payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کلیسای کالْلیو (انگلیسی: Kallio Church)، (فنلاندی: "Kallion kirkko", سوئدی: "Berghälls kyrka") یک کلیسای لوتری در منطقه کالیوی هلسینکی در فنلاند است. این کلیسا یکی از مشهورترین مکان‌های دیدنی هلسینکی است. پیشینه. این بنا توسط معمار فنلاندی لارش سونک در سبک ملی‌گرایی رمانتیک با تأثیرات هنر نو طراحی شده‌است. اهالی هلسینکی این کلیسا را به دلیل مصالح بکار رفته در آن کلیسای گرانیت خاکستری نیز می‌نامند. سنگ بنای کلیسا در ۱۳ ژوئیه ۱۹۰۸ گذاشته شد و بنای کلیسا بین سال‌های ۱۹۰۸ و ۱۹۱۲ تکمیل گردید و توسط اسقف هرمان
سال‌های ۱۹۰۸ و ۱۹۱۲ تکمیل گردید و توسط اسقف هرمان روبرگ در تاریخ ۱ سپتامبر ۱۹۱۲ رسماً افتتاح شد. معماری خارجی. لارش سونک سبک ملی‌گرایی رمانتیک را در عمل با استفاده از مصالح ساختمانی سنتی فنلاندی در بدنه عظیم کلیسا و همچنین در رنگ‌ها و نقوش تزئینی که از طبیعت این سرزمین الهام گرفته، نشان می‌دهد. تالار بزرگ کلیسای کالیو از آجرهای قرمز ساخته شده و با سنگ گرانیت فنلاندی پوشانده شده‌اند. ظرفیت این کلیسا ۱۱۰۰ نفر است. کلیسای کالیو به دلیل سیستم آکوستیک فنی و مطلوب مکانی مناسب برای برگزاری مراسم هااست. این کلیسا
مکانی مناسب برای برگزاری مراسم هااست. این کلیسا ۶۵ متر ارتفاع دارد به گونه‌ای که خط ساحلی استونی از برج آن دیده می‌شود. صلیب کلیسا نیز ۹۴ متر بالاتر از سطح دریااست. کلیسا بر روی یک تپه واقع شده و نقطه انتهایی شمالی یک محور خیابانی به طول ۲٫۵ کیلومتر را تشکیل می‌دهد که از ۳ خیابان کوپرنیکوکسنکاتو، سیلتاسارا نناتو و اونیونینْکاتو تشکیل شده‌است. در طول جنگ جهانی دوم یک ایستگاه نظارت هوایی در برج کلیسا وجود داشت. پس از آن تا دهه ۱۹۷۰ این برج به عنوان یک نقطه محوری برای نقشه‌برداری زمین عمل می‌کرد. معماری
محوری برای نقشه‌برداری زمین عمل می‌کرد. معماری داخلی. برای معماری داخلی کلیسای کالیو، لارش سونک هوشمندانه عمل کرد. اصرار او انتقال فضای معنوی و انتقال پیام اناجیل به فضای داخلی کلیسا بود، از این رو دیواره‌ها با نمادهای مسیحی مانند گل رز، نیلوفرها، شاخه‌های نخل، حلقه‌های‌گل برگ بو و مروارید تزئین شد. نقاشی‌های دیواری در سبک هنر نو نیز در داخل کلیسا وجود دارد. محراب یک نقش برجسته چوبی است که توسط هانس آوتره در ۱۹۵۶ طراحی و ساخته شده‌است. در دهلیز کلیسا ۴ نقش برجسته گچی وجود دارد که یکی از آن‌ها عیسی را در
برجسته گچی وجود دارد که یکی از آن‌ها عیسی را در حال شفا دادن یک مرد نابینا نشان می‌دهد. در سال ۱۹۳۲ چراغ‌های برنجی عظیم کلیسا توسط پاو تاینل طراحی شد. در برج گرانیت این کلیسا ۷ زنگ از جنس برنز آلمانی وجود دارد. هر روز در ظهر و در ساعت ۶ عصر، یک آواز انحصاری (Lutheran chorale) که توسط ژان سیبلیوس آهنگساز برجسته فنلاندی برای کلیسای کالیو ساخته شده‌است، در ۴ زنگ نواخته می‌شود. ۳ زنگ بزرگ دیگر برای اعلام مراسم کلیسا به صدا در می‌آیند. گور لانه‌کبوتری. یک گور لانه‌کبوتری در سال ۱۹۹۱ در زیر کلیسای کالیو ساخته
لانه‌کبوتری در سال ۱۹۹۱ در زیر کلیسای کالیو ساخته شد، که ظرفیت ۲۵۰۰ گلدان یا خاکستردان مردگان را دارد. طبق رسم برخی از اهالی هلسینکی می‌توان بعدها این خاکستر را در گور دفن کرد. این دخمه تنها زمانی قابل بازدید است که قرار باشد خاکستردان جدیدی در آن جاسازی گردد. خاکستردان‌ها حاوی بازمانده پیکر درگذشتگان است که از مرده‌سوزخانه به آنجا آورده می‌شود. بازدیدکنندگان با گل و شمع روشن به یادبود درگذشتگان خود، از در دیوار پشتی کلیسا به این محل راهنمایی می‌شوند.
لژیون خدمتگزاران بشر یا گروه خدمتگزاران بشر عنوان ارگانی بود ایجاد شده به پیشنهاد محمد رضا شاه پهلوی متشکل از جوانان داوطلب از همه کشورهای جهان که برای کمک به انسانها در هر جای دنیا آماده حرکت و انجام کمک بودند. نامگذاری. شاه ایران در تاریخ ۲۳ خرداد مصوب ۱۳۴۹٫۱۱٫۲۸ در سخنان خود از لژیون در زبان انگلیسی استفاده می‌کند. بنظر می‌رسد لژیون فرانسه بعنوان یک منبع الهام برای این عنوان استفاده شده باشد. بعدها هم در فارسی آنها همان لفظ لژیون را استفاده می‌کنند. معذالک لفظ لژیون را می‌توان معادل فارسی و خیلی نزدیک به
لفظ لژیون را می‌توان معادل فارسی و خیلی نزدیک به لاتین «گروه» قرار داد. پیشینه. در روز ۲۳ خرداد ماه ۱۳۴۷ برابر با ۱۳ ژوئن ۱۹۶۸ محمدرضا شاه پهلوی در سخنرانی خود در دانشگاه هاروارد بنیاد لژیون خدمتگزاران بشر را پیشنهاد کزدند که مورد توجه قرارگرفت. تصویب در سازمان ملل. در دسامبر ۱۹۶۸ برابر آذر ماه ۱۳۴۷ کمیسیون اقتصادی مجمع عمومی سازمان ملل متحد قطعنامه دولت شاهنشاهی ایران دربارهٔ بنیاد لژیون خدمتگزاران بشر را به رای کشورهای هموند سازمان ملل متحد گذاشت و با اکثریت رای کشورهای هموند آن را تصویب کرد. پس از
اکثریت رای کشورهای هموند آن را تصویب کرد. پس از بررسی‌های مالی و اداری، اساسنامه بنیاد چنین سازمانی در بیست و پنجمین مجمع عمومی سازمان ملل متحد تصویب شد. در مدت کمی بیش از ۴۰٫۰۰۰ داوطلب خدمت در لژیون خدمتگزاران بشر شدند. مجلس شورای ملی روز ۲۳ خرداد ماه را روز لژیون خدمتگزاران بشر نام نهاد. واکنش دیگران. نمایندگان شوروی و آمریکا و دیگر نمایندگان کشورهایی که به قطعنامه رای " آری " داده بودند در سخنانی که ایراد کردند، پیشنهاد شاه ایران را ستایش نمودند. در نشست سنای آمریکا سناتور بیکر، سناتور ایالت تنسی در
سنای آمریکا سناتور بیکر، سناتور ایالت تنسی در سخنان بلند بالای خود از شخصیت شاه یکی از بزرگترین رهبران جهان آزاد را ستود. سناتور بیکر گفت باید بخش‌های گوناگون بیانات شاه که از هر سو ازرنده و مهم است در کمیسیون‌ها گوناگون دولتی و ملی بررسی شود و برنامه‌هایی برای اجرای آنها ریخته شود، زیرا که سخنان شاه ایران در دانشگاه هاروارد تنها یک سخنرانی نیست بلکه این بیانات کتاب فشرده‌ای است که در راهبرد ملت‌ها به سوی خوشبختی بسیار کارآست سازمان ملل در ۲ اوت ۱۹۶۸ قطعنامه ۱۳۵۳ را در این زمینه منتشر کرد آغاز خدمت لژیون
۱۳۵۳ را در این زمینه منتشر کرد آغاز خدمت لژیون خدمتگزاران بشر. روز چهارم آبان ماه ۱۳۴۹ همزمان با بیست و پنجمین سالگرد بنیان سازمان ملل متحد نخستین گروه آزمایشی داوخواهان (داوطلب) ایرانی برای خدمت در لژیون بشر در جنوب کشور در آیینی برای آغاز اجرای نخستین پروژه لژیون گرد آمدند. سازمان. ساختمانی ۶ طبقه در خیابان تخت جمشید به مرکز این گروه اختصاص داده شد و مدیریت آن به سناتور رسول پرویزی سپرده شد تمبر یادبود. در سال ۱۳۵۷ ش بمناسبت دهمین سالگرد تأسیس لژیون تمبر یادبود ده ریالی توسط پست ایران منتشر گردید
شوتزمان‌شافت نیروهای پلیس کمکی محلی بودند که در طول جنگ جهانی دوم در مناطقی از اتحاد جماهیر شوروی و کشورهای بالتیک که توسط آلمان نازی اشغال شده بودند، به آن‌ها در تأمین امنیت مناطق اشغالی کمک می‌کردند. هاینریش هیملر، رئیس اس‌اس، "شوتزمان‌شافت" را در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۱ تأسیس کرد و آن را زیر نظر پلیس نظم ("اوردنونگس‌پولیتزای" یا اورپو) قرار داد. در اواخر سال ۱۹۴۱، حدود ۴۵٬۰۰۰ تن در واحدهای "شوتزمان‌شافت" مشغول خدمت بودند و نیمی از آنها به شکل گردان خدمت می‌کردند. در طول سال ۱۹۴۲، "شوتزمان‌شافت" به تقریباً ۳۰۰٬۰۰۰
طول سال ۱۹۴۲، "شوتزمان‌شافت" به تقریباً ۳۰۰٬۰۰۰ عضو گسترش یافت و گردان‌هایش حدود یک سوم یا کمتر از نیمی از نیروهای محلی را تشکیل می‌دادند. در همه جا، پلیس محلی چندین برابر تعداد کارکنان معادل آلمانیش بود. در اکثر نقاط، نسبت آلمانی‌ها به بومی‌ها در حدود ۱ به ۱۰ بود. گردان‌های کمکی پلیس ("Schutzmannschaft-Bataillonen") برای تأمین امنیت در سرزمین‌های اشغالی، به ویژه مبارزه با مقاومت‌های ضد نازی، ایجاد شدند. بسیاری از این گردان‌ها در هولوکاست نقش داشتند و باعث کشته شدن هزاران یهودی شدند. معمولاً این گردان‌ها
کشته شدن هزاران یهودی شدند. معمولاً این گردان‌ها از یگان‌های داوطلبی تشکیل می‌شدند و مستقیماً درگیر جنگ نبودند. در مجموع، حدود ۲۰۰ گردان تشکیل شد. تقریباً ۲۱ گردان کمکی پلیس استونی‌تبار، ۴۷ لتونیایی‌تبار ، ۲۶ لیتوانیایی ، ۱۱ بلاروسی ، ۸ تاتار ، و ۷۱ اوکراینی وجود داشتند. نفرات هر گردان حدود ۵۰۰ تن بود، اما اندازه واقعی آنها در موارد گوناگون تنوع بسیار داشت. آنها نباید با گردان‌های محلی پلیس نظم آلمان ("SS-Polizei-Bataillone") که میان سال‌های ۱۹۳۹ و ۱۹۴۵ تشکیل شده بودند و همچنین در هولوکاست شرکت داشتند،
تشکیل شده بودند و همچنین در هولوکاست شرکت داشتند، اشتباه گرفته شوند. پلیس نظم بر پایه ملیت "شوتزمان‌شافت"های متفاوتی در چندین کشور سازماندهی کرد (به پلیس کمکی بلاروس، پلیس کمکی استونی، پلیس کمکی لتونی، گردان‌های پلیس کمکی لیتوانی و پلیس کمکی اوکراین مراجعه کنید).
ژورنال مطالعات فلسطین یک مجلهٔ علمی سه ماه‌نامه کارشناسی شده است که در سال ۱۹۷۱ تأسیس شد. این ژورنال توسط انتشارات دانشگاه کالیفرنیا به نمایندگی از مؤسسه‌ی مطالعات فلسطین به انتشار می‌رسد و سردبیر آن رشید خالدی (دانشگاه کلمبیا) است. این مجله امور فلسطین و درگیری‌های اعراب و اسرائیل را پوشش می‌دهد. چکیده و نمایه سازی. این مجله در اسکوپوس و فهرست استنادی علوم اجتماعی چکیده و نمایه می‌شود. طبق "گزارش‌های استنادی مجلات"، ضریب تأثیر این ژورنال در سال ۲۰۱۷ برابر ۰٫۱۷۹ است.
جسیکا لوئیز نلسون (؛ زادهٔ ) خواننده و ترانه‌سرای انگلستانی و عضو قبلی گروه دخترانه بریتانیایی لیتل میکس است. این گروه در سال ۲۰۱۱ و در نسخه بریتانیایی "ایکس فاکتور" بنیان‌گذاری شد و به نخستین گروه پیروز در این مسابقه شد. از زمان نخستین حضور آنها، گروه دخترانه بیش از ۶۰ میلیون رکورد در سراسر جهان فروخته‌است و آنها را در میان ۵ گروه برتر دخترانه از نظر فروش قرار داده‌است. در ۱۴ دسامبر ۲۰۲۰، او به دلایل مربوط به سلامت روان تصمیم گرفت گروه را ترک کند.
گردنه لتابند (ارتفاع: ۲۴۹۹ متر یا ۸۱۹۹ فوت) یک گردنه کوهستانی است که افغانستان و جلال‌آباد را به هم متصل می‌کند. این گردنه در راه پاکستان در تپه‌های کارکاچه بین سه بابا و بوتخاک در رشته هندوکش واقع است. نام لتابند، به معنی «کوه پارچه‌ها» است زیرا یک باور قدیمی است که افرادی که در طول این مسیر تکه‌هایی از لباس را به بوته‌ها می‌آویزند، خواسته‌هایشان برآورده می‌شود. موقعیت. گردنه لتابند یک گردنه سخت و خطرناک است که مدت‌ها تنها جاده مناسب برای کالسکه‌ها یا وسایل نقلیه موتوری بین کابل و جلال‌آباد بوده‌است. مسیری
نقلیه موتوری بین کابل و جلال‌آباد بوده‌است. مسیری طولانی اما کم باران است. این جاده توسط مغول‌ها در قرن شانزدهم برای رسیدن به کابل ایجاد شد و به عنوان بخشی جدایی‌ناپذیر از جاده ابریشم تا سال ۱۹۶۰ همچنان مورد استفاده قرار می‌گرفت، سرانجام جاده از طریق مسیر تنگ‌غرو تکمیل و آسفالت شد. این جاده جدید زمان سفر بین کابل و مرز پاکستان را از دو روز به چند ساعت کاهش داد. این جاده قرن‌ها پیوند مهمی در مسیر تجارت بین آسیای مرکزی و جنوب آسیا و یک راهبرد نظامی استراتژیک بود. روستای اک بولاک در انتهای شرقی گردنه قرار
بود. روستای اک بولاک در انتهای شرقی گردنه قرار داده‌است. تاریخچه. «یک پست نظامی توسط انگلیس در دومین جنگ افغانستان (۸۰–۱۸۷۸) ایجاد شد، که در دست سرهنگ هادسون در حالی بود که نیروهای افغان پست نزدیک شرپور را در دست داشتند. نیروهای هادسون محاصره شدند، اما در هوای صاف توانستند با خورنگار ارتباط برقرار کنند (دستگاهی که از آینه متحرک برای انعکاس نور خورشید برای سیگنال زدن به نقاط دور دست استفاده می‌شود). نیروهای سرهنگ هادسون در لتابند، به همراه نیروهای مستقر در پادگان در جاگدالاک نزدیک گردنه ارتباط برقرار کرده و
در جاگدالاک نزدیک گردنه ارتباط برقرار کرده و با هم علیه تذین غیلزایی‌ها که تپه‌های اطراف را اشغال کرده بودند جنگیدند و سرانجام آنها را بیرون راندند.»
فرانک لاوود (; زاده – درگذشته ۲۷ فوریه ۱۹۸۸) سیاست‌مدار اهل هائیتی بود. وی دو بار از ۱۱ ژانویه ۱۹۴۶ تا ۱۶ اوت ۱۹۴۶ و سپس از ۱۰ مه ۱۹۵۰ تا ۶ دسامبر ۱۹۵۰ رئیس‌جمهور موقت هائیتی بود. فرانک لاوود در ۲۷ فوریه ۱۹۸۸، در سن ۸۵ سالگی در پاریس درگذشت.
کشتارهای لهستانی‌ها در وولینیا و گالیسیای شرقی (به لهستانی: "rzeź wołyńska"، به معنای تحت‌اللفظی «کشتارگاه وولینیایی»؛ به اوکراینی: "Волинська трагедія"، به معنای «تراژدی وولین») در لهستان تحت اشغال آلمان از ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۵ توسط ارتش شورشی اوکراین یا УПА، با پشتیبانی بخش‌هایی از جمعیت اوکراینی‌های محلی علیه اقلیت لهستانی‌تبار در وولینیا، گالیسیای شرقی، مناطقی از پولزی و استان لوبلین رخ دادند. اوج کشتارها در ژوئیه و اوت ۱۹۴۳ رخ داد. بیشتر قربانیان را زنان و کودکان تشکیل می‌دادند. اقدامات УПА در نهایت منجر به
تشکیل می‌دادند. اقدامات УПА در نهایت منجر به مرگ میان ۵۰٬۰۰۰، تا ۱۰۰٬۰۰۰ تن شد. به گفته تیموتی اسنایدر، این پاکسازی قومی تلاشی از سوی اوکراین برای جلوگیری از ادعای حق حاکمیت دولت لهستان پس از جنگ بر مناطق با اکثریت اوکراینی‌تبار بود که بخشی از خاک لهستان پیش از جنگ به‌شمار می‌آمدند. هنریک کومانسکی و شچپان زیکیرکا می‌نویسند که این قتل‌ها مستقیماً به سیاست‌های جناح به رهبری استپان باندرا از سازمان ملی‌گرایان اوکراین (ОУН-B) و بازوی نظامی آن، ارتش شورشی اوکراین، مرتبط بود، و هدف آن‌ها برای پاکسازی همه غیر
مرتبط بود، و هدف آن‌ها برای پاکسازی همه غیر اوکراینی‌ها از دولت آینده اوکراین در گردهمایی دوم ОУН-B در ۱۷ تا ۲۳ فوریه ۱۹۴۳ (در برخی منابع مارس ۱۹۴۳) عنوان شده بود. این کشتارها منجر به درگیری گسترده‌تری میان نیروهای لهستانی و اوکراینی در سرزمین‌های اشغال شده توسط آلمان شد، و ارتش میهنی لهستان در وولنیا، به حملات اوکراین پاسخ داد. در سال ۲۰۰۸، کشتارهایی که توسط ملی‌گرایان اوکراینی علیه لهستانی‌ها در وولینیا و گالیسیای شرقی انجام شدند، توسط مؤسسه یادبود ملی لهستان دارای ویژگی‌های بارز یک نسل‌کشی عنوان شدند، و
دارای ویژگی‌های بارز یک نسل‌کشی عنوان شدند، و در ۲۲ ژوئیه ۲۰۱۶، پارلمان لهستان قطعنامه‌ای را تصویب کرد که کشتارها را به عنوان نسل‌کشی به رسمیت می‌شناخت. اگرچه این طبقه‌بندی محل اختلاف میان تاریخ‌دانان لهستانی و اوکراینی است. بر پایه مقاله‌ای به سال ۲۰۱۶ در "Slavic Review"، «اتفاق نظر علمی وجود دارد که این یک مورد پاکسازی قومی و نه نسل‌کشی بود». کشتارها. برنامه‌ریزی. تصمیمات منجر به کشتار لهستانی‌ها در وولینیا و اجرای آن‌ها را می‌توان در اصل به جناح افراطی باندرا ОУН-B نسبت داد، نه به سایر گروه‌های سیاسی یا
ОУН-B نسبت داد، نه به سایر گروه‌های سیاسی یا نظامی اوکراین. ОУН-B دارای ایدئولوژی شامل این باورها بود: ملی‌گرایی یکپارچه، با دولتی ملی و زبانی خالص؛ تجلیل از خشونت و مبارزه مسلحانه یک ملت در برابر ملت دیگر؛ و توتالیتاریسمی که در آن ملت می‌بایست توسط یک شخص و یک حزب سیاسی اداره شود. در حالی که جناح میانه‌رو ملنیک سازمان ملی‌گرایان اوکراینی جنبه‌های فاشیسم موسولینی را می‌ستود، جناح افراطی باندرای سازمان جنبه‌های نازیسم را تبلیغ می‌کرد. در زمان تأسیس ОУН، محبوب‌ترین حزب سیاسی در میان اوکراینی‌ها اتحاد ملی
حزب سیاسی در میان اوکراینی‌ها اتحاد ملی دمکراتیک اوکراین بود، که مخالف حکومت لهستان به‌شمار می‌رفت اما خواستار به‌کارگیری روش‌های صلح آمیز و دموکراتیک برای دستیابی به استقلال از لهستان بود. از سوی دیگر، ОУН جنبشی حاشیه ای در غرب اوکراین بود و به دلیل خشونت آن توسط شخصیت‌های جریان اصلی جامعه اوکراین مانند رئیس کلیسای کاتولیک یونانی اوکراین، آندری شپتیتسکی، محکوم شده بود. وی دربارهٔ رهبری ОУН نوشته بود: «هر کسی که جوانان ما را از میان ببرد، جنایتکار و دشمن مردم ما است». چندین عامل در افزایش محبوبیت ОУН-B و
ما است». چندین عامل در افزایش محبوبیت ОУН-B و در نهایت انحصار قدرت در جامعه اوکراین توسط آن نقش داشتند؛ عواملی که برای آنکه کشتارها به وقوع بپیوندند نیاز بودند. تنها یک گروه از ملی‌گرایان اوکراینی، ОУН-B تحت فرماندهی میکولا لبد و سپس رومن شوخویچ، قصد پاکسازی قومی در وولینیا را داشتند. تاراس بولبا-بورووتس، بنیانگذار ارتش انقلابی خلق اوکراین، این ایده را رد کرد و پس از آغاز کشتارهای ضدلهستانی آن‌ها را محکوم کرد. رهبری ОУН-M باور نداشت که چنین عملیاتی در سال ۱۹۴۳ سودمند بود. پس از حمله هیتلر به اتحاد جماهیر
۱۹۴۳ سودمند بود. پس از حمله هیتلر به اتحاد جماهیر شوروی، هم دولت در تبعید لهستان و هم ОУН-B اوکراینی این احتمال را در نظر گرفتند که در صورت جنگ فرسایشی متقابل میان آلمان و اتحاد جماهیر شوروی، این منطقه به صحنه درگیری میان لهستانی‌ها و اوکراینی‌ها تبدیل شود. دولت در تبعید لهستان، که می‌خواست این منطقه به لهستان برگردد، به عنوان بخشی از برنامه کلی خود برای یک قیام ضد آلمانی در آینده، برای تسخیر سریع مسلحانه این سرزمین برنامه‌ریزی کرد. این ایده اما به دلیل همدستی پیشین ОУН با نازی‌ها پیچیده شد و بنابراین تا
پیشین ОУН با نازی‌ها پیچیده شد و بنابراین تا سال ۱۹۴۳ هیچ تفاهمی میان ارتش میهنی لهستان و ОУН امکان‌پذیر نبود. در گالیسیای شرقی، دشمنی میان لهستانی‌ها و اوکراینی‌ها تحت اشغال آلمان شدت گرفت. تصور اینکه اوکراینی‌ها پیشتر با دولت شوروی در سال‌های ۱۹۳۹–۱۹۴۱ همکاری کرده بودند، و اکنون با آلمانی‌ها همکاری می‌کردند، لهستانی‌های محلی را به این باور رساند که اوکراینی‌ها را باید از سرزمینشان بیرون کنند. در ژوئیه ۱۹۴۲ در یادداشتی توسط کارکنان ارتش داخلی در لووف توصیه شد که میان ۱ میلیون تا ۱٫۵ میلیون اوکراینی از
شد که میان ۱ میلیون تا ۱٫۵ میلیون اوکراینی از گالیسیا و وولینیا به اتحاد جماهیر شوروی اخراج شده و بقیه در سراسر لهستان پراکنده شوند. پیشنهادهایی مربوط به خودمختاری محدود اوکراین، آنگونه که توسط ارتش میهنی در ورشو و دولت در تبعید در لندن مورد بحث قرار گرفته بود، حمایتی در میان لهستانی‌های محلی پیدا نکرد. در اوایل سال ۱۹۴۳، مقاومت زیرزمینی لهستان احتمال نزدیک شدن با اوکراین را مورد بررسی قرار داد، ولی در نهایت بی ثمر ماند چرا که هیچ‌یک از طرفین حاضر به کوتاه آمدن از ادعای خود بر شهر لووف نبودند. حتی پیش از
آمدن از ادعای خود بر شهر لووف نبودند. حتی پیش از جنگ، ОУН به مفاهیم ملی‌گرایی یکپارچه در غالب توتالیتر خود که طبق آن دولت اوکراین نیاز به همگنی قومی داشت، پایبند بود و اینکه دشمن لهستانی تنها با حذف لهستانی‌ها از سرزمین‌های اوکراین شکست می‌خورد. از دیدگاه ОУН-B، یهودیان در همان هنگام نیز در جریان هولوکاست در لهستان نابود شده بودند و روس‌ها و آلمانی‌ها تنها به‌طور موقت در اوکراین بودند، اما لهستانی‌ها باید با زور از این کشور خارج می‌شدند. ОУН-B به این باور رسید که باید در حالی که آلمانی‌ها هنوز منطقه را
رسید که باید در حالی که آلمانی‌ها هنوز منطقه را کنترل می‌کردند اقدام سریعی انجام دهد تا از تلاش‌های آینده لهستان برای برقراری مجدد مرزهای پیش از جنگ جلوگیری کند. نتیجه این شد که فرماندهان محلی ОУН-B در وولینیا و گالیسیا، اگر نه حتی رهبران ارشد ОУН-B، تصمیم گرفتند که نیاز به پاکسازی قومی لهستانی‌ها بوسیلهٔ ترور و قتل وجود دارد. وولنیا. میان سال‌های ۱۹۳۹ و ۱۹۴۳، جمعیت لهستانی‌های وولنیایی پیشتر به حدود ۸ درصد از جمعیت منطقه (حدود ۲۰۰٬۰۰۰ تن) کاهش یافته بود. آن‌ها در حومه شهرها پراکنده بوده و با تبعیدهای
آن‌ها در حومه شهرها پراکنده بوده و با تبعیدهای شوروی از نخبگان خود دور افتاده بودند، و هیچ ارتش پارتیزانی محلی مقتدر یا مقام ایالتی برای محافظت از خود نداشتند. در ۹ فوریه ۱۹۴۳، یک گروه از ارتش شورشی اوکراین، به فرماندهی ریوری پرهینیاک، با تظاهر به اینکه عضو پارتیزان‌های شوروی هستند به شهرک پاراشلا در منطقه سارنی حمله کرد. این کشتار به عنوان پیش‌درآمدی برای کشتارهای دیگر محسوب می‌شود و به عنوان نخستین کشتار صورت گرفته توسط ارتش شورشی در منطقه شناخته می‌شود. برآورد تعداد قربانیان از ۱۴۹، تا ۱۷۳ در تغییر است.
تعداد قربانیان از ۱۴۹، تا ۱۷۳ در تغییر است. در سال ۱۹۴۳، کشتارها به سوی غرب سازماندهی شدند و در ماه مارس در شهرستان‌های کوستوپیل و سارنی صورت گرفتند. در آوریل، آنها به مناطق کرمنتس، ریونه، دوبنو و لوتسک پیش رفتند. ارتش شورشی در اواخر مارس و اوایل آوریل ۱۹۴۳ حدود ۷۰۰۰ مرد، زن و کودک غیر مسلح را کشت. در شب ۲۲ تا ۲۳ آوریل، گروه‌های اوکراینی، به فرماندهی ایوان لیتوینچوک، به شهرک یانووا دولینا حمله کرده و ۶۰۰ نفر را کشتند و کل روستا را سوزاندند. در جریان یی از کشتارها در دهکده لیپنیکی، ۱۸۰ تن، از جمله تمام
از کشتارها در دهکده لیپنیکی، ۱۸۰ تن، از جمله تمام اعضای خانواده میروسلاو هرماشفسکی که تنها فضانورد لهستانی بود، کشته شدند. مهاجمان پدربزرگ و مادربزرگ آهنگساز کژشیمیر دمبسکی را به قتل رساندند. پدر و مادر دوبسکی با پناه بردن به یک خانواده دوست اوکراینی جان سالم به در بردند. در کشتاری دیگر، طبق گزارش‌های ارتش شورشی، سکونت‌گاه‌های لهستانی کوتی، در منطقه زومسکی و نووا نویتسا، با همکاری گشتاپو و سایر مقامات آلمانی برچیده شدند. طبق منابع لهستانی، واحد دفاع شخصی کوتی موفق شد حمله ارتش شورشی را دفع کند، اما حداقل
موفق شد حمله ارتش شورشی را دفع کند، اما حداقل ۵۳ لهستانی به قتل رسیدند. بقیه ساکنان تصمیم به ترک روستا گرفتند و توسط آلمانی‌هایی که توجهشان به دلیل درخشش آتش و صدای تیراندازی جلب شده بود و به کوتی رسیده بودند، اسکورت شدند. ماکسیم اسکوروپسکی، یکی از فرماندهان ارتش شورشی، در دفتر خاطرات خود نوشت: «با آغاز کار ما در کوتی، روز به روز پس از غروب آفتاب، آسمان در درخشش آتش غوطه‌ور می‌شد. روستاهای لهستان در حال سوختن بودند.»
دومارسایس استیم (؛ – ) سیاستمدار اهل هائیتی بود. وی از ۱۶ اوت ۱۹۴۶ تا ۱۰ مه ۱۹۵۰ رئیس‌جمهور هائیتی بود. دومارسایس استیم در ۲۰ ژوئیه ۱۹۵۳، در سن ۵۳ سالگی در ایالات متحده آمریکا درگذشت.
«داست ۲»، که با نام پرونده آن de_dust2 نیز شناخته می‌شود، یک نقشه بازی ویدیویی است که در مجموعه تیرانداز اول شخص "کانتر استرایک" ارائه می‌شود. داست ۲ جانشین «داست»، یکی دیگر از نقشه‌های کانتر استرایک است و توسط دیوید جانستون قبل از انتشار رسمی بازی اصلی "کانتر استرایک" ارائه شده‌است. این طراحی با هدف سادگی و تعادل، بر اساس طراحی متقارن و دو نقطه طراحی شده‌است، که برای این منظور دو تیم باید برای کنترل مبارزه کنند. این نقشه برای اولین بار در مارس ۲۰۰۱ برای بازی اصلی "کانتر استرایک" منتشر شد و در همه بازی‌های
اصلی "کانتر استرایک" منتشر شد و در همه بازی‌های این مجموعه وجود دارد. به غیر از به روزرسانی‌های گرافیکی، پس از انتشار اولیه، قبل از اینکه یک بازبینی اساسی در "" در اکتبر ۲۰۱۷ انجام شود، حداقل تغییراتی را تجربه کرد. این نقشه از زمان انتشار اولیه در بین بازیکنان محبوب بوده و هر دو طرح اصلی و اصلاح شده آن در "گلوبال آفنسیو" و با استقبال مثبت بازیکنان و نقشه سازان روبرو شده‌است. طراحی. داست ۲ یک نقشه بازی ویدیویی است که در سری شوتر اول شخص "کانتر استرایک" به نمایش در می‌آید. "به" گفته جس کلیف، طراح مشترک بازی
در می‌آید. "به" گفته جس کلیف، طراح مشترک بازی اصلی "کانتر استرایک" این نقشه در یک محیط غبارآلود واقع در مراکش تنظیم شده‌است. مانند سایر نقشه‌های بازی، بازیکنان به دو تیم تقسیم می‌شوند: تروریست‌ها و ضد تروریست‌ها. تروریست‌ها مدت زمان محدودی را برای کاشت و انفجار بمب دارند. ضد تروریست‌ها سعی می‌کنند مانع کاشت بمب شوند یا اگر قبلاً کار گذاشته شده‌است آن را خنثی کنند. طرف تروریست برای کنترل بمب باید یکی از دو مکان را کنترل کند. این سایت‌ها در ابتدای دور به راحتی برای ضد تروریست‌ها قابل دسترسی هستند. این نقشه
برای ضد تروریست‌ها قابل دسترسی هستند. این نقشه دارای چند نقطه اصلی خفه کننده است: «میدل»، «لانگ ای» و «تونل بی». نقاط اصلی خفگی شامل موقعیت‌ها و مناطق مهم تاکتیکی است. میانه دارای سه منطقه اصلی است: Catwalk، یک مسیر مرتفع که به سایت Short on A منتهی می‌شود. پایین تونل‌ها، تونلی که از میانه به بالا تونل منتهی می‌شود؛ و میدل دورز، مجموعه ای از درب‌های دوتایی باز در میل دارد که منجر به اسپاون ضد تروریست می‌شود. قبل از نزدیک شدن به سایت A، در Long A، سه منطقه مهم دیگر وجود دارد. لانگ دورز دو مجموعه در دوتایی
مهم دیگر وجود دارد. لانگ دورز دو مجموعه در دوتایی باز هستند که از اسپاون تروریست به Long A منتهی می‌شوند. Pit یک منطقه شیب دار است که بازیکنان می‌توانند در آن در نزدیکی Long Doors پنهان شوند یا از آن برای پوشش استفاده کنند. اسپاون ضد تروریست، درست در Long A از یک سایت، جایی است که ضد تروریست‌ها اسپاون می‌کنند. تونل‌های B دو منطقه اصلی دارند. تونل بالا و تونل پایین. تونل‌های فوقانی منجر به سایت B یا اسپاون تروریست می‌شود. پایین تونل‌ها به تونل‌های فوقانی یا میانه منتهی می‌شود.
تقی خان درانی (از اهالی دران از روستاهای منطقهٔ کوهپایه کرمان) اولين حاکم بومي مستقل کرمان در زمان کریم خان زند بود که حدود سه سال، از سال ١١٧٦ هجري قمري تا سال ١١٧٩ هجري بر کرمان حکومت کرد و پیروزی‌های بسیاری برابر فرماندهان مهم زندیه بدست آورد تا سرانجام با يك سپاه عظيم و به فرماندهي نظر علي خان زند، مهمترين سردار زنديه، پس از محاصره شهر كرمان و با خيانت محافظين و اطرافيان، دستگیر و توسط کریم خان زند کشته شد. وضعیت کرمان پیش از قيام تقی خان دراني. قبل از روی کار آمدن کریم‌خان زند، ايالت کرمان در دست
از روی کار آمدن کریم‌خان زند، ايالت کرمان در دست شاهرخ‌خان افشار بود و در دوران حكومتش يزد و ابرقو را به قلمروش افزود. پدران وی از زمان شاه عباس صفوي حکومت کرمان را در اختیار داشتند؛ به همین سبب، در این ناحیه دارای نفوذ و شهرت بودند. شاهرخ‌خان بعد از قتل نادر از نفوذ و قدرت محلی استفاده نمود و با همراه ساختن بزرگان منطقه، حکومت کرمان را به‌دست گرفت. بعدها شاهرخ‌ميرزا افشار نوه نادر شاه افشار كه حكومت خراسان را در اختيار داشت حكومت شاهرخ خان افشار را بر كرمان تأييد نمود. فتح کرمان. کریم‌خان تا سال ۱۱۷۲ق
تأييد نمود. فتح کرمان. کریم‌خان تا سال ۱۱۷۲ق به‌علت گرفتاری‌های داخلی متعدد نتوانسته بود به وضعيت کرمان بپردازد. در این سال خدامرادخان، ایشیک‌آقاسی، را به حکومت کرمان و سرکوبی شاهرخ‌خان افشار مأمور کرد. در برخوردی که بین دو طرف در نزدیکی بهاباد يزد رخ داد شاهرخ‌خان کشته شد و خدامرادخان زند چهار سال بدون کوچک‌ترین حادثه‌ای تا سال ١١٧٦ هجري به حکومت ادامه داد. در اين سال شخصي به نام تقی‌خان درانی، از اهالی کرمان، پس از بي عدالتيها و ظلمهايي كه از خدامرادخان ديده بود طی نبردی شبانه موفق شد شهر کرمان را به
ديده بود طی نبردی شبانه موفق شد شهر کرمان را به تصرف درآورد درگیری با زندیه. پس از فتح کرمان توسط تقی خان دراني، کریم خان زند دو تن از سرداران خود با نام‌های محمدامین‌خان گروسی و امیرگونه‌خان افشار را به کرمان گسیل داشت که به دلیل اختلاف‌های بین این دو سردار، امیرگونه‌خان افشار با فرمان كريم خان زند، بازگشت ولی محمدامین‌خان گروسی در غياب تقي خان دراني كه در اين زمان خارج از كرمان به سر مي برد، موفق به ورود به شهر كرمان شد، ولی در زمان بسیار کوتاهی، تقی خان دراني موفق به فتح دوباره شهر كرمان گشت. در كتاب
دراني موفق به فتح دوباره شهر كرمان گشت. در كتاب تاريخ ايران كمبريج، جلد هفتم از (نادرشاه تا زنديه) صفحه ١٤٣ ترجمه دكتر تيمور قادري، چنين آمده است: " محمد خان گروسي در غياب تقي خان به كرمان رسيد، آن هم زمانيكه وي در شهر حضور نداشت و از عناصر شورشي شهر براي تسخير كرمان استفاده كرد. اما وي نتوانست سلطه خود را به خارج از كرمان گسترش دهد و دو ماه بعد كه تقي خان شبانه حمله كرد و كرمان را دوباره تصرف نمود، پا به فرار گذاشت. بعد از اين واقعه خان كرد براي بار دوم كرمان را مورد حمله قرار داد، اما مقهور شده، بار ديگر
را مورد حمله قرار داد، اما مقهور شده، بار ديگر به شيراز عقب نشست." پس از فتح مجدد شهر توسط تقي خان دراني، کریم‌خان زند، تقی خان بافقی حاكم يزد را بنا به درخواست خودش، مأمور به بازپس‌گیری شهر كرمان كرد ولی او نیز موفق نشد. تقی خان بافقی به اتفاق سپاهی از تفنگ‌چیان اردستانی و نائینی و عده‌ای از سپاهیان محمدامین‌خان گروسی که در یزد اقامت داشتند، به جانب کرمان حرکت کرد. همین که تقی‌خان درانی از حرکت حاکم یزد مطلع شد یکی از ملازمان خود به نام محمد، مشهور به محمد برات را مأمور دفع وی نمود. حاکم یزد وقتی از حرکت