payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دینَگ (پارسی میانه: "Dēnag") یک بانبشن، ملکه ساسانی در سده سوم میلادی و خواهر اردشیر بابکان بود. زندگی. دینگ یکی از دختران بابک، شاه پارس بود؛ برادرانش شاپور، بنابراین او عنوان "بانبشنان بانبشن" («ملکه ملکه ها») را دریافت کرد و گمان می‌شود که او در سنگ‌نگاره تاج‌گذاری اردشیر در نقش رجب در سمت راست تصویر حضور داشته باشد. او احتمالاً مادر شاپور یکم، پسر اردشیر، بود و پس از مرگ اردشیر در سال ۲۴۲ عنوان "بانبشنان بانبشن" را از دست داد. مهر. مُهری از دینگ بر جای مانده‌است که تصویر نیم‌تنه او با اسم و لقبش
جای مانده‌است که تصویر نیم‌تنه او با اسم و لقبش "بانبشنان بانیش" (ملکه ملکه ها) به حروف پهلوی در آن کنده شده‌است. این بانو با چهره‌ای زیبا و مصصم، تاجی بر سر دارد که برفراز آن گیسوانش به‌شکل گویی با نوار کوچکی بسته شده‌است. گوشواره‌ای که دارای سه مروارید است در گوش و گلوبند مرواریدی در گردنش دیده می‌شود و گیسوان مجعدش به چندین رشته بافته و فروافتاده‌است. تاج مدور او دارای لبه‌ای است که با جواهرات مزین شده‌است. پژوهشگران در مورد مالکیت این مهر اختلاف نظر دارند. بیشتر محققان آن را متعلق به دینگ بابکان
دارند. بیشتر محققان آن را متعلق به دینگ بابکان می‌دانند. علیرضا شاپور شهبازی، ارنست هرتسفلد و فیلیس اکرمن از جمله کسانی هستند که این مهر را از آن دینگ همسر یزدگرد دوم و مادر هرمز و پیروز می‌دانند.
سوتیدا تیدجای (؛ زادهٔ ) ملکه کنونی تایلند و ژنرال و معاون فرمانده گارد محافظ پادشاه تایلند است. او سال‌ها شریک زندگی پادشاه تایلند و اکنون چهارمین همسر واجیرالونگکورن پادشاه تایلند است. سال ۲۰۱۴ پادشاه تایلند بومیپول آدولیاده، سوتیدا را به عنوان معاون فرمانده واحد حفاظت شخصی خود انتخاب کرد. سوتیدا پیش از آن مهماندار خطوط هوایی تایلند بوده است. پادشاه تایلند سپس در سال ۲۰۱۶ به ملکه سوتیدا درجه ژنرالی در ارتش را داد.
یوناس المر (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم و بازیگر اهل دانمارک است. از فیلم‌های او می‌توان به "دنیای مُـنا" اشاره کرد.
راکتور زیربحرانی یا راکتور ساب‌کریتیکال یک رآکتور هسته‌ای برای شکافت هسته‌ای است. راکتور زیر بحرانی یک راکتور شکافت هسته ای است که بدون رسیدن حالت بحرانی شکافت، انرژی (گرمایی) تولید می کند. یک راکتور زیر بحرانی به جای ایجاد و کاربری یک واکنش زنجیره ای، از نوترون های اضافی از یک منبع بیرونی استفاده می کند. دو دسته کلی از این دستگاه ها وجود دارد. یکی از نوترون های ارائه شده توسط یک ماشین همجوشی هسته ای استفاده می کند، مفهومی که به عنوان هیبرید همجوشی-شکافت شناخته می شود. دیگری از نوترون‌هایی استفاده می‌کند که
می شود. دیگری از نوترون‌هایی استفاده می‌کند که از طریق متلاشی شدن و شکافت هسته‌های سنگین توسط ذرات باردار مانند پروتون‌هایی که توسط شتاب‌دهنده ذرات شتاب می‌گیرند، استفاده می‌کند، مفهومی که به عنوان یک سیستم شتاب‌گر محور (ADS) یا راکتور فرعی شتاب‌دهنده شناخته می‌شود. یک راکتور زیر بحرانی می تواند برای از بین بردن ایزوتوپ های سنگین موجود در سوخت استفاده شده از یک راکتور هسته ای معمولی و در عین حال تولید برق استفاده شود. عناصر فرااورانیکی ( transuranic elements) با عمر طولانی در زباله‌های هسته‌ای در اصل
با عمر طولانی در زباله‌های هسته‌ای در اصل می‌توانند شکافته شوند و انرژی را در این فرآیند آزاد کنند و محصولات شکافتی را که عمر کوتاه‌تری دارند پشت سر بگذارند. این امر زمان دفع زباله های رادیواکتیو را به میزان قابل توجهی کوتاه می کند. با این حال، برخی از ایزوتوپ ها دارای سطح مقطع شکافت آستانه هستند و بنابراین برای شکافت نیاز به یک راکتور سریع دارند. در حالی که می‌توان آن‌ها را با نوترون‌های حرارتی به مواد شکافت‌پذیر تبدیل کرد، برخی از هسته‌ها به سه واکنش متوالی جذب نوترون برای رسیدن به ایزوتوپ شکافت‌پذیر و
جذب نوترون برای رسیدن به ایزوتوپ شکافت‌پذیر و سپس نوترون دیگر برای شکافت نیاز دارند. همچنین، آنها به طور متوسط ​​در هر شکافت نوترون های جدید بسیار کمی آزاد می کنند، به طوری که با سوخت حاوی کسر بالایی از آنها، نمی توان به بحرانی رسید. راکتور شتاب دهنده مستقل از این پارامتر است و بنابراین می تواند از این هسته ها استفاده کند. سه ایزوتوپ رادیواکتیو مهم در درازمدت که می‌توان به نحو مطلوبی از آن استفاده کرد، نپتونیوم-237، آمریکیوم-241 و آمریکیوم-243 هستند. مواد سلاح هسته‌ای پلوتونیوم-239 نیز مناسب است، اگرچه
سلاح هسته‌ای پلوتونیوم-239 نیز مناسب است، اگرچه می‌توان آن را به روشی ارزان‌تر به عنوان سوخت MOX یا داخل راکتورهای سریع موجود مصرف کرد. علاوه بر سوزاندن زباله های هسته ای، علاقه به این نوع راکتور وجود دارد زیرا برخلاف راکتورهای معمولی، ذاتاً ایمن تلقی می شود. در اکثر انواع راکتورهای حیاتی، شرایطی وجود دارد که در آن سرعت شکافت می‌تواند به سرعت افزایش یابد، راکتور را تخریب یا آسیب برساند و امکان خروج مواد رادیواکتیو را فراهم کند (به SL-1 یا فاجعه چرنوبیل مراجعه کنید). با یک راکتور زیر بحرانی، واکنش متوقف می
کنید). با یک راکتور زیر بحرانی، واکنش متوقف می شود مگر اینکه به طور مداوم نوترون ها از یک منبع خارجی تغذیه شود. با این حال، مشکل تولید گرما حتی پس از پایان دادن به واکنش زنجیره ای باقی می ماند، به طوری که خنک سازی مداوم چنین راکتوری برای مدت قابل توجهی پس از خاموش شدن، برای جلوگیری از گرم شدن بیش از حد حیاتی است. با این حال، حتی مسئله گرمای فروپاشی را می توان به حداقل رساند زیرا یک راکتور زیربحرانی نیازی به جمع آوری جرم بحرانی از مواد شکافت پذیر ندارد و بنابراین می تواند (تقریبا) به طور دلخواه کوچک ساخته
می تواند (تقریبا) به طور دلخواه کوچک ساخته شود و در نتیجه جرم حرارتی مورد نیاز یک سیستم خنک کننده اضطراری را که قادر به جذب است کاهش دهد. تمام گرمای تولید شده در چند ساعت تا چند روز پس از اسکرام. نوترون های تاخیری مقاله اصلی: نوترون تاخیری موضوع دیگری که در آن یک راکتور زیربحرانی با راکتور هسته‌ای «عادی» متفاوت است ( بدون در نظر گرفتن اینکه با نوترون‌های سریع یا حرارتی کار کند) این است که همه نیروگاه‌های هسته‌ای «عادی» برای حفظ شرایط عملیاتی ایمن به نوترون‌های تاخیری متکی هستند. بسته به هسته در حال شکافت،
تاخیری متکی هستند. بسته به هسته در حال شکافت، کمی کمتر از 1 درصد از نوترون ها بلافاصله پس از شکافت (نوترون های سریع) آزاد نمی شوند، بلکه با کسری از ثانیه تا چند دقیقه تاخیر توسط محصولات شکافت که فروپاشی بتا و سپس انتشار نوترون انجام می شود. این نوترون‌های تاخیری برای کنترل راکتور ضروری هستند، زیرا زمان بین "نسل‌های" شکافت بسیار کوتاه است که فرآیندهای فیزیکی ماکروسکوپی یا مداخله انسانی نمی‌توانند یک گشتاور انرژی را تحت کنترل نگه دارند. با این حال، از آنجایی که فقط نوترون‌های تاخیری، نوترون‌های کافی برای حفظ
فقط نوترون‌های تاخیری، نوترون‌های کافی برای حفظ بحرانی بودن را فراهم می‌کنند، زمان‌های واکنش چندین مرتبه بزرگ‌تر می‌شوند و کنترل راکتور امکان‌پذیر می‌شود. در مقابل، این بدان معناست که کسری بسیار کم از نوترون‌های تاخیری، یک ماده شکافت‌پذیر را برای بهره‌برداری از یک نیروگاه هسته‌ای "معمولی" نامناسب می‌کند. برعکس، یک راکتور زیر بحرانی در واقع خواص کمی بهبود یافته با سوختی با کسر نوترونی با تاخیر کم دارد. (پایین را ببینید). اتفاقاً در حالی که اورانیم-U235 در حال حاضر پر استفاده ترین ماده شکافت پذیر دارای کسر
حاضر پر استفاده ترین ماده شکافت پذیر دارای کسر نوترونی تاخیری نسبتاً بالایی است، پلاتیم Pu239 دارای مقدار بسیار پایین تری است که - علاوه بر سایر خواص فیزیکی و شیمیایی - محتوای احتمالی پلوتونیوم را در سوخت "عادی" راکتور محدود می کند. به همین دلیل سوخت MOX مصرف شده است که هنوز حاوی مقادیر قابل توجهی پلوتونیوم است (شامل شکافت 239 Pu و Pu241 تازه) معمولاً به دلیل رشد درونی 240Pu غیر شکافت پذیر پردازش مجدد نمی شود واین ایزوتوپ پلوتونیم نیاز به محتوای پلوتونیوم بالاتری در سوخت تولید شده از این پلوتونیوم برای حفظ
در سوخت تولید شده از این پلوتونیوم برای حفظ حیاتی بودن دارد. جزء اصلی دیگر سوخت مصرف شده - اورانیوم بازفرآوری شده - معمولاً فقط به عنوان یک محصول جانبی بازیافت می شود و به دلیل رشد U236 اورانیوم و دیگر ایزوتوپ های "نامطلوب" اورانیوم. U236 در بازارقیمت های بدتری نسبت به اورانیوم طبیعی دارد.
لوکاس دونت (؛ زادهٔ ۱۹۹۱) کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس اهل بلژیک است. وی از سال ۲۰۱۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. از آثار وی می‌توان به دختر (فیلم ۲۰۱۸) و نزدیک (فیلم ۲۰۲۲) اشاره کرد. همچنین وی برندهٔ جایزهٔ دوربین طلایی و نخل دگرباشی برای دختر (فیلم ۲۰۱۸) شده‌است. او در جشنواره فیلم کن ۲۰۲۲ برای نزدیک (فیلم ۲۰۲۲) به صورت مشترک، برندهٔ جایزه بزرگ شد. زندگی. دونت در گنت، بلژیک به دنیا آمد و مدرک هنرهای صوتی و تصویری را از گرفت. مادرش، معلم مد در یک مدرسه هنری است. او یک برادر کوچکتر، به نام میشل
مدرسه هنری است. او یک برادر کوچکتر، به نام میشل دارد که تهیه‌کننده است. در دوران نوجوانی، دونت به عنوان دستیار طراحی صحنه و لباس در مجموعه‌های فیلم و تلویزیون کار می‌کرد.
سگ‌ها و آدم‌ها فیلمی به کارگردانی و نویسندگی علی‌محمد قاسمی ساختهٔ سال ۱۳۹۶ است. داستان. در ارتفاعات کوهستانی و جنگلی شمال ایران، در میان مه، یک خطای فاحش قصه‌ای عاشقانه را به هم می‌ریزد. خانواده از هم می‌پاشد، نسل پیرتر قادر به کمک به نسل جوان‌تر نیست، نسل پیر سرخورده از روزگار، خانه‌نشین و دردمند و نسل جوان بی‌تجربه، راه و رسم و آئین دیگری برای زندگی می‌جوید. هزینه جبران خطا، چیزی نیست جز گمگشتگی، ویرانی و دیوانگی.
لاکسمی آگاروال (؛ زادهٔ ۱ ژوئن ۱۹۹۰) بازمانده حمله اسیدپاشی، یکی از فعالان حقوق قربانیان اسیدپاشی و مجری تلویزیون اهل هند است. حمله اسیدپاشی. او در سال ۲۰۰۵ در سن ۱۵ سالگی توسط یک مرد ۳۲ ساله مورد حمله اسیدپاشی قرار گرفت. جوایز. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه بین‌المللی زنان شجاع شده‌است.
هوندا سیویک یک سری خودرو است که توسط شرکت خودروسازی هوندا تولید می‌شود. این خودرو که نخست در دستهٔ خودروهای کامپکت کوچک قرار می‌گرفت، در طی تغییراتی که با عرضهٔ نسل‌های مختلف تجربه کرده‌است و از نظر اندازه بزرگ‌تر شده‌است، اکنون در دسته خودروهای کامپکت قرار می‌گیرد. رهنمودهای سازمان ئی‌پی‌ای برای کلاس اندازه وسایل نقلیه مبنی بر این است که خودروهایی که دارای مجموع گنجایش فضای داخلی کابین و محفظهٔ بار معادل باشند، در دستهٔ خودروهای اندازه متوسط قرار می‌گیرند. با توجه به این رهنمودها نوع سدان سیویک از بعد فنی
با توجه به این رهنمودها نوع سدان سیویک از بعد فنی یک خودروی اندازه متوسط است. اگرچه همچنان در مقابل رقیبانی از گروه خودروهای کامپکت نیز قرار می‌گیرد. با این حال مدل کوپهٔ سیویک همچنان به‌عنوان یک خودروی کامپکت شناخته می‌شود. در فهرست محصولات شرکت هوندا، سیویک در میان مدل‌های فیت و آکورد قرار دارد. نخستین نسل سیویک ابتدا در سال ۱۹۷۲ و در قالب یک خودروی ۲ در معرفی شد و پس از آن مدل ۳ در هاچ‌بک آن نیز در ماه سپتامبر همان سال عرضه شد. همانند خودروی بریتانیایی مینی، این خودرو به یک موتور ۱٬۱۶۹ سی‌سی نصب شده به
این خودرو به یک موتور ۱٬۱۶۹ سی‌سی نصب شده به صورت عرضی مجهز بود که نیروی آن به چرخ‌های جلو منتقل می‌شد. این نوع آرایش موتور و انتقال قدرت، با وجود ابعاد کلی کوچک، سیویک را به خودرویی با فضای داخلی بزرگ تبدیل کرده‌بود. هرچند که سیویک در ابتدا به دلیل دارا بودن خصوصیاتی نظیر مصرف سوخت به صرفه، قابل اعتماد بودن و سازگاری با محیط زیست محبوبیت زیادی کسب کرده بود، اما در نسل‌های بعدی، به ویژه در مدل‌های سیویک تیپ آر، سیویک وی‌تی‌آی، سیویک جی‌تی‌آی و سیویک اس‌آی‌آر/اس‌آی، به عنوان یک خودرو با عملکرد بالا و
به عنوان یک خودرو با عملکرد بالا و خصوصیات اسپورت شناخته می‌شد. هوندا سیویک، جهت عرضه در بازارهای مختلف، در طی سال‌های تولید بارها بازنشانی شد. خودروهای که بر پایه این مدل ساخته شدند عبارتند از: هوندا سی‌آر-ایکس، هوندا سی‌آر-ایکس دل سول، هوندا کنسرتو، نسل اول هوندا پرلود، هوندا سیویک شاتل (که بعدها نام آن به اورثیا تغییر یافت)، و هوندا سی‌آر-وی. از آنجا که در کشور ژاپن مشتریان به سوی بازار خودروهای مینی‌ون و خودروهای کامپکتی همچون هوندا فیت گرایش پیدا کرده‌بودند، و با توجه به عدم تطابق با محدودیت‌های
کرده‌بودند، و با توجه به عدم تطابق با محدودیت‌های اندازه وضع شده از سوی دولت ژاپن در ردهٔ عرض خودرو، تولید مدل غیر هیبرید سیویک در ژاپن در ۱۰ اوت ۲۰۱۰ متوقف شد. با این حال، مدل سیویک در سال ۲۰۱۷، و با معرفی نسل دهم این خودرو، دوباره وارد بازار ژاپن شد. پیشینه. پس از یک دوره تولید خودروهای منحصر بفردی همچون خودروی داخلی هوندا ۱۳۰۰ در ژاپن، در اوایل دهه ۱۹۷۰ شرکت هوندا تصمیم گرفت که به‌طور کلی از عرصهٔ تولید خودرو خارج شود. با این حال در سال ۱۹۷۲، با عرضهٔ مدل سیویک، که از خصوصیات مرسوم در آن زمان برخوردار
سیویک، که از خصوصیات مرسوم در آن زمان برخوردار بود، و همچنین به صرفه، قابل اعتماد و در زمان رشد قیمت سوخت، دارای مصرف سوخت کمی بود، همه‌چیز تغییر کرد. تکنولوژی سی‌وی‌سی‌سی هوندا، خودروی سیویک را قادر ساخته‌بود تا بدون صرف هزینه‌های زیاد و استفاده از مبدل‌های کاتالیتیک گران‌قیمت، با استانداردهای مربوط به آلاینده‌ها در دههٔ ۱۹۷۰ و اوایل ۱۹۸۰ تطبیق پیدا کند. نسل نخست (۱۹۷۲–۱۹۷۹). نخستین نسل هوندا سیویک در ژوئیه۱۹۷۲ معرفی شد و فروش آن با عنوان مدل سال ۱۹۷۳ در ژاپن آغاز شد. این خودرو به یک موتور ۱٬۱۶۹ سی‌سی
ژاپن آغاز شد. این خودرو به یک موتور ۱٬۱۶۹ سی‌سی چهار سیلندر آب-خنک، و امکاناتی نظیر ترمزهای دیسکی در جلو، صندلی‌های وینیل تک‌نفره و تزئینات چوب مصنوعی روی داشبورد مجهز بود. امکاناتی نظیر تهویهٔ مطبوع و رادیو ای‌ام/اف‌ام نیز به‌طور انتخابی بر روی این خودرو قابل نصب بودند. این خودرو در انواع ۲ در کوپه، ۳ در هاچ‌بک، ۵ در هاچ‌بک و ۵ در واگن عرضه شد. با وقوع بحران نفتی سال ۱۹۷۳ و افزایش تقاضا برای خودروهای کم‌مصرف، خودروی سیویک با استفاده از موتوری که توانایی استفاده از هر دو نوع بنزین سرب‌دار یا بدون سرب را
استفاده از هر دو نوع بنزین سرب‌دار یا بدون سرب را دارا بود، اجازهٔ انتخاب نوع سوخت را برای رانندگان فراهم می‌کرد. با معرفی فناوری سی‌وی‌سی‌سی با طراحی جهت احتراق به صرفه‌تر موتور در سال ۱۹۷۵، و تجهیز سیویک به این فناوری، این خودرو برای انطباق با استانداردهای آلایندگی سازمان حفاظت از محیط زیست آمریکا در سال ۱۹۷۵ مبنی بر کاهش گازهای هیدروکربن و مونوکسید کربن خروجی موتور، از مواردی همچون مبدل کاتالیتیک و سوخت بدون سرب بی‌نیاز بود. با گسترش پلت‌فرم مدل ۳ در هاچ‌بک سیویک، خودروی جدیدی در سال ۱۹۷۶ متولد شد که
سیویک، خودروی جدیدی در سال ۱۹۷۶ متولد شد که شرکت هوندا نام آکورد را برای آن برگزید. نسل دوم (۱۹۷۹–۱۹۸۳). نسل دوم سیویک در ژوئن ۱۹۷۹ برای مدل سال ۱۹۸۰ معرفی شد. خودروی سیویک در این نسل از اندازه بزرگ‌تر و زوایای تیزتری نسبت به نسل پیشین بهره‌مند بود و نیروی خروجی موتور آن نیز افزایش یافته‌بود. تمام پیشرانه‌های بکار رفته در سیویک اکنون از فناوری سی‌وی‌سی‌سی بهره‌مند بودند و برای هر سیلندر آن‌ها ۳ سوپاپ در نظر گرفته شده‌بود؛ این موضوع منجر به پیدایش فناوری رقیق سوزی در پیشرانهٔ خودروها شد. موتور پایهٔ سیویک
سوزی در پیشرانهٔ خودروها شد. موتور پایهٔ سیویک با حجم توانایی تولید نیرو را دارا بود. همچنین یک موتور دیگر با حجم نیز با توان خروجی به عنوان گزینهٔ انتخابی در دسترس خریداران بود. در کنار این دو نوع پیشرانه، سه جعبه‌دندهٔ مختلف در ارائه شده‌بود که عبارتند از: ۴ دندهٔ دستی (در مدل‌های پایه)، ۵ دندهٔ دستی، و یک نمونهٔ ۲ دندهٔ نیمه-خودکار که شرکت هوندا آن را "هونداماتیک" نامیده بود. نسل دوم هوندا سیویک در انواع هاچ‌بک ۳ در و ۵ در، ۴ در سدان و ۵ در استیشن واگن عرضه شد. نسل سوم (۱۹۸۳–۱۹۸۷). نسل سوم سیویک در
عرضه شد. نسل سوم (۱۹۸۳–۱۹۸۷). نسل سوم سیویک در سپتامبر ۱۹۸۳ برای مدل سال ۱۹۸۴ معرفی شد. ترکیب مدل‌های مجزای پنج‌در هاچ‌بک و استیشن واگن در این نسل به پیدایش یک مدل «شاتل واگن» یا «واگووَن» انجامید. این مدل، که در بعضی مواقع با توجه به ظاهرش به‌طور محاوره‌ای با نام «صندوق پستی» نیز شناخته می‌شد. هوندا سیویک شاتل نام گرفت. مدل دیگری با نام سی‌آر-ایکس نیز در قالب یک خودروی دونفرهٔ کوپه معرفی شد که ابعاد کوچک و وزن کم آن مورد توجه قرار گرفته‌بود. نسل سوم سیویک همچنین شاهد معرفی موتورهای سری دی بود که موتور
همچنین شاهد معرفی موتورهای سری دی بود که موتور جدید ۱٫۵ لیتری سی‌وی‌سی‌سی با توان را نیز شامل می‌شد. در سال ۱۹۸۴ نوع دیگری از سیویک با عملکرد بالا با نام سیویک اس‌آی به بازار ژاپن معرفی شد که دربرگیرندهٔ سیستم تعلیق بهبود یافته و موتور ۱٫۶ لیتری دی‌اواچ‌سی زدسی با نیروی خروجی بود. مدل‌های اس‌آی در بازار ایالات متحده در دو نوع سیویک اس‌آی سه‌در هاچ‌بک و سی‌آرایکس اس‌آی با موتور انژکتوری اس‌اواچ‌سی ۱۲ سوپاپ با توان عرضه شدند. در سال ۱۹۸۴ برای اولین بار یک مدل چهارچرخ محرک با جعبه‌دندهٔ نصب شده به‌طور متفاوت
چهارچرخ محرک با جعبه‌دندهٔ نصب شده به‌طور متفاوت نیز معرفی شد و پس از آن در سال ۱۹۸۷ مورد بروزرسانی قرار گرفت. این مدل دارای مصرف سوخت در بزرگراه بود. سیستم چهار چرخ محرک این خودرو در ابتدا با فشردن یک دکمه فعال می‌شد. با این حال پس از بهبود یافتن این سیستم در سال ۱۹۸۷، محور عقب به‌طور خودکار و در صورت از دست رفتن چسبندگی چرخ‌های جلو فعال می‌شد. از این سیستم جدید با نام «بی‌درنگ» یاد می‌شد و از یک «ارتعاش‌دندهٔ چسبنده» برای اتصال دو میل‌لنگ میان چرخ‌های جلو و چرخ‌های عقب تشکیل شده‌بود. جعبه‌دندهٔ دستی این
و چرخ‌های عقب تشکیل شده‌بود. جعبه‌دندهٔ دستی این خودرو نیز به یک دندهٔ ششم موازی با نام اس‌ال یا «بسیار پایین» (Super-Low) جهت تأمین گشتاور زیاد در سرعت‌های بسیار کم مجهز شد. ایدهٔ «بی‌درنگ» امروزه نیز همچنان مورد استفاده قرار می‌گیرد. با این تفاوت که نسبت به سیستم اولیه از نظر فناوری بهبود یافته‌است. نسل چهارم (۱۹۸۷–۱۹۹۱). در سپتامبر ۱۹۸۷، یک مدل بازطراحی شده از سیویک با ابعاد بزرگتر و ارتفاع کمتر دماغه معرفی شد. برای بازارهای مختلف سراسر جهان تیپ‌ها و مدل‌های بسیار متنوعی عرضه شد. مهم‌ترین مدل قابل اشاره
بسیار متنوعی عرضه شد. مهم‌ترین مدل قابل اشاره از میان این مدل‌ها، سیویک اس‌آی‌آر مخصوص بازار ژاپن بود که از موتور "B16A" دی‌اواچ‌سی وی‌تک بهره‌مند بود. تمام مدل‌های اختصاصی بازار ایالات متحده به سیستم تزریق سوخت الکترونیکی مجهز شدند. با این حال مدل‌های کاربراتوری همچنان در بازارهای دیگر در دسترس بودند. هوندا سیویک در نسل چهارم شاهد معرفی یک سیستم تعلیق عقب کاملاً مستقل بود که در تمامی مدل‌های این خودرو به کار گرفته‌شد. علاوه بر این، هوندا سی‌آرایکس نیز به عنوان عضوی از خانوادهٔ سیویک با تیپ‌های اچ‌اف،
به عنوان عضوی از خانوادهٔ سیویک با تیپ‌های اچ‌اف، دی‌ایکس و اس‌آی در ایالات متحده باقی ماند و در پی توافقی با شرکت مرسدس-بنز آفریقای جنوبی، یک مدل چهاردر سدان با نام بالاد در مدل‌های ۱۵۰۰ ۱۶-سوپاپ، ۱۶۰۰آی ۱۶-سوپاپ و ۱۶۰۰آی ۱۶-سوپاپ دی‌اواچ‌سی ساخته شد. ۸۰۰ دستگاه اولیهٔ تولیدشده از نسل چهارم سیویک در کارخانهٔ جدید هوندا در الیستون، انتاریو کشور کانادا، در تیپ اس‌ئی تولید شدند. این خودروهای نسخهٔ ویژه، دارای زه‌های جانبی سفید رنگ هماهنگ با رنگ سفید بدنه، و آینه‌های جانبی همرنگ بدنه بودند. در زه‌های جانبی
آینه‌های جانبی همرنگ بدنه بودند. در زه‌های جانبی این مدل‌ها یک خط آبی نیز به چشم می‌خورد. نسل پنجم (۱۹۹۲–۱۹۹۵). نسل پنجم هوندا سیویک، که در در سپتامبر ۱۹۹۱ برای مدل سال ۱۹۹۲ معرفی شد، دارای ابعاد بزرگ‌تر و طراحی آئرودینامیکی بود. از زمان معرفی نسل پنجم و تا سال ۱۹۹۵، مدل استیشن واگن نسل پیشین (چهارم) سیویک تنها در بازار ژاپن عرضه شد. مدل اچ‌اف پیشین، که پربازده‌ترین مدل سیویک از نظر مصرف سوخت بود، جای خود را به مدل جدیدی با نام وی‌ایکس هاچ‌بک داد که با مصرف سوخت اقتصادی‌ترین خودروی ساخت هوندا در آن زمان
سوخت اقتصادی‌ترین خودروی ساخت هوندا در آن زمان بود. در آمریکای شمالی، مدل اس‌آی به سیستم سوپاپ اس‌اواچ‌سی وی‌تک مجهز شد؛ در حالی که مدل وی‌ایکس از سیستم وی‌تک-ئی بهره‌مند بود. مدل اس‌آی در بازار ژاپن به یک موتور "دی۱۶ای۹" با سیستم سوپاپ دی‌اواچ‌سی غیر وی‌تک مجهز بود. پیرو سنت اسپورت بودن مدل سیویک اس‌آی‌آر ابتدایی، هوندا مدل‌هایی از نسل پنجم را با تجهیزات مشابه این مدل به فروش می‌رساند که در ژاپن، آسیا و اروپا همچنان با همان نام سیویک اس‌آی‌آر شناخته می‌شد. در آفریقای جنوبی، شرکت ام‌بی‌اس‌ای (مرسدس بنز
در آفریقای جنوبی، شرکت ام‌بی‌اس‌ای (مرسدس بنز آفریقای جنوبی) هوندا سیویک را با نام بالاد و تنها در نوع چهار در تولید می‌کرد. نوع دیگری از سیویک با نام سیویک کوپه در این نسل معرفی شد که بر اساس مدل سدان سیویک فریو ساخته شده‌بود و در اروپا، ژاپن و آمریکای شمالی به فروش رسید. نسل پنجم سیویک همچنان در میان تیونرها و افراد علاقه‌مند به خودروهای تقویت‌شده دارای محبوبیت است. نسل ششم (۱۹۹۶–۲۰۰۰). نسل ششم هوندا سیویک در سپتامبر ۱۹۹۵ به عنوان مدل سال ۱۹۹۶ معرفی شد. این مدل از طراحی بروز شده‌ای برخوردار بود که در
این مدل از طراحی بروز شده‌ای برخوردار بود که در مقایسه با بازطراحی‌های پیشین محافظه‌کارانه‌تر بود. در کنار انواع سیستم‌های تعلیق و موتورهایی که برای این نسل عرضه شدند، مدل جدیدی از سیویک، که اولین سیویک با پیشرانه‌ای با سوخت گاز طبیعی بود، با نام سیویک جی‌ایکس معرفی شد. این نسل از سیویک از سال ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۰ در ایالات متحدهٔ آمریکا در تیپ‌های سی‌ایکس، دی‌ایکس، ئی‌ایکس، ئی‌ایکس‌آر، اچ‌ایکس و ال‌ایکس، و در کانادا در تیپ‌های اس‌ئی و اس‌آی عرضه شد. تمامی مدل‌های پایه به موتور ۱٫۶ لیتری مجهز بوده و موتورهای
پایه به موتور ۱٫۶ لیتری مجهز بوده و موتورهای نصب‌شده بر روی تیپ‌های ئی‌ایکس و سی‌ایکس از سیستم سوپاپ اس‌اواچ‌سی برخوردار بودند. موتور بکار رفته در تیپ ئی‌ایکس از نوع دی۱۶وای۵ وی‌تک، تیپ اچ‌ایکس از نوع دی۱۶وای۵ وی‌تک-ئی، و تیپ‌های سی‌ایکس، دی‌ایکس و ال‌ایکس از نوع دی۱۶وای۷ غیر وی‌تک بود؛ موتور مدل اس‌آی در ایالات متحده، و اس‌آی‌آر در کانادا نیز از سیستم سوپاپ دی‌اواچ‌سی (بی۱۶ای۲ وی‌تک) بهره‌مند بود. نخستین مدل سیویک اس‌آی کوپه ئی‌ام۱ در سال‌های ۱۹۹۹ و ۲۰۰۰ عرضه شد. در اروپا دو نمونه از مدل‌های سدان و هاچ‌بک
شد. در اروپا دو نمونه از مدل‌های سدان و هاچ‌بک با موتور ۱٫۶ لیتری وی‌تی‌آی دی‌اواچ‌اس ارائه شدند، و برای مدل‌های لیفت‌بک و استیت (استیشن واگن) ساخته‌شده بر اساس مدل دومانی، یک موتور ۱٫۸ لیتری دی‌اواچ‌سی نیز در دسترس بود. نسل هفتم (۲۰۰۱–۲۰۰۵). نسل هفتم هوندا سیویک در سپتامبر سال ۲۰۰۰ برای مدل سال ۲۰۰۱ معرفی شد. با وجود برابری ابعاد بیرونی این نسل با نسل پیشین، فضای داخلی این خودرو با توجه به کف مسطح در عقب بهبود یافته بود و این نسل را وارد کلاس خودروهای کامپکت کرد. سیستم تعلیق این مدل در جلو از نوع دوجناقی
کرد. سیستم تعلیق این مدل در جلو از نوع دوجناقی به نوع مک‌فرسون تغییر یافت. این تغییر در سیستم تعلیق به منظور کاهش هزینه‌ها و همچنین فراهم کردن فضای بیشتر برای موتور تازه معرفی شدهٔ سری کی هوندا اعمال شد. در برخی تیپ‌ها قدرت موتور نیز افزایش یافت. چهار سطح امکانات از این نسل به بازار عرضه شد که عبارت بودند از: دی‌ایکس، ال‌ایکس، ئی‌ایکس و اچ‌ایکس. همچنین با آغاز عرضهٔ این نسل، فروش سیویک کوپه در ژاپن متوقف شد. در آمریکای شمالی، سیویک در دو نوع کوپه و سدان در دسترس بود، به استثناء مدل اس‌آی (اس‌آی‌آر در
در دسترس بود، به استثناء مدل اس‌آی (اس‌آی‌آر در کانادا) که تنها در نوع سه در هاچ‌بک عرضه شد. با این حال در بازارهای سایر مناطق جهان، نوع هاچ‌بک در دو مدل سه‌در و پنج در به فروش می‌رسید. سیویک تیپ آر نیز با طراحی جدید و این‌بار با یک موتور قدرتمندتر آی-وی‌تک و در نوع سه‌در هاچ‌بک وارد بازار شد. این نسل اولین نسل از سیویک بود که شاهد معرفی مدل سیویک هیبرید با موتور ۱٫۳ لیتری بود. نسل هشتم (۲۰۰۶–۲۰۱۱). نسل هشتم سیویک در سپتامبر ۲۰۰۵ به عنوان مدل سال ۲۰۰۶ به بازار معرفی شد. برای نسل هشتم، شرکت هوندا مدل سیویک
معرفی شد. برای نسل هشتم، شرکت هوندا مدل سیویک را بر اساس دو پلت‌فرم متفاوت تولید نمود؛ یکی برای مدل‌های سدان و کوپه، و دیگری برای مدل هاچ‌بک که در درجهٔ اول برای بازار اروپا طراحی شده بود. این مدل هاچ‌بک که از سیستم تعلیق عقب ساده و مشترک با هوندا فیت بهره‌مند بود، با چهره‌ای خشن‌تر طراحی شده‌بود. تا سال ۲۰۰۶ در مجموع ۱۶٫۵ میلیون دستگاه از نسل‌های مختلف مدل سیویک به فروش رسیده بود که ۷٫۳ میلیون از آن‌ها تنها در ایالات متحده فروخته شده‌بودند. مدل‌های موجود در بازار آمریکای شمالی با خودروهای عرضه‌شده در
در بازار آمریکای شمالی با خودروهای عرضه‌شده در بازار ژاپن از نظر طراحی خارجی متفاوت بودند. با این حال خصوصیات فنی آن‌ها یکسان بود. نوع هاچ‌بک سیویک در دو نوع سه‌در و پنج‌در در دسترس بود. تولید هر دو تیپ اس‌آی و تیپ آر در این نسل نیز ادامه یافت و با وجود اینکه مدل‌های تیپ آر در ژاپن و اروپا از حجم موتور یکسان برخوردار بودند، از نظر فنی با یکدیگر متفاوت بودند. در ایالات متحده یک نمونهٔ بهبودیافته و اسپورت‌تر از سیویک اس‌آی چهار در، توسط شرکت تیونینگ موگن عرضه شد که دگرگونی‌هایی را در بخش‌های تعلیق، چرخ‌ها،
شد که دگرگونی‌هایی را در بخش‌های تعلیق، چرخ‌ها، طراحی بیرونی سیستم اگزوز تجربه کرده‌بود. یک مدل ویژهٔ بازار کانادا، که با برند آکیورا عرضه می‌شد، از آکیورا ئی‌ال به آکیورا سی‌اس‌ایکس تغییر نام پیدا کرد. در پایان عرضهٔ این نسل از هوندا سیویک، ارائهٔ مدل سیویک تیپ آر در بازار ژاپن تا زمان معرفی نسل دهم در میانهٔ سال ۲۰۱۷ متوقف شد. نسل نهم (۲۰۱۲–۲۰۱۵). در ۱۳ دسامبر ۲۰۱۰ شرکت هوندا یک "پیش‌طرح دستی از نسل نهم هوندا سیویک را با توضیح «پرتکاپو، شفاف و آئرودینامیک» منتشر کرد. مدل‌های مفهومی کوپه و سدان سیویک در
منتشر کرد. مدل‌های مفهومی کوپه و سدان سیویک در ۱۰ ژانویهٔ ۲۰۱۱ در نمایشگاه بین‌المللی خودروی دیترویت به نمایش درآمدند. نسخهٔ تولیدی نسل نهم سیویک (پیش‌نمایش شده در قالب مدل مفهومی) در ۲۰ آوریل ۲۰۱۱ وارد بازار ایالات متحدهٔ آمریکا شد. در اواخر سال ۲۰۱۲، هوندا مدل سیویک را با طراحی بیرونی و امکانات و نمای درونی جدید، برای مدل سال ۲۰۱۳ بروزرسانی کرد. فناوری "اکو اسیست" هوندا به بیشتر مدل‌های سیویک افزوده شد و سیویک را به اولین خودروی هوندا با موتور بنزینی بدل کرد که در آمریکای شمالی به چنین سامانه‌ای مجهز
کرد که در آمریکای شمالی به چنین سامانه‌ای مجهز می‌شد. این سامانه یک سامانهٔ اطلاعاتی است که امکان فراگیری رانندگی اقتصادی را در اختیار راننده قرار می‌دهد. و بهینه‌سازی مصرف سوخت خودروهای هایبرید هوندا در ژاپن به میزان ۱۰٪ توسط این سامانه تأیید شده‌است. تمام مدل‌های سیویک در این نسل به‌طور استاندارد به سیستم ترمز ضد قفل (ABS)، دستیار پایداری خودرو (VSA) و توزیع نیروی ترمز الکترونیکی (EBD) مجهز شدند. طی بهینه‌سازی‌هایی که بعداً بر روی این نسل اعمال شدند، برای کاهش میزان انتقال ناهمواری‌های سطح مسیر به داخل
کاهش میزان انتقال ناهمواری‌های سطح مسیر به داخل کابین، یک سیستم تعلیق چند اتصالی در عقب خودرو نصب شد. نسل دهم (۲۰۱۶–۲۰۲۱). نسل دهم هوندا سیویک بر پایهٔ پلت‌فرم جهانی کامپکت هوندا ساخته شده‌است. مدل سدان این نسل اولین بار در سپتامبر ۲۰۱۵ و برای مدل سال ۲۰۱۶ رونمایی شد. با توجه به ادامه یافتن ستون سی (ستون سوم) تا انتهای صندوق در هوندا سیویک در نسل دهم، این خودرو از طراحی "فست‌بک برخوردار است. در بخش جلوی این خودرو نیز یک بازوی بزرگ از جنس کروم با نشان هوندا در وسط آن نصب شده‌است که تا بالای چراغ‌های جلو
در وسط آن نصب شده‌است که تا بالای چراغ‌های جلو ادامه می‌یابد. در این نسل از هوندا سیویک همانند فضای خارجی، تغییرات بسیاری در طراحی داخلی نیز اعمال شده‌است. برخلاف استفاده از دو نمایشگر سرعت و دورسنج موتور در نسل قبلی، تیپ‌های ئی‌ایکس به بالا از دهمین نسل سیویک به یک نمایشگر دیجیتال از نوع ال‌سی‌دی ۷ اینچی برای نمایش اطلاعات مجهز هستند؛ این نمایشگر، که قابلیت‌های سفارشی‌سازی زیادی دارد، در پشت فرمان و در مقابل دید راننده قرار گرفته‌است. شرکت هوندا مدعی است که تیپ اس‌آی نسل دهم سیویک (که در واقع هشتمین نسلی