payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تا در سال ۱۲۸۹، جناب از سوی دولت نوپای مشروطه به عنوان نماینده رسمی به شمال کشور، که در آن زمان، میرزا محمدخان لاریجانی، معروف به امیر مُکَرَّم بر گرگان، مازندران و بخش های وسیعی از آن حکومت داشت، اعزام گردد. طولی نکشید که تصمیم سردار اسعد برای مسافرت مجدد به اروپا که به دلیل معالجه چشم انجام می شد و دعوت از جناب جهت همراهی وی در این سفر، پایان ماموریت شمال را رقم زند. اما کردار محمد چنان بر امیر مُکَرَّم تاثیر گذاشت که او فرصت را غنیمت شمرد و فرزندش، سِیفُ المُلک را به سرپرستی جناب دماوندی، جهت ادامه
المُلک را به سرپرستی جناب دماوندی، جهت ادامه تحصیلاتش در فرنگ، راهی پاریس و سپس ژنو کرد. در سال ۱۲۹۱ خورشیدی، هنگامی که این خواننده تازه به کشور بازگشته بود، با دعوت شرکت [رکورد]، نوزده اثر از او بر روی صفحات ۷۸ دور گرامافون ضبط شد. مجموعه ای که به جرات می توان آن را در زمره یکی از تاثیرگذارترین آثار ضبط شده تاریخ موسیقی سنتی ایران دسته بندی کرد. در ضبط این دوره، حضور نوازندگان برجسته ای چون میرزا حسینقلی خان فراهانی، میرزا اسدالله خان اتابکی و میرزا حسین خان اسماعیل زاده، در کنار آواز بی بدیل جناب دماوندی
اسماعیل زاده، در کنار آواز بی بدیل جناب دماوندی حدوداً چهل ساله که پختگی صدایش حتی از پشت خط و خش صفحات هم نمایانست، موجب رقم خوردن برگ زرینی بر خاطر فرهنگ دوستان این سرزمین شد. نکته مهم این دوره ضبط، همکاری علی اکبر خان شهنازی، فرزند چهارده ساله میرزا حسینقلی خان فراهانی با جناب دماوندی بود که جهت معرفی این نوجوان به عرصه رسمی موسیقی سنتی صورت می گرفت. آثار در استودیو تجارتخانه مسیو هامبارتسوم هایراپیان ضبط شدند و نتیجه همکاری این دو هنرمند در قالب صفحات سنگی افشاری و بیات ترک بر دفتر تاریخ موسیقی دستگاهی
افشاری و بیات ترک بر دفتر تاریخ موسیقی دستگاهی ایران ماندگار گردید. جناب دماوندی یکی از پیشگامان برگزاری کنسرت های خیریه در ایران بود. کنسرت های او پس از انقلاب مشروطه، اجرای نمایشنامه رستاخیر شهریاران ایران اثر شاعر روشنفکر، میرزاده عشقی، در شهرهای اصفهان، کرمان، تبریز و همچنین کنسرت هایش در تهران که با هدف کمک به ساخت مدارس و بهداری ها یا کمک به بینوایان برگزار می شد. به گفته جناب دماوندی، یکی از کنسرت های ایشان در باغ ناصری، محلی که او تنیس بازی می کرده است، در حدود سال ۱۳۰۴ خورشیدی و با همت سرهنگ
کرده است، در حدود سال ۱۳۰۴ خورشیدی و با همت سرهنگ محمدخان درگاهی برگزار گردید. همان کنسرتی که درآمد حاصل از آن صرف خرید تجهیزات پزشکی برای مردم شد. درآمد بدست آمده از کنسرت دیگری که با دعوت ارباب کیخسرو و کیانیان از جناب انجام شد، برای ساخت نخستین مدرسه دخترانه زرتشتیان در تهران مورد استفاده قرار گرفت. پس از درگذشت علی قلی خان بختیاری مشهور به فاتح تهران (سردار اسعد دوم)، جناب دماوندی سال ها در تشکیلات فرزند آن سردار بزرگ، یعنی جعفرقلی خان بختیاری (سردار اسعد سوم) فعالیت کرد و حتی در زمان حکومت سردار بر
اسعد سوم) فعالیت کرد و حتی در زمان حکومت سردار بر کرمان، او را سه سال همراهی نمود. جناب دماوندی طی سه دهه حضور در تشکیلات خاندان بختیاری در کنار میرزا اسدالله خان اتابکی مسئولیت رسیدگی به امور مالی و حقوقی مجموعه بزرگی که توسط سرداران بختیاری اداره می شد را عهده دار بود. شایان یادآوریست که ایشان در کنار امور اداری به اجرای آواز در برخی مراسم خاص هم اقدام می کرد. او در دوره رضاشاه پهلوی و همزمان با تصویب قانون اجباری شدن شناسنامه برای ایرانیان و حذف القاب قدیمی قاجاری از پسوند اسامی، نام خانوادگی فلاحی، به
قاجاری از پسوند اسامی، نام خانوادگی فلاحی، به معنای رستگاری را برای نام فامیلی خود برگزید و از آن پس در نامه نگاری های رسمی و مکاتبات دولتی، محمد فلاحی خطاب شد. این در حالی بود که دوستان و آشنایان نزدیک، بنابر عادت قدیمی همواره او را جناب یا جناب دماوندی خطاب می کردند. بنابراین باید درنظر داشت که برای اشاره به نام این هنرمند، هر دو اسم، یعنی "جناب دماوندی" و "محمد فلاحی" درست می باشند. شایان ذکرست که معنای عبارت "جناب" به هیچ عنوان مشابه با آنچه در فرهنگ عامیانه مصطلح در جامعه (که به منظور ابراز احترام به
مصطلح در جامعه (که به منظور ابراز احترام به اشخاص، پیش از نام هر فرد افزوده می شود) نبوده و این عبارت در حکم لقب می باشد. ضبط سری دوم آثار این هنرمند، در سال ۱۳۰۷ خورشیدی و با دعوت تجارتخانه عزرا میرحکاک که در آن زمان نمایندگی انحصاری شرکت پلیفون رکورد در ایران و عراق را در اختیار داشت، انجام پذیرفت. در آن دوره او برخی آثار پرفروش قدیمی خود، نظیر صفحه اذان و مناجات را بازخوانی کرد. شایان یادآوریست که پیشتر و در سال ۱۲۹۱ خورشیدی، جناب دماوندی نخستین اذان و مناجات تاریخ ایران را ضبط کرده بود که این صفحه
و مناجات تاریخ ایران را ضبط کرده بود که این صفحه گرامافون، اولین اذان و مناجات ضبط شده رسمی در تاریخ جهان هم به شمار می آید. همکاری او با خاندان نی داوود و ضبط آثار باکیفیتی که برای نخستین بار در ایران با تکنولوژی برق بر صفحات ۷۸ دور ضبط می شد، از دیگر موارد مهم آن دوره ضبط می باشد. همکاری او با خاندان نی داوود، بخصوص مرتضی خان نی داوود، آهنگساز قطعه مشهور "مرغ سحر" که از خانواده ای کلیمی بود، از دیدگاه متفاوت محمد فلاحی نسبت به نگرش غالب بر جامعه آن دوره ایران که نگاه مثبتی نسبت به سایر ادیان نداشتند، و
ایران که نگاه مثبتی نسبت به سایر ادیان نداشتند، و حتی همکاری با آنان را حرام و ممنوع می دانستند، حکایت دارد. آموزش جزییات و تکنیک های خاص آوازی به خوانندگان برجسته ای چون اقبال السلطان (اقبال آذر) و قمرالملوک وزیری، در کنار تربیت خوانندگان نسل جوان که در کلاس ها و اجراهای خصوصی برخی هنرمندان آن دوره با جناب دماوندی ملاقات می کردند، از دیگر فعالیت هایست که او هم زمان با کار در ادارات دولتی انجام می داد. ناپدید شدن برادر کوچکتر جناب دماوندی، قتل و تبعید دوستان و سیاستمداران نزدیک به وی از جمله جعفر قلی خان
و سیاستمداران نزدیک به وی از جمله جعفر قلی خان بختیاری (سردار اسعد سوم)، ارباب کیخسرو، میرزاده عشقی، فیروز میرزا نصرت الدوله سوم و …، پناه آوردن سربازان آلمانی در زمان جنگ جهانی دوم به خانه وی در دماوند، اشغال کشور توسط قوای متفقین و دستگیری این هنرمند از سوی نیروهای انگلیسی در تهران، از جمله وقایع مهم زندگی او در دوره پهلوی اول به شمار می آیند. دوره سالمندی محمد فلاحی. به گفته افرادی که او را دیده اند (با استناد به مصاحبه هایی که در خلال تولید مستند جناب دماوندی انجام شد)، جناب انسانی بخشنده بود. او
دماوندی انجام شد)، جناب انسانی بخشنده بود. او کارهای خیر زیادی در شهرهای گوناگون کشور و بخصوص در زادگاهش انجام داده است که اهداء یک باغ به وسعت ۲۵۰۰ متر مربع، برای ساخت نخستین مدرسه شهر دماوند در سال ۱۳۳۱ خورشیدی از جمله آن ها می باشد. از زمان تاسیس این مدرسه تا حوالی سال ۱۳۶۰ خورشیدی، دانش آموزان بسیاری در آن تحصیل کردند و بسیارشان، امروز از جمله مهندسان، پزشکان، اساتید و دیگر اقشار موفق می باشند. با گذشت بیش از سه دهه عدم فعالیت مدرسه جناب دماوندی و با وجود تلاش های فراوان خانواده ایشان، اکنون نوادگان
وجود تلاش های فراوان خانواده ایشان، اکنون نوادگان جناب تصمیم به راه اندازی دوباره آن گرفته اند. باشد که در آینده ای نه چندان دور، دوباره چراغ تعلیم و تربیت در این باغ، سوزان شود. جناب دماوندی اهل فعالیت بود و بعد از بازنشستگی در سال ۱۳۳۲ خورشیدی، علاوه بر مسئولیت های گوناگونی که در شهر دماوند برعهده داشت، تا حوالی نود سالگی به ارگان های محلی یا دولتی مشاوره می داد. از جمله فعالیت های دیگری که این هنرمند، از سال های ۱۳۲۰ تا ۱۳۵۰ خورشیدی برای زادگاهش انجام داد، می توان به تخریب خزینه قدیمی و ساخت نخستین حمام
می توان به تخریب خزینه قدیمی و ساخت نخستین حمام دماوند، عضویت در شورای عمران و آبادی روستا، ساخت جاده اصلی شهر، عضویت در انجمن مرکزی نظارت بر انتخابات، ریاست هیئت امناء و شورای ده، نظارت بر هزینه ژاندارمری و کلیه مراکز دولتی شهرستان، ساماندهی وضعیت ساخت و ساز ابنیه از طریق عضویت افتخاری در شورای پنج نفره شهرداری، ساخت غسالخانه، نمایندگی اداره اوقاف در منطقه، عضویت دائمی در کمیسیون حل اختلافات مالی اداره دارایی، ریاست بر شورای حل اختلاف و رسیدگی به دعاوی محلی، ساخت تکیه و حسینیه احمدآباد، مشاوره به سازمان
ساخت تکیه و حسینیه احمدآباد، مشاوره به سازمان برنامه و بودجه کشور و تاسیس نخستین بهداری شهر، اشاره کرد. آخرین آواز محمد فلاحی (جناب دماوندی). سرانجام در سال ۱۳۵۰ خورشیدی، جواد بدیع زاده و شاهرخ نادری مصاحبه ای مفصل با محمد فلاحی، که تنها خواننده باقیمانده از نسل آوازخوانان دوره ناصرالدین شاه قاجار بود، انجام دادند. گفتگو در قالب برنامه رادیویی صبح جمعه با شما که مجری و تهیه کننده اش، منوچهر نوذری بود، پخش شد. او در سن صد سالگی با شادابی و شوخ طبعی هر چه تمام به پرسش ها پاسخ داد و در پایان گفتگو بنابر خواست
به پرسش ها پاسخ داد و در پایان گفتگو بنابر خواست مصاحبه کنندگان، آخرین آوازش را که تصنیف مشهور جانم جانم (سروده علی اکبرخان شیدا) بود، برای شنوندگان خواند و خاطره ای جالب از ملاقاتش با سراینده اثر در زمان مظفرالدین شاه قاجار را بازگو کرد. در واپسین روزهای زندگی این هنرمند، خسرو سینایی، کارگردان مشهور سینما و تلویزیون، مستندی کوتاه از او ساخت. فیلمی حدوداً بیست دقیقه ای که همچون زندگینامه پرفراز و نشیب این خواننده کم نظیر حتی با گذشت نیم قرن از درگذشت وی، هرگز منتشر نگردیده است. محمد فلاحی، مشهور به جناب
هرگز منتشر نگردیده است. محمد فلاحی، مشهور به جناب دماوندی در بیست و سوم خردادماه سال ۱۳۵۲ خورشیدی و در سن ۱۰۱ سالگی، برای همیشه چشم از این جهان فروبست. نخستین بزرگداشت جناب دماوندی. با وجود برگزاری تعدادی مراسم در قالب یادبود برای زنده نگاه داشتن یاد این هنرمند در سال های ۱۳۸۱ و ۱۳۸۲ خورشیدی که توسط گروهی از موسیقیدانان و اهالی فرهنگ در تهران و دماوند برگزار شده بود، سرانجام در زمستان ۱۴۰۴ خورشیدی، نخستین بزرگداشت جناب دماوندی برگزار شد. در این یاد بود که توسط خانواده جناب دماوندی و با همکاری آکادمی موسیقی
خانواده جناب دماوندی و با همکاری آکادمی موسیقی آوای مهربانی، در سالن اصلی فرهنگسرای ارسباران تهران برگزار گردید، جمعی از هنرمندان حوزه موسیقی و سینما حضور داشتند. چهره هایی چون مجید درخشانی، معصومه مهرعلی، مهدی فلاح، مظفر شفیعی، حمید باستانی پاریزی (یادگار استاد محمد ابراهیم باستانی پاریزی)، رزیتا غفاری و تعداد کثیری از مردم علاقمند به تاریخ و موسیقی ایران زمین در این رویداد گرد هم آمدند. در این مراسم، از کتاب زندگینامه، مجموعه آثار جناب دماوندی و خلاصه ای از فیلم مستند جناب دماوندی به نویسندگی و کارگردانی
فیلم مستند جناب دماوندی به نویسندگی و کارگردانی کیان فلاحی، نتیجه جناب دماوندی رونمایی شد. تاثیر جناب دماوندی بر خوانندگان ایرانی. محمد فلاحی از جمله هنرمندانیست که در ابعاد مختلف بر موسیقی سنتی ایران تاثیر گذاشت. به گفته خود او، تغییر فرم آوازخواندن ابوالحسن خان اقبال آذر از سبک تعزیه خوانی به چهارچوب دستگاهی مرهون کوشش جناب دماوندیست. همچنین اساتید آواز و خوانندگان بنامی از جمله رامبد صدیف، محمدرضا شجریان، احمد ابراهیمی، محمود کریمی، مهدی فلاح، معصومه مهرعلی، علی جهاندار، مظفر شفیعی، حمیدرضا نوربخش، وحید
علی جهاندار، مظفر شفیعی، حمیدرضا نوربخش، وحید تاج، محبوبه گلزاری، حبیب حسینی و ... در خصوص نقش شیوه خوانش این هنرمند بر مسیر هنری خود گفته اند. فهرست آوازهای جناب دماوندی. تمام آثار صوتی برجای مانده از محمد فلاحی، مشهور به جناب دماوندی در قالب ۳۲ اثر دسته بندی می شوند. آوازهایی که بر روی صفحات سنگی یا همان صفحات ۷۸ دور گرامافون در ادوار مختلف، در سال های ۱۲۹۱، ۱۳۰۷ و ۱۳۳۲ خورشیدی ضبط شده است.&lt;br&gt; آثار ضبط شده در سال ۱۲۹۱ خورشیدی، سری اول آوازهای جناب است که توسط شرکت گرامافون رکورد در تهران ضبط
جناب است که توسط شرکت گرامافون رکورد در تهران ضبط گردید. آوازهای این هنرمند که در سال ۱۳۰۷ خورشیدی توسط شرکت عزرا میرحکاک در تهران رکورد شد نیز، در قالب سری دوم آثار دسته بندی می شوند. تک اثری هم که در قالب اجرایی خصوصی و همراه با جمعی از هنرمندان مطرح آن زمان، در سال ۱۳۳۲ خورشیدی ضبط شده، آخرین آواز برجای مانده از ایشان می باشد. سری نخست آثار جناب دماوندی، ضبط ۱۲۹۱. در سال ۱۲۹۱ خورشيدی، همزمان با تثبيت دولت مشروطه و خنثی شدن طرح بازگشت نيروهای محمد علی شاه، رونق نسبي آهسته آهسته به کسب و کار بازگشت و
شاه، رونق نسبي آهسته آهسته به کسب و کار بازگشت و کمپاني‌هاي خارجي وارد بازار کشور شدند. گرامافون رکورد يکي از شرکت‌هايی بود که پيشتر در سال ۱۲۸۴، نخستين نوبت ضبط صفحات تهران را با ۲۱۶ اثر به پايان رسانده بود. اين کمپانی قصد داشت تا از طريق استوديو تجارتخانه موسيو هامبارتسوم ‌هايراپيان ضبط سری دوم خوانندگان ايرانی را آغاز کند. بنابراين از نوازندگان و خوانندگان برجسته کشور براي ضبط آثارشان بر روي صفحات سنگی ۷۸ دور دعوت به عمل آورد. جناب دماوندی يکی از همين خوانندگان بود. چون ضبط در آن دوره به شيوه مکانيکی و
بود. چون ضبط در آن دوره به شيوه مکانيکی و با استفاده از يک قيف بزرگ مخروطی شکل انجام می شد، نوسان در کيفيت آثار کاملاً مشهود است و دقيقاً به همين دليل خوانندگان دعوت شده بايد با صدايی در اکتاوهای بالا يا اصطلاحاً زير (با فرکانس بالا) اجرا می کردند. بنابراين اکثر افراد از بين بانوان يا آقايانی انتخاب می شدند که صدايشان امکان اجرای اکتاوهای بالا را داشت. تمام آوازهای جناب دماوندی نيز در اين مجموعه به همين شکل ضبط شده‌است. سرانجام نوزده آواز از اين جناب توسط شرکت گرامافون ضبط شد و برای تکثير به کارخانه ای در
گرامافون ضبط شد و برای تکثير به کارخانه ای در شهر ريگای روسيه ارسال گرديد. ميرزا‌ حسينقلی خان فراهانی، ميرزا‌ حسين ‌خان اسماعيل‌زاده، ميرزا اسداله ‌خان اتابکی و علی اکبر شهنازی نوازندگانی هستند که جناب دماوندی را در سری اول ضبط آثار او همراهی کرده‌اند. لیست آوازهای ضبط شده جناب دماوندی در سال ۱۲۹۱ خورشیدی:&lt;br&gt; سری دوم آثار جناب دماوندی، ضبط ۱۳۰۷. در اواخر سال ۱۳۰۷ خورشيدی، تجارتخانه عَزرا ميرحَکاک، تاجر کليمی مقيم عراق، نمايندگی شرکت "His Masters Voice" خود واقع در شهرهای بغداد، بصره و تهران را
Voice" خود واقع در شهرهای بغداد، بصره و تهران را واگذار کرد تا زمينه ضبط و انتشار سری سوم خوانندگان ايرانی از طريق نمايندگی ديگرش فراهم آيد. بدين ترتيب صدابرداران شرکت "Polyphon" برای ضبط آثار هنرمندانی چون قمرالملوک وزيری، جناب دماوندی، علی اصغر کردستانی، مسيو هايک، طيوری، سنجرانی، نيره اعظم رومی و چند خواننده مطرح دیگر آن زمان، از جمله برخی اعضای مدرسه عالی موسيقی، به ايران سفر کردند تا با استفاده از تکنولوژی جديد برق، کار ضبط آغاز شود. با گذشت شانزده سال از رکورد سری نخست آثار جناب، او که در آن هنگام
از رکورد سری نخست آثار جناب، او که در آن هنگام حدود پنجاه و شش سال داشت، برای اجراي آواز به استوديوی تجارتخانه ميرحکاک واقع در خيابان چراغ برق رفت تا حدود ۱۰ قطعه منحصربفرد را با همراهی تار مرتضی خان نی داوود و ويالون موسی خان نی داوود اجرا کند. آوازی که از جناب در اين دوره شنيده‌می شود، گواه صدای شش دانگ (توانايی خواندن در اکتاو‌های بَم علاوه بر اکتاو‌های زير) اين خواننده می باشد. لیست آوازهای ضبط شده جناب دماوندی در سال ۱۳۰۷ خورشیدی:&lt;br&gt; اجرای خصوصی جناب دماوندی در سن ۸۱ سالگی، ضبط ۱۳۳۲. آخرين
جناب دماوندی در سن ۸۱ سالگی، ضبط ۱۳۳۲. آخرين يادگار از آواز جناب دماوندی که بر صفحات گرامافون ضبط شد، در سال ۱۳۳۲ خورشيدی و در يک ميهمانی خصوصی با حضور جمعی از موسيقيدانان وقت، مانند سيد حسين طاهرزاده، ابوالحسن‌صبا، حسين قوامی، سليمان امير قاسمی، نورعلی خان برومند، غلامرضامرشد‌ورزنده و ديگر هنرمندان برجسته آن دوره بر روي يک صفحه آلومينيومی ماندگار گرديد. اين نوع صفحات که در اوايل دوره پهلوی دوم به ايران وارد شدند، داراي ظرفيت و زمان ضبط صدای بيشتری نسبت به نمونه های قبل از خود بودند. دقيقاً به همين دليل،
نمونه های قبل از خود بودند. دقيقاً به همين دليل، اين صفحه که فقط يک نسخه از آن وجود دارد، طولانی ترين اثر برجای مانده از آوازهای جناب دماوندی به حساب می آيد. صداي تشويق حاضران در مراسم که هنگام اوج گيری صدای خواننده شنيده می شود، از نکات جالب اين اثر است. آن روز جناب دماوندی شعر مشهوری از مولانا را انتخاب کرد تا در سن هشتاد و يک سالگی، با همراهی سنتور رضا‌خان ورزنده و سه تار نورعلی خان برومند، اثری زيبا در دستگاه بيات ترک خلق شود. شايان ذکرست که در آن ميهمانی، حسين طاهرزاده آواز خواند و صدايش بر سمت ديگری
حسين طاهرزاده آواز خواند و صدايش بر سمت ديگری از صفحه ضبط شد تا بتوان نتيجه گرفت که اين اثر، شاهدی زنده بر دوستی ريشه دار آن دو هنرمند برجسته آواز سنتی ايران است. اجرای خصوصی جناب دماوندی در سن ۸۱ سالگی
وُوْک ( به معنای بیدار) () صفتی است نشأت گرفته از گویش انگلیسی سیاه‌پوستان آمریکایی به معنای هشیاری نسبت به مسائل مربوط به عدالت اجتماعی و عدالت نژادی. این لفظ برگرفته از اصطلاح انگلیسی سیاه‌پوستان آمریکایی "stay woke" به معنای "بیدار بمان" است که جنبه دستوری آن اشاره به آگاهی مستمر دربارهٔ این موضوعات دارد. از دهه ۲۰۱۰ به بعد، لفظ "ووک" بیشتر به عنوان یک اصطلاح عامیانه کلی در ارتباط با سیاست‌های چپ، جنبش‌های از نظر اجتماعی لیبرال، فمینیسم، کنشگری دگرباشان جنسی و مباحث فرهنگی (با اصطلاحات "فرهنگ" ووک و
جنسی و مباحث فرهنگی (با اصطلاحات "فرهنگ" ووک و "سیاست ووک" نیز استفاده می‌شود) استفاده می‌شد. این لفظ سوژهٔ میمهای اینترنتی، استفاده کنایه آمیز و انتقاد از برخی از مفسران بوده است. کاربرد گسترده آن از سال ۲۰۱۴، نتیجه جنبش «جان سیاهان مهم است» می‌باشد. دیدگاه اسلاوی ژیژک. اسلاوی ژیژک در گفتگوی خود با پادکست رابینسون ارهارت به سخت‌گیریِ سهل‌انگاران در دنیای معاصر اشاره می‌کند و از جمله به چنین تناقضی در جریان ووک می‌پردازد. در اوایل این گفتگو رابینسون ارهارت به ژیژک می‌گوید: گمان می‌کنم زمانی که می‌گویید
به ژیژک می‌گوید: گمان می‌کنم زمانی که می‌گویید «امروزه بیش از هر دوره‌ای به روانکاوی نیاز داریم» مقصودتان از روانکاوی بیش از آنکه شیوه‌ای برای درمان مشکلات فردی باشد، شیوه‌ای برای نقد فرهنگی و اجتماعی است. آیا درست فکر می‌کنم؟ ژیژک در پاسخ می‌گوید: بله، هرچند من روانکاوی را به شیوه‌ای برای درمان اجتماع تنزل نمی‌دهم؛ زیرا آنچه برای فروید واضح بود و آنچه ما امروزه باید پیوسته در ذهن داشته باشیم این است که تصورات دربارهٔ کهن‌الگوهای روان‌شناسی اشتباه است. به عنوان نمونه فرض کنید شما مشکلاتی از حیث ناتوانی
عنوان نمونه فرض کنید شما مشکلاتی از حیث ناتوانی جنسی دارید، آنگاه روانکاوی وارد عمل می‌شود و شما را قادر می‌سازد که بر این مشکل فائق آیید؛ مثلاً اگر ممنوعیت‌هایی در ناخودآگاه شما وجود دارد روانکاوی این ممنوعیت‌ها را بر ملا می‌کند یا کمک می‌کند از سلطه‌های سرکوب‌گرانه نظیر سلطه پدرانه رها شوید تا نتیجه نهایی این باشد که بتوانید به کامیابی دست یابید. این تصور عمومی از فروید است، اما فروید این نیست. فروید را امروزه، خصوصاً فمینیست‌ها، متهم به سوگیریِ پدرسالارانه می‌کنند. درحالی‌که فروید متناقض‌نمایی که در
می‌کنند. درحالی‌که فروید متناقض‌نمایی که در دوران امروزی با آن مواجهیم را آشکار می‌سازد. اینجاست که روانکاوی، نه دقیقاً به تعبیر فرویدی بلکه به معنی تطوریافته‌اش، می‌تواند به ما کمک کند. متناقض‌نمای امروزی این است که امروزه درحالی‌که ما در جوامع روادار زندگی می‌کنیم و با اقسام گوناگونی از آسان‌گیری مواجهیم، اما این رواداری به جای این که به ما زندگی‌های آزاد و لذت‌بخش بدهد باعث تولید نسخه‌ای منحصر به فرد از سرکوب و مقررات‌سازی شده است. ژیژک در توضیح این نکته می‌گوید: آنچه حقیقتاً توجه من را جلب می‌کند این
می‌گوید: آنچه حقیقتاً توجه من را جلب می‌کند این است که در زمینه رواداری و این شیفتگی وافر نسبت به فائق آمدن بر محدودیت‌ها که در قالب‌هایی نظیر جریان وُوک (woke) و می تو (me too) خودنمایی می‌کند اصل ایده بر مبنای رواداری است؛ مثلاً این که تمامی گرایش‌های فرعیِ جنسی باید مجاز شود و دشمن بزرگ عبارت است از سرکوبِ پدرانه یا پدرسالارانه. ولی چه چیزی به عنوان نتیجه نهاییِ این سهل‌انگاری عایدمان می‌شود؟ وجاهت سیاسی (political correctness) عایدمان می‌شود که من با اهدافش علیه نژادپرستی یا تبعیض جنسی مخالف نیستم، اما
علیه نژادپرستی یا تبعیض جنسی مخالف نیستم، اما با شکل آن مخالفم. از لحاظ شکلی، این جریانات علیه سرکوب است اما نحوه عملکرد آن از حیث اجتماعی، شیوه‌ای است به شدت مستبدانه و تفرقه‌افکنانه و سرکوب‌گرانه. آنچه برای من جالب است این است که این جریان به صورت بالفعل (de facto) مجموعه‌ای از محدودیت‌ها تحمیل می‌کند: نباید از این واژه استفاده کنید، نباید این کار یا آن رفتار را انجام دهید. منطق این جریان بسیار سخت‌گیرانه است. همان‌طور که می‌دانیم افرادی هستند که آن‌ها را می‌شناسیم و نامشان را نمی‌برم و این افراد مسیر
را می‌شناسیم و نامشان را نمی‌برم و این افراد مسیر شغلیِ حرفه‌ای‌شان از بین رفته است به خاطر گفتن یا نوشتن چیزی که شاید با سلیقه آن جریان همخوانی نداشته یا اشتباه بوده اما آنقدر هم حرف وحشتناکی نبوده است. این منطق برای من جالب است که چگونه سهل‌انگاری به نقطه متضاد خودش تبدیل می‌شود.
کِنِت مک‌آلپین ( , ,؛ ۸۱۰–۱۳ فوریه ۸۵۸) که در اکثر منابع مرجع جدید به نام کِنِت اول (Kenneth I) شناخته می‌شود، پادشاه پیکت‌ها بود و طبق اسطوره ملی، اولین پادشاه اسکاتلند است. از او بعداً و پس از مرگ با نام مستعار «فاتح» (An Ferbasach) یاد می‌شد. او سرسلسله پادشاهانی شد که گاهی به نام «فرزندان کِنِت» (Clann Chináeda) از آن‌ها یاد می‌شود و از سده نهم تا اوایل سده یازدهم میلادی بر اسکاتلند حکم راندند.
پیت لاتزو (اول اوت ۱۹۰۲ – ۷ ژوئیه ۱۹۶۸) ملقب به کلانسی جوان یک بوکسور سنگین وزن آمریکایی و دارنده عنوان سنگین وزن جهان بود که از سال ۱۹۲۶ تا ۱۹۲۷ در مسابقات جهانی، در دسته سنگین وزن مبارزه میکرد. لاتزو در ۲۰ مه ۱۹۲۶ در مقابل ۱۲۰۰۰ نفر تماشاگر در اسکرانتون، پنسیلوانیا، میکی والکر (Mickey Walker) مدعی قهرمانی سنگین وزن جهان را در راند دهم شکست داد. او در ۲۹ ژوئن سال ۱۹۲۶ در نیوآرک، نیوجرسی بوکسور یهودی ویلی هارمون (Willie Harmon) را در راند پنجم ناک اوت کرد. این نخستین باخت هارمون با ناک اوت بود. لاتزو در ۹
این نخستین باخت هارمون با ناک اوت بود. لاتزو در ۹ ژوئیه سال ۱۹۲۶ به عنوان یکی از آخرین دفاع های خود از عنوان سنگین وزن، در مقابل ۲۲۰۰۰ نفر تماشاگر جورجی لوین (Georgie Levine) را در راند چهارم با ناک اوت شکست داد و عنوان قهرمان سنگین وزن جهان را به خود اختصاص داد. در ۳ جوت ۱۹۲۷ عنوان قهرمانی سنگین وزن را به جو داندی (Joe Dundee) واگذار کرد. در ۳۰ سپتامبر ۱۹۲۷ از بوکسور سیاه پوست تایگر فلاورز (Tiger Flowers) باخت.در ۱۷ اکتبر ۱۹۲۸ با جیمز جی برادک مدعی قهرمانی سنگین وزن به رقابت پرداخت. زندگی بعد از بوکس.
سنگین وزن به رقابت پرداخت. زندگی بعد از بوکس. لاتزو پس از بازنشستگی در حومه شهر آتلانتیک سیتی، در مارگات، نیویورک اقامت گزید.او در دوران بازنشستگی خود تا زمان مرگش به شغل مشغول بود. وی چهره ای برجسته در نیوجرسی بود. او با کاترین مک هیل که دارای یک دختر بود، ازدواج کرد. وی در ژوئیه سال ۱۹۶۸ در بیمارستان سیتی آتلانتیک پس از عمل جراحی مثانه و کیسه صفرا درگذشت. او هنگام مرگ تنها شصت و شش سال داشت. مراسم تشییع جنازه وی در ۱۱ ژوئیه در اسکرانتون، کلیسای مقدس (تسبیح) پنسیلوانیا انجام شد و در گورستان کلیسای جامع
پنسیلوانیا انجام شد و در گورستان کلیسای جامع این شهر دفن شد.
هربرت اف. «هرب» لوبالین طراح گرافیک اهل آمریکا است. از او با نام نابغه حروف نگاری زمانه خودش یاد می‌شود. او مجلات معروفی چون آوانگارد، اروس و فکت همکاری داشته‌است. با رایج شدن چاپ نوری حروف یا اصطلاحاً فتوتایپ، لوبالین از افراد تأثیرگذاری بود که توانست قوانین کهنه صفحه آرایی و تایپ فیس را بشکند. از تایپ فیس‌های معروف او می‌توان به آوانگارد اشاره کرد. سبک‌شناسی. هرب لوبالین دارای دستاوردهای زیادی شامل لوگو، پوستر، طراحی بسته‌بندی و تبلیغات است اما شاخه‌ای که او را شناخته شده کرد، تایپوگرافی‌های اوست. از او
او را شناخته شده کرد، تایپوگرافی‌های اوست. از او با نام نابغه و پدر تایپوگرافی عصر مدرن یاد می‌شود. در سبک مدرسه نیویورک در سال ۱۹۵۰ روند تایپوگرافی‌های فیگوراتیو و تلفیق عکس و حروف در حال گسترده شدن بود اما این لوبالین بود که به این سبک وحدت بخشید و آن را به سبکی واحد تبدیل کرد. از نگاه لوبالین حروف شباهتی به یک تصویر بصری داشتند نه صرفاً شکلهایی برای خوانش. از این رو برای جلو بردن اهداف خودش بسیاری از قواعد طراحی حروف را کنار نهاد. لوبالین حروف را نه ابزاری به شدت هنری و نه ابزاری به شدت صنعتی شده صرفاً
به شدت هنری و نه ابزاری به شدت صنعتی شده صرفاً برای خوانش می‌دید و حروف را وسیله‌ای برای تشکیل یک مفهوم بصری و معنی انتزاعی در ذهن می‌پنداشت. روند کار او تا جایی پیش رفت که سبک کاری او به سبک تایپوگرام تبدیل شد. در این سبک مفهوم و فرم بصری در وحدتی غیرقابل جدا شدن تبدیل می‌شدند گویی که کلمه از وجه‌های مختلف معانی رو القا می‌کردند. با رایج شدن فتوتایپ در آمریکا لوبالین خصوصیات بسیار انعطاف‌پذیر آن را درک کرد چراکه در قبل از آن دشواری‌های زیادی برای اصلاح حروف سخت فلزی داشت اما با وجود فتوتایپ حروف راحت تر
سخت فلزی داشت اما با وجود فتوتایپ حروف راحت تر اصلاح و تغییر می‌کردند. برای مثال او در صفحه آرایی برخی از متنها را به هم فشرده می‌کرد یا تناسب ثابتی که در تایپ‌فیسهای فلزی وجود داشت را به راحتی تغییر می‌داد. او در پاسخ به انتقادی که از او به دلیل ناخوانایی حروفش به دلیل فشردگی شده بود اینگونه جواب داد: «گاه باید به سبب تأثیر کار با خوانایی آن کنار آمد.»
«دوباره تنها (طبیعتاً)» ترانه‌ای از گیلبرت اوسالیوان خواننده/ترانه‌سرای اهل ایرلند است. این قطعه که اولین‌بار در سال ۱۹۷۲ منتشر شد، آهنگ امضای سالیوان به‌شمار می‌آید. «دوباره تنها» که در زمان انتشارش در ایالات متحده برای ۶ هفتهٔ متوالی شمارهٔ ۱ بیلبورد هات ۱۰۰ بود، یکی از ۲۰ ترانهٔ پرفروش دههٔ ۷۰ میلادی آمریکاست. این قطعه در پانزدهمین مراسم جایزه گرمی (۱۹۷۳) نامزد دریافت ۲ جایزهٔ «بهترین ضبط سال» و «بهترین ترانهٔ سال» بود. محتوا و ساختار. «دوباره تنها» یک بالاد درون‌نگر است و از زبان مردی روایت می‌شود که پس
درون‌نگر است و از زبان مردی روایت می‌شود که پس از آن‌که عروسش او را در محراب کلیسا رها کرده، دارد به خودکشی فکر می‌کند. در ادامهٔ ترانه راوی تعریف می‌کند که در زمان مرگ پدر و مادرش چقدر اندوهگین بوده و هر بار چقدر احساس تنهایی می‌کرده‌است. او در میانهٔ شرح مصیبت‌هایش می‌گوید کاملاً در مورد خدا و شفقتش به شک افتاده و می‌پرسد اگر او واقعاً وجود دارد، چرا من را رها کرده‌است؟ «دوباره تنها» ساختاری ساده و تنظیمی خلوت با سازهای بادی، زهی و گیتار آکوستیک دارد. به‌نظر می‌رسد سالیوان بیش از آن‌که بخواهد یک شاهکار
می‌رسد سالیوان بیش از آن‌که بخواهد یک شاهکار موسیقایی خلق کند، پی آن بوده داستان تلخ و ناگوارش را خیلی صریح و راحت تعریف کند. بازخوانی‌ها. این ترانه تا به امروز حداقل ۱۰۰ بار توسط خوانندگان دیگر از جمله آنیتا برایانت، سارا وان، جانی متیس، شرلی بسی و نیل دایمند اجرا شده‌است. التون جان با همراهی پت شاپ بویز نسخه‌ای از «دوباره تنها» را اجرا کرده‌اند و دایانا کرال با مایکل بوبله.
یوزف لامکا (؛ ۱۲ نوامبر ۱۹۳۱–۶ ژوئیه ۲۰۰۹) اَنیماتور، کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس و هنرمند اهل جمهوری چک بود. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است می‌توان به "کاتیا و اشکوبانک" و "پت و مت" اشاره نمود.
پاول مارک (؛ ۱۷ مارس ۱۹۴۹) نویسنده و تاریخ‌نگار اهل جمهوری چک است که در حوزهٔ تاریخ فرهنگی و تاریخ مدرن تخصص دارد. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است می‌توان به "پت و مت" اشاره نمود.
ادگار دوتکا (؛ ۲۱ مه ۱۹۴۱) یک نویسنده، کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس و استاد دانشگاه اهل جمهوری چک است. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است می‌توان به "پت و مت" اشاره نمود.
آنتونیو گاندوزیو (؛ – ) بازیگر اهل ایتالیا بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "ما هفت خواهر بودیم" اشاره کرد.