payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در فصل ۱۹۵۹، جایزه بزرگ ایتالیا بود که در آن هر دو خودرو به مبارزه ادامه دادند و در تعیین خط در رتبه‌های هفدهم و نوزدهم قرار گرفتند. در طول مسابقه، سالوادوری قبل از اینکه دچار نقص موتور شود، در جایگاه هفتم بود در حالی که شلبی به خانه آمد تا دهم شود. این خودرو به طور قابل توجهی قدیمی بود و توسط رقبای خود نتوانست امتیازی کسب کند. استون مارتین، دی‌بی‌آر۵ را برای رقابت در فصل ساخت. دی‌بی‌آر۵ بر اساس مدل قبلی خود ساخته شده بود، اما سبک‌تر و دارای سیستم تعلیق مستقل بود. با این حال، این خودرو یک موتور سنگین در
بود. با این حال، این خودرو یک موتور سنگین در جلو داشت و به طور منظم توسط خودروهای معمولی موتور عقب از دور خارج می‌شد. اولین ورود این تیم در این فصل جایزه بزرگ هلند بود، اما دی‌بی‌آر۵ هنوز آماده رقابت نبود. در نتیجه، فقط سالوادوری وارد مسابقه شد و دی‌بی‌آر۴ یدکی را رانندگی کرد. او فقط توانست رتبه هجدهم را کسب کند. به دنبال این رشته از نتایج ضعیف، با شکست تیم در کسب یک امتیاز در مسابقات، استون مارتین فرمول یک را به طور کامل پس از جایزه بزرگ بریتانیا کنار گذاشت تا بر مسابقات اتومبیل‌رانی اسپورت تمرکز کند.
تا بر مسابقات اتومبیل‌رانی اسپورت تمرکز کند. بازگشت احتمالی و حمایت مالی (۲۰۲۰–۲۰۰۸٬۲۰۱۰٬۲۰۱۶). در سال ۲۰۰۶، دیوید ریچاردز، رهبر کنسرسیومی که استون مارتین را در اختیار داشت، و شرکت فناوری او پرودرایو(Prodrive) به عنوان یک شرکت کننده بالقوه برای مسابقات قهرمانی فرمول یک در سال ۲۰۰۸، جایگاهی دریافت کردند. با گمانه زنی‌ها دربارهٔ بازگشت استون مارتین به فرمول یک، ریچاردز به صراحت اعلام کرد که استون مارتین تا آماده شدن به عنوان یک تیم فرمول یک راهی طولانی دارد. وی معتقد بود که مسیر رقابت پذیری به جای ایجاد تیم
وی معتقد بود که مسیر رقابت پذیری به جای ایجاد تیم جدید با استون مارتین و پرودرایو، مشارکت با یک تیم دیگر در فرمول یک موجود است. در سال ۲۰۰۹، ریچاردز مجدداً قصد خود را برای بازگشت به فرمول یک در سال ۲۰۱۰ با امکان استفاده از نام استون مارتین را اعلام کرد، اما این امر عملی نشد. بین سال‌های ۲۰۱۶ تا ۲۰۲۰، استون مارتین به عنوان حامی مالی تیم مسابقه ردبول و به عنوان حامی عنوان تیم بین سال‌های ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۰ فعالیت می‌کرد. تیم فرمول یک استون مارتین (۲۰۲۱-). در ژانویه ۲۰۲۰، مالک ریسینگ پوینت لارنس استرول با
در ژانویه ۲۰۲۰، مالک ریسینگ پوینت لارنس استرول با سرمایه‌گذاری که در استون مارتین انجام داد، توانست ۱۶٫۷ درصد سهام این شرکت را به خود اختصاص دهد. این منجر به بازسازی نام تجاری تیم فرمول یک ریسینگ پوینت به تیم فرمول یک استون مارتین برای فصل شد. این تیم با پیشرانه مرسدس به رقابت می‌پردازد، کاری که از سال ۲۰۰۹ با نام‌های مختلف انجام داده‌است. سرجیو پرز که با تیم برای رانندگی تحت قرارداد بود در سپتامبر ۲۰۲۰ اعلام کرد که در پایان فصل ۲۰۲۰ تیم را ترک خواهد کرد. سباستین فتل قهرمان چهار دوره جهان و راننده سابق
سباستین فتل قهرمان چهار دوره جهان و راننده سابق فراری جایگزین او شد. به عنوان بخشی از تغییر نام تجاری، تیم رنگ مسابقه‌ای صورتی بی‌دبلیو‌تی خود را به یک تکرار مدرن از رنگ سبز بریتانیایی استون مارتین تغییر داد. شرکت کوگنیزانت همچنین در ژانویه ۲۰۲۱ به عنوان حامی عنوان تیم معرفی شد. استون مارتین ای‌ام‌آر۲۱ در مارس ۲۰۲۱ رونمایی شد و پس از ۶۱ سال دوری از این ورزش، اولین خودروی فرمول یک استون مارتین شد. مقر این تیم در سیلورستون قرار دارد و تاسیسات جدیدی به مساحت تا سال ۲۰۲۳ به بهره‌برداری می‌رسد. این تاسیسات
تا سال ۲۰۲۳ به بهره‌برداری می‌رسد. این تاسیسات دقیقاً در مقابل پیست سیلورستون در زمینی به مساحت ۲۹ هکتار در مزرعه لیچ لیک مستقر خواهد شد. استون مارتین ششمین سازنده متفاوتی است که از سال تاکنون از مقر سیلورستون فعالیت می‌کند. سباستین فتل با کسب مقام دوم در جایزه بزرگ آذربایجان نخستین سکوی استون مارتین را به دست آورد. فتل دوباره در جایزه بزرگ مجارستان دوم شد، اما به دلیل مشکل در نمونه سوخت ردصلاحیت شد. در ژوئن ۲۰۲۱، اوتمار سافناور، مدیر تیم تایید کرد که این تیم نیروی کار خود را از ۵۳۵ به ۸۰۰ کارمند افزایش
تیم نیروی کار خود را از ۵۳۵ به ۸۰۰ کارمند افزایش می‌دهد. در سپتامبر ۲۰۲۱، استون مارتین تایید کرد که در سال ۲۰۲۲ بدون تغییر ترکیب رانندگان رقابت خواهند کرد. در ژانویه ۲۰۲۲، مدیر تیم اوتمار سافناور تیم را ترک کرد. مایک کراک که قبلا در تیم‌های موتوراسپرت ب‌ام‌و و پورشه کار می‌کرد، در همان ماه به عنوان جانشین سافناور معرفی شد. در فوریه ۲۰۲۲، آرامکو به عنوان حامی عنوان مشترک تیم پس از اطمینان از یک قرارداد همکاری بلند مدت اعلام شد.
آمباتو-بوئنی (به لاتین: Ambato-Boeni) یک بخش‌ از منطقه بوئنی است که در ماداگاسکارواقع شده‌است. جامعه(فرهنگ). این منطقه بیشتر به ۱۱ نوع فرهنگ تقسیم می‌شود :
مائوتنانا (به لاتین: Maevatanana) یک بخش‌های ماداگاسکار در ماداگاسکار است که در بتسیبوکا واقع شده‌است. این منطقه بیشتر به 20 کمون تقسیم می شود: معدن. عملیات معدنکاری مهم طلا در منطقه Maevatanana وجود دارد که در آن 20 کیلوگرم طلا در هفته استخراج می شود. به ویژه رودخانه کامورو سرشار از طلا است، هر ماه چندین ده کیلوگرم در ماروکورو استخراج می شود .
معاون دبیرکل سازمان ملل متحد () (USG) یک مقام ارشد در نظام اداری سازمان ملل متحد است که به‌طور معمول توسط مجمع عمومی با توصیه دبیرکل برای یک دوره تجدید پذیر به مدت چهار سال منصوب می‌شود. معاون دبیرکل پس از دبیرکل و قائم‌مقام دبیرکل سازمان ملل متحد، سومین رتبه عالی در سازمان ملل به‌شمار می‌رود. این رتبه به روسای نهادهای مختلف سازمان ملل، از جمله مقامات عالی دبیرخانه سازمان ملل متحد و نمایندگان سطح بالا اعطا می‌شود. سازمان ملل متحد این درجه را برابر با وزیر کابینه یک کشور عضو می‌داند و در این رابطه دبیران کل
یک کشور عضو می‌داند و در این رابطه دبیران کل تحت منشور ملل متحد مصونیت دیپلماتیک دارند. انتصاب‌ها و پاسخگویی. اکثر معاونان دبیرکل سازمان ملل متحد توسط مجمع عمومی سازمان ملل متحد و با توصیه دبیرکل برای مدت معین چهار ساله منصوب می‌شوند. افراد دیگر (به‌طور معمول فرستادگان ویژه، کسانی که توسط دبیرخانه منصوب می‌شوند و سمت‌های مدیریت غیر برنامه‌های سازمان ملل متحد) مستقیماً توسط دبیرکل سازمان ملل متحد و با حدود اختیار وی منصوب می‌شوند. با این حال، تمام معاونان از طریق دبیرکل سازمان ملل متحد به مجمع عمومی سازمان
طریق دبیرکل سازمان ملل متحد به مجمع عمومی سازمان ملل گزارش می‌شود. تنها استثناء در بین معاونان، معاون دبیرکل خدمات نظارت داخلی است که مستقیماً به مجمع عمومی گزارش می‌دهد. تمایز در روش انتصاب از آن جهت مهم است که قائم‌مقام دبیرکل سازمان ملل متحد توسط مجمع عمومی منصوب می‌شود و دارای یک وظیفه مستقل از دبیرکل می‌باشد و بنابراین وی قادر نیست بدون رضایت مجمع عمومی کسی را از سمت خود برکنار کند. بسیاری از مفسران این محدودیت را برای تضعیف قدرت دبیرکل در ارائه رهبری و مدیریت قوی نظام سازمان ملل متحد مشاهده کرده‌اند.
مدیریت قوی نظام سازمان ملل متحد مشاهده کرده‌اند. رتبه معادل. برخی از پست‌های ارشد در نظام سازمان ملل متحد دارای معادل معین تحت عنوان معاون دبیرکل هستند اما حق ندارند از عنوان رسمی استفاده کنند. برجسته‌ترین نمونه این امر مدیر برنامه عمران ملل متحد است که اغلب از او به‌عنوان سومین مقام ارشد در نظام سازمان ملل یاد می‌شود اما هنوز از عنوان معاون دبیرکل استفاده نمی‌کند. رتبه دیپلماتیک. معاونان دارای درجه دیپلماتیک معادل وزیر دولت در هیئت دولت هستند که بر اساس ماده ۱۰۵ منشور ملل متحد مصونیت دیپلماتیک دارند. گروه
۱۰۵ منشور ملل متحد مصونیت دیپلماتیک دارند. گروه مدیران ارشد (SMG). حضور بیش از ۵۰ نفر در سمت معاون دبیرکل، جای تعجب نیست که نفوذ و قدرت آن‌ها در سیستم سازمان ملل متحد بسیار متفاوت سازمان‌های دیگر است. مهم‌ترین عملکرد معاونان دبیرکل سازمان ملل متحد، کنترل بودجه‌ها، برنامه‌ها یا فعالیت‌های کلیدی است و از جمله مسئولیت اعضای گروه مدیران ارشد سازمان ملل می‌باشد و هدف آنها اطمینان از انسجام و جهت‌دهی استراتژیک در کار سازمان ملل است. در ۱۹۹۷ هیئت مدیران پیشنهادهای اصلاحی را از طریق دبیرکل کوفی عنان در مجمع عمومی
اصلاحی را از طریق دبیرکل کوفی عنان در مجمع عمومی به تصویب رساندند. فهرست معاونان دبیرکل. در زیر فهرستی از معاونان دبیرکل در امور خارجه یا کسانی که دارای رتبه معادل هستند لیست شده. این لیست کامل نیست. اعضای SMG با گلوله سیاه مشخص شده‌اند (۰). مسئولان دبیرخانه. فکیتاموئلا یوتوایکامانو- نماینده عالی LDCها، LLDCها و SIDS اتون خار- معاون دبیرکل بخش پشتیبانی میدانی کارلوس گابریل روئیز ماسیو آگوئر - رئیس کمیته مشورتی اداری و بودجه یان بیگل- معاون دبیرکل مدیریت لیلا زروگویی - نماینده ویژه کودکان و درگیری‌های
لیلا زروگویی - نماینده ویژه کودکان و درگیری‌های مسلحانه میمونه موحد شریف- سرپرست سرپرست دفتر کل سازمان ملل در نایروبی سایر مناصب ارشد سازمان ملل. قائم مقام دبیرکل. قائم مقام دبیرکل سازمان ملل متحد پس از دبیرکل دومین مقام عالی‌رتبه در سیستم سازمان ملل است. آمینه جین محمد در این سمت عهده‌دار مسئولیت است. دستیار دبیرکل. یک دستیار دبیرکل در سلسله مراتب سازمان ملل متحد زیر رتبه معاون دبیرکل قرار دارد. دستیار دبیرکل معمولاً معاونانی در بخشها یا برنامه‌هایی هستند که از طریق قائم مقام دبیرکل به دبیرکل سازمان ملل
که از طریق قائم مقام دبیرکل به دبیرکل سازمان ملل گزارش می‌دهند.
میدان سنا (انگلیسی: Senate Square)، (فنلاندی: "Senaatintori", سوئدی: "Senatstorget") ساخته معمار آلمانی کارل لودویگ انگل است. خانه سدرهولم، قدیمی‌ترین ساختمان هلسینکی مربوط به سال ۱۷۵۷ نیز در این میدان واقع شده‌است. از این میدان به عنوان نمادی بی‌نظیر از سیاست، مذهب، علم و تجارت در هلسینکی پایتخت فنلاند یاد می‌شود. میدان سنا و اطراف آن قدیمی‌ترین قسمت مرکز هلسینکی را تشکیل می‌دهند. از بناهای برجسته و بناهای معروف اطراف میدان می‌توان به کلیسای جامع هلسینکی، کاخ دولت و ساختمان اصلی دانشگاه هلسینکی اشاره کرد.
دولت و ساختمان اصلی دانشگاه هلسینکی اشاره کرد. معماری. محل فعلی میدان سنا در قرون ۱۷ و ۱۸ گورستانی وسیع بود. در سال ۱۸۱۲ یوهان آلبراخت ارنستروم میدان سنا را به عنوان میدان اصلی برای پایتخت جدید هلسینکی در طرح جامع شهر طراحی کرد. در ۱۸۲۲ کاخ شورای دولتی در ضلع شرقی میدان سنا تکمیل شد. تا سال ۱۸۱۸ از این کاخ به عنوان مقر سنای فنلاند استفاده می‌شد تا اینکه در سال ۱۹۱۸ این بنا به شورای دولتی واگذار شد و اکنون دفتر نخست‌وزیر و کابینه فنلاند است. در سال ۱۸۳۲ ساختمان اصلی دانشگاه هلسینکی، در سمت مقابل میدان سنا
اصلی دانشگاه هلسینکی، در سمت مقابل میدان سنا ساخته شد. کارل لودویگ انگل از سال ۱۸۱۸ تا ۱۸۴۰ در ضلع شمالی میدان سنا در حال ساخت بنای کلیسای جامع هلسینکی بود. این کلیسا که آن زمان کلیسای مقدس نیکلاس نامیده می‌شد، در بلندای خود، مشرف بر میدان سنا است و ۱۲ سال پس از مرگ آنگل، توسط پسرش تکمیل و در سال ۱۸۵۲ افتتاح شد. مجسمه الکساندر دوم. یک مجسمه از الکساندر دوم امپراتور روسیه ساخته والتر رونبری در مرکز میدان قرار دارد. این مجسمه که در سال ۱۸۹۴ برپا شد، به یادبود برقراری مجدد استقلال فنلاند در سال ۱۸۶۳ و همچنین
برقراری مجدد استقلال فنلاند در سال ۱۸۶۳ و همچنین آغاز چندین اصلاحات که باعث افزایش استقلال فنلاند از روسیه، ساخته شد. در فنلاند الکساندر دوم به تزار خوب معروف بود. از سال ۱۸۹۹ و در طی روسی‌سازی فنلاند، مردم با گذاشتن گل در پای مجسمه الکساندر دوم، به عنوان نمادی از مقاومت ساکت به احکام نیکلای دوم واپسین تزار روسیه، اعتراض می‌کردند. در سال ۱۹۱۷ پس از استقلال فنلاند پیشنهادهای مردمی و دولتی برای حذف این مجسمه از مجموعه میدان ارائه شد. بعداً پیشنهاد شد که مجسمه سوارکاری مارشال مانرهایم را که هم‌اکنون مقابل
سوارکاری مارشال مانرهایم را که هم‌اکنون مقابل موزه کیاسما قرار دارد جایگزین مجسمه الکساندر دوم شود. به هر روی این پیشنهادها هرگز به سرانجام نرسید و امروزه این مجسمه یکی از مهمترین نشانه‌های گردشگری شهر هلسینکی است و یادآور رابطه نزدیک فنلاند با روسیه تزاری است. میدان سنا در حال حاضر. امروزه میدان سنا یکی از اصلی‌ترین جاذبه‌های گردشگری هلسینکی است؛ و رویدادهای مختلف هنری در تمام فصول سال در این میدان برگزار می‌شود. بنا به سنت قدیمی موسیقی کاریلون (به زبان فنلاندی به معنای صدای میدان سنا است) هر روز ساعت
فنلاندی به معنای صدای میدان سنا است) هر روز ساعت ۱۷:۴۹ در میدان سنا پخش می‌شود. میدان سنای هلسینکی سال هاست که متقاضی ورود به میراث جهانی یونسکو است برخی سازه‌ها در جنوب غربی این محوطه اصلی‌ترین مانع برای ثبت این درخواست عنوان شده‌است.
کلیسای ارتدکس یونانی سنت نیکلاس (به ) یک کلیسای ارتدکس شرقی است که در محوطه ستاد جامعه یونانی در محله پرادو در مونته ویدئو، اروگوئه واقع شده‌است. این کلیسا یک مکان برای ملاقات‌های اجتماعی و مذهبی برای جامعه اروگوئه ای یونان است. این کلیسا بخشی از اسقف اعظم ارتدکس یونان در بوینس آیرس و آمریکای جنوبی است.
والدمار مُردخای ولف هافکین ؛ (زادهٔ در اودسا – درگذشتهٔ در لوزان) دانشمند در زمینه میکروبیولوژی اهل اوکراین بود. واکسن وبا. والدمار هافکین در سال ۱۸۷۹ هنگامی که عضو نیروی مقاومت محلی بود، در میانهٔ عملیات تخریب یک خانه یهودی، با سربازان امپراتوری روسیه درگیر شد. او کتک خورد و دستگیر شد؛ ولی بعد آزاد شد. والدمار هافکین در سال ۱۸۸۴ در رشتهٔ جانورشناسی از دانشگاه اودسا فارغ‌التحصیل شد. اما به دلیل یهودی بودن، نتوانست استاد دانشگاه شود. در سال ۱۸۸۸ امپراتوری روسیه را ترک کرد و برای مدت کوتاهی در ژنو مشغول تدریس
را ترک کرد و برای مدت کوتاهی در ژنو مشغول تدریس شد. سپس به پاریس رفت و به عنوان دستیار کتابدار در انستیتو پاستور آغاز به کار کرد. هافکین ساعات پس از کار خود را به نواختن ویولن یا کار در آزمایشگاه میکروب‌شناسی می‌گذراند. او با دنبال کردن کارهای لویی پاستور و جنر دریافت که با ۳۹ بار گذراندن باسیل وبا از حفرهٔ صفاقی خوکچه هندی می‌تواند یک محیط کشت تقویت شده درست کند و بعد باسیل‌های وبا را با گرما ضعیف کند. او دریافت که تزریق باکتری ضعیف و سپس باکتری قوی، خوکچه‌های هندی را نسبت به وبا مصون می‌کند. این کاربرد
هندی را نسبت به وبا مصون می‌کند. این کاربرد ویروس ضعیف شده، پایهٔ ساخت واکسن بود. او با آزمایش باکتری ضعیف شده روی خوکچهٔ هندی، خرگوش، و کبوتر به همان نتیجه رسید که. والدمار هافکین در ۱۸ ژوئیه ۱۸۹۲ باکتری ضعیف شده را به خود تزریق کرد. او چند روز تب کرد، ولی کاملاً بهبود پیدا کرد. پس از آن اینکار را روی سه نفر از دوستان روس خود انجام داد و همگی علائم همانندی نشان دادند. هنگامی‌که در سال ۱۸۹۳ سفیر آن هنگام بریتانیا در پاریس و نایب السلطنه پیشین هند از کار هافکین آگاه شد و به او پیشنهاد کرد به بنگال برود.
هافکین آگاه شد و به او پیشنهاد کرد به بنگال برود. هافکین نخستین‌بار در ۱۸۹۳ به هند رفت. اما آزمایش واکسن وبا به مشکل خورد؛ زیرا نخستین واکسن وبای او نیاز به دو نوبت تزریق با فاصله یک هفته‌ای داشت و پیدا کردن افراد برای تزریق دوم، دشوار بود. همچنین پیدا کردن کانون عفون کار سختی بود. اما مبتلا نشدن کسانی که کامل واکسن زده بودند نشان از کارامدی واکسن داشت. والدمار هافکین در بهار ۱۸۹۴ برای بار دوم به هند و شهر کلکته در ایالت بنگال رفت و چون فصل بهار بود وبا در این شهر بیداد می‌کرد. اما از همان آغاز ورود، مردم
این شهر بیداد می‌کرد. اما از همان آغاز ورود، مردم هند و برخی نهادهای پزشکی به او سوءظن داشتند. زیر هافکین نه پزشک بلکه جانورشناس روس یهودی بود و در آن هنگام، میکروب‌شناسی مبحثی پرمناقشه در جهان بود. از سوی دیگر، برنامه‌های پزشکی دستوری دولت بریتانیا مردم هند را بی‌اعتماد کرده و برای بسیاری، واکسیناسیون چیزی ناشناخته بود. حل هافکین برای جلب اعتماد، با پزشکان و دستیاران هندی کار کرد و برای اثبات بی‌خطر بودن واکسن، در برابر همگان به خودش واکسن زد. اینکار مؤثر بود و مردم برای واکسن زدن، صف کشیدند. صاحبان مزارع
و مردم برای واکسن زدن، صف کشیدند. صاحبان مزارع چای در آسام از او دعوت کردند برای واکسینه کردن کارگرانشان به آنجا برود. هافکین کارآزمایی‌های گسترده‌ای را روی کارگران مزرعه انجام داد؛ ولی در پاییز ۱۸۹۵ به مالاریا مبتلا شد و مجبور شد برای بهبود به بریتانیا برود. او تا آن پیش از ترک هند، به نزدیک به ۴۲ هزار نفر واکسن وبا زده بود. هنگامی‌که هافکین در سال ۱۸۹۶ به هند بازگشت تلاش کرد که علاوه بر مصونیت در برابر ابتلا به وبا از مرگ بیماران نیز بکاهد، تصمیم داشت یک فرمول دووجهی را که برای رفع این نقص آماده کرده بود
دووجهی را که برای رفع این نقص آماده کرده بود آزمایش کند؛ ولی در بمبئی مشکل فوری‌تری به‌وجود آمد که هافکین را برای همیشه از وبا دور کرد. طاعون. سومین همه‌گیری جهانی طاعون در سال ۱۸۹۴ از یون‌نان چین آغاز شد. این بیماری از طریق هنگ کنگ به بمبئی رسید. نخستین مورد طاعون در بمبئی در سپتامبر ۱۸۹۶ در یک اسکله این شهر پیدا شد. اما دولت بریتانیا به دلیل اهمیت تجاری این بندر، در آغاز تلاش کرد شدت همه‌گیری را کم‌اهمیت جلوه دهد. هافکین در تلاش بود که برای مبارزه با طاعون کاری کند اما نظام بهداشتی وقت نظریات اورا
طاعون کاری کند اما نظام بهداشتی وقت نظریات اورا نپذیرفت. بیماری به سرعت در زاغه‌های پرجمعیت بمبئی پخش شد. آقاخان و هافکین. آقاخان سوم امام اسماعیلیان جهان در آن زمان در بمبئی زندگی می‌کرد و شخصی بود آگاه از دانش مدرن. او شخصاً با هافکین صحبت کرده و متعهد شد که از برنامه‌های هافکین حمایت همه‌جانبه می‌کند. آقاخان یکی از قصرهای خود را در اختیار هافکین گذاشت و شخصاً از نخستین کسانی بود که از واکسین هافکین استفاده کرده و به برای پیروان خود ابلاغ کرد که باید از الگوی او پیروی نموده و واکسن تلقیحی هافکین را
از الگوی او پیروی نموده و واکسن تلقیحی هافکین را بپذیرند. این روش آقاخان و هافکین نتیجه مثبت داشت و به زودی آمار بهبود یافته‌گان در میان اسماعیلیان افزایش و شمار مبتلایان به طاعون کاهش پیدا کرد. هافکین به مدت دوسال در کاخ آقاخان به کارهای خود ادمه داد و سرانجام دولت هند متقاعد شد که برنامه‌های او مؤثر است و آن را در چوکات یک قرارداد رسمی پذیرفت. کشف واکسن. هافکیندر بمبئی و در یک آزمایشگاه کوچک و دستیارانی آموزش‌ندیده، به ساخت واکسن پرداخت. در دسامبر ۱۸۹۶ هافکین با آزمایش واکسن خود روی خرگوش توانست واکسن
هافکین با آزمایش واکسن خود روی خرگوش توانست واکسن طاعون را بیابد. او در ۱۰ ژانویه سال ۱۸۹۷ واکسن را به خودش تزریق کرد. در آغاز دچار تب شدید شد ولی پس از چند روز حالش خوب شد. آزمایش موفقیت‌آمیز واکسن روی زندانیان یک زندان باعث باعث تسریع تولید و آزمایش واکسن شد و هافکین از آزمایشگاه کوچک به یک خانه متعلق به دولت و سپس به یک عمارت بزرگ کاخ مربوط به آقاخان منتقل شد. گفتنی است که حمایت آقاخان سوم در پیشبرد کار هافکین نقش به سزای داشته‌است چون دولت وقت به پیشنهادهای هافکین نه تنها که بی‌توجه بود بلکه موانع و
هافکین نه تنها که بی‌توجه بود بلکه موانع و مشکلاتی را نیز ایجاد کرده بودند. در عرض یک سال صدها هزار نفر از واکسن هافکین استفاده کردند و از بیماری نجات یافتند. به دنبال این پیروزی، ملکه ویکتوریا به او لقب شوالیه داد و هافکین در دسامبر ۱۹۰۱ رئیس آزمایشگاه پژوهش‌های طاعون در خانه دولت در محله پارِل در بمبئی شد. در این خانه، او امکانات تازه و ۵۳ کارمند در اختیار داشت. افول. در مارس ۱۹۰۲ در روستای مولکووال در پنجاب، ۱۹ نفر پس از واکسن کزاز هافکین جان خود را از دست دادند. حال ۸۸ نفر دیگر که آن روز واکسن زده
از دست دادند. حال ۸۸ نفر دیگر که آن روز واکسن زده بودند خوب بود. شواهد مربوط به ترکیب مهلک شیشه ۵۳N بود که ۴۱ روز پیش در آزمایشگاه پارل تهیه شده بود. دولت هند کمیته‌ای را مأمور بررسی کرد. آنها پی بردند هافکین روش استریل کردن واکسن طاعون را تغییر داده و به جای اسید کربولیک (فنول) از حرارت استفاده کرده بود تا سرعت تولید را بالا ببرد. در سال ۱۹۰۲ این کمیته نتیجه گرفت شیشه ۵۳N در آزمایشگاه هافکین در پارل آلوده بوده‌است. هافکین از مدیریت آزمایشگاه طاعون برکنار و از خدمت در دولت هند منفصل شد. این موضوع باعث
و از خدمت در دولت هند منفصل شد. این موضوع باعث بدنامی هافکین شد؛ بنابراین او هند را ترک کرد و به لندن رفت. وی در آنجا برای اعاده حیثیت خود تلاش کرد. در سال ۱۹۰۶ دولت هند در گزارش نهایی خود، هافکین را مقصر شناخت. پزشکان دیگری چون دبلیو. جی. سیمپسون و رونالد راس تلاش کردند با استدلال‌های پزشکی، هافکین را تبرئه کنند. با تلاش این دو، پارلمان بریتانیا در جریان موضوع قرار گرفت و در نوامبر ۱۹۰۷ از هافکین رفع اتهام شد. دولت بریتانیا انفصال هافکین از کار در دولت هند را مرخصی محسوب کرد و او را ریاست آزمایشگاه
هند را مرخصی محسوب کرد و او را ریاست آزمایشگاه زیست‌شناسی کلکته گماشت. اما او از هرگونه کارآزمایی منع شد و فقط می‌توانست پژوهش نظری انجام دهد. او بارها از دولت هند درخواست آزمایش یک واکسن تازه با میکروب کشته شده را داد. اما دولت هند، درخواست او را رد کرد. پایان عمر. هافکین در سال ۱۹۱۴ از خدمت در دولت هند بازنشسته شد و به فرانسه رفت. او باقی عمر خود را وقف دین یهودیت کرد. او گرایش بنیادگرایانه پیدا کرد و بنیادی را برای گسترش تعالیم یهودی در اروپای شرقی بنیان گذاشت. هافکین هرگز ازدواج نکرد و سال‌های پایانی
گذاشت. هافکین هرگز ازدواج نکرد و سال‌های پایانی عمر خود را در تنهایی در لوزان سوئیس زندگی کرد.
کتابخانه مرکزی و مرکز اسناد دانشگاه علامه طباطبائی یا به اختصار، کتابخانه مرکزی دانشگاه علامه، یکی از کتابخانهٔ‌های دانشگاهیِ ایران و از زیر مجموعه‌های دانشگاه علامه طباطبائی است. این کتابخانه غنی‌ترین کتابخانه کشور در حوزه علوم انسانی و اجتماعی است. شالودهِ این کتابخانه در سال ۱۳۶۴ با مجموعه‌ای از کتاب‌هایی از منابع فارسی و غیر فارسی و مرتبط با علوم انسانی و علوم اجتماعی شکل گرفت. بر اساس مصوبه سال ۱۳۶۸، کتابخانه مرکزی با توجه به رسالت آموزشی و پژوهشی خود، موظف است با کتابخانه‌های هر دانشکده این دانشگاه،
موظف است با کتابخانه‌های هر دانشکده این دانشگاه، ارتباط و همکاری نیمه متمرکزی داشته باشد. هدف اصلی این کتابخانه، گردآوری منابع علمی و آموزشی و اشاعهٔ اطلاعات در جهت تقویت برنامه‌های آموزشی و پژوهشی تعریف شده‌است. منابع کتابخانه. کتابخانه مرکزی دانشگاه علامه دارای بیش از ۷۰ هزار ۴۰۰ جلد کتاب چاپی فارسی و عربی است. این کتابخانه همچنین بیش از ۳۶ هزار ۴۵۰ جلد کتاب لاتین، و بیش از ۲۰ هزار جلد پایان‌نامه و رساله فارسی و لاتین، طرح تحقیقاتی دارد. از دیگر منابعی که به غنی بودن این کتابخانه می‌افزاید، دارا بودن بیش
به غنی بودن این کتابخانه می‌افزاید، دارا بودن بیش از ۲۸۰ هزار شیء دیجیتالی (کتاب، مقاله، پایان‌نامه، رساله، طرح تحقیقاتی، مواد دیداری و شنیداری، استاندارد و اشیای دیگر) و بیش از ۲۰ هزار جلد کتاب اهدایی و بیش از ۱۲۵۰ جلد کتاب کودک است. بخش‌های کتابخانه. کتابخانه مرکزی و مرکز اسناد دانشگاه علامه طباطبائی دارای بخش‌های متعددی است. برخی از مهم‌ترین این بخش‌ها عبارتند از: فراگیری کرونا. در زمان شیوع بیماری کرونا، امکان دسترسی الکترونیکی به خدمات کتابخانه مرکزی دانشگاه علامه فراهم شد.
آنارشیسم یا سوسیالیسم؟ کتابی از جوزف استالین، رهبر اتحاد جماهیر شوروی که آن را در بین سال‌های ۱۹۰۶ تا ۱۹۰۷ نگاشته‌است. این کتاب درصدد تحلیل اندیشهٔ آنارشیسم براساس روش‌های مارکسیستی است. آشنایی با کتاب. نگارش این اثر پس از شکست انقلاب ۱۹۰۵ و علیه آنارشیست‌هایی انجام شد که در آن زمان در روسیه و منطقه قفقاز هواداران زیادی داشتند و علیه مارکسیست‌ها فعالیت می‌کردند. متفکرانی چون پیتر کروپوتکین، لئو تولستوی و میخائیل باکونین رهبران فکری و سیاسی آنارشیست‌های روسی بودند.این کتاب درواقع مجموعه مقاله‌هایی است که
بودند.این کتاب درواقع مجموعه مقاله‌هایی است که استالین آن‌ها را بین سال‌های ۱۹۰۶ تا ۱۹۰۷ در روزنامه بلشویکی «زندگی ما» و به زبان گرجی به چاپ رساند و بعدها پس از انقلاب به‌صورت کتاب درآمد.به اعتقاد استالین آنارشیست‌ها هیچ پایگاهی بین کارگران ندارند و موفقیت آن‌ها بیشتر بین طبقات فرادست بوده‌است.
تیپ کاغذ عنوان گروهی از ساکنان گتو ویلنا بود که با پنهان کردن انبوهی از اقلام فرهنگی یهودیان در YIVO (مؤسسه علمی ییدیش)، آن‌ها را از ویرانی یا دزدیده شدن توسط آلمان نازی نجات داد. این گروه در سال ۱۹۴۲ تأسیس و به سرپرستی آبراهام ساتزکور و شمرکه کاچرگینسکی، کتاب‌ها، نقاشی‌ها و مجسمه‌ها را پنهان از چشم محافظان نازی قاچاق کرده و در مناطق مختلف گتو و اطراف آن پنهان می‌کردند. پس از برچیده شدن گتو، اعضای بازمانده این گروه برای پیوستن به پارتیزان‌های یهودی فرار کردند و سرانجام پس از آزادی شهر توسط نیروهای شوروی به
و سرانجام پس از آزادی شهر توسط نیروهای شوروی به ویلنا بازگشتند. آثار بازیابی شده برای تأسیس موزه یهودیان ویلنا مورد استفاده قرار گرفتند و سپس به صورت قاچاق به ایالات متحده منتقل شدند؛ جایی که در آن YIVO در طی دهه ۱۹۴۰ دوباره مستقر شد. کشف مخازن پنهان شده در اوایل دهه ۱۹۹۰ در ویلنا ادامه یافت. با وجود خساراتی در دوران نازی و شوروی، ۴۰–۳۰ درصد از بایگانی YIVO حفظ شد، و اکنون «بزرگترین مجموعه مطالب مربوط به زندگی یهودیان در اروپای شرقی موجود در جهان است». مؤسسه علمی ییدیش و تیپ. پیش از جنگ جهانی دوم، شهر
مؤسسه علمی ییدیش و تیپ. پیش از جنگ جهانی دوم، شهر ویلنیوس (ویلنا) قطب فعالیت و یادگیری یهودیان بود، تا جایی که به «اورشلیم لیتوانی» لقب گرفت. این شهر به عنوان جایگاه اصلی سنت یهود و فرهنگ ییدیش دیده می‌شد و خانه YIVO بود؛ سازمانی که در سال ۱۹۲۵ برای حفظ و ترویج فرهنگ ییدیش تأسیس شد. YIVO مستقر در منطقه پوئولانکا، بایگانی گسترده‌ای از آثار به زبان ییدیش و سایر کتاب‌های مربوط به فرهنگ و تاریخ یهود را در مقر خود نگهداری می‌کرد. با تصرف ویلنا توسط نیروهای شوروی در ۱۹ سپتامبر ۱۹۳۹، این سازمان نخست در اختیار
در ۱۹ سپتامبر ۱۹۳۹، این سازمان نخست در اختیار نیروهای شوروی قرار گرفت، سپس اجازه داده شد به شکل مستقل تحت نظارت لیتوانیایی‌ها فعالیت داشته باشد، و در ژوئن ۱۹۴۰ سرانجام توسط مؤسسه مطالعات لیتوانیایی که از سوی شوروی پشتیبانی می‌شد، جذب شود. علی‌رغم این تغییرات، بایگانی YIVO دست نخورده باقی ماند و با افزودن کتاب‌هایی که صاحبان آنها در اثر جنگ فرار کرده بودند، از برخی جهات گسترش یافت. با آغاز عملیات بارباروسا در سال ۱۹۴۱، نیروهای نازی به درون سرزمین‌های اشغالی شوروی پیشروی کردند و ویلنا را در ۲۴ ژوئن تصرف
شوروی پیشروی کردند و ویلنا را در ۲۴ ژوئن تصرف کردند. اندکی بعد دکتر یوهانس پوهل، نماینده "رایخس‌لایتر روزنبرگ تاسکفورس" (RRT) - سازمان نازی که وظیفه دزدیدن یا نابودی اموال فرهنگی یهودیان را بر عهده داشت - برای بررسی بایگانی‌ها وارد ویلنا شد. وی دستور داد که ویلنا به عنوان یک مرکز جمع‌آوری مرکزی برای منطقه در نظر گرفته شود، و در آن نه تنها بایگانی‌های YIVO و سایر موسسات ویلنا، بلکه مجموعه‌های خصوصی از کاوناس، شولی، ماریامپوله، والوژین و شهرهای دیگر نیز گرد آورده شوند. نازی‌ها سپس در سال ۱۹۴۲ دفتر مرتب‌سازی
شوند. نازی‌ها سپس در سال ۱۹۴۲ دفتر مرتب‌سازی آثار را تأسیس کردند تا از میان آثار بدست آمده، اقلام با کیفیت بالا را انتخاب کرده و به مؤسسه پژوهش روی مسئله یهود بفرستند: بقیه آثار می‌بایست خرد شوند. طبق دستورهای داده شده به RRT، تا بیشینه ۳۰ درصد از کارها با کیفیت بالا می‌توانستند باقی بمانند. برای اطمینان از انتخاب آثار مناسب، زندانیان یهودی گتو، عمدتاً افرادی که با YIVO کار کرده بودند، برای انجام کارهای مرتب‌سازی انتخاب شدند. این کارگران شامل زلیگ کالمانوویچ، اوما اولکنیکی، آبراهام ساتزکور، شمرکه
کالمانوویچ، اوما اولکنیکی، آبراهام ساتزکور، شمرکه کاچرگینسکی و خیکل لونسکی بودند. این حقیقت که بایگانی‌های YIVO و مطالب مرتبط با آن به سوی نیستی می‌رفتند برای این کارگران به شدت دلهره‌آور بود. هرمان کروک در دفتر خاطرات خود می‌نویسد که آنها «اشک می‌ریختند … YIVO در حال مرگ است. گور دسته‌جمعیش [نیز] کارخانه بازیافت کاغذ است». کارگران با نام مستعار «تیپ کاغذ»، به سرپرستی ساتزکور و کاچرگینسکی، خرابکاری در برنامه‌های RRT را آغاز کردند. این تیپ در ابتدا تنها اقدام به مقاومت بدون خشونت با خودداری از کار، و خواندن