payamvha/North_RAG huggingface dataset:
لحظات مهم زندگی او دیده‌ام. اما آن روز! آن نگاه شعله‌ور از تمسخر، عصبانیت، نفرت ، انتقام، و پیروزی بود.» سپس، در ۲۱ ژوئن ۱۹۴۰، هیتلر در همان واگن قطاری که در آن آتش‌بس ۱۹۱۸ امضا شده بود (واگن از ساختمان موزه‌ای در نزدیکی برداشته شد و دقیقاً در همان مکان سال ۱۹۱۸ قرار گرفت)، بر روی همان صندلی که مارشال فردیناند فوش هنگام روبرو شدن با نمایندگان امپراتوری شکست خوردهٔ آلمان بر آن نشسته بود، نشست. پس از گوش دادن به خوانش مقدمه، هیتلر - در اقدامی حساب شده از تحقیر و اهانت به نمایندگان فرانسوی - کالسکه را ترک
و اهانت به نمایندگان فرانسوی - کالسکه را ترک کرد، درست آنچنانکه که فوش در سال ۱۹۱۸ انجام داده بود، و گفتگوها را به فرمانده عالی خود ("Oberkommando der Wehmaht") ژنرال ویلهلم کایتل سپرد. گفتگوها سپس به مدت یک روز، تا عصر ۲۲ ژوئن ۱۹۴۰، طول کشیدند. ژنرال شارل اونتزیگه ناچار شد با نمایندگان دولت فرانسه که به بوردو فرار کرده بودند، به‌طور تلفنی دربارهٔ این شرایط صحبت کند؛ بیشتر اما با وزیر دفاع تازه معرفی شده، ژنرال ماکسیم ویگان. مکان امضای قرارداد به دستور هیتلر سه روز بعد توسط آلمانی‌ها نابود شد. واگن قطار به
سه روز بعد توسط آلمانی‌ها نابود شد. واگن قطار به همراه تکه‌های یک لوح سنگی بزرگ به عنوان غنیمت جنگی به برلین برده شدند. بنای یادبود آلزاس-لورن (که عقابی آلمانی را که توسط شمشیر به دام افتاده‌است به تصویر می‌کشید) نیز نابود شد و تمام شواهد وجود این مکان محو شدند، به استثنای تندیس فردیناند فوش: هیتلر دستور داد که آن را دست نخورده باقی بگذارند تا تندیس نظاره‌گر زمینی بایر و نابودشده باشد. واگن قطار بعدها در برلین به نمایش گذاشته شد و سپس در سال ۱۹۴۵ به کراوینکل در تورینگن منتقل شد و در آنجا توسط نیروهای اس‌اس
در تورینگن منتقل شد و در آنجا توسط نیروهای اس‌اس نابود و بقایای آن دفن شد. پس از جنگ، این مکان و یادبودهای آن توسط نیروی اسیر آلمانی بازسازی شدند.
پرواز ۵۹۳ اروفلوت یک پرواز مسافربری معمولی بود که از فرودگاه بین‌المللی شرمتیوو در مسکو به فرودگاه کای تک در هونگ کونگ می‌رفت. در ۲۳ مارس ۱۹۹۴، هواپیمای ایرباس ای۳۱۰–۳۰۴ اروفلوت در استان کمروو، روسیه به کوه خورد و تمام ۶۳ مسافر و ۱۲ خدمه آن کشته شدند. شواهدی مبنی بر مشکلات فنی پیدا نشد. صدای کابین خلبان و دستگاه‌های ضبط داده‌های پروازی نشان دادند که دختر ۱۲ساله و پسر ۱۶ساله خلبان پشت فرمان هواپیما بودند. پسر خلبان ندانسته کنترل خلبان خودکار ای۳۱۰ هواپیما را غیرفعال کرده بود. پس خلبان خودکار کاملاً غیرفعال
غیرفعال کرده بود. پس خلبان خودکار کاملاً غیرفعال شد و هواپیما یک شیرجه تقریباً عمودی زد. علی‌رغم تلاش برای کنترل هواپیما، افسر اول زیادی آن را بالا کشید و هواپیما دچار واماندگی و چرخش شد. خلبان‌ها توانست دوباره هواپیما را تراز کند ولی از ارتفاع ایمن خیلی پایین آمد و به کوه برخورد کرد. تمام ۷۵ سرنشین آن، در دم جان دادند. سانحه. در ۲۳ مارس ۱۹۹۴، هواپیما از فرودگاه بین‌المللی شرمتیوو در مسکو به مقصد فرودگاه کای تک در هونگ کونگ به راه افتاد. ۷۵ سرنشین داشت که ۶۳نفرشان مسافر بودند. این نخستین پرواز بین‌المللی
۶۳نفرشان مسافر بودند. این نخستین پرواز بین‌المللی خلبان دو فرزند خلبان کوردینسکی بود و آن‌ها را به کابین آورد. پنج نفر در کابین بودند: کوردینسکی، دستیار خلبان پیسکاریوف، فرزندان کوردینسکی (الدار و یانا) و خلبانی دیگر به نام ولادیمیر ماکاروف. کوردینسکی خلبان خودکار را فعال کرد و برخلاف قوانین، فرزندانش را پشت دستگاه کنترل نشاند. اول، دخترش یانا روی صندلی سمت چپ خلبان نشست. کمی بعد، پسرش الدار روی صندی خلبان نشست. برخلاف خواهرش به ستون کنترل دست زد و به مدت ۳۰ ثانیه خلبان خودکار را غیرفعال کرد. این موضوع
۳۰ ثانیه خلبان خودکار را غیرفعال کرد. این موضوع باعث شد کامپیوتر پرواز، قسمت متحرک بال را به حالت کنترل دستی درآورد ولی همچنان کنترل دیگر سیستم‌ها را در دست داشته باشد. یک چراغ بی صدا روشن شد تا خلبانان متوجه این مسئله جزئی شوند. ظاهراً خلبانان به سیگنال‌های هشدار صدادار عادت داشتند و متوجه نشدند. الدار پیش از همه متوجه مشکل شد. کمی بعد، نشانگر مسیر پرواز عوض شد. خلبانان ۹ ثانیه گیج شدند و در این مدت، هواپیما تقریباً ۹۰ درجه کج شد. ای۳۱۰ نمی‌تواند هم ارتفاع را حفظ کند و هم چنین چرخش تیزی داشته باشد، پس
را حفظ کند و هم چنین چرخش تیزی داشته باشد، پس هواپیما سریع پایین آمد. افزایش نیروی گرانش کنترل دوباره را برای خلبان و خدمه بسیار دشوار کرد. خلبان خودکار دیگر قسمت‌های متحرک بال را کنترل نمی‌کرد، سراغ کنترل‌های دیگرش رفت و دماغه را بالا آورد. در نتیجه، هواپیما کم‌کم دچار واماندگی شد و خلبان خودکار کاملاً غیرفعال شد. چراغ نشانگر دوم روشن شد و خلبانان متوجه این موضوع شدند. همزمان صفحه نمایش خلبان خودکار خاموش شد. برای مقابله با واماندگی، یک سیستم خودکرار دماغه را پایین آورد و آن را دچار شیرجه ناگهانی کرد. با
را پایین آورد و آن را دچار شیرجه ناگهانی کرد. با کاهش نیروی گرانش، کوردینسکی روی صندلی اش نشست. پیسکاریوف توانست هواپیما را از حالت شیرجه خارج کند ولی آن را در حالت صعود عمودی قرار داد. با اینکه کوردینسکی و پیسکاریوف کنترل را بدست گرفتند و بال‌ها را تراز کردند، نفهمیدند چقدر کاهش ارتفاع داده‌اند. هواپیما با سرعت عمودی بالا، حدوداً ۷۰متر در ثانیه، دچار سانحه شد و تمام ۷۵ سرنشین آن کشته شدند. حین سانحه، چرخ دنده‌های فرود باز بودند و مسافران آماده فرود اضطراری بودند. پیش از سانحه هیچ تماس اضطراری گرفته شدو
بودند. پیش از سانحه هیچ تماس اضطراری گرفته شدو علی‌رغم تلاش‌های دو خلبان برای نجات هواپیما، بعدها مشخص شد که اگر ستون کنترل را رها می‌کردند، خلبان خودکار جلوی واماندگی را می‌گرفت و از سانحه جلوگیری می‌کرد. هیچ ردی از مشکل فنی در هواپیما پیدا نشد. لاشه هواپیما در یک سرازیری متروک در رشته کوه کازنتسک آلاتا، حدود ۲۰ کیلومتری شرق مژدورچنسک، اوبلاست کمروو، روسیه پیدا شد. در روز دوم جستجو، دستگاه‌های ضبط داده‌های پرواز یافت شد. خانواده‌های قربانیان روسی در محل سانحه گل گذاشتند و خانواده‌های قربانیان چینی
محل سانحه گل گذاشتند و خانواده‌های قربانیان چینی کاغذهایی را در اطراف زمین پخش کردند که پیام‌هایی رویشان نوشته شده بود. پیامد. خطوط هوایی در ابتدا حضور کودکان را در کابین انکار کردند ولی وقتی مجله روسی اوبوزریواتل در ۲۸ سپتامبر ۱۹۹۴ رونوشتی را منتشر کرد، این موضوع را پذیرفتند. بر این اساس آسوشیتد پرس گفت «خدمه روسی تقریبا موفق به نجات هواپیما شدند». نیویورک تایمز گفت «رونوشت نوار هواپیما نشان می‌دهد که خدمه روسی تقریبا توانستند هواپیمای ایرباس و ۷۵ سرنشین را نجات دهند اما حضور کودکان و ناآشناییشان با
را نجات دهند اما حضور کودکان و ناآشناییشان با هواپیمای خارجی، مانع موفقیتشان شد.»
بخش بیماران سرپایی یا کلینیک سرپایی بخشی از بیمارستان است که برای پذیرش و درمان بیماران سرپایی اختصاص یافته‌است. بیماران سرپایی افرادی هستند که دارای مشکلات سلامتی هستند و برای تشخیص یا درمان به بیمارستان مراجعه می‌کنند اما در این زمان نیازی به تخت یا بستری شدن برای مراقبت طولانی مدت یا شبانه ندارند. بخش‌های سرپایی طیف گسترده‌ای از خدمات درمانی، آزمایش‌های تشخیصی و انجام جراحی‌های محدود و کوچک را ارائه می‌دهند. در پی شیوع دنیاگیری کووید ۱۹ در بریتانیا و با اختصاص سیستم‌های تماس تصویری بین بیماران، پزشکان و
سیستم‌های تماس تصویری بین بیماران، پزشکان و کادر درمانی، تعداد مراجعات حضوری بیماران برای مشاوره و اقدامات تشخیصی کاسته شد.
در هنگام جنگ، شهر بی‌دفاع به منطقه‌ای مسکونی در شرف تصرف از سوی دشمنان گفته می‌شود که برای جلوگیری از نابود شدن اعلام کرده‌است تلاشی برای دفاع از خود نمی‌کند. هنگامی که یک شهر خود را یک شهر بی‌دفاع اعلام می‌کند ، انتظار می‌رود که ارتش مخالف به جای نابودی، شهر را به شکل مسالمت‌آمیز اشغال کند. هدف این مفهوم حفاظت از غیرنظامیان و نشانه‌های فرهنگی شهر در برابر نبردی است که ممکن است بی فایده باشد. نیروهای حمله کننده اما همیشه به اعلام «شهر بی‌دفاع» احترام نمی‌گذارند. گاه، نیروهای دفاعی نیز از آن به عنوان یک
گاه، نیروهای دفاعی نیز از آن به عنوان یک تاکتیک سیاسی استفاده می‌کنند. در برخی موارد، اعلام «بی‌دفاع بودن» یک شهر توسط طرفی که در آستانه شکست و تسلیم است، انجام می‌شود. در موارد دیگر، کسانی که چنین اعلامیه‌ای می‌دهند مایل و قادر به جنگ هستند، اما ترجیح می‌دهند که شهر مورد نظر از نابودی در امان بماند. بنا بر پروتکل یک کنوانسیون ژنو، برای طرف حمله کننده «حمله به مکان‌های بی‌دفاع به هر وجهی» ممنوع است. نمونه‌ها. چندین شهر در جریان جنگ جهانی دوم به عنوان شهرهای بی‌دفاع اعلام شدند: ، هامبورگ در ۳ مه ۱۹۴۵ توسط
بی‌دفاع اعلام شدند: ، هامبورگ در ۳ مه ۱۹۴۵ توسط آلمانی‌ها بی‌دفاع اعلام شد و بلافاصله توسط ارتش بریتانیا اشغال شد.
مانوش زمردی () روزنامه‌نگار، نویسنده، مجری و پادکست‌ساز اهل ایالات متحده آمریکا است. وی کارش را به‌عنوان گزارشگر و تهیه‌کنندهٔ رویترز و بی‌بی‌سی نیوز شروع کرد و به‌مدت دو سال ساکن برلین بود. مانوش زمردی مجری پادکست «"یادداشت‌های شخصی"» بود که مکاشفه‌ای دربارهٔ رابطهٔ بشر با تکنولوژی بود و خودش آن را «یک برنامهٔ تکنولوژیکی دربارهٔ چگونه انسان ماندن» توصیف نمود. این پادکست به گسترهٔ وسیعی از مطالب از جمله سرریز داده‌ها، آشفتگی دیجیتال، پیامک‌های جنسی و قابلیت‌های استراق سمع ابزارک‌های الکترونیکی می‌پرداخت.
استراق سمع ابزارک‌های الکترونیکی می‌پرداخت. مانوش در سال ۲۰۱۷ با همکاری پروپابلیکا، برنامه‌ای به نام «درهم شکستن جعبهٔ سیاه» ساخت که در واقع، کندوکاوی دربارهٔ جمع‌آوری اطلاعات شخصی کاربران توسط شرکت فیس‌بوک بود. وی سپس برنامه‌ای ۵ قسمتی به نام «تناقض حریم شخصی» ساخت که هدفش کمک به کاربرانِ فیس‌بوک بود تا کنترل اطلاعات شخصی خود را دوباره به دست بگیرند. این پروژه برندهٔ جایزه وبی در شاخهٔ «پادکست و پیام صوتی دیجیتال برتر» سال ۲۰۱۸ میلادی شد. «آکادمی پادکست‌سازان»، این برنامه را، «بهترین پادکست تکنولوژی سال
این برنامه را، «بهترین پادکست تکنولوژی سال ۲۰۱۷» نامید. در سال ۲۰۱۸، مجلهٔ فست کامپانی نام مانوش زمردی را در فهرست «۱۰۰ تن از خلاق‌ترین افراد در زمینهٔ کسب و کار» قرار داد. او برندهٔ جوایز متعددی در زمینهٔ روزنامه‌نگاری نیز شده‌است که از آن میان می‌توان به «جایزهٔ باشگاه خبرنگاری نیویورک در زمینهٔ روزنامه‌نگاری» اشاره کرد. «اتحادیهٔ زنان در رسانه» نیز او را به‌عنوان «برترین مجری» سال ۲۰۱۴ معرفی نمود. مانوش زمردی پایه‌گذار شرکت رسانه‌ای «اِستیبل جینیـِس» است که شرح ماجرای آن در پادکست «"زیگ‌زاگ"» رادیوتوپیا
که شرح ماجرای آن در پادکست «"زیگ‌زاگ"» رادیوتوپیا توصیف شده‌است.
کیموآ () یک خرده‌فروش لباس و لوازم جانبی اسپانیایی است که دفتر مرکزی آن در اسپانیا قرار دارد. این برند توسط راننده اسپانیایی فرمول یک، فرناندو آلونسو، که سفیر فعلی این برند نیز هست، تأسیس شد. به گفته آلونسو، او و دوستانش در کالیفرنیا، در ساحل بودند و غروب خورشید را با دوستانشان نگاه می‌کردند؛ و از این کار لذت می‌بردند و ریشهٔ واژهٔ کیموآ را می‌توان در زبان هاوایی یافت و این مربوط به «نشستن و تماشای خورشید است، که با هم می‌رود» است از اینجا نام کیموآ را برای برند خود انتخاب کردند فروشگاه و محصولات. بازار هدف
خود انتخاب کردند فروشگاه و محصولات. بازار هدف کیموآ شامل بزرگسالان، جوانان و میانسالان می‌شود. این برند از طریق فروشگاه الکترونیکی خود به ۱۵۰ کشور در سراسر جهان خدمات می‌دهد و دست کم دارای یک فروشگاه حضوری در اسپانیا است. این نشان تجاری محصولاتی از جمله پیراهن، مایو، ژاکت، کفش، عینک آفتابی و کلاه را ارائه می‌دهد. توسعه. کیموآ توسط رانندهٔ اسپانیایی فرمول یک، فرناندو آلونسو به همراه گروهی از دوستانش تأسیس شد که چند سال روی این پروژه کار کرده‌بودند. ایده‌های مختلفی برای برند موجود بود؛ مانند ایجاد یک رستوران
برای برند موجود بود؛ مانند ایجاد یک رستوران یا جاذبه‌های ساحلی، ولی درنهایت خرده‌فروشی پوشاک و لوازم جانبی به‌عنوان زمینهٔ فعالیت این برند انتخاب شد. کیموآ سرانجام در مارس ۲۰۱۷ با نام تجاری خرده‌فروشی پوشاک و لوازم جانبی تأسیس شد و با فروشگاه الکترونیکی آن رسماً در اینترنت راه‌اندازی شد. دومینگو زاپاتا، هنرمند اسپانیایی نیز یکی از افراد تأثیرگذار در کیموآ است. شجاع‌ها. شجاع‌ها (Bravers) نام جامعه‌ای است که توسط کیموآ سازماندهی شده‌است و شامل افرادی می‌شود که به‌دنبال ماجراهای جدید می‌گردند و معتقدند که
که به‌دنبال ماجراهای جدید می‌گردند و معتقدند که قادر به انجام هر کاری هستند. عضویت در انجمن همچنین به اعضا این امکان را می‌دهد تا بخشی از تصویر برند باشند و همچنین به امتیازات کیموآ نیز دسترسی خواهند داشت. حواشی. در ژوئن ۲۰۲۰ کیموآ یک خط تولید لباس راه‌اندازی کرد که ادعا می‌کرد به‌منظور ادای احترام به فرهنگ مائوری انجام گرفته‌است. این کار واکنش‌های منفی زیادی را در فیس‌بوک به‌دنبال داشت. پس از این واکنش‌ها، کیموآ عکس‌های لباس‌های مربوط به فرهنگ مائوری را از وب‌سایت و صفحهٔ فیس‌بوک خود حذف کرد. حمایت مالی
وب‌سایت و صفحهٔ فیس‌بوک خود حذف کرد. حمایت مالی ورزش‌های موتوری. در فصل از مسابقات جهانی فرمول یک، کیموآ به یک شریک رسمی برای تیم فرمول یک مک‌لارن تبدیل شد. نشان تجاری کیموآ در مسابقات اتومبیلرانی بر روی خودروی مکلارن ام‌سی‌ال۳۳، لباس رانندگان و کلاه ایمنی این تیم دیده می‌شد. نشان کیموآ همچنین در کلاه ایمنی آلونسو در مسابقات ۲۴ ساعته دیتونا ۲۰۱۷ و ایندیاناپولیس ۵۰۰ سال ۲۰۱۸ دیده می‌شد.
صومعه پیریتا () صومعه‌ای برای راهب و راهبه‌ها در بخش پیریتا، تالین، استونی بود. این صومعه که در قرن ۱۵ میلادی ساخته شده بزرگترین صومعه در لیوونی و یکی از بزرگترین صومعه‌ها در شمال اروپا بود. در جریان جنگ لیوونی به دستور ایوان مخوف در سال ۱۵۷۷ به این صومعه حمله و اموال آن غارت و سپس به آتش کشیده شد، پس از آن صومعه به حال خود رها شده و زمین‌های اطراف آن توسط مردم به‌عنوان گورستان مورد استفاده قرار میگرفت.
قتل درجهٔ سوم زیرگروهی از قتل است که در قوانین سه ایالت ایالات متحدهٔ آمریکا: فلوریدا، مینه‌سوتا و پنسیلوانیا تعریف شده‌است. همچنین پیش‌تر در نیومکزیکو (که زمانی پنج درجه قتل داشت) و ویسکانسین تعریف شده بود. بسته به ایالت، قتل درجهٔ سه ممکن است تعریف متفاوتی داشته باشد و شامل موارد ذیل باشد: قتل جنایی بدون در نظر گرفتن جرم زمینه‌ای، قتل جسمی فقط در مواردی باشد که جرم زمینه‌ای خشونت‌آمیز نباشد، یا قتل قلبی فاسد، به این معنی که قصد کشتن از عناصر جرم محسوب نمی‌شود. این مجازات حداکثر با ۴۰ سال زندان در فلوریدا
این مجازات حداکثر با ۴۰ سال زندان در فلوریدا (در مورد یک جنایتکار حرفه‌ای خشن) و پنسیلوانیا و ۲۵ سال زندان در مینه‌سوتا می‌باشد. پیشینه و تاریخچه. نخستین تقسیم جرم عمومی قتل به زیرمجموعه‌های درجه‌بندی‌شده در سال ۱۷۹۴ م. در قانون پنسیلوانیا تصویب شد. این مصوبه غالباً با توجه به تمایل به محدودکردن دامنهٔ اعمال مجازات اعدام در آن ایالت و سایر ایالت‌ها که متعاقباً قتل را به درجهٔ «اول» و «دوم» درجه‌بندی می‌کنند، می‌پرداخت. قانون عرفی انگلیس که در قوانین ایالت‌های ایالات متحده پذیرفته شده بود، در آن زمان مجازات
ایالات متحده پذیرفته شده بود، در آن زمان مجازات اعدام را برای تعداد زیادی از جرایم اعمال کرد. در نتیجه، ایالات به‌طور رسمی جرم قتل را به درجهٔ اول و دوم تقسیم کردند و مجازات اعدام را فقط برای مجرمان محکوم به قتل درجهٔ اول در نظر گرفتند. در سال ۱۹۵۳ سه ایالت - یعنی فلوریدا، مینه‌سوتا و ویسکانسین - زیر گروه قتل درجهٔ سوم را ایجاد کردند.
عملیات کیفر که با عنوان عملیات مجازات نیز شناخته می‌شود، به بمباران شهر بلگراد، پایتخت پادشاهی یوگسلاوی، در آوریل ۱۹۴۱ توسط نیروهای آلمانی گفته می‌شود که به قصد انتقام‌گیری در پی کودتایی که دولت امضاکنندهٔ پیمان سه‌جانبه را سرنگون کرد، صورت گرفت. بمباران‌ها در نخستین روزهای حمله نیروهای محور به رهبری آلمان به یوگسلاوی در جریان جنگ جهانی دوم رخ دادند. نیروی هوایی سلطنتی یوگسلاوی (VVKJ) تنها ۷۷ هواپیمای جنگنده مدرن در دسترس داشت تا از بلگراد در برابر صدها جنگنده و بمب‌افکن آلمانی که در موج نخست در نخستین
جنگنده و بمب‌افکن آلمانی که در موج نخست در نخستین ساعات ۶ آوریل صورت گرفت، دفاع کند. سه روز پیش از آن، سرگرد ولادیمیر کرن از VVKJ به نیروهای آلمانی پیوسته و مکان‌های چندین تشکیلات نظامی و نیز کدهای رهگیری نیروی هوایی ارتش سلطنتی را فاش کرده بود. سه موج دیگر از بمب‌افکن‌ها در ۶ آوریل به بلگراد حمله کرده و در روزهای بعدی حملات بیشتری انجام شدند. این حملات منجر به فلج شدن فرماندهی و کنترل مدنی و نظامی یوگسلاوی، نابودی گسترده زیرساخت‌های بلگراد و تلفات در میان غیرنظامیان شدند. حمله زمینی چند ساعت زودتر آغاز
غیرنظامیان شدند. حمله زمینی چند ساعت زودتر آغاز شده بود و حملات هوایی نیز به فرودگاه‌های VVKJ و سایر هدف‌های راهبردی در سراسر یوگسلاوی انجام شدند. از جمله هدف‌های غیرنظامی، که در هنگام بمباران هدف قرار گرفت، می‌توان به باغ وحش بلگراد و کتابخانه ملی صربستان اشاره کرد که با نابودی کامل آن و از میان رفتن صدها هزار کتاب و نسخه خطی همراه شد. به تلافی حمله به یوگسلاوی، و تسلیم متعاقب آن در ۱۷ آوریل، نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا دو حمله بمبارانی در صوفیه، پایتخت پادشاهی بلغارستان انجام داد که هوادار نیروهای محور
بلغارستان انجام داد که هوادار نیروهای محور بود و بعدها در تقسیم یوگسلاوی شرکت داشت. ژنرال الکساندر لور، افسر ارشد لوفت وافه و مسئول بمباران بلگراد، در پایان جنگ توسط یوگسلاوی اسیر، و به جرم جنایات جنگی محکوم و اعدام شد. کرن در سال ۱۹۴۷ به اتهام‌های غیرمرتبط برآمده از جرایم جنگی وی ناشی از خدمات بعدی او به عنوان رئیس نیروی هوایی دولت مستقل کرواسی دستگیر شد. وی برای محاکمه به یوگسلاوی استرداد شد، در همه موارد محکوم و در سال ۱۹۴۸ اعدام شد. در سال ۱۹۹۷، بنای یادبودی در بلگراد نو برای یادمان هوانوردان یوگسلاو
در بلگراد نو برای یادمان هوانوردان یوگسلاو که در دفاع از بلگراد کشته شدند، بنا شد. این بمباران در ادبیات و فیلم به نمایش گذاشته شده‌است. پیش‌زمینه. به دنبال "آنشلوس" اتریش توسط آلمان در سال ۱۹۳۸، پادشاهی یوگسلاوی با رایش سوم مرز مشترک پیدا کرد و فشار سیاسی فزاینده‌ای بر دولت آن به دلیل همسو شدن همسایگان کشور با نیروهای محور وارد شد. در آوریل ۱۹۳۹، یوگسلاوی دومین مرز خود با ایتالیا را پس از حمله ایتالیا به آلبانی بدست آورد. میان سپتامبر و نوامبر ۱۹۴۰، مجارستان به پیمان سه‌جانبه پیوست، ایتالیا به یونان حمله
به پیمان سه‌جانبه پیوست، ایتالیا به یونان حمله کرد و رومانی نیز به این پیمان پیوست. از آن هنگام به بعد، یوگسلاوی تقریباً به شکل کامل توسط نیروهای محور یا دولت‌های متکی به آن‌ها احاطه شده بود و موضع بی‌طرفانه آن در برابر جنگ تحت فشار سیاسی شدید بود. در ۱۴ فوریه ۱۹۴۱، آدولف هیتلر نخست‌وزیر دراگیشا کوتکوویچ و وزیر امور خارجه الکساندر سینتسار-مارکوویچ را به برشتس‌گادن دعوت کرد و خواستار پیوستن یوگسلاوی به این پیمان شد. در ۱ مارس، بلغارستان به آن پیوست و روز بعد، نیروهای آلمانی از رومانی وارد بلغارستان شدند و
نیروهای آلمانی از رومانی وارد بلغارستان شدند و حلقه به دور یوگسلاوی را کامل کردند. در ۴ مارس ۱۹۴۱، هیتلر فشار بیشتری برای پیوستن یوگسلاوی به پیمان در هنگام دیدار شاهزاده پل یوگسلاوی از برشتس‌گادن وارد کرد، اما شاهزاده تصمیم‌گیری را به تأخیر انداخت. در ۶ مارس، نیروی هوایی سلطنتی یوگسلاوی پنهانی اقدام به بسیج نیرهوای خود کرد. روز بعد، نیروهای بریتانیایی برای تقویت دفاع کشور در برابر ایتالیایی‌ها، در یونان فرود آمدند. در ۱۲ مارس، VVKJ آغاز به پراکندن نیروهای خود در فرودگاه‌های کمکی کرد. تا ۲۰ مارس، پراکندن
خود در فرودگاه‌های کمکی کرد. تا ۲۰ مارس، پراکندن نیروهای VVKJ به پایان رسیده بود. هیتلر، با آرزوی تأمین امنیت جناح جنوبی خود و پیش‌بینی حمله قریب‌الوقوع آلمان به اتحاد جماهیر شوروی، خواستار امضای پیمان توسط یوگسلاوی شد. در ۲۵ مارس، دولت یوگسلاوی با این خواسته موافقت کرد. دو روز بعد، گروهی از افسران VVKJ و گارد سلطنتی یوگسلاوی به رهبری سرتیپ بوریووهه میرکویچ، شاهزاده پل را در جریان کودتای یوگسلاوی از قدرت برکنار کردند. وی با برادرزاده ۱۷ ساله خود، پتر، جایگزین شد. آماده‌سازی. در روز کودتا، هیتلر رهنمود
شد. آماده‌سازی. در روز کودتا، هیتلر رهنمود شماره ۲۵ را صادر کرد که به نوشته آن، کودتا باعث تغییر اوضاع سیاسی در بالکان شده بود. وی دستور داد که «حتی اگر یوگسلاوی همین اکنون نیز اعلامیه وفاداری خود را منتشر کند، می‌بایست آن را به عنوان یک دشمن در نظر گرفت و بنابراین باید در اسرع وقت از میان برود.» هواپیماهای شناسایی آلمان پس از کودتا چندین بار حریم هوایی یوگسلاوی را نقض کردند. جنگنده‌های VVKJ در حالت آماده‌باش دائمی قرار گرفتند. تجاوزهای هوایی از سوی آلمان نشان دادند که شبکه دیده‌بانی زمینی یوگسلاوی و
نشان دادند که شبکه دیده‌بانی زمینی یوگسلاوی و ارتباطات رادیویی پشتیبان ان از عملکرد کافی برخوردار نبودند. هیتلر تصمیم گرفت که بلگراد را به کیفر کودتا، تحت نام رمز «عملیات کیفر» (آلمانی: "Unternehmen Strafgericht") بمباران کند. در ۲۷ و ۲۸ مارس ۱۹۴۱، رایخس‌مارشال هرمان گورینگ حدود ۵۰۰ هواپیمای جنگنده و بمب‌افکن را از فرانسه و شمال آلمان به فرودگاه‌های نزدیک مرز یوگسلاوی منتقل کرد. فرمانده لوفت‌فلوته چهارم، ژنرال الکساندر لور، این هواپیماها را به منظور حمله شبانه‌روزی به پایتخت یوگسلاوی اختصاص داد. لور دستور
به پایتخت یوگسلاوی اختصاص داد. لور دستور خود برای بمباران را در ۳۱ مارس صادر کرد، اما تصمیم برای بمباران بلگراد تنها پس از ۵ آوریل توسط هیتلر تأیید شد. هیتلر دستور نابودی کامل بلگراد را صادر کرد، اما در آخرین لحظه لور این رهنمودهای کلی را با اهداف ویژه نظامی در درون شهر جایگزین کرد. در ۳ آوریل، سرگرد ولادیمیر کرن با یک هواپیمای پوتز ۲۵ به گراتس پرواز کرد و به نیروهای آلمانی پیوست. وی مکان بسیاری از فرودگاه‌های پراکنده یوگسلاوی و همچنین کدهای مورد استفاده توسط VVKJ را فاش کرد؛ کدهایی که پس از آن می‌بایست به
VVKJ را فاش کرد؛ کدهایی که پس از آن می‌بایست به سرعت تغییر داده می‌شدند. او همچنین مکان مراکز بسیج نیروهای یوگسلاوی و پناهگاه‌های ضد حمله هوایی در بلگراد را فاش کرد. بعد از ظهر ۵ آوریل، یک سرهنگ بریتانیایی به دیدار میرکوویچ در پایگاه VVKJ در زمون رفت و به او اطلاع داد که قرار است حمله به بلگراد در ساعت ۰۶:۳۰ روز بعد آغاز شود. روز پیش از آن، دولت یوگسلاوی بلگراد را به عنوان یک شهر بی‌دفاع اعلام کرده بود. سفارت آلمان به دولت خود اطلاع داده بود که بلگراد فاقد هرگونه دفاع ضدهوایی بود، اما در تلاش برای توجیه
هرگونه دفاع ضدهوایی بود، اما در تلاش برای توجیه حمله به مردم، تبلیغات آلمان پس از پرتاب نخستین بمب‌ها، از شهر به عنوان «دژ بلگراد» یاد کرد. تا ۶ آوریل، VVKJ تقریباً به شکل کامل بسیج شده بود و متشکل از چهار تیپ هوایی با بیش از ۴۲۳ هواپیما با طراحی یوگسلاوی، آلمانی، ایتالیایی، فرانسوی، چک و بریتانیایی بود که شامل ۱۰۷ جنگنده مدرن و ۱۰۰ بمب‌افکن متوسط مدرن می‌شدند. به غیر از تعداد کمی جنگنده روگوزارسکی آی‌کی-۳ ساخت خود یوگسلاوی، تقریباً همه هواپیماهای مدرن موجود در VVKJ ساخت آلمان، ایتالیا یا بریتانیا بودند و
در VVKJ ساخت آلمان، ایتالیا یا بریتانیا بودند و لوازم یدکی و مهمات محدودی برای آن‌ها در دسترس بود. هواپیماهای موجود در سراسر کشور پراکنده شده بودند و تنها تیپ ۱ جنگنده در نزدیکی بلگراد قرار داشت تا بتواند در صورت حمله به پایتخت به آن پاسخ دهد. در مجموع، تیپ ۱ جنگنده، ۵۶ جنگنده مسرشمیت ب‌اف ۱۰۹، ۱۵ هاوکر هاریکن و شش روگوزارسکی آی‌کی-۳ را به میدان جنگ فرستاد. منابع. پانویس. کتاب‌ها ژورونال‌ها گزارش‌های خبری
حزب کار اسپانیا یا حزب کمونیست اسپانیا (بین‌المللی) (به اسپانیایی: "Partido Comunista de España")، یک حزب سیاسی با ایدئولوژی کمونیسم در کشور اسپانیا بود. تاریخچه. این حزب در پی انشعاب از گروه "Unidad" در حزب سوسیالیست متحد کاتالونیا (PSUC) در حدود سال ۱۹۶۷ تشکیل شد. گروه کاتالان با بخشهای کوچک از حزب کمونیست اسپانیا (PCE) به ویژه از سویل متحد شد. در دومین کنگره در سال ۱۹۷۵ این حزب نام خود را به حزب کار اسپانیا تغییر داد (به اسپانیایی: "Partido del Trabajo del España" , PTE) و یک ساختار داخلی فدرال را تصویب
España" , PTE) و یک ساختار داخلی فدرال را تصویب کرد. اقلیتی جدا شدند و با نام PCE (i) خود را دوباره جمع کردند. در کاتالونیا حزب با نام "Partit del Treball de Catalunya" و در اندلس با نام "Partido del Trabajo de Andalucía فعالیت می‌کرد". در همان سال PTE به جنتای دموکراتیک اسپانیا پیوست. رهبر حزب کار الادیو گارسیا بود. شاخه جوانان PTE گارد سرخ جوان اسپانیا ("Joven Guardia Roja") بود. این حزب جنبش صنفی خود را به نام اتحادیه صنفی واحد کارگران (CSUT) راه اندازی کرد، زیرا آنها از تحولات کمیسیون‌های کارگری ناراضی
زیرا آنها از تحولات کمیسیون‌های کارگری ناراضی بودند. در سال ۱۹۷۷ حطب کارگر جبهه چپ دموکراتیک (FDI) را برای شرکت در انتخابات عمومی اسپانیا تشکیل داد. در کاتالونیا ائتلافی با چپ جمهوری‌خواه کاتالونیا تشکیل داد و به عنوان چپ کاتالونیا ("Esquerra de Catalunya") رقابت کرد. در همان سال حزب اتحاد کمونیست (PCU) در PTE ادغام شد. در سال ۱۹۷۸ بخشی از شعبه حزب کاتالان از هم جدا شد و یک حزب جداگانه کار کاتالونیا (PTC) را تشکیل داد. در انتخابات عمومی 1979 PTE 192،۳۳۰ رأی (۱٫۰۷٪) کسب کرد. بعداً همان سال PTE با سازمان
رأی (۱٫۰۷٪) کسب کرد. بعداً همان سال PTE با سازمان انقلابی کارگران (ORT) ادغام شد و حزب کارگران (PT) را تشکیل داد.
چاه شیخ‌زاده روستایی در دهستان دهشیر بخش مرکزی شهرستان تفت استان یزد ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا کمتر از ۳ خانوار بوده‌است.
بدتر، بهتر است (سبک نیوجرسی نیز نامیده می‌شود) اصطلاحی است که ریچارد پی گابریل در مقاله ای به همین نام برای توصیف پویایی پذیرش نرم‌افزار تصور کرده‌است. این اشاره به این استدلال است که کیفیت نرم‌افزار لزوماً با افزایش کارایی افزایش نمی‌یابد: این نکته وجود دارد که از نظر عملی بودن و قابلیت استفاده، عملکرد کمتر («بدتر») گزینه ترجیحی («بهتر») است. نرم‌افزاری که محدود است اما استفاده از آن ساده است، ممکن است برای کاربر و بازار جذابیت بیشتری داشته باشد تا برعکس آن. در مورد تناقض ظاهری عنوان، گابریل آن را
برعکس آن. در مورد تناقض ظاهری عنوان، گابریل آن را کاریکاتور می‌نامد و سبک را در مقایسه با «چیز درست» بد اعلام می‌کند. با این حال او همچنین بیان می‌کند که این سبک توسعه‌یافته «ویژگی‌های بقا بهتر از چیز درست» است و از «رویکرد MIT» که وی آن را در تقابل قرار داده‌است، برتر است. مقاله در سال ۱۹۹۴ در کتاب "راهنمای یونیکس بیزاران" گنجانده شده‌است، و به عنوان مبدأ مفهوم تقسیم مفهومی بین توسعه دهندگان در سواحل شرقی و غربی ایالات متحده شناخته شده‌است. ریشه. گابریل هنگامی که در سال ۱۹۸۹ این مفهوم را فرموله کرد، یک
هنگامی که در سال ۱۹۸۹ این مفهوم را فرموله کرد، یک برنامه‌نویس لیسپ بود و آن را در مقاله خود با عنوان «لیسپ: خبر خوب، خبر بد، چگونه می‌توان موفق شد» ارائه داد. بخشی از مقاله، با عنوان «ظهور بدتر بهتر است»، از سال ۱۹۹۱ پس از اینکه جیمی زاوینسکی آن را در پرونده‌های گابریل در Lucid Inc پیدا کرد و برای دوستان و همکارانش از طریق ایمیل ارسال کرد، به‌طور گسترده‌ای منتشر شد. مشخصات. سبک نیوجرسی. در کتاب «"ظهور بدتر، بهتر است»"، گابریل ادعا کرد که «بدتر، بهتر است» (همچنین «سبک نیوجرسی» یا «ساحل شرقی») مدلی از طراحی
«سبک نیوجرسی» یا «ساحل شرقی») مدلی از طراحی و اجرای نرم‌افزار است که دارای این ویژگی هاست (تقریباً به ترتیب نزولی اهمیت): رویکرد MIT. گابریل فلسفه خود را در تقابل با آنچه «سبک طراحی MIT / استنفورد» یا «رویکرد MIT» (همچنین به عنوان رویکرد «ساحل غربی» یا «چیز درست"» شناخته می‌شود) قرار داد، که وی آن را چنین توصیف کرد: گابریل استدلال کرد که یونیکس و C اولیه، که توسط آزمایشگاه‌های بل ساخته شده‌اند، نمونه‌هایی از روش طراحی بدتر، بهتر است می‌باشند. وی همچنین آنها را «ویروس‌های نهایی رایانه ای» می‌نامد.