payamvha/North_RAG huggingface dataset:
وانیسکدی () یک روستا در شهرداری ازورگتی ناحیه گوریا در غرب گرجستان است.
چانیتی () یک روستا در شهرداری ازورگتی ناحیه گوریا در غرب گرجستان است.
گوگیتی () یک روستا در شهرداری ازورگتی ناحیه گوریا در غرب گرجستان است.
خاطراتی از جنگ انقلابی کوبا، کتابی است از زندگینامه انقلابی مارکسیست، چه گوارا، در مورد تجارب وی در دوران انقلاب کوبا (1956 تا 1958) برای سرنگونی دیکتاتوری فولخنثیو باتیستا ثالدیوار. فیلم بیوگرافی "چه" با بازی بنیسیو دل تورو تا حدودی بر اساس این کتاب است.
بوخاوری () یک روستا در شهرداری ازورگتی ناحیه گوریا در غرب گرجستان است.
کواچالاتی () یک روستا در شهرداری ازورگتی ناحیه گوریا در غرب گرجستان است.
کودک مجموعۀ تلویزیونی ترکیه‌ای در ژانر درام و خانوادگی است. فیلمنامه این مجموعه توسط نازلی سونلو کاچان و هلال ییلدیز نوشته شده است‌. پخش این مجموعه از ۹ سپتامبر ۲۰۱۹ از کانال استار تی‌وی ترکیه شروع و در ۲۸ ژانویه ۲۰۲۰ به پایان رسید. پیوند به بیرون.
واکیجواری () یک روستا در شهرداری ازورگتی ناحیه گوریا در غرب گرجستان است.
چانیتوری () یک روستا در شهرداری ازورگتی ناحیه گوریا در غرب گرجستان است.
نینا کلی (سوئدی: Nina Kläy؛ متولد ۱۲ سپتامبر ۱۹۸۹) یک تکواندوکار سوئیسی است. وی در مسابقات قهرمانی تکواندو جهان ۲۰۱۳ در کلاس سبک‌وزن، پس از شکست در نیمه نهایی در برابر کیم هوی-لنگ، مدال برنز گرفت. او پنج بار در مسابقات جهانی تکواندو شرکت کرد (در سالهای ۲۰۰۷، ۲۰۰۹، ۲۰۱۱، ۲۰۱۳ و ۲۰۱۵). موفقیت‌های او در مسابقات تکواندو قهرمانی اروپا عبارت‌اند از: مدال طلا در سال ۲۰۱۴ و مدال برنز در سال ۲۰۰۶.
تسیخیسپردی () یک روستا در شهرداری ازورگتی ناحیه گوریا در غرب گرجستان است.
کودا دزیمیتی () یک روستا در شهرداری ازورگتی ناحیه اوزورگتی گوریا در غرب گرجستان است.
بایلتی () یک روستا در شهرداری ازورگتی ناحیه گوریا در غرب گرجستان است.
زمو ناتانبی () یک روستا در شهرداری ازورگتی ناحیه گوریا در غرب گرجستان است.
کومو ناتانبی () یک روستا در شهرداری ازورگتی ناحیه گوریا در غرب گرجستان است.
زدوبانی () یک روستا در شهرداری ازورگتی ناحیه گوریا در غرب گرجستان است.
گونبیسکاری () یک روستا در شهرداری ازورگتی ناحیه گوریا در غرب گرجستان است.
خریالتی () یک روستا در شهرداری ازورگتی ناحیه گوریا در غرب گرجستان است.
چاخواتا () یک روستا در شهرداری ازورگتی ناحیه گوریا در غرب گرجستان است.
کومو ماکوانتی () یک روستا در شهرداری ازورگتی ناحیه گوریا در غرب گرجستان است.
کودا باخوی () یک روستا در شهرداری ازورگتی ناحیه گوریا در غرب گرجستان است.
پامپالتی () یک روستا در شهرداری ازورگتی ناحیه گوریا در غرب گرجستان است.
تسخملیسخیدی () یک روستا در شهرداری ازورگتی ناحیه گوریا در غرب گرجستان است.
پراویدنس استیمرولرز فصل ۴۷–۱۹۴۶ نخستین فصل حضور پراویدنس استیمرولرز در لیگ بی‌ای‌ای می‌باشد.
دزیری‌جوماتی () یک روستا در شهرداری ازورگتی ناحیه گوریا در غرب گرجستان است. صومعه جوماتی در این ناحیه قرار دارد.
نفازودون، که در گذشته با نام‌های تجاری سرزون ، دوتونین و نفادار فروخته می‌شد ، یک داروی ضد افسردگی غیرمعمول است که اولین بار توسط بریستول-مایرز اسکوئیب در سال ۱۹۹۴ به بازار عرضه شد اما همکون تولید آن به دلیل عوارض شدید کبدی تقریباً قطع شده‌است. مصارف پزشکی. نفازودون برای درمان اختلال افسردگی عمده، رفتار پرخاشگرانه و اختلال ترس استفاده می‌شود. شیمی. نفازودون یک فنیل‌پیپرازین است و یک مشتق آلفا-فنوکسیل از اتوپریدون به حساب می‌آید که به نوبه خود مشتقی از ترازودون است.
دابالی اتسری () یک روستا در شهرداری ازورگتی ناحیه گوریا در غرب گرجستان است.
زمو ماکوانتی ( ) یک روستا در شهرداری ازورگتی ناحیه گوریا در غرب گرجستان است.
شوآ ایسناری ( ) یک روستا در شهرداری ازورگتی ناحیه گوریا در غرب گرجستان است.
ایانتی () یک روستا در شهرداری ازورگتی ناحیه گوریا در غرب گرجستان است. این روستا در کنار رود سوپسا واقع شده است.
آگوملاتین یک داروی ضد افسردگی غیرمعمول است که برای درمان اختلال افسردگی عمده استفاده می‌شود. عوارض جانبی شایع شامل افزایش وزن، احساس خستگی، مشکلات کبدی، حالت تهوع، سردرد و اضطراب است. به دلیل مشکلات احتمالی کبد، انجام آزمایش خون به صورت مداوم توصیه می‌شود. استفاده از این دارو در افراد مبتلا به زوال عقل یا بالای ۷۵ سال توصیه نمی‌شود. آگوملاتین برای استفاده پزشکی در اروپا در سال ۲۰۰۹ و استرالیا در سال ۲۰۱۰ تأیید شده‌است. استفاده از آن در ایالات متحده تأیید نشده‌است و تلاش برای گرفتن تأیید در سال ۲۰۱۱ پایان
و تلاش برای گرفتن تأیید در سال ۲۰۱۱ پایان یافت. شیمی. ساختار. ساختار شیمیایی آگوملاتین بسیار شبیه به ملاتونین است. با این تفاوت که ملاتونین دارای سیستم حلقه ایندول است، به جای آن، آگوملاتین دارای بیوایزوستر نفتالین است.
گذر سزار از روبیکن در ژانویه ۴۹ پیش از میلاد منجر به آغاز جنگ داخلی روم شد و در نهایت به انتصاب سزار به منصب دیکتاتور و سپس ظهور امپراتوری روم به جای جمهوری روم پس از قتل وی انجامید. سزار در سال ۵۸ ق. م به منصب پروکنسولی یا فرمانداری ایالات رومی گالیا کیسالپینا، گل ناربونی و ایلیریکوم برگزیده شده بود، با پایان یافتن دوره پروکنسولی‌اش در انتهای سال ۵۰ ق. م سنای روم به سزار فرمان داد ارتش‌های خود را معاف کرده و به روم بازگردد. به وی صریحاً دستور داده شده بود که ارتش خود را از روبیکن ـ که مرز شمالی ایتالیای
که ارتش خود را از روبیکن ـ که مرز شمالی ایتالیای روم بود ـ گذر ندهد. در ژانویه ۴۹ ق. م سزار لژیون سیزدهم خود را از رود مزبور عبور داد، اقدامی که حکومت روم آن را نوعی قیام، خیانت، و اعلان جنگ به سنای روم تلقی کرد. بر طبق آنچه نویسندگان نگاشته‌اند، وی جمله «تاس انداخته شده‌است» را هنگام گذر ارتشش از این رود کم‌عمق بر زبان راند. امروزه جمله «گذر از روبیکن» کنایه‌ای است که اشاره به گذشتن از یک نقطهٔ بی‌بازگشت دارد. تاریخچه. در طول اواخر دوران جمهوری روم، رود روبیکن مرز میان استان رومیِ گالیا کیسالپینا با شمال
مرز میان استان رومیِ گالیا کیسالپینا با شمال شرق ایتالیا را مشخص می‌کرد، و رود آرنو که پهن‌تر و مهم‌تر بود نیز مرز شمال غربی ایتالیا را. آن دسته از فرماندارانِ استان‌های رومی که به یک منصب کلانتر بدیل (مانند پروکنسول و پروپرایتور) منصوب می‌شدند دارای ایمپریوم (اقتدار عالیه) در آن استان می‌شدند. سپس این فرمانداران (پروکنسول‌ها) به عنوان ژنرال ارتش روم در قلمرو استان مزبور به خدمت مشغول می‌شدند. حقوق روم می‌گفت که تنها کلانترها (کنسول‌ها و پرایتورها) می‌توانستند در "" ایتالیا از ایمپریوم (اقتدار عالیه)
در "" ایتالیا از ایمپریوم (اقتدار عالیه) برخوردار شوند، امّا کلانتر بدیلها که در استان‌های از روم خدمت می‌کردند، تنها در استان‌های خود (و نه ایتالیا) از اقتدار عالیه برخوردار بودند، در نتیجه هر کلانتر بدیلی که در رأس نیروهایش وارد ایتالیا می‌شد ایمپریومِ خود را واگذار می‌کرد و دیگر قانوناً نمی‌توانست فرمانده نیروهایش باشد. زمانی‌که قانونْ بهره‌گیری از ایمپریوم (اقتدار عالیه) را منع کرده، به کار بردن آن مجازات اعدام را در پی داشت و نیز اطاعت از فرامین ژنرالی که قانوناً از ایمپریوم برخوردار نیست دارای مجازات
که قانوناً از ایمپریوم برخوردار نیست دارای مجازات اعدام بود. اگر یک ژنرال رومی در رأس ارتشی وارد ایتالیا می‌شد، هم ژنرال و هم سربازانش خاطی محسوب شده و به‌طور خودکار به مرگ محکوم می‌شدند. بدین‌ترتیب ژنرال‌ها ناچار بودند پیش از ورود به ایتالیا ارتش خود را معاف کنند. با این اوصاف طبیعی بود که سزار با گذر کردنِ مسلحانه از رودی که مرز شمالی ایتالیا را تعیین می‌کرد، به عنوان «دشمن جمهوری» شناخته شود. جولیوس سزار. نوشتار اصلی: جنگ داخلی سزار در ژانویه ۴۹ پیش از میلاد جولیوس سزار لژیون سیزدهم خود را از استان خود
جولیوس سزار لژیون سیزدهم خود را از استان خود گالیا کیسالپینا به‌سوی جنوب رود روبیکن (ایتالیا) هدایت کرد تا روانه روم شود. با اینکار، وی آگاهانه مرتکب قانون‌شکنی شده و جنگ داخلی را اجتناب‌ناپذیر ساخت. سوئتونیوس سزار را در حالی توصیف می‌کند که پس از نزدیک شدنش به روبیکن مردد می‌شود، و گذر از این رود را به شبحی ماوراءطبیعی نسبت می‌دهد. وی می‌گوید که سزار در شبِ پس از گذر از رود (دهم ژانویه) با سالوست، هیرتیوس، اوپیوس، لوسیوس بالبوس و سرویوس روفوس شام خورد.
اوپیپرامول ، که با نام تجاری Insidon فروخته می‌شود، یک ضد اضطراب و ضد افسردگی است که در سراسر اروپا استفاده می‌شود. اگرچه جزء داروهای ضد افسردگی سه حلقه ای (TCA) است، اما در بین TCAها غیرمعمولی است و سازوکار اصلی عملکرد آن در مقایسه با دیگر اعضای این گروه بسیار متفاوت است. مصارف پزشکی. اوپیپرامول به‌طور معمول در درمان اختلال اضطراب منتشر (GAD) و اختلالات روان تنی استفاده می‌شود.
دوابزو () یک روستا در شهرداری ازورگتی ناحیه گوریا در غرب گرجستان است.
کودا ناساکیرالی () یک روستا در شهرداری ازورگتی ناحیه گوریا در غرب گرجستان است.
اوکروسکدی () یک روستا در شهرداری ازورگتی ناحیه گوریا در غرب گرجستان است.
فصل ۴۷–۱۹۴۶ بوستون سلتیکس نخستین فصل حضور این تیم در اتحادیهٔ ملی بسکتبال (بی‌ای‌ای/ان‌بی‌ای) می‌باشد. سلتیکس در نخستین بازی فصل در روز ۲ نوامبر با حساب ۵۳–۵۹ به پراویدنس استیمرولرز باخت و نخستین پیروزی بوستون در روز ۱۶ نوامبر در بازی تورنتو هاسکیس رقم خورد، سلتیکس توانست با نتیجهٔ ۵۳–۴۹ تیم هاسکیس را شکست دهد. فصل عادی. در ۵ نوامبر ۱۹۴۶ بوستون نخستین بازی خود در بوستون گاردن را در حضور ۴٬۳۲۹ هوادار خود انجام داد. این بازی به سبب شکسته شدن جوب تخته بسکتبال در هنگام گرم کردن بازیکنان، یک ساعت به تأخیر افتاد.
هنگام گرم کردن بازیکنان، یک ساعت به تأخیر افتاد. پس از بازسازی چوب تخته بسکتبال، سلتیکس با نتیجهٔ ۵۷–۵۵ از شیکاگو استگز شکست خورد..
هاچیرو کیوکاوا ؛ ۱۸۳۰ – ۱۸۶۳) همراه با یامائوکا تشو بنیان‌گذار روشیگومی در اواخر دوره ادو در ژاپن بود. روشیگومی به معنای «گروه سامورایی‌های بدون ارباب» یا مدافعان کیوتو یک گروه ۲۳۴ نفری از رونین‌ها یا سامورایی‌های بدون ارباب بود که در سال ۱۸۶۲ توسط کیوکاوا هاچیرو تشکیل شد. هدف این گروه محافظت از شوگون‌سالاری توکوگاوا و شوگون بود اما مدتی پس از ورود این گروه به کیوتو روشیگومی منحل شد. تشکیل انجمن دم ببر. او از حادثه ساکورادامون (۱۸۶۰) که در سال ۱۸۶۰ رخ داد، عمیقاً شوکه شد و دیدگاه‌های خود را در مورد سرنگونی
شوکه شد و دیدگاه‌های خود را در مورد سرنگونی شوگون‌سالاری و تکریم امپراتور و اخراج بربرها تقویت کرد. در همان سال، او به عنوان رهبر «انجمن دم ببر»، آن را تأسیس کرد. آغازگران این طرح ۱۵ نفر از جمله تتسوتارو یامائوکا بودند. آنها شهرک خارجی‌ها در یوکوهاما را به آتش کشیدند، روحیه احترام به امپراتور را تشویق و بربرها را بیرون راندند، و نقشه‌هایی برای سرنگونی شوگون‌سالاری کشیدند، اما نقشه مخفی آنها برای شوگون‌سالاری آشکار شد. علاوه بر این، در سال ۱۸۶۱، او یکی از نوچه‌های شوگون‌سالاری را که به او توهین می‌کرد، کشت
شوگون‌سالاری را که به او توهین می‌کرد، کشت و همین امر باعث شد که شوگون‌سالاری او را تحت تعقیب قرار دهد. سه سیاست فوری و تشکیل روشیگومی. ریشه‌های شینسنگومی به سال ۱۸۶۲ (بونکیو ۲) برمی‌گردد، زمانی که شوگون‌سالاری ادو، رونین (سامورایی‌های بدون ارباب و بدون هیچ رابطهٔ رعیتی با شوگون‌سالاری یا قلمروهای فئودالی) را در پاسخ به پیشنهاد کیوکاوا هاچیرو از قلمرو شونای در ولایت دوا (استان‌های یاماگاتا و آکیتای امروزی) استخدام کرد. کیوکاوا هاچیرو برای ادامه جنبش خود برای سرنگونی شوگون‌سالاری، در کیوتو پنهان شد، به
برای سرنگونی شوگون‌سالاری، در کیوتو پنهان شد، به سراسر کشور سفر کرد و سپس، با پیروی از تاناکا کاواچیسوکه، به یک سفر انتخاباتی در کیوشو رفت. او همچنین نزد ماکی یاسومی، که در یک کلبه کوهستانی در نزدیکی معبد میزوتا تنمانگو در استان چیکوگو در حصر خانگی بود، اقامت داشت و با هیرانو کونیومی، یک سامورایی از قلمرو فوکوئوکا، و جناح طرفدار امپراتوری و ضد خارجی در اوگوری و هیگو ارتباط برقرار کرد. این استراتژی بر این امید استوار بود که قلمرو ساتسوما سربازان خود را به توکیو هدایت کند، و اگرچه ساتسوما در سراسر کشور
به توکیو هدایت کند، و اگرچه ساتسوما در سراسر کشور لشکرکشی کرد و اعلام کرد که اقدامی انجام خواهد داد، کوماتسو کیوتاکه هیچ تعهدی نداد. در تاریخ ملی اوایل دوران مدرن ژاپن آمده است که جناح طرفدار امپراتوری و ضد خارجی که در کیوتو گرد هم آمدند، تا حدودی توسط نظریه‌های سیاسی تخیلی کیوکاوا گرد هم آمده بودند. هدف، شوگون‌سالاری از تشکیل روشیگومی بازگرداندن نظم به کیوتو قبل از ورود توکوگاوا ایه‌موچی، چهاردهمین شوگون شوگون‌سالاری ادو بود. در این دوره در کیوتو، جنبش سوننو جوئی در حال تشدید بود و «تنچو» (مجازات الهی)
جوئی در حال تشدید بود و «تنچو» (مجازات الهی) شایع بود و میهن‌پرستان رادیکال به طرز وحشیانه‌ای افرادی را که طرفدار شوگون‌سالاری بودند، به قتل می‌رساندند. سوننو جوئی ترکیبی از ایده «سوننو» (احترام به امپراتور) است که وفاداری به دربار امپراتوری و امپراتور را موعظه می‌کند و «جوئیی» (اخراج) اِبیسو (بیگانگان). در ابتدا، این دو ایده جداگانه بودند، اما زمانی که امپراتور کومی، که از کشورهای خارجی متنفر بود، شوگون‌سالاری را به اخراج بیگانگان ترغیب کرد، به هم پیوند خوردند. از آنجا که شوگون‌سالاری با قدرت‌های غربی در
از آنجا که شوگون‌سالاری با قدرت‌های غربی در ارتباط بود، از قدرت اقتصادی و نظامی آنها آگاه بود و تشخیص داد که اخراج بیگانگان آسان نخواهد بود. با این حال، دربار امپراتوری و امپراتور نسبت به شوگون‌سالاری بی‌اعتمادی داشتند، که همچنان موضع مبهمی اتخاذ می‌کرد و این افکار در بین افرادی با دیدگاه‌های ضد شوگون‌سالاری طنین‌انداز شد. این تولد ایده سوننو جوئی بود و جنبش سونتو جوئی، که ماهیتی قوی ضد شوگون‌سالاری داشت، آغاز شد. از از طریق یامائوکا تشو و دیگران، دادخواستی را به ماتسودایرا یوشیناگا (مدیر ارشد سیاسی
را به ماتسودایرا یوشیناگا (مدیر ارشد سیاسی شوگون‌سالاری) ارائه داد که در آن سه اقدام فوری (۱. اخراج خارجی‌ها، ۲. صدور عفو عمومی و ۳. آموزش افراد با استعداد کشور) تشریح شده بود. شوگون‌سالاری که با میهن‌پرستان سوننو جوئی مشکل داشت، این پیشنهاد را پذیرفت و اجازه داد تا روشیگومی (۲۳۴ عضو) را تشکیل دهد. او با موفقیت شوگون‌سالاری را فریب داد و سپس شروع به جمع‌آوری هواداران طرفدار شوگون‌سالاری در کیوتو کرد. در ۲۳ ماه دوم قمری ۱۸۶۳ (سال سوم بونکیو)، هنگامی که شوگون توکوگاوا ایه‌موچی به کیوتو می‌رفت، او روشیگومی را
توکوگاوا ایه‌موچی به کیوتو می‌رفت، او روشیگومی را به عنوان طلایه‌دار شوگون رهبری کرد. اعضای فعلی که تعدادشان تقریباً به ۲۳۴ نفر می‌رسد، در ۲۶ مارس ۱۸۶۳ (۸ فوریه طبق تقویم قمری) ادو را ترک کردند. روشیگومی در ۱۰ آوریل (۲۳ فوریه طبق تقویم قمری)، روشیگومی به کیوتو رسید. (بونکیو ۳) وارد کیوتو شد. کوندو ایسامی و بقیه شیئیکان در عمارت یاگی گنوجو، یک سامورایی محلی ثروتمند از روستای میبو، اقامت کردند. دو روز بعد، کوندو مسئول اختصاص دادن محل اقامت به همه اعضا شد. او گروه سریزاوا را فراموش کرد و این باعث عصبانیت او
گروه سریزاوا را فراموش کرد و این باعث عصبانیت او شد، به طوری که او و گروهش آتش بزرگی را در بیرون محل اقامت روشن کردند که به عنوان توهینی به کوندو در نظر گرفته شده بود. کمی پس از ورود، کیوکاوا هاچیرو، بنیان‌گذار روشیگومی، هدف واقعی نقشه روشیگومی را فاش کرد و گفت: «روشیگومی‌ها با شوگون‌سالاری رابطه ارباب و بنده ندارند. روشیگومی‌ها همیشه پیشتاز اخراج بیگانگان برای امپراتور خواهند بود.» در واقع، نقشه این بود که روشیگومی را از شوگون‌سالاری جدا کنند و از آنها برای فعالیت‌های رادیکال طرفدار امپراتور استفاده کنند.
فعالیت‌های رادیکال طرفدار امپراتور استفاده کنند. در شب ورودش، او رونین‌ها را در معبد شینتوکو در میبو، شهر کیوتو جمع کرد و اظهار داشت که هدف واقعی او محافظت از شوگون نیست، بلکه رهبری جنبشی برای بازگرداندن حکومت امپراتوری و بیرون راندن بربرها است. در سوم مارس، دستوری به روشیگومی‌ها برای بازگشت به خانه صادر شد، اما این دستور دو بار به تعویق افتاد و در سیزدهم، روشیگومی‌ها به رهبری هاچیرو کیوکاوا و دیگران کیوتو را ترک کردند و به سمت ادو حرکت کردند. کسانی که با اخراج خارجی‌ها مخالف بودند، از جمله نگیشی یوزان،
اخراج خارجی‌ها مخالف بودند، از جمله نگیشی یوزان، سریزاوا کامو، کوندو ایسامی و هیجیکاتا توشیزو، تصمیم به ماندن گرفتند و از گروه جدا شدند. آنها تحت قیمومیت خاندان قلمرو آیزو، که به عنوان شوگوشوکوی کیوتو (محافظ کیوتو) خدمت می‌کردند، در کیوتو ماندند و خود را «میبوروشی» (که بعدها با نام شینسنگومی شناخته شد) می‌نامیدند. او گروهی متشکل از ۲۰۰ مرد را برای ارائه دادخواست به دربار امپراتوری رهبری کرد که خوشبختانه پذیرفته شد. شوگون‌سالاری، که نگران فعالیت‌های روشیگومی بود، آنها را به ادو فراخواند. پس از بازگشت به
بود، آنها را به ادو فراخواند. پس از بازگشت به ادو، او سعی کرد روشیگومی‌ها را به پیشروی وادارد، اما از آنجا که آنها در تضاد کامل با شوگون‌سالاری در کیوتو بودند، هدف قرار گرفتند. مرگ. در ۱۳ آوریل ۱۸۶۳، او در آزابو (در توکیوی امروزی) توسط شش قاتل از شوگون‌سالاری، از جمله ساساکی تاداسابورو و کوبوتا شیگه‌آکی ، گردن زده شد. او در سن ۳۴ سالگی درگذشت. رفقای کیوکاوا یکی پس از دیگری دستگیر شدند و روشیگومی هدف سازمانی خود را از دست داد. شوگون‌سالاری، روشیگومی‌ها را به شینچوگومی تغییر نام داد و آنها را تحت قیمومیت
به شینچوگومی تغییر نام داد و آنها را تحت قیمومیت قلمرو شونای، مدیر شهر ادو، قرار داد. «میبو روشیگومی» که تحت قیمومیت قلمرو آیزو، محافظ کیوتو، قرار گرفته بود، پس از تغییر سیاسی روز هیجدهم ماه هشت نام «شینسنگومی» را به خود گرفت و روشیگومی‌ها هم در اسم و هم در واقعیت ناپدید شدند.
یوشیئو تونوئوچی ؛ تولد نامشخص – ۱۸۶۳) عضو روشیگومی در اواخر دوره ادو در ژاپن بود. روشیگومی به معنای «گروه سامورایی‌های بدون ارباب» یا مدافعان کیوتو یک گروه ۲۳۴ نفری از رونین‌ها بود که در سال ۱۸۶۲ توسط کیوکاوا هاچیرو تشکیل شد. هدف این گروه محافظت از شوگون‌سالاری توکوگاوا و شوگون چهاردهم توکوگاوا ایه‌موچی بود اما مدتی پس از ورود این گروه به کیوتو روشیگومی منحل شد. وی توسط کوندو ایسامی در پل یوجو در کیوتو ترور شد. گفته می‌شود تونوئوچی مورد نفرت کوندو بوده است و هنگامی که او قصد داشت سفری را برای تشکیل گروه خود
هنگامی که او قصد داشت سفری را برای تشکیل گروه خود آغاز کند، کوندو و دیگران او را مجبور به نوشیدن مقدار زیادی الکل کردند و او در پل شیجو در کیوتو کمین کرده و کشته شد (مه ۱۸۶۳، نامه کوندو بیان می‌کند که او توسط کوندو ایسامی و اوکیتا سوجی مورد حمله قرار گرفته و توسط اوکیتا کشته شده است). گفته می‌شود تتونوئوچی در لباس سفر بوده و شمشیرش را در کیفی پنهان کرده بوده است. گفته می‌شود این اولین پاکسازی میبوروشی-گومی بوده است او در سن ۳۴ سالگی درگذشت. نظریه‌های مختلفی در مورد علت دشمنی با کوندو وجود دارد، از جمله
در مورد علت دشمنی با کوندو وجود دارد، از جمله اینکه شخصیت خود تونوئوچی نقص داشته، یا او قربانی جاه‌طلبی کوندو بوده و توسط فرقه سریزاوا پاکسازی شده است.
دولوحی یا دوتایی (از ریشه یونانی δίπτυχον به معنای "تخته ای")، هر شی با دو صفحهٔ صاف است که تشکیل یک جفت برابر را می‌دهد. دو صفحهٔ دولوحی اغلب در لولا به یکدیگر متصل می‌شوند. امروزه این اصطلاح برای دو اثر هنری به کار می‌رود که یا به دنبال یکدیگر یا با هم یک کل منسجم را تشکیل می‌دهند. در روم باستان، نسخه‌های معمولی دارای قاب‌های چوبی بودند، اما دیوارهای مجلل‌تر با مواد گران‌تری ساخته می‌شدند. هنر. به عنوان یک اصطلاح هنری، دیپتیچ یک اثر هنری متشکل از دو قطعه یا پانل است که با هم یک اثر هنری منحصر به فرد را
یا پانل است که با هم یک اثر هنری منحصر به فرد را ایجاد می‌کنند که می‌توانند به یکدیگر متصل شوند یا در مجاورت یکدیگر ارائه شوند. در قرون وسطی، پانل‌ها اغلب لولایی می‌شدند تا بتوان آنها را بسته و از آثار هنری محافظت کرد. از قرون وسطی بسیاری از تابلوهای نقاشی به شکل دوقطبی به عنوان آثار کوچک قابل حمل برای استفاده شخصی به خود گرفتند. ارتدوکس‌های شرقی را می‌توان " آیکون‌های مسافرتی " نامید. اگرچه شکل تریپتیچ رایج‌تر بود، اما دیپتیک‌هایی از عاج نیز وجود داشت که مناظر مذهبی در نقش برجسته حکاکی شده بود، شکلی که
مناظر مذهبی در نقش برجسته حکاکی شده بود، شکلی که برای اولین بار در هنر بیزانس یافت شد. قبل از اینکه در دوره گوتیک در غرب بسیار محبوب شوند، جایی که آنها عمدتاً در پاریس تولید می‌شدند. اینها برای زندگی تلفن همراه نخبگان قرون وسطی مناسب بود. عاج‌ها معمولاً صحنه‌هایی در چندین رجیستر (لایه‌های عمودی) مملو از اشکال کوچک داشتند. این نقاشی‌ها عموماً دارای سوژه‌های منفرد روی یک تابلو بودند، این دو با هم مطابقت داشتند، اگرچه در قرن پانزدهم یک تابلو (معمولاً سمت چپ) ممکن بود حاوی سر پرتره‌ای از صاحب یا سفارش‌دهنده
ممکن بود حاوی سر پرتره‌ای از صاحب یا سفارش‌دهنده باشد که باکره یا موضوع مذهبی دیگری در طرف دیگر باشد. قسمت‌های بیرونی که اغلب از مسافرت‌ها فرسوده می‌شدند، ممکن است طرح‌های تزئینی ساده‌تری از جمله نشان مالک داشته باشند. محراب‌های بزرگ معمولاً به شکل سه‌گانه ساخته می‌شدند، با دو صفحه بیرونی که می‌توانستند در سراسر نمای مرکزی اصلی بسته شوند. آنها یکی از انواع نقاشی‌های چند صفحه ای هستند که به عنوان چند لایه شناخته می "شوند".
تیم ملی فوتبال زنان مونته‌نگرو نمایندهٔ زنان کشور مونته‌نگرو در ردهٔ ملی است که تحت نظارت اتحادیه فوتبال مونته‌نگرو قرار دارد. تاریخچه. تیم ملی فوتبال زنان مونته‌نگرو شش سال پس از استقلال این کشور در سال ۲۰۱۲ تأسیس شد. پس از آن این تیم تحت نظارت اتحادیه فوتبال مونته‌نگرو کار خود را آغاز کرد. تأسیس تیم ملی فوتبال زنان مونته‌نگرو چهار سال پس از آغاز لیگ برتر زنان این کشور انجام شد. با سرمربیگری زوران میوویچ در شهر بار، مونته‌نگرو این تیم در نخستین بازی خود موفق به برد ۲–۳ در مقابل تیم ملی فوتبال زنان بوسنی و
به برد ۲–۳ در مقابل تیم ملی فوتبال زنان بوسنی و هرزگوین شد. دو روز پس از آن دوباره با بازی در مقابل همین تیم و با نتیجه ۲–۲ اولین تساوی تاریخ خود را بدست آورد. تیم فوتبال زنان مونته‌نگرو نخستین بازی رسمی خود را در ۴ آوریل ۲۰۱۳ و در بازیهای انتخابی جام جهانی فوتبال زنان ۲۰۱۵ در برابر تیم ملی فوتبال زنان جزایر فارو انجام داد که با تساوی ۳–۳ به پایان رسید. دو روز پس این بازی مونته‌نگرو نخستین برد تاریخ خود را با نتیجهٔ ۰–۲ در برابر تیم زنان گرجستان بدست آورد. در این بازی که در شهر ویلنیوس انجام دادند موفق
در این بازی که در شهر ویلنیوس انجام دادند موفق شدند تا برای نخستین بار در سال ۲۰۱۵ به جام جهانی زنان صعود کنند. در آوریل ۲۰۱۵ تیم ملی فوتبال زینان مونته‌نگرو با سرمربی جدید خود درویش حاجیفمانویچ با برد ۷–۰ در مقابل تیم مقدونیه پرگلترین پیروزی تاریخ خود را رقم زد. تیم زنان مونته‌نگرو در بازیهای انتخابی جام ملت‌های اروپای زنان ۲۰۱۷ نیز شرکت کرد اما امتیازی را در این بازیها بدست نیاورد. در مسابقات انتخابی که مقابل اسپانیا و در خارج از خانه انجام می‌شد با باخت ۰–۱۳ سنگینترین باخت تاریخ را ثبت کرد. دومین حضور
۰–۱۳ سنگینترین باخت تاریخ را ثبت کرد. دومین حضور تیم زنان مونته‌نگرو در بازیهای انتخابی جام جهانی فوتبال زنان ۲۰۱۹ که در ماه آوریل ۲۰۱۷ انجام شد این تیم با یک باخت و دو تساوی و با تفاضل گل مثبت ۲ تیم سوم گروه خود شد. دز آخرین بازی این تیم پرگلترین بازی انتخابی جام جهانی را با برد ۱–۷ در مقابل تیم ملی فوتبال زنان لوکزامبورگ ثبت کرد. پیشینهٔ مسابقات. تیم فوتبال زنان مونته‌نگرو از زمان تأسیس تا به حال در دو مورد انتخابی مسابقات بزرگ شرکت داشته‌است که در هر دوی این موارد جواز حضور در آنها را بدست نیاورده است.
آنا دودنی ،(۲۵ دسامبر ۱۹۶۵-۳ سپتامبر ۲۰۱۶) نویسنده وتصویرگر آمریکایی کتاب کودکان‌است. اولین کتابش با نام لامالاما و پیژامه قرمز در سال ۲۰۰۵ مورد نقد قرار گرفت. دودنی کتاب‌های زیادی در مجموعه لامالاما نوشته است که همه آنها جزو فهرست کتاب‌های پرفروش نیویورک تایمز قرار دارند. کتاب‌های او به صورت تئاتر و رقص هم اجرا شده‌اند. یک مجموعه کارتونی هم از کتاب‌هایش تهیه و در نتفلیکس پخش شده است. تعدادی از سازمان‌های غیر انتفاعی و کتابخانه کنگره از کتاب‌هایش برای جنبش سوادآموزی بهره برده‌اند. زندگی. دودنی در نیویورک
سوادآموزی بهره برده‌اند. زندگی. دودنی در نیویورک متولد شد و دوران کودکی خود را در انگلوود، نیوجرسی سپری کرد و تا کلاس نهم در مدرسه الیزابت مورو تحصیل کرد. و دوران دبیرستان به مدرسه فیلیپ آکادمی رفت و سپس در مدرسه پاتنی در سال ۱۹۸۵ دیپلم گرفت. در سال ۱۹۸۷ دوره لیسانس خود را در رشته هنر در دانشگاه وسلین به پایان رساند. او با رید دوکان ازدواج کرد و حاصل این ازدواج دو فرزند است. دودنی در سن ۵۰ سالگی از تومور مغزی درگذشت. جوایز. تمامی کتاب‌های مجموعه لامالاما در لیست پرفروش‌ترین کتاب‌های نیویورک تایمز قرار
در لیست پرفروش‌ترین کتاب‌های نیویورک تایمز قرار دارند و بعضی از آنها در سطر اول این لیست قرار گرفته‌اند. کتاب‌های دودنس همچنین به عنوان پرفروش‌ترین کتاب‌ها در لیست پابلیشرز ویکلی قرار دارند. کتاب لامالاما در سال ۲۰۱۱ در برنامه جامپستارت (jumpstart) قرار گرفت و رکورد پرخواننده‌ترین کتاب را در یک روز در سراسر دنیا کسب کرد. پیوند به بیرون. وب‌سایت لاما لاما اینستاگرام لامالاما
ساختمان ییک چونگ معروف به هیولا، یک مجتمع مسکونی شامل پنج ساختمان به‌هم پیوسته در منطقهٔ کوآری بی، هنگ کنگ است. این مکان محبوبی برای گردشگران و عکاسی است و لوکیشن چندین فیلم سینمایی، از جمله در "شبح درون پوسته" و "" بوده‌است.
از زمان تأسیس دانشگاه علامه طباطبائی در سال ۱۳۶۳، هفت نفر ریاست این دانشگاه را برعهده داشتند. علی شیخ الاسلامی اولین شخصی بود که ریاست این دانشگاه را عهده‌دار شد. هم‌اکنون شجاع احمدوند از ۳ مهر ۱۴۰۳ به عنوان رئیس دانشگاه مشغول فعالیت است. دانشگاه علامه طباطبایی در سال ۱۳۹۵، پس از دانشگاه تهران، جایگاه دومِ تولیدکنندگان علم در زمینه علوم انسانی در کشور را، کسب نمود. این دانشگاه بر پایهٔ گزارش «آژانس رتبه‌بندی رار» در سال ۲۰۱۸، جزو ۱۱ مؤسسهٔ ایرانی برتر جای گرفت. دانشگاه علامه طباطبایی بنا به اعلام وزارت
گرفت. دانشگاه علامه طباطبایی بنا به اعلام وزارت علوم، تحقیقات و فناوری، در ارزیابی فعالیت‌های علمی بین‌المللی مراکز آموزشی و پژوهشی کشور موفق به اخذ مقام برگزیده در میان دانشگاه‌های ایران شد. بنابر قانون نحوه انتخاب روسای دانشگاه‌ها، شخصی که به عنوان نامزد ریاست دانشگاه مشخص می‌شود باید توسط وزیر مربوطه به شورای عالی انقلاب فرهنگی معرفی گردد و مراحل احراز شرایط وی برای منصب ریاست دانشگاه، توسط هیئت نظارت و بازرسی بررسی گردد. پس از برگزاری جلسه شورای عالی، چنانچه وی موفق به کسب آراء شد، حکم انتصابش توسط
چنانچه وی موفق به کسب آراء شد، حکم انتصابش توسط وزیر ذی‌ربط صادر می‌شود.
قانون سزار برای حفاظت از غیرنظامیان سوریه مصوب ۲۰۱۹، معروف به قانون سزار، قانون آمریکایی است که حکومت سابق سوریه، از جمله رئیس‌جمهور آن، بشار اسد را به دلیل جنایت جنگی علیه مردم سوریه، تحریم می‌کند. این قانون در دسامبر ۲۰۱۹ توسط دونالد ترامپ به امضا رسید و از ۱۷ ژوئن ۲۰۲۰، لازم‌الاجرا شد. سزار یک عکاس اهل کشور سوریه بوده که تصاویر نزدیک به ۵۰ هزار زندانی سوری که در زندان‌های مخوف رژیم اسد کشته شده بودند را با خود از سوریه خارج و تصاویر این جنایت هولناک را به جهان نشان می‌دهد. این ۵۰ هزار نفر اغلب از مخالفان
جهان نشان می‌دهد. این ۵۰ هزار نفر اغلب از مخالفان رژیم اسد بودند که بعد از آغاز اعتراضات مردم سوریه به رژیم اسد در میانه جنبش بهار عربی، توسط رژیم اسد دستگیر و در زندان‌های سوریه محبوس شدند و بر اثر انواع شکنجه‌ها جانشان را از دست دادند. دولت آمریکا اسم تحریم‌های اعمالی علیه بشار اسد را به احترام این عکاس سوری و تمامی افرادی که در زندان‌های سوریه جانشان را از دست دادند، قانون سزار یا قیصر نام‌گذاری کرد.