payamvha/North_RAG huggingface dataset:
زیبا افلاطون بازیکن تیم ملی بسکتبال زنان ایران، ستاره بسکتبال زنان ایران پیش از انقلاب و از اعضای اولین تیم ملی بسکتبال ایران در سال ۱۳۴۴ بود که در ۱۹ سالگی به ترکیه سفر کرد تا در برابر تیم این کشور مسابقه دهد. وی سابقه عضویت در باشگاه‌های صدری، انجمن و آزمایش را دارد. وی در سال ۱۳۵۳ به همراه تیم ملی در مسابقات قهرمانی آسیا ۱۹۷۴ در کره‌جنوبی به عنوان کاپیتان تیم ملی شرکت کرد که به مقام چهارم آسیا رسید که بهترین عملکرد تیم ملی بسکتبال زنان ایران در مسابقات قهرمانی آسیا بوده است. وی که در دوره دبیرستان عضو
قهرمانی آسیا بوده است. وی که در دوره دبیرستان عضو دبیرستان فاطمه سیاح بود، توانست در سال ۱۳۴۲ به همراه نینا زرگر صالح، قهرمان آموزشگاه‌های تهران شوند. وی سابقه قهرمانی تهران (کاپ فرح) را نیز دارد.
الن مک‌اینلی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال استون ویلا، باشگاه فوتبال کیلمارنوک، باشگاه فوتبال سلتیک، و باشگاه فوتبال بایرن مونیخ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اسکاتلند بازی کرده‌است.
فاکس اسپورتس () همچنین به عنوان Fox Sports Media Group شناخته می شود ، بخش برنامه نویسی ورزشی Fox Corporation است که مسئول پخش های ورزشی است که توسط شبکه پخش Fox انجام می شود ، FS1 ، FS2 و Fox شبکه رادیو ورزش. این بخش در سال 1994 با کسب حق پخش بازی های NFL توسط فاکس تشکیل شد. در سالهای بعد ، فاکس NHL (1994–1999) ، MLB (1996 تا کنون) ، NASCAR (2001 تا کنون) ، سری مسابقات قهرمانی کاسه (BCS) (2007–2010) را از تلویزیون پخش کرده است. MLS (2003–2011 ، 2015 – تاكنون) ، مسابقات گلف Open US (2015–2019) ، انجمن ملی
، مسابقات گلف Open US (2015–2019) ، انجمن ملی میله های گرم (NHRA) (2016 تا كنون) و برنامه WWE (2019–) حاضر).
مساجد شهر باگرهات میراث جهانی یونسکو در منطقه باگرهات، بنگلادش است. این مسجدها حاوی چندین مسجد ساخته شده در دوره سلاطین بنگال در قرن پانزدهم است که مسجد شصت گنبد بزرگ‌ترین آن است. سایر مساجد شامل مسجد سینگار، مسجد نه گنبد، مقبره خان جهان، مسجد بی بی بیگنی و مسجد رونویجوی پور است. این مساجد در زمان فرمانداری اولوغ خان جهان، یک افسر نظامی ترک ساخته شد که توسط سلطان محمود شاه بنگال به عنوان فرماندار در سونداربانس منصوب شده بود. این سایت یک "شهر ضرابخانه " از سلطان بنگال بود. باگرهات یکی از بزرگ‌ترین مساجد دوره
بنگال بود. باگرهات یکی از بزرگ‌ترین مساجد دوره سلطان در بنگلادش را دارد. این شهر تاریخی که توسط "فوربز" به عنوان یکی از ۱۵ شهر گمشده جهان ثبت شده است، بیش از ۵۰ سازه در سبک معماری هندو اسلامی به سبک سلاطین بنگال بنا کرده است. مساجد باگرهات نشان د هنده"سبک خان جهان" از سلاطین بنگال را نشان می‌دهد. این مساجد پس از بین بردن پوشش گیاهی که قرن‌ها آنها را از دید پنهان کرده بود، کشف شد. این سایت در سال ۱۹۸۳ توسط یونسکو تحت معیارهای (iv)، "به عنوان نمونه برجسته از یک مجموعه معماری که نمایانگر مرحله پیشین تمدن
از یک مجموعه معماری که نمایانگر مرحله پیشین تمدن تاریخ بشر است شناخته شده است، که مسجد شصت گنبدی با ۶۰ ستون و ۷۷ گنبد، شناخته شده‌ترین است این مساجد دارای آثار هنری با رنگهای مایل به قرمز و تزیینات تزئینی است. جغرافیا. این شهر مسجدی در جنوب بنگال در نزدیکی رودخانه بزرگ دلتای گنگ در از ساحل خلیج بنگال واقع شده است. این شهر در مساحتی ) گسترش یافته است. توجه به طبیعت پوشش زیستگاه جنگلی سنگین و سکونتگاه ببرها، این شهر با زیرساخت‌های منحصر به فردی ساخته شده است تا بتواند آن را مسکونی کند. تاریخ. سلطان بنگال در
تا بتواند آن را مسکونی کند. تاریخ. سلطان بنگال در قرن پانزدهم، اولوغ خان جهان را به عنوان فرماندار خود در ساندنباران در جنوب بنگال منصوب کرد. اولوغ خان جهان فردی با اصالت ترک بود. عنوان "اولوغ" برای حکام در فرهنگ ترکی-ایرانی رایج بود. سلطان بنگال مهاجران بسیاری از خاورمیانه و آسیای میانه را به خود جلب کرد که ایده‌هایی از معماری اسلامی را با خود به همراه آوردند. سلطان بنگال در پایتخت پاندوا و گودا مستقر بود. در شرق بنگال، سونارگائون یک مرکز مهم اداری بود. منطقه اراکان برمه نیز تحت سلطه سلطان بنگال قرار
منطقه اراکان برمه نیز تحت سلطه سلطان بنگال قرار داشت. جنگل ساندنباران در جنوب غربی بنگال واقع شده است. به گفته ریچارد ایتون، افرادی که در جنگلها زندگی می‌کردند خارج از سلسله مراتب اجتماعی هندو بودند. تصوف توسط مبلغان مسلمان برای جذب جمعیت محلی به کار گرفته شد. تعداد بالای مساجد حاکی از سرعتی است که با کمک آن مردم محلی به اسلام گرویده‌اند. برنامه‌ریزی این شهر کاملاً از سبک معماری اسلامی پیروی می‌کند. به ویژه، تزئینات ترکیبی از سبک‌های مختلف از جمله معماری بنگالی، معماری ایرانی و معماری اسلامی است. این شهر
معماری ایرانی و معماری اسلامی است. این شهر ۳۶۰ مسجد (بیشتر آنها با طرح‌های یکسان)، بسیاری از ساختمان‌های عمومی، مقبره‌ها، پل‌ها، شبکه راه‌ها و مخازن آب را در بر می‌گرفت. ماده مورد استفاده در ساخت و ساز آجر پخته شده بود که طی قرن‌ها تحت شرایط شوری خاک و جو رو به زوال قرار گرفته است. مساجد. در زیر فهرستی جزئی از مساجد، مقبره‌ها یا ارامگاه‌ها و سایر بناهای تاریخی که از میان آنها تعداد زیادی از ویرانه‌های شهر بازسازی شده‌اند. شصت مسجد گنبد. مسجد شصت گنبدی، در ساحل شرقی یک مخزن آب یا حوضچه قرار دارد و یکی از
ساحل شرقی یک مخزن آب یا حوضچه قرار دارد و یکی از قدیمی‌ترین مساجد کشور است و به عنوان «مسجدی تاریخی نمایانگر دوران طلایی مسلمانان در بنگال» توصیف شده است. زیربنای این مسجد ۴۹ متر طول و ۳۳ متر عرض دارد. این مسجد با داشتن ۶۰ ستون که از ۷۷ گنبد خمیده و کم ارتفاع که به مرور زمان فرسوده شده‌اند یک نمونه معماری منحصر به فرد است. این هفت گنبد مرکزی چهار ضلعی هستند و به سبک بنگالی ساخته شده‌اند. مسجد در سال ۱۴۴۰ توسط خان جهان علی تأسیس شد.
روز استقلال ارمنستان (به ارمنی Հայաստանի անկախության տոն - به انگلیسی Independence Day (Armenia))، یک روز ملی در کشور ارمنستان است که همه ساله در ۲۱ سپتامبر جشن گرفته می‌شود. تاریخ. در ۲۳ اوت ۱۹۹۰، شورای عالی ارمنستان؛ اعلامیه استقلال ارمنستان را تصویب و اظهار داشت که اتحاد جماهیر شوروی منحل و کشور جمهوری ارمنستان تشکیل می‌شود. در همه‌پرسی ۲۱ سپتامبر ۱۹۹۱، ۹۹ درصد مردم ارمنستان به نفع خروج از اتحاد جماهیر شوروی رای دادند. در نوامبر ۱۹۹۱،لوون تر-پتروسیان به عنوان اولین رئیس‌جمهور، جمهوری ارمنستان انتخاب شد.
رایانش ابری موبایل ترکیبی از رایانش ابری، رایانش موبایل و شبکه‌های بی‌سیم است که با یکدیگر ادغام شده‌اند و منابع غنی محاسباتی برای کاربران موبایل فراهم کرده‌است. هدف اصلی رایانش ابری موبایل، اجرای اپلیکیشن‌های قوی موبایل روی تعداد زیادی از وسایل موبایل است. با توجه به محدودیت منابع، این وظایف به چالش‌هایی برای اجرای بر روی دستگاه‌های تلفن همراه مواجه می‌شوند و انتقال وظایف به ابر به عنوان راه حلی برای این مشکل پیشنهاد شده‌است. رایانش ابری موبایل برای انتقال، پردازش و به اشتراک گذاری برنامه‌ها و منابع ایجاد
پردازش و به اشتراک گذاری برنامه‌ها و منابع ایجاد می‌شود، برای استفاده از خدمات ابری ارتباط بین دستگاه‌های موبایل و ابر از طریق واسط‌های بی‌سیم انجام می‌شود، بنابراین چالش‌های امنیتی و حفظ حریم خصوصی ایجاد می‌شود آیا اپ‌های موبایل به رایانش ابری نیاز دارند؟. همان‌طور که گفتیم اپ‌های امروزی بسیار پیچیده‌تر و سنگین‌تر از سال‌های قبل هستند. به‌عنوان مثال اپلیکیشن‌های حوزه بانکی، خدمات مالی و بیمه (BFSI) یا تجارت الکترونیک برای انجام عملیات حساسی مانند احراز هویت، مدیریت درگاه‌های پرداخت ایمن، قابلیت‌های مبتنی
مدیریت درگاه‌های پرداخت ایمن، قابلیت‌های مبتنی بر مکان، ارائه محتوای هدف‌مند و دیگر موارد مشابه به پردازش سنگین نیاز دارند. انجام این عملیات، منابع محاسباتی زیادی از جمله پردازنده اصلی، حافظه و فضای ذخیره‌سازی را مصرف می‌کند. گوشی‌های موبایل جدید و پیشرفته مانند گوشی‌های پرچمدار معمولاً می‌توانند این منابع را در اختیار برنامه‌ها قرار دهند اما محصولات میان‌رده و اقتصادی یا گوشی‌های قدیمی چنین توانی را ندارند. اینجاست که Mobile Cloud Computing می‌تواند اپلیکیشن و کاربران شما را نجات دهد. توسعه معماری مبتنی
و کاربران شما را نجات دهد. توسعه معماری مبتنی بر MCC به اپلیکیشن شما امکان اجرای روان روی تمام دستگاه‌ها، از جمله محصولات نسبتاً ضعیف یا قدیمی را می‌دهد. در واقع شما بار پردازش را از روی سخت‌افزار دستگاه نهایی برداشته و به پلتفرم کلاد منتقل می‌کنید. با استفاده از این روش و توسعه و به‌روزرسانی اپلیکیشن‌های موبایل بر بستر کلاد و عرضه آنها روی دستگاه‌های نهایی، عملکرد اپ شما بهبود قابل توجهی پیدا می‌کند. انواع پلتفرم‌های رایانش ابری سیار. انتخاب نوع پلتفرم MCC کاملاً به نیازهای شما و خدماتی که می‌خواهید در
کاملاً به نیازهای شما و خدماتی که می‌خواهید در اختیار کاربران خود قرار دهید بستگی دارد. در حال حاضر می‌توان انواع پلتفرم‌های رایانش ابری سیار را به دو دسته زیر تقسیم‌بندی کرد: معماری عمومی رایانش ابری سیار (General Purpose MCC). در معماری یا راهکار عمومی رایانش ابری سیار (GPMCC) از منابع محاسباتی کلاد برای بهبود عملکرد گوشی موبایل استفاده می‌شود. این راهکار، پردازش عملیات سنگینی مانند تشخیص گفتار، پردازش تصویر، پردازش ویدیو و دیگر موارد را به زیرساخت رایانش ابری منتقل می‌کند. معماری اختصاصی رایانش ابری
ابری منتقل می‌کند. معماری اختصاصی رایانش ابری سیار (Application Specific MCC). در معماری یا راهکار اختصاصی رایانش ابری سیار (ASMCC) از رایانش ابری سیار برای بهبود عملکرد اپلیکیشن‌های خاص استفاده می‌شود. این اپلیکیشن‌ها به توان پردازشی زیادی نیاز دارند و اگر بخشی از خدمات آنها بر بستر کلاد انجام شود، کارایی بهتری خواهند داشت. به‌عنوان مثال کلاینت‌های ایمیل و اپلیکیشن‌های استریم ویدیو با راهکار ASMCC بهتر اجرا می‌شوند.
معابد غار ماهابالی پورام بخشی از مجموعه تاریخی ماهابالی پورام هستند که در تپه واقع در شهر مشرف به ساحل کوروماندل از خلیج بنگال در بخش کانچی‌پورم در تامیل نادو، هند قرار دارند. این غارها در قرن ۷ میلادی به سبک مامله ای از دوره پالوا برش خورده و با تابلوهایی تزئین شده‌اند. آنها از معابد غار آدیرانچاندا که مربوط به دوره ماهندراورمن قرن هشتم است، تفکیک شده‌اند. بقایای دیده شده در غارها همچنین حاکی از آن است که در هنگام ساخت، آنها گچ کاری شده و رنگ آمیزی شده‌اند. یکی از برجسته‌ترین مجسمه‌ها در غار، الهه دورگا
یکی از برجسته‌ترین مجسمه‌ها در غار، الهه دورگا (شکلی از الهه شاکتی) است که یک شاهکار از هنر هند در نظر گرفته شده است. بسیاری از غارهای دوره پالاوا ناقص مانده‌اند. روش ایجاد این غارها شامل ایجاد چهره صخره ای صاف، سپس بریدن ستون‌ها از بین جنس صخره‌های صیقلی با اندازه مورد نیاز و سپس حکاکی برجسته بر روی دیواره‌های غار است. بعضی از معابد غار در یونسکو ثبت شده‌اند و برخی دیگر مانند کونری مانتاپا، یالی مانتاپا و مانتیاپا کوتاییال در این فهرست قرار ندارند. تمام غارها در اینجا دارای یک نقشه ساده و سبک معماری زیبا
در اینجا دارای یک نقشه ساده و سبک معماری زیبا هستند. و بخشی از مجموعه تاریخی ماهابالی پورام هستند که از سال ۱۹۸۴ به عنوان میراث جهانی یونسکو معرفی شد. در ماهابالی پورام بناهای سنگی بسیار زیادی وجود دارد. یونسکو از اصطلاح "cut-ins" برای اشاره به غارهای صخره ای استفاده می‌کند که به عنوان معابد استفاده می‌شوند؛ و از اصطلاح "cut-outs" برای مونولیت‌های گرانیتی برش داده شده که به عنوان معابد استفاده نمی‌شوند استفاده می‌کنند. جغرافیا. اکنون در بخش کانچی‌پورم، آنها تقریباً ۵۸ کیلومتر از شهر چنای (قبلاً مادراس) و
تقریباً ۵۸ کیلومتر از شهر چنای (قبلاً مادراس) و حدود ۳۲ کیلومتر از چینگلفت فاصله دارند. تاریخ. غارها بیانگر معماری به سبک انتقالی است که در زمان حکومت پادشاهان مأندرا وارمن اول و رجاسیما به نام مامالا معروف شده‌اند و این سبک توسط پسرش پارامشواروارمن اول ادامه یافته‌است. تحقیقات تاریخی نیز تأیید کرده‌است که شهر مهابالی پورام پس از آن که به نام ممالا نامگذاری شده تأسیس شده‌است و غارها و راهروها به دوره او مربوط به سال ۶۵۰ میلادی است. این مسئله که مهابالی پورام بندری شلوغ بود و در دوران حکومت ماسالا مرفه بود،
بندری شلوغ بود و در دوران حکومت ماسالا مرفه بود، گواه این واقعیت است که شوان‌زانگ، مسافر چینی در سال ۶۴۲ میلادی در اینجا به عنوان میهمان دربار عظمت شهر و پادشاه آن را ثبت کرد. طرح. معابد غار، معابد یکپارچه و معابد ساختاری مجسمه پالوا متفاوت هستند. در مقایسه با غارهای آجانتا، ابعاد کمتری دارند و نقشه‌های ساده ای دارند. ستون‌ها باریک و چند وجهی هستند. نشانه‌ها. کریشنا. معبد غار کریشنا مربوط به اواسط قرن هفتم است. ورودی آن با ستونهایی منتهی به یک سالن دیده می‌شود. حکاکی قابل توجه در داخل غار یک تابلو تراشیده
حکاکی قابل توجه در داخل غار یک تابلو تراشیده شده‌است. ماهیشاسوراماردینی. معبد غار ماهیشاسورا مردینی نزدیک به فانوس دریایی در بالای تپه است. این شهر دارای دو نقاشی حکاکی شده دورگا، الهه مادر در هر دو انتهای سالن طولانی غار است که بر روی شیر خود سوار شده‌است یا وسیله نقلیه خود را با تمام سلاح‌ها نشان می‌دهد. یک اتاق نیز وجود دارد که یک نقاشی حک شده از ویشنو را نشان می‌دهد.
محمد بن محمدباقر ایروانی مشهور به فاضل ایروانی (۱۲۳۲–۱۳۰۶ قمری)، از مراجع بزرگ شیعه در قرن ۱۳ قمری در قفقاز و آذربایجان، صاحب کتاب «اصول‌الفقه» و زاده ایروان بود. وی پس از درگذشت «کوه‌کمره‌ای» به عنوان مرجع تقلید وقت مطرح شد. صاحب ضوابط و صاحب جواهر ومرتضی انصاری از اساتید وی بودند. وی پنج‌شنبه سوم ربیع‌الاول ۱۳۰۶ قمری در نجف درگذشت و در جنب مدرسه معروف به فاضل ایروانی مدفون شد. از وی ۱۴ کتاب در فقه و اصول بجای مانده‌است.
گوئون و هوکو ، به معنی تحت‌الفظی پاداش-خدمت در قرون وسطی در ژاپن، دو مفهوم یا عنصر تشکیل دهندهٔ رابطهٔ بین یک سامورایی و ارباب وی بود. در این دوران این رابطه هرگز یک جانبه نبود و شامل یک رابطه متقابل بود که در آن ارباب و سامورایی از یکدیگر سود می‌بردند. سودی که ارباب به سامورایی در خدمت خود می‌داد «گوئون» و منفعتی که سامورایی به ارباب خود می‌رساند «هوکو» نامیده می‌شد. از اواسط تا اواخر دوره هی‌آن به تدریج سیستم پاداش-خدمت تشکیل شد اما پس از فرمانروایی میناموتو نو یوریتومو بنیانگذار شوگون‌سالاری کاماکورا این
نو یوریتومو بنیانگذار شوگون‌سالاری کاماکورا این مفهوم شکل جدی تری بخود گرفت. گوئون و هوکو به عنوان پایه و اساس شوگون‌سالاری کاماکورا در این دوره رونق داشت و همچنین در دوره موروماچی و دوره ادو نیز ادامه یافت. دیدگاهی وجود دارد که رابطه ارباب و خدمتگزاری مبتنی بر گوئون و هوکو که به عنوان یک رابطه فئودالی درک می‌شود، شباهت‌هایی با فئودالیسم مشاهده شده در اروپای قرون وسطی دارد. از سوی دیگر، این دیدگاه نیز وجود دارد که این یک رابطه ارباب و خدمتکاری منحصر به فرد ژاپن است که اساساً با فئودالیسم اروپایی متفاوت
ژاپن است که اساساً با فئودالیسم اروپایی متفاوت است. گوئون. به‌طور کلی گوئون تضمین حاکمیت سامورایی بر قلمروی وی و همچنین اهدای زمین‌های دیگر به سامورایی توسط ارباب است. شوگون حاکمیت سامورایی‌ها را بر قلمروی خود می‌پذیرفت و در عوض انجام یک خدمت برجسته و مهم زمین‌های تازه یا مقام و مناصبی مثل شوگو (فرماندار) یا مشاور به آنان اهدا می‌شد. هوکو. به‌طور کلی هوکو وظایف نظامی و تقبل هزینه‌هایی بود که سامورایی در جهت خدمت به ارباب خود انجام می‌داد. یک سامورایی برای دریافت گوئون یا پاداش برای شوگون خرج می‌کرد و حتی
دریافت گوئون یا پاداش برای شوگون خرج می‌کرد و حتی جان خود را در جنگ از دست می‌داد به این نوع خدمت یا «هوکو» گفته می‌شد. زمینه. در سیستم ریتسوریو که در دوره نارا تأسیس شد (نظامی مبتنی بر قوانینی که از چین الگوبرداری شده بود)، این مفهوم وجود داشت که همه مردم و زمین‌ها متعلق به امپراتور هستند) و افراد مجاز به داشتن زمین نیستند. در نهایت، زمانی که کشاورزانی که زمین را کشت می‌کردند، اجازه مالکیت زمین را پیدا کردند، سیستم زمین عمومی کم‌کم شروع به فروپاشی کرد. سپس در دوره هی‌آن با پیدایش اراضی عمارت (زمین متعلق
در دوره هی‌آن با پیدایش اراضی عمارت (زمین متعلق به اشراف دربار، معابد و زیارتگاه‌ها و …) بالاخره اصل مالکیت زمین‌های عمومی از بین رفت و مالکیت زمین بیش از پیش رواج یافت. سپس این سؤال مطرح شد که چگونه می‌توان از زمین خود محافظت کرد و کشاورزان محلی را به سمت دست گرفتن سلاح و سامورایی‌ها در مناطق مختلف سوق داد. در این خانه‌های سامورایی، رئیس خانواده (کاچو) رئیس خانواده بود اعضای خانواده (که‌نین) و سایر اعضای خانواده (روتو: کسانی که به خانواده خدمت می‌کنند) در حالی که سامورایی‌ها در منطقه‌های اطراف بارها با
حالی که سامورایی‌ها در منطقه‌های اطراف بارها با یکدیگر جنگیدند، پس از مدتی توانستند ائتلاف تشکیل دهند. به‌طور خاص، توگوکو (منطقه کانتو) توانست اسب‌های بسیار خوبی را در دشت‌های باز خود تولید کند و پیشرفت و توسعه گروه‌های سامورایی قدرتمند و متحرک را آسان کند. در گروه‌های سامورایی این عصر، اربابان و خدمتکاران از طریق یک رابطه قراردادی به نام «گوئون و هوکو» به یکدیگر پیوند خوردند. گوئون یعنی ارباب مالکیت زمین خادم را تشخیص می‌دهد و در هنگام بروز اختلاف با شخص دیگری بر سر زمین در کنار خادم می‌ایستد و سعی می‌کند
بر سر زمین در کنار خادم می‌ایستد و سعی می‌کند آن را حل کند. از سوی دیگر، بندگی به معنای به خطر انداختن جان خود برای جنگیدن برای ارباب خود است، زمانی که ارباب تصمیم به مبارزه می‌گیرد. اگر آنها قادر به مبارزه نبودند، می‌توانستند خدمت سربازی را با حمایت اقتصادی و سایر منابع جایگزین کنند. با این حال، این رابطه قراردادی نسبتاً سست بود، و غیرمعمول نبود که خدمتکاران بسته به موقعیت به چندین ارباب خدمت کنند یا مکرراً به اربابان مختلف خدمت کنند. تفاوت در دوره کاماکورا و ادو. شوگون‌سالاری کاماکورا، که توسط میناموتو
و ادو. شوگون‌سالاری کاماکورا، که توسط میناموتو نو یوریتومو تأسیس شد، نیز مفهوم «گوئون و هوکو» (حمایت و خدمت) را برای اداره سامورایی‌ها پذیرفت. به هر حال، شوگون‌سالاری ادو قدرت مطلق داشت، بنابراین یک سیستم سازمانی وجود داشت که در آن شوگون دارای رعیت‌های ارشد بسیاری مانند دایرو و نگهدارنده بود که توسط هاتاموتو زیردست و بیشتر توسط سامورایی‌های رده پایین‌تر حمایت می‌شد. با این حال، در شوگون‌سالاری کاماکورا، شوگون، رئیس سپاه سامورایی، کاماکورا-دونو (ارباب کاماکورا) نامیده می‌شد، و همه اعضای خانواده او به غیر از
نامیده می‌شد، و همه اعضای خانواده او به غیر از شوگون، گوکه‌نین (خدمتگزار شوگون) بودند که عنوان افتخاری برای شوگون‌سالاری کاماکورا بود. به عبارت دیگر، اگر فقط به ساختار نگاه کنید، در مقابل کاماکورا-دونو، ملازمان اساساً در موقعیت برابر قرار داشتند. این بزرگ‌ترین تفاوت بین شوگون‌سالاری ادو و شوگون‌سالاری کاماکورا است. گوکه‌نین شدن. برای اینکه سامورایی که گوکه‌نین نیست گوکه‌نین شود تا از اراضی و سرزمینش محافظت شود، ابتدا باید یک «میوبو» (فهرست نام) که نام او در آن نوشته شده و نشان دادن چهره به شوگون وجود داشت.
آن نوشته شده و نشان دادن چهره به شوگون وجود داشت. اگر مشکلی در این مورد وجود نداشته باشد، شوگون به شما یک سند "honryōando" (تضمین مالکیت زمین) برای زمین اجدادی داده می‌شود و آنها به عنوان گوکه‌نین شناخته می‌شدند. با این حال، در مورد سایگوکو، شوگو (مقام‌های محلی که توسط شوگون سالاری برای اداره این سرزمین فرستاده می‌شوند) تنها با گفتن نامشان به عنوان گوکه‌نین شناخته می‌شدند. وظیفه ملازم. گوکه‌نین در ازای به رسمیت شناخته شدن به عنوان مالک زمین، ملزم به انجام خدمات مختلفی بودند. در زمان صلح، «کاماکورا بانیاکو»
مختلفی بودند. در زمان صلح، «کاماکورا بانیاکو» که ملازم شوگون‌سالاری کاماکورا بود و «کیوتو دایبانیاکو» (کیوتو دایبانیاکو)، که از دایری کیوتو (کاخی که امپراتور در آن اقامت دارد و مراسم و تشریفات در آن برگزار می‌شد) محافظت می‌کرد . علاوه بر این، از آنجایی که دودمان یوآن (یک سلسله قدرتمند که از چین تا اروپا در آن زمان حکومت می‌کرد) می‌توانست به ژاپن حمله کند، «ایکوکو کیگو بانیاکو» که از ساحل کیتاکیوشو محافظت می‌کرد، نقش‌هایی مانند «ناگاتو کیگوبانیاکو» نیز وجود داشت. ' علاوه بر این، گوکه‌نین‌ها ملزم به انجام
داشت. ' علاوه بر این، گوکه‌نین‌ها ملزم به انجام وظایف مختلفی بودند، مانند «کانتو کوجی» که مسئولیت تعمیر عمارت‌ها، دایری، معابد و زیارتگاه‌ها و غیره را بر عهده داشت. وظیفه مهم دیگر این بود که گوکه‌نین وظیفه مهمی داشت؛ یعنی به محض شروع جنگ، به کمک کاماکورا-دونو می‌شتابید.ددر این زمان هزینه‌های سفر و تهیه و نگهداری اسلحه اساساً بر عهده گوکه‌نین بود، بنابراین زندگی گوکه‌نین اصلاً آسان نبود. در عوض، سیستم «shin-on-kyuyo» وجود داشت که در آن به کسانی که در نبرد عملکرد خوبی داشتند، زمین جدیدی به عنوان پاداش داده
خوبی داشتند، زمین جدیدی به عنوان پاداش داده می‌شد، بنابراین ملازمان جان خود را در مبارزه به خطر انداختند. نبرد بدون پاداش. در نهایت، شوگونی خاندان میناموتو، که با میناموتو نو یوریتومو شروع شد، پس از سه نسل از بین رفت. اقتدار عالی شوگون‌سالاری سپس به خاندان هوجو (یک خاندان با نفوذ در ولایت ایزو که از میناموتو نو یوریتومو حمایت می‌کرد و به انقیاد خاندان تایرا کمک می‌کرد) رسید، اما خاندان هوجو نیز به حکمران مطلق تبدیل نشدند و آنها همچنان به سمت شیکن و کمک به شوگون ادامه دادند. در اینجا دوباره از رابطه
به شوگون ادامه دادند. در اینجا دوباره از رابطه قراردادی گوئون و هوکو برای کنترل سامورایی‌ها استفاده شد. با این حال، در سال ۱۲۷۴ (سال یازدهم بونئی) و ۱۲۸۱ (سال چهارم کوآن)، دودمان یوان چین دو بار به ژاپن حمله کرد که به آن حمله مغول به ژاپن گفته شد. در این زمان ارتش شوگون به دلیل داشتن سلاح‌های پیشرفته و تاکتیک‌های عالی ارتش سابق متحمل تلفات زیادی شد. با این حال، به لطف تلاش شجاعانه ملازمان کیوشو و ورود معجزه آسا یک طوفان کامیکازه، آنها موفق به دفع ارتش مغول شدند. با این حال، مشکل اینجا بود. در نبردهای
مغول شدند. با این حال، مشکل اینجا بود. در نبردهای داخلی، اگر در یک نبرد پیروز می‌شدند و زمین جدیدی به دست می‌آورند، می‌توانستند آن را به یک ملازم فئودال بدهند. با این حال، از آنجایی که آنها فقط ارتش مهاجم خارجی را راندند، زمین جدیدی به دست نیاوردند؛ بنابراین، آنها نتوانستند غرامت کافی را به ملازمان خود که ناامیدانه و با هزینه خود جنگیدند، ارائه کنند. در نتیجه، زندگی گوکه‌نین‌ها به‌طور فزاینده‌ای دشوار شد و رابطه بین گوئون و هوکو به تدریج از بین رفت.
رودخانه تالار یا تِلار رودی است در استان مازندران ایران. این رود توسط بومیان تِلار نیز نامیده می‌شود. سرچشمه این رودخانه کوه‌های البرز در سوادکوه است و این رود پس از طی مسافتی ۱۸۰کیلومتری از ناحیهٔ کهنه محله میرود در نزدیکی بهنمیر به دریای مازندران می‌ریزد. گفته می‌شود نام تالار از محل اقامت گالش‌ها گرفته شده که با چوب ساخته می‌شود. مسیر و سرچشمه. رود تلار از ارتفاعات ۳ هزار و ۷۰۰ متری کوه‌های البرز و خرونرو در سوادکوه از ورسک، گدوک، خطیرکوه و شلفین سرچشمه می‌گیرد و پس از پیوستن چندین شعبه به آن در سوادکوه
و پس از پیوستن چندین شعبه به آن در سوادکوه از قسمت غربی قائمشهر گذشته و پس از عبور از شهرستان سیمرغ، و شهر بهنمیر بعد از طی مسافتی ۱۸۰ کیلومتری به دریای مازندران می‌ریزد. بیشتر طول این رود در مناطق کوهستانی و جنگلی شهرستان سوادکوه و در محدودهٔ شهرهای پل سفید، زیرآب و شیرگاه قرار دارد. رودخانه تالار در طول مسیر راه‌آهن مازندران در سوادکوه قابل مشاهده است و مناظر زیبایی خلق کرده‌است. مشکلات. از مهترین مشکلات این رودخانه می‌توان به معادن شن و ماسه جاده دوآب_خطیرکوه اشاره کرد که باعث گل آلود بودن آن در اکثر
اشاره کرد که باعث گل آلود بودن آن در اکثر روزهای سال می‌شود. احداث سد در چشمه روزیه نیز باعث کم‌آبی این رودخانه شده‌است. همچنین ریختن زباله در این رودخانه را باید به مشکلات آن افزود. منابع. https://mazineh.ir/رود-تالار-سوادکوه/
انتخابات سراسری موریتانی () روز هفتم نوامبر ۲۰۱۹ برگزار می‌شود. نظام انتخاباتی. مجلس قانون‌گذاری دارای ۶۲ عضو برگزیده است که از ۲۰ حوزه انتخاباتی دارای سه کرسی و یک حوزه انتخاباتی دارای دو کرسی در (جزیره رودریگز) انتخاب می‌شوند. انتخابات با نظام رأی دسته‌جمعی انجام می‌شود و رای‌دهندگان آرای خود را به کرسی‌های موجود در هر حوزه‌های انتخاباتی می‌دهند. علاوه بر اعضای منتخب، کمیسیون نظارت بر انتخابات قدرت تعیین هشت عضو دیگر را دارد. اعضای اضافی برای برقراری تعادل در بین نمایندگان پارلمان از میان نامزدهای ناموفقی
در بین نمایندگان پارلمان از میان نامزدهای ناموفقی انتخاب می‌شوند که بیشترین تعداد آرا را کسب کرده‌اند.
پریا راجوانش (زاده ۳۰ دسامبر ۱۹۳۶- درگذشته ۲۷ مارس ۲۰۰۰) بازیگر هندی بود. زندگی‌نامه. راجوانش در ۳۰ دسامبر ۱۹۳۶ در شیملا، استان پنجاب زاده شد و در تئاترهایی که به زبان انگلیسی بر روی صحنهٔ تئاتر شیملا برگزار می‌شد بازی کرد. پس از فارغ‌التحصیلی به آکادمی سلطنتی هنرهای دراماتیک لندن پیوست و در فیلم‌های همسرش چتان آناند ایفای نقش نمود. پس از مرگ همسرش در سال ۱۹۹۷ دارایی همسرش را به ارث برد. او در ۲۷ مارس ۲۰۰۰ در خانهٔ چتان آناند در رؤیا پارک شهر جاهو در بمبئی به قتل رسید. پلیس دو پسر ناتنی اش را به جرم قتل و
به قتل رسید. پلیس دو پسر ناتنی اش را به جرم قتل و به انگیزه تصرف ارثیه و دارایی دستگیر کرد و آنها در ۲۰۰۲ میلادی به همراه همدستانشان به حبس ابد محکوم شدند. فیلمشناسی. از کارهای معروف او می‌توان به بازی در فیلم "خطوط کف دست" و "طبیعت" اشاره کرد.
ادگار () یک اپرای درام در ۳ پرده از جاکومو پوچینی آهنگساز و تصنیف پرداز مشهور ایتالیایی است که لیبرتو آن اثر فردیناندو فونتانا و بر اساس نمایش‌نامه‌ای از آلفرد دو موسه است. نخستین اجرای این اثر پوچینی مربوط به ۲۱ آوریل سال ۱۸۸۹ میلادی در تئاتر لا اسکالا میلان می‌باشد. این اپرا، اپرایی چندان موفق نبود و پوچینی چندین مرتبه تجدیدنظرهایی در بخش‌های آن اعمال نمود. ادگار، دومین اپرای پوچینی، به‌ازای یک سفارش از ناشر ریکوردی پس از استقبال موفق از اولین اثر روی صحنه‌اش له ویلی، ساخته شد. داستان تحت تأثیر تنهوزر اثر
له ویلی، ساخته شد. داستان تحت تأثیر تنهوزر اثر واگنر قرار دارد. چرا که هر دو دربارهٔ شوالیههای قرون وسطایی هستند که درگیر دوراهی بین زندگی لذت‌جویانه و عشق ایده‌آل هستند. ادگار «بین عشق مقدس فیدلیا و عشق کفرآمیز تیگرانا دوجان گرفتار است»؛ قهرمان واگنر نیز خود را به ونوس می‌سپارد در حالی که برای عشق الیزابت دلتنگ است. شخصیت کولی‌مانند تیگرانا همچنین با ضدقهرمان کارمن بیزه همخوانی دارد. نسخه اصلی چهار پرده داشت و با استقبال سردی روبرو شد. در ژانویه ۱۸۹۰، ریکوردی نسخه بازنگری‌شده‌ای منتشر کرد که شامل پایانی
نسخه بازنگری‌شده‌ای منتشر کرد که شامل پایانی متفاوت برای پرده ۲ بود. در پاییز ۱۸۹۱، پوچینی دوباره اثر را بازنگری کرد و پرده آخر را حذف کرد و نسخه‌ای سه‌پرده‌ای تولید کرد که در سال ۱۹۰۵ دوباره بازنگری شد. در این شکل نهایی، اپرا حتی کمتر از ساختار چهار پرده‌ای اصلی‌اش موفق بود! برخی از موسیقی‌هایی که در سال ۱۸۹۱ حذف شدند، در توسکا دوباره استفاده شد و به یک دوئت زیبا در پرده ۳ تبدیل شد. مرثیه‌ای از پرده ۳ در مراسم تشییع جنازه پوچینی نواخته شد، که توسط آرتور توسکانینی رهبری می‌شد و آواز"Addio, mio dolce amor"
رهبری می‌شد و آواز"Addio, mio dolce amor" («خداحافظ، عشق شیرین من») از همان پرده خوانده شد. پوچینی در نهایت از ادگار دست کشید و در سال‌های بعد به شدت این اثر را رد کرد. او نوشت:این یک ارگانیزم ناقص از نظر دراماتیک بود. موفقیت آن زودگذر بود. اگرچه می‌دانستم که چند صفحه نوشته‌ام که به اعتبار من افزوده می‌شود، که البته کافی نیست - به عنوان یک اپرا نمی‌توان آن را پذیرفت. پایه یک اپرا موضوع و نحوهٔ پرداخت آن است. در نوشتن اپرای ادگار، به یاد دوستم فونتانا، اشتباهی مرتکب شدم که این بیشتر تقصیر من بود تا او.