payamvha/North_RAG huggingface dataset:
متیو ریجوی جانشین وی شد (دلیل این عمل طرح مک آرتور برای بمباران اتمی مرز چین با کره شمالی به خاطر جلوگیری از ورود سیل سربازان چینی بود). به دنبال آخرین حمله تعرضی کمونیست‌ها که در ۱۶ مه ۱۹۵۳ صورت گرفت و سئول سقوط کرد نیروهای سازمان ملل به حمله نهایی دست زده و سئول را دوباره اشغال کردند. از ماه ژوئن تلاش برای مذاکره میان طرفین آغاز شد. با این حال جنگ‌های کوچکی همچنان در جریان بود که تلفات سنگینی بر جای نهاد. در این مدت تنها سربازان چین به یک حمله شدید دست زدند. مذاکرات. مذاکرات ترک مخاصمه ادامه یافت و
و ۸۳۰۰۰ (اکثر آمریکایی) مفقودالاثر و اسیر رسید. تعداد کشته شدگان و زخمیان چینی ۹۰۰۰۰ تن و کره شمالی نیز ۵۲۰۰۰ تن بوده‌است. در ضمن حدود ۴۰۰۰۰۰ غیرنظامی نیز در طی این جنگ کشته شدند. کره‌های امروزی. با شروع ایسونگمن ری در سال ۱۹۴۸، مجموعه ای از دولت‌های استبدادی با پشتیبانی و نفوذ آمریکایی‌ها در کره جنوبی قدرت را به دست گرفتند. با کودتای پارک چونگ هی در سال ۱۹۶۱، سیاست اقتصادی جدیدی آغاز شد. به منظور ارتقاء توسعه اقتصادی، از سیاست صنعتی‌سازی صادرات‌محور استفاده شد. پارک اقتصاد کره جنوبی را از طریق سلسله
شد. پارک اقتصاد کره جنوبی را از طریق سلسله برنامه‌های پنج ساله بسیار موفق توسعه داد. توسعه اقتصادی کره جنوبی با حمایت از چایبول، شرکت‌های بزرگ خانوادگی مانند سامسونگ، هیوندای، گروه اس‌کی و ال‌جی رخ داد. چایبول از طریق معافیت مالیاتی و وام ارزان قیمت، حمایت مالی را به دست آورد و از نیروی کار ارزان کره جنوبی برای تولید محصولات صادراتی بهره برد. دولت آموزش و پرورش را در اولویت بسیار بالایی قرار داد تا بتواند جمعیتی تحصیل‌کرده را ایجاد کند که بتواند در تولید اقتصاد مؤثر باشد. با وجود بی‌ثباتی سیاسی گاه‌وبیگاه،
مؤثر باشد. با وجود بی‌ثباتی سیاسی گاه‌وبیگاه، اقتصاد کره جنوبی پس از آن تقریباً چهل سال، در دوره‌ای به نام معجزه رود هان، شاهد رشد عظیمی بود. این معجزه بی‌نظیر اقتصادی کره جنوبی را از یکی از فقیرترین کشورهای جهان پس از جنگ کره به کشوری کاملاً توسعه‌یافته در یک نسل منتقل کرد. کره جنوبی سرانجام به دلیل تقاضای مردمی برای اصلاحات سیاسی در سال ۱۹۸۷ به یک دموکراسی در بازار منتقل شد و در سال بعد به عنوان دومین کشور آسیایی میزبان بازی‌های المپیک تابستانی در سال ۱۹۸۸ شد. اقتصاد کره جنوبی از صادرات صنعت ارزان و با
شد. اقتصاد کره جنوبی از صادرات صنعت ارزان و با ارزش پایین، سرانجام به سمت صنایع با ارزش بالاتر همچون فناوری اطلاعات، کشتی‌سازی، خودروسازی و صنایع پتروشیمی حرکت کرد. امروز کره جنوبی یک اقتصاد پیشرو و یک نیروگاه فناوری است و حتی کشورهایی مانند ایالات متحده در فناوری اطلاعات و ارتباطات با آن رقابت می‌کند. فرهنگ پاپ کره جنوبی نیز در سال‌های اخیر در پدیده ای معروف به موج کره‌ای در خارج از کشور رونق گرفته‌است. به دلیل نفوذ شوروی، کره شمالی یک دولت کمونیستی با رهبری ارثی با پیوندهایی با چین و اتحاد جماهیر شوروی،
ارثی با پیوندهایی با چین و اتحاد جماهیر شوروی، تأسیس کرد. کیم ایل سونگ تا زمان مرگش در سال ۱۹۹۴ رهبر عالی شد، پس از آن پسرش کیم جونگ ایل قدرت را به دست گرفت. فرزند کیم جونگ ایل، کیم جونگ اون رهبر فعلی است که پس از مرگ پدرش در سال ۲۰۱۱ قدرت را به دست گرفت. پس از انحلال اتحاد جماهیر شوروی در ۱۹۹۱، اقتصاد کره شمالی در مسیر نزولی شدید قرار گرفت و در حال حاضر به شدت متکی به کمک‌های بین‌المللی برای مواد غذایی و تجارت با چین است.
سانگ میونگ-سئوب (زاده ۲۹ ژوئن ۱۹۸۴) تکواندوکار کره جنوبی و عضو تیم تکواندو دانشگاه کیونگ هی است. او ۱٫۷۷ متر قد و ۶۹ کیلوگرم وزن دارد. سانگ در تیم تکواندو کره جنوبی در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۴ که در آتن یونان برگزار شد، حضور داشت. وی پس از باخت در برابر هادی ساعی بنه‌کهل، که در نهایت برنده مدال طلا شد، مدال برنز را کسب کرد. سانگ برای دستیابی به مدال برنز دیگو سیلوا از برزیل را در دیدار شانس مجدد شکست داد.
اولین دولت عربستان سعودی یا امیرنشین درعیه، کشوری است که محمد بن سعود - امیر درعیه -آن را در سال ۱۱۵۷ ق / ۱۷۴۴ میلادی در میانه شبه جزیره عربستان بنیان نهاد و درعیه را به پایتخت منطقه زیر نفوذ قدرت خود تبدیل کرد. اولین دولت عربستان سعودی تا پایان آن در سال ۱۲۳۳ ق / ۱۸۱۸ م همچنان گسترش یافت؛ اما به دست ارتش عثمانی به رهبری ابراهیم پاشا فروپاشید. گستره شبه جزیره عربستان. شبه جزیره عربستان به چندین بخش یعنی حجاز، نجد، عسیر، احساء، مخلاف سلیمانی و یمن تقسیم شده است. بسیاری از بخش‌های حجاز و تهامه تابع شریف مکه و
بسیاری از بخش‌های حجاز و تهامه تابع شریف مکه و جزئی از امپراتوری عثمانی به‌شمار می‌آمد.
گوتابایا راجاپاکسا (؛ زادهٔ ) هدایت ارتش سری‌لانکا را در مقابله با ببرهای تامیل تا پایان جنگ داخلی سریلانکا برعهده داشت. در خانواده‌ای که از مقامات حکومتی بودند در استان جنوبی (سری‌لانکا) متولد شد، راجاپاکسا در کالج آناندا و کالج کلمبو تحصیل کرد و بعد در آوریل ۱۹۷۱ به ارتش سریلانکا پیوست و وارد آکادمی ارتش سریلانکا شد. در ۲۰۱۸ در انتخابات ریاست‌جمهوری سریلانکا (۲۰۱۹) کاندیدای ریاست‌جمهوری شد و توانست با به چالش کشیدن طرفداری ملی، توسعه اقتصادی و امنیت ملی به پیروزی دست یابد. وی اولین کسی است که سابقه نظامی
پیروزی دست یابد. وی اولین کسی است که سابقه نظامی دارد و به عنوان رئیس‌جمهور سریلانکا انتخاب می‌شود و همچنین اولین کسی است که به عنوان رئیس‌جمهور انتخاب می‌شود که پیش از این سابقه منتخب شدن در این امور را نداشته است.
ایسکی بریتون ، یک موج‌سوار ایرلندی با دکترای محیط زیست و جامعه، دانشگاه Ulster است. در سال ۲۰۱۰، او پنجمین عنوان پیاپی قهرمانی مسابقات موج‌سواری ملی ایرلند را کسب کرد و در سال ۲۰۰۹ قهرمان تور حرفه ای انگلیس شد. در وبسایت ایسکی بریتون گفته شده در دهه ۱۹۶۰ مادربزرگش در بازگشت از سفر آمریکا تخته‌های موج سواری بهمراه میاورد تا مشتریان هتلش از آن‌ها اسفاده کنند. پس از آن فرزندان او، از جمله پدر ایسکی به این ورزش مشغول می‌شوند. ایسکی از ۴ سالگی شروع به موج سواری می‌کند. ایسکی با هدف ترویج موج سواری و آموزش آن
می‌کند. ایسکی با هدف ترویج موج سواری و آموزش آن خصوصاً به زنان کشورهای اسلامی و برابری جنسیتی از طریق این ورزش به کشورهای مختلفی از جمله ایران سفر کرده‌است. او ابتدا در سال ۲۰۱۰ برای پیدا کردن ساحل مناسب برای موج سواری در چابهار و پس از آن در سال ۲۰۱۳ با خانم ماریون پوازو (Marion Poizeau) مستندساز فرانسوی برای ساخت مستند «به سوی دریا» با هدف آموزش ایران آمدند و تا ۳ سال بعد از آن فعالیت خود را هر ساله با هدف آموزش افراد بیشتر با کمک شاگردان محلی خود انجام داد. شهلا یاسینی از شاگردان او پس از آموزش شنا و
داد. شهلا یاسینی از شاگردان او پس از آموزش شنا و قواصی، در سال ۲۰۱۳ توسط ایسکی آموزش موج سواری را آغاز کرد. او هرگز امکان شرکت در مسابقات را نیافت. ونوس بلوچی دختر ۹ ساله که آرزوی قهرمانی جهان را دارد و داود خدیر نوجوان ۱۷ ساله از استان سیستان و بلوچستان و خانم ویانا نیازی سامانی از تهران برای سال ۲۰۲۰ مورد حمایت و بورسیه انجمن بین‌المللی موج سواری قرار گرفتند.
جورج هیل هودل جونیور (۱۰ اکتبر ۱۹۰۷–۱۶ مه ۱۹۹۹) یک پزشک آمریکایی است. بعد از قتل الیزابت شورت یا کوکب سیاه در سال ۱۹۴۷، هودل یکی از مظنونین پرونده شد. او هیچگاه رسماً متهم نشد و بعد از مرگش و با گفته‌های پسرش استیو هودل، یک کارآگاه جنایی در لس آنجلس، اتهامش بیش از پیش مورد توجه قرار گرفت و گفته شد که او مسئول مرگ شورت و چند قتل دیگر بوده‌است. پیش از پرونده کوکب، برای مرگ منشی اش، روث اسپالدینگ، در لیست مظنونین قرار گرفت ولی متهم نشد. او به تجاوز به دخترش، تامار هودل، نیز متهم شد ولی تبرئه شد. هودل چندین بار
هودل، نیز متهم شد ولی تبرئه شد. هودل چندین بار از کشور فرار کرد و بین سال‌های ۱۹۵۰ تا ۱۹۹۰ را در فیلیپین گذراند. زندگی شخصی. جورج هیل هودل جونیور در ۱۰ اکتبر ۱۹۰۷ متولد شد و در لس آنجلس کالیفرنیا بزرگ شد. والدین او جورج هودل سینیور و استر هودل، اجداد یهودی و روسیه ای داشتند. تنها پسرشان بسیار تحصیل کرده و باهوش بود (بهره هوشی ۱۸۶). او نابغه موسیقی نیز بود و در شراین ادیتوریوم لس آنجلس، کنسرت‌های تک نفره پیانو برگزار می‌کرد. سرگئی راخمانینف برای شنیدن کارهایش به خانه آن‌ها می‌آمد. هودل به دبیرستان ساوث
به خانه آن‌ها می‌آمد. هودل به دبیرستان ساوث پاسادنا رفت و در ۱۵ سالگی فارغ‌التحصیل شد و وارد مؤسسه فناوری کالیفرنیا در پاسادنا شد. اما یک سال بعد خبر رسوایی رابطه جنسی او با همسر یکی از اساتید پخش شد و او مجبور به ترک دانشگاه شد. آن زن باردار شد و هودل می‌خواست با هم بچه را بزرگ کنند ولی زن نپذیرفت و در عین حال، ازدواجش نابود شد. تا سال ۱۹۲۸، هودل با زنی به نام امیلیا به صورت غیررسمی ازدواج کرد و صاحب پسری به نام دانکن شد. در دهه ۱۹۳۰ به صورت قانونی با مدلی از سن فرانسیسکو به نام دوروتی آنتونی ازدواج کرد و
از سن فرانسیسکو به نام دوروتی آنتونی ازدواج کرد و صاحب دختری به اسم تامار شد. هودل در ژوئیه ۱۹۳۲ از دانشکده پیش-پزشکی برکلی فارغ‌التحصیل شد و سریع در دانشگاه پزشکی کالیفرنیا، سن فرانسیسکو ثبت نام کرد و در ژوئیه ۱۹۳۶ مدرکش را گرفت. بعد از موفقیت در رشته خود و اخذ مقام ریاست اداره بهداشت اجتماعی شهر، تا دهه ۱۹۴۰ جایگاه بالایی در جامعه لس آنجلس کسب کرد. او شیفته جنبه تاریک فراواقع گرایی و فساد همراه با آن صحنه هنری بود و با هنرمندانی چون من ری و جان هیوستون رفاقت داشت. هودل همراه با ری و تنی چند از فراواقع
رفاقت داشت. هودل همراه با ری و تنی چند از فراواقع گرایان به سادومازوخیسم و جنبه تاریک تر هنر و فلسفه علاقه داشت و همراه با مردان جوان تر هالیوود شیفته جشن، نوشیدن و زن بازی بود. دومین همسر قانونی هودل، زن سابق جان هیوستون، یعنی دوروتی هاروی بود که در سال ۱۹۴۰ با هم ازدواج کردند. هودل همسرش را «دورِرو» صدا می‌زد تا در میان دوستانشان، با زن دیگرش دوروتی آنتونی اشتباه نشود؛ ولی مطبوعات او را با نام دوروتی هیوستون-هودل می‌شناختند. هودل در سال ۱۹۴۵ یک خانه ساودن خرید و از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۵۰ در آن ملک هالیوودی
خرید و از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۵۰ در آن ملک هالیوودی زندگی کرد. آن سازه در سال ۱۹۲۶ توسط لوید رایت (پسر معمار معروف آمریکایی، فرانک لوید رایت) ساخته شده بود و تا به امروز تحت عنوان نقطه تاریخ لس آنجلس شناخته می‌شود. هودل در این خانه بزرگ مشغول چندهمسری بود: در اواخر دهه ۱۹۴۰ و در دوره مرگ اسپالدینگ و شورت، هودل با «دوررو» و سه فرزندشان (از جمله استیون که بعداً کتابی دربارهٔ یک پرونده نوشت تا ثابت کند که جورج هودل قاتل بوده)، با اولین همسر قانونیش دوروتی آنتونی و دخترشان تامار و گاهی با همسر غیررسمی اش امیلیا
و دخترشان تامار و گاهی با همسر غیررسمی اش امیلیا (مادر بزرگ‌ترین فرزند هودل) آنجا زندگی می‌کرد. به علاوه گاهی به سراغ معشوقه‌های موقتی می‌رفت. بعداً چندین شاهد به چنین روابطی بین او و شورت اشاره کردند. هودل در مارس ۱۹۵۰ از آمریکا به هاوایی رفت که آن زمان جزء قلمرو ایالت متحده بود. در آن جا با یک زن فیلیپینی سطح بالا به نام هورتنسیا لاگودا ازدواج کرد (بعد از ۴ فرزند، آن‌ها در دهه ۱۹۶۰ از هم جدا شدند؛ این زن بعداً با نام هورتنسیا استارک عضو کنگره فیلیپین شد). هودل در سال ۱۹۹۰ به آمریکا بازگشت و برای چهارمین
هودل در سال ۱۹۹۰ به آمریکا بازگشت و برای چهارمین بار در سن فرانسیسکو به صورت قانونی با زنی به نام جون ازدواج کرد و تا آخر عمرش همان‌جا ماند. او در سال ۱۹۹۹ در ۹۱سالگی فوت کرد. مظنون قتل و تجاوز. اولین بار در سال ۱۹۴۵ و بعد از مرگ منشی اش، روث اسپالدینگ، در اثر اوردوز مواد پلیس به هودل مظنون شد. گفته می‌شد هودل این زن را کشته تا رد پای کلاهبرداری مالی خود را بپوشاند (مثلاً از بیماران بابت آزمایش‌هایی پول می‌گرفت که هرگز انجام نمی‌شدند) و می‌خواسته از چندین راز باارزش محافظت کند که از طریق مشتریانش در ارائه
باارزش محافظت کند که از طریق مشتریانش در ارائه خدمات سقط غیرقانونی، راجع به پلیس و سیاستمداران به دست آورده بوده‌است. در این زمان، هودل مدتی به چین رفت و با اداره امداد و توانبخشی سازمان ملل کار کرد. این اتفاقات نخستین بار در سال ۲۰۰۴ مورد توجه عموم قرار گرفتند. در ۱۵ ژانویه ۱۹۴۷، جسد عریان الیزابت شورت ۲۲ساله در کوچه ای خالی در لیمرت پارک لس آنجلس پیدا شد. شورت به شکلی وحشیانه مثله شده بود. بدنش از کمر دو نیم شده و دهانش گوش تا گوش بریده شده بود. این پرونده توجه زیادی به خود جلب کرد و یکی از بزرگ‌ترین
توجه زیادی به خود جلب کرد و یکی از بزرگ‌ترین تحقیقات در تاریخ واحد پلیس لس آنجلس شد. این پرونده هیچ وقت حل نشد. اما مقامات در آن زمان با صدها مظنون صحبت کردند و نهایتاً روی ۲۵نفر متمرکز شدند که جورج هیل هودل جونیور نیز در میانشان بود. چندین جنبه این پرونده ارتباط قدرتمندی با فراواقع گرایی و به خصوص کارهای من ری داشت. در اواخر سال ۱۹۴۹، دختر نوجوان هودل به نام تامار او را به تجاوز جنسی و باردار کردنش متهم کرد (بچه به صورت غیرقانونی سقط شد). هودل پس از یک جلسه دادسی پرسروصدا تبرئه شد. در این ماجرا سه شاهد
دادسی پرسروصدا تبرئه شد. در این ماجرا سه شاهد وجود داشت که در اقدامات جنسی نیز مشارکت کردند. دو نفر از آن‌ها در دادگاه شهادت دادند و سومی حرفش را پس گرفت و عقب‌نشینی کرد. گفته می‌شود که جورج هودل او را تهدید و مجبور به سکوت کرده بوده‌است. دادگاه باعث شد تامار دروغگو به نظر برسد و گفته شد تمام اتهام تجاوز را برای جلب توجه از خود درآورده است. هودل در سال ۱۹۴۹ و بعد از دادرسی به تجاوز جنسی، به یکی از مظنونین قتل الیزابت شورت تبدیل شد. ابتدا اتهامات جنسی بررسی شدند و مشخص شد که تامار ادعا کرده که پدرش قاتل
شدند و مشخص شد که تامار ادعا کرده که پدرش قاتل کوکب است. مدرک پزشکی هودل نیز شک‌ها را بیشتر کرد چون فرضیه این بود که هرکس جسد شورت را دونیم کرده، مهارت‌های جراحی داشته‌است. حداقل هشت شاهد ادعا کردند که از نزدیک از رابطه بین شورت و هودل در سال ۱۹۴۶ خبر داشته‌اند. جزئیات کامل تحقیق تنها در سال ۲۰۰۳ ارائه شد، یعنی زمانی که «پرونده جورج هودل-کوکب سیاه» در صندوق دفتر دادستان ناحیه لس آنجلس کشف شد. این پرونده نشان داد که در سال ۱۹۵۰، هودل مظنون اصلی کوکب سیاه بود. از ۱۵ فوریه تا ۲۷ مارس ۱۹۵۰ نیز پلیس در ملک
بود. از ۱۵ فوریه تا ۲۷ مارس ۱۹۵۰ نیز پلیس در ملک شخصیش اش در هالیوود شنود کار گذاشته بوده‌است. رونویس مکالمه‌ها فاش کرد که هودل در کار سقط غیرقانونی بوده، به نیروهای پلیس رشوه می‌داده و احتمالاً در مرگ منشی اش و الیزابت شورت دست داشته‌است. او در نوارهای پلیس می‌گوید: فرض کنیم من کوکب سیاه را کشتم. حالا نمی‌توانند چیزی را ثابت کنند. آن‌ها دیگر نمی‌توانند با منشی ام صحبت کنند چون او مرده. فکر می‌کردند چیز مشکوکی وجود داشته. درهرحال، حالا شاید فهمیده باشند. کشتمش. شاید واقعاً من منشی ام را کشتم. در ژوئن ۱۹۴۹
شاید واقعاً من منشی ام را کشتم. در ژوئن ۱۹۴۹ و بعد از قتل لوییز اسپرینگر یا «قتل شاخه سبز» نیز هودل یکی از مظنونین بود و از او بازجویی شد. البته شواهد مرتبط با این اتهام تا ژوئیه ۲۰۱۸ در دسترس عموم قرار نگرفت. در اکتبر ۱۹۴۹، نام جورج هودل در یک گزارش مکتوب و رسمی برای هیئت منصفه آمد و از او به عنوان یکی از پنج مظنون اصلی قتل شورت یاد شد ولی هیچ‌یک از این مظنونین برای بررسی اتهام فراخوانده نشدند. در آوریل ۱۹۵۰، جمیسون به شواهد کافی رسید و می‌خواست هودل را برای قتل شورت دستگیر کند ولی او دوباره آمریکا را ترک
قتل شورت دستگیر کند ولی او دوباره آمریکا را ترک کرد. هودل مدرکی در روانپزشکی گرفت و به مدت ۳سال در زندان منطقه ای هاوایی، به زندانی‌ها مشاوره داد. سپس به فیلیپین رفت و خانواده جدیدی تشکیل داد و ظاهراً تا سال ۱۹۹۰ همان‌جا ماند. نهایتاً او در سال ۱۹۹۹ و بدون ثبت هیچ اتهامی فوت کرد. اما پسرش استیو نوشته که به باور او، جورج هودل از سال ۱۹۵۸ تتا ۱۹۸۸ (به خصوص ۱۹۶۶–۱۹۶۹)، هرساله چندین بار به آمریکا می‌آمده تا قتل‌های بیشتری مرتکب شود و بعد به فیلیپین برمی‌گشته‌است.
قطار آن شب، یک فیلم سینمایی به نویسندگی بهروز رشاد و حمیدرضا قطبی، کارگردانی حمیدرضا قطبی و تهیه‌کنندگی بهروز رشاد محصول سال ۱۳۹۷ است. این فیلم از ۲ بهمن ۱۳۹۸ اکران شد اما در پی شیوع ویروس کرونا در ایران و تعطیلی سینماها، اکران آن ناتمام ماند و پس از آن از ۱ تیر ۱۳۹۹ در برنامهٔ اکران تابستانی سینماها قرار گرفت. این فیلم در سی و دومین جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم‌های کودکان و نوجوانان برندهٔ پروانهٔ زرین بهترین فیلم کودک از نگاه داوران کودک، دیپلم افتخار بهترین بازیگر و پروانهٔ زرین جایزهٔ ویژهٔ هیئت داوران و
بازیگر و پروانهٔ زرین جایزهٔ ویژهٔ هیئت داوران و جایزهٔ نوآوری شد. قطار آن شب، همچنین در بخش رقابتی بیست و پنجمین دورهٔ جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم کودک و نوجوان اشلینگل آلمان حضور دارد. این فیلم اقتباسی آزاد از رمانی با همین نام نوشته احمد اکبرپور است. تله فیلمی نیز با همین نام به عنوان اولین اقتباس از این داستان قبلا ساخته شده بود و در سال ۱۳۸۶ از شبکه دو سیما پخش شد‌‌. داستان فیلم. در خلاصهٔ داستان فیلم آمده‌است: «دختربچه‌ای قول خانم نویسنده‌ای را که در قطار با او آشنا شده‌است، آنقدر جدی می‌گیرد که مدت‌ها
با او آشنا شده‌است، آنقدر جدی می‌گیرد که مدت‌ها در انتظار تلفن و دیدار مجدد او است. اما این موضوع برای نویسندهٔ بدقول، فقط دستمایهٔ نوشتن یک داستان جدید می‌شود و خیال و واقعیت درهم می‌آمیزد. تلاش دختربچه برای رهایی از دلتنگی‌ها و کابوس و همچنین کمک‌های پدر، ناشر نویسنده و مسئول ایستگاه قطار که خودش سوژهٔ قبلی خانم نویسنده بوده‌است، حوادث تازه‌ای را رقم می‌زند.»
غزل حافظ به اعتقاد سیروس شمیسا، آشناترینِ اشعار برای عام و خاص است و این موقعیت برای کمتر شاعری، حتی در مقیاس جهانی پیش آمده است. به‌گفتهٔ یارشاطر، حافظ محبوب‌ترین شاعرِ ایرانی است. اگر کتابی شعر در یک خانهٔ ایرانی پیدا شود، به‌احتمال بسیارْ این، "دیوانِ حافظ" است. بسیاری از ابیاتش، ضرب‌المثل‌های زبانزدی شده‌اند، و شمارِ کسانی که نمی‌توانند برخی از اشعار او را تا حدی یا به‌طور کاملْ حفظ بخوانند، اندک هستند. از دیوانش در کتاب‌داری بسیار بهره گرفته می‌شود. داستان‌ها دربارهٔ پیش‌بینی‌های الهام‌گرفته‌شده از او
دربارهٔ پیش‌بینی‌های الهام‌گرفته‌شده از او فراوان هستند، که با لقبِ معروفِ «لسان‌الغیب» توجیه شده است. و بااین‌حال، او همچنان شاعریْ محض است. در ادبیات فارسی. یارشاطر می‌گوید هیچ شاعرِ ایرانیِ دیگری اینچنین موردِ تجزیه و تحلیل، تفسیر و تعبیرِ بسیار قرار نگرفته است. هیچ شاعری نیز به‌اندازهٔ حافظ اثری در دوره‌های شعرِ فارسیِ پس از سدهٔ چهاردهمِ میلادی نداشته است. او در پیشگاهِ فردوسی در قلمرو پهناور و مهمِ اجتماعی–سیاسی، در مقابلِ سعدی در زمینه‌های تنوع و ذوق و نشاط، و در برابرِ مولوی در موسیقیِ پُرنواختْ
و نشاط، و در برابرِ مولوی در موسیقیِ پُرنواختْ پایین‌تر است؛ اما با اجماعی عمومی، اوجِ شعرِ غناییِ ایران را نمایندگی می‌کند. در هیچ شاعرِ فارسیِ دیگری نمی‌توان چنین ترکیبی از تخیلِ بارور، بیانِ ادبی، انتخابِ مناسبِ کلمات و عباراتِ خوش‌آهنگِ ابریشمین را یافت. وی عمیقاً بر گروهِ بعدیِ غزل‌سرایان اثر گذاشت. شخصیت‌هایی که در اشعارش مورد حمله یا ستایش قرار گرفته‌اند، تبدیل به گنجینهٔ مشترکِ اشعارِ غناییِ فارسی شد. تجلیل از شراب و مستیِ شورانگیز، سخره گرفتنِ زاهد، شیخ، واعظ و ریاکاران دیگر، غزلِ پس از حافظ را با
شیخ، واعظ و ریاکاران دیگر، غزلِ پس از حافظ را با مضامین و نقوش و مبانی‌ای که تا به امروز ادامه دارد، مجهز کرده است، اما پس از تجدیدِ حیاتِ نیما و پیروانش به‌تدریج کاهش یافت. بااین‌حال، جذابیت و محبوبیتِ حافظ از همهٔ تحولاتِ بعدی جانِ سالم به‌دربُرد. نفوذ و اثرگذاریِ حافظ در ایران و جهان تا بدان حد است که در زمانهٔ خودِ او، آوازهٔ شعرش تا خراسان و ترکستان و هند و عراق عرب و عجم و آذربایجان رسیده بود و پس از درگذشتش نیز پادشاهانِ کشورهای همسایه مانند سلطان احمد، سلطان غیاث‌الدین، سلطان محمدشاه دکنی و تهمتن
سلطان غیاث‌الدین، سلطان محمدشاه دکنی و تهمتن بن تورانشاه از شعر او استقبال می‌کردند. بسیاری از شخصیت‌های ایرانی از اشعارش در سخنانِ خویش استفاده کرده‌اند مانند نادرشاه، ناظم‌الدوله حاکم فارس، ناصرالدین شاه قاجار، ملااسماعیل واعظِ عهد ناصری. به‌گفتهٔ محمد معین، اثرگذاریِ حافظ در شعرِ فارسی شایانِ توجه است؛ هرچند به‌خاطر عظمتِ معنا و اعتلای لفظ و حُسنِ ترکیب، تنها اندکی مورد تقلید واقع شده است. به‌قولِ ادوارد براون، سببِ تقلیدِ کمترِ شاعران از او، بیشتر تقلیدناپذیریِ حافظ است و نه اینکه سبکِ حافظ، بی‌ارزش و
حافظ است و نه اینکه سبکِ حافظ، بی‌ارزش و متروک شده باشد. به‌گفتهٔ فاطمه سیاح، شعرای سده‌های دوازدهم و سیزدهم ه‍. ق، تنها گفته‌های حافظ را تکرار کردند و به تقلیدی سطحیْ اکتفا؛ و اشعارشان از نظر قریحه، جز در موارد معدودی با وی برابری نکرده است. بعضی از شاعرانی که از شعرِ حافظ اثرپذیرفته‌اند یا از او تقلید کرده‌اند عبارتند از: جمال لنبانی، لطف‌الله نیشابوری، جامی، قاسم انوار، شاه نعمت‌الله ولی، مغربی تبریزی، شرف‌الدین علی یزدی، امیر علیشیر نوایی، آذری طوسی، حیدری تبریزی، بابر بن بایسنقر، جهانشاه، بابافغانی
حیدری تبریزی، بابر بن بایسنقر، جهانشاه، بابافغانی شیرازی، نظام قاری، مهری، صائب تبریزی، کلیم کاشانی، سید میرجان‌الله شاه، هاتف اصفهانی، وصال شیرازی، ملا احمد مازندرانی، کیوان اصفهانی، صفی علیشاه، سید عظیم‌الدین تتوی، منشی صاحب رای مهنداس ملکانی، نواب ولی محمدخان، میرحسین علی‌خان، الله‌دادخان صوفی، حشمت شیرازی، ملاهادی سبزواری، قاآنی، یغمای جندقی، طوبی اصفهانی، محمودخان ملک‌الشعرا، نشاط اصفهانی، فرصت شیرازی، فروغی بسطامی، سروش اصفهانی، آشفته دزفولی، ظهیرالاسلام دزفولی، مجرم لاهیجی، ادیب نیشابوری، ادیب
دزفولی، مجرم لاهیجی، ادیب نیشابوری، ادیب فراهانی، ملاصالحا، حسام‌الاسلام دانش گیلانی، ناصرالدین شاه قاجار، عارف قزوینی، ایرج میرزا، سید اشرف‌الدین حسینی، ملک‌الشعرا بهار، رضازاده شفق، رعدی آذرخشی. به‌گفتهٔ سیروس شمیسا، بعد از حافظ در فاصلهٔ اوایل سدهٔ نهم تا روزگارِ صائب در سدهٔ یازدهم، دورانِ تردید است؛ به این معنی که شاعرانِ متقدمِ این دوران، هنوز در انکارِ بسته‌شدنِ دایرهٔ غزل عراقی به‌دست حافظ به‌سر می‌برند، و سپس آرام‌آرام این موضوع را می‌پذیرند و کسانی مانند بابافغانی تلاش می‌کنند تا شیوه‌ای دیگر
مانند بابافغانی تلاش می‌کنند تا شیوه‌ای دیگر به‌نامِ سبک هندی پی بریزند که درنهایت در شعرِ صائب به اوج می‌رسد. شمیسا می‌گوید با مسامحه می‌توان گفت که حافظ در جایگاهِ شاعری بزرگ، بر زبان و ادبیاتِ پس از خود ستم روا داشت، ازآن‌رو که چنان آن را متأثرِ خویش می‌سازد که شاعرانِ پسین را تصور بر این بود که تنها باید بر آن شیوه کار کرد و چون یارای گذار از نمونهٔ اصلی را ندارند، هنری اصیل نزایند و درنتیجه تقلید و ابتذال بدان پایه رسد که به سقوطِ زبان و ادبیات انجامد. او خود استثنایی بود که توانست از نفوذِ سعدی برهد،
او خود استثنایی بود که توانست از نفوذِ سعدی برهد، اما خودش چونان درختی پرشاخ و برگ بود که هیچ گیاهی در سایه‌اش نمی‌توانست رُست. ازاین‌رو به‌تعبیری، او کشتزارِ ادبیات را پس از خود بی‌ثمر کرد و نمونه‌های شعرِ پس از او به‌شدت تقلیدی و مبتذل هستند، و درنتیجه ادبیات برای نجاتِ خویشتن، سبکی نو درمی‌اندازد چراکه تنها اینچنین، شاعران را توان و مجالِ جلوه‌گری دست می‌دهد. غزلِ دورهٔ بازگشت که ترکیبی از شیوه‌های مختلفِ پیش از سبک هندی — و حتی گاهی شاعرانِ سبک هندی است — تاحدودی از حافظ متأثر است؛ و سپس‌تر در روزگارِ
— تاحدودی از حافظ متأثر است؛ و سپس‌تر در روزگارِ معاصر — که از عصر مشروطیت تاکنون را دربرمی‌گیرد — در آثار بعضی شاعران، غزلِ تقلیدی از نمونه‌های غزلِ عراقی و هندی شکل می‌گیرد که نمونه‌های معروفش، غزلِ شهریار در تقلید از غزلِ عراقی، به‌ویژه حافظ، و غزلِ رهی معیری در تقلیدِ از غزلِ هندی هستند. کردی. از گستره‌های نفوذ و اثرگذاری شعر حافظ، مناطق کردنشین ایران، عراق، ترکیه و سوریه است. از نخستین دورهٔ ادبیات کردی تاکنون زبان فارسی بیشترین اثر را بر زبان کردی گذاشته است و در این میان حافظ بیشترین سهم را دارد.
است و در این میان حافظ بیشترین سهم را دارد. حافظ در مهمانی‌های جشن و شب‌نشینی‌های کردی حضور داشته و دارد. و کردها در تصمیم‌گیری‌های مهم زندگی خویش به فال حافظ پناه می‌بردند و بر این باور بودند که حافظ بهترین راه را نشان می‌دهد. شاعران کُرد بسیاری ابیاتی از حافظ را در اشعار خود تضمین کرده‌اند یا اشعاری را با تأثیر از غزلیات وی سروده‌اند. زبان‌های شبه‌قاره. با توجه به شواهد، آوازهٔ حافظ در زمانِ حیاتش به هند رسیده بود که این موضوع از اشارات خودش در غزل‌هایش و گفته‌های محمد گُلَندام برداشت می‌شود. دورانِ
و گفته‌های محمد گُلَندام برداشت می‌شود. دورانِ حیاتِ حافظ هم‌زمان با حکومت‌های تُغلَقیان و بَهمَنیان در شبه‌قاره بود. سلطان محمود بهمنی (حک. ۷۸۰–۷۹۹ ه‍.ق) حاکم دَکَن در جنوبِ هند در روزگارِ حافظ بود. در تذکره‌ها آمده که در همان روزگار، میرفضل‌الله اینجو، وزیرِ دربارِ دکن، هزینهٔ سفر حافظ را توسط بازرگانی برای وی فرستاد، هرچند که حافظ از ادامهٔ سفرش منصرف شد و به شیراز بازگشت. به‌ظاهر قدیمی‌ترین منبع در شبه‌قاره که از حافظ یاد کرده، گذشته از "فردوسُ التَّواریخ" (نوشتهٔ ۸۰۸ ه‍.ق) ابن معین ابرقوهی، "لطایفِ
(نوشتهٔ ۸۰۸ ه‍.ق) ابن معین ابرقوهی، "لطایفِ اشرفی" اثر نظام‌الدین غریب یمنی است که دربارهٔ شرح حال و گفته‌های سید اشرف‌الدین جهانگیر سمنانی (د. ۸۰۸ ه‍.ق)، صوفیِ ایرانی‌الاصل و مروّجِ فرقهٔ چِشتیه در کچهوچها در هند نوشته شده است. به‌نوشتهٔ نویسندهٔ کتاب، چند مرتبه دیدار میان حافظ و سیداشرف روی داده است. سیداشرف مشربِ حافظ را عالی می‌بیند و سپس‌تر از او با عنوانِ «معارف‌نما» یاد می‌کند. نظام‌الدین نوشته که بزرگان روزگار، شعر حافظ را «لسان‌الغیب» لقب دادند. پس از درگذشتِ حافظ و در روزگارِ حکومت‌های لودیان و
از درگذشتِ حافظ و در روزگارِ حکومت‌های لودیان و بابَریان، شعر او همچنان در شبه‌قاره جایگاه داشت. دریافتِ شخصیتِ حافظ از سوی چنین شخصیت‌هایی، سببِ معرفیِ او به محافلِ علمی و ادبیِ هند و بنگاله می‌شد و اندکی پس از درگذشتش، نسخه‌های دستنویسِ بی‌شماری از "دیوانِ" حافظ در آنجا کتابت شد. بندر ابن‌داس خوشگو، نویسندهٔ "سفینهٔ خوشگو"، گزارش می‌کند یکی از اجدادش در زمان اورَنگ‌زیب عالَمگیر، "دیوانِ" حافظ را همیشه در آغوش داشته و خوشگو نیز به نیتِ نذری برای حافظ، در هر شب جمعه اطعامِ مسکینان و فقرا می‌کرده است. آذری
شب جمعه اطعامِ مسکینان و فقرا می‌کرده است. آذری طوسی، شاعرِ فارسی‌سرای دربارِ پادشاهانِ دکن، در "جواهرُ الْاَسرار"، از حافظ نام برده و او را سرآمد در سرایشِ غزل دانسته است. او نیز در کتابش، حافظ را «لسان‌الغیب» نامیده و پس از او، ابوبکر طهرانی در "دیارِ بَکریّه"، این لقب را به "دیوانش" داده است. ابراهیم قوام فاروقی در کمتر از یک سدهٔ پس از درگذشتِ حافظ در "شرفنامهٔ مُنیری" یا "فرهنگ ابراهیمی" (نوشتهٔ ۸۷۸ ه‍.ق) در مدخلِ «خموش» بیتی از حافظ را نمونه آورده است. جدای از این منابع، در سدهٔ نهم و نیمهٔ نخستِ
است. جدای از این منابع، در سدهٔ نهم و نیمهٔ نخستِ سدهٔ دهمِ هجری، منبعِ معتبری در شبه‌قاره یافت نمی‌شود؛ اما از اواخرِ سدهٔ دهمِ هجری، منابعِ گوناگونیْ اطلاعاتی ارائه کرده‌اند که بیشتر افسانه است یا از منبعی نامشخص و برپایهٔ نوشته‌های دیگران نقل شده است. قدیمی‌ترینِ این منابع، "روضَةُ السَّلاطین" (نوشتهٔ ۹۶۰ ه‍.ق) اثر فخری هِرَوی است که ضمنِ شرح حالِ شاه شجاع مظفری و سلطان احمد جلایر، ابیاتی از حافظ را آورده است. او در اثرِ دیگرش به‌نام "جواهرُ الْعَجایب" (نوشتهٔ ۹۶۳ ه‍.ق) نیز از حافظ یاد کرده است. پس از
(نوشتهٔ ۹۶۳ ه‍.ق) نیز از حافظ یاد کرده است. پس از این منابع، امین احمد رازی در "هفت اقلیم" (نوشتهٔ ۱۰۰۲ ه‍.ق) و عبدُالْقادر بداؤُنی در مُنتَخَبُ التَّواریخ (نوشتهٔ ۱۰۰۴ ه‍.ق) از حافظ یاد کرده‌اند. جز اینها، بسیاری از نویسندگان و شاعرانِ شبه‌قاره در آثارِ خویش به حافظ پرداخته‌اند که عبارتند از: قاضی نورالله شوشتَری در مجالِسُ الْمُؤمنین (نوشتهٔ ۱۰۱۰ ه‍.ق)، محمدقاسم هندوشاه اَستَرآبادی در "تاریخِ فرشته" (نوشتهٔ ۱۰۵۰ ه‍.ق)، اوحَدی بَلیانی در "عَرَفاتُ الْعاشِقین" (نوشتهٔ ۱۰۲۴ ه‍.ق)، خَتمی لاهوری در "مَرَجُ