payamvha/North_RAG huggingface dataset:
باید تحت تعقیب قاچاقچی خود قرار داشته باشد. با وجودی که چنین انگیزاننده‌هایی، برای نجات‌یافتگان قاچاق جنسی، انگیزه‌های مثبتی را در روند دادرسی فراهم می‌کردند، برخی از محققان این انگیزاننده‌ها را فاقد کارایی می‌دانند؛ زیرا بار اثبات را به دوش قربانی می‌اندازند. نمونه ای از یک گزینه دیگر را می‌توان در کانکتیکات یافت؛ جایی که قوانین بندرگاهی امن برای قربانیان خردسال قاچاق جنسی وجود دارد. این قوانین مصونیت برای نجات‌یافتگان را فراهم می‌کند و بار اثبات را از دوش فرد برمی‌دارد. به‌طور کلی، ایجاد انگیزه در همکاری
فرد برمی‌دارد. به‌طور کلی، ایجاد انگیزه در همکاری برای نجات‌یافتگان در روند پیگرد قانونی با توجه به دستکاری‌شدن عاطفی و وابستگی عاشقانه قربانی که اغلب نجات‌یافته را از متهم کردن قاچاقچیان خود یا جستجوی کمک منع می‌کند، می‌تواند مفید باشد. پس از اجرای TPVA برای نخستین بار، چندین آژانس و گروه ویژه ایجاد شدند. این قانون همچنین مورد تعدیل و مجوزهای متعددی قرار گرفته‌است. در فوریه ۲۰۰۰، وزارت دادگستری یک خط ویژه مربوط به قاچاق انسان و کارگروهی در این زمینه را ایجاد کرد و این باعث شد تعداد پرونده‌های قاچاق مورد
کرد و این باعث شد تعداد پرونده‌های قاچاق مورد تحقیق، افزایش یابد. در سال ۲۰۰۱، دفتر نظارت و مبارزه با قاچاق انسان تأسیس شد. در هر دو سال ۲۰۰۱ و ۲۰۰۳، راهنماهای جنایی جدیدی برای سهولت در تعقیب قاچاقچیان به TVPA اضافه شد. در سال ۲۰۰۳، TPVA اصلاح شد تا فعالان مدنی نیز در پرونده‌های مرتبط با قاچاق نیز به کار بی‌افتند. این امر سبب شد نجات‌یافتگان به سیستم دادرسی کیفری کم‌تر مراجعه داشته باشند. این قانون به سال‌های ۲۰۰۳، ۲۰۰۵، ۲۰۰۸ و ۲۰۱۳ مجدداً مجاز شد. وزارت امور خارجه گزارش سالانه قاچاق انسان (گزارش‌های TIP)
خارجه گزارش سالانه قاچاق انسان (گزارش‌های TIP) را منتشر می‌کند که در آن پیشرفت ایالات متحده و سایر کشورها در از بین بردن مشاغل مرتبط با قاچاق انسان و نیز دستگیری قاچاقچیان و حمایت از قربانیان داشته‌اند، بررسی می‌کند. در سطح ایالتی، قانون قاچاق جنسی از نظر تعاریف و رویکردها متفاوت است. این قانون در کالیفرنیا از زنان حمایت می‌کند تا آنها خارج از سیستم عدالت کیفری نیز گزینه‌هایی داشته باشند و اقدامات درمانی مدنی را دنبال کنند. قانون کالیفرنیا همچنین امتیازاتی برای مددکاران مشغول به کار در موارد قاچاق جنسی
برای مددکاران مشغول به کار در موارد قاچاق جنسی ارائه می‌دهد. در کنتیکت، علاوه بر قوانین بندرگاه امن برای قربانیان خردسال قاچاق جنسی، آموزش کارمندان در صنعت هتلداری برای شناسایی قاچاق جنسی نیز مورد تأکید واقع شده‌است. نظر بر این است از آنجا که فعالیت‌های قاچاق غالباً در هتل‌ها اتفاق می‌افتد، کارمندان باید قادر به شناسایی و گزارش این موارد باشند. همچنین استدلالهایی وجود دارد که به صنعت هتلداری باید انگیزه‌هایی برای گزارش قاچاق جنسی ارائه شود؛ زیرا آنها از داشتن مشتریان در هتلهایشان سود می‌برند. یکی دیگر از
مشتریان در هتلهایشان سود می‌برند. یکی دیگر از مقررات در قانون قاچاق جنسی در کنتیکت، افزایش مجازات برای خریداران سکس است. در ژوئیه ۲۰۱۹، اداره تحقیقات فدرال (FBI) عملیاتی یک‌ماهه را برای کشف و بازداشت قاچاقچیان جنسی و نجات کودکان قربانی، انجام داد. تحت ابتکاری به نام «روز عملیات استقلال» بیش از ۱۰۰ قربانی قاچاق جنسی با موفقیت در سراسر ایالات متحده نجات یافتند. علاوه بر این، در مجموع ۶۷ مظنون به قاچاقچی‌گری دستگیر شدند. شورای اروپا. حمایت مکمل کنوانسیون حمایت از کودکان در برابر بهره‌کشی و سوءاستفاده جنسی
از کودکان در برابر بهره‌کشی و سوءاستفاده جنسی توسط شورای اروپا، که در لانزاروته و به تاریخ ۲۵ اکتبر ۲۰۰۷ امضا شد، ارائه شده‌است. این کنوانسیون از یکم ژوئیه ۲۰۱۰ به اجرا درآمد. از نوامبر ۲۰۲۰، این کنوانسیون توسط ۴۷ کشور تصویب شده‌است. کشور ایرلند امضا کرده اما هنوز تصویب نکرده‌است. هدف کنوانسیون، فراهم آوردن چارچوبی برای یک سامانه نظارت مستقل و مؤثر است که کشورهای عضو را برای رسیدگی به قاچاق انسان و حمایت از قربانیان مسئول بداند. برای نظارت بر اجرای این کار، شورای اروپا گروه متخصصان اقدام علیه قاچاق انسان
شورای اروپا گروه متخصصان اقدام علیه قاچاق انسان (GRETA) را ایجاد کرد. این کنوانسیون به ساختار و هدف GRETA پرداخته و گروه را مسئول انتشار گزارش‌های ارزیابی اقدامات انجام شده توسط کشورهایی که کنوانسیون را امضا کرده‌اند، می‌داند. دیگر اقدام‌های دولتی. اقدام‌هایی که برای مقابله با قاچاق انسان انجام می‌شوند از دولتی به دولت دیگر متفاوتند. برخی اقدام‌های دولت‌ها عبارتند از: افزایش آگاهی می‌تواند به سه شکل انجام شود. نخست، دولت‌ها می‌توانند آگاهی را در میان قربانیان بالقوه، به ویژه در کشورهایی که قاچاقچیان انسان
بالقوه، به ویژه در کشورهایی که قاچاقچیان انسان فعالیت دارند، افزایش دهند. دوم، آنها می‌توانند آگاهی پلیس، کارمندان رفاه اجتماعی و افسران مهاجرت را افزایش دهند تا آنان را برای مقابله مناسب با این مشکل تجهیز کند. سرانجام، در کشورهایی که تن‌فروشی قانونی یا نیمه‌قانونی است، می‌توانند آگاهی را در بین مشتریان روسپی‌ها افزایش دهند تا آنان بتوانند نشانه‌های قربانیان قاچاق انسان را تشخیص دهند. روش‌های افزایش آگاهی عمومی اغلب شامل برنامه‌های تلویزیونی، فیلم‌های مستند، ارتباطات اینترنتی و پوسترها است. انتقاد از
مستند، ارتباطات اینترنتی و پوسترها است. انتقاد از اقدام‌های پیشگیرانه و مداخله‌گر. بسیاری از کشورها به دلیل بی عملی، یا اقدام ناکارآمد مورد انتقاد قرار گرفته‌اند. این انتقادها شامل عدم موفقیت دولتها در شناسایی و حمایت از قربانیان قاچاق، وضع سیاستهای مهاجرتی که به‌طور بالقوه قربانیان قاچاق را مجدداً قربانی می‌کند؛ از جمله اخراج مهاجرها و نیز، اقدام‌های کافی برای کمک به جلوگیری از تبدیل شدن جمعیت آسیب‌پذیر به قربانی قاچاق. انتقاد ویژه به عدم تمایل برخی کشورها برای مقابله با قاچاق غیر جنسی صورت پذیرفته‌است.
برای مقابله با قاچاق غیر جنسی صورت پذیرفته‌است. پژوهش‌ها دربارهٔ کار جنسی و تلاش‌ها برای مبارزه با قاچاق جنسی، با هدف حمایت از قربانیان، نگرانی‌ها را در مورد اثرهای ناخواسته برخی از سیاست‌های ملی و میان‌کشوری، راهکارهای اجرای قانون و تلاش‌های فعالانه در مورد قربانیان قاچاق و کارگران جنسی افزایش داده‌است. به عنوان مثال، ارزیابی سطح دوم ایالات متحده از ژاپن در گزارش TIP به سال 2004 دولت ژاپن را تشویق کرد که محدودیت‌های اضافی را به روش‌ها و سیاست‌های خود برای ارائه ویزای سرگرمی اضافه کند. این ویزا توسط
برای ارائه ویزای سرگرمی اضافه کند. این ویزا توسط کارگران مهاجر که به دنبال کار در مشاغل مرتبط با صنعت سکس در کشور ژاپن هستند، استفاده می‌شود. با این حال، این مقررات، فرصت‌هایی را برای سوءاستفاده برخی از تسهیل‌کنندگان مهاجرتی فراهم کرده تا با استفاده از این ویزا، از مهاجران سوءاستفاده کنند. به‌طور مثال، توانایی مهاجران را برای ترک کارفرمایان با شرایط کار نامناسب بکاهند یا اقدامات بیش از حد محدود کننده مانند توقیف گذرنامه یا محدود کردن توانایی مهاجر برای ترک محل تجارت، را در مورد مهاجر به اجرا بگذارند.
ترک محل تجارت، را در مورد مهاجر به اجرا بگذارند. شیوه‌های مأموران اجرای قانون در برخی کشورها نیز به دلیل تشویق کارگران جنسی برای جا زدن خود به عنوان قربانی قاچاق جنسی و ورود به برنامه‌های امداد و توانبخشی به منظور جلوگیری از مجازات زندان به اتهام تن‌فروشی، مورد انتقاد قرار گرفته‌است. سازمان‌های مردم‌نهاد (NGO). بسیاری از سازمان‌های مردم‌نهاد در زمینه مبارزه با قاچاق جنسی کار می‌کنند. یکی از مهم‌ترین آن‌ها، سازمان مأموریت دادگستری میان‌کشوری (IJM) است. IJM یک سازمان ناسودبر حقوق بشری مستقر در ایالات متحده
یک سازمان ناسودبر حقوق بشری مستقر در ایالات متحده است که با قاچاق انسان در کشورهای در حال توسعه در آمریکای لاتین، آسیا و آفریقا مبارزه می‌کند. IJM اظهار داشته که این سازمان یک «آژانس حقوق بشر است که قربانیان بردگی، استثمار جنسی و سایر انواع ستم‌های خشونت‌آمیز را نجات می‌دهد.» این سازمان مبتنی بر ایمان است؛ زیرا هدف اصلی آن «بازگرداندن چیزهایی به قربانیان است که خداوند برای آنان در نظر گرفته‌است: زندگی، آزادی، عزت و ثمره کار». IJM بیش از ۹۰۰۰۰۰ دلار از دولت ایالات متحده دریافت می‌کند. این سازمان برای نجات
ایالات متحده دریافت می‌کند. این سازمان برای نجات قربانیان دو روش دارد: یورش به فاحشه‌خانه‌ها با همکاری پلیس محلی و عملیات «خرید نیم‌تنه» که در آن آژانس‌های مخفی وانمود می‌کنند خدمات جنسی را از یک دختر خردسال خریداری می‌کنند. پس از یورش و نجات، زنان به برنامه‌های توان بخشی که توسط سازمان‌های غیردولتی، مانند کلیساها یا خود دولت اداره می‌شوند، فرستاده می‌شوند. همچنین سازمانهایی به رهبری نجات‌یافتگان وجود دارند که به قربانیان استثمار و قاچاق، خدماتی ارائه می‌کنند. از جمله این سازمان‌ها می‌توان به ترژِرز اشاره
از جمله این سازمان‌ها می‌توان به ترژِرز اشاره کرد که توسط هارمونی داست به سال ۲۰۰۳ تأسیس شد. جِمز نیز یک سازمان دیگر است که توسط رِیچِل لیوید به سال ۱۹۹۸ تأسیس شده‌است. همچنین سازمانهای مردم‌نهاد ملی در زمینه قاچاق انسان و قاچاق جنسی کار می‌کنند. به عنوان مثال، در کنیا، سازمان آگاهی از قاچاق انسان در زمینه پایان دادن به همه‌گونه قاچاق انسان در این کشور فعالیت می‌کند. این سازمان همچنین در کمپین میان‌کشوری «تقاضا را متوقف کنید»، شرکت کرده‌است. در هند، جی. والتر تامسون آمستردام مدرسه‌ای با نام عدالت
جی. والتر تامسون آمستردام مدرسه‌ای با نام عدالت گشوده‌است. در آن‌جا، نجات‌یافتگان قاچاق جنسی برای وکیل شدن آموزش می‌بینند. پیش‌بینی می‌شود کل برنامه پنج تا شش سال به طول انجامد. زنان با مدرک حقوق و تمرکز ویژه در موارد استثمار جنسی، فارغ‌التحصیل می‌شوند. جی. والتر امیدوار است که روزی این زنان بتوانند به عنوان دادستان یا حتی قاضی مبارز با جنایتکارانی که زمانی از خود آنان سوءاستفاده کرده‌اند، فعالیت کنند. غالباً سازمان‌های مردم‌نهاد، هنگام مبارزه با قاچاق جنسی بهترین نیت‌ها را دارند. بودجه غیردولتی غالباً از
بهترین نیت‌ها را دارند. بودجه غیردولتی غالباً از غرب تأمین می‌شود و این فعالیت‌ها در کشورهایی اجرا می‌شود که فرهنگ بسیار متفاوتی دارند. پژوهش‌ها نشان می‌دهد که کارمندان سازمان‌های مردم‌نهاد غربی به کندی با فرهنگ جامعه ای که در حال ارائه خدمات بدان هستند، سازگار می‌شوند. این امر اغلب منجر به قطع ارتباط بین سازمان مربوط و جامعه مقصد می‌شود. کارمندان سازمان‌های مردم‌نهاد مسئولیت منتشر کردن روایت افراد قاچاق شده را بر عهده دارند. این می‌تواند ساختاری سلسله مراتبی ایجاد کند که صدای سازمان‌های مردم‌نهاد غربی را
ایجاد کند که صدای سازمان‌های مردم‌نهاد غربی را نسبت به صدای افرادی که خدمت می‌کنند، مشروع‌تر و رساتر جلوه دهد. این امر خود به تقویت مفهوم زنان جهان سومی و واپس‌مانده دامن می‌زند. ژاپن، مکانی محبوب برای قاچاق جنسی است. ژاپن سابقه طولانی در تجارت زنان برای رابطه جنسی دارد. در طول بخش عمده ای از تاریخ، کار جنسی در ژاپن قانونی بود. این امر، تمایز بین کار قانونی جنسی و روسپی‌گری غیرقانونی را برای دولت دشوار می‌کند. اینجاست که سازمان‌های مردم‌نهاد برای کمک به دولت وارد عمل می‌شوند. این سازمان‌ها در کشورهایی که
وارد عمل می‌شوند. این سازمان‌ها در کشورهایی که سیاست‌های دولت در مقابله با یک مسئله خاص شکست می‌خورند، خدمات ارائه می‌دهند. با این حال، در ژاپن دریافت بودجه محلی برای سازمان‌های مردم‌نهاد متمرکز روی موضوعات مربوط به زنان دشوار است. این پشتیبانی سیاسی ضعیف، کار را برای سازمان‌های مردم‌نهاد در کشور ژاپن بسیار دشوارتر می‌کند. عدم حمایت ژاپن از حقوق زنان نشان می‌دهد که چرا نقش سازمان‌های غیردولتی در این کشور بسیار مهم است. کارزارها و ابتکار عمل‌ها. کارزارهای اطلاع‌رسانی عمومی را «... تلاش هدایت شده و حامی دولت
عمومی را «... تلاش هدایت شده و حامی دولت برای برقراری ارتباط با مردم یا بخشی از مردم برای دستیابی به نتیجه سیاست‌گذاری‌ها» تعریف می‌کنند. در ده سال گذشته، اسپانیا شاهد افزایش قاچاق جنسی بوده‌است. با توجه به این بحران، جنبش‌های اجتماعی، سازمان‌ها و نهادهای دولتی، سیاست‌هایی مانند برنامه ملی دوم علیه قاچاق جنسی و قوانین ضد قاچاق وضع کرده‌اند. مبارزه‌ها با قاچاق جنسی در اسپانیا بین سال‌های ۲۰۰۸–۲۰۱۷ توسط محققان بررسی شده‌است. پژوهش آنان نشان می‌دهد که بسیاری از کارزارها به جای تمرکز بر جنایت واقعی قاچاق جنسی
کارزارها به جای تمرکز بر جنایت واقعی قاچاق جنسی و سامانه ضعیف اقتصادی که باعث دامن زدن به آن می‌شود، قربانی را به عنوان آسیب‌پذیر و ضعیف قلمداد می‌کنند. بر اساس این تحقیق‌ها، این گونه قلمداد کردن افراد قربانی قاچاق به عنوان قربانی یا بی‌گناه خواندن آن‌ها، قدرت مبارزه را از آنان سلب می‌کند. پژوهش‌گران اتوضیح می‌دهند که کمبود اطلاعات ارائه شده در این کارزارها مانع موفقیت آنها می‌شود. این کارزارها همواره اعداد و ارقام فراوانی از زنانی که در کارهای جنسی مورد سوءاستفاده قرار می‌گیرند منتشر می‌کنند، اما به
سوءاستفاده قرار می‌گیرند منتشر می‌کنند، اما به سازوکاری که موجب این امر می‌شود، هیچ توجهی نمی‌کنند. در سال ۱۹۹۴، اتحاد جهانی علیه قاچاق زنان برای مبارزه با قاچاق زنان به هر علتی ایجاد شد. این اتحاد بیش از ۱۰۰ سازمان مردم‌نهاد از آفریقا، آسیا، اروپا، آمریکای لاتین، کشورهای حوزه کارائیب و آمریکای شمالی را شامل می‌شود. سازمان ثورن توسط دو بشردوست مشهور به نام‌های دمی مور و اشتون کوچر به سال ۲۰۰۹ در تلاش برای مبارزه با قاچاق انسان، به ویژه قاچاق جنسی کودکان، در ایالات متحده ایجاد شد. در سپتامبر ۲۰۱۰، این دو
در ایالات متحده ایجاد شد. در سپتامبر ۲۰۱۰، این دو اعلام کردند که کارزار «مردان واقعی دخترکان را نمی‌خرند» برای مبارزه با قاچاق جنسی کودکان را با همکاری سایر ستاره‌های هالیوود و شرکت‌های فناوری مانند مایکروسافت، توییتر و فیس بوک به راه می‌اندازند. «مردان واقعی دخترکان را نمی‌خرند» بر اساس این ایده به وجود آمد که مردان مشهور می‌توانند از شهرتشان علیه قاچاق جنسی دختران جوان و تجارت جنسی بهره‌گیرند. کانال مشهور تلویزیونی آم‌تی‌وی، کارزاری را برای مبارزه با قاچاق جنسی آغاز کرد؛ ابتکاری به نام ام‌تی‌وی اگزیت
جنسی آغاز کرد؛ ابتکاری به نام ام‌تی‌وی اگزیت (پایان بهره‌کشی و قاچاق) برای افزایش آگاهی و پیشگیری از قاچاق انسان. کارزار دیگر، کارازر ای۲۱، با شعار «لغو بی عدالتی در قرن بیست و یکم» است که هدف اصلی آن پرداختن به قاچاق انسان با یک رویکرد جامع است. این کارزار به قربانیان بالقوه آموزش و اطلاعات ارزشمندی می‌دهد تا یاد بگیرند چگونه با بهره‌گیری از راهکارهایی که آسیب‌پذیری آنها را کاهش می‌دهد، احتمال قاچاق را به بهترین وجه کاهش دهند. این کارزار همچنین محیطی ایمن برای قربانیان فراهم می‌کند و برنامه‌های بازپروری
برای قربانیان فراهم می‌کند و برنامه‌های بازپروری را در مراکز مراقبتی اجرا می‌کند. علاوه بر این، این کارزار شورای حقوقی و نمایندگی قربانیان را ارائه می‌دهد تا بتوانند قاچاقچیان خود را تحت پیگرد قانونی قرار دهند. یکی دیگر از مولفه‌های اصلی این کارزار، کمک به تأثیرگذاری بر قانون‌گذاران به منظور وضع قوانین جامع تر است که قاچاقچیان بیشتری را مورد پیگرد قرار دهد. کارزار «نه‌برای فروش» به منظور کمک به قربانیان قاچاق انسان در ایالات متحده، پرو، هلند، رومانی، تایلند، آفریقای جنوبی و هند فعالیت می‌کند. تنها در سال
آفریقای جنوبی و هند فعالیت می‌کند. تنها در سال ۲۰۱۳، این کارزار، ۴۵۰۰ گونه خدمات به ۲٬۰۶۲ تَن ارائه داد. بیش‌تر قریب به اتفاق قربانیانی که کمک دریافت کرده‌اند از هلند بوده و تعداد قربانیان کمک‌شده نسبت به سال ۲۰۱۲، ۴۲ درصد افزایش یافته‌است. بیشتر بودجه این کارزار صرف تأمین بهداشت و مراقبت‌های تغذیه ای و آموزش قربانیان می‌شود. «نه‌برای فروش» یک پناهگاه امن برای قربانیان فراهم می‌کند و آنها را با مهارت‌های زندگی و آموزش شغلی توانمند می‌کند. این امر به افراد قاچاق‌شده کمک می‌کند تا با یادگیری کارهای
افراد قاچاق‌شده کمک می‌کند تا با یادگیری کارهای شرافتمندانه، دوباره وارد بازار کار شوند. در گزارش تأثیر سالانه این سازمان به سال ۲۰۱۳، مشخص شد که ۷۵ درصد قربانیان مورد سوءاستفاده جنسی قرار گرفته‌اند. در حالی که روند جهانی‌شدن باعث رشد فناوری‌های نویی شد که ممکن است قاچاق جنسی را تشدید کنند، با این حال می‌توان از این فناوری‌ها برای کمک به اجرای قانون و مبارزه با قاچاق بهره برد. یک پژوهش در مورد آگهی‌های اینترنتی مرتبط با سوپربول انجام شد. طبق گزارش‌ها، تقاضا برای قاچاق جنسی طی سال‌های گذشته این مسابقه‌ها،
برای قاچاق جنسی طی سال‌های گذشته این مسابقه‌ها، افزایش داشته‌است. برای مسابقات سوپربول ۲۰۱۱ که در دالاس تگزاس برگزار شد، وب‌سایت Backpage در منطقه دالاس در روز یکشنبه با افزایش ۱۳۶ درصدی تعداد آگهی‌های بخش بزرگسالان روبرو شد. به‌طور معمول، روزهای یکشنبه کمترین تعداد این آگهی‌ها در بخش بزرگسالان روی این وب‌سایت قرار می‌گیرد. پژوهش‌گران، پرکاربردترین اصطلاح‌ها را در این آگهی‌های آنلاین مورد تجزیه و تحلیل قرار دادند و دریافتند که واژگان متداول حاکی از آن است که بسیاری از قوادها از راه خطوط ایالتی به ویژه برای
بسیاری از قوادها از راه خطوط ایالتی به ویژه برای مسابقه‌های سوپربول به دالاس سفر می‌کنند. همچنین، سنین گزارش شده توسط روسپی‌ها بالاتر از حد معمول بوده که نشان می‌دهد جمعیت مسن تری از کارگران جنسی به این رویداد کشیده شده‌اند، اما از آنجا که این گزارش‌ها از خود روسپی‌ها گرفته می‌شود، داده‌ها قابل اعتماد نیستند. علی‌رغم آگهی‌دهی‌ای گسترده رسانه ای در مورد افزایش احتمالی قاچاق جنسی در زمان مسابقه‌های سوپربول، دانشگاهیان و مبارزان با قاچاق گفته‌اند که این امر عمدتاً حقیقت ندارد. آنها معتقدند در حالی که بازار
عمدتاً حقیقت ندارد. آنها معتقدند در حالی که بازار تجارت جنسی طی رویدادهای بزرگ رشد متوسطی دارد، قاچاق جنسی یک مشکل در تمام طول سال است و تنها به برگزاری این مسابقه‌ها مرتبط نیست. توییتر، یکی دیگر از بسترهای شبکه اجتماعی بود که برای شناسایی قاچاق جنسی مورد مطالعه قرار گرفت. از ابزارهای دیجیتال می‌توان برای محدود کردن موارد قاچاق جنسی بهره برد؛ البته به صورت ناقص و با عدم اطمینان. پایان‌دادن به تقاضا. اصطلاح «پایان‌دادن به تقاضا» به راهکارهای مبارزه با قاچاق جنسی اشاره دارد که بر «مشتری‌ها» و خریداران رابطه
جنسی اشاره دارد که بر «مشتری‌ها» و خریداران رابطه جنسی تمرکز دارد. یک راهکار معمول این است که خرید رابطه جنسی، خواه توافقی یا غیرمجاز، جرم تلقی شود. «پایان‌دادن به تقاضا» در برخی کشورها از جمله ایالات متحده و کانادا بسیار محبوب شده‌است. به عنوان مثال، در دهه ۱۹۹۰، توجه ویژه رسانه‌ها به قاچاق جنسی زنان در خارج از ایالات متحده جلب شد. واکنش زن‌گرایان در آن زمان این بود که نه تنها خواستار خدمات اجتماعی برای افراد قاچاق شده بودند، بلکه مجازات‌های سختگیرانه تری نیز برای مشتری‌ها خواستار شدند. طرفداران این
تری نیز برای مشتری‌ها خواستار شدند. طرفداران این راهکار از ابتکارهایی مانند «بازپروری مشتریان» برای بازپروری «مشتریان روسپی‌ها»، افزایش دستگیری آن‌ها، و خوارساختن عمومی با به‌کارگیری بیلبوردها و وب سایت‌هایی که علناً نام مشتریان گرفتار شده را می‌برند، حمایت می‌کنند. بازپروری مشتریان در سال ۱۹۹۵ در سانفرانسیسکو پایه‌گذاری شد و اکنون در بسیاری از شهرهای ایالات متحده آمریکا و همچنین کشورهای دیگر مانند انگلستان و کانادا استفاده می‌شود. برخی برنامه‌های بازپروری مشتریان را با دوره‌های ایمنی رانندگان مقایسه
مشتریان را با دوره‌های ایمنی رانندگان مقایسه می‌کنند؛ چراکه متخلفانی دفعه نخست، می‌توانند برای حضور در کلاس‌های مربوط به مضرات روسپی‌گری هزینه بپردازند و پس از اتمام، اتهامات آنان پاک می‌شود. اقدام دیگری که در راستای راهکار پایان‌دادن به تقاضا انجام می‌شود، یک برنامه گردشگری درون‌کشوری به نام «راه را برای عدالت روشن کنید» است که توسط یک زن کانادایی به نام تارا تنگ به سال ۲۰۱۱ آغاز شد. کارزار خانم تنگ یک دادخواست را برای پایان بخشیدن به تقاضای تجارت جنسی که به فحشا و قاچاق جنسی دامن می‌زند، پخش می‌کند.
که به فحشا و قاچاق جنسی دامن می‌زند، پخش می‌کند. تلاش‌های کارزار پایان‌دادن به تقاضا همچنین شامل کارزارهای گسترده آگاهی‌دهی عمومی می‌شود. کارزارها در سوئد، ماساچوست، رود آیلند، آتلانتا و جورجیا نیز آغاز شد. ماساچوست و رود آیلند همچنین قوانینی به تصویب رساندند که تن‌فروشی را جرم تلقی می‌کند و با هدف قرار دادن مشتریان، تلاش‌های کارزار پایان‌دادن به تقاضا را تقویت می‌کند. کارزار آتلانتا از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۸ برگزار شد و عنوان آن «مشتری عزیز» بود. این کارزار، آگهی‌هایی در رسانه‌های محلی با هدف قرار دادن مشتریان
در رسانه‌های محلی با هدف قرار دادن مشتریان بالقوه پخش کرد تا آنها را از خرید رابطه جنسی منصرف کند. منتقدان کارزار مشتری عزیز بر جنبه «تقاضای مردان» در این کارزار متمرکز شده‌اند و معتقدند که این سبک از مبارزه، پیش‌فرض‌های جنسیت‌زده، نژادپرستانه و جنسی راجع به مشتری‌ها و زنان قاچاق شده را تقویت می‌کند. گفتمان تاریخی در ایالات متحده در مورد مشتریان بیش‌تر متمرکز بر اتهام‌زنی نژادی است. کارزار مشتری عزیز بیش‌تر توسط محلی‌های آتلانتا اداره می‌شد. مدافعان این کارزار از راه رسانه‌ها به شهروندان اطلاع می‌دادند که
از راه رسانه‌ها به شهروندان اطلاع می‌دادند که زنان جوان، دستگیر می‌شوند در حالی که قانون با مشتریان آنان کاری ندارد. تحقیقات تحلیل متنی، ماهیت اساسی کارزار را نشان داده‌است. پوسترهای تبلیغاتی مشتری عزیز، زنان را بر اساس رابطه آنها با سکس تعریف می‌کند. آنها همچنین فقط دختران سفیدپوست را در تصاویر نشان می‌دهند و این امر به ذهن متبادر می‌کند که تنها قربانیانی که ارزش مراقبت دارند، سفیدپوستان جوان و بی گناه هستند. جالب است بدانید که در پوسترهای تبلیغاتی هیچ تصویری از مشتریان وجود ندارد. یک توضیح قابل قبول برای
از مشتریان وجود ندارد. یک توضیح قابل قبول برای تلاش این کارزاراین است که آنان می‌خواهند دامنه پیامشان را گسترش داده و از کلیشه‌های نژادی پیش‌گیری کنند. این کلیشه‌های نژادی مرتبط با قربانیان دختر کاملاً روشن شده‌است. این کلیشه‌ها اما، بش‌تر قربانیانی را به تصویر نمی‌کشند. قانون گذاران در آتلانتا کاملاً از این کارزار پشتیبانی نمودند و به مردم از راه بیانیه ای مبنی بر اینکه خرید جنس را تحمل نخواهند کرد، نشان دادند که این امر برایشان اهمیت دارد. این بیانیه‌های عمومی اما، کاملاً با میزان واقعی بودجه ای که این
عمومی اما، کاملاً با میزان واقعی بودجه ای که این شهر به سازمان‌های پشتیبان قربانیان اختصاص می‌دهد، در تضاد هستند. این شهر هیچ تحقیقی دربارهٔ اثربخشی این کارزار انجام نداده و بنابراین هیچ اطلاعاتی دربارهٔ تأثیر واقعی آن بر شهر وجود ندارد. همچنین توجه به این نکته مهم است که تبلیغات کارزار تنها به زبان انگلیسی بوده و بسیاری از افراد با مرجع مشتری عزیز آشنا نیستند. قانون گذاران بر این باورند که این کارزار در آگاهی بخشی به موضوع قاچاق جنسی مؤثر بوده و از این رو افکار عمومی و سیاست‌های مرتبط با آن را شکل
این رو افکار عمومی و سیاست‌های مرتبط با آن را شکل داده‌است. مردان قربانی قاچاق جنسی. فقدان گفتگو، حمایت، خدمات حقوقی/پشتیبانی اجتماعی و فعالیت‌های دانشگاهی پیرامون استثمار جنسی مردان و پسران را می‌توان در گفتمان‌های اجتماعی بزرگتر پیرامون رابطه جنسی، سلطه و رفتار مردان جستجو کرد. بازنمایی‌های مردانه و سلطه جنسی در رسانه‌ها به این ایده دامن می‌زند که مردان نمی‌توانند قربانی قاچاق باشند، به ویژه قاچاق جنسی. عدم آگاهی عمومی و توجه به آسیب دیدگی مردان به شدت در کیفیت خدمات و قدرت چارچوب‌های قانونی در دسترس
در کیفیت خدمات و قدرت چارچوب‌های قانونی در دسترس مردان قربانی قاچاق جنسی منعکس می‌شود. کارشناسان «عاملیت و انعطاف‌پذیری مرتبط با مردان جوان» را نیرویی قوی در جلوگیری از قربانیان مرد برای جلب حمایت مورد نیاز خود توصیف می‌کنند و باعث می‌شوند شبکه‌های پشتیبانی و خدمات ضد قاچاق شامل مردان نباشد. در چارچوب‌های پشتیبانی قربانیان مرد که در سراسر جهان وجود دارد، مسائلی نظیر آسیب‌پذیری‌های خاص جمعیت‌های مختلف در مناطق مختلف و متفاوت از نظر ملیت و وضعیت مهاجرت، گرایش جنسی، مصرف مواد مخدر، وضعیت اقتصادی-اجتماعی،
جنسی، مصرف مواد مخدر، وضعیت اقتصادی-اجتماعی، وضعیت بهداشت، ساختار خانواده و موارد دیگر، غالباً مورد توجه قرار نگرفته و نیازهای گروه‌های مهم را برآورده نمی‌کنند. این ننگ مضاعف که قربانیان مرد قاچاق جنسی را در بر می‌گیرد، که گاه به تحقیر، آنان را همجنسگرا و کارگز جنسی می‌نامند، موجب می‌شود قربانیان مرد برای درخواست کمک یا حتی خودیاری را بسیار دشوار می‌کند. برخی از محققان گزارش می‌دهند که قربانیان مرد در رابطه با تماس با نیروی انتظامی نیز با میزان بیش‌تری از خشونت و وحشیگری پلیس نسبت به قربانیان زن روبرو
از خشونت و وحشیگری پلیس نسبت به قربانیان زن روبرو شده‌اند. جرم‌انگاری و قانونی‌سازی تن‌فروشی. قوانین مربوط به خرید و فروش رابطه جنسی داوطلبانه و غیرارادی در کشورهای توسعه یافته بسیار متفاوت است. بررسی تأثیرهای این قانون‌ها در قاچاق جنسی دشوار است. طرفداران اشکال مختلف جرم انگاری، قانونی‌سازی یا تنظیم مقررات مرتبط با تن‌فروشی، ممکن است همگی استدلال کنند که مدل مد نظر آنها قاچاق جنسی را کاهش می‌دهد. مدل هلندی قانونی سازی و تنظیم مقرارت و مدل سوئدی جرم‌انگاری خرید و دلالی رابطه جنسی اغلب مورد بحث قرار
خرید و دلالی رابطه جنسی اغلب مورد بحث قرار می‌گیرند. تفاوت این مدل‌ها در پیش‌گیری از قاچاق با تکیه بر حقوق کارگران داوطلب جنسی و مذمت مشتریان است. استدلال می‌شود که یک مدل ترکیبی از مجوز دادن به کارگران جنسی و جرم انگاری خرید رابطه جنسی غیرمجاز، قاچاق را بدون پایمال شدن حقوق شهروندی افراد، کاهش می‌دهد. روز دَهِش ۲۰۱۷. سازمان‌های میان‌کشوری پرشماری برای ایجاد روز ضد معاملات قاچاق انسان برای افزایش آگاهی و بودجه در سی‌ام ژوئیه ۲۰۱۷ با یکدیگر همکاری کرده‌اند. این روزی است که از سوی سازمان ملل متحد به عنوان
این روزی است که از سوی سازمان ملل متحد به عنوان روز جهانی مبارزه با قاچاق انسان تعیین شده‌است. روز دهش به میزبانی سایت Charidy.com، یک بستر سرمایه‌گذاری گسترده برای افراد فراهم آورده‌است. مجمع عمومی سازمان ملل به سال ۲۰۱۰، برنامه جهانی اقدام برای مبارزه با قاچاق انسان را تصویب کرد. این برنامه، دولت‌های سراسر جهان را تشویق می‌کند تا اقدامات گسترده‌ای را برای از بین بردن قاچاق انسان انجام دهند. هدف این است که مبارزه با قاچاق انسان را در برنامه‌های سازمان ملل متحد برای تقویت توسعه مثبت و امنیت در سراسر جهان
متحد برای تقویت توسعه مثبت و امنیت در سراسر جهان قرار دهند. بخش اصلی این طرح قرار دادن صندوق اعتماد سازمان ملل برای زنان و کودکانی است که قربانی قاچاق شده‌اند. صندوق اعتماد در این طرح، کمک به و حمایت از قربانیان قاچاق را از راه پرداخت‌های مالی به سازمان‌های غیردولتی مجاز به انجام می‌رساند. در آینده، هدف این است که قربانیان در اولویت قرار بگیرند؛ قربانیانی که با مشکلات مهاجرتی نیز روبرو هستند. همچنین تمرکز بر کمک به قربانیانی است که به منظور روابط جنسی، فروش اعضای بدن، التماس اجباری، بزهکاری اجباری و دیگر
اعضای بدن، التماس اجباری، بزهکاری اجباری و دیگر دلایل استثماری توسط مجرمان، قاچاق شده‌اند. مجمع عمومی سازمان ملل، همچنین در سال ۲۰۱۳ جلسه ای را برای بررسی برنامه عملیاتی جهان گرد هم آورد. کشورهای بی‌شماری همچنین ۳۰ ژوئیه را به عنوان روز جهانی مبارزه با قاچاق انسان پذیرفته‌اند. آنها به این نتیجه رسیدند که روز یادبود و آگاهی برای توجه به قربانیان، حقوق آنها و حمایت از آنها بسیار مهم است. خرید سکس جرم است. «خرید سکس جرم است» شعاری است که توسط گروه‌های مبارزه با قاچاق انسان استفاده می‌شود. نخستین بهره‌گیری
با قاچاق انسان استفاده می‌شود. نخستین بهره‌گیری عمومی از این شعار توسط وب‌سایت thetraffickedhuman.org به سال ۲۰۱۶ در یک آگهی در مترو ونکوور انجام شد. این وب‌سایت، ائتلافی است که برای پایان دادن به استثمار زنان، جوانان و دختران فعالیت می‌کند. این شعار روی همان بیلبورد توسط وب‌سایت sexisacrime.ca در سال ۲۰۱۷ در سراسر کانادا از جمله ادمونتون به نمایش درآمد. پلیس ادمونتون نیز از این ابتکار عمل به منظور آگاهی‌دهی عمومی، بهره برد. به سال ۲۰۱۸، یک کمپین جدید در وب‌سایت Buysexisacrime.org با حمایت مالی مجمع ونکوور