payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به دفتر طراحی وزارت در کُنتسوو، استان مسکو منتقل شد. وی در سال ۱۹۴۵ به عنوان افسر تحقیقاتی به مؤسسه لنینگراد بازگشت، سپس افسر ارشد تحقیقات شد. بین سالهای ۱۹۴۷–۱۹۴۶او آموزگار آزاد کمیته منطقه فروژنسکیحزب کمونیست بود. وی دکترای خود را در سال ۱۹۴۷ دریافت کرد. در دسامبر همان سال، وی به کار در مرکز تحقیقات مخفی هسته ای مؤسسه تحقیقات علمی روسیه فیزیک تجربی دعوت شد. در این مؤسسه، او در آزمایشگاه شماره ۲ به سرپرستی محقق برجسته مواد منفجره الکساندر بلایف کار کرد. تحقیقات وی با استفاده ازتری‌نیتروتولوئن / آردی‌ایکس
وی با استفاده ازتری‌نیتروتولوئن / آردی‌ایکس بود که در اولین بمبهای هسته ای اتحاد جماهیر شوروی مورد استفاده قرار گرفت. او برای این کار اولین جوایز ایالتی خود را در سال ۱۹۵۰ دریافت کرد. در سال ۱۹۵۲و ۱۹۵۱، او گروهی را در زمینه آزمایش میدانهای مغناطیسی و جریانهای تولید شده توسط مواد منفجره رهبری کرد، و ایده‌های طراح برجسته بمب هسته ای آندری ساخاروف را دنبال کرد. کاترین در سال ۱۹۵۲ رئیس آزمایشگاه شد. در ژوئن سال ۱۹۵۵، آزمایشگاه رسماً به یک مرکز تحقیقات و توسعه هسته ای جدید، در اسنژینسک (شهری که اکنون با نام
هسته ای جدید، در اسنژینسک (شهری که اکنون با نام اسنژینسک شناخته می‌شود) منتقل شد. با این حال، تا سال ۱۹۵۸، در مؤسسه باقی ماند. او یکی از آخرین کسانی بود که نقل مکان کرد. در سال ۱۹۶۱و ۱۹۵۹، او به کمیته حزب کمونیست چلیابینسک -۷۰ پیوست و معاون شورای منطقه ای کارگران و بعداً عضو کمیته مرکزی اتحادیه کارگری شد. در اوایل دهه ۱۹۶۰، تحقیقات او صرفاً در مورد مواد منفجره انجام شد. وی در سال ۱۹۶۹، مطابق سیستم اتحاد جماهیر شوروی، دکترای علوم دکترا گرفت. از سال ۱۹۷۹، گرچه بازنشسته شد، اما به عنوان یک پژوهشگر ارشد فعالیت
بازنشسته شد، اما به عنوان یک پژوهشگر ارشد فعالیت کرد. او در سال ۱۹۸۳ جایزه دولتی اتحاد شوروی را دریافت کرد. وی در دوران کار خود عضو کمیسیون مواد منفجره ساختمان ماشین آلات متوسط (وزارت امور خارجه برای تولید سلاح‌های هسته ای) و عضو شورای اعطای دکترا با داشتن بسیاری از محققان دانشجویی بود. وی در سال ۱۹۸۷ در اسنژینسک درگذشت.
سوپور اترنوس و گروه سایه‌ها () (لاتین: "sopor aeternus" «چُرت ابدی» که اغلب به عنوان Sopor Aeternus یا Sopor از آن یاد می‌شود) یک پروژه موسیقی دارک وِیو مستقر در فرانکفورت است، که در سال ۱۹۸۹ توسط آنا وارنی کانتودا () شکل گرفت. آثار آنا-وارنی بسیار شخصی، مالیخولیایی و بدبینانه است. آنا-وارنی کانتودا. کانتودا در ۸ فوریه در سالی نامعلوم در آلمان به دنیا آمد. نام مستعار Cantodea از چندین منبع گرفته شده‌است؛ نام آنا و کلمه لاتین "cantodea"، یک واژهٔ ابداعی مرکب به معنای "من آواز می‌خوانم، الهه". او قبل از سال
به معنای "من آواز می‌خوانم، الهه". او قبل از سال ۱۹۹۷ از نام صحنه "Varney" استفاده می‌کرده‌است، این نام از داستان ترسناک Varney, the Vampire; or the Feast of Blood گرفته شده‌است. کانتودا تراجنسیتی است و در خارج از باینری جنسیتی مشخص قرار می‌گیرد. طبق گزارش‌ها، کانتودا مورد ضرب و شتم والدین و همسالان مدرسه بوده‌است. او در شش سالگی، طی عمل لوزه‌برداری، تجربه خارج از بدن داشته‌است. شخصیت کانتودا منزوی و پیچیده‌است. او اظهار داشته‌است که «جلوی انسان» به‌طور زنده موسیقی اجرا نخواهد کرد. او به ادگار آلن پو علاقه
موسیقی اجرا نخواهد کرد. او به ادگار آلن پو علاقه دارد و اشعار او در آثار خود استفاده می‌کند. او همچنین از حامیان چندین جنبش فعال از جمله حقوق حیوانات، پرو-اتانازی، حقوق دگرباشان، وگان و گیاه‌خواری می‌باشد. کانتودا شخصیتی بسیار روحانی است. او ساترن خدای رومی را پرستش می‌کند. او با ترکیب نماد نجومی زحل (Saturn) با مشتری (Jupiter)، نماد "JUSA" را ساخت که نمادی‌ست که نشان دهنده معنویت اوست. این نماد به نمادی از او و موسیقی‌اش تبدیل شده‌است. تاریخ. ۱۹۸۹ – ۱۹۹۵. این پروژهٔ موسیقی در سال ۱۹۸۹ توسط آنا-وارنی (که
این پروژهٔ موسیقی در سال ۱۹۸۹ توسط آنا-وارنی (که در آن زمان به عنوان وارنی شناخته می‌شد) و هولگر تأسیس شد و به عنوان یک پروژه موسیقی سبک Neue Deutsche Todeskunst آغاز به کار کرد. آن دو در شهر فرانکفورت در یکی از کلاب‌های خرده‌فرهنگ گوت بنام نگاتیو، یکدیگر را ملاقات کرده‌بودند. کانتودا و هولگر با بودجهٔ کمی برای خرید تجهیزات موسیقی آغاز به کار کردند و سه آلبوم آزمایشی ضبط کردند. این سه آلبوم ("Es reiten die Toten so schnell...", "Rufus", "Till Time and Times Are Done") بین سالهای ۱۹۸۹ و ۱۹۹۲ ضبط شدند و تنها
Are Done") بین سالهای ۱۹۸۹ و ۱۹۹۲ ضبط شدند و تنها "Es reiten ..." به صورت عمومی منتشر شد. آلبوم‌های آزمایشی به‌طور جمعی با عنوان "Blut der Schwarzen Rose" (آلمانی: "خون گل رز") یا "The Undead-Trilogy" خوانده می‌شوند. اندکی پس از تولید کاست، هولگر گروه را ترک کرد. آثار. آلبوم‌های آزمایشی. سه آلبوم آزمایشی که اغلب به آنها "Blut der schwarzen Rose" یا "The Undead-Trilogy" گفته می‌شود. فقط اولین آنها منتشر شده‌است.
شهاب‌سنگ‌های آهنی از نوع شیمیایی آی‌آی‌ای نوعی اکتاهدرایت با زبری گوناگون هستند که بیشترشان حاوی اِدخال‌های پرشماری از سیلیکات‌های سنگی بازبلوری شده می‌باشند. پیشینه. اگر خرده‌سیاره‌ای در یک و نیم میلیارد سال نخست ظهور منظومه خورشیدی شکل گرفته باشد، ممکن است عناصر پرتوزای کم‌عمر با گرمای ناشی از واپاشی خود آن را ذوب کرده باشند. خرده‌سیارات ذوب نشده می‌توانند دیرتر شکل گرفته باشند، یعنی زمانی که ماده تشکیل دهنده آنها مقادیر کمتری عناصر پرتوزا در خود داشته و در نتیجه برای ذوب شدن خرده‌سیاره ناکافی بوده‌اند.
در نتیجه برای ذوب شدن خرده‌سیاره ناکافی بوده‌اند. شواهد کمی از شهاب‌سنگ‌هایی که هر دو بخش ذوب شده و ذوب نشده را با هم داشته باشند وجود دارد، به جز خانواده نادری از آنها که شهاب‌سنگ‌های آهنی از نوع آی‌آی‌ای هستند. شهاب‌سنگ‌های آهنی نوع آی‌آی‌ای عجیب و نامتعارف هستند. آنها هم نشانه‌هایی از اجرام اولیه که هرگز ذوب نشده‌اند را در خود دارند و هم ویژگی‌هایی را دارا هستند که نشان می‌دهند از جرمی کاملاً یا نسبتاً ذوب شده نشأت گرفته‌اند. ستاره‌شناسان نمی‌دانند این شهاب‌سنگ‌ها را در چه دسته‌ای طبقه‌بندی کنند.
نیروی نهایی (به انگلیسی: "Ultimate Force") یک فیلم اکشن آمریکایی محصول سال ۲۰۰۵ به کارگردانی مارک بورسون است. بازیگر اصلی این فیلم فوق ستاره ورزش‌های کیک‌بوکسینگ و هنرهای رزمی ترکیبی، میرکو فیلیپوویچ است. این فیلم به صورت سینمایی در کرواسی و به صورت فیلم ویدئویی در ایالات متحده آمریکا و اکثر نقاط جهان منتشر شد. پذیرش منتقدین. این فیلم نقدهای منفی را از منتقدین دریافت کرد. رسانه های خانگی. این فیلم در تاریخ ۱۳ نوامبر ۲۰۰۷ به صورت نسخه بلو-ری منتشر شد.
اسرار (به انگلیسی: "Mysteria") یک فیلم سینمایی آمریکایی در ژانر تریلر محصول سال ۲۰۱۱ به کارگردانی یک کارگردان سوئیسی، لوسیوس سی کوئرت ساخته شده و در آن بازیگرانی چون رابرت میانو، بیلی زین، دنی گلوور، میدو ویلیامز و مارتین لاندو بازی می‌کنند.
قاشلیق یک دژ متعلق به تاتارهای سیبری در سده‌های میانه (قرن چهاردهم تا شانزدهم میلادی) بود که در سده شانزدهم پایتخت خانات سیبیر به‌شمار می‌آمد. این دژ در کرانه سمت راست رودخانه ایرتیش در پیوندگاه این رود با رود کوچک سیبیرکا جای داشت و محل آن در ۱۷ کیلومتری شهر امروزی توبولسک قرار دارد. نام فاشلیق همان واژه قشلاق (زمستانگاه) به گویش ترکی تاتاری است. نام‌های دیگر این دژ، ایسکِر (به معنی شهر کهن در زبان اوگری رودخانه اوب) و سیبیر بود. از دژ قاشلیق نخستین بار در متون روسی سده چهاردهم یاد شده‌است. این روستای
در متون روسی سده چهاردهم یاد شده‌است. این روستای دارای برج و بارو بیشترین دوره ترقی خود را در نیمه نخست سده شانزدهم تجربه کرد. در سال ۱۵۸۲ سپاهیان یک سرکرده معروف قزاق‌های روسی به نام یک یرماک، این دژ را تسخیر و ویران کرد. تاتارهای سیبری در سال ۱۵۸۴ دوباره این محل را تصرف کردند اما از سال ۱۵۸۶ به بعد این محل برای همیشه از کنترل آن‌ها بیرون آمد. شهر توبولسک در نزدیکی‌های قاشلیق در سال ۱۵۸۷ بنیاد شد. منابع گوناگون بر سر محل دقیق این دژ اختلاف نظر دارند. برخی منابع از اوایل قرن نوزدهم می‌نویسند که ویرانه‌های
منابع از اوایل قرن نوزدهم می‌نویسند که ویرانه‌های این دژ در آن دوره هنوز، هرچند با دشواری، قابل دید و شناسایی بود. روستای امروزی سیبیریاک در نزدیکی محل احتمالی قاشلیق واقع شده‌است.
نسیمه رزمیار (زادهٔ ۱۳ سپتامبر ۱۹۸۴ در کابل، افغانستان) یک سیاستمدار افغان - فنلاندی و نماینده حزب سوسیال دموکرات فنلاند است. رزمیار در سال ۲۰۱۵ با کسب ۵۱۵۶۶ رای در انتخابات پارلمان فنلاند انتخاب شد. وی تا ژوئن سال ۲۰۱۷ هنگامی که به عنوان معاون شهردار برای فرهنگ و اوقات فراغت در هلسینکی انتخاب شد، در پارلمان حضور داشت. وی همچنین از سال ۲۰۱۲ عضو شورای شهر هلسینکی بوده‌است. خانواده رزمیار از مسکو به فنلاند آمدند و پدر وی محمد داوود رزمیار سفیر جمهوری دموکراتیک افغانستان در اتحاد جماهیر شوروی بود. خانواده او
افغانستان در اتحاد جماهیر شوروی بود. خانواده او در سال ۱۹۹۳ پس از این که رئیس‌جمهور محمد نجیب الله از قدرت برکنار شد، به فنلاند مهاجرت کرد. نسیمه رزمیار در سال ۲۰۱۰ پناهنده زن منتخب سال شد.
در ۱۸ ژانویه ۲۰۱۵، یک آنتونوف ای‌ان-۲۶ که توسط نیروی هوایی سوریه اداره می‌شد، در حالی که سعی در فرود در فرودگاه نظامی محاصره شده ابوالظهور در استان ادلب استان سوریه داشت سقوط کرد. هواپیما حامل سرباز و تجهیزات نظامی و مهمات بود. در هواپیما ۳۵ نفر از جمله ۳۰ سرباز سوری و ۵ کارشناس نظامی ایرانی حضور داشتند. رسانه‌های دولتی سوریه و دیده‌بان حقوق بشر سوریه اعلام کردند که این سقوط به دلیل مه سنگین یا «مسائل فنی» رخ داده‌است که باعث برخورد هواپیما با خطوط انتقال برق شده‌است. با این حال، گروه جبهة النصره وابسته به
شده‌است. با این حال، گروه جبهة النصره وابسته به القاعده ادعا کرد که آنها هواپیما را سرنگون کرده‌اند. رسانه‌های سوریه نام ۳۰ سرباز سوری را که در این حادثه کشته شده بودند تهیه و منتشر کردند. سرهنگ حسین الیوسف از فرماندهان ارتش سوریه، جز کشته شدگان این حادثه بود. به گفته دیدبان حقوق بشر سوریه، ۱۳ افسر سوری نیز در این حادثه جان باختند.
غرفه بوسه ۲ فیلم کمدی رمانتیک نوجوانانه آمریکایی محصول سال ۲۰۲۰ به کارگردانی وینس مارچلو و فیلمنامه‌نویسی مارچلو و جی آرنولد می‌باشد و دنباله فیلم غرفه بوسه است. قسمت سوم با عنوان غرفه بوسه ۳ در سال ۲۰۲۱ عرضه شد. خلاصه داستان. نوآ به دانشگاهی در ایالت دیگر می‌رود. سال آخر ال، با شایعه‌‌کردن همکلاسی‌هایش مبنی بر اینکه او و نوآ در نهایت از هم جدا می‌شوند، شروع می‌شود و دوست شدن نوآ با یک دختر جذاب بریتانیایی به نام کلویی در آنجا، ترس او را بیشتر هم می‌کند.
سزیم آئورید ترکیبی معدنی با فرمول CsAu است. این ترکیب، نمکی از کاتیون +Cs و آنیون غیرعادی −Au است. تولید و واکنش‌ها. CsAu با داغ‌کردن آمیخته‌ی استوکیومتری سزیم و طلا به‌دست می‌آید. دو مایع زردرنگ فلزی با یکدیگر واکنش می‌دهند تا فراورده‌ای روشن و شفاف تولید کنند. محلولی از CsAu در آمونیاک مایع قهوه‌ای است، و جامد آن زرد (رنگ دو ترکیب تشکیل‌دهنده) است. ترکیب اضافی آمونیاک به رنگ آبی تیره است. با وجود این که سزیم آئورید ترکیبی از دو فلز است، اما فاقد خواص فلزی است چرا که نمکی با بارهای موضعی است. این ترکیب
است چرا که نمکی با بارهای موضعی است. این ترکیب به‌آسانی هیدرولیز می‌شود و باعث به‌وجود آمدن سزیم هیدروکسید، فلز طلا، و هیدروژن می‌شود. محلول سزیم آئورید در آمونیاک دستخوش واکنش جانشینی دوگانه با رزین تبادل یونی تترامتیل‌آمونیوم می‌شود تا تترامتیل‌آمونیوم آئورید را ایجاد کند.
شاهنامهٔ لندن یکی از نسخه‌های دست‌نویس کتاب شاهنامهٔ ابوالقاسم فردوسی است. تاریخ دقیق کتابت این نسخه مشخص نیست و مورد اختلاف است، اما به سال ۶۷۵ قمری (۱۲۷۶ میلادی) منسوب شده‌است. شاهنامهٔ لندن نقشی پایه‌ای در تصحیح شاهنامه داشته‌است. تعداد برگه‌های شاهنامهٔ نسخهٔ لندن بدون احتساب برگه‌های بدرقه ۲۹۷ برگ است. پس از دستنویس فلورانس کهنترین دستنویس موجود شاهنامه این دستنویس می باشد و چون این دستنویس برخلاف دستنویس فلورانس که تنها نیمی از شاهنامه را در بر دارد، دستنویسی کامل است.کتاب هیچ تذهیب و تزئیناتی ندارد و
کامل است.کتاب هیچ تذهیب و تزئیناتی ندارد و متن در جدول ساده‌ای نوشته شده که از دو خط موازی تشکیل شده‌است. تعداد ابیات این نسخه بدون احتساب ابیاتی که در حاشیهٔ صفحات یا میان سطرها نوشته شده، ۴۹۶۱۸ بیت است. لازم است ذکر شود در کتابخانهٔ انگلستان نسخهٔ دستنویس دیگری نیز از شاهنامه وجود دارد که به سال ۸۴۱ هجری قمری منسوب است و نباید این دو نسخه را با یکدیگر اشتباه گرفت. ویژگی‌های فیزیکی نسخهٔ دست‌نویس. اندازهٔ کاغذهایی که این نسخه بر روی آن نوشته شده‌است، ۳۵ در ۲۷ سانتی‌متر است. به گفتهٔ محمد عیسی ویلی سرپرست
۲۷ سانتی‌متر است. به گفتهٔ محمد عیسی ویلی سرپرست نسخ خطّی فارسی کتابخانهٔ انگلستان، طول اوراق سابقاً به مراتب بزرگتر از اندازهٔ کنونی بوده‌است. اندازهٔ متنی که بر روی کاغذها نوشته شده، ۲۹ الی ۲۹٫۵ سانتی‌متر در ۲۱ سانتی‌متر است. اما در صفحات مختلف طول نوشته‌ها متفاوت است و به‌طور متوسط در حدود ۲۸ سانتی‌متر است. متن کتاب در شش ستون نوشته شده و فاصلهٔ بین ستون‌های آن یکسان است. کاغذ شاهنامهٔ نسخهٔ لندن به رنگ زرد مایل به سفید بوده، ضخامت متوسط دارد و کیفیت خوبی دارد. این احتمال وجود دارد که به این کاغذ آهار
دارد. این احتمال وجود دارد که به این کاغذ آهار زده شده‌باشد. بر حاشیهٔ فوقانی نسخه و در برخی مواضع متن آن لکه‌های رطوبت وجود دارد، اما این لکه‌ها موجب ناخوانا شدن متن نسخه نشده‌است. مرمت نسخه. بسیاری از اوراق این دستنویس مورد مرمّت قرار گرفته‌اند. به منظور مرمت، بر حاشیهٔ چند ورق، مثلاً برگ‌های ۲۹۵ و ۲۹۶ نوارهای بزرگ کاغذ چسبانده شده که شماره‌گذاری اصلی نسخه را پنهان کرده‌است. همچنین واضح است که برگه‌های ۵ تا ۷ و نیز برگهٔ ۲۹۷ نسخه نیز که به خطّ نستعلیق متوسطی نوشته شده‌اند، در زمانی بسیار بعد از کتابت آن
نوشته شده‌اند، در زمانی بسیار بعد از کتابت آن به دستنویس افزوده شده‌اند. نسخهٔ دست‌نویس شاهنامهٔ لندن در گذشته و احتمالاً در قرن نوزدهم با دوختی به سبک اروپایی ترمیم شده‌است و به همین دلیل نمی‌توان ویژگی‌های اولیهٔ ان را بازسازی کرد و حدس زد. شاهنامهٔ لندن مکرراً صحافی شده، چرا که هم قطع کنونی آن از قطع اصلی و قدیمی آن کوچکتر است و هم اینکه در بسیاری از مواضع رکابه‌ها و ابیاتی که در حواشی صفحات نوشته شده بوده (مثلاً برگه‌های ۱۳ر، ۱۵پ، ۴۹ر، ۶۰ر، ۷۸ر، و غیره) قطع شداند که به دلیل صحافی مجدد بوده‌است. ورق‌های
قطع شداند که به دلیل صحافی مجدد بوده‌است. ورق‌های نونویس. فهرست پادشاهان ایران در برگهٔ ۲ رو دیباچهٔ آن شامل برگه‌های ۲پ تا ۴ر، به خط دیگری نوشته شده‌است؛ و احتمال دارد که این برگه‌ها حاوی اطلاعاتی دربارهٔ صاحب اصلی نسخه، یا جزئیات مربوط به تملک آن در زمان دست به دست شدنش بوده باشند، که هم‌اکنون از دستنویس حذف گردیده‌اند. برگ‌های ۵ تا ۷ که از آغاز شاهنامه تا بیت ۳۸ از پادشاهی جمشید را شامل می‌شوند، و اوراق ۵۰ تا ۵۳ که از بیت ۱۲۸۹ داستان رستم و سهراب تا بیت ۶۸۰ داستان سیاوخش را در بر می‌گیرند و برگ ۲۹۷
بیت ۶۸۰ داستان سیاوخش را در بر می‌گیرند و برگ ۲۹۷ (یعنی از بیت ۸۷۹ پادشاهی یزدگرد سوم تا آخر شاهنامه) جدید هستند و به صورت واضح زمانی پس از اتمام کتابت نسخه به آن افزوده شده‌اند. جدول این برگه‌ها به دقت برگه‌های قدیمی‌تر نسخه نیست و سرسری کشیده شده‌است. متن این برگه‌ها به خط نستعلیق خوانا اما بد نوشته شده‌است. جلال خالقی مطلق احتمال داده که خط صفحات نونویس متن با خطی که مقدمه بدان نوشته شده فرق داشته باشد. مهم‌ترین برگ نونویس شاهنامهٔ لندن برگ ۲۹۷ر است که تاریخ ۶۷۵ هجری قمری فقط در آن برگ آمده‌است. منشأ
تاریخ ۶۷۵ هجری قمری فقط در آن برگ آمده‌است. منشأ نسخه. بر روی برگ بدرقهٔ پیشین نسخه، یادداشتی وجود دارد که احتمالاً توسط کشیشی به نام «هـ. اشترن‌شوس» نوشته شده و در آن گفته شده که «... این دست‌نویس را یکی از پارسیان از یزد آورده …» و همچنین اضافه شده که «... این شاهنامه تصویر ندارد …». در رابطه با تاریخ کتابت شاهنامهٔ نسخهٔ لندن اطمینانی وجود ندارد. اما احتمال داده شده مربوط به سال ۶۷۵ هجری قمری (۱۲۷۶ میلادی) باشد. مسئله اینجاست که تاریخ ۶۷۵ قمری فقط بر روی برگهٔ ۲۹۷ر نوشته شده که از جملهٔ برگه‌های نونویس
برگهٔ ۲۹۷ر نوشته شده که از جملهٔ برگه‌های نونویس نسخه است و واضح است که بعداً به نسخه افزوده شده‌است. عبارتی بر روی ورق اول بدرقهٔ آغاز کتاب، یا در داخل دفته یا طبلهٔ دست راست نسخه نوشته شده‌است که بر اساس آن این نسخه در تاریخ ۵ ماه ژوئیه ۱۸۵۳، (۱۴ تیرماه ۱۲۳۲ خورشیدی) برای کتابخانهٔ بریتانیا از حراجی ساتبیز خریده شده و در زمرهٔ دستنویس‌های «اشترن‌شوس» بوده‌است. در حواشی نسخه یا در میان ستون‌ها برخی از لغات متن به ترکی ترجمه شده‌است (مثلاً ۱۲ر، ۴۴ر، ۱۰۹پ و …) که نشان می‌دهد این نسخه مدتی به شخصی ترک‌زبان
…) که نشان می‌دهد این نسخه مدتی به شخصی ترک‌زبان تعلق داشته‌است، که ظاهراً فردی کتابخوان و اهل علم بوده چرا که معنای واژگان «خوالیگر» و «خوانسالار» را (مثلاً در حاشیهٔ برگهٔ ۸پ) از فرهنگ معیار جمالی نقل کرده‌است. محل نگهداری. به شمارهٔ Add, ۲۱٫۱۰۳ در کتابخانهٔ انگلستان موجود است. آسیب‌ها. برخی جملات و یادگاری‌ها بر روی نسخهٔ لندن نوشته شده که آسیب‌هایی به این نسخه وارد آورده‌است. بر روی برگهٔ ۲۹۷پ دو یادگاری نوشته شده‌است. یک نفر با خط خو در پایین صفحه نوشته «دوستان شرح پریشانی من»، که اشاره به ترکیب‌بند
«دوستان شرح پریشانی من»، که اشاره به ترکیب‌بند شرح پریشانی از وحشی بافقی دارد. همین بیت در آغاز نسخه هم نوشته شده‌است. فرد دیگری نیز با خطی بد نوشته «دارم دلی از جور فلک صد پاره» و در پایین صفحه هم نوشته: بر روز همین صفحهٔ ۲۹۷پ یادداشتی هم به انگلیسی به تاریخ ۱۲ ژانویهٔ ۱۹۳۱ (۲۲ دی ۱۳۰۲) وجود دارد که به گفتهٔ محمد عیسی ویلی سرپرست نسخ خطّی فارسی کتابخانهٔ انگلستان احتمالاً توسط فردی نوشته شده که در آن روز برگه‌های دست‌نویس را برای کتابخانه نمره‌گذاری می‌کرده‌است. مجدداً در وسط همان صفحه مهری فرهنگی وجود
مجدداً در وسط همان صفحه مهری فرهنگی وجود دارد و مرکب سرنویس‌های طرف مقابل روی صفحه به پشت ان منتشر شده‌است. جنجال بر سر تاریخ نگارش. نونویس بودن ۲۲ برگهٔ شاهنامهٔ نسخهٔ لندن و از آن جمله برگ آخر نسخه سبب شده تا بحث‌های زیادی بر سر تاریخ دقیق نگارش نسخهٔ لندن وجود داشته باشد. یک دیدگاه در این رابطه بر آن است که این صفحات از روی نسخهٔ قدیمی که مربوط به سال ۶۷۵ قمری است رونویسی شده و جایگزین برگه‌های قدیمی شده باشد که در اثر گذشت زمان پوسیده بوده‌اند. دیدگاه دیگر نیز این است که شاهنامهٔ لندن در تاریخ متأخرتری
نیز این است که شاهنامهٔ لندن در تاریخ متأخرتری از روی نسخهٔ دیگری که به سال ۶۷۵ قمری متعلق بوده رونویسی شده‌است. تئودور نلدکه به وجود چند نسخهٔ منحصر به فرد قدیمی از شاهنامه اشاره کرده و نسخهٔ موزهٔ بریتانیا را یکی از آن‌ها دانسته‌است. با این حال او انتساب کتابت این نسخه به سال ۶۷۵ قمری را با اما و اگر همراه می‌کند و در مجموع اعتماد چندانی به شاهنامهٔ لندن نداشته‌است. سید حسن تقی‌زاده نیز به تاریخ کتابت این نسخه شک داشته و اگرچه از آن به عنوان «قدیم‌ترین نسخه» از شاهنامه نام برده، اما می‌نویسد: چاپِ عکسی.
از شاهنامه نام برده، اما می‌نویسد: چاپِ عکسی. در سالِ ۱۳۸۴ چاپِ عکسیِ شاهنامهٔ لندن به کوشش ایرج افشار و محمود امیدسالار در تهران با مشخصات زیر در تیراژ محدودی به چاپ رسید.
پسر پاگنده یک فیلم انیمیشن در ژانر کمدی و فانتزی به کارگردانی جرمی دگرسون و بن استاسن است که در تاریخ ۲۶ ژانویه ۲۰۱۷ اکران شد. پس از اکران، این فیلم نقدهای مثبتی از منتقدین دریافت کرد و ۵۰ میلیون دلار در کل در مقابل بودجه ۲۰ میلیون دلاری خود بدست آورد در اول مه۲۰۱۸ نسخه DVD این انیمیشن در امریکا ساخته شد. دنباله. "Bigfoot Superstar یاbigfoot family" دنباله همین انیمیشن است که در تاریخ ۵ اگوست ۲۰۲۰ منتشر شد. داستان. داستان فیلم دربارهٔ پسری‌ست که به دنبال پدر گمشده‌اش می‌رود و می‌فهمد که او پاگنده است و یک
گمشده‌اش می‌رود و می‌فهمد که او پاگنده است و یک عده از طرف شرکت hair co هم به دنبال او هستند تا او را دستگیرش کنند ولی پسرش اجازه نمی‌دهد که کسی به پدرش آسیب بزند پس با کمک دوستانش به کمک پدرش می‌رود.
دکتر چهارم یکی از تجسم‌های دکتر، قهرمان مجموعه تلویزیونی علمی-تخیلی بی‌بی‌سی "دکتر هو" است. او توسط تام بیکر به تصویر کشیده شد. در روایت سریال، دکتر ارباب زمان بیگانه چندصدساله از سیاره گلفری است که به‌طور مکرر به همراه همراهانش با سفینه‌اش تاردیس در زمان و فضا سفر می‌کند. در پایان زندگی اش، دکتر می‌تواند بدن خود را تجدید حیات کند. در نتیجه، ظاهر بدنی و شخصیت او تغییر می‌کند. بیکر چهارمین تجسم این شخصیت را به تصویر می‌کشد، این تجسم فردی غریب و گاه دلخراش است که بعضی وقت‌ها باعث می‌شود که افراد را عصبانی
است که بعضی وقت‌ها باعث می‌شود که افراد را عصبانی کند. همراه اول او روزنامه‌نگار بی‌باک سارا جین اسمیت (الیزابت اسلادن) بود که در کنار تجسم قبلی اش نیز سفر کرده بود و بعداً جراح هری سالیوان (ایان مارتر) نیز به آنها پیوسته‌است. همراهان بعدی وی شامل سگ روباتیک ک-۹، جنگجوی وحشی لیلا (لوئیز جیمسون)، بانوی زمان رومانا (ماری تام و لالا وارد)، اشرافی نوجوان بیگانه نیسا (سارا ساتون)، نوجوان نابغه آدریک (متیو واترهاوس) و مهماندار هواپیما تیگان (جنت فیلدینگ) هستند. بیکر این شخصیت را به مدت هفت فصل متوالی به تصویر
ویشیشت‌ادویته () از مهم‌ترین مکاتب فلسفی ودانته در فلسفه هندی است که سری رامانجو (۱۰۱۷–۱۱۳۷ میلادی) آن را بنیان گذاشت. رامانجو از مخالفان شانکرا و مکتب ادویته بود. ویشیشت‌ادویته فلسفه‌ای ترکیبی است که ساختار فکری یگانه‌انگار ادویته و فلسفهٔ خداباورانهٔ دوایته را به هم پیوند می‌زند. سری رامانجو مکرراً به اوپانیشادها ارجاع می‌داد و مدعی بود که ویشیشت‌ادویته ریشه در اوپانیشادها دارد. تفسیر ویشیشت‌ادویته از اوپانیشادها نوع محدودی از یگانه‌انگاری است. به گفتهٔ جنین فاولر سری رامانجو بر آن بود که اوپانیشادها
جنین فاولر سری رامانجو بر آن بود که اوپانیشادها نظریهٔ مبنی بر دوگانگی بدن و روح به دست می‌دهند که در آن برهمن در همه چیز هست و با این حال جدای از و فرای همه چیز، روح یا فرمانروای درونی و نامیرا است. بنابر مکتب ویشیشت‌ادویته کیفیت روح هر فرد با کیفیت برهمن یکی است اما کمیت آن از کمیت برهمن جداست. در مکتب ویشیشت‌ادویته، به اوپانیشادها به عنوان آموزندهٔ یک ایشوار (ویشنو) نگاه می‌شود که کرسی همهٔ صفات برتر است و همهٔ جهان قابل مشاهده بدن خدایی است که در همه چیز هست. تأکید این مکتب بر عبادت و تذکار دائمی
چیز هست. تأکید این مکتب بر عبادت و تذکار دائمی زیبایی و عشق به خدای شخصی است. این امر در نهایت فرد را به یکی شدن با برهمن انتزاعی رهنمون می‌کند. به گفتهٔ فاولر، برهمن اوپانیشادها در تفسیر رامانجو یک حقیقت زنده و «آتمنِ همه چیز و همهٔ موجودات» است.
ویدانته دوایته () یکی از مکاتب ویدانته در فلسفه هندی است که مادهواچاریا (۱۱۹۹–۱۲۹۸میلادی) آن را بنیان گذاشت. دوایته برداشتی به‌شدت خداباورانه از اوپانیشادها محسوب می‌شود و در تقابل با ویدانته ادویته و ویشیشت‌ادویته قرار دارد. مادهواچاریا نیز مانند شانکرا و رامانجو مدعی بود که دوانته ویدانته خداگرایانهٔ او ریشه در اوپانیشادها دارد. به گفتهٔ فاولر، مکتب دوایته بر آن است که «هنگامی که اوپانیشادها از برهمن بودن روح سخن می‌گویند منظور شباهت است و نه این‌همانی.» مادهواچاریا آموزه‌های اوپانیشاد را مبنی بر یکی شدن
آموزه‌های اوپانیشاد را مبنی بر یکی شدن با برهمن به صورت «وارد شدن به برهمن» تفسیر می‌کرد و آن را به یکی شدن قطره با دریا تشبیه می‌کرد. این امر در مکتب دوایته به معنای دوگانگی و وابستگی بین آتمن و برهمن است. به باور مادهواچاریا برهمن در اوپانیشاد حقیقتی متمایز، والا، و مستقل است و آتمن تنها برهمن را به شکلی فرودستانه، محدود و وابسته تداعی می‌کند. مکتب ویشیشت‌ادویته رامانجو و مکتب ادویتهٔ شانکرا هر دو مکاتب ویدانته‌ای نا-دوگانه‌گرا هستند و بر آنند که همهٔ روح‌ها می‌توانند به آزادی و رستگاری دست یابند، ولی
می‌توانند به آزادی و رستگاری دست یابند، ولی مکتب دوایتهٔ مادهواچاریا می‌گوید که روح‌ها تا ابد محکوم به سرنوشتند.
یاجناوالکیا () ستاره‌شناس، فیلسوف، نویسنده، و شاعر هندو بود که نامش در اوپانیشادها آمده‌است و احتمالاً در قرن هشتم پیش از میلاد در منطقه ویدها در هند باستان می‌زیسته‌است. او یکی از نخستین حکما و فلاسفه در تاریخ مکتوب محسوب می‌شود. او مبدع حکمت معرفت‌شناسی نتی نتی (نه این، نه این) در شناخت اصل آتمن و برهمن دانسته می‌شود. او شاگرد آرونی بود.
آرونی یا اودالاکا آرونی یا اودالاکا وارونی عالمی مورد احترام در آیین هندو است که نامش در بسیاری از متون سانسکریت ودایی آمده‌است و به نظر می‌رسد آموزه‌های او الهام بخش اوپانیشاد چاندوگیه و اوپانیشاد بریهدآرنیکه (دو تا از کهن‌ترین اوپانیشادها) بوده باشند. او چند قرن پیش از گوتاما بودا می‌زیست و مریدان بسیاری در شبه‌قاره هند جذب کرد که یکی از آنها یاجناوالکیا بود.
شِوِتاکِتو () شخصیتی در اوپانیشادها است که پسر آرونی است و نماد بارز جستجوگر دانش محسوب می‌شود. در اوپانیشادها داستان سفر شوتاکتو از جهل تا معرفت به خویش و حقیقت آمده‌است. در مهابهاراتا شوتاکتو مبدع سنت «وفادار بودن یک زن به یک شوهر در طول زندگی» دانسته شده‌است چرا که او یکبار شاهد این بود که برهمنی دست مادرش را ناخواسته در برابر پدرش لمس کرد. داستان شوتاکتو در سه اوپانیشاد اصلی بریهدآرنیکه، چاندوگیه، و کوشیتکی آمده‌است.
«توهم» ترانه‌ای از خواننده بریتانیایی، دوآ لیپا برای دومین آلبوم استودیویی‌اش "نوستالژی آینده" (۲۰۲۰) است. این ترانه در ۱۷ ژوئیه ۲۰۲۰ به‌عنوان چهارمین تک‌آهنگ آلبوم به رادیو پرطرفدار معاصر انگلستان فرستاده شد. این اثر سبک‌های موسیقی الکتروسوینگ، رقص، دیسکو، هاوس، سایکدلیک و سینث‌پاپ با تأثیرات از موسیقی الکترونیک، موسیقی دهه ۲۰۰۰ و سول را پوشش می‌دهد. در متن ترانه، یک عشق دیوانه وار را شرح می‌دهد که چگونه می‌تواند احساسات را به وجود آورد. این ترانه نقدهای مطلوبی را از طرف منتقدان موسیقی دریافت کرد و بسیاری
را از طرف منتقدان موسیقی دریافت کرد و بسیاری تولید این اثر را تحسین کردند. این ترانه پس از انتشار، به رتبه ۴۸ در جدول تک‌آهنگ‌های بریتانیا رسید.
پیپالادا () عالمی ودایی و فیلسوفی در سنت آیین هندو(شیویسم)بود. گفته می‌شود که او اوپانیشاد پرشنه را نگاشته‌است که یکی از ده تا سیزده اوپانیشاد اصلی (اوپانیشادهای موکیه) است. در سنت هندو او فرزند عالم نجیب‌زاده‌ای به نام دادیچی بود که استخوانهایش را به دواتاها داد که از آن‌ها سلاح بسازند و آسورها را شکست دهند. پس از این اتفاق مادر پیپادالا او را که نوزادی بیش نبود زیر درخت انجیری گذاشت و خودکشی کرد. الهه ماه برای زنده مانده پیپادالا به او نکتار عمریت داد و او از برگ‌های زنجیر تغذیه کرد. پس از بزرگ شد و علم
از برگ‌های زنجیر تغذیه کرد. پس از بزرگ شد و علم بر سرنوشت والدینش، پیپادالا تصمیم گرفت که از دواتاها انتقام بگیرد، ولی شیوا به او نشان داد که این کار بیهوده است و والدینش را زنده نخواهد کرد.
تیربارچی دم یا تیربارچی پشت یک خدمه در هواگردهای نظامی است که به عنوان یک تیربارچی برای دفاع در مقابل حملات جنگنده‌های دشمن از عقب عمل می‌کند. تیربارچی دم یک مسلسل چرخان را در انتهای دم، کف، سقف یا اطراف بدنه هواگرد با دید بدون مانع به سمت عقب یا اطراف به کار می‌گیرد. در حالی که نخستین تیربارچی‌های دم در جایگاهی سر باز در عقب هواگرد قرار می‌گرفتند، نمونه‌های تکامل یافته‌تر این نوع پدافند ضدهوایی، مانند بمب افکن آمریکایی بی-۵۲ استراتوفورترس، با هدایت تسلیحات از راه دور از قسمت دیگری از هواگرد به عملیات
از راه دور از قسمت دیگری از هواگرد به عملیات می‌پردازند. توضیحات کلی. تسلیحات و محل قرارگیری تیربار دم بین کشورهای مختلف متفاوت بوده‌است. در طول جنگ جهانی دوم، اکثر طرح‌های بم افکن‌های سنگین نیروهای هوایی ایالات متحده مانند بوئینگ بی-۱۷ فلایینگ فورترس و بوئینگ بی-۲۹ سوپرفورترس از یک موقعیت ثابت برای تیربارچی و یک جایگاه جدا برای تیربار استفاده می‌کردند که یک قوس تقریباً ۹۰ درجه را به سمت پشت پوشش می‌داد. این تسلیحات معمولاً دو مسلسل ۰٫۵۰ اینچی ام۲ برونینگ بودند. در مقابل، بمب افکن‌های سنگین نیروی هوایی