payamvha/North_RAG huggingface dataset:
حین، شناسایی عاملین جنایات - شامل سازمان‌دهندگان، تحریک‌کنندگان، عاملان، همدستان، نام آن‌ها، نام واحدهای نظامی، موسسات، سازمان‌ها - ضروری بود. این اقدامات حاوی توصیف‌هایی دقیق از جرایم ارتکابی بود. لازم بود تا نام خانوادگی، نام، نام مستعار و محل زندگی شهروندان گواهی دهنده جنایت‌ها به ثبت برسند. تمام اسناد مربوطه می‌بایست ضمیمه این اعمال می‌شدند - گزارش مصاحبه، اظهارات شهروندان، نظرات متخصصان پزشکی، عکس، نامه‌های شهروندان شوروی تبعید شده به آلمان، اسناد آلمانی و غیره. اعضای کمیسیون و کارکنان دبیرخانه برای
و غیره. اعضای کمیسیون و کارکنان دبیرخانه برای کمک به سازماندهی کار کمیسیون‌های محلی و نظارت بر کار آنها به جمهوری‌های مختلف اتحاد شوروی سفر کردند. آنها گورها و اجساد را بازرسی کردند، شهادت‌های زیادی را از شاهدان و زندانیان زندان‌های آلمان و اردوگاه‌های کار اجباری آزادشده گردآوری کردند، سربازان و افسران اسیر شده را بازجویی کردند، و اسناد دشمن، عکس‌ها و سایر شواهد جنایات فجیع را مورد بررسی قرار دادند. اگرچه، به گفته بیشتر تاریخ‌دانان، برخی از جنایاتی که کمیسیون ویژه به طرف آلمانی مربوط می‌کرد، در واقع توسط
ویژه به طرف آلمانی مربوط می‌کرد، در واقع توسط آژانس‌های امنیتی دولت شوروی انجام شده بودند. به‌طور خاص، مورد اعدام اسیران جنگی در نزدیکی کاتین است که در آن اعضای کمیسیون به سادگی گزارشی را که از پیش توسط NKVD تهیه شده بود، امضا کردند؛ و نیز اعدام زندانیان در وینیتسا.
مرد هیزم‌شکن یا مرد چوب‌بر (به انگلیسی: "Lumberjack Man") یک فیلم آمریکایی محصول سال ۲۰۱۵ در ژانر کمدی ترسناک و فیلم اسلشر است. داستان. گروهی از کارکنان و دوستان یک کلیسا، برای تفریح و جشن گرفتن به بیرون می‌روند که در این بین هیزم شکنی عصبانی و دیوانه، قصد …
معاهده برلین (پیمان بی‌طرفی و عدم تعرض آلمان و اتحاد جماهیر شوروی) معاهده‌ای میان آلمان و اتحاد جماهیر شوروی بود که در ۲۴ آوریل سال ۱۹۲۶ میلادی به امضا رسید و بر طبق آن طرفین متعهد به بی‌طرفی در صورت حمله به طرف دیگر توسط کشور ثالث برای پنج سال آینده شدند. این پیمان عهدنامه راپالو را که در سال ۱۹۲۲ میلادی میان این دو کشور منعقد شده بود، دوباره تأیید کرد. مصوبات این پیمان در ۲۹ ژوئن سال ۱۹۲۶ میلادی در برلین بین طرفین مبادله شد و از همان روز اجرایی گردید. این معاهده در سوم ماه اوت سال ۱۹۲۶ میلادی در مجموعه
معاهده در سوم ماه اوت سال ۱۹۲۶ میلادی در مجموعه معاهدات جامعه ملل به ثبت رسید. این معاهده با امضای توافق دیگری در ۲۴ ژوئن سال ۱۹۳۱ میلادی تجدید گردید که در پنجم ماه مه سال ۱۹۳۳ میلادی تصویب شد. این توافق نیز در ۱۵ ماه فوریه سال ۱۹۳۵ میلادی در مجموعه معاهدات جامعه ملل به ثبت رسید. متن. دولت آلمان و دولت اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی، تمایل دارند به انجام هر آنچه در توان آنها است برای حفظ صلح عمومی، اطمینان دارند به اینکه منافع مردم آلمان و مردم دولت اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی خواستار همکاری مداوم و قابل
شوروی سوسیالیستی خواستار همکاری مداوم و قابل اعتماد است، توافق کرده‌اند که روابط دوستانه موجود را به وسیله یک معاهده ویژه با مفاد زیر تقویت کنند: ماده ۱: روابط آلمان و دولت اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی همچنان بر اساس معاهده راپالو استوار خواهد بود. دولت آلمان و دولت اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی به منظور ارتقا تفاهم در مورد همه مسائل سیاسی و اقتصادی که مشترکاً بر دو کشور تأثیر گذار است، ارتباط دوستانه خود را حفظ خواهند کرد. ماده ۲: اگر یکی از طرفین معاهده، علیرغم رویکرد صلح آمیز خود، مورد حمله یک یا چند
علیرغم رویکرد صلح آمیز خود، مورد حمله یک یا چند قدرت ثالث قرار گیرد، طرف دیگر بی‌طرفی را برای تمام مدت درگیری رعایت خواهد کرد. ماده ۳: اگر در صورت بروز درگیری با ماهیت ذکر شده در ماده ۲ یا در صورتی که هیچ‌یک از طرفین درگیر عملیات جنگی نباشند، ائتلافی بین قدرت‌های ثالث با هدف تحریم اقتصادی یا مالی هر یک از طرفین ایجاد گردد، طرف دیگر متعهد می‌شود که به چنین ائتلافی پایبند نباشد. ماده ۴: پیمان حاضر به تصویب خواهد رسید و اسناد تصویب در برلین مبادله خواهد گشت. این معاهده از تاریخ مبادله اسناد تصویب، اجرایی و به
معاهده از تاریخ مبادله اسناد تصویب، اجرایی و به مدت پنج سال ادامه خواهد داشت. دو طرف قبل از انقضا این مدت در زمان مناسب و با توجه به تحولات آینده روابط سیاسی خود، رایزنی خواهند کرد. با اعتقاد به این که امضا کنند نمایندگان تام‌الاختیار هستند. امضاکنندگان: آقای اشترزمان آقای کرستینسکی واکنش‌ها. در آلمان این معاهده با معاهده تضمین مجدد بیسمارک با روسیه در سال ۱۸۸۷ میلادی مقایسه شد. آرا تأیید کننده این معاهده در کمیته خارجی رایشتاگ به اتفاق آرا بود که نخستین بار در نوع خود در جمهوری ویمار به حساب می‌آمد.
بار در نوع خود در جمهوری ویمار به حساب می‌آمد. پیامدها. ماه ژوئن سال ۱۹۲۶ میلادی، «به لطف همکاری دولت آلمان»، بانکهای آلمانی اعتباراتی در مجموع بالغ بر ۳۰۰ میلیون مارک به اتحاد جماهیر شوروی اعطا کردند. نرخ بهره سالیانه به شکل ثابت ۹٫۴٪ تعیین شد. ماه اکتبر همان سال، دولت شوروی گروه قابل توجهی از نمایندگان رایشتاگ را به مسکو دعوت کرد. با تمدید معاهده در ۲۴ ژوئن سال ۱۹۳۱ میلادی، بانکهای آلمان ۳۰۰ میلیون مارک دیگر برای خرید کالاهای صنعتی آلمان به اتحاد جماهیر شوروی اعطا کردند. به هر حال از ابن زمان به بعد
شوروی اعطا کردند. به هر حال از ابن زمان به بعد رابطه دو طرف حالت نزولی پیدا نمود و نهایتاً چند ماه پس از به قدرت رسیدن هیتلر به شکل کامل قطع شد.
محو شدن در تاریکی () یک فیلم مستند در سال ۲۰۰۴ و در مورد حرفه رپر آمریکایی جی-زی است. همچنین بسیاری از نام‌های معروف دیگر در موسیقی هیپ هاپ نیز در فیلم حضور دارد. کنسرت زنده فیلم در مدیسن اسکوئر گاردن قرار بود آخرین اجرای جی ز باشد، زیرا وی قصد خود را برای کناره‌گیری از این صنعت اعلام کرده بود. بازیگران. موسیقی‌دان‌های زیر در فیلم حضور دارند:
اصطلاح نئورمانتیک‌گرایی یا نئورُمانتیسم برای دربرگرفتن جنبه‌های مختلف در فلسفه، ادبیات، موسیقی، نقاشی و معماری و همچنین جنبش‌های اجتماعی به کار می‌رود که بعد از دوره رمانتیسم وجود دارند و عناصری از آن را در خود جای داده‌اند. این اثر با اشاره به آهنگسازان اواخر قرن ۱۹ از جمله ریشارد واگنر و به ویژه کارل دالهاوس، که موسیقی خود را به عنوان «شکوفایی دیرهنگام رمانتیسم در دورانی مثبت» توصیف می‌کند، مورد استفاده قرار گرفته‌است. او آن را مترادف با «عصر واگنر» می‌داند که از حدود سال ۱۸۵۲ تا ۱۸۹۰و آغاز دوره مدرنیسم
که از حدود سال ۱۸۵۲ تا ۱۸۹۰و آغاز دوره مدرنیسم روی کار بود و نمایندگان اصلی آن ریشارد اشتراوس و گوستاو مالر بودند. این سبک برای نویسندگان، نقاشان، و آهنگسازان که مردود، رهاشده، یا مخالف واقع‌گرایی، طبیعت‌گرایی، یا سبک‌های آوانگارد در نقاط مختلف از حدود ۱۸۴۰ تا زمان حاضر بوده‌اند، اعمال شده‌است. اواخر قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰. نئو رمانتیسم و همچنین رمانتیسیسم در تقابل با طبیعت‌گرایی قلمداد می‌شوند - در واقع، تا آنجا که به موسیقی مربوط می‌شود، طبیعت‌گرایی بیگانه و حتی خصمانه تلقی می‌شود. در دوره بعد از اتحاد
و حتی خصمانه تلقی می‌شود. در دوره بعد از اتحاد آلمان در سال ۱۸۷۱، طبیعی‌گرایی ادبیات رمانتیک را به عنوان تحریف، تحریف آرمانی واقعیت رد کرد. واضح است که طبیعت‌گرایی ناتوان از پر کردن «خلأ» موجودیت امروزی می‌باشد. منتقدانی مانند هرمان بار، هاینریش مان و یوگن دیدریخس تحت عنوان «نئو-رمانتیسم» به مخالفت با طبیعت‌گرایی و مادی گرایی پرداختند و خواستار تغییر جهت‌گیری فرهنگی برای پاسخ به «اشتیاق روح برای یک معنا و محتوا در زندگی» شدند که ممکن است جایگزین تکه‌تکه شدن دانش مدرن با یک دیدگاه کلی به جهان شود. اواخر قرن
دانش مدرن با یک دیدگاه کلی به جهان شود. اواخر قرن بیستم. «نئو-رمانتیسم» به عنوان یک لقب جایگزین برای گروه آهنگسازان آلمانی که با جنبش کوتاه مدت "Neue Einfachheit" در اواخر دهه ۱۹۷۰ و اوایل دهه ۱۹۸۰ شناخته می‌شدند، مطرح شد. همراه با عبارات دیگری مانند «لحن جدید»، همراه با عبارات دیگری مانند «لحن جدید»، این اصطلاح به دلیل عدم تنوع و دقت در میان این آهنگسازان که عضو اصلی آنها ولفگانگ ریم است مورد انتقاد قرار گرفته‌است. بریتانیا. ۱۹۳۰–۱۹۵۵. در تاریخ هنر انگلیس، اصطلاح «نئو-رمانتیسم» به مکتبی کاملاً وابسته به
اصطلاح «نئو-رمانتیسم» به مکتبی کاملاً وابسته به نقاشی منظره گفته می‌شد که در حدود سال ۱۹۳۰ ظهور کرد و تا اوایل دهه ۱۹۵۰ ادامه داشت. اولین بار در مارس ۱۹۴۲ توسط منتقد ریموند مورتیمر در "New Statesman" نام گذاری شد. این نقاشان به هنرمندان قرن نوزدهم مانند ویلیام بلیک و ساموئل پالمر نگاه می‌کردند، اما همچنین تحت تأثیر هنرمندان فرانسوی پیرو مکتب کوبیست و پسا کوبیست مانند پابلو پیکاسو، آندره ماسون و پاول تچلیتچو قرار داشتند. انگیزه این جنبش تا حدی به عنوان پاسخی به تهدید به حمله در طول جنگ جهانی دوم بود. از
به تهدید به حمله در طول جنگ جهانی دوم بود. از جمله هنرمندان مرتبط با آغاز این جنبش می‌توان به پل نش، جان پایپر، هنری مور، ایوون هیتچنز و به ویژه گراهام سادرلند اشاره کرد. نسل جوانتر شامل جان مینتون، مایکل آیرتون، جان کرکستون، کیت وان، رابرت کولکوهون، و رابرت مک‌براید هستند. اروپای غربی. فلسفه زیبایی‌شناسی آرتور شوپنهاور و فردریش نیچه کمک زیادی به تفکر نئو رمانتیک کرده‌است. ژاپن. از اواسط دهه ۱۹۳۰ و ادامه جنگ جهانی دوم، یک جنبش ادبی نئو رمانتیک ژاپنی توسط نویسنده یاسودا یوجورو رهبری شد.
شهرستان العماره (به عربی: قضاء العمارة) یک شهرستان‌های عراق در عراق است که در استان میسان واقع شده‌است. شهرستان العماره ۱,۲۵۰,۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
شهرستان شار باژر یک شهرستان‌های عراق در عراق است که در استان سلیمانیه واقع شده‌است.
شاهدان یهوه به دلیل خودداری از رفتن به سربازی، یا پیوستن به سازمان‌های نازی یا اعلام وفاداری به رژیم هیتلر، در هنگام حکومت نازی‌ها در آلمان میان سال‌های ۱۹۳۳ و ۱۹۴۵ مورد آزار و اذیت قرار گرفتند. حدود ۱۰ هزار شاهد - نیمی از تعداد اعضای آلمانی آن‌ها در آن دوره - زندانی شدند؛ از جمله ۲۰۰۰ تن که به اردوگاه‌های کار اجباری نازی‌ها فرستاده شدند. تخمین زده می‌شود که ۱۲۰۰ تن در بازداشت کشته شدند، از جمله ۲۵۰ تن که اعدام شدند. آنها نخستین فرقه از مسیحیت بودند که توسط دولت نازی ممنوع می‌شد و به شدت مورد آزار و اذیت
دولت نازی ممنوع می‌شد و به شدت مورد آزار و اذیت قرار گرفت. برخلاف یهودیان و مردم کولی، که به دلیل تبار خود مورد آزار و اذیت قرار گرفتند، شاهدان یهوه می‌توانستند با کنار گذاشتن باورهای مذهبی خود با امضای سندی مبنی بر انصراف از ایمان، تسلیم شدن در برابر اقتدار دولتی و پشتیبانی از ارتش آلمان، مانع از آزار و اذیت و آسیب‌های شخصی شوند. به باور تاریخ‌دان سیبیل میلتون، «شجاعت و سرپیچی آنها در برابر شکنجه و مرگ، افسانه حاکمیت مطلق نازی بر مردمی مطیع و فرمانبردار را باطل می‌کند.» علی‌رغم تلاش‌های اولیه برای نشان
را باطل می‌کند.» علی‌رغم تلاش‌های اولیه برای نشان دادن اهداف مشترک با رژیم ناسیونال سوسیالیست، این گروه از سال ۱۹۳۳ تحت آزار و اذیت عمومی و دولتی قرار گرفت، بسیاری از اعضایش از کارها و مدارس اخراج شدند، از درآمد محروم شدند، و مورد ضرب و شتم و زندان قرار گرفتند. تاریخ‌دانان در باره اینکه آیا نازی‌ها قصد پاکسازی آنها را داشتند، اختلاف نظر دارند، اما چندین نویسنده ادعا کرده‌اند که محکوم کردن صریح نازی‌ها توسط شاهدان در رنج کشیدن آن‌ها نقش داشته‌است. دروه پیشانازی. شاهدان یهوه گروهی برآمده از دانشجویان
پیشانازی. شاهدان یهوه گروهی برآمده از دانشجویان بین‌المللی کتاب مقدس مستقر در ایالات متحده بودند که از دهه ۱۸۹۰ تبلیغات مذهبی در اروپا را آغاز کردند. یک شعبه از انجمن در سال ۱۹۰۲ در البرفلد آلمان افتتاح شد. تا سال ۱۹۳۳، حدود ۲۰٬۰۰۰ شاهد به عنوان مبلغ فعال خانه به خانه فعالیت می‌کردند و مراسم یادبود سالانه آنها حدود ۲۵۰۰۰ نفر را به خود جلب می‌کرد. در درسدن، تعداد دانشجویان کتاب مقدس بیشتر از همین تعداد در نیویورک بود. اعضای جنبش که در آلمانی به "Ernste Bibelforscher" یا «دانشجویان مشتاق کتاب مقدس» معروف
یا «دانشجویان مشتاق کتاب مقدس» معروف بودند، از اواخر جنگ جهانی اول با این اتهامات که ایشان بلشویک، کمونیست و در نهان یهودی بودند، روبرو شدند. از سال ۱۹۲۰، کلیسای انجیلی آلمان خواستار ممنوعیت کار انتشارات انجمن شد. در ادامه دهه ۱۹۲۰، مخالفت‌هایی از ترکیب کلیسا گرفته تا جنبش فلکیش افزایش یافتند. نازی‌ها آغاز به آزار و اذیت دانشجویان کتاب مقدس کردند، اعضای اس‌آ نیز نشست‌های گروه را مختل می‌کردند. از ۱۹۲۲، دانش آموزان کتاب مقدس آلمان به دلیل توزیع عمومی جزوات انجمن، به اتهام دست‌فروشی غیرقانونی دستگیر می‌شدند.
به اتهام دست‌فروشی غیرقانونی دستگیر می‌شدند. مشان سال‌های ۱۹۲۷ و ۱۹۳۰، حدود ۵٬۰۰۰ اتهام علیه اعضای جنبش مطرح شدند، و اگرچه بیشتر آنها به تبرئه منتهی شدند، اما برخی «مجازات‌های شدید» نیز صادر شدند. از سال ۱۹۳۰، درخواست‌ها برای مداخله دولت علیه دانشجویان کتاب مقدس افزایش یافت، و در ۲۸ مارس ۱۹۳۱، رئیس‌جمهور رایش، پاول فون هیندنبورگ، "فرمان مقاومت در برابر اعمال سیاسی خشونت‌آمیز" را صادر کرد، که طبق آن اقدام‌های لازم در مواردی که سازمان‌های مذهبی، موسسات یا آداب و رسوم «مورد سوءاستفاده قرار می‌گرفتند» اجرا
آداب و رسوم «مورد سوءاستفاده قرار می‌گرفتند» اجرا می‌شد. بایرن نخستین ایالت آلمان بود که با حکم پلیس در ۱۸ نوامبر برای منع و مصادره کلیه انتشارات دانشجویان کتاب مقدس در سراسر ایالت، با این گروه برخورد کرد. فرمان دوم در سال ۱۹۳۲ این ممنوعیت را به دیگر ایالت‌های آلمان گسترش داد. تا پایان ۱۹۳۲، بیش از ۲۳۰۰ اتهام علیه دانشجویان کتاب مقدس در جریان بود. تعقیب. از ۱۹۳۳ به بعد، شاهدان شاغل در دفاتر پست، ایستگاه‌های راه‌آهن یا سایر مشاغل خدمات مدنی به دلیل خودداری از اجرای سلام هیتلری، اخراج شدند. از اوت ۱۹۳۴، آنها
اجرای سلام هیتلری، اخراج شدند. از اوت ۱۹۳۴، آنها همچنین می‌توانستند شغل خود را به دلیل خودداری از سوگند رسمی به وفاداری و اطاعت از هیتلر، از دست بدهند. معلمان ناچار شدند بیانیه ای را امضا کنند که تأیید می‌کرد عضو انجمن بین‌المللی دانشجویان کتاب مقدس نیستند و در صورت عدم پذیرش از کار اخراج می‌شدند. شاهدان یهوه در بخش‌های خصوصی نیز، اغلب با اصرار جبهه کار آلمان (DAF) یا اعضای حزب نازی، اخراج می‌شدند. در ۱۹۳۶، مطبوعات نازی خواستار آن شدند تا دانشجویان کتاب مقدس از همه شرکت‌های آلمانی حذف شوند، و در همین حال
از همه شرکت‌های آلمانی حذف شوند، و در همین حال اعضای مستقل این گروه از مجوزهای حرفه ای یا تجاری خود برای انجام کار محروم شوند، زیرا عدم پذیرش آنها از عضویت در سازمان‌های نازی، آنها را «از نظر سیاسی غیرقابل اعتماد» می‌کرد. دولت وسایل نقلیه موتوری و دوچرخه‌هایی را که شاهدان در مشاغلشان از آنها استفاده می‌کردند، توقیف کرد، گواهینامه رانندگی را پس گرفت، حقوق بازنشستگی را قطع کرد و شاهدان را از خانه‌های خود بیرون کرد. دانش آموزان مدارس ناچار بودند هنگام فراخوان احترام پرچم، "سرود هورست وسل" و "Deutschlandlied"
احترام پرچم، "سرود هورست وسل" و "Deutschlandlied" را بخوانند، به هیتلر سلام بدهند و در مراسم بزرگداشت هیتلر شرکت کنند. کسانی که خودداری می‌کردند توسط معلمان، و گاهی توسط همکلاسی‌ها مورد ضرب و شتم قرار می‌گرفتند، و بسیاری نیز اخراج می‌شدند. از مارس ۱۹۳۶، مقام‌های نازی آغاز به گرفتن کودکان شاهد از والدین خود کردند، و برخی از آنها را ناچار به پیگیری «آموزش اصلاحی» کردند. از اوایل سال ۱۹۳۵، افسران گشتاپو استفاده از «بازداشت پیشگیرانه» را گسترش دادند؛ اغلب هنگامی که قاضیان موفق به محکوم کردن شاهدان به اتهام
که قاضیان موفق به محکوم کردن شاهدان به اتهام سرپیچی از تحریم دانشجوی کتاب مقدس نمی‌شدند. دانش‌آموزان کتاب مقدس که از دید آنها «به دلیل فعالیت‌هایشان خطری قریب‌الوقوع برای دولت ناسیونال سوسیالیست» به‌شمار می‌رفتند، از آن هنگام دیگر برای مجازات به دادگاه‌ها تحویل داده نمی‌شدند، بلکه مستقیم به اردوگاه‌های کار اجباری برای گذران چند ماه زندان فرستاده می‌شدند. با این حال، حتی کسانی که دوران زندان خود را به پایان می‌رساندند، به‌طور معمول توسط گشتاپو پس از آزادی دستگیر و بازداشت پیشگیرانه می‌شدند. روش‌های
آزادی دستگیر و بازداشت پیشگیرانه می‌شدند. روش‌های وحشیانه‌تری از مجازات از سال ۱۹۳۶ پی گرفته شدند؛ از جمله شلاق زدن با شلاق ویژه اسب، ضرب و شتم طولانی مدت، شکنجه اعضای خانواده و تهدید به تیراندازی. برخی از شاهدان در موسسات روانی و تحت درمان روان‌پزشکی قرار گرفتند. دستور به عقیم‌سازی بعضی از کسانی که در خودداری از تقبیح ایمان خود «سرسخت» بودند، داده شد. در پی نشستی در اوایل سپتامبر ۱۹۳۶ در لوسرن، سوئیس، تا ۳۰۰۰ نسخه از بیانیه ای اعتراض‌امیز به رهبران دولت، مردم و روحانیون ارسال شد، تا جدال ضد کاتولیکی انجمن
و روحانیون ارسال شد، تا جدال ضد کاتولیکی انجمن را افزایش دهد. چندین شاهد آلمانی که در این کنوانسیون شرکت کرده بودند هنگام بازگشت به خانه‌هایشان توسط پلیس در کمین دستگیر شدند و میان اوت و سپتامبر، گشتاپو بیش از ۱۰۰۰ عضو را دستگیر کرد. پاسخ جامعه شاهدان به این کار، گذاشتن ۲۰۰٬۰۰۰ نسخه از بیانیه لوسرن در صندوق‌های پستی، و نیز غرفه‌های تلفن، نیمکت‌های پارک و اتومبیل‌های پارک شده، در ۱۲ دسامبر بود. کسانی که در حملات بعدی پلیس دستگیر شدند به دو سال زندان محکوم شدند. تعداد دستگیری‌ها سپس افزایش یافت. تنها در
شدند. تعداد دستگیری‌ها سپس افزایش یافت. تنها در درسدن، حدود ۱۵۰۰ شاهد تا اواسط سال ۱۹۳۷ دستگیر شده بودند. کارزار نامه‌پراکنی دیگری در ژوئن ۱۹۳۷ آغاز شد، و به گفته انجمن، شاهدان آلمانی بیش از ۴۵۰٬۰۰۰ کتاب و کتابچه در طول ۱۲ ماه پخش کردند. هیتلر در مارس ۱۹۳۵ سربازی اجباری برای همه مردان ۱۸ تا ۴۵ سال را ابلاغ کرد. هیچ معافیتی برای دلایل شرعی یا وجدانی در نظر گرفته نشده بود و شاهدانی که از خدمت یا سوگند وفاداری به هیتلر خودداری می‌کردند بهمدت یک یا دو سال به زندان یا اردوگاه‌ها فرستاده می‌شدند. با آغاز جنگ در
یا اردوگاه‌ها فرستاده می‌شدند. با آغاز جنگ در اوت ۱۹۳۹، مجازات‌های جدی‌تری اعمال شد. فرمانی تصویب شد که مقررات کیفری را به میزان قابل توجهی در دوره‌های جنگ و شرایط اضطراری افزایش می‌داد و طبق این فرمان «تخریب روحیه نیروهای مسلح» جرم به‌شمار می‌آمد. هرگونه امتناع از انجام خدمت سربازی یا تحریک عمومی به این منظور مجازات اعدام می‌داشت. میان اوت ۱۹۳۹ و سپتامبر ۱۹۴۰، ۱۵۲ دانشجوی کتاب مقدس در دادگاه عالی نظامی ورماخت حاضر شدند؛ از میان ایشان که به جرم تخریب روحیه نیروهای مسلح متهم شده بودند، ۱۱۲ نفر اغلب با سر
نیروهای مسلح متهم شده بودند، ۱۱۲ نفر اغلب با سر بریدن اعدام شدند. گارب تخمین می‌زند که حدود ۲۵۰ شاهد آلمانی و اتریشی در طول جنگ جهانی دوم در نتیجه تصمیمات دادگاه نظامی اعدام شدند. در نوامبر ۱۹۳۹، آیین‌نامه دیگری صادر شد که زندانی کردن هر کسی را که از «انجمن‌های ضد نظامی» پشتیبانی یا به آن تعلق داشت یا «روحیه ضد نظامی» از خود نشان می‌داد، مجاز می شمد و به مقام‌ها اجازه می‌داد افراد را به اتهام عضویت در انجمن دانشجویان کتاب مقدس زندانی کنند. مجازات‌های اعدام پس از سال ۱۹۴۳ مرتباً اعمال می‌شدند.
شهرستان خانقین (به کُردی: "خانه‌قین" "Xaneqîn" یا "خانه‌قی" "Xaneqî") یکی از شهرستان‌های عراق است که در استان دیاله واقع شده‌است. مرکز این شهرستان شهر خانقین است. شهرستان خانقین ۳٬۵۱۲ کیلومتر مربع مساحت و ۳۵۰,۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
شهرستان الحمزه (به عربی: قضاء الحمزة) یک منطقهٔ مسکونی در عراق است که در شهرستان حمزه واقع شده‌است. شهرستان الحمزه ۲۶۰,۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
شهرستان قره داغ (به عربی: قضاء قرة داغ) یکی از شهرستان‌های استان سلیمانیه در اقلیم کردستان عراق است. مرکز آن شهرک قره‌داغ می‌باشد. شمار ساکنان آن ۱۲٬۷۰۹ نفر است. شهرستان قره‌داغ در سال ۲۰۰۷ از بخش‌ها و روستاهای بخش مرکزی قره‌داغ که پیش‌تر بخشی از شهرستان سلیمانیه بود، تشکیل شد. در دوران امپراتوری عثمانی، قره‌داغ خود یک شهرستان بود اما بعدها به بخش تبدیل شد. این شهرستان از دو بخش تشکیل شده‌است: بخش مرکزی قره‌داغ (قره‌داغ) بخش سوسنان (سوسنان) نام. نام این شهرستان از شهرک قره‌داغ گرفته شده‌است. پیش‌تر نام آن
از شهرک قره‌داغ گرفته شده‌است. پیش‌تر نام آن «زردی‌آوا» (زردی‌آباد) بوده که به‌عنوان نمادی از «زردی‌بگ» ذکر شده‌است. گفته می‌شود او یک فرماندار زرتشتی بود که منطقه‌ای میان رود سیروان تا میردی، نزدیک دربندیخان، سرچنار، شیوەسور تا سنگاو را اداره می‌کرد. پیشینهٔ تاریخی این نام به حدود ۲۲۰۰ سال پیش از میلاد بازمی‌گردد. واژهٔ ترکی «قره‌داغ» در دوران عثمانی رایج شد: «قره» به‌معنای سیاه و «داغ» به‌معنای کوه یا تپه است؛ با هم به معنای «کوه سیاه» یا «تپهٔ سیاه». جغرافیا. شهرستان قره‌داغ با این نواحی هم‌مرز است: از
شهرستان قره‌داغ با این نواحی هم‌مرز است: از شمال با شهرستان سلیمانیه و شهرستان بازیان، از جنوب با شهرستان چمچمال و شهرستان کلار، از شرق با شهرستان شارزور و شهرستان دربندیخان، و از غرب نیز با شهرستان چمچمال. مساحت این شهرستان ۷۱۷ کیلومتر مربع است که برابر با ۳٫۵۵٪ از کل استان سلیمانیه می‌باشد. تاریخ. دورهٔ عثمانی. استان سلیمانیه تا نیمهٔ سدهٔ نوزدهم، تحت حکومت امارت بابان و در قلمرو امپراتوری عثمانی بود. مرکز این امارت در آغاز قلعه چولان بود. سپس در سال ۱۱۹۹ هجری قمری (برابر با ۱۷۸۴ میلادی)، ابراهیم پاشای
هجری قمری (برابر با ۱۷۸۴ میلادی)، ابراهیم پاشای بابان فرمان به ساختن مرکز جدیدی برای این امارت داد و پایتخت را به شهر تازه‌ساز سلیمانیه منتقل کرد. این امارت در سال ۱۸۵۱ میلادی منحل شد و به یک واحد اداری کوچک‌تر (لیوا) تبدیل و تابع ایالت شارزور شد. بین سال‌های ۱۸۵۱ تا ۱۸۶۹: در این دوره، ساختار اداری منطقه تحت تأثیر تقسیمات جغرافیایی طایفه‌ای بود. مرزهای این لیوا و لیواهای هم‌مرز آن محل اختلاف میرهای بابان و سوران بود. پس از سقوط امارت سوران (۱۸۳۶) و امارت بابان (۱۸۵۱)، لیوای سلیمانیه به‌صورت واحدی مستقل
بابان (۱۸۵۱)، لیوای سلیمانیه به‌صورت واحدی مستقل باقی ماند و شامل ۱۷ بخش بود که شهرستان قره‌داغ یکی از آن‌ها به‌شمار می‌رفت. این اطلاعات در سالنامه‌های عثمانی با شماره‌های ۱۱، ۱۲ و ۱۳ آمده است. بین سال‌های ۱۸۶۹ تا ۱۸۷۲: این دوره هم‌زمان با حکومت مدحت پاشا بود که به مدت سه سال والی بغداد بود. با وجود کوتاه بودن مدت حکومت او، اصلاحات بنیادینی انجام شد و در این مدت نیز شهرستان قره‌داغ به‌عنوان واحدی مستقل باقی ماند. بین سال‌های ۱۸۷۳ تا ۱۹۱۸: در این دوره، تغییرات اداری فراوانی رخ داد. تعداد لیواهای دولت عثمانی
اداری فراوانی رخ داد. تعداد لیواهای دولت عثمانی کاهش یافت و بسیاری از لیواها به بخش و بخشی از بخش‌ها نیز به بخش تبدیل شدند. اداره‌های جنوب کردستان زیرمجموعهٔ سنجاق‌های موصل، شارزور و بغداد بودند. تا زمان تشکیل ولایت موصل در سال ۱۲۹۶ هجری قمری (۱۸۷۹ میلادی)، تمام سنجاق‌های فوق تابع ولایت بغداد بودند، ولی پس از آن لیوای سلیمانیه و شارزور به ولایت موصل ملحق شدند. در این دوره، زاب کوچک به‌عنوان مرز بین لیوای سلیمانیه و راوندوز تعیین شد. رود ژاراوه نیز به‌عنوان مرز بین سنجاق شارزور و سلیمانیه در نظر گرفته شد.
مرز بین سنجاق شارزور و سلیمانیه در نظر گرفته شد. بخش پشدَر تابع لیوای سلیمانیه شد و مناطقی مانند منگور، مامش و رمه‌ک از پشدَر جدا و به راواندز و ناحیه شوان به سنجاق شهرزور پیوستند. مهم‌ترین تغییر این دوره، لغو شهرستان قره‌داغ و بخش زنگنه بود. به‌جای آن، بخش گل تأسیس شد و تابع لیوای کرکوک گردید. رود آواسپی مرز میان این بخش و مرکز شهرستان کفری شد. از منظر اداری، شهرستان قره‌داغ به بخش تبدیل شد. در سال ۱۸۷۸، این شهرستان با قحطی و گرانی روبه‌رو شد. جمعیت زردی‌آباد (مرکز شهرستان) به‌شدت کاهش یافت. در پی چندین
(مرکز شهرستان) به‌شدت کاهش یافت. در پی چندین رخداد فاجعه‌بار دیگر از جمله آتش‌سوزی و تخریب، جایگاه آن به‌عنوان شهرستان از دست رفت، مرکز آن به روستا تنزل یافت و نام «زردی‌آوا» به «قره‌داغ» تغییر کرد. در نهایت نیز به ناحیه تبدیل و تابع سنجاق سلیمانیه شد. محصولات کشاورزی این ناحیه شامل گندم، جو، مقدار اندکی سبزیجات و میوه بود که نیاز محلی را تأمین می‌کرد. تنها محصول صادراتی منطقه توتون بود که به بازار بغداد فرستاده می‌شد. در سال ۱۸۹۴، فرماندار ناحیه به نام «آقا افندی» از استان سامسون ترکیه بذر توتون به این
افندی» از استان سامسون ترکیه بذر توتون به این ناحیه آورد تا آن را بیازماید و پس از موفقیت، کشت توتون در چندین نقطه گسترش یافت.
شهرستان تاجی یک شهرستان‌های عراق در عراق است که در استان بغداد واقع شده‌است. شهرستان تاجی ۱۵۰،۸۵۵ نفر جمعیت دارد.
مهدی حریری (۱۳۰۵–۱۳۹۷) تاجر چای اهل ایران بود. حریری در ۱۳۰۵ در سبزوار متولد شد و در ۵ سالگی همراه خانواه‌اش به مشهد رفت. پدرش در بازار مشهد حجره‌ای داشت و به تجارت پارچه و قماش و کرباس مشغول بود. مهدی تا گرفتن دیپلم در مشهد بود و سپس در ۱۳۲۵ برای تحصیل در دانشگاه به تهران رفت اما با ترغیب پدر، سر از بازار تهران درآورد. پس از مدتی دلالی، صاحب حجره شد. در سال ۱۳۳۱ ازدواج کرد. در دههٔ ۱۳۵۰ شرکت «چای مشک‌بو» را تأسیس کرد و به تجارت چای پرداخت. اولین محمولهٔ صادراتی‌اش به کشور ترکیه بود و سپس مالزی، اندونزی، و
به کشور ترکیه بود و سپس مالزی، اندونزی، و هند. او بزرگ‌ترین واردکنندهٔ چای در ایران بود و محموله‌هایش را از کنیا و هند وارد می‌کرد. مزرعهٔ چای نداشت ولی مدتی سه کارخانهٔ چای خشک‌کنی در اجاره داشت. در امور خیر نیز دستی داشت، مثلاً در اسلامشهر درمانگاه ساخت. در ۳ بهمن ۱۳۹۵ نشان امین‌الضرب را از اتاق بازرگانی تهران دریافت کرد. به او لقب «پدر تجارت چای ایران» داده‌اند و گفته‌اند که «خارجی‌ها چای ایران را به نام او می‌شناسند». از استعداد او در تست چای نیز تحسین شده‌است. شرکت چای شاهسوند دربارهٔ آزمایش چشایی چای
شرکت چای شاهسوند دربارهٔ آزمایش چشایی چای توسط تجار از مهدی حریری به عنوان یکی از «زبده‌ترین چای‌شناسان بازار بین‌المللی جهانی» نام برده‌است. حریری در سال ۱۳۹۷ درگذشت.
سپاسگزارم… مادربزرگ () که در کشورهای انگلیسی‌زبان با نام پسرک عاشق () شناخته می‌شود، یک کمدی سکسی ایتالیایی به کارگردانی مارینو جیرولامی است که در سال ۱۹۷۵ منتشر شد.
انریکو سیمونتی (؛ – ) نوازنده پیانو، آهنگساز، رهبر ارکستر، بازیگر و مجری تلویزیون اهل ایتالیا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "رسوایی در خانواده"، "سپاسگزارم… مادربزرگ" و "قاتلان ویژه" اشاره نمود.
والریو فیوراوانتی (؛ زادهٔ ) بازیگر ایتالیایی و عضو یک گروه سیاسی راست تندرو بود که بابت اعمال تروریسم و مشارکت احتمالی‌اش در بمب‌گذاری بولونیا، دستگیر، محاکمه و زندانی شد. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "ممنون… مادربزرگ" و "بوکاچو ۷۰" اشاره نمود.
سنگ یی-سوآن (Tseng Yi-hsuan؛ متولد ۵ دسامبر ۱۹۸۸) یک تکواندوکار تایوانی است. وی در مسابقات قهرمانی تکواندو جهان در سال ۲۰۰۷، در دسته سبک‌وزن (خروس‌وزن) موفق به کسب مدال نقره شد. وی در مسابقات تکواندو قهرمانی آسیا در سالهای ۲۰۰۸ و ۲۰۱۲ مدال برنز را از آن خود کرد. او همچنین در بازی‌های آسیایی ۲۰۰۶ و بازی‌های آسیایی ۲۰۱۰ رقابت کرده است.
بافندگی دایره ای نوعی روش بافندگی است که یک لوله بدون درز ایجاد می‌کند. کار برای ایجاد یک دور با کوک زدن شروع می‌شود، مانند بافندگی تخت، اما سپس انتهای هر ردیف از کوک‌ها دوباره به ابتدای آنها اتصال داده می‌شود تا یک دایره ایجاد گردد. بافندگی در این حالت ساخت دور می‌باشد، معادل ردیف در بافندگی تخت، که با تشکیل این دورها، و ایجاد یک مارپیچ، لوله ایجاد می‌گردد. در گذشته، بافندگی دایره ای با استفاده از یک مجموعه چهار یا پنج سوزنه دو طرفه انجام می‌شد. امروزه، بافنده‌ها غالباً از یک سوزن مدور استفاده می‌کنند، که
غالباً از یک سوزن مدور استفاده می‌کنند، که شبیه یک جفت سوزن کوتاه بافندگی است که توسط کابل به هم متصل شده‌اند. بافندگی دایره ای را می‌توان با دستگاه‌های بافندگی نیز انجام داد: می‌توان یک ماشین دو تخته را طوری تنظیم کرد که از یک جهت روی تخت جلوی آن گره بخورد و سپس در برگشت تخت عقب آن ایجاد شود که این لوله را ایجاد می‌کند. ماشین‌های بافندگی مخصوص جوراب بافی از سوزن‌های قلاب دار جداگانه برای ساختن هر کوک در یک قاب گرد استفاده می‌کنند. بسیاری از انواع ژاکت‌ها به‌طور سنتی به صورت گرد بافته می‌شوند. دهانه‌های