payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نسروخ (به آرامی: ܢܝܼܫܪܵܟ݂ ؛ یونانی: Νεσεραχ ؛ لاتین: Nesroch ؛ عبری: נִסְרֹךְ) از الهه های آشوری است که در هویت وی، تردیدهای بسیاری بیان شده‌است. از این الهه به عنوان خدای کشاورزی یا خدای آتش یاد شده است و برخی وی را یک دیو و اهریمن گزارش کرده‌اند. شرح. نسروخ نام خدای آشوری است که در کتب مقدس عبری از وی گزارش شده‌است. از وی در منابع بین النهرین به عنوان خدای کشاورزی یاد شده‌است. با این وجود برخی با استناد به نگارش‌های کتب مقدس، این الهه را خدای آتش آشوری دانسته‌اند. در متن تلمود آمده است نسروخ از کلمه عبری
در متن تلمود آمده است نسروخ از کلمه عبری neser گرفته شده‌است. این واژه اشاره به ماجرای یهودا است که تخته چوبی را کشف کرده‌است. برخی این تخته چوب را بخشی از کشتی نوح می‌دانند. بعدها این تخته چوب به عنوان یک بت مورد پرستش قرار گرفت. در قرن شانزدهم، نسروخ را به عنوان یک اهریمن شناخته می‌شد. یوهان وییر، اهریمن شناس معروف هلندی، نسروخ را به عنوان یکی از موجودات جهنمی می‌داند که از جنس شیاطین است. این موجود اخمو، زره‌پوش توصیف شده است. در دهه ۱۸۴۰ میلادی، آستن هنری لایارد، باستان شناس انگلیسی، تعدادی از تکه
هنری لایارد، باستان شناس انگلیسی، تعدادی از تکه سنگ‌های دارای نگاره این موجود افسانه‌ای را یافت. وی تصاویر این سنگ نگاره ها را با نام موجود افسانه ای نسروخ معرفی کرد. به همین جهت در ادبیات عامه از قرن نوزدهم، عکس این موجود در تخته‌سنگ‌های اکتشافی به اسم نسروخ معرفی می‌شد. هویت. هویت این موجود محل مناقشه بوده‌است. به‌طور کلی، منابع تخصصی در این زمینه، یک دیدگاه مشخص را نشان نمی‌دهند. غالباً فرض بر این قرار گرفته است که نسروخ، یکی از خدایان اصلی شناخته شده در بین النهرین بوده‌است، اما احتمالات درباره اینکه
بین النهرین بوده‌است، اما احتمالات درباره اینکه این موجود همان مردوک، انلیل، نوسکو و حتی آشور باشد، گمانه زنی شده است. کریستف اولینگر، معتقد است که نسروخ، یک طراحی گرافیکی و تخیلی از شخصیت نمرود است که به عنوان یک الهه نقاشی شده است.
تب بهاری (به انگلیسی: "Spring Fever") یک فیلم سینمایی محصول مشترک چین و فرانسه سال ۲۰۰۹ به کارگردانی لویو است. تولید این فیلم مغایر با ممنوعیت پنج ساله ساخت فیلم‌ساز است که توسط اداره دولتی رادیو، فیلم و تلویزیون چین (SARFT) برای فیلم قبلی خود، "کاخ تابستانی (فیلم ۲۰۰۶)" وضع شده‌است. این فیلم که در نانجینگ فیلمبرداری شده‌است. بازیگران. این فیلم برای نویسنده خود (می فنگ) جایزه بهترین فیلم‌نامه جشنواره کن جشنواره فیلم کن ۲۰۰۹ را از آن خود کرد.
تلگرام ریگنر پیامی تلگرافی بود که در ۸ اوت ۱۹۴۲ توسط گرهارت ریگنر، دبیر وقت کنگره جهانی یهودیان در ژنو، به دفاتر این مؤسسه در نیویورک و لندن فرستاده شد. در این تلگرام، ریگنر به تأیید گزارش‌های هشدارآمیزی که دربارهٔ قصد آلمان نازی برای پاکسازی یهودیان از اروپای اشغالی منتشر شده بودند، پرداخت. تاریخچه. ریگنر مدیر دفتر کنگره جهانی یهودیان در ژنو بود. وی توسط صنعتگر آلمانی، ادوارد شولته، به‌طور غیرمستقیم از نقشه‌های آلمان برای راه حل نهایی مطلع شد. ریگنر از طریق کانال‌های دیپلماتیک انگلیسی و آمریکایی خود (ربی
کانال‌های دیپلماتیک انگلیسی و آمریکایی خود (ربی استیفن وایز از کنگره یهودیان آمریکایی در نیویورک و سیدنی سیلورمن، نماینده یهودی مجلس بریتانیا و رئیس بخش انگلیسی کنگره جهانی یهودیان) پیام زیر را به وزارت امور خارجه بریتانیا و وزارت امور خارجه آمریکا در واشینگتن، دی.سی. فرستاد: با این حال، در بریتانیا و ایالات متحده، تلگرام ریگنر با ناباوری روبرو شد. وزارت امور خارجه ایالات متحده تلگرام را «شایعه ای بسیار دور از واقعیت، و ناشی از اضطراب‌های یهودیان» دانست در حالی که وزارت امور خارجه بریتانیا برای مدتی حتی
حالی که وزارت امور خارجه بریتانیا برای مدتی حتی تلگرام را بازرسانی نمی‌کرد. در نهایت در تاریخ ۲۸ اوت ۱۹۴۲ این تلگرام به ربی استیفن وایز، رئیس کنگره جهانی یهود، رسید ولی او تصمیم گرفت آن را علنی نکند.
کفر کنا (، ) یک شهر عرب‌نشین در جلیل، بخشی از استان شمال اسرائیل است. این شهر مرتبط با روستای قانا در عهد جدید است که در آنجا عیسی به عنوان معجزه آب را به شراب تبدیل کرد. در سال ۲۰۱۹ جمعیت این شهر ۲۲٬۷۵۱ تن بود. بیشینه جمعیت این شهر عرب و از پیروان دو دین اسلام و مسیحیت هستند. طبق انجیل یوحنا این شهر زادگاه برتولمای حواری است. ناصرخسرو در جریان سفرهایش از این شهر بازدید کرده‌است.
قانا (، ) مکانی در جلیل بود که در آن مطابق انجیل یوحنا معجزه تبدیل آب به شراب در مراسم ازدواج رخ داد. بین مکان کنونی قانا اختلاف نظر وجود دارد و گمان می‌رود آن در یکی از چهار منطقه کفر کنا، خربه قانا و رینه در الجلیل پایین و قانا در الجلیل بالا باشد. نام قانا احتمالاً از واژه عبری یا آرامی برای "نیزار" ریشه گرفته‌است.
کیم جونگ-پیل (; زاده – درگذشته ) سیاستمدار، و روزنامه‌نگار اهل کره جنوبی بود. وی دو بار از ۴ ژوئن ۱۹۷۱ تا ۱۸ دسامبر ۱۹۷۵ و سپس از ۳ مارس ۱۹۹۸ تا ۱۲ ژانویه ۲۰۰۰ نخست‌وزیر این کشور بود. کیم جونگ-پیل در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۸، در سن ۹۲ سالگی درگذشت.
ویرایشگر فیلم ای‌وی‌اس (به انگلیسی AVS Video Editor) یک نرم‌افزار ویرایش ویدئو است که توسط شرکت Online Media منتشر شده‌است. این بخشی از مجموعه نرم‌افزار AVS4YOU است که شامل برنامه‌های تصویری، صوتی، ویرایش و تبدیل تصویر، ویرایش و رایت دیسک، تبدیل سند و پاک کننده رجیستری است. این نرم‌افزار امکان ایجاد و ویرایش فیلم‌ها با طیف گسترده‌ای از جلوه‌های صوتی و تصویری، متن و انتقال، فیلم‌برداری از روی صفحه نمایش، وب یا دوربین‌های DV و نوار VHS، ضبط صدا، ایجاد منو برای دیسک‌ها، همچنین ذخیره آن‌ها در تعداد زیادی قالب
دیسک‌ها، همچنین ذخیره آن‌ها در تعداد زیادی قالب فایل ویدیویی، رایت در دیسک‌ها یا انتشار در فیس بوک، یوتیوب، فلیکر و غیره فراهم می‌کند.
بریجیت کارپنتر () فیلم‌نامه‌نویس و نمایشنامه‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا است. او در سال ۱۹۹۵ از دانشگاه براون فوق‌لیسانس هنر گرفت. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "۱۱٫۲۲٫۶۳" و "جاده سرخ" اشاره نمود. وی همچنین نامزد دریافت جایزه انجمن نویسندگان آمریکا و برندهٔ کمک‌هزینه گوگنهایم شده‌است.
تلگرام هوفله سندی رمزگذاری شده و تک‌برگی است که در سال ۲۰۰۰ در میان بایگانی‌های از طبقه‌بندی خارج شده جنگ جهانی دوم متعلق به اداره ثبت اسناد عمومی در کیو، لندن پیدا شد. این سند شامل چندین تلگرام رادیویی شنود شده توسط افسران اطلاعاتی بریتانیا است که در میانشان پیامی فوق سری از سوی "اس‌اس-اشتورمبانفورر" هرمان هوفله به تاریخ ۱۱ ژانویه ۱۹۴۳؛ پیامی دیگر از "اس‌اس-اوبراشتورمبانفورر" آدولف آیشمن در برلین؛ و نیز پیامی از "اس‌اس-اشتاندارتنفورر" فرانتس هایم در کراکوف اشغال‌شده توسط آلمان وجود دارند. تلگرام حاوی آماری
توسط آلمان وجود دارند. تلگرام حاوی آماری دقیق از کشته شدگان یهودی در سال ۱۹۴۲ در اردوگاه‌های مرگ عملیات راینهارد، از جمله در بلزک (B)، سوبیبور (S)، تربلینکا (T) و در لوبلین-مایدانک (L) است. اعداد توسط هوفله گردآوری و از سوی او نقل شده‌اند، و احتمالاً از سوابق بسیار دقیقی می‌آیند که با "دویچه رایخس‌بان" (DRG) به اشتراک گذاشته شده‌اند. اگرچه سوابق ترابری قطاری هولوکاست به شکل آشکاری ناقص بودند، اعداد ذکر شده به روشن‌سازی دامنه جنایات انجام شده توسط اس‌اس کمک می‌کنند. این تلگرام به ارائه تعداد قطارهای ورودی
می‌کنند. این تلگرام به ارائه تعداد قطارهای ورودی در چهارده روز منتهی به آن، و همچنین مجموع قطارهای ورودی تا ۳۱ دسامبر ۱۹۴۲، به مقصد اردوگاه‌های نابودی در این واپسین مرحله از «راه حل نهایی» می‌پردازد. پیش‌زمینه. تمام قطارهای هولوکاست توسط "دویچه رایخس‌بان" اداره می‌شدند. اس‌اس برای هر زندانی که از طریق قطارهای هولوکاست ("Sonderzüge") به اردوگاه‌های نابودی عملیات راینهارد از گتوهای اروپای تحت اشغال نازی‌ها و گتوهای یهودی در لهستان تحت اشغال آلمان منتقل می‌شد، معادل یک بلیط درجه سه به راه‌آهن آلمان پرداخت
معادل یک بلیط درجه سه به راه‌آهن آلمان پرداخت می‌کرد. کودکان زیر چهار سال به رایگان سوار می‌شدند. مبلغ پرداختی از سوی اداره حمل و نقل آلمان به نمایندگی از رایخس‌بان طبق برنامهٔ پرداختی با هزینه ۴ فنیگ به ازای هر کیلومتر مسیر از اس‌اس گرفته می‌شد. بارنامه‌های واقعی شامل تعداد زندانیان موجود در هر واگن ویژهٔ حمل دام نمی‌شدند، چرا که محاسبات مربوط به آن از پیش تعیین شده بودند. اغلب برای تحویل افراد، یک واگن تجاری سرپوشیده به طول ۱۰ متر مورد استفاده قرار می‌گرفت؛ اگرچه از واگن‌های مسافربری درجه سه نیز با
اگرچه از واگن‌های مسافربری درجه سه نیز با بلیط‌های قطاری که می‌بایست توسط خود یهودیان پرداخت می‌شد، استفاده می‌شد تا اس‌اس بتواند افسانهٔ «اسکان مجدد برای کار در شرق» را ادامه دهد. طبق کتابچه راهنمای "دویچه رایخس‌بان"، که اس‌اس از آن برای پرداخت هزینه‌ها استفاده می‌کرد، ظرفیت حمل هر قطار می‌بایست تا ۵۰ واگن می‌بود که در هر یک تا ۵۰ زندانی قرار می‌گرفتند. در واقعیت اما، واگن‌ها تا ۱۰۰ نفر زندانی مملو از جمعیت می‌شدند و به‌طور معمول از کمینه ۱۵۰٪ تا ۲۰۰٪ ظرفیت تعیین‌شده با همان قیمت بارگیری می‌شدند. برای
تعیین‌شده با همان قیمت بارگیری می‌شدند. برای نمونه، در جریان تبعید گسترده یهودیان از گتو ورشو به تربلینکا در سال ۱۹۴۲، قطارها هر کدام ۷۰۰۰ قربانی داشتند که باعث کمتر شدن هزینه‌های اس‌اس به بیش از نصف شد. بر پایه یک گزارش کارشناسی که از طرف پروژه «قطار بزرگداشت» در آلمان تهیه شده بود، رسیدهای دریافتی "دویچه رایخس‌بان" تحت اداره دولتی برای اخراج گسترده در بازه زمانی ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۵، بالغ بر ۶۶۴٬۵۲۵٬۸۲۰٬۳۴ دلار آمریکا می‌شدند. اهمیت گزارش. به گفته آژانس امنیت ملی ایالات متحده و تاریخ‌دانان هولوکاست، «به نظر
ملی ایالات متحده و تاریخ‌دانان هولوکاست، «به نظر می‌رسد تحلیل‌گران بریتانیایی که پیام را رمزگشایی کرده بودند اهمیت این پیام خاص را در آن زمان در نیافته بودند. بدون شک این اتفاق به این دلیل روی داد که پیام خود تنها حاوی حروفی مشخص برای اشاره به اردوگاه‌های مرگ، و شماره کل در جلویشان بود. تنها سرنخ می‌توانست اشاره به عملیات راینهارد بوده باشد، اما احتمالاً تا آن هنگام هنوز مفهوم عملیات راینهارد - که برنامه برای از میان بردن یهودیان لهستانی بود و به نام ژنرال ترور شدهٔ اس‌اس، راینهارد هایدریش نامگذاری شده بود
شدهٔ اس‌اس، راینهارد هایدریش نامگذاری شده بود - در میان رمزشکنان بلچلی پارک شناخته شده نبود.» تلگرام هوفله یکی از دو مدرکی است که ثابت می‌کنند این ارقام بسیار دقیق منشأیی مشترک داشته‌اند؛ دیگر مدرک گزارش کورهر است که توسط دکتر ریشارد کورهر متخصص آماری در ژانویه ۱۹۴۳ به هیملر گزارش شده‌است. هر دو آنها دقیقاً به یک عدد برای اشاره به تعداد یهودیان «پردازش شده» در جریان عملیات راینهارد اشاره می‌کنند. علاوه بر ارائه مجموع کل یکسان تا تاریخ ۳۱ دسامبر ۱۹۴۲، تلگرام هوفله همچنین فاش می‌سازد که اردوگاه کار اجباری در
هوفله همچنین فاش می‌سازد که اردوگاه کار اجباری در لوبلین (مایدانک) بخشی از عملیات راینهارد اودیلو گلوبوکنیک بوده‌است؛ واقعیتی که تا پیش از آن برای تاریخ‌دانان ناشناخته بود.
بهمن جعفری (زادهٔ ۳۰ فروردین ۱۳۷۰ – درگذشتهٔ ۲۶ آبان ۱۳۹۸) یکی از کشته‌شدگان اعتراضات آبان ۱۳۹۸ ایران بود. زندگی. بهمن (رضا) جعفری، ۳۰ فروردین ۱۳۷۰ در شیراز، در خانواده‌ای با اصالتِ بختیاری‌های ایذه، متولد شد. بهمن کوچک‌ترین فرزند خانواده بود. او که ساکن منطقهٔ فرگاز شیراز بود، تحصیلات خود را در رشتهٔ کامپیوتر به پایان برد اما نتوانست متناسب با رشتهٔ تحصیلی خود شغلی بیابد، به همین علت مدتی در یک تعمیرگاه صاف‌کاری خودرو، در حوالیِ محل زندگی‌اش، به کار مشغول شد. پدر او، رحمان جعفری، کارمند شرکت نفت بود و تمام
پدر او، رحمان جعفری، کارمند شرکت نفت بود و تمام سال‌های جنگ ایران و عراق در آبادان حضور داشت. یکی از عموهای وی، اسفندیار جعفری، جانباز ۸۰ درصد جنگ است که در آسایشگاه جانبازان به‌سر می‌برد. عموی دیگر بهمن جعفری، که نام بهمن را به خاطر وی برایش برگزیدند، زمانِ جنگ در کمیتهٔ مردمی آبادان خدمت می‌کرد که بازداشت شد و پس از مدتی به دلایل غیرسیاسی اعدام شد. کشته شدن. بهمن جعفری، صبح ۲۶ آبان ۱۳۹۸، سومین روز از اعتراضات مردمی به افزایش قیمت بنزین، از خانه خارج شد تا به محل کار خود برود. در ساعت ۱۱:۳۰ صبح، در یک
تا به محل کار خود برود. در ساعت ۱۱:۳۰ صبح، در یک تماس تلفنی، به خانوادهٔ او خبر می‌دهند که او در نزدیکی‌های چهارراه زندان تصادف کرده و به درمانگاه منتقل شده‌است. خانواده بلافاصله خود را به درمانگاه می‌رسانند و با وضعیت وخیم فرزندشان، به دلیل اصابت گلوله به وی، مواجه می‌شوند. نیروهای امنیتی چهار مرتبه به او شلیک کرده و سمت چپ بدن وی، در ناحیهٔ قلب، سینه و شکم را مورد هدف قرار داده بودند. با توجه به کمبود امکانات درمانگاه، بهمن را جهت انتقال به بیمارستان مرکزی شیراز، به آمبولانس سوار می‌کنند اما او پیش از
شیراز، به آمبولانس سوار می‌کنند اما او پیش از رسیدن به بیمارستان جان خود را از دست می‌دهد. پیکر بهمن به پزشکی قانونی سپرده شد. پس از آن، خانوادهٔ جعفری به پزشکی قانونی مراجعه کردند اما آن‌ها پیکر را تحویل ندادند. خانواده، اجازهٔ دیدن پیکر فرزندشان را نیز نیافتند. پیکر بهمن جعفری، پس از پنج روز، در ۱ آذر ۱۳۹۸، به خانواده تحویل داده شد. مقامات امنیتی اجازهٔ خاکسپاری در دارالرحمهٔ شیراز را ندادند. تلاش سه‌روزهٔ خانواده نیز برای راضی کردنِ مقامات امنیتی شیراز در این مورد بی‌نتیجه ماند. پیکر بهمن جعفری، ۴ آذر
در این مورد بی‌نتیجه ماند. پیکر بهمن جعفری، ۴ آذر ۱۳۹۸ در گورستان شهرک کُشن، واقع در ۴۰ کیلومتری شیراز، به خاک سپرده شد.
یک زن لُعبت () یک فیلم درام صامت ایتالیایی به کارگردانی کارمینه گالونه است که در سال ۱۹۱۹ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به سوآوا گالونه اشاره کرد. این فیلم در سال ۲۰۰۰ در جشنواره فیلم نیویورک به نمایش درآمد.
بخشوده فیلمی در ژانر درام و محصول ۲۰۱۷ بریتانیا است. این فیلم را رولند جافه کارگردانی کرده و هنرپیشگانی مانند فارست ویتاکر، دومینیکا یابلونسکا و اریک بانا در آن به ایفای نقش پرداخته‌اند. "بخشوده" براساس نمایشنامهٔ "مطران و ضدمسیح" نوشتهٔ مایکل اشتن ساخته شده‌است. داستان. در آفریقای جنوبی پس از آپارتاید، اسقف اعظم دزموند توتو در جریان کمیسیون راستی و آشتی در زندانی در کیپ‌تاون با زندانی‌ای که قبلاً عضو پلیس ویژه بوده به نام پیت بلومفلد ملاقات می‌کند. بلومفلد شاهد جنایاتی در زمان آپارتاید بوده‌است. مقامات که
شاهد جنایاتی در زمان آپارتاید بوده‌است. مقامات که نگران شده‌اند یک باند سیاه‌پوست را در زندان مأمور ترور بلومفلد می‌کنند، ولی بلومفلد نجات پیدا می‌کند و به سیاه‌پوستی که برای قتلش اجیر شده نیز در زندان کمک می‌کند. سرانجام پس از تحقیقاتی که دزموند توتو دربارهٔ کودکی بلومفلد انجام می‌دهد و مکالمات این دو، بلومفلد نزد او شهادت می‌دهد. ولی به تلافی گارد امنیتی او را در زندان به قتل می‌رسانند.
وزن دیداری در یک تصویر به عنوان یک نیروی دیداری تعریف می شود که به دلیل کنتراست (تضاد) نوری موجود در عناصر بصری تصویر به وجود می آید. در واقع وزن بصری حول این ایده که عناصر موجود در یک تصویر نسبت به یکدیگر دارایی سنگینی متفاوتی هستند شکل گرفته است. گاهی تشخیص سنگینی عناصر یک تصویر کار دشواری نیست؛ برای مثال عناصر بزرگتر وزن بیشتری دارند و یا بعضی رنگ ها نسبت به سایرین سنگین تر هستند. وزن دیداری یک نیروی بصری است که بر تعادل موجود در یک تصویر غالب است. بر طبق گفته های رودلف آرنهایم، نویسنده آلمانی، وزن
طبق گفته های رودلف آرنهایم، نویسنده آلمانی، وزن دیداری درکنار جهت، خصوصیت هایی هستند که بر روی تعادل یک تصویر بیش از هر چیزی تاثیرگذار هستند. وزن بصری و تعادل یک عنصر از یک تصویر را می توان با استفاده از سبُکی آن ، سبُکی اطراف آن، و اندازه ها و موقعیت های متقابل آنها در یک ترکیب بصری تعیین کرد. اثبات می شود که تصویری که در آن نیروی حاصل در مرکز هندسی قرار گرفته است، در تعادل قرار دارد. هنگامی که نیرو در مرزهای تصویر واقع شده باشد، تصویر در عدم تعادل است. درنتیجه می توان اینگونه تعریف کرد که مرکز هندسی یک
می توان اینگونه تعریف کرد که مرکز هندسی یک شکل قطب بیشترین تعادل و حاشیه ها قطب های عدم تعادل محسوب می شوند. در پردازش تصویر، مفهوم وزن پیکسل ها، مرتبط است با تفاوت شدت هر پیکسل با پیکسل مرجع. هرچه عدد شدت پیکسل به عدد شدت پیکسل مرجع نزدیکتر باشد، وزن پیکسل بیشتر است. درواقع هرچه اختلاف شدت پیکسل مورد نظر با پیکسل مرجع کمتر باشد، پیکسل سنگین تر است.
د کید فیلمی شبه‌زندگی‌نامه‌ای، اکشن و وسترن محصول ۲۰۱۹ آمریکا است. فیلم را وینسنت دن آفریو کارگردانی کرده و سناریوی آن را اندرو لنهام نگاشته است. هنرپیشگانی چون ایثن هاک، دین دی‌هان، لیلا جرج، کریس پرت و آدام بالدوین در آن به ایفای نقش پرداخته‌اند. "د کید" در ۸ مارس ۲۰۱۹ توسط لاینزگیت در ایالات متحده آمریکا منتشر شد. داستان. ریو پسر نوجوانی است که پدرش را پس از اینکه او مادرش را زیر کتک به قتل رساند، می‌کشد. گرنت عموی ریو که فرد شروری است به صحنه می‌رسد و قصد دارد ریو را بکشد، ولی ریو گرنت را مجروح می‌کند و
دارد ریو را بکشد، ولی ریو گرنت را مجروح می‌کند و با کمک خواهرش سارا می‌گریزد. این دو اسبی را می‌دزدند و نیمه‌شب در کلبه‌ای اتراق می‌کنند. همان زمان باند بیلی د کید هم به آنجا می‌آیند ولی به آنها آزاری نمی‌رسانند. صبح کلانتر پت گرت و افرادش کلبه را محاصره کرده و بیلی د کید و افرادش را دستگیر می‌کنند. خواهر و برادر هم به دروغ به کلانتر می‌گویند که پدرشان را در راه سانتافه در طوفان گم کرده‌اند. گرت زندانیان و خواهر و برادر را با خود به سانتافه می‌برد. در سانتافه ریو و خواهرش از دستهٔ گرت جدا شده و به جستجوی
ریو و خواهرش از دستهٔ گرت جدا شده و به جستجوی دوست مادرشان می‌روند، ولی عمویشان گرنت می‌رسد و سارا را با خود می‌برد تا از او به عنوان روسپی بهره‌کشی کند و ریو را هم تهدید می‌کند که اگر بار دیگر او را ببیند به قتلش می‌رساند. ریو متوجه می‌شود که بیلی د کید از محلی که خواهرش را برده‌اند مطلع است. پس به شهر لینکلن که گرت بیلی د کید را به آنجا برده می‌رود، ولی کلانتر محلی اجازه دیدار ریو با زندانی‌اش را نمی‌دهد. پس ریو برای اینکه او را هم به زندان بیندازند دست به سرقت از بانک می‌زند، ولی تیر می‌خورد. او را به
به سرقت از بانک می‌زند، ولی تیر می‌خورد. او را به زندان برده و مداوا می‌کنند. در زندان بیلی به او می‌گوید که گرنت سارا را به پوئرتو د لونا برده است. فردای آن روز که گرت و معاونش برای کاری بیرون رفته‌اند، بیلی زندانبانان را می‌کشد و به اتفاق ریو به یک دهکده با ساکنان مکزیکی می‌گریزد. او در دهکده به ریو تیراندازی را می‌آموزد، ولی برای قولی که برای نجات خواهرش داده تعلل می‌کند. سرانجام کلانتر گرت بیلی د کید را یافته و او را می‌کشد. ریو که درمانده شده به نزد گرت رفته و به قتل پدرش اعتراف می‌کند و از او خواهش
رفته و به قتل پدرش اعتراف می‌کند و از او خواهش می‌کند که برای آزادی خواهرش به او کمک کند. گرت با ریو به پوئرتو د لونا می‌رود. در آنجا پس از درگیری‌ای با اعضای باند عموی ریو، ریو به سوی عمویش شلیک می‌کند و او را می‌کشد و سپس به اتفاق سارا به دنبال زندگی جدیدی می‌روند. منابع. Wikipedia contributors, "The Kid (2019 film)," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=The_Kid_(2019_film)&amp;oldid=987145891 (accessed November 18, 2020).
هولوکاست در فرانسه به اذیت و آزار، تبعید و نابودی یهودیان و مردم کولی میان سالهای ۱۹۴۰ و ۱۹۴۴ در فرانسه اشغالی، کلانشهر فرانسه ویشی، و در آفریقای شمالی فرانسه تحت کنترل ویشی در جریان جنگ جهانی دوم گفته می‌شود. این اذیت و آزار، از سال ۱۹۴۰ آغاز شد و با تبعید یهودیان از فرانسه به اردوگاه‌های کار اجباری نازی‌ها در آلمان نازی و لهستان اشغالی به اوج خود رسید. اخراج‌ها و تبعیدها از سال ۱۹۴۲ آغاز شدند و تا ژوئیه ۱۹۴۴ به طول انجامیدند. از ۳۴۰٬۰۰۰ یهودی ساکن کلانشهر فرانسه درون خاک اروپا در سال ۱۹۴۰، بیش از ۷۵٬۰۰۰
فرانسه درون خاک اروپا در سال ۱۹۴۰، بیش از ۷۵٬۰۰۰ نفر به اردوگاه‌های مرگ تبعید شدند؛ مکان‌هایی که در آن‌ها حدود ۷۲٬۵۰۰ نفر کشته شدند. حکومت ویشی و پلیس فرانسه در به صف کشیدن یهودیان شرکت داشتند. اگرچه بیشتر یهودیان اخراج شده جان خود را از دست دادند، اما میزان جان‌به‌در بردن جمعیت یهودیان در فرانسه تا ۷۵ درصد بود که یکی از بالاترین میزان‌های بقا در اروپا به‌شمار می‌رفت. پیش‌زمینه. در تابستان سال ۱۹۴۰، حدود ۷۰۰٬۰۰۰ یهودی در سرزمین‌های تحت حاکمیت فرانسه زندگی می‌کردند؛ از این تعداد ۴۰۰٬۰۰۰ تن در الجزایر
می‌کردند؛ از این تعداد ۴۰۰٬۰۰۰ تن در الجزایر فرانسه، که در آن هنگام بخشی جدایی‌ناپذیر از فرانسه به‌شمار می‌رفت، و در دو ناحیه تونس و مراکش تحت‌الحمایه فرانسه زندگی می‌کردند. فرانسه متروپل در دوره میان‌دوجنگ حدود ۱۵۰٬۰۰۰ نفر شهروند یهودی داشت. همچنین، فرانسه میزبان جمعیت زیادی از یهودیان خارجی بود که از آزار و اذیت در آلمان فرار کرده بودند. تا سال ۱۹۳۹، به دلیل امتناع ایالات متحده و انگلستان از پذیرفتن پناهندگان یهودی دیگر پس از کنفرانس اوین، جمعیت یهودیان آن کشور به ۳۳۰٬۰۰۰ نفر افزایش یافت. پس از اشغال
آن کشور به ۳۳۰٬۰۰۰ نفر افزایش یافت. پس از اشغال بلژیک و هلند در سال ۱۹۴۰، فرانسه میزبان موج جدیدی از مهاجران یهودی بود و جمعیت یهودیان در بالاترین سطح خود به ۳۴۰٬۰۰۰ نفر رسید. با اعلام جنگ جهانی دوم، فرانسویان یهودی مانند دیگر هموطنان خود در ارتش فرانسه بسیج شدند و مانند سال ۱۹۱۴ تعداد قابل توجهی از یهودیان خارجی در هنگ‌های داوطلبان خارجی ارتش نام‌نویسی کردند. پناهجویان یهودی گریخته از آلمان با عنوان بیگانگان دشمن مورد توقیف قرار گرفتند. به‌طور کلی، جمعیت یهودیان فرانسه به توانایی فرانسه در دفاع از آنها در
فرانسه به توانایی فرانسه در دفاع از آنها در برابر اشغالگران اطمینان داشتند، اما برخی، به ویژه از آلزاس و نواحی موزل، از ژوئیه ۱۹۴۰ به بعد به سوی غرب و مناطق اشغال نشده گریختند. آتش‌بس ۲۲ ژوئن ۱۹۴۰، که میان رایش سوم و دولت مارشال فیلیپ پتن امضا شد، حاوی بندهای مشخصا ضدیهودی نبود، اما در عین حال نشان می‌داد که آلمانی‌ها قصد داشتند نظم نژادی موجود در آلمان که از سال ۱۹۳۵ به آن سو شکل گرفته بود را به فرانسه متروپل و سرزمین‌های بیرون از آن گسترش دهند. بر اساس این آتش‌بس، تنها بخشی از فرانسه متروپل توسط آلمان
این آتش‌بس، تنها بخشی از فرانسه متروپل توسط آلمان اشغال شد. از شهر ویشی، حکومت مارشال پتن دولت فرانسوی ("l'État français") جدیدی را در جنوب فرانسه و بخش‌های الجزایر فرانسه، همچنین سرزمینهای فرادریایی فرانسه مانند مراکش، تونس، هندوچین، شام و غیره اداره می‌کرد. رژیم ویشی امپراتوری خود را بخشی جدایی‌ناپذیر از فرانسه اشغال‌نشده می‌دید، و از آنجا که باور به آن داشت که امپراتوری ادامهٔ سرزمین فرانسه متروپل است، قوانین ضدیهودی را به آن مناطق نیز گسترش داد. تاریخچه. از آتش‌بس تا تهاجم به ناحیه آزاد. از تابستان
از آتش‌بس تا تهاجم به ناحیه آزاد. از تابستان ۱۹۴۰، اتو آبتس، سفیر آلمان در پاریس، خلع ید از خانواده‌های ثروتمند یهودی را ترتیب داد. رژیم ویشی نخستین اقدامات ضدیهودی را کمی پس از مقامات آلمانی در پاییز ۱۹۴۰ انجام داد. در ۳ اکتبر ۱۹۴۰، ویشی مجموعه ای از قوانین ضدیهودی را با عنوان "Statut des Juifs" («احکام دربارهٔ یهودیان») برای حل مسئله یهودیان در مناطق تحت کنترل خود به اجرا گذاشت. ماده ۹ احکام بیان می‌داشت که این قانون در مورد متصرفات فرانسه در الجزایر، مستعمره‌های آن، و مناطق تحت‌الحمایه تونس و مراکش نیز
آن، و مناطق تحت‌الحمایه تونس و مراکش نیز اعمال می‌شود. احکام اکتبر ۱۹۴۰ توسط رافائل آلیبر تهیه شدند. مطابق سندی که در سال ۲۰۱۰ به اطلاع عموم رسید، پتن خود سخت‌گیری‌هایی اضافی به متن حکم افزود. «احکام دربارهٔ یهودیان» تعریف «یهودی» را از قوانین نورنبرگ اتخاذ کرد، حقوق شهروندی یهودیان را سلب نمود و آنها را از بسیاری از مشاغل اخراج کرد. این حکم همچنین یهودیان را از کار در برخی مشاغل (از جمله آموزش، روزنامه‌نگاری، وکالت و غیره) منع می‌کرد. در همین حال، قانونی مصوب ۴ اکتبر ۱۹۴۰ توقیف یهودیان خارجی را در
مصوب ۴ اکتبر ۱۹۴۰ توقیف یهودیان خارجی را در اردوگاه‌های توقیفی در جنوب فرانسه از جمله در گرس پیش‌بینی می‌کرد. کاروان‌های یهودیان اخراج شده از مناطق فرانسه، از جمله ۶۵۰۰ یهودی که در طی عملیات بورکل ("Bürckel") از آلزاس-لورن اخراج شده بودند، به این توقیف‌شدگان پیوستند. در جریان عملیات بورکل، یوزف بورکل و روبرت واگنر بر اخراج یهودیان به مناطق اشغال‌نشده فرانسه از مناطق مسکونی خود و نیز مناطقی از آلزاس-لورن که در تابستان ۱۹۴۱ به خاک آلمان ضمیمه شده بودند، نظارت داشتند. تنها آن یهودیانی که در ازدواج مختلط
نظارت داشتند. تنها آن یهودیانی که در ازدواج مختلط بودند، اخراج نشدند. در شب ۲۲ تا ۲۳ اکتبر ۱۹۴۰، پیش از اخراج، به ۶۵۰۰ یهودی متأثر از عملیات بورکل حداکثر دو ساعت اخطار داده شد. ۹ قطار حامل یهودیان اخراج شده «بدون هیچ هشداری به مقامات فرانسه» – که از پذیرش آنها راضی نبودند – به خاک فرانسه وارد شدند. اخراجی‌ها اجازه نداشتند که هیچ دارایی با خود ببرند و دارایی‌هایشان توسط مقامات آلمانی مصادره می‌شد. وزیر امور خارجه آلمان، یواخیم فون ریبنتروپ، به شکایت‌های متعاقب دولت ویشی در مورد اخراج‌ها واکنشی «بسیار کند»
دولت ویشی در مورد اخراج‌ها واکنشی «بسیار کند» نشان داد. در نتیجه، یهودیان اخراج شده در عملیات بورکل در شرایطی سخت توسط مقامات ویشی در اردوگاه‌های گرس، ریوسالت و میل مورد بازداشت قرار گرفتند، در حالی که مقامات منتظر فرصتی برای بازگرداندن آنها به آلمان بودند. کمیساریای عمومی امور یهودیان، که توسط دولت ویشی در مارس ۱۹۴۱ ایجاد شده بود، بر توقیف دارایی‌های یهودیان نظارت داشت و تبلیغات ضدیهودی را سازمان می‌داد. در همان حین، آلمانی‌ها آغاز به جمع‌آوری اطلاعات یهودیان در مناطق اشغالی کردند. دومین "Statut des
یهودیان در مناطق اشغالی کردند. دومین "Statut des Juifs" به تاریخ ۲ ژوئن ۱۹۴۱ به این جمع‌آوری اطلاعات در سراسر کشور جنبه قانونی داد. از آنجا که نشان زرد ستاره داوود در مناطق اشغال‌نشده اجباری نشده بود، این اطلاعات زمینه را برای انجام اقدامات آتی و شناسایی و اخراج یهودیان در آینده فراهم می‌کردند. در مناطق اشغالی، به دستور آلمانی‌ها پوشیدن ستاره زرد برای همه یهودیان بالای ۶ سال در ۲۹ مه ۱۹۴۲ اجباری شد. اردوگاه درانسی. دستگیری یهودیان در فرانسه در سال ۱۹۴۰ برای افراد تکی آغاز شد و با به‌صف کشیدن‌های عمومی در
افراد تکی آغاز شد و با به‌صف کشیدن‌های عمومی در سال ۱۹۴۱ ادامه یافت. نخستین حمله ("rafle") در ۱۴ مه ۱۹۴۱ انجام شد که در جریان آن یهودیان دستگیر شده، که همگی مرد و خارجی بودند، در نخستین اردوگاه‌های انتقالی در پیتی‌ویه و بن-لا-رولاند در لوآره مورد بازداشت قرار گرفتند (در کل ۳٬۷۴۷ مرد). دور دوم، میان ۲۰ تا ۱ ژوئیه ۱۹۴۱، منجر به دستگیری ۴۲۳۲ یهودی فرانسوی و خارجی شد که به اردوگاه درانسی منتقل شدند. اخراج‌ها از فرانسه اما در ۲۷ مارس ۱۹۴۲ آغاز شد، هنگامی که نخستین کاروان از پاریس به سمت آشویتس حرکت کرد. زنان و
کاروان از پاریس به سمت آشویتس حرکت کرد. زنان و کودکان نیز هدف حمله قرار می‌گرفتند؛ برای نمونه در جریان به‌صف‌کشیدن ول دیو در ۱۶ تا ۱۷ ژوئیه ۱۹۴۲، که در آن ۱۳٬۰۰۰ یهودی توسط پلیس فرانسه دستگیر شدند. در مناطق اشغالی، پلیس فرانسه در عمل توسط مقامات آلمانی کنترل می‌شد. آنها اقداماتی را که آلمانی‌ها ضد یهودیان دستور می‌دادند، اجرا می‌کردند و در سال ۱۹۴۲، یهودیان غیر فرانسوی ساکن اردوگاه‌های توقیفی را به آلمانی‌ها تحویل دادند. آنها همچنین به اعزام ده‌ها هزار نفر از آن اردوگاه‌ها به اردوگاه‌های مرگ در لهستان
نفر از آن اردوگاه‌ها به اردوگاه‌های مرگ در لهستان اشغالی، از راه درانسی، یاری رساندند. در مناطق اشغال‌نشده، از اوت ۱۹۴۲، یهودیان خارجی که به اردوگاه‌های پناهندگان در جنوب غربی فرانسه، در گورس و دیگر جاها تبعید شده بودند، دوباره دستگیر و به مناطق اشغالی تبعید شدند و از آنجا نیز به اردوگاه‌های پاکسازی در آلمان و لهستان فرستاده شدند. از تهاجم به منطقه آزاد تا ۱۹۴۵. پس از تهاجم به فرانسه در نوامبر ۱۹۴۲، مقامات آلمانی مسئولیت آزار و اذیت یهودیان را به‌طور فزاینده ای بر عهده گرفتند، در حالی که مقامات ویشی تحت