payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بودند یا به مسائل دیگر توجه داشتند. لوئی، پسر شارل هفتم فرانسه در دوران ولیعهدی، با اقامت در ایالت تحت فرمان خود بیش از آنچه پادشاه اجازه داده باشد و با سیاست‌های شخصی مفیدتر برای دووفینه بیش از فرانسه، از پدرش سرپیچی کرد. به عنوان مثال، او برخلاف خواست پدرش با شارلوت ساووی ازدواج کرد. ساووی متحد سنتی دووفینه بود و لوئی آرزو داشت تا بار دیگر این اتحاد را برای نابودی شورشیان و راهزنان در ایالت تجدید کند. لوئی در سال ۱۴۵۶ توسط سربازان شارل هفتم از دووفینه بیرون رانده شد و منطقه را دوباره به بی‌نظمی واداشت.
رانده شد و منطقه را دوباره به بی‌نظمی واداشت. پس از جانشین شدن وی به عنوان لوئی یازدهم فرانسه در سال ۱۴۶۱، لوئی دووفینه را با فرانسه متحد کرد و آن را تحت کنترل مستقیم سلطنت درآورد. این عنوان بر خلاف عنوان انگلیسی "شاهزاده ولز" که همیشه به عنوان هدیه پادشاه اعطا می‌شود، به‌طور رسمی و اتوماتیک به پسر وارث بعدی نزدیک به سلطنت در خط مستقیم هنگام تولد، سلطنت پدر یا مرگ دوفَن قبلی اعطا می‌شد پسران پادشاه فرانسه دارای سبک و درجه "fils de France" (پسر فرانسه) بودند، در حالی که به نوه‌های جنسیت مرد و سبک و درجه ""
در حالی که به نوه‌های جنسیت مرد و سبک و درجه "" grands-enfants de France " (نوه فرانسه) داده شد. فرزندان و نوادگان دوفَن از پسرعموی خود بالاتر بودند و به ترتیب به عنوان فرزندان و نوه‌های پادشاه با آنان رفتار می‌شد. فرزندان دوفین، گرچه نوه‌های پادشاه بودند، اما به عنوان فرزندان فرانسه و نوه‌های دوفَن به عنوان نوه‌های فرانسه رتبه‌بندی می‌شدند. نوه‌های بزرگ دیگر پادشاه فقط در رتبه شاهزادگان خون قرار گرفتند. این عنوان توسط قانون اساسی ۱۷۹۱، که سلطنت مطلقه فرانسه را به یک سلطنت مشروطه تبدیل کرده بود، لغو شد.
را به یک سلطنت مشروطه تبدیل کرده بود، لغو شد. طبق قانون اساسی جدید، وارث تاج‌وتخت (دوفَن لوئی شارل در آن زمان) به "شاهزاده سلطنتی" (شاهزاده خون "بازخوانی" شاهزاده فرانسوی ")، که از ابتدای تأسیس مجلس قانونگذاری در ۱ اکتبر ۱۷۹۱ شروع به کار کرد، اما بعد از مرگ او دوفَن دیگری وجود نخواهد داشت. با پادشاهی لوئی هجدهم، برادرش شارل دهم و پسرش لوئی آنتونی، دوک آنگولم به‌طور خودکار دوفَن شدند. با حذف دودمان بوربون‌ها، این عنوان نیز از بین رفت و جانشینان لوئی فیلیپ با عنوان «شاهزاده سلطنتی» عنوان شدند. پس از مرگ هنری
عنوان «شاهزاده سلطنتی» عنوان شدند. پس از مرگ هنری ، کنت د شامبورد، کارلوس ، دوک مادرید، وارث مدعی مشروعیت، خوان ، کنت مونتیزون، استفاده کرد عنوان در تظاهر، همان‌طور که از آن زمان مدعیان مشروعیت اسپانیایی دارند. منابع. ۸.
بوی شب () یک فیلم جنایی ایتالیایی به کارگردانی کلاودیو کالیگاری است که در سال ۱۹۹۸ منتشر شد. این فیلم اقتباسی آزاد از رمان "شب‌های پرتقال کوکی" نوشتهٔ دیدو ساکتونی ساخته شده است. نخستین نمایش فیلم در جشنوارهٔ فیلم ونیز سال ۱۹۹۸ برگزار شد. این اثر نامزد دریافت سه روبان نقره‌ای شد.
انتسو دالو (؛ زادهٔ ۷ سپتامبر ۱۹۵۳) پویانما و کارگردان اهل ایتالیا است. از فیلم‌های او می‌توان به "پینوکیو" و "مومو" اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جشنواره فیلم ونیز شده‌است.
نور چشمانم () یک فیلم عاشقانه درام ایتالیایی به کارگردانی جوزپه پیچونی است که در سال ۲۰۰۱ میلادی منتشر شد. این فیلم در پنجاه‌وهشتمین جشنواره بین‌المللی فیلم ونیز به نمایش درآمد و لوئیجی لو کاشو و ساندرا چکارلی به‌ترتیب موفق به دریافت نشان وُلپی برای بهترین بازیگر مرد و بهترین بازیگر زن شدند.
زبان‌های تبتی شاخه‌ای از زبان‌های تبتی-برمه‌ای هستند که از تبتی باستان ریشه گرفته و در منطقه وسیعی از شرق آسیای میانه هم‌مرز با شبه‌قاره هند، از جمله فلات تبت و بلتستان، لداخ، نپال، سیکیم، بوتان، آسام و آروناچال پرادش در هیمالیا گویش می‌شوند. تبتی کلاسیک، به ویژه برای استفاده از ادبیات بودایی، زبان اصلی ادبی منطقه است. زبان‌های تبتی حدود ۶ میلیون نفر سخنور دارد. با گسترش آیین بودایی تبتی، زبان تبتی به دنیای غرب گسترش یافته‌است و می‌توان آن را در بسیاری از نشریات بودایی و مطالب دعایی یافت. برخی از دانشجویان
بودایی و مطالب دعایی یافت. برخی از دانشجویان غربی، این زبان را برای ترجمه متون تبتی یادمی‌گیرند. بیرون از خود لهاسا، تقریباً ۲۰۰٫۰۰۰ نفر از تبعیدیان تبتی که از تبت امروزی به هند و دیگر کشورها نقل مکان کرده‌اند، به زبان تبتی لهاسا (تبتی معیار) صحبت می‌کنند. تبتی همچنین توسط گروه‌های قومی اقلیت در تبت صحبت می‌شود که قرن‌ها در نزدیکی تبتی‌ها زندگی کرده‌اند اما با این وجود زبان‌ها و فرهنگ‌های خود را حفظ کرده‌اند. اگرچه برخی از مردم چیانگ خام را دولت چین به عنوان قوم تبتی دسته‌بندی می کند، اما زبان‌های چیانگی
قوم تبتی دسته‌بندی می کند، اما زبان‌های چیانگی تبتی نیستند بلکه شاخه مستقل خود را از خانواده زبان‌های تبتی-برمه‌ای می‌سازند. تبتی کلاسیک زبان نواخت‌بری نبود، اما برخی از گونه‌های امروزی تبتی مانند تبتی مرکزی و خامی نواخت‌هایی را ایجاد کرده‌اند. زبان‌های تبتی را به‌طور کلی می‌توان به عنوان زبان‌های هم‌چسب توصیف کرد.
تونی راسل (؛ – ) صداپیشه و بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود که به‌دلیل فعالیت گسترده‌اش در صنعت سینمای ایتالیا در میانهٔ دههٔ ۱۹۶۰ شناخته می‌شود، و همچنین برای کارهایش در زمینهٔ صداپیشگی، جایی که بنیان‌گذار و رئیس انجمن دوبلرهای زبان انگلیسی (ELDA) در ایتالیا بود. او یکی از چندین بازیگر آمریکایی‌ای بود که نقش اصلی فیلم "به خاطر یک مشت دلار" را رد کردند. از فیلم‌های او می‌توان به "در پس نقاب زورو"، "راهزن دمشق"، "جام نقره"، "کشتی را ترک نکن" و "آخرین قطار گان هیل" اشاره کرد.
نسل‌کشی مردم کولی یا هولوکاست کولیان — در زبان رومانی: پُرایموس به معنی «بلعیدن»، فرایموس به معنی «نابودی»، «تکه‌تکه کردن»، «جداسازی» — تلاش آلمان نازی و متحدانش در جنگ جهانی دوم برای اجرای پاکسازی قومی و سرانجام نسل‌کشی علیه کولی‌های اروپا بود. تحت نظر آدولف هیتلر، فرمانی تکمیلی به قوانین نورنبرگ در ۲۶ نوامبر ۱۹۳۵ افزوده شد که بر پایه آن کولی‌ها به عنوان «دشمنان دولت نژاد محور» طبقه‌بندی می‌شدند و در نتیجه آنها در همان سطح و طبقه یهودیان قرار می‌گرفتند؛ بنابراین، از برخی جهات سرنوشت کولی‌ها در اروپا به
بنابراین، از برخی جهات سرنوشت کولی‌ها در اروپا به موازات سرنوشت یهودیان در هولوکاست پیش رفت. تاریخ‌دانان تخمین می‌زنند که میان ۲۲۰٬۰۰۰ تا ۵۰۰٬۰۰۰ کولی توسط آلمانی‌ها و همدستان آنها کشته شده‌اند؛ که شامل ۲۵ درصد تا بیش از ۵۰ درصد جمعیت تخمینی کمی کمتر از ۱ میلیون کولی ساکن در اروپا در آن هنگام می‌شود. بررسی‌های پسین آورده شده توسط ایان هنکاک تعداد کشته‌شدگان را حدود ۱٫۵ میلیون تن از میان ۲ میلیون کولی تخمین زده‌اند. در سال ۱۹۸۲، آلمان غربی رسماً نسل‌کشی علیه کولی‌ها را به رسمیت شناخت. در سال ۲۰۱۱، لهستان
کولی‌ها را به رسمیت شناخت. در سال ۲۰۱۱، لهستان رسماً ۲ اوت را به عنوان روز بزرگداشت نسل‌کشی مردم کولی به تصویب رساند. تاریخچه. احساسات ضدکولی پیش از ۱۹۳۳. در اواخر سده نوزدهم، ظهور نژادگرایی علمی و داروینیسم اجتماعی، که پیوند خوردن اختلافات اجتماعی با تفاوت‌های نژادی از آن‌ها بیرون می‌آمد، توجیهات شبه علمی برای پیش‌داوریهای ضدیهودی و ضدکولی را در اختیار عموم مردم آلمان قرار دادند. در این دوره، «مفهوم نژاد به شکل سیستماتیک به منظور تشریح پدیده‌های اجتماعی به کار گرفته شد.» این رویکرد تلاش داشت تا به
به کار گرفته شد.» این رویکرد تلاش داشت تا به صحه‌گذاری بر این باور اقدام کند که نژادها تنوع یک گونه از انسان نیستند بلکه دارای ریشه‌های زیستی کاملاً متفاوتی هستند. این باور، اقدام به ایجاد یک سلسله مراتب فرضی نژادی با پشتیبانی علمی می‌کرد که گروه‌های اقلیتی خاص را بر پایه زیست‌شناسی به عنوان «دیگران» طبقه‌بندی می‌کرد. علاوه بر شبه‌علم نژادی، پایان سده نوزدهم دوره‌ای از مدرنیزاسیون با حمایت دولت در آلمان بود. توسعه صنعتی بسیاری از جنبه‌های گوناگون جامعه را تغییر داد. از همه مهم‌تر، این دوره هنجارهای اجتماعی
داد. از همه مهم‌تر، این دوره هنجارهای اجتماعی کار و زندگی را تغییر داد. برای کولی‌ها، این به معنای نفی سبک زندگی سنتی آن‌ها به عنوان صنعتگران و هنرمندان بود. به گفته یانوس بارسونی، «توسعه صنعتی از خدمات آن‌ها به عنوان صنعتگر کاست، و در نتیجه جوامع آن‌ها از هم پاشید و به حاشیه رانده شدند.» آزار و اذیت تحت امپراتوری آلمان و جمهوری وایمار. پیشرفت در نگره‌های شبه‌علمی نژادی و مدرنیزاسیون، منجر به مداخلاتی ضدکولی توسط دولت آلمان، هم در امپراتوری آلمان و هم در جمهوری وایمار، شدند. در ۱۸۹۹، ستاد فرماندهی پلیس
جمهوری وایمار، شدند. در ۱۸۹۹، ستاد فرماندهی پلیس امپراتوری در مونیخ مرکز خدمات اطلاعاتی دربارهٔ کولی‌ها را توسط پلیس امنیت ایجاد کرد. هدف این مرکز نگهداری سوابق (کارت شناسایی، اثر انگشت، عکس و غیره) و نظارت مستمر بر جامعه کولی‌ها بود. کولی‌ها در جمهوری وایمار از ورود به استخرهای شنای عمومی، پارک‌ها و سایر مناطق تفریحی منع شدند و در سراسر آلمان و اروپا به عنوان جنایتکار و جاسوس به تصویر کشیده می‌شدند. در ۱۹۲۶، «قانون مبارزه با کولی‌ها، ولگردها و تن‌پرورها» در بایرن به اجرا گذاشته شد و تا سال ۱۹۲۹ به قانونی
بایرن به اجرا گذاشته شد و تا سال ۱۹۲۹ به قانونی در سراسر کشور تبدیل شد. این قانون تصریح می‌کرد که گروه‌هایی که «کولی» شناخته می‌شدند از هر گونه سفر به آن منطقه منع شده بودند. قرار بود آن‌هایی که پیشتر در این منطقه زندگی می‌کردند «تحت نظارت درآیند تا دیگر نگرانی از سوی آنها بابت امنیت در سرزمین وجود نداشته باشد». کولی‌ها از «گشت و گذار یا اردو زدن» منع شدند، و کسانی که «قادر به اثبات اشتغال منظم نبودند» امکان داشت تا دو سال به کار اجباری فرستاده شوند. هربس هویس خاطرنشان می‌کند که «این قانون باواریایی،
هویس خاطرنشان می‌کند که «این قانون باواریایی، الگویی برای سایر ایالت‌های آلمان و حتی کشورهای همسایه شد.» درخواست برای اینکه کولی‌ها زندگی عشایری خود را کنار بگذارند و در ناحیه مشخصی سکنی گزینند اغلب وجه مشترک سیاست‌های ضدکولی هر دو امپراتوری آلمان و جمهوری وایمار بود. در صورت استقرار، جوامع کولی در منطقه‌ای مشخص در هر شهر متمرکز و منزوی می‌شدند. این فرایند اقدامات نظارت دولتی و «پیشگیری از جرم» را تسهیل می‌کردند. به دنبال تصویب «قانون مبارزه با کولی‌ها، ولگردها و تن‌پرورها»، سیاست‌های عمومی به‌طور
ولگردها و تن‌پرورها»، سیاست‌های عمومی به‌طور فزاینده‌ای کولی‌ها را صراحتاً بر پایه نژاد هدف قرار می‌دادند. در ۱۹۲۷، پروس قانونی را تصویب کرد که طبق آن همه کولی‌ها می‌بایست کارت شناسایی می‌داشتند. هشت هزار کولی از این طریق پردازش شده و به اجبار تحت انگشت‌نگاری و گرفتن عکس قرار گرفتند. دو سال بعد، تمرکز مقام‌ها حتی صریح‌تر شد. در ۱۹۲۹، ایالت هسن «قانون مبارزه با تهدید کولی‌ها» را پیشنهاد داد. در همان سال مرکز مبارزه با کولی‌ها در آلمان افتتاح شد. این نهاد محدودیت در سفر برای کولی‌های بدون سند را اعمال کرد و
در سفر برای کولی‌های بدون سند را اعمال کرد و «مجاز به دستگیری و بازداشت خودسرانه کولی‌ها به عنوان راهی برای پیشگیری از جرم» بود. پاکی نژادی آریایی. برای سده‌ها، قبایل کولی در اروپا هدف آزار و اذیت ضدکولی قرار داشتند. آن‌ها با عنوان‌هایی چون مجرمان عادی، بدکاران اجتماعی و آوارگان انگ زده می‌شدند. هنگامی که هیتلر در سال ۱۹۳۳ به قدرت رسید، قوانین ضد کولی در آلمان همچنان پابرجا بود. طبق «قانون علیه بزهکاران مرسوم خطرناک» مصوب نوامبر ۱۹۳۳، پلیس بسیاری از کولی‌ها را با دیگرانی که از دید نازی‌ها «اجتماع‌گریز»
را با دیگرانی که از دید نازی‌ها «اجتماع‌گریز» بودند - از جمله روسپی‌ها، متکدیان، ولگردهای بی خانمان و الکلی‌ها - دستگیر و روانه اردوگاه‌های توقیفی کرد. پس از روی کار آمدن هیتلر، قانون‌گذاری علیه کولی‌ها به‌طور فزاینده‌ای مبتنی بر لفاظی‌های نژادپرستانه بود. سیاستی که در آغاز مبتنی بر فرضیه «مبارزه با بزه» نگاشته شده بود به تدریج به «مبارزه با یک قوم» تغییر جهت داد. گروه‌های هدف قرار گرفته از آن پس دیگر بر پایه ضدیت با قانون دستگیر نمی‌شدند، بلکه قربانی سیاست‌های نژادی می‌شدند. به زودی، اداره بهداشت نژادی و
نژادی می‌شدند. به زودی، اداره بهداشت نژادی و زیست‌شناسی جمعیت شروع به آزمایش روی کولی‌ها برای تعیین معیارهای طبقه‌بندی نژادی آنها کرد. نازی‌ها واحد تحقیقات بهداشت نژادی و زیست‌شناسی جمعیت ("Rassenhygienische und Bevölkerungsbiologische Forschungsstelle"، بخشی از اداره بهداشت رایش) را در سال ۱۹۳۶ تأسیس کردند. این اداره، به ریاست دکتر رابرت ریتر و دستیار وی اوا یوستین، مأموریت داشت تا با بررسی عمیق «مسئله کولی‌ها» (به آلمانی: "Zigeunerfrage") و تهیه اطلاعات مورد نیاز برای تدوین «قانون کولی‌ها» بپردازد. پس از
نیاز برای تدوین «قانون کولی‌ها» بپردازد. پس از کارهای میدانی گسترده در بهار ۱۹۳۶، شامل مصاحبه‌ها و معاینات پزشکی برای تعیین طبقه‌بندی نژادی کولی‌ها، واحد به این نتیجه رسید که اکثر کولی‌ها، که بنا بر پژوهش‌های ایشان «از خون کولی خالص» نبودند، خطری نژادی متوجه خلوص نژادی آلمان می‌کردند و از این رو می‌بایست اخراج یا حذف می‌شدند. در مورد بقیه (حدود ۱۰ درصد از کل جمعیت کولی‌های اروپا)، در درجه نخست قبایل سینتی و لالری که در آلمان زندگی می‌کردند، تصمیمی گرفته نشد. واحد چندین پیشنهاد ارائه کرد. رایشسفورر-اس‌اس
واحد چندین پیشنهاد ارائه کرد. رایشسفورر-اس‌اس هاینریش هیملر پیشنهاد داد تا کولی‌ها به مناطق اختصاصی دوردست تبعید شوند، همانند کاری که ایالات متحده با بومیان آمریکا کرده بود، و در آنجا «کولی‌های ناب» می‌توانستند زندگی عشایری خود را بدون مانع ادامه دهند. به گفته وی: اگرچه نازی‌ها هیچ‌گاه «قانون کولی‌ها» ی مورد نظر هیملر را به تصویب نرساندند، اما سیاست‌ها و حکم‌هایی صادر کردند که باعث تبعیض علیه کولی‌ها می‌شدند. کولی‌ها توسط رژیم نازی به عنوان «اجتماع‌گریز» و «جنایتکار» طبقه‌بندی شدند. از سال ۱۹۳۳ به بعد
و «جنایتکار» طبقه‌بندی شدند. از سال ۱۹۳۳ به بعد کولی‌ها به اردوگاه‌های کار اجباری فرستاده شدند. پس از ۱۹۳۷، نازی‌ها آغاز به گرفتن تست نژادی از کولی‌های ساکن آلمان کردند. در ۱۹۳۸، هیملر دستوری راجع به «مسئله کولی‌ها» صادر کرد که «نژاد» در آن به صراحت ذکر شده بود و بیان می‌کرد که «توصیه می‌شود با مسئله کولی‌ها بر پایه نژاد [ایشان] برخورد شود.» این مصوبه ثبت همه کولی‌ها (از جمله "Mischlinge"ها یا افراد با نژاد مختلط)، و همچنین افرادی بالای ۶ سال که «به شیوه کولی‌ها سفر می‌کنند» را قانونی می‌کرد. اگرچه نازی‌ها
سفر می‌کنند» را قانونی می‌کرد. اگرچه نازی‌ها بر این باور بودند که کولی‌ها در اصل آریایی بوده‌اند، اما فرض بر آن بود که با گذشت زمان نژاد ایشان مخلوط شده و از این رو به عنوان «غیر آریایی» و «نژاد بیگانه» طبقه‌بندی می‌شدند. از دست دادن شهروندی. قوانین نژادی نورنبرگ در ۱۵ سپتامبر ۱۹۳۵ تصویب شدند. نخستین قانون نورنبرگ، موسوم به «قانون حمایت از خون و شرافت آلمانی»، ازدواج و روابط جنسی خارج از ازدواج میان یهودیان و آلمانی‌ها را ممنوع کرد. قانون دوم نورنبرگ، موسوم به «قانون شهروندی رایش»، تابعیت آلمان را از
موسوم به «قانون شهروندی رایش»، تابعیت آلمان را از یهودیان سلب کرد. در ۲۶ نوامبر ۱۹۳۵، آلمان قوانین نورنبرگ را گسترش داد تا در مورد کولی‌ها نیز اعمال شوند. کولی‌ها، همانند یهودیان، حق رای خود را در ۷ مارس ۱۹۳۶ از دست دادند. تعقیب و نسل‌کشی. دولت رایش سوم از اوایل سال ۱۹۳۶ آزار و اذیت کولی‌ها را با انتقال ایشان به اردوگاه‌های توقیفی در حومه شهرها آغاز کرد، و این مقدمه‌ای برای تبعید آنها به اردوگاه‌های کار اجباری بود. فرمان دسامبر ۱۹۳۷ در مورد «پیشگیری از جرم» بهانه به‌صف‌کشی گسترده کولی‌ها را فراهم کرد. از
بهانه به‌صف‌کشی گسترده کولی‌ها را فراهم کرد. از نه نماینده جامعه کولی‌ها در آلمان خواسته شد تا فهرستی از کولی‌های «با خون پاک» را برای نجات از تبعید تهیه کنند. با این حال، آلمانی‌ها اغلب این فهرست‌ها را نادیده می‌گرفتند و برخی از کسانی که در آن‌ها مشخص شده بودند نیز به اردوگاه‌های کار اجباری فرستاده می‌شدند. از میان این اردوگاه‌های کار اجباری و توقیفی می‌توان به داخائو، دیزل‌اشتراسه، مارتسان و ونهاوزن اشاره کرد. در ابتدا، کولی‌ها به گتوهایی، همچون گتو ورشو (آوریل - ژوئن ۱۹۴۲) برده شدند؛ جایی که در آن ایشان
- ژوئن ۱۹۴۲) برده شدند؛ جایی که در آن ایشان طبقه متمایزی از یهودیان را تشکیل می‌دادند. به گمان امانوئل رینگل‌بلوم، کولی‌ها به این دلیل به گتو ورشو فرستاده شدند که آلمانی‌ها می‌خواستند: در آغاز، در حلقه‌های نازی در مورد چگونگی روبرو شدن با «مسئله کولی‌ها» اختلاف نظر وجود داشت. در اواخر ۱۹۳۹ و اوایل ۱۹۴۰، هانس فرانک، فرماندار عمومی لهستان اشغالی، از پذیرش ۳۰۰۰۰ کولی آلمانی و اتریشی که قرار بود به قلمرو وی تبعید شوند، خودداری کرد. هاینریش هیملر «برای نجات عده‌ای از کولیان دارای خون پاک لابی کرد»، چرا که به
از کولیان دارای خون پاک لابی کرد»، چرا که به باور وی آن‌ها بخشی از «ذخیره قومی» قوم باستانی آریایی بودند؛ اما وی با مخالفت مارتین بورمان روبرو شد که تبعید را برای همه کولی‌ها ترجیح می‌داد. این بحث در سال ۱۹۴۲ زمانی پایان یافت که هیملر دستور آغاز تبعید دسته‌جمعی کولی‌ها به آشویتس را امضا کرد. در طی عملیات راینهارد (۱۹۴۱–۴۳)، تعداد نامشخصی از کولی‌ها در اردوگاه‌های مرگ، مانند تربلینکا، کشته شدند. آزار و اذیت کولی‌ها توسط نازی‌ها در همه مناطق یکسان نبود. در فرانسه، میان ۳۰۰۰ تا ۶۰۰۰ کولی به اردوگاه‌های کار
فرانسه، میان ۳۰۰۰ تا ۶۰۰۰ کولی به اردوگاه‌های کار اجباری آلمان مانند داخائو، راونسبروک، بوخن‌والد و سایر اردوگاه‌ها تبعید شدند. در شرق دورتر، در کشورهای بالکان و اتحاد جماهیر شوروی، جوخه‌های متحرک کشتار آینزاتس‌گروپن، از روستایی به روستای دیگر سفر می‌کردند و ساکنان را به قتل می‌رساندند. در چند مورد، شواهد مستند قابل توجهی از کشتارها در دست هستند. تیموتی اسنایدر می‌گوید که تنها در اتحاد جماهیر شوروی ۸۰۰۰ مورد ثبت شده از قتل کولی‌ها توسط آینزاتس‌گروپن در هنگام پیشروی آن‌ها به سوی شرق در دست است. اریش فون دم
پیشروی آن‌ها به سوی شرق در دست است. اریش فون دم باخ-زلوسکی در دادگاه آینزاتس‌گروپن در مقابل مصونیت از تعقیب کیفری برای جنایات جنگی شهادت داد که «وظیفه اصلی آینزاتس‌گروپن اس دی نابودی یهودیان، کولی‌ها و کمیسرهای سیاسی بود» کولی‌ها در جمهوری اسلواکی با کمک همدستان محلی کشته شدند. در عین حال، در دانمارک و یونان، جمعیت محلی مانند سایر مناطق در تعقیب کولی‌ها شرکت نکردند. در بلغارستان و فنلاند نیز، اگرچه از جمله متحدان آلمان به‌شمار می‌رفتند، همان‌گونه که مردم محلی با هولوکاست علیه یهودیان همکاری نکردند، در
محلی با هولوکاست علیه یهودیان همکاری نکردند، در پورایموس نیز همکاری نداشتند. در ۱۶ دسامبر ۱۹۴۲، هیملر دستور داد که افراد کولی گزینش‌شده برای پاکسازی باید از گتوها به تأسیسات پاکسازی آشویتس-برکناو منتقل شوند. در ۱۵ نوامبر ۱۹۴۳، هیملر دستور داد که کولی‌ها و «نیمه‌کولی‌ها»، «در همان طبقه و سطح یهودیان گذاشته شوند و در اردوگاه‌های کار اجباری قرار گیرند». مسئولان اردوگاه‌ها کولی‌ها را در محوطه خاصی اسکان می‌دادند که «اردوگاه خانوادگی کولی‌ها» نامیده می‌شد. در کل حدود ۲۳۰۰۰ کولی، از قبایل سینتی و لالری به آشویتس
حدود ۲۳۰۰۰ کولی، از قبایل سینتی و لالری به آشویتس تبعید شدند. در اردوگاه‌های کار اجباری مانند آشویتس، کولی‌ها بر روی لباس‌های خود یا نشان مثلثی قهوه‌ای یا سیاه می‌زدند، که نماد «افراد جامعه‌گریز» بود، یا سبز، نمادی برای مجرمان حرفه‌ای. در اندک مواردی نیز حرف Z (به معنای Zigeuner، واژه آلمانی برای «کولی») استفاده می‌شد. سیبیل میلتون، دانشمند آلمان نازی و هولوکاست، گمان دارد که هیتلر در تصمیم اخراج همه کولی‌ها به آشویتس نقش داشته‌است، زیرا هیملر شش روز پس از ملاقات با هیتلر دستور اخراجشان را داد. برای آن
از ملاقات با هیتلر دستور اخراجشان را داد. برای آن جلسه، هیملر گزارشی در مورد «پیشوا: کولی‌ها را تعریف کنید» تهیه کرده بود. در بعضی مواقع، کولی‌ها تلاش کردند در برابر نابودی توسط نازی‌ها مقاومت کنند. در ماه مه ۱۹۴۴ در آشویتس، نگهبانان اس‌اس تلاش کردند اردوگاه خانوادگی کولی‌ها را برچینند ولی «با مقاومت غیرمنتظره‌ای روبرو شدند». هنگامی به آنها دستور داده شد از اردوگاه بیرون بیایند، کولی‌ها که دربارهٔ خطر پیش رویشان پیشتر هشدار دریافت کرده بودند با سلاح‌های دست‌ساز خود را مسلح کردند: لوله‌های آهنی، بیل و سایر
خود را مسلح کردند: لوله‌های آهنی، بیل و سایر ابزارها. اس‌اس ترجیح داد مستقیماً با کولی‌ها روبرو نشود و برای چند ماه عقب‌نشینی کرد. پس از انتقال حدود ۳٬۰۰۰ کولی که قادر به کار اجباری در آشویتس یک و سایر اردوگاه‌های کار اجباری بودند، نیروهای اس‌اس در ۲ اوت به کشتار ۲۸۹۸ زندانی باقیمانده پرداختند؛ از جمله زنان و کودکان که به اتاق‌های گاز برکناو فرستاده شدند. کمینه ۱۹٬۰۰۰ نفر از ۲۳٬۰۰۰ کولی که به آشویتس فرستاده شده بودند، در آنجا کشته شدند. انجمن مردمان در معرض تهدید مرگ و میر کولی‌ها را ۲۷۷٬۱۰۰ تن تخمین
معرض تهدید مرگ و میر کولی‌ها را ۲۷۷٬۱۰۰ تن تخمین می‌زند. مارتین گیلبرت تخمین می‌زند که در مجموع بیش از ۲۲۰٬۰۰۰ از ۷۰۰٬۰۰۰ کولی در اروپا کشته شدند، از جمله ۱۵٬۰۰۰ تن (عمدتاً از اتحاد جماهیر شوروی) در ماوتهاوزن در ژانویه تا مه ۱۹۴۵. موزه یادبود هولوکاست ایالات متحده از پژوهشگرانی نقل می‌کند که تعداد کشته‌شدگان سینتی و کولی را میان ۲۲۰٬۰۰۰ تا ۵۰۰٬۰۰۰ تن تخمین می‌زنند. به باور سیبیل میلتون، تاریخ‌دان در مؤسسه تحقیقاتی یادبود هولوکاست ایالات متحده، تعداد کشته‌شدگان را «چیزی میان نیم میلیون تا یک میلیون و نیم»
را «چیزی میان نیم میلیون تا یک میلیون و نیم» تخمین می‌زند. منابع. کتاب‌شناسی
پائولو کاوارا (؛ – ) کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس و تهیه‌کننده فیلم اهل ایتالیا بود. از فیلم‌های او می‌توان به "حلزون بزرگ" و "بطن سیاه رتیل" اشاره کرد. در دههٔ ۱۹۵۰، او در دانشگاه فلورانس به تحصیل معماری پرداخت و پس از آن به تهیهٔ مستندهایی برای سفرهای اکتشافی علمی مشغول شد و به‌عنوان یکی از پیشگامان فیلم‌برداری زیرآبی شناخته شد (یکی از این سفرها، اکسپدیشن مهم سال ۱۹۵۱ به سیلان به همراه فرانکو پروسپه‌ری بود که در اخبار محلی ثبت شد و پیش‌درآمدی بر تجربهٔ قارهٔ ششم فولکو کوئیلیچی به شمار می‌رفت). پس از آن،
ششم فولکو کوئیلیچی به شمار می‌رفت). پس از آن، کاوارا در مجموعه‌ای از فیلم‌های تلویزیونی شبکهٔ ملی ایتالیا که توسط جورجو موزر هدایت می‌شد، همکاری کرد. او همچنین به‌عنوان دستیار کارگردان در فیلم‌هایی همچون تیمبوکتو و مایای برهنه (محصول ۱۹۵۸ به کارگردانی هنری کاستر) فعالیت داشت. در سال ۱۹۶۲، کاوارا با همکاری گوالتیرو یاکوپتی ایدهٔ ساخت نخستین شوکومنتری تاریخ را مطرح کرد و آن را کارگردانی نمود: موندُو کانه، در حالی که فرانکو پروسپه‌ری به‌عنوان دستیار دوم کارگردان معرفی شد. برای ساخت این فیلم، کاوارا به
کارگردان معرفی شد. برای ساخت این فیلم، کاوارا به اقصی‌نقاط جهان سفر کرد، از آفریقا تا آسیا، از اروپا تا ژاپن، و بارها جان خود را به خطر انداخت. او بیشتر صحنه‌های فیلم را خود فیلم‌برداری کرد. کاوارا در نهایت دوباره در لاس‌وگاس با جاکوپتی ملاقات کرد و هر دو در تصادف رانندگی‌ای که منجر به مرگ بازیگر بریتانیایی، بلیندا لی شد، حضور داشتند. این فیلم در جشنوارهٔ کن به نمایش درآمد. پس از موفقیت فیلم، جاکوپتی تلاش کرد تا همهٔ افتخارات را به نام خود ثبت کند، اما با انتقادهای شدید رسانه‌ای روبه‌رو شد. با آنکه در
با انتقادهای شدید رسانه‌ای روبه‌رو شد. با آنکه در تدوین فیلم نقش داشت، در زمان فیلم‌برداری حضوری بسیار اندک در صحنه‌ها داشت.
کهکشان ۳سی ۲۳۶ () یک کهکشان رادیویی «کلاس ۲» (FR II)، در کلاسه‌بندی (Fanaroff and Riley) است. "۳سی ۲۳۶" یکی از بزرگترین کهکشان‌های رادیویی شناخته شده‌است که ساختار رادیویی آن دارای اندازهٔ کلی بیش از ۴٫۵ مگاپیکسل (۱۵ میلیون سال نوری) است. این گستردگی آن را به دومین شیء بزرگ تاکنون شناخته شده در گیتی تبدیل می‌کند. این کهکشان دارای یک مورفولوژی رادیویی «دو برابر» است که متشکل از منبع عظیم ۴٫۵ مگاپیکسلی و یک منبع رادیویی طیف شیب‌دار هسته کهکشانی فعال ۲ پارسکی است. یک انفجار ستاره‌ای نزدیک به هسته ممکن است
است. یک انفجار ستاره‌ای نزدیک به هسته ممکن است مربوط به رخدادی باشد که منجر به احتراق مجدد فعالیت رادیویی شده‌باشد.
زبان‌های لولو-برمه‌ای (همچنین زبان‌های برمیایی) شاخه‌ای منسجم از خانواده زبان‌های چینی-تبتی هستند که در برمه و جنوب چین گویش می‌شوند. دسته‌بندی درونی. دسته‌بندی زیر برای زبان‌های لولو-برمه‌ای در سال ۱۹۹۷ پیشنهاد شد:
زبان‌های کارنی یا کارن زبان‌های نواخت‌بری هستند که توسط حدود هفت میلیون از مردم کارن گویش می‌شوند. آن‌ها به زبان‌های چینی-تبتی وابستگی نامشخصی دارند. زبان‌های کارنی با استفاده ازخط برمه‌ای نوشته می‌شوند. سه شاخه اصلی این خانواده سگاو، پوو و پائو هستند. ترتیب واژگان در این زبان‌ها به صورت نهاد-فعل-مفعول است که در میان زبان‌های چینی-تبتی غیر معمول است. به غیر از کارنی، بای و زبان‌های چینی، سایر زبان‌های چینی-تبتی دارای ترتیب نهاد-مفعول-فعل هستند. این احتمالاً به دلیل تأثیر از زبان‌های همسایه مون و تای است.
به دلیل تأثیر از زبان‌های همسایه مون و تای است. دسته‌بندی. یک دسته‌بندی جغرافیایی سه گروه را از هم متمایز می‌کند:
حسین مصباحیان (متولد ۱۳۴۰) استادیار سابق گروه فلسفه دانشگاه تهران است. پس از اخراج او از دانشگاه تهران در پاییز ۱۴۰۱ جمع وسیعی از استادان دانشگاه و پژوهشگران خواستار بازگشت او به دانشگاه شدند. تحصیلات. مصباحیان در سال ۱۳۷۰ با مدرک کارشناسی فلسفه از دانشگاه تهران فارغ‌التحصیل و سپس برای ادامه تحصیل راهی کانادا شد. او، کارشناسی ارشد فلسفه تعلیم و تربیت را در سال ۱۳۸۰ و دکترای این رشته را در سال ۱۳۸۵ از دانشگاه تورنتو اخذ کرد. عنوان رساله کارشناسی ارشد او «"مفهوم ایدئولوژی و پیوند درونی آن با یوتوپیا در فلسفه
ایدئولوژی و پیوند درونی آن با یوتوپیا در فلسفه پل ریکور"» و عنوان رساله دکترای فلسفه او، «"ادعای همه‌شمولی مدرنیته و ارتباط آن با عقلانیت غربی: مطالعه‌ای در باب فلسفه مدرنیته یورگن هابرماس"» بوده است. مصباحیان هر دو رساله را به راهنمایی دیتر میسگلد نوشته است. دیدگاه‌ها. پژوهش‌های مصباحیان عمدتاً در پیوند با مسائل و مفاهم اصلی فلسفه قرن بیستم و حول محورهای «مدرنیته»، «فلسفه دانشگاه»، «نقد فلسفه‌های سوژه و پیوند آن با همه‌شمولی» و «فلسفه زندگی» است. تنوع مدرنیته‌ها. از نظر مصباحیان، نه مدرنیته بلکه
تنوع مدرنیته‌ها. از نظر مصباحیان، نه مدرنیته بلکه مدرنیته‌ها وجود دارد، او «پروژه سنت» و به تبع آن «تنوع مدرنیته» را در مقابل نظریه یورگن هابرماس مبنی بر همه شمولی مدرنیته تک‌صدایی قرار می‌دهد، چراکه نظریهٔ هابرماس عمیقاً در سنت روشن‌گری عقل همه‌شمول ریشه دوانده و به همین دلیل قادر به توضیح مسائل پیچیدهٔ میان‌فرهنگی نیست. نقد محمدعلی فروغی. از نظر او محمدعلی فروغی هیچ مواجهه‌ای با مدرنیته و بحران‌هایش ندارد و در کتاب «"سیر حکمت در اروپا"» نیز تنها رویکرد ترویجی و اطلاع‌رسانی نسبت به فلاسفه غربی وجود دارد و
و اطلاع‌رسانی نسبت به فلاسفه غربی وجود دارد و مواجهه انتقادی نسبت به مدرنیته مشاهده نمی‌شود. جنبش زن، زندگی، آزادی. به گفتهٔ مصباحیان آنچه جنبش زن، زندگی، آزادی را از سایر جنبش‌های مدرن ایران متمایز می‌سازد ایجاد ایستگاه‌های جدید است. این ایستگاه‌ها که بیانگر دستاوردهای ناپیدا یا کمتر دیده شده جنبش هستند و می‌توان می‌توان از طریق سه مفهوم «به‌رسمیت‌شناسی»، «بدن‌مندی» و «قدرت‌های خرد» توضیح داد که در این جنبش تبلور یافته‌اند. چالش‌ها و اخراج از دانشگاه. مصباحیان در ۶ آذر ۱۴۰۱ با انتشار متن نامه‌ای در صفحه
در ۶ آذر ۱۴۰۱ با انتشار متن نامه‌ای در صفحه شخصی خود در اینستاگرام اعلام کرد که «پیگیری مصرانه ریاست فعلی دانشکده ادبیات در از کار انداختن هر سه پرونده تمدید، تبدیل و تغییر وضعیت» او باعث شده در عمل «فاقد قرارداد استخدامی و اخراج شده به حساب» بیاید. انتشار این نامه با توضیحاتی از عبدالرضا سیف، رئیس دانشکدهٔ ادبیات همراه شد. اظهارات سیف پاسخ مفصلی از جانب مصباحیان بدنبال داشت. جمعی از استادان دانشگاه و پژوهشگران نیز در بیانیه‌ای در حمایت از مصباحیان خواستار بازگشت او به گروه فلسفه شدند.