payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تصمیم گرفت به عراق سفر کند. فضل بن سهل که هدفش حفظِ حکومت در شرق بود، استعفای خویش را ارائه کرد و با استدلالِ شدتِ تنفرِ عباسیان نسبت به خود، از خلیفه خواست تا او را به‌عنوانِ فرماندارِ خراسان منصوب کند. مأمون دیگربار بر کمالِ اعتمادش به او تأکید کرد و از او خواست تا نامه‌ای دیگر با مُهر و نامِ خلیفه در تأییدِ امتیازاتِ استثناییِ خود بنویسد. این نامه که نشان‌دهندهٔ پشتیبانیِ نامحدودِ خلیفه از وزیرش و سیاست‌هایش بود، متنِ کاملِ نامهٔ قبلی را نیز دربرداشت. این نامه در صَفَرِ سال ۲۰۲ ه‍.ق مهر و امضا، و
این نامه در صَفَرِ سال ۲۰۲ ه‍.ق مهر و امضا، و به‌طورِ رسمی از سوی علی بن موسی نیز تأیید شد. پس از آن، برای انتشار در سراسرِ امپراتوری فرستاده شد. بعضی از تاریخ‌نویسانِ بعدی نقل کرده‌اند که فضل بن سهل این انتصاب را به مأمون پیشنهاد کرده‌است. این دیدگاه از سوی سَلّامی در کتاب "اَخبارِ خُراسان" آمده و نیز صولی از عُبَیْدُالله بن عبدالله بن طاهِر — که از طاهریان بوده — نقل کرده‌است. در دیگر روایات، این نقشه و ابتکار به شخصِ خلیفه نسبت داده شده و دربارهٔ فضل آمده که ابتدا با این موضوع، به‌خاطرِ خطری جدی که ممکن
که ابتدا با این موضوع، به‌خاطرِ خطری جدی که ممکن بود به دنبال داشته باشد، مخالف بود. این روایت، هماهنگیِ بیشتری با دیدگاه‌های سیاسیِ شناخته‌شدهٔ خلیفه و وزیرش دارد. به‌گفتهٔ بیهم دائو، چیزی که به‌نظر می‌رسد این است که در زمانِ انتصاب، بازتابِ دیدگاه‌ها بر این نظر بوده‌است که رفتارِ مأمون به فشارِ واردآمده از سوی فضل نسبت داده شود. بااین‌حال، حقایقِ زیادی برای این اسناد وجود ندارد، و ممکن است منعکس‌کنندهٔ نارضایتیِ پژوهشگرانه از این تصمیم و تمایل به توجیهِ آن با نشان دادنِ خلیفه به‌عنوان فردی ضعیف و تحت
آن با نشان دادنِ خلیفه به‌عنوان فردی ضعیف و تحت نفوذِ دیگران باشد. از سوی دیگر، منابعِ امامی در تلاشند تا نشان دهند که مأمون مستقلاً به این تصمیم رسیده‌است؛ که در پشت آن، اعتقاد دارد که خلافت متعلق به علویان — یا به‌عبارتِ دقیق‌تر، به امامانِ امامیه — است، و اینکه فضل و برادرش در حقیقت، مخالفِ آن بودند و تلاش کردند مأمون را از آغاز منصرف کنند؛ بنابراین، اعتبارِ گزارش‌ها و اسنادی که در این منابع دیده می‌شوند و به حمایت از دیدگاهِ امامیه دربارهٔ انگیزهٔ خلیفه کمک می‌کنند، باید همچنان باز باقی بمانند. از دیگر
کمک می‌کنند، باید همچنان باز باقی بمانند. از دیگر حواشیِ پیش‌آمده برای علی بن موسی، قیامِ زِیْد بن موسیٰ ملقّب به «زِیدُالنّار» بود که در مدینه دست به قیام زد و توسط مأمورانِ مأمون دستگیر و به مرو منتقل شد. علی بن موسی نیز با برادرِ خود برخورد کرده و او را بابتِ قیامش توبیخ نمود. قتل یا درگذشت. مأمون با انتصاب علی بن موسی به جانشینی‌اش، هرچند توانست کمی از مشکل علویان برای حکومتش را حل کند، اما نتوانست به باقی اهدافش دست‌یابد. حتی این انتصاب سبب شد تا مورد غضب حزب مخالفش در بغداد قرار بگیرد و از مقام خلافت
حزب مخالفش در بغداد قرار بگیرد و از مقام خلافت عزل شود. بنابر گزارش‌ها، خاندان سهل توانستند برای مدتی امور را مدیریت کنند تا شدت اوضاع عراق را پنهان نگاه دارند و مأمون را به این باور رسانند که ابراهیم بن مهدی صرفاً به‌عنوان فرماندارش عمل می‌کند، و این علی بن موسی بود که بدون حُبّ و بغض، چشم مأمون را نسبت به این موضوع باز و اصرار کرد که به بغداد برود و حضورش سبب بازگشتِ آرامش و صلح به آنجا شود. این ارزیابیِ وضعیت، از سوی چند تن از فرماندهانِ سپاه مأمون پشتیبانی شد و مأمون تصمیم گرفت به عراق سفر کند. فضل بن
شد و مأمون تصمیم گرفت به عراق سفر کند. فضل بن سهل که هدفش حفظ حکومت در شرق بود، استعفای خویش را ارائه کرد و با استدلال شدت تنفرِ عباسیان نسبت به خود، از خلیفه خواست تا او را به‌عنوان فرماندارِ خراسان بزرگ منصوب کند. مأمون دیگربار بر کمالِ اعتمادش به او تأکید کرد و از او خواست تا نامه‌ای دیگر با مُهر و نام خلیفه در تأیید امتیازات استثناییِ خود بنویسد. این نامه در صَفَرِ سال ۲۰۲ ه‍.ق مهر و امضا، و به‌طور رسمی از سوی علی بن موسی نیز تأیید شد. پس از آن، برای انتشار در سراسر امپراتوری فرستاده شد. در دوم شَعبانِ
در سراسر امپراتوری فرستاده شد. در دوم شَعبانِ سال ۲۰۲ ه‍. ق، شش ماه پس از استعفای فضل بن سهل از وزارت، هنگامی که مأمون به‌همراه ولیعهد و دربار، قصدِ غرب کرده بود، فضل در سرخس توسط چند تن از فرماندهان سپاه با ضربات چاقو در حمام کشته شد. گویا مرگ فضل با واکنش‌هایی همراه بود و عده‌ای از درون سپاه مأمون به قصد خونخواهی، اعتراضاتی کردند که با دعوت علی بن موسی به آرامش سپاه همراه بود. به‌گزارش قرشی، دو روز بعد وقتی کاروان مأمون به توس رسید، علی بن موسی بیمار شد و درگذشت. منابع شیعه دلیل بیماری علی بن موسی را
و درگذشت. منابع شیعه دلیل بیماری علی بن موسی را مسمومیت بر اثر زهر دانسته‌اند. علی بن موسی درحالی‌که در سناباد — محل دفن هارون — متوقف شده بود، در حومهٔ نوغان در طوس درگذشت. بنابر معتبرترین گزارش‌ها، درگذشت علی بن موسی در آخرین روزِ صفر سال ۲۰۳ ه‍.ق اتفاق افتاده‌است. تاریخ‌های دیگری در همان محدودهٔ ماه صفر برای این واقعه ذکر شده‌است. خلیفه از گروهی از علویان و خویشاوندان علی بن موسی الرّضا از جمله عمویش، محمد بن جعفر، درخواست کرد تا پیکر علی بن موسی را بررسی و تأیید کنند که او به مرگ طبیعی درگذشته است و
و تأیید کنند که او به مرگ طبیعی درگذشته است و دستور داد که پیکرش در کنار قبر پدرِ خویش، هارون، در منزل حُمَیْد بن قَحْطَبهٔ طایی در سَناباد در نزدیکیِ نوغان به خاک سپرده شود. مأمون غم و اندوهِ بسیاری از خود نشان داد و بنابر گزارش‌ها بدون عَمامه در مراسمِ تشییع پیکر حاضر شد و به‌مدت سه روز در آنجا به عزاداری پرداخت. بااین‌حال بسیاری از منابع، او را متهم به دست داشتن در مسمومیتِ علی بن موسی الرّضا دانسته‌اند. درگذشت ناگهانیِ وزیر و ولیعهد که زنده بودن‌شان سبب می‌شد تا آشتی با عباسیانِ مخالف در بغداد ناممکن
می‌شد تا آشتی با عباسیانِ مخالف در بغداد ناممکن باشد، این احتمال را تقویت می‌کند که مأمون در این مرگ‌ها دست داشته‌باشد. البته این احتمال بدین معنا نیست که غم و اندوهش برای علی بن موسی و احساسات و وابستگی‌اش به او، لزوماً از روی ریاکاری یا ساختگی بود، بلکه می‌تواند نشان‌دهندهٔ غلبهٔ محاسبات سردِ سیاسی بر احساسات و ایده‌آل‌های شخصی او برای تثبیت منصب خلافتش باشد. به گزارش بیهم دائو، بیشتر منابع نزدیک به واقعه — از جمله منابع امامیه — از دلایل طبیعی به عنوان علت درگذشت علی بن موسی یاد کرده‌اند و در گزارش‌هایی
درگذشت علی بن موسی یاد کرده‌اند و در گزارش‌هایی که به قتل وی دلالت دارند، اشاره‌ای مبنی بر دست داشتن مأمون در آن نکرده‌اند. اما در اکثر منابع امامیه از قرن چهارم هجری به بعد و به تبع آنها، منابع اهل سنت، نظریه به قتل رسیدن علی بن موسی الرضا به دستور مأمون و بر اثر مسمومیت مطرح شد. طبعاً این سؤال مطرح است که چرا خلیفه — که او را به‌عنوان وارث خود تعیین کرده بود — خواهان مرگ او بوده‌است. در پاسخ، این نظر مطرح می‌شود که اگرچه مأمون او را به‌عنوان «امامِ واقعی» شناخته بود، اما او را در جایگاه یک رقیب می‌دید و
شناخته بود، اما او را در جایگاه یک رقیب می‌دید و نفرتش از او فزاینده شد. بااین‌حال، چند صدای مخالف در درون امامیه وجود داشته‌است که علیه نظریه‌های توطئه و قتل بحث کرده‌اند و بحث در این‌باره تا همین اواخر ادامه داشته‌است. در میان مورخان غربی، نظریه‌ای که بیشترین اعتبار را به‌دست آورده، این است که رضا کشته شد و مأمون در هر دو قتلِ رضا و فضل دست داشت، زیرا با حذف آنان بخت بیشتری برای جلب حمایت از خویشاوندان عباسی‌اش پیدا می‌کرد. اخیراً، این احتمال بیشتر مورد توجه قرار گرفته‌است که عناصری در دربار مأمون، که
توجه قرار گرفته‌است که عناصری در دربار مأمون، که بدون اطلاع او عمل می‌کردند، مسئول قتل بوده‌اند. مشکل نظریه‌های قتل این است که آنها نمی‌توانند توضیح دهند که چرا نخستین منابع امامیه، با وجودی که بر خلاف نظر نویسندگان اهل سنت، آشکارا می‌گویند که پدر رضا، موسی کاظم، در زندان هارون کشته شد، به احتمال قتل رضا اشاره‌ای نمی‌کنند. به‌نوشتهٔ طَیِّب الْحِبری در "تاریخ جدید اسلام کمبریج"، وی در شرایط مشکوکی در اثر مسمومیت با زهر کشته شد. منابعی از اهل سنت نیز درگذشت علی بن موسی الرّضا را به‌خاطر بیماری ولی بر اثرِ
علی بن موسی الرّضا را به‌خاطر بیماری ولی بر اثرِ خوردن انگورِ بسیار دانسته‌اند. نخستین گزارش در این‌باره از سوی طبری نقل شده‌است. در بین منابع تاریخی اهل سنت، بعضی منابع از جمله "تَذکِرَةُ الْخَواصِّ" ابن جوزی، "مِرْآةُ الْجَنانِ" یافعی، "اَلصَّواعِقُ الْمُحْرِقَة" ابن حَجَر هِیْتَمی و "وَسیلَةُ الْخادم اِلَی الْمَخدوم" فضل بن روزبِهان خُنْجی به مسمومیتِ علی بن موسی الرّضا در طوس و درگذشتش بر اثر این مسمومیت اشاره کرده‌اند، اما به شیوهٔ مسمومیت و عامل آن اشاره‌ای ننموده‌اند. در کنار این گزارش‌ها،
آن اشاره‌ای ننموده‌اند. در کنار این گزارش‌ها، دانشمندانی از اهل سنت، علاوه بر اعلام مسمومیت به‌عنوان سبب درگذشت علی بن موسی، عاملِ این مسمومیت را نیز مأمون معرفی دانسته‌اند، از جملهٔ آنان می‌توان به دیدگاه مَقریزی در "اَلْمُقَفَّی الْکَبیر"، ابن حِبّان در "اَلثِّقات"، صَفْدی در "اَلْوافی بِالْوَفَیات"، ابوالفرج اصفهانی در "مقاتل الطالبین"، تِرمانینی در "اَحْداثُ التّاریخِ الْاِسلامیِّ بِتَرتیبِ السِّنینَ" و قُنْدوزی در "یَنابیعُ الْمَوَدَّة" اشاره کرد. ولیعهدی علی بن موسی در هنر و رسانه. آثار تجسمی. از
علی بن موسی در هنر و رسانه. آثار تجسمی. از جمله آثار تجسمی مرتبط با ولیعهدی علی بن موسی الرضا، تابلوی ضامن آهو، اثر محمود فرشچیان است. این تابلو به سال ۱۳۸۸ رونمایی شد. این تابلو به ماجرای ضمانت آهو توسط علی بن موسی در مسیر سفر به مرو اشاره دارد. همچنین فرشچیان با صرف یک سال و چهار ماه وقت، تابلوی دومی را با نام «ضامن آهو ۲» طراحی و در سال ۱۳۸۹ آن را تکمیل کردند. «ضامن آهو ۲»، در ابعاد ۸۰ × ۱۰۰ سانتی‌متر بر روی مقوای بدون اسید با تکنیک اکریلیک و به سبک نگارگری خلق شده‌است. در سال ۱۳۹۳، از کتابی با عنوان
خلق شده‌است. در سال ۱۳۹۳، از کتابی با عنوان ضامن آهو رونمایی شد؛ موضوع این کتاب، جمع‌آوری آثار مختلف تجسمی در حوزه خوشنویسی، نگارگری و عکاسی حول محور علی بن موسی الرضا بوده‌است. آثار نمایشی. در سال ۱۳۷۹ شمسی، مهدی فخیم‌زاده سریالی را با نام ولایت عشق به روی آنتن شبکه یک تلویزیون جمهوری اسلامی ایران برد. این سریال با موضوع ولیعهدی و شهادت علی بن موسی الرضا، به نویسندگی و کارگردانی مهدی فخیم‌زاده، در سال ۱۳۸۰ به صورت خلاصه‌شده درآمد و به عنوان فیلم از شبکه یک پخش شد. برای ولایت عشق یک سال تحقیق شد و نوشتن
یک پخش شد. برای ولایت عشق یک سال تحقیق شد و نوشتن فیلمنامه هم یک سال طول کشید. دو ابتکار تازه به کار رفت؛ یکی حضور فیزیکی شخصیت امام و دیگری پخش دیالوگ برای آن شخصیت با بازی فرخ نعمتی که هیچ‌کدام سابقه نداشت. تیتراژ این فیلم با صدای محمد اصفهانی و آهنگسازی بابک بیات، بعدها با نام آلبوم ولایت عشق، به صورت جداگانه منتشر شد. در سال ۱۳۹۰، انیمیشن «آقای مهربان»، به کارگردانی سید علیرضا گلپایگانی و بهنام دلداده و تهیه‌کنندگی مرکز پویانمایی صبا، به مناسبت ولادت علی بن موسی الرضا، از شبکه پویا جمهوری اسلامی ایران
بن موسی الرضا، از شبکه پویا جمهوری اسلامی ایران به نمایش درآمد. این انیمیشن ۱ ساعت و ۱۲ دقیقه‌ای با کیفیت سه بعدی، به داستان ضمانت آهو توسط علی بن موسی در مسیر حرکت به سوی مرو اشاره دارد. این انیمیشن موفق شد تا در سال ۱۳۹۰ تندیس طلایی هشتمین جشنواره پویانمایی را در بخش دینی را دریافت نماید. منبع‌شناسی. منابع اولیه. از مهم‌ترین‌شان منابع اولیه که به تاریخ عمومی عصر زندگی علی بن موسی الرضا می‌پردازند می‌توان به "سیرهٔ" ابان بن عثمان بَجَلی (د. حدود ۱۷۰ ه‍.ق)، "طَبَقاتُ الْکُبریٰ" نوشتهٔ محمد بن سعد بن منیع
"طَبَقاتُ الْکُبریٰ" نوشتهٔ محمد بن سعد بن منیع (درگذشته ۲۳۰ ه‍.ق)، "اَلْمَعارِف" اِبن قُتَیْبه (د. ۲۷۶ ه‍.ق)، "اَنسابُ الْاَشراف" اثر احمد بَلاذُری (د. ۲۷۸–۲۷۹ ه‍.ق)، "تاریخ خلفا" اثر ابن ماجه (د. ۲۷۳ یا ۲۸۳ ه‍.ق)، "تاریخ بغداد" نوشتهٔ ابن طَیْفور (د. ۲۸۰ ه‍.ق)، "اَخبارُ الطِّوال" اثر ابوحَنیفهٔ دینْوَری (د. ۲۸۲ ه‍.ق)، "تاریخ یعقوبی" نوشتهٔ احمد یعقوبی (د. ۲۸۴ ه‍.ق)، "اَخبارُ الدُّولَةِ الْعَبّاسیَّة" منسوب به احمد بن اسماعیل بَجَلی قمی (اوایل سدهٔ چهارم هجری قمری) اشاره کرد. آثار باستانی. از میان آثار
هجری قمری) اشاره کرد. آثار باستانی. از میان آثار باستانی باقیمانده از دوران ولیعهدی علی بن موسی الرضا، می‌توان به سکه‌های دینار و درهم اشاره کرد که به دستور مأمون ضرب شدند و بر روی آنها، عنوان ولیعهدی علی بن موسی الرضا نقش بسته‌است. این سکه‌ها در بین سال‌های ۲۰۲ تا ۲۰۴ در شهرهایی چون سمرقند، مرو، نیشابور، اصفهان، فارس، ری و مصر ضرب شده‌اند. تعدادی از آنها در موزه آستان قدس رضوی و موزه ملک نگاهداری می‌شوند. از سه درهم منقش به ولیعهدی علی بن موسی الرضا، در موزه‌های بریتانیا و برلین موجود است. بر این سکه‌ها
بریتانیا و برلین موجود است. بر این سکه‌ها عنوان ذوالریاستین به عنوان لقب فضل بن سهل نیز نقش بسته‌است. برخی از این سکه‌ها تا سال ۷۰۴ ه‍.ق نیز ضرب می‌شدند. منابع ثانویه. تاریخ عمومی. مهم‌ترین منابع ثانویهٔ تاریخ عمومی عصر زندگی علی بن موسی الرضا عبارتند از: "تاریخ طبری" اثر محمد بن جریر طبری (د. ۳۱۰ ه‍.ق)، "الفتوح" ابن اعثم کوفی (د. حدود ۳۱۴ ه‍.ق)، "الوزراء و الکتاب" نوشتهٔ محمد بن عبدوس کوفی جهشیاری (د. ۳۲۱ ه‍.ق)، "مروج الذهب و معادن الجوهر" و "التنبیه و الاشراف" نوشتهٔ مسعودی (د. ۳۴۶ ه‍.ق)، "البدء و
و الاشراف" نوشتهٔ مسعودی (د. ۳۴۶ ه‍.ق)، "البدء و التاریخ" (نوشته در سال ۳۵۵ ه‍.ق) اثر مطهر بن طاهر مقدسی (سدهٔ چهارم هجری قمری)، "مقاتل الطالبیین" ابوالفرج اصفهانی (د. ۳۵۶ ه‍.ق)، "تاریخ بلعمی" اثر ابوعلی محمد بن بلعمی (د. ۳۶۳ ه‍.ق)، "زین‌الاخبار" گردیزی (سدهٔ پنجم هجری قمری)، اسماء الخلفاء ابن حزم (د. ۴۵۶ ه‍.ق)، "مجمل التواریخ و القصص" (نوشته به سال ۵۲۰ ه‍.ق)، "الانباء فی تاریخ الخلفاء" علی بن محمد عمرانی (د. حدود ۵۶۹ ه‍.ق)، "المنتظم فی تاریخ الملوک والاُمم" اثر ابن جوزی (د. ۵۸۷ ه‍.ق)، "الاکتفاء فی اخبار
اثر ابن جوزی (د. ۵۸۷ ه‍.ق)، "الاکتفاء فی اخبار الخلفاء" از ابن کردبوس تونسی (د. پیرامون ۶۰۰ ه‍.ق)، "الکامل فی التاریخ" اثر ابن اثیر (د. ۶۳۰ ه‍.ق)، "تاریخ الاسلام" از شمس‌الدین ذهبی (د. ۷۴۸ ه‍.ق)، "العبر و دیوان المبتدإ و الخبر فی ایام العرب و العجم و البربر" اثر ابن خلدون (د. ۸۰۸ ه‍.ق)، "تاریخ الخلفاء" سیوطی (د. ۹۱۱ ه‍.ق). از مهمترین منابع روایی-تاریخی شیعه که به زندگانی امامان شیعه پرداخته‌است، می‌توان به آثاری چون "عیون اخبار الرضا" و "کمال‌الدین" از شیخ صدوق (د. ۳۸۶ ه‍.ق)، "الغیبة" از شیخ طوسی و
از شیخ صدوق (د. ۳۸۶ ه‍.ق)، "الغیبة" از شیخ طوسی و "الغیبة" از نعمانی اشاره داشت. ابواب مختلفی از کتاب "عیون اخبارالرضا" به روایاتی دربارهٔ ولیعهدی علی بن موسی پرداخته‌است. صدوق در باب‌های ۱۲، ۱۳، ۱۴، ۱۵ و ۲۳ به مسئله مناظره‌های علی بن موسی در زمان ولیعهدی علی بن موسی پرداخته‌است. باب ۳۶ و ۳۷ کتاب، آنچه در نیشابور بر علی بن موسی گذشته و طی مسیر او تا نیشابور را گزارش می‌نماید. باب ۳۹ به کیفیت خروج از نیشابور و طی مسیر تا مرو پرداخته شده و در باب ۴۰ به پذیرش ولیعهدی اختصاص یافته‌است. پس از آن در باب ۴۱ به
ولیعهدی اختصاص یافته‌است. پس از آن در باب ۴۱ به نماز باران، باب ۴۲ به نقشه‌های مأمون برای دور کردن مردم از علی بن موسی و باب ۵۲ به اخبار مسمویت و قتل علی بن موسی پرداخته شده‌است. از میان منابع کهن، تاریخ‌نگاری‌هایی دربارهٔ دوازده امام شیعه وجود دارد که از میانهٔ سدهٔ سوم هجری قمری به بعد نوشته شده‌اند. این آثار دربردارندهٔ اطلاعات سال تولد و درگذشت و شرح‌حالی کوتاه از امامان است. بعضی از این آثار عبارتند از: "تاریخُ اَهلِ الْبَیْت" نوشتهٔ نَصْر بن علی جَهْضَمی (د. ۲۵۰ ه‍.ق)، "تاریخُ الْاَئِمَّة" از اِبنِ
(د. ۲۵۰ ه‍.ق)، "تاریخُ الْاَئِمَّة" از اِبنِ اَبِی‌الثَّلْج بغدادی (د. ۳۲۵ ه‍.ق)، "اَلْمَوالید" از ابن شهرآشوب و "اَلْکافی" اثر کُلَیْنی (د. ۳۲۸ ه‍.ق) است. "اَلْإرشاد" اثر شیخ مفید (د. ۴۱۳ ه‍.ق) از آثار مهم دربارهٔ زندگی‌نامه‌نویسی امامان شیعه است. منابع معاصر. در دورهٔ معاصر کتاب‌های بسیاری با موضوعِ ولیعهدی علی بن موسی الرضا به رشتهٔ تحریر درآمده است، از جمله مهم‌ترینِ آنها عبارتند از: کتابِ "اَلْحَیاةُ السّیاسیَّة لِلْاِمامِ الرّضا" تألیف سید جعفر مرتضی عاملی است. نویسنده در چهار بخش، زندگیِ سیاسیِ علی
عاملی است. نویسنده در چهار بخش، زندگیِ سیاسیِ علی بن موسی الرّضا را بررسی و ارزیابی کرده‌است. دیگر اثر در این‌باره، ' تألیف دیگری از سید جعفر مرتضی عاملی، کتاب "ولیعهدی امام رضا علیه‌السلام" نوشته مرتضی مطهری، ' تألیف سید جواد شهرستانی، "نگاهی به زندگی و ولیعهدی امام رضا (ع)" تألیف محمدعلی امینی و "فرصت ولیعهدی امام رضا (ع) در نشر معارف اسلامی" به قلم محمدتقی فلسفی. در این میان از آثاری که به زندگانی علی بن موسی الرضا و مسئله ولیعهدی او پرداخته‌اند می‌توان به کتاب "نگاهی به زندگی و ولیعهدی امام رضا علیه
به کتاب "نگاهی به زندگی و ولیعهدی امام رضا علیه السلام" تألیف محمدعلی امینی، اشاره کرد که در زمینه ولیعهدی علی بن موسی الرضا به تفصیل تحقیق نموده‌است. این کتاب که به کوشش آستان قدس رضوی منتشر گردیده، با بهره‌گیری از ۴۳ منبع تاریخی و روایی دست اول، به بررسی و تحقیق در مورد پذیرش ولیعهدی از جانب علی بن موسی پرداخته و با بیان موضوعاتی چون: «چرایی طرح ولیعهدی از جانب مأمون»، «چگونگی اجرای این طرح»، «تأثیرگذاری فضل بن سهل در این طرح»، «موضع‌گیری‌های علی بن موسی» و در نهایت «خاتمه ولیعهدی با قتل علی بن موسی» به
و در نهایت «خاتمه ولیعهدی با قتل علی بن موسی» به صورت تحلیلی از این واقعه تاریخی موشکافی نموده‌است. کتاب‌هایی نیز به صورت تخصصی به بررسی ولیعهدی علی بن موسی الرضا پرداخته‌اند؛ مرتضی مطهری در کتابی با عنوان "ولیعهدی امام رضا علیه السلام" که بخشی از اثر دیگر وی به نام سیری در سیره ائمه اطهار علیهم السلام است، به مسئله ولیعهدی علی بن موسی پرداخته‌است و در بخشی از این کتاب، به تفاوت‌های بین صلح حسن مجتبی و پذیرش ولیعهدی علی بن موسی می‌پردازد و این دو واقعه تاریخی را موشکافی می‌کند. این کتاب که حاصل دو سخنرانی
را موشکافی می‌کند. این کتاب که حاصل دو سخنرانی وی در بهار ۱۳۵۰ ه‍.ش خود اوست، در ۱۵ فصل و یک مقدمه تدوین شده و توسط انتشارات صدرا به چاپ رسیده‌است. منابع صوفی. منابع صوفی از حضور برخی از بزرگان صوفیه در نزد علی بن موسی الرضا دوران ولیعهدی و حضور وی در خراسان اشاراتی داشته‌اند. از جمله این افراد محمد بن اَسلَم طوسی است که روایت سلسلة الذهب توسط وی ثبت شده‌است. منابع صوفی تا پیش از ۴۰۷ ه‍.ق از علی بن موسی یادی به میان نیاورده‌اند احتمالاً این موضوع مربوط به پذیرش ولیعهدی توسط علی بن موسی الرضا بوده‌است که در
ولیعهدی توسط علی بن موسی الرضا بوده‌است که در دیدگاه صوفیان، امری خلاف زهد قلمداد شده‌است. در کتاب "تهذیب الاسرار" اثر ابوسعد نیشابوری (د. ۴۰۷ ه‍.ق) ماجرای حمام رفتن علی بن موسی نقل شده‌است و محمد غزالی (د. ۵۰۵ ه‍.ق) نیز با استناد به همین اثر، ماجرا را در "کیمیای سعادت" نقل می‌کند. غزالی با توجه به قرائن ماجرا، این روایت را مربوط به زمان ولیعهدی علی بن موسی الرضا می‌داند. در آثار صوفیه، از ماجرای ولیعهدی علی بن موسی الرضا در کنار رفتارهای زاهدانه او یاد شده‌است و مورد تمجید قرار گرفته‌است.
آریا برزگر (زادهٔ ۱۸ مهر ۱۳۸۱) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست مهاجم برای باشگاه فوتبال ذوب آهن اصفهان در لیگ برتر خلیج فارس بازی می‌کند. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال نوجوانان ایران، جوانان ایران، امید ایران و ایران بازی کرده‌است. وی به همراه تیم ملی فوتبال جوانان ایران، قهرمان فوتبال آسیای مرکزی زیر ۱۹ سال (کافا)، در سال ۲۰۱۹ شد.
تایشا آبلار نویسنده و انسان‌شناس آمریکایی است. وی همکار کارلوس کاستاندا و یکی از شاگردان دن خوآن ماتئوس بوده‌است، آبلار دکتری خود را در رشته مردم‌شناسی گرفت. نام اصلی او ماریان سیمکو است. درباره. تایشا آبلار هنگامی که ۱۹ ساله بود و با کاستاندا ملاقات کرد، دانشجوی "دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس" بود و مدرک کارشناسی ارشد و دکتری خود را در مردم‌شناسی گرفت. او به همراه رژینا تال و کاتلین پوهلمان در سال ۱۹۷۴، در مجله سامورایی عکس‌هایی از رژینا تال را که در حال تمرینات کاراته است، منتشر کرد. ساحران با رعایت فلسفه
کاراته است، منتشر کرد. ساحران با رعایت فلسفه «پاک کردن تاریخچه شخصی» از نام‌های مستعار بی شماری استفاده می‌کردند و به‌طور کلی اجازه نمی‌دادند که از خود عکس بگیرند. مدتی بعد از آشنایی با کاستاندا، ماریان سیمکو نام خود را به Taisha Abelar تغییر داد. به همین ترتیب، رژینا تال نام خود را به Florinda Donner و کاتلین پوهلمان هرس به Carol Tiggs تغییر داد. تایشا آبلار بیش از یک سال را در خانهٔ جادویی دون خوان در مکزیک به سر برده‌است و بیش از یک دهه شاگرد او بوده‌است. او در کتاب گذر ساحران می‌نویسد: دون خوان وی را
او در کتاب گذر ساحران می‌نویسد: دون خوان وی را رهنمون می‌شود تا باانضباطی سخت، طریقت زنان خردمندی را بشناسد که آنان را به سرچشمهٔ ژرف‌ترین نیروی زنانگی‌شان می‌رساند.
کرت آدولف (؛ زادهٔ در اشتوتگارت – درگذشتهٔ در کرویت) رانندهٔ مسابقات اتومبیل‌رانی فرمول یک اهل آلمان بود. خانوادهٔ آدولف صاحب یک شرکت نساجی بودند، و خود او در جنگ جهانی دوم به‌عنوان یک سرباز چترباز خدمت کرد. آدولف در اوایل دههٔ ۱۹۵۰ با خودروهای مجهز به موتورهای ب‌ام‌و در مسابقات اتومبیل‌رانی فرمول دو شرکت کرد و در این مسابقات به موفقیت نسبی دست یافت. از جمله موفقیت‌های او در مسابقات فرمول دو می‌توان به کسب مقام دوم در یک مسابقه که در فرودگاه مونیخ-ریم برگزار شد اشاره کرد. او بعداً و در سال ۱۹۵۳ با یک خودروی
شد اشاره کرد. او بعداً و در سال ۱۹۵۳ با یک خودروی فراری ۵۰۰ متعلق به رودی فیشر با تیم اکوری اسپادون در جایزه بزرگ آلمان ۱۹۵۳ شرکت کرد. او تنها پس از چند دور از مسابقه بازنشست شد و برای پرداختن به علایقش در تجارت، با مسابقات خودروهای تک سرنشین خداحافظی کرد. آدولف بعداً در مسابقات تپه‌نوردی و مسابقات خودروهای تورینگ با خودروهای جگوار به موفقیت‌هایی دست یافت، و به‌عنوان کنسول کشور شیلی نیز خدمت کرد.
آلیس دی (؛ – ۲۵ مهٔ ۱۹۹۵) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "نمایش نمایش‌ها"، "کشیدن"، "اسرار"، "طلا" و "گوریل" اشاره کرد. درگذشت. او در ۲۵ مه ۱۹۹۵ در اورنج، کالیفرنیا، در سن ۸۸ سالگی درگذشت.
آلما تل (؛ – ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "تقلید زندگی" و "قاچاقچیان" اشاره کرد.
آلیزا گور (؛ زادهٔ ) بازیگر، مدل و دارنده عنوان ملکه زیبایی اهل اسرائیل است که در سال ۱۹۶۰ عنوان دوشیزه اسرائیل را به دست آورد و در همان سال در مسابقه دوشیزه جهان که در میامی بیچ برگزار شد، به مرحله نیمه‌نهایی رسید. او در سال ۱۹۶۳ نقش ویدا را در فیلم جیمز باند "از روسیه با عشق" ایفا کرد. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "از روسیه با عشق" و "مأمور ه.ا.ر.م" اشاره کرد.
آنتی‌سایکوتیک آتیپیک که به عنوان نسل دوم داروهای آنتی‌سایکوتیک نیز شناخته می‌شوند، داروهای جدیدی از گروه داروهای ضد روان‌پریشی هستند. این داروها از دهه‌ی ۹۰ میلادی تولید شده‌اند و جهت درمان بیماری‌های روانی مانند اسکیزوفرنی اختلال دوقطبی یا به همراه داروهای ضد افسردگی برای درمان افسردگی اساسی تجویز می‌شوند. به‌طور کلی داروهای ضد روان‌پریشی به عنوان آرام‌بخش‌های قوی و نورولپتیک شناخته می‌شوند (گرچه دومی برای نسل اول به کار می‌رود) و از سال ۱۹۷۰ میلادی تا کنون برای شرایط روانپزشکی به‌طور گسترده مورد استفاده
برای شرایط روانپزشکی به‌طور گسترده مورد استفاده قرار می‌گیرند. هر دو نسل دارو تمایل به مسدود کردن گیرنده‌های دوپامین در مغز دارند. آتیپیک‌ها در مقایسه با هالوپریدول، که در میان ضد روان‌پریشی‌های تیپیکال (نسل اول) مصرف بالایی دارد، کمتر باعث ناتوانی دستگاه خارج هرمی در بیماران پارکینسون ناپایدار، و باعث سفتی بدن، و لرزش‌های غیر ارادی نخواهند شد.با این حال نشان داده شده است که تنها تعدادی از آتیپیک‌ها نسبت به نسل اول در زمینه میزان مصرف و پتانسیل دارو برتری دارند. موارد مصرف. داروهای آتیپیک معمولاً جهت درمان
موارد مصرف. داروهای آتیپیک معمولاً جهت درمان بیماری‌های روانی و اختلالات شخصیتی کاربرد دارند مانند اسکیزوفرنی، پارانویا، اختلال دوقطبی و اختلالات شخصیتی مانند اختلال شخصیت مرزی و در مواردی همراه با داروهای ضد افسردگی مورد استفاده می‌گیرند. همچنین بدلیل خواص آرامبخش زیادشان برای اختلال اضطراب،جنون یا حتی برای اختلال وسواس فکری-عملی (ثابت نشده) نیز مورد استفاده میگیرند. اختلال دوقطبی. "در بیماران دوقطبی،بیشتر موارد آتیپیک ها دوره های ترکیب شده و جنون های سریع را کنترل میکنند که این به کمک داروهای تثبیت کننده
را کنترل میکنند که این به کمک داروهای تثبیت کننده های خلق مانند لیتیوم کربنات و سدیم والپروات صورت میگیرد.شاید در مواردی که دوره های مانیا خفیف تر هستند مصرف تثبیت کننده های خلق در اولویت باشند.همچنین آتیپیک ها برای درمان دیگر جنبه های این بیماری نیز مصرف میشوند (مانند دوقطبی حاد یا پیشگیری قبل از درمان) البته این بستگی به نوع دارو دارد.هر دو داروی الانزاپین و کوئتیاپین" اثربخشی قابل توجهی روی درمان هر سه فاز این بیماری میگذارند.لوراسیدون (با نام تجاری Latuda) مقداری اثربخشی روی فاز افسردگی ماژور دوقطبی
مقداری اثربخشی روی فاز افسردگی ماژور دوقطبی حاد نشان داده است. اسکیزوفرنی. اولین خط روان-درمانی برای اسکیزوفرنی داروی ضد روان‌پریشی می‌باشد، که می‌تواند علائم مثبت بیماری را در حدود ۸ تا ۱۵ روز کاهش دهد.ضد روان‌پریشی‌ها تنها در دوره های کوتاه باعث پدیدار شدن علائم منفی اسکیزوفرنی میشوند و حتی میتوانند علائم منفی را بدتر کنند. به طور کلی هیچ مدرک معتبری برای اثبات اینکه ضد روان‌پریشی‌های آتیپیک میتوانند علائم منفی را کاهش دهند وجود ندارد. فقط مقداری شواهد بر مبنای ریسک کردن و فایده استفاده ضد روان‌پریشی
بر مبنای ریسک کردن و فایده استفاده ضد روان‌پریشی برای درمان دوره-طولانی وجود اینکه کدام داروی ضد روان‌پریشی برای یک بیمار خاص تجویز شود بر مبنای فواید دارو، خطرات ، و ضرر ها انتخاب می‌شود اینکه کدام نسل دارو های ضد روان‌پریشی بهتر است قابل بحث است. هر دو نسل در قابلیت رهاسازی و امکان عود علائم بیماری برابر هستند تا زمانی که تیپیکال‌ها (نسل اول) در دوز های پائین تا متوسط استفاده میشوند اثربخشی خوبی بر روی ۴۰ تا ۵۰ درصد بیماران،اثربخشی جزئی بین ۳۰ تا ۴۰ درصد بیماران ، و در ادامه درمان(تغییر نکردن علائم
درصد بیماران ، و در ادامه درمان(تغییر نکردن علائم بیماری بعد از شش هفته با مصرف دو یا سه نوع ضد روان‌پریشی مختلف)در ۲۰ درصد باقی مانده.کلوزاپین به عنوان نخستین گزینه برای درمان اسکیزوفرنی می‌باشد بخصوص در دوره درمان کوتاه-مدت.اما جهت درمان طولانی-مدت انتخاب صحیح کمی پیچیده میشود. اختلال افسردگی ماژور. در بیماران دارای افسردگی اساسی که علائم سایکوتیک ندارند تعدادی از آتیپیک ها اثر بخشی خوبی به عنوان داروی کمکی نشان داده اند مانند: البته ترکیب فلوکستین و کوئتیاپین در هر دو مورد افسردگی سایکوتیک و غیر
و کوئتیاپین در هر دو مورد افسردگی سایکوتیک و غیر سایکوتیک تجویز می‌شود و اثربخشی خوبی نیز نشان داده است. اوتیسم. برای تجویز هر دو داروی ریسپریدون و آریپیپرازول از سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) اجازه تجویز داده شده. عوارض جانبی. اضافه وزنبین ۴۰ تا ۶۰ درصد افراد مبتلا به اسکیزوفرنی،از اضافه وزن و چاقی رنج میبرند. یک آمارگیری دقیق بر اساس مصرف ضد روانپریشی از هر دو نسل تیپیکال و آتیپیکال نشان داده که در یک دوره ۱۰ هفته ای :مصرف کلوزاپین باعث افزایش ۴.۴۵ کیلوگرم، ۴.۱۵ کیلوگرم با الانزاپین و ۲.۹۲ کیلوگرم با