payamvha/North_RAG huggingface dataset:
۴۰ را با بدنه اِن-۲۴ تطبیق داد که نتیجه آن هواگرد اِن-۲۶ شد. تاریخچه عملیاتی. آنتونوف-۲۶ یک بمب افکن ثانویه است که دارای رکاب‌های حمل بمب می‌باشد. این رکاب‌های حمل بمب در جلو و پشت ارابه فرود عقب به بدنه وصل می‌شوند. این هواگرد در نقش بمب افکن توسط نیروهای هوایی ویتنام در جنگ کامبوج و ویتنام و نیروی هوایی سودان در طول جنگ داخلی دوم سودان و جنگ در دارفور مورد استفاده گسترده قرار گرفت. همچنین نیروهای روسی با ای‌ان-۲۶ به عنوان بمب افکن آموزش می‌بینند. مشخصات فنی. عملکرد
رولا عبدالله دشتی (؛ زاده ۱۹۶۴ میلادی) فرزند عبدالله، سیاستمدار و اقتصاددان کویتی ایرانی‌تبار ( منطقه دشتی در استان بوشهر ) است. وی از اعضای شورای عالی برنامه‌ریزی کویت و دبیر اجرایی کمیسیون اجتماعی و اقتصادی سازمان ملل در غرب آسیا است. وی دارای دکترای پویایی‌شناسی جمعیت به ترتیب از دانشگاه جان هاپکینز (JHU) در شهر بالتیمور آمریکا می‌باشد و طی سال‌های ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۴ میلادی نیز به عنوان وزیر برنامه‌ریزی و توسعه و وزیر مشاور در امور پارلمانی کشور کویت فعالیت کرده‌است. در زمینه دفاع از حقوق زنان و برابری زن و
در زمینه دفاع از حقوق زنان و برابری زن و مرد نیز دارای فعالیت است.
اعتراضات اتیوپی () از ۲۳ اکتبر در ایالت امهارا در منطقه اورومیا شمال اتیوپی برگزار شد، این اعتراضات پس از آن درگرفت که جوار محمد فعال سیاسی و صاحب رسانه این کشور مدعی شد نیروهای امنیتی اقدام به بازداشت وی کرده‌اند. طی یک هفته تظاهرات اعتراض‌آمیز تا تاریخ ۲۶ اکتبر ۲۰۱۹، دست کم ۶۷ نفر کشته شدند. این خشونت‌ها که در یک مراسم مذهبی اتفاق افتاد، خیلی زود اکثر اقلیت‌های قومی و مذهبی در منطقه اورومیا و مناطق اطراف آن را دربرگرفت و به شهرها و مناطق مجاور از جمله آدیس آبابا، دیرداوه و منطقه هراری گسترش یافت. پیشینه.
آبابا، دیرداوه و منطقه هراری گسترش یافت. پیشینه. در اکتبر ۲۰۱۹ جوار محمد فعال سیاسی و صاحب رسانه جوار، مدعی شد که اعضای نیروهای امنیتی پلیس در تاریخ ۲۳ اکتبر با حمله به خانه وی در آدیس آبابا به دستور آبی احمد نخست‌وزیر قصد دستگیری وی را داشته‌اند. این اقدام پس آن صورت گرفت که آبی احمد نخست‌وزیر در سخنرانی‌ای که پیش از این در پارلمان اتیوپی ایراد کرد، در آن به «صاحبان رسانه» هائی که دارای گذرنامه‌های اتیوپی نیستند اشاره کرده و آنها را متهم کرده بود که در بازی دوطرفه‌ای که دامن می‌زنند اگر باعث لطفه وارد
بازی دوطرفه‌ای که دامن می‌زنند اگر باعث لطفه وارد کردن به صلح شوند تلویحاً گفت … ما دربارهٔ آنها اقدام خواهیم کرد.
توپ طلای ۱۹۶۲ () هفتمین رویداد سالیانهٔ توپ طلا بود که از سوی مجلهٔ "فرانس فوتبال" به بهترین بازیکن فوتبال در سال ۱۹۶۲ اعطا گردید که در این سال، یوزف ماسوپوست برندهٔ توپ طلا شد. رتبه‌بندی. Source: http://www.francefootball.fr/Ballon Or 1962
توپ طلای ۱۹۶۳ () هشتمین رویداد سالیانهٔ توپ طلا بود که از سوی مجلهٔ "فرانس فوتبال" به بهترین بازیکن فوتبال در سال ۱۹۶۳ اعطا گردید که در این سال، لو یاشین برندهٔ توپ طلا شد. یاشین تا به الان تنها دروازه‌بان برنده این جایزه است. او همچنین اولین بازیکن روسی بود که برنده این جایزه شد.
توپ طلای ۱۹۶۷ () ۱۲مین رویداد سالیانهٔ توپ طلا بود که از سوی مجلهٔ "فرانس فوتبال" به بهترین بازیکن فوتبال در سال ۱۹۶۷ اعطا گردید که در این سال، فلوریان آلبرت برندهٔ توپ طلا شد. رتبه‌بندی. Source: http://www.francefootball.fr/Ballon Or 1967
توپ طلای ۱۹۷۳ () ۱۸مین رویداد سالیانهٔ توپ طلا بود که از سوی مجلهٔ "فرانس فوتبال" به بهترین بازیکن فوتبال در سال ۱۹۷۳ اعطا گردید که در این سال، یوهان کرایف برندهٔ توپ طلا شد. رتبه‌بندی. Source: http://www.francefootball.fr/Ballon Or 1973
توپ طلای ۱۹۸۴ () ۲۹مین رویداد سالیانهٔ توپ طلا بود که از سوی مجلهٔ "فرانس فوتبال" به بهترین بازیکن فوتبال در سال ۱۹۸۴ اعطا گردید که در این سال، دیگو مارادونا برندهٔ توپ طلا شد.
توپ طلای ۱۹۸۷ () ۳۲مین رویداد سالیانهٔ توپ طلا بود که از سوی مجلهٔ "فرانس فوتبال" به بهترین بازیکن فوتبال در سال ۱۹۸۷ اعطا گردید که در این سال، رود گولیت برندهٔ توپ طلا شد. رتبه‌بندی. Source: http://www.francefootball.fr/Ballon Or 1987
توپ طلای ۱۹۹۵ () ۴۰مین رویداد سالیانهٔ توپ طلا بود که از سوی مجلهٔ "فرانس فوتبال" به بهترین بازیکن فوتبال در سال ۱۹۹۵ اعطا گردید که در این سال، ژرژ وه‌آ برندهٔ توپ طلا شد. رتبه‌بندی. Additionally, 16 players were nominated but received no votes: دنیل آموکاچی، دینو باجو، ابل بالبو، ماریو باسلر، جولیو سزار دا سیلوا، دیدیه دشان، دوناتو گاما دا سیلوا، اشتفان افنبرگ، ونسان گرا، کریستین کارمبو، برنارد لاما، Japhet N'Doram, جی-جی اوکوچا، فرناندو ردوندو، پیتر اشمایکل and کلارنس سیدورف.
توپ طلای ۲۰۰۳ () ۴۸مین رویداد سالیانهٔ توپ طلا بود که از سوی مجلهٔ "فرانس فوتبال" به بهترین بازیکن فوتبال در سال ۲۰۰۳ اعطا گردید که در این سال، پاول ندود برندهٔ توپ طلا شد. رتبه‌بندی. بازیکنانی که رای نیاوردند. 24 بازیکن مرد زیر در ابتدا برای توپ طلای 2003 در رقابت بودند، اما هیچ رای دریافت نکردند:
توپ طلای ۲۰۰۷ () ۵۲مین رویداد سالیانهٔ توپ طلا بود که از سوی مجلهٔ "فرانس فوتبال" به بهترین بازیکن فوتبال در سال ۲۰۰۷ اعطا گردید که در این سال، کاکا برندهٔ توپ طلا شد و به ترتیب لیونل مسی و کریستیانو رونالدو پشت سر او در جایگاه دوم و سوم قرار گرفتند.
پائولو بنوینوتی (؛ زادهٔ ۳۰ ژانویهٔ ۱۹۴۶) فیلم‌نامه‌نویس، تهیه‌کننده، و کارگردان اهل ایتالیا است. او برای درام تاریخی سیاه‌وسفید Gostanza da Libbiano در سال ۲۰۰۰، موفق به کسب جایزه ویژه هیئت داوران از جشنواره بین‌المللی فیلم لوکارنو شد.
الیویا ترینیداد هریسون (؛ زادهٔ ) تهیه‌کننده فیلم، پدیدآور، نمایشگاه‌گردان، و نیکوکار اهل بریتانیا است و همچنین بیوه ی George Harrisonاز گروه the Beatlesاست.او ابتدا در صنعت موسیقی در لس آنجلس برای A&amp;M Recordsکار می کرد،جایی که برای اولین بار جورجیو را ملاقات کرد و به او کمک کرد تا Dark Horse را انتشار دهد.در سال ۱۹۹۰،وی Romanian Angel Appeal را به راه انداخت برای بالا بردن سرمایه بچه های بی سرپرست در Romania بعد از سقوط کمونیسم در آنجا. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه گرمی شده‌است.
هواپیمای دیاموند دی‌ای۴۲ ستاره دوقلو یک هواگرد چهار نفره، دو موتوره ملخی چند منظوره است که توسط صنایع هواپیماسازی دیاموند اتریش توسعه و تولید یافته‌است. . این هواپیما اولین طراحی شرکت دیاموند و همچنین اولین هواپیمای جدید دو موتوره اروپایی در رده خود بود که طی بیش از ۲۵ سال ساخته شد. در سال ۲۰۰۴، DA42 به اولین هواپیمای دیزل بال ثابت تبدیل شد که یک سفر بدون توقف از اقیانوس اطلس شمالی عبور کرد.
انتشارات لانگمن () (همچنین مشهور به پیرسون لانگمن) در سال ۱۷۲۴ میلادی در لندن بنیان نهاده شد. واژه‌نامه‌های لانگمن از محصولات این انتشارات هستند. این واژه نامه نیز ۲۳۰,۰۰۰ کلمه در آن وجود دارد که عبارات و معانی برای زبان آموزان پیشرفته است
مناظره‌های علی بن موسی الرضا، یا به تعبیر دیگر، مجالس الرضا، مناظرات الرضا و احتجاج الرضا؛ به مجموعه مناظره‌هایی گفته می‌شود که علی بن موسی الرضا (۱۴۸ه‍.ق مدینه – ۲۰۳ه‍.ق خراسان) امام هشتم شیعیان دوازده‌امامی، با علمای مذاهب مختلف اعتقادی و کلامی، برگزار کرد. مهم‌ترین این مناظره‌ها که توسط منابع روایی شیعه با دقت بیشتری گزارش شده‌است، مربوط به مناظره‌ها در بین سال‌های ۲۰۱ تا ۲۰۳ ه‍.ق است که توسط وی در شهر مرو و در کاخ مأمون — خلیفه عباسی — رخ داد. وی در این دوران، به منصب ولایتعهدی مأمون منسوب بود. علاوه بر
به منصب ولایتعهدی مأمون منسوب بود. علاوه بر مناظره‌های وی در دوران ولایتعهدی، منابع شیعی برای او مناظره‌هایی در بصره و مدینه نیز گزارش کرده‌اند. مناظره‌هایی که علی بن موسی الرضا در کاخ مأمون برگزار می‌کرد، به درخواست و تدارک مأمون فراهم شده بود. در چرایی تدارک این جلسات توسط مأمون که مخالفت اعتقادی با علی بن موسی الرضا داشت، اختلاف‌هایی وجود دارد؛ معتزلی مسلک بودن مأمون، شیعه‌گری او، همزمانی با نقطه اوج نهضت ترجمه، تخریب چهره علمی علی بن موسی الرضا و دلایل سیاسی، از جمله اهداف و غرایضی است که برای تدارک
سیاسی، از جمله اهداف و غرایضی است که برای تدارک این جلسات گزارش شده‌است. به هر حال، علی بن موسی الرضا در این دوران مناظراتی با جاثلیقِ مسیحی، رَأسِ جالوتِ یهودی، بزرگِ هیربَدانِ زَرتُشتی و مناظره‌ای با عِمرانِ صابی داشته‌است. از دیگر مناظراتی که برای علی بن موسی الرّضا گزارش شده‌است، مناظره‌ای با سلیمانِ مَرْوَزی و مناظرهٔ دیگری با علی بن محمد بن جَهْم که هر از مسلمانان بودند، می‌باشد. شیوه مناظره علی بن موسی الرضا نسبت به طرف مقابل او، متفاوت گزارش شده‌است. وی در مواجهه با زنادقه و خداناباوران؛ از دلیل و
وی در مواجهه با زنادقه و خداناباوران؛ از دلیل و برهان‌های عقلی استفاده می‌کرد؛ چرا که این طایفه، هیچ کتاب و نقلی را قبول نداشتند و تنها با استناد به عقل، استدلال خود را پیش می‌بردند. او همچنین در مناظره با اهل کتاب نیز از استدلال‌های عقلی استفاده می‌نمود. شیوه وی در مواجه با اختلافات اعتقادی و نظرات مخالف، صبر و سعه صدر بود و سعی در آرام کردن فضای مناظره داشت. شاخصه‌های اصلی مناظرات علی بن موسی الرضا را می‌توان در دو بخش کلی مناظرات درون‌دینی و مناظرات برون‌دینی تقسیم‌بندی کرد. در مناظرات درون‌دینی علی بن
تقسیم‌بندی کرد. در مناظرات درون‌دینی علی بن موسی، تشریح جایگاه امامان پس از پیامبر اسلام، اثبات امامت علی بن ابی‌طالب و برخی مجادلات کلامی بین شیعه و سنی؛ مهم‌ترین موضوعات محسوب می‌شود. از میان مباحثی که در مناظرات علی بن موسی الرضا مورد توجه قرار گرفته‌است، بحث و گفتگو پیرامون موضوع امامت بوده‌است. مباحث توحید، صفات خداوند و عدل الهی که در ارتباط مستقیم با مسئله جبر و اختیارست از موضوعات مطرح شده در این مناظرات هستند. تحقق این مناظره‌ها در فضایی باز و پس از یک دوره سخت‌گیری بنی‌عباس بر شیعیان؛ با وجود
از یک دوره سخت‌گیری بنی‌عباس بر شیعیان؛ با وجود گسترش یافتن مباحثات کلامی در بین فِرَق و گروه‌ها اسلامی، اهمیت این مناظرات برای بیان دیدگاه شیعیان امامی را سبب می‌شود. مناظرات علی بن موسی الرضا، مورد توجه جمعی از محققان و دانشمندان غیرمسلمان نیز قرار گرفته‌است. دیوید واسواشتاین در این‌باره از دیوید توماس و استیون واسراسترام یاد می‌کند که هر یک به بخشی از مناظرات علی بن موسی، توجه و به آن بخش پرداخته‌اند. با این حال توماس به دیدِ تردید در مناظره علی بن موسی با جاثلیق مسیحی نگریسته‌است و آن را یک مناظره
با جاثلیق مسیحی نگریسته‌است و آن را یک مناظره تاریخی نمی‌داند یا حداقل تغییر در آن توسط راوی را محتمل می‌داند. در مقابل واسراسترام این مناظره را اساساً تاریخی ندانسته‌است و آن را یک مناظره دینی گزارش می‌کند. پیش‌درآمد. تاریخ علی بن موسی الرضا. علی بن موسی الرضا که پدرش کنیهٔ او را «اَبُوالْحَسَن» قرار داد؛ به‌خاطر هم‌کنیه بودنِ علی بن موسی با پدرش و نوه‌اش، موسی کاظم و عَلیَّ النَّقی، در منابع حدیث شیعی، وی را «ابوالحسنِ ثانی» می‌خوانند. تاریخ ولادت او را پنجشنبه ۱۱ ذیقَعْدهٔ سال ۱۴۸ ه‍.ق در مدینه و تاریخ
۱۱ ذیقَعْدهٔ سال ۱۴۸ ه‍.ق در مدینه و تاریخ درگذشت او را آخرین روزِ صفر سال ۲۰۳ ه‍.ق گزارش کرده‌اند. به گزارش پاک‌نیا، نویسنده شیعه، بر اساس روایاتی که از موسی کاظم نقل شده‌است، وی فرزندانش را در مسائل علمی و فقهی به علی بن موسی رهنمود می‌کرد و می‌گفت: «این برادر شما علی بن موسی، عالم آل محمّد است؛ از وی پرسش‌ها و مجهولات خویش را بپرسید… از پدرم [جعفر صادق] چندین بار شنیدم که فرمود: عالم آل محمّد در صُلبِ توست و ای کاش او را درک می‌کردم.» از همین‌رو یکی از القاب علی بن موسی، «عالِمِ آلِ محمّد» است. بیهم
القاب علی بن موسی، «عالِمِ آلِ محمّد» است. بیهم دائو می‌گوید به‌نظر می‌رسد که همهٔ منابع، موافق هستند که وی از نظر سیاسی ساکت و علاقه‌مند به تعلیم دینی بوده‌است. برنارد لوئیس می‌گوید علی بن موسی در بخشِ بزرگی از زندگی‌اش، نقشی سیاسی نداشت، اما به‌خاطر علم و تقوایش معروف بود. با درگذشتِ موسی کاظم — امام هفتم شیعیان امامیه — در زندان بغداد در رَجَبِ ۱۸۳ ه‍. ق، علی بن موسی بنابر وصیت پدرش، وارث و جانشینش او شد. یکی از چالش‌های اصلی علی بن موسی الرضا در ابتدای دورهٔ امامتش، شکل‌گیری مذهب واقِفیّه بود. در
دورهٔ امامتش، شکل‌گیری مذهب واقِفیّه بود. در ابتدا، بعضی از وکلای موسی کاظم به‌ویژه علی بن اَبی‌حَمزهٔ بَطائِنی، زیاد بن مَروان قَندی و عثمان بن عیسی رَواسی درگذشت وی را انکار کردند و اعتقاد به این مذهب را رواج دادند. آنان اموال و دارایی‌هایی را که به‌عنوان خمس و نُذورات از شیعیان در اختیار داشتند، نزد خویش نگاه داشتند و علی بن موسی را به‌عنوان امام نپذیرفتند. واقفی‌ها معتقد بودند موسی بن جعفر از دنیا نرفته و هنوز زنده است و روزی می‌خورد و همو قائم آل محمد است که به غیبت رفته‌است. بنابر گزارشی در کتاب
است که به غیبت رفته‌است. بنابر گزارشی در کتاب "الجامع لرواة أصحاب الإمام الرضا"، از آثار رجالی شیعه، این مسئله، سبب اختلاف اعتقادی بزرگی در گروه‌های گوناگونِ شیعیان به‌ویژه در کوفه و بغداد شد. پس از آن علی بن موسی متهم به انحراف از آموزه‌های اجدادش در برخی موارد شد. دونالدسون می‌گوید علی بن موسی هنگام عهده‌داریِ امامت پس از پدرش، بیست یا بیست و پنج سال سن داشت. هجده سال بعد، مأمون تصمیم گرفت با منصوب کردنِ او به جانشینی‌اش، حمایتِ گروه‌های مختلف شیعه را به سمت خود جلب کند. به‌گفتهٔ جعفر مرتضی عاملی، مورخ
سمت خود جلب کند. به‌گفتهٔ جعفر مرتضی عاملی، مورخ شیعه، مأمون و مشاورانش برای آرام کردن علویان در خراسان و سایر سرزمین‌های اسلامی، به فکر انتصاب یکی از علویان به مقامِ ولایتعهدی افتادند. از بین آنها، علی بن موسی الرضا به‌جهت منزلت و اعتبار و نیز عدم شرکت در قیام علیه حکومت، بهترین گزینه بود. به عقیده رسول جعفریان، از دیگر اهداف مأمون، قداست بخشیدن به حکومتش بود؛ چرا که وی در دید عموم مردم، حتی غیرِشیعیان، قداستِ خاص خود را داشته و این کار، قداست و حس تبعیت از آن حکومت را به‌ویژه در میان علویان ایجاد می‌کرد.
آن حکومت را به‌ویژه در میان علویان ایجاد می‌کرد. در سال ۲۰۰ ه‍. ق، مأمون برای علی بن موسی الرّضا دعوتنامه‌ای جهت آمدن به مرو نوشت و علی بن موسی به مرو عزیمت کرد. سرانجام، به‌گزارش طَبَری پس از آنکه مأمون شرایط علی بن موسی را پذیرفت، او را در دوم رمضان ۲۰۱ ه‍. ق، به ولایتعهدی خود منصوب کرد. پس از مراسم در روز ۷ رمضان/۳۰ مارس، از سوی خلیفه نامه‌ای رسمی مبنی بر اعلانِ انتصاب تنظیم شد تا در مسجدهای سراسر امپراتوری خوانده شود. پیشینه مناظره. دهخدا معنای «مناظره» در لغت را هم‌نظر و بحث کردن با هم گزارش می‌کند و
در لغت را هم‌نظر و بحث کردن با هم گزارش می‌کند و معادل فارسی آن را «هم‌ویژاری» به معنای گفتگو کردن می‌داند. در اصطلاح، منظور از مناظره، گفتگو و مکالمه‌ای است که در آن دو طرف قصد دارند با استفاده از اصول پذیرفته‌شده طرف مقابل، دیدگاه و نظر خود را به اثبات برسانند. اما مناظره در عصر عباسیان، و خصوصاً مأمون، ساختاری غیر از مناظره و شبیه به جدل داشت. با این وجود، در منابع از آنها تحت عنوان مناظره یاد شده‌است. برگزاری این مناظره‌ها باعث شده بود که مأمون در نظر مردم فردی آزاداندیش تلقی شود که فضای باز سیاسی و
مردم فردی آزاداندیش تلقی شود که فضای باز سیاسی و فکری ایجاد کرده‌است. به گفته ابوحنیفه دینوری در "اخبار الطوال"، مأمون از ستارگان درخشان علم و حکمت در میان بنی‌عباس بود. وی با استقبال او از مناظره‌های بین ادیان، سبب تحول و انقلاب در فضای مناظره‌ها چه در اسلام و چه در سایر ادیان شده‌است. مأمون برای شرکت در مناظره‌ها، شخصاً ورود می‌کرد و برای این منظور، نزد ابوالهذیل محمد بن علاف، شاگردی نمود. دیدگاه مأمون در چنین مناظره‌هایی، علاوه بر مسائل کلامی، مسائل سیاسی نیز بود. براساس آنچه خطیب بغدادی در "تاریخ
سیاسی نیز بود. براساس آنچه خطیب بغدادی در "تاریخ بغداد" تشریح کرده‌است؛ مأمون معتقد بود که غلبه بر دشمنان، باید با حجت و نه با قدرت صورت پذیرد؛ چرا که آن غلبه‌ای که با قدرت باشد، با زوال قدرت از بین خواهد رفت، اما غلبه‌ای که به حجت ثابت شود، هیچ چیز نمی‌تواند آن را زائل نماید. شاهد دیگر این ادعا، مناظره او با یک فرد مانوی بود که پس از مناظره و غلبه بر شخص مانوی، دستور قتل او را صادر کرد. به گزارش جعفریان، دوران علی بن موسی الرضا، زمانی برای شکوفایی بحث‌های کلامی از ناحیه جریان‌های گوناگون فکری بوده‌است و
کلامی از ناحیه جریان‌های گوناگون فکری بوده‌است و همین امر سبب ایجاد اختلافات فراوانی در هر زمینه شد. در این شرایط، علی بن موسی الرضا نیز سعی داشت تا نظرات خویش را اعلام نماید. همین دلیلی است بر اینکه عمده روایاتی که از علی بن موسی الرضا گزارش شده‌است به شیوه پرسش و پاسخ و احیاناً مناظره بوده‌است. از عوامل گسترش این نوع مناظره‌ها، گستردگی سرزمین‌های اسلامی، آغاز نهضت ترجمه، پراکنش آثار یونانی و مصری، روحیه معتزلی مأمون، تنازع قدرت در راس هرم حکومت و تغییر برخورد جامعه اسلامی با اندیشه‌ها و مذاهب و فرق
برخورد جامعه اسلامی با اندیشه‌ها و مذاهب و فرق اسلامی را می‌توان نام برد. در همین فضا، مأمون درخواستی را به رومیان ارسال کرد و از آنان طلب آثار فلسفی کرد و دستور به ترجمه آثار آنان داد. این اقدام او به افزایش فضای نقد و گفتگو از حیث درون‌تمدنی و ارتباط جهان اسلام با سایر ملل کمک کرد. در تحلیل اوضاع یهودیان در دوره‌های مختلف اسلامی، آنها همواره مورد محدودیت حکومت‌های مسلمان قرار می‌گرفتند و تا پیش از به روی کار آمدن مأمون، این محدودیت‌ها به‌طور کامل اعمال می‌شد. با آغاز خلافت مأمون، یهودیان از آزادی بیان
می‌شد. با آغاز خلافت مأمون، یهودیان از آزادی بیان بیشتری نسبت به گذشته برخوردار شدند. مأمون حتی در سال ۲۱۰ ه‍.ق برای دخالت یهودیان، مسیحیان و زرتشتیان در امور داخلی‌شان، فرمانی را صادر کرد. قرشی معتقد است این مناظره‌ها که عموماً توسط دستگاه حکومت اجرا می‌شد، برای فهمیدن نظرات و دلایل اعتقادات طرف مقابلشان صورت می‌گرفته‌است. او همچنین گزارش می‌کند که شبیه به این مناظره‌ها در قصرهای برمکیان بین شیعه و سنی صورت می‌گرفته‌است. در حوزه ایدئولوژیک، عصر علی بن موسی الرضا، عصر گسترش فرقه‌ها و توسعه آنان بوده‌است.
الرضا، عصر گسترش فرقه‌ها و توسعه آنان بوده‌است. از جمله این فرقه‌ها، واقفیه، غالیه، زیدیه، اسماعیلیه، مفوضه، حلولیه، مجسمه، فطحیه و… را می‌توان نام برد. علاوه بر فرقه‌های کلامی، فرقه‌های سیاسی نیز گسترش فراوانی داشتند؛ افرادی چون محمد بن جعفر ادعای امامت و خلافت و بر علیه حکومت قیام وقت کرد. زیدالنار نیز به دشمنی با بنی‌عباس در کوفه قیامی خونین به راه انداخت. مجیدی معتقد است که دلیل این آشفتگی اعتقادی در آن عصر، اختلاف در عملکرد دستگاه حکومتی، گسترش بی‌سابقه سرزمین‌های اسلامی و ورود افراد تازه مسلمان با
سرزمین‌های اسلامی و ورود افراد تازه مسلمان با سؤال و شبهه‌های مختلف عنوان شده‌است. مناظره‌های پیش از ولایتعهدی. به گزارش "دایرةالمعارف فارسی"، علی بن موسی الرضا پیش از ولیعهدی مناظره‌هایی را با اهل ادیان و متکلمان زمان خویش داشته‌است؛ که از این میان مناظره‌ای در بصره را می‌توان یاد کرد. محمدباقر مجلسی، محدث شیعه در کتاب "بحارالانوار"، مناظره علی بن موسی در بصره را مربوط به پیش از ولایتعهدی و عزیمت به سوی خراسان دانسته‌است. این مناظره‌ها بیشتر بر محور رد شبهات، رفع اختلاف‌های درون‌دینی و اشاعه معارف مکتب
رفع اختلاف‌های درون‌دینی و اشاعه معارف مکتب شیعه بوده‌است. در این خصوص مادلونگ تنها به نقل از منابع شیعه از دیدارهایی معجزه‌گونه در گردهمایی‌های پیروانش در بصره و کوفه یاد می‌کند. در مناظره‌ای که در بصره برای علی بن موسی گزارش شده‌است، او ابتدا با استناد به گواهی پیامبران پیش از پیامبر اسلام به حقانیت و بعثت محمد، به دنبال اثبات اصل حقانیت اسلام در قبال سایر ادیان است و در ادامه به اثبات جایگاه امامت از منظر تشیع می‌پردازد. او در این مناظره شرایطی را برای امام تشریح می‌کند؛ اعم از اینکه امام پس از پیامبر
امام تشریح می‌کند؛ اعم از اینکه امام پس از پیامبر باید با همه امت‌ها و فِرَق با کتاب خودشان گفتگو کند و عالم به همه زبان‌ها باشد. او همچنین در این مناظره عصمت را لازمه امامت می‌داند و صفات عدالت، انصاف، حکمت و گذشت و درستکاری را از القاب امام برمی‌شمرد. به گزارش فتاحی، مناظره وی در بصره توسط منابعی، در دوران ولایتعهدی او گزارش شده‌است. بنابر عقیده جعفر سبحانی، نویسنده شیعه، محمد بن عبدالله خراسانی، خادم علی بن موسی الرضا نقل می‌کند که مردی از مادی‌گرایان نزد علی بن موسی آمد و در میان او و علی بن موسی،
نزد علی بن موسی آمد و در میان او و علی بن موسی، مناظره‌ای درگرفت. در این گفتگو بحث‌هایی در خصوص وجود خدا و صفاتش صورت گرفت. این مناظره به شکل پرسش و پاسخ گزارش شده‌است و علی بن موسی در آن به تمام سوالات او پاسخ می‌دهد. مناظره‌ها پس از ولایتعهدی. به‌گفتهٔ مادلونگ در "دانشنامه ایرانیکا"، ارتباطِ مأمون و علی بن موسی در مرو، نزدیک و صمیمی بود. مأمون به‌طور علنی می‌خواست تا علی بن موسی مستقیماً در همهٔ تصمیمات و مراسم‌های رسمی شرکت کند؛ اما گزارش شده‌است که علی بن موسی تصریح می‌کرد تا در امور دولت دخالت
که علی بن موسی تصریح می‌کرد تا در امور دولت دخالت نداشته‌باشد. خلیفه در قضاوت‌ها و فتواهایش به او وابسته بود و مناظره‌هایی را میان او و دانشمندان مسلمان و نیز بزرگانِ جوامع دینیِ دیگر ترتیب می‌داد. به گزارش جعفریان، مناظره‌های علی بن موسی، به جهت انتصاب به ولایتعهدی مأمون، و با توجه به اهداف متعدد مأمون در برقراری جلسات مناظرات و اصرار به آن، بیشتر نمود داشته‌است. از مناظره‌های علی بن موسی الرضا با نام‌های مجلس الرضا، احتجاج الرضا و مناظرات الرضا نیز یاد شده‌است. وی در دورانِ ولایتعهدیِ خود، مناظره‌هایی با
وی در دورانِ ولایتعهدیِ خود، مناظره‌هایی با جاثلیقِ مسیحی، رَأسِ جالوتِ یهودی، بزرگِ هیربَدانِ زَرتُشتی و عِمرانِ صابی داشت. به نوشته مکارم شیرازی، از دیگر مناظره‌هایی که برای علی بن موسی الرّضا گزارش شده، مناظره‌ای با سلیمانِ مَرْوَزی و مناظرهٔ دیگری با علی بن محمد بن جَهْم است. به گزارش قرشی، این مناظره‌ها مورد توجه انجمن‌ها در خراسان قرار گرفت. جعفریان مدعی‌است این مناظره‌ها در حالی برگزار می‌شدند که بسیاری از شیعیان به جهت سخت‌گیری حاکمان عباسی، ارتباط خویش را با امامانشان از دست دادند و همین امر، موجب
را با امامانشان از دست دادند و همین امر، موجب اهمیت این گفتگوهای کلامی در نزد شیعه شده‌است. چگونگی و شیوه مناظره‌ها. به گزارش منابع اسلامی، مأمون روزهای سه‌شنبه را به مناظره در دربار خود اختصاص داده بود و دانشمندان مختلف را بدین منظور دعوت می‌کرد. مسعودی در "مروج الذهب"، در شیوه برگزاری مناظره‌ها در دربار مأمون می‌نویسد: در روز سه‌شنبه، دانشمندان و فقیهان در دربار مأمون جمع می‌شدند. آنها را به اتاقی مفروش می‌بردند و از آنها با غذا و نوشیدنی پذیرایی می‌کردند. سپس نزد مأمون حاضر می‌شدند و تا غروب آفتاب گفتگو
سپس نزد مأمون حاضر می‌شدند و تا غروب آفتاب گفتگو و مناظره می‌کردند. در نهایت با غروب آفتاب، دوباره سفره پذیرایی گسترده می‌شد و بعد، جمعیت متفرق می‌شدند. به گزارش قریشی، از نویسندگان شیعه، در این مناظره‌ها، گروه‌های مختلفی از مردم حضور داشتند؛ طالبیان، هاشمیان، فرماندهان نظامی و علمای مسلمان و غیرمسلمان از شرکت‌کنندگان در این جلسات بوده‌اند. شیوه مناظره علی بن موسی الرضا نسبت به طرف مقابل او در هر مناظره، متفاوت بود. وی در مواجهه با زندیقان و خداناباوران؛ از دلایل و برهان‌های عقلی استفاده می‌کرد؛ چرا که
از دلایل و برهان‌های عقلی استفاده می‌کرد؛ چرا که آنها کتاب‌های مذهبی و دلایل نقلی را قبول نداشتند و تنها به عقل استناد می‌کردند. او همچنین در مناظره با اهل کتاب نیز از استدلال‌های عقلی بهره می‌برد. شیوه وی در مواجه با اختلافات و نظرات مخالف، صبر و سعه صدر بود و سعی در آرام کردن فضای مناظره داشت. وی در مناظره‌ها به بدی و زشتی از طرف مقابل یاد نمی‌کرد و همواره با انصاف و تمجید از طرف مقابلش، شروع به مناظره می‌نمود. هرگاه مناظره به سکوت یا پذیرش اشتباه توسط طرف مقابل ختم می‌شد، وی مناظره را خاتمه می‌داد و با
مقابل ختم می‌شد، وی مناظره را خاتمه می‌داد و با ادامه مناظره، سبب خرد شدن یا توهین به طرف مقابل را فراهم نمی‌ساخت. یکی از ویژگی‌های علی بن موسی در مناظره‌ها، اطمینان وی به معلومات خود بود؛ به گونه‌ای که وقتی نوفلی از ترس خود ناشی از طرفین مقابل مناظره در مقابل علی بن موسی، به شخص او گزارش داد؛ علی بن موسی با تبسم به وی گفت: «آیا می‌ترسی که مرا مجاب کنند و ادله مرا باطل نمایند؟» به گزارش قرشی، از نویسندگان شیعه، از علی بن موسی الرضا در جلسات مختلف، بیش از بیست هزار سؤال پرسیده شد، به گونه‌ای که کاخ سلطتنی
هزار سؤال پرسیده شد، به گونه‌ای که کاخ سلطتنی مأمون، به مرکزی برای دانش و علوم مبدل گردید. رویکرد مناظره‌ها. شاخصه‌های اصلی مناظره‌های علی بن موسی الرضا را می‌توان در دو بخش کلی مناظرات درون‌دینی و مناظرات برون‌دینی تقسیم‌بندی کرد. در مناظره‌های درون‌دینی علی بن موسی، تشریح جایگاه امامان پس از پیامبر اسلام، اثبات امامت علی بن ابی‌طالب و برخی مجادلات کلامی بین شیعه و سنی؛ مهم‌ترین موضوعات محسوب می‌شود. اثبات عصمت برای علمای عقل‌محور افراطی معتزله نیز از دیگر موضوعات این مناظره‌ها محسوب می‌شد. در زمینه
دیگر موضوعات این مناظره‌ها محسوب می‌شد. در زمینه مناظرات برون‌دینی نیز با در نظر داشتن جایگاه علمی امامان شیعه و تسلط آنان بر کتب ادیان دیگر، این مناظرات دربرگیرنده نقدهای اساسی بر ادیان مورد دیگر بوده‌است. راهبردهای علی بن موسی در مناظرات برون‌دینی، در راستای معرفت‌افزایی و روشنگری دانشمندان سایر ادیان بود. موضوعات مطرح شده در این مناظره‌ها عموماً، اثبات توحید، ذات و صفات خدا، کیفیت آفرینش، نفی تشبیه، نفی تجسیم، اثبات نبوت محمد، نفی الوهیت عیسی و نفی تثلیث بوده‌است. با مقایسه بین محور مناظره‌های علی بن
بوده‌است. با مقایسه بین محور مناظره‌های علی بن موسی در پیش از ولایتعهدی و پس از آن، این نکته روشن خواهد شد که به اقتضاء جایگاه ولایتعهدی و نیز شرایط اجتماعی و سیاسی دوران، شاخصه دفاع از اسلام در برابر مذاهب و ادیان دیگر، نمو بیشتری داشت. به گزارش جعفریان، از میان مباحثی که در مناظره‌های علی بن موسی الرضا مورد توجه قرار گرفته‌است، بحث و گفتگو پیرامون موضوع امامت بود. مباحث توحید، صفات خداوند و عدل الهی که در ارتباط مستقیم با مسئله جبر و اختیارست از موضوعات مطرح شده در این مناظره‌ها هستند. علل شکل‌گیری
مطرح شده در این مناظره‌ها هستند. علل شکل‌گیری مناظره‌ها. طباطبایی یکی از نظریات احتمالی در مورد علت برگزاری این مناظره‌ها را علاقه مأمون به علوم مختلف می‌داند که سبب می‌شد تا دانشمندان علوم دینی را برای مناظره با علی بن موسی به مرو دعوت کند. در مقابل، برخی روایاتْ از جمله روایتی از اباصلت هروی حاکی از این است که قصدِ اصلیِ مأمون از ترتیب دادنِ این مناظره‌ها، امیدواریِ وی برای تضعیفِ جایگاهِ علی بن موسی الرّضا نزد عمومِ مردم و عالمانِ اقوام و گروه‌های گوناگون بوده‌است. بنابر دیدگاه مکارم شیرازی و مرتضوی،
بوده‌است. بنابر دیدگاه مکارم شیرازی و مرتضوی، تلاش‌های محمد باقر، جعفر صادق و موسی کاظم در نظم‌دهی به فقه شیعی و شاگردپروری، در عصر مأمون در خطر نابودی، التقاط و قشری مأبی بود. یکی از تدابیر علی بن موسی در این دوران برای احیاء تلاش‌های پدرانش، از مناظره با سران ادیان و فرقه‌های دیگر استقبال کرد. مکارم شیرازی چهار احتمال را در خصوص اهداف مأمون در نظر گرفته‌است: احتمال بدبینانه که هدف مأمون را تخریب وجهه علمی علی بن موسی باشد؛ مستند به روایاتی که در این‌باره نقل شده‌است و پس از درگذشت علی بن موسی، دیگر
نقل شده‌است و پس از درگذشت علی بن موسی، دیگر مناظره‌هایی به این شکل گزارش نشده‌است. احتمال دوم، مأمون قصد داشت مقام علی بن موسی را تنها در بُعد علمی منحصر کند، و تدریجاً او را از مسائل سیاسی کنار بزند، و چنین نشان دهد که مردی عالم و پناهگاه امت اسلامی در مسائل علمی است، ولی او کاری با مسائل سیاسی ندارد و به این ترتیب شعار تفکیک دین از سیاست را عملی کند. احتمال سوم چنین است که سیاستمداران شیاد و کهنه‌کار اصرار دارند در مقطع‌های مختلف سرگرمی‌هایی برای تودهٔ مردم درست کنند، تا افکار عمومی را به این وسیله از