payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کشیده شده‌اند. اوگرها در اساطیر ارتباط نزدیکی با غول‌ها و آدم‌خواران دارند. در فولکلور و ادبیات داستانی، اغلب به غول‌ها ویژگی‌های اوگرها داده می‌شود (مانند غول‌ها در "جک و لوبیای سحرآمیز" و "جک غول‌کش"، ناامیدی غول در سیر و سلوک زائر و یوتون‌ در اسطوره‌شناسی اسکاندیناوی)؛ در حالی که به اوگرها نیز ممکن است ویژگی‌های غول‌ها داده شود. مثال‌های مشهور از اوگرها در ادبیات فولکلور عبارتند از: اوگر در داستان «گربه چکمه‌پوش» و اوگر در «کوچولوی بندانگشتی». شخصیت‌های دیگری نیز گاهی به عنوان اوگر توصیف شده‌اند، از
دیگری نیز گاهی به عنوان اوگر توصیف شده‌اند، از جمله: شخصیت اصلی داستان «ریش‌آبی»، دیو در "دیو و دلبر"، هومبابا در حماسه گیلگمش، گرندل در بیوولف، پولیفموس، سیکلوپ در "ادیسه" اثر هومر، غول آدم‌خوار در «سندباد دریانورد» و اونی در فولکلور ژاپنی. ریشه‌شناسی. واژه "اوگر" ریشه‌ای فرانسوی دارد و در اصل از نام خدای اتروسک، ارکوس، گرفته شده است. نخستین باری که این واژه به ثبت رسیده است، در منظومه کرتین دو تروا، شاعر قرن دوازدهم، به نام "پرسوال، داستان گنج مقدس" است. در این منظومه، این بیت‌ها آورده شده است: در این
در این منظومه، این بیت‌ها آورده شده است: در این قافیه، اوگرها ممکن است به ساکنان بریتانیای باستان، پیش از اسکان انسان‌ها، اشاره داشته باشند که در کتاب شبه‌تاریخ تاریخچه پادشاهان بریتانیا اثر جفری مانموث، به عنوان ساکنان اولیه این سرزمین معرفی شده‌اند. واژه "orco" از قرن سیزدهم به طور گسترده در ایتالیا استفاده می‌شد. جاکومو تولومی در یکی از اشعارش (پیش از سال ۱۲۹۰)، شخصیت‌های داستانی مانند اوگرها (آنهایی که آدم می‌خوردند)، غول‌ها، جادوگران و حیوانات سخنگو را با افراد واقعی در شهر خود، سیه‌نا، مقایسه می‌کند.
با افراد واقعی در شهر خود، سیه‌نا، مقایسه می‌کند. جیامباتیستا باسیل (۱۵۷۵–۱۶۳۲)، نویسنده ایتالیایی، از واژه‌های مرتبط uerco (در گویش ناپولی) و "orco" (در زبان ایتالیایی معیار) در برخی از داستان‌هایش استفاده کرد و برای نخستین بار از اورک‌های ماده (در داستان پتروسینلا) سخن گفت. این واژه همچنین در آثار قدیمی‌تر ایتالیایی (مانند آثار فازیودلی اوبرتی در قرن چهاردهم، لوئیچی پولچی در قرن پازندهم؛ لودوویکو آریوستو در قرن پانزدهم–شانزدهم) نیز مستند شده است. واژه قدیمی‌تر و مرتبط با این واژه، "orcnēas" در زبان
قدیمی‌تر و مرتبط با این واژه، "orcnēas" در زبان انگلیسی باستان است که در ابیات ۱۱۲ و ۱۱۳ بیوولف یافت می‌شود و منبع الهام جی. آر. آر. تالکین برای خلق موجودات اورک بوده است. استفاده از واژه "اوگر" به لطف آثار نویسندگان فرانسوی، شارل پرو (۱۶۲۸–۱۷۰۳) و ماری-کاترین ژومل دو برنویل، کنتس د اولنوا (۱۶۵۰–۱۷۰۵)، رواج بیشتری پیدا کرد. نخستین بار، این واژه در کتاب شارل پرو، به نام "داستان‌ها یا قصه‌های زمان گذشته" (۱۶۹۶) به کار رفت. سپس در چندین قصه‌ پریان دیگر از او، که بسیاری از آن‌ها بر اساس داستان‌های ناپلی بازیله
بسیاری از آن‌ها بر اساس داستان‌های ناپلی بازیله نوشته شده بودند، نیز ظاهر شد. نخستین نمونه از به کار بردن واژه‌ اوگرس برای اشاره به نوع مؤنث اوگر، در نسخه‌ او از داستان "زیبای خفته" دیده می‌شود. مادام دالنوی نیز برای نخستین بار از واژه اوگر در داستان "درخت نارنج و زنبور عسل" (۱۶۹۸) استفاده کرد و نخستین کسی بود که از واژه‌ "ogree" برای اشاره به فرزندان این موجود استفاده کرد. در داستان‌های مدرن. در جهان امروز، اوگرها در بازی‌های نقش‌آفرینی مانند "سیاه‌چال‌ها و اژدهایان" به شکل موجوداتی انسان‌نما، بزرگ و
و اژدهایان" به شکل موجوداتی انسان‌نما، بزرگ و قدرتمند با هوشی کمی پایین‌تر از حد متوسط ظاهر شده‌اند.‌ این موجودات در نسخه‌های مختلف بازی، هم به عنوان دشمنان و هم به عنوان شخصیت‌های قابل بازی حضور داشته‌اند. نویسندگان "سیاه‌چال‌ها و اژدهایان" اوگر را در میان ده هیولای برتر سطح پایین قرار داده‌اند و معتقدند که اوگرها «به بازیکنان یاد می‌دهند که چگونه با هیولاهای بزرگ، قدرتمند و احمق مبارزه کنند، تجربه‌ای که یکی از ویژگی‌های اصلی بازی "سیاه‌چال‌ها و اژدهایان" است». شرک، اوگر سبز رنگ، شخصیتی تخیلی است که توسط
است». شرک، اوگر سبز رنگ، شخصیتی تخیلی است که توسط نویسنده آمریکایی، ویلیام استیگ، خلق شده است. این شخصیت از سال ۱۹۹۰ در یک کتاب، چندین فیلم از دریم‌ورکس انیمیشن، یک مجموعه تلویزیونی و یک تئاتر موزیکال ظاهر شده است. اوگر مولگراث شخصیت منفی اصلی در مجموعه کتاب‌های ماجراهای اسپایدرویک است که از روی آن یک فیلم و یک مجموعه تلویزیونی نیز ساخته شده است. در "ماجراهای خرس‌های پاستیلی"، اوگرها ارتش دوک ایگ‌تورن را تشکیل می‌دهند. در این مجموعه تلویزیونی کودکان، آن‌ها به شکل موجوداتی انسان‌گونه با لباس‌ها و تجهیزات
به شکل موجوداتی انسان‌گونه با لباس‌ها و تجهیزات قرون وسطایی جدید به تصویر کشیده شده‌اند. در "اسمورف‌ها"، اوگرها ظاهری شبیه انسان دارند، اما از نظر بدنی چاق‌تر هستند. در "افسون‌زدایی"، خانواده مادری شخصیت الفو از نژاد اوگرها هستند که باعث می‌شود او موجودی دورگه از ترکیب اوگر و اِلف باشد.
پاول کرکوم (؛ زادهٔ ) دانشمند در زمینه اهل کانادا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه اینشتین در علوم لیزر، نشان زرین لومونسف، مدال پادشاهی، جایزه هاروی، مدال موسسه فیزیک اسحاق نیوتن و همکار انجمن سلطنتی شده‌است.
مایکل پپر (؛ زادهٔ ) دانشمند در زمینه فیزیک نوین اهل بریتانیا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان فارادی، همکار انجمن سلطنتی، مدال موسسه فیزیک اسحاق نیوتن و مدال پادشاهی شده‌است.
متهمان نقض حقوق بشر در جمهوری اسلامی ایران اشخاص و نهادهای وابسته به نظام جمهوری اسلامی ایران به ویژه در ردهٔ سران سیاسی، امنیتی، نظامی، انتظامی و قضایی و حتی فقهی (اجتهاد و مرجعیت) هستند که از دیدگاه شمار چشمگیری از کشورهای عضو سازمان ملل و نیز فعالان و نهادهای حقوق بشری مانند شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد و دیوان بین‌المللی دادگستری (در لاهه) و مراکز و گروه‌های ایرانی فعال در زمینهٔ حقوق بشر در داخل (مانند کانون مدافعان حقوق بشر) و بیرون از ایران و همچنین کسانی که از سوی حکومت جمهوری اسلامی، حقوق
همچنین کسانی که از سوی حکومت جمهوری اسلامی، حقوق انسانی‌شان نقض شده است، جزو ناقضان حقوق بشر هستند. نظام جمهوری اسلامی هیچ‌گاه اتهام نقض حقوق بشر را نپذیرفته است. نقض حقوق بشر توسط جمهوری اسلامی. شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد بارها و همچنین دیوان بین‌المللی دادگستری و شمار چشمگیری از کشورهای جهان، از جمله، ۴۷ کشور در بیانیه‌ای و در نشست دیگری ۷۹ کشور (در آبان سال ۱۳۹۹)، ده‌ها نهاد حقوق بشری، نقض حقوق بشر در ایران به دست مسئولان حکومت جمهوری اسلامی را محکوم کرده‌اند. به گزارش خبرگزاری آسوشیتدپرس، دولت
کرده‌اند. به گزارش خبرگزاری آسوشیتدپرس، دولت آمریکا ایران را به همراه کره شمالی، چین و روسیه، به دلیل نقض شدید حقوق بشر، از جمله، انجام یا اجازه انجام خشونت بر ضد اقلیت‌های دینی و قومی، محدود ساختن آزادی بیان و آزادی گردهمایی، متهم کرد. در ۲۳ بهمن ۱۳۹۹ بیش از صد تن از نمایندگان مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا از هر دو حزب دموکرات و جمهوری‌خواه، قطعنامه‌ای را به امضا رساندند که در آن از ایران دموکراتیک و سکولار پشتیبانی شده نیز و توطئه‌های تروریستی حکومت جمهوری اسلامی را محکوم می‌کند. در این قطعنامه،
جمهوری اسلامی را محکوم می‌کند. در این قطعنامه، اشاره شده که حکومت جمهوری اسلامی، بارها مردم معترض ایران را در گذشته از جمله، در جریان اعدام‌های گسترده ۱۳۶۷، اعتراضات دانشجویی سال ۱۳۷۸، اعتراضات سراسری ۱۳۸۸ (تا ۱۳۹۰)، اعتراضات سراسری دی ۱۳۹۶، اعتراضات سراسری آبان ۱۳۹۸ و خیزش ۱۴۰۱ ایران سرکوب کرده است. برخی از ناقضان حقوق بشر در جمهوری اسلامی ایران. نام برخی از مسئولان (تحریم شده یا نشدهٔ) نقض کنندهٔ حقوق بشر در جمهوری اسلامی عبارت است از: فهرست نام‌های برخی بازجویان و شکنجه‌گران. "«محمدرضا رضایی فرودی به
بازجویان و شکنجه‌گران. "«محمدرضا رضایی فرودی به زندانیان سیاسی می‌گفت دشمنان اسلام کرم‌های کوچکی هستند»."'محمد رئیسی، زندانی سیاسی در زندان عادل آباد سال ۹۸ مسئولان و نهادهای تحریم شده. سران و تعداد قابل توجهی از مسئولان نظام جمهوری اسلامی ایران به دلیل پایمال کردن حقوق بشر بارها در سطح بین‌المللی، تحریم شده‌اند. متهمان نقض حقوق بشر در سرکوب خیزش ۱۴۰۱ ایران. برای آگاهی از این بخش، مسئولان تحریم‌شده توسط کشورهای غربی به دلیل سرکوب خیزش ۱۴۰۱ ایران را بخوانید. مصونیت ناقضان حقوق بشر. بر پایه گزارش دیده‌بان
مصونیت ناقضان حقوق بشر. بر پایه گزارش دیده‌بان حقوق بشر، عاملان کشتار و سرکوب معترضان در (جمهوری اسلامی) ایران از مصونیت برخوردارند. انکار نقض حقوق بشر. روزنامه‌ها و نهادهای حکومت جمهوری اسلامی، از جمله، روزنامه‌های فارس (ارگان وابسته به سپاه پاسداران انقلاب اسلامی) و کیهان (روزنامه) (زیر نظر نماینده ولی فقیه)، اتهامات نقض حقوق بشر در جمهوری اسلامی را رد می‌کنند.
اورتالسا (به اسپانیایی: Hortaleza) یک منطقهٔ مسکونی و یکی از نواحی ۲۱ گانهٔ شهر مادرید در اسپانیا است. اورتالسا ۲۷٫۴ کیلومتر مربع مساحت و ۱۵۳٬۹۳۹ نفر جمعیت دارد. لوییس آراگونس از ساکنان مشهور این منطقه بود.
رنو لوتانگ (؛ زادهٔ ژانویهٔ ۱۹۷۰ میلادی در تهران) یک موسیقی‌دان، مهندس صدا و تهیه‌کننده موسیقی اهل فرانسه است. او تهیهٔ آلبوم‌هایی برای مانو چائو، فایست، امیلی سیمون، الن سوشون، فیلیپه کاتینه، پیچز، رنو، ایدیر، جین برکین، عبدالملک، آریل دومبال، ساول ویلیامز، ببه و جارویس کوکر را برعهده داشته است. او همچنین در دههٔ ۱۹۹۰ میلادی، مهندسی صدای تمامی اجراهای زندهٔ ژان میشل ژار را بر عهده داشت. وی در سال ۱۹۹۶ میلادی برندهٔ ویکتوار دُ لا موزیک شد.
ویکتوار دُ لا موزیک (؛ ) که در لغت به‌معنای «کامیابی‌های موسیقی» یا «موفقیت‌های موسیقی» است، نام یک جایزهٔ مشهور موسیقی است که به‌طور سالیانه توسط «وزارت فرهنگ فرانسه» به موفقیت‌های چشمگیر و دستاوردهای ارزندهٔ صنعت موسیقی اهدا می‌شود. این جایزهٔ، دو زیرگروه دیگر برای موسیقی کلاسیک و جاز دارد که به ترتیب «ویکتوار دُ لا موزیک کلاسیک» و «ویکتوار دُ جاز» نامیده می‌شوند. در مراسم سالیانه اهدای این جایزه، هنرمندان برجسته‌ای به اجرای برنامه می‌پردازند و مخاطبان فراوانی نیز، جشن اعطای جوایز را از طریق تلویزیون
فراوانی نیز، جشن اعطای جوایز را از طریق تلویزیون مشاهده می‌کنند. این جایزهٔ، معادل فرانسوی جایزه گرمی و جایزه بریت است و یکی از جوایز اصلی و مهم کشور فرانسه در کنار جایزه مولیر (برای تئاتر و نمایش) و جایزه سزار (برای فیلم) به‌شمار می‌رود. برخی از برندگان. باربارا پراوی ماکسیم لو فورستیه آیا ناکامورا ژاک دوترون ونسا پارادی (بیشترین بُرد) جین برکین کلارا لوسیانی
اوکی‌یو-زوشی به معنای «داستانهای جهان فانی» نوعی کتاب‌های داستانی جدید بود که در دوره ادو رایج شد. اولین دسته اصلی داستان‌های محبوب ژاپنی است که بین دهه‌های ۱۶۸۰ و ۱۷۷۰ در کیوتو و اوساکا نوشته شده‌است. ادبیات اوکی‌یو-زوشی از نوع کانازوشی ساخته شد و در واقع در ابتدا به عنوان کانازوشی طبقه‌بندی می‌شد. اصطلاح «اوکی‌یو-زوشی» برای اولین بار در سال ۱۷۱۰ با اشاره به آثار عاشقانه یا اروتیک ظاهر شد، اما بعداً این اصطلاح به ادبیاتی اشاره داشت که موضوعات و جنبه‌های مختلف زندگی در دوره ادو را در بر می‌گرفت. موضوع غالب
زندگی در دوره ادو را در بر می‌گرفت. موضوع غالب این داستان‌ها خوشگذرانی، عیّاشی و خودکشی‌های عاشقانه است. این نوع داستان‌ها به شدّت در اجتماع به خصوص در شهر اوساکا طرفدار پیدا کرد و به تیراژ بالا چاپ شد. زندگی مرد عاشق‌پیشه، نوشتهٔ ایهارا سایکاکو اولین اثر در این سبک محسوب می‌شود. در این اثر انتقاد از فحشا و تصویری از محله‌های تفریحی که در دهه‌های ۱۶۴۰ و ۱۶۵۰ محبوب بودند به چشم می‌خورد. نثر ایهارا سایکاکو دارای چنان کیفیتی است که برخی از منتقدان ادبی، او را در زمرهٔ برترین رمان‌نویسان تاریخ ادبیات ژاپن قرار
زمرهٔ برترین رمان‌نویسان تاریخ ادبیات ژاپن قرار می‌دهند. پس از مرگ سایکاکو، برخی از نویسندگان برجسته‌ای، شاملِ نیشیزاوا ایپو، میاکو نو نیشیکی و هوجو دنسویی، تنها دانش‌آموز مستقیم سایکاکو در نوشتن این سبک رمان بودند. آخرین نویسنده مهم اوکی‌یو-زوشی، اجیما کیسکی، اهل کیوتو بود. در حالی که نوشته‌های کیسکی سبک و عمق نوشته‌های سایکاکو را نداشت، وی به دلیل ایجاد کتاب‌های "«کاتاگی-مونو"» یا "شخصیت‌ها" که در طول قرن هجدهم محبوب باقی ماند، اعتبار دارد. هر کتاب شامل حدود پانزده طرح بود که انواع مختلف مردم را توصیف
حدود پانزده طرح بود که انواع مختلف مردم را توصیف می‌کرد. در اواسط قرن هجدهم، ادو به مرکز فعالیت‌های ادبی تبدیل شده بود، و در حالی که تولید اوکی‌یو-زوشی تا حدود دهه ۱۷۷۰ ادامه داشت، این سبک پس از مرگ اجیما کیسکی راکد شد و به آرامی رو به زوال گذاشت.
نیک رابینسون (متولد ۸ ژانویه ۱۹۵۷ در Burnham-on-Sea، انگلیس) متخصص اوریگامی انگلیسی است. وی در سال ۲۰۰۴ توسط انجمن اریگامی انگلیس به نشان فرانسه سیدنی اعطا شد و عضو افتخاری انجمن اوریگامی انگلیس است. وی در طول زندگی حرفه ای خود یک کالیدوسکوپ از پروژه‌ها را تا کرده‌است، اما به ظروف تاشو، ماسک‌ها و طرح‌های ساده علاقه‌مند می‌شود. رویکرد او به اریگامی این است که به جای نمایش واقعی تر، با استفاده از حداقل چین و چروک‌ها موضوع اصلی را به تصویر بکشد. او به‌طور فعال با جنبش تعلیمی تاشو درگیر است، که هدف آن ترویج
با جنبش تعلیمی تاشو درگیر است، که هدف آن ترویج مطالعه دانشگاهی تاریخچه تا کردن کاغذ و آموزش آن است. انتشارات. رابینسون نویسنده ای کتاب‌های اوریگامب نیز هست و نزدیک به ۷۰ کتاب اریگامی نوشته‌است. برخی از کتاب‌های نوشته شده توسط رابینسون عبارتند از: همچنین می‌توانید نمودارهای تاشو برخی از مدلهای اصلی رابینسون را در وب سایت شخصی وی پیدا کنید. درس دادن. رابینسون یک معلم باتجربه اریگامی است که از سال ۱۹۸۴ کلاسهای اوریگامی را به کودکان و بزرگسالان آموزش داده‌است. وی در مدارس، باشگاه‌های جوانان، بیمارستان‌ها،
وی در مدارس، باشگاه‌های جوانان، بیمارستان‌ها، گالری‌های هنری، زندان‌ها، کتابخانه‌ها و مراکز خرید در انگلیس کار کرده‌است. وی همچنین در آمریکا، ایرلند، فرانسه، آلمان، اتریش، سوئیس، اسپانیا، کاتالونیا، ایتالیا، امارات متحده عربی و ژاپن دربارهٔ اوریگامی تدریس و سخنرانی کرده‌است. کار تجاری. رابینسون در طول زندگی حرفه ای خود از مهارت‌های اریگامی خود در بسیاری از پروژه‌های تجاری استفاده کرده‌است، از جمله ایجاد یک جایزه برای جوایز طراحی و تولید کتاب انگلیس و طراحی مدل‌های تبلیغات "Art Attack" Kelloggs. وی همچنین
مدل‌های تبلیغات "Art Attack" Kelloggs. وی همچنین با Verve Clicquot، موزه ویکتوریا و آلبرت، N-Power، زیراکس، ریبنا، پنگوئن، گوگل، روزنامه گاردین، وادینگتون، نورسکه اسکوگ، خانه چتسورث، بیبی، ساپی و بسیاری دیگر همکاری کرد. وی همچنین به عنوان بخشی از تلاش برای ترویج کتابی به نام "The Airman" از Eion Colfer مدل‌های اریگامی را ایجاد کرد. زندگی شخصی. رابینسون در شفیلد، یورکشایر زندگی می‌کند. گرچه او از بیش از ۳۰ سال به عنوان یک معلم حرفه ای اریگامی کار می‌کند، اما رابینسون قبلاً یک نوازنده حرفه ای بود و با
اما رابینسون قبلاً یک نوازنده حرفه ای بود و با Typhoon Saturday , the Comsat Angels و Neil Ardley اجرا می‌کرد. او هنوز هم به عنوان یک گیتاریست "حلقه دار" بازی می‌کند که به‌طور گسترده در صحنه موسیقی بداهه شفیلد کار می کند. آخرین اکران وی "Cotyledon" با نام گمشده باغ است.
اریک جویسل (Novemberric Joisel) (15 نوامبر 1956 – 10 اکتبر 2010) هنرمند اریگامی فرانسوی بود که در روش اوریگامی مرطوب ، ایجاد مجسمه های هنری فیگوراتیو با استفاده از ورق های کاغذ و آب ، بدون استفاده از چسب یا قیچی تخصص داشت. اوایل زندگی. جویسل در 15 نوامبر 1956 در مونتمورنسی ، وال د اویز ، کمون در حومه شمالی پاریس به دنیا آمد و قبل از روی آوردن به هنر ، تحصیلات خود را بر روی تاریخ و قانون متمرکز کرد. تجربه اولیه او در دنیای هنر ، مجسمه سازی ، استفاده از اشکال سنتی خاک رس و سنگ بود. حرفه. او برای نخستین بار در
خاک رس و سنگ بود. حرفه. او برای نخستین بار در دهه 1980 اشکال منحصر به فرد ایجاد شده توسط آکیرا یوشیزاوا ، استاد بزرگ اوریگامی ژاپنی را که بیش از 50000 مدل خلق کرده بود ، کشف کرد و روش جمع کردن مدل های مرطوب را ایجاد کرد که اجازه می داد مجسمه های گرد سه بعدی ایجاد شود. جویسل با روشی که آثار یوشیزاوا روشهای قدیمی اریگامی و اشکال استاندارد مجسمه سازی را مخلوط کرده است ، بدون ایجاد برش و استفاده از چسب ، از کاغذ مرطوب شکل های رسا ایجاد می کند. جویسل در دهه 1990 به کار کاغذ روی آورد و باقیمانده کار خود را به
به کار کاغذ روی آورد و باقیمانده کار خود را به خلق هنر اریگامی با استفاده از روش های خودآموزش روش تاهای مرطوب که یوشیزاوا توسعه داده و اصلاح کرده بود ، اختصاص داد. وی پس از از دست دادن شغل خود به عنوان مدیر یک شرکت چاپ ، زندگی خود را وقف اوریگامی کرد. او که در یک خانه کوچک زندگی می کرد ساعت ها وقت خود را به طراحی دقیق و جزئیات هر قطعه اریگامی اختصاص داد. او می توانست به اندازه سالها برای تهیه نقشه های یکی از قطعات اصلی اریگامی خود ، با یک قطعه واحد ایجاد شده در طی چند روز یا هفته ها ، شامل صدها برابر دقیق
در طی چند روز یا هفته ها ، شامل صدها برابر دقیق برنامه ریزی شده و اجرا شده بر روی ورق های کاغذ باشد که می تواند به همان اندازه باشد به عنوان برای ایجاد ارقامی که از اندازه دست شخص تا اندازه واقعی متغیر است ، در حالی که تعداد آنها بیش از بلند اگرچه کارهای وی در موزه لوور به نمایش درآمد و مجموعه داران از سراسر جهان برای برخی از مجسمه های اوریگامی خود به اندازه هزاران دلار پول پرداخت کردند ، اما زمان بسیار زیادی که برای هر اثر اختصاص داده شده بود ، به این معنی بود که درآمد انچنانی ندارد . قطعات مضمونی که وی
بود که درآمد انچنانی ندارد . قطعات مضمونی که وی با دست ساخته بود شامل ارقام کمدی دلارته و مجسمه هایی با ارتفاع پا از نوازندگان بود که هرکدام دارای یک ساز موسیقی دقیق بودند. جویسل بسیاری از نقشه های طراحی مدل های خود را منتشر کرد ، و نگاهی به سطح فوق العاده ای از جزئیات و دقت دارد که "هنر او را همزمان قابل دسترسی و غیرقابل دستیابی می کند". در مراسم ترحیم وی ، "نیویورک تایمز" دستورالعمل هایی در مورد چگونگی کپی کردن یکی از چهره های جوزل یک موش صحرایی داشت ، اگرچه در آن اشاره شده بود که "هیچ فرد غیر روحانی حتی
در آن اشاره شده بود که "هیچ فرد غیر روحانی حتی نباید به خارپشت فکر کند". جویسل در مستند "Between the Folds" ، فیلمی از ونسا گولد در سال 2009 درباره دنیای مدرن هنرمندان اوریگامی حضور داشت. مرگ. یکی از ساکنان Sannois ، Joisel در سن 53 در 10 اکتبر سال 2010، درگذشت در ارژانتوی ، از سرطان ریه . او هرگز ازدواج نکرده و فرزندی نداشته است و چهار خواهر و برادر از وی به یادگار مانده اند.
یان سوم (به برتون: Yann III) معروف به خوب، دوک برتانی از سال ۱۳۱۲ میلادی و ارل ریچموند از سال ۱۳۳۴ میلادی تا هنگام مرگش بود. دوران فرمانروایی بلند او به شکل صلح آمیز سپری شد و اراضی تحت کنترل او در این مدت توسعه و آبادانی را تجربه کرد. دوران حکومت او مصادف با فرمانراویی محمد خدابنده و ابوسعید بهادرخان سلاطین ایلخانی و دوره حکومت ملوک الطوایفی پس از آن‌ها بر ایران بود. زندگی‌نامه. حکومت بر لیموژ را از مادر خود به ارث برد و بین سال‌های ۱۳۰۱ تا ۱۳۱۴ میلادی ویکونت این شهر بود. یان قصد داشت این کنت‌نشین را به
این شهر بود. یان قصد داشت این کنت‌نشین را به عنوان هدیه ازدواج به همسر خود ایزابل کاستیل بسپارد که مخالفت گی، برادر کوچک‌تر خود که خود را محق آن می‌دید، مواجه شد. تا این که پس از چند سال در پی بچه دار نشدن ایزابل، آن را در سال ۱۳۱۴ میلادی به گی اهدا نمود. ایزابل دادخواهی به نزد پاپ برد و پاپ از یان خواست که لیموژ را به ایزابل بازگرداند. یان در سال ۱۳۱۷ میلادی لیموژ را گی گرفته و به ایزابل باز پس داد اما در عوض پنتیِور را به برادرش سپرد. پس از مرگ پدرش، از ۲۷ اوت سال ۱۳۱۲ میلادی حکمرانی بر دوک‌نشین برتانی
۲۷ اوت سال ۱۳۱۲ میلادی حکمرانی بر دوک‌نشین برتانی را آغاز کرد. با مرگ گی، مجدداً از سال ۱۳۱۷ میلادی ویکونت لیموژ شد و تا سال ۱۳۳۱ میلادی این مقام را حفظ کرد. یان که از همان ابتدا با ازدواج پدرش با یولاند درو، همسر دومش مخالف بود، در دوران حکومت نیز با این زن و یان، پسر او رابطه حسنه ای نداشت به وجهی که سعی داشت از طریق پاپ کلمنس پنجم مشروعیت این ازدواج را زیر سؤال ببرد. این مسئله که به دوران پاپ ژان بیست و دوم نیز کشیده شد نهایتاً با تشکیل کمیسیونی از طرف پاپ با وجود روشن نبودن نتیجه احتمالاً به شکل مسالمت
با وجود روشن نبودن نتیجه احتمالاً به شکل مسالمت آمیز فیصله یافت. در دوران حکومت یان سوم، اسقف‌های برتون سه دانشکده با مجموع ظرفیت قریب به ۶۰ دانشجو در دانشگاه پاریس و یک دانشکده در شهر رن ایجاد نمودند. روابط با فرانسه و انگلستان. یان در لشکرکشی لوئی دهم، پادشاه فرانسه به فلاندر مشارکت نمود و نیروهای خود را به این منطقه گسیل کرد. لوئی جهت قدردانی از این همکاری، شهر سنت جیمز دو بوورون در مرز نرماندی و برتانی را به او سپرد. در این زمان دوک متحد وفاداری برای پادشاه فرانسه به حساب می‌آمد به گونه ای که حتی در
پادشاه فرانسه به حساب می‌آمد به گونه ای که حتی در نبردهای سرکوب شورشی‌های فلاندری توسط فیلیپ ششم، زخم برداشت. با مرگ ژان برتانی، عموی یان و دریافت ریچموند، یان در سال ۱۳۳۴ میلادی نسبت به ادوارد سوم، پادشاه انگلستان سوگند وفاداری خورد. در سال ۱۳۴۰ میلادی، ناوگانی را به کمک پادشاه فرانسه فرستاد که توسط انگلیسی‌ها نابود شد. پس از عقد پیمان صلح بین فرانسه و انگلستان که برتانی را نیز شامل می‌شد، یان مدتی را در سال ۱۳۴۱ میلادی در کنار فیلیپ ششم به سر برد. ازدواج‌ها. او در سال ۱۲۹۷ میلادی و در سن یازده سالگی با
او در سال ۱۲۹۷ میلادی و در سن یازده سالگی با ایزابلا، دختر پنج ساله شارل، دوک والوآ و پسر فیلیپ سوم، پادشاه فرانسه ازدواج کرد. ایزابلا دوازده سال بعد بدون فرزند آوری درگذشت تا یان سال ۱۳۱۰ میلادی با ایزابلا، ملکه پیشین کاستیل و دختر سانچو چهارم، پادشاه این کشور ازدواج نماید. همسر دوم او نیز هجده سال پس از آن بدون این که فرزندی برای یان به دنیا بیاورد، جان سپرد. یان در تلاش برای فراهم کردن یک جانشین برای خود سال ۱۳۲۹ میلادی در ۴۳ سالگی این بار با ژان، دختر نوزده ساله ادواردو، کنت ساوی وصلت کرد که از بخت بد
ساله ادواردو، کنت ساوی وصلت کرد که از بخت بد او این ازدواج نیز ثمره ای نداشت. گفته می‌شود او یک پسر نامشروع به نام ژان معروف به ژان حرامزاده داشته‌است. مرگ و جانشینی. یان که نمی‌خواست پس از مرگش حکومت بر برتانی به یانِ مونفورت، برادر ناتنی خود برسد، قصد داشت این دوک‌نشین را به پادشاه فرانسه بسپارد که با اعتراض اشراف مواجه گشت. در این میان شارل بلوآ، همسر برادر زاده یان با توجه به نسبتی که با دوک داشت، خود را مدعی فرمانروایی قلمداد می‌کرد درحالیکه یان به این مسئله اشاره ای نکرده بود. یان سوم ۳۰ ماه آوریل
مسئله اشاره ای نکرده بود. یان سوم ۳۰ ماه آوریل سال ۱۳۴۱ میلادی بدون برجای گذاشتن هیچ فرزند مشروع و جانشینی از سه ازدواج خود، درگذشت و در نزدیکی پدرش در نوتر-دام دو کارم به خاک سپرده شد. پس از مرگ یان، یان مونفورت اقدام به سلطه بر برتانی کرد. در این شرایط و با توجه به عدم تعیین جانشین از طرف یان و حمایت پادشاه فرانسه از شارل بلوآ و پادشاه انگلستان از یان مونفورت، جنگ جانشینی میان دودمان بلوآ و دودمان مونفورت در برتانی به پا شد که به جنگ صدساله نیز متصل گردید. این جنگ نهایتاً با پیروزی یان مونفورت پایان
این جنگ نهایتاً با پیروزی یان مونفورت پایان یافت.
بمب‌گذاری اتوبوس ۲۰۱۲ بورگاس یک حمله تروریستی بود که توسط یک بمب‌گذار انتحاری صورت گرفت. او به یک اتوبوس مسافربری حامل گردشگران اسرائیلی در فرودگاه بورگاس در بلغارستان، در ۱۸ ژوئیه ۲۰۱۲ خود را منفجر کرد. این اتوبوس پس از ورود با پرواز از تل آویو، ۴۲ اسرائیلی، عمدتاً جوانان از فرودگاه به هتل‌های خود منتقل می‌کرد. این انفجار منجر به کشته شدن راننده اتوبوس بلغاری و پنج اسرائیلی شد و ۳۲ اسرائیلی را زخمی کرد که منجر به محکومیت بین‌المللی بمب‌گذاری شد. در فوریه ۲۰۱۳، تسوتان تسوتانوف، وزیر کشور بلغارستان گفت که
۲۰۱۳، تسوتان تسوتانوف، وزیر کشور بلغارستان گفت که شواهد «مستدل» وجود دارد که حزب‌الله لبنان در پشت این حمله است. تسوتانوف اظهار داشت که این دو مظنون دارای گذرنامه کانادایی و استرالیایی بوده و در لبنان زندگی می‌کردند. به گفته یوروپل، شواهد پزشکی قانونی و منابع اطلاعاتی همه به مشارکت حزب‌الله در انفجار اشاره دارند. ایران و حزب‌الله هر دو دخالت را انکار کرده‌اند. در ۵ ژوئن ۲۰۱۳، وزیر امور خارجه جدید بلغارستان کریستین ویگنین اظهار داشت: "هیچ مدرک قطعی در مورد تأثیر حزب‌الله در بمب گذاری در ژوئیه ۲۰۱۲ در بورگاس
حزب‌الله در بمب گذاری در ژوئیه ۲۰۱۲ در بورگاس وجود ندارد. مقامات به جمع آوری شواهد ادامه می‌دهند. " با این حال، دو هفته بعد یک نماینده بلغارستان در اتحادیه اروپا فاش کرد که محققان شواهد جدیدی را کشف کردند که عوامل حزب‌الله را در ارتباط با حملات تروریستی نقش دارد. محققان دریافتند که اسناد جعلی مورد استفاده عاملان این حمله توسط شخصی که با حزب‌الله ارتباط دارد ثابت می‌شود. در ژوئیه ۲۰۱۳، تسوتلین یوچف، وزیر کشور تازه منصوب بلغارستان اظهار داشت: «نشانه‌های واضحی وجود دارد که می‌گوید حزب‌الله در پشت بمب گذاری
وجود دارد که می‌گوید حزب‌الله در پشت بمب گذاری بورگاس است.» در ۲۵ ژوئیه ۲۰۱۳، وزارت کشور بلغارستان عکس‌هایی از دو عامل حزب‌الله مظنون به بمب‌گذاری را منتشر کرد: مالید فرح شهروند استرالیا (معروف به «حسین حسین») و حسن الحاج شهروند کانادایی. در سال ۲۰۱۳ و با توجه به واکنش‌ها به بمب‌گذاری، اتحادیه اروپا به اتفاق آرا رأی داد تا شاخه نظامی حزب‌الله را در فهرست فهرست گروه‌های تروریستی قرار دهد. در ۱۸ ژوئیه ۲۰۱۴، بلغارستان اعلام کرد که بمب‌گذار را به عنوان یک شهروند دوجانبه لبنانی-فرانسوی به نام محمد حسن الحسینی
دوجانبه لبنانی-فرانسوی به نام محمد حسن الحسینی شناسایی کرده‌اند. حمله. در انفجار یک اتوبوس تور اسرائیلی در فرودگاه بورگاس در شهر بورگاس دریای سیاه، با حدود ۲۰۰۰۰۰ نفر جمعیت و وسعت تقریباً ۴۰۰ کیلومتر در (۲۵۰ مایل) شرق پایتخت بورگاس، صوفیه، هفت نفر (از جمله عامل انتحاری) کشته و حداقل سی و دو نفر زخمی شدند. علاوه بر این، در این انفجار دو اتوبوس دیگر نیز آسیب دیدند. رهبران بلغارستان، از جمله روسن پلونلیف، رئیس‌جمهور، به این حمله واکنش تندی نشان دادند. وزارت امور خارجه گفت مقامات معتقدند که این انفجار یک حمله
خارجه گفت مقامات معتقدند که این انفجار یک حمله تروریستی است. طبق گزارشات اولیه مقامات بلغارستان، انفجار ناشی از بمب در محفظه چمدان بوده‌است. با این حال، بعداً توسط یک مقام بلغاری استدلال شد که این انفجار احتمالاً توسط یک بمب‌گذار انتحاری مرد با اسناد جعلی آمریکا انجام شده‌است. یک کودک ۱۱ ساله و دو زن باردار از جمله مجروحان بودند در حالی که زن باردار دیگری کشته شد. مصطفی کیوسف، راننده اتوبوس بلغاری نیز در سن ۳۶ سالگی کشته شد. بازماندگان این حمله مردم را به هوا پرتاب کردند، مردم فریاد می‌زدند و گریه
را به هوا پرتاب کردند، مردم فریاد می‌زدند و گریه می‌کردند، و یادآوری دیدن اعضای بدن را به یاد آوردند. شاهدان گفتند که انفجار از جلوی اتوبوس آغاز شد و آتش را از طریق خودرو به پایین منتقل کرد. برخی از مسافران اتوبوس برای فرار از پنجره‌ها به بیرون پریدند. دو روز پس از حمله، تسوتان تسوتانوف، وزیر کشور بلغارستان گفت که این بمب در کوله پشتی شخصی حمل شده که توسط دوربین‌های امنیتی در فرودگاه فیلمبرداری شده‌است. تسوتانوف افزود که بمب در محفظه چمدان اتوبوس منفجر شد و این انفجار ناشی از ۳ کیلوگرم پودر TNT بود. در سال
این انفجار ناشی از ۳ کیلوگرم پودر TNT بود. در سال ۲۰۲۰، بمب به عنوان یک دستگاه مبتنی بر آمونیوم نیترات شناسایی شد. تحقیقات. به دنبال این حمله، کاوشگری برای تعیین مسئولیت حمله آغاز شد. تسوتان تسوتانوف، وزیر کشور بلغارستان گفت که تحقیقات ممکن است سالها به طول انجامد. در ۱۲ آگوست، یک تحقیق در مورد این حمله نتیجه گرفت که عامل آن یک بمب‌گذار انتحاری بوده‌است، که این نظریه‌های احتمالی دیگر مانند قاچاقچی مواد مخدر بودن را رد می‌کند. در ۱۷ اوت، تسوتانوف گفت که این تحقیق نشان می‌دهد که یک کشور یا سازمان تروریستی