payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از آن که سید مرتضی و نصیرالدین مرعشی در ۸۳۷ و ۸۳۶ هجری درگذشتند، اختلافات میان وارثانشان باقی ماند. محمد مرعشی به جای مرتضی، به حکومت ساری دست یافت و ظهیرالدین مرعشی همچنان در پناه دربار کیاییان گیلان بود. در سال ۸۴۰ هجری عده‌ای از اهالی ناراضی ساری در رستمدار جمع شدند و در نامه‌ای به ظهیرالدین، از او درخواست کردند که رهبریشان را برای شورش علیه سید محمد، به عهده گیرد. ملک کیومرث هم در نامه‌ای به ظهیرالدین، از آمدنش حمایت نمود. وقتی لشکر ظهیرالدین حرکتشان را آغاز کردند و به آمل رسیدند، حاکم این شهر
را آغاز کردند و به آمل رسیدند، حاکم این شهر (کمال‌الدین پسر قوام‌الدین دوم) هم به ناراضیان پیوست و جمیع لشکریان به سوی شرق حرکت کردند. در بارفروش‌ده سپاه حامیان محمد به سپهسالاری «سید زین‌العابدین حسینی پازواری» به هماوردی آنان آمد؛ اما شکست خورد و عقب‌نشینی نمود. بار دیگر لشکریان ساری تجدید قوا کردند و در نبرد مرزناک درگیری بزرگی روی داد که این بار ظهیرالدین شکست خورد و به همراه کمال‌الدین متواری شد. ملک کیومرث که روز ۱۰ شوال در ناتل‌رستاق بود، پس از شکست ظهیرالدین و مجروح شدن او، پسرش کاووس را با سیصد
ظهیرالدین و مجروح شدن او، پسرش کاووس را با سیصد نفر سواره به سرحد قلمروش فرستاد تا مجروحان را با خود به رستمدار برگرداند و طرفین یکدیگر در لرکه‌پادشت، از توابع آمل، ملاقات کردند و در موضع میرنا دشت اردو بر پا کردند. از سوی دیگر، سید محمد به همراهی امیر هندکا (والی تیموری استرآباد) با لشکر ساری و استرآباد در پی ظهیرالدین تاختند و در لرکه‌پادشت مستقر شدند. ملک کیومرث هم شخصاً به میرنا آمد و با ظهیرالدین و کمال‌الدین دیدار و گفتگو نمود و دستور داد جراحی پیکان فرورفته در پای ظهیرالدین را درآورد. ملک کیومرث که
فرورفته در پای ظهیرالدین را درآورد. ملک کیومرث که مقابله با ارتش تیموری را در توان خود نمی‌دید، پیشنهاد صلح دو جبهه را مطرح کرد؛ اما محمد مرعشی که از پشتیبانی بهتری برخوردار بود، نپذیرفت و ادعا می‌کرد که می‌خواهد تا کجور و نمک‌آبرود را فتح کند. ملک کیومرث نقشه‌ای کشید و از ظهیرالدین خواست که از راه ساحلی به سوی بارفروش‌ده برود و این‌گونه سپاهیان دشمن را مجبور به بازگشت نماید و سوگند خورد که تا زمانی که ظهیرالدین به رستمدار بازنگشته، با سید محمد صلح نمی‌کند. ظهیرالدین با چهارصد سوار و علی‌رغم جراحت، دشمن را
ظهیرالدین با چهارصد سوار و علی‌رغم جراحت، دشمن را دور زد و آنچنان که ملک کیومرث گفته بود، کرد. سید محمد با اطلاع از اوضاع، به ملک کاووس گفت که پیش‌شرط صلح این است که رستمداریان ظهیرالدین را دیگر به قلمرو خود راه ندهند. ملک کیومرث شرط را پذیرفت و در ملاقات با سید محمد و امیر هندوکا، صلح‌نامه این‌چنین تعیین شد که پادوسپانیان دیگر ظهیرالدین و کمال‌الدین را به رستمدار راه ندهند و پناهندگان سیاسی که در هفت سال اخیر از مازندران به قلمرو آنان آمده‌اند را تحویل دهند و در عوض میان‌رود به قلمرو کیومرث ضمیمه گردد.
و در عوض میان‌رود به قلمرو کیومرث ضمیمه گردد. ملک کیومرث پس از پذیرش پیمان، به کمال‌الدین یک ماه فرصت داد که سرزمینش را ترک کند و به سوی گیلان برود و برای ظهیرالدین هم پیکی فرستاد و او را از اخبار جدید مطلع نمود. با توجه به جایگاه اجتماعی کمال‌الدین در آمل و طرفداری مردم این شهر از او، سید محمد او را عفو کرد و حکومت شهر را بار دیگر به او بخشید و سید مرتضی که پیشتر در شهر مستقر شده‌بود، به قلمرو ملک کیومرث گریخت. ظهیرالدین و کمال‌الدین مرعشی از پیمان عقد شده ناراضی بودند و میان‌رود آمل، که به قلمرو
عقد شده ناراضی بودند و میان‌رود آمل، که به قلمرو پادوسپانی الحاق شده‌بود، را سرزمین موروثی مرعشیان می‌دانستند. اختلاف میان کمال‌الدین و ملک کیومرث به درگیری انجامید و سید مرتضی با ارتش کیومرث توانست به سوی آمل لشکر بکشد و منطقه را تاراج کند؛ اما در یکی از نبردهایی که میان طرفین درگرفت، شکست خورد و به رستمدار بازگشت و کیومرث به او پناه داد. مدتی بعد کمال‌الدین درگذشت و سید مرتضی توانست در ۸۴۹ هجری مجدداً به حکومت آمل برسد. تنش‌ها با کیاییان. زمانی که ملک کیومرث با حملهٔ سید محمد مرعشی و امیر هندوکا مواجه
با حملهٔ سید محمد مرعشی و امیر هندوکا مواجه بود، کیاییان به مرزهای غربی او دست‌اندازی کردند و لشکر تنکابن را به ملک حسین، ملک ایرج و ملک طوس سپرده بودند تا شهرهای چالوس و گرگوگردن که در اختیار ملک اویس بود، را ویران کنند. ملک کیومرث به محض این که مقدور شد، از راه کلاردشت به کجور رفت ولی لشکریان گیلان مناطق مذکور را به آتش کشیده و بازگشته بودند. در رجب ۸۴۵ هجری در میان کیاییان جنگ داخلی درگرفت و کارکیا میراحمد بن محمد برای آن که بتواند از کمک کیومرث در این نبردها استفاده کند، قلعه‌های طالقان و فالیس را به
نبردها استفاده کند، قلعه‌های طالقان و فالیس را به او پس داد. کارکیا میراحمد خود به رودسر رفت و تا مدت‌ها با نزدیکانش در آنجا مستقر ماند. درگیری با تیموریان. در ۸۴۶ هجری نیز کیومرث تصمیم گرفت ری و دماوند را به قلمروش ضمیمه کند ولی پس از تسلط بر شهرها، شاهرخ تهدید کرد و با رسیدن لشکریان تیموری به نیشابور، ملک کیومرث اظهار پشیمانی نمود و مناطق مذکور را به سلطان محمد بایسنقر سپرد. پس از آن که جهانشاه قراقویونلو توانست بر عراق عجم فائق آید، ملک کیومرث با او پیمان اتحاد بست و تعهد کرد علیه کارکیا محمد دوم او را
اتحاد بست و تعهد کرد علیه کارکیا محمد دوم او را یاری دهد. در عوض بنا بر حکم جهانشاه، طالقانات را به او سپردند و او ضمن تصرف طالقان در سال ۸۵۶، آنجا را به فرزندش ملک بهمن سپرد. خانواده. ملک کیومرث هشت پسر و دو دختر داشت: ملک اویس، ملک کاووس، ملک اشرف، ملک کیخسرو، ملک بهمن، ملک ایرج، ملک مظفر و ملک اسکندر پسران او بودند و در این میان اویس، اشرف و کیخسرو پیش از کیومرث درگذشتند. از دو دختر کیومرث نیز، یکی همسر مرتضی مرعشی شد که فرزندی نیاورد و دیگری ابتدا همسر جهانگیر (نبیرهٔ ملک طوس) شد، ولی با دستور قتل
جهانگیر (نبیرهٔ ملک طوس) شد، ولی با دستور قتل جهانگیر توسط کیومرث، این دختر به عقد محمد مرعشی درآمد و دو پسر به نام‌های سید کمال‌الدین و قوام‌الدین حاصل این ازدواج بودند. یاسنت لویی رابینو فهرست فرزندان ملک کیومرث را به این صورت ارائه کرده است: درگذشت و بحران جانشینی. ملک کیومرث نهایتاً در ماه رجب سال ۸۵۷ هجری، درگذشت. او در دوران پایانی حکومت خود، تمام مناطق از دست رفتهٔ پادوسپانیان را بازگرداند و به قلمرو موروثی افزود. در دوازده سال آخر فرمانروایی ملک کیومرث حادثه‌ای رخ نداد و آرامش کامل حاکم بود. او در
حادثه‌ای رخ نداد و آرامش کامل حاکم بود. او در این سال‌های واپسین، به آبادانی رستمدار کوشید؛ قلاع بسیاری، از جمله کارود لاریجان را که در جنگ‌های سال‌های پیشین تخریب شده بودند، ترمیم نمود و ضمن بازسازی راه‌ها، رباط‌هایی در مناطق دورافتاده بنا کرد. ملک کاووس، پسر بزرگ کیومرث، در اواخر دوران حکومت او ولایتعهدی داشت و در حد امارت بود. پس از درگذشت ملک کیومرث، کاووس جسدش را از «سر راه یالو» برداشت و به رستمدار برد؛ اما ملک مظفر، کوچک‌ترین برادرش، اجازه ورود به قلعه را به او نداد و ناچار کاووس پدر را بیرون قلعه
را به او نداد و ناچار کاووس پدر را بیرون قلعه غسل دهد و در امامزاده طاهر مطهر دفن کند. ملک کیومرث پیش از مرگ، مقبره‌ای برای خود در این امامزاده آماده کرده‌بود. پس از ملک کیومرث بحران جانشینی پدید آمد، که طی آن ملک کاووس با یکی از برادرانش به نام ملک اسکندر درگیر شد. با دخالت کیاییان و دیگر دودمان‌های معاصر، این نزاع موجب دو تکه شدن قلمرو پادوسپانیان شد؛ کاووس و فرزندانش حاکم نور و توابع آن شدند و اسکندر و جانشینانش در کجور و پیرامون آن مستقر گردیدند. این تجزیه قلمرو تا پایان دوران پادوسپانیان بر رویان
تجزیه قلمرو تا پایان دوران پادوسپانیان بر رویان ادامه یافت. اقدامات مذهبی. کیومرث زمانی که در شیراز بود، به مذهب شیعه اثنی عشری (امامیه) گروید و پس از بازگشت به رستمدار، آن را مذهب رسمی قلمرو پادوسپانی اعلام کرده و به زور در میان مردم رواج داد. در مناطق روستایی رستمدار وی چندین زیارتگاه برای امامزاده‌ها بنیان نهاد که در کتیبه‌های آن‌ها نوشته‌هایی به عربی و فارسی نشان‌دهندهٔ ارادت ملک کیومرث به آیین شیعه امامیه است. او همچنین در زمان سلطنتش عالمی شناخته شده به نام عبدالرحیم بن معروف را برای تحصیل فقه شیعی
به نام عبدالرحیم بن معروف را برای تحصیل فقه شیعی نزد سایر علمای دین در عراق فرستاد. مورخ معاصر، کیومرث قرقلو، می‌گوید که عبدالرحیم مدت کوتاهی پس از مرگ کیومرث، به رستمدار بازگشت و تحت حمایت ملک کاووس یک جلد کتاب دینی نوشت؛ اما رسول جعفریان، دیگر مورخ معاصر، تحریر کتاب را در حوالی ۸۵۰ هجری می‌داند و با توجه به این که از درگذشت کیومرث در کتاب "نیل المرام" حرفی به میان نیامده، نگارش آن را پیش از درگذشت کیومرث می‌داند و معتقد است اگر پس از آن نوشته شده‌بود، می‌بایست اشاره یا تعبیر و دعایی برای رحمت و غفران وی
اشاره یا تعبیر و دعایی برای رحمت و غفران وی در کتاب می‌بود. در کتاب نیل المرام قصیده‌ای در ستایش کیومرث آمده که دست کمی از شعرهای دیگر شاعران برجسته برای پادشاهان وقت ندارد. تاکنون حدود چهل کتیبه از دوران ملک کیومرث شناسایی شده است که مربوط به سال‌های ۸۱۱، ۸۲۰، ۸۲۸، ۸۲۹، ۸۳۱، ۸۴۰، ۸۴۳، ۸۴۷، ۸۴۹، ۸۵۱ و ۸۵۸ هجری قمری هستند و با این که تنها دوازده سال از پنجاه سال حکومت کیومرث را دربرمی‌گیرند، می‌توان محاسبه نمود که هر سال حداقل سه کتیبه و در مجموع بیش از ۱۵۰ کتیبه ساخته شده باشد که یحتمل بخشی از آن‌ها نابود
کتیبه ساخته شده باشد که یحتمل بخشی از آن‌ها نابود شده‌اند. تقریباً هیچ کتیبه‌ای از بیست سال نخستین حکومت کیومرث وجود ندارد. تمامی موارد شناسایی شده کنونی در سیزده بنا قرار دارند که اکثرشان در امامزاده‌ها هستند و بیست درصدشان در بقاع عرفا قرار دارد. عمدهٔ کتیبه‌ها در بقاع طاهر و مطهر، سید محمد صالحان و شاه بالوی ناتل قرار دارند. تمامی کتیبه‌ها به دو زبان عربی و فارسی هستند؛ متون عربی که بیشترند، شامل آیات قرآن، صلوات، احادیث و فرمان‌های شاهی هستند و بخش فارسی شامل شعرهای فارسی یک یا دو بیتی هستند که در
فارسی شامل شعرهای فارسی یک یا دو بیتی هستند که در سال‌های ۸۴۰، ۸۴۸ و ۸۴۹ نوشته شده‌اند. خط کتیبه‌ها به ترتیب فراوانی ریحان، ثلث، نسخ، رقاع، کوفی و تعلیق است و اکثر کتیبه‌ها بر چوب ساخته شده ولی کتیبه‌نویسی با رنگ روی دیوار گچی، سنگ، آجر، سفال و کاشی نیز موجود است. مضامین کتیبه‌ها را می‌توان به سه بخش «فنی-هویتی» که دربارهٔ بنا و شناسنامهٔ خود کتیبه است، «حکومتی-سیاسی» که شامل نام و القاب ملک و ستایش اوست و «دینی-مذهبی» که شامل آیات و اسماء جلاله و احادیث است، تقسیم نمود. در اکثر کتیبه‌ها نام حاکم با دو لقب
تقسیم نمود. در اکثر کتیبه‌ها نام حاکم با دو لقب همراه است و به‌طور کلی بیشتر از دو واژهٔ «السلطان» و «الملک» برای کیومرث استفاده شده است ولی مواردی از القاب «استندار»، «شاه»، «اکاسره» و «خسرو» نیز وجود دارد که نشانگر توجه پادوسپانیان به اصل و نسبشان، که به ساسانیان می‌رسیده، است. در این میان یک کتیبهٔ طاهر و مطهر واژهٔ «ایران» را دربردارد که منحصر به فرد است و مشابه آن در هیچ کتیبهٔ دیگری در شمال ایران وجود ندارد. الفاظ استفاده شده در این کتیبه‌ها، علاوه بر معانی ظاهری، می‌توانند نشان‌دهندهٔ اهداف و
بر معانی ظاهری، می‌توانند نشان‌دهندهٔ اهداف و جهت‌گیری‌های سیاسی، نظامی، مذهبی و طرز تلقی پادوسپانیان از حکومت خودشان باشد.
مصطفی آلاغا (؛ –) روزنامه‌نگار ورزشی فلسطینی اهل بریتانیا است. وی از سال ۱۹۸۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. وی به دلیل برنامه‌های عربی زبان در مورد فوتبال و سایر ورزش‌ها شهرت دارد. زندگی. مصطفی آلاغا در ۶ ژوئن ۱۹۶۳ در اردوگاه یرموک، دمشق، سوریه متولد شد. او در سنین پایین به ورزش علاقه داشت و در ۱۵ سالگی مجله ورزشی خود را به زبان انگلیسی ایجاد کرده بود. وی در دانشگاه دمشق انگلیسی تحصیل کرد. وی برای تکمیل دوره کارشناسی ارشد خود به انگلستان رفت و در آنجا تابعیت انگلیس را بدست آورد. وی ابتدا با سلما
آنجا تابعیت انگلیس را بدست آورد. وی ابتدا با سلما الماسری ازدواج کرد. بعداً با مای الخطیب که مجری اخبار تلویزیون در کانال تلویزیونی دبی است ازدواج کرد. این زوج دارای دو فرزند به نام‌های کرم و ناتالی هستند. حرفه. آلاغا کار خود را در روزنامه‌نگاری در سال ۱۹۸۱ به عنوان نویسنده آغاز کرد. در اوایل کار خود، او در روزنامه سوریه Alitihad و چندین کانال تلویزیونی کار کرد. هنگامی که برای تحصیلات تکمیلی در انگلستان بود، کار در شبکه ام‌بی‌سی را شروع کرد. او شروع به گزارش بازی‌های فوتبال برای این شبکه کرد و به دلیل کار
بازی‌های فوتبال برای این شبکه کرد و به دلیل کار در برنامه تلویزیونی "Asdda Kas Alallam" (ترجمه شده: "طلسم جام جهانی") به شهرت رسید. وی در سال ۱۹۹۶ میزبان برنامه‌های ورزشی رادیو به نام "راهی به جام جهانی" و در تلویزیون به نام "ماخا الریادا" (ترجمه شده: "باشگاه ورزشی") بود که هر دو از طریق این برنامه‌ها بر محبوبیت وی در سراسر خاورمیانه افزودند. بعداً، آلاغا میزبان یک برنامه تلویزیونی با نام "Sada Al Mlaeb" بود که از شبکه ام‌بی‌سی پخش شد. او در حال حاضر عنوان رئیس MBC Sports را دارد."Sada Al Malaeb" یکی از
رئیس MBC Sports را دارد."Sada Al Malaeb" یکی از مشهورترین و پربیننده‌ترین برنامه‌های تلویزیونی در جهان عرب است. این برنامه در سال ۱۹۹۶ توسط مجری مشهور تلویزیون محمد الشهری راه اندازی شد و فقط به فوتبال عربستان می‌پرداخت. اما زمانی که مصطفی آلاغا به برنامه آمد "Sada Al Malaeb" پس از گسترش پوشش ورزشی خود، موفقیت‌های بیشتری کسب کرد و در نتیجه، به یک برنامه تلویزیونی روزانه با تمرکز بر ورزش‌های عربی و جهانی تبدیل شد. در این برنامه به‌طور منظم تحلیل گران ورزشی حضور دارند که این امر آن را از سایر برنامه‌های
حضور دارند که این امر آن را از سایر برنامه‌های تلویزیونی متمایز می‌کند.
محمد جعفری اراکی (زادهٔ ۱۳۱۰ – درگذشتهٔ ۷ مهر ١۴٠٣) در اراک متولد شد. دوران دبستان را در مدارس آن زمان گذراند و در سال ۱۳۲۱ در سن یازده سالگی، تحصیلات حوزوی خویش را در مدرسه حاج محمد ابراهیم اراک آغاز نمود. پس از چهار سال در سال ۱۳۲۵ شمسی و در آغاز ورود سید حسین بروجردی، برای ادامه تحصیلات خود به حوزه علمیه قم رفت و در مدرسه فیضیه، به همراه مرتضی مطهری و حسینعلی منتظری و تعدادی دیگر از علمای حوزه، به تحصیل پرداخت و چند سالی در مدرسه حجتیه ساکن و مشغول به تحصیل می شود. سفر به حوزه علمیه نجف. او پس از سپری
می شود. سفر به حوزه علمیه نجف. او پس از سپری کردن هفت سال در قم، تصمیم گرفت به حوزه نجف برود. او در شب اول صفر سال ۱۳۷۲ هجری برابر با سال ۱۳۳۱ شمسی، به نجف رفت و طول مدت اقامتش در آنجا سی و پنج سال ادامه یافت. جعفری اراکی به همراه سید مهدی مرعشی و حسن صافی اصفهانی، شرایط اقامه نماز جماعت ظهرها را برای سید روح الله خمینی در مسجد شیخ انصاری نجف اشرف به وجود آوردند. مراجعت به ایران. محمد جعفری اراکی پس از سپری کردن بیش از سه دهه در حوزه نجف و کسب اجازه اجتهاد، سرانجام بر اثر فشار دولت بعث عراق، در آذرماه سال
سرانجام بر اثر فشار دولت بعث عراق، در آذرماه سال ۱۳۶۵ و پس از ۳۴ سال کسب علم، عراق و حوزه نجف را به سوی ایران ترک نمود. اشتغالات علمی. با اصرار بعضی از علمای تهران، در تهران اقامت کرد و در آغاز، حوزه درس خارج خویش را از مدرسه عالی شهید مطهری (سپهسالار) شروع کرد. سپس او مسوولیت تدریس در حوزه علمیه مدرسه مشهور و کهن خان مروی واقع در ناصر خسرو را از سوی خمینی عهده دار شد. محمد جعفری اراکی، بیش از سه دهه است که در درس و بحث خارج فقه و اصول در حوزه علمیه مدرسه مروی تهران، فعال است و شاگردان فراوانی از محفل درسی
تهران، فعال است و شاگردان فراوانی از محفل درسی او استفاده می‌کنند.
دیپندرا بیر بیکرام شاه () (۲۷ ژوئن ۱۹۷۱ – ۴ ژوئن ۲۰۰۱) به مدت سه روز پادشاه نپال بود. دوران پادشاهی وی در کما سپری شد. دیپندرا به عنوان بزرگترین فرزند از سه فرزند بیرندرای نپال و ملکه آیشواریا، ولیعهد نپال بود. در طی یک تیراندازی در تاریخ ۱ ژوئن ۲۰۰۱، دیپندرا پدر و مادر، خواهر و برادرش شاهزاده نیراجان و پرنسس شروتی و هفت نفر دیگر از خانواده سلطنتی را به ضرب گلوله کشت. سپس دیپندرا به خود شلیک کرد اما سه روز به حالت کما زنده ماند. طبق قانون اساسی نپال، شورای سری دیپندرا را به محض مرگ پدرش پادشاه نپال دانست.
سری دیپندرا را به محض مرگ پدرش پادشاه نپال دانست. با مرگ دیپندرا، عمویش گیانندرا به سلطنت رسید. تحصیلات. دیپندرا تحصیلات اولیه خود را در کاتماندو فرا گرفت. سپس در کالج ایتن در انگلستان تحصیل کرد. پس از آن، وی در دانشگاه تریبهوان در نپال تحصیل کرد و سپس به آکادمی نظامی در نپال پیوست. وی در مقطع کارشناسی ارشد در دانشگاه تریبهوان در رشته جغرافیا تحصیل کرد و دانشجوی دکترای همان دانشگاه بود. وی آموزشهای نظامی را در آکادمی ارتش سلطنتی نپال و آموزش خلبانی را در اداره هواپیمایی کشوری فرا گرفت. علاقه‌مندی‌ها.
در اداره هواپیمایی کشوری فرا گرفت. علاقه‌مندی‌ها. دیپندرا به زمینه‌های خدمات اجتماعی ورزش علاقه داشت. او قبلاً در مراسم مختلف ورزشی ملی و بین‌المللی مربوط به نپال شرکت می‌کرد. دیپندرا زمانی که در انگلیس تحصیل می‌کرد کاراته کا بود و در حدود ۲۰ سالگی کمربند مشکی خود را دریافت کرد. وی حامی شورای ملی ورزش و پیشاهنگی نپال بود. دیپندرا همچنین مقالاتی می‌نوشت که در نشریات دوره ای نپال منتشر می‌شدند. نوشته‌های او غالباً رنگ و بوی ملی‌گرایی نپالی داشت. قتل‌عام سلطنتی نپال. در ۱ ژوئن ۲۰۰۱، دیپندرا به کاخ سلطنتی
نپال. در ۱ ژوئن ۲۰۰۱، دیپندرا به کاخ سلطنتی نارایانیتی، محل اقامت پادشاه نپال، آتش گشود. وی قبل از اینکه به سر خود شلیک کند، پدرش، پادشاه بیرندرا، مادرش، ملکه آیشواریا و هفت نفر دیگر از اعضای خانواده سلطنتی را به ضرب گلوله کشت. وی در حالی که از ناحیه سر زخمی بود در حالت کما به سلطنت رسید. انگیزه وی از این قتل‌ها ناشناخته است، اما نظریه‌های مختلفی در این باره وجود دارد. دیپندرا خواستار ازدواج با دویانی رعنا، دختر یک خانواده سلطنتی هندی بود که در انگلیس با هم آشنا شده بودند، اما به دلیل کاست پایین خانواده و
آشنا شده بودند، اما به دلیل کاست پایین خانواده و گرایش سیاسی پدرش، والدین دیپندرا مخالفت کردند. پادشاه و همسرش به او گفتند که برای ازدواج با او باید از جانشینی سلطنت دست بکشد. نظریه‌های دیگر ادعا می‌کنند که دیپندرا از تغییر کشور از سلطنت مطلقه به سلطنت مشروطه ناراضی بود. اختلافات زیادی پیرامون شرایط رخ دادن این قتل‌عام موجود است و حتی امروز نیز با لغو نظام سلطنتی، سوالات زیادی در مورد علت آن در نپال باقی مانده.
پنی مخوف یک مجموعه داستان سریالی محبوبی بود که در قرن نوزدهم در پادشاهی متحدهٔ بریتانیا به چاپ می‌رسید. این عنوان می‌تواند با پنی وحشتناک، پنی هولناک، و خون پنی نیز شناخته می‌شود. این اصطلاح از آنجا ناشی می‌شود که این داستان‌ها معمولاً به صورت هفتگی چاپ شده و قیمت هر کدام از آن‌ها یک پنی (کوچکترین واحد پول بریتانیا) بوده‌است. موضوع این داستان‌ها معمولاً قصه‌هایی پرشور از نبرد کارآگاهان با جنایتکاران یا موجودات ماورایی بود. این مجموعه برای نخستین بار در ۱۸۳۰ منتشر شد و شخصیت‌هایی مانند سوئینی تاد، دیک تورپین
شد و شخصیت‌هایی مانند سوئینی تاد، دیک تورپین و وارنی خون‌آشام را به دنیا معرفی کرد. "گاردین" از پنی مخوف به عنوان «اولین تجربهٔ انگلیسی برای تولید فرهنگ عامه پسند برای جوانان جوانان» یاد کرد. هر چند پنی مخوف به نوع خاصی از قصه‌های منتشر شده در بریتانیا و دورهٔ ویکتوریا اشاره دارد، اما این داستان‌ها شامل انواع مختلفی از نشریات با داستان‌های ارزان قیمت هیجان‌انگیز مانند جستارهای داستانی و کتابچه‌های کتابخانه‌ای بود. پنی مخوف بر روی کاغذ تهیه شده از خمیر چوب ارزان‌قیمت چاپ می‌شد تا جوانان طبقهٔ کارگر نیز
ارزان‌قیمت چاپ می‌شد تا جوانان طبقهٔ کارگر نیز توانایی خرید آن را داشته باشند. این نشریه در هفته بیش از یک میلیون نسخه می‌فروخت اما در اواخر قرن نوزدهم با پیدا شدن رقیبان سرسختی به خصوص نشریات نیم‌پنی به مرور افول کرد.
فراس کیلانی (؛ زادهٔ ) روزنامه‌نگار، فیلم‌ساز و خبرنگار بی‌بی‌سی فلسطینی-بریتانیایی است. حرفه. کیلانی فعالیت رسانه ای خود را از سال ۱۹۹۵ در تلویزیون دولتی سوریه در دمشق آغاز کرد و در آنجا به عنوان کارگردان و مستندساز کار کرد که تا سال ۲۰۰۶، برای پیوستن به شبکه البیان به امارات متحده عربی رفت.کیلانی در سال ۲۰۰۹ به شبکه جهانی بی‌بی‌سی پیوست، در زمان حضور خود در بی‌بی‌سی، وی سردبیر دو برنامه عربی شد. او بیشتر به دلیل پوشش خبری در مناطق جنگی در خاورمیانه، به ویژه گزارش از لیبی، عراق و سوریه، شناخته شده‌است.وی
گزارش از لیبی، عراق و سوریه، شناخته شده‌است.وی در پی تهیه گزارش در لیبی و عراق چندین مرتبه مورد ضرب و شتم و دستگیری قرلر گرفته‌است.
بیرندرا بیر بیکرام شاه () (۲۸ دسامبر ۱۹۴۵–۱ ژوئن ۲۰۰۱) از ۱۹۷۲ تا ۲۰۰۱ پادشاه نپال بود. او پسر بزرگ شاه ماهندرا بود و تا زمان مرگ در کشتار خاندان سلطنتی نپال در سال ۲۰۰۱ سلطنت کرد. شخصیت. از زمان بسیار جوانی، بیرندرا توسط معلمان مدرسه خود به عنوان شاهزاده ای بسیار مهربان و احساسی توصیف شد. شاه بیرندرا به عنوان یکی از معدود پادشاهان نپال توصیف می‌شد که می‌خواست مردم نپال دموکراسی واقعی را تجربه کنند.او می‌خواست مردم انتخاب کنند که آیا "دموکراسی چند حزبی" را می‌خواهند یا "یک سیستم اصلاح شده سنتی " را. با این
یا "یک سیستم اصلاح شده سنتی " را. با این حال، رهبران مدافع دموکراسی و مورخان همه ادعا کرده‌اند که در همه‌پرسی تقلب شده‌است. پس از جنبش خلق که منجر به کشته شدن صدها نفر شد، وی مجبور به قبول سلطنت مشروطه در نپال شد. برخی از مورخان حدس می‌زنند که دیدگاه‌های دموکراتیک و بیرونی بیرندرا منجر به موفقیت جنبش خلق شد. وی به جهت تقویت روابط خارجی نپال با دیگر کشورهای جنوب آسیا، اتحادیه همکاری‌های منطقه ای جنوب آسیا را معرفی کرد. اوایل زندگی. پادشاه بیرندرا در کاخ سلطنتی نارایانهیتی در کاتماندو به عنوان پسر ارشد
سلطنتی نارایانهیتی در کاتماندو به عنوان پسر ارشد ولیعهد وقت، ماهندرا و همسر اولش، ولیعهد ایندرا راجیا لاکشمی دیوی به دنیا آمد. بیرندرا هشت سال را در مدرسه سنت جوزف، یک مدرسه مسیحی در دارجیلینگ، در کنار برادرش گیانندرا تحصیل کرد. در ۱۳ مارس ۱۹۵۵ پدربزرگ آنها پادشاه تریبهوان درگذشت و پدرشان جانشین تخت سلطنت نپال شد. با پادشاهی پدرش بیرندرا ولیعهد نپال شد. در سال ۱۹۵۹، بیرندرا در کالج ایتون در انگلستان ثبت نام کرد. وی پس از تحصیل در ایتون در سال ۱۹۶۴، به نپال بازگشت و در آنجا با سفر پیاده به مناطق دور افتاده،
و در آنجا با سفر پیاده به مناطق دور افتاده، به کاوش در کشور خود پرداخت. وی بعداً تحصیلات خود را با گذراندن مدتی در دانشگاه توکیو تکمیل کرد و سپس از ۱۹۶۷ تا ۱۹۶۸ در دانشگاه هاروارد علوم سیاسی خواند. بیرندرا در جوانی از مسافرت لذت می‌برد و به کانادا، آمریکای لاتین، آفریقا، بسیاری از مناطق هند و تعدادی دیگر از کشورهای آسیایی سفر کرد. وی همچنین یک جمع‌کننده اشیاء هنری و طرفدار صنایع دستی و هنرمندان نپالی بود و پرواز با هلیکوپتر را نیز آموخت. بیرندرا در ۲۷ فوریه ۱۹۷۰ با آیشواریا راجیا لاکشمی دیوی از خانواده
۱۹۷۰ با آیشواریا راجیا لاکشمی دیوی از خانواده رانا ازدواج کرد. مراسم عروسی آنها به عنوان یکی از مجلل‌ترین مراسم ازدواج هندو در تاریخ معرفی شده بود، هزینه برگزاری آن ۹٫۵ میلیون دلار بود. پادشاه بیرندرا و ملکه آیشواریا سه فرزند داشتند: اوایل سلطنت. بیرندرا پس از مرگ پدرش پادشاه ماهندرا، در ۳۱ ژانویه ۱۹۷۲ و در سن ۲۷ سالگی، به سلطنت نپال رسید. در هنگام سلطنت ، وی در واقع یک پادشاه مطلق، زیرا او میراث دار کشوری بود که احزاب سیاسی در آن ممنوع بودند و از طریق سیستم شوراهای محلی و منطقه ای معروف به پنچایات حکومت
شوراهای محلی و منطقه ای معروف به پنچایات حکومت می‌کرد. بیرندرا از این ادعا که او یک حاکم مستبدی است، ابراز نارضایتی کرد و اظهار داشت که وی بر دموکراسی ای که نمایندگان مجلس به‌طور غیرمستقیم انتخاب می‌شوند، ریاست می‌کند. اولین سفرهای او به خارج از کشور به عنوان پادشاه در اکتبر ۱۹۷۳ به هند و دو ماه بعد به چین انجام شد زیرا معتقد بود که نپال که بین دو قدرت آسیایی قرار دارد، باید روابط خوبی با هر دو داشته باشد. تاج گذاری در سال ۱۹۷۵. پس از مرگ پدرش (شاه ماهندرا) در سال ۱۹۷۲، پادشاه بیرندرا با منجمان دربار خود
در سال ۱۹۷۲، پادشاه بیرندرا با منجمان دربار خود مشورت کرد، ایشان به او توصیه کردند تاج گذاری را به مدت سه سال به تأخیر بیندازد، فرارسیدن لحظه تاجگذاری او دقیقاً در ساعت ۸:۳۷ صبح دقیقاً در ۴ فوریه ۱۹۷۵ بود. اندکی پس از طلوع فجر همان روز، پادشاه بیرندرا به معبد کاخ اجدادش، هانومان دهوکا رفت. مراسم تاج گذاری با حضور دولتمردان و رهبران سیاسی از ۶۰ کشور برگزار شد، شاهزاده ولز نماینده خانواده سلطنتی انگلیس بود. مهمانان شخصی شاه شامل صاحبخانه سابق او در دوران تحصیل در کالج ایتن، پیتر لارنس، سه استادش و ۱۵ همکلاسی
در کالج ایتن، پیتر لارنس، سه استادش و ۱۵ همکلاسی اش بودند. در زمان مقرر، کاهن اعظم تاج سبز زمردی را که با جواهرات منقوش و پرهای پرنده بهشتی تزئین شده بود، بر روی سر شاه قرار داد. پادشاه به مناسبت تاجگذاری خود اعلام کرد که به دولت دستور داده‌است که آموزش ابتدایی را برای هر کودکی در دسترس و رایگان قرار دهد، اما او آن دسته از نپالی‌ها را که امیدوار بودند قول پیشرفت در جهت دموکراسی را بدهند، ناامید کرد. همه‌پرسی سال ۱۹۸۰. در تلاش برای حفظ سیستم پنچایات دولتی، رهبران برجسته حزب کنگره نپال دستگیر شدند. به دلیل
رهبران برجسته حزب کنگره نپال دستگیر شدند. به دلیل بروز جنبش رو به رشد دموکراسی خواهی، بیرندرا اعلام کرد که همه‌پرسی برای تصمیم‌گیری بین یک سیستم غیر حزبی و چند حزبی برگزار خواهد شد. این همه‌پرسی در می ۱۹۸۰ با برنده شدن قاطع سیستم چند حزبی (با اختلافی در حدود ۴۵ تا ۵۵ درصد) به پایان رسید. در طی دهه ۱۹۸۰ محدودیت‌هایی که به سازمان‌های سیاسی تحمیل شده بود، کاهش یافت و گروه‌های لیبرال تحت رهبری دانشجویان خواستار تغییر قانون اساسی در نپال شدند. وی در سال ۱۹۸۰ به عنوان فیلد مارشال انگلیس منصوب شد. دوران
۱۹۸۰ به عنوان فیلد مارشال انگلیس منصوب شد. دوران دموکراتیک. در سال ۱۹۹۰، یک سری اعتصاب و شورش از سوی طرفداران دموکراسی در نپال آغاز شد. پادشاه بیرندرا به دلیل شورش، تحریم احزاب سیاسی را لغو کرد و توافق کرد که در آوریل ۱۹۹۰ نپال به یک پادشاهی مشروطه تبدیل شود. وی کمیسیون مستقل قانون اساسی را به نمایندگی از جناح‌های اصلی مخالف برای تهیه قانون اساسی جدید، تأمین خواسته‌های آنها و اصلاحات سیاسی منصوب کرد. کمسیون در ۱۰ سپتامبر ۱۹۹۰ پیش نویس قانون اساسی پیشنهادی را به وی ارائه کرد. قانون اساسی جدید، بیرندرا را به
به وی ارائه کرد. قانون اساسی جدید، بیرندرا را به عنوان رئیس یک کشور پادشاهی مشروطه با یک سیستم دموکراتیک چند حزبی قرار می‌دهد. پیش نویس قانون اساسی توسط نخست‌وزیر وقت کریشنا پراساد بهاتارای و کابینه اش تأیید شد و به همین ترتیب، در ۹ نوامبر سال ۱۹۹۰، بیرندرا رسماً تبدیل نپال به یک کشور پادشاهی مشروطه را اعلام کرد. پادشاه بیرندرا یک دولت موقت را تعیین کرد تا زمینه را برای انتخابات هموار کند. برای سرپرستی این موضوع وی کریشنا پراساد بهاتارای را انتخاب کرد. در گفتگویی با رادیو بی‌بی‌سی، کریشنا پراساد بهاتارای
گفتگویی با رادیو بی‌بی‌سی، کریشنا پراساد بهاتارای از رفتار و ادب شخصی بی عیب و نقص شاه بیرندرا و نقش بی نقص او به عنوان یک پادشاه مشروطه صحبت کرد. با این حال، اختلافات بین احزاب سیاسی مختلف و مشکلات اجتماعی متعدد منجر به جنگ داخلی نپال، درگیری بین شورشیان مائوئیست و نیروهای دولتی شد که از سال ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۶ ادامه داشت. مرگ. وقتی بیرندرا و خانواده‌اش (از جمله ملکه آیشواریا) در یک شام سلطنتی در ۱ ژوئن ۲۰۰۱ قتل‌عام شدند، ثبات نپال دچار مخاطره جدی شد. تقریباً همه اعضای خانواده سلطنتی در این کشتار به دست دیپندرا
اعضای خانواده سلطنتی در این کشتار به دست دیپندرا کشته شدند. دیپندرا خود به عنوان پادشاه اعلام شد اما چند روز بعد بر اثر ترومای گلوله درگذشت. در نتیجه گیانندرا به عنوان پادشاه معرفی شد. جسد بیرندرا پس از تشییع جنازه سوزانده شد. گزارش‌های شاهدان عینی و نیز تحقیقات بازرسان ویژه تأیید کرد که دیپندرا فرد مسلح و عامل این کشتار بوده‌است.