payamvha/North_RAG huggingface dataset:
توسط لوسی پاردی، کارگردان و پژوهشگر برنده جایزه بفتا که با افرادی که در دهه ۱۹۶۰ و امروز در سوهو زندگی و کار می‌کردند، مصاحبه کرده بود؛ استفاده کردند. رایت می‌خواست «به تاریخ منطقه پایبند باشد». رایت و ویلسون-کنز اولین پیش نویس فیلمنامه را در شش هفته نوشتند؛ قبل از اینکه مجبور باشد، برای شروع "۱۹۱۷" با مندس کار را موقتاً ترک کنند. رایت در ابتدا می‌خواست صحنه‌های دهه ۱۹۶۰ هیچ دیالوگی نداشته باشند؛ یا فقط با موسیقی همراه شوند. «که مانند رؤیاها باشند». ویلسون-کارنز به شخصیت سندی پیشنهاد گفت و گو کرد و گفت:
به شخصیت سندی پیشنهاد گفت و گو کرد و گفت: «ما باید عاشق سندی شویم؛ و من فکر می‌کنم اگر او چیزی نگوید، سخت است که عاشق او شویم.» کایرنز همچنین صحنه‌ای را پیشنهاد کرد، که در آن سندی در یک کلوپ شبانه سوهو به نام ریالتو امتحان می‌دهد. به محض پیشنهاد، رایت می‌دانست که سندی باید آهنگ پتولا کلارک به‌نام «مرکز شهر» را بخواند. عنوان فیلم در ابتدا ""منطقه چراغ قرمز" بود و سپس "شب هزار چشم دارد"" نام گرفت. عنوان پایانی فیلم، از یک تک آهنگ موفق به نام دیشب در سوهو در سال ۱۹۶۸ توسط گروه پاپ انگلیسی شامل دیو دی، دوزی،
سال ۱۹۶۸ توسط گروه پاپ انگلیسی شامل دیو دی، دوزی، بکی هیل، مایک و تیچ و مکالمه‌ای که رایت با کارگردان کوئنتین تارانتینو داشت؛ و توصیه‌ای از فیلم‌نامه‌نویسی به نام آلیسون آندرس که به او توصیه کرده‌بود؛ «بهترین موسیقی متن برای فیلمی است، که هرگز ساخته نشده‌است» نشات می‌گیرد. انتخاب بازیگران. رایت از آنیا تیلور جوی زمانی که در هیئت داوران نمایشی ایالات متحده در جشنواره فیلم ساندنس ۲۰۱۵ حضور داشت؛ یعنی جایی که "جادوگر" برای اولین بار در آن نمایش داده شد؛ آگاه شد. او کمی بعد در لس آنجلس با آنیا تیلور-جوی ملاقات
او کمی بعد در لس آنجلس با آنیا تیلور-جوی ملاقات کرد، جایی که او داستان فیلم را برای او تعریف کرد. او ابتدا آنیا تیلور-جوی را برای نقش الویز در نظر داشت، اما بعداً به فکر بازی او در نقش سندی افتاد؛ و او پس از خواندن پیش‌نویس فیلم‌نامه موافقت کرد. انتخاب بازیگران آنیا تیلور-جوی در فوریه ۲۰۱۹ اعلام شد، و توماسین مکنزی و مت اسمیت اندکی پس از آن انتخاب شدند. مک‌کنزی توجه رایت را با آنچه او به عنوان بازی ناتورالیستی‌اش در فیلم "ردی به جا نگذار" توصیف کرد، به خود جلب کرد. دایانا ریگ، ترنس استامپ، ریتا توشینگهام،
جلب کرد. دایانا ریگ، ترنس استامپ، ریتا توشینگهام، مایکل آجائو و سینوو کارلسن بقیه بازیگرانی بودند؛ که در ماه ژوئن لیست بازیگران را تکمیل کردند. ریگ مدت کوتاهی پس از پایان تولید درگذشت. رایت گفت که «تا آخر» با دایانا ریگ فیلم می‌گرفت و کار با او را «تجربه‌ای زیبا» توصیف کرد. همچنین این آخرین حضور سینمایی مارگارت نولان است؛ که در اکتبر ۲۰۲۰ درگذشت. فیلم‌برداری. فیلمبرداری در ۲۳ مه ۲۰۱۹ آغاز شد؛ و در ۳۰ اوت همان سال به پایان رسید. رایت عکس‌های متعددی را در حساب اینستاگرام خود منتشر کرد؛ که نشان می‌داد
در حساب اینستاگرام خود منتشر کرد؛ که نشان می‌داد فیلم‌برداری اضافی در ۲۴ ژوئن ۲۰۲۰ آغاز شده و در ۵ اوت ۲۰۲۰ به پایان رسیده‌است. فیلمبرداری‌های مجدد در استودیوهای پاین‌وود انجام شد. موزیک. استیون پرایس برای این فیلم جدا از تولید یک موسیقی متن فاخر، از آهنگ‌ها و تصنیف‌های زیر نیز بهره برد. برخی از آهنگ‌ها الهام بخش سکانس‌های فیلم بودند. زمانی که رایت نسخه جلد «راه رفتن در آب» را توسط سازمان گراهام باند (یک گروه موسیقی جاز) شنید؛ اولین رؤیای خود را تصور کرد. «تو دنیای منی» سیلا بلک با تارهای دراماتیکش «نوع
«تو دنیای منی» سیلا بلک با تارهای دراماتیکش «نوع لحن و حال و هوا» را تداعی می‌کرد. بیشتر آهنگ‌های انتخاب شده مربوط به دهه ۱۹۶۰ بود. رایت همچنین «خانه شاد» اثر سوزی اند د بنشیز را از دهه ۱۹۸۰ انتخاب کرد؛ زیرا «تولید آن آهنگ باورنکردنی است» و با «صحنه ای در فیلم که در آن دانشجویان در رقص هالووین هستند» مطابقت دارد. رایت همچنین گفت: "من آهنگ‌هایی را دوست دارم، که در قلمروهای متفاوتی معروف شوند. مانند "ذهنم را روی شما متمرکز کردم" اثر اصلی جیمز ری استفاده می‌کنیم؛ که اکثر مردم آن را به عنوان پشتیبان جورج
می‌کنیم؛ که اکثر مردم آن را به عنوان پشتیبان جورج هریسون می‌شناسند؛ و بسیاری از مردم آهنگ "خانه شاد" را به یاد می‌آورند؛ زیرا دِ ویکند آن را نمونه‌برداری کرد. " آنیا تیلور جوی "مرکز شهر" از پتولا کلارک را در فیلم اجرا کرد؛ و گفت: "هر روز از شما خواسته نمی‌شود چندین نسخه از یک آهنگ معروف را ضبط کنید. صداهای " دهه ۶۰ اولین چیزی بود که باعث شد من عاشق موسیقی شوم، بنابراین وقتی ادگار از من خواست که آن را اجرا کنم بسیار خوشحال شدم". نهایتاً موسیقی متن بر روی وینیل دوگانه منتشر شد. انتشار. در ابتدا قرار بود این
دوگانه منتشر شد. انتشار. در ابتدا قرار بود این فیلم در ۲۵ سپتامبر ۲۰۲۰ منتشر شود، اما به دلیل همه‌گیری کووید ۱۹ تا ۲۳ آوریل ۲۰۲۱ به تعویق افتاد؛ و سپس به ۲۲ اکتبر و نهایتاً به آخر هفته بعد موکول شد. این فیلم برای اولین بار در هفتاد و هشتمین جشنواره فیلم ونیز در ۴ سپتامبر ۲۰۲۱ به نمایش درآمد. اولین‌بار در بریتانیا در ۹ اکتبر ۲۰۲۱ در جشنواره فیلم لندن به نمایش درآمد و در ۲۹ اکتبر ۲۰۲۱ توسط یونیورسال پیکچرز و فوکوس فیچرز به ترتیب در بریتانیا و ایالات متحده اکران شد. همچنین در جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو در
شد. همچنین در جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو در سپتامبر ۲۰۲۱ و در جشنواره فیلم فوق‌العاده اروپایی استراسبورگ در ۱۰ سپتامبر ۲۰۲۱ به نمایش درآمد. در ۲۰ اکتبر ۲۰۲۱، یونیورسال پیکچرز موزیک ویدیویی با کاور آنیا تیلور جوی از موسیقی متن فیلم «مرکز شهر» را منتشر کرد؛ که شامل صحنه‌هایی از فیلم است. این فیلم به صورت ویدیویی در تاریخ ۱۹ نوامبر ۲۰۲۱ در ایالات متحده و کانادا منتشر شد. در ۱۸ ژانویه ۲۰۲۲ توسط سرگرمی خانگی یونیورسال پیکچرز به صورت فیزیکی بر روی رسانه‌های نوری، منتشر شد. بازخورد. فروش. این فیلم ۱۱۶
نوری، منتشر شد. بازخورد. فروش. این فیلم ۱۱۶ دقیقه‌ای، که با بودجه‌ای معادل ۴۳ میلیون دلاری ساخته شد؛ در نهایت ۲۳ میلیون دلار در سراسر جهان فروش کرد. در ایالات متحده و کانادا، این فیلم در کنار فیلم‌های "شاخ‌ها" و "گزارش فرانسوی" اکران شد؛ و پیش‌بینی می‌شد در آخر هفته افتتاحیه خود از ۳۰۱۶ سینما حدود ۵ میلیون دلار فروش داشته باشد. این فیلم در روز اول ۱٫۹ میلیون دلار به دست آورد و برای اولین بار به ۴٫۲ میلیون دلار رسید؛ و در گیشه ششم شد. در آخر هفته دوم فروش ۵۷٪ کاهش یافت و به ۱٫۸ میلیون دلار رسید؛ و در رده
۵۷٪ کاهش یافت و به ۱٫۸ میلیون دلار رسید؛ و در رده دهم قرار گرفت. جوایز. این فیلم توانست در مجموع ۸۷ بار کاندیدای دریافت جایزه از جشنواره‌های جهانی و معتبر فیلم گردد؛ و در نهایت موفق به کسب ۱۹ جایزه شد. از مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به جوایز و کاندیداتوری‌های زیر اشاره کرد. بازخوردهای انتقادی. به‌طور کلی فیلم نقدهای مثبتی از سوی منتقدان دریافت کرد؛ که طراحی تولید، فیلمبرداری، طراحی صحنه و لباس، کارگردانی و اجراهای آن را تحسین کردند. در حالی که نگارش آن با انتقاداتی مواجه شد. طبق برآورد سایت "راتن تومیتوز" این
مواجه شد. طبق برآورد سایت "راتن تومیتوز" این فیلم با اقبال ۷۶٪ منتقدان و ۹۰٪ مخاطبین روبه‌رو شد؛ که نشان دهنده بازخوردی کاملاً مثبت و عالی است.
کای‌اواس سیستم عاملی است که توسط KaiOS Technologies واقع در ایالات متحده برای تلفن همراه‌های ساده توسعه‌یافته است.این گوشی‌های ساده اگرچه بسیار ساده و ارزان هستند، ولی دارای قابلیت‌هایی چون اینترنت نسل چهارم همراه، دوربین عکاسی، رادیو و ضبط صدا هستند. این پلتفرم بر مبنای پروژهٔ فایرفاکس او‌اس توسعه‌یافته است. کای‌او‌اس برخلاف اندروید، نیازمند سخت‌افزاری قوی نیست و با حداقل ۲۵۶ مگابایت حافظه تصادفی(RAM) می‌تواند کار کند. رابط کاربری آن به‌طور ویژه برای دستگاه‌ها بدون صفحه‌نمایش لمسی بهینه شده است. ویژگی‌های
بدون صفحه‌نمایش لمسی بهینه شده است. ویژگی‌های مهم این سیستم عامل پشتیبانی از ارتباطات میدان‌نزدیک(NFC)، نسل چهارم شبکه تلفن همراه، وای فای و سامانه موقعیت‌یاب جهانی است؛ می‌تواند برنامه‌های کاربردی مبتنی بر اچ‌تی‌ام‌ال۵ را اجرا کند؛ همین‌طور عمر باتری طولانی‌تری را برای دستگاه‌های غیرلمسی به ارمغان می‌آورد. این سیستم عامل در گوشی‌هایی چون نوکیا ۸۱۱۰ به‌کار رفته‌است. سیستم عامل کای‌اواس به لطف همکاری با کمپانی‌های بزرگی مثل گوگل، فیسبوک و کوالکام و البته به‌خاطر عرضه در آفریقا توانست سال ۲۰۱۸ را با رشد
به‌خاطر عرضه در آفریقا توانست سال ۲۰۱۸ را با رشد بزرگی سپری کند. آخرین گزارش‌ها نشان می‌دهند که تاکنون بیش از ۱۰۰ میلیون تلفن‌همراه کای‌او‌اس به فروش رفته که با این حساب، سومین سیستم عامل محبوب گوشی‌ها به‌شمار می‌رود.
مذاکرات محور شوروی و آلمان () در ماه‌های اکتبر و نوامبر ۱۹۴۰ مذاکرات اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی چهار نیروی محور و آلمان در جنگ جهانی دوم برگزار شد. مذاکراتی که به پیمان مولوتوف–ریبنتروپ و همچنین شامل کنفرانس دو روزه برلین که مابین ویاچسلاو مولوتف وزیرامور خارجه شوروی و آدولف هیتلر و یواخیم فون ریبنتروپ وزیر امور خارجه آلمان برگزار گردید و هر دو کشور توافق‌نامه‌های پیشنهادی کتبی و تجاری را امضا کردند. آلمان پس از مذاکرات دو روزه که از ۱۲ تا ۱۴ نوامبر ۱۹۴۰ برگزار شد، پیش نویس قطعنامه مکتوب کشورهای محور را
برگزار شد، پیش نویس قطعنامه مکتوب کشورهای محور را با اتحاد جماهیر شوروی و سپس چهار قدرت دیگر ارائه کرد، که شامل امپراتوری ژاپن، آلمان نازی، اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی و پادشاهی ایتالیا بود. هیتلر، ریبنتروپ و مولوتف سعی داشتند حوزه‌هایی را برای نفوذ آلمان و اتحاد جماهیر شوروی توافق کنند. هیتلر مولوتف را تشویق کرد تا نگاهی به جنوب ایران و هند بیندازد؛ و آلمان هم به سوی فنلاند برود و از توسعه شوروی به بالکان جلوگیری شود، اما مولوتف بر مواضعش ایستادگی کرد و خواستار شد تا نیروهای آلمانی از بالکان خارج شوند و
شد تا نیروهای آلمانی از بالکان خارج شوند و شوروی به آبهای گرم بالکان دست یابد. اتحاد جماهیر شوروی محاسبات سیاسی‌اش را بر این اساس گذاشته بود که یک جنگ درازمدت و طولانی در پیش است ودر نتیجه نسبت به ادعای (بریتانیا) مبنی بر اینکه به سرعت شکست می‌خورد شک و تردید داشت. در عین حال ژوزف استالین در پی تأثیرگذاری و سرمایه‌گذاری بر روی دو پادشاهی بلغارستان و پادشاهی یوگسلاوی بود. طی بررسی تاریخ‌نگار روسی آلکساندر نکریچ در پی ایستادگی مولوتف بر مواضع شوروی در ۲۵ نوامبر ۱۹۴۰ شوروی قطعنامه پیشنهادی استالین را ارائه
۱۹۴۰ شوروی قطعنامه پیشنهادی استالین را ارائه کرد که در آن خواستار شده بود اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی پیمان چهار نیروی محور را می‌پذیرد اما شوروی این حق را برای خود به رسمیت می‌شناید که توسعه ارضی خود را به بلغارستان، پادشاهی عراق و ایران گسترش دهد که آلمان نسبت به این قطعنامه موضعگیری نکرد؛ و متعاقباً آلمان نازی پیمان مولوتف- ریبنتروپ را در ژوئن ۱۹۴۱ شکست و در عملیات بارباروسا برای اشغال اتحاد جماهیر شوروی اقدام کرد.
نگاهی به تلاش‌های دو و نیم‌ساله «پایگاه اطلاع‌رسانی برای نجات یادمان‌های باستانی» در جنبش ملی اعتراض به آبگیری سد سیوند و نجات پاسارگاد (شهریور ۱۳۸۴ - اسفند ۱۳۸۶) در قالبی کتابی با عنوان «دفاع از تاریخ» توسط علیرضا افشاری منتشر شد. در میانهٔ دههٔ ۸۰ خورشیدی و با بالا گرفتن اعتراض‌های مردمی به آبگیری سدی که پیامدهایش بر روی یکی از ارزشمندترین آثار تاریخی ایران اثری سوء می‌گذاشت جنبشی برای دفاع از میراث فرهنگی شکل گرفت که در تاریخ معاصر ایران نوپدید بود. برای نخستین بار در ایران کارزار یا کمپینی سراسری برای
نخستین بار در ایران کارزار یا کمپینی سراسری برای دفاع از میراث فرهنگی شکل گرفت. تا پیش از آن، اعتراض‌ها و کارزارها در این زمینه کوچک و محلی بود. به خاطر اهمیت و سرشناسی اثر باستانی‌ای که مورد تهدید قرار گرفته بود (آرامگاه کوروش بزرگ؛ بنیادگذار خاندان شاهنشاهی هخامنشی و به روایتی بنیادگذار کشور ایران در قالب یک فرمانروایی یگانه، یا آن‌گونه که فیلسوفان تاریخ بیان می‌کنند «نخستین کشور تاریخ») ایرانیان و دوستداران تاریخ و فرهنگ ایران از سرتاسر جهان نسبت به راه‌اندازی سدی که احتمال داده می‌شد آبگیری‌اش آسیب به
سدی که احتمال داده می‌شد آبگیری‌اش آسیب به این یادمان بزند موضع‌گیری کردند. این کتاب شرح اقدامات قلبِ این جنبش در شهر تهران است: «پایگاه اطلاع‌رسانی برای نجات یادمان‌های باستانی». پایگاه اطلاع‌رسانی گروهی از دوستداران میراث فرهنگی بود که با سازماندهی مناسب در پایتخت هم خوراک علمی و خبری برای آن تهیه می‌کرد و هم با قانون‌مند کردن و گسترش اعتراض‌ها به‌گونه‌ای رسمی ــ در قالب نامه و بیانیه ــ به سطوح بدنهٔ دولت و حکومت باعث بقای آن شد. کتاب «دفاع از تاریخ» شرح کوشش‌های پایگاه به قلم دبیر آن، علیرضا افشاری،
کوشش‌های پایگاه به قلم دبیر آن، علیرضا افشاری، است که از فعالان سرشناس حوزهٔ میراث فرهنگی است. در شهریور ۱۳۸۴ پیامک‌ها و رایانامه‌هایی (ایمیل‌هایی) در میان دوستداران تاریخ ایران می‌گشت که دربارهٔ «به زیر آب رفتن آرامگاه کوروش» در پی آبگیری سد سیوند، بود. توجه به آن پیام‌ها سبب شد تا در انجمن افراز، که در حوزهٔ تاریخ و فرهنگ ایران فعال بود، کسانی با پیشنهاد علیرضا افشاری گرد هم بیایند. نتیجهٔ یکی دو نشست نخست به آنجا رسید که کم‌وکیف ماجرا را تخقیق کنند. در نهایت، آنان ضمن گفت‌وگو با کارشناسان - چه موافق و
نهایت، آنان ضمن گفت‌وگو با کارشناسان - چه موافق و چه مخالف ساخت سد سیوند - به گردآوری همهٔ آگاهی‌ها پیرامون این موضوع پرداختند. این جمع، نام «پایگاه اطلاع‌رسانی برای نجات یادمان‌های باستانی» (دشت پاسارگاد) را بر خود نهاد و هدف خود را اطلاع‌رسانی شفاف پیرامون این قضیه و دیگر «یادگارهای در خطر» تعیین کرد که در آن برهه اولویت با پاسارگاد بود هر چند کم‌کم کارگروه‌هایی دیگر هم شکل گرفت که در نهایت به شکل‌گیری نهادی دیگر به نام «دیده‌بان یادگارهای فرهنگی و طبیعی ایران» انجامید. برپایی سفرهایی به پاسارگاد و تنگ
ایران» انجامید. برپایی سفرهایی به پاسارگاد و تنگ بلاغی (چشمه)، سپس نامه‌هایی به رئیس سازمان میراث فرهنگی، رئیس و هموندان کمیسیون فرهنگی و نمایندگان مجلس شورای اسلامی و رئیس‌جمهور نوشتند، همایش‌هایی برگزار کردند (به‌ویژه میزگردی در دانشگاه تهران که با حضور موافقان و مخالفان ساخت سد سیوند، حتی سازندگان سد و نمایندگانی از مجلس و سازمان میراث فرهنگی همراه بود)، به کارگروه اصل ۹۰ مجلس، قوهٔ قضاییه و دیوان عدالت اداری و حتی سرانجام به یونسکو شکایت بردند،... و در نهایت تجمعی جلو مجلس شورای اسلامی داشتند که در
در نهایت تجمعی جلو مجلس شورای اسلامی داشتند که در زمینهٔ دفاع از میراث فرهنگی ایران بی‌مانند به‌شمار می‌رود؛ از دیگر تلاش‌های این گروه بود. تلاش‌های بی‌چشم‌داشت این گروه در برگزاری نشست‌ها و همایش‌ها، اطلاع‌رسانی‌های وسیع میدانی و نامه‌نگاری‌های گسترده، که همواره دو رکن «مستند بودن» و «قانون‌مندی» را دارا بود، در خط‌دهی درست به فعالان جوان و احساسی جنبش، و پایین آوردن هزینه‌های کوشش در آن بسیار مؤثر بود. این کتاب به منظور تبیین همین نکات و ثبت خاطرهٔ تلاش‌های این دوستان و به‌ویژه برای ماندگار کردن
تلاش‌های این دوستان و به‌ویژه برای ماندگار کردن تجربه‌هایی نوشته شده‌است که برای کنشگران مدنی مفید است. از این رو، این کتاب کاری خاص و ویژه به‌شمار می‌رود و به گونه‌ای «نوشتن تاریخ اکنون» است. در نمایهٔ کتاب نام نزدیک به ۵۰۰ تن از فعالان جنبش را، که در کتاب آمده، آورده شده‌است. کتاب از چهار بخش تشکیل شده که سه بخش نخست آن ویژهٔ سه دوره کوشش‌های پایگاه است و بخش چهارم دربرگیرندهٔ نوشتارهایی تکمیلی است، از جمله دو مقالهٔ «پژوهش‌های باستان‌شناختی در تنگ بلاغی» از محمدتقی عطائی، سرپرست ایرانی گروه باستان‌شناسی
از محمدتقی عطائی، سرپرست ایرانی گروه باستان‌شناسی ایران ـ فرانسه، که در آن نگاهی کوتاه به عملیات نجات‌بخشی منطقه شده‌است به همراه فهرست کاملی از کتاب‌ها و مقاله‌هایی که در این زمینه منتشر شده‌است؛ و «نگاهی به پروندهٔ معترضان به آبگیری سد سیوند» از محمدعلی دادخواه که در آن به بررسی وضعیت پروندهٔ شکایت مخالفان آبگیری سد سیوند از وزارت نیرو و سازمان میراث فرهنگی پرداخته شده‌است. کتاب دارای ۸۰ صفحه تصویر نیز است، که پیش از نمایه قرار گرفته‌است. افشاری این کتاب را به یاد شادروانان «پرویز ورجاوند» و «لیلا صمدی»،
به یاد شادروانان «پرویز ورجاوند» و «لیلا صمدی»، به همه آنانی که به میراث فرهنگی ایران‌زمین عشق می‌ورزند و در راه پاسداری از آن می‌کوشند، به‌ویژه یارانش در پایگاه که نام آنها را در کتاب ثبت کرده، پیش‌کش کرده‌است. علت مخالفت با آبگیری سد سیوند. چکیده مخالفت با آب‌گیری سد سیوند را می‌توان در بیانیه‌ای که احزاب (سی‌ویک حزب) منتشر کردند (۲۳ بهمن ۱۳۸۵)، که بیشتر متن آن با متنی که متحصنان در جلو مجلس شورای اسلامی خواندند (۲۵ بهمن ۱۳۸۵) مشترک بود، خواند. (جمع کردن امضای دبیرکل‌های احزاب ایران در نشست فصلی خانهٔ
امضای دبیرکل‌های احزاب ایران در نشست فصلی خانهٔ احزاب یکی از کنش‌های آن پایگاه بود که در کتاب به آن اشاره شده‌است). دلایلی که برای این اعتراض برشمرده شده بود به کوتاهی عبارت بود از: تنگه‌ی بلاغی که سد در آن زده شده کم‌مانندترین محوطهٔ باستانی ایران و نیازمند پژوهش‌های بیشتر است؛ رطوبت برخاسته از دریاچهٔ پشت سد نابودی سازه‌های تاریخی دشت پاسارگاد، به ویژه آرامگاه کوروش بزرگ، را سرعت خواهد بخشید؛ حداقل ۸ هزار اصله درخت ۵۰۰ ساله – که به خاطر فقر خاک امکان احیا ندارند - و هزاران هکتار مرتع و زمین مرغوب کشاورزی
ندارند - و هزاران هکتار مرتع و زمین مرغوب کشاورزی نابود می‌شود، که نقض غرض است؛ بسته شدن مسیر کوچ عشایر و به زیر آب رفتن یکی از مهم‌ترین استقرارگاه‌های کوچ‌نشینان، به زندگیِ جاریِ مردم آسیب می‌زند و یکی از امکاناتِ رشدِ گردشگری منطقه را از میان می‌برد؛ و تشویش افکار عمومی و از دست رفتن اعتماد، آسیب بزرگی است که از آبگیری سد سیوند حاصل می‌شود. سرمایهٔ ملی هزینه‌شده برای ساخت این سد _ که متأسفانه اکثر آن در یک‌سال اخیر و هم‌زمان با اعتراض‌ها به ساخت آن، هزینه شده‌است و با راهکارهایی بازگشت‌پذیر است _ هیچ
شده‌است و با راهکارهایی بازگشت‌پذیر است _ هیچ قابل قیاس با سرمایهٔ انسانی و اثر روانی ناگواری نیست که بر ایرانیان دوستدار میراث فرهنگی این مرز و بوم خواهد داشت؛ و البته مکان قرارگیری سد اشتباه است و آب در آن جمع نخواهد شد که چنین شده‌است.
رضا خطیبی (۶ تیر ۱۳۴۸) کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس اهل کشور ایران است. زندگی‌نامه. رضا خطیبی در تهران زاده شد و تحصیلات پایه را در ایران گذراند و در ۱۶ سالگی به فرانسه مهاجرت کرد و در این کشور بزرگ شد. در فرانسه به تئاتر وارد شد و با ساخت اولین فیلم کوتاه خود که یک داستان پلیسی بود پا به عرصه سینما گذاشت. پس از آن بعد از ۱۷ سال به ایران رفت و فیلم "۷ روز در تهران" (۱۳۸۱) را ساخت که با موفقیت در جشنواره فجر همراه شد. برای ساخت این فیلم بلند سینمایی، ژان ماری بوله، سرمایه اندکی در اختیار او گذاشت تا اولین فرصت
سرمایه اندکی در اختیار او گذاشت تا اولین فرصت سینمایی در اختیارش قرار گرفته شده باشد. این فیلم در ایران به «فرداهای قشنگ تهران» شهرت دارد. خطیبی پس از آن آثار دیگری چون "در شهر خبری نیست، هست" (۱۳۸۶) و "حریم" (۱۳۸۸) را ساخت اما با ساخت فیلم "جنجال در عروسی" (۱۳۹۵) که اولین فیلم سه‌بعدی ایرانی بود به شهرت رسید.
باتزرا (به لاتین: Batzra) یک منطقهٔ مسکونی در قدس اشغالی است که در هوف هاشرون واقع شده‌است.
دگانیا آلف (به عبری: דגניה א'، به لاتین: Degania Alef) یک کیبوتص در شمال اسرائیل است که در ایمک هایاردن واقع شده‌است. جامعه اشتراکی یهودیان (کوووتسا، ) در سال ۱۹۱۰ تأسیس شد و آن را به اولین کمون کشاورزی−صهیونیستی کارگری در سرزمین اسرائیل تبدیل کرد. جایگاه آن به عنوان "مادر همه کیبوتص‌ها" گاهی اوقات بر اساس تمایزی که بعداً بین کوووتسای کوچکتر، که در ابتدا به دگانیا اطلاق می‌شد، و کیبوتص بزرگتر، مورد بحث قرار می‌گیرد. این منطقه تحت صلاحیت شورای منطقه‌ای ایمک هایاردن () قرار دارد. «دگانیا الف» و همسایه‌اش
هایاردن () قرار دارد. «دگانیا الف» و همسایه‌اش «دگانیا بت» هر دو در جنوب ساحل دریاچه جلیل و در امتداد رودخانه اردن واقع شده‌اند. تا سال ۲۰۲۳، جمعیت آن ۶۳۴ نفر بود.
عین هاشوفیت (به لاتین: Ein HaShofet) یک منطقهٔ مسکونی در اسرائیل است که در شورای منطقه ای مگیدو واقع شده‌است. تاریخچه. قبل از ایجاد شهرک. بنیانگذاران کیبوتز از دو گروه بودند. گروه اول «بنیر» نام داشت و متشکل از فارغ التحصیلان هاشومر هتزایر از لهستان بود. این گروه در سال 1931 در Częstochowa تشکیل شد و در سال 1935 به فلسطین تحت قیمومیت رسید. این گروه در عین هاهورش آموزش دید. گروه دیگر نیز متشکل از فارغ التحصیلان هاشومر هتزایر از هایلند میلز، نیویورک بود. این گروه در سال 1922 تشکیل شد و در سال 1931 به Mishmar
در سال 1922 تشکیل شد و در سال 1931 به Mishmar HaEmek رسید و در آنجا آموزش کشاورزی دریافت کرد. تعداد آنها در سال 1931 17 نفر بود و در سال 1933 به 30 نفر رسید. در سال 1934 به حدره نقل مکان کردند. در ماه مه 1934 هر دو گروه در حضره تحت نام «بنیر-آمریکا» متحد شدند و با هم در این شهر کار کردند. محل اولیه کیبوتز تپه جوعرا بود که در حدود یک کیلومتری محل فعلی کیبوتز قرار داشت.مالک آن افندی از خانواده‌ای به نام صلاح، ساکن حیفا بود و کشاورزان مستأجر عرب در آن ساکن بودند. در سال 1936، صندوق ملی یهودیان زمین را از
بودند. در سال 1936، صندوق ملی یهودیان زمین را از افندی ها خرید و به هر یک از صاحبان سهام برای تخلیه آنها پرداخت. وجوه این معامله توسط لوئیس دی براندیس، وکیل دادگستری دیوان عالی ایالات متحده و یک شخصیت برجسته صهیونیست جمع آوری شد. آمریکایی ها 70000 دلار برای این هدف اهدا کردند که 50000 دلار از خود براندیس بود. کیبوتس به افتخار او نامگذاری شد.
کِرِم شالوم (به عبری: כֶּרֶם שָׁלוֹם؛ به معنای «تاکستان صلح») کیبوتصی در جنوب اسرائیل است. این کیبوتص در مرز سه‌گانه نوار غزه، اسرائیل و مصر واقع شده و تحت نظارت شورای منطقه‌ای اشکول قرار دارد. در سال ۲۰۲۳، جمعیت آن ۲۳۶ نفر بود.
کیریات تیووم (به لاتین: Kiryat Tiv'on) یک منطقهٔ مسکونی در اسرائیل است که در حیفا واقع شده‌است. خواهرخوانده. شهرهای براونشوایگ، کومپین و چاکوتس خواهرخوانده‌های کیریات تیووم هستند.
میتار (به لاتین: Meitar) یک منطقهٔ مسکونی در اسرائیل است که در بیرشبا واقع شده‌است. خواهرخوانده. شهر Le Chambon-sur-Lignon خواهرخواندهٔ میتار هست.
یهود (به لاتین: Yehud) یک شهر در اسرائیل است که در استان مرکز (اسرائیل) واقع شده‌است. یهود ۲۵٬۶۰۴ نفر جمعیت دارد. خواهرخوانده. شهرهای اکلاهما سیتی و برگاما خواهرخوانده‌های یهود (اسرائیل) هستند.
زیخرون یاکوف (به لاتین: Zikhron Ya'akov) یک منطقهٔ مسکونی در اسرائیل است که در استان حیفا واقع شده‌است. خواهرخوانده. شهرهای سن‌موریس، شرانتون-لو-پون و سنت موریتز خواهرخوانده‌های زیخرون یاکوف هستند.
رامت راچل (به لاتین: Ramat Rachel) یک منطقهٔ مسکونی در اسرائیل است که در منطقه آماری ماتیه یهودا واقع شده است.
لی چون‌جه (کره‌ای: 이춘재؛ متولد ژانویه ۱۹۶۳) یک قاتل سریالی اهل کره جنوبی است که در سال ۱۹۹۴ به جرم قتل خواهرزن خود به حبس ابد محکوم شد و بعداً اعتراف کرد که ۱۴ نفر دیگر، از جمله ۹ نفر از قربانیان قتل‌های زنجیره‌ای هواسئونگ، را بین سالهای ۱۹۸۶ تا۱۹۹۱ به قتل رسانده‌است. این قتل‌های سریالی بدنام‌ترین قتل‌ها در تاریخ مدرن کره جنوبی به حساب می‌آید. آن‌ها اغلب با قتل‌هایی که توسط زودیاک قاتل در ایالات متحده انجام شده‌است، مقایسه می‌شوند و الهام بخش فیلم خاطرات قتل در سال ۲۰۰۳ بوده‌اند. لی برای قتل خواهرزنش به حبس
در سال ۲۰۰۳ بوده‌اند. لی برای قتل خواهرزنش به حبس ابد و امکان عفو مشروط بعد از ۲۰ سال محکوم شد، اما علی‌رغم شواهد دی‌ان‌ای و اعترافات وی در سال ۲۰۱۹، او را نمی‌توان برای سایر قتل‌ها محاکمه کرد زیرا قانون محدودیت زمان این پرونده منقضی شده‌است. قتل‌های زنجیره‌ای هواسئونگ. قتل‌های زنجیره‌ای هواسئونگ (کره‌ای: 화성 연쇄 살인 사건) مجموعه‌ای از ده قتل و تجاوز است که بین ۱۵ سپتامبر ۱۹۸۶ تا ۳ آوریل ۱۹۹۱ در شهر هواسئونگ، گیونگی‌دو کشور کره جنوبی رخ داد. در هر پرونده، جسد زن یا دختری دست و پا بسته یافت می‌شد که مورد تجاوز
یا دختری دست و پا بسته یافت می‌شد که مورد تجاوز نیز قرار گرفته‌است. این پرونده به مدت ۳۰ سال حل نشده باقی ماند، تا اینکه در سال ۲۰۱۹ لی چون‌جائه به قتل ۹ نفر از قربانیان قتل‌های هواسئونگ اعتراف کرد. ۱۰ زن، با ردهٔ سنی چهارده تا هفتاد و یک ساله، که با دهان بسته مورد تجاوز قرار گرفته و به طرز فجیعی در مدت زمان ۴ سال و هفت ماه در شهر روستایی هواسئونگ، گیونگگی به قتل رسیده بودند. بیشتر زن‌ها به وسیله لباس‌های خودشان مانند جوراب، جوراب شلواری یا لباس زیرشان خفه شده بودند. طرح چهرهٔ مظنون بر اساس گفته‌های راننده
بودند. طرح چهرهٔ مظنون بر اساس گفته‌های راننده اتوبوس و راهنمای اتوبوس از مردی که مدت کوتاهی پس از هفتمین قتل در تاریخ ۷ سپتامبر ۱۹۸۸ سوار اتوبوس شده بود، کشیده شد. مشخصات این مظنون، که توسط راننده اتوبوس توضیح داده شده بود، تا حد زیادی با دیگر قربانیانی که توسط مجرم مورد تجاوز جنسی قرار گرفته بودند، همسو بود. با توجه به اظهارات قربانیان، در زمان حادثه، مجرم مردی لاغراندام و در اواسط دهه ۲۰ سالگی بود که قدی بین ۱۶۵ تا ۱۷۰ سانتی‌متر، مدل موی کوتاه اسپرت داشت. در توصیف چهرهٔ او آمده بود که او جوانی بدون پلک
در توصیف چهرهٔ او آمده بود که او جوانی بدون پلک دوتایی و دارای یک بینی تیز است. علاوه بر این، دستان وی بسیار نرم توصیف شده بود. علاوه بر این، پلیس اعلام کرد که مظنون دارای گروه خونی «B» است. اگرچه، در سال ۲۰۱۹، پلیس اعلام کرد که ممکن است گروه خونی قبلی اعلام شده برای مظنون اشتباه بوده باشد، زیرا گروه خونی مظنون اصلی، لی چون‌جائه، «O» است. این پرونده به دلیل اینکه اولین سری قتل‌های قابل شناسایی بود، در کره بدنام است. مأموران پلیس درگیر در این پرونده، مجموعاً دو میلیون را برای حل آن اختصاص دادند. تعداد
دو میلیون را برای حل آن اختصاص دادند. تعداد مظنونان نیز به تعداد عظیمی افزایش یافت و سرانجام با تعداد مجموعاً ۲۱٫۲۸۰ نفر به پایان رسید. در سال ۲۰۰۴، یک زن دانشجو به قتل رسید، و شعلهٔ توجهٔ‌ها جدید را به قتل‌های سریالی هواسئونگ برافروخت. لازم است ذکر شود که این پرونده نیز هنوز حل‌نشده‌است. تا زمان لغو در ژوئیه سال ۲۰۱۵ توسط شورای ملی، قانون محدودیت مرور زمانی مجازات قتل در کره پانزده سال بود. محدودیت زمانی این پرونده در سال ۲۰۰۶ به سر رسید. با این حال، سوابق پلیس به دلیل اهمیت این پرونده همچنان حفظ
سوابق پلیس به دلیل اهمیت این پرونده همچنان حفظ شده‌بودند. با برداشته شدن قانون محدودیت، پرونده‌های مختومه دوباره باز شده‌است. اتهام سرقت. در تاریخ ۲۶ سپتامبر ۱۹۸۹، حدود ساعت ۰:۵۵ صبح، لی با سلاح و دستکش به خانه ای در گوانگجو، سوون، استان گیونگی وارد شد و وسایلش توسط صاحبخانه کشف شد. وی در اولین محاکمه در فوریه ۱۹۹۰ به دلیل اتهام سرقت و خشونت توسط دادگاه منطقه سوون به یک سال و شش ماه زندان محکوم شد. پس از اولین دادرسی، لی درخواست تجدیدنظر کرد و ادعا کرد که وی توسط یک جوان ناشناس مورد ضرب و شتم قرار گرفته و
توسط یک جوان ناشناس مورد ضرب و شتم قرار گرفته و در حالی که تعقیب می‌شده وارد خانهٔ قربانی شده‌است. در دادگاه دوم و به دنبال درخواست تجدیدنظر لی، دادگاه حکم وی را به دو سال آزادی مشروط تغییر داد که در اواسط آوریل سال ۱۹۹۰ به پایان رسید. قتل خواهرزن و دستگیری. بعد از اینکه همسر لی در دسامبر سال ۱۹۹۳ او را ترک کرد، وی خواهرزن ۱۸ سالهٔ خود را به خانه دعوت کرد و سپس در ۱۳ ژانویه ۱۹۹۴ اقدام به تخدیر، تجاوز و قتل وی کرد. به گفتهٔ کارآگاهی که مسئول پرونده بود، لی نزد پدرزنش رفت و پیشنهاد کرد که به آنها در جستجوی
نزد پدرزنش رفت و پیشنهاد کرد که به آنها در جستجوی خواهرزن خود کمک کند. هر دوی آنها نزد پلیس رفتند و ادعا کردند که احتمالاً فردی دختر را دزدیده‌است. لی چند روز بعد، در ۱۸ ژانویه، دستگیر شد. پس از بازجویی‌های مکرر، لی پرسیده بود: «مجازات تجاوز و قتل چند سال زندان است؟». لی با بیان اینکه وی به دلیل اجبار پلیس اظهارات دروغین داده‌است، هرگونه مسئولیت در این قتل را رد کرد و دادگاه نیز اعتراف او را باطل کرد. با این حال، لی در مه ۱۹۹۴ به اعدام محکوم شد و محکومیت وی در سپتامبر همان سال تأیید شد. پرونده را دوباره در