payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مرزی با گرجستان تشکر کرد. وزیر امور خارجه اظهار داشت: ارمنستان کشوری است که به توسعه روابط خود با اتحادیه اروپا، «کشورهای شراکت شرقی اروپا» و اعضای اتحادیهٔ اوراسیا برای رشد و توسعهٔ اقتصادی خود تمایل دارد. در ماه مهٔ سال ۲۰۱۷، هیئت کمیتهٔ امور خارجهٔ پارلمان اروپا با رئیس‌جمهور ارمنستان در ایروان دیدار کرد. رئیس‌جمهور با ابراز خرسندی گفت که در سال‌های اخیر ارمنستان پیشرفت چشمگیری در روابط با اتحادیهٔ اروپا به ثبت رسانده‌است. وی همچنین اظهار داشت که این کشور مایل به گسترش همکاری‌های موجود با اتحادیهٔ اروپا
مایل به گسترش همکاری‌های موجود با اتحادیهٔ اروپا در همهٔ زمینه‌های ممکن است. در همین حال، رئیس پارلمان ارمنستان اظهار داشت که اتحادیهٔ اروپا یکی از شرکای اصلی ارمنستان باقی مانده‌است و همکاری با اتحادیهٔ اروپا بر اساس یک سیستم ارزش مشترک، در این جلسه مطرح شده‌است. در آگوست ۲۰۱۷، «اتحاد راه بیرون»؛ بعنوان یک اتحاد سیاسی لیبرال در ارمنستان ظاهر شد و اعلام کرد که پیوستن به اتحادیهٔ اوراسیا برای ارمنستان یک اشتباه جدی است. رهبران حزب اظهار داشتند که بحث در مورد خروج از اتحادیهٔ اوراسیا در دستور کار اتحاد قرار
خروج از اتحادیهٔ اوراسیا در دستور کار اتحاد قرار خواهد گرفت. این اتحاد یک جهت‌گیری طرفدار اروپایی دارد و معتقد است که ارمنستان باید به جای پیوستن به اتحادیهٔ اوراسیا توافقنامهٔ عضویت با اتحادیهٔ اروپا را امضا می‌کرد. تحولات سال ۲۰۱۸. به عنوان نتیجهٔ انقلاب مخملی ارمنستان سال ۲۰۱۸، نخست‌وزیر ارمنستان سرژ سارگیسیان در ۲۳ آوریل اعلام کرد که برای حفظ صلح در ارمنستان به دنبال اعتراضات روزانه استعفا خواهد داد. اتحادیهٔ اروپا ماهیت صلح آمیز این تغییرات را تحسین کرد. در حالی که رهبر مخالفان نیکول پاشینیان از موضع
در حالی که رهبر مخالفان نیکول پاشینیان از موضع خنثی و روابط مثبت ارمنستان با اتحادیهٔ اروپا و روسیه دفاع می‌کردند. پاشینیان در ادامه اظهار داشت که اگر وی نخست‌وزیر شود، روابط با اتحادیهٔ اروپا را عمیق‌تر می‌کند و تمام تلاش ممکن را برای شهروندان ارمنستان انجام می‌دهد تا بدون ویزا به منطقهٔ شنگن دسترسی پیدا کنند. با این حال، پاشینیان تأیید کرد که علی‌رغم بحث‌های پیشین که عضویت ارمنستان را زیر سؤال می‌برد، عضویت ارمنستان را از اتحادیهٔ اوراسیا خارج نمی‌کند. پس از انتخابات پارلمانی ارمنستان ۲۰۱۸، نیکول
پس از انتخابات پارلمانی ارمنستان ۲۰۱۸، نیکول پاشینیان به عنوان نخست‌وزیر ارمنستان منصوب شد. پاشینیان در نخستین سخنرانی خود به عنوان نخست‌وزیر، اظهار داشت که ارمنی‌ها سزاوار سفر آزادانه در اروپا هستند. فدریکا موگرینی، رئیس امور خارجهٔ اتحادیهٔ اروپا رهبر جدید را تبریک گفت. در همین حال، ارمنستان روشن به عنوان یک حزب مخالف رسمی ظاهر شد و به سومین حزب بزرگ در مجلس ملی تبدیل شد. ادمون ماروکیان، رهبر ارمنستان روشن، اظهار داشت که اگر ارمنستان باید عضویت خود در اتحادیهٔ اوراسیا را ادامه دهد، حتی به ضرر منافع ملی،
اوراسیا را ادامه دهد، حتی به ضرر منافع ملی، حزب روشن ارمنستان به عنوان مخالف عمل خواهد کرد و خواستار این است که اقدام‌های لازم در مورد خروج ارمنستان از اتحادیهٔ اوراسیا و آغاز نخستین مراحل مذاکرات الحاق اتحادیهٔ اروپا بدون تأخیر انجام شود. گفت‌وگوی آزادسازی ویزا. از سال ۲۰۱۳، شهروندان اتحادیهٔ اروپا از سفر بدون ویزا به ارمنستان لذت می‌برند. در ۱۵ مارس ۲۰۱۷، سرژ سارگیسیان رئیس‌جمهور پیشین ارمنستان اعلام کرد که ارمنستان در حال حاضر در تعدادی از توافق‌ها و برنامه‌های اتحادیهٔ اروپا شرکت می‌کند و اتحادیهٔ
برنامه‌های اتحادیهٔ اروپا شرکت می‌کند و اتحادیهٔ اروپا شریک مهمی است. وی همچنین اعلام کرد که ارمنستان به زودی مذاکرات خود را با اتحادیهٔ اروپا دربارهٔ برقراری سفر بدون ویزا برای شهروندان ارمنی به منطقهٔ شنگن اتحادیهٔ اروپا آغاز خواهد کرد. در همین حال، پیوتر سیتالسکی سفیر و رئیس نمایندگی اتحادیهٔ اروپا در ارمنستان اظهار داشت: برنامهٔ اقدام برای آغاز آزادسازی ویزا بین ارمنستان و اتحادیهٔ اروپا در دستور کار اجلاس بعدی مشارکت شرقی در سال ۲۰۱۷ قرار دارد و محور گفت‌وگوها سفر بدون ویزا خواهد بود که در اوایل سال
گفت‌وگوها سفر بدون ویزا خواهد بود که در اوایل سال ۲۰۱۸ آغاز می‌شود. وی بر اهمیت ارتباط بهتر ارمنستان با اتحادیهٔ اروپا تأکید کرد. سفیر همچنین اظهار داشت که تا سال ۲۰۲۰ می‌توان به اتباع ارمنستان سفر بدون ویزا به اتحادیهٔ اروپا اعطا کرد. در تاریخ ۱۰ آوریل ۲۰۱۸ معاون وزیر امور خارجهٔ پیشین ارمنستان تأیید کرد که اتحادیهٔ اروپا به زودی یک برنامهٔ عملی را برای آغاز گفت‌وگوی آزادسازی ویزا در اختیار ارمنستان قرار می‌دهد. وزیر امور خارجه اظهار داشت: ارمنستان پیش‌تر پیش شرط‌هایی را برای آغاز گفت‌وگو در مورد آزادسازی
شرط‌هایی را برای آغاز گفت‌وگو در مورد آزادسازی ویزا در پیش گرفته‌است. در تاریخ ۱ مهٔ ۲۰۱۸، نخست‌وزیر تازهٔ منصوب ارمنستان، نیکول پاشینیان اعلام کرد که شهروندان ارمنستان می‌توانند در آیندهٔ نزدیک بدون ویزا در منطقهٔ شنگن اتحادیهٔ اروپا سفر کنند. در ۲۴ آگوست ۲۰۱۸، آنگلا مرکل، صدراعظم آلمان در دیدار با نخست‌وزیر ارمنستان نیکول پاشینیان گفت: «شهروندان گرجستان و اوکراین برای ورود به اتحادیهٔ اروپا به ویزا احتیاج ندارند و ما برای رسیدن به آزادسازی ویزا نیاز به ویزا نداریم. همچنین ارمنستان.» در ۱۸ ژانویهٔ سال
ویزا نداریم. همچنین ارمنستان.» در ۱۸ ژانویهٔ سال ۲۰۱۹ گفت‌وگو در مورد آزادسازی ویزا به عنوان بخشی از توافقنامهٔ مشارکت جامع و پیشرفتهٔ ارمنستان-اتحادیهٔ اروپا رسماً آغاز شد. منطقهٔ حمل و نقل هوایی مشترک ارمنستان و اتحادیهٔ اروپا. ارمنستان عضو یوروکنترل، کنفرانس هواپیمایی کشوری اروپا و شریک آژانس ایمنی حمل و نقل هوایی اروپا است. پس از امضای توافقنامهٔ جدید مشارکت ارمنستان و اتحادیهٔ اروپا در فوریهٔ ۲۰۱۷، ارمنستان مذاکرات را برای پیوستن به منطقهٔ حمل و نقل هوایی مشترک اروپا آغاز کرد. در نخستین دور مذاکرات در
مشترک اروپا آغاز کرد. در نخستین دور مذاکرات در آوریل ۲۰۱۷، رئیس ادارهٔ هواپیمایی کشوری ارمنستان اظهار داشت که ارمنستان به پیوستن به منطقهٔ حمل و نقل هوایی مشترک اهمیت زیادی می‌بخشد و این امر به شرکت‌های هواپیمایی ارمنستان و اروپایی اجازه می‌دهد فعالیت‌های خود را بیشتر تقویت کنند و به هواپیمایی‌های اروپایی بیشتری اجازهٔ پرواز دهند. نمایندهٔ اتحادیهٔ اروپا در ایروان اظهار داشت که این توافقنامه به ارمنستان این امکان را می‌دهد که ارتباط محکمی با اروپا و جهان خارج برقرار کنند و در حالی که هزینه‌های مسافرتی را
برقرار کنند و در حالی که هزینه‌های مسافرتی را نیز کاهش می‌دهد، مسیرهای جدید سفر باز شود. پس از اتمام توافق، خطوط هوایی این فرصت را دارند که مسیرهای جدید را بدون محدودیت به کار گیرند و از فرصت‌های مساوی برای سرویس‌دهی به بازار با جمعیت ۵۰۰ میلیون نفری بهره‌مند شوند. تجارت ارمنستان و اتحادیهٔ اروپا. ارمنستان از طرح تجارت ترجیحی عمومی اتحادیهٔ اروپا موسوم به GSP+ سود می‌برد. این طرح اجازه می‌دهد صادرات ارمنستان با استفاده از اجازه تعلیق کامل وظیفه در حدود ۶۶٪ از کل خطوط تعرفهٔ اتحادیهٔ اروپا، دسترسی مطلوب به
از کل خطوط تعرفهٔ اتحادیهٔ اروپا، دسترسی مطلوب به بازار اتحادیهٔ اروپا داشته باشد. بیش از ۹۶٪ از واردات اتحادیهٔ اروپا که واجد شرایط ترجیح GSP+ از ارمنستان باشند، در سال ۲۰۱۷ با واردات صفر وارد اتحادیهٔ اروپا شد. اتحادیهٔ اروپا بزرگ‌ترین بازار صادراتی ارمنستان است و تجارت با اتحادیه اروپا حدود ۲۶٫۷٪ از کل تجارت ارمنستان را تشکیل می‌دهد. تجارت اتحادیهٔ اروپا و ارمنستان در سال ۲۰۱۸، ۱۵٪ افزایش یافته و به ارزش کل ۱٫۱ میلیارد یورو رسیده‌است. کمک اتحادیهٔ اروپا به ارمنستان. اتحادیهٔ اروپا بزرگ‌ترین تأمین‌کنندهٔ
ارمنستان. اتحادیهٔ اروپا بزرگ‌ترین تأمین‌کنندهٔ پشتیبانی مالی و شریک اصلی اصلاحات در ارمنستان است. به عنوان بخشی از سیاست همسایگی اروپا، ارمنستان از کمک‌های مالی اتحادیهٔ اروپا سود می‌برد. میزان اختصاص یافته به ارمنستان بستگی به تعهد ارمنستان برای اصلاحات دارد. پیش از پرداخت پول، برخی از اهداف اصلاحات اتحادیهٔ اروپا باید برآورده شوند. میزان برنامه‌ریزی شده کمک اتحادیهٔ اروپا به ارمنستان برای دورهٔ ۲۰۱۷–۲۰۲۰ بالغ بر ۱۸۵ میلیون یورو است. افکار عمومی. در یک نظرسنجی افکار عمومی در دسامبر ۲۰۰۶ در ارمنستان مشخص
افکار عمومی در دسامبر ۲۰۰۶ در ارمنستان مشخص شد که از عضویت در اتحادیهٔ اروپا استقبال می‌شود. ۶۴٪ از نمونه ۲٬۰۰۰ نفری موافق و تنها ۱۱٫۸٪ مخالف بودند. نظرسنجی دیگری که در اکتبر ۲۰۰۶ در ایروان، پایتخت ارمنستان انجام شد، حاکی از آن است که «حتی ۷۲٪ از ساکنان شهر با عقاید مختلف معتقدند که آیندهٔ کشورشان به اتحادیهٔ اروپا مربوط است و نه تحت سلطهٔ روسیه و کشورهای مستقل (CIS). هنوز هم بیش از دو سوم جمعیت این کشور معتقد بودند که ارمنستان حداقل برای سال ۲۰۱۹ آمادهٔ عضویت در اتحادیهٔ اروپا نخواهد بود. نظرسنجی در سال
در اتحادیهٔ اروپا نخواهد بود. نظرسنجی در سال ۲۰۰۷ حاکی از افزایش علاقهٔ ارمنستان به اتحادیهٔ اروپا است که ۸۰٪ از مردم ارمنستان از عضویت نهایی حمایت می‌کنند. براساس نظرسنجی در سال ۲۰۱۲ در ارمنستان، ۵۴٪ (۲۶٪ پشتیبانی قوی + ۲۸٪ عدم حمایت) از عضویت ارمنستان در اتحادیهٔ اروپا حمایت کردند. تصمیم ۳ سپتامبر ۲۰۱۳ ارمنستان برای پیوستن به اتحادیهٔ اوراسیا موجب بروز یکسری اعتراضات در ایروان علیه این اقدام شد، زیرا بسیاری می‌ترسیدند که روسیه تلاش کند ارمنستان را از ایجاد روابط عمیق‌تر با اتحادیهٔ اروپا متوقف سازد، درست
روابط عمیق‌تر با اتحادیهٔ اروپا متوقف سازد، درست همان‌طور که آن‌ها سعی داشتند در اوکراین انجام دهند و منجر به تظاهرات یورومیدان شد. گورگ تر گابریلیان، مدیر صندوق مشارکت اوراسیا اظهار داشت: «ما باید علیه مداخلات روسیه بجنگیم» اما او همچنین اذعان کرد که «مردم [ارمنی] تا حد زیادی از پیوستن به روسیه حمایت می‌کنند. به علاوه آن‌ها اتحادیهٔ اروپا را دوست ندارند و آن را به عنوان منبع ارزش‌های منحرف می‌بینند،» وی افزود: «آن‌ها روسیه را دوست دارند، حداقل تا آنجا که هیولایی که می‌شناسید بهتر از آن یکی است که
که هیولایی که می‌شناسید بهتر از آن یکی است که نمی‌شناسید». طبق نظرسنجی گالوپ در سال ۲۰۱۷ که در ارمنستان انجام شده‌است، حمایت از اتحادیه اروپا با ۲۷٫۲ درصد از افراد مورد بررسی طرفداری از اتحادیهٔ اروپا در مسیرهای توسعهٔ دیگر به‌طور چشمگیری افزایش یافته‌است. مطابق نظرسنجی سال ۲۰۱۸ توسط پروژهٔ مشرق EU NEIGHBORS: نظرات فردی. در نهایت، ارمنستان علاقه زیادی به پیوستن به اتحادیه اروپا به ویژه در بین چندین سیاستمدار برجسته ارمنی و عموم مردم در ارمنستان دارد. با این حال، رئیس‌جمهور پیشین روبرت کوچاریان گفته‌است که
حال، رئیس‌جمهور پیشین روبرت کوچاریان گفته‌است که فعلاً ارمنستان با روسیه و CSTO گره خورده‌است و شریک باقی مانده‌اند، نه اعضای اتحادیه اروپا و ناتو. رئیس‌جمهور پیشین، سرژ سارگیسیان نیز موضع مشابهی با این موضوع اتخاذ کرده‌است. به گفته آرتور باغداساریان، رئیس حزب حاکمیت قانون و رئیس سابق مجلس شورای ملی، عضویت ارمنستان در اتحادیه اروپا «باید یکی از اولویت‌های اصلی» سیاست خارجی فعلی و آینده این کشور باشد. باغداساریان معتقد است که «عضویت در اتحادیه اروپا راه‌های جدیدی را برای ارمنستان برای حرکت به یک محیط جدید
جدیدی را برای ارمنستان برای حرکت به یک محیط جدید ژئوپلیتیکی و همچنین یک فضای اقتصادی جدید باز خواهد کرد.» وی همچنین افزود که «این امکان را به ارمنستان می‌دهد تا به یک سیستم امنیتی کاملاً جدید دسترسی پیدا کنند.» وزیر امور خارجه سابق ارمنستان، وردان اسکانیان در سال ۲۰۰۵ مجدداً تأیید کرد که: "ارمنستان اروپا است. این یک واقعیت است، پاسخی به یک سوال نیست. " توربن هولتزه، رئیس نمایندگی کمیسیون اروپا در ارمنستان و جورجیا و سفیر اتحادیه اروپا با اقامت در تفلیس، اخیراً اظهار داشت: "به عنوان یک اصل، ارمنستان یک کشور
اظهار داشت: "به عنوان یک اصل، ارمنستان یک کشور اروپایی است و مانند سایر کشورهای اروپایی به عنوان عضو اتحادیه اروپا دارای حق است، مشروط بر اینکه استانداردها و معیارهای لازم را رعایت کند. " در ۱۲ ژانویه ۲۰۰۲، پارلمان اروپا خاطرنشان کرد که ارمنستان و گرجستان ممکن است در آینده وارد اتحادیه اروپا شوند. جان هوهانیان گفت: یک نظر کاملاً قوی در ارمنستان وجود دارد که آینده این کشور در اروپا نهفته‌است. وی گفت: «هیچ صحبتی در مورد آسیا وجود ندارد.» وی افزود: جامعه ارمنستان خود را اروپایی می‌داند و منشأ و ارزشهای
ارمنستان خود را اروپایی می‌داند و منشأ و ارزشهای اروپایی خود را جشن می‌گیرد. وی همچنین گفت ارمنستان دارای تاریخ قابل توجهی با اروپا است زیرا ارمنی‌ها از همان خانواده زبان مشابه بسیاری از زبان‌های اروپایی سرچشمه می‌گیرند. میکائیل میناسیان، سفیر ارمنستان در بخش مقدس و مالت اظهار داشت: «ارمنستان و اروپا، مهمتر از همه، با ارزشهای مشترک ما متحد هستند. ارمنستان، آرتساخ و مردم ارمنی در سراسر جهان بخش غیر قابل انکاری از تمدن اروپا و مرز شرقی از جهان مسیحی بوده‌است». در مارس ۲۰۱۹ طی مراسمی با اختصاص بخشی خیابان
در مارس ۲۰۱۹ طی مراسمی با اختصاص بخشی خیابان شمالی به عنوان «میدان اروپا»، آلن سیمونیان نایب رئیس پارلمان ارمنستان اظهار داشت: «طی ۲۸ سال گذشته پس از استقلال ارمنستان، به ارزشهای پان اروپایی پایبند بوده و همچنان به همکاری خود در جهت اروپا ادامه می‌دهد». در ژوئیه سال ۲۰۱۹، رئیس‌جمهور ارمنستان ارمن سارکیسیان اظهار داشت: "ارمنستان نه تنها کشوری است که توافق نامه ای را با اتحادیه اروپا امضا کرده، بلکه کشوری است که همچنان و همیشه از لحاظ فرهنگی عمیقاً اروپایی بوده‌است؛ بنابراین، نزدیک شدن به اتحادیه اروپا برای
بنابراین، نزدیک شدن به اتحادیه اروپا برای ما بسیار طبیعی است. طی مراسمی با اختصاص بخشی خیابان شمالی به عنوان "میدان اروپا"، در دیدار با رئیس شورای اروپا، دونالد تاسک در ابروان اظهار شد: ارمنستان مهد ارزش‌های اروپا است، از دین و فرهنگ ما تا ادبیات و موسیقی ". در عوض، دونالد توسک اظهار داشت: "ارمنستان بخشی جدایی ناپذیر از خانواده و فرهنگ اروپا است. مکانی از افراد معتبر که آزادی را گرامی می‌دارند. سواناوانک بنای یادبودی است که گواهی بر اثر گذشت هزاره ارمنستان از فرهنگ اروپا دارد. ” احزاب سیاسی طرفدار اتحادیه
از فرهنگ اروپا دارد. ” احزاب سیاسی طرفدار اتحادیه اروپا. چندین حزب سیاسی در ارمنستان وجود دارد که طرفدار روابط نزدیک تر با اتحادیه اروپا یا حمایت از عضویت ارمنستان در اتحادیه اروپا هستند. این شامل: در عوض، ارمنستان مرفه اصلی‌ترین حزب یورواسکپتیک در ارمنستان است. این حزب از حفظ روابط محکم با روسیه حمایت می‌کند و در حال حاضر دومین حزب بزرگ در مجلس ملی است. چشم‌انداز عضویت در اتحادیه اروپا. ارمنستان از لحاظ جغرافیایی بین اروپای شرقی و آسیای غربی قرار دارد. با این حال، مانند قبرس، به دلیل ارتباط با جامعه
با این حال، مانند قبرس، به دلیل ارتباط با جامعه اروپا، از طریق دیاسپورا، زبان هند و اروپایی آن و معیار مذهبی بودن مسیحی بودن، از نظر بسیاری با اروپا مرتبط در نظر گرفته شده‌است. در ۱۲ ژانویه ۲۰۰۲، پارلمان اروپا خاطرنشان کرد که ارمنستان ممکن است در آینده وارد اتحادیه اروپا شود. وزارت امورخارجه ارمنستان، با انتشار اطلاعیه ایی اعلام نموده که اتحادیه اروپا، به ارمنستان اطلاع داده‌است، که روند تصویب توافقنامه همه‌جانبه همکاری با ارمنستان، از طرف این اتحادیه و کشورهای عضو آن به پایان رسیده‌است. دراین اطلاعیه
کشورهای عضو آن به پایان رسیده‌است. دراین اطلاعیه آمده‌است: این توافقنامه در نشست سران همکاری‌های شرقی، که درتاریخ ۲۴ نوامبر ۲۰۱۷، در بروکسل برپا گردیده بود، به امضا رسیده و روابط ارمنستان با اتحادیه اروپا، را در زمینه همکاریهای اقتصادی، سیاسی و بازرگانی به سطح جدیدی رسانده بود. وزارت امورخارجه ارمنستان، در اطلاعیه خود اظهار امیدواری نموده که اجرای این‌توافقنامه نتایج بسیار خوبی برای شهروندان ارمنستان قرارخواهد آورد و با اصلاحاتی که صورت خواهند گرفت، شرایط سیاسی، اقتصادی و اجتماعی ثبات و تحکیم بیشتری
سیاسی، اقتصادی و اجتماعی ثبات و تحکیم بیشتری پیداکرده و تأثیر مثبتی در بهبود شرایط زندگی شهروندان خواهد داشت. براساس این اطلاعیه، این توافقنامه درمورد مسئله قره باغ (ارتساخ) نیز، بر حل مسئله در چارچوب گروه مینسک تأکید می‌کند. طبق این گزارش، این توافقنامه از تاریخ اول مارس ۲۰۲۱، مورد اجرا قرار خواهد گرفت.
در ریاضیات، معادلات انتگرالی آن دسته از معادلات هستند که در آن‌ها تابع مجهول زیر نماد انتگرال قرار دارد. ارتباط نزدیکی بین معادله دیفرانسیل (عادی و جزئی) و انتگرال وجود دارد و می‌توان برخی از معادلات دیفرانسیل عادی و جزئی را به صورت معادلات انتگرال فرمول‌بندی کرد. در وهله اول، می‌توان معادلات انتگرال را به نوع اول و نوع دوم تقسیم کرد. در معادلات انتگرال نوع اول، تابع مجهول فقط زیر علامت انتگرال قرار دارد. در معادلات انتگرال نوع دوم، تابع مجهول علاوه بر زیر علامت انتگرال، خارج از آن نیز حضور دارد. مرور کلی.
انتگرال، خارج از آن نیز حضور دارد. مرور کلی. یکی از پایه‌ای‌ترین معادلات انتگرالی، "معادله انتگرال فردهلم نوع اول" است: در اینجا formula_2 یک تابع مجهول، formula_3 یک تابع معلوم و formula_4 یک تابع معلوم دو متغیره است که به آن هسته گویند. توجه کنید در این نوع معادلات، حدود انتگرال‌گیری ثابت است. معادلاتی از این دست را معادله انتگرال فردهلم می‌نامیم. اگر تابع مجهول هم خارج از انتگرال و هم داخل آن پدیدار گردد، معادله را "فردهلم نوع دوم" خواهند گفت: پارامتر formula_6 یک عامل مجهول است که همان نقش مقدار ویژه
یک عامل مجهول است که همان نقش مقدار ویژه در جبر خطی را بازی می کند. اگر یکی از حدود انتگرال‌گیری متغیر باشد، معادله را معادله انتگرال ولترا گوییم. معادلات زیر را به ترتیب "معادلات ولترا از نوع اول و دوم" گوییم: در تمام معادلات فوق، اگر تابع معلوم formula_3 متحد با صفر باشد، به آن "معادله انتگرال همگن" گویند. اگر formula_3 مخالف صفر باشد، آن را "معادله انتگرال ناهمگن" خواهند گفت.
جرگه اسپارتاکوس یا اتحادیه اسپارتاکیست () نام گروهی مارکسیست انقلابی بوده که در حین جنگ جهانی اول در آلمان فعالیت می‌کرده‌است. نام این جرگه، برگرفته از نام اسپارتاکوس، رهبر سومین جنگ بردگان در دوران امپراتوری روم است. مشهورترین بنیانگذاران این جرگه رزا لوکزامبورگ، کارل لیبکنشت و کلارا زتکین هستند. این جرگه در سال ۱۹۱۹ میلادی با تغییر نام خود به حزب کمونیست آلمان به کمینترن پیوسته و برای استقرار یک دولت سوسیالیستی در آلمان فعالیت می‌کرده‌است. از دیگر اعصای معروف جرگهٔ اسپارتاکوس می‌توان به فرانتس مرینگ،
معروف جرگهٔ اسپارتاکوس می‌توان به فرانتس مرینگ، ویلهلم پیک، گئورگه گروس و آگوست تالهایمر اشاره کرد. سرنوشت. در ژانویه ۱۹۱۹، جرگهٔ اسپارتاکوس در همکاری با دیگر گروه‌های سوسیالیست آلمانی، تظاهراتی گسترده موسوم به خیزش اسپارتاکیست‌ها را با هدف بی‌ثبات‌سازی جمهوری وایمار ترتیب دادند. فردریش ابرت، صدر اعظم آلمان با همکاری گروه شبه‌نظامی فرای کورپس موفق شد این ناآرامی‌ها را مهار کند. رزا لوکزامبورگ و کارل لیبکنشت در این شورش‌ها دستگیر شده و در طول بازداشت کشته شدند.
خیابان جانبازان یا خیابان گلبرگ یکی از خیابان های تهران است که جهت شرقی-غربی دارد. این خیابان که در شرق تهران واقع شده است، از خیابان دردشت و خیابان ۱۴۲ غربی آغاز شده و به میدان سبلان منتهی می‌شود. خیابان جانبازان از خیابان دردشت و خیابان ۱۴۲ غربی شروع شده و پس از گذر از میدان هفت حوض و میدان حلال احمر به میدان سبلان و خیابان قدوسی و بزرگراه صیاد می‌رسد. تاریخچه. این خیابان سالیان درازی تا اوایل دهه ۶۰ بیابانی بوده و پایان غربی آن تقاطع با مسیل باختر بود. (چهارراه جانبازان - سه راه ارامنهٔ سابق) با آغاز
(چهارراه جانبازان - سه راه ارامنهٔ سابق) با آغاز جهادهای سازندگی در تهران، این خیابان شکل نو و کاملی به خود گرفت، حدفاصل مسیل باختر تا میدان سبلان گشایش یافت، اطراف آن آباد شد و بلواری در وسط آن ساخته شد. تقاطع همسطح مسیل ابراهیم‌آباد (بزرگراه امام علی کنونی) در اوایل دهه ۸۰ با آغاز پروژهٔ ساخت بزرگراه امام علی دستخوش تغییرات فراوانی شد، مدتی مسیر این خیابان بسته بود و پس از پایان فاز دوم بزرگراه امام علی (حدفاصل مسیل باختر تا بزرگراه رسالت) تقاطع غیر همسطح خیابان جانبازان و این بزرگراه افتتاح و آمادهٔ
خیابان جانبازان و این بزرگراه افتتاح و آمادهٔ استفاده شد. در سال ۱۳۹۲ در پی حوادث رانندگی در چهارراه جانبازان و خطراتی که احتمال می‌رفت، پروژه تغییر ظاهری «چهارراه جانبازان» به میدان شروع شد و دور برگردان‌ها و مسیرهای ایمن برای این چهارراه پرتردد در نظر گرفته شد. و دراخر درسال ۱۳۹۵ چهارراه گلبرگ تبدیل به میدان شد که نام ان را میدان امام رضا ع انتخاب نموند. حمل و نقل عمومی. مترو اتوبوسرانی خطوط اتوبوسرانی عبوری این خیابان عبارتند از:
خیزش اسپارتاکیست‌ها یا خیزش ژانویه () یک اعتصاب سراسری خشونت‌آمیز بوده‌است که از پنجم تا دوازدهم ژانویه ۱۹۱۹ میلادی در برلین آلمان رخ داده‌است. این خیزش یک کشمکش قدرت میان حزب سوسیال دموکرات آلمان به رهبری فردریش ابرت و کمونیست‌های تندروی حزب کمونیست آلمان به رهبری کارل لیبکنشت و رزا لوکزامبورگ که پیش از آن جرگه اسپارتاکوس را ایجاد کرده بودند، بوده‌است. این شورش با همکاری فرای کورپس و حزب سوسیال دموکرات، با پیروزی سوسیال دموکرات‌ها خاتمه یافت. لوکزامبورگ و لیبکنشت پس از بازداشت اعدام شدند. پیش‌زمینه.
و لیبکنشت پس از بازداشت اعدام شدند. پیش‌زمینه. اسپارتاکیستها بعد از تجربه همکاری با احزاب سوسیال دموکرات آلمان به این نتیجه رسیدند که اهداف آنها تنها با تشکیل یک حزب برای خود محقق می‌شود، بنابراین آنها در ائتلافی با سایر گروه‌های چپ سوسیالیست از کل آلمان، حزب کمونیست آلمان (KPD) را تأسیس کردند. رزا لوکزامبورگ برنامه حزبی خود را تهیه کرد و آن را در ۳۱ دسامبر ۱۹۱۸ ارائه داد. در این برنامه، او اشاره کرد که کمونیستها هرگز نمی‌توانند بدون اراده مشخص مردم در اکثریت قدرت را بدست آورند. در ۱ ژانویه، وی خواستار
قدرت را بدست آورند. در ۱ ژانویه، وی خواستار شرکت KPD در انتخابات برنامه‌ریزی شده سراسری آلمان شد، اما اکثریت حزبی هنوز امیدوار بودند که با ادامه تحریک کارگران در کارخانه‌ها به اعتصاب و شورش و از طریق «فشار خیابان‌ها» به قدرت برسند. پس از مشورت با اسپارتاکیست‌ها، انقلابیون نظامی تصمیم گرفت در حزب مستقل سوسیال دموکرات باقی بماند. این اولین شکست حزب کمونیست آلمان بود. شورش. شکست قاطع چپ در اولین روزهای سال ۱۹۱۹ رخ داد. همانند ماه نوامبر گذشته، موج انقلابی دوم ایجاد شد، اما برخلاف نوامبر این انقلاب با خشونت
ایجاد شد، اما برخلاف نوامبر این انقلاب با خشونت سرکوب شد. این موج انقلاب در ۴ ژانویه آغاز شد، زمانی که دولت، رئیس پلیس ارشد برلین امیل آیش‌هورن را برکنار کرد. آیشهورن یکی از اعضای حزب مستقل سوسیال دموکرات بود که از به کار بردن خشونت علیه کارگران تظاهرات کننده در بحران کریسمس خودداری کرده بود. این اقدام منجر به این شد که حزب مستقل سوسیال دموکرات، کارگران انقلابی و روسای حزب کمونیست آلمان کارل لیبکنشت و ویلهلم پیک خواستار برگزاری تظاهراتی در روز بعد شوند. تظاهرات روز ۵ ژانویه ۱۹۱۹ به گردهمایی عظیمی از
تظاهرات روز ۵ ژانویه ۱۹۱۹ به گردهمایی عظیمی از تظاهرکنندگان تبدیل شد. روز یکشنبه، ۵ ژانویه، همانند ۹ نوامبر ۱۹۱۸، صدها هزار نفر به مرکز برلین سرازیر شدند، بسیاری از آنها مسلح بودند. بعد از ظهر، ایستگاه‌های قطار و دفاتر روزنامه‌ها و دفتر مرکزی روزنامه حزب سوسیال دموکرات Vorwärts اشغال شدند. در برخی از روزنامه‌ها در روزهای گذشته نه تنها در مورد جذب نیروی فرایکورپ‌ها، بلکه در مورد قتل اسپارتاکیست‌ها نیز صحبت شده بود. تظاهرکنندگان عمدتاً همان کسانی بودند که دو ماه قبل در اغتشاشات شرکت داشتند. آنها در این
دو ماه قبل در اغتشاشات شرکت داشتند. آنها در این تظاهرات خواستار تحقق امیدهای محقق نشده در تظاهرات ماه نوامبر بودند. اسپارتاکیستها به هیچ وجه موقعیت رهبری نداشتند. این تقاضاها مستقیماً مورد حمایت گروه‌های مختلف چپ از حزب سوسیال دموکرات بود. به اصطلاح «قیام اسپارتاکیست» که متعاقب آن شروع شد، فقط تا حدی از حزب کمونیست نشأت گرفت. اعضای حزب کمونیست حتی در میان شورشیان نیز در اقلیت بودند. کسانی که در ستاد پلیس جمع شدند، یک «کمیته انقلابی موقت» با ۵۳ عضو (Provisorischer Revolutionsausschuss) را انتخاب کردند. در
Revolutionsausschuss) را انتخاب کردند. در این جلسه لیبکنشت خواستار سرنگونی دولت شد و با ایده‌های کمیته تبلیغ مبارزه مسلحانه موافقت کرد. رزا لوکزامبورگ و همچنین اکثر رهبران حزب کمونیست تصور کردند که یک شورش فاجعه به بار خواهد آورد و علیه آن صحبت کردند. روز بعد، ۶ ژانویه، کمیته انقلابی دوباره خواستار تظاهرات گسترده در برلین شد. این بار افراد بیشتری به این تماس توجه می‌کنند. آنها بار دیگر پلاکاردها و بنرهایی را حمل کردند که بر روی آنها نوشته شده بود: "برادران، شلیک نکنید!" و خواستار سرنگونی دولت فریدریش ابرت
شلیک نکنید!" و خواستار سرنگونی دولت فریدریش ابرت شدند. اما فعالان حزب کمونیست عمدتاً در تلاش برای به دست آوردن نیروی بیشتر شکست خوردند. معلوم شد که حتی واحدهایی مانند لشکر نیروی دریایی خلق نیز حاضر به حمایت از شورش مسلحانه نبوده و خود را بی‌طرف اعلام کردند. هنگهای دیگر مستقر در برلین بیشتر به دولت وفادار مانده بودند. در حالی که نیروهای بیشتری به دستور ابرت در حال حرکت به برلین بودند، او پیشنهاد حزب مستقل سوسیال دموکرات را برای میانجیگری بین او و کمیته انقلاب پذیرفت. پس از مشخص شدن پیشروی نیروها به داخل
پذیرفت. پس از مشخص شدن پیشروی نیروها به داخل شهر، بروشوری از حزب سوسیال دموکرات پخش شد که روی آن نوشته شده بود: «ساعت حساب نزدیک است». با این وجود کمیته، مذاکرات بیشتر را در ۸ ژانویه قطع کرد. این فرصت کافی بود تا ابرت بتواند از نیروهای مستقر در برلین علیه شورشیان استفاده کند. از ۹ ژانویه، آنها با خشونت، شورشیان را سرکوب کردند. علاوه بر این، در ۱۲ ژانویه نیروهای ضدانقلاب فرای‌کورپس که از ابتدای دسامبر کم و بیش به عضوگیری بیشتر پرداخته بود نیز به برلین نقل مکان کرد. گوستاو نسکه، که چند روز نماینده مردم در
مکان کرد. گوستاو نسکه، که چند روز نماینده مردم در ارتش و نیروی دریایی بود، با ذکر این مطلب که اگر خونریزی انجام وظیفه است، از اعمال آن خجالت‌زده نخواهد شد، فرماندهی این نیروها را پذیرفت. فرای‌کورپس به طرز وحشیانه ای چندین ساختمان را پاکسازی و شورشیان را در همان‌جا اعدام کرد. بقیه خیلی زود تسلیم شدند اما بعضی از آنها مورد اصابت گلوله قرار گرفتند. شورش ژانویه جان ۱۵۶ نفر را در برلین گرفت. قتل رهبران شورش. سرکردگان شورش ژانویه مجبور به اختفا شدند اما علی‌رغم اصرار متحدانشان، آنها از ترک برلین خودداری کردند.
اصرار متحدانشان، آنها از ترک برلین خودداری کردند. عصر روز ۱۵ ژانویه ۱۹۱۹، رزا لوکزامبورگ و کارل لیبکنشت در یک آپارتمان در منطقه ویلمرزدورف برلین پیدا شدند. آنها بلافاصله دستگیر و تحویل بزرگترین فریکورپس، لشکر Garde-Kavallerie-Schützen که تا دندان مسلح بود شدند. فرمانده آنها، کاپیتان والدمار پابست از آنان بازجویی کرد. سپس در همان شب هر دو زندانی نیمه هشیار با قنداق تفنگ مورد ضرب و شتم قرار گرفتند و به سرشان شلیک کردند. جسد رزا لوکزامبورگ به کانال لندوهر که از برلین عبور می‌کند، انداخته شد، جایی که ماه‌ها
از برلین عبور می‌کند، انداخته شد، جایی که ماه‌ها بعد از آن در ۱ ژوئیه پیدا شد. جسد کارل لیبکنشت، بدون نام، به سردخانه تحویل داده شد. بیشتر عاملان این جنایت مجازات نشدند. بعداً حزب نازی تعداد کمی از این عاملان را که محاکمه یا حتی زندانی شده بودند مورد عفو قرارداد و آنها را در اس‌آ ادغام کردند. والدمار پابست رهبر شبه‌نظامیان فرای‌کورپس در مصاحبه ای که در سال ۱۹۶۲ با «اشپیگل» انجام داد در خاطراتش اظهار داشت که وی در دفتر صدراعظم تلفنی با گوستاو نسکه از دیگر فرماندهان فرای‌کورپس صحبت کرده بود و نسکه و ابرت
فرماندهان فرای‌کورپس صحبت کرده بود و نسکه و ابرت اقدامات وی را تأیید کرده‌اند. اظهارات پابست هرگز تأیید نشد، خصوصاً که نه رایشتاگ و نه دادگاه‌ها هرگز پرونده را بررسی نکردند.