payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ایجاد شد. در این هنگام این لشکر از نیروهای ذخیره و در ابتدا از بسیاری از کهنه‌سربازان جنگ جهانی اول به علاوه تعداد اندکی از کادر معمول ارتش شکل گرفته بود. در آغاز جنگ، لشکر پنجاه و هشتم پیاده‌نظام برای محافظت از اراضی غربی آلمان با مأموریت تدافعی به مرز مشترک با فرانسه بین تری‌یر و زارلاند منتقل شد. با توجه به عدم حضور در میدان‌ها نبرد و نداشتن وظایف تهاجمی، وظیفه این لشکر در ماه‌های آغازین جنگ آموزش نیروهای جدید فراخوانده شده در منطقه محل تشکیل خود حوالی لونبورگ بود. تاریخچه عملیاتی. نبرد فرانسه. در جریان
بود. تاریخچه عملیاتی. نبرد فرانسه. در جریان نبرد فرانسه این لشکر بین دهم ماه مه تا ۲۵ ماه ژوئن سال ۱۹۴۰ میلادی در جبهه غربی جنگ جهانی دوم در قالب سپاه بیست و سوم از ارتش شانزدهم از مجموعه ارتش‌های اِی قدم در میدان‌ها نبرد گذاشت. لشکر پنجاه و هشتم پیاده‌نظام با پیشروی از شهر پرل وارد خاک لوکزامبورگ شد و از طریق شهر آرلون و با گذر از رودخانه موز خود را به شهر بمانت رساند. در مرحله دوم عملیات، با پیوستن به سپاه هشتم در تهاجم به وردن و تول مشارکت نمود و پس از آن همراه سپاه چهارم تا بیستم ماه آوریل سال ۱۹۴۱
آن همراه سپاه چهارم تا بیستم ماه آوریل سال ۱۹۴۱ میلادی در بلژیک تحت تصرف آلمان مستقر بود. عملیات بارباروسا. لشکر پنجاه و هشتم پیاده‌نظام اواخر ماه آوریل سال ۱۹۴۱ با انتقال به پروس شرقی خود را آماده تهاجم به شوروی کرد. با آغاز عملیات بارباروسا در ۲۲ ژوئن سال ۱۹۴۱، این لشکر در قالب سپاه سی و هشتم از ارتش هجدهم از مجموعه ارتش‌های شمال با یک پیشروی برق آسا، با شکستن خطوط دشمن از راه کشورهای حوزه دریای بالتیک و با گذر از باوسکا، ریگا، پسکوف و گدوو خود را به ناروا رساند. سپس با چرخش به سمت شمال از جانب شمالی
رساند. سپس با چرخش به سمت شمال از جانب شمالی دریاچه پیپوس و از طریق لوگا، کینگیسپ و پلیوسا تا حومه لنینگراد پیش رفت. از میانه سپتامبر ۱۹۴۱ نبرد بر سر این شهر که این لشکر نیز در آن مشارکت داشت، آغاز گردید. اواخر سال ۱۹۴۱، این لشکر در کنار سایر واحدهای ورماخت مورد ضد حمله ارتش سرخ برای شکستن حصر لنینگراد قرار گرفت که توانست با وجود زمستان بسیار سرد و دمای ۲۰ تا ۳۰ درجه زیر صفر با عملیات موفقیت‌آمیز در جنوب دریاچه لادوگا اواخر ماه مارس سال ۱۹۴۲ قریب به ۱۳۰ هزار سرباز ضدحمله کننده ارتش سرخ را حوالی وولخوف به
سرباز ضدحمله کننده ارتش سرخ را حوالی وولخوف به محاصره انداخته و تا اواخر ماه ژوئن همان سال با به اسارت گرفتن ۳۳ هزار نفر منهدم کند. گفته می‌شود در جریان همین محاصره، موفقیت روس‌ها در گشایش موقتی یک مسیر تدارکاتی که به گریختن عده ای از آن‌ها از محاصره منجر شد، موجب جایگزینی آلتریختر با فون گرافن به عنوان فرمانده لشکر گشت. پس از پایان عملیات در وولخوف، لشکر پنجاه و هشتم پیاده‌نظام در ترکیب سپاه دهم تا نوامبر سال ۱۹۴۲ به جنوب منطقه تحت محاصره اورانینباوم در غرب لنینگراد فرستاده شد. این لشکر مدت یک ماه بعد را
لنینگراد فرستاده شد. این لشکر مدت یک ماه بعد را تا ماه دسامبر سال ۱۹۴۲ در استارایا روسا در موقعیت ذخیره مجموعه ارتش‌های شمال قرار گرفت. لشکر پنجاه و هشتم پیاده‌نظام از دسامبر سال ۱۹۴۲ مجدداً در خط مقدم و این بار در منطقه دمیانسک حاضر گشت. ماه اکتبر سال ۱۹۴۳، این لشکر از نیروهای محاصره کننده لنینگراد جدا گردیده به کمک خطوط آهن راهی بخش جنوبی خط مقدم گردید. یا آگاهی یافتن سرویس اطلاعاتی آلمان از آماده‌سازی‌های ارتش سرخ برای تهاجم به مجموعه ارتش‌های شمال، مقرر شد این لشکر جزو نیروهای ذخیره ارتش شانزدهم قرار
شد این لشکر جزو نیروهای ذخیره ارتش شانزدهم قرار بگیرد. با این همه، شدت و زمان‌بندی تهاجم ارتش سرخ همچنان باعث غافل‌گیری آلمانی‌ها شد و پیش از آن که لشکر پنجاه و هشتم پیاده‌نظام به شکل کامل به مقصد خود برسد با تصرف شهر نِوِل به عنوان مرکز با اهمیت ارتباطی توسط روس‌ها، تنها نخستین عناصر این لشکر در محل مورد نظر مستقر شدند. با ادامه تلاش روس‌ها برای پیشروی، لشکر پنجاه و هشتم پیاده‌نظام در جناح جنوبی مجموعه ارتش‌های شمال و جانب شمالی مهاجمان روس به کار برده شد و با توجه به کافی بودن نیروی‌های آلمانی برای متوقف
با توجه به کافی بودن نیروی‌های آلمانی برای متوقف کردن دشمن، موفق گردید در کنار سایر واحدهای خودی، ارتش سرخ را تا ژانویه ۱۹۴۴ در شکستن خط مدافعان ناکام سازد. با شکسته شدن محاصره لنینگراد، لشکر پنجاه و هشتم پیاده‌نظام با شتاب به سمت شمال گسیل شد تا جلوی پیشروی بیشتر روس‌ها را بگیرد و در همین زمان در نبرد بر سر ناروا حضور یافت. شکست و عقب‌نشینی. سری حملات موفقیت‌آمیز تابستانه ارتش سرخ در سال ۱۹۴۴ این لشکر را در جناح جنوبی مجموعه ارتش‌های شمال به تدریج تا لتونی عقب راند. با عقب‌نشینی آلمانی‌ها از استونی و
عقب راند. با عقب‌نشینی آلمانی‌ها از استونی و لتونی و آغاز عملیات ارتش سرخ در اوایل اکتبر ۱۹۴۴ موجب شد لشکر پنجاه و هشتم پیاده‌نظام با عقب نشستن به سمت آلمان، در منطقه ممل موضع تدافعی بگیرد. با خطر قرار گرفتن در محاصره، این لشکر توانست در ژانویه سال ۱۹۴۵ خود را از طریق نواره کورونی، به کونیگسبرگ برساند. سپهبد کورت زیورت، فرمانده این لشکر در ۱۳ آوریل ۱۹۴۵ در میدان نبرد زخمی شد و با سپردن پست فرماندهی به سرهنگ فریتس کلسینگ، از طریق دریا به شمال آلمان منتقل گردید. مابقی نیروها تا آخرین روزهای جنگ به نبرد ادامه
مابقی نیروها تا آخرین روزهای جنگ به نبرد ادامه دادند تا نهایتاً یک روز پس از تسلیم کامل دولت آلمان در مقابل دشمنانش، در همین منطقه آخرین سربازهای باقی مانده از لشکر پنجاه و هشتم پیاده‌نظام ورماخت به اسارت ارتش سرخ درآمدند.
جرالد استریکلند (; زاده – درگذشته ) سیاستمدار و وکیل دادگستری اهل مالت و بریتانیا بود. وی از ۹ اوت ۱۹۲۷ تا ۲۱ ژوئن ۱۹۳۲ نخست‌وزیر مالت بود. جرالد استریکلند در ۲۲ اوت ۱۹۴۰، در سن ۷۹ سالگی درگذشت.
زبان تراکی زبانی منقرض‌شده است که زمانی تراکیان در اروپای جنوب شرقی بدان سخن می‌راندند. دربارهٔ خانواده و دسته‌بندی این زبان میان زبان‌شناسان اختلاف است، ولی تقریباً همه متفق‌القول‌اند که زبان تراکی زبانی هندواروپایی بوده و متعلق به دستهٔ ساتم بوده‌است. همچنین چنین پنداشته می‌شود که در میان زبان‌های هم‌عصر، این زبان بیشتر قرابت را با زبان داکی داشته‌است. دربارهٔ زمان انقراض این زبان هم اختلاف نظر وجود دارد، ولی گزارش‌هایی دال بر وجود لهجه‌هایی از این زبان تا سدهٔ ششم میلادی در دست است. نظریاتی در عالم
تا سدهٔ ششم میلادی در دست است. نظریاتی در عالم زبان‌شناسی هست که پیشنهاد می‌دهد که زبان آلبانیایی را باید امتداد این زبان دانست. برخی زبان‌شناسان هم پیشنهاد داده‌اند که ممکن است زبان تراکی از شاخهٔ زبان‌های بالتیک باشد. کتیبه‌های تراکی. تنها چهار نوشته از این زبان به دست ما رسیده است. یکی از آنها که در ۱۹۱۲ در ازرووو در بلغارستان کشف شد حلقهٔ طلایی بود متعلق به سدهٔ پنجم پیش از میلاد که دارای نوشته‌ای با خط یونانی و در هشت سطر می‌باشد. دیگری کتیبه‌ای است که به نام روستایی که در آن یافت شد به کتیبه‌ٔ کیولمن
به نام روستایی که در آن یافت شد به کتیبه‌ٔ کیولمن معروف است. این کتیبه در ۱۹۶۵ کشف شد و مربوط به سدهٔ ششم پیش از میلاد و احتمالاً در اصل متعلق به ستون یک معبد بوده است. کتیبهٔ سوم نیز یک حلقه است و به مایبهٔ دووانلی شهرت دارد. منابع. Wikipedia contributors, "Thracian language," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Thracian_language&amp;oldid=967307688 (accessed July 23, 2020).
مرکز پذیرش و شناسایی موریا (به یونانی: Κέντρο Υποδοχής και Ταυτοποίησης Μόριας)، معروف به اردوگاه پناهجویان موریا یا فقط «موریا»، بزرگ‌ترین اردوگاه پناهجویان در اروپا بود واقع در خارج از روستای موریا (به یونانی: Μόρια، "Mória") نزدیک میتیلن در جزیره لسبوس. این اردوگاه نظامی که با سیم‌های خاردار و حصار پیوند زنجیره ای محصور شده بود، به عنوان «کانون داغ» اتحادیه اروپا عمل می‌کرد. توسط دیده‌بان حقوق بشر به عنوان یک زندان در هوای آزاد توصیف شد. در اوت ۲۰۱۸، همان‌طور که بی‌بی‌سی گزارش داد، توسط هماهنگ‌کننده
همان‌طور که بی‌بی‌سی گزارش داد، توسط هماهنگ‌کننده میدانی پزشکان بدون مرز «بدترین اردوگاه پناهندگان روی زمین» لقب گرفت. «من را دیده‌اند، هرگز در سطح از درد و رنج ما شاهد در اینجا هر روز» می‌گوید: لوکا فونتانا، MSF لزبوس هماهنگ‌کننده (۷'۴۲) اردوگاه. این به جای اطراف ۳٬۰۰۰ نفر ساخته شده بود، با این حال وجود دارد حدود ۲۰٬۰۰۰ نفر در تابستان سال ۲۰۲۰ در این اردوگاه زندگی می‌کنند که در این بین ۶۰۰۰ تا ۷۰۰۰ نفر کودکان زیر ۱۸ سال هستند. به دلیل ازدحام زیاد، اردوگاه به یک باغ زیتون مجاور گسترش یافت، معروف به «جنگل
به یک باغ زیتون مجاور گسترش یافت، معروف به «جنگل موریا»، جایی که محل زندگی موقت بود، به‌طور معمول از پالت و ترپال ساخته می‌شد. مهاجران حدود ۵۰۰۰ درخت زیتون را قطع کردند که برخی از آنها قرن‌ها عمر داشتند تا از آنها به عنوان هیزم استفاده کنند. ساکنان دهکده نزدیک موریا از افزایش جرم و جنایت، از جمله شکستن در خانه، تخریب و غارت خانه‌ها شکایت کرده‌اند. ژان زیگلر، نایب رئیس کمیته متخصصان مشاور شورای حقوق بشر سازمان ملل، از این اردوگاه که در سال ۲۰۱۹ بازدید کرد، به عنوان «تفریح یک اردوگاه کار اجباری در خاک اروپا»
عنوان «تفریح یک اردوگاه کار اجباری در خاک اروپا» توصیف شد. در ۸ سپتامبر ۲۰۲۰، آتش‌سوزی در اردوگاه ببیش از ۱۲۰۰۰ پناهجو آسیب رساند، که ممکن است عمداً در اعتراض به اقدامات قرنطینه ای آغاز شده باشد، که پس از کشف موارد مثبت COVID-19 در اردوگاه رخ داد. در ۱۰ سپتامبر، سه کشتی یونانی برای کمک به پناه دادن به مهاجران فرستاده شدند. در ۱۰ سپتامبر، اردوگاه تقریباً به‌طور کامل تخریب شد. بیشتر پناهندگان در خیابان بی خانمان بودند. در جریان اعتراضات خواستار تخلیه، پلیس یونان به سمت آنها گاز اشک آور شلیک کرد. دولت یونان
به سمت آنها گاز اشک آور شلیک کرد. دولت یونان معتقد است که آتش‌سوزی عمداً توسط مهاجران معترض به دلیل شیوع COVID-19 میان مهاجران در اردوگاه و در قرنطینه قرار گرفتن اردوگاه در قرنطینه قرار گرفته بود در میان مهاجران در اردوگاه، آغاز شده‌است. در شانزدهم سپتامبر سال ۲۰۲۰، چهار مرد افغان به اتهام شروع آتش‌سوزی به‌طور رسمی به اتهام آتش‌سوزی متهم شدند. دو مهاجر خردسال دیگر که گفته می‌شود در آتش‌سوزی نقش داشته‌اند در بازداشت پلیس در سرزمین اصلی بازداشت شده‌اند. پس از آتش‌سوزی اردوگاه موریا، مرکز پذیرایی بسته و متشکل
آتش‌سوزی اردوگاه موریا، مرکز پذیرایی بسته و متشکل از پناهجویان و پناهجویان تصویب شد که توسط دولت یونان با تأیید اتحادیه اروپا ساخته شود. این مکان در منطقه Vastria (نزدیک روستای Nees Kydonies) در شمال شرقی لسبوس واقع شده و تا اواخر سال ۲۰۲۱ تکمیل خواهد شد. وضعیت اسفناک کمپ موریا به دفعات در رسانه‌ها و سازمان‌های حقوق بشری گوشزد شده‌است. اکثر پناهجویان در چادرها و کلبه‌های چوبی بدون حداقل امکانات گرمایشی و سرمایشی زندگی می‌کنند خدمات بهداشتی بسیار ضعیف است و بیماری‌های پوستی مانند گال به شدت در کمپ شایع است.
پوستی مانند گال به شدت در کمپ شایع است. در زمستان شیوع ویروس کرونا دولت یونان بخش زیادی از پناهجویان را از کمپ خارج کرد تا در صورت شیوع کرونا بتواند ان را کنترل کند بخش‌های کمپ. اردوگاه پناهجویان موریا که در ابتدا یک پایگاه نظامی قدیمی بود و بعدها تبدیل به کمپ مهاجرین شد پس از هجوم مهاجرین در سال های۲۰۱۸ و ۲۰۱۹ استقرار چادرها در بیرون از محوطه قانونی کمپ افزایش یافت هم‌اکنون کمپ موریا به چندین زون تقسیم شده‌است کمپ هلندی‌ها در شرق و تا شمال کمپ گسترش یافته‌است جنگل آلمانی‌ها در غرب لول آزاد (شامل افراد
جنگل آلمانی‌ها در غرب لول آزاد (شامل افراد مجرد که غالباً هزاره‌های پاکستان هستند) لول دو سه و چهار جنگل بالا که در شمال کمپ و بیرون از کمپ قرار دارد نزاع‌ها. از ابتدای سال ۲۰۲۰ هشت مورد قتل در موریا اتفاق افتاده‌است.
مخازن مالاگا () یا مخازن معلق مجموعه ای از مخازن واقع در آثار تاریخی در اماکن باستان‌شناسی کارتاژ در تونس است؛ که یکی از بهترین اماکن حفاظت شده از دوران روم باستان محسوب می‌شود. ظرفیت این مخازن از ۵۰ تا ۶۰ هزار متر مربع است تا جریان آب از طریق چاه‌های زاگوان وارد آنها شده و نگهداری شود تا به این وسیله نیازهای حمام‌های آنتونیوس در کارتاژ در دوران رومیان در شمال آفریقا تأمین شود. مخازن مالاگا در اماکن باستان‌شناسی کارتاژ، به عنوان میراث جهانی یونسکو نامگذاری شده‌اند. براساس گفته الادریسی، حداقل ۲۴ مخزن در یک
براساس گفته الادریسی، حداقل ۲۴ مخزن در یک خط وجود داشته که طول هر کدام ۱۳۰ فوت و عرض آن‌ها ۲۶ فوت است. هرچند که هنری سالادین این عرض را خیلی زیاد می‌دانست. طبق گفته‌های توکسن فالبه، پانزده مخزن سالم و چهار مخزن مخروبه وجود داشت که هر یک از این نوزده مخزن دارای ۴۳۰ فوت (۱۳۰ متر) طول و عرض ۳۰۰ فوت (۹۱ متر) بودند. همچنین یک پروژه فعال برای حفاظت و بازیابی سایت و ایجاد فضای موزه ای اختصاص داده شده به آن وجود دارد. تاریخچه. آبشارهای بزرگ و نسبتاً خوبی که در ضلع شمالی شهر روم باستان واقع شده‌اند، آنها تنها
ضلع شمالی شهر روم باستان واقع شده‌اند، آنها تنها بزرگ‌ترین مخفیگاه‌های کارتاژ نبودند، اما در کنار دیگران وجود داشتند: «حوضه‌های همیلکار» و آنهایی که در تپه بوردژ دژید واقع شده‌اند. از قرون وسطی، از این مخزن به عنوان خانه‌های پیش ساخته، اصطبل یا انبارهای محلی استفاده می‌شد. عملی که تا قرن بیستم ادامه داشت. و همین امر برای مدت طولانی مانع از تحقیقات باستان‌شناسی این مجموعه شد.
" پوست موز بزرگ خداوند " نام ترانه‌ای از کریس ریا , آهنگساز و خواننده ی بریتانیایی است که در سال 1992 در دوازدهمین آلبومش با همین عنوان منتشر شد. این آهنگ توسط کریس ریا ساخته و تولید شده است. "پوست موز بزرگ خداوند" به شماره 31 در جدول Singles انگلستان رسید و به مدت سه هفته در این جدول باقی ماند. پیش زمینه. ریا پس از آنکه متوجه شد دخترش وسوسه شده تا به کسی که آزارش می‌داده بخندد, ایده ی نوشتن این ترانه به ذهنش رسید. ریا در سال 1992 به جان پیژون گفت: "به دخترم گفتم به کسی که در شرایط بدی هست نخند حتی اگر که
گفتم به کسی که در شرایط بدی هست نخند حتی اگر که باهات رفتار خوبی نداشته, چون این‌جوری خدا رو تحریک می‌کنی تا بهت پوست موز پرتاب کنه " این نیمچه اخلاقی و نیمچه خرافی است. هرکسی که در زندگی به ما بدی می کند و می بینیم که شرایط بدی دارد دوست داریم تا به او بخندیم. نمی‌دونم این باور خرافی است یا نه, یا از آن جهت است که می‌ترسم مبادا خدا برای من هم پوست موزی بیندازد. " نظرات منتقدین. رابرت تیلی از "موسیقی و رسانه" پس از انتشار این آهنگ نوشت: "همخوانی با عنوان آهنگ که با صدای رعب آور و تاریکی خوانده می شود بسیار
که با صدای رعب آور و تاریکی خوانده می شود بسیار ساده است، که از آن یک تک آهنگ دوم [آلبوم] ایده آل می‌سازد. صدای زوزه کشان هارمونیکا در پس زمینه همخوانی کاملی با باران و طوفان های ماه نوامبر دارد. " ولادو فورگاک از "The Morning Star"در بررسی این آلبوم می گوید: "در عنوان آهنگ, ریا یک نگاه طنزپردازانه به نوع برداشتش از اعتقادات مطرح می‌کند." لین ساکسبرگ از "Ottawa Citizen" خاطرنشان کرد که "پیام مستتری" در آهنگ است که باوری خرافاتی را یاد آور می شود که در آن بد شانسی مختص کسانی که خودشان را برتر می دانند نیست,
شانسی مختص کسانی که خودشان را برتر می دانند نیست, بلکه شامل حال کسانی که خود را فرومایه می‌دانند نیز می‌شود. " فهرست آهنگ. کاست سی دی سی دی (نسخه محدود بریتانیا) عوامل. تولید دیگران
تریبون عوام اولین منصب کلانتری در جمهوری روم بود که به روی عوام (پلبی‌ها) باز بود، و در سرتاسر تاریخ جمهوری مهم‌ترین مانع در برابر قدرت سنای روم و دیگر کلانترها (خاصه کنسولان) بود. این تریبون‌ها اختیار سازماندهی و ریاست بر نشست عوام (به لاتین: Concilium Plebis)، فراخواندن سنا، پیشنهاد لایحه، و مداخله در امور قانونگذاری به نمایندگی از عوام و، مهم‌تر از همه، وتوی اقدامات کنسولان و دیگر کلانترها را داشتند، و اینچنین از منافع عوام به عنوان یک طبقه دفاع می‌کردند. تریبون‌های عوام دارای حرمت (sacrosanct) بودند،
تریبون‌های عوام دارای حرمت (sacrosanct) بودند، بدین معنا که هرگونه هتک حرمت به شخص آنان مجازات مرگ را در پی داشت. در دوران امپراتوری این منصب به امپراتور واگذار شد و بسیاری از کارکردها و استقلال خود را از دست داد. تأسیس منصب. برطبق نوشته‌های تیتوس لیویوس در کتاب "از پیدایش روم"، ۱۵ سال پس از خلع رژیم پادشاهی و پیدایش جمهوری در ۵۰۹ ق. م، توده‌های روم کمرشان از بار سنگین بدهی‌ها خم شده بود و آنان اشراف و ثروتمندان را باعث و بانی بی‌پولی خود می‌دانستند. نزاع‌هایی نیز بین توده‌ها و اشراف در ۴۹۵ و ۴۹۴ ق.م. روی
نیز بین توده‌ها و اشراف در ۴۹۵ و ۴۹۴ ق.م. روی داد که منجر به شوریدن عوام شد و حتی گفته می‌شد که توده‌ها برآنند دو کنسول را ترور کنند. آنان به پیشنهاد لوکیوس سیکینیوس در اعتراض به ظلم و زورگویی اشراف شهر و بی‌توجهی دولت به مشکلاتشان دست به اعتصاب زدند و در مقیاسی عظیم روم را ترک کردند و در کوه مقدس، تپه‌ای واقع در خارج روم، بست نشستند. پس از این بست‌نشینی و ترک شهر از سوی اکثریت توده‌ها، سنای روم (نمایندهٔ اشراف) ترسید که حالا که اوضاع شهر به حالت تعلیق درآمده است، مبادا نیرویی خارجی از این وضعیت سوءاستفاده
است، مبادا نیرویی خارجی از این وضعیت سوءاستفاده کند و بر شهر حمله کند. ایشان صلاح را در آن دیدند که به‌هر قیمت توده‌ها را با خود و با اشراف آشتی دهند و دولت‌شهر را از این تعطیلی درآورند. پس مننیوس آگریپا را، که سخنوری قابل و مورد اقبال توده‌ها بود، به کوه مقدس فرستادند. مننیوس برای توده‌ها مَثَل زیر را تعریف کرد:پس او با این مَثَل نشان داد که این نارضایتی توده‌ها از سنا و اشراف چقدر شبیه به نارضایتی اعضای بدن از معده است، و بدین‌سان توده‌ها را آرام کرد. پس از این میانجی‌گری، توده‌ها بدین شرط راضی به بازگشت
این میانجی‌گری، توده‌ها بدین شرط راضی به بازگشت به روم و آشتی با سنا و اشراف شدند که «کلانترهایی مخصوص به خودشان داشته باشند که در موقع اجحاف و زورگویی کنسولان از منافعشان دفاع کنند، و هیچ‌یک از سناتورها مجاز به تصدی این منصب نباشد، و این کلانترها باید مصونیت داشته باشند و هرکس که به آنان آسیبی بزند مجرم است و تمامی توده‌ها، بدون خوف از مجازات مرگ، قادر به کشتن چنین مجرمی خواهند بود.» با پذیرش این شروط از سوی سنا و اشراف، دو تن به‌عنوان تریبون عوام برگزیده شدند و توده‌ها به شهر بازگشتند. اولین تریبون‌ها در
و توده‌ها به شهر بازگشتند. اولین تریبون‌ها در سال ۴۹۳ ق. م، لوکیوس آلبینیوس و گایوس لیکینیوس بودند. تریبون‌های عوام از زمان تأسیس این منصب تا پایان جمهوری روم در ۲۷ ق.م. همواره حامی منافع توده‌ها بودند. از سال ۴۵۷ ق. م، در دوران کنسولی گایوس هوراتیوس پولویلوس و کوئینتوس ازکوئیلینوس شمار تریبون‌ها به ده افزایش یافت، دو تریبون برای هر طبقه؛ و در سرتاسر تاریخ روم همین تعداد باقی ماند. آنان توسط دو اِدیل پلبی (aediles plebis) یاری می‌شدند. تنها توده‌ها واجد صلاحیت این مناصب بودند، هر چند که در عمل حداقل دو
صلاحیت این مناصب بودند، هر چند که در عمل حداقل دو استثناء به چشم خورد. تریبون‌های عوام در مجمع قومی انتخاب می‌شدند. قدرت تریبون‌ها. آنان نشست عوام را تشکیل می‌دادند، مجمعی که مجاز به تصویب قوانینی بود که تنها به عوام مربوط می‌شد ــ و تریبون‌های عوام و ادیل پلبی‌ها را انتخاب می‌کرد، و یکی از تریبون‌های عوام ریاست مجمع را برعهده می‌گرفت. تریبون‌ها مجاز بودند لایحه ای را تقدیم مجمع مزبور کنند. در سدهٔ سوم قبل از میلاد، تریبون‌ها همچنین حق آنرا داشتند که تشکیل جلسهٔ سنا را خواستار شوند، و لوایحی را به آن ارائه
سنا را خواستار شوند، و لوایحی را به آن ارائه دهند. Ius intercessionis (که از آن با عنوان intercessio نیز یاد می‌شود) قدرت تریبون‌ها برای مداخله به سود عوام و وتوی اقدامات کلانترها بود که در تاریخ روم بی‌سابقه بود. از آنجایی که تریبون‌های عوام به لحاظ تکنیکی کلانتر محسوب نمی‌شدند و برای همین از اقتدار عالیه "(maior potestas)" بی بهره بودند، ناچار به حرمت خود تکیه می‌کردند تا جلوی آن اقدامات کلانترها، که برای توده‌ها ناخوشایند بود، را بگیرند. همین حرمت داشتن ("being sacrosanct") سبب می‌شد کسی نتواند به
("being sacrosanct") سبب می‌شد کسی نتواند به تریبون‌ها آسیبی وارد کند یا در کارشان مداخله کند یا وتوی‌شان نادیده بگیرد، چه این کارها مجازات مرگ را برای فرد خاطی به دنبال داشت. این حرمت همچنین تریبون‌ها را از تمامی کلانترهای دیگر مستقل می‌ساخت، هیچ کلانتری نمی‌توانست اقدام یک تریبون عوام را وتو کند. اگر یک کلانتر، سنا، یا هر یک از مجامع دیگر فرامین یک تریبون را نادیده می‌گرفتند، او هم می‌توانست «حرمت» خود را به میدان بیاورد تا به آنان پاسخ بدهد. تنها یک دیکتاتور از این وتوی تریبون‌ها استثناء بود. تریبون‌ها
از این وتوی تریبون‌ها استثناء بود. تریبون‌ها می‌توانستند اقدامات سنا را وتو کنند. تریبون تیبریوس سمپرونیوس گراکوس از وتوی خود علیه تمامی اقدامات حکومت در ۱۳۳ق. م استفاده کرد، زمانی که سنا کوشید با به میان آوردن وتوی یک تریبون دیگر، اصلاحات ارضی وی را متوقف کند. تریبون‌ها همچنین قدرت اِعمال حقِ تظلم کردن از مردم ــ که پیش‌درآمدی بر حق امروزی قرار احضار زندانی است ــ را داشتند. حق مزبور، یک شهروند را مجاز می‌کرد که در برابر اقدامات خودسرانه یک کلانتر با فریاد زدنِ "!appello tribunos" («تریبون‌ها را
با فریاد زدنِ "!appello tribunos" («تریبون‌ها را فرامیخوانم») یا "!provoco ad populum" («من از مردم تظلم می‌کنم») دادخواهی کند. وقتی که از این حق استفاده شد، یکی از تریبون‌ها باید برای حسابرسی حاضر می‌شد و فقدان رویه قانونی اقدام کلانترها را می‌سنجید. محدودیت‌ها. تریبون‌ها هیچگونه اقتداری در خارج از دیوارهای شهر روم را نداشتند، مگر زمانی که، همراه با دیگر کلانترها، در کوه آلبانو برای دادن قربانی به درگاه ژوپیتر - عادت لاتین ها- مجتمع می‌شدند. همین محدودیت مورد استفاده کنسول‌های سال ۴۸۳ق. م یعنی مارکوس
مورد استفاده کنسول‌های سال ۴۸۳ق. م یعنی مارکوس فابیوس ویبولانوس و لوکیوس والریوس پوتیتوس برای مقابله با مخالفت یک تریبون عوام در مسئله سربازگیری آن سال واقع شد. این دو کنسول در واقع با سودجستن از این محدودیتی که بر قدرت تریبون‌ها اعمال شده بود کار سربازگیری را در بیرون دیوارهای شهر روم انجام دادند. به نقل از دیونوسیوس هالیکارناسی(اینجا): دیدگاه ماکیاولی در مورد سودمندی‌های این منصب. نیکولو ماکیاولی، متفکر سیاسی دوران رنسانس، معتقد است که پدید آمدن تریبون‌های عوام در سال‌های ابتدایی جمهوری روم سبب مشارکت
عوام در سال‌های ابتدایی جمهوری روم سبب مشارکت بیشتر توده‌ها در اداره‌ی دولت شد و، در حقیقت، تریبون‌های عوام پاسداران آزادی بودند. در دوران پادشاهی روم (۷۵۳ تا ۵۰۹ ق. م) تا هنگامی‌که لوکیوس تارکوئینیوس متکبر (آخرین شاه روم) بر سریر قدرت بود، اشراف و سنا به‌ظاهر گستاخی نمی‌کردند و با همه‌ی مردمان، حتی حقیرترینشان، به‌مهربانی رفتار می‌کردند. ولی علت این ظاهرسازی این بود که اشراف و سنا از شاه می‌ترسیدند و نگران بودند که اگر مردمان از ایشان بدرفتاری ببینند، با شاه همدست گردند. اما پس از خلع تارکوئینیان و
با شاه همدست گردند. اما پس از خلع تارکوئینیان و برقراری جمهوری، اشراف دیگر ترسی از شاه مخلوع نداشتند و همه‌ی زهری را که تا آن زمان در سینه‌ی خویش انباشته بودند بر سر مردم خالی کردند و از هیچ‌گونه اهانت و تحقیر ایشان دریغ نورزیدند. پس از مرگ تارکوئینیوس متکبر در ۴۹۵ ق.م، دیگر بیم و نگرانی بر اشراف روم لگام نمی‌زد و، برای همین، توده‌های روم ناچار شدند نهادی نو پدید آورند تا همان اثری را ببخشد که قدرت شاهان می‌بخشید. چنین بود که پس از شورش‌های پیاپی و مبارزات خطرناک و تعدی‌ها و تجاوزاتی که چه از سوی اشراف و
خطرناک و تعدی‌ها و تجاوزاتی که چه از سوی اشراف و چه به‌دست توده‌ها به‌عمل آمد، سرانجام توده‌ها تریبون‌های عوام را انتخاب کردند تا از ظلم و تعدی اشراف بر خویش ممانعت کنند و سدی میان خودشان و طبقه‌ی اشراف باشند.
ادوارد لیر (به انگلیسی:Edward Lear؛ ۱۲ مه ۱۸۱۲، هالووی – ۲۹ ژانویه ۱۸۸۸، سانرمو) شاعر، تصویرگر، نقاش، موسیقی‌دان، نویسنده و طنزپرداز اهل انگلستان بود. او اکنون بیشتر برای جفنگیات ادبی در شعر و نثر و به ویژه برای شعرهای لیمریک (غیرمسجع پنج‌بندی) شناخته شده‌است. قالبی ادبی که وی آن را محبوب کرد. زمینه‌های اصلی فعالیت او به عنوان یک هنرمند در سه محور بود: به عنوان یک طراح برای نشان دادن پرندگان و حیوانات کار می‌کرد؛ به عنوان یک نقاش در طول سفرهایش نقاشی‌های رنگی انجام داد، که بعداً دوباره آن‌ها را کار کرد و
انجام داد، که بعداً دوباره آن‌ها را کار کرد و گاهی به عنوان صفحه‌آرا برای کتاب‌های سفرنامه‌اش. او به عنوان یک تصویرگر کوچک با تصویرسازی‌هایش برای اشعار آلفرد تنیسون؛ به عنوان نویسنده با مجموعه محبوب اشعار طنز جفنگیات و همچنین با آهنگ‌ها، داستان‌های کوتاه، نقشه‌های گیاه‌شناسی، دستورالعمل‌ها و الفبای اصلی شناخته می‌شود. افزون بر این وی دوازده تنظیم موسیقی از شعرهای تنیسون را تهیه و منتشر کرد. با آنکه مجموعه طنز جفنگیات ادوارد لیر حاوی اشعار زیادی است، می‌توان گفت که «جغد و پیشی» مشهورترین سروده او به‌بشمار
گفت که «جغد و پیشی» مشهورترین سروده او به‌بشمار می‌رود. او توانست یکصد سال پس از مرگش جایگاه خود را در زمینه شعر به‌دست آورد. زندگی. ادوارد لیر در یک خانواده طبقه متوسط در روستای هالووی انگلستان متولد شد. تحصیلاتش را بیشتر در خانه گذراند. در کودکی از آسم و برونشیت و همچنین افسردگی و صرع رنج می‌برد. ادوارد لیر در نوجوانی پس از جدا شدن از خانواده در سال ۱۸۲۷، سعی کرد که با ساختن صفحه‌های رنگی و چاپ و نقاشی روی بادبزن و گاهی هم تصویرسازی بیماری‌ها برای پزشکان و بیمارستان‌ها برای خود درآمدی کسب کند.ادوارد لیر
و بیمارستان‌ها برای خود درآمدی کسب کند.ادوارد لیر در سال ۱۸۳۰ کار برای انجمن جانورشناسی را آغاز کرد. کار او تولید مجموعه نقاشی طوطی‌ها بود که پس از آن کار تولید حکاکی‌های چاپ رنگی دست‌ساز را آغاز کرد. گرچه این سری هیچگاه کامل نشد اما بسیار مورد تحسین واقع شد و سرانجام لیر پیش از آنکه برای یک سفر سه ساله به ایتالیا برود از سوی «ارل دربی» استخدام شد. او دو جلد کتاب مصور را منتشر کرد. کتاب مصور «سیاحان» در ایتالیا، اولین این کتاب‌ها بود که درس‌های نقاشی برای ملکه ویکتوریا نیز در آن ثبت شده‌است. گفته می‌شود
ملکه ویکتوریا نیز در آن ثبت شده‌است. گفته می‌شود این کتاب او را بشدت تحت تأثیر خود قرار داده بود. لیر سپس به مدیترانه بازگشت و به یونان و مصر و همچنین هند و سریلانکا نیز سفر کرد و در این سفرها نقاشی‌های بسیاری کشید. او در سال ۱۸۴۶ کتاب شعر طنز جفنگیات را منتشر کرد. مشهورترین قطعه شعر این مجموعه «جغد و پیشی» است که برای خانواده ارل دربی در سال ۱۸۶۷ نوشته‌است. ادوارد لیر در ژانویه ۱۸۸۸ درگذشت و چندی بعد در همان سال نسخه جدید از کار او «داستان‌ها و ترانه‌های چرند و پرند» منتشر شد. گرچه کتاب‌های طنز او در زمان
و پرند» منتشر شد. گرچه کتاب‌های طنز او در زمان حیاتش بسیار محبوب بود و در سال ۱۹۱۲ نیز «اوبزرور» مرور کوچکی از آثار او را به نمایش گذاشت اما در سال ۱۹۸۵ بود که آکادمی رویال یک نمایشگاه اختصاصی از آثار هنری لیر برگزار کرد و در نهایت موقعیت او به عنوان یک هنرمند قدر دانسته شد. بزرگداشت. در ۱۲ مه ۲۰۱۲ به مناسبت دویستمین سالگرد تولد ادوارد لیر، تصویرگر و طنزپرداز انگلیسی، لوگوی گوگل دودل در انگلستان تغییر کرد.
گوگل میت یک سرویس ارتباط تصویری است که توسط گوگل ساخته شده‌است. این یکی از دو برنامه جایگزینی برای گوگل هنگ اوتس است و دیگری گوگل چت. گوگل قصد دارد بازنشستگی هنگ ا وتس را در اکتبر ۲۰۱۹ شروع کند. تاریخ. گوگل پس از دعوت و بی سر و صدا یک برنامه آی اواس در فوریه ۲۰۱۷ منتشر کرد، گوگل رسماً ملاقات را در مارس ۲۰۱۷ راه اندازی کرد. این سرویس به عنوان یک برنامه کنفرانس ویدیویی برای حداکثر ۳۰ شرکت کننده رونمایی شد، که به عنوان نسخه دوستانه سازمانی هنگ اوتس توصیف شده‌است. در زمان راه اندازی، این برنامه دارای یک برنامه