payamvha/North_RAG huggingface dataset:
خازن‌های الکترولیتی نیوبیم قطبیده شده‌است که الکترود آند (+) خازن از فلز نیوبیم غیرفعال‌شده یا مونوکسید نیوبیم ساخته شده‌است که لایه عایق پنتاکسید نیوبیم به عنوان دی‌الکتریک خازن نیوبیم عمل می‌کند. یک الکترولیت جامد روی سطح لایه اکسید بعنوان الکترود دوم (کاتد) (-) خازن عمل می‌کند. خازن‌های الکترولیتی نیوبیم قطعات الکترونیکی غیرفعال و اعضای خانواده خازن‌های الکترولیتی هستند. خازن‌های نیوبیم به عنوان خازن‌های تراشه فناوری نصب-سطحی در دسترس هستند و در رده‌بندی‌های خاص ولتاژ و ظرفیت با خازن‌های تراشه تانتالوم
خاص ولتاژ و ظرفیت با خازن‌های تراشه تانتالوم رقابت می‌کنند. آن‌ها با یک الکترولیت منگنز دی‌اکسید جامد در دسترس هستند. خازن‌های نیوبیم با استفاده از اصول تولیدی، قطبیده شده‌اند و فقط در قطب صحیح فقط با ولتاژ DC قابل کار هستند. ولتاژ معکوس یا جریان تموج بالاتر از مقدار مشخص شده می‌تواند دی‌الکتریک و در نتیجه خازن را خراب کند. تخریب دی‌الکتریک ممکن است عواقب فاجعه آمیزی داشته باشد. تولیدکنندگان برای طراحی ایمن خازن‌های نیوبیم قوانین ویژه طراحی مدار را تعیین می‌کنند. خازن‌های نیوبیم در دهه ۱۹۶۰ در ایالات متحده
خازن‌های نیوبیم در دهه ۱۹۶۰ در ایالات متحده و همچنین در اتحاد جماهیر شوروی توسعه یافتند. از سال ۲۰۰۲ آن‌ها در غرب به صورت تجاری در دسترس بوده‌اند تا از هزینه پایین‌تر و در دسترس بودن بهتر نیوبیم در مقایسه با تانتالوم استفاده کنند. پیشینه. این پدیده که می‌تواند به‌صورت الکتروشیمیایی لایه اکسید را بر روی آلومینیوم و فلزاتی مانند تانتالوم یا نیوبیم تشکیل‌دهد و یک جریان الکتریکی را از یک جهت مسدود کند اما به آن اجازه دهد در جهت دیگری جریان یابد، درسال ۱۸۷۵ توسط محقق فرانسوی اوژن دیکوته کشف‌شد. وی اصطلاح «فلز
محقق فرانسوی اوژن دیکوته کشف‌شد. وی اصطلاح «فلز دریچه‌ای» را برای چنین فلزاتی ابداع کرد. چارلز پولاک (متولد کارول پولاک) از این پدیده برای ایده «خازن مایع الکتریکی با الکترودهای آلومینیومی» استفاده کرد. درسال ۱۸۹۶، پولاک ثبت اختراع اولین خازن الکترولیتی را بدست آورد. اولین خازن‌های الکترولیتی تانتالومی با کاغذهای تانتالیومی پیچیده‌شده و الکترولیت غیرجامد درسال ۱۹۳۰ توسط "ترانزیسور الکترونیک ای‌ان‌سی،" در ایالات متحده توسعه‌داده‌شد و برای اهداف نظامی مورد استفاده قرارگرفت. اطلاعات تکمیلی. نمادهای خازن.
استفاده قرارگرفت. اطلاعات تکمیلی. نمادهای خازن. نمادهای خازن الکترولیتی
محصول شب فیلمی بریتانیایی در سبک درام و جنایی محصول سال ۱۹۵۶ به کارگردانی جی. لی تامپسون و با بازی دایانا دورس است. این فیلم بر اساس رمانی به همین عنوان چاپ‌شده در سال ۱۹۵۴ اثر جوآن هنری ساخته شده‌است. این فیلم در جشنواره کن سال ۱۹۵۶ نامزد دریافت نخل طلا شد.
رسول‌لو (به لاتین: Rəsullu) منطقه‌ای مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان داش‌کسن واقع شده است. رسول‌لو ۳۶۲ نفر جمعیت دارد.
واژهٔ دومیناته (Dominate)، در تاریخ روم اشاره به گونه ای از حکومت امپراتوری دارد که جانشین پرینکیپاتهشد. مشخصهٔ بارز این شکل حکومت جباریّت است: امپراتور که دیگر با پسماندهای نهادهای باستانی جمهوری روم رودررو نبود، می‌توانست امپراتوری را همچون یک مُلک شخصی در تملک داشته باشد یا به عبارتی بهتر، پدرسالار یا سرور آن است که [در لاتین] به وی "دومینوس" می‌گویند، و از آن کلمهٔ "dominatus" مشتق می‌شود که به معنای آقایی، سیادت، و سروری است. دومیناته، یا امپراتوری روم متأخر، رسماً با به قدرت رسیدن دیوکلسیندر ۲۸۴
روم متأخر، رسماً با به قدرت رسیدن دیوکلسیندر ۲۸۴ میلادی آغاز شد ــ متعاقب بحران قرن سوم ۲۸۴–۲۳۵ ــ و در غرب با مرگ امپراتوری روم غربی در ۴۷۶ میلادی به پایان رسید، هرچند که در بخش شرقی امپراتوری تاریخ پایانِ آن موضوع بحث و مجادله است؛ به‌طوری که برخی پژوهشگران آن تاریخ را مرگ ژوستینین یکم (۵۶۵) و برخی نیز مرگ هراکلیوی یکم (۶۴۱) می‌دانند. تاریخ. واژه مدرن دومیناته از واژه لاتین "دومینوس" مشتق می‌شود، که به معنای ارباب یا پدرسالار است. این واژه توسط بردگان در هنگام مواجهه با اربابانشان مورد استفاده قرار
در هنگام مواجهه با اربابانشان مورد استفاده قرار می‌گرفت ــ و گاهی هم برای مواجهه با امپراتوران در دورهٔ پرینکیپاته ــ و در کل کاربرد تملق آمیز افراطی داشت (و گاهی هم یک طعنه سیاسی بود). شایان ذکر است که وقتی آگوستوس اولین امپراتور روم شد، به لقب "دومینوس" (سرور، ارباب) همچون طعنه ای عمیق می‌نگریست و همواره آن را با شرم رد می‌کرد. سوئتونیوس نقل می‌کند که یک روز در طول اجرای نمایش تئاتر در حضور وی، یک مقلدبانگ زد که:! "O dominum aequum et bonum" («ای ارباب عادل و عالی!»). همگی حضار با اظهار شادمانی آن را
عادل و عالی!»). همگی حضار با اظهار شادمانی آن را تأیید کردند، انگار که خطاب به آگوستوس بود، امّا وی نه تنها به این تملق‌ها با ژست و اشاره پایان داد بلکه روز بعد با صدور اعلامیه ای شدیدالحن آن را منع کرد. وی، در نهایت، اجازه نداد که نه خودش و نه فرزندان یا نوه‌هایش را "دومینوس" خطاب کنند؛ چه با هدف شوخی بوده باشد و چه جدی. همچنین تیبریوس رسم "دومینوس" نامیدنِ خود را تقبیح کرد و آن را نوعی نوکرمآبی می‌دید. دومیتیان، در عوض، استفاده از آن را تشویق نمود؛ تنها در زمان او و اورلیان در ۲۷۴ بود که سکّه‌هایی با
در زمان او و اورلیان در ۲۷۴ بود که سکّه‌هایی با حکاکی "deus et dominus" "natus" ضرب شدند. تنها با دیوکلسین بود که این واژه بخشی از عنوان رسمی امپراتور شد، [یعنی] یکی از اصلاحات رادیکال دیوکلسین که پرینکیپاته را به دومیناته مبدل کرد. گذار از پرینکیپاته به دومیناته. گذار میان دو شکل حکومت با سپتیمیوس سوروس شروع شد (در حکومت وی بود که اصطلاح "dominus" به صورت رسمی و پروپاگاندیستی ظاهر شد)، و بعدها از ۲۳۵ با روی کار آمدن ماکسیمینوس ترکسشدت یافت و در سراسر دورهٔ آنارشی نظامیپابرجا ماند، و می‌توان گفت که در ۲۸۵
آنارشی نظامیپابرجا ماند، و می‌توان گفت که در ۲۸۵ با آغاز دوران دیوکلسین و نظام تترارشی او تکمیل شد. "دومیناته" آخرین شکل حکومت بود که تا پایان امپراتوری روم غربی به منصه اجرا گذاشته شد. دومیناته به عنوان واکنشی در برابر نیم سده آنارشی که نام بحران قرن سوم را بر خود نهادْ ظاهر شد. مشکلاتی که در آن سال‌ها سربر می‌آوردند (غصب قدرت، سرکشی‌های نظامی، درگیری‌های همزمان در چند جبهه) نقاط ضعف دولت رومی در دوران پرینکیپاته را آشکار کردند؛ برای همین یک دگردیسی تدریجی از مدل مشاعی حکومتِقبل از ۲۳۵ به مدل خودکامانه
از مدل مشاعی حکومتِقبل از ۲۳۵ به مدل خودکامانه تری که پس از ۲۸۵ اجرا شد، وجود داشت. به عبارتی دیگر، این تغییر و اصلاحات با مشخصه‌هایی مانند محروم کردن تدریجی نخبگان سناتوری از فرماندهی بالای نظامی و رشد همزمان طبقهٔ شهسوار، سازماندهی مجدد نیروهای مسلح، تغییراتی در البسه و تشریفات درباری، یک سیاست مذهبی با هدف وحدت مذهبی، اصلاحات مالی در مقیاسی عظیم، و ایجاد یک دیوانسالاری مدنی برای سراسر امپراتوری شناخته می‌شوند. هرچند عموماً دیوکلسین را به عنوان خالق دومیناته می‌شناسند امّا ریشه‌های آن به ابتکارات
دومیناته می‌شناسند امّا ریشه‌های آن به ابتکارات پیشینیانِ وی بازمی‌گردند، به ویژه گالینوس (۲۶۸–۲۵۳) و اورلیان (275-270). با خلع دیوکلسین در ۳۰۵ تمامی تغییر و اصلاحات دوران دومیناته تکمیل نشدند؛ بسیاری از اصلاحات توسط کنستانتین یکم تکمیل یا تعدیل شدند. همانگونه که پرینکیپاته در بازه زمانی ۳۱ قبل از میلاد تا ۱۴ پس از میلاد ظهور و بروز یافت، تنها در ۳۳۷ میلادی بود که می‌توان گفت اصلاحاتی که به تأسیس دومیناته انجامیدند تکمیل شدند. بر طبق گفتهٔ جان بگنل بوری، این نظام حکومتی: ویژگی‌ها. امپراتوری مشترک. در دوران
نظام حکومتی: ویژگی‌ها. امپراتوری مشترک. در دوران پرینکیپاته، آگوستوس و جانشینان وی تلاش زیادی به خرج دادند تا سرشت خودکامه منصب امپراتوری (به خاطر متمرکز شدن بسیاری از مناصب مدنی و نظامی در دست امپراتور) را پنهان کنند، نهادهای دوران جمهوری روم را به شکل ظاهری نگه داشته و تظاهر می‌کردند که امپراتور صرفاً "princeps" یا شهروند درجه یک است، که اقتدارش توسط سنا محفوظ است. این منصب تقریباً همواره توسط یک شخص تصرف می‌شد. در دوران پرینکیپاته بارها پیش می‌آمد که امپراتور (یا آگوستوس) یک نفر را به جانشینی خود
که امپراتور (یا آگوستوس) یک نفر را به جانشینی خود برمی‌گزید (به عنوان سزار)؛ امّا سزار دسترسی به اقتدار امپراتور نداشت و به مناصب دیگری منصوب نمی‌شد. در دوران بحران قرن سوم بود که ثابت شد رویکرد سنتی امپراتوری که در آن یک کلانترِ امپراتوری که مقرش در روم است نمی‌تواند به صورت مؤثر با مسئلهٔ زنجیره ای از تهاجم‌ها و غصب‌ها مقابله کند؛ زیرا که [مقابلهٔ مؤثر] حضور امپراتور در همه جا و همه وقت را می‌طلبید. علاوه بر این، در بسیاری از موارد، غیبت آنان بود که خود به غصب‌ها دامن می‌زد و می‌بایستی توسط امپراتور حل و
غصب‌ها دامن می‌زد و می‌بایستی توسط امپراتور حل و فصل می‌شدند. در دوران دومیناته، وظایف و مسئولیت‌های امپراتور میان دو امپراتور تقسیم شد، و به آن "Consortium imperii"(اشتراک اقتدار) می‌گفتند. این دیوکلسین بود که این شیوهٔ حکومت را برای اولین بار با نام تترارشی به منصهٔ اجرا گذاشت؛ و مشتمل بود بر تقسیم امپراتوری به چهار بخش که هر یک توسط دو امپراتور مشاعی (آگوستوس‌ها) و دو امپراتور زیردست شان (سزارها) اداره می‌شدند. مدل تترارشی یا «حکومت چهارنفره» از ۲۹۳ تا ۳۲۴ به طول انجامید و بر اثر جنگ‌های داخلی میان این
به طول انجامید و بر اثر جنگ‌های داخلی میان این چهارنفر که به پیروزی کنستانتین بزرگ انجامیدند منحل شد. با مرگ کنستانیتن در ۳۳۷، امپراتوری بار دیگر تا ۳۵۰ مشترکاً توسط چند امپراتور (آگوستوس‌ها) اداره شد. تقسیم امپراتوری به دو (و گاهی سه) بخش، که هر یک توسط امپراتور مختص به خود اداره می‌شد، در ۳۶۴ با به قدرت رسیدن والنتینیان یکم، که قدرت را با برادرش والنس تقسیم کرد، تقریباً دائمی شد. به جز سه سالی که تئودوسیوس یکماز ۳۹۲ تا ۳۹۵ به تنهایی بر هر دو بخش امپراتوری حکومت کردْ این نظام حکومتی تا سقوط امپراتوری روم
حکومت کردْ این نظام حکومتی تا سقوط امپراتوری روم غربی در ۴۷۶ به طول انجامید. کم ارزش شدن مقام کنسولی. در طول دوران جمهوری روم، منصب کنسولی بالاترین قوه اجرایی انتخابی در دولت رومی بود و دو کنسول هر ساله انتخاب می‌شدند. با گذار به پرینکیپاته، هرچند [در عمل] هرگونه اقتدار عملی به امپراتور واگذار شد، کنسول‌ها همچنان به لحاظ نظری (اسماً) در رأس دولت قرار داشتند، و سال همچنان توسط دو "کنسول اوردیناریوس" که در ابتدای سال منصوب می شدندْ نام گذاری می‌شد. در دورهٔ پرینکیپاته، منصب کنسولی همچنان سِمتی باپرستیژ تلقی
منصب کنسولی همچنان سِمتی باپرستیژ تلقی می‌شد، و آریستوکراسی رومی می‌توانست به واسطهٔ آن به بالاترین مناصب اداری امپراتوری دست یابد. متعاقباً احترام والای منصب "کنسول اوردیناریوس" همچنان محفوظ ماند، تا جایی که یکی از معدود سِمت‌هایی بود که با امپراتور قابل به اشتراک گذاشتن بود، و در این دوره اکثراً توسط پاتریسی‌ها یا اشخاصی که از تبار کنسول‌ها بودند اشغال می‌شد. منصبی بود که پاتریسی‌ها در حدود سی سالگی و بسیاری دیگر در حدود چهل سالگی می‌توانستند آن را اشغال کنند. اگر آنان در کار خود مستعد می‌بودند
را اشغال کنند. اگر آنان در کار خود مستعد می‌بودند می‌توانستند دومین (یا در مواردی نادرتر، سومین) دورهٔ کنسولی را هم تجربه کنند. پیش از انتخاب به سِمت کنسولی، این اشخاص منصبی قابل توجه در گذشته را عهده‌دار بودند. در دوران دومیناته، ناپدید شدن بسیاری از کارویژه‌های پیشا-کنسولی و دست اندازی تدریجی طبقه شهسوار به کارویژه‌ها [و اختیارات] اجرایی و نظامیی که به صورت سنتی در انحصار طبقهٔ سناتوری بودْ نشان از این داشت که مشاغل (مناصب) سناتوری پیش از انتصابشان به مقام کنسولی تقریباً محو شده بودند. این واقعیت این
مقام کنسولی تقریباً محو شده بودند. این واقعیت این احتمال را به ذهن القا می‌کند که مقام "کنسول سوفکتوس"در سنین جوانتری به شخص واگذار می‌شد، تا جایی که در سدهٔ چهارم توسط مردانی که سن آنان به زحمت به بیست می‌رسید، و در برخی موارد حتی جوانتر، اشغال می‌شد؛ بی آن که بر طبق هنجار معمولْ مناصب حرفه ای سیاسی قابل توجهی در کارنامه خود داشته باشند. با گذر زمان، دو دوره تصدی مقام کنسولی، معمولاً "کنسول اوردیناریوس"، نسبت به دو سدهٔ نخست بسیار عادی شد؛ در حالی که [در دوران پرینکیپاته] اولین دورهٔ کنسولی معمولاً "کنسول
پرینکیپاته] اولین دورهٔ کنسولی معمولاً "کنسول سوفکتوس" بود. به علاوه، در این دوره تصدی مقام کنسولی دیگر در انحصار [طبقه] سناتوری نبود. اثر تمام این‌ها کم بها شدنِ بیش از پیش مقام کنسولی بود، تا جایی که در دوران دومیناته تصدی منصب کنسول اوردیناریوس گاهی در حکاکی‌های کورسوس هونوروم نادیده گرفته می‌شد، در حالی که منصب کنسول سوفکتوس حتی به ندرت ذکر می‌شد. دگردیسی طبقه سناتورها. در دوران دومیناته یکی از تغییرات کلیدی در امر مدیریت امپراتوریْ از میان برداشتن مشارکت سناتورها در امور اجرایی و نظامی به مقیاسی وسیع
سناتورها در امور اجرایی و نظامی به مقیاسی وسیع بود. این فرایند با اصلاحات گالینوس آغاز شده بود، کسی که سناتورها را از فرماندهی نظامی حذف کرد و آن را در دست طبقهٔ شهسوار قرار داد. در دوران دیوکلسین، با حذف سناتورهای موروثی از بیشتر سِمت‌های اداری و نظامی (همچون لگاتوس) پیشرفت نظامی طبقه شهسوار یک گام به پیش نهاد. سناتورهای موروثی به مناصب اداری (و نه نظامی) در ایتالیا و برخی ایالات همجوار آن (سیسیل، آفریکای روم، آخیا، و آسیای روم) محدود شدند؛ به رغم این حقیقت که شمار مناصب اداری ارشد بر اثر سه برابرشدن شمار
که شمار مناصب اداری ارشد بر اثر سه برابرشدن شمار ایالات به شدّت زیاد شده بود. [فرایند] محروم کردن آریستوکراسی پوسیده ایتالیایی ــ خواه سناتوری خواه شهسوار ــ از قدرت سیاسی و نظامیی که برای سده‌ها در انحصار خود داشتند تا حد زیادی تکمیل شد. سنا از لحاظ سیاسی عقیم شد، هرچند که هنوز پرستیژ بالایی داشت. کنستانتین بزرگ، با این وجود، شکلی محدود شده از مناصب سناتوری را ارائه نمود، مناصب اجرایی (کلانتری) را بر پایهٔ مناصب پیشین بنیان نهاد امّا با کارکردهایی تغییر یافته. [این تغییر و اصلاحات] از منصب کوایستوری ــ
یافته. [این تغییر و اصلاحات] از منصب کوایستوری ــ منصبی که نوعی کارآموزی برای سناتورهای جاه طلب در دوران پرینکیپاته بودـ شروع شدند، به نحوی که در دوران دومیناته اهمیت آن را کاهش داده و به پسران سناتورها واگذار کردند، آنهم با حداقل سن قانونی که به شانزده سال کاهش یافته بود. همین مسئله بر سر مناصب کنسول سوفکتوس و/یا پرایتور هم آمد. منصب پرایتور نیز بسیاری از تأثیر و نفوذ خود را از دست داده و از خیلی از کارکردهای قانونی اش بی بهره شد تا جایی که در دوران دومیناته کارکرد آن در درجهٔ نخست به سازماندهی لودی
کارکرد آن در درجهٔ نخست به سازماندهی لودی رومانی محدود می‌شد. در دوران دومیناته باپرستیژترین سِمت (منصب) که یک سناتور می‌توانست عهده‌دار آن شود همانا پرایفکتوس اوربی بود؛ در این دوران منصب نامبرده از اقتدار عملی بهره‌مند شد به‌طوری که دربار امپراتوری از شهر روم حذف شد، [امری] که نشان از آن داشت پِرِفِکت ها (اشخاص عهده‌دار منصب پرایفکتوس اوربی در روم) دیگر تحت نظارت مستقیم امپراتور قرار نداشتند. مهم‌ترین تغییر امّا عبارت بود از بازگرداندن حکومت ایالاتبه طبقات سناتوری؛ به‌طوری که ایالات پهناورتر یا حائز
طبقات سناتوری؛ به‌طوری که ایالات پهناورتر یا حائز اهمیتِ بیشتر به آن دسته سناتورهایی واگذار شدند که [در گذشته] یک منصب کنسول اوردیناریوس را عهده‌دار بودند. البته بر خلاف دوران پرینکیپاته، صاحب این منصب بسیاری از اقتدار خود را از دست داد، و بدل به یک کلانتر صرفاً مدنی بدون کارکردهای نظامی شد، همچنین این واقعیت را باید در نظر داشت که ایالات از لحاظ وسعت بسی کوچکتر شده و شمار آنان از حدود پنجاه ایالت به تقریباً صد ایالت افزایش یافت [و در نتیجه ارزش منصب حکمرانِ ایالتی کاهش یافت]. یادداشت‌ها. . به انگلیسی:
ایالتی کاهش یافت]. یادداشت‌ها. . به انگلیسی: Dominate، به ایتالیایی: Dominato، به عربی: عهد السیادة . به انگلیسی: Principate، به ایتالیایی: Principato، به عربی: عهد الزعامة . به انگلیسی: Lord یا Master، به ایتالیایی: Padrone . به انگلیسی: Lord یا Master، به ایتالیایی: Signore . dominus . به انگلیسی: Diocletian، به ایتالیایی: Diocleziano (دیوکلتسیانو) . به انگلیسی: Justinian، به ایتالیایی: Giustiniano (جوستینیانو) . به انگلیسی: Heraclius، به ایتالیایی: Eraclio (اراکلیو) . به انگلیسی: Mimick یا Mimic، به
(اراکلیو) . به انگلیسی: Mimick یا Mimic، به ایتالیایی: Mimo . به ایتالیایی: !O Signore giusto e buono . به انگلیسی: Servility، به ایتالیایی: Servilismo . به انگلیسی: Domitian، به ایتالیایی: Domiziano (دومیتسیانو) . به انگلیسی: Septimius Severus، به ایتالیایی: Settimio Severo (سِتیمیو سِوِرو) . به انگلیسی: Maximinus Thrax، به ایتالیایی: Massimino il Trace (ماسیمینو ایل تراچه) . به ایتالیایی: Anarchia militare؛ آنارشی نظامی به دوره ای پُرحادثه از سدهٔ سوم ـ حدود پنجاه سال ـ اشاره دارد که در آن فرماندهان
ـ حدود پنجاه سال ـ اشاره دارد که در آن فرماندهان نظامیِ مجرب و کارکِشته که محبوب سربازانشان بودند، از سوی ارتش مختص به خودشان به عنوان امپراتور منصوب می‌شدند. این لژیون‌ها یا گارد پرتورین‌ها بودند که تصمیم می‌گرفتند چه وقت منصب امپراتوری را به رهبرشان بدهند (در عوضِ سود یا پاداش) و چه زمانی آن را از وی بستانند؛ و این امپراتورانِ سرباز پس از چند سال و اندی (یا حتّی چند ماه) از قدرت خلع می‌شدند. . در ویکی‌پدیای انگلیسی آن را collegial و در ایتالیایی آن را collegiale نامیده‌اند؛ کلمهٔ collegial در دیکشنری
collegiale نامیده‌اند؛ کلمهٔ collegial در دیکشنری کالینز به صورت "having authority or power shared among a number of people" تعریف شده‌است. . قشری که در رده‌بندی طبقات اجتماعی بر پایه دارائی، دومین طبقه پس از طبقهٔ سناتوری محسوب می‌شد. شهسوار به معنای سوارکار است. . "princeps" واژه ای لاتین است به معنای «مقدم، پیشرو، جلودار، دارای اولویت، اساسی، برجسته‌ترین»؛ در دورهٔ جمهوری روم به سناتورهای برجسته و مهم عنوان "princeps senatus" گفته می‌شد. در دوران امپراتوری روم توسط آگوستوس در ۲۳ قبل از میلاد به عنوان
روم توسط آگوستوس در ۲۳ قبل از میلاد به عنوان لقب غیررسمی امپراتوران به کار رفت. . Caesar، به ایتالیایی: Cesare (چزاره) و به عربی: قیصر؛ در این مقاله هر بار این کلمه به کار می رودْ منظور از آن منصب یا عنوان سزاری است نه ژولیوس سزار. . به انگلیسی: Magistrate، به ایتالیایی: Magistrato، به عربی: رجل القضاء؛ می‌شود آن را به «دادرس» هم ترجمه کرد. شاید این «کلانترِ امپراتوری» مَجاز از امپراتور باشد. . به انگلیسی: Usurpation، به ایتالیایی: Usurpazione . کلمه ای لاتین است و ریشه آن به دوران دومیناته بازمی‌گردد و
است و ریشه آن به دوران دومیناته بازمی‌گردد و اشاره به تقسیم (اشتراک گذاری) اقتدار امپراتور میان دو یا چند امپراتور دارد. . به انگلیسی: co-emperors، به ایتالیایی: co-imperatori . جنگ داخلی روم (به ایتالیایی: Guerra civile romana) در سال‌های ۳۰۶ تا ۳۲۴ میلادی اشاره به جنگ‌های طولانی مدت بیست ساله ای دارد که میان جناح‌های گوناگون مدعی تاج و تخت (آگوستوس‌ها، سزارها، و غاصبان قدرت) در بخش‌های گوناگون امپراتوری روم به وقوع پیوستند و در پایان، کنستانتین بزرگ بر بقیه پیروز شد و بدینگونه توانست اقتدار امپراتوری را
پیروز شد و بدینگونه توانست اقتدار امپراتوری را بار دیگر در دستان یک امپراتور متمرکز کند و به نظام حکومت چهارنفره (تترارشی) پایان دهد. . به انگلیسی: Valentinian، به ایتالیایی: Valentiniano . به انگلیسی: Valens، به ایتالیایی: Valente . به انگلیسی: Theodosius، به ایتالیایی: Teodosio . "consul ordinarius" در جمهوری روم (۵۰۹ قبل از میلاد تا ۲۷ قبل از میلاد) به شخصی که از بدو سال عهده‌دار سِمت کنسولی می‌شد کنسول اوردیناریوس می‌گفتند. . "suffect consul" کسی بود که در صورت مرگ یا برکناری کنسول اوردیناریوس از
که در صورت مرگ یا برکناری کنسول اوردیناریوس از منصبش، به جانشینی وی برگزیده می‌شد تا باقی مدتِ کنسولی وی را عهده‌دار شود. مقام کنسول اوردیناریوس ارزشمندتر و باپرستیژتر از منصب کنسول سوفکتوس بود. . "Legatus legionis" یک لگاتوس (شکل انگلیسی آن: "legate") یک رتبهٔ نظامی ارشد در ارتش روم بود و معادل با درجهٔ ژنرال امروزی می‌شود. . Asia (Roman province) که در دوران بیزانس با نام فریگیه (Phrygia) شناخته می‌شد، در سال ۳–۱۳۲ قبل از میلاد به جمهوری روم منضم شد و توسط یک پروکنسول اداره می‌شد. پایتخت این ایالت رومی
یک پروکنسول اداره می‌شد. پایتخت این ایالت رومی افسوس بود. . به انگلیسی: "Quaestor" (کوایستور)، به ایتالیایی: "questore" (کوئستوره). در دوران روم باستان کوایستورها خُرده کلانترهایی بودند که منصبشان اولین (پائین‌ترین) درجه در کورسوس هونوروم را تصاحب می‌کرد. در دوران پادشاهی روم (۷۵۳ تا ۵۰۹ قبل از میلاد) کارکرد قضایی ــ جنایی داشتند، در دوران جمهوری کارکرد اجرایی یافته و بر خزانه و امور مالی نظارت کردند. شایان ذکر است که سیاستمداران جوان و جاه طلب آن را به مثابه سکوی پرتاب و ترقی خود می‌نگریستند. . "Ludi
مثابه سکوی پرتاب و ترقی خود می‌نگریستند. . "Ludi Romani"، به فستیوال‌های مذهبی روم باستان می‌گفتند. . به لاتین: "Praefectus urbanus"، و همچنین "Praefectus urbi به" معنای Prefect of the city of Rome یا «فرماندار شهر روم» بود. از سدهٔ چهارم تعداد پرایفکتوس‌های روم به عدد دو افزایش یافت. این منصب از زمان پادشاهی روم پدید آمد و در دوران جمهوری و امپراتوری نیز حفظ شد. با سقوط امپراتوری روم غربی هم پابرجا ماند. آخرین شواهد از پرایفکتوسِ شهر روم به سال ۵۵۹ میلادی برمیگردد. . به انگلیسی: "Prefect"، به ایتالیایی:
برمیگردد. . به انگلیسی: "Prefect"، به ایتالیایی: "Prefetto"؛ به معنای فرماندار یا بخشدار. . به انگلیسی: "Roman provincial governor"، به ایتالیایی: "Governatore provinciale romano؛" نوعی کلانتر و حکمران ایالتی رومی (خواه انتخابی خواه انتصابی) بود که در سراسر یک یا شماری از ایالاتْ مجری قوانین روم بود.
دستفور (به لاتین: Dəstəfur) منطقه‌ای مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان داش‌کسن واقع شده است. دستفور ۵۷۲ نفر جمعیت دارد.
موشاواق (به لاتین: Muşavaq) منطقه‌ای مسکونی (= دهستان) در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان داش‌کسن واقع شده است. موشاواق ۳۶۲ نفر جمعیت دارد.
زینراهال (به لاتین: Zinzahal، به ارمنی: Ցնծահալ) منطقه‌ای مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان داش‌کسن واقع شده است. زینزاهال ۸۰۵ نفر جمعیت دارد.
کدالیش (به لاتین: Kədaliş) منطقه‌ای مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان داش‌کسن واقع شده است.
دون‌انسان اصطلاحی نازی‌ساخته است که به مردمان غیر آریایی و «جماعت شرقی» گفته می‌شود و شامل یهودیان، مردم کولی، اسلاوها، لهستانی‌ها، صرب‌ها، روس‌ها و غیره می‌شد. این اصطلاح همچنین برای سیاه‌پوستان، مولاتوها و فنلاندی-آسیایی‌ها نیز به کار می‌رفت. در طی راه حل نهایی، مردمان یهودی به همراه کولی‌ها و لهستانی‌ها در هولوکاست و نیز ناتوانان بدنی و رشدی پاکسازی شدند. طبق "طرح جامع برای شرق"، جمعیت اسلاو اروپای مرکزی-شرقی می‌بایست با کشتار دسته‌جمعی کاهش پیدا می‌کرد و اکثریت ایشان به درون آسیا و در اردوگاه‌های کار
و اکثریت ایشان به درون آسیا و در اردوگاه‌های کار اجباری به کار گرفته می‌شدند. این طرح‌ها بخش مهمی از سیاست نژادی آلمان نازی را تشکیل می‌دادند.
کالج نیروی دریایی سلطنتی () در واقع جزو میراث جهانی یونسکو در گرینویچ (ناحیه)، لندن است و مرکز تاریخ دریانوردی انگلستان به‌شمار می‌رود که توسط سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی سازمان ملل متحد (یونسکو)؛ به عنوان یک مکان برجسته جهانی توصیف شده و به عنوان یکی از بهترین اماکن دراماتیک برگزاری کنسرت و سبک معماری و منظره‌ها در بریتانیاً شناخته شده است. منشأ بنای کالج. این مکان در ابتدا ساختمان دادگاه بلا بود که توسط همفری، دوک گلوستر ساخته شد، و متعاقباً پس از مصادره آن و ضمیمه کردن به کاخ پلانسیا توسط مارگارت آنژو
آن و ضمیمه کردن به کاخ پلانسیا توسط مارگارت آنژو همسر هنری ششم تغییر نام یافت و بعدها توسط هنری هفتم تجدید بنا شد و پس از آن بیشتر به کاخ گرینویچ معروف شد. به این ترتیب، این محل تولد پادشاهان تودور هنری هشتم، مری اول و الیزابت اول بود و معروف‌ترین کاخ مورد علاقه هنری هشتم بود. این کاخ در جریان جنگ داخلی انگلیس دچار خرابی شد. سرانجام در سال ۱۶۹۴ این کاخ، به استثنای ساختمان ناقص جان وب، تخریب شد.
جانوران در هنر و جانوران نمایشی ، هنری دربارۀ جانوران است. نقاشی جانوران و مجسمه‌های جانوران به ترتیب ژانرهای هنری نقاشی و مجسمه‌سازی و همچنین، جواهرهای جانوران و عکاسی از جانوران هستند. در سلسله مراتب ژانرها، نقاشی جانوران و مجسمه‌های جانوران از ارزش کمتری نسبت به بازنمایی چهره انسانی فرض می‌شوند و به منظره‌نگاری و طبیعت بی‌جان مربوط می‌شوند. جانوران د ر هنر (animalística) را نباید با حقوق حیوانات، (animalismo) اشتباه گرفت (که یک ایدئولوژی در دفاع از آنچه که حقوق حیوانات می‌نامند - نباید به نوبه خود با
که حقوق حیوانات می‌نامند - نباید به نوبه خود با حیوان‌خواهی یا زئوفیلیا اشتباه گرفته شود). و نه با جانوران (وضعیت جانور بر خلاف شرایط انسان - انسانیت -). همچنین نباید با تاکسیدرمی، که با استفاده از پوست، پرها و سایر قسمت‌های بدن جانوران برای بازتولید ظاهر آن‌ها در زندگی، که موجب ایجاد اشیاء هنری می‌شود، اشتباه گرفته شود. جانوران اهلی و گونه‌های دست‌آموز بیشتر در هنر نمایان شده‌اند. اسب از اصلی‌ترین مظاهر هنر است، تصویربرداری سوارکاری، نقاشی شکار و سایر ژانرهای نقاشی تاریخی است. هنر اسب نباید با هنر
ژانرهای نقاشی تاریخی است. هنر اسب نباید با هنر سوارکاری یا اسب سواری اشتباه گرفته شود. نمایش‌های بی‌شماری از موجودات افسانه‌ای، که از قسمت‌هایی از جانوران مختلف یا جانوران و انسان‌ها تشکیل شده‌اند (تئوریومورفیسم) وجود دارد. هم افسانه‌ای (پگاسوس، سنتاور، پری دریایی، گاو بال‌دار، QUETZALCOATL، ابوالهول، شیمر، شیردال، اژدها) یا به سادگی خیالی (ال بوسکو).
حادثهٔ ۱۳۹۹ نطنز به حادثه خرابکارانه‌ای اشاره دارد که ساعت ۱ بامداد (به وقت محلی ایران) پنج‌شنبه، ۱۲ تیر ۱۳۹۹ در تأسیسات هسته‌ای نطنز رخ داد و منجر به انفجار و آتش‌سوزی در یکی از ساختمان‌های این تأسیسات شد. تأسیسات هسته‌ای نطنز در شمال استان اصفهان، یکی از مهم‌ترین مراکز غنی‌سازی اورانیوم در ایران به‌شمار می‌آید. بر اساس ارزیابی اولیه کارشناسان که با تطبیق عکس‌های منتشرشده توسط سازمان انرژی اتمی ایران و تصاویر ماهواره‌ای گوگل انجام شده، محل انفجار، مرکز مونتاژ سانتریفوژ بوده است. شرح حادثه و ابعاد آن. صبح
سانتریفوژ بوده است. شرح حادثه و ابعاد آن. صبح روز پنجشنبه ۱۲ تیرماه ۱۳۹۹ یکی از ساختمان‌های تأسیسات هسته‌ای نطنز دچار انفجار و آتش‌سوزی شد. تصویرهای ماهواره‌ای از تأسیسات هسته‌ای نطنز آسیب‌دیدگی یکی از ساختمان‌ها در شمال غربی این تأسیسات را نشان می‌دهد که چند مؤسسهٔ مطالعاتی برآورد کرده‌اند که ساختمان آسیب دیده، کارگاه نصب و تنظیم سانتریفیوژها باشد. تصاویر ماهواره‌ای منتشر شده، نشان می‌دهد که آسیب‌های تأسیسات هسته‌ای نطنز بسیار گسترده‌تر از آن چیزی است که قبلاً اعلام شده بود. بهروز کمالوندی سخنگوی سازمان
قبلاً اعلام شده بود. بهروز کمالوندی سخنگوی سازمان انرژی اتمی ایران روز یکشنبه ۱۶ تیر ۹۹ تأیید کرد که آتش‌سوزی‌ها می‌تواند توسعه و تولید سانتریفیوژهای پیشرفته را برای یک زمان متوسط کند گرداند. خسارت. خسارت وارد شده به‌طور دقیق اعلام نشد اما سازمان انرژی اتمی ایران یکشنبه ۱۵ تیر ۱۳۹۹، تأیید کرد که حادثه نطنز «خسارات قابل توجهی» به بار آورده که روند نصب دستگاه‌های سانتریفوژ در این سایت را در «میان مدت» با تأخیر روبرو می‌کند. ارزیابی روزنامه نیویورک تایمز. جمعه ۲۰ تیر ۱۳۹۹ روزنامه آمریکایی نیویورک تایمز، در