payamvha/North_RAG huggingface dataset:
که روی آن رسته تعریف شده اند را به ما می دهد. همچنین این لم نشان می دهد که چگونه رسته نشانده شده از تابعگون های نمایش پذیر و تبدیلات طبیعیشان، به دیگر اشیاء در رسته تابعگون بزرگتر ارتباط پیدا می کند. همچنین این لم ابزار مهمی است که در بسیاری از پیشرفت های هندسه جبری و نظریه نمایش حضور دارد. این لم را به افتخار نوبو یوندا نام گذاری شده است. کلیات. لم یوندا پیشنهاد می دهد که به جای مطالعه رسته (موضعاً کوچک) formula_1، می توان رسته تمام تابعگون های formula_1 به توی formula_3 (رسته مجموعه ها که ریخت های آن
به توی formula_3 (رسته مجموعه ها که ریخت های آن همان توابع اند) را مطالعه کرد. از آنجا که رسته formula_3، رسته ای است که ما فکر می کنیم شناخت بهتری از آن داریم، لذا تابعگونی از formula_1 به formula_3 را می توان به صورت "نمایشی" از formula_1 بر حسب ساختارهای شناخته شده تر دید. رسته اصلی مورد مطالعه formula_1 مشمول در این رسته تابعگون بوده، اما اشیاء جدیدی نیز در این رسته تابعگون بوجود می آیند که قبلاً در رسته formula_1 "پنهان" بودند. حال اگر با این اشیاء جدید مثل اشیاء قدیمی رفتار کنیم، اتحاد و یک پارچگی
مثل اشیاء قدیمی رفتار کنیم، اتحاد و یک پارچگی شکل خواهد گرفت که موجب ساده شدن این نظریه خواهد شد. این رهیافت شباهت به روش رایج مطالعه حلقه ها با کمک تحقیق بر روی مدول های تعریف شده بر روی آن حلقه ها دارد و این رهیافت را تعمیم می دهد. در این لم، حلقه جای خود را به رسته formula_1 داده و رسته مدول ها روی حلقه جای خود را به رسته تابعگون های تعریف شده بر روی formula_1 می دهد.
هنری چار فیلمساز ایرانی/آمریکایی آشوری است. چارر فیلمسازی را با ساخت فیلم‌های آموزشی و مستند آغاز کرد و سپس با روی آوردن به سبک‌هایی از جمله تریلر، درام، ماجراجویی اکشن، فیلم‌های خانوادگی و کمدی به جریان اصلی سینما وارد شد. در اوایل دهه ۱۹۹۰ چار یک سه‌گانه فیلم‌های اکشن با نام‌های زیر قفل و کلید، قلب‌های در قفس و خواهران هم‌بندی، ساخت. در میانه دهه ۱۹۹۰ چار به فیلم‌های خانوادگی روی آورد. "عموی من: بیگانه" در جشنواره بین‌المللی فیلم‌های فانتزی، هیجان انگیز و علمی تخیلی بروکسل به عنوان فیلم منتخب دست یافت. وی
تخیلی بروکسل به عنوان فیلم منتخب دست یافت. وی سپس "قهرمانان کوچک" را ساخت که فیلمی کودکانه بود و در شبکه Animal Planet به عنوان فیلم ماه پخش شد. در سال ۲۰۰۲ چار فیلم اکشن ماجراجویی آتش سخت را را تهیه و کارگردانی کرد.
اردوگاه جاکُوو اردوگاهی توقیفی برای یهودیان و به میزانی کمتر صرب‌ها، زنان و کودکان در شهر جاکوو در دولت مستقل کرواسی (NDH) بود که میان دسامبر ۱۹۴۱ و ژوئیه ۱۹۴۲، در جریان جنگ جهانی دوم فعالیت داشت. این اردوگاه در محل آسیاب آردسازی رها شده‌ای تأسیس شد که زمانی توسط اسقف اعظم کاتولیک روم از جاکوو-اوسییک استفاده می‌شد و در ابتدا توسط جامعه یهودی به صورت خودمختار اداره می‌شد. نخستین زندانیان اردوگاه در ۲ دسامبر سال ۱۹۴۱ وارد آن شدند. در اوایل سال ۱۹۴۲، اردوگاه شیوع تب حصبه را تجربه کرد که با ورود تبعیدیان یهودی
تب حصبه را تجربه کرد که با ورود تبعیدیان یهودی از اسلوونی تشدید شد. اوستاشه که جنبش حاکم بر NDH بود سپس کنترل مستقیم اردوگاه را بر عهده گرفت و در نتیجه آن بسیاری از بازداشت‌شدگان تحت شکنجه، تجاوز و تحقیر قرار گرفتند. در اواسط ماه مه، وزارت بهداشت NDH دستور داد اردوگاه تعطیل شود. میان ۱۵ ژوئن و ۷ ژوئیه ۱۹۴۲، ۲۴۰۰–۳۲۰۰ زندانی به اردوگاه کار اجباری یاسنواتس منتقل شده و در آنجا کشته شدند. در طول عملیات اردوگاه، تا ۳۸۰۰ زن و کودک در این اردوگاه تحت مراقبت قرار گرفتند و کمینه ۵۶۹ زن و کودک درگذشتند، اگرچه این
گرفتند و کمینه ۵۶۹ زن و کودک درگذشتند، اگرچه این رقم ممکن است به ۸۰۰ تن نیز برسد. در سال ۱۹۴۵، مقامات جدید یوگسلاوی کمونیست اقدام به نبش قبر در محوطه پیشین اردوگاه جاکوو کردند. در سپتامبر ۱۹۵۲، اتحادیه جوامع یهودی یوگسلاوی از بنای یادبود قربانیان اردوگاه رونمایی کرد. به دنبال استقلال کرواسی از جمهوری یوگسلاوی، اردوگاه پیشین به جایگاه سوخت تبدیل شد. مراسم یادبودی هر ساله در این مکان و همچنین در یک گورستان مجاور که اجساد بازداشت‌شدگان در آنجا دفن شده‌اند، برگزار می‌شود. این گورستان از این نظر منحصر به فرد
می‌شود. این گورستان از این نظر منحصر به فرد است که تنها مکان دفن در اروپا است که در آن قربانیان هولوکاست با نام و نام خانوادگی خود دفن شده‌اند، و نه تنها با شماره زندان خود. در سال ۲۰۱۳، تندیسی با عنوان «صلح در بهشت»، توسط مجسمه‌ساز اسرائیلی کروات‌تبار، دینا مرحاو، برای بزرگداشت کسانی که در این اردوگاه نگهداری می‌شدند، در جاکوو رونمایی شد. عملیات. برپایی و نخستین اعزامی‌ها. جاکوو واقع در حدود ۱۹۷ کیلومتری جنوب شرقی زاگرب، مقر اسقف اعظم کاتولیک روم از جاکوو-اوسییک بود و پیش و در طی جنگ جهانی دوم، مکان یکی
بود و پیش و در طی جنگ جهانی دوم، مکان یکی از بزرگترین جوامع آلمانی‌تبار کرواسی به‌شمار می‌رفت . در نوامبر ۱۹۴۱، دو رهبر ارشد جامعه یهودی محلی، دراگوتین روزنبرگ و الکساندر کلاین، توانستند رئیس دفتر یهودیان سرویس نظارت اوستاشه ، ویلکو کوهنل، را متقاعد به گشایش یک اردوگاه برای پناهندگان در جاکوو کنند. در اواخر ماه نوامبر، پلیس اوسییک به جامعه یهودیان این شهر دستور داد ظرف ۵ روز برای ۲۰۰۰ زن و کودک یهودی جا پیدا کنند. در حالی که زنان و کودکان به جاکوو تبعید می‌شدند، مردان یهودی باید به بزرگترین اردوگاه کار
می‌شدند، مردان یهودی باید به بزرگترین اردوگاه کار اجباری NDH، یعنی یاسنواتس تبعید می‌شدند. جوانان یهودی محلی به سرعت یک آسیاب آردساز رها شده ۴۰ طبقه‌ای با طول ۴۰ متر را که پیشتر توسط اسقف اعظم مورد استفاده قرار گرفته بود، به یک اردوگاه پناهجویان برای اسکان زنان و کودکان تبدیل کردند. سپس چندین ساختمان اطراف به اردوگاه افزوده شدند. در ۲ دسامبر، ۱۸۰۰ زن و کودک یهودی و پنجاه زن صرب بوسنیایی به اردوگاه رسیدند. بیشتر آنها از سارایوو بودند، اما دیگرانی نیز از زاگرب، پژگا، پاکراتس، اسلاونسکی برد و برود، نوا
زاگرب، پژگا، پاکراتس، اسلاونسکی برد و برود، نوا گرادیشکا، زنیتسا و تراونیک حضور داشتند. در ۸ دسامبر، جامعه یهودیان در سارایوو درخواست کرد که به جوامع یهودی در سارایوو، زاگرب و اوسییک اجازه داده شود کمک‌هایی برای پشتیبانی از جمعیت غیرنظامی اردوگاه‌های یاسنواتس، لوبورگراد و جاکوو ارائه دهند. ده روز بعد، دفتر یهودی UNS اجازه داد پول‌هایی که توسط جوامع یهودی جمع شده بود به بازداشت‌شدگان در این اردوگاه‌ها داده شوند. در طی بازداشت، بازداشت‌شدگان ناچار به انجام کارهای دستی بودند. کارگاه‌های سرامیک و چرم در درون
دستی بودند. کارگاه‌های سرامیک و چرم در درون اردوگاه تأسیس شدند، و در آن‌ها بیشتر زنان بازداشتی بزرگسال کار می‌کردند. حدود ۴۰۰ زن ناچار به کارهای کشاورزی در کشتزارها و زمین‌های اطراف اردوگاه شدند. یک مهد کودک برای کودکان ترتیب داده شد. درون اردوگاه شرایط بهداشتی نامناسبی وجود داشت. در طول چند ماه نخست وجود خود، اردوگاه توسط دو یا سه افسر پلیس به فرماندهی دراگوتین مایر نگهبانی می‌شد. پلیس‌ها به بازداشت‌شدگان اجازه دادند اردوگاه را برای خرید کالاهای ضروری در شهر، بازدید از بیمارستان در اوسییک و تماس با بستگان
بازدید از بیمارستان در اوسییک و تماس با بستگان و دوستانشان ترک کنند. اگرچه بازداشت‌شدگان مجاز به خرید دارو و سم دفع آفت سیکلون ب برای ضد عفونی کردن بودند، اما قیمت آن‌ها برای زندانیان توسط اوستاشه بالا برده می‌شد. همه‌گیری حصبه. در اوایل ۱۹۴۲، حصبه در اردوگاه شیوع پیدا کرد. افراد محلی نامدار، به ویژه اسقف اعظم جاکوو ، انتان آکشاموویچ، نگران گسترش شیوع این بیماری در بیرن از اردوگاه شدند. در ۳۰ ژانویه ۱۹۴۲، مقامات یک گروه پزشکی را به جاکوو فرستادند، و گروه شرایط زندگی غیرانسانی را که زندانیان تحت آن قرار
شرایط زندگی غیرانسانی را که زندانیان تحت آن قرار داشتند، مورد توجه قرار داد و توصیه کرد که مقدار و کیفیت تجهیزات پزشکی اختصاص یافته به اردوگاه افزایش یابد. برای اصلاح اوضاع، اما، اقدامی صورت نگرفت. در نتیجه تعداد کمی از زندانیان به بیمارستان‌ها منتقل شدند. تقریباً در همان هنگام، مقامات محلی خواستار انتقال اردوگاه به مکانی دورتر از شهر برای جلوگیری از همه‌گیری شدند، اما از آنجا که به تازگی دستگیری و اخراج یهودیان اسلوونی آغاز شده بود، UNS تلاش کرد اردوگاه را گسترش دهد. این اخراج‌ها منجر به افزایش تعداد
را گسترش دهد. این اخراج‌ها منجر به افزایش تعداد اعزامی‌ها به اردوگاه تا فوریه شدند. کاروانی شامل ۱۱۱۶ زن، از استارا گرادیشکا، در ۲۴ فوریه ۱۹۴۲ وارد جاکوو شد. در این هنگام، اردوگاه حدود ۳۰۰۰ تبعیدی را در خود جای داده بود، و حدود یک چهارم آنها کودکان زیر ۱۴ سال بودند. از ۱۰۷۳ زن و کودک که میان ۲۶ فوریه و ۶ مارس ۱۹۴۲ وارد جاکوو شدند، ۲۷۴ تن - یا چیزی بیش از یک چهارم آنها - از اهالی زاگرب بودند. افزایش زیاد تعداد بازداشت‌شدگان به سرعت همه‌گیری حصبه را بدتر کرد. به گفته چندین نویسنده ، انتقال زنان و کودکان از
به گفته چندین نویسنده ، انتقال زنان و کودکان از استارا گرادیشکا به جاکوو به شکل عمدی به منظور گسترش بیشتر بیماری در میان بازداشت‌شدگان جاکوو انجام شد. در مارس ۱۹۴۲، ۶۳۱ تن از زندانیان در بیمارستان بستری شدند، ۲۱۹ تن دیگر نیز آلوده شدند و ۱۳۱ تن درگذشتند. در پاسخ به این همه‌گیری، مقامات و جامعه محلی یهودی توافق کردند که برخی از کودکان یهودی را که از این اردوگاه نگهداری می‌شدند، برای مراقبت به پیش خانواده‌های محلی یهودی بفرستند. به عنوان بخشی از این طرح، همه کودکان یهودی زیر ده سال می‌بایست اردوگاه را ترک
کودکان یهودی زیر ده سال می‌بایست اردوگاه را ترک می‌کردند. مقامات جامعه یهودی اردوگاه را تا ۲۹ مارس ۱۹۴۲ اداره می‌کردند. در اواسط آوریل ۱۹۴۲، اوستاشه کنترل مستقیم اردوگاه را با دسته‌ای نظامی که از یاسنواتس به رهبری یوزو ماتییویچ آورده شده بود، بر عهده گرفت. برخی از این نگهبانان جدید، محل‌هایی برای زندگی را در روستاهای مجاور ایجاد کردند و برخی دیگر در محل اردوگاه زندگی می‌کردند. نگهبانان جدید اردوگاه اطمینان حاصل کردند که بر خلاف گذشته، هیچ‌یک از بازداشت‌شدگان نتوانند محل اردوگاه را ترک کنند، یا قادر به
نتوانند محل اردوگاه را ترک کنند، یا قادر به برقراری ارتباط با جهان بیرون باشند. پس از آن، کلیه بسته‌های کمکی ارسالی توسط اوستاشه توقیف می‌شد و از افراد بازداشت‌شده اغلب دزدی می‌شد. گرسنگی در اردوگاه شایع شد؛ جیره روزانه به دو یا سه سیب زمینی به ازای هر نفر کاهش یافت. بسیاری از بازداشت‌شدگان مورد تجاوز و شکنجه قرار می‌گرفتند. اگرچه هیچ کشتار سیستماتیکی در اردوگاه رخ نداد، بازداشت‌شدگان به‌طور مرتب مورد آزار و تحقیر قرار می‌گرفتند و چندین قتل نیز رخ داد. در یک مورد، نیروهای اوستاشه با انداختن قرص نان به سوی
مورد، نیروهای اوستاشه با انداختن قرص نان به سوی کودکان گرسنه خود را سرگرم کردند. هنگامی که کودکان برای برداشتن نان جلو آمدند، نیروها سگ‌های گرسنه خود را روی آن‌ها رها کرد. به گفته یکی از شاهدان عینی، پس از اینکه سگی تکه‌ای از گوشت یکی از کودکان را پاره کرد، یکی از نیروهای اوستاشه کودک و سگ را به درون یک انبار کشاند و در را به رویشان قفل کرد. در حالی که کودک جیغ می‌کشید، نیروهای اوستاشه با آکاردئون می‌رقصید. بسته شدن. تا ماه مه، حدود ۸۰۰ زندانی از حصبه کشته شدند، و بیماری روزانه میان پنج تا شش زندانی را به
شدند، و بیماری روزانه میان پنج تا شش زندانی را به کام مرگ می‌کشاند. ۷۰۰ تن دیگر از زندانیان به بیماری‌های دیگری مبتلا شدند. در این مرحله، اردوگاه به معضلی برای اوستاشه تبدیل شده بود. در ۱۸ مه ۱۹۴۲، وزارت بهداشت کرواسی از اداره نظم عمومی و امنیت درخواست کرد اردوگاه را ظرف یک ماه برچیند. این پیام شخصاً توسط وزیر بهداشت، ایوو پتریچ، به RAVSIGUR منتقل شد، وی پیشنهاد «جابجایی» یا «تعطیلی» اردوگاه را همراه با تهیه «غذای بهتر و بیشتر برای زندانیان» ارائه داد. علی‌رغم پیشنهادهای پتریچ، RAVSIGUR تصمیم گرفت که کشتن
پیشنهادهای پتریچ، RAVSIGUR تصمیم گرفت که کشتن همه بازداشت‌شدگان گزینه بهتری است. در پی آن، جامعه یهودیان زاگرب پیشنهاد کمک به بازسازی اردوگاه را داد، اما مقامات پیشنهاد آنها را رد کردند زیرا پیشتر تصمیم به برچیدن آن را گرفته بودند. میان ۱۵ ژوئن و ۷ ژوئیه، ۲۴۰۰–۳۲۰۰ زندانی از جاکوو به یاسنواتس منتقل شدند. عملیات تحت نظارت ستوان یوزو ماتکوویچ صورت گرفت. برای چندین روز، زندانیان در واگن‌های قفل شده در ریل‌های قطار بیرون از اردوگاه رها شدند و در نتیجه بسیاری از آن‌ها از گرما، تشنگی و گرسنگی مردند. کسانی که از
آن‌ها از گرما، تشنگی و گرسنگی مردند. کسانی که از این مصیبت جان سالم به در بردند از واگن‌های راه‌آهن بیرون آورده شده و پس از گذر از رود ساوا به قتل رسیدند. سپس اجساد آنها توسط کارگران برده کولی، که سپس خود نیز کشته شدند، به درون رود ساوا انداخته شدند. جامعه یهودیان در زاگرب که از سرنوشت آنها بی‌خبر بودند، از ۷ ژوئیه تا ۱۴ ژوئیه حدود ۱۲۰ بسته غذایی برای بازداشت‌شدگان پیشین جاکوو به یاسنواتس فرستادند. در سپتامبر ۱۹۴۲، اعضای جامعه یهودیان زاگرب به اینکه بازداشت‌شدگان کشته شده باشند شک بردند، ولی هنگامی که از
کشته شده باشند شک بردند، ولی هنگامی که از اوستاشه درباره‌شان پرسش کردند، مقامات اوستاشه تنها پاسخ می‌دادند که بازداشت‌شدگان به یاسنواتس منتقل شده‌اند. میراث. در طول دوره فعالیت خود، اردوگاه جاکوو حدود ۳۸۰۰ غیرنظامی را در خود جای داده بود. در اوت ۱۹۴۲، حدود ۱۲۰۰ یهودی از اوسییک تبعید شدند، و تنها ۴۰ تا ۵۰ کودک یهودی که از اردوگاه جاکوو برای فرزندخواندگی آورده شدنه بودند، باقی ماندند. بسیاری از این کودکان بعدها به اسپلیت، در منطقه اشغالی ایتالیا، فرار کردند. به گفته ید وشم، حدود ۲۵٬۰۰۰ یهودی در طی هولوکاست
به گفته ید وشم، حدود ۲۵٬۰۰۰ یهودی در طی هولوکاست در دولت مستقل کرواسی کشته شدند. در سال ۱۹۴۵، مقامات یوگسلاوی اقدام به نبش قبر در محوطه پیشین اردوگاه کردند. یک سال بعد، مدیر پیشین اردوگاه کار اجباری یاسنواتس، میروسلاو فیلیپوویچ، در مورد کشته شدن بازداشت‌شدگان جاکوو در یاسنواتس در ژوئیه ۱۹۴۲ شهادت داد. در سپتامبر ۱۹۵۲، اتحادیه جوامع یهودی یوگسلاوی از پنج بنای یادبود قربانیان هولوکاست در بلگراد، زاگرب، سارایوو، نووی ساد و جاکوو رونمایی کرد. به دنبال استقلال کرواسی از یوگسلاوی، اردوگاه پیشین به جایگاه سوخت
کرواسی از یوگسلاوی، اردوگاه پیشین به جایگاه سوخت تبدیل شد. مراسم یادبودی هر ساله در نخستین یکشنبه ماه ژوئن در این محل برگزار می‌شود. این بزرگداشت همچنین شامل گورستان مجاور می‌شود که در آن بازداشت‌شدگان درگذشته اردوگاه دفن شده‌اند. این گورستان از این جهت منحصر به فرد است که تنها مکان دفن در اروپا است که در آن قربانیان هولوکاست با نام و نام خانوادگی خود، و نه تنها شماره زندانشان، دفن شده‌اند. ۵۶۹ قربانی اردوگاه در این گورستان دفن شده‌اند. بر این اساس، تاریخ‌دانان ینس هوپ و الکساندر کورب نتیجه گرفتند که نرخ
ینس هوپ و الکساندر کورب نتیجه گرفتند که نرخ مرگ و میر در اردوگاه حدود ۱۹ درصد بوده‌است. در ژوئن ۲۰۱۳، تندیسی با عنوان «صلح در بهشت»، توسط مجسمه‌ساز اسرائیلی، متولد کرواسی، دینا مرحاو، به مناسبت بزرگداشت کسانی که در این اردوگاه نگهداری می‌شدند، در جاکوو رونمایی شد.
ویبکه ویندلو (؛ زادهٔ ) تهیه‌کننده فیلم اهل دانمارک است. او در سال ۲۰۰۸ سازمان رفیوجی یونایتد را بنیان‌گذاری کرد و در هیئت‌مدیره‌های متعدد شرکتی، داوری جشنواره‌های فیلم و کمیته‌های انجمن‌ها خدمت کرده است. او به مدت ده سال فیلم‌های لارس فون تریه را تهیه کرده است. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "شاه زنده است"، "تا ابد عاشقت هستم"، "پخمه‌ها"، "رقصنده در تاریکی"، "مندرلی" و "در زندگیم" اشاره نمود.
هات‌هِد گیمز () یک استودیو توسعه دهنده مستقل بازی ویدیوئی کانادایی است که در ونکوور، بریتیش کلمبیا و کانادا مستقر است. این استودیو در سال ۲۰۰۶ توسط استیو بوکسکا، ولاد سرالدی و جوئل دی یانگ تأسیس شد که هر سه در گذشته در رادیکال اینترتینمنت استخدام شده بودند. با این حال، بوکسکا دوباره در سال ۲۰۰۷ شرکت را ترک کرد. در ۱۰ مارس ۲۰۰۹، یان ویلکینسون، که از زمان تأسیس آن در ۱۹۹۱ تا ۲۰۰۸ رئیس و مدیر اجرایی رادیکال اینترتیمنت بود، به جای کرالدی، رئیس و مدیر اجرایی هات هد گیمز شد. به نوبه خود، کرالدی مدیر توسعه بازی
هد گیمز شد. به نوبه خود، کرالدی مدیر توسعه بازی استودیو شد، در حالی که دی‌یانگ از سمت مدیر عامل خود به مدیر فناوری بازی منتقل شد. منابع. ویکی‌پدیا انگلیسی
ویدور (به دانمارکی: Hvidovre Kommune) یک منطقهٔ مسکونی در دانمارک است که در استان هوودستادن واقع شده‌است. ویدور ۲۲٫۹۰ کیلومتر مربع مساحت و ۵۳٬۴۱۶ نفر جمعیت دارد. خواهرخوانده. شهرهای بخش سولنتونا و ردووتووه خواهرخوانده‌های ویدور هستند.
زنتروپا () یک شرکت دانمارکی تهیه و تولید فیلم است که در سال ۱۹۹۲ میلادی، توسط لارس فون تریه و پیتر اولبک ینسن برپا شد. این شرکت نامش را از شرکت راه‌آهن زنتروپا در فیلم "اروپا" می‌گیرد که سرآغاز همکاری فون تریه با ینسن بود. این شرکت بیش از ۷۰ فیلم بلند تهیه نموده و شهرتش به سبب ایجاد سبک و جنبش دگما ۹۵ است. از فیلم‌های تهیه‌شده توسط این شرکت می‌توان به "خانه‌ای که جک ساخت"، "رستگاری"، "شکار"، "نیمفومانیاک"، "یک رابطه سلطنتی"، "آنچه ما نیاز داریم عشق است"، "حس بی‌نقص"، "مالیخولیا"، ""، "در یک دنیای بهتر"،
"حس بی‌نقص"، "مالیخولیا"، ""، "در یک دنیای بهتر"، "ماموت"، "ضدمسیح"، "پژواک"، "همه‌چیز درباره آنا"، "مندرلی"، "برادران"، "پنج مانع"، "داگویل"، "رقصنده در تاریکی"، "زبان ایتالیایی برای مبتدی‌ها"، "کنستانتس"، "شکستن امواج" و "پان" اشاره کرد.
ویدور (به دانمارکی: Hvidovre) یک شهر و منطقهٔ مسکونی در کمون ویدور در دانمارک است که در حومه شهر کپنهاگ (در حدود ۱۰ کیلومتری جنوب غربی آن) واقع شده‌است. ویدور ۲۲٫۸۴ کیلومتر مربع مساحت و ۵۳٬۵۲۷ نفر جمعیت دارد. در سال ۱۹۲۹ میلادی، یک شمشیر ۳۵۰۰ ساله از عصر برنز در کنده‌کاری‌های این شهر به‌دست آمد. در ماه مه ۱۹۴۵ میلادی، تنها چند روز پیش از پایان جنگ جهانی دوم، یک درگیری مسلحانهٔ خیابانی میان نیروهای جنبش مقاومت دانمارک و پلیس افتخاری دست‌نشاندهٔ آلمان نازی در خیابان‌های این شهر درگرفت. در دانمارک، این شهر به
خیابان‌های این شهر درگرفت. در دانمارک، این شهر به سبب افتخارات ورزشی‌اش به‌ویژه در فوتبال شهرت دارد و زادگاه دنیل اگر، توماس کالنبرگ، مایکل کرون-دلی و یانیک وسترگارد است. باشگاه فوتبال این شهر، برندهٔ جام حذفی فوتبال دانمارک در سال ۱۹۸۰ شد. در سال ۱۹۶۷، باشگاه فوتبال این شهر، به لیگ قهرمانان اروپا راه یافت و قهرمان پیشین آن بازل را شکست داد. دفتر مرکزی شرکت فیلم‌سازی زنتروپا در این شهر واقع شده است.
هیس مجموعه تلویزیونی کره جنوبی محصول سال ۲۰۲۰ با بازیگری هوانگ جونگ-مین و یونآ بر اساس رمان هشدار سکوت اثر یونگ جین یانگ است. این سریال نخستین‌بار در ۱۱ دسامبر سال ۲۰۲۰ از شبکه جی‌تی‌بی‌سی پخش شد. خلاصه داستان. سریال کره‌ای "هیس" یک درام اداری دربارهٔ خبرنگاران روزنامه‌ها و مبارزات روزمره آن‌ها و همچنین مشکلات و معضلات اخلاقی‌است که هرلحظه امکان دارد، به سبب شغلی که دارند، برایشان پیش بیاید. بازیگران. بازیگران اصلی. هوانگ جونگ-مین در نقش نقش هان جون هیوک یونآ در نقش لی جی سو بازیگران فرعی. سون بیونگ هو در
در نقش لی جی سو بازیگران فرعی. سون بیونگ هو در نقش نا یونگ کیم جه چول در نقش پارک میونگ هوان یو سان در نقش یانگ یون کیونگ یونگ جون به عنوان چوی کیونگ وو لی جی هون در نقش یون سانگ گیو کیم وون هی در نقش یونگ سه جون پارک هو سان در نقش اوم سونگ هان لی سونگ جون در نقش کیم گی ه‌ها چوی کانگ سو در نقش جو دونگ ووک کیونگ سو جین در نقش اوه سو یون من سونگ جائی در نقش کانگ جو آن لی سونگ وو در نقش هونگ گیو تائه
من دینا هستم () یک فیلم درام نروژی-سوئدی-دانمارکی به کارگردانی اوله بورندال است که در سال ۲۰۰۲ منتشر شد. این فیلم یکی از موفق‌ترین فیلم‌های تاریخ سینمای نروژ محسوب می‌شود.
کوتاه و بلند () با نام انگلیسی تکونش بده () یک فیلم کمدی رمانتیک و درام دانمارکی است که در سال ۲۰۰۱ منتشر شد. این فیلم در بیست و چهارمین دورهٔ جشنواره بین‌المللی فیلم مسکو به نمایش درآمد. داستان. این فیلم در مورد زوج همجنس گرا یورگن و جیکوب است که در یک شراکت شاد زندگی می کنند. جیکوب از یورگن می خواهد که با او ازدواج کند و او با خوشحالی می پذیرد. با این حال، جیکوب عاشق کارولین زنی می شود که اتفاقاً با تام، برادر یورگنس ازدواج کرده است. جیکوب پاره شده است زیرا هم یورگن و هم کارولین را می خواهد. جیکوب کارولین
هم یورگن و هم کارولین را می خواهد. جیکوب کارولین را باردار می کند و می خواهد کار درست را با ازدواج با او انجام دهد. جیکوب فقط برای مدت طولانی می تواند مخفی بماند.
اریک کرس (؛ زادهٔ ۲۵ مارس ۱۹۶۲) فیلم‌بردار اهل دانمارک است. وی دانش‌آموختهٔ مدرسه ملی فیلم دانمارک است. پدر او فرانسوی و مادرش دانمارکی است و خودش در زوریخ به‌دنیا آمده است. برادرش فیلیپ کرس هم یک فیلم‌بردار است.
کلاوس بوندام (؛ زادهٔ ) بازیگر و سیاستمدار اهل دانمارک است. کلاوس بوندام فرزند زمین‌شناس یان بوندام و همسرش گونیلد یارل است. پدربزرگ مادری‌اش، نقاش هنری اکسل یارل (۱۸۷۱–۱۹۵۰) بود. او دوران کودکی خود را در جزیره بورنهولم گذراند. بعدها به همراه والدین و خواهر و برادرانش به کپنهاگ نقل مکان کرد و تا امروز نیز در همان‌جا زندگی می‌کند. او تحصیلات متوسطه‌اش را در سال ۱۹۸۲ با دریافت دیپلم از دبیرستان فری گیمنازیوم به پایان رساند. پس از آن، به مدت شش سال در اداره گمرک مشغول به کار بود. او آموزش بازیگری را از سال
گمرک مشغول به کار بود. او آموزش بازیگری را از سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۲ در مدرسه بازیگری تئاتر اودنسه گذراند و در همان‌جا نیز نخستین بار روی صحنه به عنوان بازیگر ظاهر شد. به‌عنوان بازیگر تئاتر، در نمایش‌های متعددی در سالن‌های مختلف تئاتر در سراسر دانمارک ایفای نقش کرده است. از سال ۱۹۹۷ به‌عنوان بازیگر جلوی دوربین، در بیش از ۳۰ فیلم دانمارکی و چندین تولید تلویزیونی حضور داشته است. بوندام از سال ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۳ مدیر تئاتر گرونه‌گارد و سپس تا سال ۲۰۰۵ مدیر تئاتر فولکه بود. او مدتی نیز نایب‌رئیس اتحادیه بازیگران دانمارک
او مدتی نیز نایب‌رئیس اتحادیه بازیگران دانمارک بود. همچنین به‌عنوان فیلم‌نامه‌نویس فعالیت دارد و در زمینه صداپیشگی برای فیلم‌ها و انیمیشن‌ها نیز فعال است. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "یک انسان به‌تمام معنا"، "جشن"، "واپسین سرود میفونه"، "دنیای مُـنا" و "کوتاه و بلند" اشاره کرد.
هلا جوف (؛ زادهٔ ) بازیگر، کارگردان فیلم اهل دانمارک است. وی از سال ۱۹۹۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. پدر هلا یک اشراف‌زادهٔ گامبیایی از «خاندان جوف» و مادرش دانمارکی است. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "بزرگترین قهرمانان"، "کوتاه و بلند"، "شب انتخابات" و "کنستانتس" اشاره کرد.
لینه بورلوم (؛ زادهٔ ) تهیه‌کننده فیلم اهل دانمارک است. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "شکستن امواج"، "پخمه‌ها"، "رقصنده در تاریکی"، "داگویل"، "مندرلی"، "خیزش والهالا"، "فقط خدا می‌بخشد" و "شیطان نئونی" اشاره نمود.
پوزی پاور () یک شرکت فیلم‌سازی و از زیرمجموعه‌های شرکت زنتروپا متعلق به کارگردان نامدار دانمارکی لارس فون تریه است که هدفش تولید فیلم‌های پورنوگرافی هاردکور ویژهٔ بانوان است. این شرکت، تنها کمپانی فیلم‌سازی جریان اصلی است که به‌طور آشکار اقدام به تولید فیلم پورنو نمود. ایدهٔ اولیهٔ برپایی این شرکت متعلق به لینه بورلوم بود که مدیریت آنرا نیز بر عهده دارد. از جمله فیلم‌های تولید شده توسط این شرکت، می‌توان به "کنستانتس" اشاره کرد.
کنود وسترسکوف (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم و فیلم‌نامه‌نویس اهل دانمارک است. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "موادفروش ۲" و "کنستانتس" اشاره کرد.
هتل بروکسل یک هتل چهار ستاره است که در بروکسل کشور بلژیک قرار دارد که توسط گروه هتل‌داری سوئدی پاندوکس اداره می‌شود. ساختمان هتل توسط هتل‌های هیلتون بروکسل در سال ۱۹۶۹ افتتاح شد. شرکت پاندوکس این ساختمان را در سپتامبر ۲۰۱۰ خریداری کرد و مدیریت آن را در فوریه ۲۰۱۱ بر عهده گرفت و بازسازی کامل ۲۷ طبقه را آغاز کرد. بازسازی پس از یک دوره دو ساله به پایان رسید. تاریخچه. این هتل در دهه ۱۹۶۰ به عنوان یکی از نخستین هتل‌های بین‌المللی در بروکسل ساخته شد. در آن زمان ساختمان‌ها در محله واترلو با معماری نئوکلاسیک و یا
در محله واترلو با معماری نئوکلاسیک و یا معماری احیای رنسانس ساخته شده بود. در مارس ۲۰۱۴ باراک اوباما رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا و همراهان وی ۲۸۳ اتاق را برای اقامت در شهر بروکسل در این هتل و یک هتل دیگر اجاره کردند.
اوله بورندال (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس، کارگردان تلویزیونی و بازیگر اهل دانمارک است. از فیلم‌های او می‌توان به "تقلید"، "من دینا هستم" و "تسخیر" اشاره کرد.
هله فاورالید (؛ زادهٔ ) بازیگر و صداپیشه اهل دانمارک است. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "بازسازی"، "جنایت" و "کنستانتس" اشاره کرد.
بنت فاورسکو وید (؛ – ) با نام مستعار و رمز فلامن (به معنی شعله) یک مبارز و از اعضای جنبش مقاومت دانمارکی‌ها در جنگ جهانی دوم بود. هری ترومن به وی و هم‌رزمش یورن اوئن اشمیت پس از مرگشان، «نشان آزادی ایالات متحده آمریکا» را اهدا نمود. وی در دوران جنگ به بلوغ رسید و زمانی که آلمانی‌ها دانمارک را اشغال کردند، ۲۰ ساله بود. او به گروه مقاومت هولگر دانسکه در کپنهاگ پیوست. وظیفه‌اش کشتن مسئولان نازی دانمارکی و همکاران آن‌ها بود. «فلامن» به‌طور منظم با «سیترونن» همکاری می‌کرد که نام واقعی‌اش یورن اوئن اشمیت بود.
می‌کرد که نام واقعی‌اش یورن اوئن اشمیت بود. «سیترونن» به معنی «لیمو» است. اسمیت این لقب را به خاطر خرابکاری در یک تعمیرگاه سیتروئن گرفته بود که در آن شش خودروی آلمانی و یک تانک را نابود کرد. او معمولاً راننده فلامن بود که اهداف تعیین‌شده را اجرا می‌کرد. فلامن و سیترونن با هم مشهورترین جفت مقاومت در دانمارک در طول جنگ جهانی دوم بودند. آلمانی‌ها بالاترین جایزه را برای دستگیری فلامن تعیین کرده بودند که برای هیچ مبارز مقاومتی دیگری ارائه نشده بود. به گفته گونار دیربرگ، رهبر هولگر دانسکه از سال ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۵، که
دیربرگ، رهبر هولگر دانسکه از سال ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۵، که در فیلم مستند دانمارکی «"با حق کشتن"» (۲۰۰۳) صحبت کرده است، باور بر این بود که فلامن ۲۲ نفر را به قتل رسانده است. این فیلم بر اساس کتاب «"پس از قتل"» (۲۰۰۱) نوشته خبرنگار پیتر اوویگ کنودسن ساخته شده که فیلمنامه را نیز هم‌نوشته است.
یورن اوئن اشمیت (؛ – ) با نام مستعار و رمز سیترونن (به معنی لیموترش) یک مبارز و اعضای جنبش مقاومت دانمارک در جنگ جهانی دوم بود. هری ترومن به وی و هم‌رزمش بنت فاورسکو وید پس از مرگشان، «نشان آزادی ایالات متحده آمریکا» را اهدا نمود.
کورین این، اُوایشی ریکو ; – ، 大石りく همسر رهبر چهل و هفت رونین، اُوایشی یُوشیئو در دوره ادو اهل ژاپن بود. او در وقایع چهل و هفت رونین و در گزارش‌های داستانی ظاهر می‌شود، از جمله دای چوشینگورا ۱۹۷۱ با بازی توشیرو میفونه در نقش اُوایشی یُوشیئو. او دختر ارشد یک کارو (سامورایی)، در ولایت تاجیما، قلمروی تویوئوکا بود. در سال ۱۶۸۷ با کارو (سامورایی) قلمروی آکو اُوایشی ازدواج کرد. سال ۱۶۸۸ نخستین پسرش اُوایشی یُوشیکانه، سال ۱۶۹۰ دختر ارشدش اُوایشی کو (مرگ ۱۷۰۴)، سال ۱۶۹۱ پسر دومش اُوایشی ماچینوشین (مرگ ۱۷۰۹)، سال
۱۶۹۱ پسر دومش اُوایشی ماچینوشین (مرگ ۱۷۰۹)، سال ۱۶۹۹ دومین دخترش اُوایشی روری را به دنیا آورد. یوشیئو همچنین یک دختر از زن غیر اصلی اش داشت که در فوریه ۱۷۰۱ در ۴ سالگی درگذشت و اسناد آن در معبد سنگاکو باقی مانده‌است. پس از سپوکوی آسانو ناگانوری، قلعه آکو در ماه پنجم به شوگون سالاری واگذار شد. در حالی که یوشیئو در حال انجام کار بر روی کارهای باقیمانده تحویل قلعه بود، ریکو و سه فرزندش برای مدتی به خانه پدری او بازگشتند. پس از آن شوهرش در یاماشینا، کیوتو محلی برای اقامت اجاره کرد و او نیز در اوایل ماه هفتم از