payamvha/North_RAG huggingface dataset:
منصوب شد. در ۲۲ آوریل سال ۱۹۱۸، به زمامداری وزارت صنعت و تجارت جمهوری فدرال دموکراتیک قفقاز جنوبی رسید. جمهوری دمکراتیک آذربایجان. بعد از آنکه جمهوری دمکراتیک آذربایجان در ۲۸ ماه مه سال ۱۹۱۸ رسماً اقدام به اعلام استقلال کرد، محمدحسن حاجینسکی به عنوان وزیر امور خارجه دولت فتحعلی‌خان خویسکی تعیین گردید، که تا ۶ اکتبر سال مزبور در این پست باقی ماند. هنگام تأسیس دومین کابینه دولت جمهوری دمکراتیک آذربایجان، حاجینسکی به سکانداری وزارت داخله (کشور) رسید که، تا ۱۵ فوریه ۱۹۲۹ عهده‌دار آن شد. حاجینسکی به عنوان وزیر
فوریه ۱۹۲۹ عهده‌دار آن شد. حاجینسکی به عنوان وزیر امور خارجه، در ۴ ژوئن ۱۹۱۸ همراه با محمدامین رسول‌زاده قراردادی را با دولت ترکیه برای ارائه کمک نظامی به آذربایجان امضاء کردند. در ۱ آوریل سال ۱۹۲۰، مسئولیت تشکیل کابینه جدید جمهوری دمکراتیک به او سپرده شد. حاجینسکی از آنجا که قصد ایجاد یک دولت ائتلافی داشت، به رایزنی با کلیه فراکسیونهای مجلس آذربایجان از جمله بلشویکها مبادرت ورزید. با دعوت از بلشویک‌ها برای پیوستن به دولت جدید وفاق ملی، حاجینسکی امیدوار بود که بتواند پیروی ارتش سرخ را که، در پل سامور واقع
که بتواند پیروی ارتش سرخ را که، در پل سامور واقع در مرز مشترک آذربایجان و روسیه مستقر بود، معطل نماید و بدین وسیله فرصتی جهت نقل مکان یگان‌هایی از ارتش آذربایجان به سمت باکو فراهم آید. در آن زمان اکثر واحدهای ارتش آذربایجان مشغول مقابله با سرکشی داشناک‌ها در خط مقدم در قره‌باغ کوهستانی بودند. بعد از آنکه بلشویک‌ها پیشنهاد حاجینسکی را در ۲۲ آوریل رد کردند، وی در خصوص عدم وجود امکان تشکیل دولت ائتلافی جدید به ممدیوسف جعفراف، کفیل سخنگوی مجلس ملی اطلاع داد. در عین حال، حاجینسکی حزب مساوات را ترک گفته و به‌طور
عین حال، حاجینسکی حزب مساوات را ترک گفته و به‌طور رسمی به حزب بلشویک ملحق گردید. در نتیجه حمله ارتش سرخ، جمهوری دمکراتیک آذربایجان در ۲۸ آوریل سال ۱۲۸۰ به دست بلشویک‌ها سقوط کرد. آذربایجان شوروی. پس از استقرار نظام شوروی بر آذربایجان، محمدحسن حاجینسکی در «شورای کشاورزی آذربایجان» مشغول به کار شد. از سال ۱۹۲۳ به بعد به عنوان قائم مقام رئیس «کمیته دولتی برنامه‌ریزی قفقاز جنوبی» فعالیت داشت. او بعداً به دستور لاورنتی بریا، دبیرکل بعدی «منطقه قفقاز جنوبی» دستگیر شد، که بر اثر جراحات ناشی از شکنجه‌های جسمی، در
شد، که بر اثر جراحات ناشی از شکنجه‌های جسمی، در ۹ فوریه سال ۱۹۳۱ در زندانی در تفلیس درگذشت. کتاب. در سال ۱۹۱۲، محمدحسن حاجینسکی کتابی در مورد پیشرفت و توسعه معماری باکو به نگارش درآورد که، توسط شهرداری باکو منتشر گردید.
سریر پادشاهان () همچنین شناخته شده با عنوان تاریخی اریکهٔ سلطنتی ادوارد یا سریر شاه ادوارد، یک صندلی چوبی باستانی است که متعلق به ادوارد یکم و به تعبیری، پادشاهان انگلستان است. صندلی مذکور مزین به مجسمه‌های مجلل می‌باشد و در عین حال، یکی از کلیدی‌ترین ارکان و مولفه‌های مهم تاجگذاری سلطنتی در انگلستان محسوب می‌گردد. سریر پادشاهان به دستور ادوارد یکم و در حقیقت به منظور مکانی برای نگه‌داشتن سنگ سرنوشت در زیر آن ساخته شد. صندلی در فرم سبک گوتیک و به دست والتر دورهامی در میان سال‌های ۱۲۹۷ تا ۱۳۰۰ از چوب بلوط
دورهامی در میان سال‌های ۱۲۹۷ تا ۱۳۰۰ از چوب بلوط ساخته شد. در آغاز، پادشاه دستور داد تا صندلی از جنس برنز ساخته شود اما با تغییر عقیده، چنین تصمیم گرفت که از جنس چوب باشد. سریر پادشاهان قدیمی‌ترین قطعه مبل انگلیسی موجود و ساخته‌شده به دست هنرمندی مشهور و شناخته‌شده‌است. از قرن ۱۴ میلادی، همهٔ پادشاهان انگلستان، در هنگام تاجگذاری بر روی این صندلی نشسته‌اند. البته، به استثنای ملکه ماری دوم که بر روی یک نسخهٔ بدل از این صندلی تاجگذاری کرد. پادشاهان تا پیش از این، برای تاجگذاری بر روی سنگ سرنوشت که در زیر
از این، برای تاجگذاری بر روی سنگ سرنوشت که در زیر صندلی قرار گرفته بود می‌نشستند تا اینکه در قرن ۱۷ میلادی، یک نشیمنگاه چوبی ساخته شد و از آن زمان، صندلی به فرم واقعی خودش مبدل گردید. این صندلی در طی ۸ قرن از عمر خودش تنها ۲ بار جابجا شده‌است. اولین مرتبه برای مراسم گزینش الیور کرامول به عنوان نیابت لرد در طول جمهوری انگلستان در کاخ وست‌مینستر بود؛ و دومین مرتبه، در طول جنگ جهانی دوم که به کلیسای جامع گلاستر منتقل شد. دورنمای تاریخی. در سال ۱۲۹۶ و در طول درگیری‌های مشهور به جنگ‌های استقلال اسکاتلند، ادوارد
مشهور به جنگ‌های استقلال اسکاتلند، ادوارد یکم یک سنگ باستانی را که پادشاهان اسکاتلند بر روی آن تاجگذاری می‌کردند را به عنوان غنیمت جنگی غصب نمود که مورخان تاریخی اسکاتلند از این عمل به عنوان یک خسارت و خرابکاری جنگی یاد می‌نمایند. این سنگ به کلیسای وست‌مینستر لندن منتقل و در زیر سریر پادشاهان قرار داده شد. پس از آن زمان، تمام پادشاهان انگلستان و بریتانیا با نشستن بر روی این صندلی و سنگ، اقدام به تاجگذاری می‌نمودند.
آکورد معلق () یک آکورد موسیقی است که در آن سوم بزرگ یا سوم کوچک حذف شده و به جای آن یک چهارم درست یا دوم بزرگ جایگزین می‌شود. در این نوع آکورد، کاربرد «چهارم درست» شایع‌تر است. فقدان سوم در آکورد باعث ایجاد صدای باز می‌شود و این در حالی است که وجود «پنجم با چهارم» یا «دوم با پایه» در کنار هم، دارای صدایی نامطبوع و تنش‌زا است. آکورد معلق در موسیقی پاپ و جاز با نمادهایی مانند: (sus2) و (sus4) نوشته می‌شود. به عنوان مثال آکورد معلق در دو، به ترتیب عبارتند از: (Csus4) دو، فا، سل، و (Csus2) دو، ر، سل. &lt;score
دو، فا، سل، و (Csus2) دو، ر، سل. &lt;score %vorbis="1"%%T257066% lang="lilypond"&gt; \override Score.TimeSignature #'stencil = ##f \relative c' { \clef treble \time 4/4 \key c \major &lt;c f g&gt;1 &lt;c d g&gt;1 &lt;/score&gt; تحلیل آکورد. اصطلاح معلق از تکنیک‌های کنترپوان و نت‌های زینت قرض گرفته شده‌است، جایی که یک نت متعلق به آکورد قبلی به آکورد بعدی منتقل می‌شود و سپس به سوم یا تونیک آکورد آن حل می‌شود. در استفادهٔ مدرن، یک آکورد معلق مربوط به همان زمان معین برای اجرا است و ارتباطی برای نگهداشتن نت از
معین برای اجرا است و ارتباطی برای نگهداشتن نت از آکورد قبلی یا بعدی خود ندارد. در موسیقی پاپ و جاز این اصطلاح برای ساختار هارمونیک استفاده می‌شود بدون اینکه اشاره‌ای به آکورد قبلی و بعدی آن داشته باشد. معکوس آکورد. هر آکورد معلق دارای دو معکوس است. معکوس آکوردهای معلق (sus2)، معکوس آکوردهای (sus4) نیز هستند و بالعکس. به عنوان مثال آکورد: Gsus2 (سل، لا، ر) اولین معکوس از آکورد Dsus4 (ر، سل، لا) است و همین آکورد، دومین معکوس از آکورد Gsus2 (سل، لا، ر) است. آکوردهای (sus2) و (sus4) هر دو دارای یک آکورد واسطهٔ
(sus2) و (sus4) هر دو دارای یک آکورد واسطهٔ کوارتال (لا، ر، سل) به فاصلهٔ «چهارم درست» هستند. فاصلهٔ هفتم در آکوردهای معلق تقریباً و همیشه به هفتم کوچک اشاره دارد، در حالی که در نهم‌ها (9sus4) شبیه آکورد یازده است و احتمال دارد به این آکورد اشاره داشته باشد. به عنوان مثال آکورد: C9sus4 (دو، فا، سل، سی بمل، ر) ممکن است آکورد C11 (دو، سل، سی بمل، ر، فا) نامیده شود. جستارهای وابسته. موسیقی گرجی
«قصه پیتر خرگوشه» () کتابی از بئاتریکس پاتر است که توسط انتشارات فردریک وارن و شرکا منتشر شده‌است. قصه کتاب در مورد یک خانواده خرگوش است که مادر خانواده قصد رفتن به خرید را دارد. مادر به فرزندانش می‌گوید که می‌توانند تا سر کوچه بروند و تمشک بچینند اما به باغ آقای مک گرگور نزدیک نشوند، چون پدر آنها در آنجا بوده که میان کیک خورده شده‌است. فلاپسی، ماپسی و کاتن تیل که دختر خرگوشانی حرف گوش‌کن بوده‌اند به حرف مادر گوش می‌کنند اما پیتر خرگوشه مستقیماً به باغ آقای مک گرگور می‌رود و اتفاقات بدی برایش رخ می‌دهد، از
مک گرگور می‌رود و اتفاقات بدی برایش رخ می‌دهد، از جمله اینکه کت و کفش خود را از دست می‌دهد. در قصه بنجامین خرگوشه که کتاب دیگر خانم بیتریکس پاتر است پیتر با کمک پسردایی خود بنجامین کت و کفش خود را پس خواهد گرفت.
نیز به تعداد ۸ قسمت از ۲۱ ژوئن ۲۰۱۵ شروع به پخش شد. داستان فصل دوم در کالیفرنیا اتفاق می‌افتد و دربارهٔ همکاری سه افسر پلیس از سه اداره پلیس مختلف است که پس از پیدا کردن جسد فردی در کنار یک بزرگراه، به دنبال جنایاتی هستند که تبدیل به یک تجارت شده‌است. در این فصل بازیگرانی همچون کالین فارل، ریچل مک‌آدامز، تیلور کیچ، کلی رایلی و وینس وان ایفای نقش می‌کنند. فصل سوم با هنرنمایی ماهرشالا علی، کارمن اجوگو، استیون درف، اسکوت مک‌نری، ری فیشر و میمی گامر در منطقه اوزارکس و در سه دوره زمانی مجزا به وقوع می‌پیوندد که
و در سه دوره زمانی مجزا به وقوع می‌پیوندد که دو کارآگاه پلیس ایالتی مسئول تحقیق پرونده‌ای وحشتناک دربارهٔ مفقودالاثر شدن دو کودک هستند. فصل سوم متشکل از هشت قسمت، از ۱۳ ژانویه ۲۰۱۹ پخش شد. "کارآگاه حقیقی" در مجموع سه فصل خود موفق به کسب نامزدی از جشنواره‌ها و مراسم‌های مختلف سینمایی و تلویزیونی در زمینه نویسندگی، کارگردانی و بازیگری شده‌است. سریال تاکنون در یازده رشته نامزده جایزه امی ساعات پربیننده شده که پنج جایزه را به خود اختصاص داده‌است. در هفتاد و دومین مراسم گلدن گلوب سریال در سه رشته از جمله بهترین
مراسم گلدن گلوب سریال در سه رشته از جمله بهترین مجموعه تلویزیونی کوتاه یا فیلم تلویزیونی نامزد جایزه گلدن گلوب شد نامزدی باری جایزه ستلایت و بفتا از دیگر افتخارات "کارآگاه حقیقی" است. نوشتار پیش رو فهرستی از جایزه‌ها و نامزدی‌های است که تاکنون "کارآگاه حقیقی" موفق به کسب آن شده‌است.
سنگ سرنوشت () یکی از ارکان و مولفه‌های تاریخی تاج‌گذاری فرمانروای بریتانیا و اسکاتلند است. این سنگ، یک بلوک مستطیلی شکل از جنس ماسه‌سنگ قرمز است که از سده ۱۳ (میلادی) در تاجگذاری پادشاهان مورد استفاده تشریفاتی قرار می‌گرفته‌است. این سنگ قدیمی در کلیسای اسکون و در اسکون، پرت و کینروس واقع شده و به همین جهت بیشتر اوقات با عنوان سنگ اسکون هم شناخته می‌شود. تاریخچه. اسکاتلند امروزی از سه بخش اصلی دال‌ریاتا («آرگیل» امروزی)، پیکت، و نورتامبریای آنگلو‌ساکسون تشکیل شده بود. سنگ سرنوشت در آغاز در مراسم تاجگذاری
شده بود. سنگ سرنوشت در آغاز در مراسم تاجگذاری پادشاهان دال‌ریاتا استفاده می‌شد. یکی از پادشاهان مهم آن دوران در دال‌ریاتا به نام کِنِت مک‌آلپین یا کِنِت اول پایتخت و تاج‌و‌تخت خود را به اسکون، جابجا کرد و این سنگ را هم با خود به آنجا ‌برد. از آن هنگام به بعد همه پادشاهان اسکاتلند در موت‌هیل واقع در اسکون تاج‌گذاری کردند. در سده ۱۳ (میلادی) در میانه جنگ‌های استقلال اسکاتلند از انگلستان، در سال ۱۲۹۶ پادشاه انگلستان، ادوارد یکم به اسکاتلند حمله کرد و سنگ اسکون را تصاحب کرد. سپس این سنگ به کلیسای جامع
اسکون را تصاحب کرد. سپس این سنگ به کلیسای جامع وست‌مینستر منتقل شد و ادوارد اول تخت ویژه‌ای ساخت که سنگ درون آن قرار داده می‌شود. سرقت و بازگشت. در نخستین ساعات صبحگاه روز کریسمس سال ۱۹۵۰ چهار دانشجوی اهل گلاسگو به رهبری مردی به نام یان همیلتون در جهت استقلال اسکاتلند آنها روز کریسمس وارد کلیسای وست‌مینستر شدند و سنگ سرنوشت را دزدیدند. همیلتون سنگ را نماد اسکاتلند می‌دانست و بسیاری از مردم اسکاتلند نیز باور دارند که این سنگ در تاریخ این کشور نقش مهمی دارد. چند ماه بعد این سنگ سرنوشت را در کلیسای جامع
چند ماه بعد این سنگ سرنوشت را در کلیسای جامع آربروت قرار گرفت. این مکان در تاریخ استقلال اسکاتلند اهمیت فراوانی دارد. در سال ۱۹۵۳ سنگ سرنوشت به وست‌مینستر بازگردانده شد و در مراسم تاجگذاری ملکه الیزابت دوم از آن استفاده شد. بازگشت به اسکاتلند. در سال ۱۹۹۶ تصمیم گرفته شد که سنگ به دژ ادینبرو منتقل شود. امروز این سنگ در کنار جواهرات سلطنتی اسکاتلند در گنجینه دژ ادینبرو نگهداری می‌شود.
شورش ژاکری که تنها ژاکری نیز خوانده می‌شود شورشی از جانب دهقانان فرانسوی بر ضد شارل، ولیعهد و نایب‌السلطنه فرانسه و طبقه اشراف در سال ۱۳۵۸ میلادی بود. عنوان این شورش برخواسته از عادت اشراف در به کار بردن عنوان تحقیرآمیز «ژاک» به معنای بالشتکی که رعایا به عنوان زره در جنگ به تن می‌کردند، برای دهقانان است. پیش‌زمینه. ماه سپتامبر سال ۱۳۵۶ میلادی و در جریان جنگ صدساله، فرانسوی‌ها که با خزانه خالی به دشواری سپاهی برای مقابله با مهاجمان گردآورده بودند، در نبرد پواتیه با وجود برتری عددی، با بی‌تدبیری برخی
نبرد پواتیه با وجود برتری عددی، با بی‌تدبیری برخی فرماندهان از جمله شخص پادشاه، شکست سختی از نیروهای انگلیسی به رهبری ادوارد، شاهزاده سیاه خوردند و علاوه بر کشته شدن صدها شوالیه، ژان دوم، پادشاه آن‌ها به همراه عده کثیر دیگری به اسارت دشمن درآمد. پیامد این نبرد، عمیق‌تر و گسترده‌تر شدن بی‌اعتمادی نسبت به نجیب‌زادگان و طبقه حاکم بر فرانسه بود که پس از تحمل شکست‌های بزدلانه در کرسی و پوآتیه آبروی خود را باخته بودند. این نبرد با از میان بردن سلطه مؤثر حکومت، آغازگر چپاول اراضی پادشاهی فرانسه توسط مزدوران رها
چپاول اراضی پادشاهی فرانسه توسط مزدوران رها شده انگلیسی و عده دیگری از جنگ‌سالاران و شوالیه‌های محلی و خارجی شد که با ایجاد ناامنی و وارد آوردن خسارات گسترده مالی، عرصه را بر شارل، فرزند و نایب‌السلطنه ژان دوم تنگ ساخته بودند. شارل که در ابتدا با رد درخواست‌ها، برای فراهم آوردن امکان مالی برای خود جهت مقابله با این یاغی‌گری‌ها، دفع خطر دشمنان خارجی و آزادسازی پدر خود، دست به افزایش مالیات‌ها و کاهش ارزش سکه‌ها زده بود در نهایت با به اوج رسیدن نارضایتی‌ها، با اکراه و تحت فشار، برای به دست آوردن پشتیبانی
با اکراه و تحت فشار، برای به دست آوردن پشتیبانی آن‌ها تن به برخی اصلاحات پیشنهادی از طرف طبقه سرمایه‌داران غیر اشرافی داد که موجب تشکیل یک شورای نظارتی و محدودتر شدن دامنه اختیارات حاکمیت می‌شد. به هر صورت، گذر زمان ثابت کرد این اصلاحات و عملکرد شورا موثرتر از شرایط پیشین نیست. از این رو شارل با جمع‌آوری عده ای جنگجو به دور خود، با ایراد یک سخنرانی در پاریس، اعلام کرد شورا را منحل و خود به تنهایی اوضاع را اداره خواهد کرد. شورش. با اعلام این تصمیم از جانب شارل و به بهانه دار زدن قاتلی که در کلیسایی بست
شارل و به بهانه دار زدن قاتلی که در کلیسایی بست نشسته بود، اِتیِن مارسل، یکی از رهبران سرمایه‌داری با توسل به زور برای مجبور ساختن شارل، به همراه جمعی از تاجران و صنعت‌گران مسلح به کاخ سلطنتی یورش برده و با ورود به آن عده‌ای را به قتل رساندند. در جریان این تهاجم به شارل آسیبی نرسید ولی دو تن از فرماندهان ارشد نظامی در مقابل چشمان او کشته شده و اجسادشان به بیرون کشانده شد. مارسل با ایراد سخنرانی دیگری مدعی شد این عمل به جهت صلاح پادشاهی و از میان بردن شوالیه‌های شرور و خیانتکار می‌بایست انجام می‌شد. پس از
شرور و خیانتکار می‌بایست انجام می‌شد. پس از خلق چنین صحنه‌هایی، از شارل بهت‌زده خواسته شد اصلاحات را تأیید و تمامی عوامل شورش را مورد عفو قرار دهد. استفاده از خشونت علیه دستگاه حاکمیت و قتل فرماندهان نظامی موجب از دست رفتن باقیمانده حامیان اصلاحات در میان اشراف گردید. چرا که آن‌ها منافع خود را گره خورده به سلطنت می‌دیدند. شارل بدون پذیرش شرایط با خارج ساختن خود و خانواده اش از پاریس، در عملی که موجب شعله‌ور شدن شورش رعایا گردید، به حاکمان محلی دستور داد استحکامات خود را در مقابل شورشی‌ها تأمین و پاریس را
خود را در مقابل شورشی‌ها تأمین و پاریس را محاصره نمایند. به منظور عمل به این فرمان، حاکمان اقدام به تصاحب اموال رعایا نمودند که باعث شوریدن آن‌ها شد. این شورش برنامه‌ریزی شده نبود اما نفرتی که در دل رعایا از اشرافی که دلیل زندگی نکبت‌بار آن‌ها و نابودی سرزمین فرانسه تلقی می‌شدند، وجود داشت، موجب طغیان آن‌ها گردید. دهقانان شورشی سازماندهی شده تحت فرماندهی گیوم کاله از مناطق شامپانی، پیکاردی و ایل-دو-فرانس به شورشیان پاریسی به فرماندهی مارسل پیوستند. این الحاق موجب اتحاد و اقدام مشترک رعایا و سرمایه‌داران
موجب اتحاد و اقدام مشترک رعایا و سرمایه‌داران غیر اشرافی علیه اشراف گردید. شورشی‌ها تأکید داشتند که قیام بر زد اشراف صورت گرفته و ضدیتی با سلطنت ندارد. دهقانان شورشی بسیاری از قلعه‌ها و اراضی اشراف را تخریب و ساکنان را قتل‌عام کردند. گزارش‌هایی از تجاوز مکرر به زنان و دختران اشراف نقل شده‌است. در برخی نقاط که نفرت مشابهی از عوامل دینی وجود داشت، کلیساها و دِیرها نیز مورد هجوم قرار گرفتند. سرکوب. شورشی‌ها که با پیوستن دسته‌های دیگر شمارشان به ۹ هزار نفر رسیده بود، به سمت مو، اقامت‌گاه خانواده سلطنتی، در ۴۰
بود، به سمت مو، اقامت‌گاه خانواده سلطنتی، در ۴۰ کیلومتری شرق پاریس حرکت کردند و روز ۹ ژوئن به آن رسیدند. همسر، خواهر و دختر خردسال ولیعهد و حدود ۳۰۰ بانوی نجیب‌زاده دیگر با فرزندانشان تحت حفاظت گروه کوچکی از شوالیه‌ها در قلعه مو بودند. احتمالا به جهت ترس، شهروندان دروازه‌های شهر را بر شورشی‌ها گشودند و از آن‌ها پذیرایی کردند. در این هنگام ژان دو گرایی و گستون فبوس، کنت فوآ که در حال مراجعت از یک جنگ صلیبی در پروس بودند، از شرایط مو مطلع گشتند. این دو در جنگ انگلستان و فرانسه در جانب مخالف یکدیگر بودند اما
انگلستان و فرانسه در جانب مخالف یکدیگر بودند اما در این موقعیت خطری که متوجه نجیب‌زادگان بود سبب شد با ۱۲۰ شوالیه همراه، همان روز ۹ ژوئن خود به محل برسانند. ژان دو گرایی و گستون فبوس با ۲۵ شوالیه زره‌پوش بر روی پلی که قلعه را به بیرون متصل می‌کرد مستقر شدند. شورشی‌ها اقدام به حمله به این شوالیه‌ها کردند. در محدوده باریک روی پل برتری عددی شورشی‌ها بی‌تاثیر بود. تعدادی زیادی از آن‌ها کشته شدند و به درون رودخانه سقوط کردند تا مابقی عقب بنشینند. با وجود مقداری درگیری شدید تن‌به‌تن، رعایای شورشی پایمال
مقداری درگیری شدید تن‌به‌تن، رعایای شورشی پایمال شوالیه‌ها شدند و وحشت‌زده قصد فرار کردند که متعاقبا به «سلاخی» آن‌ها توسط شوالیه‌های سوار انجامید. بقایای متواریان نیز تعقیب و در حوالی شهر به قتل رسیدند. به گزارش وقایع‌نگاران هزاران نفر در این میان کشتار شدند درحالی‌که جز اندکی از شوالیه‌های از دست نرفتند. در ادامه خشم شوالیه‌ها در انتقام متوجه اهالی مو شد که منجر به تاراج و تخریب دو هفته‌ای آن گشت. بسیاری از شهروندان قتل عام و شهردار به دار آویخته شد.
برج سبز () عنوان یک محوطه مشهور در درون برج لندن می‌باشد که علت شهرت آن مرتبط با اعدام چند ملکه و تعدادی از شاهزادگان برجسته در آنجا می‌باشد. سه نفر از مشهورترین ملکه‌هایی که در این نقطه سر از پیکرشان جدا و گردن زده شدند عبارت هستند از، کاترین هاوارد، آن بولین و جین گری. برج سبز یک فضای باز در جنوب چپل‌رویال کلیسای سنت پیتر اد وینکولا است. گردن‌زده شدن یا اعدام در محوطه برج سبز، یک امتیاز ممتاز (لطف یا مرحمت پادشاه) و مختص نجیب‌زادگان بود چرا که اصولاً در مقابل دیدگان عموم نبود و به طبع آن، توهین یا دشنام و
دیدگان عموم نبود و به طبع آن، توهین یا دشنام و شرم از حضور در مقابل عوام هم منتفی می‌گردید. سایر زندانیان و محکومین برج لندن، در تاور هیل و درست در خارج از استحکامات در مقابل دیدگان عموم اعدام شدند. تعدادی نیز در قسمت دیگری از شهر و در منطقه‌ای به نام تایبرن معدوم شدند. در این منطقه یک لوح گرانیتی بر روی داربستی وجود دارد که بیانگر اسامی افراد مشهور و اعدامی در این منطقه است. سنگ موصوف به سفارش ملکه ویکتوریا نصب گردیده‌است. در دوران قرون وسطی از این محوطه به عنوان محل دفن استفاده می‌گردید. نقشه‌های تاریخی
عنوان محل دفن استفاده می‌گردید. نقشه‌های تاریخی برج لندن موقعیت ساختمانی را در محوطه برج سبز نشان می‌دهد که در سال ۱۶۸۴ تخریب شد، هر چند در سال ۱۶۸۵ میلادی بازسازی شد. سپس در مدت زمان کوتاهی پس از آن این ساختمان دوباره حذف شد. چنین به نظر می‌رسد که این ساختمان تحت تملک محافظان مخصوص زندانیان و جواهرات سلطنتی بوده‌است که با نام بی‌فیترس شهره بودند. این گروه طبقه‌ای منفک از گارد ملکه محسوب می‌گردیدند. غالب اعدام‌های درون برج سبز صرفاً به جهت حفظ حریم خصوصی نجبا صورت می‌پذیرفت. معدومین برج سبز. ۷ نفر از
نجبا صورت می‌پذیرفت. معدومین برج سبز. ۷ نفر از مشهورترین افراد اعدامی در برج سبز عبارت هستند از ویلیام هاستینگ، نخستین بارون هاستینگ به فرمان ریچارد سوم در سال ۱۴۸۳. آن بولین، دومین همسر هنری هشتم در ۱۹ مه ۱۵۳۶ مارگارت پول، کنتس سالزبری به تاریخ ۲۷ مه ۱۵۴۱ کاترین هاوارد، پنجمین همسر هنری هشتم به اتهام زنای با محارم در ۱۳ فوریه ۱۵۴۲ جین بولین به فرمان هنری هشتم در تاریخ ۱۳ فوریه ۱۵۴۲ جین گری، مشهور به "ملکهٔ ۹ روزه" در تاریخ ۱۲ فوریه ۱۵۵۴ و در نهایت رابرت دوروکس به اتهام خیانت در تاریخ ۲۵ فوریه ۱۶۰۱ میلادی.
به اتهام خیانت در تاریخ ۲۵ فوریه ۱۶۰۱ میلادی. به استثنای آن بولین که با شمشیر سر از پیکرش جدا شد، هر کدام از این محکومین به وسیلهٔ تبر گردن‌زده شدند. اجساد هر ۷ نفر در نمازخانه سنت پیتر اد وینکولا دفن گردید.
کرانچی‌رول (Crunchyroll) یک سرویس ویدئو به‌درخواست خدمات رسانه‌ای بر فراز اینترنت پخش جاری آمریکایی است که متعلق به سونی است. این سرویس در درجه اول فیلم‌ها و سریال‌های تلویزیونی تولید شده توسط سینمای آسیای شرقی، از جمله انیمه را توزیع می‌کند و دفتر مرکزی آن در سان فرانسیسکو است و یک شعبه ژاپنی در شیبویا-کو، توکیو، توکیو دارد. کرانچی‌رول در سال ۲۰۰۶ توسط گروهی از فارغ‌التحصیلان دانشگاه کالیفرنیا، برکلی تأسیس شد، و محتوا را به بیش از ۱۲۰ میلیون کاربر ثبت‌شده در سراسر جهان ارائه می‌دهد. کرانچی‌رول قبلاً
در سراسر جهان ارائه می‌دهد. کرانچی‌رول قبلاً زیرمجموعه اوتر مدیا متعلق به ای‌تی‌اندتی/وارنر مدیا بود و از سال ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۸، این شرکت با فانیمیشن همکاری کرد که سونی در سال ۲۰۱۷ آن را خریداری کرد و در نهایت پس از خریداری کرانچی‌رول توسط سونی از AT&amp;T در سال ۲۰۲۱ در سال ۲۰۲۲ با برند خود ادغام شد. کرانچی‌رول عضو انجمن انیمیشن‌های ژاپنی (AJA) است.
لو شابانه مشهورترین و مجلل‌ترین روسپی‌خانه شهر پاریس و فرانسه محسوب می‌شود . این روسپی‌خانه در خیابان شابانه در نزدیکی موزه لوور در پاریس قرار دارد . این روسپی‌خانه توسط زن ایرلندی به نام الکساندر ژوآنت که در افواه به مادام کلی افتتاح شد . محیط و سالن‌های روسپی‌خانه با تأثیرپذیری از فرهنگ و هنر اسپانیایی ، هندی ، ژاپنی ، رومی و فرانسوی به صورت مجلل تزیین شده بود . مادام کلی روسپی‌خانه را به مبلغ یک میلیون هفتصدهزار فرانک به برخی از سرمایه‌داران ناشناس فروخت و در سال ۱۸۹۹ درگذشت . در طول ده بیست قرن بیستم لو
در سال ۱۸۹۹ درگذشت . در طول ده بیست قرن بیستم لو شابانه از روسپی‌خانه یک دو دو پیشی‌گرفت . در طول جنگ جهانی دوم لوشابانه مانند تمام روسپی‌خانه‌های دیگر فرانسه در اختیار افسران ارتش آلمان نازی قرار گرفت . هرمان گورینگ از چهره‌های برجسته آلمان نازی از لوشابانه پاریس دیدن کرد . پس از جنگ‌جهانی دوم روسپی‌خانه‌ها به خاطر همکاری با دستگاه‌های اطلاعاتی آلمان و طرح مارتا ریچارد بسته شد . در بررسی‌های سال ۲۰۰۲ حدود دو سوم مردم فکر می‌کردند و روسپی‌خانه کرامت زن را کاهش می‌دهد . البته با این‌حال دو سوم از بازگشایی
کاهش می‌دهد . البته با این‌حال دو سوم از بازگشایی مجدد روسپی‌خانه‌ها در فرانسه استقبال می‌کنند . در سال ۱۹۵۱ تمام اموال روسپی‌خانه به حراج گذاشته شد . در میان اموال صندلی عشق ادوارد هفتم و دوش شامباین ابولهول بود . دوش شامباین توسط یک عتیقه فروشی خریداری شده بود به قیمت ۱۱۰ هزار فرانک به سالوادور دالی رسید و آن‌را در اتاقی از هتل موریس (هتل متعلق به سالوادور دالی) قرار داد .
ریک رومن وا (متولد ۲۰ فوریه ۱۹۶۸) کارگردان، فیلمنامه‌نویس و بدل‌کار آمریکایی است. او بیشتر برای کارگردانی آثاری چون تبهکار (۲۰۰۸)، خبرچین (۲۰۱۳) و سقوط آنجل (۲۰۱۹) شناخته می‌شود.
انستیتو دولتی سینما و تئاتر ایروان (؛ ) یک دانشگاه دولتی و انستیتو آموزش عالی مستقر در ایروان پایتخت ارمنستان می‌باشد. این دانشگاه در سال ۱۹۴۴ تحت عنوان انستیتو دولتی هنرهای نمایشی ایروان بنیانگذاری شد. در سال ۱۹۵۳ این دانشگاه به آکادمی دولتی هنرهای زیبای ارمنستان پیوست و تا سال ۱۹۹۴ به عنوان بخشی از انستیتو دولتی تئاتر و هنر ایروان فعالیت می‌کرد.
حمید سهیلی (زادهٔ ۳۰ بهمنِ ۱۳۲۷ – درگذشته ۳۰ شهریورِ ۱۳۹۸) در تهران پژوهشگر، نویسنده، تهیه‌کننده و کارگردان ایرانی بود. سرگذشت. وی فعالیت هنری خود را از سال ۱۳۵۳ آغاز نمود و در نخستین کار حرفه‌ای خود یعنی سریال "آتش بدون دود" دستیار اول کارگردان بود. سپس در فیلم‌هایی چون "اسرار دریای سرخ" (محصول مشترک ایران و فرانسه)، "سفرهای پیترو دلاواله" (محصول مشترک ایران و ایتالیا)، "قلعه الموت"، "سفرهای دور و دراز هامی و کامی" و "مراسم جشن سده" به عنوان دستیار اول کارگردان تا اواخر سال ۱۳۵۷ همکاری داشت. از وی به عنوان
تا اواخر سال ۱۳۵۷ همکاری داشت. از وی به عنوان یکی از شناخته‌ترین مستندسازان معماری ایران یاد می‌شود که معماری ایرانی را جهانی نمود. مجموعه ۳۳ قسمتی معماری ایرانی به کارگردانی او از سوی یونسکو ثبت جهانی شد و در خرداد ۱۳۹۸ مراسم نکوداشتی در خانه سینمای ایران برای وی برگزار گردید. فیلم‌شناسی. کارگردانی. فیلم‌های مجموعه مستند تاریخی و معماری. – کلیساها ۳۵:۰۶
آیبگ و سرکیس ()، دو نماینده‌ای مغولان که توسط بایجو نویان در سال ۱۲۴۷ به دربار پاپ اینوسنت چهارم در لیون فرستاده شدند. در واقع این دو فرد، نخستین دیپلمات و نمایندگان مغول در اروپا محسوب می‌شوند. در سال ۱۲۴۶، پاپ دومین هیئت را به رهبری آسکلین لمباردی، کشیش دومینیکی، همراه با نامه خود عازم شرق کرد. این هیئت در سال ۱۲۴۷ در تبریز، بایجو نویان، فرمانده مغول را ملاقات کردند و نامه پاپ را تسلیم وی نمودند. وی در جواب نامه پاپ، همانند گیوک، درخواست مغولان را دوباره مطرح کرد اما وی دو نماینده به نام آیبگ و سرکیس را
مطرح کرد اما وی دو نماینده به نام آیبگ و سرکیس را به نزد پاپ در لیون فرستاد تا با وی برای شکست دادن ایوبیان و همچنین فتح بغداد مذاکره کنند. با این حال پس از حضور ۱ ساله این دو نماینده در لیون، در سال ۱۲۴۸ پاپ دستور بازگشت آنها را به سمت بایجو صادر کرد.
جیوانی د پیان دل کارپین (; – )، دیپلمات، کشیش و جهانگرد ایتالیایی بود که در سال ۱۲۴۶ برای نخستین بار از جانب پاپ اینوسنت چهارم به دربار مغولان و گیوک خان رفت تا نامه پاپ را به مغولان تسلیم کند. در سال ۱۲۴۵، پاپ اینوسنت چهارم، همزمان با دیگر تلاش‌هایش برای نجات مسیحیان و دول مسیحی در اراضی مقدس، دو هیئت نمایندگی به سمت شرق و بارگاه گیوک خان در مغولستان فرستاد. نخستین هیئت اعزامی به ریاست کشیش فرانسیسکویی، جیوانی د پیان دل کارپین، در آوریل ۱۲۴۵ لیون را به سمت شرق ترک کردند و پس از ۱۵ ماه عبور از اروپای شرقی،
شرق ترک کردند و پس از ۱۵ ماه عبور از اروپای شرقی، روسیه و دشت‌های مرکزی آسیا، در اوت ۱۲۴۶ به دربار گیوک رسیدند. پس از رسیدن هیئت اعزامی، دل کارپین نامه پاپ را که در آن خان مغول را به مسیحیت دعوت کرده بود، تحویل گیوک داد اما گیوک در نامه‌ای ضمن جواب به سؤالات او، مدعَیات مذهبیِ پاپ را رد کرد و از او خواست که به‌همراه تمام شاهان اروپایی به دربار خان مغول بیایند و شخصاً اعلام بندگی و اطاعت کنند.
آسکلین لمباردی ()، دیپلمات و کشیش فرقه دومینیکن بود که در سال ۱۲۴۷ از جانب پاپ به سمت مغولان در شرق عازم شد. در سال ۱۲۴۶، پاپ دومین هیئت را به رهبری آسکلین لمباردی، کشیش دومینیکی، همراه با نامه خود عازم شرق کرد. این هیئت در سال ۱۲۴۷ در تبریز، بایجو نویان، فرمانده مغول را ملاقات کردند و نامه پاپ را تسلیم وی نمودند. وی در جواب نامه پاپ، همانند گیوک، درخواست مغولان را دوباره مطرح کرد اما وی دو نماینده به نام آیبگ و سرکیس را به نزد پاپ در لیون فرستاد تا با وی برای شکست دادن ایوبیان و همچنین فتح بغداد مذاکره
برای شکست دادن ایوبیان و همچنین فتح بغداد مذاکره کنند. با این حال پس از حضور ۱ ساله این دو نماینده در لیون، در سال ۱۲۴۸ پاپ دستور بازگشت آنها را به سمت بایجو صادر کرد.
آندره لونژومویی نماینده لوئی نهم، پادشاه فرانسه برای مذاکره با مغولان بر سر اتحاد علیه مسلمانان و ایوبیان بود. همزمان با مذاکرات پاپ با مغولان و ارسال هیئت‌های نمایندگی به جانب یکدیگر، لوئی نهم که هنوز در قبرس مستقر بود، در دسامبر ۱۲۴۸، دو تن از نسطوریان به نام مارک و دیوید را که از جانب ایل‌چیکدای نویان و از موصل آمده بودند، ملاقات کرد. این دو تن همراه با خود نامه‌ای از جانب فرمانده مغول آورده بودند که در آن مغولان از خواسته قبلی خود در قبال اروپاییان عقب‌نشینی کرده و خود را از حامیان و هواخواهان مسیحیان و