payamvha/North_RAG huggingface dataset:
را به اتمام رساند. وی در همین مدت، فراگیری زبان فارسی را در انگلستان ادامه داد و موفق به دریافت مدرک معادل فوق دیپلم در ادبیات فارسی گردید. مهداد الفبای موسیقی را با استفاده از کتاب و با تلاش خود فرا گرفت و در برخی از موارد از خانواده خود به‌خصوص شهبال شب‌پره و محمد اوشال برای بهبود مهارتش در این عرصه کمک می‌گرفت. در زمینه ترانه‌سرایی و آشنایی با دستگاه‌های موسیقی ایرانی راهنمای او محمد شب‌پره بود. وی در حرفهٔ اصلی خود که برنامه‌ریزی مالی بود نیز با اخذ مدرک ChFC و CLU به عنوان مشاور مالی ثبت شد. شروع
مدرک ChFC و CLU به عنوان مشاور مالی ثبت شد. شروع نوازندگی. سازهای حرفه‌ای مهداد شامل کیبورد، گیتار، درامز و پیانو می‌شود. مهداد از سن پنج سالگی با ملودیکا نغمه‌هایی را می‌نواخت ولی به‌طور جدی این هنر را دنبال نمی‌کرد و جسته و گریخته به عنوان سرگرمی با این ساز دست و پنجه نرم می‌کرد. با چندیم سال وقفه، در سن دوازده سالگی نواختن ارگ را بدون معلم و متد خاصی شروع کرد. او نواختن گیتار کلاسیک را در ایران، نزد ایرج کنعانی که یکی از دوستان پدرش بود و متد فشرده‌ای برای تعلیم گیتار ابداع کرد، فرا گرفت و نواختن درامز
تعلیم گیتار ابداع کرد، فرا گرفت و نواختن درامز را با سرپرستی شهبال شب‌پره آموخت. آشنایی وی با فرنوش بهزاد، یکی از موسیقی‌دانان ایرانی مقیم لندن سبب شد که او نوازندگی را کمی جدی‌تر بگیرد و به دعوت وی در چندین کنسرت بزرگ با هنرمندان نامی موسیقی پاپ ازجمله حسن شماعی‌زاده، شهرام شب‌پره، شهره و شهرام صولتی به‌عنوان نوازنده کیبورد اول شرکت کند. مهاجرت و آغاز فعالیت حرفه‌ای. مهداد در سال ۱۳۶۶ (۱۹۸۷ میلادی) به لس‌آنجلس مهاجرت کرد و به‌دعوت شهبال شب‌پره به‌عنوان کیبوردیست اول بلک کتس، فعالیت حرفه‌ای خود را آغاز کرد
اول بلک کتس، فعالیت حرفه‌ای خود را آغاز کرد و به‌همراهی دیوید بتسامو، پیر نقلی و پیروز پاینده آزاد اولین گروه بلک کتس خارج از ایران در سال ۱۹۸۷ در آمریکا تشکیل شد. در سال ۱۳۶۷ (۱۹۸۸)، آلبوم «"کلام عشق"» با صدای موری کرمی، اولین آثار حرفه‌ای مهداد در زمینه آهنگسازی، ترانه‌سرایی و تنظیم ارکستر را در برمی‌گرفت. در این آلبوم سه تنظیم و دو ترانه و آهنگ از ساخته‌های او جای دارد. این آلبوم در سال ۱۹۸۹ از طرف شرکت ترانه به بازار عرضه شد. آشنایی با برنامه‌ریزی کامپیوتر، به او توانایی تنظیم ارکستر و سازهای الکترونیک
به او توانایی تنظیم ارکستر و سازهای الکترونیک را با کامپیوتر از طریق استفاده از MIDI را می‌داد که در زمان خود نحوه جدید ضبط آهنگ‌ها بود. این روش چند سال بعد در بین تنظیم کننده‌های دیگر ایرانی، متداول شد. تنظیم آهنگ «"نامهربون"» برای فتانه، «"اصفهان"» برای معین، «"دستتو بزار تو دستم"» برای شماعی‌زاده و بازسازی آهنگ محلی «"زینو"» برای فرزین، نام او را به‌عنوان تنظیم‌کننده جوان و صاحب سبک در میان هنرمندان لس آنجلس رایج کرد. نکته جالب کار او ساختن پیش‌درآمد یا اورتور مخصوص به خود و متفاوت بر روی این آهنگ‌ها
اورتور مخصوص به خود و متفاوت بر روی این آهنگ‌ها بود که ربطی به سازنده آهنگ نداشت. در اواسط سال ۱۳۶۹ (۱۹۹۱)، آهنگ «"ای دل"» با صدای لیلا فروهر اثر مهداد منتشر شد و به‌دلیل نوآوری در ریتم شش و هشت، سبک جدیدی را در موسیقی پاپ ایرانی ارائه داد که تا پیش از انتشار، نظیرش در هیچ آهنگی دیده نشده‌بود و این ریتم به‌عنوان “ریتم مَدی" در میان علاقه‌مندان این سبک شناخته شد. پس از موفقیت این ترانه، همکاری وی با لیلا فروهر در آلبوم‌های «"شانس"» و «"تپش"» ادامه یافت. وی در سال ۱۳۷۳ (۱۹۹۴)، اولین آلبوم نوش‌آفرین در آمریکا
سال ۱۳۷۳ (۱۹۹۴)، اولین آلبوم نوش‌آفرین در آمریکا را با نام «"دختر شاه‌پریون"» تهیه کرد که چهار آهنگ، ترانه و تنظیم از آثار او بود. موفقیت این آلبوم باعث همکاری با شیلا، خواننده نو پا در سال ۱۹۹۵ شد. آلبوم «"تلخ و شیرین"»، نخستین آلبوم شیلا بود که توسط شرکت موسیقی MZM که متعلق به خود مهداد بود، پخش شد. آلبوم‌های «"دوراهی"» با صدای شهرام شب‌پره و «"یک عشق"» با صدای طوفان نیز از آثاری بود که توسط همین کمپانی روانه بازار شد. کناره‌گیری و بازگشت دوباره. مهداد از سال ۱۳۷۶ (۱۹۹۷)، پس از واگذاری کمپانی MZM به‌مدت
سال ۱۳۷۶ (۱۹۹۷)، پس از واگذاری کمپانی MZM به‌مدت ۲۳ سال به‌خواست خودش از دنیای موسیقی کناره گرفت و آثاری را که طی این مدت ساخته بود، منتشر نکرد. وی در سال ۱۳۹۸ (۲۰۱۹) پس از سکوت طولانی، به عرصه هنر بازگشت و تصمیم به انتشار تولیدات خود گرفت. مهداد با تأسیس گروه «ریموت ملودیز»، دوره جدیدی از فعالیت موسیقی خود را با انگیزه حمایت از جوانان مستعد ایرانی در سراسر دنیا آغاز نمود. اولین اثر جدید وی با نام «"بهار خانوم"» به‌مناسبت عید نوروز ۱۳۹۹ از تلویزیون طپش پخش شد که هنرمندان ایرانی ساکن چهار قاره جهان در آن
شد که هنرمندان ایرانی ساکن چهار قاره جهان در آن شرکت کردند. مهداد پس از تأسیس این لیبل، همکاری با چندین خواننده سرشناس ساکن لس‌آنجلس را ادامه داد. همکاری هنری. مهداد زند کریمی در طول فعالیت هنری خود، با بسیاری از هنرمندان نامی موسیقی پاپ ایران شامل ویگن، شهرام شب‌پره، حسن شماعی‌زاده، ستار، معین، مرتضی، فرزین، لیلا فروهر، طوفان، منصور، فتانه، نوش‌آفرین، ناهید، شیلا، سوزان روشن، مرتضی، بیژن مرتضوی، داوود بهبودی و شهرام کاشانی در زمینهٔ تنظیم و آهنگ‌سازی همکاری داشت.
در شبکه‌های رایانه‌ای، پروتکل قابل اعتماد کاربر داده (RUDP) یک پروتکل لایه انتقال است که در آزمایشگاه‌های Bell برای سیستم عامل Plan 9 طراحی شده‌است. از آنجایی که تحویل تضمینی بسته‌های اینترنتی مطلوب ما است و TCP پیچیدگی / سربار را بیش از حد اضافه می‌کند، هدف این پروتکل ارائه راه حلی است که در آن UDP خیلی ابتدایی باشد. به همین منظور دستیابی RUDP به کیفیت خدمات بالاتر ایجاد شد، در واقع RUDP ویژگی‌هایی مشابه TCP با سربار کمتری را پیاده‌سازی می‌کند. پیاده‌سازی‌ها. این پروتکل به منظور اطمینان از کیفیت، پروتکل
این پروتکل به منظور اطمینان از کیفیت، پروتکل UDP را با اضافه کردن ویژگی‌های زیر گسترش می‌دهد: RUDP در حال حاضر یک استاندارد رسمی نیست، اما در سال ۱۹۹۹ در یک پیش نویس اینترنتی IETF توضیح داده شد. این پروتکل برای استانداردسازی پیشنهاد نشده‌است. سیسکو RUDP. سیسکو در پایانه سیگنالینگ لینک خود (مستقل یا یکپارچه در دروازه دیگر) از RUDP برای backhauling مربوط به SS7 MTP3 یا ISDN سیگنالینگ استفاده می‌کند. نسخه‌های مختلف با یکدیگر ناسازگار هستند و کمی با پیش نویس IETF متفاوت هستند. ساختار مدیریت نشست سیسکو که در
IETF متفاوت هستند. ساختار مدیریت نشست سیسکو که در بالای RUDP استفاده می‌شود نیز متفاوت است. مایکروسافت R-UDP. مایکروسافت پروتکل دیگری را به نام R-UDP معرفی کرد و از آن در محصول MediaRoom (که اکنون متعلق به اریکسون است) برای ارائه خدمات IPTV از طریق شبکه‌های چند مرحله ای استفاده کرد. این یک پروتکل اختصاصی است و کاربرد کمی دارد و تصور نمی‌شود که بر اساس پیش نویس IETF ارجاع شده فوق باشد.
دیتاگرام امنیت لایه انتقال (DTLS) یک پروتکل ارتباطی است که امنیت را برای جلوگیری از استراق سمع، دستکاری، یا جعل پیام در دیتاگرام برنامه‌های کاربردی با اجازه دادن به آنها برای برقراری ارتباط در راه طراحی شده فراهم می‌کند. پروتکل DTLS بر اساس پروتکل TLS ایجاد شده‌است و از لحاظ ارائه تضمین‌های امنیتی مشابه آن است. دیتاگرام پروتکل DTLS معنای حمل و نقل زیرین را حفظ می‌کند — برنامه از تاخیرهای مرتبط با پروتکل‌های جریان رنج نمی‌برد، اما به دلیل استفاده از UDP، برنامه باید با ترتیب بندی مجدد بسته‌ها، دیتاگرام از
باید با ترتیب بندی مجدد بسته‌ها، دیتاگرام از دست رفته را مجدداً ارسال کند.. از آنجا که DTLS به جای TCP از UDP استفاده می‌کند، هنگام ایجاد تونل VPN از "مشکل TCP meltdown" , جلوگیری می‌کند. تعریف. اسناد زیر DTLS را تعریف می‌کند: DTLS 1.0 مبتنی بر TLS 1.1 است و DTLS 1.2 مبتنی بر TLS 1.2 است. نخسهٔ DTLS 1.1 وجود ندارد؛ این شماره نسخه به منظور هماهنگ‌کردن شماره نسخه با TLS رد شد. آسیب‌پذیری. در فوریه سال ۲۰۱۳ دو محقق از رویال هالووی دانشگاه لندن یک حمله را کشف که به آنها اجازه بازیابی متن آشکار از یک اتصال DTLS
به آنها اجازه بازیابی متن آشکار از یک اتصال DTLS با استفاده از اجرای OpenSSL را از DTLS که رمز بلوک زنجیرهای رمزگذاری حالت استفاده شد.
مدل ماسفت ایی‌کی‌وی یک مدل ریاضی ترانزیستورهای نیم‌رسانای اثر میدان فلز اکسید (ماسفت) است که برای شبیه‌سازی مدار و طراحی مدار آنالوگ در نظر گرفته شده‌است. این کار توسط سی.سی. اِنز، اف. کرومیناکر و ایی. ای. ویتو (از این رو مقدمات ایی‌کی‌وی) در حدود ۱۹۹۵ توسعه داده شده‌است و بخشی از کارهایی است که در دهه ۱۹۸۰ انجام داده بودند. بر خلاف مدل‌های ساده‌تر مانند مدل درجه دو، مدل ایی‌کی‌وی حتی وقتی ماسفت در ناحیه زیرآستانه کار می‌کند (مثلاً وقتی formula_1 باشد، ماسفت در زیرآستانه است هنگامی که formula_2). علاوه بر
در زیرآستانه است هنگامی که formula_2). علاوه بر این، این مدل‌ها بسیاری از اثرات ویژه در طراحی مدارهای مجتمع سیماس زیرمیکرومتر دیده می‌شود.
جین کندی اسمیت (؛ ۲۰ فوریه ۱۹۲۸ – ) یک سیاست‌مدار اهل ایالات متحده آمریکا و یک فعال تلاشهای انسان‌دوستانه و مؤلف کتاب بود که از سال ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۸ به عنوان سفیر ایالات متحده در ایرلند خدمت کرد. وی یکی از اعضای خانواده کندی است. جین از ۹ فرزند جوزف کندی سینیر هشتمین فرزند او و رز کندی بود که طولانی‌ترین طول عمر را داشته‌است. خواهر و برادرهای جین عبارتند از رئیس‌جمهور (جان اف کندی)، سناتور رابرت اف کندی، سناتور تد کندی و یونیس کندی شرایور بنیانگذار المپیک بودند. در زمانی که اسمیت سفیر آمریکا در ایرلند بود سمتش
در زمانی که اسمیت سفیر آمریکا در ایرلند بود سمتش عنوان نماینده رئیس‌جمهور بیل کلینتون در دوبلین بود و در روند صلح ایرلند شمالی نقش مهمی داشت. وی در پی درخواست از وزارت امور خارجه آمریکا برای صدور روادید برای جری آدامز رهبر شین فین به شدت مورد انتقاد قرار گرفت، اگرچه خانواده وی گفتند این اقدام در اعلام آتش‌بس ۱۹۹۴ ارتش جمهوریخواه ایرلند موقتاً تأثیر داشت. با این حال، آدامز گفته‌است که رئیس‌جمهور کلینتون بود که روند صلح ایرلند شمالی را رهبری کرد و در طی این روند، اسمیت به توصیه‌های یک کشیش تأثیرگذار بلفاست
روند، اسمیت به توصیه‌های یک کشیش تأثیرگذار بلفاست تکیه داشت. رئیس‌جمهور ایرلند مری مک آلیس به پاس خدمات جین کندی به این کشور، تابعیت افتخاری ایرلندی را به اسمیت اعطا کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان افتخار آزادی رئیس‌جمهوری شده‌است. اسمیت در ۱۷ ژوئن ۲۰۲۰ در سن ۹۲ سالگی در خانه خود در منهتن درگذشت. جوایز و آثار. اسمیت به‌خاطر تلاش‌های انسان‌دوستانه‌اش به جامعه معلولین چندین جایزه کسب کرد، از جمله اعطای شهروند افتخاری از جانب دولت ایرلند در ۱۹۹۸. همچنین در ۲۰۰۷ مدال افتخار را به عنوان سفیر پیشین
همچنین در ۲۰۰۷ مدال افتخار را به عنوان سفیر پیشین ایالات متحده آمریکا در ایرلند دریافت نمود و در سال ۲۰۰۹ نیز به خاطر کارهای بشردوستانه‌اش به کودکان معلول در ایرلند شمالی موفق به کسب جایزه صلح شد.
کوتوکو-این یک معبد بودایی وابسته به فرقه جودو است که در شهر کاماکورا، کاناگاوا در استان کاناگاوا در ژاپن قرار دارد.
کنستادینوس بنیوتیس (؛ زادهٔ ) ورزشکار پرش ارتفاع اهل یونان است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا و ۲ مدال نقره شده‌است.
آندری پروتسنکو (؛ زادهٔ ) ورزشکار دو و میدانی اهل اوکراین است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده‌است.
پیوتر لیسک (؛ زادهٔ ) ورزشکار پرش با نیزه اهل لهستان است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا و ۵ مدال برنز شده‌است.
بوداگرایی در ژاپن یا بودیسم ژاپنی اولین بار در ژاپن در قرن ششم پس از میلادی به ژاپن وارد شد. مطابق با نیهون‌شوکی معرفی آیین بودا در ژاپن در سال ۵۵۲ میلادی، در زمان پادشاهی باکجه در کشور کره و توسط راهبان بودایی آغاز شده است. آیین بودایی تأثیر عمده ای در توسعه جامعه ژاپن داشته و تا به امروز یکی از جنبه‌های اثرگذار در فرهنگ این کشور است. اکثر بودائیان ژاپنی متعلق به مکاتب جدید بودایی هستند که در دوره کاماکورا (۱۱۸۵–۱۳۳۳) بنیان‌گذاری شدند. در طول دوره ادو (۱۶۰۳–۱۸۶۸)، بودیسم تحت کنترل شوگون‌سالاری توکوگاوا
بودیسم تحت کنترل شوگون‌سالاری توکوگاوا بود. دوره میجی (۱۸۶۸–۱۹۱۲) با آزار و اذیت و جدایی اجباری بین بودیسم و شینتو ("شینبوتسو بونری")، یک واکنش قوی علیه بودیسم به وجود آمد. تا سال ۲۰۲۲، حدود ۷۰٫۸ میلیون نفر یا حدود ۶۷ درصد از کل جمعیت ژاپن، بودایی هستند. بزرگ‌ترین فرقه‌های بودیسم ژاپنی بوداگرایی پاک‌بوم با ۲۲ میلیون ایماندار، پس از آن بوداگرایی نیچیرن با ۱۰ میلیون ایماندار، شینگون با ۵٫۴ میلیون، ذن بودیسم با ۵٫۳ میلیون، تندای با ۲٫۸ میلیون و فقط حدود ۷۰۰۰۰۰ برای شش فرقه قدیمی تأسیس شده در دوره نارا
۷۰۰۰۰۰ برای شش فرقه قدیمی تأسیس شده در دوره نارا (۷۱۰–۷۹۴)، در ژاپن هستند. تاریخ. بودیسم اولیه (قرن ۵–۱۳). ورود و گسترش اولیه بودیسم. بودیسم که در هند سرچشمه گرفت، ابتدا با از طریق جاده ابریشم به چین و کره راه یافت و سپس از طریق دریا به مجمع‌الجزایر ژاپن وارد شد. اگرچه اغلب در دانشگاه‌های غربی نادیده گرفته می‌شود، اما بودیسم علاوه بر حوزه فرهنگی شرق آسیا (کشورهای تحت تأثیر فرهنگ چین)، از طریق راه‌های تجاری در سراسر آسیای جنوب شرقی نیز منتقل شد. به این ترتیب، بودیسم اولیه ژاپن به شدت تحت تأثیر بوداگرایی
بودیسم اولیه ژاپن به شدت تحت تأثیر بوداگرایی چینی و بوداگرایی کره‌ای است که تحت تأثیر مهایانه هندی بودند. اگرچه اکثر محققان زمان معرفی بودیسم را ذر اواسط قرن ششم می‌دانند، دیل و روپرت خاطرنشان می‌کنند که مهاجران شبه جزیره کره، و همچنین بازرگانان و ملوانانی که در سرزمین اصلی رفت و آمد می‌کردند، احتمالاً بودیسم را را مستقل از انتقالی که در تواریخ دربار ثبت شده است، با خود آوردند. به عنوان مثال، دوره هی‌آن فوسو ریاکوکی (سالنامه‌های مختصر ژاپن)، از خارجی‌ای که در ژاپنی به نام شیبا نو تاتسوتو شناخته می‌شود،
که در ژاپنی به نام شیبا نو تاتسوتو شناخته می‌شود، اشاره می‌کند که احتمالاً چینی‌تبار، پادشاهی بکجه متولد شده است. یا از نوادگان یک گروه مهاجر در ژاپن. گفته می‌شود که او یک کلبه کاهگلی در یاماتو ساخت و یک شیء عبادی را در آنجا نگهداری کرد. مهاجرانی مانند این ممکن است منبعی برای حمایت بعدی خاندان سوگا از بودیسم بوده باشند. "نیهون شوکی" تاریخ ۵۵۲ را برای زمانی که پادشاه سونگ از بکجه از پادشاهی بکجه (اکنون غرب کره جنوبی)) مأمورانی به امپراتور کینمی فرستاد که تصویری از گوتاما بودا، بنرهای آیینی، و سوترا‌ها را با
از گوتاما بودا، بنرهای آیینی، و سوترا‌ها را با خود حمل کردند. این رویداد معمولاً معرفی رسمی بودیسم به ژاپن در نظر گرفته می‌شود. هر دو تاریخ غیرقابل اعتماد هستند. با این حال، هنوز هم می‌توان گفت که در اواسط قرن ششم، بودیسم از مجاری رسمی دیپلماتیک معرفی شد. به گفته «نیهون شوکی»، پس از دریافت هدایای بودایی، امپراتور ژاپن از مقامات خود پرسید که آیا باید بودا در ژاپن پرستش شود؟ آنها در مورد این موضوع اختلاف نظر داشتند و سوگا نو اینامه (۵۰۶–۵۷۰) از این ایده حمایت کردند در حالی که مونونوبه نو اوکوشی و ناکاتومی نو
کردند در حالی که مونونوبه نو اوکوشی و ناکاتومی نو کاماکو نگران بودند که کامی ژاپن از این موضوع عصبانی شود. پرستش خدای بیگانه سپس «نیهون شوکی» بیان می‌کند که امپراتور فقط به خاندان سوگا اجازه داد بودا را بپرستند تا آن را آزمایش کنند. بنابراین، قدرتمندان خاندان سوگا نقش اساسی در گسترش اولیه آیین بودا در کشور داشتند. حمایت آنها، همراه با گروه‌های مهاجری مانند خاندان هاتا، انگیزه اولیه بودیسم را در ژاپن همراه با اولین معبد آن (به عنوان هوکوجی) ایجاد کرد. ناکاتومی و مونونوبه نو اوکوشی با این حال به مخالفت با
و مونونوبه نو اوکوشی با این حال به مخالفت با سوگا ادامه دادند و پرستش خود را به دلیل بیماری و بی نظمی که در کشور بود، مقصر دانستند. حتی گفته می‌شود که این مخالفان بودا، تصویر بودا را به کانال نانیوا انداختند. در نهایت جنگ آشکار شروع شد. طرف سوگا، به رهبری سوگا نو اوماکو و یک جوان شاهزاده شوتوکو تایشی پیروز ظاهر شد و با حمایت دربار، بودیسم را در مجمع الجزایر ترویج کردند و موجب گسترش آن شدند. بر اساس منابع سنتی، شاهزاده شوتوکو تایشی به‌عنوان یک بودایی سرسخت دیده می‌شود که بودیسم را به‌طور گسترده، به‌ویژه در
می‌شود که بودیسم را به‌طور گسترده، به‌ویژه در دوران سلطنت امپراتریس سوئیکو (۵۵۴–۱۵ آوریل ۶۲۸) تدریس، نوشت و بودیسم را ترویج کرد. همچنین اعتقاد بر این است که او فرستادگانی را به چین فرستاده است و حتی به عنوان یک بوداسف که بنیان‌گذار واقعی بودیسم ژاپنی است، از نظر معنوی موفق دیده می‌شود. مورخان مدرن بسیاری از این را مورد تردید قرار داده‌اند و بیشتر آن را ساخته شده به روش قدیس‌نگاری می‌دانند. نقل قول معروف منسوب به شوتوکو که پایه و اساس باور بودایی در ژاپن شد، به این صورت ترجمه می‌شود: «جهان بیهوده و
ژاپن شد، به این صورت ترجمه می‌شود: «جهان بیهوده و توهم‌آمیز است و فقط قلمرو بودا واقعیت دارد». با این حال، صرف نظر از نقش تاریخی واقعی او، شکی نیست که شوتوکو به یک چهره مهم در افسانه بودایی ژاپنی تبدیل شد که بلافاصله پس از مرگش، آغاز شد. سنت‌های جاودانگی تائوئیست و تبدیل شدن به «سن نین» در دوران بودیسم اولیه به ژاپن راه یافت، و بودیسم آنها را جذب کرد. این داستان‌ها «تحت تأثیر بودایی‌ها» «با برخی از راهبان زاهدی مرتبط بود که به سوره نیلوفر ارادت داشتند». بودیسم آسوکا (۵۵۲–۶۴۵). دوره آسوکا (۵۳۸ تا ۷۱۰)
بودیسم آسوکا (۵۵۲–۶۴۵). دوره آسوکا (۵۳۸ تا ۷۱۰) بودیسم ("آسوکا بوکّیو") به عمل و تفکر بودایی اشاره دارد که عمدتاً پس از سال ۵۵۲ در منطقه حوضه نارا شکل گرفت. بودیسم در اینجا از طریق حمایت و تلاش دو گروه اصلی رشد کرد: گروه‌های خویشاوندی مهاجر مانند خاندان هاتا (که در فن آوری چینی و همچنین فرهنگ فکری و مادی متخصص بودند) و از طریق خاندان‌های اشرافی مانند خاندان سوگا. گروه‌های مهاجری مانند راهبان کره‌ای که ظاهراً شوتوکو را آموزش می‌دادند، آموزش بودایی، مدیریت، تمرین آیینی و مهارت‌های ساخت هنر و معماری بودایی را
آیینی و مهارت‌های ساخت هنر و معماری بودایی را معرفی کردند. آنها شامل افرادی مانند اکان (تاریخ نامشخص)، یک راهب امپراتوری گوگوریو از مدرسه مادایاماکا بودند، که (طبق گفته "نیهون شوکی") به بالاترین رتبه پیشوای اولیه صومعه ("سوجو") منصوب شد. گذشته از گروه‌های مهاجر بودایی، بودیسم آسوکا عمدتاً زیر نظر گروه‌های اشرافی مانند خاندان سوگا و سایر خاندان‌های مرتبط بود که از معابد خاندانی به عنوان راهی برای ابراز قدرت و نفوذ خود حمایت می‌کردند. این معابد عمدتاً بر اجرای مراسمی متمرکز بودند که اعتقاد بر این بود که
اجرای مراسمی متمرکز بودند که اعتقاد بر این بود که تأثیرات جادویی مانند محافظت را ارائه می‌دهند. در این دوره، هنر بودایی تحت سلطه سبک توری بوشی بود که از یک خانواده مهاجر کره ای آمده بود. بودیسم هاکوهو (۶۴۵–۷۱۰). دوره هاکوهو (۶۷۳ تا ۶۸۶) بودیسم (هاکوهوبه امپراتور تنمو اشاره می‌کند) شاهد حمایت رسمی بودیسم توسط خانواده امپراتوری ژاپن بود که جایگزین خاندان سوگا به عنوان حامیان اصلی بودیسم شد. بودیسم ژاپنی در این زمان نیز تحت تأثیر بودیسم سلسله تانگ (۶۱۸–۹۰۷) بود. همچنین در این زمان بود که بودیسم از ولایت
بود. همچنین در این زمان بود که بودیسم از ولایت یاماتو به سایر مناطق و جزایر ژاپن گسترش یافت. بخش مهمی از اصلاحات متمرکز این دوران (اصلاحات تایکا) استفاده از نهادها و آیین‌های بودایی (اغلب در کاخ یا پایتخت) در خدمت دولت بود. دولت امپراتوری نیز به‌طور فعال معابد بودایی و همچنین جامعه رهبانی را ساخت و مدیریت کرد. برخی از این معابد عبارتند از Kawaradera و یاکوشی-جی. تحقیقات باستان‌شناسی همچنین معابد محلی و منطقه ای متعددی را در خارج از پایتخت نشان داده است. در معابد دولتی، آیین‌های بودایی به منظور ایجاد
در معابد دولتی، آیین‌های بودایی به منظور ایجاد شایستگی برای خانواده سلطنتی و رفاه ملت انجام می‌شد. توجه خاصی به آیین‌هایی که حول سوتراهای بودایی (متون مقدس) متمرکز شده بودند، مانند «سوترای فروغ زرین» معطوف شد. جامعه رهبانی تحت نظارت دفتر رهبانی سلطنتی پیچیده و سلسله مراتبی «سوگو» ("sōgō") بود، که همه چیز را از کد رهبانی گرفته تا رنگ لباس‌ها مدیریت می‌کرد. بودیسم نارا (۷۱۰–۷۹۴). در سال ۷۱۰، امپراتریس گنمی پایتخت ایالت را به هیجو-کیو، (نارا (شهر) امروزی) منتقل کرد و بدین ترتیب دوره نارا را افتتاح کرد. در این
کرد و بدین ترتیب دوره نارا را افتتاح کرد. در این دوره سیستم کوکوبون-جی ایجاد شد که راهی برای مدیریت معابد استانی از طریق شبکه ای از معابد ملی در هر استان بود. سر معبد کل سیستم تودای‌جی بود (در سال ۷۵۲ تکمیل شد). حمایت مالی ایالت نارا شاهد توسعه شش مدرسه بزرگ نارا به نام ، همگی ادامه مکاتب بودایی چینی بودند. معابد این مدارس به مکان‌های مهمی برای مطالعه آموزه بودایی تبدیل شدند. شش مدرسه نارا عبارت بودند از: این مدارس در اطراف پایتخت قرار داشتند که در آن معابد بزرگی مانند هوکوجی و تودای‌جی ساخته شده بودند.
بزرگی مانند هوکوجی و تودای‌جی ساخته شده بودند. تأثیرگذارترین معابد به نام «هفت معبد بزرگ پایتخت جنوبی» («نانتو شیچی دایجی») شناخته می‌شوند. معابد سازمان‌های انحصاری و فرقه ای نبودند. در عوض، معابد برای داشتن دانشمندانی متبحر در چندین مکتب فکری مناسب بودند. پیشنهاد شده است که آنها را به بهترین نحو می‌توان به عنوان «گروه‌های مطالعه» در نظر گرفت. معابد دولتی به انجام مراسم متعدد برای خیر ملت و خانواده امپراتوری ادامه دادند. تشریفات با محوریت متون مقدسی مانند «نور طلایی» و «سوره نیلوفر». یکی دیگر از عملکردهای
طلایی» و «سوره نیلوفر». یکی دیگر از عملکردهای کلیدی معابد دولتی، رونویسی متون مقدس بودایی بود، که به عنوان شایستگی بسیاری به نظر می‌رسید. توسط دفتر رهبانی ایالت از طریق یک قانون گسترده رهبانی، و درجات رهبانی با درجات دولتی تطبیق داده شد. مقامات. همچنین در این دوره بود که "نیهون شوکی" نوشته شد، متنی که تأثیر قابل توجه بودایی را نشان می‌دهد. راهب دوجی (?–۷۴۴) ممکن است در تدوین آن نقش داشته باشد. دولت نخبه تحت حمایت بودیسم نارا تنها نوع بودیسم در این زمان نبود. همچنین گروه‌هایی از رهبانان یا کشیش‌های غیررسمی
همچنین گروه‌هایی از رهبانان یا کشیش‌های غیررسمی (یا خود انتصاب‌شده؛ «شیدو سونی») وجود داشتند که یا به‌طور رسمی از طریق کانال‌های دولتی منصوب و آموزش ندیده بودند، یا اینکه موعظه و تمرین خارج از سیستم را انتخاب کردند. این راهبان «غیررسمی» اغلب در معرض مجازات دولتی قرار می‌گرفتند. رویه آنها می‌توانست شامل عناصر پرستش دائوئیست و بومی کامی نیز باشد. برخی از این چهره‌ها بسیار محبوب شدند و منبع انتقاد بودیسم پیچیده، آکادمیک و بوروکراتیک پایتخت بودند. بودیسم دوره هی‌آن اولیه (۷۹۴–۹۵۰). در طول دوره هی‌آن، عمدتاً به
اولیه (۷۹۴–۹۵۰). در طول دوره هی‌آن، عمدتاً به دلایل اقتصادی و استراتژیک، پایتخت توسط امپراتور کانمو به کیوتو (در آن زمان به نام هی‌آن-کیو) منتقل شد. مانند قبل، نهادهای بودایی به ایفای نقش کلیدی در ایالت ادامه دادند، به‌ویژه کانمو حامی قوی مکتب تندای جدید سایچو (۷۶۷–۸۲۲) بود. سایچو، که مدرسه تیانتای را در چین مطالعه کرده بود، مجموعه معبد تأثیرگذار معبد انریاکو را تأسیس کرد. انریاکو در کوه هیئی، سیستم جدیدی از مقررات رهبانی را بر اساس احکام بودیساتوا توسعه داد. این سیستم جدید به اتندای اجازه داد تا خود را از
این سیستم جدید به اتندای اجازه داد تا خود را از کنترل مستقیم دولت رها کند. همچنین در این دوره، مدرسه شینگون (از سانسکریت: «مانترا») به رهبری کوکای در کشور بنیان‌گذاری شد. این مدرسه همچنین تحت حمایت دولتی قرار گرفت و عناصر باطنی وجره‌یانه (همچنین به عنوان «میککیو»، «آموزش مخفی») معرفی شد. دودمان جدید بودایی شینگون و تندای نیز تا حدودی مستقل از کنترل دولت توسعه یافتند، تا حدی به این دلیل که اهمیت نظام قدیمی برای اشراف هی‌آن کمتر می‌شد. این دوره همچنین شاهد افزایش جدایی رسمی بین مدارس مختلف بود که دلیل آن
افزایش جدایی رسمی بین مدارس مختلف بود که دلیل آن سیستم جدیدی بود که مدرسه خاصی را مشخص می‌کرد که یک راهب امپراتوری «ننبوندوشا» ("nenbundosha") به آن تعلق داشت. بودیسم دوره هی‌آن بعد (۹۵۰–۱۱۸۵). در این دوره، مجموعه ای از مراسم سالانه دادگاه ("nenjū gyōji") ادغام شد. بودیسم تندای به ویژه تأثیرگذار بود و احترام به "سوترای نیلوفر آبی" محبوبیت بیشتری پیدا کرد، حتی در میان طبقه پایین و جمعیت غیر اشرافی، که اغلب گروه‌های مذهبی مانند "مقدسان نیلوفر آبی" را تشکیل می‌دادند. ("hokke hijiri" یا "jikyōja") و زاهدان
می‌دادند. ("hokke hijiri" یا "jikyōja") و زاهدان کوهستانی ("شوگنجا"). شوگندو نمونه ای از ادغام شینتو کوه‌پرستی است. و بودیسم هدف تمرین‌کنندگان شوگندو نجات توده‌ها با کسب قدرت‌های فراطبیعی از طریق آموزش سخت در حین راه رفتن در میان کوه‌های شیب‌دار است. علاوه بر این، در این دوران، سنت‌های جدید بودایی شروع به توسعه کردند. در حالی که برخی از اینها در آنچه به عنوان بودیسم «کاماکورای جدید» نامیده می‌شود، گروه‌بندی شده‌اند، آغاز آنها را می‌توان در اواخر هی‌آن دنبال کرد. این شامل تمرین ژاپنی بوداگرایی پاک‌بوم
دنبال کرد. این شامل تمرین ژاپنی بوداگرایی پاک‌بوم می‌شود که بر تفکر و سرود «نیانفو»، نام بودا آمیتابه تمرکز دارد، به امید تولد دوباره در زمین بودا از سوکهاوتی. این عمل ابتدا در صومعه‌های تندای رایج بود اما سپس در سراسر ژاپن گسترش یافت. متن‌هایی که دربارهٔ معجزات مرتبط با بوداها و بودیساتواها صحبت می‌کردند در این دوره رایج شدند. با متونی که تشریفات تشریفات بستر مرگ را تشریح کردند. در این دوره، برخی معابد بودایی گروه‌هایی از راهبان جنگجو به نام سوهی را تأسیس کردند. این پدیده در معابد تندای آغاز شد، زیرا آنها
این پدیده در معابد تندای آغاز شد، زیرا آنها برای نفوذ سیاسی با یکدیگر رقابت می‌کردند. همچنین روحانیون نیمه مستقلی (که شونین یا هژیری، «مقدسان» نامیده می‌شدند) بودند که دور از صومعه‌های بزرگ بودایی زندگی می‌کردند و به مردم موعظه می‌کردند. این چهره‌ها بسیار بیشتر از سایر راهبان با مردم ارتباط داشتند. شناخته‌شده‌ترین این چهره‌ها کویا (راهب) (alt) بود. Kōya 903-972)، که در سراسر استان‌ها سرگردان بود و در کارهای خوب ("سازن")، موعظه در تمرین nembutsu و کار با محلی. تعاونی‌های بودایی ("zenchishiki") برای ایجاد
تعاونی‌های بودایی ("zenchishiki") برای ایجاد تصاویری از بودیساتواها مانند کاننون. تحول مهم دیگر در این دوران این بود که راهبان بودایی اکنون به‌طور گسترده توسط دولت تشویق می‌شدند تا برای نجات ژاپنی «کامی» (موجودات الهی در شینتو) دعا کنند. ادغام خدایان شینتو با آیین بودایی در این زمان جدید نبود. قبلاً در قرن هشتم، برخی از زیارتگاه‌های اصلی شینتو (جینگو-جی شامل راهبان بودایی بود که آیین‌هایی را برای خدایان شینتو برگزار می‌کردند. یکی از اولین چهره‌های این چنینی «بودیساتوای بزرگ هاچیمان» (هاچیمان دایبوساتسسو)
«بودیساتوای بزرگ هاچیمان» (هاچیمان دایبوساتسسو) بود که در کیوشو محبوب بود. مکان‌های پرطرفدار برای زیارت و اعمال مذهبی، مانند کومانو کادو، شامل پرستش کامی و پرستش بوداها و بودیساتواها بود که اغلب با یکدیگر مرتبط بودند. علاوه بر این، معابدی مانند تودای-جی همچنین دارای زیارتگاه‌هایی برای پرستش کامی بودند (در مورد Tōdai-ji، کامی شوکونگوجین بود که در ورودی عقب آن قرار داشت). راهبان بودایی رابطه خود را با کامی به روش‌های مختلف تفسیر کردند. برخی راهبان آنها را فقط موجودات دنیوی می‌دانستند که می‌توان برای آنها دعا
موجودات دنیوی می‌دانستند که می‌توان برای آنها دعا کرد. دیگران آنها را مظهر بوداها و بودیساتواها می‌دانستند. به عنوان مثال، راهب کوه هیئی، اریو، کامی را به عنوان «ردپای» (سویجاکو) بودا می‌دید. این ایده، که sence-trace ("هونجی-سوی جاکو") نامیده می‌شود، تأثیر زیادی در سراسر دوران قرون وسطی خواهد داشت. کپی و نگارش کتاب مقدس بودایی در این دوره رواج داشت. به عنوان تولیدکننده شایستگی (کارمای خوب) دیده می‌شد. پرتره‌های هنری که وقایع کتاب مقدس را به تصویر می‌کشند نیز در این دوران بسیار محبوب بودند. از آنها برای