payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بر منطقه کوهستانی می‌شود در منطقه جوخواه طبس، امامزاده حسین وجود دارد که یکی از برادران علی بن موسی الرضا است. پس از آن کاروان به منطقه خراسان وارد شده و نیشابور مشهورترین توقفگاه کاروان در خراسان بوده‌است. پس از نیشابور، ده سرخ از توقف‌گاه‌های کاروان عنوان شده‌است. پس از آن کاروان از سناباد گذشته و در باغ حمید بن قحطبه اتراق کرده‌است. پس از آن توقفی برای زیارت خواجه ربیع گزارش شده‌است و مسیر به سمت مرو ادامه داشته‌است. عبور یا عدم عبور از قم. در خصوص اینکه آیا علی بن موسی الرضا در طول این سفر، از قم نیز
آیا علی بن موسی الرضا در طول این سفر، از قم نیز گذشته باشد، اختلافاتی وجود دارد. مادلونگ معتقد است که نگذشتن علی بن موسی از مسیر قم، قطعی است. با این وجود نشانه‌هایی از حضور علی بن موسی الرضا در این شهر گزارش شده‌‌است. در اینباره محمد بن بابویه نقل می‌کند که مأمون دستور داده بود تا علی بن موسی الرضا از راه قم و کوفه نگذرد. شبیه به این گزارش را ابوالفرج اصفهانی می‌آورد و می‌نویسد، مأمون دستور داد تا علی بن موسی الرضا را از راه بصره به خراسان بیاورند. این گزارشات سبب شده‌است تا محققانی، عبور کاروان از قم را
سبب شده‌است تا محققانی، عبور کاروان از قم را نامحتمل بدانند. ابواسحاق ابراهیم بن محمد ثقفی کوفی می‌نویسد که علی بن موسی الرضا را پس از ورود به بغداد از راه «ماه بصره» به خراسان بردند. این در حالیست که ماه بصره به شهرهای همدان، نهاوند و قم اطلاق می‌شود. همچنین سید عبدالکریم بن طاووس نیز گزارش می‌کند که علی بن موسی الرضا را به بصره بردند و از آنجا وارد کوفه نشد و سپس به بغداد وارد شد و از آنجا به سمت قم در حرکت شد. سید بن طاووس گزارش می‌کند که ورود علی بن موسی الرضا به قم با اشتیاق و استقبال مردم قم همراه
الرضا به قم با اشتیاق و استقبال مردم قم همراه بود تا جایی که مردم جهت پذیرایی از وی، دچار کشمکش و جدال شدند. علی بن موسی الرضا شتر خود را مأمور کرد که هر جا بنشیند، همانجا را محل اقامت برگزیند. شتر در مقابل منزلی نشست که بعدها در آنجا مدرسه‌ای به نام رضویه تاسیس شد. به روایتی دیگر، این خانه مبدل به مسجدی شد که امروزه به مسجد شاه خراسان مشهور است و علی بن موسی الرضا ۱ شبانه روز و به نقلی دیگر ۱۸ روز در این منزل مسکن گرفت. همچنین از اینکه رضا از چاه این منزل آب نوشیده، غسل کرده و وضو گرفته‌است گزارش‌هایی نقل
نوشیده، غسل کرده و وضو گرفته‌است گزارش‌هایی نقل شده‌است. وجود این مدرسه و محله‌ای به نام شاه‌خراسون از دلایل اعتقاد به حضور علی بن موسی الرضا در قم عنوان شده‌است. در این بین، جماعتی از جمله علامه حلی و شیخ عباس قمی، حضور علی بن موسی الرضا در قم را مسلم قلمداد کرده‌اند. وجود قدمگاهی دیگر در آهوان در سمنان نیز یکی از دلایل این قول عنوان شده‌است. احتمالا این قول را اولین بار سید بن طاووس مطرح کرده‌است. منابعی که از سفر کاروان از مسیر دیگری که از قم عبور نمی‌کند، گزارش کرده‌اند، به وجود قدمگاه‌های متعدد در
گزارش کرده‌اند، به وجود قدمگاه‌های متعدد در میان کویر مرکزی ایران و مناطقی چون یزد و نائین پرداخته‌اند. وقایع طول سفر. به گزارش بیهقی، هنگام رسیدن کاروانیان به بغداد، طاهر بن حسین به استقبال کاروانیان رفته و کاروان را مدتی در بغداد پذیرایی کرد. همچنین از رسیدن نامه‌ای از جانب مأمون به دست طاهر گزارش شده‌است که یک هفته پس از اقامت کاروانیان به بغداد رسید. در این نامه مأمون، طاهر بن حسین را موظف به بیعت با علی بن موسی الرضا کرد. طاهر نیز شبانه با علی بن موسی الرضا بیعت کرد. بیهقی گزارش می‌کند که طاهر با دست
الرضا بیعت کرد. بیهقی گزارش می‌کند که طاهر با دست چپ با علی بن موسی الرضا بیعت کرد و رضا از علت این عمل پرسید. طاهر پاسخ داد که دست راستش در گروی بیعت با مأمون است. رضا از این تعبیر خرسند شد. در فرحة الغری آمده‌است که وقتی خبر این واقعه به مأمون رسید، دست چپ طاهر را دست راست لقب داد و او را ذوالیمینین خواند. از دیگر اتفاقاتی که در بغداد گزارش شده‌است، مرگ معروف الکرخی است. سال مرگ او را ۲۰۰ یا ۲۰۱ گزارش کرده‌اند و به گزارش ابوعبدالرحمن محمد بن حسین بن موسی سلمی در کتاب "طبقات الصوفیه"؛ کرخی بر اثر شکسته
سلمی در کتاب "طبقات الصوفیه"؛ کرخی بر اثر شکسته شدن استخوان پهلوش در ازدحام جمعیت شیعیان در مقابل منزلگاه علی بن موسی الرضا درگذشت. این در حالیست که در این گزارش، معروف الکرخی به عنوان دربان علی بن موسی الرضا گزارش شده‌است. همچنین منابع از بیماری علی بن موسی الرضا در اهواز گزارش‌هایی را مطرح کرده‌اند. دیگر وقایع مهم این سفر، استقبال نیشابوری‌ها از رضا، بیان حدیث سلسلة الذهب و استقبال اهالی مرو از وقایع مهم این سفر عنوان شده‌است. قدمگاه‌ها. دهخدا، قدمگاه را به مکانی که پای پیامبر، امام یا قدیس دیگری به
را به مکانی که پای پیامبر، امام یا قدیس دیگری به آن‌جا رسیده باشد یا گمان رود که اثر پایی که در سنگ و مانند آن دیده می‌شود جای پای پیامبر یا امامی است معنا کرده‌است. در بین مسیر مدینه تا مرو، خصوصاً در مناطق ایران، قدمگاه‌هایی را به علی بن موسی نسبت می‌دهند که عموماً مورد احترام اهالی منطقه و علاقه‌مندان علی بن موسی بوده و هست. از جمله مشهورترین این موارد، قدمگاهی در ۲۶ کیلومتری شهر نیشابور است. از دیگر قدمگاه‌ها می‌توان به «قدمگاه فراشاه» یا ده شیر در روستای فَراشاه استان یزد (مسیر یزد - ابرکوه) واقع در
فَراشاه استان یزد (مسیر یزد - ابرکوه) واقع در هشت کیلومتری تفت، «قدمگاه امام رضا» در بهبهان، «قدمگاه ابرقو» در ابرکوه و «قدمگاه خرانق» در مشهدک (محلی در ۶۰ کیلومتری شهر یزد) اشاره کرد. جعفریان در ذکر قدمگاه‌های علی بن موسی در ایران، به موارد دیگری نیز اشاره می‌کند؛ از جمله: «مسجد امام رضا» در اهواز، «مسجد امام رضا» در روبروی پل شوشتر، «قدمگاه علی بن موسی» در کنار رودخانه شطیط شوشتر، دو قدمگاه به نام «شاخراسون» در دزفول و شوشتر، قدمگاه «امام ضامن» در شوشتر، «قدمگاه امام رضا» در جنوب آبادی کهنک شوشتر، مسجد
«قدمگاه امام رضا» در جنوب آبادی کهنک شوشتر، مسجد فرط یا پتک معروف به «صومعه امام رضا» در یزد، «مسجد قدمگاه» در محله مالمیر یزد، «موم رضا» در روستای بافران نائین، «مسجد قدیمان» در نائین، «حمام رضا» در نیشابور و «منزل پسندیده» در نیشابور. بر در یکی از قدمگاه‌های منسوب به علی بن موسی الرضا که در حاشیه رود مارون صاحب بنایی کوچک است، نوشته شده‌است: ماجرای شکارچی و آهو. داستان مشهوری دربارهٔ ضمانت آهو توسط علی بن موسی نزد عامه مردم مشهور است؛ داستان چنین است که روزی صیادی در بیابان آهویی را دنبال می‌کند. از روی
صیادی در بیابان آهویی را دنبال می‌کند. از روی اتفاق آهو به علی بن موسی که در آن حوالی -به نقلی صحرای سمنان- حضور داشته، پناه می‌برد؛ علی بن موسی حاضر می‌شود مبلغی را به آن شکارچی بپردازد تا او آهو را آزاد سازد، ولی صیاد نمی‌پذیرد. در این هنگام آهو به زبان می‌آید و به علی بن موسی می‌گوید من دو بچه شیرخوار دارم که گرسنه‌اند و چشم به‌راه‌اند؛ شما ضمانت مرا بکنید تا به لانه خود بروم و آنها را شیر دهم و برگردم. علی بن موسی هم ضمانت آهو را می‌کند و آهو می‌رود و بعد از مدتی بازمی‌گردد، شکارچی که این وفای به عهد
بعد از مدتی بازمی‌گردد، شکارچی که این وفای به عهد آهو را دیده، منقلب می‌شود و آهو را آزاد می‌سازد. بین شهرهای سمنان و دامغان در استان سمنان، منطقه‌ای به نام آهوان مشهور است که به گفته برخی، محل اتفاق افتادن این رویداد، همان ناحیه می‌باشد. البته این داستان یکی دو قرن قبل از ولادت علی بن موسی، برای محمد بکار رفته بود. طبرسی در "اعلام الوری" از ضمانت کردن پیامبر برای آهو آمده‌است: روزی رسول از محلی عبور می‌کرد، در این هنگام آهویی که در دامی گیر کرده بود به آن جناب شکایت برد، آهو گفت: یا رسول اللَّه من کودکی
جناب شکایت برد، آهو گفت: یا رسول اللَّه من کودکی دارم که احتیاج به شیر من دارد، من اکنون در این دام گرفتارم و کودکم گرسنه مانده‌است، اینک مرا از این دام برهان تا کودک خود را شیر دهم. رسول گفت: من چگونه تو را آزاد کنم و حال اینکه صاحب دام اکنون در اینجا نیست، آهو گفت: شما مرا رها کنید من پس از اینکه کودکم را شیر دادم مراجعت خواهم کرد، رسول به این شرط او را از دام صیاد رهانید و در آن جا توقف کرد تا آهو مراجعت کرد، در این هنگام صاحب دام نیز از راه رسید، رسول از آهو شفاعت کرد، صیاد نیز او را رها کرد، پس از این
آهو شفاعت کرد، صیاد نیز او را رها کرد، پس از این ماجرا مردم این محل را مسجدی ساختند. ورود به خراسان. ورود به نیشابور. نیشابور، اولین شهر از استان خراسان است که علی بن موسی الرضا به آن وارد شده‌است. آورده‌اند که علی بن موسی الرضا از مسیر نیشابور عبور کرده که عده‌ای از مُحَدِّثان برجستهٔ اهل سنت مانند اِبنِ راهْوَیْهْ، یَحْیَی بنِ یَحْییٰ، محمّد بن رافِع و احمد بن حَرْب به استقبالش آمدند تا با او دیدار کنند و وی مدت کوتاهی در این شهر ماند. دو عالم بزرگ وقت، ابوزرعه و محمد بن اسلم طوسی نیز از پیشگامان
وقت، ابوزرعه و محمد بن اسلم طوسی نیز از پیشگامان استقبال‌کنندگان بودند. این دو به نمایندگی از مردم شهر از علی بن موسی الرضا خواستند تا برایشان حدیثی بخواند. در تاریخ نیشابور آمده‌است که مردم از حضور علی بن موسی الرضا در شهر باخبر شدند و به استقبال او رفتند. ابویعقوب اسحق بن راهویه مروزی نیز به عنوان بزرگ شهر نیشابور، تا روستای مویدیه از شهر نیشابور خارج شد تا به استقبال کاروانیان برود. او با وجود سن بالا، شخصا مهار ناقه علی بن موسی الرضا را به دوش گرفت و تا شهر پیاده آمد. علی بن موسی الرضا به محض ورود به
شهر پیاده آمد. علی بن موسی الرضا به محض ورود به نیشابور در محله قز و کوچه بلاس آباد نزول کرد. حدیث سلسلة الذهب. شیعیان احادیث زیادی را منتسب به وی می‌دانند که یکی از مشهورترین آن‌ها حدیثی قدسی به نام سلسلة الذهب است. این حدیث هنگام وداع علی بن موسی با مردم شهر نیشابور انشاء شده و به نقل مجلسی در "بحارالانوار"، چهار هزار قلمدان آماده نوشتن کلمات علی بن موسی بوده‌اند. به‌گفتهٔ میلانی، پررنگ‌ترین واقعه در طول سفر علی بن موسی الرّضا، در ناحیه نیشابور و در استماع و استنساخ حدیثِ سِلسِلَةُ‌الذَّهَب رخ داده‌است.
و استنساخ حدیثِ سِلسِلَةُ‌الذَّهَب رخ داده‌است. در اینکه این حدیث در هنگام ورود به نیشابور انشاء شده‌است و یا در هنگام خروج از نیشابور به سمت طوس گفته شده‌است، اختلاف است. متن روایت به شرح ذیل است:«حَدَّثَنِی أَبِی الْعَبْدُ الصَّالِحُ مُوسَی بْنُ جَعْفَرٍ قَالَ حَدَّثَنِی أَبِی الصَّادِقُ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ قَالَ حَدَّثَنِی أَبِی الْبَاقِرُ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِیٍّ باقر علوم الأنبیاء قَالَ حَدَّثَنِی أَبِیَ عَلِیُّ بْنُ الْحُسَیْنِ سَیِّدُ الْعَابِدِین قَالَ حَدَّثَنِی أَبِی سَیِّدُ شَبَابِ أَهْلِ
قَالَ حَدَّثَنِی أَبِی سَیِّدُ شَبَابِ أَهْلِ الْجَنَّهِ الْحُسَیْنُ قَالَ حَدَّثَنِی أَبِی عَلِیُّ بْنُ أَبِی طَالِبٍ علیهم السلام، قَالَ سَمِعْتُ النَّبِیَّ صلی الله علیه و آله و سلم یَقُولُ سَمِعْتُ جَبْرَئِیلَ یَقُولُ قال الله جل جلاله: إِنِّی أَنَا اللَّهُ لا إِلهَ إِلَّا أَنَا، فَاعْبُدُونِی مَنْ جَاءَ مِنْکُمْ بِشَهَادَهِ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ بِالْإِخْلَاصِ دَخَلَ فِی حِصْنِی وَ مَنْ دَخَلَ فی حِصْنِی أَمِنَ مِنْ عَذَابِی» ترجمه: «پدرم موسی کاظم از پدرش جعفر صادق از پدرش محمد باقر از پدرش
کاظم از پدرش جعفر صادق از پدرش محمد باقر از پدرش علی زین العابدین از پدرش حسین شهید کربلا از پدرش علی بن ابی طالب روایت کرده‌است که گفت: عزیز و نور چشمانم، رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: جبرئیل حدیث کرد مرا و گفت شنیدم پروردگار سبحانه و تعالی می‌فرماید: کلمهٔ لا اله الا الله دژ استوار من است، پس هر کس وارد آن شود، از عذابم محفوظ است.»علی بن موسی چند قدمی حرکت کرد و سپس برگشت و اضافه کرد:«بِشُروطِها وَ أنَا مِن شُروطِها» ترجمه: «به شرطی و شروطی! و من از شروطش هستم.» خانه پسندیده و درخت بادام. علی
من از شروطش هستم.» خانه پسندیده و درخت بادام. علی بن موسی الرضا برای اقامت چند روزه در نیشابور، در محلهٔ غربی — ناحیه‌ای معروف به لاشاباد — به منزل خدیجه دختر همدان وارد شد. خدیجه مادربزرگ ابوواسع محمد نیشابوری بود و پس از سکونت علی بن موسی الرضا در منزل او، به پسندیده معروف شد چرا که علی بن موسی الرضا منزل او را برای اقامت پسندید و برگزید. شیخ صدوق در عیون اخبار الرضا آورده‌است، در گوشه‌ای از خانه با دست خود بادامی را کاشت و از برکت دست وی، در ظرف یکسال درختچه‌ای شد و بار داد و مردم از بادام‌های این درخت
شد و بار داد و مردم از بادام‌های این درخت برای شفای بیماران خود استفاده می‌نموده و شفا می‌یافتند. به گزارش ابو واسع، سرانجام این درخت سال‌ها بعد خشک شد و همو برای قطع کنندگان این درخت، عذاب و سختی‌های متعددی گزارش می‌کند. علی بن موسی الرضا در اقامت چند روزه‌اش در نیشابور، یک مسجد، حمام و قنات دایر کرد. به گزارش شیخ صدوق محل احداث این حمام در محله فرد نیشابور بود که در دوره حیات شیخ صدوق، به حمام رضا علیه السلام مشهور بود. در این حمام یک چشمه بود که علی بن موسی الرضا در این چشمه غسل کرده بود و مردم نیز به
موسی الرضا در این چشمه غسل کرده بود و مردم نیز به همین جهت آب آن چشمه را متبرک شده می‌دانستند. خروج از نیشابور تا پیش از رسیدن به مرو. شیخ صدوق نقل کرده‌است که پس از آنکه کاروان علی بن موسی از نیشابور خارج شد، در محلی به نام ده‌سرخ برای اقامه نماز ظهر اتراق کردند؛ علی بن موسی، برای وضو ساختن طلب آب نمود، اما آبی وجود نداشت؛ در این هنگام علی بن موسی با دستان خود زمین را کنده و چشمه‌ای ظاهر شد. بنا به گزارشاتی، این چشمه بعد از سالیان سال، همچنان باز و در حال جوشش است و بر روی آن مکانی جهت بازدید عمومی و
حال جوشش است و بر روی آن مکانی جهت بازدید عمومی و علاقه‌مندان ساخته شده‌است. احتمالا منظور منابع از منطقه «قریة الحمراء» همین منطقه بوده‌باشد. این ده، در ۵۵ کیلومتری قدمگاه نیشابور واقع شده‌است. کاروان از ده‌سرخ حرکت کرد و به روستای سناباد رسید. در آنجا کوهی بود که از سنگِ آن دیگ می‌ساختند. علی بن موسی به آن کوه تکیه داد و گفت: «خداوندا! این کوه و آنچه از آن ساخته می‌شود را باعث منفعت قرار بده و به هر آنچه در این دیگ‌ها پخته می‌شود برکت ده». از سنگ آن کوه برای او دیگی ساختند و علی بن موسی گفت: غذای من را
برای او دیگی ساختند و علی بن موسی گفت: غذای من را در غیر این دیگ طبخ نکنید. بعد از سناباد و قبل از روستای نوغان، قبر هارون کنار قصر حمید بن قحطبه طائی بود. در آنجا علی بن موسی وارد محلی شد که قبر هارون بود و خطی کنار قبر او کشید و گفت: اینجا تربت من است و در این مکان به خاک سپرده می‌شوم. خدا این مکان را محل رفت و آمد شیعیان و دوستانم قرار خواهد داد. پس از آن در ناحیه نماز خواند و به سمت مرو در حرکت شد. برخی منابع مدعی هستند، وقتی علی بن موسی به سرخس رسید، به دستور مأمون و به جرم ادعای الوهیت، تحت نظر قرار
دستور مأمون و به جرم ادعای الوهیت، تحت نظر قرار گرفته و به نوعی زندانی شد. عرفان‌منش احتمال می‌دهد که ادعای الوهیت، به جهت به کار بستن عبارت «بشرطها و شروطها و انا من شروطها» در پس حدیث سلسلة الذهب از جانب علی بن موسی الرضا است. در این خصوص بین علی بن موسی الرضا در حبس و عبدالسلام گفتگوهایی صورت گرفته‌است که موید این احتمال است. گویا علی بن موسی الرضا در حبس ماند تا دستوری از مرو برای ادامه حرکت او به سمت مرو برسد. برخی معتقدند این حبس، بعد از ولایتعهدی و در سال ۲۰۲ هجری در حالی که علی بن موسی در مسیر
و در سال ۲۰۲ هجری در حالی که علی بن موسی در مسیر بازگشت به طوس بوده رخ داده‌است. ورود به مرو. کاروان علی بن موسی الرضا چند فرسخ مانده به مرو، مورد استقبال عموم مردم قرار گرفت. در این استقبال مأمون و فضل بن سهل نیز حضور داشتند و گروه‌های مختلف علویان و عباسیان شرکت کردند. به محض رسیدن علی بن موسی الرضا به مرو، مأمون دستور داد تا اتاقی در نزدیکی محل اقامت خودش تهیه کنند و امکانات رفاهی برای او فراهم گردد. ولایتعهدی. علی بن موسی الرضا به سفر خود ادامه داد تا به مرو رسید. در آنجا از او استقبال باشکوهی به عمل
به مرو رسید. در آنجا از او استقبال باشکوهی به عمل آمد. سپس مأمون با توجه به هدف اولیه خود در زمینه دعوت علی بن موسی به مرو، ابتدا پیشنهاد خلافت را به او داد و وی این پیشنهاد را نپذیرفت. در ادامه با پافشاری و سخت‌گیری مأمون هم این کار به نتیجه نرسید. چنین خلافتی جامه‌ای بود دوخته شده برای مأمون و امثال او و اگر علی بن موسی الرضا چنین خلافتی را می‌پذیرفت، می‌بایست آن را ویران می‌کرد و از داخل می‌ساخت و چنین کاری در آن شرایط امکان‌پذیر نبود. علاوه بر این مأمون در پیشنهاد خود صادق نبود بلکه او و حزبش نقشه‌ای
در پیشنهاد خود صادق نبود بلکه او و حزبش نقشه‌ای را طرح‌ریزی می‌کردند تا پس از کسب مشروعیت برای خود از طریق علی بن موسی، او را از بین ببرند همچنان که همین توطئه را در ارتباط با ولایتعهدی علی بن موسی الرضا عملی ساختند. صدوق محدث شیعه در عیون اخبارالرضا نقل می‌کند: زمانی که مأمون پیشنهاد خلافت را به علی بن موسی الرضا داد و به او گفت قصد دارم خلافت را از خودم عزل کنم؛ علی بن موسی الرضا به او می‌گوید: اگر این خلافت ازآن توست و خدا آن را برای تو قرار داده پس جایز نیست که لباس و خلعتی را که خدا به قامت تو
پس جایز نیست که لباس و خلعتی را که خدا به قامت تو پوشانیده از تن بیرون کنی و به غیر خود بپوشانی و به دیگری واگذار کنی و اگر این مقام از آن تو نیست پس حق اینکه چیزی را که از تو نیست به من واگذاری، نداری. بعد از پافشاری و عدم قبول خلافت توسط علی بن موسی الرضا، مأمون پیشنهاد ولایتعهدی را به او داد. قندوزی یکی از دانشمندان اهل سنت در ینابیع الموده گزارش کرده‌است: بعد از اصرار زیاد مأمون برای پیشنهاد ولایتعهدی، علی بن موسی الرضا با گریه و ناراحتی و با گذاشتن شرط برای مأمون آن را پذیرفت. بعد از گذشت دو ماه از
برای مأمون آن را پذیرفت. بعد از گذشت دو ماه از حضور در مرو که علی بن موسی الرضا همچنان از موضع منفی با مأمون سخن می‌گفت. نه پیشنهاد خلافت و نه پیشنهاد ولایتعهدی هیچ‌کدام را نمی‌پذیرفت. بالاخره مأمون با تهدیدهای مکرری به قصد جانش برخاست که در این زمان ولایتعهدی را پذیرفت و گفت: می‌خواهم کاری کنم که مردم نگویند علی بن موسی به دنیا چسبیده بلکه این دنیاست که از پی او روان شده. اقدامات علی بن موسی در مرو. چون عید فطر پیش آمد مأمون از علی بن موسی الرضا خواست تا نماز عید فطر را برگزار نماید. علی بن موسی غسل کرد و
عید فطر را برگزار نماید. علی بن موسی غسل کرد و جامه پوشید و پای برهنه به راه افتاد. مردم دنبال او راه افتادند. به مأمون خبر رسید: مردم شیفته علی بن موسی الرضا شده‌اند؛ بنابراین مأمون نماز عید را متوقف کرد و علی بن موسی را از ادامه راه بازداشت. مأمون با هدف تضعیف موقعیت علی بن موسی الرضا اقدام به برگزاری جلسات مناظره و مباحثه با پیروان سایر ادیان و مذاهب در زمینه مسائل کلامی و اعتقادی می‌کرد اما نتیجه این مناظره‌ها همواره به نفع علی بن موسی و شیعیان پایان می‌یافت. این جلسات بین ۴ گروه از طبقات اندیشمند
می‌یافت. این جلسات بین ۴ گروه از طبقات اندیشمند جامعه برگزار می‌شد: گروه مسلمانان نسل جدید که با فتوحات اسلامی به جامعه اضافه می‌شدند- گروه مسلمانان و ادیان قدیمی- گروه گرایش‌های منحرف شده از دین- گروه صاحبان افکار و اندیشه‌های وارد شده از خارج. هدف مأمون از برگزاری این مجالس، مهار موج اندیشه‌های موجود در جامعه و همچنین سرگرم کردن علی بن موسی الرضا که نتواند در مسائل حکومت وارد شده و نزد مردم محبوبیت پیدا کند. اگر علی بن موسی الرضا در مناظرات شکست می‌خورد و خود را کنار می‌کشید این خود خط بطلانی بر دعوی
و خود را کنار می‌کشید این خود خط بطلانی بر دعوی شیعه به امامت وی بود و اگر هم مخالفان شکست می‌خوردند برای مأمون و حکومتش افتخار بود که ولیعهد انتخاب شده می‌تواند مخالفان را شکست دهد. تشکیل کلاس‌های درس در منزل و مسجد مرو و نیز استفاده از هر فرصتی در تبیین مبانی شیعه نمونه‌ای دیگر از فعالیت‌های علمی و فرهنگی علی بن موسی الرضا می‌باشد. این امر فرصتی مناسب بود تا بتوانند ضروری‌ترین اصول اعتقادی اسلام و تشیع را در مرو تبیین نمایند تا در عصری که مستعد گسترش شبهات بود، از گسترش آن جلوگیری شود. گذشته از
شبهات بود، از گسترش آن جلوگیری شود. گذشته از مناظره‌ها، احادیث و روایات زیادی از علی بن موسی در زمینه‌های مختلف علوم و معارف اسلامی و شیعی چون فقه، اصول عقاید، اخلاق و … بجا مانده‌است. منابع. منابع فارسی و عربی منابع آنلاین منابع انگلیسی
کتاب سبز راننده سیاهپوست () معروف به گرین بوک، کتاب راهنمایی بود که سالانه برای مسافران جاده‌ای آمریکایی سیاهپوست چاپ می‌شد و به آن‌ها کمک می‌کرد در دوران قوانین جیم کرو از تبعیض در امان بمانند. ویکتور هوگو گرین، یک پستچی اهل نیویورک، این کتاب را پایه‌گذاری کرد و آن را از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۶۶ چاپ می‌کرد. در این دوران تبعیض قانونی و آشکار به‌طور گسترده علیه غیر سفیدپوستان به‌خصوص افراد آفریقایی آمریکایی اعمال می‌شد. اگرچه تبعیض نژادی فراگیر و فقر مانع مالکیت خودروی شخصی توسط سیاهپوستان می‌شد، طبقه متوسط نوظهور
شخصی توسط سیاهپوستان می‌شد، طبقه متوسط نوظهور سیاهپوست در اولین فرصت ممکن خودرو می‌خریدند. این افراد با دردسرها و خطرات گوناگونی در جاده رو به رو می‌شدند؛ از منع دریافت غذا و محل سکونت تا بازداشت بی‌اساس. به همین دلیل گرین این راهنما را نوشت تا خدمات و مکان‌هایی را معرفی کند که با سیاهپوستان نسبتاً دوستانه برخورد می‌کردند. گرین در نهایت پوشش راهنمای خود را از منطقه نیویورک به بیشتر آمریکای شمالی گسترش داد و آژانس مسافرتی خودش را تأسیس کرد. بسیاری از سیاهپوستان تاحدی برای پیشگیری از جداسازی نژادی در ترابری
تاحدی برای پیشگیری از جداسازی نژادی در ترابری عمومی به رانندگی شخصی روی آوردند. همان‌طور که جرج اسکایلر در ۱۹۳۰ می‌نویسد: «همه سیاهپوستانی که توانایی خرید خودرو دارند در اولین فرصت ممکن این را انجام می‌دهند، تا از ناراحتی، تبعیض، جداسازی و توهین خلاص شوند.» سیاهپوستان آمریکایی که در عرصه ورزش، سرگرمی و فروش فعال بودند نیز به‌طور متداول برای اهداف کاری سفر می‌کردند.
مشکوفی غذایی است که با نشاسته، شیر، کره، شکر و سایر افزودنیها پخته می‌شود و معمولاً به عنوان دسر مصرف می‌شود. این یک دسر مازندرانی است و امروزه این گونه تهیه می‌شود اما در قدیم برطبق گواهی لغتنامهٔ دهخدا ظاهراً در نواحی دیگر هم معروف بوده است.
ویترین‌گردی (به انگلیسی: Window shopping) یا خرید ویترینی هنگامی است که در آن مصرف‌کننده بدون قصد کنونی خرید، کالاهای فروشگاه را نگاه یا بررسی کند. این کار به‌عنوان یک سرگرمی یا روشی برای به دست آوردن دانش درباره کالاها، تفاوت برند یا قیمت کاربرد دارد.
اودوکیا ماکرمبولیتیسا (؛ – ) ملکه همسر بیزانس و همسر کنستانتین دهم دوکاس و رومانوس چهارم و خواهرزادهٔ اسقف‌اعظم قسطنطنیه میخائیل کِرولاریوس بود پس از فوت کنستانتین دهم او نایب‌السلطنتی فرزندانش را با قدرت کامل برای آنها برعهده گرفت، اما امپراتوری بیزانس در زمان سلطنت او در معرض خطر حملهٔ سلجوقیان قرار داشت و اودوکیا به منظور دفع این تهدید در ۱۰۶۸ با رومانوس ازدواج کرد. درنتیجهٔ این ازدواج رومانوس بخاطر اقتدار ارشد و اصلی که اودوکیا در امپراتوری داشت به جایگاه امپراتوری رسید و با عنوان رومانوس چهارم بر تخت
امپراتوری رسید و با عنوان رومانوس چهارم بر تخت نشست هنگامی که رومانوس چهارم در سال ۱۰۷۱ میلادی بر اثر دسیسه های اودوکیا عزل شد، وی بار دیگر مقام نیابت سلطنت را برای پسران خود بدست آورد، اما مدتی بعد مجبور به استعفاء شد.
رولاندو راولو (انگلیسی: Rolando Ravello؛ زاده ۴ ژوئن ۱۹۶۹) بازیگر، کارگردان و فیلمنامه‌نویس ایتالیایی است. زندگی و شغل. راولو در متولد رم شد و در سن جوانی یک گروه کمدی با مانوئلا مورابیتو و رناتو جوردانو تأسیس کرد بعداً او در برخی از دوره‌های بازیگری شرکت کرد و در چندین تئاتر کوچک در زادگاهش اجرا کرد. راولو در سال ۱۹۹۵ نقش اصلی وینچنزو در فیلم "داستان یک جوان فقیر" را ایفا کرد. او در سال ۲۰۰۱ اولین کارگردانی خود را با فیلم کوتاه "La Colla انجام داد". فیلم سینمایی "Tutti Contro tutti" او در سال ۲۰۱۳ برای
سینمایی "Tutti Contro tutti" او در سال ۲۰۱۳ برای بهترین فیلم کمدی نامزد روبان نقره ای شد.
میرزا عیسی وزیر (درگذشته ۱۳۱۰ قمری) دولت‌مرد و نیکوکار دوره قاجار است. زندگی. او پسر میرزا موسی وزیر تفرشی بود. پس از فوت پدرش در سال ۱۲۸۲ قمری به جای او به عنوان نایب‌الحکومه تهران و وزیر و پیشکار کامران میرزا منصوب شد و از این تاریخ به وزیر معروف گردید. گسترش تهران در سال ۱۲۸۴ قمری زیر نظر میرزا عیسی و میرزا یوسف آشتیانی انجام شد. میرزا عیسی بار دیگر در سال ۱۲۹۸ قمری و پس از فوت محمدابراهیم خان وزیرنظام (دایی کامران میرزا) به وزارت تهران رسید و تا زمان فوت در سال ۱۳۱۰ قمری در این منصب برقرار بود. مرگ. در
در سال ۱۳۱۰ قمری در این منصب برقرار بود. مرگ. در وبای سال ۱۳۱۰ قمری میرزا عیسی حاضر به ترک شهر نشد. او مقید بود که اجساد با آداب کامل اسلامی (غسل و کفن) دفن شوند و خود شخصاً بر امور نظارت می‌کرد. نهایتاً خود او نیز به این بیماری مبتلا شد و در روز چهارشنبه ۲۲ صفر ۱۳۱۰ قمری درگذشت. او با دختر میرزا حسن مستوفی‌الممالک آشتیانی ازدواج کرده بود و فرزندی نداشت. موقوفات. میرزا عیسی از اموال خود مسجدی برای شیخ هادی نجم‌آبادی ساخت که اکنون به نام مسجد و مدرسه میرزا عیسی‌خان وزیر معروف است و در خیابان وحدت اسلامی
عیسی‌خان وزیر معروف است و در خیابان وحدت اسلامی قرار داد. مقبره عیسی‌خان در حیاطی در انتهای ضلع غربی این مسجد واقع است. علاوه بر این او یک سوم میراث خود را به ساخت بیمارستان اختصاص داد. شیخ هادی به عنوان وصی میرزا عیسی نظارت بر ساخت و ساز این بیمارستان را به عهده گرفت تا سرانجام در قره ماه رمضان سال ۱۳۱۸ قمری افتتاح شد. این بیمارستان امروز به بیمارستان وزیری شهرت دارد. از دیگر موقوفات میرزا عیسی قنات سراب وزیر است که مظهر آن در گذر «لب تشنه» در خیابان فروزش تهران قرار گرفته است.
فیلیپ لاشو (فرانسوی: Philippe Lacheau) () بازیگر، کارگردان و نویسنده فرانسوی است.
ادواردو «لالو» سالامانکا ، یک شخصیت خیالی و ضدقهرمان در مجموعه تلویزیونی "بهتره با سال تماس بگیری" می‌باشد. تونی دالتون ایفاگر نقش اوست پتر گولد و گوردون اسمیث خالق این شخصیت هستند. لالو سالامانکا یکی از شخصیت‌های مهم مجموعه بهتره با سال تماس بگیری است. او یک خلاف کار مکزیکی و عضو باند مواد فروش مکزیک قرار دارد و رابطه مستقیم با هکتور سالامانکا عمویش دارد. او اولین بار در فصل چهارم سریال بهتره با سال تماس بگیری معرفی شد، اما اسمش پیش‌تر در سریال بریکینگ بد توسط سال گودمن به‌طور گذرا ذکر شده بود. لالو،
بد توسط سال گودمن به‌طور گذرا ذکر شده بود. لالو، برادرزاده هکتور سالامانکا و عضو کارتل خوآرز است. بعد از فلج شدن هکتور، او از مکزیک به آلبوکرکی می‌آید تا کسب‌وکار خانوادگی مواد مخدر را مدیریت کند و رقابت و دشمنی هکتور با گاس فرینگ را ادامه دهد. ویژگی‌های شخصیتی لالو برخلاف سایر سالامانکاهاست. او کاریزماتیک و خوش‌روست، اما در عین حال بی‌رحم و غیرقابل پیش‌بینی. بازی دالتون تحسین منتقدان را برانگیخته و برخی او را یکی از بهترین شرورهای تلویزیون دانسته‌اند.
فرید شب‌خیز (زادهٔ ۱۳۳۸) آهنگساز، کارگردان و تهیه‌کنندهٔ تلویزیون اهل ایران است. زندگی هنری. فرید شب‌خیز سال ۱۳۳۸ در رشت متولد شد. تحصیلات موسیقی خود را از سال ۱۳۵۴ در هنرستان عالی موسیقی، به صورت آزاد آغاز کرد و در سال ۱۳۵۷ به پایان رساند. او دروس تئوری و عملی آهنگسازی را نزد محمد شمس فرا گرفت. در سال‌های ۱۳۶۰ و ۱۳۶۱ اولین تجربه‌های هنری خود را با آهنگسازی انیمیشن «کار و اندیشه» آغاز نمود. رحیم شب‌خیز، صدابردار موسیقی و حمید شب‌خیز مجری و مدیر شبکهٔ تلویزیون ایران (ITN) برادران بزرگتر او هستند. وی در دههٔ
ایران (ITN) برادران بزرگتر او هستند. وی در دههٔ ۱۳۷۰ با آهنگسازی قطعات موسیقی پاپ، در معرفی خوانندگان نسل اول موسیقی پاپ پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران، نظیر عباس بهادری و بیژن خاوری نقش داشت. آثار هنری. از جمله آثار فرید شب‌خیز به موارد زیر می‌توان اشاره نمود: