payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تا دهه ۱۹۶۰ در رنگ‌های درخشان استفاده می‌شد، که به دلیل نگرانی‌های بهداشتی با رادیو ایزوتوپ‌های دیگر (نام‌برده در پایین) جایگزین شد. علاوه بر اشعه آلفا و بتا، رادیم پرتو گاما‌ی نافذی منتشر می‌کند که می‌تواند از طریق فلز و شیشه صفحه ساعت و پوست عبور کند. صفحه ساعت مچی رادیم معمولاً دارای رادیواکتیویته ۳ تا ۱۰ kBq است و اگر به طور مداوم پوشیده شود، می‌تواند دارنده آن را در معرض دوز سالانه ۲۴ میلی‌ثانیه قرار دهد. یکی دیگر از خطرات سلامتی، محصول پوسیدگی آن، رادون گاز رادیواکتیو است که حتی در غلظت‌های بسیار کم
گاز رادیواکتیو است که حتی در غلظت‌های بسیار کم هنگام استنشاق، خطر قابل توجهی ایجاد می‌کند. نیمه‌عمر طولانی رادیوم (۱۶۰۰ سال) به این معنی است که، سطوحی که با رنگ رادیم پوشش داده شده‌اند، مانند صفحه‌های ساعت و عقربه‌ها، مدت‌ها پس از پایان عمر مفید آنها یک خطر برای سلامتی باقی می‌مانند. هنوز میلیون‌ها ساعت درخشان رادیم، ساعت و صفحه قطب‌نما و صفحه سازهای هواپیمایی متعلق به مردم وجود دارد. "دختران رادیوم"، نمونه‌ای از مسمومیت با رنگ رادیم است. آنها کارگران کارخانه‌های ساعت‌سازی در اوایل دهه ۱۹۲۰ بودند که با
ساعت‌سازی در اوایل دهه ۱۹۲۰ بودند که با استفاده از رادیم، صورتهای ساعت را با رنگ رادیم رنگ‌آمیزی می‌کردند و از طریق بلعیدن رادیم به سرطان کشنده مبتلا می‌شدند. این اتفاق باعث افزایش آگاهی عمومی در مورد خطرات مواد رادیولومینسانس، و به طور کلی رادیواکتیویته شد. پرومتیم. در نیمه دوم سده بیستم، رادیم به تدریج با رنگ حاوی پرومتیم -۱۴۷ (به انگلیسی: ) جایگزین شد. پرومتیم یک انتشار دهنده بتا با انرژی کم است، که برخلاف گسیل‌کننده‌های آلفا مانند رادیم، شبکه فسفر را تخریب نمی‌کند، بنابراین درخشندگی مواد به این سرعت
تخریب نمی‌کند، بنابراین درخشندگی مواد به این سرعت تخریب نمی‌شود. همچنین برخلاف رادیم، پرتوهای گامای نفوذی، ساطع نمی‌کند. نیمه عمر 147Pm تنها ۲٫۶۲ سال است، بنابراین در طی یک دهه رادیواکتیویته صفحه شماره‌گیری پرومتیم به ۱۶/۱ مقدار اصلی آن کاهش می‌یابد و دفع آن را ایمن‌تر می‌کند، در مقایسه با رادیوم با نیمه‌عمر ۱۶۰۰ ساله. با این حال، این نیمه‌عمر کوتاه به این معنی بود که درخشندگی صفحات پرومتیم نیز هر ۲٫۶۲ سال به نیم کاهش می‌یابد و عمر مفید کوتاه به آنها می‌دهد که منجر به جایگزینی آن با تریتیم می‌شود. از رنگ
که منجر به جایگزینی آن با تریتیم می‌شود. از رنگ مبتنی بر پرومتیم برای روشن کردن نکات سوئیچ الکتریکی ماژول آپولو استفاده شده و روی تابلوهای کنترل وسیله نقلیه قمری با این نوع رنگ، رنگ‌آمیزی شده‌است. تریتیم. آخرین و واپسین نسل از مواد رادیولومینسانس بر اساس تریتیم، یک ایزوتوپ رادیواکتیو هیدروژن با نیمه عمر ۱۲٫۳۲ سال ساخته شده‌است که تابش بتا با انرژی بسیار کم را منتشر می‌کند. در صورت‌های ساعت مچی، مناظر اسلحه و علائم خروج اضطراری استفاده می‌شود. گاز تریتیم در یک لوله شیشه‌ای کوچک وجود دارد که در درون آن با
یک لوله شیشه‌ای کوچک وجود دارد که در درون آن با فسفر پوشانده شده‌است. ذرات بتا ساطع شده از تریتیم با پوشش فسفر برخورد کرده و باعث فلورسنس آن می‌شوند و نور، معمولاً زرد-سبز از خود ساطع می‌کنند. علت استفاده از تریتیم تاثیر اندک آن بر سلامتی انسان است. برخلاف منبع تابش پیشین (رادیم)، که اثبات می‌شود یک خطر رادیولوژیکی قابل توجه است. ذرات بتای ۵٫۷ کیلوولت بتا با انرژی کم که از تریتیم منتشر می‌شود نمی‌توانند از لوله شیشه‌ای محصور عبور کنند. حتی اگر بتوانند، قادر به نفوذ به پوست انسان نیستند. تریتیم فقط در صورت
به نفوذ به پوست انسان نیستند. تریتیم فقط در صورت بلعیدن تهدیدی برای سلامتی است. از آنجا که تریتیم یک گاز است، در صورت شکستن لوله تریتیم، گاز در هوا پراکنده می‌شود و تا غلظت‌های امن رقیق می‌شود. نیمه عمر تریتیم ۱۲٫۳ سال است، بنابراین روشنایی منبع نور تریتیم در آن زمان به نصف مقدار اولیه خود کاهش می‌یابد.
نیازی به استدلال نیست () دومین آلبوم استودیویی از گروه موسیقی آلترناتیو راک ایرلندی کرنبریز است، که در ۳ اکتبر ۱۹۹۴ توسط آیلند رکوردز منتشر شد. این آلبوم با فروش ۱۷ میلیون کپی در سراسر جهان، پرفروش‌ترین آلبوم گروه است. همچنین آلبوم شامل موفق‌ترین تک‌آهنگ گروه با عنوان «زامبی» است. این آلبوم در چارت‌های استرالیا، والونیا، سوئد، فرانسه، اتریش، آلمان، نیوزلند، در رتبه اول و در چارت‌های هلند، نروژ، فلاندرز، بریتانیا، سوئیس، آمریکا جزو ده آلبوم اول قرار گرفت. میراث. مجله "بیلبورد" در ۵ اوت ۱۹۹۵، در آن زمان اظهار
یوس استلینگ (انگلیسی: Jos Stelling)، (زاده ۱۶ ژولای ۱۹۴۵ در اوترخت) فیلم‌نامه‌نویس و کارگردان اهل هلند است. اولین فیلم او "ماریکن فان یومیخن" محصول ۱۹۷۴ در بیست هشتمین دوره جشنواره فیلم کن حضور داشت. از دیگر فیلم‌های مهم او "تردستی" (۱۹۸۳) "و هلندی سرگردان" (۱۹۹۵) قابل اشاره هستند"." یوس استلینگ بنیان‌گذار جشنواره فیلم هلند در سال ۱۹۸۱ است.
بوزیر (به لاتین: Büzeyir) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان لریک واقع شده‌است. بوزیر ۴۲۰ نفر جمعیت دارد. منابع. "بیز" یا "بوز" در زبان تالشی به‌معنی "بُز" و "زید" به‌معنی "نگه‌داشتن" است و "بوزید" یا "بوزیر"یعنی "مکان نگهداری بزها". این روستا در یک ناحیه کوهستانی و کوهپایه‌ای قرار گرفته‌است. گاهی "بیز" به‌معنی "کوه" یا "کوهپایه" و "زئیر" به‌معنی "مناطق و جایگاه" است و "بوزیر" یعنی "منطقه کوهپایه‌ای."
اَویله (به لاتین: Əvilə) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان لریک واقع شده است. اویله ۵۹۳ نفر جمعیت دارد. ریشه واژه. "اَویله" در زبان تالشی برگرفته از واژه "آویلا" به‌معنی "گیاه سرخس" است و به‌معنی "روستایی با گیاهان سرخس" است. برخی نیز آن را به‌معنی "جمع" و "مکان گردهمایی یا جمع‌شدن" می‌دانند.
ووکاش پالکوفسکی (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم و فیلم‌نامه‌نویس اهل لهستان است. از فیلم‌های او می‌توان به "خیوکا"، "تله"، "بلفر"، "رفتارشناس"، "خدایان" و "درهم‌شکستن محدودیت‌ها" اشاره کرد.
آندژی استژلتسکی (؛ – ) بازیگر اهل لهستان بود. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "اجاره‌نشین‌ها"، "در بادیه و بیابان"، "طایفه"، "نبرد ورشو ۱۹۲۰" و "رنگ‌های خوشبختی" اشاره کرد.
ماگدالنا پیه‌گوژ (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس و بازیگر اهل لهستان است. نخستین فیلم بلند او «"اثر تازیانه"» (Pręgi) دربارهٔ معضل خشونت خانگی بود که با تحسین منتقدان مواجه شد و جایزهٔ شیر طلایی ۲۹مین دورهٔ جشنواره فیلم گدنیا را به‌دست‌آورد. این فیلم همچنین نمایندهٔ کشور لهستان برای جایزه اسکار بهترین فیلم بین‌المللی در هفتاد و هفتمین دوره جوایز اسکار بود.
رادوسواف پیوُوارسکی (؛ تلفظ لهستانی: ؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس و بازیگر اهل لهستان است. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "دیروز" اشاره نمود. این فیلم برندهٔ صدف طلایی جشنواره بین‌المللی فیلم سن‌سباستین شد و نمایندهٔ لهستان برای جایزه اسکار بهترین فیلم بین‌المللی در پنجاه و هشتمین دوره جوایز اسکار بود که البته به فهرست پایانی راه نیافت. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "اجاره‌نشین‌ها" و "زنجیره احساسات" اشاره نمود.
ورزش در اسرائیل نقش مهمی در فرهنگ اسرائیلی دارد و توسط وزارت فرهنگ و ورزش پشتیبانی می‌شود. محبوب‌ترین ورزش‌ها در اسرائیل به‌طور سنتی فوتبال و بسکتبال بوده‌است که ورزش ملی محسوب می‌شود و در هر دو تیم حرفه ای اسرائیل در سطح بین‌المللی رقابت می‌کنند. اسرائیل یک مرکز بین‌المللی برای ورزش یهودیان در سراسر جهان است و از سال ۱۹۳۲ "بازی‌های ماکابیا"، یک رویداد سبک المپیک برای ورزشکاران یهودی، در این کشور برگزار می‌شود. علی‌رغم استقرار اسرائیل در قاره آسیا، انجمن‌های ورزشی اسرائیل در رشته‌های مختلف ورزشی به دلیل
ورزشی اسرائیل در رشته‌های مختلف ورزشی به دلیل امتناع بسیاری از کشورهای عربی آسیا از رقابت با ورزشکاران اسرائیلی، به انجمن‌های اروپایی تعلق دارند. حمایت و بودجه دولت از ورزش در اسرائیل در مقایسه با سایر کشورهای غربی نسبتاً کم است. با این حال، بسیاری از ورزشکاران و تیم‌های اسرائیلی موفق به کسب موفقیت‌های بین‌المللی شدند. تیم ملی بسکتبال اسرائیل ۲ مدال طلا در بازی‌های آسیایی و ۱ مدال نقره در مسابقات قهرمانی اروپا کسب کرده‌است و باشگاه بسکتبال مکابی تل آویو با ۶ عنوان قهرمانی اروپا یکی از بهترین تیم‌های اروپا
۶ عنوان قهرمانی اروپا یکی از بهترین تیم‌های اروپا محسوب می‌شود. تیم ملی فوتبال اسرائیل قهرمان جام ملت‌های آسیا شده و تیم اسرائیل جام دیویس به نیمه نهایی جام دیویس ۲۰۰۹ رسیده‌است. در بازیهای المپیک، اسرائیل ۹ مدال کسب کرده‌است. تاریخ. آمادگی جسمانی یهودیان در قرن نوزدهم توسط ماکس نورداو و مفهوم او از یهودیت عضلانی ترویج شد. بازی‌های مکابیا، یک رویداد به سبک المپیک برای ورزشکاران یهودی که در سال ۱۹۳۲ افتتاح شد و هر چهار سال یک بار برگزار می‌شود. در سال ۱۹۶۴، اسرائیل میزبان و قهرمان جام ملت‌های آسیا شد. در
اسرائیل میزبان و قهرمان جام ملت‌های آسیا شد. در سال ۱۹۷۰، تیم ملی فوتبال اسرائیل به جام جهانی راه یافت که این یک موفقیت بزرگ برای فوتبال اسرائیل محسوب می‌شد. اسرائیل به دلیل فشار اعراب از بازیهای آسیایی ۱۹۷۸ کنار گذاشته شد. ورزش‌های محبوب. فوتبال. فوتبال (فوتبال، ، "Kaduregel") محبوب‌ترین ورزش در اسرائیل است. این ورزش تحت صلاحیت اتحادیه فوتبال اسرائیل است. این کشور در سال ۱۹۵۴ به کنفدراسیون فوتبال آسیا پیوست، اما در سال ۱۹۷۴ به دلیل فشار سیاسی اعضای عرب و مسلمان در زمینه درگیری‌های اعراب و اسرائیل اخراج
مسلمان در زمینه درگیری‌های اعراب و اسرائیل اخراج شد. در سال ۱۹۹۲ به عنوان عضو پیوسته و در سال ۱۹۹۴ به عنوان یک عضو کامل در یوفا پذیرفته شد، بنابراین تیم‌های آنها به عنوان بخشی از اروپا در تمام مسابقات بین‌المللی شرکت می‌کنند. بسکتبال. بسکتبال (כדורסל، "Kadursal") دومین ورزش محبوب اسرائیل است. هاپوئل اورشلیم، هاپوئل تل آویو و ماکبی تل آویو از تیم‌های محبوب و موفق در لیگ داخلی و از تیم‌های برتر اروپا هستند. ماکبی تل آویو ۶ بار در ۱۹۷۷، ۱۹۸۱، ۲۰۰۱، ۲۰۰۴، ۲۰۰۵ و ۲۰۱۴ قهرمان اروپا شده‌است. هاپوئل اورشلیم در سال
۲۰۱۴ قهرمان اروپا شده‌است. هاپوئل اورشلیم در سال ۲۰۰۴ قهرمان یوروکاپ شد. دو و میدانی. دو و میدانی در اسرائیل بیشتر حول بازیهای ماکبیا و بازیهای بین‌المللی المپیک متمرکز است، جایی که اسرائیل در طول تاریخ کوتاه خود به موفقیت‌های چشمگیری دست یافته‌است. الکساندر آوربوخ موفق‌ترین ورزشکار اسرائیلی دو و میدانی، با کسب سه مدال طلا در پرش با نیزه در مسابقات قهرمانی اروپا (۲۰۰۰ - داخلی، ۲۰۰۲ و ۲۰۰۶) و همچنین دو مدال در مسابقات قهرمانی جهان (۱۹۹۹ و ۲۰۰۱) است. ماراتن. دوی ماراتن در اسرائیل محبوب است. ماراتن تیبریاس،
دوی ماراتن در اسرائیل محبوب است. ماراتن تیبریاس، ماراتن تل‌آویو و ماراتن اورشلیم هر ساله به ترتیب در ژانویه، فوریه و مارس برگزار می‌شوند. نیم ماراتن دیگری هر ساله در عین گدی، نزدیک دریای مرده برگزار می‌شود. در طول سال مسابقات مختلفی نیز در مناطق مختلف این کشور برگزار می‌شود. شطرنج. در حالی که شطرنج، به عنوان یک ورزش فکری، همیشه در اسرائیل بازی می‌شده‌است، ورود تعداد زیادی مهاجر یهودی از اتحاد جماهیر شوروی سابق در دهه ۱۹۹۰، بسیاری از بزرگان شطرنج را به اسرائیل آورده و علاقه به بازی را افزایش می‌دهد. بوریس
آورده و علاقه به بازی را افزایش می‌دهد. بوریس گلفاند قهرمان جام جهانی ۲۰۰۹ است. بازی‌های المپیک. اسرائیل ۹ مدال المپیک کسب کرده‌است. گال فریدمن اولین مدال طلای المپیک اسرائیل را در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۴ به دست آورد. رسانه‌های ورزشی. تلویزیون، رادیو، روزنامه‌ها و وب سایت‌های خبری در مورد ورزش اسرائیل بحث می‌کنند. در سال ۲۰۱۰، رادیوی ورزشی اسرائیل، اولین ایستگاه رادیویی ورزشی انگلیسی زبان این کشور تأسیس شد که ورزشهای اسرائیل و آمریکا را پوشش می‌داد. لیگ‌های اصلی فوتبال از ورزش ۱، ورزش ۲ (هر دو متعلق
اصلی فوتبال از ورزش ۱، ورزش ۲ (هر دو متعلق به شرکت پخش چارلتون) و ورزش ۵ هستند. از دیگر کانال‌های ورزشی می‌توان به Eurosport و Fox Sports اشاره کرد. تحریم ورزشی اسرائیل. در اکتبر ۲۰۱۷، زمانی که یک اسرائیلی در مسابقات قهرمانی جودوی بین‌المللی در ابوظبی، امارات متحده عربی طلا گرفت، مقامات از برافراشتن پرچم اسرائیل و پخش سرود ملی اسرائیل خودداری کردند، در عوض سرود فدراسیون بین‌المللی جودو (IJF) را پخش کردند. و پرچم IJF را به اهتزاز درآورد، در حالی که برنده طلا، تال فلیکر، سرود ملی اسرائیل را خواند. امارات
طلا، تال فلیکر، سرود ملی اسرائیل را خواند. امارات متحده عربی همچنین ورزشکاران اسرائیلی را از پوشیدن نمادهای کشورشان بر روی لباس منع کرد، مجبور به پوشیدن لباس‌های IJF بودند. سایر شرکت کنندگان نیز رفتار مشابهی داشتند. در ۲۴ مه ۲۰۱۸، تیمی از حقوقدانان بین‌المللی، از جمله پروفسور هاروارد، الن درشویتس، طرحی را برای شکایت به دادگاه بین‌المللی داوری ورزش علیه حذف پرچم و سرود اسرائیل در رویدادهای ورزشی در کشورهای عربی اعلام کردند. در ژوئیه ۲۰۱۸، فدراسیون بین‌المللی جودو دو مسابقه جودو گرند اسلم در تونس و ابوظبی را
جودو دو مسابقه جودو گرند اسلم در تونس و ابوظبی را به دلیل ممنوعیت برافراشتن پرچم‌های اسرائیل لغو کرد. همچنین در جولای ۲۰۱۸، فدراسیون جهانی شطرنج اعلام کرد که اگر تونس به شرکت کنندگان اسرائیلی از جمله قهرمان دختر هفت ساله اسرائیلی ویزا ندهد، از میزبانی مسابقات بین‌المللی شطرنج در سال ۲۰۱۹ محروم خواهد شد. علاوه بر این، تیم‌های ورزشی از کشورهای مختلف عربی به تحریم ورزشکاران اسرائیلی در مسابقات بین‌المللی ادامه می‌دهند. هنگامی که آنها مقابل یک تیم اسرائیلی مساوی می‌شوند، برخی از تیم‌ها به جای آن بازی را از دست
می‌شوند، برخی از تیم‌ها به جای آن بازی را از دست می‌دهند.
انواع ورزش‌ها در بحرین محبوب و گسترده‌است. فوتبال محبوب‌ترین ورزش در کشور است. از دیگر ورزش‌های سنتی و محبوب می‌توان به بسکتبال، والیبال و هندبال اشاره کرد. ورزش‌هایی مانند اسب دوانی، هنرهای رزمی ترکیبی و راگبی ۱۵ نفره طی چند دهه گذشته محبوبیت پیدا کرده‌است. هنرهای رزمی ترکیبی. هنرهای رزمی مختلط در بحرین قانونی شده‌است. فدراسیون MMA بحرین (BMMAF) تحت حمایت خالد بن حمد آل خلیفه ایجاد شده‌است. توسعه MMA در کشور از طریق KHK MMA برگزار می‌شود که دارای فدراسیون Brave Combat است که بزرگترین حامی هنرهای رزمی
Brave Combat است که بزرگترین حامی هنرهای رزمی ترکیبی در خاورمیانه است. بحرین در سال‌های ۲۰۱۷، ۲۰۱۸ و ۲۰۱۹ با همکاری فدراسیون بین‌المللی هنرهای رزمی ترکیبی میزبان مسابقات جهانی آماتور بود. بحرین اولین کشور آسیایی و عربی خواهد بود که مسابقات آماتور قهرمانی MMA را برگزار می‌کند. فوتبال. بحرین در بالاترین سطح فوتبال خود دارای لیگ برتر فوتبال بحرین است که شامل ۱۰ باشگاه فوتبال است و هر تیم در مجموع ۱۸ مسابقه بازی می‌کند. برندگان مسابقات قهرمانی داخلی به جام AFC راه پیدا می‌کنند. این لیگ با لیگ دسته‌بندی بحرین،
راه پیدا می‌کنند. این لیگ با لیگ دسته‌بندی بحرین، لیگ دسته دوم فوتبال بحرین، از یک سیستم صعود و سقوط استفاده می‌کند. بسکتبال. بحرین یک لیگ حرفه ای بسکتبال با حضور ۱۱ تیم باشگاهی دارد. چهار تیم برتر لیگ، در پایان فصل، به «میدان طلایی» منتقل می‌شوند. راگبی. راگبی ۷ نفره در بحرین بازی می‌شود که بحرینی‌ها تیم ملی هفت نفره خود را دارند. باشگاه فوتبال راگبی بحرین اولین بار در سال ۱۹۷۰ به عنوان شعبه ای از باشگاه محلی انگلیس تأسیس شد. این لیگ راگبی خاص خود را دارد. بحرین همچنین تیم ملی راگبی خود را دارد. کریکت.
بحرین همچنین تیم ملی راگبی خود را دارد. کریکت. کریکت حرفه ای توسط انجمن کریکت بحرین اداره می‌شود. این ورزش در بین مهاجران خارج از آسیای جنوبی در این کشور محبوبیت زیادی دارد. بحرین یک تیم ملی کرکت دارد که اولین حضور آنها در مسابقات بین‌المللی در ACC Trophy در سال ۲۰۰۴ بود، جایی که آنها نتوانستند از مرحله اول صعود کنند. آنها در اوت ۲۰۰۶ مجدداً در مسابقات شرکت کردند و عملکرد بسیار بهتری را به نمایش گذاشتند و تا جایگاه ۶ صعود کرد. در اوایل سال، آنها قهرمان جام ACC خاورمیانه شدند و در فینال افغانستان را شکست
ACC خاورمیانه شدند و در فینال افغانستان را شکست دادند. فرمول یک. اتومبیلرانی یکی از محبوب‌ترین ورزش‌ها در بحرین است. بحرین یک پیست اتومبیلرانی فرمول یک دارد که در ۴ آوریل ۲۰۰۴ میزبان مسابقات گرندپری گلف ایر بود که اولین مسابقه در یک کشور عربی است. به دنبال آن جایزه بزرگ بحرین در سال ۲۰۰۵ برگزار شد. بحرین در ۱۲ مارس همان سال میزبان گرندپری افتتاحیه فصل ۲۰۰۶ بود. هر دو مسابقه فوق فرناندو آلونسو از رنو برنده شد. رویداد ۲۰۰۷ در ۱۳، ۱۴ آوریل و ۱۵ برگزار شد. المپیک. در بازی‌های المپیک ۲۰۱۲ لندن، انگلیس، دونده
رشته‌های مختلف ورزشی در ارمنستان انجام می‌شود. ورزش‌های محبوب در ارمنستان شامل فوتبال، بسکتبال، والیبال و هاکی است. علاوه بر این، این کشور ورزشکارانی در رشته‌های مختلف ورزشی از جمله بوکس، کشتی، وزنه‌برداری، جودو، ژیمناستیک، دو و میدانی، غواصی، شنا و تیراندازی به بازی‌های المپیک می‌فرستد. زمین‌های کوهستانی ارمنستان فرصت‌های زیادی را برای انجام ورزش‌هایی مانند اسکی و سنگ نوردی فراهم می‌کند. به عنوان یک کشور محصور در خشکی، ورزش‌های آبی را می‌توان فقط در دریاچه‌ها، به ویژه دریاچه سوان، انجام داد. از نظر رقابتی،
به ویژه دریاچه سوان، انجام داد. از نظر رقابتی، ارمنستان در شطرنج، وزنه‌برداری و کشتی در سطح بین‌المللی بسیار موفق عمل کرده‌است. ارمنستان همچنین با عضویت کامل در اتحادیه انجمن‌های فوتبال اروپا (یوفا)، فدراسیون باندی بین‌المللی (FIB) و فدراسیون بین‌المللی هاکی روی یخ (IIHF) عضو فعال جامعه ورزشی بین‌المللی است. این کشور همچنین میزبان بازی‌های پان‌ارمنی است. المپیک. قبل از ۱۹۹۲، ارمنی‌ها به نمایندگی از اتحاد جماهیر شوروی در المپیک شرکت می‌کردند. به عنوان بخشی از اتحاد جماهیر شوروی، ارمنستان بسیار موفق بود، و
از اتحاد جماهیر شوروی، ارمنستان بسیار موفق بود، و مدالهای زیادی را بدست آورد و به اتحاد جماهیر شوروی (شوروی) کمک کرد تا در المپیک در موارد مختلف جدول رده‌بندی مدالها را بدست آورد. اولین مدال کسب شده توسط یک ارمنی در تاریخ مدرن المپیک توسط هرانت شاهینیان (که گاهی اوقات با نام گرانت شاگینیان هجی می‌شود) بود که در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۵۲ در هلسینکی در رشته ژیمناستیک دو طلا و دو نقره گرفت. ارمنستان به‌طور مستقل برای اولین بار در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۹۲ در بارسلونا، تحت تیم کشورهای مستقل همسود شرکت
در بارسلونا، تحت تیم کشورهای مستقل همسود شرکت کرد، جایی که بسیار موفق بود. با وجود تنها پنج ورزشکار، ارمنی‌ها ۴ مدال کسب کردند. هراچیا پتیکیان در تیراندازی تیز، ایسرائیل میلیتوسیان در وزنه‌برداری طلا و در کشتی میناتسکان اسکندریان طلا و آلفرد تر-مکرتچیان نقره گرفت. از زمان بازی‌های المپیک زمستانی ۱۹۹۴ در لیلهامر، ارمنستان به عنوان یک کشور مستقل شرکت کرده‌است. ارمنستان در بازی‌های المپیک در بوکس، شمشیربازی، کشتی، وزنه‌برداری، جودو، ژیمناستیک، دو و میدانی، غواصی، شنا، و تیراندازی شرکت داشته‌است. همچنین در
غواصی، شنا، و تیراندازی شرکت داشته‌است. همچنین در بازی‌های المپیک زمستانی در رشته‌های اسکی آلپاین، اسکی صحرانوردی و اسکیت نمایشی شرکت می‌کند. ورزش‌های محبوب. فوتبال. ارمنستان قبلاً در سطح بین‌المللی به عنوان بخشی از تیم ملی فوتبال شوروی بازی می‌کرد. موفق‌ترین تیم آنها باشگاه فوتبال آرارات ایروان بود که در ۱۹۷۳ عنوان قهرمانی اتحاد جماهیر شوروی را کسب کرده بود و همچنین در جام حذفی ۱۹۷۴–۷۵ به پیروزی خانگی مقابل باشگاه فوتبال بایرن مونیخ رفته بود. تیم ملی فوتبال ارمنستان اولین بازی رسمی خود را مقابل تیم ملی
ارمنستان اولین بازی رسمی خود را مقابل تیم ملی فوتبال مولداوی انجام داد. تیم ملی توسط فدراسیون فوتبال ارمنستان کنترل می‌شود. لیگ برتر ارمنستان برترین رقابت فوتبال ارمنستان است. این لیگ در حال حاضر از هشت تیم تشکیل شده‌است. شطرنج. شطرنج همچنان محبوب‌ترین ورزش ذهنی در ارمنستان و همچنین به‌طور کلی در بین محبوب‌ترین ورزش‌ها است. این ورزش در ارمنستان و در دیاسپورای ارمنی که مدارس ارمنستان آن را به عنوان یک فعالیت درسی تشویق می‌کنند بسیار گسترش یافته‌است. شطرنج بازان قومی ارمنستان در صحنه شطرنج بین‌المللی بسیار
قومی ارمنستان در صحنه شطرنج بین‌المللی بسیار موفق عمل کرده‌اند. از شطرنج بازان مشهور ارمنستان می‌توان به تیگران پطروسیان، لوون آرونیان، ولادیمیر آکوپیان، گابریل سارگیسیان، سرگئی موسیسیان و رافائل واهانیان اشاره کرد. شطرنج باز افسانه ای گری کاسپاروف نیز ارمنی‌تبار است. تلاش‌های بازسازی مدرن. از سال ۲۰۱۶، دولت ارمنستان سالانه حدود ۳٫۸۳ میلیون دلار برای ورزش اختصاص می‌دهد و آن را به وزارت ورزش و جوانان می‌دهد، نهادی که تعیین می‌کند کدام برنامه‌ها باید از این بودجه بهره‌مند شوند.
داریوش گایفسکی (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم و فیلم‌نامه‌نویس اهل لهستان است. وی در سال ۱۹۹۳ از مدرسه ملی فیلم ووچ فارغ‌التحصیل شد. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به «"آلارم"» (۲۰۰۲) اشاره نمود.
آنیتا سیلزبی (انگلیسی: Anita Silsby) یک تکواندوکار آمریکایی است. او در مسابقات قهرمانی تکواندو جهان ۱۹۸۹ در سئول، با شکست آیزه آلکایا در بازی نیمه نهایی و آنه- میکه بجس در بازی نهایی، یک مدال طلا در دسته سبک‌وزن کسب کرد.
معماری افغانستان به معماری در مرزهای کشور مدرن کنونی گفته می‌شود، که از سال ۱۸۳۴ تقریباً بدون تغییر باقی مانده‌است. به عنوان ارتباط بین سه مرکز عمده فرهنگی و جغرافیایی چون آسیای میانه، شبه قاره هند و فلات ایران، مرزهای منطقه قبل از این زمان با پیشرفت سریع ارتش‌ها تغییر کرده و این سرزمین متعلق به طیف وسیعی از امپراطوری‌های گذشته بوده‌است. تنوع تاریخ افغانستان گوناگونی را که در شیوه معماری و بقایای معماری این کشور وجود دارد، با تأثیرات مختلف از معماری یونان باستان تا معماری ایرانی و هندی تا چینی و اروپایی در
تا معماری ایرانی و هندی تا چینی و اروپایی در قرن‌های اخیر، امکان‌پذیر می‌کند. طیفی از تأثیرات مذهبی در طول زمان نیز بازتاب داده شده‌است، و شواهدی در درجه اول از الهامات و ریشه‌های بودایی، زرتشتی و اسلامی را به نمایش گذاشته‌است. ریشه‌های معماری. با ظهور عصر آهن در آسیای میانه، اولین نشانه‌های برنامه‌ریزی مدور شهر مشهود است که از این نقطه در فلات ایران معمول است. شکل دایره ای به احتمال زیاد قصد دفاعی داشته‌است. بخش‌هایی از شهرهای بزرگ تاریخی مانند بلخ و قندهار شواهدی از باروها با پایه‌های مربوط به این دوره
شواهدی از باروها با پایه‌های مربوط به این دوره با مشخصه‌های خشت و گل و برج در فواصل منظم دارند. یک ارگ نیز معمولاً در مرکز این ساختارها قرار داشت، شواهدی که نشان می‌دهد این شهرک‌ها به عنوان مراکز اداری و بازار نیز فعالیت می‌کردند. این سنت معماری دفاعی از همان آغاز در بسیاری از آسیای میانه گسترش و حفظ شد. هلنیسم از غرب. به دنبال تسخیر اسکندر مقدونی در منطقه در قرن چهارم قبل از میلاد و پس از آن حکومت ژنرالهای سلوکی وی، تأثیرات هلنیستی ارتباطات قبلی موجود با غرب را تقویت کرد. این امر به ویژه در شمال منطقه
غرب را تقویت کرد. این امر به ویژه در شمال منطقه مشهود بود، در حالی که حکومت موریان در جنوب ادامه داشت. اگرچه معابد شکل کلاسیک ایرانی خود را حفظ کرد، اما شواهدی از نقوش یونانی در تزئینات و چیدمان سازه‌ها وجود دارد که مجسمه‌ها مظهر اصلی هنر غربی هستند. یونانیان همچنین با معرفی "آگورا ،" یا میدان مرکز شهر، بر برنامه‌ریزی شهر تأثیر "گذاشتند ،" این سنت در حکومت بعدی تیموریان بیشتر توسعه یافت. معماری اولیه بودایی. با تأسیس شاهنشاهی کوشانی مراکز سیاسی به وجود آمد، یکی از این مراکز در سرخ‌کوتل در افغانستان شناسایی
یکی از این مراکز در سرخ‌کوتل در افغانستان شناسایی شد که در اوج بودیسم در افغانستان ساخته شده‌است. در کاوش‌های انجام شده در این مکان مجموعه ای از پله‌های به یادماندنی نشان داده شده‌است که از معبدی کوشان به پایین دامنه می‌رود و اینها در نیمه اول قرن ۲ میلادی ساخته شده‌اند. آثار انجمن‌های زرتشتی در نمادهای جایگاه آتش مشهود است و در کنار ویژگی‌های معماری بودایی وجود دارد. ستون‌های هلنیستی و پایه‌های ستون در کنار سنگ آهک با کتیبه‌های حروف یونانی به زبان ناشناخته شاهدی بر نفوذ غرب است در حالی که تأثیرات ایرانیان
شاهدی بر نفوذ غرب است در حالی که تأثیرات ایرانیان نیز ممکن است در مفهوم یک مرکز دودمان بزرگ باشد. معماری اولیه اسلامی. گسترش اولیه اسلام به افغانستان در حدود قرن هشتم میلادی اتفاق افتاد و حکومت عباسی توسط صفاریان و بعداً سامانیان تا سال ۹۶۱ میلادی جانشین آن شد. به دنبال این مقطع زمانی افغانستان به عنوان مرکز تمدن اسلامی تحت امپراتوری غزنوی تأسیس شد که تا سال ۱۲۱۹ غوریان جانشین آنها شد. مقبره یک بنای مهم اسلامی بود. در مزار شریف شواهدی از بنایی یادبود برای، چهارمین خلیفه سنی ساخته شده که امروزه همچنان یک
چهارمین خلیفه سنی ساخته شده که امروزه همچنان یک مکان زیارتی بزرگ برای مسلمانان سنی در افغانستان است. شکل مقبره به‌طور معمول شامل یک اتاق مربع گنبدی شکل یا یک کوپولا مخروطی شکل در بالای برج است. "ایوان ،" یک درگاه ورودی تاق دار تزئینی است. "ایوان" از آسیای میانه قبل از اسلام سرچشمه گرفت و خود را در بسیاری از طرح‌های مقبره و مساجد با گسترش اسلامی، به ویژه در معماری دوره بعدی تیموریان نشان می دهد. تأثیر قابل توجه فرهنگ غنی ایرانی در دوره‌های بعدی غزنوی و غورید قابل توجه است، کاشی‌ها به گونه ای مرتب شده بودند
قابل توجه است، کاشی‌ها به گونه ای مرتب شده بودند که کتیبه‌های تزئینی و تمام دیوارها را تشکیل می‌دادند، سنتی که بعداً در دوره تیموری بسیار گسترش یافت. مساجد عموماً بر اساس طرح چهار "ایوان" با محفظه گنبد مرکزی ساخته می‌شدند. قدیمی‌ترین بنای اسلامی در افغانستان یک مسجد مربع و نه گنبدی در بلخ است که توسط عباسیان در قرن نهم میلادی ساخته شده‌است. آموزش معماری معاصر. در سال ۲۰۰۷، کالج مهندسی، فناوری و معماری دانشگاه هارتفورد بودجه ای را برای ایجاد یک برنامه معماری و جوان سازی برنامه مهندسی در دانشگاه هرات دریافت
و جوان سازی برنامه مهندسی در دانشگاه هرات دریافت کرد. ین امر همچنین منجر به تمرکز محدود بر مرمت و نگهداری تاریخی می‌شود که در این برنامه همراه با دوره‌های مربوط به سنگ‌تراشی و معماری اسلامی در دانشگاه هرات گنجانده شده‌است.
بارتوش استاشفسکی (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم و فعال مدنی اهل لهستان است. فیلم مستند او با نامِ «"مادهٔ ۱۸"» در جشنوارهٔ فیلم ال‌جی‌بی‌تی لهستان در ورشو و چند شهر دیگر آن به‌نمایش درآمد. عنوان این فیلم اشاره به مادهٔ ۱۸ قانون اساسی لهستان دارد.
این فهرست نرم افزارهای سیپ، برنامه‌های نرم‌افزار کاربردی را که از پروتکل سیپ (SIP) به عنوان یک پروتکل صوتی روی IP (VoIP) استفاده می‌کنند، مستند می‌کند.
آندژی کارکوفسکی (؛ زادهٔ ۱۹۴۶ میلادی) کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس و تهیه‌کننده فیلم اهل لهستان است. آندژی کارکوفسکی دانش‌آموختهٔ مدرسه ملی فیلم ووچاست. مادربزرگ مادری او در اردوگاه آشویتس کشته شده بود و پدرش یک اسیر جنگی، سیاستمدار عالی‌رتبه و وزیر گردشگری لهستان بود. او با بزرگانی چون پابلو پیکاسو، دیه‌گو ریورا و ایو مونتان به منزل آنها رفت‌وآمد داشتند. پس از اتمام تحصیلات، کراکوفسکی به «شرکت فیلم‌سازی یاسنی پروداکشنز» پیوست و به‌عنوان مدیرِ تولید مشغول به کار شد. در دهه اول سال ۲۰۰۰، کراکوفسکی یک فیلم
به کار شد. در دهه اول سال ۲۰۰۰، کراکوفسکی یک فیلم بلند بر اساس یک کتاب کمیک محبوب به نام «"قصه‌های کنار آتش"» تولید و کارگردانی کرد که به بیش از ۳۵ کشور فروخته شده است؛ یک موزیکال موفق روی صحنه در توکیو به نام «"سفر موزیکالی فلیکس گربه"»؛ یک فیلم مستند-درام بلند به نام «"وداع با کشورم"» که اخراج آخرین یهودیان لهستانی از وطن‌شان در سال ۱۹۶۸ را روایت می‌کند؛ و چندین آگهی تبلیغاتی برای شرکت‌های مرسدس و خطوط هوایی BWIA با حضور جفری هولدر. فیلم بلند کراکوفسکی تحتِ عنوانِ «در جستجوی پالادین»، در آنتیگوآ،
تحتِ عنوانِ «در جستجوی پالادین»، در آنتیگوآ، گواتمالا فیلم‌برداری شد. جدیدترین تولید تلویزیونی کراکوفسکی، یک سریال درام ده قسمتی با عنوان «"ما نیویورک هستیم"»، در سال ۲۰۱۰ نامزد چهار جایزه اِمی شد و دو جایزه را کسب کرد. از فیلم‌های دیگری که وی در ساخت آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "با آتش و شمشیر" اشاره کرد.