payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در تلویزیون ملی گفت که اسکات موریسون باید مراقب باشد که در نظر مردم «یک سیمپ برای دونالد ترامپ» جلوه نکند. در سپتامبر همان سال، کاربران ردیت چالشی به‌نام «سپتامبر بدون سیمپ» راه انداختند که مشابه نو نات نوامبر بود. در این چالش، کاربران متعهد می‌شدند که عکس زنان را پسند (لایک) نکنند، پورنوگرافی تماشا نکنند و به کارگران جنسی آنلاین (مثل ای‌گرل‌ها) پول ندهند. در نوامبر ۲۰۲۰، در مطلبی از مجلهٔ Vox دربارهٔ کمدی شرم‌آور در تیک‌تاک، شخصیت «آقای سیمپ سکشوال» که توسط کاربر Nate Varrone ساخته شده بود، معرفی شد. به
کاربر Nate Varrone ساخته شده بود، معرفی شد. به گفتهٔ او، این شخصیت مردی از میشیگان است که به‌طرز اغراق‌آمیزی به دنبال عشق از‌دست‌رفته‌اش، ملیسا، است. در ژانویهٔ ۲۰۲۱، مجلهٔ ووگ گزارش داد که صفحه‌ای در اینستاگرام با هویت «سیمپ‌های عاشق» برای جان اساف، نامزد سنای آمریکا از ایالت جورجیا، ساخته شده بود. او در ۲۰ ژانویهٔ ۲۰۲۱ به عنوان سناتور سوگند یاد کرد. بازخورد عمومی. با گسترش کاربرد واژه، معنای آن نیز رقیق شد. در آوریل ۲۰۲۰، مقاله‌ای در Men's Health این واژه را «تحقیرآمیز» توصیف کرد و گفت که اکنون کافی است
را «تحقیرآمیز» توصیف کرد و گفت که اکنون کافی است مردی فقط زنی را تحسین کند تا به‌عنوان «سیمپ» برچسب بخورد. هیلی سوئن در The Tab نوشت که واژهٔ سیمپ جای پسر نرم‌خو ("softboi") را گرفته است: پسری شکست‌خورده در روابط که بیش‌ازحد مهربان و محترم است، اما از طرف دیگران جدی گرفته نمی‌شود. به نوشتهٔ ایونینگ استاندارد، این واژه می‌تواند در نقد روابط ناسالم مفید باشد، اما درعین‌حال بار توهین‌آمیز بالقوه‌ای هم دارد. نیویورک‌تایمز این واژه را توهینی زن‌ستیزانه توصیف کرده که نارضایتی از برابری جنسیتی را نشان می‌دهد. آنا
که نارضایتی از برابری جنسیتی را نشان می‌دهد. آنا ماریا از The Daily Dot می‌نویسد که این واژه در بیشتر موارد طنزآمیز و بدون بار زن‌ستیزانه است، اما در جوامع ضدزن کافی است کسی فقط به زنی احترام بگذارد تا «سیمپ» تلقی شود. تیلور نیز می‌نویسد که واژهٔ سیمپ بیشتر از آن‌که معنای خاصی داشته باشد، ابزاری برای حملهٔ مردان زن‌ستیز به مردانی است که با زنان محترمانه رفتار می‌کنند. ممنوعیت در توییچ. در مه ۲۰۲۰، وب‌سایت Kotaku گزارش داد که پلتفرم توییچ شروع به حذف ایموت‌های حاوی واژهٔ «سیمپ» کرده است. در بیشتر موارد، این
حاوی واژهٔ «سیمپ» کرده است. در بیشتر موارد، این ایموت‌ها فقط شامل یک شخصیت خیالی با تابلوی «SIMP» بودند. در دسامبر ۲۰۲۰، توییچ اعلام کرد که استفاده از واژه‌های «سیمپ»، «اینسل» و «با‌کره» در شرایط خاصی ممنوع خواهد شد و افزود که ایموت‌های حاوی این واژه‌ها دیگر تأیید نخواهند شد. بازخوردها نسبت به این ممنوعیت منفی بود. برایان رولی از The Daily Dot نوشت که اجرای چنین ممنوعیتی بسیار دشوار خواهد بود. Gizmodo نیز به‌طعنه نوشت: «سیمپ‌ها و باکره‌های واقعی هنوز در توییچ خوش‌آمد دارند». Ars Technica نیز توییچ را
توییچ خوش‌آمد دارند». Ars Technica نیز توییچ را به‌دلیل واکنش‌های متناقضش نسبت به رفتارهای مسئله‌دار، مورد انتقاد قرار داد. برخی استریمرها در مصاحبه با Kotaku گفتند که استفاده از این واژه در کانال‌شان بیشتر شوخی بوده است. یکی از آن‌ها گفت که استفاده از ایموت سیمپ در جامعهٔ او «تنها یک شوخی بی‌ضرر» است.
گی بوردن (۲ دسامبر ۱۹۲۸–۲۹ مارس ۱۹۹۱)، یک هنرمند فرانسوی و عکاس مد، که به خاطر تصاویر تحریک آمیز خود معروف بود. از سال ۱۹۵۵، بوردن با مجله وگ و همچنین نشریات دیگری از جمله هارپرز بازار کار می‌کرد. او کمپین‌های تبلیغاتی را برای شنل، Charles Jourdan، پنتاکس و بلومینگدیلز شلیک کرد. او به عنوان یکی از شناخته شده‌ترین عکاسان مد و تبلیغات نیمه دوم قرن ۲۰ شناخته می‌شود. او زمینه را برای نوع جدیدی از عکاسی مد فراهم کرد. «در حالی که تصاویر مد مرسوم، زیبایی و لباس را عناصر اصلی خود قرار می‌دهند، عکس‌های بوردن به سراغ
اصلی خود قرار می‌دهند، عکس‌های بوردن به سراغ گزینه‌های رادیکال می‌رود.» زندگی و کار. بوردن در ۲ دسامبر ۱۹۲۸ در پاریس، فرانسه متولد شد. پدر و مادرش وقتی کودک بود از هم جدا شدند و او را برای زندگی با پدربزرگ و مادربزرگ پدری اش که خانه ای در نرماندی داشتند، فرستادند. پدربزرگ و مادربزرگ وی همچنین صاحبان رستورانی در پاریس به نام "براسری بوردن" بودند. هنگامی که پدرش، که در زمان تولد تنها ۱۸ سال داشت، دوباره ازدواج کرد، بوردن دوباره تحت سرپرستی او قرار گرفت. ظاهراً بوردن فقط یکبار مادرش را دید؛ زمانی که برای دادن
بوردن فقط یکبار مادرش را دید؛ زمانی که برای دادن هدیه‌ای به او به رستوران براسری آمده بود. بوردن در هجده سالگی تور دوچرخه سواری را در پروانس آغاز کرد و در طی آن با دلال هنری، لوسین هِنری آشنا شد. بوردن شش ماه را در خانه هِنری گذراند و در آنجا کار خود را روی نقاشی و طراحی متمرکز کرد تا اینکه زمان خدمت سربازی اجباری فرا رسید. بوردن برای اولین بار در دوران خدمت در نیروی هوایی با عکاسی آشنا شد. بوردن که در داکار مستقر بود (۴۹–۱۹۴۸)، آموزش عکاسی مبتدی دید و به عنوان یک عکاس هوایی کار می‌کرد. هنگامی که پس از
عنوان یک عکاس هوایی کار می‌کرد. هنگامی که پس از خدمت به پاریس بازگشت، با مشاغلی مثل فروشندگی لنزهای دوربین، زندگی خود را می‌گذراند و همچنین به نقاشی، طراحی و عکس ادامه می‌داد. در این زمان او برخی از نقاشی‌های خود را به نمایش گذاشته و در سال ۱۹۵۰، من ری را به عنوان راهنمای خود برگزیده بود و به دنبال ارتباط با وی بود. بوردن شش بار از در منزل من ری، توسط همسر او برگردانده شد تا اینکه بار هفتم، خود من ری به وی جواب داد و او را به داخل دعوت کرد. بوردن در واقع موفق شده بود اعتماد من ری را جلب کرده بود و او
موفق شده بود اعتماد من ری را جلب کرده بود و او کاتالوگ اولین نمایشگاه بوردن را نوشت. بوردن اولین نمایشگاه نقاشی و طراحی خود را در گالری رو دو له بورگون، پاریس برگزار کرد. اولین نمایشگاه عکاسی وی در سال ۱۹۵۳ بود. او در اوایل با نام مستعار «ادوین هالان» نمایشگاه می‌گذاشت. اولین عکسهای مد وی در فوریه ۱۹۵۵ در مجله وگ منتشر شد. بوردن به‌عنوان معاصر هلموت نیوتن، که او نیز کارهای زیادی برای وگ انجام داده، کمک کرد تا امروزه عکاسی معاصر ثبت شود. در سال ۱۹۸۵، بوردین جایزه بزرگ ملی عکاسی را که توسط وزارت فرهنگ فرانسه
بزرگ ملی عکاسی را که توسط وزارت فرهنگ فرانسه اعطا می‌شود، رد کرد، اما نام او در لیست برندگان جایزه باقی مانده‌است. وی در سال ۱۹۹۱ بر اثر سرطان درگذشت. به گفته مانولو بلانیک، میراث خلاق بوردن به قدری عظیم است که جایش هرگز با کس دیگری پر نمی‌شود. سبک. گی بوردن جزو اولین کسانی بود که عکس‌های مد را با روایت‌های جذاب، جلوه‌های نمایشی با اشباع شدید رنگ، واقع گرایی بیش از حد و کمپوزیسیون کراپ شده ببه تصویر کشید. عکسهای بوردن غالباً از نظر احساسی قوی و شوکه کننده هستند. بوردن الفبای تصویری جدیدی را ارائه می‌داد.
هستند. بوردن الفبای تصویری جدیدی را ارائه می‌داد. روایت‌ها با الهام از ادبیات، سینما و تاریخ هنر عجیب و مرموز بودند. بوردن تحت تأثیر تعدادی از هنرمندانی بود که آثارشان را دنبال می‌کرد: اول از همه، مربی‌اش من ری، ادوارد وستون عکاس، ماگریت و بالتوس نقاشان سورئالیست، و لوئیس بونوئل فیلمساز سورئالیست اسپانیایی. مجموعه‌ها. مجموعه‌های بوردن در نمایشگاه‌های عمومی زیر برگزار شده‌است:
گِـرِگ هان (؛ زادهٔ) کمدین و بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است. وی مدت‌ها با درجهٔ سروانی در سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا خدمت کرد. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "استخدام" اشاره نمود.
کریستوفر پولی (؛ زادهٔ ) موسیقی‌دان، رهبر موسیقی، آهنگساز، نوازندهٔ کیبورد اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۹۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. وی با گوئن استفانی همکاری داشته و مدیر گروه موسیقی کیتی پری و کشا است. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "استخدام" اشاره نمود.
جوئل گودمن () موسیقی‌دان و آهنگساز اهل ایالات متحده آمریکا است. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "استخدام" اشاره نمود.
دایان ماری هندریکس (Diane Marie Hendricks) متولد ۱۹۴۷ یک تاجر میلیاردر آمریکایی و تهیه کننده فیلم اهل ویسکانسین است. او بیوه تاجر فقید کن هندریکس است. در ژانویه ۲۰۲۳ سرمایه او ۱۲/۹ ميليارد دلار تخمین زده شده است. اوایل زندگی. هندریکس در ویسکانسین و خانواده روستایی دامدار متولد و بزرگ شد. او در سال ۱۹۶۵ از دبیرستان Osseo-Fairchild فارغ التحصیل شد و هنگام ملاقات با کن هندریکس به مدت ده سال بود که از شوهر اول خود جدا شده بود. حرفه. در سال ۱۹۷۵ او خانه‌های سفارشی می فروخت و کن پیمانکار سقف بود. آنها ازدواج
می فروخت و کن پیمانکار سقف بود. آنها ازدواج کردند و شریک تجاری شدند. دایان هندریکس در سال ۱۹۸۲ به همراه همسر خود بزرگترین شرکت عمده‌فروشی (ABC Supply) سقف، پنجره و دیوارپوش را در ویسکانسین افتتاح کرد. این شرکت در زمینه فروش سقف، پنجره، ناودان و نما برای ساختمانهای مسکونی و تجاری فعالیت دارد. هندریکس مالک هلدینگ هندریکس و مالک و رئیس ABC Supply است. این شرکت بیش از ۷۸۰ شعبه دارد و خانم هندریکس به لطف ثبت رکورد فروش ۱۰.۵ میلیارد دلاری در سال گذشته، ۲.۱ میلیارد دلار به دارایی‌های خالص خود افزوده است. در سال
دلار به دارایی‌های خالص خود افزوده است. در سال ۲۰۲۰ برای دومین سال پیاپی دایان هندریکس در صدر لیست ثروتمندترین زنان خود ساخته و پول‌ساز آمریکا قرار گرفت و دارایی او ۷/۵ میلیارد دلار اعلام شده است.
کاژیمی‌یر کوردلوفسکی ۱۱ اکتبر ۱۹۰۳ در پوزنان - ۱۱ مارس ۱۹۸۱ در کراکوف، لهستان)، یک اخترشناس لهستانی بود. در سال ۱۹۵۶، او کشف غبار کوردولوفسکی؛ ابرهای زیادی با غلظت‌های گذرا از گرد و غبار را در نقاط لاگرانژی سیستم زمین-ماه اعلام کرد. وجود این غبار در نهایت در اکتبر ۲۰۱۸ مورد تأیید رسمی قرار گرفت. کاژیمی‌یر کوردلوفسکی در دانشگاه آدام میتسکیویچ در پوزنان و دانشگاه یاگیلونیا در کراکوف تحصیل کرد و در سال ۱۹۳۲ مدرک دکترا گرفت.
ویپاسانا یا ویپَشی‌یَنا که در لغت از دو بخش "وی" به‌معنای ویژه و "پَسَنا" به‌معنای دیدن واقعیت به همان صورتی که هست بدون دستکاری‌ها و سوء گیریهایی هست که انسان در ناهشیار و هشیار خود انجام میدهد. متون پالی آن را به عنوان یکی از دو ویژگی ذهنی توصیف می‌کند که در مراقبه بودایی ایجاد شده‌است ("باوانا")، و دیگری ساماتا (آرامش دهنده ذهن) است. این اغلب به عنوان نوعی مدیتیشن تعریف می‌شود که «درک واقعیت» را دنبال می‌کند. در مکتب ترواده به هدف شناخت و درک "آنیکا" «ناپایداری همه چیز»، "دوک‌کا" «رنج، عدم رضایت»،
«ناپایداری همه چیز»، "دوک‌کا" «رنج، عدم رضایت»، "آنات‌تا" «رهای از من»، سه علامت وجود تعریف می‌شود، و در مکتب ماهایانا به عنوان «تهی‌بودن» آنیاتا و "طبیعت بودا از آن یاد می‌شود." تمرین ویپاسانا در سنت ترواده در قرن دهم به پایان رسید، اما بر اساس بررسی‌های تازه ساتی‌پاتانا سوت‌تا، "ویسوددی‌ماگا" و سایر متون در قرن هجدهم، این شیوه در دو خاندان برمه‌ای تونگوو و کون‌باونگ دوباره آغاز شد. جنبشی دیگر با محوریت بصیرت و همراهی با "ساماتا به عنوان یک سنت جدید در قرن ۱۹ و ۲۰ توسعه یافت". این جنبش که به جنبش ویپسنا
۱۹ و ۲۰ توسعه یافت". این جنبش که به جنبش ویپسنا شناخته می‌شود توسط لدی سایاداو و یووی‌مالا توسعه یافت و توسط ماهاسی سایاداو، وی‌آر دی‌راوام‌سا و گوینکا گسترش یافت و اهمیت زیادی پیدا کرد. در ترواده مدرن، ترکیب یا عدم تقسیم ویپسنا و ساماتا مورد اختلاف است. سوتراهای پالی به سختی از چیزی با نام ویپسنا یاد می‌کنند، و آن را به عنوان یک ویژگی ذهنی در کنار ساماتا توصیف می‌کنند که به‌طور همزمان توسعه می‌یابد و منجر به آزادی می‌شود، در همین حال آبیدام‌ما پیتاکا و تفسیرهای آن سماتا و ویپسنا را به عنوان دو روش مراقبه
آن سماتا و ویپسنا را به عنوان دو روش مراقبه جداگانه توصیف می‌کنند. ویپاسانا در جنبش ویپسنا بر ساماتا ترجیح داده شده، اما منتقدان اشاره می‌کنند که هر دو عناصر ضروری آموزش بودایی هستند. مراقبه ویپاسانا. اخلاق، آگاهی از تنفس و تأمل. مراقبه ویپاسانا از "ساتی" (ذهن آگاهی) و "ساماتا" (آرام) استفاده می‌کند، که از طریق روشهایی مانند "آناپاناساتی" (ذهن آگاهی از تنفس)، همراه با مشاهده و دیدن ناپایداری وضعیت بدن و ذهن درک از ذات واقعیت به دست می‌آید. تمرین با مرحله مقدماتی، تمرین "شیلا" و ترک افکار و خواسته‌ها آغاز
تمرین "شیلا" و ترک افکار و خواسته‌ها آغاز می‌شود. جف ویلسون خاطر نشان می‌کند که شیلا یک عنصر کاملاً بودایی است و توسط نسل اول معلمان غربی پس از جنگ نیز مورد تأکید است. با این وجود، در جنبش ذهن آگاهی معاصر، شیلا به عنوان عنصری از عمل، اکثراً کنار گذاشته می‌شود و ریشه ذهن آگاهی را ابهام آلود می‌کند. تمرین‌کننده ویپاسانا مشغول "آناپاناساتی (آگاهی از تنفس)" می‌شود، در متن بودایی ساتیپاتانا سوتا آمده‌است که برای تمرین ویپاسانا به جنگل رفته و در زیر درخت می‌نشینی و سپس فقط نفس کشیدن را مشاهده می‌کنی. اگر نفس
و سپس فقط نفس کشیدن را مشاهده می‌کنی. اگر نفس عمیق است، متوجه شو که نفس عمیق است، اگر نفس کوتاه است، متوجه کوتاه شدن نفس شو. در «روش جدید برمه» تمرین کننده ویپاسانا به هر چیزی فکری که در ذهن‌اش می‌آید یا هر حسی که در بدن‌اش ایجاد می‌شود توجه می‌کند و بدون درگیر شدن یا قضاوت کردن فقط از آن آگاه می‌شود، مثلاً می‌گوید «دم» «بازدم» یا «فکر». با توجه به پدید آمدن پدیده‌های جسمی و ذهنی، شخص در حال مراقبه آگاه می‌شود که چطور میان احساسی که در بدن‌اش ایجاد می‌شود و افکاری که در ذهن‌اش هست ارتباط وجود دارد. این
و افکاری که در ذهن‌اش هست ارتباط وجود دارد. این موضوع در پنج "اسکانداها" و "پدیدآیی وابسته (پاتیکاساموپادا) توضیح داده شده". به گفته سایاداو پاندیتا، آگاهی و مشاهده این احساسات و واکنش نشان ندادن به آن در حالت مراقبه باعث اصلاح رفتار شخص در دنیای واقعی می‌شود؛ و در روبرو شدن با محرک‌های روزمره احتمال اینکه از نظر جسمی یا روحی واکنش شدیدی در برابر اتفاقات جهان داشته باشند، کاهش می‌یابد و می‌تواند بر احساسات و رفتار خود آگاهی و کنترل داشته باشد.
امتیاز سفید، یا امتیاز پوست سفید، امتیاز اجتماعی ای است که به سفیدپوستان نسبت به افراد غیر سفید پوست در برخی جوامع مزیت می‌دهد، به ویژه اگر در شرایط مشابه اجتماعی، سیاسی یا اقتصادی باشند. امتیاز پوست سفید که ریشه در استعمار و امپریالیسم اروپایی، و تجارت برده در اقیانوس اطلس دارد در شرایطی ایجاد شده‌است که به‌طور گسترده سعی در محافظت از امتیازات نژادی سفیدپوست، تابعیت‌های ملی مختلف و سایر حقوق یا مزایای ویژه داشته‌است. در مطالعه امتیاز پوست سفید و حوزه وسیع تری از مطالعات سفیدپوستی، که هر دو در ایالات متحده
از مطالعات سفیدپوستی، که هر دو در ایالات متحده پیش از جاهای دیگر شروع شدند، دیدگاه‌های آکادمیک مانند تئوری انتقادی نژاد از این مفهوم برای تحلیل چگونگی تأثیر نژادپرستی و جوامع نژادزده بر زندگی مردم سفید پوست استفاده می‌کنند. به عنوان مثال، پگی مک اینتاش، دانشگاهی آمریکایی، مزایایی را که سفیدپوستان در جوامع غربی از آن بهره‌مند هستند و افراد غیر سفیدپوست آن را تجربه نمی‌کنند، به عنوان «یک بسته نامرئی از دارایی‌های بادآورده» توصیف کرد. امتیاز سفید دربرگیرنده هم مزیت‌های آشکار و هم مزیت‌های منفعل کمتر واضح است
مزیت‌های آشکار و هم مزیت‌های منفعل کمتر واضح است که ممکن است سفیدپوستان تشخیص ندهند که از آنها برخوردارند، که آن را از سوگیری یا تعصب آشکار متمایز می‌کند. اینها شامل تأییدهای فرهنگی ارزش شخصی هر شخص؛ فرض گرفتن موقعیت اجتماعی بالاتر و آزادی حرکت، خرید، کار، بازی و صحبت آزادانه است. تأثیرات این را می‌توان در زمینه‌های حرفه ای، آموزشی و شخصی مشاهده کرد. مفهوم امتیاز سفید همچنین متضمن حق همگانی بودن تجربیات هر شخص است، و دیگران را متفاوت یا استثنایی نشان می‌دهد در حالی که شخص خود را مطابق هنجار درک می‌کند.
هوسوکاوا تسوناتوشی، ; – یک دایمیو، چهارمین حکمران از خاندان هوسوکاوا در قلمروی کوماموتو، ولایت هیوگو در نیمه نخست دوره ادو اهل ژاپن بود. شهرت وی بیشتر به علت حمایت از ورزش سومو و پذیرایی از رهبر گروه چهل و هفت رونین، اُوایشی یُوشیئو است که برای طی کردن اسارت به عمارت اربابی سپرده شده بود. در روز پانزدهم از ماه دوازدهم سال ۱۷۰۲ پس از کشته شدن کیرا یوشیناکا توسط رونین‌ها آنها از عمارت اربابی کیرا خارج شدند. دو نفر از آنها به نام‌های یوشیدا کانه‌سوکه و تومینوموری ماسایوری از آنها جدا شدند و خود را به یک مقام
ماسایوری از آنها جدا شدند و خود را به یک مقام شوگون‌سالاری به نام سنگوکو هیسانائو که یک مقام نظامی بود و در مقام اومه‌تسوکه(大目付 Ōmetsuke) کار می‌کرد تسلیم کردند. بقیه به طرف قبر ارباب خود آسانو ناگانوری در معبد سنگاکو در محله تاکاناوا روانه شدند. سنگوکو هیسانائو به اعترافات دو رونین گوش داده و سپس برای اطلاع‌رسانی به طرف قلعه ادو رفت. مقام‌های شوگون‌سالاری پس از آن وارد بحث شدند. هوسوکاوا تسوناتوشی به‌طور اتفاقی در آن روز در قلعه ادو بود. از طرف مقام روجو (ریش سفید)، اینابا ماساماچی به وی دستور داده شد که
سفید)، اینابا ماساماچی به وی دستور داده شد که از ۱۷ نفر از رونین‌ها را در عمارت اربابی خود در ادو نگهداری کند. ابتدا تصور هوسوکاوا این بود که رونین‌ها در معبد سنگوکو به وی تحویل داده می‌شوند بنابر این ۸۴۷ نفر از سامورایی‌های در خدمت خود را به این محل فرستاد اما بعد آگاهی یافت که رونین‌ها در عمارت سنگوکو هیسانائو هستند بنابر این به این عمارت رفت و آنها را تحویل گرفت. در مدتی که رونین‌ها در عمارت هوسوکاوا در اسارت بودند او به عنوان مهمانان عالی‌رتبه با آنان رفتار کرد و پذیرایی کاملی از آنان به عمل آورد.
رفتار کرد و پذیرایی کاملی از آنان به عمل آورد. اُوایشی یُوشیئو در کنار دیگر رونین‌های در همان عمارت هوسوکاوا پس از حادثه آکو دست به سپوکو زد.
برت لوئی استیونز (متولد ۲۱ نوامبر ۱۹۷۳) روزنامه‌نگار، سردبیر و ستون نویس محافظه کار آمریکایی برنده جایزه پولیتزر است. او در آوریل ۲۰۱۷ به عنوان ستون نویس دیدگاه "در نیویورک تایمز" و به عنوان یکی از مشارکت کننده‌های ارشد NBC نیوز در ژوئن ۲۰۱۷ شروع به کار کرد. استفان پیش از "این در وال استریت ژورنال" به عنوان ستون نویس امور خارجه و بعداً به عنوان معاون دبیر صفحه هیئت تحریریه کار می‌کرد و مسئولیت صفحات هیئت تحریریه نسخه‌های اروپایی و آسیایی آن را بر عهده داشت. وی از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۴ سردبیر "روزنامه جروزالم پست
از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۴ سردبیر "روزنامه جروزالم پست بود". وی در سال ۲۰۱۳ برنده جایزه پولیتزر برای تفسیر شد. استیفنز به خاطر عقاید سیاست خارجی نومحافظه کارانه و این که بخشی از مخالفان راست میانه دونالد ترامپ است و همچنین موضع مخالفش در مورد اجماع علمی دربارهٔ تغییر اقلیم مشهور است.
عمارت‌های اربابی ادو ، به عمارت‌های یک دایمیو، هان (ژاپن) در دوره ادو در شهر ادو (توکیوی کنونی) در ژاپن گفته می‌شود. در آن زمان، آنها به سادگی اقامتگاه‌های سامورایی یا اقامتگاه‌های ادو نامیده می‌شدند و اقامتگاه‌های فردی با نام خانواده سامورایی که از آنها استفاده می‌کردند، مانند اقامتگاه خانواده XX، نامیده می‌شدند. نمای کلی. در دوره ادو، خانواده‌های سامورایی که در ادو زندگی می‌کردند یا هاتاموتو یا گوکه‌نین بودند که روابط رعیتی مستقیمی با خانواده شوگون داشتند، یا دایمیو و رعایای آنها بودند. از این تعداد، به
یا دایمیو و رعایای آنها بودند. از این تعداد، به دایمیو، هاتاموتو و گوکه‌نین توسط شوگون‌سالاری ادو زمین برای خانه‌هایشان داده شد. معمولاً دایمیوها علاوه بر اقامتگاه‌هایی (اقامتگاه‌های اهدایی) که در زمینی که شوگون‌سالاری در اطراف قلعه ادو به آنها داده بود، ساخته بودند، اقامتگاه‌های متعددی در حومه ادو داشتند. این اقامتگاه‌ها بسته به هدف اقامتگاه و فاصله آن از قلعه ادو، کامیاشیکی (اقامتگاه بالایی)، ناکایاشیکی (اقامتگاه میانی)، شیمویاشیکی (اقامتگاه پایینی)، کورایاشیکی (اقامتگاه انبار) و غیره نامیده می‌شدند و در
(اقامتگاه انبار) و غیره نامیده می‌شدند و در مجموع به آنها اقامتگاه‌های قلمرو ادو گفته می‌شد. همه دایمیوها اقامتگاه بالایی، میانی و پایینی نداشتند و بسته به اندازه دایمیو، انواع مختلفی وجود داشت، مانند آنهایی که اقامتگاه میانی نداشتند و آنهایی که علاوه بر اقامتگاه‌های بالایی و میانی، اقامتگاه‌های پایینی و انبارهای متعددی داشتند. استانداردهایی برای اندازه یک عمارت بر اساس [[ککو]]داکا وجود داشت و در مقررات سال ۱۷۳۸، دایمیوهایی با ۱۰٬۰۰۰ تا ۲۰٬۰۰۰ ککو ملزم به داشتن ۲۵۰۰ تسوبو (۸۰۰۰ متر مربع)، دایمیوهایی با
داشتن ۲۵۰۰ تسوبو (۸۰۰۰ متر مربع)، دایمیوهایی با ۵۰٬۰۰۰ تا ۶۰٬۰۰۰ ککو ملزم به داشتن ۵۰۰۰ تسوبو (۱۶٬۰۰۰ متر مربع) و دایمیوهایی با ۱۰۰٬۰۰۰ تا ۱۵۰٬۰۰۰ ککو ملزم به داشتن ۷۰۰۰ تسوبو (۲۳٬۰۰۰ متر مربع) بودند. در واقعیت، بسیاری از عمارت‌ها بزرگتر از این استانداردها بودند، مانند قلمرو کاگا، که در آن عمارت اصلی به تنهایی به ۱۰۰٬۰۰۰ تسوبو (۳۳۰٬۰۰۰ متر مربع) می‌رسید، و این استانداردها به‌طور دقیق اعمال نمی‌شد. اگرچه عمارت‌ها و زمین‌ها رسماً از شوگون‌سالاری اجاره می‌شدند، اما با اجازه شوگون‌سالاری، خرید و فروش آنها به
اما با اجازه شوگون‌سالاری، خرید و فروش آنها به صورت مبادله متقابل (معاوضه عمارت‌ها با پرداخت مابه‌التفاوت قیمت به صورت نقدی) انجام می‌شد.
آلن برلینه (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم اهل بلژیک است. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "شور ذهن" اشاره نمود.
شور ذهن () یک فیلم درام روان‌شناسانه بلژیکی به کارگردانی آلن برلینه است که در سال ۲۰۰۰ منتشر شد. این فیلم که ساختش در حدود ۱۲ میلیون دلار هزینه داشت، با خرده‌گیری‌های فراوانی از جانب منتقدان مواجه شد و در گیشه شکست سختی خورد، به‌طوری که تنها ۷۶۹٬۲۷۲ دلار فروش داشت. دمی مور هم برندهٔ جایزه تمشک طلایی بدترین بازیگر زن شد. کورالی فارژا دستیار دومِ دوم کارگردان فیلم که وظایفی مانند آوردن قهوه برای دمی مور هر صبح را بر عهده داشت، بعدها خود به یک فیلم‌ساز تبدیل شد و مور را قانع کرد تا در فیلم ترسناک تحسین‌شده‌اش
و مور را قانع کرد تا در فیلم ترسناک تحسین‌شده‌اش با عنوان "ماده" (۲۰۲۴) بازی کند.
گری لوکزی (؛ زادهٔ ۴ ژانویهٔ ۱۹۵۵) تهیه‌کننده فیلم اهل ایالات متحده آمریکا و رئیس پیشین انجمن تهیه‌کنندگان آمریکا بود. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "گوتی"، "چیره‌دستی"، "سه آرزو"، "ترس کهن"، "عروس فراری"، "شور ذهن"، "بهترین چیز بعدی"، "پاییز در نیویورک"، "هدیه"، "پیشگویی‌های مرد شاپرکی"، "ننگ بشری"، "دنیای مردگان"، "دختر میلیون دلاری"، "ویکر پارک"، "غار"، "جن‌گیری امیلی رز"، "ایان فلاکس"، '، "این دختر همان مرد است"، "کرانک"، "میثاق"، "ضیافت عشق"، "هنری پول
است"، "کرانک"، "میثاق"، "ضیافت عشق"، "هنری پول اینجاست"، "نایافتنی"، "مرثیه"، "آسیب‌شناسی"، "قطار گوشت نیمه‌شب"، '، '، "حقیقت زشت"، "گیمر"، "وکیل لینکلن"، '، '، "گمشده"، "رفقای استوار"، "من، فرانکنشتاین"، "گام شرمسارانه"، "روزگار آدلین"، "نوارهای واتیکان"، "پسر"، "نغمه آمریکایی"، '، "شناور" و "پسر ۲" اشاره نمود.
نزاع هارلن کانتی () یک تله‌فیلم آمریکایی به کارگردانی تونی بیل است که در سال ۲۰۰۰ منتشر شد. داستان. در ایالت کنتاکی، زنی که در شِرُف از دست دادن همسرش در ریزش معدن بود و پدرش نیز در حال مرگ ناشی از بیماری سیاه‌ششی است، به صفِ جنبش کارگران معترض می‌پیوندد که نتیجه‌اش، اعتصاباتی است که به درگیری و خشونت می‌انجامد.
دیوید مدن (؛ زادهٔ ) تهیه‌کننده فیلم، کارگردان فیلم، تهیه‌کننده و فیلم‌نامه‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا است. مادن در سال ۱۹۷۶ از دانشگاه هاروارد فارغ‌التحصیل شد. او در دوران دانشگاه در تئاتر فعالیت داشت و نویسنده‌ای نوپا بود، اما در ۲۳ سالگی رمانش توسط ناشران رد شد. او کمی پیش از دریافت مدرک کارشناسی ارشد در رشته‌ی ادبیات انگلیسی، از دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس انصراف داد و وارد صنعت فیلم شد. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "نزاع هارلن کانتی" و "آخرین رقص را نگه دار" اشاره نمود.
رابرت دابلیو. کُرت (؛ زادهٔ ) تهیه‌کننده اهل ایالات متحده آمریکا است. از سال ۱۹۸۵ تاکنون، او چهل‌وهشت فیلم بلند تهیه کرده که در مجموع بیش از ۲.۵ میلیارد دلار در گیشه جهانی فروش داشته‌اند. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "در موقعیتی دشوار"، "موش‌های صحرایی"، "نزاع هارلن کانتی"، "سه مرد و یک نوزاد"، "کوکتل"، "پرنده‌ای روی سیم"، "هراس از عنکبوت"، "سه مرد و یک خانم کوچک"، "فعالیت کلاسی"، "پردیس"، '، "یکه و تنها"، "ترمینال سرعت"، "جنایات خیالی"، "دوتا زیاده"،
"ترمینال سرعت"، "جنایات خیالی"، "دوتا زیاده"، "جومانجی"، "قطعه موسیقی آقای هولاند"، "ورود"، "هم‌دست"، "عروس فراری"، "آخرین رقص را نگه دار"، '، "بر اساس جنسیت"، "مردی بی‌گناه" و "پسرها" اشاره نمود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه تمشک طلایی بدترین فیلم شده‌است.
در دورهٔ قاجار، دین بابیت با تلاش سید علی‌محمد باب طباطبایی شیرازی، پدید آمد. به پیروان سید علی‌محمد باب، بابی یا پیرو آیین بیانی گفته می‌شود. همچنین به بابیانِ پس از میرزا یحیی نوری (معروف به صبح ازل)، بابی ازلی گفته می‌شود. پیشینه. بابیان در دورهٔ قاجاریه. در دوران قاجار، فساد و عقب ماندگی فرهنگی و اقتصادی و سیاسی و اجتماعی و نیز هرج و مرج و دخالت کشورهای بیگانه، وجود داشت. این آشفتگی‌ها وضعیت زندگی بهائیان (و بابیان) را بدتر کرده و باعث تجاوز به حقوق و پایمال شدن دارایی‌ها… یشان از سوی حکومت قاجاریه
و پایمال شدن دارایی‌ها… یشان از سوی حکومت قاجاریه می‌شد. بر اثر تحریک ملاها و فقیهان اسلامی، زندگی بهائیان (مانند بابیان)، بسیار تلخ و ناگوار شده و به دردناک‌ترین شیوه‌ها کشته می‌شدند و خانواده‌هایشان نابود می‌شد. در دورهٔ قاجاریه، برخی از زرتشتیان و یهودیان و مسلمانان، از جمله، شماری از فقیهان و مبلغان اسلامی، بابی شده و البته بسیاری‌شان بعدها بهائی شدند. جدا شدن بابیان (ازلیان) از بهائیان. پس از تیرباران سید علی‌محمد باب در سال ۱۸۵۰، پیروانش که به «بابی»، مشهور بودند، بر پایهٔ گفتهٔ باب در کتاب بیان، در
مشهور بودند، بر پایهٔ گفتهٔ باب در کتاب بیان، در پی موعود آیین بابی-که در کتاب بیان با عنوان من یظهره الله از او شده‌است-می‌گشتند. در سال ۱۸۶۳ بهاءالله، برادر بزرگ‌تر میرزا یحیی نوری، خود را «من‌یظهره‌الله»، موعود کتاب بیان، معرفی کرد؛ بیشتر بابیان به او باورمند شده و بهائی نامیده شدند؛ با این حال، گروه اندکی که به پیروی از میرزا یحیی نوری (معروف به صبح ازل) بابی ماندند، ازلی نام گرفتند. ازلیان با پنهان کردن هویت دینی خود، عملاً در جامعه اسلامی، حل شدند. بزرگان، سرشناسان و نیز کنشگران برجستهٔ دین بابیت. در
سرشناسان و نیز کنشگران برجستهٔ دین بابیت. در این بخش، به سرشناسان و کنشگران دین بابیه (بیانی) یعنی بابیانِ اهل هنر، ادبیات، دانش، دین، عرفان، سیاست و همچنین مبلغان اسلام‌گرای بابی‌شده، بابیان بی‌دین‌شده و بابیان کشته‌شده، پرداخته شده‌است. شمار چشمگیری از بابیان، بعدها بهائی شدند که نام آن‌ها در نوشتار بهائیان ایرانی آورده شده‌است. در دوران مشروطه. در دوره قاجار، بابیان، تحت سرکوب و تعقیب بودند و به همین علت وابستگی مذهبی خود را مخفی می‌کردند. دیگران هم، در صورت مطلع بودن، تمایلی به افشای نقش فعالان
هم، در صورت مطلع بودن، تمایلی به افشای نقش فعالان بابی‌های ازلی نداشتند؛ بنابراین تاریخ‌نگاران از میزان تعلق فعالان مشروطه‌خواه به این فرقه گزارش دقیقی نداده‌اند. ادوارد براون از میرزا جهانگیر خان صور اسرافیل و ملک‌المتکلمین، که در واقعه به توپ بستن مجلس کشته شدند، به عنوان فعالان ازلی نام برده، اما به نام دیگران اشاره نکرده‌است؛ چون به گفته خودش، در آن زمان هنوز زنده بوده‌اند. آمار کشتار بابیان. دربارهٔ شمار بابیانِ قتل‌عام، عدد دقیقی در دست نیست. یکی از پژوهش‌های متأخر، این عدد را کمی بیش از «۳٫۰۰۰ (سه
پژوهش‌های متأخر، این عدد را کمی بیش از «۳٫۰۰۰ (سه هزار)» نفر، برآورد کرده‌است که بیشترشان در درگیری‌های طبرسی، نیریز و زنجان، کشته شدند. تعداد، احتمالاً از این مقدار، بیشتر است، به ویژه به دلیل اینکه نام‌ها و مسئلهٔ اعدام بابیانی که در سال ۱۸۵۲ کشته شدند، جایی ثبت نشده‌است. بیشتر کشته‌شدگان، مرد بودند؛ البته به فهرست کشته‌شدگان مورد نظر، آن دسته از زنان، کودکان و سالمندانی که از سختی و گرسنگی، درگذشتند نیز باید افزود. در منابع بهائی، عدد کشته‌شدگان را کم و بیش، «۲۰٫۰۰۰ (بیست هزار)» تن، اعلام شده‌است. برخی