payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و فیرث تصمیم گرفت تا ثابت کند که این بیماری مسری نبوده‌است. او آنقدر از نظریه خود اطمینان داشت که شروع به انجام آزمایش بر روی خود کرد. فیرث تصمیم گرفت که بدن خود را مستقیماً با مایعات بدن افرادی که به تب زرد آلوده شده بودند، تماس مستقیم دهد. او در ابتدا با ایجاد برش بر روی بازوهایش و آلوده کردن آن زخم‌ها به استفراغ بیماران شروع به آزمایش بر روی خود کرد او سپس اقدام به ریختن مایعات بدن و استفراغ بیماران مبتلا به تب زرد بر روی ابروهای خود کرد. فیرث برای آلوده کردن خود به بیماری تب زرد، استفراغ بیماران را سرخ
کردن خود به بیماری تب زرد، استفراغ بیماران را سرخ کرده و دود آن را استنشاق کرد و هنگامی که بیمار نشد به نوشیدن استفراغ متوسل شد. او به علت اینکه هنوز نتوانسته بود که خود را به بیماری تب زرد مبتلا کند این را اثبات فرضیه خود می‌دانست که تب زرد غیر مسری است. با این حال، بعداً مشخص شد که نمونه‌های مورد استفاده فیرث برای آزمایش‌های او، از بیماران در اواخر مرحله بیماری بوده که دیگر مسری نبودند. فیرث یافته‌های خود را در پایان‌نامه ۱۸۰۴ خود، "«رساله ای در مورد تب بدخیم» منتشر کرد. با تلاش برای اثبات طبیعت غیر مسری
منتشر کرد. با تلاش برای اثبات طبیعت غیر مسری غیر بدخیم بیماری تب زرد".
اروگوئه کشوری در آمریکای جنوبی است که هم‌مرز با اقیانوس اطلس جنوبی، بین آرژانتین و برزیل است. این کشور در نیمکره جنوبی واقع در ساحل اقیانوس اطلس جنوبی بین ۵۳ و ۵۸ طول جغرافیایی غربی و ۳۰ و ۳۵ عرض جغرافیای جنوبی واقع شده‌است. این کشور از غرب با آرژانتین، در شمال و شمال شرقی با برزیل و در جنوب شرقی با اقیانوس اطلس که ساحل اروگوئه را تشکیل می‌دهد هم‌مرز است. اروگوئه ۱۷۶٫۲۱۵ کیلومتر مربع مساحت و ۳٬۳۹۹٬۲۳۷ نفر جمعیت دارد. از این تعداد ۱٫۸ میلیون نفر در مونته‌ویدئو و حاشیه آن زندگی می‌کنند. این کشور از سمت شمال
و حاشیه آن زندگی می‌کنند. این کشور از سمت شمال با برزیل، از غرب با رود اروگوئه، از جنوب غربی با دهانه رودخانه پارانا (به معنی «رودخانهٔ نقره» که در زبان انگلیسی به «ریور بلات» معروف است)، از جنوب با آرژانتین و از جنوب شرقی با اقیانوس اطلس محدود می‌شود. این کشور، دومین کشور کوچک مستقل در آمریکای جنوبی است و فقط از سورینام بزرگتر است. (از گویان فرانسه نیز بزرگتر است که هنوز مستقل نشده‌است) جغرافیای فیزیکی. بیشتر اروگوئه دشتی است که با تپه‌ماهورهای کم که نشان‌دهنده منطقه گذار از پامپاهای تقریباً هموار
نشان‌دهنده منطقه گذار از پامپاهای تقریباً هموار آرژانتین به ارتفاعات تپه‌ای جنوب برزیل است. اروگوئه دارای دشت‌های هموار در لبه‌های شرقی، جنوبی و غربی خود است. دشت ساحلی باریک اقیانوس اطلس شنی و باتلاقی است که گاهی توسط تالاب‌های کم‌عمق تغییر منظره می‌دهد. کرانه‌های ریو د لا پلاتا و ریو اروگوئه تا حدودی وسیع‌تر هستند و به تدریج در تپه‌زارهای داخهٔ کشور ادغام می‌شوند. سه چهارم باقیمانده این کشور یک فلات غلتان است که با رشته‌هایی از تپه‌های کم ارتفاع مشخص شده‌است. این تپه‌زارها به سمت بلندی‌های جنوب برزیل
این تپه‌زارها به سمت بلندی‌های جنوب برزیل برجسته‌تر می‌شوند. با این حال، حتی این مناطق تپه‌ای نیز کمابیش نیمه‌هموارند و ارتفاع تپه‌ها به ندرت از ۲۰۰ متر فراتر می‌رود. اروگوئه سرزمینی پرآب است. پهنه‌های آبی برجسته مرزهای آن را در شرق، جنوب و غرب مشخص می‌کنند، و حتی بیشتر مرز با برزیل از مسیر رودخانه‌های کوچک پیروی می‌کند. این کشور دریاچه‌ها و تالاب‌ها پرشماری دارد و سطح بالای آب زیرزمینی، حفر چاه را آسان می‌کند. توافق‌نامه‌های بین‌المللی. "طرف عضو:" پیمان قطب جنوب، پروتکل قطب جنوب- محیط زیست، تنوع زیستی،
قطب جنوب، پروتکل قطب جنوب- محیط زیست، تنوع زیستی، تغییرات آب و هوا، تغییرات آب و هوایی-پروتکل کیوتو، بیابان زایی، گونه‌های در معرض خطر، اصلاح محیط زیست، ضایعات خطرناک، پروتکل کیوتو، قانون دریا، حفاظت از لایه ازن، آلودگی کشتی، تالاب آب و هوا. اروگوئه آب و هوای معتدلی دارد و بارندگی به‌طور مساوی در طول سال توزیع می‌شود. دما به ندرت به زیر صفر می‌رسد و از ۱۰ تا ۱۶ درجه سانتی‌گراد در زمستان از ژوئن تا سپتامبر متغیر است. در طول تابستان (دسامبر تا مارس) دما بین ۲۱ تا ۲۸ درجه سانتی‌گراد متغیر است. باد سرد و گاه
۲۱ تا ۲۸ درجه سانتی‌گراد متغیر است. باد سرد و گاه شدیدی از سمت شمال پامپاهای آرژانتین به سمت اروگوئه می‌وزد. اروگوئه آب و هوای نیمه‌گرمسیری مرطوب دارد که در سراسر کشور نسبتاً یکنواخت است، زیرا کشور کاملاً در منطقه معتدل واقع شده‌است. تغییرات فصلی وجود دارد، اما افراط در دما نادر است. رطوبت در کشور بالا و مه معمول است. فقدان کوه‌ها و سایر موانع آب و هوایی، همه مکان‌ها را در برابر بادهای شدید و تغییرات سریع آب و هوا به عنوان جبهه‌ها یا طوفان‌ها در سراسر کشور آسیب‌پذیر می‌کند. در مونته‌ویدئو، پایتخت کشور،
آسیب‌پذیر می‌کند. در مونته‌ویدئو، پایتخت کشور، میانگین دما از ۱۰٫۵ درجه سانتی‌گراد در ژوئیه تا ۲۳٫۳ درجه سانتی‌گراد در ژانویه متغیر است. در تابستان، گرما توسط نسیم دریا کاهش می‌یابد (بیشتر از بوئنوس آیرس، که در طرف دیگر ریودولا پلاتا، اما به سمت داخل قرار دارد). زمستان در اروگوئه معتدل است، اما می‌تواند پرباد و ناپایدار باشد، به خصوص در جنوب. علاوه بر این، هوای سرد که توسط بادی به نام پامپرو به این کشور می‌آید، می‌تواند در سراسر کشور، از ماه مه تا سپتامبر، همراه با یخبندان‌های خفیف در شب رخ دهد. در شهرهای
همراه با یخبندان‌های خفیف در شب رخ دهد. در شهرهای مرکزی-جنوبی واقع در فاصله‌ای از ساحل، رکوردهای سرما در حدود -۷/-۸ درجه سانتی‌گراد است. برف در اروگوئه حداقل در دشت‌ها بسیار نادر است. برف گاهی می‌تواند در دو منطقه تپه‌ای واقع در جنوب کشور و جایی که ارتفاع آن به ۵۰۰ متر می‌رسد، یعنی سیرا کاراپه و سیرا د لاس آنیماس ببارد. با این حال، در دشت‌ها عملاً هرگز برف نمی‌بارد. تابستان‌ها گرم و آفتابی است، اگرچه ممکن است طوفان رعد و برق در بعد از ظهرها رخ دهد. این احتمال در شمال بیشتر است امواج گرما ممکن است با اوج
در شمال بیشتر است امواج گرما ممکن است با اوج ۳۸/۴۰ درجه سانتی‌گراد، از دسامبر تا مارس در مرکز و جنوب، و همچنین در نوامبر در شمال رخ دهد. منطقه‌ای که بیشتر در معرض گرما قرار دارد منطقه غربی است که در آن رکوردهای گرمایی ۴۱/۴۱٫۵ درجه سانتی‌گراد ثبت شده‌است. بهار و پاییز معتدل است، اما آب و هوا اغلب ناپایدار است.
سورینام در بخش شمالی آمریکای جنوبی واقع شده‌است و بخشی از آمریکای جنوبی کارائیب، در مرز با اقیانوس اطلس شمالی، بین گویان فرانسه و گویان است. توسط جنگلهای بارانی گرمسیری پوشانده شده‌است و حاوی تنوع زیادی از گیاهان و جانوران است. سورینام کوچکترین کشور مستقل آمریکای جنوبی است. با قرار گرفتن بر روی لایهٔ جغرافیایی گویان، این کشور به دو قسمت اصلی جغرافیایی تقسیم شده‌است. قسمت شمالی، زمین‌های پست ساحلی است (تقریباً بالای خط آلبینا – پارانام –واگنینگن) که در آن‌ها کشاورزی می‌شود و اکثر جمعیت در این قسمت زندگی
کشاورزی می‌شود و اکثر جمعیت در این قسمت زندگی می‌کنند. قسمت جنوبی از جنگلهای بارانی استوایی تشکیل شده که به‌طور پراکنده و در امتداد مرز برزیل، ساواناها در آن زندگی می‌کنند که حدود % ۸۰ سطح زمین‌های سورینام را پوشش داده‌است. دو رشته کوه اصلی در سورینام وجود دارد: کوه‌های باکهویس و کوه‌های وان آچ وان ویک قلهٔ ژولیانا بلندترین کوه در کشور با ارتفاع ۱۲۸۶ متر از سطح دریاست. دیگر کوه‌ها عبارتند از کوه تافلبرگ (۱۰۲۶ متر)، کوه کاسیکاسیم (۷۱۸ متر)، گولیاتبرگ (۳۵۸ متر) و فولتزبرگ (۲۴۰ متر). بخاطر قرار گرفتن در
متر) و فولتزبرگ (۲۴۰ متر). بخاطر قرار گرفتن در امتداد خط استوا، سورینام آب و هوای معتدل دارد و درجهٔ هوا در طول سال تغییر چندانی نمی‌کند. هر سال دو فصل بارش، یکی از دسامبر تا اوایل فوریه و دیگری از اواخر آوریل تا اواسط اوت دارد. در شمال شرقی کشور، دریاچهٔ وان بلومشتین میر، یکی از بزرگترین دریاچه‌های جهان قرار دارد. این دریاچه با احداث سد آفوباکا (پروژهٔ بروکوپوندو) به وجود آمد، با احداث این سد، نیروی هیدروالکتریک مورد نیاز صنایع بوکسیت (که حدود % ۷۵ خروجی برق را مصرف می‌کند) و مصرف داخل کشور، تأمین می‌شود.
را مصرف می‌کند) و مصرف داخل کشور، تأمین می‌شود. در ناحیهٔ بالا دستی رودخانهٔ کوپنام در حوزهٔ آب بخشان، سازمان ذخیرهٔ ملی مرکزی سورینام که یک سایت میراث جهانی یونسکو است، و تغییرات انواع اکوسیستم را در مناطق جنگل بارانی بررسی می‌کند. پارک‌های ملی زیادی در کشور وجود دارند: پارک ملی گالیبی، پارک ملی کوپنام و ویاویا در کنارهٔ ساحلی، برونسبرگ، رالی والن/ فولتزبرگ تافلبرگ و ایلرتس دی هان در مرکز و سیپالیوانی در مرز برزیل، روی‌هم‌رفته، % ۱۲ مساحت کشور را پارک‌ها و دریاچه‌ها تشکیل می‌دهند. موقعیت. مختصات
پارک‌ها و دریاچه‌ها تشکیل می‌دهند. موقعیت. مختصات جغرافیایی: قاره: آمریکای جنوبی حوزه. "کل:" "زمین:" "آب:" مساحت - مقایسه: به ترتیب بزرگی 1 E + 11 m² مراجعه کنید. کمی بزرگتر از ایالت جورجیا ایالات متحده است. مرزهای زمین. "کل:" "کشورهای مرزی:" "خط ساحلی:" دریایی ادعا شده. "منطقه انحصاری اقتصادی :" و "دریای سرزمینی:" تقسیمات کشوری. سورینام به ۱۰ استان تقسیم شده‌است:
پرو کشوری است که در ساحل غربی آمریکای جنوبی مجاور اقیانوس آرام است که کاملاً در نیمکره جنوبی واقع شده‌است، پرو مرزهای زمینی با اکوادور، کلمبیا، برزیل، بولیوی و شیلی دارد که طولانی‌ترین مرز زمینی آن با برزیل است. پرو با مساحتی بالغ بر ۱٬۲۸۵٬۲۱۶ کیلومتر مربع (پس از مغولستان) بیستمین کشور جهان از لحاظ وسعت می‌باشد. پرو در غرب قاره آمریکای جنوبی و در کنار اقیانوس آرام واقع شده‌است. قلمرو پرو با کشورهای اکوادور و کلمبیا از شمال، برزیل و بولیوی از شرق، و بالاخره شیلی و بولیوی از جنوب هم‌مرز است. از سمت غرب در
شیلی و بولیوی از جنوب هم‌مرز است. از سمت غرب در کنار اقیانوس آرام واقع شده‌است. دارای جمعیتی بیش از ۳۲٫۹ میلیون نفر بوده که به زبان اسپانیایی تکلم می‌کنند، و دیگر مردم دوزبانه به زبان‌های کچوآ یا آیمارا و دیگر زبان‌های بومی صحبت می‌کنند. کوه‌های آند از شمال به جنوب پرو امتداد دارد و این کشور را به سه بخش تقسیم می‌کند: یکی منطقه کوهستانی که دره‌های پرآفتاب و مرتفع و قله‌هایی به ارتفاع بیش از ۶۰۰۰ متر دارد. منطقه دوم منطقه بیابانی باریک و پست‌بوم است بین کوه‌ها و اقیانوس آرام. منطقه سوم در شرق ناحیه کوهستانی
و اقیانوس آرام. منطقه سوم در شرق ناحیه کوهستانی قرار دارد و منطقه‌ای پست‌بوم و مرطوب و بسیار گرم. تا دوران اخیر مسافرت با قطار یا خودرو از ناحیه غربی و شرقی رشته کوه آند به هیچ قسمت از ناحیه کوهستانی ممکن نبود. مسافرت از یک منطقه به منطقه دیگر این کشور همواره به‌طور کلی دشوار بود. شرق پرو عمدتاً شامل جنگل‌های مرطوب گرمسیری از جنگل بارانی آمازون، که بزرگترین در نوع خود است، تشکیل می‌شود. در جنوب شرق در امتداد مرزش با بولیوی، دریاچه تیتیکاکا؛ مرتفعترین دریاچه قابل کشتیرانی جهان قرار دارد. جلگه آلتیپلانو یک
قابل کشتیرانی جهان قرار دارد. جلگه آلتیپلانو یک خور خشک شده‌است که در دامنه‌های کوه‌های آند در جنوب شرقی پرو واقع است. در امتداد مرز آن با شیلی، کویر آتاکاما، خشکترین مکان روی سیاره زمین است. اقیانوس آرام، در مقابل پرو، زیستگاه مقدار فراوان و متنوعی از آبزیان می‌باشد. صحرای سچورا در ساحل شمال غربی پرو در امتداد نوار ساحلی اقیانوس آرام واقع شده‌است. رودخانه‌های اصلی پرو شامل اوکایالی، رود مارانیون، رود آمازون، (که از جریان مشترک رودهای مارانیون و اوکایالی به وجود آمده)، پوتومایو، پاستازا، رود ناپو، جوروا، و
وجود آمده)، پوتومایو، پاستازا، رود ناپو، جوروا، و پوروس می‌باشد. آمار. حوزه: مساحت زمینی ۱٬۳۷۹٬۹۹۹ کیلومتر مربع و مساحت ۵۰۰۰ کیلومتر مربع محیط زیست - توافق‌نامه‌های بین‌المللی. "طرف عضو:" پیمان قطب جنوب، پروتکل قطب جنوب- محیط زیست، تنوع زیستی، تغییر آب و هوا، بیابان زایی، گونه‌های در معرض خطر، ضایعات خطرناک، ممنوعیت آزمایش هسته ای، محافظت از لایه ازن، تالاب، شکار نهنگ شهرها. مراکز اصلی شهری به این شرحند:
کاستاریکا در آمریکای مرکزی واقع شده‌است و در نزدیکی نقطه ۱۰ درجه شمالی استوا و ۸۴ درجه غربی نصف‌النهار مبدأ قرار دارد. دارای ۲۱۲ کیلومتر خط ساحلی دریای کارائیب و ۱۰۱۶ کیلومتر در اقیانوس آرام شمالی است. مساحت کاستاریکا ۵۱۱۰۰ کیلومتر مربع است. این کشور از شمال با نیکاراگوئه و از جنوب شرقی با پاناما همسایه است. در شرق این کشور دریای کارائیب و در غرب آن اقیانوس آرام قرار دارد. کاستاریکا در میان جلگه‌ای باریک در ساحل اقیانوس آرام و جلگه‌ای پهن‌تر در امتداد ساحل دریای کارائیب، فلات مرکزی و رشته‌کوه‌ها قرار دارد.
کارائیب، فلات مرکزی و رشته‌کوه‌ها قرار دارد. رود مهم کشور ریوگرانده است. میزان بارندگی در امتداد ساحل کارائیب سنگین است، ولی ساحل اقیانوس آرام خشک‌تر است. درجهٔ دما در زمین‌های پست گرم، و در ارتفاعات پایین‌تر است. شهرهای مهم کاستاریکا عبارتند از: لیمون ۱۰۵٬۰۰۰، الاهوئلا ۴۶٬۵۵۴، کارتاگو ۱۵۶٬۶۰۰ و لیبریا ۳۵٬۰۰۰ نفر. بلندترین نقطه این کشور قله سرو چیریپو با ۳۸۱۹ متر ارتفاع است. این قله پنجمین قله بلند آمریکا مرکزی به‌شمار می‌آید. مرتفع‌ترین آتشفشان در کاستاریکا ایرازو (۳۴۳۱ متر) نام دارد و بزرگ‌ترین دریاچه
ایرازو (۳۴۳۱ متر) نام دارد و بزرگ‌ترین دریاچه کشور دریاچه آرنال است. کستاریکا ۱۴ آتشفشان دارد که شش تای آن‌ها دست‌کم طی ۷۵ سال اخیر فعال بوده‌اند. این کشور هم‌چنین طی یک قرن گذشته دست‌کم ۱۰ زمین‌لرزه شدیدتر از ۵٫۷ ریشتری به خود دیده‌است. بزرگ‌ترین جزیره این کشور جزیره کالرو است و جزیره کوکوس نیز به خاطر دوری‌اش از سواحل کشور از جزایر جالب توجه کاستاریکا است. کاستاریکا از بیشترین تراکم گونه‌های زیستی در جهان برخوردار است. تقسیمات کشوری. شامل هفت استان به شرح زیر: نیکاراگوئه معتقد است کاستاریکا در سال ۱۸۲۴
زیر: نیکاراگوئه معتقد است کاستاریکا در سال ۱۸۲۴ استان گواناکاسته این کشور را که اکنون حدود ۲۰ درصد خاک کاستاریکا را شامل می‌شود و یک مرکز گردشگری شناخته شده به‌شمار می‌رود، به اشغال خود درآورد. دانیل اورتگا رئیس‌جمهور نیکاراگوئه در شهریورماه ۱۳۹۲ به کاستاریکا هشدار داد قصد دارد برای بازگرداندن این استان، به دیوان عدالت بین‌المللی شکایت کند.
بلیز یک کشور کوچک آمریکای مرکزی است که در ۱۷ ° ۱۵ 'شمال خط استوا و ۸۸ ° ۴۵' غرب نصف‌النهار مبدأ در شبه‌جزیره یوکاتان واقع شده‌است. جنگلی استوایی بیشتر بلیز را پوشانده‌است. در جنوب بلیز کوه‌های مایا جای دارد. شمال عمدتاً باتلاقی و کم ارتفاع است. رودهای مهم این کشور، هندو، بلیز، و نیو هستند. آب و هوای نیمه استوایی این کشور را بادهای تجارتی معتدل می‌کند. بارندگی سنگین است، ولی فصل خنک از فوریه تا مه است. بلیز دارای آب و هوایی گرمسیری، گرم و مرطوب است، همچنین بلیز دارای اقلیمی صاف و مسطح، دشت‌های باتلاقی در
بلیز دارای اقلیمی صاف و مسطح، دشت‌های باتلاقی در امتداد ساحل و کوه‌های پست در جنوب است. بلندترین نقطه بلیز، قله دویلز دیلایت نام دارد که با ۱۱۶۰ متر ارتفاع در جنوب بلیز واقع شده‌است، قله ویکتوریا نیز با ۱۱۲۲ متر ارتفاع، دیگر قله مرتفع بلیز به‌شمار می‌رود. از مهم‌ترین شهرهای بلیز می‌توان به بلیزسیتی ۶۳ هزار نفر، سان ایگناسیو ۲۲ هزار نفر، اورنج واک ۱۶ هزار نفر و دانگریگا ۱۱ هزار نفر اشاره کرد. مسائل زیست‌محیطی. موارد محیط زستی تخریب محیط زیست در بلیز شامل جنگل زدایی، آلودگی آب از فاضلاب، پساب صنعتی، رواناب
زدایی، آلودگی آب از فاضلاب، پساب صنعتی، رواناب کشاورزی و دفع زباله جامد است. بلیز عضو پیمان‌نامه‌های کنوانسیون بازل، کنوانسیون تنوع زیستی، کنوانسیون رامسر، سایتس، کنوانسیون پیشگیری از آلودگی دریایی با دفع زباله‌ها و موارد دیگر، کنوانسیون بین‌المللی تنظیم نهنگ، پیمان مونترال، مارپل ۷۸/۷۳، متحد کنوانسیون ملل در مورد قانون دریا، کنوانسیون سازمان ملل برای مبارزه با بیابان زایی و چارچوب پیمان‌نامه سازمان ملل در تغییر اقلیم است. تقسیمات کشوری. بلیز به ۶ استان بخش می‌گردد که نام، مساحت و جمعیت آن‌ها در زیر
بخش می‌گردد که نام، مساحت و جمعیت آن‌ها در زیر آمده‌است: جمع مساحت و جمعیت ۲۲٬۹۶۴ – ۳۱۲٬۹۷۱
باربادوس یک کشور جزیره‌ای در اقیانوس اطلس شمالی است. همسایگان آن عبارتند از: مارتینیک و سنت لوسیا در شمال غربی، سنت وینسنت و گرنادین‌ها در غرب، ترینیداد و توباگو و ونزوئلا در سمت جنوب غربی و گویان در جنوب شرق. باربادوس در حدود ۱۷۵ کیلومتری شرق سنت وینسنت واقع شده‌است. درازای جزیره باربادوس ۳۴ کیلومتر، پهنای آن ۲۳ کیلومتر و مساحت آن ۴۳۱ کیلومتر مربع است. پایتخت باربادوس شهر بریج‌تاون با ۱۴۰ هزار نفر جمعیت می‌باشد، مساحت این جزیرهٔ کوچک ۴۳۰ کیلومتر مربع و جمعیت آن ۲۷۰ هزار نفر است. دمای هوای باربادوس همیشه
آن ۲۷۰ هزار نفر است. دمای هوای باربادوس همیشه گرم است و با آغاز فصول مرطوب، بین ماه ژوئن تا نوامبر، کمی تغییر می‌کند. میانگین دمای جزیره ۲۶ درجه سانتی‌گراد است و بارش به‌ویژه در داخله جزیره فراوان است. به خاطر گرمای هوا، این جزیره محل کشت نیشکر است. در کرانه‌های جنوبی و غربی جزیره شناگاه‌های بسیاری با شن و ماسه ریز و دلپذیر وجود دارد. داخله جزیره اما پوشیده از تپه‌زار است. کرانه‌های باربادوس با صخره‌های مرجانی احاطه شده‌اند. توفان در منطقه آنتیل بسیار رخ می‌دهد اما باربادوس به خاطر موقعیت شرقی خود اغلب از
اما باربادوس به خاطر موقعیت شرقی خود اغلب از آسیب این توفان‌ها در امان می‌ماند. رودخانه‌های کمی در این کشور وجود دارند. بزرگ‌ترین رودهای آن «رودخانه کانستیتیوشن» در بریج‌تاون و رود «لانگ پاند» در خلیجی به همین نام است. ارتفاع جزیره با شیب تدریجی کم نمی‌شود بلکه ارتفاع آن به صورت پادگانه (سطوح ایوان‌مانند طبیعی) و پله‌پله به سمت شمال غرب کاهش می‌یابد. چهار تپه معروف این جزیره همگی بر روی یک تیغه مرتفع در شمال شرق جزیره قرار گرفته و هلالی را پیرامون خلیج لانگ پاند شکل می‌دهند. این تپه‌ها عبارتند از: آب و
پاند شکل می‌دهند. این تپه‌ها عبارتند از: آب و هوا. باربادوس در منطقه استوایی قرار دارد. آب و هوای دریایی دلپذیر آن تحت تأثیر بادهای بسامان شمال شرقی است که دمای استوایی را تعدیل می‌کند. بادهای بسامان خنک در طول فصل خشک دسامبر تا ژوئن از سوی شمال خاوری می‌وزد. دمای کلی سالانه بین ۲۴ تا ۲۸ درجه سانتی‌گراد متغیر است. دمایی کمی پایین‌تر در ارتفاعات بالاتر حاکم است. میزان رطوبت بین ۷۱ تا ۷۶ درصد در طول سال است. بارندگی عمدتاً بین ژوئیه و دسامبر رخ می‌دهد و به‌طور قابل توجهی با ارتفاع متفاوت است. میزان بارندگی
قابل توجهی با ارتفاع متفاوت است. میزان بارندگی ممکن است به‌طور میانگین ۱۸۷۵ میلی‌متر (۷۳٫۸ اینچ) در سال در ناحیه مرکزی مرتفع در مقایسه با ۱۲۷۵ میلی‌متر (۵۰٫۲ اینچ) در منطقه ساحلی باشد. اختلافات ارضی. ادعاهای سرزمینی فراساحلی گویان و باربادوس با یکدیگر همپوشانی دارند و همچنین با ونزوئلا مورد مناقشه قرار می‌گیرند، که خود مدعی مالکیت آب‌هایی است که گویان و باربادوس هم بر سر آن‌ها دچار اختلافند. در سال ۲۰۰۸ باربادوس به دنبال به مناقصه گذاشتن میدان‌های نفتی در بازار آزاد برای اکتشاف بود اما با چالشی از سوی دولت
آزاد برای اکتشاف بود اما با چالشی از سوی دولت ونزوئلا در کاراکاس مواجه شد. در سال ۲۰۰۶ یک گروه محلی باربادوس که ادعا می‌کرد نمایندگی از نوادگان مردمان بومی کارائیب است، ادعای خود را بر جزیره کالپپر، یک برون‌زد کوچک صخره‌ای در ساحل شرقی باربادوس اعلام کرد.
کشور گواتمالا در شمالی‌ترین بخش آمریکای مرکزی و در همسایگی مکزیک در شمال و غرب، بلیز در شمال شرق، هندوراس در مشرق و السالوادور در جنوب شرق قرار دارد. در سمت جنوب غرب، گواتمالا بین مرزهایش با هندوراس و بلیز، کرانه‌هایی در کنار دریای کارائیب دارد. در سمت شمال شرق نیز گواتمالا، بین السالوادور و مکزیک هم‌مرز با اقیانوس آرام شمالی است. مساحت کشور گواتمالا ۱۰۸٬۸۸۹ کیلومتر مربع است و مساحتی تقریباً کمی بیش از استان اصفهان (۱۰۴۶۵۰ کم) دارد. جمعیت این کشور در سال ۲۰۲۴ میلادی، ۱۸٬۳۵۸٬۴۳۰ برآورد شد. گواتمالا دارای آب
میلادی، ۱۸٬۳۵۸٬۴۳۰ برآورد شد. گواتمالا دارای آب و هوای گرمسیری است اما ارتفاعات آن نسبت به نواحی ساحلی و مناطق پست خنک‌تر است. میزان بارندگی تا حد زیادی به میزان فاصله از ساحل و این‌که در کدام سمت رشته‌کوه‌های اصلی قرار دارید، بستگی دارد. یک‌سوم شمالی گواتمالا را دشت مسطح سنگ آهکی پوشانده که پتن نامیده می‌شود. پتن زمانی به‌طور کامل با جنگل‌های استوایی پوشیده شده بود اما در بخش‌های جنوبی آن جنگل‌زدایی ادامه دارد. امروزه تنها در یک‌سوم شمالی پتن جنگل اصلی حفظ شده‌است. زمین‌های پست سواحل اقیانوس آرام و اطلس
شده‌است. زمین‌های پست سواحل اقیانوس آرام و اطلس در گواتمالا با وجود رشته‌کوهی از هم جداست. این کشور پنجاه مایل خط ساحلی در دریای کارائیب و دویست مایل خط ساحلی بر کرانه اقیانوس آرام و ۳۰ کوه آتشفشانی دارد که هشت کوه آن آتشفشان فعال است. در سال ۱۹۷۶ زمین‌لرزه پایتخت و دیگر شهرها و روستاها را ویران کرد و ۲۳۰۰۰ نفر کشته شدند. رودهای مهم این کشور اوسوماسینتا، موتاگوا و بلندترین نقطه آن تافومولکو با ۴۲۲۰ متر ارتفاع است. آب و هوای گواتمالا جلگه‌ای ساحلی و استوایی است ولی در مناطق کوهستانی معتدل‌تر است. کاخ ملی در
ولی در مناطق کوهستانی معتدل‌تر است. کاخ ملی در گواتمالاسیتی، ویرانه‌های مایاها در تایکال یوآکساکتوم پیدراس، نگراس، زاکیولئو، و ویرانه‌های اسپانیایی‌ها در آنتی گوا از دیدنی‌های این کشور است. جغرافیای فیزیکی. زمین‌های گواتمالا با چهار ویژگی توپوگرافی عمده مشخص می‌شود. گواتمالای جنوبی تحت سلطه رشته‌ای از ۲۷ آتشفشان است که حدود ۳۰۰ کیلومتر بین مکزیک و السالوادور امتداد دارند. بین آتشفشان‌ها و اقیانوس آرام یک دشت حاصلخیز با پهنای ۴۰ تا ۵۰ کیلومتر قرار دارد. منطقه پتن، منطقه‌ای بزرگ، کم‌ارتفاع و مستطیل‌شکل، به
پتن، منطقه‌ای بزرگ، کم‌ارتفاع و مستطیل‌شکل، به سمت شمال پیش می‌آید تا بخشی از شبه جزیره یوکاتان را اشغال کند. یوکاتان یک سکوی آهکی بزرگ است که بین گواتمالا، مکزیک و بلیز مشترک می‌باشد. رشته‌کوه‌ها و دره‌های مرتفعی بین چشم‌انداز آتشفشانی و پتن قرار گرفته‌اند. این قوس‌ها به آرامی از مکزیک به سمت شرق برای مسافتی ۳۴۰ کیلومتری، تا شمال هندوراس امتداد می‌یابند. لبه جنوبی ارتفاعات غربی این کشور توسط سیرا مادره مشخص شده‌است که از مرز مکزیک به سمت جنوب و شرق امتداد دارد و در ارتفاعات پایین‌تر به سمت السالوادور
دارد و در ارتفاعات پایین‌تر به سمت السالوادور ادامه می‌یابد. این رشته‌کوه مخروط‌های آتشفشانی شیب‌داری دارد، از جمله آتشفشان تاخومولکو با ۴۲۲۰ متر بلندا که بلندترین نقطه در گواتمالا و آمریکای مرکزی است. تمام ۳۷ آتشفشان گواتمالا (که سه تای آنها یعنی فوئگو، پاکایا و سانتا ماریا فعال‌اند) در این رشته‌کوه قرار دارند و در ارتفاعات تعداد آن‌ها بیشتر است. زنجیره شمالی کوه‌ها از نزدیک مرز مکزیک با رشته‌کوه کوچوماتان شروع می‌شود، سپس از طریق رشته‌های چوآکوس و چاما به سمت شرق، تا رشته‌کوه‌های سانتا کروز و میناس، در
سمت شرق، تا رشته‌کوه‌های سانتا کروز و میناس، در نزدیکی دریای کارائیب امتداد می‌یابد. کوه‌های شمالی و جنوبی توسط دره موتاگوآ از هم جدا می‌شوند، جایی که رودخانه موتاگوآ و شاخه‌های آن از ارتفاعات به دریای کارائیب می‌ریزند و در انتهای پایینی آن قابل کشتی‌رانی هستند. پایین‌دست رود موتاگوآ مرز گوتاتمالا با هندوراس را تشکیل می‌دهد. بیشتر شهرهای بزرگ کشور در ارتفاعات واقع شده‌اند. شهرهای بزرگ کشور عبارتند از: گواتمالاسیتی (پایتخت) با ارتفاع ۱۵۰۰ متر (در بلندی‌های مرکزی)، آنتیگوا گواتمالا با ارتفاع ۱۵۳۰ متر (در
مرکزی)، آنتیگوا گواتمالا با ارتفاع ۱۵۳۰ متر (در بلندی‌های مرکزی)، کویتزالتنانگو در ارتفاع ۲۳۵۰ متی (در ارتفاعات غربی) و پوئرتو باریوس در سواحل کارائیب هستند. بزرگ‌ترین دریاچه کشور یعنی لاگو د ایزابال (به مساحت ۵۸۹٫۶ کیلومتر مربع)، نزدیک به ساحل دریای کارائیب جای گرفته‌است. آتشفشان تاخومولکو با ارتفاع ۴۲۲۰ متر، بلندترین نقطه آمریکای مرکزی، در شهرستان سان مارکوس در غرب کشور واقع شده‌است. آخرین زمین‌لرزه بزرگ گواتمالا در ۴ فوریه ۱۹۷۶ رخ داد که بیش از ۲۳ هزار کشته در ارتفاعات مرکزی برجای گذاشت. تقسیمات کشوری.
در ارتفاعات مرکزی برجای گذاشت. تقسیمات کشوری. کشور گواتمالا به ۲۲ استان به نام‌های زیر بخش شده‌است:
بو آرنه ویبینیوس (؛ زادهٔ ۲۹ مارس ۱۹۴۳) یک تهیه‌کننده فیلم، فیلم‌نامه‌نویس، و کارگردان فیلم اهل سوئد است. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است می‌توان به "دلهره‌آور - فیلمی بی‌رحمانه" و "نقطه فروپاشی" اشاره نمود. فیلم "دلهره‌آور - فیلمی بی‌رحمانه" الهام‌بخش کوئنتین تارانتینو در ساخت فیلم‌های "" بود و تارانتینو از آن با عنوان «خشن‌ترین فیلم انتقامی که تاکنون ساخته شده است» یاد کرده است.
السالوادور با اقیانوس آرام از جنوب و جنوب غربی و با گواتمالا از شمال و شمال غربی و با هندوراس با شمال-شمال شرقی مرز دارد. در جنوب شرقی، خلیج فونسکا آن را از نیکاراگوئه جدا می‌کند. السالوادور کوچکترین کشور آمریکای مرکزی است و تنها کشور بدون خط ساحلی در دریای کارائیب است. السالوادور کوچک‌ترین جمهوری آمریکای مرکزی است که از شمال و مشرق به هندوراس، از جنوب به اقیانوس آرام، و از مغرب به گواتمالا محدود است. این کشور کوهستانی است، رشته‌های کوهستانی در امتداد مرز با هندوراس و زنجیره‌های آتشفشانی و بلندتر در جنوب
با هندوراس و زنجیره‌های آتشفشانی و بلندتر در جنوب قرار دارد. آب و هوای آن در ساحل، استوایی مرطوب و بسیار گرم است، در حالی که مناطق درونی معتدل است. السالوادور بیش از ۳۰۰ رودخانه دارد که مهم‌ترین آن رود لمپا است که از گواتمالا سرچشمه می‌گیرد و تنها رودخانه قابل کشتیرانی در السالوادور است. لمپا و شاخه‌های آن حدود نیمی از کشور را آبیاری می‌کند. بلندترین کوه آتشفشان سانتا آنا به ارتفاع ۲۳۸۱ متر و بلندترین نقطهٔ کشور، کوه سرو ال پیتال به ارتفاع ۲۷۳۰ متر است. شهرهای مهم آن سان سالوادور، سانتا آنا، سویاپانگو و
مهم آن سان سالوادور، سانتا آنا، سویاپانگو و سان میگوئل و بندرهای آن ژاکوآران و لالیبرتاد هستند. السالوادور در تاریخ خود شاهد زمین‌لرزه‌های ویرانگر و فوران‌های آتشفشانی بوده‌است. سان سالوادور در سال ۱۷۵۶ و پس از آن در سال ۱۸۵۴ توسط زمین‌لرزه نابود شد و لرزه‌های ۱۹۱۹، ۱۹۸۲ و ۱۹۸۶ نیز آسیب زیادی به این شهر زد. این کشور بیش از بیست آتشفشان دارد که دوتای آن‌ها یعنی سان میگوئل و ایزالکو در سال‌های اخیر فعال بوده‌اند. در السالوادور چندین دریاچه نیز وجود دارد که در دهانه آتشفشان‌ها تشکیل شده‌اند که مهم‌ترین آن‌ها
دهانه آتشفشان‌ها تشکیل شده‌اند که مهم‌ترین آن‌ها دریاچه یوپانگو و دریاچه کوآتپاکه هستند. دریاچه گویخا بزرگ‌ترین دریاچه طبیعی السالوادور است. با سدسازی بر روی رود لمپا چندین دریاچه مصنوعی نیز پدید آمده که بزرگ‌ترین آن‌ها «امبالسه سرون گرانده» نام دارد. مسائل زیست‌محیطی. جنگل زدایی؛ فرسایش خاک؛ آلودگی آب؛ آلودگی خاک‌ها از دفع زباله‌های سمی. ال سالوادور عضو کنوانسیون تنوع زیستی، کنوانسیون چارچوب سازمان ملل متحد در مورد تغییرات آب و هوا، پروتکل کیوتو به کنوانسیون چارچوب سازمان ملل متحد در مورد تغییرات آب و
چارچوب سازمان ملل متحد در مورد تغییرات آب و هوایی، کنوانسیون سازمان ملل برای مبارزه با بیابان زایی، CITES، کنوانسیون بازل، پیمان ممنوعیت تست جزئی، پروتکل مونترال کنوانسیون رامسر. السالوادور کنوانسیون سازمان ملل دربارهٔ حقوق دریا را امضا کرده‌است، اما تصویب نکرده‌است. تقسیمات کشوری. السالوادور به ۱۴ استان ("departamentos") تقسیم شده که هر استان نیز خود به بخش‌هایی ("municipios") تقسیم گشته‌است.
سکسپلورر یا جستجوگر سکس () یک فیلم کمدی سکسی بریتانیایی است که در سال ۱۹۷۵ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به مارک جونز اشاره کرد. داستان. یک کاوشگر اهل سیاره زهره که به شکل یک زن انسان درآمده، برای بررسی رفتارها و رسوم زمینی‌ها به زمین سفر می‌کند. او در یک سونای واقع در محله سوهوی لندن فرود می‌آید و از طریق کتاب‌فروشی‌های آنجا درمی‌یابد که انسان‌ها به دو جنس زن و مرد تقسیم می‌شوند. او برای تحقیق بیشتر به سینمای مخصوص بزرگسالان، فروشگاه‌های جنسی و آتلیه عکاسی سر می‌زند. در این مسیر با مرد جوانی آشنا می‌شود
سر می‌زند. در این مسیر با مرد جوانی آشنا می‌شود و عاشقش می‌گردد. تجربه عشق و رابطه جنسی با او چنان برایش لذت‌بخش است که تصمیم می‌گیرد به سیاره‌اش بازنگردد.