payamvha/North_RAG huggingface dataset:
قبال پرداخت هزینه ای صورت می‌گیرد. هی ینا به معنی فرد درنده خو یک شغل سنتی در برخی از مناطق جنوب مالاوی است که توسط مردی برگزار می‌شود که از طریق برقراری رابطه جنسی، دختران را وارد دوره بزرگسالی می‌کند. هی ینا مردی است که برای داشتن رابطه جنسی با کودکان بین سنین ۱۲ تا ۱۷ سال به عنوان بخشی از آیین‌نامه عبور به نام "kusasa fumbi" ("زدودن از گرد و غبار") (پاکسازی جنسی)، هزینه ای دریافت می‌کند. این سنت به مدت سه روز ادامه دارد. برای هر بار برقراری رابطه بین ۴ تا ۷ دلار به او پرداخت می‌شود. اعتقاد بر این است که
۷ دلار به او پرداخت می‌شود. اعتقاد بر این است که آیین از بیماری جلوگیری می‌کند. هی یناها به دلیل شخصیت اخلاقی خود انتخاب شده و اعتقاد بر این است که به بیماریهایی مانند HIV / AIDS مبتلا نمی‌شوند. البته بسیاری از آنها نیز به این بیماری‌ها نیز مبتلا هستند. رابطه جنسی با این افراد می‌تواند دختران جوان را در معرض ابتلا به ویروس HIV قرار دهد زیرا هی یناها با همه دختران رابطه جنسی برقرار می‌کنند و در این سنت تبادل مایعات جنسی الزامی است بنابراین از کاندوم استفاده نمی‌شود. پاکسازی بیوه. در مناطقی از کنیا، بیوه‌ها
نمی‌شود. پاکسازی بیوه. در مناطقی از کنیا، بیوه‌ها ناپاک یا ناخالص تلقی می‌شوند. سنتی که برای رهایی از شیاطین به منظور پاکسازی بایدرابطه جنسی برقرار شود که اغلب توسط خانواده مرحوم شوهر به زن اجبار می‌شود. زنانی که از پاکسازی خودداری می‌کنند، مورد ضرب و شتم روستاییان خرافاتی قرار می‌گیرند و ممکن است به فرزندان زن نیز آسیب برساند. استدلال می‌شود که این تصور ناشی از این عقیده باشد که اگر شوهر بمیرد، ممکن است زن علیه او جادوگری انجام داده باشد. پاکسازی را می‌توان توسط برادر شوهر مرحوم یا سایر اقوام یا در غیر
توسط برادر شوهر مرحوم یا سایر اقوام یا در غیر این صورت توسط یک کارگر جنسی پرداخت شده انجام شود. به‌طور معمول، پس از رابطه جنسی، بیوه لباس‌های خود را سوزانده، و مرد موهای بیوه را غالباً در بیرون تراشیده تا محله شاهد این باشد که اکنون بیوه پاک شده‌است. در پایان مراسم یک مرغ ذبح می‌شود که معمولاً از سه تا هفت روز ادامه دارد. پاکسازی بیوه در لایحه جرائم داخلی در سال ۲۰۱۵ در کنیا غیرقانونی شد. مکانها. در مالاوی، عمل پاکسازی جنسی عمدتاً محدود به سالیما، چیکووا و منطقه نزانژ است. همچنین در زامبیا، اوگاندا،
و منطقه نزانژ است. همچنین در زامبیا، اوگاندا، تانزانیا، موزامبیک، آنگولا، ساحل عاج و کنگو نیز این سنت مرسوم بوده‌است.
کومبالارگار یا قلعه کومبالگار و قلعه کومبال، قلعه میوار در دامنه وسیع آراوالی هیلز، در منطقه رجزامند در نزدیک اودایپور ایالت راجستان در غرب هند است. این اثر، میراثی جهانی است که در هیل فورت راجستان واقع شده‌است. این قلعه ساخته شده در طول قرن ۱۵ توسط رانا کمبا می‌باشد. این قلعه تا اواخر قرن نوزدهم اشغال شد، و اکنون بازدید از آن برای عموم آزاد است. در سال ۲۰۱۳ و در سی و هفتمین جلسه کمیته میراث جهانی که در پنوم پن، کامبوج برگزار شد، قلعه کمبالگار به همراه پنج قلعه دیگر راجستان، به عنوان میراث جهانی یونسکو تحت
دیگر راجستان، به عنوان میراث جهانی یونسکو تحت عنوان مجموعه هیل اسکورت راجستان اعلام شد. این قلعه در میان بزرگترین مجموعه‌های قلعه در جهان و دومین قلعه بزرگ هند پس از قلعه چیتور است. تاریخ. تاریخ اولیه این قلعه به دلیل عدم وجود مدارک، قابل تشخیص نیست. اعتقاد بر این است که اولین نام این قلعه Machhindrapur است، در حالی که برخی آن را Mahore نامگذاری کرده‌است. اعتقاد بر این است که این قلعه اصلی به واسطه اهمیت استراتژیک در قرن ششم توسط پادشاه سامپاتی از عصر مائورا ساخته شده‌است. تاریخ بعدی تا سال ۱۳۰۳ میلادی تا
ساخته شده‌است. تاریخ بعدی تا سال ۱۳۰۳ میلادی تا زمان حمله به علاء الدین خلجی مبهم است زیرا این قلعه در آن زمان ناچیز محسوب می‌شد. کومبالارگار به شکل امروزی آن توسط رعنا کومبه ساخته شده‌است؛ رعنا میور از طایفه سیسودیا راجپوت بود. رانا کامبا کمک معمار معروف دوران، مادان را به دست گرفت. پادشاهی Mewar رانا کمبا از Ranthambore تا Gwalior امتداد داشت و شامل قسمتهای بزرگی از مادیا پرادش و همچنین راجستان بود. گفته می‌شود که از ۸۴ قلعه سلطنت وی، رعنا کومبه ۳۲ مورد از آنها ساخته‌است، که کومبالاغرگ بزرگترین و
مورد از آنها ساخته‌است، که کومبالاغرگ بزرگترین و استادانه‌ترین آن است. کومبالارگار همچنین میوار و مرو را از یکدیگر جدا کرد و در مواقع خطر به عنوان محل پناهگاهی برای حاکمان مووار استفاده شد. یک نمونه قابل توجه در مورد شاهزاده اودای، پادشاه شیرخوار میوار که در سال ۱۵۳۵، زمانی که چیتور در محاصره بود، در اینجا مخفی شد. شاهزاده اودایی بعداً موفق به تاج و تخت شد. این قلعه برای حمله مستقیم غیرقابل تصور باقی ماند. بعدها احمد شاه اول گجرات در سال ۱۴۵۷ به قلعه حمله کرد، اما این تلاش را بیهوده یافت. در آن زمان اعتقاد
اما این تلاش را بیهوده یافت. در آن زمان اعتقاد محلی وجود داشت که خدای Banmata در قلعه از آن محافظت می‌کند و از این رو او معبد را ویران می‌کند. تلاشهای دیگری نیز در سالهای ۱۴۵۸–۵۹ و ۱۴۶۷ توسط محمود خلجی صورت گرفت، اما این نیز بی‌نتیجه ماند. گفته می‌شود که ژنرال اکبر، شهاببازخان، قلعه را در سال ۱۵۷۶ به دست گرفت. اما در سال ۱۵۸۵ توسط مهارانا پراتاپ تسخیر شد. سرانجام در سال ۱۶۱۵ موار در برابر نیروهای مغول که توسط امپراتور جهانگیر به فرمان شاهزاده خرم اعزام شده بود تسلیم شد. در سال ۱۸۱۸، یک باند مسلح از
شده بود تسلیم شد. در سال ۱۸۱۸، یک باند مسلح از سانیاسین پادگان برای محافظت از قلعه را تشکیل داد، اما توسط تاد متقاعد شد و این قلعه توسط انگلیسی‌ها به دست آمد و بعداً به ایالت اودایپور بازگشت. اضافات دیگری نیز توسط Maharanas of Mewar ساخته شده‌است، اما سازه اصلی ساخته شده توسط Maharana Kumbha باقی مانده‌است. ساختمانها و معابد مسکونی به خوبی حفظ شده‌اند. این قلعه همچنین به زادگاه مها رانا پراتاپ معروف است. معماری. قلعه کمالگلگار با یک دیوار مرتفع ۱۱۰۰ متری از سطح دریا در دامنه Aravalli ساخته شده‌است، این
از سطح دریا در دامنه Aravalli ساخته شده‌است، این قلعه دارای دیوارهای حاشیه ای است که ۳۶ کیلومتر طول دارد (۲۲ مایل)، و آن را یکی از طولانی‌ترین دیوارهای جهان می‌کند. دیوارهای جلویی پانزده فوت ضخامت دارند. کومبالاگراه دارای هفت دروازه مستحکم است. در این قلعه بیش از ۳۶۰ معبد وجود دارد، ۳۰۰ جائین باستانی و مابقی هندوها. از بالای کاخ می‌توان کیلومترها را تا محدوده آراوالی دید. تپه‌های شنی از کویر تار را می‌توان از دیوارهای قلعه دید. به گفته فولکلورهای رایج، Maharana Kumbha برای سوزاندن چراغهای عظیمی که پنجاه
Kumbha برای سوزاندن چراغهای عظیمی که پنجاه کیلوگرم گه و صد کیلوگرم پنبه مصرف می‌کرد، می‌سوزاند تا نور را برای کشاورزانی که در طول شب‌ها در دره کار می‌کردند، فراهم کند. سازه‌های مهم در قلعه. مخزن لاخولا قابل توجه‌ترین مخزن داخل قلعه است که توسط رانا لاقا در سال‌های ۱۳۸۲ تا ۱۴۲۱ میلادی ساخته شده‌است. این منطقه در ضلع غربی شهر Kelwara واقع شده‌است و ۵ کیلومتر طول (۳٫۱ مایل) به طول ۱۰۰ متر (۰٫۰۶۲ مایل) تا ۲۰۰ متر (۰٫۱۲ مایل) از عرض دارد. این مخزن در طول استقلال ۴۰ فوت (۱۲ متر) داشته و از آن زمان تا ۶۰ فوت (۱۸
۴۰ فوت (۱۲ متر) داشته و از آن زمان تا ۶۰ فوت (۱۸ متر) افزایش یافته‌است. Aaret Pol دروازه ای در سمت غربی است، Halla Pol با شیب نزولی از ورودی، رام پل و Hanuman Pol در نزدیکی Bavadi دروازه‌های اصلی این قلعه هستند. کتیبه‌هایی در پای بت‌ها در هانومان پل وجود دارد که جزئیات ساخت این قلعه را نشان می‌دهد.
ویکتور والتر ترنر در سال ۱۹۲۰ در شهر گلاسکو در اسکاتلند به دنیا آمد ترنر در مؤسسه رودس لیوینگستون کار می‌کرد و مطالعه خود را بر ندمبوها یک جمعیت بانتو در رودزیای شمالی سابق(زامبیای امروزی) متمرکز کرد. ترنر بیشتر سیر حرفه ای خود را در ایالات متحده گذراند. فراتر از غنای استثنایی مواد اتنوگرافیکی که برای تحلیل عرضه کرد و اصالت کار ترنر در شناخت پدیده مناسک و فعالیت‌های نمادینی که به آن مربوط می‌شوند، بود. زندگی‌نامه. تحصیلات خود را در رشته انسان‌شناسی در لندن انجام داد و در همان‌جا بود که با برخی از مهم‌ترین
انجام داد و در همان‌جا بود که با برخی از مهم‌ترین چهره‌های کلاسیک مردم شناسی بریتانیا نظیر رادکلیف براون، ریموند فیرث، مایر فورتس و غیره آشنا شد. او سپس به منچستر رفت و زیر هدایت گلاکمن قرار گرفت که نفوذش بر وی تعیین‌کننده بود. از سال ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۴ ترنر در مؤسسه رودس لیوینگستون کار می‌کرد و مطالعه خود را بر ندمبوها یک جمعیت بانتو در رودزیای شمالی سابق (زامبیای امروزی) متمرکز کرد. ترنر بیشتر سیر حرفه ای خود را در ایالات متحده گذراند. وی ابتدا به استادی دانشگاه کلرنل و سپس به دانشگاه شیکاگو و از سال ۱۹۷۷ تا
کلرنل و سپس به دانشگاه شیکاگو و از سال ۱۹۷۷ تا زمان مرگش در دانشگاه ویرجینیا مشغول به کار بود. وی ویراستار مجموعه پر ارزش «نماد، اسطوره و مناسک» بود که دانشگاه کارنل منتشر می‌کرد. فراتر از غنای استثنایی مواد اتنوگرافیکی که برای تحلیل عرضه کرد و انسان شناسانی چون م. داگلاس و د. اشپربر از آن بهره بردند، اصالت کار ترنر در شناخت پدیده مناسک و فعالیت‌های نمادینی که به آن مربوط می‌شوند، بود و همین به آثار او جایگاه ویژه ای در انسان‌شناسی می‌دهد. اهمیتی که وی به کارکرد تمایز دهنده مناسک می‌داد، در چارچوب پرسمان
کارکرد تمایز دهنده مناسک می‌داد، در چارچوب پرسمان کلاسیک دورکیمی در انسان‌شناسی دینی قرار می‌گرفت.
تاریخچه میانمار (همچنین به عنوان برمه معروف است؛ ) دوره از زمان نخستین سکونتگاه‌های مشهور انسانی ۱۳۰۰۰ سال پیش تا به امروز را شامل می‌شود. اولین ساکنان تاریخ مکتوب در زبان‌های تبتی-برمه‌ای افرادی بودند که شهر پایای را تأسیس کردند و آیین بودایی تراوادا را در این مناطق رواج دادند. گروه دیگر، مردم بامار، در اوایل قرن ۹ وارد دره بالایی ایراوادی شد. آنها به تأسیس پادشاهی پاگان (۱۰۴۴–۱۲۹۷)، اولین اتحاد دره ایراوادی و حاشیه آن پرداختند. در این دوره زبان برمه ای و فرهنگ بامر به آرامی جایگزین هنجارهای شناخته شده پیو
بامر به آرامی جایگزین هنجارهای شناخته شده پیو شد. پس از اولین حمله مغولان به برمه در سال ۱۲۸۷، چندین پادشاهی کوچک، که از آن پادشاهی آوا، پادشاهی هانتهاوادی، پادشاهی مراوک یو و ایالت شان قدرتهای اصلی بودند. در نیمه دوم قرن شانزدهم، سلسله تانگو (۱۷۱۵–۱۵۱۰) این کشور را مجدداً متحد کرد و بزرگترین امپراتوری در تاریخ جنوب شرقی آسیا را برای یک دوره کوتاه تأسیس کرد. بعداً پادشاهان تانگو چندین اصلاحات مهم اداری و اقتصادی را ایجاد کردند که منجر به پادشاهی کوچکتر، صلح آمیزتر و مرفه تر در قرن ۱۷ و اوایل ۱۸ام شد. در
آمیزتر و مرفه تر در قرن ۱۷ و اوایل ۱۸ام شد. در نیمه دوم قرن 18th، سلسله کونباونگ (۱۷۵۲–۱۸۸۵) پادشاهی را بازگرداند، و اصلاحات تانگو را ادامه دادند که باعث افزایش حکومت مرکزی در مناطق پیرامونی و تولید یکی از باسوادترین ایالت‌های آسیا شد. این سلسله نیز با همه همسایگان خود به جنگ رفت. جنگهای انگلیس و برمه (۱۸۲۴–۸۵) سرانجام منجر به استعمار انگلیس بر این کشور شد. حکومت انگلیس چندین تغییر پایدار اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی و اداری را به همراه داشت که جامعهٔ کاملاً دگرگون شده را ساخت. از همه مهمتر، قانون انگلیس
دگرگون شده را ساخت. از همه مهمتر، قانون انگلیس اختلافات خارج از گروه را در بین گروه‌های قومی بی شمار کشور برجسته کرد. از زمان استقلال در سال ۱۹۴۸، این کشور در یکی از طولانی‌ترین جنگ‌های داخلی درگیر با گروه‌های شورشی به نمایندگی از گروه‌های سیاسی و اقلیت‌های قومی و دولت‌های مرکزی متوالی بوده‌است. این کشور از سال ۱۹۶۲ تا ۲۰۱۰ تحت پوشش‌های مختلفی تحت کنترل‌های نظامی قرار گرفت و در این روند به یکی از کم توسعه یافته‌ترین کشورهای جهان تبدیل شده‌است. تاریخ اولیه (تا قرن ۹). ایالت‌های پیو. خانه اصلی پیو در دریاچه
قرن ۹). ایالت‌های پیو. خانه اصلی پیو در دریاچه چینگ‌های در چینگهای و گانسو امروزی بوده‌است. پیو محل استقرار نخستین ساکنان برمه بودند که سوابق آنها همچنان وجود دارد. در این دوره، برمه بخشی از یک مسیر تجارت زمینی از چین به هند بود. تجارت با هند آیین بودایی را از جنوب هند به ارمغان آورد. تا قرن چهارم، بسیاری از مردم به بودیسم گرویده بودند. از میان بسیاری از ایالت‌های بزرگ، بزرگترین و مهمترین پادشاهی سری کیترا در جنوب شرقی پیای مدرن بود که همچنین تصور می‌شد زمانی پایتخت باشد. در مارس ۶۳۸، پیو سری کیترا تقویم
پایتخت باشد. در مارس ۶۳۸، پیو سری کیترا تقویم جدیدی را راه اندازی کرد که بعداً به گاه‌شماری سنتی برمه‌ای تبدیل شد. نخستین قومی که آثاری از تمدن خود را در برمه به‌جای گذاشتند، مردم پیو و مون بوده‌اند، که در شمال برمه سکونت داشتند. پس از آن‌ها اقوام شان، کارون و کاچین از سرزمین‌های جنوب به مناطق امروزی برمه نفوذ کرده بودند. در اواخر سده هشتم میلادی در اثر تسلط اقوام شان و کارن در جنوب و مرکز برمه مردم پیو به قسمت‌های شمالی رانده شدند. علت عقب رانده شدن این قوم گسترش سلطه تای بود، که در شمال و شمال شرقی برمه
گسترش سلطه تای بود، که در شمال و شمال شرقی برمه قدرت را در دست داشتند. قوم شان تا سده ۱۳ میلادی؛ در بخش‌هایی از برمه قدرت و حکومت را در دست داشتند، ولی در همین قرن این قوم عمدتاً به تایلند مهاجرت کردند. در ۱۴۰۴ میلادی یک فرمانده نظامی برمه به نام آناوِرِاهتا به پادشاهی رسید، و دودمان موسوم به پاگان را بنیان‌گذاری کرد. این دودمان حدود دویست سال در برمه حکومت کرد. سلسله پاگان (۸۴۹–۱۲۹۷). نخستین امپراتوری کشور برمه است که میان سال‌های ۸۴۹ تا ۱۲۸۷ میلادی بر سر کار بود. چگونگی برپایی فرمانروایی پاگان بدین‌سان
کار بود. چگونگی برپایی فرمانروایی پاگان بدین‌سان بود که مردمانی به نام بامار میان سال‌های ۵۰۰ تا ۹۵۰ و همزمان با فرمانروایی گروه نژادی پیو از شمال برمه به بخش مرکزی این سرزمین کوچیدند، اینان که اثر پذیرفته از بوداگرایی بودند در ۸۴۹ شهر باگان یا پاگان را بنیاد نهادند و این آغاز پادشاهیشان بود. نخستین پادشاه نیرومند ایشان آناوراهتا (۱۰۴۴–۱۰۷۷ میلادی) بود که با شکست مون‌ها همهٔ برمه را پیوسته نمود. تا میانه‌های سدهٔ دوازدهم ترسایی بیشتر بخش قاره‌ای جنوب خاوری آسیا یا زیر فرمان امپراتوری خمر بود یا بخشی از
آسیا یا زیر فرمان امپراتوری خمر بود یا بخشی از پادشاهی پاگان. پاگان‌ها به دست مغول‌ها از میان برداشته‌شدند، واپسین پادشاه نیرومند پاگان ناراتهیهاپاته که می‌اندیشید می‌توان جلوی لشکر مغول را بگیرد در ۱۲۷۷ در یون‌نان به پیشباز لشکر مغول رفت ولی در نبرد نگاسائونگیان در برابر دشمن خوردشد. پایان کار او هم به دست پسرش در ۱۲۸۷ رقم‌خورد و به دست فرزند کشته شد. این رویداد کار مغولان را آسان کرد و آنان در نبرد پاگان بر بخش بزرگی از پادشاهی پاگان‌ها چیره‌شدند. پادشاهان بازماندهٔ پاگان که چند صباحی بر تخت بودند
بازماندهٔ پاگان که چند صباحی بر تخت بودند بازیچهٔ مغول‌ها بودند. دوران استعمار انگلیس. حکومت بریتانیا در برمه از سال ۱۸۲۴ مقارن با جنگ‌های انگلیس-برمه تا سال ۱۹۴۸ هنگام استقلال برمه به طول انجامید. آغاز حکومت بریتانیا با وقوع اولین جنگ از جنگ‌های انگلیس-برمه شروع شد، پس از آن برمه به عنوان استانی از هند بریتانیا تحت سلطه بریتانیا بود. برمه متعاقب مدت زمانی که به عنوان مستعمره مستقل اداره می‌شد در نهایت در سال ۱۹۴۸ از بریتانیا مستقل شد. بخش‌های مختلف سرزمین‌های برمه از جمله آراکان و تناسریم پس از پیروزی
برمه از جمله آراکان و تناسریم پس از پیروزی بریتانیا در جنگ اول انگلیس و برمه به اشغال درآمد. در سال ۱۸۵۲ و پس از جنگ دوم انگلیس-برمه بود که برمه سفلی اشغال و ضمیمه خاک بریتانیا شد. این سرزمین‌ها در سال ۱۸۶۲ به عنوان استان‌جزئی و زیرمجموعه هند بریتانیا شناخته شدند. برمه علیا پس از جنگ سوم اشغال شد و استان برمه به عنوان یکی از استان‌های اصلی هند بریتانیا رسماً در سال ۱۸۹۷ تشکیل شد. با توجه به نقش اساسی اهالی اسکاتلند در استعمار و اداره برمه، در بعضی از مواقع از برمه به عنوان مستعمره اسکاتلند نیز یاد می‌شود.
از برمه به عنوان مستعمره اسکاتلند نیز یاد می‌شود. جنگ جهانی دوم و ژاپن. از نبردهای جنوب شرق آسیا در زمان جنگ جهانی دوم است. این نبرد از زمانی که ژاپنی‌ها در ۲۰ ژانویه ۱۹۴۲م از مرز سیام-برمه گذشتند تا ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۵م که ارتش چهاردم بریتانیا راه‌آهن تانگ گوی در ایالت شان در خاور برمه را تسخیر کردند ادامه داشت. نیروهای هندی، گورخا و انگلیسی به فرماندهی سر ویلیام سلیم بیشتر بار نبرد را بر دوش داشتند ولی نیروهای آمریکایی و چینی به فرماندهی ژنرال ژوزف استیل‌ول نیز در شمال با ژاپنی‌ها می‌جنگیدند. در طی جنگ جهانی
در شمال با ژاپنی‌ها می‌جنگیدند. در طی جنگ جهانی دوم، ارتش استقلال‌طلب برمه به‌وجود آمد و ارتش مزبور طی ۱۹۴۱ همراه با ارتش ژاپن وارد مناطق جنوبی برمه گردید. پس از یک درگیری سخت در ماه مه ۱۹۴۵ رانگون پایتخت برمه کاملاً به تصرف نیروهای محلی برمه درآمد، ژاپنی‌ها بیرون رانده شدند و چیرگی انگلستان دوباره بر کشور برمه برقرار شد. استقلال برمه. کشور برمه که تحت استیلای انگلستان قرار داشت در سال ۱۹۴۸ استقلال خود را بدست آورد. به‌طور کلی می‌توان گفت که به علّت اشغال کشور توسط نیروهای نظامی، تسلّط کامل نظامیان بر کشور
توسط نیروهای نظامی، تسلّط کامل نظامیان بر کشور و اجرای تدابیر شدید امنیتی و حفاظتی، سیاست فرهنگی مشخص و قابل توجهی از سوی دولتمردان کشور اتخاذ نگردیده و فرهنگ و هنر کشور همچنان در حالت سکون و انزواء باقی مانده‌است. کشور به لحاظ فرهنگی شدیداً تحت تأثیر کشورهای همسایهٔ خود بر پایهٔ بودیسم است که با مؤلفه‌های محلی نیز آمیخته شده‌است. تنوع قومی در برمه نقش مهمی در سیاست و تاریخ این کشور داشته و کشور همچنان برای غلبه بر تنش‌های اجتماعی تلاش می‌کند. نظامیان پس از کودتای سال ۱۹۶۲ توسط ژنرال نی وین که منجر به
از کودتای سال ۱۹۶۲ توسط ژنرال نی وین که منجر به سرنگونی دولت غیرنظامی نخست‌وزیر او نو شد حاکمیت را در این کشور به دست گرفتند. از آن زمان رهبری برمه تحت کنترل رهبر نظامی شورای صلح و توسعه درآمد. این شرایط تا سال ۲۰۱۱ ادامه داشت، زمانی که شورا به دنبال انتخابات سال ۲۰۱۰ منحل شد مراسم تحلیف ریاست جمهوری دولت غیرنظامی برگزار شد. شورش‌های ایالت راخین. آغاز بحران به تجاوز جنسی به یک زن راخین توسط سه فرد روهینگیایی برمی گردد که خشم مردم محلی و مأموران دولتی را برمی‌انگیزد، این ماجرا بهانه‌ای برای افراط طلبان جهت
این ماجرا بهانه‌ای برای افراط طلبان جهت حمله به روستاهای مسلمان‌نشین و آتش زدن منازل آن‌ها شد. این خشونت‌ها درحالی ادامه دارد که رئیس‌جمهور میانمار هفته گذشته اعلام کرد که مسلمانان شهروند میانمار نیستند. در سال ۱۹۸۲ قانون حقوق شهروندی به تصویب رسید که به واسطه این قانون از میان ۱۴۴ قومیت موجود در میانمار ۱۳۵ قومیت حق شهروندی دریافت کردند و ۹ دسته از اقوام اقلیت از حق شهروندی محروم شدند که بزرگترین این قومیت‌های، قوم روهینگیا است. دولت میانمار برای رفع اختلافات و مشکلات میان مسلمانان و بوداییان، سیاست کوچ
و مشکلات میان مسلمانان و بوداییان، سیاست کوچ اجباری کل ۶ میلیون مسلمان روهینگیایی را از منطقه آرکان اتخاذ کرده‌است. البته آمار رسمی جمعیت روهینگیا ۶ میلیون نفر است اما طبق آمار غیررسمی جمعیت این قوم که صد در صد آن‌ها مسلمان هستند به ۸ میلیون نفر می‌رسد. به واسطه این سیاست اتخاذ شده از جانب دولت قریب به ۱۵۰ هزار نفر از مسلمانان آرکان به بنگلادش، ۵۰ هزار نفر به تایلند و ۴۰ هزار نفر به مالزی و تعداد قابل توجهی به دیگر کشورهای آسیایی مهاجرت کردند.
تئاتر در اواسط سدهٔ بیستم میلادی به قطر معرفی شد. بیشتر نمایش‌های تئاتر در این کشور به در تئاتر ملی قطر و مرکز همایش‌های ملی قطر اجرا می‌شوند. تاریخچه. نخستین گروه تئاتر در کشور قطر در سال ۱۹۷۲ با نام «گروه تئاتر قطری» تشکیل شد. این گروه در همان سال اقدام به تهیهٔ اولین نمایشنامهٔ خود کرد. دومین گروه تئاتر این کشور یک سال بعد با نام گروه تئاتر السد بنیان‌گذاری شد. در سال ۱۹۸۶ نخستین شرکت جهت کمک به گروه‌های نمایش و بازیگران در تهیهٔ نمایشنامه بنیان‌گذاری شده‌بود. دو گروه نمایش دیگر نیز در این دوره شکل
شده‌بود. دو گروه نمایش دیگر نیز در این دوره شکل گرفتند: گروه تئاتر لایتس و گروه تئاتر فولک. در سال ۱۹۹۴ این چهار گروه نمایش با یکدیگر ادغام شدند و دو گوره تئاتر جدید با نام‌های گروه تئاتر قطری و گروه تئاتر دوحه را تشکیل دادند. قدیمی‌ترین کلوپ تئاتر آماتور انگلیسی‌زبان در قطر، گروهی با نام هنرپیشه‌های قطر است. این کلوپ در سال ۱۹۵۴ شکل گرفت و محل اجرای اختصاصی خودر را در سال ۱۹۷۸ احداث کرد، و در نتیجه به تنها کلوپ تئاتر آماتور در کشور بدل شد که در آن زمان از یک محل اجرای تئاتر اختصاصی برای خود برخوردار بود.
یک محل اجرای تئاتر اختصاصی برای خود برخوردار بود. سالن‌ها. محل‌های اجرای مختلفی در قطر میزبان اجراهای نمایش هستند. مرکز همایش‌های ملی قطر دربرگیرندهٔ یک سالن تئاتر با ۲٬۳۰۰ صندلی است. تئاتر ملی قطر، که فعالیت خود را در سال ۱۹۸۲ آغاز کرد، و اکنون تحت مالکیت وزارت فرهنگ و ورزش (وزارت فرهنگ، هنر و میراث سابق) قرار دارد، دارای ظرفیتی برای نشستن ۴۹۰ نفر تماشاگر است. یک تئاتر سرپوشیده با ظرفیت ۴۳۰ صندلی برای تماشاگران به نام تئاتر دراما نیز در دهکدهٔ فرهنگی کتارا در شهر دوحه قرار دارد. یکی دیگر از سالن‌های تئاتر
در شهر دوحه قرار دارد. یکی دیگر از سالن‌های تئاتر موجود در این کشور، تئاتر الریان است که یک تئاتر سرپوشیده با ظرفیت ۹۸۰ صندلی بوده و در بازار سوق واقف واقع شده‌است. درونمایه‌ها. از زمان ظهور جنبش تئاتر در قطر، مخالفت‌هایی با موضوعات غیر سنتی مورد استفاده در نمایشنامه‌ها وجود داشته‌است. یکی از عامل‌هایی که به تسریع تقبیح این هنر انجامید، رواج نمایشنامه‌های مدرن بود که با ارزش‌های اسلامی، که ریشهٔ عمیقی در فرهنگ این کشور داشتند، تناقض داشت. دلیل دیگری که به‌طور عمده به‌عنوان دلیل مخالفت‌ها در سال‌های گشایشی
عمده به‌عنوان دلیل مخالفت‌ها در سال‌های گشایشی تئاتر در قطر محسوب می‌شود، شکاف ایدئولوژیک میان جمعیت مسن و محافظه‌کارتر و جمعیت لیبرال‌تر جوان این کشور است که در نتیجهٔ توسعهٔ سریع اقتصادی قطر در طول سال‌های میانی سدهٔ بیستم میلادی ایجاد شد. نخستین نمایشنامهٔ این کشور با عنوان "أم‌الزین" توسط عبدالرحمان المنایی، و برای مطرح کردن تضاد ارزش‌هایی که ناشی از شکاف نسلی در این کشور بود، نوشته‌شد. مضمون‌های مرتبط با چندهمسری، ازدواج، مسائل خانوادگی و فساد کودکان معمولاً در قطر تابو محسوب می‌شوند. دلیل اصلی ان
معمولاً در قطر تابو محسوب می‌شوند. دلیل اصلی ان موضوع این است که چنین مضامینی به زیر سؤال بردن و موشکافی در ارزشهای سنتی می‌پردازند. نمونه‌ای از نمایشنامه‌هایی از این دست، نمایشنامهٔ "ابتسام در لنگرگاه" نوشتهٔ صالح المنایی و عادل سقر در سال ۱۹۸۵ است. این داستان دربارهٔ دختر جوانی است که پس از ورود به یک رابطهٔ مخفیانه، سرخوردگی خود از سنت‌های قدیمی و خواستگاری که خانواده‌اش برای ازدواج با او در نظر گرفته‌اند را نزد پدرش اظهار می‌کند. نمایشنامهٔ دیگری با نام "بازار دختران" نوشتهٔ عبدالله احمد و عاصم توفیق
"بازار دختران" نوشتهٔ عبدالله احمد و عاصم توفیق نیز به تفسیر اجتماعی ازدواج‌های برنامه‌ریزی‌شده می‌پردازد. این نمایشنامه، عمل پیشکش کردن زنان در قبال پول خواستگارها را به تبادل کالا در بازار، تشبیه کرده و در نتیجه ازدواج‌های برنامه‌ریزی‌شده را به ماده‌باوری ربط می‌دهد. همزمان با "قطع روابط چهار کشور عربستان سعودی، امارات متحده عربی، بحرین و مصر با قطر، و محاصرهٔ این کشور در ۵ ژوئن ۲۰۱۷، فرازی در نوشته‌شدن نمایشنامه‌هایی با مضمون سیاسی در قطر شکل گرفت. یکی از شناخته‌شده‌ترین نمایشنامه‌ها در این میان "چه
از شناخته‌شده‌ترین نمایشنامه‌ها در این میان "چه اتفاقی در حال رخ دادن است؟" نوشتهٔ غانم الصالیتی است که نزاع سیاسی بین قطر و همسایگانش را به‌صورت طنز نشان می‌دهد و تا انتقاد مستقیم از کشورهای محاصره‌کننده نیز پیش می‌رود.
خط راه‌آهن بنگوئلا () یا خط راه‌آهن کاتانگا-بنگوئلا یک خط راه‌آهن باری-مسافری است که از شهر لبیتو، آنگولا شروع و در شهر تنکه، جمهوری دموکراتیک کنگو به پایان می‌رسد. این خط که در سال ۱۹۰۵ راه‌اندازی شده ۱٬۸۶۶ کیلومتر طول دارد راه صادرات مواد معدنی و مواد غذایی از دو کشور آنگولا و کنگو از طریق اقیانوس اطلس است.
خدمتکار یک مجموعه تلویزیونی ترسناک و روانشناختی آمریکایی است که توسط تونی باسگلوپ ساخته و نوشته شده است. تهیه‌کننده اجرایی این سریال ام. نایت شیامالان است. این سریال برای اپل تی‌وی پلاس تولید شده و در تاریخ ۲۸ نوامبر ۲۰۱۹ قسمت اول آن به نمایش درآمده است. پخش فصل دوم این سریال از ۱۵ نوامبر ۲۰۲۰ شروع شد و تا ۱۸ مارس ۲۰۲۱ ادامه یافت. پیش از آغاز نمایش رسمی سریال، اپل این سریال را برای فصل دوم تمدید کرده بود. فصل سوم این سریال از ۲۱ ژانویه ۲۰۲۲ تا ۲۵ مارس ۲۰۲۲ ادامه یافت. در سال ۲۰۲۲، این سریال برای فصل چهارم
ادامه یافت. در سال ۲۰۲۲، این سریال برای فصل چهارم (پایانی) در سال ۲۰۲۳ تمدید شد. خلاصه داستان. این سریال، داستان زوجی به نام شان ترنر و دوروتی ترنر را به تصویر می‌کشد، که یک پرستار جوان به نام لین را استخدام می‌کنند تا از فرزند تازه متولد شده آن‌ها که جریکو نام دارد، مراقبت کند. با گذشت زمان، معلوم می‌شود که چیزها آن‌طور که به نظر می‌رسیدند نیستند... بیننده در پایان قسمت اول غافلگیر می‌شود و همین غافلگیری او را به تماشای قسمت‌های بعد تشویق می‌کند.
راه‌آهن بین‌شهری پکن–تیانجین () یک قطارتندرو در کشور چین است که از شهر پکن شروع و در تیانجین به پایان می‌رسد. این خط که در سال ۲۰۰۸ راه‌اندازی شده در مجموع فاز ۱ و ۲ آن ۱۶۱ کیلومتر طول و ۹ ایستگاه دارد و زمان سفر بین دو شهر بزرگ در شمال چین را از ۷۰ به ۳۰ دقیقه کاهش داد.
آرماندو تستا (; – ) نقاش، گرافیست، پویانما و کارتونیست اهل ایتالیا بود. زندگی‌نامه. آرماندو تستا در ۲۳ مارس ۱۹۱۷ در تورین متولد شد. وی تا ۲۰ سالگی در چاپخانه کار حروف چینی می‌کرد؛ اما پس از برنده شدن در مسابقهٔ طراحی پوستر در سال ۱۹۳۷، فعالیت خود را در صنعت تبلیغات آغاز نمود و در سال ۱۹۴۶ کار خود را به عنوان حروف چین و چاپگر رها کرد و استودیوی گرافیکی را در زادگاهش افتتاح کرد. در سال ۱۹۵۶، او استودیو آرماندو تستا را به همراه همسرش، لیدیا، و همکار فرانسوی‌اش، دی باربریس، تأسیس کرد و در مدتی کوتاه استودیوی
دی باربریس، تأسیس کرد و در مدتی کوتاه استودیوی آنها به یکی از بزرگترین آژانس‌های تبلیغاتی ایتالیا تبدیل شد و شروع به همکاری با "بنتون و بولز" در امریکا کرد و چندین شعبه در سراسر اروپا تأسیس نمود. شرکتهایی همچون نستله، لاواتزا و صنایع غذایی باریلا از مشتریان استودیوی آنها بودند. تستا در سال ۱۹۵۹ آرم رسمی بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۶۰ رم را که به‌طور رسمی با نام «بازی‌های المپیاد هفدهم» شناخته می‌شود؛ طراحی و خلق کرد. از اواسط دهه ۸۰ میلادی، فعالیت‌های تستا بیشتر معطوف به نقاشی و طراحی پوستر جهت تبلیغات
بیشتر معطوف به نقاشی و طراحی پوستر جهت تبلیغات فرهنگی و اجتماعی بود؛ به همین خاطر هم در سال ۱۹۸۵ در فورت کالینز، کلرادو برنده جایزه افتخار گردید. در سپتامبر ۲۰۰۹، فیلمی به کارگردانی پاپای کورسیمیتو با نام "آرماندو تستا - فقیر اما مدرن" که به بیوگرافی این هنرمند می‌پرداخت، در بخش فیلم‌های خارج از رقابت در شصت و ششمین دوره جشنواره فیلم ونیز به نمایش درآمد.
آسترا یک برند آلمانی آبجو است. تاریخ. این نوشیدنی برای اولین بار توسط کارخانه آبجوسازی باواریا که در سال ۱۸۹۷ در شهر آلتونا تأسیس شده‌است تولید شد و نام آن را تا سال ۱۹۰۹ به نام "بایرن آورد" می‌شناختند. اجداد هلندی پیتر اول دو واس، هلندی است که در سال ۱۶۴۷ در آلتونا این آبجو را تولید کرد. سال ۱۹۲۲، کارخانه نانوایی بایرن با کارخانه تولید آبجوسازی Actien از خیابان هامبورگ-خیابان ۱۸۶۳ ادغام شدند . پائولی به بایرن-خیابان. کارخانه آبجو پولی در سال ۱۹۳۲، کارخانه آبجو در Altona بسته شد و دفتر مرکزی شرکت را از
آبجو در Altona بسته شد و دفتر مرکزی شرکت را از Altona به هامبورگ جابجا کرد. اندکی قبل از صدهٔ اخیر، صاحب آن زمان Brau و Brunnen می‌خواستند کارخانه نانوایی را در سنت پائولی ببندند. شهر هامبورگ سپس براو و برونن محل کارخانه را خریداری کرد. در ژانویه سال ۱۹۹۸ و به‌طور اختصاصی کارخانه آبجو را اداره کرده و پس از خرید کارخانه آبجو هولشتن در دسامبر سال ۱۹۹۸، "چه در برابر؟ تبلیغات تبلیغاتی و در سال ۲۰۰۰ لوگوی قدیمی را با دو شیر و بشکه با یک آرم با قلب و لنگر جایگزین کرد. سال ۲۰۰۳، کارخانه آبجو سنت پائولی بسته شد و