرلندی (۲۰۱۱) - بازیگر: پل سوروینو - این فیلم داستان زندگی دنی گرین، گانگستر ایرلندی-آمریکایی را روایت می‌کند. ۲. مرد ایرلندی (۲۰۱۹) - کارگردان: مارتین اسکورسیزی - بازیگر: دومنیک لومباردوزی - این فیلم بر اساس خاطرات فرانک شیران، راننده خانواده مافیایی ساخته شده است. ۳. شاگرد (۲۰۲۴) - بازیگر: جو پینگو - این فیلم به رابطه بین دونالد ترامپ و مشاور حقوقی او، روی کوهن می‌پردازد. هر یک از این بازیگران جنبه‌های مختلفی از شخصیت پیچیده سالرنو را به
جنبه‌های مختلفی از شخصیت پیچیده سالرنو را به تصویر کشیده‌اند، از نقش او به عنوان رئیس صورتی خانواده جنووز تا ارتباطاتش با چهره‌های سیاسی و حقوقی. این تصاویر سینمایی به درک عمومی از نقش سالرنو در تاریخ جنایت سازمان‌یافته آمریکا کمک کرده‌اند.
اَبَرچابکی یا ابرمانورپذیری یک توانایی در برخی هواپیماهای جنگنده است که یک هواپیمای معمولی با ابزار سنتی توانایی انجام آن را ندارد. با بهره‌گیری از فناوری جهت‌دهی رانش این توانایی برای خلبان فراهم می‌شود. چنین میزان چابکی موجب می‌شود که خلبان بتواند هواپیمای خود را به جهتی خاص سُر بدهد و با تغییر دادن دینامیک پرواز بتواند زاویهٔ حملهٔ خود را عوض کند. این توانایی برای نخستین بار در سال ۱۹۷۵ به دست ایالات متحده آمریکا معرفی شد که در جنگندهٔ آزمایشی و مفهومی مک‌دانل داگلاس اف-۱۵ اس‌تی‌اوال/ام‌تی‌دی (نسخه
مک‌دانل داگلاس اف-۱۵ اس‌تی‌اوال/ام‌تی‌دی (نسخه آزمایشی f-15)به‌کار رفته بود ولی هرگز به سرانجام نرسیدند. مهندسان آمریکایی این ویژگی را ناکارآمد و مربوط به نبرد سنتی خواندند و نیروی هوایی آمریکا تصمیم گرفت این پروژه را رها کرده و به مسائل دیگر بپردازد. دلیل رها کردن این پروژه، آن بود که مهندسان آمریکایی روش درگیری «فرای بُرد دید» (BVR) را در دستور کار قرار دادند. این روش به اینصورت است که درگیری از راه دور و در فاصلهٔ ۳۷ کیلومتری و بیشتر از ۳۷ کیلومتر انجام می‌شود و در چنین شرایطی نیازی به درگیری‌های هوایی
می‌شود و در چنین شرایطی نیازی به درگیری‌های هوایی به روش سنتی و تن به تن در آن وجود ندارد. از سوی دیگر کشور روسیه این پژوهش‌ها را ادامه داد و در سال ۱۹۸۳ نخستین هواپیمای میگ-۲۹ روسیه با ویژگی جهت‌دهی رانش معرفی شد. شرکت میگ، یک عدد میگ-۲۹ام را با این ویژگی آزمایش کرد و نام آن را میگ-۲۹-OVT گذاشت. سپس این دانش طی ۱۳ سال تکمیل شد و درنهایت در سال ۱۹۹۶ در جنگندهٔ سوخو-۲۷ به طرزی بهینه و گسترده مورد بهره‌برداری قرار گرفت و امروزه بعنوان ویژگی استاندارد در همهٔ جنگنده‌های نسل چهار پلاس و پنج روسیه به‌کار
همهٔ جنگنده‌های نسل چهار پلاس و پنج روسیه به‌کار می‌رود. با اینکه مکانیزم این فناوری در هواپیماهای روسی چندان روشن و عمومی نشده‌است، ولی به وضوح مشخص است که مهندسان روسی با بهره‌گیری از جهت‌دهی رانش، تغییراتی در فرایند پساواماندگی ایجاد کرده‌اند و توانستند مانور کبرا را اختراع کنند. روسها با تکیه بر درگیری‌های نزدیک در سرعتهای کم به توسعهٔ هواپیماهای خود پرداختند که بتوانند در سرعت پایین، مانور بالایی داشته باشند که در تضاد با شیوهٔ غربی بود. شیوهٔ غربی به آن سو گرایش پیدا کرد که باید با حفظ انرژی جنبشی
آن سو گرایش پیدا کرد که باید با حفظ انرژی جنبشی هواپیما در سرعتهای بالا، از راه دور با دشمن درگیر شد. فناوری جهت‌دهی بردار رانش در چند هواپیمای پیش‌نمونه مورد آزمایش و بررسی قرار گرفت و در صنعت هوایی روسیه جنگندهٔ سوخو-۲۷ و در آمریکا جنگندهٔ اف-۲۲ رپتور نخستین هواپیماهایی بودند که با این فناوری به تولید انبوه رسیدند. سرانجام ایالات متحده آمریکا نیز این فناوری را ضروری ارزیابی کرد و مجبور شد جهت‌دهی رانش را در اف-۲۲ رپتور به کار بگیرد که البته نازل موتور اف-۲۲ تنها در راستای بردار Y (بالا و پایین) حرکت
اف-۲۲ تنها در راستای بردار Y (بالا و پایین) حرکت می‌کند. درحالیکه نازل موتور جنگنده‌های سوخو در راستای سه محور X - Y - Z حرکت می‌کنند.
الدار محمدوف (; – ) پرسنل نظامی اهل جمهوری آذربایجان بود. وی قهرمان ملی جمهوری آذربایجان است، که در جنگ قره‌باغ کشته شده‌است. زندگی‌نامه. الدار محمدوف در ۱۰ ژانویه سال ۱۹۶۸، در شهر باکوی آذربایجان شوروی چشم به دنیا گشود. او دانش‌آموخته دانشگاه افسری جمشید نخجوانسکی (۱۹۸۵ تا ۱۹۸۹) بود. پس از فارغ‌اتحصیلی، به تحصیلات خود در رشته علوم سیاسی در آکادمی افسری ریگا ادامه داد. کارنامه نظامی. الدار محمدوف تا سال ۱۹۹۱ به عنوان یکی از نیروهای عمل کننده ارتش روسیه در استان اورنبورگ خدمت می‌نمود. پس از بازگشت به
در استان اورنبورگ خدمت می‌نمود. پس از بازگشت به آذربایجان، در یگان موشکی نیروی هوایی ارتش جمهوری آذربایجان استخدام شد. او بعد به ریاست یکی از بخش‌های نیروی مرزبانی جمهوری آذربایجان، از شاخه‌های وزارت امنیت ملی قبلی این کشور، رسید. جنگ قره‌باغ. الدار محمدوف به دنبال شروع جنگ قره‌باغ عازم خط مقدم جبهه شد. او به هنگام دفاع از منطقهٔ مسکونی آق دره و نجات سربازان آذربایجانی از ازتش ارمنستان، در نتیجه درگیری حادث شده در ۲۴ فوریه ۱۹۹۳ در شهرستان «آق‌دره» از، قره‌باغ کوهستانی، کشته شد. نشان. طبق فرمان شماره ۲۴۷
کوهستانی، کشته شد. نشان. طبق فرمان شماره ۲۴۷ ریاست جمهوری آذربایجان مورخ ۱۱ دسامبر سال ۱۹۹۴، بعد از مرگش از الدار محمدوف در پاس اقدامات قهرمانانه‌اش در حین جنگ قره‌باغ با اعطاء نشان قهرمان ملی این کشور تقدیر گردید. بزرگداشت. پست مرزی ۲۲ واحد مرزی گوی‌تپه نیروی مرزی جمهوری آذربایجان نام الدار محمدوف را به یدک می‌کشد.
پروین شاکر ( – ) یک شاعر اردو زبان، و یک نویسنده، معلم و کارمند رسمی دولت پاکستان بود. انتشار اولین مجموعه اشعار وی با عنوان "خوشبو" در سال ۱۹۷۶ جایزه ادبی آدامجی را به دست آورد. در سال ۱۹۹۰ جایزه افتخار حسن کارکرد رئیس‌جمهور پاکستان که یکی از بالاترین جوایز مدنی این کشور است برای کمک‌های برجسته او به شعر اردو را برایش به ارمغان آورد. شاکر به عنوان یک دانشجوی فوق‌العاده و برجسته، مدرک کارشناسی ارشد در رشته‌های ادبیات انگلیسی، زبانشناسی و مدیریت بانکی و دکترا در مدیریت بانکی را به دست آورد و همچنین در مدیریت
در مدیریت بانکی را به دست آورد و همچنین در مدیریت دولتی از دانشگاه هاروارد فوق لیسانس گرفت. شاکر از نظر شغلی برای مدتی طولانی مدرس زبان انگلیسی در دانشگاه بود و سپس به خدمات دولتی پیوست و با صعود در رده‌های مختلف، دبیر دوم دفتر فدرال پاکستان شد. شاکر در طول کار خود، همچنان به انتشار کتاب‌های جالب توجه اشعار خود پرداخت. از جمله "صد برگ" (۱۹۸۰)، "خودکلامی" (۱۹۹۰)،"انکار" (۱۹۹۰)، "ماه تمام" (۱۹۹۴). شاکر با نوشتن از دید یک زن جوان و با استفاده از واژه دختر (به اردو لڑکی) در اشعار خود برای اولین بار توانست قالب
لڑکی) در اشعار خود برای اولین بار توانست قالب مردسالار آن زمان را شکسته و با بیان صریح و آشکار وضعیت زن از نظر عاطفی و واقع گرایانه، سنت شکنی کند. مؤسسه اعتماد پروین شاکر در سال ۱۹۹۴ تأسیس شد که یک جشنواره ادبیات اردو است و هدف آن پرورش نسل بعدی چهره‌های ادبی زبان اردو است.
علی مصطفی‌اف (; – ) قهرمان ملی جمهوری آذربایجان است، که در جنگ قره‌باغ به عنوان خبرنگار برای پوشش اخبار از نقاط داغ جنگ داشت. او دارنده مدال «خبرنگار افتخاری آذربایجان»، عضو «اتحادیه خبرنگاران آذربایجان»، شاعر و خبرنگار تلویزیون بود. زندگی‌نامه. علی مصطفی‌اف ۱۴ آوریل ۱۹۵۲، در روستای قزاق‌بیلی شهرستان قزاق در آذربایجان شوروی زاده شد. در سال ۱۹۶۹، آموزش متوسطه خود را در مدرسه روستای «داش‌صلاح‌لی» پشت سر گذاشت. بین سال‌های ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۳، خدمت سربازیاش را در ارتش شوروی گذراند. علی مصطفی‌اف دانش‌آموخته رشته
ارتش شوروی گذراند. علی مصطفی‌اف دانش‌آموخته رشته خبرنگاری از دانشگاه دولتی باکو (۱۹۸۱) است. او ابتدا در بخش خبری تلویزیون آذربایجان (شبکه آذتی‌وی) فعالیت داشت. بعد از آغاز جنگ قره‌باغ، علی مصطفی‌اف مأمور تهیه گزارش‌ها از جبهه شد. مرگ. علی مصطفی‌اف به همراه ۲۲ تن دیگر از مسافران و خدمه بالگردی که بر فراز آسمان روستای «قره‌کند» شهرستان خواجه‌وند، ار توابع قره‌باغ کوهستانی توسط نیروهای ارمنستان ساطق شد، کشته شد. هیچ‌یک از سرنشینان همان هلیکوپتر نتوانست جان سالم به در ببرد. علی مصطفی‌اف در خیابان شهدای باکو به
به در ببرد. علی مصطفی‌اف در خیابان شهدای باکو به خاک سپرده شد. خانواده. علی مصطفی‌اف متأهل و دارای سه فرزند بود. نشان‌ها. مطابق فرمان شماره ۲۹۴ ریاست جمهوری آذربایجان به تاریخ ۶ نوامبر سال ۱۹۹۲، پس از مرگش از علی مصطفی‌اف با اهدای نشان قهرمان ملی این کشور تقدیر به عمل آمد. بزرگداشت. یک مدرسه در شهر باکو، پایتخت جمهوری آذربایجان، وامدار اسم علی مصطفی‌اف است.
فرآوری غذایی تبدیل محصولات کشاورزی به خوراک یا یک گونه مواد خوراکی به اشکال دیگر است. فرآوری غذایی شامل شکل‌های بسیاری از پردازش مواد خوراکی است، از آسیاب کردن دانه تا آرد خام گرفته و از آشپزی خانگی گرفته تا روش‌های پیچیده صنعتی که برای تهیه غذاهای آسان استفاده می‌شوند. فرآوری غذایی نخستین برای تهیه بیشتر غذاها ضروری است و پردازش خوراک دومین مواد را به غذاهای آشنا مانند نان تبدیل می‌کند. فرآوری خوراک سومین مسبب پرخوری و چاقی است که دارای مقدار بسیاری قند، نمک و مقادیر بسیار کمی فیبر است و به‌همین دلیل مورد
و مقادیر بسیار کمی فیبر است و به‌همین دلیل مورد انتقاد قرار گرفته‌است.
فرهنگ مالزی فرهنگ‌های متنوع مردم ساکن در مالزی را بیان می‌کند. اولین افرادی که در این منطقه زندگی می‌کردند قبایل بومی بودند که هنوز باقی مانده‌اند. مالایی‌ها عمدتاً ساکن شبه جزیره مالزی، شرق سوماترا و ساحل جزیره بورنئو، و همچنین جزایر کوچکتر که میان این مناطق قرار دارند. این مکانها امروزه بخشی از کشورهای مالزی، اندونزی، سنگاپور، برونئی و جنوب تایلند را شامل می‌شوند. مجموع گویشوران مالایی در بیش از ۲۵ میلیون نفر می‌باشند که بیش از ۱۴ میلیون نفر از آنان در کشور مالزی زندگی می‌کنند. بیش از ۵ میلیون در اندوزی و
مالزی زندگی می‌کنند. بیش از ۵ میلیون در اندوزی و نزدیک ۲ میلیون هم در تایلند کنونی ساکن هستند. مردم مالایی به زبان مالایی که یکی از زبانهای جنوب شرقی آسیا محسوب می‌شود، تکلم دارند. مالزی همواره به عنوان یک کشور ساحلی و تجاری با ویژگی‌های فرهنگی خاص شناخته شده‌است. فرهنگ‌های دیگر که به شدت بر مالزی تأثیر می‌گذارد عبارتند از ، عربی، انگلیس. بسیاری از قومیت‌های مختلفی که در حال حاضر در مالزی وجود دارد، دارای هویت فرهنگی منحصر به فرد و متمایز خود هستند. هنر و موسیقی در مالزی از دیرباز حضور داشته و قدمت هنر
و موسیقی در مالزی از دیرباز حضور داشته و قدمت هنر مالایی به سلطانهای مالایی بر می‌گردد. هنر سنتی در زمینه‌هایی همچون حکاکی، نقره کاری و بافندگی متمرکز شده‌است. موسیقی مالزی ریشه‌های گوناگونی دارد و عمدتاً مربوط به سازهای کوبه ای است. در اوایل ادبیات مالزی مبتنی بر حماسه‌های هندی بود که در دهه‌های اخیر گسترش یافته‌است. ادبیات انگلیسی تا زمان ورود به چاپخانه محدود به طبقه بالاتر جامعه محدود می‌شد. ادبیات چینی و هندی که به صورت محلی ایجاد شده بود در قرن ۱۹ ظاهر شد. اگرچه جشنواره‌ها غالباً از پیشینه قومی خاصی
شد. اگرچه جشنواره‌ها غالباً از پیشینه قومی خاصی سرچشمه می‌گیرند، اما همه آنها را در مالزی جشن می‌گیرند. ورزش‌های سنتی در مالزی محبوب هستند، در حالی که در ورزش‌های بین‌المللی مانند بدمینتون به یک مرکز تبدیل شده‌است. مالزی میزبان بازی‌های کشورهای همسود در سال ۱۹۹۸ بود. زمینه. مالزی از دو منطقه جغرافیایی مجزا تشکیل شده‌است: مالزی شبه‌جزیره‌ای و مالزی شرقی و اختلافات فرهنگی بین این دو بخش همچنان باقی مانده‌است. اگرچه اسلام آیین رسمی دولت است، اما قانون اساسی مالزی آزادی ادیان را تضمین می کند. مردم. مالزی یک
مالزی آزادی ادیان را تضمین می کند. مردم. مالزی یک جامعه چند نژادی، چند فرهنگی و چند زبانی است که شامل ۶۵٪مالایایی و دیگر قبایل بومی، ۲۵٪ چینی، و ۷٪ هندی می‌باشد. مالایایی‌هایی که بزرگترین مجموعه را تشکیل می‌دهند، همگی مسلمان می‌باشند چرا که هر فرد باید مسلمان باشد تا از لحاظ قانونی بتواند تحت شرایط امور قانونی مالزی قرار گیرد. مالایایی‌ها از لحاظ سیاسی نقش غالبی را ایفا نموده و گروهی را تشکیل می‌دهند که بومیپوترا نامیده می‌شود. زبان بومی آن‌ها مالایایی، «باهاسا مالایو» است. باهاسای مالزی بسیار شبیه به
«باهاسا مالایو» است. باهاسای مالزی بسیار شبیه به باهاسا مالایو در کاربردی‌ترین مواردی است که زبان ملی کشور مالزی شمرده می‌شود. در گذشته، زبان مالایایی عمدتاً به خط جاوی نوشته می‌شد که یک الگوی خطی بر اساس زبان عربی است. با گذشت زمان، ترکیب لاتین بر الگوی جاوی به عنوان یک الگوی غالب نگارشی چیره شد. این بیشتر در اثر نفوذ نظام آموزشی استعماری بوده که به بچه‌ها نگارش لاتین را به جای الگوی عربی آموزش داده‌است. دین. اسلام دین رسمی مالزی است و از تعداد ۳۰ میلیون جمعیت این کشور بر اساس امار سال ۲۰۱۰ حدود ۶۱ درصد
جمعیت این کشور بر اساس امار سال ۲۰۱۰ حدود ۶۱ درصد از مردم دارای دین اسلام بوده‌اند. مذهب مسلمانان مالزی اغلب شافعی است و البته از برخی فرقه‌های دیگر مثل صوفیه و اسماعیلیه نیز در این کشور تعدادی می‌زیند. گرچه قانون اساسی مالزی از لحاظ نظری آزادی مذهبی را تضمین می‌کند، در عمل، این وضعیت چندان هم ساده نیست (نگاه کنید به آزادی مذهبی در مالزی) اغلب غیر مسلمانان در فعالیت‌های خود همچون احداث ساختمان‌های مذهبی با محدودیت‌هایی روبرو هستند. ضمناً، مسلمانان خود را نسبت به اطاعت از تصمیمات احکام شریعت ملزم می‌دانند.
به اطاعت از تصمیمات احکام شریعت ملزم می‌دانند. به عنوان یک مسئله قانونی هنوز کاملاً مشخص نشده که آیا مسلمانان آزادانه از احکام اسلام پیروی می‌کنند یا خیر. در برخی از موقعیتها، دادگاه‌های مالزی حق آزادی انتخاب مذهب را برای فرد حتی زمانی که از دین اسلام برگشته، نادیده گرفته‌اند. (همچون یوشع جمال الدین در برابر موضع وزارت کشور در دهه ۱۹۸۰) در کل، هرکسی که می‌خواهد از دین اسلام برگردد باید به‌طور قانونی اظهار نماید، اما این امر هنوز توسط دادگاه‌های داخلی مالزی به رسمیت شناخته نشده‌است. گفته می‌شود هرکسی
مالزی به رسمیت شناخته نشده‌است. گفته می‌شود هرکسی می‌تواند ارتداد خود را به یک دادگاه شریعت اظهار کند، اما کلاً دادگاه چنین مجوزی را به وی نمی‌دهد. مردم مالزی شخصاً به اعتقادات مذهبی یکدیگر احترام می‌گذارند، و عمدتاً مشکلات مذهبی داخلی از جهت سیاسی به وجود می‌آید. هنر. موسیقی. موسیقی سنتی مالزی شدیداً تحت تأثیر اشکال چینی و اسلامی قرار گرفته‌است. این موسیقی به‌طور گسترده‌ای حول ابزار موسیقی چون گدانگ (طبل) می‌چرخد، اما دیگر ابزار ضربی (برخی ساخته شده از صدف)، رباب، وسایل موسیقی رشته‌ای یا کششی، سرونای
صدف)، رباب، وسایل موسیقی رشته‌ای یا کششی، سرونای (سرنا)، و ابزار موسیقی دهل مانند (نی دوشاخه)؛ فلوت و ترومپت هستند. این کشور دارای سنت توانمندی از رقص و درام‌های همراه بارقص می‌باشد، که برخی ریشه تایلندی، هندی و پرتغالی دارند. دیگر اشکال هنرمندانه شامل (تئاتر سایه‌ای خیمه شب بازی)، سیلات (هنر رزمی دارای سبک) و صنایع دستی همچون باتیک، بافندگی با نقره و برنزکاری، می‌باشد. جشن و مراسم. تعطیلات. مردم مالزی در طول سال تعدادی روزهای تعطیلی و جشن دارند. برخی از این تعطیلات جزو تعطیلات عمومی فدرال معرفی شده‌اند و
تعطیلات جزو تعطیلات عمومی فدرال معرفی شده‌اند و بعضی دیگر توسط خود ایالات به عنوان تعطیلات عمومی معرفی می‌شوند. برخی جشن‌ها نیز که جزو تعطیلات عمومی محسوب نیستند از سوی گروه‌های خاص نژادی یا مذهبی تعطیل محسوب می‌شوند. مشهورترین روز تعطیل (در مالزی) «هاری مرداکا» (روز استقلال-National Day) در ۳۱ اوت به یادبود استقلال فدراسیون مالزی در سال ۱۹۵۷ می‌باشد. هاری مرداکا، و نیز روز کارگر (۱می)، روز تولد شاه (اولین شنبه ماه ژوئن) و برخی اعیاد دیگر به عنوان تعطیلات عمومی و رسمی و فدرال در این کشور محسوب می‌شوند.
عمومی و رسمی و فدرال در این کشور محسوب می‌شوند. مسلمانان در مالزی (ازجمله تمام مالایایی‌ها و دیگر مسلمانان غیر مالایایی) در تعطیلات مسلمین جشن می‌گیرند. معروفترین عید، عید فطر (که «هاری رایا عیدالفطر نیز گفته می‌شود) و ترجمه مالایایی آن عیدالفطر است. کلاً این عید از سوی مسلمانان سراسر جهان در پایان ماه رمضان، ماه روزه داری، برگزار می‌شود. علاوه بر، Hari Raya Puasa، آن‌ها عید قربان (به» هاری رایاً عیدالاضحی نیز گفته می‌شود و ترجمه آن عیدالاضحی (قربان) بوده)، و اول ماه محرم (سال جدید اسلامی)، و مولد الرسول
و اول ماه محرم (سال جدید اسلامی)، و مولد الرسول (روز تولد پیامبر (ص)) را نیز جشن می‌گیرند. فرهنگ چینی در مالزی به عنوان نمونه جشن‌هایی برگزار می‌شود که از سوی تمام چینی‌های سراسر جهان انجام می‌گیرد. سال جدید چینی معروفترین این جشن‌ها است که ۱۵ روز طول می‌کشد و با " جشن فانوس به پایان می‌رسد. دیگر جشنهای برگزار شده از سوی چینی‌ها عبارتند از جشن کینگمینگ، جشن قایق اژدها و جشن میانه پاییز. علاوه بر جشنهای سنتی چینی، بودائی‌های چینی نیز جشن روز وساک را برگزار می‌نمایند.
فرهنگ فیلیپینی ترکیبی از فرهنگ‌های شرق و غرب است. هویت فیلیپینی در درجه اول در نتیجه فرهنگهای پیش از استعمار، تأثیرات استعماری و تاجران خارجی به هم می‌آمیزد و به تدریج در حال تکامل می‌شوند. در دوران قبل از استعمار، فیلیپین مجموعه ای ملت، جزایر و قبایل بود که توسط پادشاهان، اشراف، اداره می‌شد. فیلیپین در سال‌های پیش از میلاد یکی از مراکز بازرگانی در منطقهٔ جنوب شرقی آسیا بود. نخستین اروپاییانی که به این جزایر آمدند، همراهان فردیناند ماژلان کاشف معروف بودند که در سال ۹۰۰ش ـ ۱۵۲۱م به همراه او این جزیره را کشف
در سال ۹۰۰ش ـ ۱۵۲۱م به همراه او این جزیره را کشف کرده و پای به این سرزمین نهادند. نفوذ چینی‌ها از طریق تجارت، به ویژه توسط دودمان مینگ و سایر سلسله‌های اولیه از اوایل قرن نهم در سراسر آسیای جنوب شرقی آشکار شده‌است. آمیختگی نفوذ بومی، استعماری و خارجی در هنرها و سنت‌های تاریخی کشور بسیار مشهود است. اولین مجمع الجزایر فیلیپین توسط نگریتوس مستقر شد. امروزه اگرچه تعداد آنها کم است، اما شیوه زندگی و فرهنگ بسیار سنتی در آنها حفظ شده‌است. پس از آنها، مردمان آسترونزیایی وارد مجمع الجزایر شدند. فرهنگ اتریزی در
وارد مجمع الجزایر شدند. فرهنگ اتریزی در قومیت‌ها، زبان‌ها، آشپزی‌ها، موسیقی، رقص و تقریباً در همه ابعاد فرهنگ کاملاً مشهود است که به تجارت با سایر اتریزی‌ها، به ویژه در کشورهای همسایه در دریای جنوب شرقی آسیا مشغول تجارت بودند. آنها همچنین با سرزمین اصلی آسیای جنوب شرقی و همچنین ژاپن، چین، شبه قاره هند و عربستان تجارت می‌کردند. در نتیجه، برخی از این فرهنگ‌ها تأثیرات خود را بر فرهنگ فیلیپینی نشان دادند. این امر به تدریج با سیستم‌های اعتقادی بومی تکامل یافت و به آنیتیسم تبدیل شد که بیش از یک هزاره به مذهب
و به آنیتیسم تبدیل شد که بیش از یک هزاره به مذهب غالب آنها تبدیل شد. معماری. اسپانیایی‌ها به مدت ۳۳۳ سال به عنوان مستعمره امپراتوری اسپانیا، معماری استعماری اروپا را به فیلیپین معرفی کردند. معرفی مسیحیت کلیساها و معماری‌های اروپایی را به وجود آورد که بعداً مرکز اکثر شهرها و شهرهای کشور شد. اسپانیایی‌ها همچنین سنگ را به عنوان مصالح ساختمانی به مردم معرفی کردند و فیلیپینی‌ها آن را با معماری موجود خود ادغام کرده و یک معماری ترکیبی منحصر به فرد فیلیپین را به وجود آوردند. معماری استعماری فیلیپین هنوز هم
به وجود آوردند. معماری استعماری فیلیپین هنوز هم می‌تواند در ساختمانهای قدیمی مانند کلیساهای باروک فیلیپینی، دیده شود. بهترین مجموعه معماری دوران استعمار اسپانیا را می‌توان در شهر دیواری اینتراوروس در مانیل و در شهر تاریخی ویگان یافت.
فرهنگ سنگاپور ترکیبی از فرهنگ‌های آسیایی و اروپایی است. سنگاپور که تحت تأثیر فرهنگ‌های مالایی، آسیای جنوبی، آسیای شرقی و اوراسیا قرار گرفته‌است. شواهد نشان می‌دهد که در قرن چهاردهم میلادی تجارت قابل توجه مهم در سنگاپور وجود داشته‌است. در اواخر قرن چهاردهم، سنگاپور تحت حاکمیت پارامسوارا بوده‌است که فرمانروای پیشین را به قتل رساند و وی توسط مجاپاهیت یا سیامی اخراج شد. سپس تحت سلطنت مالاکا و سلطان جوهور قرار گرفت. در سال ۱۸۱۹، سر توماس استمفورد رافلز پیمانی را با جوهور بست که به موجب آن انگلیسها اجازه یافتند
با جوهور بست که به موجب آن انگلیسها اجازه یافتند بندر تجاری را در جزیره بیابند، که این پیمان منجر به به وجود آمدن مستعمره انگلیس سنگاپور در سال ۱۸۱۹ شد. سنگاپور از سال ۱۸۲۴ تا ۱۹۶۳ میلادی، به غیر از سه سال در زمان جنگ جهانی دوم یکی از مستعمرات بریتانیا بود. در سال ۱۹۴۲ سنگاپور که هنوز مستعمره بریتانیا بود، توسط ژاپن اشغال شد و نیروهای بریتانیایی مجبور به ترک آن شدند. وینستون چرچیل این رخداد را «بدترین فاجعه و بزرگترین تسلیم در تاریخ بریتانیا» نامید. سنگاپور پس از پایان جنگ در سال ۱۹۴۵ میلادی دوباره توسط