payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اما از دوره نهم تا پانزدهم بر کرسی سیرجان در مجلس نشست. خانواده. نجم السلطنه خواهر عبدالحسین میرزا فرمانفرما مادربزرگ پدری مرآت‌السلطنه بود و پس از جدایی از پدربزرگش با میرزا هدایت الله خان وزیر دفتر، پدر دکتر مصدق ازدواج کرد. از این رو، دکتر مصدق عموی ناتنی اوست. عموی تنی‌اش رستم خان رفعت‌الدوله نخستین نماینده جیرفت در مجلس شورای ملی بود (دوره چهارم). پدرش در دوره پنجم جای او را گرفت و در دوره بعد، نماینده رفسنجان شد. برادرش عبدالله عدل اسفندیاری نیز به نمایندگی مجلس رسید. پسرش محسن مرآت اسفندیاری نماینده
مجلس رسید. پسرش محسن مرآت اسفندیاری نماینده مجلس و سفیر ایران در کانادا، اسپانیا و لهستان شد و برادرزاده‌اش منصور عدل اسفندیاری به سفارت ایران در آلمان رسید. حسن مرآت اسفندیاری در یکشنبه شب ۲۴ آبان ۱۳۲۶ بر اثر سکته قلبی درگذشت و در آرامگاه خانوادگی در نجف به خاک سپرده شد.
دالباوانسین (INN، با نام‌های تجاری Dalvance در ایالات متحده و Xydalba در اروپا) نوعی آنتی بیوتیک لیپوگلیکوپپتید نسل دوم است. متعلق به دسته ای است که ونکومایسین در آن قرار دارد که بیشترین استفاده در این گروه را دارد و یکی از معدود روش‌های درمانی در دسترس بیماران آلوده به استافیلوکوک اورئوس مقاوم به متی‌سیلین (MRSA) است. دالباوانسین یک لیپوگلیکوپپتید نیمه‌سنتزی است که به منظور بهبود گلیکوپپتیدهای طبیعی موجود حال حاضر مانند وانکومایسین و تئی‌کوپلانین طراحی شده‌است. سازوکار اثر آن مانند وانکومایسین مهار سنتز
گومور (به لاتین: Gömür) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان شابران واقع شده‌است.
راموپلانین (INN) یک آنتی بیوتیک گلیکولیپودپسی‌پپتید است. سازوکار. این دارو با مهار بیوسنتز دیواره سلولی، اثرات ضد باکتریایی خود را اعمال می‌کند و با مهار مرحله ترانس گلیکوزیلاسیون سنتز پپتیدوگلیکان عمل می‌کند.
پوچوق (به لاتین: Puçuq) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان قوبا واقع شده‌است. پوچوق ۴۸ نفر جمعیت دارد.
کوانتش، در پردازش دیجیتالی سیگنال و نیز در ریاضیات؛ ()، فرایند نگاشت مقدارهای ورودی از یک مجموعهٔ بزرگ (و اغلب یک مجموعهٔ پیوسته) به مقدارهای خروجی در یک مجموعهٔ (شمارا) کوچکتر، اغلب با تعداد اعضای متناهی است. گردکردن و برش نمونه‌های بارز فرایندهای کوانتش هستند. کوانتش تقریباً در همهٔ پردازش سیگنال‌های دیجیتال دخیل است، زیرا فرایند نمایش سیگنال به شکل دیجیتالی معمولاً شامل گردکردن است. "کوانتش" همچنین هستهٔ اصلی همهٔ الگوریتم‌های فشرده‌سازی بااتلاف را تشکیل می‌دهد. تفاوت بین یک مقدار ورودی و مقدار
را تشکیل می‌دهد. تفاوت بین یک مقدار ورودی و مقدار "کوانتیده" آن (مانند خطای گردکردن)، خطای کوانتش گفته می‌شود. یک دستگاه یا تابع الگوریتمی که کوانتش را انجام می‌دهد، یک کوانتومنده نامیده می‌شود. مبدل آنالوگ به دیجیتال نمونه‌ای از کوانتومنده است.
کلیسای جامع کازان، سن پترزبورگ، همچنین به عنوان کلیسای جامع بانوی ما از کازان معروف است، کلیسای جامع کلیسای ارتدکس روسیه در روانسوی نوسکی در سن پترزبورگ است. این اختصاص داده شده به " بانوی کازان"، یکی از آیین‌های ارجمند در روسیه است. زمینه. ساخت کلیسای جامع در سال ۱۸۰۱ آغاز شد و به مدت ده سال تحت نظارت الکساندر سرگئیویچ استروگانوف ادامه یافت. پس از اتمام آن در سال ۱۸۱۱، معبد جدید جایگزین کلیسای Theotokos شد، که هنگام تقدیم کلیسای جامع کازان از هم جدا شد. معمار آندری ورونیخین این ساختمان را در کلیسای سنت
معمار آندری ورونیخین این ساختمان را در کلیسای سنت پیتر در رم الگوبرداری کرد. برخی از مورخان هنر ادعا می‌کنند که امپراتور پاول (پادشاهی ۱۸۰۱–۱۷۹۶) سلطنتی قصد داشت کلیسای مشابهی را در طرف دیگر چشم‌انداز نوسکی بسازد که آینه ای از کلیسای جامع کازان باشد، اما چنین نقشه‌هایی عملی نشدند. اگرچه کلیسای ارتدکس روسیه از برنامه‌های ایجاد ماکت از یک ریحان بزرگ کاتولیک در پایتخت آن زمان روسیه به شدت مخالفت کرد، اما بسیاری از درباریان از طراحی سبک امپراتوری ورونیخین حمایت کردند. پس از حمله ناپلئون به روسیه (۱۸۱۲) و
حمایت کردند. پس از حمله ناپلئون به روسیه (۱۸۱۲) و فرمانده کل ارتش میخائیل کوتوزوف از "بانوی کازان" برای کمک خواست، هدف کلیسا را تغییر داد. پس از جنگ میهنی، روسها کلیسای جامع را عمدتاً به عنوان یادبود پیروزی خود در برابر ناپلئون می‌دیدند. خود کوتوتوف در سال ۱۸۱۳در کلیسای جامع تحت مداخله قرار گرفت؛ و الکساندر پوشکین خطوط مشهور را با تعمق در مورد آرامگاه خود نوشت. در سال ۱۸۱۵کلید به هفده نفر از شهرستانها و هشت قلعه توسط ارتش پیروزمند روسیه از اروپا آورده و در کلیسای جامع قرار داده شد. در سال ۱۸۳۷، بوریس
و در کلیسای جامع قرار داده شد. در سال ۱۸۳۷، بوریس اورلوفسکی دو مجسمه برنز Kutuzov و Barclay de Tolly را طراحی کرد که در مقابل کلیسای جامع قرار دارند. در سال ۱۸۷۶ تظاهرات کازان، اولین تظاهرات سیاسی در روسیه، در مقابل کلیسا برگزار شد. پس از انقلاب روسیه در سال ۱۹۱۷، مقامات کلیسای جامع را بستند (ژانویه ۱۹۳۲). در نوامبر سال ۱۹۳۲ به عنوان «موزه تاریخ دین و الحاد» طرفدار مارکسیستی بازگشایی شد. یا به قول یکی از نویسندگان معاصر، طنزآمیزتر، «بزرگ‌ترین موزه ضد مذهبی لنینگراد»، با مومهای اسپانیایی تفتیش عقاید
مذهبی لنینگراد»، با مومهای اسپانیایی تفتیش عقاید اسپانیایی کامل شده‌است. خدمات در سال ۱۹۹۲ از سر گرفته شد و چهار سال بعد کلیسای جامع به کلیسای ارتدکس روسیه بازگردانده شد. آن را به عنوان کلیسای جامع مادرید کلان‌شهر St. پترزبورگ داخلی کلیسای جامع، با ستون‌های متعدد آن، پژواک بیرونی ردیف ستون و یادآور یک سالن مجلل است، که ۶۹ طول و ۶۲ متر متر ارتفاع فضای داخلی مجسمه‌ها و نمادهای بی شماری ایجاد شده توسط بهترین هنرمندان روسی روز است. یک مشبک آهن فرفورژه که کلیسای جامع را از یک مربع کوچک در پشت آن جدا می‌کند، گاه
جامع را از یک مربع کوچک در پشت آن جدا می‌کند، گاه به عنوان یکی از بهترین‌های ساخته شده تا کنون ذکر می‌شود. درهای برنز بزرگ کلیسای جامع یکی از چهار نسخه از درهای اصلی باپتیستری در فلورانس، ایتالیا (سه مورد دیگر در کلیسای جامع گریس در سان فرانسیسکو، ایالات متحده، در موزه هنر نلسون-اتکینز در کانزاس سیتی، ایالات متحده قرار دارند).، و در خود باکتری فلورانس). کلیسای جامع کازان الگویی برای سبک نئوکلاسیک کلیسای جامع هلسینکی، یکی از نمادهای دیدنی هلسینکی فنلاند به حساب می‌آید.
جبار قاریاغدی‌اوغلو (; – ) خواننده موسیقی فولکلور آذربایجانی بود. او بیشتر بودن اولین خواننده موسیقی مقامی آذربایجانی به زبان ترکی آذربایجانی شهرت دارد. او به عنوان یک خواننده و همچنین به عنوان آهنگسازی مشهور بود، که هم آهنگهای بومی و هم آهنگ‌های ساخته خود را آواز می‌خواند. یکی از آهنگ‌هایش به نام «باکو» در دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ معروفیت بسزایی یافت. جبار قاریاغدی‌اوغلو در جغرافیایی خارج از قفقاز نیز آوازه یافته بود. مهارت و هنر آوازخوانی وی مورد تحسین عزیر حاجی‌بیگف، فیودور شالیاپین، سرگئی یسنین، بولبول،
حاجی‌بیگف، فیودور شالیاپین، سرگئی یسنین، بولبول، راینهولد گلیر و سایر هنرمندان هم‌روزگار خود قرار می‌گرفته‌است. بین سال ۱۹۰۶ تا ۱۹۰۲ تعدیدی از آهنگ‌های او در اجرای خودش توسط چند شرکت سهامی ضبط صدا در کی‌اف، مسکو و ورشو ضبط شد. در دانشنامه بزرگ شوروی از جبار قاریاغدی‌اوغلو به عنوان بزرگ‌ترین خواننده و کارشناس موسیقی محلی آذربایجانی یاد می‌شود. زندگی‌نامه. جبار قاریاغدی‌اوغلو ۳۱ مارس ۱۸۶۱، در خانواده رنگرز در روستای «سیدلر» شوشی در امپراتوری روسیه چشم به دنیا گشود. پدرش، «مشهدی اسماعیل»، سعی می‌کرد پیشه
دنیا گشود. پدرش، «مشهدی اسماعیل»، سعی می‌کرد پیشه رنگرزی را به جبار یاد دهد و پسرش شغل او را ادامه دهد؛ ولی جبار قاریاغدی‌اوغلو که از دوران کودکی آرزو داشت یک خواننده بشود به حرفه پدرش متوسل نشد. در نیمه دوم قرن ۱۹ میلادی، اغلب سکنه شهر شوشی به تجارت و صنایع دستی مشغول بودند؛ ولی در شهر تعداد روحانیون نیز بالا بود. پدر جبار، «مشهدی اسماعیل» نیز مردی بسیار متدین بود و به‌طور پیوسته با پسران خود در مراسم‌های مذهبی شرکت داشت. بر خلاف تمام آرزوهای پدرش که می‌خواست پسرش یا شغر او را پیشه کند، یا یک روحانی بشود،
پسرش یا شغر او را پیشه کند، یا یک روحانی بشود، جبار تصمیم گرفت خواننده باشد. برادر بزرگ ترش که، یک آوازخوان داوطلب موسیقی بومی بود، نقش مهمی در بروز علاقه شدیدی جبار به موسیقی ایفا کرد. جبار قاریاغدی‌اوغلو در میان سالهای ۱۸۷۱ الی ۱۸۷۶، در مدرسهای که در آنجا آموزش آوازخوانی دید و نظریه موسیقی و زبان فارسی را فراگرفت، درس خواند. در عنفوان نوجوانی خود، به گروه موسیقی صادق‌جان، سازنده ساز تار نامدار آن روزگار، پذیرفته شد. او که تا ۲۰ سالگی‌اش، عمدتاً در زادگاه خود- قره‌باغ کوهستانی- روی صحنه می‌رفت و آواز
خود- قره‌باغ کوهستانی- روی صحنه می‌رفت و آواز می‌خواند، بعدها در دیگر جاهای قفقاز جنوبی نیز شهرت یافت و در سفرهایی به ایران و آسیای مرکزی اجرای کنسر کرد. سال‌های بعدی. جبار قاریاغدی‌اوغلو که تا سن ۲۰ سالگی فقط در قره‌باغ مشهور بود، در سال‌های بعدی در جاهایی دیگر معروفیت یافت. سپس با دعوت مقامات ذی‌ربط، در شهرهای باکو، گنجه، شاماخی و آغ‌داش کنسرتهایی اجرا کرد. یک شب در مجلسی که در کاروان‌سرایی در شهرستان آغ‌داش حضور داشت، صادق‌جان شروع به زدن «قره‌باغ شسکتسی»، آهنگ معروف آذربایجانی، کرد و جبار نیز با
شسکتسی»، آهنگ معروف آذربایجانی، کرد و جبار نیز با آوازخوانی خودش او را همراهی کرد. این امر باعث شد، تا مردم هم‌جوار از خواب بیدار بشوند و در مقابل کاروان‌سرا دور هم گرد آمده و به نوازندگی و آوازخانی این هنرمندان اهل شوشی گوش بدهند. به تبع این قضیه، نام او در کشورهای آسیای مرکزی، گرجستان، ایران و ترکیه نیز ورد زبان‌ها شد. جبار قاریاغدی‌اوغلو اولین خواننده‌ای بود، که موسیقی مقامی را در صحنه های تئاتر و کنسرت می‌خواند. بدین ترتیب، در نمایشی به سرپرستی عبدالرحیم‌بیگ حقوردی‌اف، نمایشنامه‌نویس و مدیر نمایش
حقوردی‌اف، نمایشنامه‌نویس و مدیر نمایش برجسته آذربایجانی، در سال ۱۸۹۷ در شوشی، جبار قاریاغدی‌اوغلو در صحنه ای تحت عنوان «مجنون در مقابل گور لیلی» که بر اساس مجموعه شعری لیلی و مجنون از نظامی گنجوی تنظیم شده بود، ضمن ایفای نقش، آواز نیز خواند. این اجرا مخاطبان را قویا متأثر ساخت. او در صحنه موسوم به «شیرین و فرهاد» در نمایشی که بر پایه داستان هم‌نام علی‌شیر نوایی و در سال ۱۹۰۰ در شوشی برپا شده بود، در نقش فرهاد اجرای خوانندگی نمود. این خواننده باقریحه در سال ۱۹۰۱ به شهر نفت‌خیز باکو که در آن روزگار در حال
۱۹۰۱ به شهر نفت‌خیز باکو که در آن روزگار در حال تبدیل شدن به یک کانون فرهنگی و اجتماعی در منطقه بود، نقل مکان داد. در این شهر به همراه عزیر حاجی‌بیگف، دیگر موسیقی‌دان پرآوازه آذربایجانی، یک باشگاه فرهنگی در حمه‌شهر بالاخانی باکو راه اندازی کرد، که در سال‌های متعاقب اقدام به اجرای کنسرت‌های خیریه در آن برای کمک به فقیران نمود. این هنرمند آذربایجانی، همراه با بعضی از خوانندگان در سفرهایی به کی‌اف، مسکو و ورشو اجرای کنسرت کرد؛ جاهایی که ضبط وینیل از آوازخوانی‌های او انجام شد. در طی ۲۰ سال کارنامه‌اش،
او انجام شد. در طی ۲۰ سال کارنامه‌اش، نوازندگانی همچون قربان پریموف در تار و «ساشا اوهانزاناشویلی» در کمانچه او را در اجراهایش همراهی کردند. جبار قاریاغدی‌اوغلو در سال ۱۹۱۶ در فیلم «Neft və milyonlar sətlənətində» (به فارسی: در قلمرو نفت و میلیونها) ایفای نقش کرد. بعد از استقرار نظام شوری بر آذربایجان، او به امور آموزش و پرورش در آکادمی موسیقی باکو روی آورد و در تالار فیلارمونیک دولتی آذربایجان به عنوان تک‌خوان فعالیت داشت. او در طی کارنامه خود، حدو ۵۰۰ آهنگ و نوای موسیقی محلی آذربایجانی را جمع‌آوزی کرد،
و نوای موسیقی محلی آذربایجانی را جمع‌آوزی کرد، که بعدها جزو کتابخانه ضبط صدای آکادمی موسیقی باکو شد. معروفیت. از بدوی دهه۱۹۲۰، جبار قاریاغدی‌اوغلو شروع به ایفای نقش فعالی در جامعه کشورش کرد. این خواننده در زمره افراد سرشناسی بود، که نقش مهمی در ایجاد و شکل‌گیری مدارس ملی موسیقی و آموزش و پرورش موسیقی‌دانان جدید از خود نشان دادند. او در کنار اینکه تدریس می‌کرد، به عنوان مشاور در اتاق پژوهش موسیقی آذربایجانی در مدرسه موسیقی نیز فعالیت داشت. جبار قاریاغدی‌اوغلو که از ایده‌هایی مبنی بر تبدیل موسیقی‌های مقامی
که از ایده‌هایی مبنی بر تبدیل موسیقی‌های مقامی به نت حمایت می‌کرد، در این راستا با فکرت امیروف همکاری به عمل آورد. این خواننده برای مدت طولانی به منزله تک‌خوان در تالار فیلارمونیک دولتی آذربایجان شوروی به نام مسلم ماقمایف به فعالیت‌های هنری خود ادامه داد. او کمک‌های فراوانی به راینهولد گلیر در مطالعه اش مرتبط با موسیقی بومی آذربایجانی کرد. در سال ۱۹۳۴، به همت و ابتکار جبار قاریاغدی‌اوغلو، اتاق تحقیق موسیقی آذربایجانی تحت ریاست بولبول، حدود ۳۰۰ موسیقی فولکلور و تصنیف را ضبط کرد. این آهنگ‌ها را جبار خواند و
و تصنیف را ضبط کرد. این آهنگ‌ها را جبار خواند و بولبول صبط کرد. در ۳۰ مه سال ۱۹۳۵، با حضور ۱۹۰۰ نماینده ۱۷ مردم، المپیاد هنر مردمان قفقاز جنوبی در تفلیس برگزار شد، که جبار قاریاغدی‌اوغلو ۴۷ ساله حائز رتبه اول شد. مرگ. جبار قاریاغدی‌اوغلو ۲۰ آوریل سال ۱۹۴۴ در ۸۳ سالگی در باکو درگذشت. او تا آخرین روزهای عمرش یک لحظه هم خوانندگی را ترک نکرد.
تالابی قشلاق (به لاتین: Talabıqışlaq) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان قوبا واقع شده‌است. تالابی قشلاق ۱۷۹۷ نفر جمعیت دارد.
دونگلی (به لاتین: Donguli) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان خیزی واقع شده‌است.
میرزا عبدالحسین شیخ‌الملک (۵ خرداد ۱۲۶۷ تهران – ۱۳۴۵ تهران) که تخلُّص خود اورنگ را برای نام خانوادگی‌اش برگزید، سیاستمدار، شاعر، نویسنده و سخنور ایرانی بود. پدر. پدر اورنگ، ملاعبدالرسول فیروزکوهی مازندرانی بود که ازشاگردان میرزا محمدحسن آشتیانی، میرزا ابوالحسن جلوه و ملا حسن خویی به‌شمار می‌رفت و در حوزه تهران هم هجره آخوند خراسانی بوده‌است. وفات او در سال ۱۳۲۲ق سه سال قبل ازمشروطه به بیماری وبا بود. تحصیلات اورنگ. اورنگ در تهران و کربلا و نجف تحصیلات دینی کرد و همچون پدر به کسوت روحانیت درآمد. سپس به خدمت
و همچون پدر به کسوت روحانیت درآمد. سپس به خدمت عدلیه درآمد و قاضی شد. او شاگرد ادیب پیشاوری بود و با سخنوری و شاعری، شهرت یافت و به دربار راه پیدا کرد و لقب شیخ‌الملک گرفت. بعد ازمشروطه. شیخ‌الملک پس از مشروطیت با سرداراسعد بختیاری رابطه نزدیکی یافت و همه جا با او همراه بود. در جریان جنگ جهانی اول که ایران میدان جنگ شد، شیخ‌الملک به «دولت موقت ملی» پیوست که در کرمانشاه با حمایت آلمان و عثمانی تشکیل شد. با شکست این دولت به استانبول کوچید و در آنجا با محمدعلی شاه نشست و برخاست کرد که از سلطنت برکنار شده بود
شاه نشست و برخاست کرد که از سلطنت برکنار شده بود و در تبعید به سر می‌برد. در عدلیه و مجلس. شیخ‌الملک پس از بازگشت به ایران به مشاغل قضائی بازگشت و تا دادیاری دیوان تمییز و ریاست عدلیه خراسان پیش رفت. در این دوره او به رضاخان سردارسپه نزدیک شد و در دوران پادشاهی او در سال ۱۳۰۷ به نمایندگی فومن در مجلس شورای ملی انتخاب شد (دوره هفتم). در دوره‌های بعد از همدان نماینده شد و کرسی نمایندگی‌اش را تا دوره سیزدهم در مجلس حفظ کرد. از جمله نطق‌های اورنگ در مجلس در روز هشتم آذر ۱۳۱۷ بود که لایحه دولت برای اعطای صفت
هشتم آذر ۱۳۱۷ بود که لایحه دولت برای اعطای صفت ایرانی‌الاصل به فوزیه همسر ولیعهد به تصویب رسید. اورنگ ضمن نطقی در ستایش ازدواج ولیعهد با خواهر پادشاه مصر این ابیات را که سروده بود در مجلس خواند و با تشویق و کف زدن ممتد نمایندگان روبرو شد: اورنگ در دوره چهاردهم (سال ۱۳۲۲) از دماوند نامزد نمایندگی شد. انتخابات این حوزه به علت تخلفات گسترده‌ای که در آن شد، جنجال آفرید. بنا بر شکایاتی که از دماوند شده بود، در این حوزه انتخابیه، رأی از پنج تا چهل تومان خریداری می‌شده، عده‌ای را از لواسانات برای رأی دادن و
می‌شده، عده‌ای را از لواسانات برای رأی دادن و عده‌ای چاقوکش از تهران برده بودند و با اینکه همه این موارد گزارش شده و مسئولان از آن با خبر بودند، انتخابات ادامه یافته بود. رقیبان اورنگ، جواد مسعودی سردبیر روزنامه فرانسوی زبان "ژورنال دو تهران" (وابسته به مؤسسه اطلاعات) و عبدالحسین نیک‌پور سرمایه‌دار و نماینده چند دوره مجلس بودند که سرانجام مسعودی برنده شد. دکتر عبدالله معظمی نماینده خوانسار و گلپایگان که در اعتراض به اعتبارنامه مسعودی در مجلس سخن گفت، انتخابات دماوند را ناهنجار و مخدوش و مفتضح توصیف کرد و
دماوند را ناهنجار و مخدوش و مفتضح توصیف کرد و گفت که هم مسعودی و هم رقیبان او (اورنگ و نیک‌پور) «فقط و فقط روی تطمیع و خرید و فروش رأی» انتخابات را پیش بردند و این سه «تا آنجا که توانسته‌اند در تطمیع مردم به حد اعلی کوشیده‌اند، به حدی که انتخابات دماوند را در حقیقت به صورت حراج یک کالای بازرگانی درآورده‌اند». در چهار دوره بعد، اورنگ نماینده گروس (بیجار) بود و در دوره هجدهم، به عنوان سالخورده‌ترین نماینده، رئیس سنی شد و مجلس را افتتاح کرد. وصی مستوفی الممالک. اورنگ سرپرست قانونی (قیم) شماری از فرزندان
اورنگ سرپرست قانونی (قیم) شماری از فرزندان مستوفی‌الممالک بود که هنگام مرگ او به سن قانونی نرسیده بودند (مستوفی‌الممالک هنگام مرگ ۲۱ فرزند داشت). در زمان رضا شاه، نیمی از اراضی ونک را که به ورثه مستوفی‌الممالک تعلق داشت، دولت گرفت و کارخانه ماسک سازی به نام «کارخانه شماره ۵» در آن ساخت. پس از شهریور ۱۳۲۰ و کناره‌گیری رضا شاه از سلطنت که فضای سیاسی باز شد، اورنگ در مجلس به این اقدام دولت اعتراض کرد و از وزیر پیشه و هنر (صنایع و معادن) توضیح خواست. وزیر توضیح داد که این اراضی وقفی بوده و قرار شده بهای زمین
داد که این اراضی وقفی بوده و قرار شده بهای زمین به متولی موقوفه پرداخت شود اما اورنگ همچنان اعتراض کرد که این اراضی وقف نیست. درگذشت. اورنگ درسال ۱۳۴۵ در ۷۸ سالگی درگذشت.
بیلیاسان (به لاتین: Bilyasan) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان خیزی واقع شده‌است.
با حمله مغولان به ایران، راه انتقال دارو از هند به اروپا محدود شد و راهای درمان غیر دارویی در این بخش از جهان توسعه یافت که یکی از آنها اعمال یداوی (manipulation) بود که در اروپا از آنها با عنوان جراح -آرایشگر (Barber surgeon)نام می‌بردند. این وضعیت به همراه جنگهای پیایی که بین سرزمینهای اسلامی و اروپا جریان داشت جراح آرایشگری را به یکی از متداولترین روشهای درمانی در اروپا در قرون وسطی تبدیل کرد. با توجه به نا کار آمدی پزشکی آن دوران به دلیل فقدان داروهای گیاهی کافی، مراقبت از سربازان در طول و بعد از جنگ به
کافی، مراقبت از سربازان در طول و بعد از جنگ به این افراد سپرده می‌شد. به سه دلیل در این دوره جراحی به ندرت توسط پزشکان انجام می‌شد اول اینکه فقدان داروهای آنتی‌بیوتیک احتمال عفونت پس از جراحی را افزایش می‌داد و مرگ بیمار از اعتبار پزشک در جامعه کم می‌کرد. دوم درآمد جراحی در آن زمان ناچیز بود، و سوم اینکه کار سختی محسوب می‌شد. درعوض آرایشگرانی که تعلیمات عمومی در حوزه پزشکی دیده بودند، با داشتن وسایل جراحی اقدام به این مداخلات می‌نمودند. در آن دوران به ایشان جراح می‌گفتند اما بعد از استقلال انجمن جراحان در
جراح می‌گفتند اما بعد از استقلال انجمن جراحان در سال ۱۸۰۰ از انجمن آرایشگران، پزشکان برای اینکه این گروه را تحقیر کند از واژه جراح - آرایشگر استفاده کردند. جراحی ترمیمی. اولین جراحی‌های ترمیمی در جهان توسط این گروه (barber surgeon) صورت گرفت. لئوناردو فیوراوانی یکی از پیشگامان این حوزه بود که جراحی ترمیمی بینی را معرفی کرد. البته تکنیکهای جراحی ترمیمی بینی پیش از او در یک قرن قبل توسط آنتونیو برانکا (Antonio Branca) ابداع شده بود اما او این تکنیکها را توسعه داد. در آن دوران جراح آرایشگران ایتالیایی پیشتاز
داد. در آن دوران جراح آرایشگران ایتالیایی پیشتاز این حوزه بودند. این احتمال وجود دارد که توانایی ایتالیایی‌ها در آن دوران در زمینه مجسمه‌سازی و درک مناسبی که از آناتومی داشتند در این زمینه به کارشان آمده بود. آنها ابداعات فراوانی در جراحی پلاستیک دست و دیگر اندامها انجام داده‌اند که روشهای آنها هنوز به کار گرفته می‌شود. جراحی در قرون وسطی. در کنار پزشکان که قلعه‌ها و ثروت مندان را برای حمایت انتخاب کرده بودند. جراحان صومعه‌ها را برای استقرار انتخاب نمودند. در سال ۱۰۰۰ میلادی قانونی در صومعه‌ها رواج داشت که
سال ۱۰۰۰ میلادی قانونی در صومعه‌ها رواج داشت که هر راهبی می‌بایست که بالای سرش را بتراشد. این کار موجب شد که عملاً هر صومعه ای یک سلمانی مستقر در خود داشته باشد تا این کار را انجام دهد. روشهای درمانی ارزان و راهای مؤثر این گروه موجب شد که این طبقه مورد حمایت ساختارهای مذهبی آن دوران قرار گیرند. در این دوران اعمالی مانند آب مروارید، سزارین، جراحی فتق و.. و درمانهای عمومی مانند فصد، حجامت، بادکشو نیشتر زدن و زالو توسط این گروه انجام می‌شد.
انجمن ادبی ایران، یا گاهی شناخته شده با نام انجمن ایران، بزرگ‌ترین و پر سابقه‌ترین و پرجمعیت‌ترین، از نظر تعداد اعضا، انجمن ادبی ایران است. مدتی که این انجمن در مدرسه دارالفنون برگزار شد به‌خاطر چاپ نشریه دانشکده توسط این انجمن، با نام انجمن دانشکده نیز یاد می‌شود. این انجمن مسئولیت تهیه و تنظیم سرود ملی شاهنشاهی و سرود پرچم شیر و خورشید ایران و پاینده بادا ایران و گردآوری دیوان اشعار گذشتگان ایران را داشت. این انجمن در سال ۱۲۸۷ خورشیدی تأسیس شد. در حال حاضر سید حسن امین رئیس انجمن ادبی ایران است. پیشینه.
سید حسن امین رئیس انجمن ادبی ایران است. پیشینه. انجمن ادبی ایران به سال ۱۲۷۸ خورشیدی (دو سال پس از مشروطیت در ایران) تأسیس شد. نشست‌های این انجمن که اکنون نزدیک به یکصد و بیست و سه سال از عمر آن می‌گذرد در آغاز در تالار آئینه، بعد در مدرسه دارالفنون و سپس از ۱۳۰۵ تا ۱۳۱۹ در منزل شاهزاده محمد هاشم میرزا افسر (۱۲۵۸–۱۳۱۹) شاعر و نماینده مجلس شورای ملی از سبزوار با حضور بزرگانی همچون حسن وثوق الدوله، ایرج میرزا، عبدالحسین تیمور تاش، ملک الشعرای بهار، میر سید حسن امین الشریعه و … تشکیل می‌شد و پس از فوت افسر در
امین الشریعه و … تشکیل می‌شد و پس از فوت افسر در سال ۱۳۱۹ با مشارکت بزرگانی همچون ملک الشعرای بهار، محمد قزوینی، میرزا رضاخان نائینی، حسن وحید دستگردی، فرخی یزدی سید ولی‌الله خان نصر، مشکان طبسی، مستشار اعظم دانش، معتضدالدوله مهران رفاهی، عبرت نائینی، هادی حایری، یدالله مایل تویسرکانی، پروین اعتصامی، احمد اشتری، هادی اشتری، سید علینقی امین و جعفر پیدا ادامه یافت و شیخ الملک اورنگ، محمدعلی بامداد، ادیب السلطنه سمیعی آن را اداره می‌کردند. در نسل بعد از دهه ۱۳۴۰ تا ۱۳۶۰ اول نیابت ریاست انجمن ادبی ایران و بعد
تا ۱۳۶۰ اول نیابت ریاست انجمن ادبی ایران و بعد ریاست آن بر عهده استاد محمدعلی ناصح (درگذشته ۱۳۶۵) بود که انجمن را سه شنبه‌ها در طبقه فوقانی منزل خود در امیریه تهران در کوچه نزدیک چهارراه معزالسلطان برگزار می‌کرد. استادانی در انجمن ادبی ایران شرکت می‌کردند عبارت بودند از: بدیع الزمان فروزانفر، رضازاده شفق، سعید نفیسی، نصرالله فلسفی، سید محمد مشکات، مرتضی قهرمان، صادق سرمد، شهریار، علیرضا صبا، امیری فیروزکوهی، حسین خطیبی (استاد دانشگاه)، محمدعلی نجاتی، عبدالرحمان پارسا تویسرکانی، عباس فرات، احمد سهیلی
عبدالرحمان پارسا تویسرکانی، عباس فرات، احمد سهیلی خوانساری، شکرالله آزادی، نصرت‌الله کاسمی، احمد اخگر، یاور همدانی، سید غلامرضا روحانی، جعفر پیدا، احمد گلچین معانی و … همچنین، در بحبوحهٔ انقلاب سال ۱۳۵۷ خورشیدی، با توجه به شرایط اعضا، مدتی یاور همدانی مسئولیت کنترل و برنامه‌ریزی انجمن را بر عهده گرفت. محمدعلی ناصح، مردی ادیب و دانشمند بود و شاگردان متعددی را تربیت کرد که در رده استادان دانشگاه قرار گرفتند. از جملهٔ آنان: خلیل خطیب رهبر (استاد ادبیات دانشگاه تهران)، سید حسن امین (استاد حقوق، فلسفه، شعر و
تهران)، سید حسن امین (استاد حقوق، فلسفه، شعر و ادب)، سید حسن سادات ناصری، عباس کی منش و در رده شاعران: ابوالقاسم حالت، مسجدی قمی، یحیی سمیعیان (ریحان)، مهرداد اوستا، مشفق کاشانی، غلامحسین مولوی (تنها)، سیمین بهبهانی، علی اکبر کنی پور (مستی)، ادیب برومند، منوچهر صدوقی سها، سید حسن امین، هادی رنجی، سید محمود گلشن کردستانی، عبدالرفیع حقیقت (رفیع)، عبدالصمد حقیقت، خلیل سامانی (موج)، علی اشتری (فرهاد)، محمد کلانتری (پیروز)، واجد قمی، سید علیرضا شمس قمی، محمد شادکام، سپیده کاشانی، جواد آذر، نصرت‌الله نوحیان
شادکام، سپیده کاشانی، جواد آذر، نصرت‌الله نوحیان (نوح)، محمد شهریاری، حسین مظلوم (کیفر)، مصطفی قمشه ای (مژده)، رضا شمسا، یاور همدانی، عباس میرخانی، حسین آهی و محمد صادق نیاز کرمانی و بودند. سرود ملی شاهنشاهی و سرود پرچم. در سال ۱۳۱۲ خورشیدی هنگامی که رضاشاه به دعوت آتاتورک قصد سفر به ترکیه را داشت، به انجمن ادبی ایران تکلیف کرد که برای ایران سرودی ملی تهیه نمایند تا در مراسم رسمی نواخته شود. همان روز هیئت رئیسه انجمن ادبی ایران با حضور شیخ الرئیس افسر، ملک الشعرای بهار، شیخ الملک اورنگ، مرتضی میرزا قهرمان،
بهار، شیخ الملک اورنگ، مرتضی میرزا قهرمان، بدیع الزمان فروزانفر، عبدالرحمن پارسا تویسرکانی، سعید نفیسی و عباس فرات تشکیل جلسه داده و اشعاری در سه قسمت (سه بند) سروده شد که شیخ الرئیس افسر سراینده اشعار بند اول "سرود شاهنشاهی" و بند سوم "سرود ملی" و عبدالرحمن پارسا تویسرکانی سراینده بند دوم آن "سرود پرچم" بودند. داوود نجمی‌مقدم نیز آهنگ آن را ساخت. در جلسه انجمن قرار شد شاهزاده افسر و مین باشیان (غلامرضاخان سالار معزز) با هم سرود را بسازند؛ بدین ترتیب که شاهزاده افسر شعر آن را تهیه کند و آهنگ آن را مین
شاهزاده افسر شعر آن را تهیه کند و آهنگ آن را مین باشیان. به زودی سرود شاهنشاهی آماده شد و به دربار تقدیم گردید. گفته شده رضاشاه پس از شنیدن شعر شخصاً دو جای آن را اصلاح کرد. یکی آنجا که گفته بود: «از اجنبی جان می‌ستانیم» که رضاشاه گفت: «از دشمنان جان می‌ستانیم» و دیگر آنجا که گفته شده بود «شهنشه زنده بادا» که رضاشاه تغییر داد به «شاهنشه ما زنده بادا». هرچند بر اساس اوزان و آهنگ سرود ملی چنین چیزی نادرست به نظر می‌رسد. همچنین گفته شده که این سخن، شایعه سازی از طرف انجمن‌های ادبی دیگر با توجه به دادن این امر
طرف انجمن‌های ادبی دیگر با توجه به دادن این امر مهم به این انجمن بوده تا خود را بهتر جلوه دهند و رضاشاه تماماً از این اثر استقبال کرده و شاعران آن را مورد تشویق قرار می‌دهد. سرود پرچم شیر و خورشید ایران نیز پس از سرود ملی توسط عبدالرحمن پارسا تویسرکانی پیش از ورود رضاشاه به ترکیه سروده شد. گردآوری دیوان اشعار گذشتگان ایران. یکی از کارهای انجمن کمک برای گردآوری دیوان و زندگی‌نامه شعرای پیشین بود. از جمله فعالیت‌های آنان می‌توان به موارد زیر اشاره داشت: ۸* "کلیات شمس یا دیوان کبیر" (۱۳۳۶–۱۳۴۸)بدیع‌الزمان
"کلیات شمس یا دیوان کبیر" (۱۳۳۶–۱۳۴۸)بدیع‌الزمان فروزانفر سرود پاینده بادا ایران. سرود پاینده بادا ایران، توسط ابوالقاسم حالت سروده شد. با تغییر رژیم شاهنشاهی به جمهوری اسلامی، کمبود سرود ملی جدید احساس می‌شد. از این رو، انجمن ادبی ایران با بیان این موضوع میان اعضا، ابوالقاسم حالت با تغییر در این سرود، نخستین سرودملی بعد از انقلاب را تدوین کرد. بعد از انقلاب. در بعد از انقلاب به خاطر تغییر در ساختارهای حکومت و به همین سبب، تغییر احساسات مردم، شعرا و نویسندگان نیز در سرودن سست شدند یا به همکاری با نهادهای
نیز در سرودن سست شدند یا به همکاری با نهادهای ادبی با گرایش بیشتر به انقلاب اسلامی پرداختند. از این رو، تأمین بودجه انجمن به سخت‌ترین حالت ممکن رسید. از این رو پس از محمدعلی ناصح ، انتظار می‌رفت خلیل خطیب رهبر سرپرستی را به عهده بگیرد. اما با وجود مشکلات و بازنشستگی اجباری و جلوگیری از برگزاری جلسات و … انجمن ادبی ایران از حالت قبلی خود خارج شد و در منازل افراد عضو جلسات ادبی، شب شعرهایی به صورت ناهماهنگ برگزار می‌شد، تا آن که آن‌ها نیز خاموش گشت. افراد مختلفی از جمله سید حسن امین خواستند این انجمن را با