payamvha/North_RAG huggingface dataset:
فرانتس فیفر (زاده ۲۵ نوامبر ۱۹۷۲ در کچینگ، آلمان) فیزیکدان آلمانی است که به دلیل کمک به توسعه تصویربرداری با اشعه X با فاز کنتراست و کاربردهای آن در تحقیقات زیست پزشکی شناخته شده‌است. پژوهش. فیفر به گسترش روشهای شناخته شده تصویربرداری مانند میکروسکوپ کنتراست دیفرانسیل و میکروسکوپ میدان تاریک با پرتو X کمک کرده‌است. وی در سال ۲۰۰۶ امکان تصویربرداری با پرتو X حساس به فاز را با منابع اشعه X معمولی، پلی کروماتیک و یک تداخل سنج توری نشان داد. این پتانسیل تصویربرداری فاز اشعه ایکس را برای استفاده بالینی مانند قبل
فاز اشعه ایکس را برای استفاده بالینی مانند قبل از این تکنیک فقط در امکانات سنکروترونامکان‌پذیر می‌کرد. فیفر در ادامه استخراج سیگنال تکمیلی (به اصطلاح "سیگنال میدان تاریک") حساس به ریزساختار متخلخل یک نمونه بر اساس پراکندگی اشعه X را ارائه داد. گروه تحقیقاتی وی در دانشگاه فنی مونیخ طیف وسیعی از کاربردهای احتمالی روشهای جدید در تحقیقات پزشکی و مواد را نشان داد. علاوه بر این، فیفر برای تحقیقات خود در زمینه اشعه ایکس، توموگرافی تانسور اشعه ایکس، تصویربرداری تداخل سنج نوترون مبتنی بر گریتینگ و الگوریتم‌های
تداخل سنج نوترون مبتنی بر گریتینگ و الگوریتم‌های بازسازی CT تکراری شناخته شده‌است. او نویسنده و مؤلف بیش از 250 مقاله علمی و مخترع چندین اثر ثبت شده‌است. در سال ۲۰۱۱ به دلیل دستاوردهای وی در فیزیک پرتو ایکس جایزه لایب نیتس را دریافت کرد.
متئو نوسکا (زاده ۲۷ اکتبر سال ۱۹۹۲میلادی)؛ مدل و بازیگر اهل کشور آمریکا است. زندگی شخصی. متئو نوسکا در ایالت پنسیلوانیا به دنیا آمد و سپس به همراه خانواده به نیویورک نقل مکان کردند. وی در دانشگاه (پارک یونیورسیتی) عضو تیم بسکتبال بود و از همان دانشگاه نیز از رشته بیزینس فارغ‌التحصیل شد. مشهور شدن متئو. متئو شهرت خود را مدیون دوست خانوادگی خود، مایک است.متئو درحالی که برای تعمیر شیروانی به خانه مایک رفته بود، مایک با گرفتن عکس از او و قرار دادن آن در شبکه اجتماعی اینستاگرام، متوجه بازخوردهای خوبی نسبت به او
اینستاگرام، متوجه بازخوردهای خوبی نسبت به او شد. چند روز بعد متئو نوسکا با آژانس مدلینگ نیویورک قرارداد امضا کرد.
آنیل کومار گوپتا محقق هندی در زمینه نوآوریهای اساسی است. او بنیانگذار شبکه زنبور عسل است. وی در سال ۲۰۱۷ به عنوان استاد تمام وقت در مؤسسه هندی مدیریت، احمدآباد بازنشسته شد، جایی که در آنجا حدود ۳۶ سال فعالیت داشت. او هم‌اکنون یک دانشکده ناظر در این مؤسسه است. وی معاون بنیاد اجرایی را در بنیاد ملی نوآوری بر عهده داشت، که هم‌اکنون عضو هیئت مدیره آن است. او همچنین عضو آکادمی جهانی هنر و علوم است. به دلیل مشارکت در آموزش مدیریت، در سال ۲۰۰۴ به وی پادما شری تعلق گرفت. گوپتا به دلیل ایجاد دوره‌های ابتکاری برای
گرفت. گوپتا به دلیل ایجاد دوره‌های ابتکاری برای دانشجویان در مؤسسه مدیریت هند، احمدآباد مشهور است. یکی از دوره‌های معروف وی شامل "یاترا شوده بود" که براساس آن وی دانشجویان مدیریت را به نقاط مختلف کشور برای یادگیری جوامع محلی و مطالعه سیستم‌های دانش خود هدایت می‌کرد. این دوره از مفهوم بزرگتر وی در مورد قدم زدن در طول و وسعت کشور، تعامل با کشاورزان، دارندگان دانش سنتی، مبتکران مردمی، دانشجویان مبتکر و … ناشی شده‌است که وی نام آن را یاترا شوده (به معنی "پیاده روی تحقیقاتی") قرار داده‌است. این کار در ماه مه
روی تحقیقاتی") قرار داده‌است. این کار در ماه مه سال ۱۹۹۸ در استان گجرات غربی هند آغاز شد. تحصیلات. پس از اتمام دوره لیسانس خود (Hons) در کشاورزی، وی برای تکمیل کارشناسی ارشد در سال ۱۹۷۴ در علوم (ژنتیک بیوشیمیایی) دانشگاه کشاورزی هاریانا ادامه تحصیل داد. در سال ۱۹۸۶، وی دکترای مدیریت را از دانشگاه کوروکسسترا به دست آورد.
آوادشه سورولیا (به انگلیسی: Avadhesha Surolia) (متولد ۳ دسامبر ۱۹۴۷، کیشنگار، راجستان) یک گلیکوبیولوژیست در انستیتوی علوم هند (IISc)، بنگلور است. در حال حاضر، او استاد افتخاری در واحد بیوفیزیک مولکولی (MBU , IISc) است و همچنین همکار شورای تحقیقات علمی و صنعتی (CSIR) هند است. وی به دلیل کار در زمینه ساختار لکتین و برهم کنش، جهت‌گیری و پویایی گیرنده‌های کربوهیدرات سطح سلول و تاشو پروتئین، دیابت، ضد مالاریا و ضد سرطان بر اساس کورکومین، فلاونوئیدها و غیره شناخته شده‌است. علاوه بر این، درد نوروپاتیک، اختلالات
شده‌است. علاوه بر این، درد نوروپاتیک، اختلالات عصبی و ارتباط بین ایمنی و اختلال وسواس فکری از موضوعات پژوهشی او هستند. تحصیلات و شغل. سورولیا در سال ۱۹۷۰ لیسانس خود را در شیمی و زیست‌شناسی از دانشگاه جود پور به دست آورد. وی مدرک کارشناسی ارشد خود را در بیوشیمی از دانشگاه Maharaja Sayajirao، بارودا در سال ۱۹۷۲ به دست آورد. وی دکترای خود را از دانشگاه مادراس در سال ۱۹۷۶ دریاقت کرد. حرفه. وی از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۱ مدیریت مؤسسه معتبر تحقیقاتی هند، مؤسسه ملی ایمونولوژی، دهلی نو را بر عهده داشت. در دوره تصدی وی، در
دهلی نو را بر عهده داشت. در دوره تصدی وی، در سال ۲۰۱۰ جایزه نوآوری تامسون را دریافت کرد و از طرف رویترز به عنوان ابتکاری‌ترین پژوهشگاه ملی در کشور شناخته شد. وی دارای مدرک افتخاری در مرکز تحقیقات علمی پیشرفته جواهاهارل نهرو (JNCASR)، بنگلور، هند است. در سال ۱۳۹۲ توسط دانشگاه کوئینز بلفاست، انگلستان، به عنوان سهمش در پزشکی و علوم، به او درجه افتخاری D.Sc اعطا شد.
ایزابلا آئونا ابوت (۲۰ ژوئن ۱۹۱۹–۲۸ اکتبر ۲۰۱۰) مدرس، روانشناس و اتنوبوتانیست اهل هاوایی بود. او اولین زن بومی هاوایی بود که موفق به اخذ مدرک دکترای علوم شد، وی به عنوان متخصص برجسته جلبکهای اقیانوس آرام شناخته شد. زندگی. ابوت با نام کامل ایزابللا کائوکه یو یونگ آئونا در هانا، مائوئی، قلمرو هاوایی، در ۲۰ ژوئن سال ۱۹۱۹ به دنیا آمد. نام او در زبان هاوایی به معنای «باران سفید هانا» است و به «ایزی» معروف شده بود. پدرش از نظر قومی چینی بود در حالی که مادرش از بومیان هاوایی بود. مادرش در مورد جلبک دریایی خوراکی
هاوایی بود. مادرش در مورد جلبک دریایی خوراکی هاوایی و ارزش و تنوع گیاهان بومی هاوایی به او آموخت. ابوت تنها دختر و دومین جوان در خانواده ای با هشت خواهر و برادر بود. تحصیلات. او در هونولولو در نزدیکی واکیکی بزرگ شد و در سال ۱۹۳۷ از مدارس کامامهه فارغ‌التحصیل شد. وی دوره کارشناسی خود را در رشته گیاهشناسی در دانشگاه هاوایی در مانوا در سال ۱۹۴۱ دریافت کرد، درجه کارشناسی ارشد گیاه‌شناسی را از دانشگاه میشیگان در سال ۱۹۴۲ و دکترای گیاه‌شناسی را از دانشگاه کالیفرنیا، برکلی در سال ۱۹۵۰ دریافت کرد.
آلبرت اچ. والنتا (متولد ۲ اکتبر ۱۹۴۳) استاد فیزیک تجربی در دانشگاه سیگن آلمان است. وی در سال ۱۹۸۶ جایزه گوتفرید ویلهلم لایب نیتس را توسط بنیاد پژوهش آلمان دریافت کرد. زندگی. والنتا از سال ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۹ در برلین و هایدلبرگ در رشته فیزیک تحصیل کرد و تا سال ۱۹۷۶ در پژوهشگاه فیزیک دانشگاه هایدلبرگ دستیار تحقیق بود. وی دکترای خود را در سال ۱۹۷۲ در مورد بومی سازی آثار ذرات با اندازه‌گیری زمان رانش الکترون در پیشخوان‌های بزرگ متناسب انجام داد. از سال ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۱ وی به عنوان یک «ناظر و استاد تمام» در آزمایشگاه ملی
به عنوان یک «ناظر و استاد تمام» در آزمایشگاه ملی بروکهاون در آپتون (نیویورک) مشغول بود و در سال ۱۹۸۱ استاد فیزیک تجربی شد. حرفه. از اول ژانویه ۲۰۰۰ تا ۳۱ دسامبر ۲۰۰۳، والنتا به عنوان عضو هیئت مدیره خدمات تبادل دانشگاهی آلمان بود و از اول آوریل ۲۰۰۱ تا ۳۱ مارس ۲۰۰۴، وی رهبری پروژه «فیزیک ۲۰۰۰ - رسانه جدید در شبکه دانشگاه را برای مطالعه پژوهش محور از فیزیک در نظر گرفتن مناطق کاربردهای مدرن به ملاحظه و گنجاندن یک سیستم اطلاعاتی دیجیتالی خود تکمیل شده»، که توسط BMBF با بیش از ۲ میلون بودجه تأمین شد، انجام داد.
BMBF با بیش از ۲ میلون بودجه تأمین شد، انجام داد. ۸ میلیون یورو سرمایه‌گذاری شد و ۶ دانشگاه شرکت کردند. والنتا عضو کامل مرکز تحقیقات ژلیک در انجمن هلمهولتز است و از سال ۱۹۹۹ ریاست کمیته «تجهیزات، نوآوری‌ها و توسعه» کمیته بین‌المللی شتاب‌دهنده‌های آینده، دپارتمان IUPAP (از سال ۲۰۰۵) را بر عهده دارد. جوایز. در سال ۱۹۷۳ به دلیل پیشرفت اتاقک رانش چند سیم، به وی جوایز فیزیک انجمن فیزیکی آلمان اعطا شد. وی در زمان اقامتش در ایالات متحده، روی توسعه ردیاب‌های تصویربرداری برای کاربردهای زیست پزشکی کار کرد. او این
برای کاربردهای زیست پزشکی کار کرد. او این کار را در سیگن ادامه داد و همچنین در پروژه‌های CERN و DESY روی پروژه‌هایی کار کرد. برای این کار او در سال ۱۹۸۶ به دلیل توسعه و استفاده از آشکارسازهای حساس به موقعیت الکترونیکی در برنامه‌های کاربردی زیست پزشکی و علوم مواد، جایزه لایب نیتس دریافت کرد.
خواهران جنگجو () یک فیلم درام و جنگی فرانسوی است که بر مبنای وقایع تاریخی ساخته شده‌است. کارولین فورست کارگردانی این فیلم بود و اثر در اکتبر ۲۰۱۹ اکران شد. داستان. کنزا و ییل دو زن جوان فرانسوی هستند که به سوریه می‌روند تا در کنار نیروهای کرد مبارزه کنند. در آن جا با زارا، یک زن نجات یافته ایزدی، آشنا می‌شوند. این زن‌ها با این که در فرهنگ‌های متفاوتی متولد شده‌اند، اما در کنار هم زخم‌های گذشته یکدیگر را التیام می‌بخشند و قدرت‌های وجودیشان را کشف می‌کنند. این سه زن خیلی زود به هم نزدیک می‌شوند و خواهران
این سه زن خیلی زود به هم نزدیک می‌شوند و خواهران جنگجو و واقعی هم می‌شوند. تولید. "خواهران جنگجو" با بودجه ۵٫۶میلیون یورویی، به نویسندگی و کارگردانی کارولاین فورست ساخته شد. در ژانویه ۲۰۱۸ اعلام شد که این پروژه "مار قرمز" نام دارد ولی بعدها تغییر کرد.
قادر اشپاری (زاده سپتامبر ۱۹۶۷ در کابل) خواننده و آهنگساز اهل افغانستان است. زندگی‌نامه. قادر اشپاری در شهر کابل متولد شد. او از سن پنج سالگی به موسیقی علاقه داشت و از همان دوران شروع به یادگرفتن آلات موسیقی کرد. در نوجوانی با خانواده‌اش افغانستان را ترک کرد ابتدا به پاکستان و سپس به آلمان رفتند و مدتی بعد به ایالات متحده آمریکا مهاجرت کردند. دوران مکتب و لیسه را در شهر لاس وگاس ایالت نوادا گذراند و برای ادامه تحصیل به ایالت کالیفرنیا رفت و در رشته علوم کامپیوتر مدرک گرفت. پس از آن به عنوان مهندس پشتیبان
مدرک گرفت. پس از آن به عنوان مهندس پشتیبان فنی در شرکت آی‌بی‌ام مشغول به کار شد. فعالیت‌ها. او پس از سه سال کار برای شرکت آی‌بی‌ام تصمیم گرفت تا موسیقی را ادامه دهد، ابتدا کارش را با آهنگسازی شروع کرد. قادر اشپاری از نخستین آهنگسازان افغان است که صداهای آلات مختلف موسیقی افغانستان را در کیبورد و کامپیوتر تنظیم کرد. قادر اشپاری تاکنون شش آلبوم موسیقی به صورت رسمی منتشر کرده و برای پیش از صد آلبوم موسیقی از دیگر خوانندگان افغان آهنگ ساخته است. وی در حال حاضر در شهر فریمانت ایالت کالیفرنیا ساکن است.
ونرا ۲ ( به معنای "زهره 2")، همچنین به عنوان 3MV-4 No.4 شناخته شده یک فضاپیمای اتحاد جماهیر شوروی بود که قصد کشف زهره را داشت. فضاپیمای 3MV-4 که به عنوان بخشی از برنامه ونرا پرتاب شد، پس از پرواز به زهره، از آن گذشت و نتوانست داده‌ها را بازگرداند. ونرا ۲ توسط موشک حامل مولنیا پرتاب شد و از سایت ۳۱/۶ پایگاه فضایی بایکونوربه فضا پرتاب شد. این پرتاب در ساعت 05:02 UTC در ۱۲ نوامبر سال ۱۹۶۵ طی سه انجام شد، مرحله اول، قرار دادن فضاپیما و Blok-L مرحله بالا رفتن در مدار زمین قبل از اینکه Blok-L شلیک کند تا ونرا ۲
مدار زمین قبل از اینکه Blok-L شلیک کند تا ونرا ۲ را به مدار خورشید مرکزی محدود به زهره بکشاند. با حضیض خورشید از ۰٫۷۱۶ AU، اوج از 1.197 AU، خروج از مرکز از ۰٫۲۵۲، تمایل از ۴٫۲۹ درجه و دوره مداری آن ۳۴۱ روز است. فضاپیمای ونرا ۲ به دوربین‌های مختلف مجهز بود، همچنین به یک ردیاب مغناطیس سنج، خورشیدی و کیهانی، آشکارسازهای پیزوالکتریک، تله‌های یونی، شمارشگر گایگر و گیرنده‌ها برای اندازه‌گیری انتشار رادیوی کیهانی نیز مجهز شده‌است. این فضاپیما نزدیکترین رویکرد خود را به زهره در ساعت 02:52 UTC در ۲۷ فوریه ۱۹۶۶
خود را به زهره در ساعت 02:52 UTC در ۲۷ فوریه ۱۹۶۶ داشت، که از فاصله آن عبور کرد. در طول پرواز، تمام ابزارهای ونرا ۲ فعال شدند و تماس رادیویی با فضاپیما به حالت تعلیق درآمد. سیستم کاوشگر به این صورت بود که داده‌ها را با استفاده از ضبط کننده‌های پردازنده ذخیره کرده و پس از بازگرداندن اطلاعات، آن را به زمین منتقل کند. پس از پرواز، این فضاپیما نتوانست ارتباطات خود را با زمین برقرار کند و در ۴ مارس ۱۹۶۶ گم شد. بررسی خرابی پیش آمده مشخص کرد که فضاپیما به دلیل نقص در سیستم رادیاتور بیش از حد گرم شده‌است.
جردن کیِل بَرِت (زاده ۲ دسامبر ۱۹۹۶میلادی) مدل استرالیایی است. مجله جی کیو. جردن بارت در سال ۲۰۱۶ میلادی؛از طرف مجله جی کیو به عنوان مرد استایل سال انتخاب شد. مجله ووگ. جردن یکبار از طرف مجله ووگ فرانسه به عنوان بهترین مدل پسر جهان انتخاب شده است.
ولادیمیر هرزاگ (; – ) به ولادو شناخته می‌شد و اهل برزیل بود. هرزاگ یک روزنامه‌نگار، استاد دانشگاه و همچنین یک نمایشنامه‌نویس (تاریخچه یهودیان کرواسی) بود. او همچنین به دلیل پروژه‌های مستندسازی خود عکاسی را هم تجربه کرد. در خانواده و در میان دوستانش، او را ولادو خطاب می‌کردند (که مخفف اسم ولادیمیر به زبان کرواتی است). هرزاگ که یکی از اعضای حزب کمونیست برزیل به‌شمار می‌رفت یکی از فعالان جنبش مقاومت علیه دیکتاتوری نظامی برزیل بود. در اکتبر ۱۹۷۵ هنگامی که سردبیر تلویزیون کولترا بود توسط پلیس مخفی دیکتاتوری
تلویزیون کولترا بود توسط پلیس مخفی دیکتاتوری نظامی در زیر شکنجه به قتل رسید و بعداً دولت اعلام کرد که خودکشی کرده است. قریب به ۳۷ سال بعد گواهی مرگ وی مورد بازنگری قرار گرفت و مشخص شد که در واقع هرزاگ در زیر شکنجه بخش (اداره عملیات اطلاعات - مرکز عملیات دفاع داخلی) DOI-CODI در ارتش برزیل به قتل رسیده است. کشته شدن وی تأثیر عمیقی بر جامعه برزیل گذاشت و نشان از روند تجدید بنای مجدد سیاسی این کشور شد. زندگی‌نامه. اوایل زندگی. هرزاگ در ۲۷ ژوئن سال ۱۹۳۷ در اوسییک، پادشاهی یوگسلاوی در استان ساوا بانووینا (در حال
پادشاهی یوگسلاوی در استان ساوا بانووینا (در حال حاضر کرواسی)، در خانه زیگموند و زورا هرزاگ که یک خانواده یهودی اهل کرواسی بودند متولد شد. خانواده او در اوایل دهه ۱۹۴۰ برای فرار از آزار و اذیت نازی‌ها به برزیل مهاجرت کردند. تحصیلات و شغل. هرزاگ در سال ۱۹۵۹ لیسانس فلسفه خود را از دانشگاه سائو پائولو دریافت کرد. پس از فارغ‌التحصیل شدن به عنوان روزنامه‌نگار در رسانه‌های اصلی برزیل، به ویژه در روزنامه ایالتی سائو پائولو، کار کرد. در آن دوره وی تصمیم گرفت به‌جای «ولادیمیر» از نام مستعار «ولادو» به عنوان اولین
«ولادیمیر» از نام مستعار «ولادو» به عنوان اولین نام زبان نیای خود استفاده کند، زیرا احساس می‌کرد که نام واقعی او در برزیل بسیار عجیب و غریب به نظر می‌رسد. هرزاگ بعداً به مدت سه سال در لندن برای بی‌بی‌سی کار کرد. در دهه ۱۹۷۰، هرزاگ سردبیر تلویزیون کولترا شد، یک ایستگاه تلویزیونی سراسری بود که توسط دولت ایالتی سائو پائولو اداره می‌شد. وی همچنین استاد دانشکده روزنامه‌نگاری در دانشکده ارتباطات و هنرهای دانشگاه سائوپائولو و در یک دوره ناپیوسته خبرنگار بنیاد آرماندو آلوارس پنتیدو شد. او که نمایشنامه نویس بود،
آلوارس پنتیدو شد. او که نمایشنامه نویس بود، همین حرفه را دنبال کرده و ارتقاء داد و به مشارکت با روشنفکران تئاتر پرداخت. سپس به حزب کمونیست برزیل پیوست (در پرتغالی: Partido Comunista Brasileiro - PCB) و به فعالیت در جنبش مقاومت مدنی علیه دیکتاتوری نظامی پرداخت. دستگیری و مرگ. در ۲۴ اکتبر ۱۹۷۵ - درست زمانی که هرزاگ سردبیر تلویزیون کولترا بود - مأموران ارتش برزیل او را احضار کردند تا در مورد روابط غیرقانونی‌اش با حزب کمونیست برزیل شهادت دهد. روز بعد، هرزاگ را برای بازجویی به (اداره عملیات اطلاعات - مرکز
را برای بازجویی به (اداره عملیات اطلاعات - مرکز عملیات دفاع داخلی) DOI-CODI بردند. او زیر شکنجه بازجویی شد. هرزاگ به همراه دو روزنامه‌نگار دیگر، خورخه دویک استرادا بنینگو و رودولفو کوندر که بعداً ضرب و شتم وی مورد تأیید قرار گرفت، دستگیر شده بودند. در ۲۵ اکتبر، جسد هرزاگ درحالی که در سلول حلق آویز شده بود عکس گرفته شد. قبل از تجدید نظر، در خصوص گواهی فوت او مرگش «خودکشی با حلق آویز» اعلام شد. براساس مخالفت، مأموران DOI-CODI می‌بایست جسد وی را در موقعیتی که در آن یافت شده بود قرار می‌دادند تا به مطبوعات
که در آن یافت شده بود قرار می‌دادند تا به مطبوعات اطلاع دهند که خودکشی کرده است. نتیجه. هرزاگ با کلاریس هرزاگ یک کارمند تبلیغاتی ازدواج کرد و صاحب دو فرزند شد. کلاریس در پی مرگ همسرش، روزهای سختی را پشت سر گذاشت و نهایتاً مجبور شد به فرزندان خردسالش اتفاقی که برای پدرشان رخ داده را بگوید. سه سال بعد کلاریس توانست از طریق قانونی مأموران ارتش برزیل را مقصر مرگ شوهرش معرفی کند اما او هنوز نتوانسته با مرگ همسرش هرزاگ مقابله کند، کلاریس تصریح کرد «ولادو اگر زنده بود بیشتر به جامعه کمک می‌کرد». مرگ وی اعتراض
بود بیشتر به جامعه کمک می‌کرد». مرگ وی اعتراض مطبوعات بین‌المللی را برانگیخت و پروسه دفاع از حقوق بشر در آمریکای لاتین شروع شد، مرگ هرزاگ نیز باعث تقویت جنبش علیه دیکتاتوری نظامی در برزیل شد. کالبد شکافی بدون نتیجهٔ قطعی بود، زیرا آسیب شناسان پزشکی قانونی در آن زمان عضو ارگان پلیس بودند و گزارش‌های کالبد شکافی دروغ را به‌طور منظم در موارد شکنجه منجر به مرگ تهیه می‌کردند. بعدها، در پی دادخواست مدنی کلاریس هرزاگ بیوه هرزاگ علیه دولت، در ۲۰۰۵ یک دادگاه فدرال تشکیل شد، و این دادگاه، مرگ غیرقانونی هرزاگ را به
تشکیل شد، و این دادگاه، مرگ غیرقانونی هرزاگ را به رسمیت شناخت و در حکم دادگاه، دادن غرامت پولی به خانواده هرزاگ تعیین شده بود. در همان سال، عکس‌های جدیدی از هرزاگ که هنوز زنده بود و کاملاً برهنه در سلول زندان از وی عکس گرفته بودند در اینترنت منتشر شد، که این اقدام توسط یک افسر عالی‌رتبه نظامی در دفتر رئیس‌جمهور لوئیس ایناسیو لولا دا سیلوا مورد تأیید قرار گرفت. بنا بر اعلامیه ۲۳ ژانویه ۲۰۱۳، به درخواست چندین گروه مذهبی و حقوق بشری، کمیسیون بین‌المللی حقوق بشر آمریکا که بخشی از سازمان کشورهای آمریکاست، تأیید
آمریکا که بخشی از سازمان کشورهای آمریکاست، تأیید کرد که در مورد شرایط متضاد پیرامون درگذشت ولادیمیر هرزاگ تحقیق خواهد کرد. گواهی فوت جدید هرزاگ، ۳۷ سال پس از مرگ او صادر شد تا نشان دهد که وی «بر اثر شکنجه جسمی در بخش اطلاعات ارتش در سائوپائولو» به قتل رسیده است. گواهی قبلی وی حاکی از یک خودکشی احتمالی بود. ایوو هرزاگ، فرزند ولادیمیر هرزاگ، در یک افشاگری اقدام به جمع‌آوری طوماری برای برکناری خوزه ماریا مارین از فدراسیون فوتبال برزیل (CBF) و همچنین از جام جهانی فوتبال ۲۰۱۴ فیفا زد. ایوو با استناد به سخنرانی
فوتبال ۲۰۱۴ فیفا زد. ایوو با استناد به سخنرانی ماریا مارین در ۱۹۷۵ که به عنوان نماینده کنگره ایراد شده بود به افشای آن پرداخت. وی در آن سخنرانی ضمن انتقاد از ولادیمیر هرزاگ کارهای سرگیو فلوری رئیس اداره نظم سیاسی و اجتماعی برزیل (مسئول شکنجه‌گاه‌ها و زندان) در دوران دیکتاتوری نظامی را مورد ستایش قرار داده بود. به گفته هنری سوبل، خاخام کنیسه اصلی سائوپائولو در آن زمان، قتل هرزاگ چهره کشور را تغییر داد. «این عامل مهمی برای ترمیم نهایی دموکراسی بود. مرگ او همیشه به یادگار خواهد ماند چرا که ناقوس یک دوره سرکوب
به یادگار خواهد ماند چرا که ناقوس یک دوره سرکوب را به صدا درمی‌آورد، طنین مداوم صدای آزادی، که هرگز خاموش نخواهد شد». پس از پیدا شدن جسد هرزاگ، روی بدنش آثار شکنجه وجود داشت، خاخام سوبل تصمیم گرفت که به‌جای گوشه گورستان وی را در مرکز آن دفن کند، زیرا در سنت یهود وقتی کسی خودکشی می‌کند به این کار مبادرت می‌کنند. مراسم خاکسپاری به صورت عمومی انجام شد و موضوع خودکشی به این ترتیب پنهان ماند، اولین ادله‌ای که به‌طور غیرقابل انکار انبات می‌کرد مرگ هرزاگ خودکشی نبوده، در پرونده «فرناندو پاچکو جوردو و پرونده
نبوده، در پرونده «فرناندو پاچکو جوردو و پرونده هرزاگ- زندان، شکنجه و مرگ در برزیل» گزارش شده است. این نویسنده خاطرنشان می‌کند تصویری که توسط ارتش برای اثبات خودکشی هرزاگ ارائه شده گویا است، زیرا زندانی را در حالی که با کمربند از میله‌های سلول گره خورده و آویزان شده است نشان می‌دهد، این در حالی است که زانوان او خمیده و پاهایش روی کف سلول زندان است و بنابر این نمی‌تواند خودکشی کرده باشد. میراث. در ۲۰۰۹، بیش از ۳۰ سال پس از مرگ هرزاگ، بنیاد ولادیمیر هرزاگ تأسیس شد. اهداف آن آرشیو مطالب مربوط به هرزاگ، ترویج
شد. اهداف آن آرشیو مطالب مربوط به هرزاگ، ترویج بحث دربارهٔ نقش خبرنگاران و رسانه‌های جدید و اعطای جایزه ولادیمیر هرزاگ در زمینه عفو و حقوق بشر به روزنامه‌نگاران و فعالان حقوق بشر.
پاین گَپ نامی است که معمولاً برای یک پایگاه نظارت ماهواره‌ای ایالات متحده آمریکا و ایستگاه زمینی استرالیا در جنوب باختر شهر آلیس اسپرینگز در قلمرو شمالی در کشور استرالیا بکار می‌رود که به صورت مشترک بین آمریکا و استرالیا اداره می‌شود. از سال ۱۹۸۸ تاکنون نام رسمی این پایگاه، مرکز دفاع مشترک پاین گپ بوده‌است. تا پیش از آن برای گمراه کردن، مرکز پژوهش دفاع فضایی مشترک نامیده می‌شد. بخشی از ایستگاه پاین گپ توسط آژانس اطلاعات مرکزی (سیا)، آژانس امنیت ملی، و دفتر ملی شناسایی، اداره می‌شود و یک پایگاه کلیدی برای
ملی شناسایی، اداره می‌شود و یک پایگاه کلیدی برای آژانس امنیت ملی در تلاش برای رهگیری جهانی در برنامه اشلون است. دفتر ملی شناسایی، به پاین گپ، نام طبقه‌بندی‌شده ایستگاه مأموریت زمینی استرالیا و آژانس امنیت ملی، نام صوری طبقه‌بندی‌نشده رِین‌فال را به آن داده‌است.&lt;ref name="ABC/intercept2017"&gt;Peter Cronau, The Base: Pine Gap's Role in US Warfighting, "Background Briefing", ABC Radio National, 20 August 2017; Ryan Gallagher and Peter Cronau, The U.S. Spy Hub in the Heart of Australia, "The Intercept",
Hub in the Heart of Australia, "The Intercept", August 20, 2017.&lt;/ref&gt; پایگاه. مراکز موجود در پاین گپ، شامل مجتمع رایانه‌ای بزرگ با ۳۸ آنتن‌پوش محافظ از دیش‌های رادیویی و بیش از ۸۰۰ کارمند می‌شود. کارمند آژانس امنیت ملی، دیوید روزنبرگ گفته که هنگامی که در پایین گپ کار می‌کرده، رئیس این پایگاه، یک افسر ارشد آژانس اطلاعات مرکزی (سیا) بوده‌است. موقعیت مکانی پاین گپ، اهمیت راهبردی دارد؛ زیرا ماهواره‌های جاسوسی آمریکایی که یک‌سوم از کره زمین (شامل چین، بخش‌های آسیایی روسیه، و خاور میانه) را پوشش می‌دهند
آسیایی روسیه، و خاور میانه) را پوشش می‌دهند کنترل می‌کند. علت انتخاب مرکز استرالیا این بود که از دسترس کشتی‌های جاسوسیِ رهگیر سیگنال‌ها در آب‌های بین‌المللی، در امان بود. پاین گپ، در اقتصاد محلی آن منطقه، نقش کلیدی دارد. تاریخچه عملیات‌ها. در اواخر سال ۱۹۶۶ در بحران جنگ سرد میان آمریکا و اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی، یک پیمان مشترک بین آمریکا و استرالیا خواستار ایجاد پایگاه نظارت ماهواره‌ای آمریکا در استرالیا به نام «مرکز پژوهش دفاع فضایی مشترک» شد. در آغاز، به مردم گفته شد که آرمان این مرکز، «پژوهش
آغاز، به مردم گفته شد که آرمان این مرکز، «پژوهش فضایی» است. پاین گپ کار خود را در سال ۱۹۷۰ آغاز کرد و نزدیک به ۴۰۰ خانواده آمریکایی به استرالیای مرکزی، کوچ کردند. از هنگام پایان جنگ سرد در سال ۱۹۹۱ و ظهور جنگ با تروریسم در سال ۲۰۰۱ پاین گپ از صِرفِ نظارت بر پیمان‌های هسته‌ای و شناسایی پرتاب موشک، به یک پایگاه جنگی حیاتی برای نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا تغییر کاربری داده‌است. در سال ۱۹۹۹ دولت استرالیا از ارائه جزئیات عهدنامه‌های مرتبط، به کمیته اطلاعاتی سنای استرالیا خودداری کرد. کارشناس اطلاعات، دِس
سنای استرالیا خودداری کرد. کارشناس اطلاعات، دِس بال از دانشگاه ملی استرالیا در خواست ارائه یک دید کلی از پاین گپ را داده بود. بر پایه دس بال از ۹ دسامبر ۱۹۶۶ که دولت‌های استرالیا و آمریکا پیمان پاین گپ را امضا کرده‌اند شمار آنتن‌های موجود در پایگاه پاین گپ از ۲ آنتن، به ۱۸ آنتن در ۱۹۹۹ و ۳۸ آنتن در سال ۲۰۱۷ رسیده‌است. همچنین شمار کارکنان از ۴۰۰ تن در اوایل دهه ۱۹۸۰ (میلادی) به ۶۰۰ تن در اوایل دهه ۱۹۹۰ (میلادی) و ۸۰۰ تن در سال ۲۰۱۷ رسیده، که بیشترین رشد از هنگام پایان جنگ سرد است. دس بال، پاین گپ را ایستگاه
پایان جنگ سرد است. دس بال، پاین گپ را ایستگاه پردازش و کنترل زمینی ماهواره‌های زمین‌آهنگ دخیل در گردآوری سیگنال‌های اطلاعاتی می‌داند و می‌گوید که چهار دسته اطلاعات، گردآوری می‌شوند: دس بال، محوطه عملیاتی پاین گپ را به سه بخش ۱) بخش نگهداری ایستگاه ماهواره‌ای ۲) بخش پردازش سیگنال و ۳) بخش واکاوی سیگنال تقسیم می‌کند که تا سال ۱۹۸۰ ورود استرالیایی‌ها به آن، ممنوع بود. امروز، رسماً ورود استرالیایی‌ها تنها به اتاق ملی رمزنگاری، ممنوع است (همانگونه که ورود آمریکایی‌ها به اتاق رمزنگاری استرالیایی‌ها ممنوع است).
به اتاق رمزنگاری استرالیایی‌ها ممنوع است). هر روز صبح، کمیته مشترک برنامه شناسایی تشکیل می‌شود تا تعیین کنند در ۲۴ ساعت آینده، کدام ماهواره‌ها عملیات نظارت را انجام خواهند داد. با بستن پایگاه نورونگار در سال ۱۹۹۹ جایی در پاین گپ برای ایستگاه کنترل ماهواره‌های برنامه پشتیبانی دفاعی نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا ساخته شد که با شناسایی گرمای پخش شده از موشک‌ها نخستین هشدار دربارهٔ پرتاب موشک‌های بالستیک را می‌دهد. در سال ۲۰۰۴ یک سامانه ماهواره‌ای تازه به نام سامانه فروسرخ فضابنیان در پاین گپ راه‌اندازی شد
سامانه فروسرخ فضابنیان در پاین گپ راه‌اندازی شد که عنصری حیاتی در دفاع موشکی ملی آمریکا است. از هنگام پایان جنگ سرد، از پاین گپ، عمدتاً برای رهگیری و ثبت جنگ‌افزار و سیگنال‌های ارتباطی کشورهای آسیایی، مانند چین و کره شمالی استفاده شده‌است. از این پایگاه برای پشتیبانی در جنگ‌های یوگسلاو، افغانستان، عراق، و هر جنگ دیگری استفاده شده که آمریکا پس از حملات ۱۱ سپتامبر در آن درگیر بوده‌است. از ایستگاه نیروی هوایی پادشاهی من‌وید هیل در بریتانیا که آژانس امنیت اداره می‌کند نیز به عنوان ایستگاه زمینی برای این
اداره می‌کند نیز به عنوان ایستگاه زمینی برای این ماموریت‌های ماهواره‌ای استفاده می‌شود. یکی از کارکردهای اصلی پاین گپ، مکانیابی سیگنال‌های رادیویی در نیم‌کره خاوری با اطلاعات گردآوری شده‌ای است که به برنامه پهپادهای آمریکا داده می‌شود. این موضوع، نخستین‌بار در یک سند فاش شده آژانس امنیت ملی در سال ۲۰۱۳ آشکار شد که می‌گفت پاین گپ در فراهم‌آوری داده‌های مکانی با هدف اطلاعاتی، و همین‌طور نظامی (شامل حمله‌های هوایی) نقش کلیدی دارد. در ۱۱ ژوئیه ۲۰۱۳ اسنادی که ادوارد اسنودن فاش کردند نشان دادند که پاین گپ به
ادوارد اسنودن فاش کردند نشان دادند که پاین گپ به همراه سه محل دیگر در استرالیا و نیوزیلند در برنامه رهگیری جهانی و گردآوری ارتباطات تلفنی و اینترنتی آژانس امنیت ملی، دخیل هستند که سامانه‌هایی مانند ایکس‌کی‌اسکور را نیز دربرمی‌گیرد. خبرنگار، برایان توهی می‌گوید که پاین گپ، در نتیجه فناوری‌ای که استفاده می‌کند ارتباطات شهروندان استرالیا، شامل تماس تلفنی، ایمیل، و دورنگار را رهگیری می‌کند. بر پایه اسنادی که در اوت ۲۰۱۷ منتشر شدند از پاین گپ به عنوان یک ایستگاه زمینی برای جاسوسی ماهواره‌ای در دو مأموریت پنهانی
زمینی برای جاسوسی ماهواره‌ای در دو مأموریت پنهانی استفاده می‌شود: اعتراض‌ها. در ۱۱ نوامبر ۱۹۸۳ چند زن ابوریجینال به همراه ۷۰۰ زن دیگر به جلوی دروازه‌های ورودی پاین گپ رفتند و به نشانه روز بزرگداشت و ورود موشک‌های پرشینگ ۲ در گرینهام کامان در بریتانیا ۱۱ دقیقه سکوت کردند. این آغاز یک اردوی صلح دو هفته‌ای بود که تنها، زنان در آن شرکت می‌کردند و توسط «زنان برای بقا» برگزار می‌شد. این گردهمایی، بدون خشونت بود ولی در روز ۱۱۱ام چندین زن، بدون اجازه وارد پایگاه شدند. آنها پس از دستگیری، خود را کارن سیلک‌وود معرفی
آنها پس از دستگیری، خود را کارن سیلک‌وود معرفی کردند. کارن سیلک‌وود یک کارمند صنعت هسته‌ای در آمریکا بود که به دنبال تلاش برای ایمنی هسته‌ای درگذشت. ادعاهایی مبنی بر خشونت پلیس و زخمی شدن یک عضو کمیسیون انرژی اتمی ایالات متحده آمریکا وجود دارند. در دسامبر ۲۰۰۵ شش عضو گروه مسیحیان ضد همه‌گونه تروریسم اعتراضی را بیرون از پاین گپ ترتیب دادند. پس از آن، چهار تن از آنان، بدون اجازه وارد پایگاه شده و دستگیر شدند. دادگاه آنها در ۳ اکتبر ۲۰۰۶ برگزار شد. این، نخستین‌باری بود که از لایحه دفاع استرالیا (اقدامات ویژه)