payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ماندویس (انگلیسی: Mondoweiss) یک وبگاه خبری است که توسط خبرنگاران فیلیپ ویس و آدام هورویتز نوشته می‌شود. این وبگاه بخشی از مرکز تحقیقات اقتصادی و تحولات اجتماعی است. به گفته ویراستاران ماندویس، «وب سایت خبری اختصاص دارد به پوشش سیاست خارجی آمریکا در خاورمیانه، از منظر یهود ترقی‌خواه است». بنیانگذار آن خود را ترقی‌خواه و مخالف صهیونیست توصیف می‌کند. کادر. فیلیپ ویس سابقه نوشتن در "مجله نیویورک تایمز"، "مجله هارپر"، "اسکوایر" و نیویورک آبزرور را دارد"." او نویسنده کتاب ("Cock-a-Doodle-Doo" (1996 و "American
کتاب ("Cock-a-Doodle-Doo" (1996 و "American Taboo: A Murder In The Corps" (2004) است. آدام هارویتز مدرک کارشناسی ارشد مطالعات خاور نزدیک از دانشگاه نیویورک دارد. او مدیر برنامه اسرائیل-فلسطین در کمیته آمریکایی خدمات دوستان را دارد که تجربه حضور در سرزمین فلسطین-اسرائیل را در آن جا کسب نمود. علاوه بر نوشتن برای ماندویس او برای نیشن، آلترنت، هافینگتن پست، و وبگاه "" هم قلم می‌زند"." وی در دانشکده‌ها و سازمان‌ها مکرراً راجع به نزاع فلسطین و اسرائیل سخنرانی کرده‌است. الکس کین ویراستیار ماندویس در نیویورک و
کرده‌است. الکس کین ویراستیار ماندویس در نیویورک و ویراستار آلترنت هست. کارهای او در سلان، دیلی بیست، انتفاضه الکترونیک، اکسترا! و کامن دریمز دیده شده‌است. همکاران منظم شامل هلنا کوبان، دارین تاتور، استیون سالایتا، آلیس روچیلد، حیدر عید، نادا الیا، یوسی گورویتس و جاناتان آفیر هستند. شکل‌گیری. فیلیپ ویس در مصاحبه سال ۲۰۱۰ با مجله "The Link ،" مجله آمریکایی‌ها برای فهم خاورمیانه، تحولات "ماندویس را چنین شرح داد":«در مارس ۲۰۰۶ من شروع کردم به نوشتن یک بلاگ روزانه در نیوروک آبزرور ویراستارم پیتر کاپلان مرا
روزانه در نیوروک آبزرور ویراستارم پیتر کاپلان مرا تشویق کرد که آنچه که در ذهنم هست را بنویسم و این نظر او بود که آن را ماندویس بنامیم (یعنی ذهن ویس)، البته نظر من بیشتر این بود که آن را مسئله یهود بنامیم به دلیل مقالات من راجع به: "فاجعه عراق و یهودیت"، "صهیونیسم"، "نو محافظه کاری"، "اسرائیل"، "فلسطین". به دلایل بسیاری که در «بلاگ نویسی در مورد اسرائیل و هویت یهودی باعث عصبانی شدن "ناظران می" شود» در بهار ۲۰۰۷ من وبلاگ خودم را دوباره راه اندازی کردم. وقتی آدام هوروویتس به "موندوییس" پیوست تبدیل به یک
آدام هوروویتس به "موندوییس" پیوست تبدیل به یک همکاری مشترک شد.در "دی امریکن کنسروتیو"، ویس در مورد جدایی خود از "نیویورک آبزرور توضیح داد" و نوشت: "وبلاگ نویسی دربارهٔ چنین موضوعاتی گاهی احساس بدی به من ایجاد می‌کند، گویا به قبیله خود خیانت می‌کنم. آیا برخی از افکار نباید خصوصی بمانند؟ اما احساس کردم که فرم خواستار شفافیت دربارهٔ آنچه من به آن اهمیت می‌دهم، یعنی هویت یهودی است. " درون‌مایه. در سال ۲۰۰۸، پس از دستگیری بن آمی کادیش، که ادعا می‌شد در دهه هشتاد میلادی اسرار سلاح هسته‌ای، هواپیماهای جنگنده و
میلادی اسرار سلاح هسته‌ای، هواپیماهای جنگنده و موشک‌های آمریکا را ربوده و به اسرائیل داده‌است، "ژورنال یهودی لس آنجلس بزرگ" از قول "موندویس" راجع به یک گزارش قدیمی از دیوان محاسبات آمریکا با بیان اینکه اسرائیل «بدترین عملیات جاسوسی را که یک متحد می‌توانست علیه آمریکا انجام دهد را مرتکب شد». در سال ۲۰۱۰ جیمز ولکات در "Vanity Fair" از "ماندویس" راجع به بیانیه اتحادیه ضد افترا در برنامه پروژه Park51، که یک مرکز اسلامی در نزدیکی سایت مرکز تجارت جهانی، هست نقل قول کرد. ولکوت به نقل از ویس نوشت: "این اتفاق
نقل قول کرد. ولکوت به نقل از ویس نوشت: "این اتفاق افتاده‌است: اتحادیه ضد افترا دست خود را (در این مورد، اسلام هراسی نو محافظه کارانه) بیش از حد پررنگ جلوه داده‌است که هر سه ماه محکوم می‌شود. . . " در سال ۲۰۱۲ مجله "Tablet" نوشت که آسوشیتدپرس «مطلبی را از وبلاگ طرفداری» "ماندویس" برداشته است راجع به این که از یک فلسطینی-آمریکایی‌تبار خواسته شده که محتوای ایمیلش را در فرودگاه بن گوریون به مأموران امنیتی نشان دهد. مجله "تبلت" نوشت: «اخبار بیشتر - و این داستان بدون شک خبرساز است - قرار است مورد توجه روزنامه
بدون شک خبرساز است - قرار است مورد توجه روزنامه نگاران بدون جایگاه قرار گیرد و بدین ترتیب بیشتر دیده شود.» در سال ۲۰۱۲، "ماندویس" گفت که نماینده مجلس ایالات متحده جوی پیتس نامه ای را خطاب به نخست‌وزیر اسرائیل آریل شارون و یاسر عرفات رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین ارسال کرده بود که خواستار تلاش در جهت صلح خاورمیانه بود. این وبلاگ اشاره داشت که شارون از سال ۲۰۰۶ در کما بوده و عرفات در سال ۲۰۰۴ درگذشته است. نماینده به خاطر استفاده تصادفی از فرم نامه ای قدیمی سرزنش شد. تأمین مالی. بر اساس گزارش اتحادیه ضد افترا،
شد. تأمین مالی. بر اساس گزارش اتحادیه ضد افترا، "موندویس" و فیلیپ ویس از بنیاد Ron Unz کمک دریافت کرده‌اند. گزارش گلدستون. ویس و هوروویتز با لیزی راتنر، در ویرایش مشترک کتاب منتشر شده در سال ۲۰۱۱ با عنوان "گزارش گلدستون: میراث تحقیقات برجسته منازعات غزه همکاری کردند." در مجله نقد کتاب "پابلیشرز ویکلی" اشاره شده که «گزارش گلدستون» نسخه خلاصه شده گزارش هیئت حقیقت یاب سازمان ملل دربارهٔ مناقشه غزه به سرپرستی ریچارد گلدستون با مقدمهٔ نائومی کلین و سخنان ارسالی اسقف دزموند توتو می‌باشد. پابلیشرز ویکلی در مورد
اسقف دزموند توتو می‌باشد. پابلیشرز ویکلی در مورد این کتاب چنین اظهار نظر کرده: محتوای کتاب با شهادت‌های شفاهی تقویت شده که عنصر انسانی تکان‌دهنده (استشهادات شفاهی)، لحن خشک و بی‌احساس گزارش را متعادل ساخته‌است. در این بازبینی، کتاب چنین معرفی شده‌است: «یک کتاب خواندی اساسی برای کسانی که علاقه‌مند به مستندسازی دقیق از وقایع تاریخی و مسئولیت پذیری کشورها در قبال رفتارشان با غیرنظامیان ساکن مناطق جنگی». مجله نقد و بررسی کتاب این کتاب را «سندی خیره کننده و یک درخواست فوری برای پاسخ گویی» خواند. در مصاحبه‌ای از
فوری برای پاسخ گویی» خواند. در مصاحبه‌ای از "دموکراسی نو!"، هوروویتز راجع به یکی از اصلاحات بعدی ریچارد گلدستون در گزارش‌اش بحث کرد و گفت: "غیرنظامیان به عنوان یک خط‌مشی [توسط اسرائیل] عمداً مورد هدف قرار نگرفته‌اند." هوروویتز گفت که او این موضوع را به عنوان یک مسئله جزئی قلمداد کرد و مسئله مهمتر، حمله عمدی به زیرساخت‌های غیرنظامی غزه بود، که وی به آن اشاره نمی‌کند، و ایدهٔ خشونت نامتناسب و گزینش نشده محض، که او بدان توجهی ندارد و به صورت نامتناسبی شهروندان غیرنظامی را تحت تأثیر قرار می‌دهد. " بازتاب‌ها.
غیرنظامی را تحت تأثیر قرار می‌دهد. " بازتاب‌ها. در مارس ۲۰۰۷، گری کامیا، در مقاله ای برای وب سایت "سلان"، نوشت که "ماندویس" "بحث‌های آگاهانه و پرشور" ارائه داد که ویس آن را موضوعات ظریف و بحث‌برانگیز پیرامون هویت یهودی آمریکا و اسرائیل" می‌خواند. کامیا نوشت که ویس، "به‌طور مداوم تلاش‌های سازمان‌های اصلی یهودی و کارشناسان برای وضع قانون بر اساس آنچه گفتمان مورد قبول است را به باد انتقاد می‌گیرد". به عنوان نمونه وی از کشف ویس در موضوعات "خارج از محدودیت" مانند وفاداری دوگانه، مانند حادثه ای در مورد کمیته
وفاداری دوگانه، مانند حادثه ای در مورد کمیته یهودیان آمریکا یاد کرد. ویس نوشته بود که یک بخش کمیته متهم کردن روشنفکران یهودی که "خط حزب در برابر اسرائیل راً به خود منفور نکردند "فقط" اقدامات ضد روشنفکری، شرورانه، اومرتای رهبری یهود "را آشکار کرد. در سال ۲۰۰۹، مایکل ماسینگ، در مقاله ای تحت عنوان "اخبار مربوط به اینترنت" برای "The New York Review of Books"، خاطرنشان کرد که "ویس یکی از دوستانی است که دیدم پس از تحمل سالها ناامیدی در نوشتن مجلات، در اینترنت شکوفا شده‌است. ["ماندویس"] سایت وی با انتقاد بی وقفه
شده‌است. ["ماندویس"] سایت وی با انتقاد بی وقفه از اسرائیل، حتی برخی از همکارانش را خشمگین کرده‌است، ولی به صدای عقایدی که در گذشته شانس کمی برای شنیده شدن داشتند، فرصت شنیدن داده‌است. در نوامبر ۲۰۰۹ ، جیمز ج. ابورزک، سناتور سابق آمریکا، ویس و هوروویتس را به خاطر شهامت در به دست آوردن "آنچه لابی غیر قابل انعطاف و یک طرفدار اسرائیل است" ستود. وی نوشت که این وبلاگ "اشغال غیرقانونی اسرائیل را در جاهایی که به آن آسیب می‌رساند - در مرکز جامعه یهودیان آمریکا مورد حمله قرار می‌دهد." "ماندویس" نشان می‌دهد یهودیان
حمله قرار می‌دهد." "ماندویس" نشان می‌دهد یهودیان آمریکایی به شکل فزاینده‌ای به فکر حمایت صمیمانه و بی چون و چرا از جنایات اسرائیل در سرزمین‌های غیرقانونی تصرف شده هستند. " در سپتامبر ۲۰۱۰، جیمز ولکوت در ماهنامه "ونتی فر" استدلال کرد که ماندویس یکی از ارزشمندترین سایت‌ها در رده وبلاگ است، جریانی از عقلانیت و اخلاق با انگیزه مقابله با شیطانی معرفی کردن هر چیز و هر کسی که ضد اسرائیلی قلمداد می‌شد ". در ۲۰۱۲ "عرب نیوز" نوشت که ویس و هوروویتز "یک مجمع تعاملی ایجاد کرده‌اند که هر روز با اخبار و اظهارنظرهای لحظه
کرده‌اند که هر روز با اخبار و اظهارنظرهای لحظه به لحظه همراه است و از متن و مطالب ویدئویی با جلب توجه درخشان استفاده می‌کند" و "آنها با پوشش دادن به مسائل فلسطین و اسرائیل یک انرژی معنوی و فکری در کار خود وارد کرده‌اند که شوربختانه حتی در سرشناس‌ترین بخش‌های رسانه‌های جریان اصلی جایش خالی است. " در حالی که "ماندویس" به دلیل محتوای آن مورد ستایش قرار گرفته‌است، به خاطر کثرت انتقادات از جانب افراد و سازمانهایی با نظرات مختلف در مورد اختلافات اسرائیل و فلسطین نیز مورد انتقاد قرار گرفته‌است. این انتقاد غالباً
نیز مورد انتقاد قرار گرفته‌است. این انتقاد غالباً شامل اتهامات ضدیهودی بوده‌است. در سال ۲۰۱۰، "ماندویس" توسط مرکز امور عمومی اورشلیم به دلیل انتشار چند کارتون که "ضد اسرائیلیسم» (نوع جدیدتری از یهودستیزی) تلقی شدند، مورد انتقاد قرار گرفت. بین سالهای ۲۰۱۰ و ۲۰۱۱، مجله "تبلت" سه مقاله منتشر کرد که در آن از "ماندویس" و سایر وبلاگها انتقاد داشت. در مقاله‌ها ویس به عنوان "طعنه زدن به یهود" و "به شدت ضد اسرائیل" توصیف شده‌است و گفته می‌شود سایت وی "مشغول اسرائیل و توطئه‌های لابی اسرائیلی ایالات متحده " است، و
و توطئه‌های لابی اسرائیلی ایالات متحده " است، و مشحون از "خطابه‌های مفصل و بی اساس" است. ویس ادعاهای تبلت را با بیان اینکه این مجله خودش و چندین بلاگر را «آلوده» به تطمیع یهودی کرده‌است، پاسخ داد. والت اظهار داشت که مقاله اسمیت از "هیچ مستندی" که ثابت کند "من یا ویس مطلبی ضد صهیونیست نوشته یا گفته باشیم" ندارد، چه رسد به"تطمیع یهودیان". یک دلیل واضح برای این حذف وجود دارد: هیچ‌کس از ما تا به حال چیزی ننوشته یا چیزی نگفته‌است که از اتهامات شرم آور اسمیت پشتیبانی کند." در سال ۲۰۱۲، "الگمینر" ماندویس را به
کند." در سال ۲۰۱۲، "الگمینر" ماندویس را به عنوان «منتشرکننده محتوای ضد صهیونیست» توصیف کرد. آرمین روزن، یک همکار رسانه ای مجله "آتلانتیک"، مورد انتقاد وب‌نوشت پیتر باینارت، "شکفتن صهیون" (که در "دیلی بیست" منتشر شد) برای انتشار یک مقاله توسط الکس کین به خاطر اینکه او «خبرنگار همکار» ماندویس است. روزن نوشت که «"ماندویس" اغلب ظاهر یک شرکت ضد یهودی را از خود بروز می‌دهد.»
موزه لنین در تامپره فنلاند (Tampere,Finland) تنها موزه باقی مانده از لنین در خارج از روسیه است، با این حال این موزه نیز پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی نسبت به لنین شکلی آزادانه‌تر به خود گرفت. پیشینه. پس از پایان جنگ جهانی دوم و قرار داد صلح بین شوروی و فنلاند و پایان اختلافات، بین این دو کشور انجمنی تشکیل شد که در قسمت تامپره انجمن، ایده ساخت موزه بیان گردید. پس از حمایت کمیسیون کنترل متفقین این ایده دقیق‌تر شد. این موزه در همان مکان گردهمایی کارگران تامپره تاسیس گردید. در گذشته لنین و استالین طی یک جلسه
تاسیس گردید. در گذشته لنین و استالین طی یک جلسه مخفی بین بلشویک‌ها در این مکان با یکدیگر ملاقات کرده بودند. در این موزه کنار مجسمه‌ها و اشیای مربوط به لنین مطالب و نوشته‌های لنین که خودش آن‌ها را قبل‌از افتتاح به موزه تقدیم کرده‌است نیز وجود دارد. موزه لنین در سال ۱۹۴۶ و یک روز قبل از سالگرد لنین افتتاح شد.
کینه یک مجموعه فیلم ترسناک آمریکایی است که توسط Sony Pictures و براساس بخشی از فرانشیز (franchise) بزرگ ژاپنی به همین نامُ ، منتشر شده‌است. قسمت اول بازسازی شده "" (در ژاپنی به معنای کینه) است و از خط داستانی مشابه همین فیلم ژاپنی پیروی می‌کند. دنباله فیلم "کینه ۲ اگر چه" از یک داستانی منحصر به فرد پیروی می‌کند، ولی هنوز هم برخی عناصر داستان را از ژاپنی‌ها قرض گرفته‌است. دنباله این مجموعه، "کینه ۳"، کمی بعد از وقایع فیلم دوم روی می‌دهد. === کینه (2004) "کینه"، برای اولین بار در ۲۲ اکتبر ۲۰۰۴ به نمایش درآمد.
برای اولین بار در ۲۲ اکتبر ۲۰۰۴ به نمایش درآمد. داستان در مورد کارن (سارا میشل گلار)، دانشجوی رشته مددکاری اجتماعی است که با دوست پسرش داگ (جیسون بهر) در ژاپن زندگی می‌کند. ین فیلم با ۱۸۰ میلیون دلار فروش یک موفقیت بزرگ در گیشه داشت که بسیار فراتر از انتظار تحلیلگران و مدیران سونی پیکچرز بود. کینه 2 (2006). قسمت دوم دو سال پس از فیلم اول در ۱۳ اکتبر ۲۰۰۶ اکران شد. داستان در مورد اوبری دیویس (امبر تامبلین)، خواهر کوچک کارن اسنت که پس از تماس تلفنی با مادرش (جوانا کسیدی) در مورد حبس کارن در یک بیمارستان
(جوانا کسیدی) در مورد حبس کارن در یک بیمارستان روانی پس از وقایع فیلم قبلی، برای دیدار با او به توکیو ژاپن سفر می‌کند. این فیلم مانند فیلم قبلی خود با موفقیت ۷۰ میلیون دلار در سراسر جهان در گیشه موفق بود. کینه 3 (2009). در شیکاگو، تنها بازمانده "کینه ۲"، جیک کیمبل، در یک بیمارستان روانی ستری است و پزشک وی دکتر سالیوان (شاونی اسمیت) معتقد نیست که توسط ارواح مورد تعقیب قرار گرفته‌است. وقتی جیک در سلولش در حالی که تقریباً تمام استخوان‌هایش شکسته شده بود کشته شد، دکتر سالیوان تصمیم می‌گیرد با ذهن باز تحقیقات
شد، دکتر سالیوان تصمیم می‌گیرد با ذهن باز تحقیقات را در این باره آغاز کند. این فیلم بر خلاف دو نسخه قبل اکران عمومی نیافت و مستقیماً در اواسط ۲۰۰۹ وارد شبکه خانگی شد. کینه 4 (2020). در ابتدا به نظر می‌رسید فیلم جدیدی که در سال ۲۰۲۰ منتشر شد قرار است یک بازراه اندازی برای نسخه‌های قبلی باشد اما این فیلم تبدیل به یک دنباله دیگر برای این مجموعه شد.
هاروارد گرافیک ، یک برنامه گرافیکی و ارائه مطلب سازگار با کامپیوترهای IBM بود؛ که نسخه اول آن با عنوان هاروارد پرزنتیشن گرافیک (Harvard Presentation Graphics) برای سیستم عامل داس (MS-DOS) در سال ۱۹۸۶ توسط شرکت پخش نرم‌افزار (Software Publishing Corporation (SPC)) منتشر شد و سهم بالایی از بازار را بدست آورد؛ اما، در سال ۲۰۱۷ ورشکست شد و از بازار خارج شد. تاریخچه. گرافیک هاروارد یکی از نخستین برنامه‌های نرم‌افزاری کاربردی کسب و کار دسک تاپ بود که به کاربران امکان می‌داد داده‌های متنی، گرافیکی، و نمودارها را
می‌داد داده‌های متنی، گرافیکی، و نمودارها را در نمایش اسلایدهای سفارشی وارد کنند. نسخه اصلی می‌تواند داده‌ها را از لوتوس (Lotus)، نسخهٔ ۱-۲-۳ یا سمفونی لوتوس (Lotus Symphony)، نمودارهای ایجاد شده در Symphony یا PFS Graph و متن ASCII وارد کند. این نرم‌افزار می‌تواند متن و گرافیک را به Computer Graphics Metafile و pfs صادر کند. استفاده از گرافیک برداری نتایج متفاوتی را در نمایشگرهای CGA و EGA رایج آن زمان به وجود می‌آورد، اما خروجی معمولاً به یک چاپگر اسلایدی یا یک پلاتر رنگی ارسال می‌شد. عبارت «پرزنتیشین»
یا یک پلاتر رنگی ارسال می‌شد. عبارت «پرزنتیشین» از سال ۱۹۸۷ و بعد از ارائه‌ای که توسط ماریو چاوز، کارل هو، لنوره کروای و دانا تام ساخته شده بود، از نام هاروارد پرزنتیشن گرافیک حذف شد. هاروارد گرافیک نسخهٔ ۲٫۰ توانایی وارد کردن جدیدترین داده‌های صفحه گستردهٔ لوتوس ۱-۲-۳ را قبل از تولید گرافیک و همچنین ترسیم و حاشیه نویسی برای نمودارها، اضافه کرد. نسخهٔ هاروارد گرافیک ۳٫۰ در سال ۱۹۹۱ منتشر شد و عملکردهای ویرایشی بهتری را ارائه داد، اما گرافیک و قابلیت‌های خروجی آن از رقبایی مانند Aldus Persuasion و Lotus
خروجی آن از رقبایی مانند Aldus Persuasion و Lotus Freelance بهتر عمل می‌کردند. از هاروارد گرافیک به عنوان محصول تحت سیستم عامل ویندوز ۹۵ توسط شرکت پخش نرم‌افزار استرالیایی هاروی نورمن استفاده شد. ورشکستگی. از اواخر دهه ۱۹۸۰، هاروارد گرافیک با تغییر بازار به مایکروسافت ویندوز دست و پنجه نرم می‌کرد. SPC در سال ۱۹۹۱ نسخه ای را برای مایکروسافت ویندوز ۳٫۰ منتشر کرد، اما سهم بازار آن هرگز به ۷۰ درصدی که قبلاً داشت نزدیک نشد. بازار ویندوز تحت سلطهٔ نرم‌افزار مایکروسافت پاورپوینت (Microsoft PowerPoint) و سپس
مایکروسافت پاورپوینت (Microsoft PowerPoint) و سپس نرم‌افزار پاورپوینت (PowerPoint) در بستهٔ نرم‌افزاری مایکروسافت آفیس (Microsoft Office) قرار گرفت. در سال ۱۹۹۶، شرکت سریف حقوق انحصاری بازاریابی را برای شرکت هاروارد گرافیک، خریداری کرد و مسئولیت پشتیبانی محصول را بر عهده گرفت. سریف به بازار هاروارد گرافیک برای ویندوز ۹۸ و سایر نرم‌افزارها با مارک هاروارد گرافیک را ادامه داد تا اینکه در اواسط سال ۲۰۱۷ محصول از بازار خارج شد.
در امنیت رایانه‌ای، کنترل دسترسی عمومی شامل، شناسایی، مجوزدهی، احرازهویت، تأیید دسترسی، و می‌باشد. یک تعریف محدودتر از کنترل دسترسی فقط شامل تأیید دسترسی است، که در آن سامانه تصمیم می‌گیرد تا درخواست دسترسی را از یک فاعل از قبل احرازهویت شده، اعطا کند یا رد کند. سامانه این کار را براساس آنکه فاعل مجوز دسترسی به چه چیز را دارد، انجام می‌دهد. معمولاً احرازهویت و کنترل دسترسی در یک عملیات منفرد ترکیب می‌شوند، که در نتیجه آن عملیات، دسترسی بر اساس یک احرازهویت موفق، یا براساس توکن دسترسی بی‌نام، تأیید می‌شود.
موفق، یا براساس توکن دسترسی بی‌نام، تأیید می‌شود. روش‌های احرازهویت و توکن شامل گذرواژه، اسکن زیستی، کلیدهای فیزیکی، کلیدها و وسایل الکترونیکی، مسیرهای پنهان، مانع اجتماعی، و نظارت توسط انسان‌ها و سامانه‌های خودکار می‌شود. موجودیت‌های نرم‌افزاری. در هر مدل کنترل دسترسی، «فاعل» همان موجودیتی است که می‌تواند روی سامانه عملی انجام دهد، و «مفعول» موجودیتی است که نمایش‌دهنده منابعی است که دسترسی به آنها احتمالاً نیاز است تا کنترل گردد ( را ببینید). هم فاعل و هم مفعول را باید موجودیت نرم‌افزاری درنظر گرفت، و نه
مفعول را باید موجودیت نرم‌افزاری درنظر گرفت، و نه کاربر انسانی: یعنی هر کاربر انسانی فقط توسط موجودیت‌های نرم‌افزاری که کنترل می‌کنند، می‌توانند روی سامانه تأثیر بگذارند. اگرچه بعضی از سامانه‌ها فاعل را با شناسه کاربری (user ID) معادل می‌دانند، که در نتیجه آن همه پردازه‌های شروع شده توسط یک کاربر به صورت پیش‌فرض مجوزهای مشابهی دارند، این مرحله کنترل، به اندازه ای خوش دانه نیست که بتواند اصل کمینه‌سازی مجوزها را برآورده سازد، و می‌تواند مسئول شیوع بدافزار در این سامانه‌ها درنظر گرفته شود (ناامنی رایانه‌ای
این سامانه‌ها درنظر گرفته شود (ناامنی رایانه‌ای را ببینید). در بعضی از مدل‌ها، مثل ، هر موجودیت نرم‌افزاری می‌تواند به صورت بالقوه هم به صورت فاعل و هم به صورت مفعول عمل کند. انواع مدل‌های کنترل دسترسی، تا سال ۲۰۱۴، در یکی از این دو کلاس قرار می‌گیرفتند: آن‌هایی که براساس هستند، و آن‌هایی که بر اساس لیست کنترل دسترسی هستند (ACL). هر دو این روش‌های مبتنی بر توانمندی و مبتنی بر ACL سازوکارهایی در رابطه با اعطای حق دسترسی به همه اعضای یک گروه از فاعل‌ها ارائه می‌دهند (که معمولاً خود گروه به صورت یک فاعل مدل
می‌دهند (که معمولاً خود گروه به صورت یک فاعل مدل می‌شود). سرویس‌ها (خدمات). سامانه‌های کنترل دسترسی این خدمات اساسی را ارائه می‌دهند: مجوزدهی، شناسایی و احرازهویت (I&amp;A)، تأیید دسترسی، و حسابرسی؛ که در آن: مجوزدهی. مجوزدهی یعنی عمل تعریف حق دسترسی به فاعل‌ها. یک سیاست مجوزدهی، عملیاتی را که فاعل‌ها اجازه اجرای آن‌ها را در یک سامانه دارند، را تعیین می‌کند. سیستم‌عامل‌های جدید، سیاست‌های مجوزدهی را به صورت مجموعه‌های «صوری» از مجوزها پیاده‌سازی می‌کنند، که این مجوزها انواع یا افزونه‌های سه نوع اصلی دسترسی
این مجوزها انواع یا افزونه‌های سه نوع اصلی دسترسی هستند: این حقوق و مجوزها در سامانه‌های مبتنی بر (DAC) و کنترل دسترسی اجباری (MAC) به صورت متفاوتی پیاده‌سازی می‌شوند. شناسایی و احرازهویت. شناسایی و احرازهویت (I&amp;A) همان فرایند «تصدیق پیوند» یک هویت به موجودیتی است که دربارهٔ هویت ادعایی را مطرح می‌کند. فرایند I&amp;A فرض می‌کند که یک تصدیق اولیه از هویت وجود دارد، که معمولاً به آن «اثبات هویت» گفته می‌شود. انواع متنوعی از اثبات هویت وجود دارد، که از تصدیق بین فردی توسط شناسایی از طریق حکومت، تا روش‌های
بین فردی توسط شناسایی از طریق حکومت، تا روش‌های بدون نام، که به ادعا کننده امکان بی‌نام بودن را می‌دهد، را شامل می‌شود. روش استفاده شده برای اثبات هویت و تصدیق باید «سطح اطمینانی» متناسب با استفاده مورد انتظار هویت در سامانه ارائه کنند. در ادامه، موجودیت، «هویت» را همراه با احرازهویت کننده به عنوان روش تصدیق اعلام می‌کند. تنها نیازمندی برای شناسانه آن است که باید در دامنه امنیتی اش یکتا باشد. احراز هویت‌ کننده‌ها معمولاً بر اساس حداقل یکی از این چهار فاکتور هستند: تأیید دسترسی. تأیید دسترسی، همان «تابعی
هستند: تأیید دسترسی. تأیید دسترسی، همان «تابعی است که در مدت بهره‌برداری دسترسی را اعطا یا رد می‌کند». در مدت تاییدکردن دسترسی، سامانه نمایش صوری «سیاست مجوزدهی» را با «درخواست دسترسی» مقایسه می‌کند، تا تعیین کند که آیا درخواست باید اعطا یا رد گردد. به‌علاوه ارزیابی دسترسی می‌تواند به صورت برخط/در آینده انجام شود. حسابرسی. حسابرسی از بعضی مولفه سامانه مثل دنباله‌های حسابرسی (رکوردها) و لاگ‌ها استفاده می‌کند تا یک فاعل را به عمل‌هایش مرتبط سازد. اطلاعات ذخیره شده باید برای نگاشت فاعل به کاربر کنترل شده کافی
شده باید برای نگاشت فاعل به کاربر کنترل شده کافی باشد. «دنباله حسابرسی» و «لاگ‌ها» برای این موارد مهم اند: اگر کسی نیست که به صورت مرتب لاگ‌هایتان را بازبینی کند، و آن‌ها به صورت امن و سازگار نگهداشته نشده باشند، ممکن است به عنوان یک مدرک پذیرفته نشوند. بیشتر سامانه‌ها می‌توانند گزارش‌های خودکار تولید کنند، این کار براساس ملاک‌ها یا آستانه‌های از قبل تعریف شده و معین انجام می‌شود، که مرحله چیدن (Clipping level) نامیده می‌شود. برای مثال، یک مرحله چیدن را می‌توان تنظیم کرد تا گزارشی را در صورت وقوع این موارد
تنظیم کرد تا گزارشی را در صورت وقوع این موارد تولید کند: این گزارش‌ها به مدیر سامانه یا مدیر امنیتی کمک می‌کند تا به صورت ساده‌تری تلاش‌های نفوذ ممکن را شناسایی کند. تعریف مرحله چیدن: توانایی یک دیسک برای نگهداری از ویژگی‌های مغناطیسی و نگهداری از محتوایش. بازه سطح بالا برابر ۶۵ تا ۷۰ درصد است و کیفیت پایین، کمتر از ۵۵ درصد است. کنترل‌های دسترسی. مدل‌های کنترل دسترسی را گاهی به صورت اختیاری و غیراختیاری رده‌بندی می‌کنند. سه مدل شناخته شده‌تر شامل: کنترل دسترسی اختیاری (DAC)، کنترل دسترسی اجباری (MAC)، و
اختیاری (DAC)، کنترل دسترسی اجباری (MAC)، و کنترل دسترسی مبتنی بر نقش (RBAC) می‌باشد. MAC غیر اختیاری است. کنترل دسترسی اختیاری. (DAC) سیاستی است که توسط مالک یک مفعول تعیین می‌گردد. مالک تعیین می‌کند که چه کسی اجازه دسترسی به مفعول را دارد، و نیز او چه مجوزهایی دارد. دو مفهوم مهم در DAC این موارد هستند: کنترل‌های دسترسی در سامانه‌های کنترل دسترسی یا مبتنی بر ACL می‌تواند اختیاری باشد. (در سامانه مرتبط با توانمندی، مفهوم صریح «مالک» وجود ندارد، بلکه سازنده یک مفعول دارای درجه کنترل مشابهی روی سیاست دسترسی
یک مفعول دارای درجه کنترل مشابهی روی سیاست دسترسی اش است). کنترل دسترسی اجباری. کنترل دسترسی اجباری به این موضوع اشاره دارد که فقط و فقط در صورتی اجازه دسترسی به یک مفعول داده شود که قواعدی موجود باشد که به یک کاربر خاص اجازه دسترسی به منبع را بدهد. مدیریت این موضوع مشکل است، اما موقعی که برای محافظت از اطلاعات بسیار حساس استفاده می‌شود، استفاده از آن موجه است. مثال‌های این موضوع شامل اطلاعات نظامی و حکومتی خاص است. مدیریت (روی آنچه لازم است) موقعی ساده است که اطلاعات را بتوان به کمک کنترل دسترسی
ساده است که اطلاعات را بتوان به کمک کنترل دسترسی سلسله‌مراتبی محافظت کرد، یا با اینکه با برچسب‌های حساسیت آن را پیاده‌سازی کرد. آنچه که روش را «اجباری» می‌سازد استفاده حتمی از «قاعده» یا «برچسب حساسیت» است. معمولاً از دو روش برای اعمال کنترل دسترسی اجباری استفاده می‌شود: سامانه‌های کمی MAC را پیاده‌سازی می‌کنند؛ و SELinux مثال‌هایی از سامانه‌هایی هستند که MAC را پیاده‌سازی کرده‌اند. کنترل دسترسی مبتنی بر نقش. کنترل دسترسی مبتنی بر نقش (RBAC) یک سیاست دسترسی است که توسط سامانه تعیین می‌گردد، و نه توسط مالک.
است که توسط سامانه تعیین می‌گردد، و نه توسط مالک. از RBAC در کاربردهای تجاری و نیز در سامانه‌های نظامی استفاده می‌شود، که در آن نیازمندی‌های امنیتی چند مرحله ای می‌تواند وجود داشته باشد. RBAC با DAC متفاوت است زیرا DAC به کاربران کنترل دسترسی به منابع‌اش را می‌دهد، درحالی‌که در RBAC، دسترسی در سطح سامانه کنترل می‌گردد، یعنی خارج از کنترل کاربر است. اگرچه RBAC غیراختیاری است، در درجه اول، از نظر روشی که مجوزها رسیدگی می‌شوند، از MAC متمایز می‌شود. MAC مجوزهای خواندن و نوشتن را بر اساس مرحله صدور کاربر و
خواندن و نوشتن را بر اساس مرحله صدور کاربر و دیگر برچسب‌ها کنترل می‌کند. RBAC مجموعه‌ای از مجوزهایی را که می‌تواند شامل عملیات پیچیده‌ای مثل تراکنش‌های تجارت الکترونیکی باشد، و همچنین می‌تواند به اندازه خواندن و نوشتن ساده باشد، کنترل می‌کند. یک نقش در RBAC را می‌توان به صورت مجموعه‌ای از مجوزها در نظر گرفت. سه قاعده اصلی برای RBAC تعریف شده‌است: محدودیت‌های اضافی نیز قابل اعمال است، همچنین نقش‌ها را می‌توان به صورت سلسله مراتبی ترکیب کرد، که در آن نقش‌های سطح بالاتر، شامل مجوزهایی است که به زیرنقش‌های سطح
بالاتر، شامل مجوزهایی است که به زیرنقش‌های سطح پایین‌تر تعلق دارند. بیشتر فروشندگان IT این کنترل RBAC را در یک یا بیشتر از محصولاتشان ارائه کرده‌اند. کنترل دسترسی مبتنی بر ویژگی. در (ABAC) دسترسی بر اساس حق فاعل مرتبط با یک کاربر بعد از احرازهویت اعطا نمی‌شود، بلکه بر اساس ویژگی‌های کاربر حق اعطا می‌شود. کاربر باید به اصطلاح ادعاها را دربارهٔ ویژگی‌هایش اثبات کند تا به موتور کنترل دسترسی داشته باشد. یک سیاست کنترل دسترسی مبتنی بر ویژگی، ادعاهایی را برای اعطای دسترسی به یک مفعول، باید برآورده‌سازی کند. برای
دسترسی به یک مفعول، باید برآورده‌سازی کند. برای مثال ادعا می‌تواند «مسن تر از ۱۸ سال» باشد. به هر کاربری که می‌تواند این ادعا را اثبات کند، دسترسی اعطا می‌شود. کاربران موقعی بینام هستند که احرازهویت و شناسایی حتماً مورد نیاز نیست. راه‌هایی برای اثبات ادعا به صورت بینام می‌تواند مورد نیاز باشد. این موضوع از طریق قابل دستیابی است. XACML (زبان نشان‌گذاری کنترل دسترسی گسترش‌پذیر) یک استاندارد برای کنترل دسترسی مبتنی بر ویژگی است. ورژن ۳ برای در ژانویه ۲۰۱۳ استانداردسازی شد. مدل‌های کنترل دسترسی شکستن شیشه. به
شد. مدل‌های کنترل دسترسی شکستن شیشه. به صورت سنتی دسترسی، هدف محدودسازی دسترسی را دارد، بنابراین بیشتر مدل‌های کنترل دسترسی از «اصل انکار پیش‌فرض» پیروی می‌کنند، که این یعنی اگر یک تقاضای دسترسی خاص به صورت صریح اجازه داده نشود، آن دسترسی رد می‌شود. این رفتار می‌تواند با عملیات عادی یک سامانه ناسازگار باشد. در وضعیت‌های خاص، انسان‌ها باید ریسکی را بپذیرند، که در آن ریسک، یک سیاست کنترل دسترسی نقض می‌شود، این موضوع در صورتی رخ می‌دهد که مزیت‌های بالقوه ای که می‌توان به آن رسید، از آن ریسک مهمتر است. این
که می‌توان به آن رسید، از آن ریسک مهمتر است. این نیازمندی مخصوصا در دامنه مراقبت‌های سلامتی قابل مشاهده است، که در آن دسترسی‌های رد شده به رکوردهای بیمار می‌تواند منجر به مرگ بیمار شود. «شکستن شیشه» می‌خواهد این موضوع را کاهش دهد این کار از طریق ایجاد امکان رونویسی تصمیم کنترل دسترسی توسط کاربر قابل انجام است. «شکستن شیشه» را می‌توان به روش خاص کنترل دسترسی (مثلاً توسط RBAC) یا به صورت عمومی (یعنی مستقل از مدل کنترل دسترسی زیربنایی) پیاده‌سازی کرد. کنترل دسترسی مبنتی بر میزبان (HBAC). ابتکار HBAC برای
دسترسی مبنتی بر میزبان (HBAC). ابتکار HBAC برای «کنترل دسترسی مبتنی بر میزبان» به کار می‌رود.