payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کرایسلر هرگز هزینهٔ واقعی ساخت این موتورهای را فاش نکرد. طراحی. خودروی توربینی در استودیوهای کرایسلر به رهبری الوود انگل که پیش از منتقل شدن به کرایسلر برای شرکت فورد موتور کار می‌کرد، طراحی شد. به‌خاطر اینکه این خودرو به خودروی فورد تاندربرد، که توسط انگل طراحی شده‌بود شباهت داشت، در برخی مواقع با نام «انگل‌برد» نیز شناخته می‌شد. به گفتهٔ هیوبنر طرح خودروی توربینی علاوه بر خودروی تاندربرد، برای رقابت با شورلت کوروت در نظر گرفته شده‌بود. قطعات بدنهٔ این خودرو به‌صورت دست‌ساز توسط استودیوی طراحی ایتالیایی
به‌صورت دست‌ساز توسط استودیوی طراحی ایتالیایی گیا، که چندین خودروی مفهومی دیگر (از جمله یک لیموزین از خودروی ایمپریال و خودروی نورس‌من) نیز برای کرایسلر طراحی کرده‌بود، ساخته می‌شدند. قطعات بدنهٔ تقریباً کامل‌شدهٔ خودروی توربینی که کار مونتاژ، رنگ‌آمیزی، پیراستن و تودوزی آن‌ها توسط گیا در ایتالیا انجام می‌گرفت، برای مونتاژ نهایی به تأسیسات ساخت توربین کرایسلر واقع در جادهٔ گرینفیلد در دیترویت منتقل می‌شدند؛ این مونتاژ نهایی شامل نصب موتورهای توربینی، جعبه‌دنده‌های تورک‌فلایت، سیم‌کشی‌های برقی، و اجزائی
تورک‌فلایت، سیم‌کشی‌های برقی، و اجزائی مانند رادیو و بخاری می‌شد. ساخت یک دستگاه از این خودرو می‌توانست از ۵۰٬۰۰۰ تا ۵۵٬۰۰۰ دلار هزینه داشته‌باشد؛ اگر چه کرایسلر هرگز هزینهٔ ساخت هر یک موتور توربینی را فاش نکرد، اما ویرجیل اکسنر جونیور تخمین می‌زند که هزینهٔ ساخت بدنهٔ هر دستگاه خودروی توربینی به‌تنهایی حدود ۲۰٬۰۰۰ دلار بوده‌است. ساخت پنج دستگاه نخست از این خودرو در اوایل سال ۱۹۶۲ کامل شد و از آن‌ها به‌عنوان پیش‌نمونه برای یافتن و رفع اشکالات استفاده شد؛ هر یک از این پنج خودرو در رنگ بدنه، تجهیزات و لوازم
یک از این پنج خودرو در رنگ بدنه، تجهیزات و لوازم داخلی و مواد تشکیل‌دهندهٔ سقف کمی با سایر خودروها متفاوت بود. نخستین اشکالات کشف شده از این پیش‌نمونه‌ها، شتاب‌گیری کند (که به وزن نسبتاً بالای بدنه‌های دست‌ساز ربط داده‌شد)، و لرزش که در نهایت مشخص شد که بخاطر آج تایرها بوده و بواسطهٔ نرم کار کردن غیرعادی موتور توربینی قابل تشخیص بود. از اکتبر ۱۹۶۳ تا اکتبر ۱۹۶۴ در مجموع ۵۰ دستگاه یکسان از خودروی توربینی ساخته‌شد. این خودروها همگی از نوع دو در کوپه با سقف سخت بوده و از ترمز هیدورلیکی از نوع هوا بر روی روغن
بوده و از ترمز هیدورلیکی از نوع هوا بر روی روغن و فرمان خودکار بهره‌مند بودند. این خودروهای از تعلیق جلوی مستقل با یک فنر مارپیچ برای هر چرخ در جلو برخوردار بودند که این سیستم تعلیق با سیستم مستقل میله پیچشی طولی در جلو، که در آن زمان جزو سیستم‌های استاندارد کرایسلر بود، متفاوت بودند (اگرچه در سیستم تعلیق عقب از فنرهای شمشی تولید انبوه استفاده شده‌بود). هر چهار چرخ این خودروها به ترمزهای کاسه‌ای با سیستم کمکی هیدرولیکی مجهز بودند. بدنهٔ این خودرو با یک رنگ متالیک مشابه رنگ آبجوی روت، که با نام «برنزی
رنگ متالیک مشابه رنگ آبجوی روت، که با نام «برنزی توربینی» شناخته می‌شود، رنگ‌آمیزی شده‌است. چراغ‌های جلو، چراغ‌های عقب عمیق و فرورفته، چراغ‌های راهنما و چراغ‌های دنده‌عقب غلاف‌شکل در طوقه‌هایی از جنس کروم جای گرفته‌اند. سبک طراحی الهام‌گرفته از توربین به طراحی کنسول میانی در فضای داخلی خودرو نیز رسیده‌است. در فضای داخلی از تودوزی چرمی به رنگ برنزی، کف‌پوش‌های پرزدار برنزی رنگ و تزئینات داخلی از جنس آلومینیوم صیقل‌خورده استفاده شده‌است. تمام خودروهای توربینی دارای سقف سخت از جنس وینیل، صندلی‌های یک‌نفره با
دارای سقف سخت از جنس وینیل، صندلی‌های یک‌نفره با پوشش چرم و تایرهای دور سفید هستند. در داشبورد خودروی توربینی سه درجهٔ بزرگ قرار دارد: یک سرعت‌سنج، یک دورسنج موتور و یک حرارت‌سنج که وظیفهٔ نمایش دمای دهانهٔ توربین (پرحرارت‌ترین بخش موتور) را بر عهده دارد. بیشتر فضای داخلی این خودرو از ظاهری معمولی برخوردار است، اگرچه دورسنج و حرارت‌سنج در مقایسه با خودروهای مجهز به موتورهای پیستونی، با ارقام بسیار بالاتری درجه‌بندی شده‌اند: به ترتیب ۴۶٬۰۰۰ دور بر دقیقه و . تمام خودروهای توربینی دارای سوئیچ‌های یکسان با
. تمام خودروهای توربینی دارای سوئیچ‌های یکسان با یکدیگر بودند. برنامه کاربری. دو دستگاه از خودروهای توربینی برای سوار کردن بازدیدکنندگان در نمایشگاه جهانی نیویورک ۱۹۶۴، و یک دستگاه دیگر برای یک تور جهانی استفاده شدند. ۵۰ دستگاه از این خودرو نیز به‌عنوان بخشی از یک برنامهٔ کاربری به عموم مردم اجاره داده‌شدند. خودروها برای یک دورهٔ سه‌ماهه در اختیار رانندگان قرار می‌گرفت، و به‌جز هزینهٔ سوخت، مبلغ دیگری از آن‌ها دریافت نمی‌شد. شرکت‌کنندگان در این برنامه در دو هفتهٔ پس از برگرداندن خودروهای خود مصاحبهٔ مفصلی
هفتهٔ پس از برگرداندن خودروهای خود مصاحبهٔ مفصلی با کرایسلر داشتند. در طول برنامهٔ کاربری که از اکتبر ۱۹۶۳ تا ژانویه ۱۹۶۶ اجرا شد، زمان اکار عملیاتی بودن خودروها، بر پایهٔ نتایج این برنامه از چهار درصد زودتر به یک درصد کاهش پیدا کرد. این برنامهٔ کاربری به شناسایی مشکلات گوناگون خودروها منجر شد؛ از جملهٔ این مشکلات می‌توان به اشکال در عملکرد استارت در ارتفاعات بالا، دشواری در تسلط یافتن به روند غیرعادی هشت مرحله‌ای شروع به کار (که برای بعضی از کاربران وارد آمدن صدمه به موتور را در پی داشت)، و شتاب‌گیری
آمدن صدمه به موتور را در پی داشت)، و شتاب‌گیری نسبتاً کند خودروها اشاره کرد. با این وجود موتورهای توربینی در مقایسه با موتورهای پیستونی همزمان خود به‌طرز قابل توجهی بادوام بودند. بر پایهٔ مصاحبه‌های مصرف‌کننده‌ها، از مزایای موتور توربینی که بارها نیز مورد اشاره قرار گرفته‌بودند، عملکرد نرم و بدون لرزش آن، کاهش نیاز به نگهداری و رسیدگی، و سهولت روشن کردن آن در شرایط مختلف بود؛ متداول‌ترین شکایت‌ها نیز در رابطه با شتاب‌گیری آرام، مصرف سوخت بالاتر از میانگین معمول و سطح نسبتاً بالای سر و صدا بودند. کرایسلر با
و سطح نسبتاً بالای سر و صدا بودند. کرایسلر با بررسی شکایت در مورد صدای موتور دریافت که مشخصاً صدای خود توربین خودرو (یادآور موتورهای جت) از سوی حدود ۶۰ درصد از افرادی که در برنامهٔ کاربری شرکت داشتند، مثبت ارزیابی شده‌بود و حدود ۲۰ درصد از کاربران دیگر آن را نپسندیده بودند. در این خودروها برچسب‌های آشکاری برای هشدار به کاربران در خصوص خودداری از استفاده از سوخت بنزین سرب‌دار وجود داشت؛ اگرچه موتور توربینی می‌توانست با این سوخت نیز کار کند، اما سرب موجود در این سوخت رسوبی را در موتور بر جای می‌گذاشت که به
این سوخت رسوبی را در موتور بر جای می‌گذاشت که به ضعیف شدن آن منجر می‌شد. اگرچه این سوخت تنها سوختی بود که کرایسلر بر عدم استفاده از آن تأکید داشت، اما در عین حال در آن دوران و در طول برنامهٔ کاربری در دسترس‌ترین سوخت موجود بود. معمول‌ترین سوخت‌هایی که توسط شرکت‌کنندگان مورد استفاده قرار گرفتند شامل گازوئیل و نفت گرمایشی خانگی بودند. ۵۰ خودرویی که در اختیار عموم مردم قرار گرفتند، و پیش از پایان یافتن برنامه در ژانویه ۱۹۶۶ توسط ۲۰۳ کاربر مختلف رانده شدند، در مجموع مسافتی بیش از را طی کردند. کاربران در ۱۳۳
مجموع مسافتی بیش از را طی کردند. کاربران در ۱۳۳ شهر مختلف واقع در ۴۸ ایالت اصلی و واشینگتن، دی.سی. زندگی می‌کردند؛ ۱۸۰ نفر از آن‌ها مرد و ۲۳ نفر دیگر زن بودند، سن آن‌ها از ۲۱ سال تا ۷۰ سال بود، و ۶۰ درصد از آن‌ها صاحب یک خودروی کرایسلر بودند. میراث. در آوریل ۱۹۶۶ هری ئی. چیزبرو اشاره کرد که ۵۰ خودروی آزمایشی بدون در نظر گرفتن اینکه آیا خودروی توربینی کرایسلر به تولید خواهد رسید یا خیر، از جاده‌ها خارج خواهند شد. کرایسلر پس از آنکه برنامهٔ کاربری و دیگر نمایش‌های عمومی را به پایان رساند، ۲۶ دستگاه از این
عمومی را به پایان رساند، ۲۶ دستگاه از این خودروها را نابود کرد. جهل و پنج دستگاه از آن‌ها در یک قبرستان خودرو در جنوب دیترویت سوزانده‌شده و خرد شدند، یک دستگاه دیگر نیز در آزمون‌گاه کرایسلر در چلسی نابود شد. توضیحی که برای این کار به‌طور وسیعی انتشار یافته‌بود این بود که خودروها برای اجتناب از پرداخت تعرفهٔ گمرکی قابل توجه برای بدنه‌های وارداتی گیا نابود شدند؛ اگرچه نویسنده استیو لتو معتقد است که این موضوع «تا حدود زیادی بی‌اعتبار» است. تخریب خودروهای توربینی منطبق بر عرف صنعت خودروسازی مبنی بر عدم فروش
منطبق بر عرف صنعت خودروسازی مبنی بر عدم فروش خودروهای پیش‌نمونه یا غیر تولیدی به عموم مردم بود. به گفتهٔ لتو تحت تأثیر نگرانی‌های کرایسلر در زمینهٔ روابط عمومی بود: سختی محتمل در حفظ تداوم عملکرد خودروها و ترس از اینکه صاحبان خودروها، پیشرانه‌های توربینی را موتورهای پیستونی جایگزین کنند. در نقل قولی از یکی از مدیران کرایسلر در مجلهٔ "لوک" آمده‌است: «هدف اصلی ما پژوهش است، و ما نمی‌خواستیم که توربین‌ها سر از مراکز خودروهای کارکرده درآورند.» عمل مشابهی توسط شرکت جنرال موتورز در مورد خودروی ئی‌وی-۱ انجام گرفت
جنرال موتورز در مورد خودروی ئی‌وی-۱ انجام گرفت و این شرکت در سال ۲۰۰۳ برنامه را متوقف کرد و بیشتر خودروها را نابود کرد. توسعهٔ موتورهای توربینی توسط کرایسلر از اواخر دههٔ ۱۹۶۰ تا دههٔ ۱۹۷۰ نیز ادامه یافت و به خلق نسل پنجم و ششم این موتورها انجامید. این توربین‌ها علیرغم نتایج اولیهٔ امیدوار کننده و قراردادی به ارزش ۶٫۴ میلیون دلار از سوی سازمان حفاظت از محیط زیست ایالات متحده آمریکا، در نهایت موفق به تطابق با مقررات دولتی آلاینده‌ها نشدند و از مصرف سوخت نسبتاً ضعیفی برخوردار بودند. طبق گفتهٔ چارلز کی. هاید،
ضعیفی برخوردار بودند. طبق گفتهٔ چارلز کی. هاید، تلاش‌های این شرکت برای گسترش و تنوع بخشیدن به برنامهٔ توربین ناموفق بود و به «ناچیزتر شدن ذخایر استعداد اجراییِ هم‌اکنون-ناچیز» آن منجر شد. در گزارشی از سوی وزارت بازرگانی ایالات متحده آمریکا در اکتبر ۱۹۶۷ استنتاج شد که موتور توربینی «برای خودروها نامناسب است.» توسعهٔ توربین‌های خودرویی باز هم ادامه یافت، بخشی از این موضوع به این علت بود که گازهای اگزوز توربین‌ها شامل هیدروکربن سوخت نشدهٔ کمتری بودند و غلظت شایر آلاینده‌های آن‌ها نیز کمتر بود. در مارس ۱۹۷۱،
آلاینده‌های آن‌ها نیز کمتر بود. در مارس ۱۹۷۱، شرکت تحقیقات ویلیامز با منابع مالی تأمین‌شده از سوی اداره کل ملی کنترل آلودگی هوا به توسعهٔ یک موتور توربینی ادامه داد. توسعهٔ موتورهای توربینی کرایسلر در طول سال‌های میانی دههٔ ۱۹۷۰ نیز ادامه داشت. با این حال این برنامه در کنار نسل هفتم موتور توربینی در سال ۱۹۷۹ به‌عنوان یکی از الزامات "سند ضمانت وام شرکت کرایسلر سال ۱۹۷۹"، و همچنین ناتوانی آن در دستیابی به مصرف سوخت کافی متوقف شد. یک خودروی توربینی کرایسلر در فیلم "مجموعه پر جنب و جوش" محصول سال ۱۹۶۴ با
در فیلم "مجموعه پر جنب و جوش" محصول سال ۱۹۶۴ با رنگ‌آمیزی سفید و خطوط مسابقهٔ آبی‌رنگ ظاهر شد؛ این خودرو تنها خودروی توربینی بود که به رنگ برنزی رنگ‌آمیزی نشده‌بود. تنها نه دستگاه از خودروهای توربینی کرایسلر باقی ماندند. دو دستگاه از میان سه دستگاهی که در ابتدا توسط شرکت ابقا شدند، نزد کرایسلر نگه داشته شدند؛ پنج دستگاه در موزه‌هایی در سراسر ایالات متحده در معرض نمایش بوده و دو دستگاه نیز به مالکیت مجموعه‌داران خصوصی درآمدند. کرایسلر یکی از خودروهای خود را در موزهٔ والتر پی. کرایسلر واقع در آوبرن‌هیلز،
را در موزهٔ والتر پی. کرایسلر واقع در آوبرن‌هیلز، میشیگان به نمایش گذاشت. پنج خودرویی که برای نمایش در موزه‌ها در نظر گرفته شدند نیز به موزه تاریخی دیترویت، موزه هنری فورد در دیربورن، میشیگان، موزه حمل و نقل در کرک‌وود، میزوری، موزه اتومبیل پیترسن در لس آنجلس و مؤسسه اسمیتسونین در واشینگتن، دی.سی. اهدا شدند. در سال ۲۰۰۵، موزهٔ تاریخی دیترویت خودروی خود که در انبار نگهداری می‌شد را به موزه خودروی گیلمور واقع در هیکوری کورنرز، میشیگان قرض داد. قطعات پروانهٔ موتور هر پنج خودروی اهدا شده به موزه‌ها جهت
موتور هر پنج خودروی اهدا شده به موزه‌ها جهت غیرفعال‌سازی موتورها از روی خودروها حذف شد، اگرچه خودرویی که تحت مالکیت موزهٔ حمل و نقل قرار داشت در دههٔ ۱۹۸۰ بازسازی شد و به شرایط عملیاتی بازگشت تا امکان حضور یافتن در نمایشگاه‌های خودرو برای آن فراهم شود. دو دستگاه از خودروهای توربینی به تملک مجموعه‌داران خصوصی درآمدند. یکی از آن‌ها توسط فرانک کلپتز از فورت‌وین، ایندیانا خریداری شد؛ این خودرو در اصل پیش از آنکه توسط تام موناگهان، بنیانگذار دومینوز پیتزا خریداری شده و سپس به کلپتز فروخته‌شود، به موزه ملی
شده و سپس به کلپتز فروخته‌شود، به موزه ملی اتومبیل در رینو، نوادا اهدا شده‌بود. دومین خودرو متعلق به جی لنو، کمدین و مجری تلویزیونی است که یکی از سه خودروی توربینی که در اصل توسط کرایسلر ابقا شده‌بود را در سال ۲۰۰۹ خریداری کرد. خودروی متعلق به لنو در برنامهٔ تلویزیونی "خودروهای مردم جیمز می" در شبکهٔ بی‌بی‌سی حضور یافت. هر دو خودروی توربینی کرایسلر متعلق به مالک‌های خصوصی در شرایط عملیاتی قرار دارند.
کاپیکوله نام پاسگاه مرزی ترکیه در استان آدرنه در مرز ترکیه و بلغارستان است. همتای کاپیکوله در سمت بلغارستان کاپیتان آندرهو است. این محل دومین پرترددترین گذرگاه مرزی جهان و شلوغ‌ترین در اروپا است. کاپیکوله در جاده D100 ایالتی و در مسیر E80 اروپایی قرارگرفته است و مهمترین گذرگاه حمل نقل زمینی به سمت کشورهای شرق ترکیه محسوب می‌شود که منتهی به مسیر AH1 شبکه بزرگراهی آسیا ختم می‌شود. علاوه بر این ایستگاه مرزی ترکیه در غرب کشور دو گذرگاه‌های مرزی حمزه‌بیلی، لاله‌پاشا (در D.535) و دره کوی (در D.555) با کشور
لاله‌پاشا (در D.535) و دره کوی (در D.555) با کشور بلغارستان و یک گذرگاه ایپسالا (در D.110، E84) به یونان دارد. ایستگاه راه‌آهن کاپیکوله، در سال ۱۹۷۱، در شمال شهر ساخته شده و پرترددترین ایستگاه مرزی در ترکیه است. در زمان انقلاب ۱۹۸۹ بلغارستان، گذرگاه مرزی کاپیکوله شاهد خروج گسترده جمعی از ترکها بلغارستان بود که از جمهوری خلق بلغارستان به ترکیه گریختند. امکانات پاسگاه مرزی. سالانه حدود ۴۰۰۰۰۰ وسیله نقلیه و ۴ میلیون نفر از مرز در کاپیکوله عبور می‌کنند که معادل ۳۵٪ از کل وسیله نقلیه و ۴۲٪ از کل مسافرینی است که
۳۵٪ از کل وسیله نقلیه و ۴۲٪ از کل مسافرینی است که از طریق مرز زمینی از ترکیه خارج می‌شوند. درحال حاضر، ۱۳ دروازه برای اتومبیل شخصی و اتوبوس و ۵ دروازه برای کامیون برای ورود به کشور و ۷ دروازه اتومبیل شخصی و اتوبوس و ۶ دروازه کامیون برای خروج از کشور در این پاسگاه مرزی وجود دارد. تجهیزات امنیتی پیشرفته مانند دسترسی کنترل شده با کارت هوشمند، سیستم‌های مدار بسته و سیستم‌های بررسی محموله کامیون با اشعه ایکس در این منطقه مرزی نصب شده‌اند. همچنین خدمات مناسب رفاهی شامل رستوران‌های فست فود، فروشگاه‌های معاف از
شامل رستوران‌های فست فود، فروشگاه‌های معاف از مالیات (فروشگاه‌های مرزی)، سوپر مارکت و بانک و... متناسب با حجم مسافر برخوردار است. مجموعه امکانات مرزی این پاسگاه شامل ۲۴ ساختمان اصلی به مساحت حدود ۱۵۰۰۰ مترمربع و حدود ۲۸۹۰۰۰ مترمربع منطقه جهت بازرسی می‌باشد.
چهیو مییطیه () یک هنرپیشه اهل تایلند است. متولد ١٩٧٤ در استان آیوتتایا.
علی خورشیدی ربیع (زادهٔ ۲۸ مرداد ۱۳۷۷ در اسدآباد) معروف به علی خورشیدی ووشوکار ایرانی کرد و اهل اسدآباد است. وی در "اولین حضور خود در رقابت‌های بین‌المللی بزرگسالان" توانست در مسابقات ووشو قهرمانی جهان ۲۰۱۹، مدال طلای وزن ۸۰ کیلوگرم در بخش سان‌دا را به‌دست‌آورد. از عناوین دیگر وی میتوان به نقره المپیک دانشجویان جهان ۲۰۲۱ اشاره کرد که در وزن ۸۰- کیلوگرم مردان، علی خورشیدی در دیدار فینال این وزن به مصاف لیو ونلوگ از چین رفت و ضمن واگذار کردن این رقابت به حریف خود، به مدال نقره دست یافت.
اوفلیا فیلمی محصول سال ۲۰۱۸ و به کارگردانی کلیر مک‌کارتی است. در این فیلم بازیگرانی همچون دیزی ریدلی، نائومی واتس، کلایو اوون، جرج مکای، تام فلتون، دوون ترل، دیزی هد ایفای نقش کرده‌اند. این فیلم بر پایه نمایش‌نامه هملت اثر ویلیام شکسپیر ساخته شده‌است.
پادشاه () فیلمی در ژانر حماسی جنگی با بازی تیموتی شالامی و کارگردانی دیوید می‌شد است. از دیگر بازیگران این فیلم می‌توان به رابرت پتینسون، جوئل اجرتون، لی‌لی-رز دپ و توماسین مک کنزی اشاره کرد. این فیلم درام تاریخی براساس چند نمایش‌نامه از شکسپیر نوشته و ساخته‌شده‌است. پادشاه برای اولین بار در ۲ سپتامبر ۲۰۱۹ در هفتاد و ششمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم ونیز نمایش داده شده و در ۱ نوامبر ۲۰۱۹ توسط نتفلیکس پخش شد. داستان. هنری پنجم (که او را هال می‌نامند)، پسر ارشد، شاه هنری چهارم انگلیس است. هال علاقه ای برای
شاه هنری چهارم انگلیس است. هال علاقه ای برای جانشینی پدر ندارد و روزهای خود را با مشروب خوری، فاحشه و شوخی با همراهش جان فالستاف در ایستچیپ می‌گذراند. پدرش هال را احضار می‌کند و به او خبر می‌دهد که برادر کوچکتر هال، توماس، تاج و تخت را به دست خواهد آورد. توماس برای سرکوب شورش هاتسپور به جنگ فرستاده می‌شود اما هال، هاتسپور را به مبارزه مجزا دعوت می‌کند؛ اگرچه هال هاتسپور را می‌کشد و بدون درگیری بیشتر به جنگ پایان می‌دهد، توماس شکایت دارد که هال شکوه و افتخار او را دزدیده‌است…
اتیلن‌دی‌اکسی () یک گروه عاملی در شیمی آلی با فرمول ساختاری R-O-CH2-CH2-O-R' می باشد. این گروه معمولاً به صورت پیوند خورده با یک حلقه آروماتیک مانند فنیل یافت می شود که در این صورت اتیلن‌دی‌اکسی‌فنیل یا دی‌هیدروبنزودی‌اکسین نامیده می شود.
دی‌سولفید () یک گروه عاملی در شیمی با ساختار شیمیایی R−S−S−R′ است. پیوند بین دو گوگرد معمولاً پیوند-اس‌اس یا پل دی‌سولفید نامیده می‌شود. این پیوند معمولاً از جفت شدن دو گروه تیول به وجود می‌آید.
فالکون و سرباز زمستان () یک مینی‌سریال آمریکایی است که مالکوم اسپلمن برای دیزنی پلاس ساخته‌است و بر پایهٔ شخصیت‌های سم ویلسون / فالکون و باکی بارنز / سرباز زمستان از مارول کامیکس ساخته شده‌است. این مجموعه در دنیای سینمایی مارول (MCU) ساخته شده‌است و داستان آن را با فیلم‌های فرانچایز به اشتراک می‌گذارد و پس از ماجراهای فیلم "" روایت می‌شود. این سریال توسط مارول استودیوز ساخته شده‌است و شورانر و کاری اسکاگلند با یکدیگر کارگردانی این سریال را به عهده دارند. آنتونی مکی و سباستین استن نقش‌های خود را در نقش
آنتونی مکی و سباستین استن نقش‌های خود را در نقش فالکون و سرباز زمستان به ترتیب از مجموعه فیلم‌ها تکرار می‌کنند. دانیل برول، امیلی ونکمپ و وایت راسل نیز ستاره‌های این سریال هستند. از سپتامبر ۲۰۱۸، مارول استودیوز در حال ساخت سریال‌های محدودی برای دیزنی +، با محوریت حمایت از شخصیت‌های کمتر مشهور فیلم‌های MCU بود، فاش شد که یکی از سریال‌های درحال ساخت دربارهٔ شخصیت‌های فالکون و سرباز زمستان بوده‌است. اسپلمن در اکتبر ۲۰۱۸ استخدام شد و ساخت این سریال در آوریل ۲۰۱۹ با بازی آنتونی مکی و سباستین استن به‌طور رسمی
با بازی آنتونی مکی و سباستین استن به‌طور رسمی تأیید شد. اسکاگلند ماه بعد استخدام شد. فیلمبرداری در اکتبر ۲۰۱۹ در آتلانتا، جورجیا آغاز شد. سریال "فالکون و سرباز زمستان" از ۱۹ مارس ۲۰۲۱ شروع به پخش شد و در ۲۳ آوریل ۲۰۲۱ با ۶ قسمت به پایان رسید. داستان. داستان سریال فالکون و سرباز زمستان شش ماه پس از رویداد و تحویل دادن سپر کاپیتان آمریکا توسط استیو راجرز به سم ویلسون جریان دارد. سم در حال کار با نیروی هوایی ایالات متحده در خارج از کشور به منظور نجات یک گروگان از دست گروهی تروریستی به نام LAF به رهبری جورجس
از دست گروهی تروریستی به نام LAF به رهبری جورجس باتروک بود. همکار ویلسون یعنی خواکین تورس در مورد گروه آنارشیست فلگ اسمشرها (پرچم شکن‌ها) برای او مختصری توضیح داد. تورس فعالیت این گروه را در سوئیس بررسی کرد اما در هنگام سرقت از بانک توسط یکی از آن‌ها مورد حمله قرار گرفت. ویلسون که استفاده از عنوان کاپیتان آمریکا را برای خود ممکن نمی‌دانست، سرانجام تصمیم گرفت تا سپر را به مؤسسه اسمیتسونین تسلیم کند و به جیمز رودز توضیح داد که احساس می‌کند سپر هنوز به راجرز تعلق دارد. مدت کوتاهی پس از آن، در حالی که سم در
تعلق دارد. مدت کوتاهی پس از آن، در حالی که سم در کار خانوادگی‌شان در لوئیزیانا به خواهرش سارا کمک می‌کرد، متوجه شد که دولت ایالات متحده کاپیتان جدیدی را تعیین کرده‌است که این فرد کاپیتان جان واکر بود. باکی بارنز که توسط دولت ایالات متحده مورد عفو قرار گرفته بود، از این انتصاب خشمگین شد و در این باره با ویلسون بحث و جدلی داشت که ویلسون از تصمیم خود دفاع کرد. بارنز به همراه ویلسون به مونیخ رفت، جایی که فلگ اسمشرها در حال حمل واکسن‌هایی بودند. آن‌ها در هنگام تلاش برای مبارزه با این گروه متوجه شدند که این
تلاش برای مبارزه با این گروه متوجه شدند که این آنارشیست‌ها همه توسط یک سرم ابر سرباز تقویت شده‌اند و از این رو آن‌ها در برابر این گروه با چالش روبرو شدند. واکر به همراه همکارش لمار هاسکینز برای کمک به صحنه رسید اما شکست خورد. ویلسون و بارنز با وجود این که گرفتار این درگیری بودند، از همکاری با واکر و هاسکینز امتناع کردند. پس از عدم موفقیت در این درگیری، ویلسون و بارنز به بالتیمور سفر کردند و با آیزایا بردلی دیدار کردند. آیزایا یک ابر سرباز از جنگ کره بود که ۳۰ سال زندانی شده بود و به منظور آزمایش خون توسط
۳۰ سال زندانی شده بود و به منظور آزمایش خون توسط هایدرا مورد استفاده قرار گرفته بود. بردلی به دلیل حضور بارنز در آن جا، هر دوی ویلسون و بارنز را از خانه‌اش بیرون کرد. کمی بعد بارنز به دلیل نرفتن به یکی از جلسه‌های درمان اجباری دستگیر شد، با این حال او توسط واکر آزاد شد. بارنز پس از رد درخواست واکر برای همکاری، تصمیم گرفت تا به برلین برود و برای دستیابی به اطلاعاتی پیرامون سرم ابر سرباز با هلموت زیمو دیدار کند. او و ویلسون در قبال دریافت این اطلاعات زیمو را از زندان فراری دادند. در ادامهٔ داستان، این سه
را از زندان فراری دادند. در ادامهٔ داستان، این سه برای یافتن مغز متفکر پشت احیای مجدد سرم، به مادریپور سفر کردند و با یک تبهکار بزرگ به نام سلبی ملاقات کردند. سلبی فاش کرد که ویلفرد ناگل برای تولید این مایع توسط پاور بروکر (کارگزار قدرت) استخدام شده‌است. زمانی که هویت جعلی ویلسون در این مأموریت به خاطر یک تماس افشا شد، نقشه به هم ریخت و آن‌ها مجبور به فرار شدند. در جریان این اتفاق سلبی کشته شد و این موضوع باعث شد تا جایزه‌ای برای سر این سه فرد گذاشته شود. آن‌ها کمی بعد در آنجا با شارون کارتر دیدار کردند،
آن‌ها کمی بعد در آنجا با شارون کارتر دیدار کردند، کسی که برای سرقت سپر کاپیتان آمریکا تحت تعقیب بود و در مادریپور مستقر شده بود. شارون آن‌ها را به سمت آزمایشگاه ناگل هدایت کرد، و ناگل برای آن‌ها افشا کرد که رهبر فلگ اسمشرها یعنی کارلی مورگنتا ۲۰ ویال سرم را به سرقت برده‌است. زیمو در یک اقدام ناگهانی ناگل را کشت و سپس همه از آزمایشگاه خارج شدند. کارتر در مادریپور باقی ماند و ویلسون به او قول عفو شدن او را داد. بعد از این که فلگ اسمشرها به یک انبار تأمین کننده مربوط به شورای جهانی بازگردانی (GRC) حمله کردند
مربوط به شورای جهانی بازگردانی (GRC) حمله کردند و آنجا را تخریب کردند، زیمو برای جستجوی مورگنتا، گروه را به سمت لتونی هدایت کرد. در زمان حضور در لتونی، بارنز با عضو دورا میلاجه یعنی آیو روبرو شد، کسی که از بارنز به خاطر آزاد کردن زیمو عصبانی بود. او هشت ساعت به بارنز فرصت داد تا زیمو را دستگیر کند. زیمو آن‌ها را به سمت یک محل تشییع جنازه که مورگنتا در آن شرکت داشت برد، جایی که آن‌ها با واکر و هاسکینز روبرو شدند. ویلسون به تنهایی به دیدار مورگنتا رفت و مورگنتا برای ویلسون توضیح داد که اقدامات او برای
مورگنتا برای ویلسون توضیح داد که اقدامات او برای جلوگیری از جابجایی برنامه‌ریزی شده پناهندگان و مبارزه با GRC است. ویلسون تلاش کرد تا مورگنتا را متقاعد کند که به مبارزات خود پایان دهد، اما واکر که بی‌صبرانه منتظر دستگیر کردن او بود وارد شد و یک درگیری ایجاد شد. زیمو به مورگنتا حمله کرد و شروع به تخریب ویال‌های باقیمانده سرم کرد. با این حال یکی از ویال‌ها که از چشم او دور مانده بود توسط واکر برداشته شد. مدتی بعد دورا میلاجه برای دستگیری زیمو وارد عمل شد، اما چون واکر حاضر به تحویل دادن وی به دلیل صلاحیت
اما چون واکر حاضر به تحویل دادن وی به دلیل صلاحیت قضایی نشد، یک درگیری میان آن‌ها شکل گرفت که منجر به فرار زیمو شد. مورگنتا طی تماسی با خواهر سم یعنی سارا ویلسون، او را تهدید کرد، و سم و بارنز را مجبور کرد تا به ملاقات او بیایند، چرا که می‌خواست آن‌ها را با هدف خود هم مسیر کند. واکر و هاسکینز از راه رسیدند و منجر به یک درگیری دیگر شدند که در این درگیری مورگنتا به‌طور تصادفی هاسکینز را کشت. واکر برای گرفتن انتقام یکی از اعضای این گروه را تعقیب کرد و با سپر خود در جلوی چشم مردم به طرز وحشیانه‌ای او را کشت.
خود در جلوی چشم مردم به طرز وحشیانه‌ای او را کشت. از این رو ویلسون و بارنز با واکر روبرو شدند و با زور سپر را از او گرفتند، و دولت ایالات متحده نیز عنوان کاپیتان آمریکا را وی گرفت. سپس در مقطعی زنی مرموز به نام والنتینا الگرا د فونتین با واکر دیدار کرد و به او پیشنهاد همکاری داد. در همین حین بارنز به ردگیری زیمو در سوکویا پرداخت و او را به دورا تحویل داد تا مابقی عمرش را دررفت سپری کند. ویلسون لباس بال‌دار خود که در نبرد با واکر آسیب دیده بود را به تورس سپرد و دوباره به دیدار بردلی در بالتیمور رفت. بردلی
و دوباره به دیدار بردلی در بالتیمور رفت. بردلی پس از بیان گذشته غم‌انگیز خود برای ویلسون، به او گفت که هیچ سیاه‌پوستی هرگز نمی‌خواهد که کاپیتان آمریکا باشد. ویلسون در بازگشت به خانه در لوئیزیانا، به سارا کمک کرد تا قایق خانوادگی‌شان را تعمیر کند، و در همین زمان بارنز با جعبه‌ای از واکاندا بازگشت. سپس ویلسون و بارنز با سپر تمرین کردند و توافق کردند که کینه‌های گذشته خود را کنار بگذارند و با هم به صورت تیمی کار کنند. در ادامه داستان، کارتر مخفیانه باتروک را به کار گرفت و به او مأموریت داد که به عنوان جاسوس
به کار گرفت و به او مأموریت داد که به عنوان جاسوس در برنامه حمله به GRC در شهر نیویورک به فلگ اسمشرها بپیوندد. ویلسون جعبه رسیده از واکاندا را باز کرد و درون آن یک لباس بال‌دار جدید با نقش کاپیتان آمریکا را یافت. او سرانجام برای مقابله با آنارشیست‌ها، عنوان کاپیتان آمریکا را قبول کرد. کمی بعد کارتر در تلاش برای امنیت اعضای GRC به بارنز پیوست. واکر با یک سپر دست‌ساز وارد صحنه شد، به این امید که یک بار و برای همیشه مورگنتا را بکشد. با این حال، او از انتقام خود دست کشید تا اعضای GRC را از خطر نجات دهد. در
خود دست کشید تا اعضای GRC را از خطر نجات دهد. در مقطعی کارتر با مورگنتا روبرو شد و موقعیت جدیدی را در کنار خود به او پیشنهاد کرد. کمی بعد باتروک در آنجا حضور پیدا کرد و از هویت کارتر به عنوان پاور بروکر آگاه شد. مورگنتا نیز پی برد که باتروک به عنوان جاسوس استخدام شده‌است. وقتی باتروک برای دانستن این حقیقت از کارتر باج‌خواهی کرد، کارتر زیر بار نرفت و به او شلیک کرد. ویلسون از مبارزه کردن با مورگنتا امتناع کرد و سعی کرد با او استدلال کند، اما وقتی او تهدید به کشتن ویلسون کرد، کارتر او را نیز کشت. ویلسون که
کشتن ویلسون کرد، کارتر او را نیز کشت. ویلسون که تحت تأثیر مورگنتا قرار گرفته بود، GRC را متقاعد کرد تا تلاش خود برای انتقال مجدد را کنار بگذارد و در عوض مستقیماً به افراد آواره شده کمک کند. اعضای باقیمانده از فلگ اسمشرها دستگیر شدند و قرار بود به رفت منتقل شوند، اما آن‌ها در مسیر توسط خدمتکار زیمو یعنی اوزنیک کشته شدند. در پایان داستان فالکون و سرباز زمستان، واکر توسط د فونتین به عنوان مأمور یو.اس. استخدام شد. بارنز نیز از افرادی که تحت عنوان سرباز زمستان مورد ظلم قرار گرفته بودند حلالیت طلبید. ویلسون
مورد ظلم قرار گرفته بودند حلالیت طلبید. ویلسون بردلی را به اسمیتسونین برد و بنای یادبودی از بردلی را به او نشان داد تا داستان او جاودانه شود. در حالی که ویلسون، بارنز و مردم محلی از جشنی در لوئیزیانا لذت می‌بردند، کارتر رسماً توسط دولت ایالات متحده مورد عفو قرار گرفت. با این حال این موضوع به او امکان می‌داد تا به منابع دولتی دسترسی مستقیم داشته باشد و خریدارانش در مادریپور را تضمین کند. تولید. توسعه. در سپتامبر ۲۰۱۸، گزارش شد که مارول استودیوز در حال توسعه مجموعه ای چند سریال کوتاه برای سرویس استریم دیزنی