payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از آن زمان بود که باغ هلو به عنوان بیانگر و معرف بهشت در روی زمین شناخته می‌شود. به محض درخواست شاهزاده آنپیونگ، آن گیون مبادرت به نقاشی کرد و در تنها سه روز قطعه ای به طول ۳۸٫۷ سانتی‌متر و به عرض ۱۰۶٫۵ سانتی‌متر را تکمیل نمود. این قطعه نقاشی که بر روی ابریشم کشیده شده بود، چشم‌اندازی زیبا را به همراه ده‌ها درخت هلو و آرایش شگفت‌انگیز صخره‌ها که جویبار و آبشاری را تشکیل داده‌است، به تصویر می‌کشد. برخلاف طومارهای مرسوم نقاشی، حکایت این نقاشی از پائین سمت چپ تا بالا سمت راست به پیش می‌رود. در سمت چپ جهان
چپ تا بالا سمت راست به پیش می‌رود. در سمت چپ جهان واقعی وجود دارد که در تضاد با دیار واقع گرایانه‌ای است که در سمت راست قرار دارد. این اثر که توسط سونگ هیون عالم اوایل سلسله چوسان به عنوان یک نقاشی شگفت‌انگیز و راز آلود مورد تحسین قرار گرفته‌است، در سال ۱۴۵۳ زمانیکه شاهزاده سویانگ دومین پسر پادشاه سجونگ کودتایی را برای رسیدن به قدرت انجام داد، مفقود شد. آن گیون از این اقدام غاصبانه جان سالم به در برد ولی اثر ارزشمندش در هیچ جایی یافت نشد. اما «سفر رؤیایی به سرزمین شکوفه هلو» در سال ۱۸۹۳ به طرز مرموزی در
به سرزمین شکوفه هلو» در سال ۱۸۹۳ به طرز مرموزی در شهر کاگوشیما در ژاپن کشف و به عنوان یک گنجینه ملی ژاپن قلمداد شد.
معماری امارات متحده عربی در دهه‌های اخیر دستخوش تحولات چشمگیری شده‌است، این کشور از فعالیت به عنوان مجموعه ای از دهکده‌های ماهیگیری به یک مرکز تجاری جهانی معروف به نوآوری و پویایی تبدیل گشته‌است. بین سال‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، معماری در امارات متحده عربی کاملاً سنتی باقی مانده بود، کوچه‌های باریک و خانه‌های بادگیری هنوز هم مورد استفاده قرار می‌گیرند، که بازتاب دهنده میراث قوی بادیه نشینی آنها می‌باشد. معماری آنها تحت تأثیر عناصر فرهنگ اسلامی، عربی و ایرانی است. در اوایل دهه ۱۹۷۰، راشد بن سعید آل مکتوم، حاکم وقت
اوایل دهه ۱۹۷۰، راشد بن سعید آل مکتوم، حاکم وقت دبی، معمار انگلیسی "جان آر هریس" را برای ایجاد معماری مدرن که امروزه شهرهای بزرگ امارات برای آن شناخته شده‌اند، استخدام کرد. معرفی دیوارهای پرده شیشه ای در معرض دید، نمایانگر آغاز حرکتی است که تقریباً در طراحی نمای تجاری هر ساختمان بلندی در خلیج فارس بسیار مورد استفاده قرار می‌گیرد. در مناطق کمتر تجاری، معماری اماراتی همچنان به شدت بازتاب دهنده سبک زندگی سنتی مردم بومی است. برخلاف تصاویر دیده شده از دبی و ابوظبی، مصالح ساختمانی بسیار ساده هستند. تأثیرات سنتی.
مصالح ساختمانی بسیار ساده هستند. تأثیرات سنتی. معماری سنتی در امارات متحده عربی به شدت تحت تأثیر چشم‌انداز کویری، فرهنگ، سبک زندگی و مصالح ساختمانی موجود قرار گرفت است. بادیه نشینان، قبیله ای کوچ نشین عربی که به‌طور سنتی در صحرا زندگی می‌کنند، به دلیل استفاده از پناهگاه‌های درخت خرما که در ماه‌های تابستان به نام "arish" شناخته می‌شد، "شهرت زیادی داشتند". شکل‌های خانه‌های "آریشی" اغلب با تیرهای حرا ساخته می‌شدند که از آفریقای شرقی وارد می‌شدند. در ماه‌های سردتر، از پناهگاه‌های ساخته شده از پوست حیوانات
سردتر، از پناهگاه‌های ساخته شده از پوست حیوانات استفاده می‌شود. چادر بدویین سازه ای مفید و سازگار بود که اغلب زنان قبیله از پشم گوسفند، مو شتر یا مو بز می‌ساختند. چنین سازه‌هایی "بیت الشعر"، به معنی «خانه مو» نامیده می‌شد. مواد دیگری مانند مخلوطی از صدف‌های دریایی و سنگ آهک به عنوان منابع ساختمانی در اواخر قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰ استفاده می‌شد. معماری باستان. سیستم آبیاری معروف به "قنات" در عصر آهن (۱۳۰۰–۳۰۰ سال قبل از میلاد) که در مناطق خشک کوهستانی ایران پدیدار شد. با بهره‌گیری از منابع آب زیرزمینی، یک
پدیدار شد. با بهره‌گیری از منابع آب زیرزمینی، یک منبع آب نسبتاً ثابت را در تمام طول سال فراهم می‌کند و منجر به تغییر در الگوی استقرار می‌شود زیرا گروه‌ها مسیر منبع آب را دنبال می‌کنند. تا اواسط قرن ۲۰ پیش از توجه غربی‌ها به این منطقه، بیشتر ساختمان‌ها به پنج دسته تقسیم می‌شدند: ساختمان‌های مذهبی، مسکونی، بازارها، عمومی و دفاعی. ساختمان‌هایی که تا آن زمان ساخته شده‌اند در سبک‌های سنتی باقی مانده‌اند. برخلاف سایر سبک‌های معماری اسلامی و ایرانی، در معماری سنتی امارات متحده عربی تزئینات کمی وجود دارد. فقط
سنتی امارات متحده عربی تزئینات کمی وجود دارد. فقط تعداد کمی از مساجد تزئیناتی را ارائه می‌دهند که نشان دهنده کمبود منابع موجود و اعتماد عمومی به ساختارهای ساده اما مؤثر است. کلان‌شهرها. دبی. ساخت و ساز اولیه پس از گسترش دبی به عنوان یک شهر جهانی توجه کمی به معماری سنتی اسلامی داشت و نگرانی‌های مربوط به محیط زیست مورد توجه قرار نگرفت. در اواخر دهه ۱۹۸۰ و اوایل دهه ۱۹۹۰ برج‌های شیشه ای در شهر دبی برجسته شدند که همگی برای خنک شدن به برق زیادی احتیاج داشتند. اخیراً، سازندگان و معماران هم از میراث عربی و هم از
سازندگان و معماران هم از میراث عربی و هم از نگرانی‌های زیست‌محیطی آگاه شده‌اند، و این امر منجر به توسعه هماهنگ تر تحت نظارت حاکمان دبی در ۲۰ سال گذشته شده‌است. از مواد مقاوم در برابر حرارت کارآمد، همراه با طرح‌های سنتی عربی، به‌طور فزاینده ای در ساخت و ساز استفاده می‌شود که می‌توان در ساختمان‌هایی از جمله برج خلیفه و برج العرب این آثار را دید که دبی توجه جهانیان را به آنها جلب کرده‌است. ابوظبی. در سال ۱۹۶۷، معماری ابوظبی تحت هدایت زاید بن سلطان آل نهیان توسط کاتسوهیکو تاکاهاشی معمار ژاپنی برنامه‌ریزی شد.
کاتسوهیکو تاکاهاشی معمار ژاپنی برنامه‌ریزی شد. در مناطق با تراکم بالای جمعیت، در میان آسمان خراش‌های مشهور شهر، مقدار زیادی ساختمان متوسط و بلند وجود دارد. برج‌های اتحاد، مقر بانک ملی ابوظبی، برج مرجع سرمایه‌گذاری ابوظبی، مقر الدار و کاخ امارات به شدت تحت تأثیر میراث عربی آن قرار دارند. ابوظبی خانه آسمان خراش‌های فوق‌العاده بزرگ است. توسعه ساختمان‌های بلند در طرح ابوظبی ۲۰۳۰ تشویق شده‌است. گسترش منطقه تجاری مرکزی ابوظبی با چندین سازه آسمان خراش در حال ساخت در این شهر همچنان به رشد خود ادامه می‌دهد. برخی از
این شهر همچنان به رشد خود ادامه می‌دهد. برخی از بلندترین ساختمان‌های ابوظبی شامل برج محمد بن راشد با ۳۲۸ متر، The Landmark با ۳۲۴ متر و برج آسمان با ۳۱۰ متر هستند. برخلاف آسمان خراش‌های بسیار مدرن شهر، مسجد شیخ زاید همچنان به عنوان یکی از با ارزش‌ترین مکان‌های جامعه معاصر امارات برجسته است. طراحی و ساخت آن با هدف «متحد کردن جهان» با به‌کارگیری صنعتگران و مصالح چندین کشور از جمله آلمان، ایتالیا، ترکیه، ایران، مراکش، پاکستان، امارات، یونان، نیوزلند و چین در نوامبر ۱۹۹۶ آغاز شد. این مسجد از موادی مانند سنگ
نوامبر ۱۹۹۶ آغاز شد. این مسجد از موادی مانند سنگ مرمر، سنگ، طلا، سرامیک و کریستال ساخته شده‌است که همگی برای کیفیت‌های ماندگار انتخاب شده‌اند.
بهادرشاه گجراتی (د ۹۳۴ ق/ ۱۵۳۶ م)، سلطان گجرات و دومین پسر سلطان مظفر دوم بوده‌است. با توجه به سال مرگ وی و همچنین سن وی در هنگام مرگ که ۳۱ سال گزارش شده‌است، او باید به سال ۹۱۲ق / ۱۵۰۶م متولد شده باشد. سرگذشت. تاریخ ولادت وی دقیقاً مشخص نیست، اما احتمالاً وی به سال ۹۱۲ قمری/۱۵۰۶ میلادی متولد شده است. وی به سال ۱۵۲۵ م به دنگرپور، پیتور، موات و دهلی سفر کرده‌است. وی در دوران جنگ ابراهیم لودی (حاکم از ۹۲۳ تا ۹۳۲ قمری) با بابر (حاکم از ۹۳۲ تا ۹۳۷ قمری) در آنجا بود. وی پس از آشفتگی‌های سیاسی ناشی از قتل
آنجا بود. وی پس از آشفتگی‌های سیاسی ناشی از قتل سکندرشاه در سال ۹۳۲ قمری، و پس از حکومت کوتاه مدت برادرش محمدشاه دوم، در سرزمین گجرات به سلطنت نشست. در دوران حکومت وی بر گجرات، درگیریهای میان سلاطین محلی بالا گرفت و همین امر سبب شد تا در ۹۳۵ قمری علاء الدین عمادالملک، حکمران برار از بهادرشاه برای مقابله در برابر برهان نظام شاه کمک طلب کند. این دعوت سبب شد تا بهادرشاه به دکن لشکرکشی نماید. عمادالملک از پیشروی بهادرشاه هراسان بود اما به سبب اتحاد سلاطین محلی با برهان نظام شاه، بهادرشاه به گجرات بازگشت. در
با برهان نظام شاه، بهادرشاه به گجرات بازگشت. در سال ۹۳۷ قمری، بهادرشاه با اتکا به اقتدار و اعتبارش، از ضعف سلطان محمود خلجی (حکمران مالوه) استفاده کرده و به بهانه حمایت از مدعیان حکومت گجرات به آن منطقه لشکر کشی کرد و چندین قلعه و ولایت مالوه را به تصرف خویش درآورد. در این دوره، با رسیدن پرتغالی‌ها به دیو، بهادرشاه به این منطقه در حرکت شد اما پرتغالی‌ها بدون درگیری از منطقه خارج شدند. بهادرشاه به پیشروی‌های خویش ادامه داد و در سال ۹۳۸ قمری، چندین شهر را از راجپوت‌ها گرفت و در سال ۹۴۰ قمری چیتور را محاصره
راجپوت‌ها گرفت و در سال ۹۴۰ قمری چیتور را محاصره کرد. در همین سال محمدزمان میرزاتیموری از زندان همایون گریخت و به بهادرشاه پناهنده شد؛ همایون درخواست بازپس گرفتن محمدزمان را مطرح کرد اما بهادرشاه اعتنایی ننمود. همین امر سبب شد تا همایون به دو پیشتیبان بهادرشاه (یعنی تاتارخان و لودی) حمله نماید و آنها را در هم شکند. پس از آن رو به گجرات در حرکت شد. همایون به جهت آنکه بهادرشاه در حال محاصره چیتور بود، علاقه‌ای به دخالت در این نبرد نداشت و به همین جهت در سارنگپور توقف کرد تا نتیجه این نبرد مشخص شود. سرانجام
توقف کرد تا نتیجه این نبرد مشخص شود. سرانجام چیتور فتح شد. در سال ۹۴۲ قمری بهادرشاه و همایون در قلعه مندسور در مقابل هم قرار گرفتند. بهادرشاه شبانه با پنج تن از امرای خویش گریخت و به سوی مندو و سپس چانپانیر رفت. همایون نیز در پی وی روانه شد. در نهایت وی برای تصرف کشتی پرتغالی‌ها اقدام کرد که در همان نبرد کشته شد.
فوندوشی ، لباس زیر سنتی ژاپنی برای مردان بزرگسال است که از یک پارچهٔ دراز پنبه‌ای ساخته می‌شود. قبل از جنگ جهانی دوم، فوندوشی شکل اصلی لباس زیر برای مردان بالغ ژاپنی بود. با این وجود پس از جنگ با معرفی لباس‌های زیر جدید به بازار ژاپن، مانند شورت (اسلیپ) و شلوارک بوکس، به سرعت از کار افتاد. امروزه، فوندوشی عمدتاً نه به عنوان لباس زیر بلکه به عنوان لباس جشنواره (ماتسوری) در هاداکا ماتسوری یا گاهی به عنوان لباس شنا استفاده می‌شود.
ای کوته‌آستینان عنوان کتابی از علی‌اکبر سعیدی سیرجانی ادیب، پژوهشگر، نویسنده و از منتقدان جمهوری اسلامی پس از انقلاب است که نقدی بر تحولات سیاسی ایران دارد. موضوع کتاب. سیرجانی در این کتاب کوشیده‌است که امامزاده تراشی را در ایران مورد نقد قرار دهد و به همین منظور کتاب در ابتدا از یک قصه واقعی در روستایی که در آن زندگی می‌کرده‌است شروع می‌شود و در نزدیکی آن روستا امامزاده ای وجود داشته‌است که مردم در مراسمات مختلف به طواف آن می‌رفته‌اند و در یکی از این مراسمات اتفاقی می‌افتد که قصه حول این جریان ادامه پیدا
اتفاقی می‌افتد که قصه حول این جریان ادامه پیدا می‌کند. بخشی از کتاب. «و این کلیم کاشانی است که با اشاره به بلندی و چین‌داری آستین ممدوح می‌گوید: یک چین بود ولایت خاقان ز آستینش آن جامه‌ای که بر قد ملکت مقرر است و این هم غنی کشمیری که: چون آستین همیشه جبینم ز چین پر است یعنی دلم ز دست تو ای نازنین پر است و آستین دراز را دو خاصیت است: یکی آن‌که جای کافی برای تزیین و طراز دارد تا بدین وسیله مستکبران تجمل فروش عرض وجود کنند و با زردوزیهای سرآستین به همان عمل جلفی متوسل شوند که تا همین چندسال پیش با سرآستینهای
متوسل شوند که تا همین چندسال پیش با سرآستینهای آهارزده و دکمه‌های طلاییش نودولتان روزگار ما عظمت قدر خود را به چشم خلایق می‌کشیدند، شاهدش قول فردوسی که: به پیکر یکی کفش زرین به پای ز خوشا و زرآستین قبای و تعبیر مؤلف مرزبان‌نامه که «آستین مفاخر کتاب از آن مطرز است» ،۸و اشارت مؤلف رسالة الطیور که «از رعونت نفس طراز آستین کرده»، و این بیت دیگر که: آنها که چرخ بوسه دهد آستانشان از نام و نعت او علم آستین کنند و دیگر خاصیت آن‌که از آستین بلند و جادار بعنوان چنته و کیسه و کیف‌دستی استفاده می‌کرده‌اند؛ و شواهدش
و کیسه و کیف‌دستی استفاده می‌کرده‌اند؛ و شواهدش فراوان، و از آن جمله «مصطفی این کتاب را گرفت و گفت تو را که به آستین من نه، تو این کتاب به آستین او نهادی» (تمهیدات عین القضاة، ص ۳۵۳)و «دشنه از آستین بیرون کرد بر شکم بهرام زد» (بلعمی) هم این کارد در آستین برهنه همی دار تاخواندت یکتنه (فردوسی) باد گویی مشک سوده دارد اندر آستین (فرخی) بارد در خوشاب از آستین سحاب (منوچهری) هیچ سالی نیست کز دینار سیصد چارصد از پی عرض حشم کمتر کنی در آستین (منوچهری) «مفاتیح دولت در آستین عقل و جان ریختم…»
معماری پاکستان با معماری شبه قاره هند گسترده‌تر آمیخته‌است. با آغاز تمدن دره سند در حدود اواسط هزاره ۳ قبل از میلاد، برای اولین بار در منطقه ای که پاکستان امروز را در بر می‌گیرد، یک فرهنگ پیشرفته شهری با امکانات ساختاری بزرگ توسعه یافته‌است که برخی از آنها تا امروز پابرجا مانده‌اند. به دنبال آن سبک معماری بودایی منطقه گنداره که عناصری را از معماری یونان باستان وام گرفت به وجود آمد که بقایای موجود آن در پایتخت گاندارا، تاکسیلا قابل مشاهده است. معماری هند و اسلامی در دوره قرون وسطایی ظهور کرد که عناصر هندی و
در دوره قرون وسطایی ظهور کرد که عناصر هندی و اسلامی را با هم ترکیب می‌کرد. امپراتوری مغول بین قرن ۱۶ و ۱۸ حکومت می‌کرد و این کشور شاهد ظهور معماری گورکانی بود که بیشترین رواج را در لاهور داشت. در دوره استعمار انگلیس، سبک‌های اروپایی مانند باروک، گوتیک و نئوکلاسیک رایج شد. انگلیسی‌ها مانند مغول‌ها برای نشان دادن قدرت خود ساختمان‌های بسیاری ساختند. سبک هند و ساراسنی، تلفیقی از عناصر انگلیسی و هندو اسلامی نیز توسعه یافت. پس از استقلال، سبک‌های معماری مدرن مانند سبک بین‌المللی رایج شد. تمدن دره سند. باستان
سبک بین‌المللی رایج شد. تمدن دره سند. باستان شناسان شهرهای باستانی متعددی را کشف کردند، از جمله آنها موهن‌جو دارو، هاراپا و کوت دیجی، که دارای ساختاری یکنواخت و مناسب با جاده‌های گسترده و همچنین امکانات پساب‌زدایی و زهکشی است. اکثر ساخت و سازهای آجری کشف شده ساختمان‌های عمومی مانند حمام خانه‌ها و کارگاه‌ها هستند. چوب و لوم به عنوان مصالح ساختمانی عمل می‌کردند. معابد در مقیاس بزرگ، مانند معابد دیگری که در سایر شهرهای باستانی یافت شده‌اند، گم شده‌اند. با فروپاشی تمدن دره سند، معماری آن نیز آسیب قابل توجهی
تمدن دره سند، معماری آن نیز آسیب قابل توجهی دید. معماری هندو، بودایی و جین. دوره باستان و کلاسیک. با ظهور آیین بودا ، بناهای برجسته معماری دوباره توسعه یافتند که تا به امروز ادامه داشته‌اند. علاوه بر این، نفوذ پارسیان و یونانی‌ها منجر به توسعه سبک یونانی - بودایی شد که از قرن ۱ میلادی شروع شد. اوج این دوران با اوج گرفتن سبک گاندارا حاصل شد. بقایای مهم ساخت و سازهای بودایی، استوپاها و بناهای دیگر با مجسمه‌های یونانی و عناصر سبک به وضوح در ستون‌های پشتیبانی قابل تشخیص است که علاوه بر ویرانه‌های دوره‌های
قابل تشخیص است که علاوه بر ویرانه‌های دوره‌های دیگر، در پایتخت گاندارا تاکسیلا در انتهای شمال پنجاب یافت می‌شود. یک نمونه به خصوص زیبا از معماری بودایی ویرانه‌های صومعه بودایی تخت بهی در استان شمال غربی است. پادشاهی میانه. معابد Amb و معابد Sharada Peeth و معبد نگرپارکر جین نمونه‌های دیگری هستند. راجپوت. قلعه‌های دراور و عمرکوت توسط قبایل راجپوت در دوران قرون وسطی ساخته شده نمونه‌هایی از معماری راجپوت اولیه است. معماری هند و اسلامی. ورود اسلام به پاکستان امروز - ابتدا در سند - در طول قرن ۸ م به معنای پایان
- ابتدا در سند - در طول قرن ۸ م به معنای پایان ناگهانی معماری بودایی بود. با این حال، یک انتقال آرام به معماری اسلامی که عمدتاً بدون تصویر است، رخ داد. نحوه ساخت مساجد اولیه با تزئینات آنها را به شدت به سبک عربی هدایت می‌کرد. اولین نمونه مسجد از روزهای نخستین معماری اسلام در جنوب آسیا، مسجد محرابلوسه بان بوره از سال ۷۲۷، اولین عبادتگاه مسلمانان در جنوب آسیا است. در زمان سلطان دهلی، سبک ایرانی-سانترالازیاتیک بر تأثیرات اعراب چیره شد. مهمترین مشخصه این سبک ایوان است که از سه طرف دیواره خورده و یک سر آن
ایوان است که از سه طرف دیواره خورده و یک سر آن کاملاً باز است. از ویژگی‌های دیگر معماری ایرانی می‌توان به نمازخانه‌های گسترده، گنبدهای گرد با موزاییک و نمونه‌های هندسی و استفاده از کاشی‌های نقاشی شده اشاره کرد. مهمترین بنای کاملاً کشف شده به سبک ایرانی مقبره شاه رکن علم (ساخته شده از ۱۳۲۰ تا ۱۳۲۴) در مولتان است. گورستان مکلی در تاتا، که شامل مقبره‌های حاکمان، اشراف‌زادگان و مقدسین صوفیه است، بین قرن‌های ۱۴ و ۱۸ ساخته شده‌است. در این گورستان طیف گسترده‌ای از معماری، از جمله تأثیرات هندو اسلامی، ایرانی، هندو
معماری، از جمله تأثیرات هندو اسلامی، ایرانی، هندو و راجپوت و گجراتی را به نمایش می‌گذارد. مقبره‌های گورستان چوکندی در نزدیکی کراچی از لحاظ سبک مشابه هستند. از دیگر نمونه‌های آن می‌توان به دژ روهتاس که توسط شیرشاه سوری در قرن شانزدهم ساخته شده‌است، و مقبره‌های Talpur Mirs اشاره کرد. معماری گورکانی (قرن پانزدهم تا هجدهم میلادی). معماری گورکانی در دوره قرون وسطایی در زمان امپراتوری گورکانی در قرن ۱۵ تا ۱۷ پدیدار شد. ساختمان‌های این سبک دارای یک الگوی ساختاری و منسجم هستند، از جمله گنبدهای بزرگ مخروطی،
و منسجم هستند، از جمله گنبدهای بزرگ مخروطی، مناره‌های باریک در گوشه‌ها، تالارهای عظیم، دروازه‌های طاقدار بزرگ و تزئینات ظریف، که معمولاً توسط باغ‌های چهار طرف که طرحی در معماری ایرانی به شکل چهارگوش برای باغ هاست احاطه شده‌اند. ساختمان‌ها معمولاً از ماسه سنگ قرمز و سنگ مرمر سفید ساخته می‌شوند و از کارهای تزئینی مانند "پرچین‌کاری" و توری‌های "شباک" استفاده می‌کنند. معماری استعمار انگلیس. در دوران راج بریتانیا، سبک‌های معماری اروپایی مانند باروک، گوتیک و نئوکلاسیک بیشتر غالب شد. تالار فریر، کلیسای جامع سنت
بیشتر غالب شد. تالار فریر، کلیسای جامع سنت پاتریک و برج ساعت Mereweather در کراچی و تالار نئوکلاسیک مونتگومری در لاهور چند نمونه از این موارد هستند. در این دوره سبک جدیدی از معماری موسوم به سبک احیای هندو-ساراسنیک، که از ترکیبی از مولفه‌های اروپایی و هندو اسلامی بود ایجاد شد. از جمله آثار برجسته این دوره می‌توان به کاخ موهاتا، ساختمان متروپولیتن کراچی، دانشگاه کالج اسلامیا در پیشاور و در لاهور به موزه لاهور و دانشگاه پنجاب و همچنین دانشگاه پزشکی کینگ ادوارد اشاره کرد. پسااستقلال. پس از استقلال، معماری
اشاره کرد. پسااستقلال. پس از استقلال، معماری پاکستان ترکیبی از سبک‌های تاریخی اسلامی و مدرن است. ساختمانهایی با اهمیت فوق‌العاده مانند مینار پاکستان در لاهور یا مقبره ای که با سنگ مرمر سفید موسوم به مزار قائد برای بنیانگذار دولت تأسیس شده‌است از این نمونه هستند. میراث جهانی. در حال حاضر شش مکان در پاکستان در فهرست میراث جهانی یونسکو وجود دارد:
جشنواره‌های ژاپن مناسبت‌های سنتی جشن است. ریشه برخی از جشنواره‌ها از جشنواره‌های چینی قرن‌ها پیش است، اما به دلیل آمیخته شدن با آداب و رسوم محلی، دستخوش تغییرات زیادی شده‌است. برخی از آنها چنان متفاوت هستند که علی‌رغم اشتراک در یک نام و تاریخ حتی شباهت اندکی نیز با جشنواره اصلی ندارند. جشنواره‌های محلی مختلفی نیز وجود دارد (به عنوان مثال توباتا گیون) که اکثراً در خارج از یک استان ناشناخته است. بر خلاف بیشتر مردم در شرق آسیا، مردم ژاپن به‌طور کلی سال جدید قمری را جشن نمی‌گیرند (این جشن توسط سال نو غربی در
را جشن نمی‌گیرند (این جشن توسط سال نو غربی در روز اول ژانویه، در اواخر قرن نوزدهم جایگزین شده است). اگرچه بسیاری از ساکنان چینی در ژاپن و همچنین برخی از عبادتگاه‌ها و معابد برای اهداف مذهبی، هنوز هم سال جدید قمری را به موازات سال نو غربی جشن می‌گیرند. در محله چینی‌های یوکوهاما، بزرگترین ژاپن محله چینی‌ها، گردشگران از سراسر ژاپن برای لذت بردن از این جشنواره جمع می‌شوند. مشابه جشنواره فانوس ناگازاکی که در محله چینی‌های ناگازاکی مستقر است. رویدادهای درون جشنواره‌ها. جشنواره‌ها اغلب حول یک رویداد برگزار
جشنواره‌ها. جشنواره‌ها اغلب حول یک رویداد برگزار می‌شوند، غرفه‌های غذا، سرگرمی و بازی‌های گوناگون برای سرگرمی مردم برگزار می‌شود. برخی از آنها در اطراف معابد یا جینجا برگزار می‌شود، برخی دارای «هانابی» (آتش بازی) و برخی دیگر در حاوی مسابقاتی هستند که شرکت کنندگان ممکن است با لباس مخصوص یا حتی برهنه شرکت کنند، مانند هاداکا ماتسوری. جشنواره‌های توکیو. از مهمترین این جشن‌ها می‌توان از جشن سانجا که محل برگزاری آن معبد آساکوسا می‌باشد، و جشن کاندا یکی از سه جشن بزرگ ادو که هر دو سال یکبار در ماه مه برگزار
جشن بزرگ ادو که هر دو سال یکبار در ماه مه برگزار می‌شود، نام برد. جشن‌های آتش بازی معمولاً در فصل تابستان انجام می‌شود. آتش بازی رود سومیدا، آتش بازی خلیج توکیو و آتش بازی جینگوگایئن عنوان سه آتش بازی عظیم توکیو را دارند. زمانی که شکوفه‌های گیلاس یا "ساکورا" باز می‌شود، هنگام برگزاری جشن شکوفه‌های گیلاس است. پارک اینوکاشیرا، پارک اوئنو، پارک شینجوکو گیوئن و پارک سومیدا معروفترین پارک‌های توکیو از نظر فراوانی و زیبایی شکوفه‌های گیلاس هستند.
به اردشیر یا ویه اردشیر، شهری کهن و باستانی است که در کرانه باختری رود دجله قرار گرفته بود و یکی از شهرهای هفتگانه پایتخت ساسانی، (تیسفون) محسوب می‌شود. اعراب این شهر را بهرسیر می‌نامیدند. نام این شهر نخستین بار در سنگ‌نوشته شاپور اول مربوط به سده سوم میلادی یافت شد. این لوح در کعبه زرتشتیان واقع در نقش رستم یافت گردید. در این سنگ نوشته به این شهر با عبارت ویه اردشیر اشاره شده‌است. ویه اردشیر به معنای بهترین شهر اردشیر (ویه به معنای بهترین در زبان پهلوی است) می‌باشد. یهودیان این شهر را ماحوزه و مسیحیان
است) می‌باشد. یهودیان این شهر را ماحوزه و مسیحیان بت‌هرتشیر و بت‌هردشیر نامیدند. تاریخچه. این شهر همانطور که از نامیش هویداست، شهری ساخته شده به دست اردشیر ساسانی است. اردشیر به این شهر پس از پیروزی بر اردوان پنجم اشکانی دست یافت و این شهر را به جهت همتایی بر تیسفون بنا نهاد. این شهر به صورت استان تعبیه شده بود و شهرهای بهرسیر، رومکان (رومقان)، کوثی، نهر درقیط و نهر جویر را شامل می‌شد. بنابر تقسیمات کشوری روزگار ساسانی هر یک از این شهرها، یک تسوج به شمار می‌رفت. برخی از پژوهشگران معتقدند که این شهر توسط
می‌رفت. برخی از پژوهشگران معتقدند که این شهر توسط اردشیر بنا نشده‌است، بلکه وی شهر سلوکیه کهن را که به دست اویدیوس کاسیوس (سردار رومی) در سال ۱۶۵ میلادی ویران شده بود را بازسازی کرد و یا با ویرانه‌های باقی مانده از آن، شهر به‌اردشیر را ساخت. از این شهر در متون مانوی نیز یاد شده‌است و گفته شده‌است که مانی در این شهر اقامتی داشته است. خسرو پرویز نیز در سال‌های انتهایی سلطنتش (۶۲۸ میلادی) با همسر عیسوی خویش شیرین به این شهر سفر داشته است و در همین شهر توسط پسرش شیرویه دستگیر و زندانی شد. این شهر اولین شهر از
شیرویه دستگیر و زندانی شد. این شهر اولین شهر از شهرهای هفتگانه بود که به دست اعراب فتح گردید. با فتح این شهر، یزدگرد پایتخت را رها کرد و عقب نشینی کرد. اهمیت. این شهر به جهت تشکیل دادن یکی از مجموعه شهرهای مدائن، پایتخت ساسانی، اهمیت بسیاری داشت. از همین رو طبری این شهر را جایگاه شاهان (به عربی: محله الملوک) نامیده است. همینطور در سنگ نوشته شاپور اول، این شهر در زمره شهرهای شاهی گزارش شده‌است. در این شهر، کارگاه ضرب سکه فعال بوده‌است و از دوره پادشاهی بهارم چهارم بنا نهاده شده بود. همتای این کارگاه در
چهارم بنا نهاده شده بود. همتای این کارگاه در اسپانور (شهری دیگر از شهرهای هفتگانه مدائن) بنا نهاده شده بود که در زمان پادشاهی پیروز (۴۵۹ تا ۴۸۳ میلادی) از نظر شمار و تنوع سکه‌ها از آن کارگاه پیشی گرفت. این پیشی نشانه‌ای از کوشش بازرگانان این شهر نسبت به شهر اسپانور می‌باشد. در این کارگاه، سکه درهم و دینار ضرب می‌شده‌است. این کارگاه پس از فتح ایران توسط اعراب مسلمان نیز همچنان پابرجا بوده است و سکه‌های ساسانی-اسلامی ضرب می‌نموده است. این شهر بازرگانی و صنعتی، مرکز اداری سرزمین‌های ایرانی در غرب دجله بود. در
مرکز اداری سرزمین‌های ایرانی در غرب دجله بود. در این شهر بازار بزرگی واقع شده بود و به جهت حضور مسیحیان در این شهر، کلیسای بزرگی را نیز در خود جای داده بود. موقعیت. این شهر در باختر دجله واقع شده بود و با باغها و کشتزارها پوشانیده بود. باغ‌های این شهر و اطراف آن به وسیله نهر ملک آبیاری می‌شده است.
دی‌ان‌ای () نهمین آلبوم استودیویی (هشتمین در ایالات متحده آمریکا) از گروه موسیقی آمریکایی بکستریت بویز است. این آلبوم نخستین بار در ۲۳ ژانویه ۲۰۱۹ در ژاپن و در ۲۵ ژانویه ۲۰۱۹ از طریق همکاری با ناشر موسیقی "K-BAHN" خود گروه و آرسی‌ای رکوردز در سایر مکان‌ها منتشر شد. آلبوم با حضور هنرمندانی از جمله لو، اندی گرامر، رایان تدر و شان مندز تهیه شده‌است. این آلبوم با فروش ۲۲۷٬۰۰۰ نسخه خالص در رتبه اول جدول "بیلبورد" ۲۰۰ ایالات متحده آمریکا رسید و به ششمین آلبوم رتبه اول بکستریت بویز در این جدول تبدیل شد.
آما-نو-ایواتو به معنای «غار سنگی آسمانی» یک غار در اساطیر ژاپن است. طبق کوجیکی (تاریخ باستان)، رفتار بد سوسانو (خدا)، خدای طوفان‌های ژاپنی، خواهرش آماتراسو را به غار آما-نو-ایواتو سوق داد و زمین بدین ترتیب از نور محروم شد. به منظور بیرون آوردن آماتراسو از غار، خدایان دیگری به نام یائو-یوروزو-نو-کامی یک جشن با تدبیر اومیئیکانه در بیرون از غار برگزار کردند. در این جشن الهه آمه-نو-اوزومه-نو-میتوکو با رقص سبک سرانهٔ خود، خنده‌ها را برانگیخت. آماتراسو در درون غار در مورد منبع خنده کنجکاو شد و از ورودی غار بیرون
در مورد منبع خنده کنجکاو شد و از ورودی غار بیرون را نگاه کرد. او شیفته انعکاس خود در آینه یاتا نو کاگامی که خدایان دیگر برای آن منظور ساخته و جلوی غار آویزان کرده بودند، شد و مات و مبهوت ایستاد. سپس آمه-نو-تاجیکارائو به زور غار را باز کرد و جهان بار دیگر در نور غسل گرفت. همان‌طور که آماتراسو از غار خارج شد، یک مهر مقدس روی آن زده شد تا او هرگز نتواند مخفی شود.
قتل کعب بن اشرف توسط مسلمانان صدر اسلام که به سریه قتل کعب بن اشرف یا سریه کعب بن اشرف معروف است، یکی از وقایع تاریخی صدر اسلام است که مورد توجه منابع متعددی قرار گرفته است. کعب بن اشرف. کعب بن اشرف از جمله ثروتمندان عرب بود که مخالفت سرسختانه‌ای با محمد پیامبر مسلمانان را پیش گرفت. وی از اعراب بنی نبهان بود و در بنی نضیر پرورش یافته بود. وی شاعر و سخنور بود و برای برانگیختن مشرکان مکه به جهت انتقام جویی از کشتگان بدر، به مکه عزیمت کرد. وی در مکه و در راه برگشت به مدینه (بنی نضیر) اشعار بسیاری در هجو پیامبر
به مدینه (بنی نضیر) اشعار بسیاری در هجو پیامبر اسلام سرود. وی علاوه بر فعالیت‌های تبلیغاتی علیه پیامبر اسلام و مسلمانان، با ایجاد رابطه تجاری و مالی با آنان نیز مخالف بود. وی آزار بسیاری به مسلمانان رساند تا جایی که مسلمانان بازار خود را به نزدیکی مسجد النبی در مدینه منتقل کردند. شرح واقعه. آزار و اذیت کعب برای مسلمانان قابل تحمل نبود و پیامبر اسلام در دستوری از مسلمانان خواست تا به شر وی پایان دهند. محمد بن مسلمه اعلام آمادگی کرد و با سعد بن معاذ که به دستور پیامبر در این کار محمد بن مسلمه را همراهی
دستور پیامبر در این کار محمد بن مسلمه را همراهی می‌کرد، مشورت نمود. در نهایت گروهی از قبیله اوس با وی همراه شدند تا کعب را به قتل برسانند. برای این منظور عباد بن بشر، ابونائله سلکان بن سلامه (برادر رضاعی کعب)، حارث بن اوس و ابوعبس بن جبر، برای قتل کعب راهی شدند. در نهایت کعب در خارج از مدینه، در حوالی شعب العجوز به شکل غافلگیرانه کشته شد. گفته می شود سر وی اولین سر حمل شده در اسلام بود. مورخان این قتل را به عنوان سریه یاد می کنند تاریخ وقوع این سریه، ۱۴ ربیع‌الاول سال سوم هجری گزارش شده است. این قتل مدت
سال سوم هجری گزارش شده است. این قتل مدت کوتاهی پیش از محاصره و اخراج بنی نضیر از مدینه صورت گرفته است. پیامدها. پس از قتل کعب، بزرگان یهود در بنی نضیر، هراسان نزد محمد آمدند، محمد نیز پس از ذکر کارهای ناپسند و اشعار آزاردهنده کعب، یهودیان را به صلح دعوت کرد.