payamvha/North_RAG huggingface dataset:
قایق هوایی که با عناوین قایق هواپیما، قایق باتلاق، قایق بایو، قایق پنکه‌ای یا قایق مردابی شناخته می‌شود یک شناور با کف صاف است که نیروی محرکه آن توسط ملخ (هوانوردی) متصل به موتور هواگرد یا موتور خودرو تأمین می‌شود. از این گونه قایق معمولاً برای ماهیگیری، شکار و طبیعت‌گردی و نجات و گشت مرزی استفاده می‌شود. قایق‌های هوایی وسیله ترابری بسیار محبوب در مناطق باتلاقی یا کم عمق است چرا که استفاده از موتور قایق استاندارد با پیشران زیر آب غیرممکن است عمق کم‌آب و نیزاری‌بودن این کار را ناممکن می‌نماید، بیشترین کاربرد
این کار را ناممکن می‌نماید، بیشترین کاربرد آن‌ها در اورگلیدز فلوریدا و همچنین در تالاب رودخانه هند، کیسیمیم و سنت جانسز. در رودخانه‌هایشان و رودخانه مکونگ و دلتای رود مکونگ و همچنین در بایو واقع در لوئیزیانا و مرداب‌های میان‌رودان و در مرداب انزلی و شلمچه در ایران است. نگاه کلی. ویژگی اصلی در طراحی این گونه قایق کف آن است، هیچ بخش عملیاتی در زیر خط آب وجود ندارد، این موضوع ناوبری را در باتلاق‌های کم عمق و مرداب‌ها آسان می‌کند. آن‌ها مناسب استفاده در کانال‌ها، رودخانه‌ها و دریاچه‌ها و بر روی دریاچه‌های یخ
رودخانه‌ها و دریاچه‌ها و بر روی دریاچه‌های یخ زده هستند همچنین این ویژگی آن را برای انجام عملیات نجات در سیل و یخ مناسب می‌کند. قایق هوایی توسط نیروی باد حاصل از پروانه به جلو رانده می‌شود، و باد شدیدی در پشت پروانه که در انتهای قایق قرار دارد تولید می‌کند. سرعت آن‌ها به‌طور متوسط است هدایت آن‌ها از طریق یک تیغه پشت پروانه است که عمل فرمان با تغییر مکان ستون هوا به سمت چپ یا راست انجام می‌شود، کاپیتان از طریق سکانی که در سمت چپ او قرار دارد موقعیت قایق را کنترل می‌کند. فرمان و کنترل کلی تابعی از جریان آب،
می‌کند. فرمان و کنترل کلی تابعی از جریان آب، باد، عمق آب و نیروی محرکه است. قایق‌های هوایی در مقایسه با قایق‌های موتوری بسیار سریعتر هستند: قایق‌های تفریحی تجاری معمولاً با سرعتی در حدود معادل ۵۶ کیلومتر بر ساعت و قایق‌های هوایی اصلاح شده می‌توانند با سرعت معادل ۲۱۷ کیلومتر در ساعت حرکت کنند. توقف و جهت‌گیری معکوس به مهارت بالای گرداننده بستگی دارد، زیرا قایق‌های هوایی ترمز ندارد. آن‌ها دنده عقب ندارند، مگر اینکه به یک موتور دارای دور معکوس مجهز باشند. گرداننده و مسافران، به‌طور معمول در صندلی‌های مرتفع
و مسافران، به‌طور معمول در صندلی‌های مرتفع قرار می‌گیرند که امکان دیدن فرای پوشش گیاهی باتلاق را فراهم می‌کند. دید از بالا به گرداننده و مسافران اجازه می‌دهد اجسام شناور، برآمدگی‌ها و سایر موانع و جانوران را در مسیر قایق ببینند. در ایالات متحده، یک قایق هوایی معمولی با کیفیت خوب بین ۳۳٫۰۰۰ دلار تا ۷۰٫۰۰۰ دلار قیمت دارد. با این حال، در یک کشور در حال توسعه مانند عراق، یک قایق هوایی با قیمت ۲٫۵ میلیون دینار عراقی یا ۱۴۱۴ دلار خریداری می‌شود. علی‌رغم هزینه بالای آن‌ها، قایق‌های هوایی که معمولاً در امور
بالای آن‌ها، قایق‌های هوایی که معمولاً در امور غیرنظامیان و در آژانس‌های جهانگردی قرار می‌گیرند: در دسامبر ۲۰۱۷ در فلوریدای آمریکا ۱۲٫۱۶۴ دستگاه، که ۱٫۰۲۵ دستگاه از آن‌ها تجاری بودند. قایق‌های هوایی به‌طور گسترده در سایر مناطق ساحلی خلیج‌ها، به ویژه لوئیزیانا مورد استفاده قرار می‌گیرند، اما می‌توان آن‌ها را در رودخانه‌ها، باتلاق‌ها و مناطق یخی در سراسر جهان، از نبراسکا تا سیبری یافت. تاریخ. نخستین قایق هوایی در سال ۱۹۰۵ در نوا اسکوشیا، کانادا توسط الکساندر گراهام بل اختراع شد. قدیمی‌ترین قایق‌های هوایی بجا
بل اختراع شد. قدیمی‌ترین قایق‌های هوایی بجا مانده مربوط به سال ۱۹۱۵ است، این قایق‌های هوایی نیروی زمینی بریتانیا در جنگ جهانی اول بین‌المللی بین‌النهرین است. شایان ذکر است، قایق‌های هوایی تا دهه ۱۹۳۰ مورد استفاده گسترده عمومی نبودند. نخستین نمونه‌های اولیه. نخستین اجداد این قایق، وسایل نقلیه دارای آب برای آزمایش موتورهای هواپیما بودند. نخستین قایق هوایی، "جوجه اردک زشت بود"، یک وسیله نقلیه آزمایش پروانه هواپیما است که در سال ۱۹۰۵ در نوا اسکوشیا، کانادا توسط تیمی به سرپرستی الکساندر گراهام بل ساخته شد. "زشت
تیمی به سرپرستی الکساندر گراهام بل ساخته شد. "زشت جوجه اردک" یک ادم بددهن و ماجراجو قایق گونه رو با یک "پروانه هوایی" به یک موتور هواگردی آب سرد با وزن قلاب کشتی شبیه‌ساز قایق مانند قادر به دستیابی به سرعت سریعتر از ۴ مایل در ساعت (۳٫۵ گره) نبود، هرچند "چرخش سریع پیشران" باعث شد دکتر بل این باور را داشته باشد که این کشتی می‌توانست از نظر نظری حداکثر سرعت داشته باشد " سی یا چهل مایل در ساعت، "قابل مقایسه با برخی از کشتی‌های هوایی مدرن، اگر کشیدن به‌طور کامل از بین برود. پیشگام هواپیمایی هوانوردی برزیل
کامل از بین برود. پیشگام هواپیمایی هوانوردی برزیل سانتوس دوومنت برای آزمایش یک موتور هواگرد در سال ۱۹۰۷ یک کشتی بومادران مشابه ساخت، که وی آن را یک هیدروفیلی نامید. با ۳–۴ نفر در هیئت مدیره. در فرانسه، ژاک اشنایدر، از شهرت اشنایدر تروفی، شهرت خود را با نام تجاری چند مسافر هواپیمای قایق هوایی در حدود ۱۹۱۳–۱۹۱۴ تولید و آزمایش کرد. قایق‌های موتوری زودرس. به‌کارگیری نخستین قایق‌های هوایی، سال ۱۹۱۵ میلادی می‌باشد. ارتش انگلیس در کمپین بین‌النهرین جنگ جهانی اول از قایق‌های هوایی استفاده کرد که آن‌ها را لامبرت
از قایق‌های هوایی استفاده کرد که آن‌ها را لامبرت گلایدرهای آبی "Hydro-Glisseurs" , می‌نامیدند. آن‌ها کوچک، با کف مسطح مانند آیرونکلاد با بدنه چوبی بودند که توسط یکی از تولیدکنندگان هواپیماهای بزرگ که اجازه رسیدن به سرعت تا را دریافت نمود. آن‌ها نخستین بار برای شناسایی رودخانه دجله استفاده شدند. نخستین قایق هوایی، HG 1 "Ariel" با استفاده از موتور و پروانه یک فروند هواپیمای خراب شده نیروی هوایی سلطنتی استرالیا فارمن ام اف ۷ ساخته شد و توسط راج بریتانیا در اختیار نیروهای بین‌النهرین قرار گرفت. پس از جنگ، از
نیروهای بین‌النهرین قرار گرفت. پس از جنگ، از قایق‌های هوایی لامبرت در آب‌های کم‌عمق رودخانه یانگ تسه بالایی، در رودخانه هوانگپو و جاهای دیگر استفاده شد. این قایق‌های هوایی مانند همتایان نظامی خود در فرانسه تولید و در شانگهای مونتاژ می‌شدند. آن‌ها آبخور (شناور) داشتند که تنها هفت اینچ بود و می‌توانستند تا سرعت بروند، از قایق‌های هوایی لامبرت همچنین در رودخانه میسوری بالایی و در باتلاق‌های فلوریدا ایورگلاد استفاده می‌شد. فارمن ایرکرافت، شرکتی که موتورهای ویژهٔ کشتی‌های نظامی دابلیو دابلیو ای را ساخته است، در
کشتی‌های نظامی دابلیو دابلیو ای را ساخته است، در دهه ۱۹۲۰ تولید قایق‌های هوایی غیرنظامی را آغاز کرد. این قایق‌های هوایی را برای استفاده به عنوان تاکسی دریایی و کشتی‌های باری سبک یا قایق‌های گشت زنی برای دولت‌های استعماری فرانسه به بازار عرضه کرد. آن قایق‌های هوایی بسته به مدل ۲۵۰۰۰ تا ۵۰٬۰۰۰ فرانک فروخته می‌شدند، قیمتی که برای خریداران بالقوه بسیار متفاوت بود. این شرکت در اواخر دهه ۱۹۲۰ تولید قایق را متوقف نمود. کشتی‌های هوایی اولیه اروپا با همتایان مدرن خود تفاوت چشمگیری داشتند. در مقایسه با قایق‌های
خود تفاوت چشمگیری داشتند. در مقایسه با قایق‌های هوایی امروزی، قایق‌های هوایی اولیه اروپا بزرگتر بودند، آن‌ها فاقد یک قفس محافظ در اطراف پروانه بودند. تفاوت دیگر در سامانهٔ ناوبری آن‌ها است که در کشتی‌های هوایی قدیمی سکان در آب توسط کنترل فرمان با کنترلی شبیه پدال گاز است دقیقاً مانندخودرو اما در نسل جدید و مدرن از یک سکان هوایی بیرون آب و جلو پروانه با کنترل جوی استیک عمل می‌نماید. قایق‌های هوایی اولیه آمریکا. در سال ۱۹۲۰ گلن کورتیس با ساختن یک گونه قایق هوایی برای استفاده در شکار با تیر در جنگل‌های پشتی
برای استفاده در شکار با تیر در جنگل‌های پشتی فلوریدا معروف شد. این میلیونر که سپس به توسعه شهرهای هیلاله و میامی پرداخت، استعدادهای خود را در زمینه‌های ترابری هوایی و طراحی برای تسهیل سرگرمی خود ترکیب کرد و نتیجه پایانی یک قایق اسکوتری بود، با ۶ سرنشین، با کابین نیروی محرکه آن توسط موتور هواگرد و ملخ آن تأمین می‌شد که با سرعت ۵۰ مایل در ساعت در تالاب‌ها حرکت می‌کرد. با گذشت سال‌ها، طراحی استاندارد از طریق آزمایش و خطا تکامل یافته است: اکنون استاندارد برای یک قایق کف صاف، مسطح با موتور نصب شده در عقب قایق،
قایق کف صاف، مسطح با موتور نصب شده در عقب قایق، راننده در یک موقعیت مرتفع قرار می‌گیرد و یک قفس برای محافظت از پروانه در مقابل برخورد اجسام با پروانه است. ساخت و طراحی. تولیدکنندگان قایق‌های هوایی معمولاً مشاغل خانوادگی کوچکی هستند و کار مونتاژ و ساخت این قایق‌ها را انجام می‌دهند. بیشتر قایق‌های هوایی در ایالات متحده ساخته می‌شوند، اگرچه در روسیه، ایتالیا، فنلاند، ژاپن، استرالیا، و جاهای دیگر نیز کارگاه‌هایی وجود دارد. پیش از سال ۱۹۵۰، بیشتر قایق‌های هوایی در فرانسه توسط شرکت‌ها و اشخاصی چون فارمن، دی
در فرانسه توسط شرکت‌ها و اشخاصی چون فارمن، دی لامرت و رنه کوزینت ساخته می‌شدند. بدنه قایق‌های هوایی مدرن و تجاری از جنس آلومینیوم یا فایبرگلاس ساخته می‌شوند. انتخاب مواد با توجه به گونهٔ مکانی که قایق در آن به کار خواهد رفت تعیین می‌شود. قایق‌های هوایی برای استفاده در سطوح یخ زده دارای پوسته‌های آلومینیومی با روکش محکم‌تری هستند، در حالی که آن‌هایی که برای استفاده در باتلاق‌ها در نظر گرفته شده‌اند دارای پوسته‌های فایبرگلاس سبک‌تر هستند. قایق‌های مورد استفاده در گردشگری بسیار بزرگتر بوده و ۱۸ مسافر یا بیشتر
در گردشگری بسیار بزرگتر بوده و ۱۸ مسافر یا بیشتر را در خود جای دهند. در این گونه قایق‌ها از دو گونه موتور هواگرد و دیگری خودرو استفاده می‌شود که گونه هواپیمایی آن با هوا خنک شده و گونه خودرویی آن که معمولاً مدل V8 و گونه ۴ یا ۶ سیلندر میاشند هستند که از ۵۰ تا بیش از ۶۰۰ اسب بخار قدرت دارند. موتورهای خودرو به دلیل قطعات یدکی که به‌راحتی در دسترس هستند و گونه بنزین معمولی ارزان‌تر هستند. از آنجا که یک موتور هواگرد، ۴- یا ۶ سیلندر (O4 یا O6) دارای قطعات متحرک کمتری نسبت به موتور استاندارد خودرو است استهلاک
کمتری نسبت به موتور استاندارد خودرو است استهلاک کمتر و تعمیر آن راحت‌تر است و وزن آن نیز کمتر است. با این وجود نباید از نظر دور داشت برای تعمیر موتورهای خودرو می‌توان از مکانیک‌های معمولی استفاده نمود و نیازی به پرسنل تعمیراتی تخصصی مانند موتورهای هواپیما ندارد. اگرچه موتور نیز صدای خودش را دارد اما بیشتر صدای تولید شده توسط یک قایق هوایی از پروانه آن است، در طرح‌های جدید قایق هوایی به لطف صدا خفه کن و پروانه‌های فیبر کربن چند تیغه به‌طور چشمگیری کم صداتر هستند. ایمنی. بیش از ۷۵ تصادف با قایق هوایی بین
هستند. ایمنی. بیش از ۷۵ تصادف با قایق هوایی بین سال‌های ۲۰۱۴ و ۲۰۱۷ در فلوریدا رخ داده است، که منجر به هفت کشته و ۱۰۲ زخمی شدید شد. بیشترین کشته (پنج مورد از هفت) مرگ بر اثر غرق شدن بوده است و ۹۰ درصد از مصدومان فاقد جلیقه نجات بودند، حتی اگر تنها ۳۰ درصد آن‌ها شنا را بلد بودند. نداشتن کمربند ایمنی یکی دیگر از پیش‌بینی‌های مهم آسیب در یک تصادف است. شایعترین صدمات وارده در حوادث قایق هوایی، بریدگی شدید، کبودی و شکستگی است. البته صدمات شدید غیر معمول نیست و ۱۰ درصد از مصدومین دچار صدمات گردن و پشت و نیازمند
درصد از مصدومین دچار صدمات گردن و پشت و نیازمند جراحی و دارو درمانی طولانی مدت درد و ۱۰ درصد دیگر دچار صدمات مغزی بودند. براساس تجزیه و تحلیل سال ۲۰۱۷ توسط "میامی نیو تایمز"، ۶۴ درصد حوادث قایق هوایی تقصیر گردانندگان بوده و به دلایل زیر است: موتور و پروانه یک قایق هوایی در یک قفس فلزی محافظ محصور شده‌اند که از برخورد اجسام مانند شاخه‌های درختان، پوشاک، ظروف نوشیدنی، مسافر یا جانوران وحشی در تماس با پروانه گردبادی جلوگیری می‌کند، که می‌تواند باعث آسیب دیدگی شود و به گرداننده و مسافر یا خسارت ویرانگر به کشتی
و به گرداننده و مسافر یا خسارت ویرانگر به کشتی منجر گردد. قفس‌های ایمنی همیشه به‌طور کامل کار نمی‌کنند، مثلاً شماری از افراد انگشتان دست خود را از دست داده‌اند و شاخه‌های درختی که وارد قفس‌های ایمنی می‌شوند پروانه‌های قایق هوایی را خراب کرده و گردانندگان و مسافران را مجروح نموده‌اند. نجات. در سال‌های گذشته، قایق‌های هوایی برای سیل، آب‌های کم عمق و عملیات نجات بر روی یخ ضروری بوده‌اند. در نتیجه، آن‌ها برای مصارف ایمنی عمومی محبوبیت بسیاری پیدا کرده‌اند. در جریان سیل نیواورلئان به دنبال طوفان کاترینا، ۲۹ اوت
سیل نیواورلئان به دنبال طوفان کاترینا، ۲۹ اوت ۲۰۰۵، قایق‌های هوایی از سراسر ایالات متحده هزاران قربانی سیل را نجات دادند. سی قایق هوایی توسط داوطلبان غیرنظامی، بیش از ۱۱۰۰ بیمار و ۴۰۰۰ کارکنان پزشکی و اعضای خانواده آن‌ها را از چهار بیمارستان در مرکز شهر نیواورلئان در کمتر از ۳۶ ساعت تخلیه کردند. استفاده نظامی. از قایق‌های هوایی توسط نظامیان مختلف و گشت‌های مرزی در سراسر جهان و همچنین گارد ساحلی ایالات متحده استفاده می‌شود. علاوه بر استفاده از قایق‌های هوایی توسط ارتش انگلیس در کمپین بین‌النهرین WWI و توسط
توسط ارتش انگلیس در کمپین بین‌النهرین WWI و توسط اتحاد جماهیر شوروی در جبهه شرقی جنگ جهانی دوم استفاده شد، قایق هوایی توسط ارتش ایالات متحده و نیروهای امنیتی عراق در جنگ‌های ویتنام و عراق استفاده شده‌اند. از قایق‌های هوایی در تگزاس و عراق نیز برای گشت مرزی استفاده می‌شود. قایق‌های هوایی مورد استفاده در عراق توسط شرکت‌های آمریکایی تهیه و در عراق توسط پیمانکاران غیرنظامی آمریکایی مونتاژ شده است و آن‌ها توسط نیروهای آمریکایی و عراقی برای گشت زنی در رودخانه‌های دجله و فرات، باتلاق‌های جنوب شرقی عراق و آبراه
دجله و فرات، باتلاق‌های جنوب شرقی عراق و آبراه اروندرود استفاده می‌شوند. دو مورد آخر شامل بخش‌هایی از مرز ایران و عراق است. در سال ۲۰۱۳ وزارت نفت عراق ۲۰ فروند قایق هوایی را برای ترابری پرسنل، گشت‌زنی، حمل بارهای سبک در رودخانه‌ها و باتلاق‌های عراق خریداری کرد.
دیوید تی. دلینگر (؛ ۲۲ اوت ۱۹۱۵–۲۵ مه ۲۰۰۴) یک صلح طلب رادیکال آمریکایی و کنشگر برای تغییرات اجتماعی بدون خشونت بود. او به عنوان یکی از اعضای شیکاگو هفت، که در سال ۱۹۶۸ مورد محاکمه قرار گرفتند، به اوج توجه رسید. اوایل زندگی و تحصیل. دلینگر در یک خانواده ثروتمند در ویکفیلد، ماساچوست متولد شد. وی فرزند ماریا فیسکه و ریموند پنینگتون دلینگر بود که فارغ‌التحصیل دانشگاه ییل، وکیل دادگستری و جمهوری‌خواه برجسته و دوست کالوین کولیج بود. مادربزرگ مادری او، آلیس برد فیسکه، در دختران انقلاب آمریکا فعالیت داشت.
آنتاگونیست دوپامین، که با عناوین آنتی‌دوپامینرژیک و آنتاگونیست گیرنده دوپامین (DRAs) نیز شناخته می‌شود، دسته ای از داروها هستند که گیرنده‌های دوپامین را با آنتاگونیست گیرنده مسدود می‌کنند این عملکرد سبب عدم اثرگذاری دوپامین در بدن می شود. بیشتر داروهای ضدروان‌پریشی آنتاگونیست دوپامین هستند و به همین ترتیب در درمان اسکیزوفرنی، اختلال دوقطبی و حملات سایکوز کاربرد دارند. برخی آنتاگونیست‌های دوپامین دارای خاصیت ضد تهوع هستند که در درمان حالت تهوع و استفراغ استفاده می‌شوند. مانند تزریق ماهیچه ای هالوپریدول. زمان
می‌شوند. مانند تزریق ماهیچه ای هالوپریدول. زمان شروع اثرگذاری این داروها معمولاً بسیار کم است و حتی در فرمولاسیون قرص/کپسول در طی کمتر از ۳۰ دقیقه اثر می کند. در ضمن از نسل دوم داروهای ضدروانپریشی برای کاهش درد و احساسات منفی مانند افسردگی پیش از زایمان و فصلی استفاده می شود. مانند داروهای آنتی هیستامین، که دو نسل دارد و نسل اول آن خواب آوری و آرام بخشی زیادی با خود به همراه داشته است، این کلاس دارویی دقیقاً مثل آنها بوده و نسل دوم با عوارض بسیار کمتری در اغلب موارد همراه است.(البته داروی کلوزاپین می تواند
موارد همراه است.(البته داروی کلوزاپین می تواند نوعی از ایدز موقت را در حدود ۱٪ افراد مصرف کننده ایجاد کند که آگرانولوسیتوز نام دارد.)
پنجاه و سه ایستگاه توکایدو چاپ هوایدو (۱۸۳۳–۱۸۳۴)، یک سری چوب‌تراشی اوکی‌یوئه است که توسط هیروشیگه بعد از اولین سفر وی در طی جادهٔ توکایدو در سال ۱۸۳۲ خلق شده‌است. جادهٔ توکایدو پایتخت شوگون یعنی ادو را به مقر امپراتور ژاپن در کیوتو متصل می‌کرد و شریان اصلی سفر و حمل و نقل در ژاپن قدیم بود. همچنین مهمترین جاده از پنج راه (گوکایدو) که جاده‌های اصلی ژاپن بودند به‌شمار می‌آمد - جهت تقویت بیشتر کنترل دولت مرکزی شوگون بر کل کشور این پنج جاده اصلی ژاپن در دوره ادو ایجاد شد یا توسعه پیدا کرد. هیروشیگه و توکایدو.
ایجاد شد یا توسعه پیدا کرد. هیروشیگه و توکایدو. در سال ۱۸۳۲، هیروشیگه طول جادهٔ توکایدو را از ادو به کیوتو طی کرد، به عنوان بخشی از یک هیئت رسمی که اسبهایی را که قرار بود به دربار امپراتوری در کیوتو اهدا شوند، را منتقل می‌کرد. اسبها هدیه ای نمادین از شوگون بود که هر ساله به جهت رسمیت شناختن مقام الهی امپراتور اهدا می‌شدند. مناظر این سفر تأثیر عمیقی بر هنرمند گذاشت و وی در طول سفر و همچنین بازگشت از همان مسیر به ادو، طرح‌های متعددی را خلق کرد. وی پس از ورود به خانه، بلافاصله کار بر روی اولین چاپ‌های پنجاه و
خانه، بلافاصله کار بر روی اولین چاپ‌های پنجاه و سه ایستگاه توکایدو را آغاز کرد. سرانجام، او ۵۵ نسخه چاپی در کل مجموعه تولید کرد: یکی برای هر ایستگاه، به علاوه یک قطعه برای نقاط شروع و پایان جاده. اولین چاپ در این مجموعه توسط انتشارات هوایدو و سنکاکودو به‌طور مشترک منتشر شد. چوب‌تراشی‌های این سبک معمولاً بین ۱۲ تا ۱۶ سکه مسی به فروش می‌رسد که تقریباً با قیمت یک جفت صندل نی یا یک کاسه سوپ می‌شد یکسان بود. موفقیت پنجاه و سه ایستگاه توکایدو، هیروشیگه را به عنوان برجسته‌ترین و موفق‌ترین چاپگر عصر توکوگاوا تثبیت
برجسته‌ترین و موفق‌ترین چاپگر عصر توکوگاوا تثبیت کرد. هیروشیگه این مجموعه را با شصت و نه ایستگاه کایسو کایدو با همکاری کیسای ایسن ادامه داد و هر یک از ایستگاه‌های پست ناکاسندو را مستند کرد.
کیسای ایسن ; ۱۷۹۰ – ۲۰ اوت ۱۸۴۸) هنرمند اوکی‌یوئه، در نیمه دوم دوره ادو اهل ژاپن بود که در بیجین-گا (تصاویر زنان زیبا) تخصص داشت. بهترین آثار وی، از جمله اوکوبی-ئه ("تصاویر بزرگ سر")، شاهکارهای دوره بونسی (۱۸۱۸–۱۸۱۸) در نظر گرفته می‌شوند. او همچنین به ایکدا ایسن معروف بود، و با نام ایپیتسوآن می‌نوشت. شصت و نه ایستگاه کایسو کایدو از آثاری است که این هنرمند همراه با هیروشیگه خلق کرده‌است. زندگی‌نامه. کیسای ایسن در ادو در خاندان ایکدا، پسر یک سامورایی دون پایه و مشهور به سبب خوش‌نویسی ژاپنی متولد شد و مادرش را
مشهور به سبب خوش‌نویسی ژاپنی متولد شد و مادرش را در سن 6 سالگی از دست داد. وی نزد کانو هاکّیسای که از او نام کیسای را گرفت، شاگردی کرد و پس از مرگ پدرش زیر نظر کیکوگاوا ایزان تحصیل کرد. کارهای اولیه او تأثیر مربی خود را نشان می‌دهد، اما به زودی سبک خاص خود را توسعه داد. او تعدادی سوریمونو (چاپ‌هایی که به صورت خصوصی ساخته می‌شد)، چاپ‌های وابسته به عشق شهوانی (شونگا) و مناظر از جمله شصت و نه ایستگاه کایسو کایدو تهیه کرد که توسط وی شروع و توسط هیروشیگه تکمیل شد. کیسای ایسن بیشتر بخاطر بیجین-گا (تصاویر زنان
شد. کیسای ایسن بیشتر بخاطر بیجین-گا (تصاویر زنان زیبا) مشهور است که سوژه‌ها را دنیایی‌تر از آنچه توسط هنرمندان پیشین به تصویر کشیده شده‌است نشان می‌دهد و لطافت و ظرافت آنها را با احساساتی کمتر مورد توجه قرار می‌دهد. او بسیاری از پرتره‌هایی را ارائه داد که مدهای آن زمان را به تصویر می‌کشد. وی علاوه بر هنرمندی اوکی‌یوئه، نویسنده نیز بود و زندگینامه چهل و هفت رونین و چندین کتاب، از جمله ادامه مقاله تاریخچه اوکی‌یوئه را تهیه کرد. کتابی که زندگی هنرمندان اوکی‌یوئه را به ثبت رسانده‌است. ضمیمه وی به "یادداشت‌های
را به ثبت رسانده‌است. ضمیمه وی به "یادداشت‌های یک پیرمرد بی‌نام" معروف است. او خود را به عنوان کسی که در مشروبات الکلی غرق شده توصیف می‌کند و ادعا می‌کند که در دهه ۱۸۳۰ صاحب یک فاحشه خانه در «نزو» بوده که سوخته‌است.
عبود جومبه (; زاده – درگذشته ) سیاستمدار اهل تانزانیا بود. وی از ۱۹۷۲ تا ۱۹۸۴ دومین رئیس‌جمهور زنگبار بود. عبود جومبه در ۱۴ اوت ۲۰۱۶، در سن ۹۶ سالگی در دارالسلام درگذشت.
هوش مصنوعی نمادین اصطلاحی است که به مجموعه‌ای از تمام روش‌ها در تحقیقات هوش مصنوعی گفته می‌شود که بر اساس نمایش‌های نمادین سطح بالا (قابل خواندن برای انسان) و همچنین منطق و جستجو استوار است. هوش مصنوعی نمادین، الگوی غالب تحقیقات هوش مصنوعی در دهه ۱۹۵۰ تا اواخر ۱۹۸۰ بود. در ۱۹۸۵ در کتاب خود با عنوان "هوش مصنوعی: خود ایده"، که بررسی مفاهیم فلسفی تحقیقات هوش مصنوعی پرداخته‌است، هوش مصنوعی نمادین را GOFAI (مخفف انگلیسی هوش مصنوعی خوب قدیمی) نام گذاری کرده‌است. در رباتیک نیز اصطلاح مشابه GOFR (رباتیک خوب قدیمی)
رباتیک نیز اصطلاح مشابه GOFR (رباتیک خوب قدیمی) را به کار برده‌است. این رویکرد بر این فرض استوار است که بسیاری از جنبه‌های هوش را می‌توان با دستکاری نمادها به دست آورد، فرضیه‌ای که با عنوان «» در دهه ۱۹۶۰ توسط آلن نیوول و هربرت الکساندر سایمون تعریف شده‌است. یکی از شکل‌های محبوب هوش مصنوعی نمادین، سیستم‌های خبره است که از یک شبکه برای استفاده می‌کند. قوانین تولید و نمادها در یک رابطه‌ای شبیه گزاره اگر-آنگاه به هم متصل می‌شوند. سیستم خبره برای استنتاج، قوانین را پردازش می‌کند تا مشخص کند به چه اطلاعات اضافی
را پردازش می‌کند تا مشخص کند به چه اطلاعات اضافی نیاز دارد، یعنی با نمادهای قابل خواندن برای انسان، چه سوالاتی بپرسد. مخالفان رویکرد نمادین شامل متخصصین رباتیک، مانند رادنی بروکس می‌شود که قصد دارند ربات‌های خودمختار را بدون استفاده از نمایش نمادین (یا فقط با حداقل نمایش) بسازند و همچنین محققان هوش محاسباتی که از تکنیک‌هایی مانند شبکه‌های عصبی و بهینه‌سازی برای حل مشکلات در یادگیری ماشین و مهندسی کنترل استفاده می‌کنند. هوش مصنوعی نمادین برای تولید هوش جامع و مانند انسان در ماشین در نظر گرفته شده بود، در
و مانند انسان در ماشین در نظر گرفته شده بود، در حالیکه بیشتر تحقیقات مدرن معطوف به زیرمشکلات خاصی هستند. تحقیقات در مورد هوش جامع اکنون در زیرشاخه هوش جامع مصنوعی مورد مطالعه قرار گرفته‌است. ماشین‌ها در ابتدا برای فرموله کردن خروجی‌ها بر اساس ورودی‌هایی که با نمادها نشان داده می‌شدند، طراحی شدند. نمادها هنگامی استفاده می‌شوند که ورودی مشخص و قطعی باشد. اما وقتی عدم قطعیت وجود داشته باشد، مانند پیش‌بینی‌ها، نمایش با استفاده از شبکه‌های عصبی مصنوعی انجام می‌شود. اخیراً تلاش‌هایی برای ادغام رویکردهای هوش
می‌شود. اخیراً تلاش‌هایی برای ادغام رویکردهای هوش مصنوعی نمادین و پیوندگرا تحت عنوان محاسبات عصبی-نمادین صورت گرفته‌است. همان‌طور که لسلی والینت و بسیاری دیگر بحث کرده‌اند، ساخت مؤثر مدل‌های شناختی محاسباتی غنی، ترکیبی از مدل‌های یادگیری ماشین و استدلال نمادین را می‌طلبد. جستجوی فضای حالت. هوش مصنوعی نمادین می‌تواند به عنوان یک جهان کوچک در نظر گرفته شود، مانند جهان بلوک‌ها. جهان کوچک، دنیای واقعی را در حافظه کامپیوتر نشان می‌دهد. این مورد با لیست‌های حاوی نمادها توصیف می‌شود و عامل هوشمند از اپراتورها
نمادها توصیف می‌شود و عامل هوشمند از اپراتورها برای بردن سیستم به یک حالت جدید استفاده می‌کند. سیستم تولید قوانین، نرم‌افزاری است که برای عامل هوشمند حرکت بعدی را در فضای حالت جستجو می‌کند. نمادهایی که برای نمایش جهان هستند، با ادراک حسی پایه‌گذاری می‌شوند. در مقابل، شبکه‌های عصبی است که سیستم کلی آن با روش‌های ابتکاری کار می‌کند و از دانش خاص-دامنه برای بهبود جستجوی فضای حالت استفاده می‌شود. هوش مصنوعی نمادین توسط هوبرت درایفوس رد شد، زیرا آن فقط قادر به حل است و ساخت سیستم‌های پیچیده‌تر یا توسعه ایده
حل است و ساخت سیستم‌های پیچیده‌تر یا توسعه ایده برای نرم‌افزارهای مفید ممکن نیست. همین استدلال در بیان شد که را در دهه ۱۹۷۰ آغاز کرد.
تینا میشل تانریکولو (انگلیسی: Tina Michelle Tanrıkulu؛ نام زمان تولد: مورگان، متولد ۱۰ اوت ۱۹۸۲) مربی استرالیایی تکواندو و تکواندوکار بازنشسته بین‌المللی است. او نماینده استرالیا در المپیک تابستانی ۲۰۰۴ و ۲۰۰۸ بود که در المپیک ۲۰۰۸ پنجم شد. در سال ۲۰۰۶، مورگان اولین تکواندوکار استرالیایی شد که توانست عنوان قهرمانی جام جهانی را از آن خود کند. او در سال ۲۰۱۱ به عنوان مربی در باشگاه تکواندوی ترکیه آنکاراگوچو آغاز به کار کرد.
رئیس مجلس سنای لهستان یا مارشال سنای لهستان ()، مقامی است که ریاست مجلس سنای لهستان را به عهده دارد. او سومین مقام بلندپایه لهستان پس از رئیس‌جمهور و رئیس مجلس نمایندگان است.
نگین آلتونی (زادهٔ ۱۱ اسفند ۱۳۷۹) کاراته‌کای کُرد اهل ایران است که در بازی‌های المپیک تابستانی جوانان ۲۰۱۸ موفق به کسب مدال برنز کاراته در وزن ۵۹+ کیلوگرم دختران شد. زندگی‌نامه. نگین آلتونی ۱۱ اسفند ۱۳۷۹ در شهر ایلام به دنیا آمد و زیر نظر استادش خانم بتول دارابی از سن ۱۲ سالگی در باشگاه مقداد کاراته را آغاز نمود. از سال ۱۳۹۳ هم در اردوهای تیم‌های ملی پایهٔ کاراته ایران حضور داشت و در سن ۱۶ سالگی به عضویت تیم ملی جوانان درآمد. تحصیلات. وی در حال حاضر دانشجوی رشته مهندسی نفت در مقطع لیسانس در دانشگاه آزاد شهر
مهندسی نفت در مقطع لیسانس در دانشگاه آزاد شهر کرج می‌باشد.
دُوْمَةُالْجَنْدَل، یکی از غزوات محمد است که در سال پنجم ه.ق صورت گرفته‌است. در این غزوه که علت‌های مختلفی برایش گزارش شده‌است، محمد به همراه گروهی از مسلمانان مدینه، به سمت منطقه دومة الجندل در نواحی شام در حرکت شدند و بدون درگیری و پس از چند روز، به مدینه بازگشتند. سال بعد، جمعی از اهالی منطقه به دعوت عبدالرحمن بن عوف، به اسلام گرویدند. منطقه درگیری. جغرافی‌دانان، واحه‌ای را به نام دومة الجندل در وادی سِرحان در مشرق اردن گزارش کرده‌اند که از جزیرة العرب تا شام امتداد داشته‌است. این منطقه از سرحدات شام
تا شام امتداد داشته‌است. این منطقه از سرحدات شام بوده‌است و تا دمشق، ده میل (پنج شب راه) و تا مدینه شانزده تا سیزده شب راه بوده‌است. امروزه روستایی در منطقه زراعی جوف (۴۵۰ کیلومتری شمال تَیماء) است. دلایل درگیری. در علت این درگیری و غزوه در بین منابع اختلافاتی گزارش شده‌است. بنابر یک روایت، پس از رسیدن گزارشی به محمد مبنی بر جمع شدن گروهی از اعراب (از قبایل قضاعه و غسان) در منطقه دومة الجندل، برای بازرگانان آن منطقه ایجاد دردسر کرده و قصد حمله به مدینه را دارند. از این رو محمد دستور اعزام سپاهی را به سمت
دارند. از این رو محمد دستور اعزام سپاهی را به سمت این منطقه صادر کرد. برخی منابع نیز از ظلم فرمانروای وقت دومة الجندل (که فردی مسیحی بود) به مسافران و بازرگانان مدینه یاد کرده‌اند که سبب عکس العمل محمد شد. شرح ماوقع. اکثر مورخان زمان واقعه را پنجم ه.ق دانستند. بر این اساس محمد در تاریخ ۲۴ یا ۲۵ ربیع‌الاول سال پنجم هجری قمری، سِباع‌بن عُرْفُطَه غِفاری را جانشین خود در مدینه کرد و به راهنمایی فردی به نام مذکور از قبیله بنی عذره و همراهی هزار مرد؛ از بیراهه و به سرعت خود را به دومة الجندل رساند. به گفته ابن
به سرعت خود را به دومة الجندل رساند. به گفته ابن اسحاق، پس از رسیدن پیامبر به منطقه، بدون بروز درگیری، سپاه اسلام به مدینه بازگشت. اما ابن سعد از تصرف گله و دام آن منطقه توسط پیامبر خبر داده‌است. با رسیدن خبر حرکت پیامبر اسلام به منطقه، اهالی دومة الجندل به طرف مغرب گریختند. هدف محمد از این اقدام، جبران خسارتهای انسانی وارد آمده بر تاجران بود. این حرکت محمد، همچنین سبب تضعیف سیاسی، اقتصادی و روحی جبهه مقابل خود شد. در این سفر، یکی از اهال دومة الجندل که به اسارت درآمده بود، مسلمان شد. سپاه اسلام به تاریخ
اسارت درآمده بود، مسلمان شد. سپاه اسلام به تاریخ ده روز مانده از ماه ربیع الآخر به مدینه وارد شد. در شعبان سال ششم هجری، محمد، عبدالرحمان بن عوف را به فرماندهی گروهی به منطقه دومة الجندل فرستاد تا اهالی منطقه را به اسلام دعوت کند. در این دعوت پس از اسلام آوردن اصبغ بن عمرو کلبی (سرکرده مسیحی های منطقه)، گروه زیادی از اهال به اسلام گرویدند.