payamvha/North_RAG huggingface dataset:
جونگین، چونگین () طبقهٔ متوسط بالا در پادشاهی چوسون در جامعه قرون وسطایی و اوایل دوره مدرن کره گفته می‌شود. نام «جونگین» مستقیماً به معنای «افراد متوسط» است. این طبقه ممتاز از طبقه متوسط پایین متشکل از گروه کوچکی از بوروکرات‌های خرده‌پا و سایر کارگران ماهر با تحصیلات عالی بود که مهارت‌های فنی و اداری آنها طبقه یانگبان‌ها و خانواده سلطنتی را قادر می‌ساخت که بر طبقات پایین حکومت کنند. جونگین مایهٔ حیات بوروکراسی کنفسیوس‌گرایی کره بود، که طبقات بالای جامعه به آنها وابسته بودند تا تسلط خود را بر مردم حفظ کنند.
وابسته بودند تا تسلط خود را بر مردم حفظ کنند. سنت‌ها و عادات آنها پیشگامان سیستم‌های اداری مدرن کره‌ای در کره شمالی و کره جنوبی است. در سلسله‌های کره به خصوص در طول سلسله چوسون جونگین‌ها از نظر طبقاتی پایین‌تر از یانگبان‌ها اما بالاتر از طبقه متوسط پایین‌تر و طبقه کارگر عادی بودند. آنها شامل کارمندان دولتی با تحصیلات عالی، با یک وضعیت قابل مقایسه با کارگران یقه سفید (به عنوان مثال مفسران، دانشمندان، مهندسان، پزشکان، حقوقدانان، ستاره‌شناسان، حسابداران، خوشنویسان و نوازندگان), افسران نظامی و فرزندان نامشروع
و نوازندگان), افسران نظامی و فرزندان نامشروع اشراف بودند. در زندگی روزمره، جونگین‌ها زیر یانگبان‌های اشرافی بودند اما از سانگ‌مین‌های (طبقه متوسط پایین) و طبقه کارگر برتر بودند. نقش آنها مقامات فنی و اداری جزئی بود که از ساختار دولت حمایت می‌کردند. مقامات عالی‌رتبه، جونگین‌ها، از نظر اداری یانگبانها را قادر می‌ساختند تا بر طبقات پایین‌تر فشار وارد کنند، به ویژه کنترل کاملی بر طبقه سانگ‌مین‌ها داشته باشند. جونگین‌ها به عنوان طبقه متوسط عمل می‌کرد و اساساً بوروکرات‌های خرده‌پا به ویژه در مناطق روستایی بودند.
خرده‌پا به ویژه در مناطق روستایی بودند. گرچه جونگین‌ها از نظر طبقه اجتماعی از اشراف پایین‌تر به‌شمار می‌آمدند، اما آنها بسیار تحصیل کرده بودند و از امتیازات و نفوذ بسیار بیشتری نسبت به عوام طبقه متوسط و طبقه کارگر پایین برخوردار بودند. به عنوان مثال، از جونگین‌ها مالیات دریافت نمی‌شد و مشمول خدمت وظیفه عمومی نمی‌شدند. مانند یانگبانها، آنها اجازه داشتند در قسمت مرکزی شهر زندگی کنند ، از این رو «مردم میانه» نامگذاری شد. همچنین ، جونگین‌ها تمایل داشتند که در بین طبقهٔ خود و همچنین در طبقهٔ یانگبان ازدواج
در بین طبقهٔ خود و همچنین در طبقهٔ یانگبان ازدواج کنند.
روغن جوش (انگلیسی بریتانیایی / ˌrəʊɡən dʒəʊʃ /، انگلیسی آمریکایی / ˌroʊɡən dʒoʊʃ /) (هندی: रोग़न जोश) ()، یک غذای گوشت کوره ای معطر و دارای ریشه ایرانی یا کشمیری است. با گوشت قرمز، بره یا بز به‌طور سنتی درست می‌شود. در درجه اول بوسیله گل آلکانت یا گل ریشه و کشمیری رنگ و طعم دار می‌شود. این یکی از دستورهای اصلی غذاهای کشمیری است. نام‌شناسی. تعدادی از ریشه‌های این نام پیشنهاد شده است؛ یعنی "Roughan" " روغن حیوانی " یا "روغن" در فارسی و اردو، در حالی که "juš" "(جوش" معادل romanised) وسیله ای برای "خورش" یا
"(جوش" معادل romanised) وسیله ای برای "خورش" یا "گرم کردن" مشتق شده و در نهایت از فعل "jušidan" «به معنی جوشیدن» است. اصل و نسب. روغن جوش یکی از غذاهای اصلی کشمیر است و یکی از غذاهای اصلی وعده غذایی چند دوره ای کشمیری به‌شمار می‌آید. این غذا در ابتدا توسط مغول‌ها، که به نوبه خود غذاهای آنها تحت تأثیر غذاهای ایرانی بود، به کشمیر آورده شد. گرمای بی وقفه تابستان دشت‌های هند، مغول‌ها را اغلب به کشمیر می‌برد که به دلیل ارتفاع و عرض جغرافیایی، آب و هوای خنک تری دارد. آماده‌سازی. روغن جوش از تکه‌های گوشت بره یا
دارد. آماده‌سازی. روغن جوش از تکه‌های گوشت بره یا گوشت گوسفندی با یک سس گوجه فرنگی با سیر، زنجبیل و ادویه‌های معطر (میخک، برگ بو، هل و دارچین) طعم دار شده و در برخی نسخه‌ها از پیاز یا ماست تشکیل شده است. پس از پخت اولیه، ممکن است ظرف با استفاده از روش پخت آرام دمپختک به پایان برسد. رنگ قرمز غلیظ مشخصه آن به‌طور سنتی از گلهای خشک یا ریشه "Alkanna tinctoria" ("راتان جات") و از مقدار لیبرال انواع چیلی خشک شده کشمیری حاصل می‌شود. این چیلی‌ها، که طعم آنها تقریباً با طعم فلفل قرمز مشابه است، به‌طور قابل توجهی
با طعم فلفل قرمز مشابه است، به‌طور قابل توجهی نسبت به فلفل دلمه خشک غذاهای هندی ملایم ترند. ادویه این دستورالعمل بیش از گرما بر رایحه تأکید دارد. زعفران همچنین بخشی از برخی از دستور العمل‌های سنتی است. اقتباس‌ها. در حالی که در تهیه سنتی از فلفل قرمز کاملاً خشک که بدون دانه، خیسانده شده در آب و رب گوجه فرنگی استفاده می‌شود، از دیگر مواد غیر سنتی یا از پودر چیلی کشمیری یا مخلوط پاپریکا و فلفل قرمز استفاده می‌شود. در نسخه جدید آن در رستوران‌های Sanjeev Kapoor از هل سفید، سیاه، انیسون و برگ بو نیز استفاده
از هل سفید، سیاه، انیسون و برگ بو نیز استفاده می‌شود. با گوشت‌های دیگر. در هند، روغن جوش را اغلب به جای گوشت گوسفند، با گوشت بز درست می‌کنند، زیرا گوشت بره اصیل کمتر از گوشت بز در دسترس است. انواع مختلفی از گوشت گاو نیز وجود دارد که ترجیح داده می‌شود.
شاکونتالا دوی فیلمی است محصول سال ۲۰۲۰ و به کارگردانی آنو منون است. در این فیلم بازیگرانی همچون ویدیا بالان، جیشو سنگوپتا، سانیا مالهوترا، آمیت ساد، شبا چادها و لوکا کالوانی ایفای نقش کرده‌اند. این فیلم داستان زندگی شاکونتالا دوی می‌باشد.
کلمه "ژاپن" یک اسم مستعار است و توسط بسیاری از زبان‌ها (به یک شکل یا شکل دیگر) استفاده می‌شود. نام‌های ژاپنی ژاپن Nippon () و نیهون () است. هر دو به زبان ژاپنی با استفاده از کانجی نوشته شده‌است. قبل از ورود رسمی نیهون، ژاپن در چین به عنوان Wa (倭) یا Wakoku (倭國) شناخته می‌شد. این نام برای اولین بار در دوره سه پادشاهی قرن سوم استفاده شده‌است و می‌تواند به عنوان "dwarf" یا "submissive" نیز ترجمه شود. کاتبان ژاپنی با مفهوم توهین‌آمیز آن مشکل پیدا کردند و نام اصلی ژاپن، یاماتو، شخصیت Wa با همخوان 和 ("صلح آمیز،
ژاپن، یاماتو، شخصیت Wa با همخوان 和 ("صلح آمیز، هماهنگ") جایگزین شد. . "وا"اغلب با ("به معنی عالی") برای تشکیل نام ، ترکیب شد که به عنوان "یاماتو" خوانده می‌شود. اولین ثبت 日本 در کتاب قدیمی چینی تنگ وجود دارد، که به تغییر در سال ۷۰۳ هنگامی که نمایندگان ژاپن درخواست تغییر نام آن را می‌دهند اشاره دارد. اعتقاد بر این است که تغییر نام در داخل ژاپن زمانی بین ۶۶۵ تا ۷۰۳ اتفاق افتاده‌است. در دوره هی‌آن، به تدریج با جایگزین شد، که ابتدا با خواندن چینی "Nippon" و بعداً به عنوان "Nihon" تلفظ شد، که بازتابی از تغییرات
به عنوان "Nihon" تلفظ شد، که بازتابی از تغییرات واج‌شناسی در ژاپنی مدرن اولیه است. تاریخ. "نیپون" و "نیهون" هر دو به معنای واقعی کلمه به معنی «منشأ خورشید» هستند، یعنی جایی که خورشید منشأ می‌گیرد، و غالباً به "سرزمین طلوع خورشید ترجمه می‌شوند". این نامگذاری از مکاتبات امپراتوری با سلسله چینی دودمان سوئی گرفته شده و به موقعیت شرقی ژاپن نسبت به چین اشاره دارد. ژاپن قبل از ورود رسمی نیهون Wa (倭) یا Wakoku (倭国) شناخته می‌شد. "وا" نامی بود که در اوایل چین به گروه قومی ای گفته می‌شد که در زمان سه پادشاهی در ژاپن
قومی ای گفته می‌شد که در زمان سه پادشاهی در ژاپن زندگی می‌کردند. اگرچه ریشه‌های ریشه‌شناسی "Wa" همچنان نامشخص است، اما متون تاریخی چینی قوم باستانی ساکن در مجمع الجزایر ژاپن (شاید کیوشو) را ثبت کردند که چیزی شبیه * ˀWâ یا * ˀWər است. کلمه انگلیسی ژاپن از مسیرهای تجاری اولیه به غرب آمد. کلمه اولیه "چینی ماندارین یا احتمالاً چینی وو برای ژاپن توسط مارکو پولو به عنوان "سیپانگو ثبت شد". در تایشانی مدرن (زبانی در زیر گروه چینی یوئی)، 日本 به عنوان "Ngìp Bāwn" ] تلفظ می‌شود، که تقریباً یکسان با "Nippon به نظر
] تلفظ می‌شود، که تقریباً یکسان با "Nippon به نظر می‌رسد." واژه‌های مالایی و اندونزیایی Jepang , Jipang و Jepun از زبانهای چینی غیر ماندارین گرفته شده‌است، و این کلمه مالایی نخستین بار توسط بازرگانان پرتغالی در مالاکا در قرن شانزدهم آورده شده‌است. تصور می‌شود تاجران پرتغالی اولین کسانی هستند که این کلمه را به اروپا وارد کردند. اولین بار در سال ۱۵۷۷ با هجی "Giapan" به انگلیسی ضبط شد. اگرچه "Nippon" یا "Nihon" هنوز هم مشهورترین نام ژاپن در داخل کشور هستند، اخیراً کلمات خارجی "Japan" و حتی "Jipangu" در ژاپنی
کلمات خارجی "Japan" و حتی "Jipangu" در ژاپنی بیشتر به منظور مارک تجاری خارجی استفاده می‌شود. تاریخی. مبلغین پرتغالی در اواخر قرن شانزدهم وارد ژاپن شدند. در طول یادگیری زبان ژاپنی، آنها چندین دستور زبان و فرهنگ لغت ژاپنی میانه ایجاد کردند. فرهنگ لغت Vocabvlario da Lingoa de Iapam 1603–1604 شامل دو مدخل برای ژاپن است: "nifon" و "iippon". عنوان فرهنگ لغت ("واژگان زبان ژاپن") نشان می‌دهد که کلمه پرتغالی ژاپن در آن زمان "Iapam بوده‌است".
شله بهاتوری () خوراکی است که بیشتر در شمال هند تهیه می‌شود. با این حال، در پاکستان، نیز این خوراک بسیار محبوب است. این غذا ترکیبی از چانا ماسالا (نخود سفید تند) و باتورا / پوری، یک نان سرخ شده‌است که از مایدا درست می‌شود. یک نوع غذای مشخص پنجابی وجود دارد. این غذا همچنین در پاکستان به عنوان یک وعده صبحانه بسیار محبوب است. تفاوت عمده در شله بهاتوری و حلوا پوری این است که حلوا پوری به‌صورت اضافی با حلوا سرو می‌شود. شله بهاتوری اغلب به عنوان یک ظرف صبحانه، گاهی اوقات با همراهی خورده لاسی آماده می‌شود. این غذا
اوقات با همراهی خورده لاسی آماده می‌شود. این غذا همچنین می‌تواند غذای خیابانی یا یک وعده غذایی کامل باشد و ممکن است همراه با پیاز، هویج ترشی، چتنی سبز یا آخار باشد. حلوا پوری (اردو: ) (هندی: ) یک غذای پاکستانی است که ریشه در شبه قاره هند دارد؛ که در هند با عنوان شله بهاتوری شناخته شده و متشکل از نان پوری / Bhature با ماسالا چانا یا Bhaaji همراه با حلوا است. در غذاهای پاکستانی، هندی و بنگلادشی محبوبیت خاصی دارد. این غذا از مناطق شمالی شبه قاره هند، عمدتاً در اوتار پرادش سرچشمه گرفته‌است. این غذا همچنین در
اوتار پرادش سرچشمه گرفته‌است. این غذا همچنین در منطقه Terai در دشت نپال، به ویژه در جامعه مدهشی محبوب است. توسط هندوها و سیک‌ها در هند ایالت اوتار پرادش، هاریانا، پنجاب، هیماچال پرادش، اوتاراکند، بیهار، و مادها پرادش به عنوان "پراسادا" سرو می‌شوند. حلوا پوری همیشه خورده می‌شود، اما معمولاً بخشی از ناشتا و صبحانه است. در پاکستان صرف صبحانه نیهاری و حلوا پوری در میان مردم لاهور و کراچی رایج است. ترکیب. حلوا پوری یک صبحانه سنتی متشکل از یک نان سرخ شده (پوری) همراه با حلوا و کاری مخلوط نخود (که در اصطلاح محلی
با حلوا و کاری مخلوط نخود (که در اصطلاح محلی به آن چولی می‌گویند) و سیب زمینی سرو می‌شود. گاهی ترشی انبه و ترشی پیاز نیز به همراه ماست تازه با آن سرو می‌شود. انواع نانوایی‌ها غرفه‌های حلوا پوری را برای صبحانه برپا می‌کنند که در خیابان غذا می‌خورند یا غذا را به صورت بیرون بر با خود می‌برند. لذت بردن از صبحانه حلوا پوری در بین طبقات متوسط و نخبگان بسیار محبوب شده‌است.
گابریل ورون (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل برزیل است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به پالمیراس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۱۷ سال برزیل بازی کرده‌است.
فابیو دنیل سوارس سیلوا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است که در پست مهاجم برای باشگاه بروسیا دورتموند در بوندس‌لیگا و تیم ملی پرتغال بازی می‌کند. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال پورتو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۱۷ سال پرتغال بازی کرده‌است. سیلوا با ۱۷ سال و ۲ ماه و ۲۲ روز سن رکورد جوان‌ترین بازیکن تاریخ باشگاه پورتو را به نام خود ثبت کرد. در همان فصل موفق شد عنوان جوان‌ترین بازیکن برنده لیگ برتر کشور پرتغال را نیز کسب کند. او در سپتامبر ۲۰۲۰ با قراردادی به
را نیز کسب کند. او در سپتامبر ۲۰۲۰ با قراردادی به مبلغ ۳۵ میلیون پوند به باشگاه وولورهمپون واندررز انگلستان پیوست.
نونو مندز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است. وی در پست دفاع چپ برای پاری سن-ژرمن به میدان می رود.
ابوالحسن احمد بن عبدالله بن محمد بن عباد اکیلی که به ابن عباد شهره است، شاعر یمنی است که در حوزه سیاست فعالیت داشته‌است. وی در جنگ‌هایی علیه فرمانروای صنعا عاملیت داشته‌است که در نهایت، به سرکوب و گریختنش به عراق انجامید. سرگذشت. نام کامل وی را ابوالحسن احمد بن عبدالله بن محمد بن عباد اکیلی گزارش کرده‌اند. وی در سده سوم قمری / نهم میلادی در صعده (از شهرهای آباد در یمن با جمعیت بالا) می‌زیسته‌است. وی به شاعری مشغول بوده‌است. وی از جانب پدری، به طایفه بنی مالک از قبیله خولان متعلق است. لقب اکیلی (مصغر متوکل
از قبیله خولان متعلق است. لقب اکیلی (مصغر متوکل به معنای منسوب به اکیل) که بر وی مشهور است، از شهرت عموی بزرگش که به متوکل خوانده می‌شده، اقتباس گردیده‌است. خاندان وی، به سوارکار، تیرانداز و جنگجویی شهرت داشتند. وی همانند پدرش، به شعر علاقه‌مند بود و قریحه شاعری داشت. وی را به عنوان یک سوارکار ماهر یاد کرده‌اند. وی در سال ۲۸۴ قمری / ۸۹۷ میلادی، در هنگام عقد قراداد صلح میان یحیی بن حسین علوی (حاکم وقت) و مسیحیان نجران، حضور داشته و از گواهان این قرارداد بوده‌است. اما ۲ سال بعد، حاکم برای حمله به نجران،
بوده‌است. اما ۲ سال بعد، حاکم برای حمله به نجران، آماده شد و این امر سبب شد تا ابن عباد، به جهت خویشاوندی با طایفه بنی حارث، به جهت رنجیده خاطر شدن از این اقدام، شهر را ترک کرد. ابن عباد به فرمانده جنگ، درخواست داد تا وی را از این نبرد معاف دارد، اما فرمانده از این امر امتناع کرد و به این جهت، ابن عباد به همراه اصحابش، به سپاه مهاجم، حمله کرد. پس از خسارات وارده بر لشکریان مهاجم، اصحاب ابن عباد گریختند. پس از آن مهاجمان شهر نجران را فتح کردند و ابن عباد تصمیم گرفت تا در غیاب فرمانده، برای آزادی زندانیان به
گرفت تا در غیاب فرمانده، برای آزادی زندانیان به صعده حمله کند، اما نیتش فاش شد و از این کار صرف نظر کرد. پس از آن ابن عباد برای ضربه زدن به فرمانده جنگ (که امام‌هادی نام داشت) دو قلعه علاف و ثوراعلی را آماده نبرد کرد و جماعتی از اهالی آنجا را که اکیلیان را به این نبرد راضی نمود. امام‌هادی نیز با اطلاع از نیت ابن عباد، در صعده اردو زد و دستور به ویرانی خانه و تاکستان‌های اکیلیان داد. پس از جنگی سخت، ابن عباد و سپاهش سرکوب شدند و هواداران ابن عباد، با گرفتن امان از امام‌هادی، در نزد وی ماندند. ابن عباد که
امان از امام‌هادی، در نزد وی ماندند. ابن عباد که راهی جز صلح نداشت؛ از فرمانده درخواست امان کرد اما درخواستش پذیرفته نشد. ابن عباد، با توجه به حمایت خلیفه واثق از پدرش در گذشته، راه حجار و عراق در پیش گرفت و قصیده‌ای در مدح عباسیان، به بیان گرفتاری‌ها و وقایعی اقدام نمود که بر اکیلیان روا داشته شده بود. وی در نهایت به بغداد وارد شد. در زمان ورودش به بغداد، آخرین روزهای زندگی معتضد عباسی بود و مردم با جانشین وی، مکتفی بیعت کرده بودند. مکتفی به وی قول همراهی داد اما پس از یک سال به بهانه بیرون شدن امام‌هادی
داد اما پس از یک سال به بهانه بیرون شدن امام‌هادی از صنعا، ابن عباد را از حمله به منطقه نومید کرد. در منابع از دو سفر ابن عباد به عراق اشاره شده‌است. یک بار در حوادث ۲۸۷ قمری و دیگری در ۲۸۹ قمری. از سرنوشت و زندگانی وی اطلاعات بیشتری در دسترس نیست. اشعار. از اشعار ابن عباد بجز قصیدة بائیه و قصیدة هائیه که در اثنای سفر به عراق سرود و برخی اشعار دیگر که شامل خاطرات تلخ و آرزوهای شیرینش بوده‌است، چیز دیگری گزارش نشده‌است.
نام انگلیسی ترکیه "Turkiye" که امروزه به جمهوری ترکیه اعمال می‌شود، از لحاظ تاریخی (از طریق "Turquie" در فرانسوی باستان) از ترکی لاتین قرون وسطی، "" گرفته شده‌است. این نام نخستین بار در انگلیسی میانی با عنوان‌های ("Turkye , Torke"، بعداً "Turkie , Turky") به گواهی جفری چاوسر ثبت شده‌است. نام‌شناسی. نام انگلیسی ترکیه (از قرون وسطی لاتین "Turchia" / "Turquia") به معنای «سرزمین ترک» است. استفاده اولیه انگلیسی میانه از "Turkye" در اثری از چاوسر به نام کتاب دوشس (حدود ۱۳۶۹) گواهی شده‌است. عبارت "Land of Torke"
(حدود ۱۳۶۹) گواهی شده‌است. عبارت "Land of Torke" در اسرار دیگبای قرن ۱۵ام استفاده شده‌است. کاربردهای بعدی این نام را می‌توان در اشعار Dunbar , "Manipulus Vocabulorum" قرن شانزدهم به صورت ("Turkie , Tartaria") و "Sylva Sylvarum" اثر فرانسیس بیکن به صورت (Turky) "یافت". قدمت هجی مدرن "ترکیه" حداقل به سال ۱۷۱۹ برمی گردد. نام ترکی "Türkiye" تحت تأثیر کاربرد اروپایی آن در سال ۱۹۲۳ به تصویب کشوری رسید. نام رسمی. ترکیه با اعلام جمهوری در تاریخ ۲۹ اکتبر ۱۹۲۳ نام رسمی خود را به Türkiye Cumhuriyeti که در انگلیسی با
خود را به Türkiye Cumhuriyeti که در انگلیسی با نام جمهوری ترکیه شناخته می‌شود، ثبت کرد. در سال ۲۰۲۲، مقامات ترکیه تصمیم گرفتند وجهه بین‌المللی کشور خود را تغییر دهند. رجب طیب اردوغان رئیس‌جمهور ترکیه با صدور بیانیه ای نام این کشور را در سطح بین‌المللی از «Turkey» به Türkiye تغییر داد. پیش از این اداره ارتباطات ترکیه کارزاری را برای اعلام تصمیم کشور به منظور استفاده از نام "Turkiye" به جای"Turkey" در عرصه بین‌المللی به راه انداخت که راهی به سوی تغییر نام این کشور محسوب می‌شود. در زبان انگلیسی واژه "turkey"
کشور محسوب می‌شود. در زبان انگلیسی واژه "turkey" که با "t" کوچک نوشته شود به معنی "بوقلمون" است. منابع فارسی. مشتق فارسی "ترکستان" بیشتر در آسیای مرکزی کاربرد دارد. این نام از نام خود قوم "Türk گرفته شده‌است"، زیرا "ترکستان" در زبان فارسی به معنی «محل اقامت ترکها» است. منابع ترکی. اولین استفاده ضبط شده از اصطلاح "Türk" یا "Türük" به عنوان یک نام مستقل در سنگ‌نبشته اورخون به خط ترکی قدیمی گکتورک‌ها ("Celestial Turks") آسیای میانه وجود دارد (c. 735 میلادی) که به گوکتورک‌ها در قرن ۶ میلادی اشاره دارد. نامه
که به گوکتورک‌ها در قرن ۶ میلادی اشاره دارد. نامه ایشبارا قغان به امپراتور ون از سوئی در سال ۵۸۵ وی را «خان بزرگ ترک» (the Great Turk Khan) توصیف کرد. منابع چینی. فرم اولیه ای با همین نام ممکن است به شکل "tie-le" (鐵勒) یا "tu-jue" (突厥) منعکس شود، نامی که چینی‌ها از اوایل سال ۱۷۷ قبل از میلاد به مردمی که در جنوب کوه‌های آلتای آسیای میانه زندگی می‌کنند، داده شده‌است. کتاب چینی ژو (قرن ۷) ریشه‌شناسی نام "Turk" را برگرفته از "helmet" ارائه می‌دهد، و توضیح می‌دهد که این نام از شکل کوهی است که آنها در کوه‌های
که این نام از شکل کوهی است که آنها در کوه‌های آلتای کار می‌کردند گرفته شده‌است. منابع عربی. هم ریشه عربی "Turkiyya`" () در قالب "ad-Dawlat at-Turkiyya" ( "دولت ترکهاً یا "دولت ترکیه") در طول تاریخ به عنوان یک نام رسمی برای سلطنت مملوک قرون وسطی که مصر، فلسطین، سوریه، حجاز و برقه را پوشش می‌داد استفاده می‌شد. کلمه ایسلندی "Tyrkland"، و کلمه مجارستانی "Törökország"، یعنی «-سرزمین ترک»، از اشکال بومی اشتقاق استفاده کنند. در زبان سانسکریت "turask ،(तुरस्क)" به معنی ترکیه است. همچنین به‌طور عمده در زبان بنگالی
معنی ترکیه است. همچنین به‌طور عمده در زبان بنگالی استفاده می‌شود.
خبر خوب () نخستین آلبوم استودیویی از رپر آمریکایی مگان دی استالین است. این آلبوم در ۲۱ نوامبر ۲۰۲۰ توسط ۱۵۰۱ کردفاید و ۳۰۰ منتشر شد. آلبوم با حضور هنرمندان مختلفی از جمله دابیبی، سیتی گرلز، سزا، ماسترد، بیگ شان، تو چینز، بیانسه و یانگ تاگ و همچنین تهیه‌کنندگان مختلفی ضبط شده‌است. "خبر خوب" پس از انتشار مورد تحسین منتقدان قرار گرفت، اکثر منتقدان اعتماد به نفس و جنبش مثبت‌انگاری سکس مگان را ستودند. ای آلبوم نمره ۸۶ از ۱۰۰ را در وبگاه متاکریتیک دریافت کرد و در میان برترین آلبوم‌های سال قرار گرفت.
هاکاتا دون‌تاکو جشنواره ای است که هر ساله در شهر فوکوئوکا، ژاپن برگزار می‌شود. دون‌تاکو با بیش از ۸۴۰ سال سابقه، یک جشنواره سنتی است. این جشنواره به بخشی مهم از زندگی شهروندان فوکوئوکا تبدیل شده‌است و یکی از سه جشنواره بزرگ این شهر است. در شب افتتاحیه جشن که ۲ مه است، یک مسیر ۱٫۲ کیلومتری «میجی-دوری»، یکی از پرترددترین معابر فوکوئوکا، به روی وسایل نقلیه بسته شده و به خیابان دون‌تاکو تبدیل می‌شود. بررسی اجمالی. هاکاتا دون‌تاکو جشنواره ای است که از سال ۱۹۶۲ هر ساله در هفته طلایی (گلدن ویک (ژاپن))، از روز سوم
ساله در هفته طلایی (گلدن ویک (ژاپن))، از روز سوم تا پنجم ماه مه در شهر فوکوئوکا، استان فوکوئوکا، ژاپن برگزار می‌شود. در این دو روز معمولاً بیش از ۶۵۰ گروه، ۳۳۰۰۰ نفر مجری و بیش از ۲ میلیون نفر تماشاگر وجود دارد و یکی از مشهورترین و بزرگترین جشنواره‌های ژاپن است. علاوه بر این، یکی از بزرگترین جشنواره‌های فوکوئوکا نیز است. دو جشنواره محبوب دیگر در هاکاتا جیئون یاماکاسا و حوزیوئویا (Houzyouya) است. افرادی از داخل و خارج فوکوئوکا و همچنین خارج از کشور برای دیدن این جشنواره عظیم حضور پیدا می‌کنند. این جشنواره
این جشنواره عظیم حضور پیدا می‌کنند. این جشنواره دارای دو بخش اصلی است که رژه و اجرا هستند. زنان و مردان صرف نظر از سن با لباس‌های مختلف در خیابان‌ها قدم می‌زنند وبرخی از آنها ساز می‌نوازند و برخی دیگر با قاشق‌های برنجی (شاموجی) تولید صدا می‌کنند. افرادی که به جلسه ای که معمولاً در ماه فوریه برگزار می‌شود می پیوندند می‌توانند در رژه شرکت کنند همچنین، بیش از ۳۰ مرحله / مکان اجرا در شهر وجود دارد. از اواخر دوره قرون وسطی آن را به عنوان مراسم جشن مبارک باد در سال نو برپا می‌داشتند. کلمه دون‌تاکو از کلمه
در سال نو برپا می‌داشتند. کلمه دون‌تاکو از کلمه «زونتاگ» به معنی یکشنبه در زبان هلندی گرفته شده‌است. در قرن نوزدهم میلادی این مراسم را «ماتسوبایاشی» می‌نامیدند. طی مراسم معمولاً تجار محل نماد هفت خدای بخت و اقبال (شیچی فوکو جین) را با خود حمل می‌کردند و سال نو را تبریک می‌گفتند. امروزه کودکان و بزرگسالان با پوشیدن لباس مخصوص در مراسم شرکت می‌کنند. در این مراسم برگزارکنندگان نماد هفت رب‌ّالنّوع خوشبختی و ارابه ویژه مراسم را که تندیس‌ها در آن جای دارند حمل می‌کنند و طبل و کمانچه سنتی ژاپن (شامیسن) به صدا در
و طبل و کمانچه سنتی ژاپن (شامیسن) به صدا در می‌آید. یکی از مراسم ویژه این جشن گروه نوازندگان است که با لباس‌های بسیار زیبا طبل و کمانچه می‌زنند.
ابن غضائری (به عربی: اِبْن الْغَضائِری) از دانشمندان علم رجال است، که آثارش اهمیت بسیاری در این علم دارد. وی در این راه، از اساتیدی بهره برده‌است که بزرگترین آن‌ها پدرش دانشمند بزرگ بغداد بوده‌است. از وی دو کتاب به نام مصنفات و اصول در علم رجال یاد شده‌است و کتابی در علم تاریخ به او منسوب است. سرگذشت. احمد بن حسین بن عبدالله بن ابراهیم بن عبدالله غضائری معروف به ابن غضائری، یکی از رجال‌شناسان و محدثان شیعه در بغداد است که در سده‌های چهارم و پنجم قمری می‌زیسته‌است. کنیه وی را منابع، با اختلاف، ابوالحسن و
کنیه وی را منابع، با اختلاف، ابوالحسن و ابوالحسین گزارش نموده‌اند. از تاریخ زندگانی وی، اطلاعات چندانی در دست نیست و سرگذشتش در هاله‌ای از ابهام است. در منابع رجالی شیعه همچون الفهرست و رجال طوسی و همچنین رجال نجاشی، از وی گزارشی نیامده‌است و تنها نجاشی در نقل قول‌هایی که از وی گزارش کرده‌است، به زندگی و دانش وی اشاراتی داشته‌است. بر اساس برخی گزارشات از قلاح السائل تألیف سید بن طاووس، تاریخ حدودی مرگش مشخص است و چنین می‌نماید که چندی پس از فوت پدرش در ۱۵ صفر ۴۱۱ از دنیا رفته‌است. استادان. از میان استادان
۴۱۱ از دنیا رفته‌است. استادان. از میان استادان و مشایخ وی، پدرش حسین بن عبدالله غضائری، احمد بن عبدالواحد ابن عبدون و ابوالحسین محمد بن عثمان نصیبی، از راویان شناخته شده‌هستند. وی در خصوص رجال‌شناسی و کتاب‌شناسی از پدرش به عنوان دانشمندی بزرگ در بغداد، بهره بسیار برده‌است. شاگردان. نجاشی گزارش کرده‌است که از میان شاگردان ابن غضائری، کسی را نمی‌شناسد و از نقل قول‌های نجاشی چنین برداشت می‌شود که خود وی (نجاشی) از نظرات رجالی و تاریخی ابن غضائری، استفاده‌های بسیاری نموده و برایشان ارزش بسیاری قائل بوده‌است.
بسیاری نموده و برایشان ارزش بسیاری قائل بوده‌است. اهمیت در رجال و حدیث. دیدگاه‌های ابن غضائری، در جرخ و تعدیل روات، از اهمیت بالایی نزد نجاشی برخوردار بوده‌است و نشان‌دهنده میزان اعتماد و وثوق نجاشی بر ابن غضائری است. یاقوت نیز از شخصی همنام و هم نسب با ابن غضائری یاد کرده‌است که احتمالاً هموست. یاقوت او را از ادیبان و فضلا برشمرده است و وی را دارای خطی خوش گزارش کرده‌است. وی در شناخت آثار امامیه، اهتمام بسیار از خود نشان داده‌است و در برخی موارد، تنها کتاب‌هایی را گزارش کرده‌است که جز او کسی ندیده‌است.
را گزارش کرده‌است که جز او کسی ندیده‌است. آثار. شیخ طوسی در مقدمه کتابش "الفهرست"، از آثار ابن غضائری دو کتاب "مصنفات" و "اصول" را یاد می‌کند که توسط وی نگارش یافته‌است. وی در توصیف این دو اثر می‌نویسد که ابن غضائری بیش از پیشیان خود کوشیده‌است که به تفصیل آثار امامیه را معرفی نماید. طوسی در ادامه توضیح می‌دهد که این دو کتاب به جهت عدم توجه کافی به این دو اثر، اصل کتب از میان رفته‌است. نجاشی نیز در آثارش بدون ذکر منبع و به صورت مستقیم، از ابن غضائری گزارش‌هایی را نقل می‌کند که غالباً با دو عنوان «قال احمد
را نقل می‌کند که غالباً با دو عنوان «قال احمد بن الحسین» و «ذکر احمد بن الحسین» شروع می‌شود. با توجه به این نقل قول‌های نجاشی، احتمالاً وی به کتاب مصنفات ابن غضائری دسترسی داشته‌است و از آن مکرر استفاده نموده‌است. بجز این دو اثر در علم رجال، نجاشی از اثر دیگر وی استفاده نموده‌است که در حوزه تاریخ نگارش یافته‌است. نجاشی از این اثر در شرح حال برقی بهره برده‌است. احتمالاً این اثر به شرح محدثان امامیه پرداخته‌است. نجاشی در ۳ مورد، به نقل نظرات جرح و تعدیل ابن غضائری پرداخته‌است که احتمالاً از کتاب دیگری از ابن
پرداخته‌است که احتمالاً از کتاب دیگری از ابن غضائری در این خصوص استفاده کرده باشد.
امروزه نام‌های مختلفی از کره وجود دارد که همگی از پادشاهی‌ها و سلسله‌های باستان گرفته شده‌اند. کره نام‌ مستعاری است که انگلیسی‌ زبان‌ها و کشورهای اروپایی از نام دودمان گوریو گرفته‌اند و همچنین "Koryŏ" نیز هجی می‌شود و توسط کره شمالی و کره جنوبی در زمینه‌های بین‌المللی استفاده می‌شود. در زبان‌ کره‌ای، دو کره اصطلاحات متفاوتی را برای اشاره به ملت اسمی واحد به کار می‌برند: "چوسون یا" Chosŏn ( ،) در کره شمالی و Hanguk (한국، 韓國) در کره جنوبی. مردم کره‌ای‌ ساکن‌ ژاپن و چین نیز از اصطلاح "Chosŏn" برای اشاره به ملت
و چین نیز از اصطلاح "Chosŏn" برای اشاره به ملت کره استفاده می‌کنند. تاریخ. اولین سوابق تاریخ ثبت نام کره با حروف چینی بنام هانجا نوشته شده‌است. حتی پس از اختراع هانگول، کره ای‌ها به‌طور کلی نام کره ای بومی را با hanja، با ترجمه، آوانویسی صدا یا حتی ترکیب این دو، ضبط کردند. علاوه بر این، تلفظ‌های یک کاراکتر در کره ای و گویش‌های مختلف کره ای تا حدودی متفاوت است و با گذشت زمان تغییر کرده‌است. به همه این دلایل، علاوه بر سوابق نادرست و گاه متناقض نوشتاری، تعیین معانی یا تلفظ اصلی نام‌های باستانی نیز دشوار است.
معانی یا تلفظ اصلی نام‌های باستانی نیز دشوار است. تاریخ باستان. گوجوسون. تا سال ۱۰۸ قبل از میلاد کره شمالی و بخشی از منچوری توسط گوجوسئون کنترل می‌شد. در اسناد معاصر چینی، به عنوان 朝鮮 نوشته شده بود، که در کره ای مدرن با نام "چوسون" یا Joseon () تلفظ می‌شود. پیشوند "Go-" ()، به معنی «قدیمی» یا «باستان» یک قرارداد تاریخ‌نگاری است که آن را از پادشاهی چوسان بعدی متمایز می‌کند. نام "چوسون" اکنون نیز توسط کره شمالی و کره ای‌های مقیم چین و ژاپن برای اشاره به شبه جزیره و به عنوان شکل رسمی کره ای نام "جمهوری خلق
جزیره و به عنوان شکل رسمی کره ای نام "جمهوری خلق دموکراتیک کره" (چوسون) استفاده می‌شود. این واژه همچنین در بسیاری از زبانهای آسیایی برای اشاره به شبه جزیره کره مانند ژاپنی، ویتنامی و چینی استفاده می‌شود. احتمالاً حروف چینی به صورت آوایی یک نام کره ای بومی را رونویسی می‌کنند، شاید چیزی شبیه "Jyusin" تلفظ شود. برخی حدس می‌زنند که این مربوط به ارجاع چینی به 肅 愼 (숙신، Suksin (گروه قومی))، 愼 (직신، جیکسین) و 息 愼 (식신، Siksin)، اگرچه این نام‌های اخیر احتمالاً اجداد مردم جورچن را توصیف می‌کنند سایر دانشمندان معتقدند