payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نفس راحت می‌کشند و خیالشان راحت است که همه‌چیز برایشان امن است، اما کسی چه می‌داند؛ شاید هنوز چیزهایی برای گفتن باشد"». گویا گاسپاره در زندان یک خودزندگی‌نامه نوشته بود و آن را به دست مادرش رسانده بود و احتمالاً مقصود مادرش هم همین مدرک بود. برادر گاسپاره «پیترو» سعی کرد که این دست‌نوشته‌ها را بفروشد، اما این خودزندگی‌نامه به طرز مرموزی ناپدید شد و محتویات آن هرگز معلوم نگشت.
ماسیمو ورتمولر (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایتالیا است. از فیلم‌ها یا سریال‌های تلویریونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "دیو و دلبر"، "نسخه بارنی"، "سفر کاپیتان فراکاسا"، "قطعات نمایشی کوتاه"، "جزیره"، "خوشبختی فرارسیده است"، "کریستال یا خاکستر" و "شبی پرباران" اشاره کرد.
امیلیانو کامورو وارگاس (؛ زاده – درگذشته ) دیپلمات، و سیاستمدار اهل نیکاراگوئه بود. وی دو بار از ۱ ژانویه ۱۹۱۷ تا ۱ ژانویه ۱۹۲۱ و سپس از ۱۴ مارس ۱۹۲۶ تا ۱۱ نوامبر ۱۹۲۶ رئیس‌جمهور این کشور بود. امیلیانو کامورو وارگاس در ۲۶ فوریه ۱۹۶۶، در سن ۹۴ سالگی درگذشت.
دیگو مانوئل کامورو (; زاده – درگذشته ) سیاست‌مدار اهل نیکاراگوئه بود. وی از ۱ ژانویه ۱۹۲۱ تا ۱۲ اکتبر ۱۹۲۳ رئیس‌جمهور این کشور بود. دیگو مانوئل کامورو در ۱۲ اکتبر ۱۹۲۳، در سن ۶۲ سالگی درگذشت.
بارتلمه مارتینز (؛ ۲۴ اوت ۱۸۷۳ – ) سیاست‌مدار اهل نیکاراگوئه بود. وی از ۲۷ اکتبر ۱۹۲۳ تا ۱ ژانویه ۱۹۲۵ رئیس‌جمهور این کشور بود. بارتلمه مارتینز در ۳۰ ژانویه ۱۹۳۶، در سن ۶۲ سالگی درگذشت.
کارلوس خوزه سولورزانو (؛ زاده – درگذشته ) سیاست‌مدار اهل نیکاراگوئه بود. وی از ۱ ژانویه ۱۹۲۵ تا ۱۴ مارس ۱۹۲۶ رئیس‌جمهور این کشور بود. کارلوس خوزه سولورزانو در ۳۰ اوت ۱۹۳۶، در سن ۷۶ سالگی درگذشت.
لئوناردو آرگوئیو بارتو (؛ زاده – درگذشته ) سیاستمدار، و نویسنده اهل نیکاراگوئه بود. وی از ۱ مه ۱۹۴۷ تا ۲۷ مه ۱۹۴۷ رئیس‌جمهور این کشور بود. لئوناردو آرگوئیو بارتو در ۱۵ دسامبر ۱۹۴۷، بعد از یک دوره کوتاه بیماری در سن ۷۲ سالگی در مکزیکو سیتی درگذشت.
بنجامین لاکایو ساکاسا (؛ زاده – درگذشته ) سیاستمدار اهل نیکاراگوئه بود. وی از ۲۷ مه ۱۹۴۷ تا ۱۵ اوت ۱۹۴۷ رئیس‌جمهور این کشور بود. بنجامین لاکایو ساکاسا در ۴ آوریل ۱۹۵۹، در سن ۶۵ سالگی درگذشت.
جوایز بازی ۲۰۱۹ () نام مراسم اهدا جوایز به بهترین بازی‌های سال ۲۰۱۹ می‌باشد. این برنامه در تئاتر مایکروسافت در لس آنجلس در ۱۲ دسامبر ۲۰۱۹ برگزار شد و ۴۵ میلیون بیننده به صورت آنلاین برنامه را مشاهده کردند. در این مراسم بهترین بازی سال ۲۰۱۹ شد. بازی های معرفی شده. در این مراسم، بازی‌هایی که قصد انتشار در آینده را دارند، به صورت پیش‌نمایش معرفی شدند که به شرح زیر است:
جوایز بازی ۲۰۱۸ () نام مراسم اهدا جوایز به بهترین بازی‌های سال ۲۰۱۸ می‌باشد. این برنامه در تئاتر مایکروسافت در لس آنجلس در ۶ دسامبر ۲۰۱۸ برگزار شد. در این مراسم بهترین بازی سال خدای جنگ شد و بازی رد دد ریدمپشن ۲ بیشترین میزان جوایز را نصیب خود کرد. این مراسم در ۴۰ پلتفرم با مجموع ۲۶ میلیون بازدید در سطح جهان پخش شد. بازی های معرفی شده. در این مراسم، بازی‌هایی که قصد انتشار در آینده را دارند، به صورت پیش‌نمایش معرفی شدند که به شرح زیر است: جوایز. برنده‌ها به صورت پررنگ نشان داده شده‌اند.
ترس از صحنه یا اضطراب اجرا ، گونه‌ای اضطراب، ترس یا هراس مداوم است که در فرد به دلیل الزام به اجرا در برابر مخاطب، چه به صورت زنده و چه غیرزنده، مثلاً هنگام ضبط اجرا با دوربین، ایجاد می‌شود. اجرا در مقابل مخاطب ناشناخته می‌تواند به‌طور قابل توجهی اضطراب بیشتری نسبت به نمایش در مقابل چهره‌های آشنا ایجاد کند. در بعضی موارد، فرد از بابت اجرا هیچ ترس و وحشتی نداشته و تنها به سبب اینکه نمی‌داند بری چه کسی یا کسانی اجرا می‌کند، مضطرب می‌شود. در رابطه با سخنرانی برای جمع و به‌طور کلی هر کاری که شامل نمایش فرد
برای جمع و به‌طور کلی هر کاری که شامل نمایش فرد به‌طور عمومی باشد، این ترس ممکن است پیش یا در هنگام آن ایجاد شود. در بعضی موارد ترس از صحنه ممکن است بخشی از الگوی بزرگتر اختلال اضطراب اجتماعی باشد. با این حال، بسیاری از افراد اضطراب اجرا را بدون هیچ مشکلی خاصی، تجربه می‌کنند. اغلب اوقات، این نوع ترس، مدت زمان طولانی پیش از اجرا به وجود می‌آید. از جمله نشانه‌های ترس از اجرا می‌توان به این موارد اشاره کرد: لکنت، تندتپشی، لرزش در دستها یا پاها، عرق‌کردن دستها، تیک عصبی در چهره، خشکی دهان و سرگیجه. افراد و
تیک عصبی در چهره، خشکی دهان و سرگیجه. افراد و موقعیت‌ها. اضطراب اجرا می‌تواند در افراد با هر سطح تجربه و زمینه ای وجود داشته باشد؛ از کسانی که برای نخستین بار جلوی جمع حضور می‌یابند گرفته تا کسانی که سالها این کار را انجام داده‌اند. معمولاً جمعیت متوجه این ترس در فرد می‌شوند.. ترس از صحنه ممکن است تأثیر منفی بر کارکِرد فرد داشته باشد؛ به طوری که بر اعتماد به نفس وی در طول مصاحبه‌های کاری تأثیر بگذارد. همچنین ممکن است بازیگران، کمدین‌ها، موسیقی دانان و سیاستمداران تحت تأثیر ان قرار گیرند. بسیاری از افراد که
تحت تأثیر ان قرار گیرند. بسیاری از افراد که هیچ مشکلی در ارتباط برقرار کردن ندارند نیز ممکن است ترس از اجرا را تجربه کنند؛ اما آن دسته از افراد مبتلا به ترس مزمن از اجرا، اضطراب اجتماعی یا احساس مزمن اضطراب زیاد در هر موقعیت اجتماعی، را نیز با خود به همراه دارند. ترس از صحنه را می‌توان در جاهایی همچون مدرسه یا دانشگاه، زمانی که فرد قرار است در مقابل هم‌کلاسی‌هایش سخنرانی کند و پروژه خود را ارائه کند، نیز مشاهده کرد. اثرها. وقتی کسی احساس ترس یا عصبی شدن داشته باشد، دچار اضطراب می‌شود. طبق یادداشتی از بخش
باشد، دچار اضطراب می‌شود. طبق یادداشتی از بخش بهداشت روان دانشگاه هاروارد، "اضطراب معمولاً دارای علائم جسمی است که ممکن است شامل تپش قلب، خشکی دهان، صدای لرزان، سرخ شدن، لرزیدن، تعریق، احساس سبکی سر و حالت تهوع باشد". اضطراب همچنین سبب می‌شود بدن، دستگاه عصبی سمپاتیک خود را به کار بیندازد. این فرایند زمانی اتفاق می‌افتد که بدن آدرنالین را در جریان خون آزاد می‌کند و باعث ایجاد زنجیره ای از واکنش‌ها می‌شود. این را همچنین "پاسخ جنگ یا گریز" می‌نامند. پاسخ جنگ یا گریز، فرایندی است که بدن، آن را به‌طور طبیعی
یا گریز، فرایندی است که بدن، آن را به‌طور طبیعی بدن شکل می‌دهد تا از خود در برابر آسیب محافظت کند. در فرایند پاسخی جنگ یا گریز، "با منقبض شدن عضلات گردن، سر به سمت پایین و شانه‌ها به سمت بالا آورده می‌شوند، در حالی که عضلات پشتی، ستون فقرات را به یک منحنی مقعری‌شکل تبدیل می‌کنند. این به نوبه خود لگن را به جلو هل می‌دهد و اندام‌های تناسلی را به سمت بالا می‌کشد و بدن را به حالت جنینی درمی‌آورد. دست‌ها و پاها در تلاش برای مقاومت در برابر این وضعیت، شروع به لرزیدن می‌کنند. علاوه بر این چندین اتفاق دیگر نیز رخ
می‌کنند. علاوه بر این چندین اتفاق دیگر نیز رخ می‌دهد. عضلات بدن منقبض می‌شوند و باعث می‌شوند که تنش داشته و بدن آماده حمله شود. سپس، «رگ‌های خونی در اندام‌ها منقبض می‌شوند». این امر می‌تواند باعث احساس سرما در انگشتان دست و پا، نوک بینی و لاله گوش بشود. رگهای خونی منقبض شده همچنین جریان خون اضافی را به اندام‌های حیاتی می‌رسانند. علاوه بر این، افرادی که دچار ترس از صحنه می‌شوند، افزایش فشار خون خواهند داشت که به سبب پدیده «پاسخ جنگ یا گریز»، مواد مغذی و اکسیژن بیشتری را برای بدن تأمین می‌کند. در عوض، این
بیشتری را برای بدن تأمین می‌کند. در عوض، این امر باعث گرم شدن بیش از حد بدن و تعریق آن می‌شود. تنفس افزایش می‌یابد تا بدن بتواند مقدار اکسیژن مورد نظر را برای عضلات و اندام‌های دیگر بدست آورد. مردمک چشم با گشاد شدن باعث می‌شود فرد نتواند هر آنچه که نزدیکش است، از جمله یادداشت‌های سخنرانی را درست ببینید. با این حال، دید دور بهبود یافته و باعث می‌شود گوینده، در مورد عملکرد مخاطبین، از حالات چهره و نشانه‌های غیرکلامی آنان آگاهی بیشتری پیدا کند. سرانجام، دستگاه گوارش کار خود را رها می‌کند تا برای هنگامی که بدن
گوارش کار خود را رها می‌کند تا برای هنگامی که بدن نیاز به واکنش فوری داشته باشد، بتواند تولید نیرو کند. این می‌تواند در بدن، ایجاد خشکی دهان، حالت تهوع یا اثر پروانه‌ای کند. درمان. پروپرانولول بعضاً برای درمان اضطراب اجرا استفاده می‌شود. مشاهیر. بسیاری از مشاهیر، ترس از اجرا داشته‌اند و توانسته‌اند بر مشکل خود غلبه کنند که از جمله آنان می‌توان به آل جولسون، برایان ویلسون، ویرجینیا اوبراین، مایکل گمبون، لرد، جیسن الکساندر، موس آلیسون، مایا آنجلو، دیوید برنر، پیتر کایوت، المپیا دوکاکیس، ریچارد لوئیس، باربرا
پیتر کایوت، المپیا دوکاکیس، ریچارد لوئیس، باربرا استرایسند، ادل، دیوید وارنر، نایل هوران، فرانکی هاوارد، مایک یاروود، ایان هولم، لیدی گاگا، ماریا کری، جان لیدون و آماندا سیفرید اشاره کرد. در برخی موارد، ستاره‌های مشهور برای کنار آمدن با اضطراب خود بسیار دست و پنجه نرم کرده‌اند. هیو گرانت در مورد بازی در فیلم "موسیقی و ترانه" گفت که «او تمام فیلم را زیر تأثیر لورازپام بازی کرد». الزاماً هر مجری از ترس صحنه رنج نمی‌برد. اتل مرمن گفته‌است: منابع. مطالعه بیش‌تر
سید کمال‌الدین سجادی سیاستمدار ایرانی است. سجادی سخنگوی جبهه پیروان خط امام و رهبری، دبیرکل جامعه اسلامی کارمندان، رئیس انجمن دوستی ایران و ویتنام و کارمند وزارت امور خارجه است. وی از سال ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۱ به عنوان سفیر ایران در فیلیپین و از ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۹ به عنوان سفیر ایران در ویتنام فعالیت کرد. سجادی همچنین سفیر ایران در کامبوج و مدیر دفتر نمایندگی ایران در برونئی بوده‌است.
پرشین تون () نخستین شبکهٔ تلویزیونی کودک و نوجوان به زبان فارسی بود که فعالیت خود را در نوروز سال ۱۳۹۰ در ماهوارهٔ هات‌برد آغاز کرد. این شبکه با پخش کردن پویانمایی‌های موزیکال به زبان فارسی طرفداران زیادی در ایران پیدا کرده بود. در سال ۱۳۹۳، کیان نبوی بنیانگذار شبکه پرشین تون با مشکلات مالی مواجه شد و نتوانست بودجهٔ ماهواره‌ای را بپردازد و در اواخر همان سال به دلایل نامعلوم شبکه تعطیل شد و به دلیل فوت کیان نبوی راه‌اندازی شبکه پرشین تون به کلی ناممکن شد. این شبکه در لندن توسط کیان نبوی بنیانگذاری شد. از
این شبکه در لندن توسط کیان نبوی بنیانگذاری شد. از گروه‌های دوبلاژ همکار با پرشین تون می‌توان به فزار مهر، گلوری انترتینمنت، کوالیما و یک گروه ناشناس دیگر در خارج از کشور اشاره کرد. پرشین تون مجموعه پویانمایی‌هایی نظیر '، '، "اسکوبی دو، کجایی!"، "لونی تونز"، "لاک‌پشت‌های نینجا،" "بن ۱۰"، ، "باب‌اسفنجی شلوارمکعبی،" "آبشار جاذبه"، "فینیس و فرب"، ، "دوستان فرشته"، "تام و جری"، "سونیک ایکس" و همچنین بسیاری از فیلم پویانمایی‌های محبوب را با دوبله فارسی اختصاصی پخش می‌کرد.
تحریک عصبی به معنای دگرگون‌سازی عمدی فعالیت دستگاه عصبی با روش‌های تهاجمی (مانند میکروالکترود) یا غیرتهاجمی (مانند تحریک مغناطیسی فراجمجمه‌ای و تحریک الکتریکی فراجمجمه‌ای از جمله تحریک جریان مستقیم فراجمجمه‌ای و تحریک جریان متناوب فراجمجمه‌ای) است. اصطلاح «تحریک عصبی» معمولاً به رویکردهای الکترومغناطیسی در نورومدولاسیون (پزشکی) اشاره دارد. فناوری تحریک عصبی می‌تواند کیفیت زندگی افرادی را که دچار فلج شدید یا از دست‌دادن عمیق کارکرد اندام‌های حسی هستند بهبود بخشد و همچنین برای کاهش پایدار دردهای شدید و مزمن
بخشد و همچنین برای کاهش پایدار دردهای شدید و مزمن که در غیر این صورت مستلزم مصرف مداوم و پر دوز داروهای افیونی است (مانند دردهای نوروپاتیک و آسیب نخاعی) به کار می‌رود. این فناوری بخش کلیدی اندام‌های مصنوعی عصبی برای سمعک‌ها، بینایی مصنوعی، اندام‌های مصنوعی و رابط‌های مغز–ماشین است. در تحریک عصبی، عمدتاً از تحریک الکتریکی استفاده می‌شود و از شکل‌موج‌های دو فازیِ جریانِ ثابت با تعادل بار یا روش‌های تزریق بارِ خازنی بهره گرفته می‌شود. در رویکردهای غیرتهاجمی، تحریک مغناطیسی فراجمجمه‌ای و تحریک الکتریکی
تحریک مغناطیسی فراجمجمه‌ای و تحریک الکتریکی فراجمجمه‌ای مطرح‌اند که در آن‌ها یا میدان مغناطیسی یا جریان‌های الکتریکیِ اعمال‌شده از سطح جمجمه سبب تحریک عصبی می‌شوند. یک مرور علمیِ اخیر (۲۰۲۴) فرضیه‌های مرتبط با فرایندهای سطحِ سلولیِ زیرساختِ تحریک عصبیِ غیرتهاجمی را شناسایی کرده است. تحلیل داده‌ها آشکار ساخت که فعالیتِ میتوکندری احتمالاً نقشی مرکزی در تحریک مغز با رویکردهای گوناگون دارد. همچنین بررسیِ مدل عصب‌ـشناختیِ مادر–جنین بینش‌هایی دربارهٔ شرایط تحریک طبیعیِ دستگاه عصبیِ جنین در دوران بارداری فراهم
طبیعیِ دستگاه عصبیِ جنین در دوران بارداری فراهم کرده است. بر پایهٔ این نتایج، آن مقاله فرضیه‌ای دربارهٔ منشأ تحریک عصبی در دورهٔ جنینی پیشنهاد کرده است. بنا بر این دیدگاه، تحریک عصبیِ طبیعی در بارداری به سبب ویژگی‌های الکترومغناطیسیِ قلبِ مادر و برهم‌کنشِ آن با دستگاه عصبیِ خودِ مادر و جنین رخ می‌دهد. تحریک طبیعیِ عصبی، رشدِ متعادلِ دستگاه عصبیِ جنین را تضمین می‌کند و شکل‌گیریِ معماریِ درستِ آن را با کارکردهای شناختیِ لازم، متناسب با زمینهٔ بوم‌شناختی و ویژگی‌هایی که انسان را یکتا می‌سازد، فراهم می‌آورد.
که انسان را یکتا می‌سازد، فراهم می‌آورد. به گفتهٔ ایگور وال دانیلوف (استاد اهل لتونی)، تحریک عصبیِ طبیعی بنیانِ بسیاری از روش‌های تحریک عصبی است. تحریک مغز. تحریک مغز ظرفیت درمان برخی اختلال‌ها مانند صرع را دارد. در این روش، تحریک زمان‌بندی‌شده به هدف‌های مشخصِ قشری یا زیر قشری اعمال می‌شود. دستگاه‌های تجاریِ موجودی هستند که می‌توانند در بازه‌های زمانی برنامه‌ریزی‌شده، پالس الکتریکی منتقل کنند. فرض بر این است که تحریک زمان‌بندی‌شده ویژگی‌های عصب‌فیزیولوژیک ذاتی شبکه‌های صرعی را تغییر دهد. بنا بر گفتهٔ
ذاتی شبکه‌های صرعی را تغییر دهد. بنا بر گفتهٔ پروفسور باربارا جابست و همکارانش، هدف‌هایی که بیشترین بررسی برای تحریک زمان‌بندی‌شده روی آن‌ها انجام شده، هستهٔ قدامی تالاموس و هیپوکامپ هستند. مطالعه روی هستهٔ قدامی تالاموس نشان داده است که کاهش چشمگیری در تعداد تشنج‌ها با دستگاه «روشن» نسبت به حالت «خاموش» در چندین ماه پس از کارگذاری دستگاه رخ داده است. افزون بر این، سردرد خوشه‌ای را می‌توان با استفاده از الکترود تحریک‌کنندهٔ موقتی در گره اسفنوپالاتین درمان کرد. پزشک مهدی انصاری‌نیا و همکارانش گزارش کرده‌اند
پزشک مهدی انصاری‌نیا و همکارانش گزارش کرده‌اند که در این روش، کاهش درد در عرض چند دقیقه پس از تحریک به‌دست آمد. برای پرهیز از استفاده از الکترودهای کارگذاری‌شده، پژوهشگران روش‌هایی ابداع کرده‌اند تا «پنجره‌ای» از جنس زیرکونیا، که به گونه‌ای تغییر یافته تا شفاف باشد، در جمجمهٔ موش‌ها کار گذاشته شود. این کار امکان نفوذ عمیق‌تر امواج نوری را فراهم می‌کند تا همانند اپتوژنتیک، نورون‌های منفرد تحریک یا مهار شوند. تحریک غیرتهاجمی مغز. پنج حوزهٔ اصلی در تحریک عصبی غیرتهاجمی وجود دارد: تحریک عصبی
در تحریک عصبی غیرتهاجمی وجود دارد: تحریک عصبی فوتونی–صوتی–هوشمند. این شیوهٔ تحریک غیرتهاجمی مغز، ویژگی‌های تحریک عصبی طبیعیِ دستگاه عصبی جنین در دوران بارداری را شبیه‌سازی می‌کند و با پارامترهای درمانی متناسب با هر بیمار تنظیم می‌شود. اثر درمانی روش APIN بر این واقعیت استوار است که محرک‌های انرژی فعالیت میتوکندری را افزایش می‌دهند و میدان الکترومغناطیسیِ پالسی باعث گشاد شدن مویرگ‌ها می‌شود. سه عامل درمانی، اکسیژناسیون بافت‌های عصبی، آزادسازی پروتئین‌های آدنوزین-۵-تری‌فسفات و انعطاف‌پذیری عصبی را
آدنوزین-۵-تری‌فسفات و انعطاف‌پذیری عصبی را برمی‌انگیزند. این روش در مدیریت درد مزمن در شرایط گوناگون نتایج قابل‌توجهی نشان داده است. تحریک عمقی مغز. تحریک عمقی مغز (DBS) سودمندی خود را در درمان اختلالات حرکتی مانند بیماری پارکینسون، لرزش و دیستونیا و همچنین در دیگر اختلالات عصب‌روان‌پزشکی مانند افسردگی، اختلال وسواس فکری-عملی، سندرم تورت، درد مزمن و سردرد خوشه‌ای نشان داده است. DBS می‌تواند به‌طور مستقیم و کنترل‌شده فعالیت مغز را تغییر دهد و از این رو همراه با روش‌های تصویربرداری عصبی برای ترسیم سازوکارهای
با روش‌های تصویربرداری عصبی برای ترسیم سازوکارهای بنیادین کارکردهای مغزی به کار می‌رود. یک سامانهٔ DBS از سه بخش تشکیل می‌شود: مولد پالس کاشتنی (IPG)، لید و یک رابط. مولد پالس کاشتنی، پالس‌های تحریک را ایجاد می‌کند که از طریق رابط به لیدهای درون‌جمجمه‌ای در محل هدف فرستاده می‌شوند. این پالس‌های تحریک با فعالیت عصبی در محل هدف تداخل پیدا می‌کنند. کاربرد و اثرات DBS، چه در مغز سالم و چه در مغز بیمار، وابسته به عوامل گوناگونی است. این عوامل شامل ویژگی‌های فیزیولوژیک بافت مغزی (که ممکن است با وضعیت بیماری
فیزیولوژیک بافت مغزی (که ممکن است با وضعیت بیماری تغییر کند) و همچنین پارامترهای تحریک مانند دامنه و ویژگی‌های زمانی، و نیز آرایش هندسی الکترود و بافت پیرامونی آن است. با وجود شمار بسیار زیاد پژوهش‌ها دربارهٔ DBS، سازوکار دقیق عملکرد آن همچنان به‌خوبی شناخته نشده است. توسعهٔ میکروالکترودهای DBS همچنان چالش‌برانگیز است. تحریک مغناطیسی فراجمجمه‌ای. در مقایسه با تحریک الکتریکی که از شوک کوتاه و پرولتاژ برای فعال‌سازی نورون‌ها بهره می‌گیرد (و می‌تواند رشته‌های درد را نیز فعال کند)، تحریک مغناطیسی فراجمجمه‌ای
درد را نیز فعال کند)، تحریک مغناطیسی فراجمجمه‌ای (TMS) در سال ۱۹۸۵ به‌وسیلهٔ بیکر ابداع شد. در TMS از سیم مغناطیسی در بالای پوست سر استفاده می‌شود که جریان تیز و پرقدرتی را عبور می‌دهد. پالس اعمال‌شده، میدان مغناطیسی متغیری را عمود بر کویل القا می‌کند که در نتیجه بر پایهٔ قانون ماکسول میدان الکتریکی ایجاد می‌شود. این میدان الکتریکی جریان لازم را برای تحریکی غیرتهاجمی و بسیار کم‌دردتر فراهم می‌کند. دو نوع دستگاه TMS وجود دارد: تحریک تک‌پالسی (TMS ) و تحریک تکراری (rTMS) که نوع دوم اثر بیشتری دارد اما احتمال
(rTMS) که نوع دوم اثر بیشتری دارد اما احتمال بروز تشنج را نیز به همراه دارد. از TMS می‌توان در درمان، به‌ویژه در روان‌پزشکی، به‌عنوان ابزاری برای سنجش هدایت حرکتی مرکزی، و نیز به‌عنوان ابزاری پژوهشی برای بررسی جنبه‌های گوناگون فیزیولوژی مغز انسان مانند کارکرد حرکتی، بینایی و زبان بهره گرفت. روش rTMS برای درمان صرع با نرخ ۸ تا ۲۵ هرتز به مدت ۱۰ ثانیه به کار رفته است. دیگر کاربردهای درمانی rTMS شامل بیماری پارکینسون، دیستونیا و اختلالات خلقی است. همچنین، TMS می‌تواند با ایجاد اختلال در فعالیت بخش کانونی مغز،
با ایجاد اختلال در فعالیت بخش کانونی مغز، نقش شبکه‌های قشری در کارکردهای شناختیِ خاص را آشکار کند. نتایج اولیه اما نامشخصی در بازیابی از کما (وضعیت نباتی پایدار) توسط پاپه و همکاران (۲۰۰۹) گزارش شده است. تحریک نخاع. تحریک نخاع (SCS) درمانی مؤثر برای دردهای مزمن و درمان‌ناپذیر است، از جمله نوروپاتی دیابتی، سندرم شکست جراحی کمر، سندرم درد ناحیه‌ای پیچیده، درد اندام خیالی، درد ناشی از ایسکمی اندام، سندرم درد مقاوم یک‌طرفهٔ اندام، نورالژی پس‌هرپسی و درد حاد زونا. یکی دیگر از شرایط درد که می‌تواند کاندیدای
زونا. یکی دیگر از شرایط درد که می‌تواند کاندیدای درمان با SCS باشد، بیماری شارکو–ماری–توت (CMT) است که با درد مزمن متوسط تا شدید اندام‌ها همراه است. درمان SCS شامل تحریک الکتریکی نخاع برای «پوشاندن» درد است. نظریه دروازه که در سال ۱۹۶۵ توسط پروفسور رونالد ملزاک و پروفسور پاتریک دیوید وال مطرح شد، چارچوب نظری لازم برای آزمودن SCS به‌عنوان درمان بالینی درد مزمن را فراهم کرد. این نظریه بیان می‌کند که فعال‌سازی رشته‌های آوران اولیهٔ میلینه با قطر بزرگ، پاسخ نورون‌های شاخ پشتی نخاع به ورودی رشته‌های آوران
نورون‌های شاخ پشتی نخاع به ورودی رشته‌های آوران اولیهٔ بدون میلین و کوچک را مهار می‌کند. یک سامانهٔ سادهٔ SCS از سه بخش تشکیل می‌شود: نخست، میکروالکترودها در فضای اپیدورال کار گذاشته می‌شوند تا پالس‌های تحریک را به بافت منتقل کنند. دوم، یک مولد پالس الکتریکی که در ناحیهٔ تحتانی شکم یا باسن کار گذاشته می‌شود و از طریق سیم‌ها به الکترودها متصل است. سوم، یک کنترل از راه دور برای تنظیم پارامترهای تحریک مانند پهنای پالس و نرخ پالس در مولد. بهبودهایی هم در جنبه‌های بالینی SCS (مانند گذار از کارگذاری زیرعنکبوتیه
بالینی SCS (مانند گذار از کارگذاری زیرعنکبوتیه به کارگذاری اپیدورال که خطر و عوارض کاشت را کاهش می‌دهد) و هم در جنبه‌های فنی (مانند بهبود لیدهای پوستی و توسعهٔ محرک‌های چندکانالهٔ کاملاً کاشتنی) حاصل شده است. با این حال، پارامترهای بسیاری باید بهینه‌سازی شوند؛ از جمله تعداد الکترودهای کاشته‌شده، اندازه و فاصلهٔ آن‌ها و منابع الکتریکی تحریک. پهنای پالس و نرخ پالس نیز از پارامترهای مهمی هستند که باید در SCS تنظیم شوند و معمولاً به‌ترتیب ۴۰۰ میکروثانیه و ۸ تا ۲۰۰ هرتز هستند. تحریک نخاع برای اختلالات حرکتی.
۲۰۰ هرتز هستند. تحریک نخاع برای اختلالات حرکتی. تحریک نخاع نتایج امیدوارکننده‌ای در آسیب نخاعی و دیگر اختلالات حرکتی مانند ام‌اس نشان داده است. تحریک اعمال‌شده بر نخاع کمری با فعال‌سازی رشته‌های آوران اولیهٔ میلینهٔ بزرگ‌قطر که وارد نخاع می‌شوند عمل می‌کند، که سپس به‌صورت میان‌سیناپسی شبکه‌های نورونی نخاع را فعال و درگیر می‌کنند. همین ساختارهای هدف را می‌توان با الکترودهای پوستی که بر روی بخش تحتانی ستون مهره‌های سینه‌ای و شکم قرار می‌گیرند نیز فعال کرد. تحریک نخاع از راه پوست کاملاً غیرتهاجمی است و چون از
نخاع از راه پوست کاملاً غیرتهاجمی است و چون از الکترودها و تحریک برقی وراپوستی (TENS) استفاده می‌کند، می‌تواند با هزینهٔ اندک به کار رود. با این حال، در مقایسه با نوع اپیدورال کاشته‌شده، کارایی تحریک نخاع از راه پوست به‌شدت به وضعیت بدن و راستای ستون مهره وابسته است، که اگر وضعیت بدن و حالت قرارگیری کنترل نشود می‌تواند به نتایج ناپایدار بینجامد. تحریک عصب فوق‌چشمی از راه پوست. شواهد مقدماتی از اثربخشی تحریک عصب فوق‌چشمی از راه پوست پشتیبانی می‌کنند. عوارض جانبی این روش اندک است. کاشت حلزون. کاشت حلزون تا
جانبی این روش اندک است. کاشت حلزون. کاشت حلزون تا سال ۲۰۰۸ برای بیش از ۱۲۰٬۰۰۰ نفر در سراسر جهان شنوایی نسبی فراهم کرده است. در این روش، از تحریک الکتریکی برای ایجاد شنوایی کارکردی در افراد کاملاً ناشنوا استفاده می‌شود. کاشت حلزون شامل چند بخش فرعی است: پردازندهٔ گفتار خارجی، پیوند انتقال امواج رادیویی (RF)، گیرندهٔ داخلی، محرک و آرایه‌های الکترودی. پژوهش‌های نوین دربارهٔ کاشت حلزون در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ آغاز شد. در سال ۱۹۶۱ یک وسیلهٔ ابتدایی تک‌الکترودی در دو بیمار ناشنوا کاشته شد و شنوایی مفیدی با تحریک
دو بیمار ناشنوا کاشته شد و شنوایی مفیدی با تحریک الکتریکی گزارش گردید. نخستین دستگاه کامل تک‌کاناله که تأیید سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) را دریافت کرد در سال ۱۹۸۴ عرضه شد. در کاشت حلزون، صدا توسط یک میکروفون دریافت و به پردازندهٔ خارجی پشت گوش منتقل می‌شود تا به داده‌های دیجیتال تبدیل شود. سپس داده‌های دیجیتال روی سیگنال رادیویی مدوله شده و به آنتن درون قطعهٔ سر فرستاده می‌شود. داده و حامل انرژی از طریق جفت کویل‌های القایی به واحد داخلیِ کاملاً درزبندی‌شده منتقل می‌گردند. با استخراج انرژی و دمدولاسیون
منتقل می‌گردند. با استخراج انرژی و دمدولاسیون داده، فرمان‌های جریان الکتریکی به حلزون گوش فرستاده می‌شود تا عصب شنوایی توسط میکروالکترودها تحریک گردد. نکتهٔ کلیدی این است که واحد داخلی باتری ندارد و باید توان موردنیاز را استخراج کند. برای کاهش خطر عفونت، داده همراه با انرژی به‌صورت بی‌سیم منتقل می‌شود. کویل‌های القایی نامزدهای مناسبی برای انتقال داده و انرژی هستند، هرچند انتقال رادیویی می‌تواند بازده و نرخ دادهٔ بالاتری داشته باشد. پارامترهای موردنیاز برای واحد داخلی شامل دامنهٔ پالس، مدت پالس، فاصلهٔ
واحد داخلی شامل دامنهٔ پالس، مدت پالس، فاصلهٔ پالس، الکترود فعال و الکترود بازگشتی هستند که برای تعریف پالس دوفازی و شیوهٔ تحریک به کار می‌روند. یکی از نمونه‌های دستگاه‌های تجاری، «Nucleus 22» است که از بسامد حامل ۲٫۵ مگاهرتز استفاده می‌کرد و در نسخهٔ جدیدتر به نام «Nucleus 24» این بسامد به ۵ مگاهرتز افزایش یافت. واحد داخلی در کاشت حلزون یک تراشهٔ مدارهای مجتمع با کاربرد خاص (ASIC) است که مسئول تضمین تحریک الکتریکی ایمن و پایدار است. درون تراشهٔ ASIC سه بخش وجود دارد: مسیر رو به جلو، مسیر بازگشتی و واحدهای
وجود دارد: مسیر رو به جلو، مسیر بازگشتی و واحدهای کنترل. مسیر رو به جلو دادهٔ دیجیتال را از سیگنال فرکانس رادیویی (RF ) بازیابی می‌کند که شامل پارامترهای تحریک و برخی بیت‌های هماهنگ‌سازی برای کاهش خطای ارتباطی است. مسیر بازگشتی معمولاً شامل نمونه‌بردار ولتاژ بازتلومتری است که ولتاژ الکترود را در بازهٔ زمانی می‌خواند. بلوک محرک مسئول رساندن جریان تعیین‌شده از سوی واحد خارجی به میکروالکترودها است. این بخش شامل جریان مرجع و یک مبدل دیجیتال به آنالوگ است تا فرمان‌های دیجیتال را به جریان آنالوگ تبدیل کند. پروتز
دیجیتال را به جریان آنالوگ تبدیل کند. پروتز بینایی. شواهد نظری و آزمایش‌های بالینی نشان می‌دهند که تحریک مستقیم الکتریکی شبکیه می‌تواند مقداری بینایی را برای افرادی که عناصر نورگیر شبکیهٔ خود را از دست داده‌اند فراهم کند. از این رو، پروتزهای بینایی برای بازگرداندن بینایی نابینایان با بهره‌گیری از تحریک عصبی توسعه یافته‌اند. بسته به اینکه کدام بخش از مسیر بینایی هدف تحریک عصبی قرار گیرد، رویکردهای متفاوتی به‌کار گرفته شده‌اند. راه بینایی عمدتاً از چشم، عصب بینایی، لوب زانویی جانبی (LGN) و قشر بینایی تشکیل
بینایی، لوب زانویی جانبی (LGN) و قشر بینایی تشکیل شده است؛ بنابراین سه روش اصلی در پروتزهای بینایی عبارت‌اند از: تحریک شبکیه، تحریک عصب بینایی و تحریک قشر بینایی. بیماری‌های تحلیل‌برندهٔ شبکیه مانند رتینیت پیگمنتوزا (RP) و تباهی لکهٔ زرد وابسته به سن (AMD)، از جمله بیماری‌هایی هستند که تحریک شبکیه می‌تواند در آن‌ها سودمند باشد. سه رویکرد «اپی‌رتینال درون‌چشمی»، «ساب‌رتینال» و «ترنس‌رتینال خارج‌چشمی» در دستگاه‌های شبکیه‌ای دنبال شده‌اند که با تحریک سلول‌های عصبی باقیماندهٔ شبکیه، گیرنده‌های نوری از دست‌رفته
باقیماندهٔ شبکیه، گیرنده‌های نوری از دست‌رفته را دور می‌زنند و اجازه می‌دهند سیگنال بینایی از مسیر طبیعی بینایی به مغز برسد. در رویکرد اپی‌رتینال، الکترودها در سطح فوقانی شبکیه و نزدیک سلول‌های گانگلیونی شبکیه قرار داده می‌شوند، در حالی که در رویکردهای ساب‌رتینال الکترودها در زیر شبکیه قرار می‌گیرند. در نهایت، سطح خلفی صلبیه مکانی است که در آن رویکرد خارج‌چشمی الکترودها را جای می‌دهد. گروه «نگاه دوم» و گروه «همایون» در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی از فعال‌ترین‌ها در طراحی پروتزهای شبکیه‌ای درون‌چشمی بوده‌اند.
در طراحی پروتزهای شبکیه‌ای درون‌چشمی بوده‌اند. کاشت شبکیه‌ای «آرگوس™ ۱۶» نمونه‌ای از پروتز شبکیه‌ای درون‌چشمی است که از فناوری پردازش ویدئو استفاده می‌کند. در مورد تحریک قشر بینایی، «بریندلی» و «دوبل» نخستین کسانی بودند که آزمایش‌ها را انجام دادند و نشان دادند با تحریک سطح فوقانی قشر بینایی بیشتر الکترودها می‌توانند ادراک بینایی ایجاد کنند. در سال‌های اخیر پروفسور ساوان یک کاشت کامل برای تحریک درون‌قشری ساخت و کارکرد آن را در موش‌ها تأیید کرد. هستهٔ زانویی جانبی (LGN) که در میان‌مغز قرار دارد و سیگنال‌ها
جانبی (LGN) که در میان‌مغز قرار دارد و سیگنال‌ها را از شبکیه به قشر بینایی منتقل می‌کند، ناحیهٔ بالقوهٔ دیگری برای تحریک است. با این حال، دسترسی به این ناحیه به دلیل دشواری جراحی محدود است. موفقیت اخیر در روش‌های تحریک عمقی مغز که میان‌مغز را هدف قرار داده‌اند، پژوهش‌ها را به سمت بررسی رویکرد تحریک LGN برای پروتز بینایی سوق داده است. دستگاه‌های الکتروتحریک قلب. ضربان‌سازهای قابل کاشت نخستین‌بار در سال ۱۹۵۹ پیشنهاد شدند و از آن زمان پیشرفته‌تر شدند. کاربرد درمانی ضربان‌سازها طیف گسترده‌ای از اختلال‌های ریتم
ضربان‌سازها طیف گسترده‌ای از اختلال‌های ریتم قلب را دربر می‌گیرد، از جمله برخی انواع تاکی‌کاردی (تندی ضربان قلب)، نارسایی قلبی و حتی سکته. ضربان‌سازهای اولیهٔ قابل کاشت تنها مدت کوتاهی کار می‌کردند و نیازمند شارژ دوره‌ای از طریق پیوند القایی بودند. این ضربان‌سازها به یک مولد پالس نیاز داشتند تا عضله‌های قلب را با نرخ مشخص تحریک کند، در کنار الکترودها. امروزه مولدهای پالس مدرن به‌صورت غیرتهاجمی و با استفاده از دستگاه‌های رایانه‌ای پیشرفته از طریق امواج RF برنامه‌ریزی می‌شوند و با بهره‌گیری از تله‌متری