payamvha/North_RAG huggingface dataset:
قرار گرفت، فرار کردند. همزمان با نابودی ناوگان پادشاهی چوسان به دست ژاپنی‌ها، وون کیون فرار کرد اما یی اوک گی فرار را رد کرده، تا آخرین لحظه جنگید و سرانجام با پریدن به داخل آب به زندگی خود خاتمه داد.
یی اوک گی (; – ) پرسنل نظامی اهل پادشاهی چوسان بود. دریاسالار یی اوک گی متولد سوم سپتامبر ۱۵۶۱ فرمانده ناوگان دریایی ژوئیه شرقی و بعدها فرمانده ناوگان دریایی ژوئیه غربی بود. در سن ۳۲ سالگی با وجود اینکه ۱۵ سال از دریاسالار مشهور یی سون شین جوان تر بود، فرمانده و همراه قابل اعتماد دریاسالار در جنگ هفت ساله با ژاپن شد. او ناوگانی شامل چهل کشتی را در پنج نبرد مختلف به همراه دریاسالاران یی سون شین و وون کیون هدایت کرد و به علت نقش برجسته اش در نابودی یک ناوگان ژاپنی در خلال نبرد هانسان ترفیع یافته و از پادشاه
ژاپنی در خلال نبرد هانسان ترفیع یافته و از پادشاه مقام ویژه دریافت کرد.
بی‌آتش اصطلاحی در موتورهای جت است و به هنگامی گفته می‌شود که آتش در محفظه احتراق وجود ندارد. از دست رفتن آتش می‌تواند دلایل بسیاری داشته باشد؛ ازجمله: نقص فنی موتور، تمام شدن سوخت، خراب شدن سامانهٔ سوخت‌رسانی همانند لوله‌ها و پمپ سوخت یا انژکتور، ارتفاع زیاد، واماندگی کمپرسور، آسیب جسم خارجی، برخورد پرنده، برف، تگرگ، خاکستر آتشفشانی، بارندگی شدید یا هوای بسیار سرد در بیرون از کابین. سامانه الکترونیکی کنترل موتور. نخستین موتورهای جت تمایل زیادی به بی‌آتش شدن و واماندگی کمپرسور داشتند که دلیل اصلی آن تلاطم
و واماندگی کمپرسور داشتند که دلیل اصلی آن تلاطم هوای ورودی موتور یا افزایش آنی فشار به موتور توسط خلبان بود. در موتورهای جت قدیمی اگر خلبان به سرعت تراتل را باز می‌کرد و فشار زیادی به موتور می‌آورد، نسبت هوا-سوخت در اتاقک احتراق از موازنه خارج می‌شد. موتورهای نوین و پیشرفته، پایداری زیادی نسبت به این نقص نشان می‌دهند زیرا دارای سامانه کنترل الکترونیکی موتور (FADEC) هستند که از بی‌آتش شدن موتور جلوگیری می‌کند و حتی اگر موتور خاموش شد، آن را دوباره بلافاصله روشن نمایند. بی‌آتش شدن موتور بیشتر در زمان کاهش
روشن نمایند. بی‌آتش شدن موتور بیشتر در زمان کاهش ارتفاع هواپیما یا پرواز پیمایشی رخ می‌دهد و سامانه‌های کنترلی موتور وظیفهٔ تنظیم نسبت سوخت و هوا را دارند تا از این رویداد جلوگیری نمایند. سامانه‌های کنترل موتور معمولاً دارای یک مکانیزم جرقه دائمی هستند که هر ثانیه یک بار جرقه می‌زند؛ بنابراین اگر آتش درون اتاقک احتراق خاموش شود، بلافاصله آتش روشن خواهد شد. البته محدودیت‌هایی برای روشن کردن دوبارهٔ موتور وجود دارد. برای نمونه در هواپیمای ایرباس ۳۲۰ سقف ارتفاع برای روشن کردن دوبارهٔ موتور ۱۲۰۰۰ متر است؛ ولی
برای روشن کردن دوبارهٔ موتور ۱۲۰۰۰ متر است؛ ولی برای ایمنی بیشتر به خلبانان گفته شده که نباید بیش از ارتفاع ۹۱۰۰ متر این کار را انجام دهند.
پنجه‌ای قرض بده (Lend a Paw) یک پویانمایی کوتاه است که در تکنی کالر توسط استودیو انیمیشن والت دیزنی ساخته، و توسط آر.ک. ئو توزیع و در ۳ اکتبر ۱۹۴۱ در سینماها اکران شد. "پنجه ای قرض بده" به کارگردانی کلاید جرونیمی ساخته شده‌است و موسیقی این فیلم را لی هارلاین ساخته‌است. جورج نیکلاس، کنت موسی، نیک نیکولز، ویلیام استورم، اریک گرنی، نورمن تیت، چیک اوتروتروم، موری ردن و امری هاوکینز این فیلم را به صورت انیمیشن درآوردند. صداپیشگان این فیلم والت دیزنی در نقش میکی و پینتو کالویگ در نقش پلوتو هستند. این ۱۱۵مین فیلم
پینتو کالویگ در نقش پلوتو هستند. این ۱۱۵مین فیلم کوتاه در مجموعه فیلم "میکی موس" و ششمین فیلم برای آن سال بود که به نمایش درآمد. در این کارتون که بیشتر، بازسازی از فیلم "رفیق میکی، پلوتو" محصول ۱۹۳۳ بود، نشان می‌دهد که پلوتو، جان یک بچه گربه را نجات می‌دهد و بعداً پس از اینکه میکی ماوس به خانه‌اش می‌آورد، به بچه گربه حسادت می‌کند. این فیلم برنده جایزه اسکار بهترین پویانمایی کوتاه در چهاردهمین دوره جوایز اسکار در ۱۹۴۲ شد، این فیلم تنها فیلم کوتاه میکی ماوس بود که این جایزه را برد. خلاصه داستان. در حالی که
بود که این جایزه را برد. خلاصه داستان. در حالی که در برف بیرون می‌رفت، پلوتو صداهایی از کیسه ای که روی یخ شناور است، می‌شنود. پلوتو کیسه را باز می‌کند و می‌بیند که یک بچه گربه نارنجی در آن کیسه بود، آن را رها می‌کند. بچه گربه دنبال او راه می‌افتد و وقتی که میکی آن را می‌بیند بلافاصله قبول می‌کند که گربه را نگه دارد. پلوتو وقتی می‌بیند که میکی تمام توجهش به آن بچه گربه است به او حسادت می‌کند و توسط شیطان شانه اش وسوسه می‌شود که گربه را به دردسر بیندازد. با وجود تلاش‌های فرشته شانه اش برای صحبت با او، پلوتو
تلاش‌های فرشته شانه اش برای صحبت با او، پلوتو بچه گربه را برروی میز می‌گذارد که ماهی طلایی میکی بیانکا را بخورد، اما اتفاقی بجه گربه رومیزی می‌کشد و همه چیز بر سر آن دو می‌ریزد. وقتی میکی از بیانکا می‌خواهد بگوید مقصر کیست، به پلوتو اشاره می‌کند و می‌داند که او کسی است که سعی می‌کند برای بچه گربه پاپوش بسازد. میکی با عصبانیت پلوتو را برای بقیه روز به عنوان مجازات از خانه بیرون می‌کند، و پلوتو با عصبانیت شیطان شانه اش را به دلیل اینکه او را به دردسر انداخت، سرزنش می‌کند. درنهایت، بچه گربه در حالی که با توپ
سرزنش می‌کند. درنهایت، بچه گربه در حالی که با توپ بازی می‌کند، به‌طور تصادفی در چاه سقوط می‌کند. فرشته به پلوتو می‌گوید که تو را نجات دهد، اما شیطان با خشونت به او می‌گوید اجازه بده غرق شود تا عذاب وجدان بگیرد که او از خانه بیرون شده. سرانجام با قدرت کافی، فرشته شیطان را متلاشی می‌کند و پلوتو را به انجام کار صحیح متقاعد می‌کند، ولی وقتی که گربه نجات میابد، پلوتو نیز سقوط می‌کند. با شنیدن فریادهای پلوتو، میکی آنها را نجات می‌دهد و یخ‌های پلوتو را آب می‌کند و از اینکه او را بیرون انداخت احساس پشیمانی می‌کند.
از اینکه او را بیرون انداخت احساس پشیمانی می‌کند. پلوتو پس از اینکه یک حمام گرم خوب از میکی و یک بوسه از بچه گربه می‌گیرد، فرشته به او می‌گوید که «مهربانی به حیوانات، دوست من، در پایان پاداش دارد». میراث. فرشته و شیطان پلوتو، مجدداً با صداپیشگی اریک ایدل و پن جیلت به ترتیب در دو قسمت از "کارهای میکی ماوس" - «بچه گربه‌های پلوتون» (۱۹۹۹) و «مینی از پلوتو مراقبت می‌کند» (۲۰۰۰) - و همچنین یک قسمت در ۲۰۰۲ در مجموعه "خانه موش"، به نام «پلوتو در برابر فیگارو» حضور یافتند.
کیک کاپریسه یک شکلات سنتی ایتالیایی و کیک بادام یا گردو است که نام آن از جزیره کاپری سرچشمه گرفته و در ناپل محبوب است. تغییرات زیادی در این کیک ایجاد شده‌است، اما دستور اصلی این است که کره نرم شده در دمای اتاق با شکر مخلوط شود، سپس زرده تخم مرغ اضافه می‌شود و پس از ترکیب، مواد باقیمانده اضافه می‌شوند: بادام ریز خرد شده، شکلات ذوب شده از طریق بن ماری، و سفیده تخم مرغ. بعد از پخت، کیک دارای یک پوسته سخت نازک است که فضای داخلی آن مرطوب است که معمولاً با یک لایه خاک قند پوشانده می‌شود.
جنگ گرجستان و ارمنستان یک جنگ اختلاف سرزمینی کوتاه بود که در دسامبر ۱۹۱۸ بین جمهوری دموکراتیک گرجستان و اولین جمهوری ارمنستان بر سر مناطق موردمناقشه در استان لوری و آخالکالاکی رخ داد. در ماه مه ۱۹۱۸، در اواخر جنگ جهانی اول، ارمنستان و گرجستان هر دو استقلال خود را اعلام کردند و اتحاد کوتاه‌مدت بین خود را از بین بردند. هم گرجستان و هم ارمنستان مدعی مالکیت لوری و آخالکالاکی بودند که هر دو عمدتاً ارمنی‌نشین بودند. اختلاف مرزی در ۷ دسامبر ۱۹۱۸ به یک درگیری نظامی آشکار تبدیل شد. نیروهای ارمنی قبل از اینکه نیروهای
تبدیل شد. نیروهای ارمنی قبل از اینکه نیروهای گرجی بتوانند ضدحمله‌هایی را ترتیب دهند، حملاتی را آغاز کردند که آنها را به ۱۰ کیلومتری پایتخت گرجستان، تفلیس، رساند. مداخله متفقین منجر به آتش‌بس شد. نبردها تا نیمه‌شب ۳۱ دسامبر که آتش‌بس برقرار شد، ادامه یافت. یک منطقه بی‌طرف، تحت نظارت متفقین، در ناحیه بورچالی اعلام شد که بعداً بین دو ایالت تقسیم شد. جمعیت بزرگ ارمنی تفلیس و دیگر مناطق تحت کنترل گرجستان، هم در طول جنگ و هم پس از آن، در معرض دستگیری‌های گسترده و سایر اشکال آزار و اذیت قرار گرفتند. ارمنستان در
و سایر اشکال آزار و اذیت قرار گرفتند. ارمنستان در هدف اولیه تقریباً محقق شده خود برای به دست آوردن زمین تا رودخانه خرامی موفق نشد و کل جنگ در زمینی رخ داد که قبلاً توسط گرجستان کنترل می‌شد. نتیجه جنگ قطعی تلقی نمی‌شود، چرا که طرف ارمنی آزادسازی موفقیت‌آمیز سرزمین‌های ارمنستان و طرف گرجی دفاع موفقیت‌آمیز در برابر تهاجم را اعلام کرد. پیش‌زمینه. انقلاب روسیه. پس از انقلاب فوریه، دولت موقت روسیه کمیته ویژه ماوراء قفقاز را برای اداره منطقه منصوب کرد. با این حال، پس از انقلاب اکتبر، کمیته ویژه ماوراء قفقاز در 11
پس از انقلاب اکتبر، کمیته ویژه ماوراء قفقاز در 11 نوامبر 1917 توسط کمیساریای ماوراء قفقاز، مستقر در تفلیس، جایگزین شد. کمیساریای مذکور در 5 دسامبر 1917 آتش‌بس ارزنجان را با امپراتوری عثمانی منعقد کرد که به درگیری مسلحانه محلی با امپراتوری عثمانی پایان داد. کمیساریای مذکور به طور فعال در پی سرکوب نفوذ بلشویک‌ها و در عین حال، دنبال کردن مسیری به سوی استقلال ماوراء قفقاز از روسیه شوروی بود. این شامل ایجاد یک نهاد قانونگذاری به نام شورای ماوراء قفقاز بود که کمیساریای مذکور در 23 ژانویه 1918 پس از انحلال مجلس
مذکور در 23 ژانویه 1918 پس از انحلال مجلس مؤسسان روسیه توسط بلشویک‌ها، اختیارات خود را به آن واگذار کرد. دستور کار جدایی‌طلبانه و ضد بلشویکی در نهایت شورای ماوراء قفقاز را با دولت مرکزی درگیر کرد. در 3 مارس، روس‌ها پیمان برست-لیتوفسک را امضا کردند که نشانگر خروج روسیه از جنگ جهانی اول بود. در این پیمان، روسیه موافقت کرد که سرزمین‌های به دست آمده در طول جنگ روسیه و ترکیه در سال‌های 1877-1878 را بازگرداند، با وجود اینکه این سرزمین‌ها تحت کنترل مؤثر نیروهای ارمنی و گرجی بودند. کنفرانس صلح ترابزون بین
ارمنی و گرجی بودند. کنفرانس صلح ترابزون بین امپراتوری عثمانی و سیم در 4 مارس آغاز شد و تا آوریل ادامه یافت. عثمانی‌ها پیشنهاد دادند که در ازای به رسمیت شناختن بازپس‌گیری استان‌های آناتولی شرقی که در برست-لیتوفسک اعطا شده بود، از تمام جاه‌طلبی‌های خود در قفقاز دست بکشند. در آن زمان، سیاستمداران برجسته گرجستان، اتحاد با آلمان را تنها راه جلوگیری از اشغال گرجستان توسط امپراتوری عثمانی می‌دانستند. در نتیجه، شورای ملی گرجستان در 26 مه استقلال جمهوری دموکراتیک گرجستان را اعلام کرد و دو روز بعد، پیمان پوتی را با
را اعلام کرد و دو روز بعد، پیمان پوتی را با آلمان امضا کرد تا خود را تحت حمایت آلمان قرار دهد. روز بعد، شورای ملی مسلمانان تأسیس جمهوری دموکراتیک آذربایجان را اعلام کرد. شورای ملی ارمنستان که تا حد زیادی توسط متحدانش رها شده بود، در 28 مه استقلال خود را اعلام کرد. در 4 ژوئن، امپراتوری عثمانی پیمان باتوم را با هر یک از سه ایالت ماوراء قفقاز امضا کرد که به درگیری با امپراتوری عثمانی پایان داد. این پیمان، نیمه جنوبی زیربخش ارمنی‌نشین لوری (اوچاستوک) و ناحیه آخالکالاکی را به عثمانی‌ها واگذار کرد، اما مرزهای
آخالکالاکی را به عثمانی‌ها واگذار کرد، اما مرزهای بین ایالت‌های جدید ماوراء قفقاز را به طور دقیق مشخص نکرد. به منظور جلوگیری از دسترسی مستقیم عثمانی‌ها به تفلیس، واحدهای گرجی با حمایت افسران آلمانی، شمال لوری را تصرف کردند و در امتداد رودخانه دزوراگت پاسگاه‌هایی تأسیس کردند. نخست وزیر گرجستان، نوئه ژوردانیا، به شورای ملی ارمنستان اطمینان داد که این اشغال یک اقدام موقت است. با این حال، در جلسه بعدی، نمایندگان گرجستان ادعای مالکیت بر تمام مناطق فرمانداری تفلیس و همچنین بخش پامباک از فرمانداری ایروان را مطرح
و همچنین بخش پامباک از فرمانداری ایروان را مطرح کردند که باعث اعتراض طرف ارمنی شد. درگیری ها. در اوایل اکتبر ۱۹۱۸، عثمانی‌ها از قفقاز عقب‌نشینی کردند. جنوب لوری، که حائل ارضی بین ارمنستان و گرجستان را از بین برد. ارتش ارمنستان به سرعت با به دست گرفتن کنترل بخش عمده‌ای از جنوب لوری در 18 اکتبر، این خلا را پر کرد و در غیاب هرگونه مقاومتی، به سمت شمال پیشروی کرد. اولین حادثه بین ارمنستان و گرجستان در همان روز رخ داد، زمانی که یک گروه از ارتش ارمنستان ایستگاه راه‌آهن در روستای کوبر، نزدیک تومانیان امروزی را
راه‌آهن در روستای کوبر، نزدیک تومانیان امروزی را تصرف کرد و درخواست بعدی آلمانی‌ها برای عقب‌نشینی را رد کرد. روستای دیگری به نام کورینج نیز تصرف شد. ارمنی‌ها هنگامی که گرجستان گروهی را برای مقابله با آنها فرستاد، عقب‌نشینی کردند، اما بعداً به کورینج بازگشتند و تزار را اشغال کردند. آرشاک جمالیان، سفیر ارمنستان در تفلیس، اصرار داشت که ادعاهای ارمنی‌ها بر سر لوری غیرقابل انکار است، اما دولت او مایل است ادعاهای خود را صرفاً از طریق دیپلماتیک پیگیری کند. پارلمان ارمنستان پیامی به همتای گرجی خود فرستاد و اعلام
ارمنستان پیامی به همتای گرجی خود فرستاد و اعلام کرد که خواستار یک راه‌حل دوستانه "به نام روابط برادرانه چند صد ساله دو ملت" است. دولت گرجستان در اصل با حل و فصل مسالمت‌آمیز اختلاف موافقت کرد. با این حال، نیروهای ارمنی باید روستاهای اخیراً اشغال شده را ترک می‌کردند و عملیات بیشتر در داخل فرمانداری تفلیس به عنوان یک اقدام جنگی تلقی می‌شد. فرمانده لشکرکشی نظامی آلمان به جمالیان یادآوری کرد که آلمان موظف به دفاع از منطقه تحت الحمایه خود است. در 24 اکتبر، دولت گرجستان در لوری حکومت نظامی اعلام کرد، ژنرال
دولت گرجستان در لوری حکومت نظامی اعلام کرد، ژنرال تسولوکیدزه را مستقر نمود. در ماه نوامبر و اوایل دسامبر، ارمنی‌های لوری اعتراض کردند که نیروهای گرجستانی، تحت پوشش «انجام تحقیقات»، غذا و آذوقه را از خانه‌های دهقانان ارمنی سرقت کرده و زنان را مورد آزار و اذیت قرار داده‌اند. نیروهای گرجستانی به جنایات مشابهی در آخالکالاکی متهم شدند. کریستوفر جی. واکر، مورخ، اشغال لوری توسط گرجستان را با «بوروکراسی نظامی به سبک تزاری» مقایسه کرد. لئو، مورخ، نوشت: دولت ارمنستان در 9 و 12 دسامبر تلاش‌هایی برای حل دیپلماتیک این
در 9 و 12 دسامبر تلاش‌هایی برای حل دیپلماتیک این اختلاف انجام داد که دولت گرجستان این شروط را رد کرد. در 12 دسامبر، نخست وزیر ارمنستان، هوهانس کاجازنونی، پیام زیر را به همتای گرجی خود، نوئه ژوردانیا، ارسال کرد: گرجستان شروع به جلوگیری از انتقال آذوقه خارجی از طریق راه‌آهن به ارمنستان کرده بود که منجر به قحطی شد. منطقه لری. ریچارد جی. هووانیسیان، مورخ ارمنی-آمریکایی، در کتاب خود با عنوان «جمهوری ارمنستان»، تاریخ سیاسی منطقه لوری را اینگونه توصیف می‌کند جنگ. ارمنستان. برای ارمنستان، تهدید اصلی منطقه‌ای،
ارمنستان. برای ارمنستان، تهدید اصلی منطقه‌ای، امپراتوری عثمانی و دیگر نیروهای ترک‌تبار بودند. از نگاه آنان، شکستن جبهه قفقاز به‌دست عثمانی‌ها، به‌منزله‌ٔ نابودی ملت ارمنی تلقی می‌شد. همین موضوع و نیز ترس از تهاجم نیروهای بیگانه، مبنای شکل‌گیری یک نیروی نظامی ملی شد، حتی پیش از آن‌که استقلال ارمنستان در سال ۱۹۱۸ اعلام شود. این طرح در ۱۱ ژوئیه ۱۹۱۷ توسط دولت موقت و فرماندهی عالی تأیید شد. ساختار سپاه برنامه‌ریزی‌شدهٔ ارمنی تفاوت چندانی با نمونهٔ گرجی آن نداشت که بعداً ایجاد شد و بخشی از الهام خود را از
نداشت که بعداً ایجاد شد و بخشی از الهام خود را از آموزه‌ها و سازمان نظامی روسیه گرفته بود. برنامه‌ریزی‌ها از سال ۱۹۱۷ آغاز شده بود و ریشه در یگان‌های ارمنی داشت که از سال ۱۹۱۴ در ارتش روسیه خدمت می‌کردند. بزرگ‌ترین این واحدها (با ۱۵۰۰ نفر) را آندرانیک رهبری می‌کرد. در سال ۱۹۱۷، حدود ۸۰٬۰۰۰ ارمنی در ارتش امپراتوری روسیه خدمت می‌کردند، و تقریباً همین تعداد نیز در قفقاز حضور داشتند. در جمهوری فدراتیو دموکراتیک ماوراءقفقاز (TDFR)، ساختار این سپاه قرار بود شامل دو لشکر پیاده، یک «لشکر ویژه»، یک لشکر توپخانه، یک
لشکر پیاده، یک «لشکر ویژه»، یک لشکر توپخانه، یک تیپ سواره‌نظام و یک هنگ مهندسی باشد، که توسط شش هنگ مستقل دیگر که در نقاط مختلف از جمله فرمانداری تفلیس مستقر می‌شدند، پشتیبانی می‌گردید. یکی از این یگان‌ها برای حفاظت از خطوط راه‌آهن اختصاص داده می‌شد. لشکر ویژه قرار بود از میان ارمنیانی که از امپراتوری عثمانی گریخته بودند، نیرو جذب کند. بر اساس طرح‌های فرماندهی، هر لشکر شامل چهار هنگ پیاده به همراه واحدهای مستقل توپخانه و سواره‌نظام بود. تیپ سواره‌نظام شامل دو هنگ سواره و دو آتشبار توپخانه می‌شد. همچنین
دو هنگ سواره و دو آتشبار توپخانه می‌شد. همچنین قرار بود چندین یگان ذخیره نیز ایجاد یا درخواست شوند. در صورت تحقق، ارتش ارمنستان اندازه‌ای قابل توجه می‌داشت. در نهایت، ارمنیان موفق شدند نیرویی بزرگ‌تر از این نیز ایجاد کنند. در ۱ ژانویهٔ ۱۹۱۸، ارتش ارمنستان حدود ۴۰٬۰۰۰ نفر نیرو داشت و از دو لشکر تفنگ‌دار، سه تیپ داوطلب، یک تیپ سواره‌نظام و چند گردان شبه‌نظامی تشکیل شده بود. بدنه اصلی این نیروها از افرادی تشکیل شده بود که در فاصلهٔ ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۶ خدمت کرده بودند. این یگان‌ها به‌خوبی به مسلسل مجهز بودند، اما در
این یگان‌ها به‌خوبی به مسلسل مجهز بودند، اما در زمینهٔ توپخانه کمبود داشتند، زیرا در این حوزه نیروهای آموزش‌دیده و مجرب کافی در اختیار نبود. هر لشکر تفنگ‌دار دارای شش آتشبار توپخانه سنگین بود، در حالی که توپ‌های سبک به نیروهای داوطلب منتقل شده بود. طبق گفتهٔ دنیکین، در تابستان ۱۹۱۸، نیروهای ارمنی در زمان صلح حدود ۲۲٬۰۰۰ نفر بودند و در زمان جنگ می‌توانستند بیش از ۴۴٬۰۰۰ نفر نیرو جذب کنند. با این حال، این ارقام بسیار متغیر بودند و به‌احتمال زیاد در عمل بین ۱۰٬۰۰۰ تا ۱۵٬۰۰۰ نفر نوسان داشت. در همین حال، جونز
تا ۱۵٬۰۰۰ نفر نوسان داشت. در همین حال، جونز اشاره کرده که تا پایان ژانویه، سه لشکر ارمنی موجود بود و جزئیات استقرار آن‌ها را نیز بیان کرده است. یکی از مشکلات اساسی، درگیری‌های مداوم با جمهوری آذربایجان بود که هزاران نفر از نیروی انسانی ارمنستان را از سرزمین اصلی دور می‌کرد. تا ژوئن ۱۹۱۸، پس از اعلام استقلال، ارتش ارمنستان حدود ۱۲٬۰۰۰ نفر نیرو داشت و به‌تدریج به ۴۰٬۰۰۰ نفر رسید. افسران این ارتش هم از میان ارمنیان و هم روس‌ها بودند. با این حال، آلن و موراتوف گزارش داده‌اند که این نیروها ضعیف‌تر و کم‌اثرتر
گزارش داده‌اند که این نیروها ضعیف‌تر و کم‌اثرتر شدند. ۲۴ گردان تفنگ‌دار و هشت گردان داوطلب آن‌ها، در مجموع از ۱۶٬۰۰۰ تفنگ‌دار، ۱٬۰۰۰ سواره و ۴٬۰۰۰ شبه‌نظامی تجاوز نمی‌کرد. اندازهٔ گردان‌ها بین ۴۰۰ تا ۶۰۰ نفر بود. با امضای پیمان باتوم، اندازه سپاه ارمنی تا پایان ژوئیه ۱۹۱۸ به تنها یک لشکر کاهش یافت. با این حال، این محدودیت شامل یگان‌های مستقلی که در سپاه ادغام نشده و زیر نظر دولت عمل می‌کردند ـ مانند تیپ داوطلب به رهبری آندرانیک ـ نمی‌شد. با وجود این عقب‌نشینی‌ها، ارمنستان موفق شد سپاهی کاملاً ساخت‌یافته
ارمنستان موفق شد سپاهی کاملاً ساخت‌یافته ایجاد کند، که از نظر زمانی چندین ماه جلوتر از گرجستان بود و برای جنگ آینده آماده‌تر شد. گرجستان. از دیدگاه گرجستان، پیشروی‌های شمال‌شرقی و شرقی نیروهای عثمانی، تهدیدی فوری نه تنها برای آخالتسیخه و آخالکالاکی، بلکه برای تفلیس نیز محسوب می‌شد. در دوران استقلال کوتاه‌مدت جمهوری، روسیه و ترکیه همچنان تهدیدهای اصلی باقی ماندند. در جلسه‌ای در ۲۵ مه ۱۹۱۸، دولت منشویک تصمیم گرفت که کلیه قوانین و مصوباتی که در دوران جمهوری فدرال دموکراتیک ماوراءقفقاز (TDFR) وضع شده بودند، به
دموکراتیک ماوراءقفقاز (TDFR) وضع شده بودند، به طور موقت در جمهوری تازه‌تأسیس ادامه یابند. باتومی به عنوان منطقه‌ای اشغالی اعلام شد. در ژوئن، ارتش گرجستان به درخواست شورای آبخاز به آن منطقه اعزام شد تا شورش‌های بلشویکی را سرکوب کند و در این روند، سوچی و توآپس را نیز از ارتش سرخ تصرف کرد. تا زمانی که درگیری سوچی شدت گرفت، گرجستان عملاً تحت تهاجم همزمان بلشویک‌های روسی و امپراتوری عثمانی قرار داشت، که این وضعیت تا سال ۱۹۱۹ ادامه یافت. جاه‌طلبی‌های این دو نیرو موجب شد که نیروی مسلحی منسجم شکل گیرد. پیش‌نویس
موجب شد که نیروی مسلحی منسجم شکل گیرد. پیش‌نویس طرحی که ساختار سازمانی این نیرو را مشخص می‌کرد، توسط ژنرال کوینیتادزه در ۲ ژوئن ۱۹۱۸ ارائه شد. سه روز بعد، در ۵ ژوئن، بر اساس این ساختار جدید، نام‌نویسی رسمی آغاز شد. در آن زمان تنها مردان سالم بین ۱۹ تا ۲۳ سال مجاز به خدمت بودند. در همان ماه، محافظ آلمانی گرجستان نیروهایی را برای کمک به آموزش ارتش اعزام کرد. خاطرات ژنرال آلمانی، فون کرسنشتاین، از دولتی لجوج در گرجستان سخن می‌گوید که ابتدا از پذیرش یک ارتش منظم طبق خواسته آلمان‌ها خودداری کرد. فشارهای وارده
طبق خواسته آلمان‌ها خودداری کرد. فشارهای وارده باعث شد که آن‌ها سرانجام به مدل خدمت اجباری تن دهند. هدف اولیه دولت تشکیل دو لشکر پیاده‌نظام، یک لشکر گارد مرزی، سه هنگ سواره‌نظام و یک بریگاد توپخانه بود، که بیشتر به ساختار ارتش سرخ شباهت داشت. شمار نیروها در زمان صلح حدود ۳۰ تا ۴۰ هزار نفر پیش‌بینی شده بود. کوینیتادزه می‌خواست سه لشکر تشکیل دهد تا دست‌کم بتواند در برابر احتمال تهاجم عثمانی از سوی باتومی، آرتوین، آرداهان و آخالتسیخه دفاع کند. اختلاف نظر میان افسران آلمانی و گرجی باعث شد تصویب مدل ارتش به سبک
آلمانی و گرجی باعث شد تصویب مدل ارتش به سبک آلمانی تا ۲۰ اوت ۱۹۱۸ به تعویق بیفتد. طبق قانون جدید، ارتش منظم باید از دو لشکر پیاده، یک بریگاد سواره‌نظام، یک بریگاد توپخانه، یک گروهان پشتیبانی، یک گروهان مهندسی، یک گروهان موتوری، یک گروهان زرهی و یک گروه شکاری (هوایی) تشکیل می‌شد. اما این ارتش هرگز به اندازه یا کیفیت مورد انتظار دست نیافت. تا نوامبر ۱۹۱۸، کمبود نیروی انسانی ارتش گرجستان در حدود ۶۰٪ بود و ارتش هنوز ۸۰٪ از اسب‌های مورد نیاز خود را نداشت. با وجود این وضعیت بحرانی، نیروهای گرجی با کمک گارد خلق
این وضعیت بحرانی، نیروهای گرجی با کمک گارد خلق توانستند تهاجمات بیشتر عثمانی و بلشویکی را متوقف و دفع کنند. در تمام سال ۱۹۱۸، اکثریت نیروهای نظامی گرجستان را یگان‌های شبه‌نظامی تشکیل می‌دادند و فقط در بحران‌هایی نظیر جنگ ارمنستان-گرجستان، نیروی بزرگی به‌طور موقت گردآوری می‌شد. ابزارهای حیاتی مانند اطلاعات نظامی تقریباً به‌طور کامل وجود نداشتند. یگان‌های موجود گارد خلق (که به آن‌ها گارد کارگری نیز گفته می‌شد) با بی‌نظمی و ضعف انضباطی مواجه بودند، و حتی گاهی از دستورات سرپیچی می‌کردند. این یگان‌ها به دلیل
از دستورات سرپیچی می‌کردند. این یگان‌ها به دلیل رفتارهای غیرمسئولانه مورد انتقاد قرار داشتند و در حال اصلاح بودند. پرسنل این گارد را اعضای حزب منشویک با انگیزه‌های ایدئولوژیک تشکیل می‌دادند و گارد در کل یک نیروی رزمی منسجم محسوب نمی‌شد. این گارد شامل گردان‌های محلی بود که فقط در صورت بروز جنگ، تجمیع و تحت فرماندهی نظامی کارآمد قرار می‌گرفتند. رابطه بین گارد و ارتش منظم «نامطلوب» توصیف شده است. گارد از امتیازات بیشتری برخوردار بود و به‌طور گسترده‌ای سیاسی شده بود، به‌عنوان بازوی اجرایی و «شمشیر» دولت
شده بود، به‌عنوان بازوی اجرایی و «شمشیر» دولت منشویکی ایفای نقش می‌کرد. در حالی که ارتش منظم زیر نظر وزارت دفاع بود، کل ساختار گارد مستقیماً توسط پارلمان منشویکی کنترل می‌شد. لشکر دوم ارتش منظم تا پایان دسامبر ۱۹۱۸، یعنی زمانی که جنگ در حال پایان بود، به‌طور کامل سازمان یافت. بریگاد سواره‌نظام نیز اصلاً تشکیل نشد. در گزارش‌های افسران، اغلب به کیفیت پایین نیروهای عادی اشاره می‌شد، که فقط برای چند روز به خدمت فراخوانده می‌شدند، در حالی که فقط تعداد اندکی از آن‌ها عملکرد قابل‌تحسینی داشتند. استثناهایی مانند
آن‌ها عملکرد قابل‌تحسینی داشتند. استثناهایی مانند هنگ‌های پنجم و ششم لشکر اول وجود داشتند که از سطح سازماندهی برتری برخوردار بودند. نا آرامی ها در لری. پس از عقب‌نشینی نیروهای عثمانی از جنوب لوری در اکتبر ۱۹۱۸، نیروهای ارمنی کنترل این منطقه را به‌دست گرفتند و در نتیجه مرزی میان ارمنستان و گرجستان شکل گرفت. در واکنش به این وضعیت، طرف گرجی پادگان خود را در مناطق شمالی تقویت کرد. مردم محلی مجبور شدند محل اسکان و تدارکات برای سربازان گرجی فراهم کنند و تحت بازرسی‌ها و رفتارهای ناپسند و بی‌انضباط سربازان قرار
و رفتارهای ناپسند و بی‌انضباط سربازان قرار گرفتند. در روستای «اوزونلار»، دهقانان ارمنی در برابر این بازرسی‌های شدید مقاومت کردند. در واکنش، نیروهای گرجی کمیسر روستا را کتک زدند و یک مقام رسمی را کشتند. یک تحقیق نظامی گرجی تأیید کرد که سربازان گرجی آغازگر ماجرا بودند و خواستار تعویض این نیروها شد، اما نتیجه گرفت که به دلیل ماهیت سازمان‌یافته مقاومت، روستای اوزونلار باید بازرسی و خنثی شود. تا اوایل دسامبر، شورش در شمال لوری قریب‌الوقوع به‌نظر می‌رسید. فرستادگان ارمنی از اوزونلار به ستاد گرجی‌ها در نزدیکی
ارمنی از اوزونلار به ستاد گرجی‌ها در نزدیکی «ساناهین» سفر کردند تا علیه خشونت‌ها اعتراض کنند. ژنرال تسولوکیدزه این نمایندگان را دستگیر کرد و یگانی را برای سرکوب ناآرامی‌ها اعزام کرد. طبق گزارش‌ها، نیروهای او مورد حمله قرار گرفتند، در حالی‌که ارامنهٔ اوزونلار ادعا می‌کردند روستای آن‌ها به مدت دو روز گلوله‌باران شده‌است، در حالی‌که گرجی‌ها می‌گفتند روستاییان به‌سوی نیروهایشان شلیک کرده‌اند. به گفتهٔ تسولوکیدزه، نیروهای ارمنی از هنگ چهارم پیاده‌نظام که با لباس غیرنظامی فعالیت می‌کردند، در حال تحریک شورش
لباس غیرنظامی فعالیت می‌کردند، در حال تحریک شورش بودند. آن‌ها یک واحد سواره‌نظام و پادگان اوزونلار را خلع سلاح کرده بودند. سپس نیروی کمکی اعزام‌شده با رگبار گلوله روبرو شد. روز بعد، نیرویی ارمنی متشکل از ۳۵۰ نفر به دو واحد گرجی حمله کرد و چریک‌ها چندین سرباز گرجی را با پرتاب صخره از بالای کوه له کردند. تسولوکیدزه اطمینان داشت که با واحدهای منظم ارتش ارمنستان مواجه است، زیرا دستورات به زبان روسی صادر شده بود؛ زبانی که فرماندهی ارتش ارمنستان از آن استفاده می‌کرد. از نگاه او، خودِ شهر ساناهین نیز در خطر بود.
از نگاه او، خودِ شهر ساناهین نیز در خطر بود. طرف ارمنی می‌گفت تا اواسط دسامبر هیچ نیروی منظم نظامی درگیر نبوده، اما فشارها و سرکوب‌های وارده به دهقانان محلی چنان شدید شده بود که دیگر قابل تحمل نبود. ژنرال گوگوادزه، فرمانده قطارهای زرهی، به دولت گرجستان اطلاع داد که خطوط راه‌آهن بین ساناهین و آلاوردی خرابکاری شده است، در حالی‌که تسولوکیدزه ادعا کرد که نیروهایش در آلاوردی توسط نیروهای ارمنی سرکوب شده‌اند. طرف گرجی روستاهای ارمنی را به پناه‌دادن به نیروهای ارتش ارمنستان متهم کرد. عملیات های ارامنه. در ۱۳
ارتش ارمنستان متهم کرد. عملیات های ارامنه. در ۱۳ دسامبر، پس از شکست مذاکرات صلح، دولت ارمنستان به ژنرال دراستامات کانایان دستور داد تا نیروهای گرجی را از لوری بیرون کند. اسناد به دست آمده نشان می‌داد که ایروان برنامه‌های مفصلی برای تصرف مناطق تا رودخانه خرامی در داخل خاک گرجستان تنظیم کرده بود. این برنامه‌ها با حرکات و فعالیت‌های بعدی نیروهای ارمنی تأیید شدند. کانایان فرماندهی نیرویی متشکل از ۲۸ گردان پیاده‌نظام، چهار اسکادران سواره‌نظام، شامل نیروهای ذخیره، و مجهز به ۲۶ مسلسل و هفت توپ کوهستانی را بر عهده
و مجهز به ۲۶ مسلسل و هفت توپ کوهستانی را بر عهده داشت. هرچند ارمنستان از نظر نفرات، تدارکات و مهمات نسبت به گرجستان کمتر بود، اما نیروهایش مزیت غافلگیری و نفوذ به سرزمینی دوستانه را داشتند و از حمایت مردم محلی ارمنی و پارتیزان‌ها بهره‌مند بودند. نیروهای ارمنی به سرعت پیشروی‌های مهمی انجام دادند. هنگ‌های چهارم، پنجم و ششم در سه ستون به فرماندهی سرهنگ‌های تر-نیکوغوسیان، نسترُفسکی و کورولکوف به سمت خط روستاهای ورونتسوفکا، پریولنویه، اُپرت و هایروم حرکت کردند. همان روز بعدازظهر، ارمنی‌ها هاگپات را تصرف کردند و
روز بعدازظهر، ارمنی‌ها هاگپات را تصرف کردند و ژنرال واردن تسولوکیدزه مجبور به تخلیه مقر فرماندهی گرجی‌ها در ساناهین شد. تا ۱۵ دسامبر، ارتش ارمنستان ورونتسوفکا، پریولنویه، ساناهین، میخاییلوفکا، آلاوردی و ارتفاعات بین هاگپات و آخاوا را به کنترل خود درآورد. گرجی‌ها کشته‌ها و زخمی‌های خود را پشت سر گذاشتند و ارمنی‌ها تقریباً صد سرباز گرجی، تعدادی اسب سواره‌نظام، ۵۰ واگن بار، یک لکوموتیو و چند مسلسل و توپ کوهستانی را به غنیمت گرفتند. در ۱۶ دسامبر، جناح چپ ارمنی به فرماندهی تر-نیکوغوسیان از لوری به داخل خاک اصلی