payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پروتئین یکپارچهٔ پوسته‌ای NKG2-C نوع ۲ () که با نام‌های CD159c و NKG2C هم شناخته می‌شود، یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"KLRC2"» کُدگذاری می‌شود. سلول‌های کشنده طبیعی، لنفوسیت‌هایی هستند که در تجزیه و کشتار برخی انواع سلول‌های توموری یا آلوده‌شده به ویروس نقش دارند و نیازی به فعال‌شدگی قبلی هم ندارند. این سلول‌ها در تنظیم ایمنی سلولی و ایمنی هومورال هم دخالت دارند. این پروتئین با مولکول CD94 تعامل پروتئین-پروتئین دارد و با آن یک ترکیب دوتایی ایجاد می‌کند.
حسن بنعبیشه (؛ زادهٔ ۱۹۶۴) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل مراکش است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال الوداد کازابلانکا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مراکش بازی کرده‌است.
پروتئین یکپارچهٔ پوسته‌ای NKG2-F نوع ۲ () یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"KLRC4"» کُدگذاری می‌شود. سلول‌های کشنده طبیعی، لنفوسیت‌هایی هستند که در تجزیه و کشتار برخی انواع سلول‌های توموری یا آلوده‌شده به ویروس نقش دارند و نیازی به فعال‌شدگی قبلی هم ندارند. این سلول‌ها در تنظیم ایمنی سلولی و ایمنی هومورال هم دخالت دارند.
گیرندهٔ شبه لکتینی سلول کُشنده، خانوادهٔ D عضو ۱ () که با نام CD94 هم شناخته می‌شود، یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"KLRD1"» کُدگذاری می‌شود. پروتئین حاصله، نوعی لکتین، مجموعه تمایزی و گیرنده است که در پیام‌دهی سلولی نقش دارد و بر سطح سلول‌های کشنده طبیعی در دستگاه ایمنی ذاتی بیان می‌شود. سلول‌های کشنده طبیعی، لنفوسیت‌هایی هستند که در تجزیه و کشتار برخی انواع سلول‌های توموری یا آلوده‌شده به ویروس نقش دارند و نیازی به فعال‌شدگی قبلی هم ندارند. این سلول‌ها در تنظیم ایمنی سلولی و ایمنی هومورال هم دخالت
در تنظیم ایمنی سلولی و ایمنی هومورال هم دخالت دارند. این پروتئین با مولکول KLRC2 تعامل پروتئین-پروتئین دارد.
حسن مؤمن (؛ زادهٔ ) مربی فوتبال اهل مراکش است. وی سابقه مربی‌گری در تیم‌هایی همچون باشگاه فوتبال الفتح و تیم ملی فوتبال مراکش را در کارنامه دارد.
فتحی جمال (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل مراکش است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال الرجا اشاره کرد.
مصطفی مدیح (; – ) مربی فوتبال اهل مراکش بود. وی در سال ۲۰۰۰ سرمربی تیم ملی فوتبال مراکش و همچنین سرمربی تیم ملی فوتبال زیر ۲۳ مراکش در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۴ بود
گیرندهٔ شبه لکتینی سلول کُشنده، خانوادهٔ G عضو ۱ () یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"KLRG1"» کُدگذاری می‌شود. سلول‌های کشنده طبیعی، لنفوسیت‌هایی هستند که در تجزیه و کشتار برخی انواع سلول‌های توموری یا آلوده‌شده به ویروس نقش دارند و نیازی به فعال‌شدگی قبلی هم ندارند. این سلول‌ها در تنظیم ایمنی سلولی و ایمنی هومورال هم دخالت دارند.
NKG2D یک پروتئین تراپوسته‌ای است که در انسان توسط ژن «"KLRK1"» کُدگذاری می‌شود. این ژن در موش‌ها بر روی کروموزوم شمارهٔ ۶ آنها و در انسان بر روی کروموزوم ۱۲ واقع شده‌است. این پروتئین متعلق به خانوادهٔ CD94/NKG2 از لکتین‌های نوع سی است. این پروتئین در موش‌ها بر روی سلول‌های کشنده طبیعی، لنفوسیت‌های تی کشنده، لنفوسیت تی گاما دلتا و لنفوسیت تی سلول کشنده طبیعی و ماکروفاژهای فعال بیان می‌شود. در انسان این پروتئین بر روی لنفوسیت‌های تی کشنده، لنفوسیت تی گاما دلتا ولنفوسیت‌های تی کشنده یافت می‌شود. این مولکول
ولنفوسیت‌های تی کشنده یافت می‌شود. این مولکول قادر است «پروتئین‌های خود القاشده» را از خانواده‌های «کمپلکس ایمونوژن اصلی» (MIC) و RAET1/ULBP که بر سطح سلول‌های تحت استرس، سلول‌های بدخیم و سلول‌های آلوده‌به‌ویروس ظاهر می‌شوند، تشخیص دهد.
ژیلسون نونز (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل برزیل است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال فلومیننزه و باشگاه ورزشی واسکو دوگاما اشاره کرد.
علاءالدین کیقباد بن کیخسرو، معروف به کیقباد دوم (۱۲۳۸–۳۹ – ۱۲۵۷)، کوچکترین از سه پسر کیخسرو دوم، سلطان سلجوقی روم بود. کیقباد دوم از آنجا که فرزند همسر محبوب سلطان، یعنی گرجی خاتون، بود وارث تاج و تخت شد. او بنیه ضعیفی داشت و احتمالاً در هنگام فوت پدرش در سال ۱۲۴۶، هفت سال بیش نداشت. پادشاهی. شمس‌الدین اصفهانی وزیر، برای حفظ درجه‌ای از حاکمیت سلجوقی در آناتولی در برابر مغول‌ها، کیقباد را به همراه دو برادر بزرگتر او، کیکاوس دوم و قلیچ ارسلان چهارم بر تخت سلطنت نشاند. در سال ۱۲۵۴، مغولان از کیکاوس که اکنون
نشاند. در سال ۱۲۵۴، مغولان از کیکاوس که اکنون نوزده سال داشت، خواستند تا شخصاً نزذ منگوقاآن، خان بزرگ، برود. برادران در نشستی در قیصریه تصمیم گرفتند که کیقباد به جای او برود. سفر به پایتخت مُنگوقاآن یعنی قره‌قُروم سخت و دشوار بود. کیقباد سفر خود را تا حداقل ۱۲۵۶ به تعویق انداخت. او شاهد بود که بایجو نویان سواران خود را برای مهاجرت به آناتولی آماده می ساخت و پیام‌هایی برای برادرانش فرستاد تا از خواسته‌های مغولان پیروی کنند. یک روز در مسیر پیکر مرده کیقباد پیدا شد. وزیر بابا طغرا، که در مسیر به هیات اعزامی
شد. وزیر بابا طغرا، که در مسیر به هیات اعزامی پیوسته بود در این رابطه متهم شد اما چیزی از آن حاصل نشد. کیقباد در جایی در بیابان بین آناتولی و مغولستان به خاک سپرده شد.
سابینو باریناگا (; – ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل اسپانیا بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ساوت‌همپتون، باشگاه فوتبال رئال وایادولید، باشگاه فوتبال رئال بتیس، باشگاه فوتبال رئال سوسیداد، و باشگاه فوتبال رئال مادرید اشاره کرد. دوران بازیکنی. باریناگا که در دورانگو، بیسکای متولد شد، در دوران نوجوانی در آغاز جنگ داخلی اسپانیا به همراه دو تن از سه خواهر و برادر خود به انگلستان نقل مکان کرد. برخی دیگر از پناهندگانی که در سال ۱۹۳۷ همین سفر را انجام دادند نیز فوتبالیست شدند،
۱۹۳۷ همین سفر را انجام دادند نیز فوتبالیست شدند، از جمله امیلیو آلدکوآ، خوزه گایگو و رایموندو لزاما. باریناگا در حالی که برای دبیرستان محلی خود بازی می‌کرد توسط ساوت‌همپتون کشف شد و یک فصل را با تیم دوم خود گذراند و ۶۲ گل به ثمر رساند. باریناگا با بازگشت به کشورش در پایان درگیری و قبل از آغاز جنگ جهانی دوم، پیشنهاد غول باسک اتلتیک بیلبائو را رد کرد و در عوض به رئال مادرید رفت. او که یک مهاجم داخلی در جناح راست بود، اولین بازی خود در لالیگا را در ۲۸ آوریل ۱۹۴۰ در باخت ۱–۳ خارج از خانه مقابل اتلتیک بیلبائو
در باخت ۱–۳ خارج از خانه مقابل اتلتیک بیلبائو انجام داد، که تنها حضور او در آن فصل بود. از سال ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۳، پس از نزدیک به دو سال حضور قرضی در سگوندا دیویزیون با رئال وایادولید، باریناگا در ۴۸ بازی ۳۸ گل در لیگ به ثمر رساند، اما "خامه‌ای‌ها" در این دوره هیچ جامی کسب نکردند. او اولین گل تاریخ در ورزشگاه سانتیاگو برنابئو، در پیروزی ۳–۱ مقابل بلننسس پرتغال در ۱۴ دسامبر ۱۹۴۷ به ثمر رساند، و در طول ۹ سال حضور خود در این باشگاه، سه جام بزرگ به دست آورد. دو کوپا دل ژنرالیسیمو، با گلزنی بازیکن در فینال سال ۱۹۴۶
دل ژنرالیسیمو، با گلزنی بازیکن در فینال سال ۱۹۴۶ مقابل والنسیا (۳–۱) و یک کوپا اوا دیورته. در ۱۳ ژوئن ۱۹۴۳، او با چهار گل در ۵۶ دقیقه نقش مهمی در پیروزی ۱۱ بر ۱ رئال مادرید مقابل بارسلونا در نیمه‌نهایی کوپا دل ژنرالیسیمو سال ۱۹۴۳ داشت که پس از باخت ۰–۳ در ورزشگاه لس کورتس. باریناگا در سال ۱۹۵۰ رئال مادرید را به عنوان یک بازیکن آزاد ترک کرد - که در آخرین فصل خود عمدتاً به عنوان یک مدافع مرکزی ظاهر شد - سپس سه فصل دیگر در سطح اول فوتبال با رئال سوسیداد در منطقه زادگاهش بازی کرد. در تابستان ۱۵۴ به درخواست خود
زادگاهش بازی کرد. در تابستان ۱۵۴ به درخواست خود او قراردادش فسخ شد و به رئال بتیس پیوست و در آنجا به عنوان بازیکن بازنشسته شد. دوران مربیگری. باریناگا مربیگری را دقیقاً با آخرین باشگاه خود آغاز کرد. برای فصل ۱۹۵۷–۵۸، او به اوساسونا در لالیگا رفت و در بیشتر دهه بعد در آن رده باقی ماند. در سال ۱۹۶۲ او همچنین سی دی مالاگا را به صعود به لالیگا هدایت کرد اما فصل بعد دوباره سقوط کرد کرد. سرنوشتی مشابه آنچه در رئال بتیس در سال ۱۹۶۸ و رئال مایورکا در سال ۱۹۷۰ رقم زد. باریناگا در خارج از کشور برای چند ماه با کلاب
زد. باریناگا در خارج از کشور برای چند ماه با کلاب آمه‌ریکا در مکزیک کار کرد و بعداً تیم‌های ملی نیجریه و مراکش را هدایت کرد. آخرین کار او در رئال اویدو بود - که چند سال قبل در لیگ برتر مربیگری کرده بود - نتوانست از سقوط به دسته پایین‌تر در سال ۱۹۷۸جلوگیری کند. مرگ. باریناگا در ۱۹ مارس ۱۹۸۸ در مادرید در سن ۶۵ سالگی بر اثر بیماری قلبی درگذشت. او در قبرستان آلمودنا در شهر به خاک سپرده شد.
صاحب شمس‌الدین محمد اصفهانی وزیر غیاث‌الدین کیخسرو و عزالدین کیکاوس از سلجوقیان روم بوده و از ادیبان نامی زمان خود. او به زبان عربی و فارسی شعر نیکو می‌سروده است. یکی از شخصیت‌های ایرانی حاضر در قلمرو سلجوقیان روم بود که پس از ورود به دربار این دولت توانست طی یک دوره تقریباً سی ساله، بین سالهای ۶۱۶ تا ۶۴۶ ه‍.ق - یعنی از دوره سلطنت سلطان عزالدین کیکاووس یکم تا دوره سلطنت سلطان عزالدین کیکاووس دوم- مراحل پیشرفت را پشت سر بگذارد. وی در دربار سلجوقیان روم پس از دستیابی به مناصبی همچون ناظر (اشراف) مطبخ، منشی
دستیابی به مناصبی همچون ناظر (اشراف) مطبخ، منشی خاص سلطان (طغرایی)، سرداری سپاه، نایب (نیابت) سلطان و سرانجام وزارت، نقشی چشمگیر در اوضاع سیاسی و فرهنگی قلمرو سلجوقیان روم ایفا کرد. شمس‌الدین محمد اصفهانی سرانجام به دستور رکن‌الدین قلج ارسلان چهارم کشته شد.
نبرد کوسه‌داغ نبردی بود میان سلجوقیان روم و امپراتوری مغول در تاریخ ۲۶ ژوئن ۱۲۴۳ در محلی به نام کوسه‌داغ، میان ارزنجان و گوموش‌خانه در شمال‌شرق ترکیهٔ امروزی. در این نبرد مغولان به پیروزی قاطع دست یافتند. جنگ در محرم سال ۶۴۱ ه‍.ق در کوسه‌داغ، در نواحی ارزنجان آغاز شد و با اینکه شمار نفرات لشکر سلجوقی بسیار بیشتر از سپاه مغول بود، لشکر سلطان سلجوقی شکست خورد و بسیاری از امیرانش کشته شدند. سلطان با مشاهدهٔ این وضع با دارایی و اموال و خانواده‌اش، از قیصریه به توقات گریخت. مغولان با هزیمت لشکر سلجوقی، حملات خود
گریخت. مغولان با هزیمت لشکر سلجوقی، حملات خود را به شهرهای آسیای کوچک ادامه دادند. شهر قیصریه نیز به تسخیر مغول درآمد، و سپس قتل و غارت در آنجا آغاز شد.گرگوری آکنر مورخ ارمنی قرن سیزدهم می نویسد که این نبرد در میدانی بین ارزروم و ارزنجان رخ داد. در همان زمان کیراکوس از گندزاک بیان می‌کند که این رویداد در نزدیکی روستایی به نام چمانکاتوک رخ داده است که ممکن است به اوزوملو (Cimin سابق) امروزی در استان ارزینجان ترکیه اشاره داشته باشد.[8] رشیدالدین همدانی. منابع دیگر محل نبرد را Köse Dağ می نامند که در ترکی به
دیگر محل نبرد را Köse Dağ می نامند که در ترکی به معنای کوه طاس/بی ریش است.[8]تحت رهبری بایجو، فرمانده مغول، مغول ها در زمستان 1242-1243 به روم حمله کردند و شهر ارزروم را تصرف کردند. سلطان کیخسرو دوم فوراً از همسایگان خود خواست تا برای مقاومت در برابر تهاجم نیروهای خود را کمک کنند. امپراتوری ترابیزون گروهی فرستاد و سلطان با گروهی از مزدوران «فرانکی» (اروپای غربی) درگیر شد.[9] به دلیل اختلافات داخلی در مورد جنگ، هثوم اول پادشاه ارمنی کیلیکیه پیوستن به ارتش کیخسرو را به تاخیر انداخت که بدون او رفت.[8] چند تن
را به تاخیر انداخت که بدون او رفت.[8] چند تن از اشراف گرجی مانند فاراداولا آخالتسیخه و داردین شرواشیدزه نیز به او پیوستند، اما بیشتر گرجی ها مجبور شدند در کنار اربابان مغول خود بجنگند. گروه گرجی-ارمنی در ارتش مغول شامل حسن جلال اول، حاکم خاچن بود. نبرد سرنوشت‌ساز در ۲۶ ژوئن ۱۲۴۳ در کوسداغ انجام شد. ارقام مختلفی در منابع اولیه برای اندازه ارتش‌های مخالف آورده شده است، که همگی تعداد سلجوقیان از مغول‌ها بیشتر است: [12] ۱۶۰.۰۰۰ یا ۲۰۰.۰۰۰ برای ارتش سلطان است. مطمئناً اغراق [نیازمند منبع]) و ۱۰.۰۰۰ تا ۳۰.۰۰۰
مطمئناً اغراق [نیازمند منبع]) و ۱۰.۰۰۰ تا ۳۰.۰۰۰ برای نیروی مغول.[8] ۸۰.۰۰۰ و ۳۰.۰۰۰ برای اندازه ارتش سلجوقی و مغول، اعداد محتمل تر هستند.[8] بایجو هشداری دلهره آمیز از افسر گرجی خود در مورد وسعت ارتش سلجوقی را کنار گذاشت و بیان داشت که آنها تعداد دشمنان خود را هیچ حساب نمی کنند: "هرچه بیشتر باشند، پیروزی با شکوه تر است و غارت بیشتری خواهیم کرد. امن».[13] کیخسرو دوم پیشنهاد فرماندهان مجرب خود را مبنی بر انتظار برای حمله مغول رد کرد. در عوض، او ۲۰.۰۰۰ نفر را به رهبری فرماندهان کم تجربه بر ضد ارتش مغول
را به رهبری فرماندهان کم تجربه بر ضد ارتش مغول فرستاد.[14] لشکر مغول که تظاهر به عقب نشینی می کردند، به عقب برگشتند، سپاه سلجوقی را محاصره کردند و آن را شکست دادند.[15] هنگامی که بقیه سپاه سلجوقی شکست خود را مشاهده کردند، بسیاری از فرماندهان سلجوقی و سربازان آنها، از جمله کیخسرو دوم، شروع به ترک میدان جنگ کردند.[14] سرانجام لشکر سلجوقیان بدون رهبر ماندند و اکثر سربازانشان بدون اینکه نبردی ببینند، میدان را ترک کردند.مغولان پس از پیروزی بر شهرهای سیواس و قیصری تسلط یافتند. سلطان به آنکارا گریخت، اما متعاقباً
تسلط یافتند. سلطان به آنکارا گریخت، اما متعاقباً مجبور شد با بایجو صلح کند و خراج قابل توجهی به امپراتوری مغول بپردازد.[8] این شکست منجر به یک دوره آشفتگی در آناتولی شد و مستقیماً به زوال و تجزیه دولت سلجوقی انجامید. امپراتوری ترابیزون به یک ایالت تابع امپراتوری مغول تبدیل شد. علاوه بر این، پادشاهی ارمنی کیلیکیه به یک دولت تابع مغولان تبدیل شد.[16] قدرت واقعی بر آناتولی توسط مغول ها اعمال می شد
کمپلکس ایمونوژن اصلی () یا به اختصار MIC یک توالی ژنی است که حاوی جایگاه ژنی کُدکننده برای آنتی‌ژن‌های سطح لنفوسیت‌ها، آنتی‌ژن‌های سازگاری بافتی، محصولات ناشی از پاسخ ایمنی و برخی اجزای سیستم پروتئینی است. ژن‌های کُدکنندهٔ پادتن‌ها به‌طور مستقل از MIC طبقه‌بندی شده‌اند؛ اما پلاسماسل‌های تولیدکنندهٔ پادتن‌ها تحت کنترل محصولات MIC هستند.
NKG2 که با نام‌های CD159 و KLRC1 هم شناخته می‌شود، یک گیرنده برای سلول‌های کشنده طبیعی (NKs) است و ۷ نوع دارد: پروتئین NKG2D یک گیرندهٔ فعال‌کننده برای سلول کشنده طبیعی است. پروتئین NKG2A نیز با مولکول CD94 ترکیب ذوتایی می‌سازد که با هم کمپلکس مهاری CD94/NKG2 را تشکیل می‌دهند. داروی مونالیزومب یک پادتن مونوکلونال است که پروتئین NKG2A را هدف قرار می‌دهد.
مونالیزومب () یک داروی آزمایشی است که هم‌اکنون جهت درمان روماتیسم مفصلی، سرطان‌های دستگاه تناسلی زنان و برخی سرطان‌های دیگر تحت پژوهش و بررسی است. مونالیزومب یک پادتن مونوکلونال است که پروتئین NKG2A را هدف قرار می‌دهد. این دارو یک «مهارکننده وارسی ایمنی» (checkpoint inhibitor) است.
وارسی ایمنی () یا کنترل ایمنی، تنظیم‌کننده‌های دستگاه ایمنی است. این مسیرها برای خود-تحملی یا تولرانس خودی (self-tolerance) ضروری هستند و اجازه نمی‌دهند دستگاه ایمنی، بدون فرق‌گذاری بین دوست و دشمن، به سلول‌های خودی بدن انسان حمله کنند. با این حال، برخی سلول‌های سرطانی می‌توانند از طریق تحریک مولکول‌های وارسی ایمنی، خود را از حملهٔ دستگاه ایمنی مصون کنند. اهداف دارویی. مولکول‌های وارسی ایمنی اهداف دارویی ایمنی‌درمانی در سرطان هستند و به‌طور بالقوه ممکن است در درمان انواع متفاوتی از سرطان به‌کار روند.
است در درمان انواع متفاوتی از سرطان به‌کار روند. داروهای «مهارکنندهٔ وارسی ایمنی» امروزی که تأیید شده‌اند، پروتئین‌های PD-1، CTLA-4 و PD-L1 را مسدود می‌کنند. جیمز پی. الیسن و تاسوکو هونجو بابت پژوهش‌ها و کشفیات‌شان در زمینهٔ علوم پایه و مرتبط با این فرایند، در سال ۲۰۱۸ میلادی برندهٔ جایزه تانگ و جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی شدند.
نَقل (به انگلیسی Diegesis) (؛ از یونانی از ، "برای روایت کردن") یک سبک قصه‌گویی ادبیات داستانی که نمای داخلی از دنیایی را ارائه می‌دهد که در آن: در نقل، راوی داستان را روایت "می" کند. راوی اقدامات (و گاه افکار) شخصیت‌ها را به خوانندگان یا مخاطب ارائه می‌دهد. عناصر نقلی بخشی از دنیای داستانی ("بخشی از داستان") است، برخلاف عناصر غیر-نقلی که جزء سبک نحوه قصه‌گویی راوی داستان ("بخشی از داستان گویی") هستند. در مقابله با محاکات. "نقل" (διήγησις یونانی "روایت") و "محاکات" (μίμησις یونانی «تقلید») از دوران افلاطون
(μίμησις یونانی «تقلید») از دوران افلاطون و ارسطو با یکدیگر در تقابل بوده‌اند. محاکات با استفاده از اقدامی که "وضع شده است،" به جای "گفتن" "نشان می‌دهد". "نقل گفتن" یک روایت توسط یک راوی است. راوی ممکن است به عنوان یک شخصیت خاص صحبت کند، یا ممکن است "نامرئی باشد" یا حتی "راوی داننده‌ای باشد" که از «بیرون» به شکل اظهار نظر در مورد عمل یا شخصیت‌ها صحبت می‌کند.
مهارکننده وارسی ایمنی () نوعی از ایمنی‌درمانی سرطان است که وارسی ایمنی را هدف قرار می‌دهد که کارش تنظیم و کنترل دستگاه ایمنی است. برخی یاخته‌های سرطانی می‌توانند با تحریک این فرایند، خود را از حملهٔ دستگاه ایمنی مصون کنند. درمان‌های معطوف به وارسی ایمنی، قادرند با مسدودکردن وارسی ایمنی مهاری، عملکرد دستگاه ایمنی را به حالت عادی درآورند. نخستین داروی ضد سرطان که وارسی ایمنی را هدف قرار داد، داروی ایپیلیموماب بود که بازدارندهٔ CTLA-4 است و در سال ۲۰۱۱ در ایالات متحده آمریکا تأیید شد. مهارکننده‌های کنونی وارسی
متحده آمریکا تأیید شد. مهارکننده‌های کنونی وارسی ایمنی که تأیید شده‌اند، مولکول‌های CTLA-4، PD-1 و PD-L1 را هدف قرار می‌دهند. PD-1 یک پروتئین تراغشایی بر روی یاخته‌های ایمنی است که با PD-L1 موجود بر سطح سلول‌های بدن واکنش نشان می‌دهد و جلوی فعالیت سلول‌های ایمنی را می‌گیرد. یکی از وظایف مهم PD-L1، تنظیم فعالیت لنفوسیت‌های تی است. به‌نظر می‌رسد که یاخته‌های سرطانی با افزایش تولید PD-L1 بر سطح خود، جلوی حملات لنفوسیت‌های تی را می‌گیرند. پادت‌هایی که به PD-1 یا PD-L1 وصل می‌شوند و جلوی تعامل ایندو را
PD-1 یا PD-L1 وصل می‌شوند و جلوی تعامل ایندو را می‌گیرند، ممکن است به حملهٔ لنفوسیت‌های تی به سلول‌های سرطانی کمک کنند. کشفیاتی که در علوم پایه انجام شد و منجر به درمان‌های مهار وارسی ایمنی شد، برای جیمز پی. الیسن و تاسوکو هونجو، جایزه تانگ و جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی را در سال ۲۰۱۸ میلادی به ارمغان آورد.
دوروالومَـب () با نام تجاری ایمفینزی، یک داروی ایمنی‌درمانی برای سرطان است که توسط شرکت دارویی آسترازنکا ساخته شده‌است. این دارو یک پادتن مونوکلونال G1 کاپا (IgG1κ) است که جلوی تعامل میان PD-1 و PD-L1 را می‌گیرد. دوروالومب برای درمان بیماران مبتلا به سرطان‌های پیشرفتهٔ موضعی یا متاستاز دادهٔ سلول ترانزیشنال به‌کار می‌رود که به شیمی‌درمانی رایج با داروهای حاوی پلاتین پاسخ نداده‌اند؛ یا آنکه ظرف ۱۲ ماه از درمان‌های ادجوآن و نئو-ادجوآن با داروهای حاوی پلاتین، بیماری‌شان مجدداً عود کرده‌است. دوروالومب یک داروی
مجدداً عود کرده‌است. دوروالومب یک داروی مهارکننده وارسی ایمنی است. هزینهٔ سالیانهٔ اعلام‌شده برای درمان با این دارو، ۱۸۰/۰۰۰ دلار آمریکا است.
تقلید دیونوسیوسی(به انگلیسیDionysian imitatio) یکی از فنون روایتی تأثیرگذار تقلیدی است که توسط نویسنده یونانی دیونوسیوس هالیکارناسی در قرن اول قبل از میلاد تدوین شده‌است، که به اعمال بلاغی تقلید، تطبیق، بازانجام و غنی‌سازی یک منبع متنی از نویسنده قبلی اشاره دارد. این نوع تقلید به واسطه «تقلید از نویسندگان دیگر» به جای «تقلید از طبیعت» با برداشت یونانی از مفهوم محاکات زاویه پیدا می‌کند.
نیوالیومَـب () با نام تجاری آپدیوو، دارویی است که در درمان برخی انواع سرطان کاربرد دارد. این سرطان‌ها شامل ملانوما، سرطان ریه، کارسینوم کلیه، لنفوم هاجکین، سرطان‌های سر و گردن، سرطان روده بزرگ و سرطان کبد می‌شود. این دارو را با «تزریق وریدی آهسته» تجویز می‌کنند. عوارض. عوارض شایع این دارو، احساس خستگی، راش‌های پوستی، مشکلات کبدی، دردهای ماهیچه‌ای و سرفه است. عوارض شدید آن ممکن است شامل مشکلات مرتبط با دستگاه ایمنی در ریه‌ها، روده، کبد، کلیه، پوست یا دستگاه درون‌ریز گردد. استفاده از این دارو در دوران بارداری
گردد. استفاده از این دارو در دوران بارداری و شیردهی توصیه نمی‌شود. نیوالیومب یک پادتن مونوکلونال IgG4 است که PD-1 را مهار می‌کند. این دارو نوعی ایمنی‌درمانی و مهارکننده وارسی ایمنی است و پیام‌های سلولی مهارکنندهٔ فعالیت لنفوسیت‌های تی را که جلوی حمله به سلول‌های سرطانی را می‌گیرد، مسدود می‌کند. تاریخچه. نیوالیومَـب در سال ۲۰۱۴ میلادی در ایالات متحده آمریکا تأیید شد و یکی از داروهای ضروری سازمان جهانی بهداشت است که دربرگیرندهٔ بی‌خطرترین و مؤثرترین داروهای مورد نیاز در نظام سلامت است. در بریتانیا هزینهٔ
مورد نیاز در نظام سلامت است. در بریتانیا هزینهٔ درمان با این دارو برای سرویس سلامت همگانی حدود ۵۲۶۶ پوند در ماه است (در سال ۲۰۱۸). در ایالات متحده آمریکا هزینهٔ ماهیانهٔ آن ۱۳٬۵۵۶ دلار آمریکاست و در چین ۷۰۰۰ دلار آمریکا هزینه دارد. این دارو با استفاده از سلول‌های تخمدان همستر کوتوله چینی ساخته می‌شود. موارد استفاده. نیوالیومب به‌عنوان خط اول درمان در ملانوما متاستازدادهٔ غیرقابل جراحی در ترکیب با داروی ایپیلیموماب به‌کار می‌رود، مشروط بر آنکه سلول‌های سرطانی دچار جهش BRAF نباشند. این دارو به‌عنوان خط دوم
دچار جهش BRAF نباشند. این دارو به‌عنوان خط دوم درمان در ملانوما متاستازدادهٔ غیرقابل جراحی، پس از انجام ایمنی‌درمانی با ایپیلیموماب در صورتی که جهش BRAF موجود باشد نیز کاربرد دارد. نیوالیومب در درمان «سرطان ریه پیش‌رونده از نوع غیرسنگفرشی» با داروهای شیمی‌درمانی حاوی پلاتین یا به‌دنبال آنها، و همچنین درمان «سرطان ریه از نوع سلول کوچک» استفاده می‌شود. این دارو به‌عنوان خط دوم درمان در کارسینوم کلیه پس از شکست درمان با بازدارنده‌های رگ‌زایی هم کاربرد دارد. نیوالیومب برای درمان سرطان‌های سلول ترانزیشنال اولیه
برای درمان سرطان‌های سلول ترانزیشنال اولیه یا متاستاز دادهٔ دستگاه ادراری که شایع‌ترین نوع سرطان مثانه است، استفاده می‌شود. در این حالت، می‌توان دارو را به موارد پیشرفتهٔ موضعی یا متاستاز داده‌ای که به شیمی‌درمانی رایج با داروهای حاوی پلاتین پاسخ نداده‌اند؛ یا آنکه ظرف ۱۲ ماه از درمان‌های ادجوآن و نئو-ادجوآن با داروهای حاوی پلاتین، مجدداً عود کرده‌اند، تجویز کرد. نیوالیومب و سایر مهارکننده‌های PD-1 در مورد مبتلایانی که متاستازهای مغزی دارند، یا آنها که گرفتار بیماری‌های خودایمنی هستند، هم مؤثرند. عوارض
بیماری‌های خودایمنی هستند، هم مؤثرند. عوارض جانبی. مطابق برچسب دارویی نیوالیومب، احتمال التهاب وابسته به ایمنی شدید در ریه‌ها (پولمونیت)، کبد (هپاتیت)، کلیه‌ها (نفریت)، التهاب روده بزرگ، کم‌کاری تیروئید و پرکاری تیروئید افزایش می‌یابد. کم‌کاری تیروئید در ۸/۵٪ افراد و پرکاری تیروئید در ۳/۷٪ آنان رخ می‌دهد. «دیابت خودایمنی» که شبیه به دیابت نوع ۱ است در حدود ۲٪ از مصرف‌کنندگان نیوالیومب به‌وجود می‌آید. در کارآزمایی‌های بالینی برای ملانوما، عوارض زیر در بیش از ۱۰٪ از افراد، و بیشتر از شیمی‌درمانیِ تنها، رخ
از ۱۰٪ از افراد، و بیشتر از شیمی‌درمانیِ تنها، رخ داد: راش پوستی، خارش، سرفه، عفونت دستگاه فوقانی تنفسی، ورم محیطی. سایر عوارض مهم که احتمال‌شان کمتر از ۱۰٪ است عبارتند از: اختلالات هدایت الکتریکی بطن قلب، التهاب چشم‌ها (یوئیت)، عوارض مربوط به تزریق، گیجی، نوروپاتی محیطی و حسی، کنده‌شدن پوست، اریتم مولتی‌فرم، پیسی و پسوریازیس. در کارآزمایی‌های بالینی برای سرطان ریه عوارض زیر در بیش از ۱۰٪ از افراد، و بیشتر از شیمی‌درمانیِ تنها، رخ داد: خستگی، ضعف، ورم، تب، درد سینه، درد گسترده در بدن، تنگی نفس، سرفه،
تب، درد سینه، درد گسترده در بدن، تنگی نفس، سرفه، دردهای ماهیچه و مفاصل، کاهش اشتها، دردهای شکمی، تهوع و استفراغ، یبوست، کاهش وزن، راش پوستی و خارش پوست. سطح طبیعی الکترولیت‌ها و سلول‌های خونی نیز دچار تغییر و اختلال می‌گردد. بارداری و شیردهی. مصرف نیوالیومَـب در دوران بارداری احتمالاً موجب آسیب به جنین می‌شود؛ اما مشخص نیست که این دارو در شیر مادر ترشح می‌شود یا خیر.
قاعده (به انگلیسی maxim) بیان مختصر از یک اصل یا حکم اخلاقی اساسی است، بسته به مکتب فلسفی فرد به عنوان یک موضوع عینی یا فردی تلقی می‌شود. یک قاعده اغلب هدف آموزشی دارد و کنش‌های خاصی را برمی‌انگیزد. "فرهنگ لغت فلسفه آکسفورد" قاعده را چنین تعریف می‌کند:
احمد نبوی (زاده ۱۲۹۳) پزشک و نمایندهٔ سبزوار در دورهٔ شانزدهم مجلس شورای ملی ایران بود. پدرش ذبیح‌الله نام داشت و روحانی بود. احمد در رشتهٔ پزشکی تحصیل کرد و به طبابت مشغول بود. در انتخابات ۱۳۲۸ مجلس شورای ملی، از مجموع ۱۵٬۵۵۶ رأی مأخوذه در حوزهٔ انتخابیهٔ سبزوار، با کسب ۱۴٬۸۲۰ رأی به عنوان نمایندهٔ اول حوزه به مجلس راه یافت.
احمد فریدونی (۱۲۶۰ – ۱۳۴۸)، درویش گنابادی، نمایندهٔ سبزوار در دورهٔ سیزدهم مجلس شورای ملی و کفیل وزارت کشور ایران بود. احمد فرزند حاج محمدرحیم‌خان شیرازی در ۱۲۶۰ شمسی (۱۳۰۱ قمری) در شیراز به دنیا آمد. پدرش از ملاکان بزرگ شیراز بود که وقتی احمد دو ساله بود درگذشت، و احمد تحت سرپرستی دایی‌اش (حاج میرزا شکرالله خان مستوفی، پسر میرزا بزرگ‌خان لشکرنویس‌باشی) قرار گرفت. پس از اتمام تحصیلات مقدماتی در شیراز، در شهرهای خراسان به تحصیلات قدیم پرداخت و سپس در دارالفنون علوم جدید آموخت. از ۱۲۸۳ شمسی (۱۳۲۲ قمری) به
علوم جدید آموخت. از ۱۲۸۳ شمسی (۱۳۲۲ قمری) به استخدام وزارت کشور درآمد؛ ریاست مالیهٔ کاشمر و بلوچ اولین منصب او بود. سال بعد به ریاست مالیهٔ سبزوار و در ۱۲۸۶ شمسی (۱۳۲۵ قمری) به حکمرانی سبزوار و جوین و سرولایت منصوب شد. بعد از فتح تهران به آن شهر رفت و معاون اداره انتخابات کشور شد. از ۱۳۰۲ تا ۱۳۱۶ شمسی مدیرکل وزارت داخله بود و در ۱۳۱۷ کفیل وزارت داخله شد. در انتخابات ۱۳۲۰ مجلس شورای ملی، از مجموع ۱۴٬۳۱۸ رأی مأخوذه در حوزهٔ انتخابیهٔ سبزوار، با کسب ۱۲٬۵۳۱ رأی به عنوان نمایندهٔ دوم حوزه به مجلس راه یافت. در
به عنوان نمایندهٔ دوم حوزه به مجلس راه یافت. در ۲۹ بهمن ۱۳۲۴ در کابینهٔ احمد قوام معاون وزیر کشور و در ۲۹ آذر ۱۳۲۵ در همان کابینه کفیل وزارت کشور شد و تا پایان ۱۳۲۹ در این سمت ماند. مدتی نیز رئیس امور شهرداری‌های وزارت کشور بود. از تیر تا آبان ۱۳۳۳ به استانداری کرمان اعزام شد. فریدونی در ۱۲۷۵ همراه برادر بزرگترش، میرزا حسنعلی خان مستوفی ملقب به موثق‌السلطان، برای زیارت حرم امام رضا به مشهد رفت و سر راه در بیدخت گناباد خدمت سلطانعلی شاه رسید و به طریقهٔ سلسله نعمت‌اللهی وارد شد و تا آخر عمر درویش و
سلسله نعمت‌اللهی وارد شد و تا آخر عمر درویش و صوفی‌مسلک باقی ماند. او در ۱۳۴۸ درگذشت. در سال ۱۳۹۲، خانوادهٔ فریدونی ۱۱۰۰ برگ سند به مرکز اسناد مجلس شورای اسلامی اهدا کردند که به گفتهٔ علی ططری، مدیر آن مرکز، این اسناد فریدونی را از اتهام به دخالت در تقلب‌های انتخاباتی دوران عبدالحسین تیمورتاش و پس از آن یعنی ادوار دهم، یازدهم و سیزدهم مجلس شورای ملی مبری می‌کند.
نشر نو ناشر ایرانی است که در زمینه های مختلف از جمله ادبیات، علوم تجربی، علوم انسانی، فلسفه و هنر فعال است. این انتشارات در سال ۱۳۶۰ توسط محمدرضا جعفری در تهران بنیان گذاشته شد. شکل‌گیری نشر. نشر نو سال ۱۳۶۰ در سایهٔ توقیف اموال عبدالرحیم جعفری و مصادرهٔنشر امیرکبیر فعالیتش را آغاز کرد. محمدرضا جعفری (متولد ۲۷ اسفند ۱۳۲۷ تهران) بنیان‌گذار نشرنو فرزند عبدالرحیم جعفری پیشتر در کنار پدر در سال‌های دههٔ پنجاه مدیر تولید نشر بود. کار نشر را ازنشرامیرکبیر در سال‌های نوجوانی آغاز کرد. آن سال‌ها علاوه بر مدیر تولید
نوجوانی آغاز کرد. آن سال‌ها علاوه بر مدیر تولید به عنوان دستیار اجرایی و در دیگر مسئولیت‌ها نقش مؤثری در شکوفایی نشر امیرکبیر داشته است. او همچنین به‌عنوان مترجم در آن نشر آثاری را برای کودکان به فارسی برگردانده و منتشر شده‌است. فرهنگ فشرده نشر نو از دیگر آثار این مترجم و ناشر است. پس از انقلاب در سال ۱۳۶۰ با انتشار رمان زمین سوخته اثر احمد محمود فعالیت نشر نو آغاز شد. احمد محمود برای حمایت خانوادهٔ عبدالرحیم جعفری فعالیت انتشاراتی جدیدالتأسیس نشر نو، رمان زمین سوخته را به آن‌ها می‌سپارد و چاپ نخست آن در