payamvha/North_RAG huggingface dataset:
گرینلندین () در مقیاس زمانی زمین‌شناسی، نخستین عصر یا اشکوب از دور یا ردیف هولوسن است که بخشی از دوره کواترنری و یکی از سه زیربخش هولوسن به‌شمار می‌رود. مرز زیرین عصر گرینلندین، نمونه نقطه و برش چینه‌گون مرزی جهانی از پروژه هسته یخی گرینلند شمالی است که در گرینلند مرکزی (مختصات: °۷۵٫۱۰۰۰ شمالی و °۴۲٫۳۲۰۰ غربی) واقع شده‌است. این نمونه با پایان یانگر درایاس مطابقت دارد. عصر گرینلندین از سال ۹۷۰۰ پیش از میلاد یا سال ۳۰۰ گاه‌شماری هولوسن آغاز شده‌است. کمیسیون بین‌المللی چینه‌شناسی در ژوئیه ۲۰۱۸ این عصر را به
بین‌المللی چینه‌شناسی در ژوئیه ۲۰۱۸ این عصر را به همراه مگالاین و نورث‌گریپین به صورت رسمی به تصویب رساند.
گرمی‌لی (به لاتین: Germili) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان جلیل‌آباد واقع شده است.
«مرد جنوبی» ترانه‌ای از نیل یانگ و یکی از قطعات آلبوم "پس از تب طلا" است که در سال ۱۹۷۰ منتشر شد. نسخهٔ ۱۳ دقیقه‌ای این ترانه در آلبوم "خیابان چهارطرفه" (۱۹۷۱) موجود است که یانگ آن را به‌همراه کرازبی، استیلز، نش اند یانگ اجرا کرده‌است. محتوا. ترانهٔ «مرد جنوبی» به موضوع نژادپرستی نسبت به سیاه‌پوستان جنوب ایالات متحده می‌پردازد. در این قطعه، یانگ داستان یک مرد سفیدپوست (نمادی از سفیدپوست‌های جنوبی) و بدرفتاری او با بردگانش را روایت می‌کند. گفته می‌شود ترانهٔ معروف «هیچ‌جا آلاباما نمی‌شه» از گروه راک جنوبی
معروف «هیچ‌جا آلاباما نمی‌شه» از گروه راک جنوبی لنرد اسکینرد در پاسخ به «مرد جنوبی» نوشته شده که در متن آن از نیل یانگ هم نام برده شده‌است. گرچه نیل یانگ در کتاب گفته‌است که «هیچ‌جا آلاباما نمی‌شه» پاسخی به دیگر ترانهٔ او با نام «آلاباما» (۱۹۷۲) است. یانگ انتقاد ضمنی لنرد اسکینرد از خودش را به‌جا می‌داند چون به‌نظرش شعر ترانهٔ «آلاباما» صریح و تحریک‌آمیز بوده‌است.
نورث‌گریپین () در مقیاس زمانی زمین‌شناسی، عصر یا اشکوب میانی از دور یا ردیف هولوسن است که بخشی از دوره کواترنری و یکی از سه زیربخش هولوسن به‌شمار می‌رود. کمیسیون بین‌المللی چینه‌شناسی در ژوئیه ۲۰۱۸ این عصر را به همراه گرینلندین و مگالاین به صورت رسمی به تصویب رساند. عصر نورث‌گریپین از سال ۶۲۳۶ پیش از میلاد یا سال ۳۷۶۴ گاه‌شماری هولوسن و نزدیک به رویداد ۸۲۰۰ ساله آغاز شد و تا شروع عصر مگالاین در سال ۲۲۵۰ پیش از میلاد یا ۷۷۵۰ هولوسن و نزدیک به رویداد ۴۲۰۰ ساله ادامه یافت. نام این عصر از پروژه هسته یخی گرینلند
ادامه یافت. نام این عصر از پروژه هسته یخی گرینلند شمالی (NorthGRIP) گرفته شده‌است.
وقتی جهنم شکست (به انگلیسی: When Hell Broke Loose) یک فیلم سینمایی آمریکایی در ژانر فیلم جنگی در رابطه با جنگ جهانی دوم محصول سال ۱۹۵۸ میلادی به کارگردانی کنت جی کرین و با بازی چارلز برانسون است. داستان. در سال ۱۹۴۵، یک جاسوس عاشق زنی آلمانی می شود، در حالیکه نیروهای زبده آلمانی در لباس آمریکایی، خرابکاریهای زیادی را پشت خطوط آمریکاییها به وجود می آورند...
مگالاین () در مقیاس زمانی زمین‌شناسی، آخرین عصر یا اشکوب از دور یا ردیف هولوسن است که بخشی از دوره کواترنری و جدیدترین یا بالاترین زیربخش از تقسیمات هولوسن به‌شمار می‌رود. نقطه و برش چینه‌گون مرزی جهانی (GSSP) این عصر در غارسنگ Krem Mawmluh در مگالایا در شمال‌شرقی هند قرار دارد. عصر مگالاین از سال ۲۲۵۰ پیش از میلاد یا سال ۴۲۵۰ گاه‌شماری هولوسن و نزدیک به رویداد ۴۲۰۰ ساله آغاز شد و شروع آن هم‌زمان با رخداد ۴٫۲ هزار سال پیش بوده که تمدن مدیترانه شرقی، تمدن‌های باستانی آسیای غربی، تمدن دره سند و تمدن دره
باستانی آسیای غربی، تمدن دره سند و تمدن دره یانگ‌تسه را تحت تأثیر قرار داد. کمیسیون بین‌المللی چینه‌شناسی در ژوئیه ۲۰۱۸ این عصر را به همراه گرینلندین و نورث‌گریپین به صورت رسمی به تصویب رساند. منابع. https://doi.org/10.18814/epiiugs/2018/018016
دهانه گوسس بلاف () یا ‍‍تنورالا ()، نامی که مردمان آرنده غربیِ ساکنِ ناحیهٔ پیرامون دهانه بدان داده‌اند، بازماندهٔ فرسوده‌ای از یک دهانه برخوردی است.. این دهانه در جنوب قلمرو شمالی استرالیا، جایی نزدیک به مرکز استرالیا، در فاصلهٔ غرب آلیس اسپرینگز و شمال‌شرقی اولورو (صخرهٔ آیرز) جای گرفته است.
قانون مصوب تولیدات دفاعی ۱۹۵۰ () یک قانون فدرال ایالات متحده آمریکاست که در ۸ سپتامبر ۱۹۵۰ در پاسخ به آغاز جنگ کره تصویب شد و بخشی از تلاش گسترده‌تر و بسیج نیروها در شرایط جنگ سرد بود. دونالد ترامپ در ۸ فروردین ۱۳۹۹، در مقابله با شیوع ویروس کرونا با یک فرمان اجرایی در استناد به این قانون از جنرال موتورز خواست که دستگاه تنفس مصنوعی تولید کنند.
سوناریکا بهادریا (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل هند است. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است می‌توان به "برای عشقم جان می‌دهم"، "تند و تیز" اشاره نمود.
آنوپریا گوئنکا (؛ زادهٔ ) بازیگر و مدل اهل هند است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "پادماواتی"، "جنگ" و "خاک سرزمین من" اشاره کرد.
تیونینگ (به انگلیسی Tuning) در لغت به معنای تنظیم است. کاربرد این لغت در بحث مکانیک به معنای تنظیم بالانس تونینگ و بالانس برای رسیدن به بهترین عملکرد است. به‌طور خلاصه تیونینگ خودرو به معنای ارتقا مشخصات فنی و ظاهری یک خودرو است. پیشینه تیونینگ را می‌توان در اواسط قرن بیستم میلادی یعنی حدود نیم قرن قبل جستجو کرد. اگر چه از همان ابتدای تولید خودروها و وسایل نقلیه چهار چرخی که مبتنی بر نیروی موتورهای احتراقی طراحی شده بودند، تیونینگ این وسایل نقلیه توسط مهندسان انجام می‌شد، اما تیونینگ به عنوان یک واژه مستقل
انجام می‌شد، اما تیونینگ به عنوان یک واژه مستقل و یک عملیات یا کار حرفه‌ای در دهه ۶۰ میلادی بود که باب شد. در آن زمان بیش از آن که تغییر شکل ظاهری خودروها یا به اصطلاح تیونینگ بدنه آنها باب شود، تغییر در توان موتور و مشخصات فنی خودروها بود که گسترش یافت. در واقع پیش از آن که مهندسان کاربلد یا تکنسین‌های ماهر به تیونینگ بدنه خودرو بپردازند، به تیونینگ اجزای داخلی و مشخصات فنی خودروها روی آوردند. عملی که تحت عنوان تیون آپ نیز شناخته می‌شود. اما به تدریج تیونینگ خودرو از یک عمل فردی و غیر استاندارد به یک کار
خودرو از یک عمل فردی و غیر استاندارد به یک کار جمعی و برنامه‌ریزی شده تبدیل شد. به عبارت بهتر با رواج یافتن بحث تیونینگ در بین خودرو دوستان، بسیاری از شرکت‌های فعال در صنعت تولید خودرو اقدام به تأسیس شرکت‌های جانبی متمرکز بر امر تیونینگ نمودند. به این ترتیب بحث حفظ ایمنی خودرو و سرنشینان آن در حین عملیات تیونینگ به شکل جدی‌تری توسط مهندسان حرفه ای دنبال شد. چرا که تا پیش از آن معمولاً صاحبان خودرو خود اقدام به طراحی قطعات جدید و قدرتمند برای خودرو‌ها یا ارتقا توان فنی قطعات آنها می‌نمودند. امری که گاه
ارتقا توان فنی قطعات آنها می‌نمودند. امری که گاه خطرات متعددی را در حین راندن خودروهای ارتقا یافته و تیون آپ شده برای رانندگان ایجاد می‌کرد. در حال حاضر نیز عملیات تیونینگ خودروها توسط مراکز معتبر انجام این کار صورت می‌گیرد. در واقع هم‌اکنون شرکت‌های مختلف و ریز و درشتی وجود دارند که تمرکز اصلی آنها روی عمل تیونینگ خودروهای گوناگون قرار گرفته‌است. نمایشگاه و بازار قطعات یدکی، لوازم جانبی و قطعات بخصوص وسایل نقلیه موتوری و تحت عنوان (SEMA) که همه ساله در هفته اول ماه نوامبر در شهر لاس وگاس برگزار می‌شود
هفته اول ماه نوامبر در شهر لاس وگاس برگزار می‌شود بزرگترین رویداد برای وسایل نقلیه تیونینگ شده و شرکت‌های تیونر است.
اسکانک ورکس نام مستعار رسمی برای برنامه‌های توسعه پیشرفته لاکهید مارتین (ADP) است که مسئولیت طراحی تعدادی از هواپیماها که در نیروهای هوایی چندین کشور استفاده می‌شود را برعهده داشت از جمله U-2، Lockheed SR-71 Blackbird، Lockheed F-117 Nighthawk، Lockheed Martin F-22 Raptor و Lockheed Martin F-35 Lightning II. نام آن از کارخانه Moonshine در داستان مصور Li'l Abner گرفته شده‌است. عبارت اسکانک ورکس به‌طور گسترده در زمینه‌های تجاری، مهندسی و فنی برای توصیف یک گروه در یک سازمان با درجه بالایی از استقلال و بدون
در یک سازمان با درجه بالایی از استقلال و بدون موانع بوروکراتیک و با وظیفه‌ی کار در پروژه‌های پیشرفته یا مخفی، استفاده می‌شود. تاریخچه. مشاهدات متناقضی در مورد منشأ Skunk Works وجود دارد.بن ریچ و کلی جانسون منشأ آن را ژوئن سال ۱۹۴۳ در بوربانک، کالیفرنیا معرفی کردند. داستان رسمی Lockheed Skunk Works به شرح زیر است:فرماندهی سرویس تاکتیکی هوایی (ATSC) نیروی هوایی ارتش برای بیان نیاز خود به یک جنگنده جت با شرکت هواپیمایی لاکهید دیدار کرد. تهدید جت آلمانی که به سرعت در حال رشد بود، به لاکهید فرصتی داد تا یک بدنه
در حال رشد بود، به لاکهید فرصتی داد تا یک بدنه هواپیما پیرامون قدرتمندترین موتور جت که نیروهای متفقین به آن دسترسی داشتند، توسعه دهد؛ British Goblin. لاکهید به دلیل علاقه قبلی به توسعه جت و قراردادهای قبلی خود با نیروی هوایی برای توسعه جت انتخاب شد. یک ماه پس از جلسه ATSC و لاکهید، مهندس جوان کلارنس. ال «کلی» جانسون و سایر مهندسین دانشیار، پیشنهاد اولیه XP-80 را به ATSC تحویل دادند. دو روز بعد، دستور شروع کار به لاکهید داده شد تا شروع به توسعه کند و Skunk Works متولد شد که کلی جانسون در راس آن بود. قرارداد
متولد شد که کلی جانسون در راس آن بود. قرارداد رسمی XP-80 تا ۱۶ اکتبر ۱۹۴۳ به لاکهید نرسید یعنی حدود چهار ماه بعد از شروع به کار که ثابت می‌کند این، یک عمل متداول در Skunk Works است. بسیاری از مواقع مشتری با یک درخواست به Skunk Works می‌آید و بدون قرارداد رسمی، پروژه شروع می‌شود و هیچ روند تسلیم رسمی هم صورت نمی‌گیرد. کلی جانسون و تیم XP-80، Skunk Works را تنها در ۱۴۳ روز طراحی کردند و ساختند، هفت روز کمتر از آنچه لازم بود.
آرچانا () بازیگر اهل هند است. وی از سال ۱۹۷۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "تولد" و "پیروزی خاطرات" اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه فیلم‌فیر جنوب و جایزه ناندی شده‌است. او دو مرتبه هم برندهٔ جوایز فیلم ملی هند شده است.
فرست وییِنا اف‌سی یک باشگاه فوتبال اتریشی است که در منطقه دوبلینگ شهر وین مستقر است. این تیم در ۲۲ اوت سال ۱۸۹۴ تأسیس شده و قدیمی باشگاه اتریش است. فرست وینا در تاریخ فوتبال این کشور نقش برجسته‌ای داشته و آن را با نام انگلیسی "وینا" می‌شناسند. تاریخچه. در دوران رایش سوم آلمان که باشگاه‌های اتریشی و آلمانی در کنار هم در مسابقات لیگ (لیگ قهرمانی آلمان) و جام حذفی (جام قهرمانی آلمان) شرکت می‌کردند، باشگاه فرست وینا توانست جام قهرمانی فوتبال آلمان (جام حذفی) سال ۱۹۴۳ را به دست بیاورد. که یکی از بزرگترین
سال ۱۹۴۳ را به دست بیاورد. که یکی از بزرگترین افتخارات این باشگاه است. افتخارات. باشگاه فرست وینا اتریشی بوده و در دوران رایش سوم آلمان که اتریش به آلمان بزرگ پیوسته بود در لیگ آلمان بازی می‌کرده، این باشگاه ۱ جام حذفی گرفته‌است.
دیدیه بزاس (; زاده – درگذشته ) هنرپیشه اهل فرانسه بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "دزد کوچک"، "دزدی‌ها"، "وزیر، و "کنار آمدن با مردگان" اشاره کرد.
رنه الکساندر (; – ) هنرپیشه، و بازیگر سینما اهل فرانسه بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "گوژپشت نتردام" اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (فرمانده) شده‌است.
آلفرد آدام (; – ) هنرپیشه، فیلم‌نامه‌نویس، و بازیگر سینما اهل فرانسه بود. وی بین سال‌های ۱۹۳۵ تا ۱۹۷۴ میلادی فعالیت می‌کرد. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "بوته آزمایش"، "گذران زندگی"، "بیگانه، و "رئیس‌جمهور" اشاره کرد. آلفرد آدام در 74 سالگی در فرانسه درگذشت.
آوانی مودی () بازیگر و مدل اهل هند است. وی از سال ۲۰۱۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "توت‌فرنگی" و "دختران تقویم" اشاره نمود.
شمارهٔ سلامت ۱۴۵۰ اتریش - با عنوان "وقتی درد واقع می‌شود!"- به عنوان اولین نقطه تماس برای پاسخ به سوالات مربوط به سلامتی شهروندان در اتریش محسوب می‌شود. متخصصان آموزش دیده در این سازمان مشغول به کار هستند که به افراد تماس گیرنده مشاورهٔ تلفنی می‌دهند. اگر تماس گیرندگان نمی‌دانند که به دلیل امراض خود به چه کسی مراجعه کنند، کارکنان آموزش دیده با طرح سؤالات خاص با استفاده از یک سیستم پرس و جو پزشکی - با در نظر گرفتن محل فعلی آنها، توصیه‌های پزشکی و رفتاری را ارائه می‌دهند. با این وجود می‌توان بار کاری شماره
ارائه می‌دهند. با این وجود می‌توان بار کاری شماره تماس‌های اضطراری دیگر نظیر ۱۴۴، نقاط پذیرش در کلینیک‌های سرپایی و پزشکان بخش خصوصی را در سطح زیادی کم کرد. خط تلفن مشاورهٔ پزشکی به عنوان یک پروژه آزمایشی "TeWeb" (خدمات و مشاوره تلفنی و اینترنتی) در ۷ آوریل ۲۰۱۷ در وین، اتریش سفلی و فورآرلبرگ شروع و در ۴ نوامبر ۲۰۱۹ در سرتاسر اتریش راه اندازی شد. این شماره تماس بصورت شبانه‌روزی و همچنین در آخر هفته‌ها نیز آماده پاسخگویی به تماس گیرندگان می‌باشد. ایالت‌های فدرال، سازمان چتر موسسات بیمه‌های اجتماعی و وزارت
فدرال، سازمان چتر موسسات بیمه‌های اجتماعی و وزارت امور اجتماعی، بهداشت، پرستاری و حمایت از مصرف‌کننده مسئولیت خدمات مشاوره سلامت تلفنی را بر عهده دارند. بیماری همه گیر COVID-19. این شماره به ویژه با شروع بیماری همه گیر کرونا COVID-19 در اتریش شناخته تر شد زیرا افراد آلوده به بیماری کرونا هرگز نباید مستقیماً به پزشک یا کلینیک سرپایی مراجعه کنند تا خطر همه‌گیری کاهش یابد. حدود ۷۰ برابر تعداد تماس در اواسط ماه مارس به دلیل شیوع ویروس کورنا رخ داده‌است. با توجه به تعداد زیاد سوالات و پاسخگویی در مورد این
توجه به تعداد زیاد سوالات و پاسخگویی در مورد این بیماری درخواست می‌شود که افراد واقعاً در صورت بروز مشکل سلامتی تماس بگیرند. برای سؤالات کلی در مورد ویروس کرونا در ۲۷ ژانویه سال ۲۰۲۰، آژانس بهداشت و امنیت غذایی (AGES) خط تلفن اطلاعاتی ویژه ای را تحت شماره ۰۸۰۰/۵۵۵۶۲۱ تنظیم کرد.
ریموند آیموس (؛ ۴ فوریه ۱۸۸۹ – ۲۲ اوت ۱۹۴۴ (aged 55)) هنرپیشه اهل فرانسه بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "روز باستیل"، "بندر مه‌آلود"، "زیر بام‌های پاریس"، "آن‌ها پنج نفر بودند، و "اولتیماتوم" اشاره کرد.او علیرغم آینده ای که در کسب و کار ساعت سازی و جواهرات پدرش انتطاز می رفت، نمایش را ترجیح داد." وقتی آیموس به یک بازیگر محبوب تبدیل شد، همیشه متواضع باقی ماند و هرگز با ثروت خود فخرفروشی نکرد. برای او ثروت واقعی در داشتن روابط انسانی مانند داشتن دوستان خوب بود.
در داشتن روابط انسانی مانند داشتن دوستان خوب بود. مرگ. آیموس به عنوان یک مبارز FFI در جریان آزادی پاریس مورد اصابت گلوله قرار گرفت و کشته شد.
تمدن کُورا–آرس، که با نام‌های فرهنگ کُورا–آراکِس، فرهنگ متکواری–آراکِس، فرهنگ پیشین قفقاز جنوبی یا فرهنگ شنگاویتی نیز شناخته می‌شود، یک فرهنگ باستان‌شناختی بود که تقریباً از ۴۰۰۰ پیش از میلاد تا حدود ۲۰۰۰ پیش از میلاد در منطقهٔ قفقاز رواج داشت. بر پایهٔ شواهد، این فرهنگ در ابتدا در دشت آرارات ظهور یافت و تا حدود ۳۰۰۰ پیش از میلاد به مناطق شمالی قفقاز گسترش پیدا کرد. با این حال، در برخی مناطق، نشانه‌های زوال این فرهنگ از حدود ۲۶۰۰ تا ۲۷۰۰ پیش از میلاد دیده می‌شود. این فرهنگ مساحتی به‌وسعت حدود ۱۰۰۰×۵۰۰
می‌شود. این فرهنگ مساحتی به‌وسعت حدود ۱۰۰۰×۵۰۰ کیلومتر را در بر می‌گرفت و مناطق امروزی قفقاز جنوبی (به‌جز غرب گرجستان)، شمال‌غربی ایران، قفقاز شمال شرقی، شرق ترکیه و بخش‌هایی از شمال سوریه را شامل می‌شد. نام این فرهنگ از درهٔ دو رودخانهٔ کورا و آراکِس گرفته شده‌است. برخی گونه‌های محلی آن با نام‌هایی چون شنگاویتی، «کاراز» (ارزروم)، «پولور» و «یانیک‌تپه» (در آذربایجان غربی ایران، نزدیک دریاچه ارومیه) شناخته می‌شوند. این فرهنگ، پایه‌گذار فرهنگ خیربت کرک در شام و فرهنگ تریالتی در قفقاز جنوبی و فلات ارمنستان
و فرهنگ تریالتی در قفقاز جنوبی و فلات ارمنستان بود و در منطقهٔ نخجوان با فرهنگ نخجوان دنبال شد. اقتصاد این تمدن بر پایهٔ کشاورزی یک‌جانشینی بود و بیش از هزار سکونتگاه را در دره‌های حاصلخیز، فلات‌های مرتفع و مناطق کوهستانی قفقاز جنوبی پوشش می‌داد. این سکونتگاه‌ها گاه بر روی تپه‌های مصنوعی ساخته می‌شدند و دارای ساختارهای پیچیده‌ای بودند که در برخی موارد تا ده‌ها متر گسترش می‌یافتند. تاریخ اولیه. فرآیندهای شکل‌گیری مجموعه فرهنگی کُورا–آراکِس و تاریخ و شرایط ظهور آن مدت‌ها مورد بحث و جدل بوده است. فرهنگ
ظهور آن مدت‌ها مورد بحث و جدل بوده است. فرهنگ شولاوری-شومو پیش از فرهنگ کُورا–آراکِس در این منطقه وجود داشت. تفاوت‌های زیادی بین این دو فرهنگ وجود داشت, بنابراین ارتباط آن‌ها واضح نبود. بعدها پیشنهاد شد که فرهنگ سیونی در شرق گرجستان ممکن است نمایانگر یک انتقال از فرهنگ شولاوری به مجموعه فرهنگی کُورا–آراک باشد. در بسیاری از سایت‌ها، لایه‌های فرهنگ سیونی به عنوان واسطه‌ای بین لایه‌های شولاوری-شومو-تپه و لایه‌های کُورا-آراکِس دیده می‌شوند. این نوع استراتیگرافی جایگاه زمانی فرهنگ سیونی را در حدود ۴۰۰۰ پیش از
جایگاه زمانی فرهنگ سیونی را در حدود ۴۰۰۰ پیش از میلاد تأیید می‌کند. برخی از محققان مناطق کارتلی و کاخِتی را به عنوان نقاط کلیدی برای شکل‌گیری نخستین فاز فرهنگ کُورا–آراکِس می‌دانند. به‌طور کلی، این فرهنگ به نظر می‌رسد که یک فرهنگ بومی در قفقاز باشد که طی یک دوره طولانی شکل گرفته و در عین حال تحت تأثیرات فرهنگ‌های خارجی قرار گرفته است. برخی شواهد (مانند شواهد موجود در ارسلان‌تپه) نشان‌دهنده هم‌پوشانی زمانی فرهنگ‌های کُورا-آراکِس و فرهنگ اوروک است؛ چنین تماس‌هایی حتی ممکن است به دوران میانه اوروک بازگردد.
حتی ممکن است به دوران میانه اوروک بازگردد. برخی محققان پیشنهاد کرده‌اند که نخستین نمود پدیده کُورا-آراکِس باید حداقل به ربع آخر هزاره پنجم پیش از میلاد تاریخ‌گذاری شود. این پیشنهاد بر اساس داده‌های جدید از اوچولار تپه، یک سکونتگاه پوسنگی پایان‌دور در نخجوان در کنار رود آرپاجای است. گسترش. عناصر فرهنگ کُورا–آراکِس به سرعت به سمت غرب به دشت ارزروم، جنوب غرب به کیلیکا و جنوب شرق به منطقه دریاچه وان و پایین‌تر از حوضه ارومیه در ایران، مانند تپه گودین پیشروی کردند. در نهایت، این فرهنگ به سوی سوریه و حتی به
کردند. در نهایت، این فرهنگ به سوی سوریه و حتی به اسرائیل گسترش یافت. سرزمین فرهنگ کُورا-آراکِس بخش‌های وسیعی از ارمنستان، آذربایجان، چچن، داغستان، گرجستان، اینگوش، اوستیای شمالی و بخش‌هایی از ایران و ترکیه امروزی را شامل می‌شود. در سوس هویک، در استان ارزروم، ترکیه، اشکال اولیه سفال‌های کُورا-آراکِس همراه با سرامیک‌های محلی به تاریخ ۳۵۰۰–۳۳۰۰ پیش از میلاد کشف شدند. در دوره برنز اولیه در ۳۰۰۰–۲۲۰۰ پیش از میلاد، این سکونتگاه بخشی از پدیده کُورا-آراکِس بود. در ارسلان‌تپه ترکیه، حدود ۳۰۰۰ پیش از میلاد، آتش‌سوزی
ترکیه، حدود ۳۰۰۰ پیش از میلاد، آتش‌سوزی و تخریب وسیعی رخ داد و پس از آن سفال‌های کُورا-آراکِس در منطقه ظاهر شدند. به گفته جفری سامرز، حرکت مردم کُورا-آراکِس به ایران و منطقه وان که او آن را بسیار ناگهانی تفسیر می‌کند، درست قبل از ۳۰۰۰ پیش از میلاد آغاز شد و ممکن است ناشی از «تضعیف دوره اوروک» (پایان دوره اوروک) باشد که در پایان فاز چهارم اوروک (حدود ۳۱۰۰ پیش از میلاد) رخ داد. سایت‌های ایرانی. بسیاری از سایت‌های مهم کُورا-آراکِس در امتداد رودخانه آراکِس واقع شده‌اند که جنوب آن ایران امروزی است. گل‌تپه،
واقع شده‌اند که جنوب آن ایران امروزی است. گل‌تپه، نخجوان، در جمهوری خودمختار نخجوان نزدیک به رودخانه آراکِس، برای مدت طولانی شناخته شده است. در ایران، کاوش‌ها به‌ویژه در قرن ۲۱ شتاب گرفته است. گل‌تپه جلفا، یک سایت مرتبط، به‌عنوان دروازه‌ای مهم برای فرهنگ کُورا-آراکِس در مسیر خود به سمت جنوب به منطقه دریاچه ارومیه شناخته می‌شود. تجارت و توزیع ابسیدین باستانی ارتباطات فرهنگی را به‌خوبی نشان می‌دهد و گل‌تپه جلفا یک نقطه ترانزیت مهم برای حرکت ابسیدین قفقازی به سایت‌های ایرانی بوده است. این تجارت احتمالاً توسط
سایت‌های ایرانی بوده است. این تجارت احتمالاً توسط گروه‌های چوپانان مهاجر از ایران انجام می‌شده است. همچنین در ایران در پایین‌دست رودخانه آراکِس، دو سایت دیگر از همان دوره به‌تازگی کاوش شده‌اند، کهنه پاسگاه و کهنه تپه‌سی. بسیاری از سایت‌های ایرانی دیگر اخیراً کشف شده‌اند و به‌طور کامل کاوش شده‌اند. ارتباطات فرهنگی. فرهنگ کُورا–آراکِس ارتباط نزدیکی با فرهنگ مایکوپ در قفقاز شمالی دارد. به نظر می‌رسد این دو فرهنگ بر یکدیگر تأثیر گذاشته‌اند. اقتصاد. اقتصاد بر پایه کشاورزی و دام‌پروری (به‌ویژه گاو و گوسفند) بوده
کشاورزی و دام‌پروری (به‌ویژه گاو و گوسفند) بوده است. آن‌ها غلات و محصولات باغی می‌کاشتند و شناخته شده‌اند که از ابزارهایی برای تولید آرد استفاده می‌کردند. آن‌ها گاو، گوسفند، بز، سگ و در مراحل بعدی، اسب پرورش می‌دادند. قبل از دوره کُورا-آراکِس، استخوان‌های اسب در قفقاز پیدا نشده بود. اما بعد از حدود ۳۳۰۰ پیش از میلاد، اسب‌ها به‌طور گسترده‌ای رایج شدند و نشانه‌هایی از اهلی‌سازی آن‌ها وجود دارد. شواهدی از تجارت با میان‌رودان و آسیای صغیر وجود دارد. با این حال، این فرهنگ عمدتاً بومی قفقاز محسوب می‌شود و
حال، این فرهنگ عمدتاً بومی قفقاز محسوب می‌شود و نسخه‌های اصلی آن (طبق نظر تاریخ‌نگار قفقاز امجد جایموقه) فرهنگ‌های بزرگ بعدی در این منطقه را مشخص کرده است. در این دوره بود که سیستم‌های آبیاری ساخته شده در دامنه‌های آراگاتس و کوه‌های گغام شکل گرفتند و در منابع کانال‌ها، استخرهای مصنوعی و چشمه‌ها، سنگ‌های اژدها (ویشاباکار) ساخته شده از سنگ بازالت یکپارچه نصب شدند. یکی دیگر از پیش‌نیازهای توسعه اقتصادی بی‌سابقه، تولید مس بود. تعداد زیادی از سلاح‌ها و ابزارهای ساخته شده از برنز آرسنیکی توسط یافته‌های نزدیک به
ساخته شده از برنز آرسنیکی توسط یافته‌های نزدیک به ایروان و قالب‌های سنگی و سفالی که در سایت‌های باستانی مختلف تمدن شنگاویت (شنگاویت، مارگاهوویت و غیره) پیدا شده‌اند، تأیید می‌شود. در سایت باستانی شنگاویت، استانداردهای وزنی مشابه با آن‌هایی که در مشرق‌زمین استفاده می‌شد، پیدا شده است که گواهی بر مشارکت ارمنستان در روابط تجاری بین‌المللی نوظهور در اوایل عصر برنز است. این سلاح‌ها که پیدا شده‌اند، شامل تیرها، خنجرها، تبرهای جنگی، نیزه‌ها و دیگر سلاح‌هایی هستند که از ابسیدین، فلینت، استخوان و برنز ساخته
هستند که از ابسیدین، فلینت، استخوان و برنز ساخته شده‌اند. سکونتگاه‌ها. شواهد باستان‌شناسی از ساکنان فرهنگ کُورا-آراکس نشان می‌دهند که سکونتگاه‌های باستانی در امتداد رودخانه هرازدان قرار داشتند، این موضوع را نقاشی‌های موجود در یک منطقه کوهستانی در غاری نزدیک به آن اثبات می‌کنند. ساختارها در سکونتگاه‌ها تفاوت زیادی نداشتند و تفاوت قابل توجهی از نظر اندازه یا ویژگی‌ها بین سکونتگاه‌ها مشاهده نمی‌شود، که این واقعیت‌ها نشان می‌دهند که احتمالاً در بخش بزرگی از تاریخ خود، این فرهنگ هرم اجتماعی پیشرفته‌ای نداشته
خود، این فرهنگ هرم اجتماعی پیشرفته‌ای نداشته است. برخی از سکونتگاه‌ها، دیوارهای سنگی داشتند. در میان سکونتگاه‌هایی با مساحت ۱ تا ۱۰ هکتار، سکونتگاه‌های مرکزی با دیوارهای سنگی و دیوارهای گل‌چینی احاطه شده بودند و حوضچه‌های مصنوعی در نزدیکی آن‌ها وجود داشته است. در دژ شنگاویت دیوارها با پایه‌های سنگی تقویت شده و دیوارهای مستطیلی و گذرگاه مخفی کاشی‌کاری شده به رودخانه هرازدان منتهی می‌شوند. مناطق شهری مرکزی، که با ساخت‌وساز فشرده مشخص می‌شوند (شنگاویت، موخرابلور و غیره)، با خانه‌های دیگر احاطه شده بودند.
و غیره)، با خانه‌های دیگر احاطه شده بودند. کُورا-آراکس‌ها خانه‌های گل‌چینی می‌ساختند که ابتدا دایره‌ای شکل بودند، اما بعدها به طراحی‌های نیم‌مستطیلی تبدیل شدند که شامل ساختمان‌هایی با یک یا دو اتاق، چندین اتاق در اطراف فضایی باز یا طرح‌های خطی بودند. گل‌چینی از خاک رس شنی ساخته می‌شد و با استفاده از قالب‌ها در آفتاب خشک می‌شد. این ماده اصلی ساختمانی بود که از آن ۱۰ تا ۱۱ دیوار، معبد، ساختمان‌های مسکونی و اقتصادی و سازه‌های هیدرولیکی ساخته می‌شد. بنیادهای خانه‌ها از سنگ‌های رودخانه‌ای، سنگ‌های ترک‌خورده یا
از سنگ‌های رودخانه‌ای، سنگ‌های ترک‌خورده یا بازالت غیرپردازش‌شده ساخته می‌شدند که دیوارهای گل‌چینی بر روی آن‌ها ساخته می‌شد. ساختمان‌های دایره‌ای با قطر ۴ تا ۱۰ متر و پلان مستطیلی رایج بودند. این ساختمان‌ها سقف‌های مسطح از چوب داشتند و ساختمان‌های دایره‌ای سقف‌های ابتدایی از نوع "هزاراشن" داشتند که با آجرهای گل‌چینی پوشانده شده و با نی پوشانده شده بودند و یک سوراخ در وسط سقف برای نور و تهویه در نظر گرفته شده بود. کف‌ها از خاک فشرده بودند. همچنین کف‌هایی با گچ پوشانده شده تا ۱۰ سانتیمتر ضخامت داشتند و
با گچ پوشانده شده تا ۱۰ سانتیمتر ضخامت داشتند و کف‌های قرمز رنگ یافت شده‌اند. نمونه‌هایی از تلاش‌ها برای زنده کردن دیوارهای خاکی یکنواخت با دکوراسیون و ترتیب شکل‌دار آجرهای رنگی مختلف و تزئین ظاهر یکنواخت دیوارها با رنگ‌های مختلف نیز در شنگاویت، موخرابلور در نخجوان، یانیک‌تپه و غیره یافت شده است. در یک برهه از زمان، سکونتگاه‌ها و گورستان‌های این فرهنگ از دره‌های رودخانه‌ای پست به نواحی کوهستانی گسترش یافتند. اگرچه برخی از محققان پیشنهاد کرده‌اند که این گسترش نشان‌دهنده تغییر از کشاورزی به پرورش دام است و
نشان‌دهنده تغییر از کشاورزی به پرورش دام است و ممکن است دلیلی بر ورود گسترده هندواروپایی‌ها باشد، واقعیت‌هایی مانند اینکه سکونت در مناطق پست به‌طور مستمر ادامه داشت، تنها نشان می‌دهد که مردم این فرهنگ در حال تنوع بخشیدن به اقتصاد خود بودند تا کشاورزی محصولات و پرورش دام را در بر بگیرد. شنگاویت یکی از مهم‌ترین سایت‌های فرهنگ کُورا-آراکس در منطقه کنونی ایروان در ارمنستان است. این منطقه از حدود ۳۲۰۰ پیش از میلاد (تقریبی) تا ۲۵۰۰ پیش از میلاد (تقریبی) مسکونی بوده است. در دوران برنز میانه، این مکان به صورت
بوده است. در دوران برنز میانه، این مکان به صورت نامنظم استفاده می‌شد تا حدود ۲۲۰۰ پیش از میلاد. این شهر مساحتی بالغ بر شش هکتار را اشغال کرده بود که برای سایت‌های کُورا-آراکس بزرگ به حساب می‌آید. متالورژی. در نخستین مرحله فرهنگ کُورا–آراکس، فلزات کمیاب بودند. در مقایسه، سنت فلزکاری فرهنگ پیشین فرهنگ لیلاتپه بسیار پیشرفته‌تر بود. به ویژه پس از ۳۰۰۰ پیش از میلاد، استفاده از اشیای فلزی در سایت‌های کُورا-آراکس به‌طور چشمگیری افزایش یافت. همچنین تنوع آلیاژهای مس در این زمان افزایش یافت. قبر غنی یک زن در
مس در این زمان افزایش یافت. قبر غنی یک زن در کواتسخه‌لا نمونه خوبی از این تغییرات است که شباهت زیادی به قبر شاهانه از آرسلان‌تپه دارد. استفاده از یک جزء آرسنیکی تا ۲۵٪ در اشیای مسی موجب تولید رنگ خاکستری براق و نقره‌ای شده بود؛ بنابراین ممکن است این آلیاژهای آرسنیکی بالا به منظور تقلید از نقره بوده باشند. فرهنگ کُورا–آراکس توسعه متالورژی پیشرفته‌ای نشان داد که به شدت بر مناطق اطراف تأثیر گذاشته است. آنها مس، آرسنیک، نقره، طلا، قلع و برنز را پردازش می‌کردند. محصولات فلزی آنها به‌طور گسترده‌ای توزیع شده بود،
محصولات فلزی آنها به‌طور گسترده‌ای توزیع شده بود، از سیستم‌های رودخانه‌ای ولگا، دنیپر و دون-دونتس در شمال تا سوریه و فلسطین در جنوب و آناتولی در غرب. سفالگری. سفالگری آنها متمایز بود. گسترش سفالگری آنها در امتداد مسیرهای تجاری به فرهنگ‌های اطراف، بسیار چشمگیرتر از هر یک از دستاوردهای داخلی‌شان بود. سفال‌ها به رنگ سیاه و قرمز رنگ‌آمیزی می‌شدند و از طرح‌های هندسی استفاده می‌کردند. نمونه‌هایی از این سفال‌ها تا جنوب سوریه و اسرائیل و تا شمال داغستان و چچن یافت شده است. گسترش این سفال‌ها، همراه با شواهد