payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بادام‌لی (به لاتین: Badamlı) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان شاهبوز واقع شده است. بادام‌لی ۱۱۰۱ نفر جمعیت دارد.
کلیسای سنت چارلز بورومئو (به ), یک کلیسای باروک است که در ضلع جنوبی کارلسپلاتز در وین، اتریش واقع شده‌است. این کلیسا که برجسته‌ترین کلیسای باروک در وین است، از بزرگترین بناهای این شهر محسوب می‌شود. این کلیسا به سنت شارل بورومئو، یکی از بزرگ‌ترین اصلاح طلبان قرن شانزدهم اختصاص یافته‌است. این کلیسا در حاشیه وین و تقریباً ۲۰۰ متری بیرون رینگ‌اشتراسه واقع شده‌است و یک گنبد به شکل یک بیضوی دارد. تاریخچه. در سال ۱۷۱۳، یک سال پس از آخرین شیوع بزرگ طاعون، چارلز ششم، امپراتور مقدس روم، متعهد شد که کلیسایی برای حامی
امپراتور مقدس روم، متعهد شد که کلیسایی برای حامی بزرگ خود، چارلز بورومئو، که به عنوان یک شفابخش برای مبتلایان به طاعون مورد احترام بود، بنا کند. به همین منظور یک مسابقه معماری اعلام شد، که در این مسابقه یوهان برنهارد فیشر فون ارلاخ، فردیناندو گالی بی بینا و یوهان لوکاس فن هیلدبرانت، برتر از دیگران بودند. ساخت و ساز این کلیسا در سال ۱۷۱۶ تحت نظارت آنتون ارهارد مارتینلی آغاز شد. پس از مرگ جی بی فیشر در سال ۱۷۲۳، پسرش جوزف امانوئل فیشر فون ارلاخ با استفاده از نقشه‌های نیمه تغییر یافته، ساخت و ساز آن را در سال
نیمه تغییر یافته، ساخت و ساز آن را در سال ۱۷۳۷ به پایان رساند. این کلیسا در اصل دارای دید مستقیم به هافبورگ بود و همچنین، تا سال ۱۹۱۸، کلیسای سلطنتی محسوب می‌شد.
سله‌سوز (به لاتین: Sələsüz، به ارمنی: Սաղուասոն ساقواسونک) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان شاهبوز واقع شده است. سله‌سوز ۶۱۱ نفر جمعیت دارد.
بلوز باسماتی فیلمی محصول سال ۲۰۱۷ و به کارگردانی دنی بارون است. در این فیلم بازیگرانی همچون بری لارسون، اسکات باکولا، دونالد ساترلند، تاین دالی، اوتکارش آمبودکار، لاکشمی فومانچو و سوهاسینی مولای ایفای نقش کرده‌اند.
گونی‌قشلاق (به لاتین: Güney Qışlaq، تا ۱ مارس ۲۰۰۳ یوخاری رمشین Yuxarı Remeşin، به ارمنی: آنوشاوان Անուշավան) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان شاهبوز واقع شده است. گونی‌قشلاق ۵۵۵ نفر جمعیت دارد.
شاهبوزکند (به لاتین: Şahbuzkənd، به ارمنی: شاهاپونک Շահապոնք) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان شاهبوز واقع شده است. شاهبوزکند ۱۱۹۷ نفر جمعیت دارد.
آغ‌بلاغ (به لاتین: Ağbulaq، تا ۱ مارس ۲۰۰۳ گجه‌زورGecəzur یا کچه‌زور Keçəzor، به ارمنی: Կժաձոր کژادزور یا Քաջաձոր کاژادزور) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان شاهبوز واقع شده است. آغ‌بلاغ ۴۴۵ نفر جمعیت دارد۲] منابع. ۲. https://www.jadeh.ir/blog/%D8%A2%D9%82%D8%A8%D9%84%D8%A7%D8%BA-%DA%A9%D8%AC%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%9F/
تد دیبیاسی (؛ زادهٔ ) کشتی‌گیر، کشتی‌گیر کشتی حرفه‌ای، و فیلم‌نامه‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون تالار شهرت دبلیو دبلیو ای شده‌است.
نظرآباد (به لاتین: Nəzərabad، به ارمنی: واساکاکرت Վասակակերտ) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان بابک واقع شده است. نظرآباد ۱۰۶۴ نفر جمعیت دارد.
کچیلی (به لاتین: Keçili، به ارمنی: کرتن Քրտն) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان شاهبوز واقع شده است. کچیلی ۱۷۰۲ نفر جمعیت دارد.
کچیلی (به لاتین: Keçili) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان شمکور واقع شده است. کچیلی ۵۷۰۴ نفر جمعیت دارد.
لاکسمی فیلمی محصول سال ۲۰۲۰ و به کارگردانی راغوا لارنس است. در این فیلم بازیگرانی همچون آکشی کومار، کیارا ادوانی، توشار کاپور، شاراد کلکار، آشوینی کالسکار و بابو آنتونی ایفای نقش کرده‌اند.در آغاز نام این فیلم لاکسمی بمب بود که بعد از اعتراض های صورت گرفته به نام فیلم که گفته شد این توهین به الهه لاکشمی و باورهای هندویان است نام این فیلم رسماً به لاکسمی تغییر کرد داستان. آصف احمد، که به ارواح اعتقادی ندارد، با همسرش راشمی راجپوت و برادرزاده‌اش شان زندگی می‌کند. آنها برای جشن نقره ای خود به راتنا و خانه ساچین
آنها برای جشن نقره ای خود به راتنا و خانه ساچین والدین راشمی دعوت شده اند . پدر راشمی این زوج را قبول ندارد زیرا راشمی هندو با آصف مسلمان فرار کرده بود، اما مادرش با آنها مهربان است. آنها با برادر راشمی دیپاک و همسرش آشوینی آشنا می شوند. آصف و شان از محوطه‌های مجاوری بازدید می‌کنند که گمان می‌رود خالی از سکنه است. در حالی که او برای بازی کریکت کنده ها را در زمین می گذارد ، کنده ها به بدن مدفون برخورد کردند. خون روی کنده ها می ریزد، اما آصف آن را با خاک مرطوب اشتباه می گیرد و آن را به گیاه بادرنجبویه خانه
اشتباه می گیرد و آن را به گیاه بادرنجبویه خانه می برد. پس از این، راتنا، آشوینی و دیپاک همگی تجربیات فراطبیعی در خانه دارند. با پیروی از دستورات یک کشیش، آنها تأیید می کنند که واقعاً روحی در میان آنها وجود دارد. آصف با همان گیاهی که خون را در آن شست، چای بادرنجبویه درست می‌کند. وقتی آن را می‌نوشد، روح او را تسخیر می‌کند و او شروع به زنانگی می‌کند، و شب‌ها به کشتار می‌پردازد و به خانواده به جز آصف هشدار می‌دهد که چیزی اشتباه است. فاش می شود که سه روح او را نگه داشته اند: یک زن تراجنسیتی خشن، یک مرد مسلمان و
داشته اند: یک زن تراجنسیتی خشن، یک مرد مسلمان و یک پسر معلول ذهنی. خانواده آصف یک جن گیر را استخدام می کنند که روح اصلی را از بدن او بیرون می کند. به دام افتاده، روح داستان خود را فاش می کند.
کودتای خزنده در سپاه اصطلاحی است که برخی از فرماندهان ارشد وقت سپاه پاسداران به نقل از حسینعلی منتظری در سال ۱۳۶۳ برای مجموعه فعالیت‌های گروهی دیگر از فرماندهان سپاه پاسداران به کار برده‌اند. از نظر فرماندهان منتقد، گروهی که تجربه کافی در جنگ نداشته و در جبهه‌های جنگ نیز شرکت نمی‌کردند، با فعالیت‌های امنیتی و سیاسی برای حذف فرماندهان مهم تلاش می‌کرده‌اند و آنها به جای جنگ، در حال فعالیت سیاسی و تسخیر قدرت سیاسی بوده‌اند. برخی از منتقدان در جلسه‌ای که در این مورد برگزار شده، از جمله حسن بهمنی و کاظم رستگار،
مورد برگزار شده، از جمله حسن بهمنی و کاظم رستگار، اگرچه جزو فرماندهان هستند، اما در عملیات بعدی به عنوان بسیجی ساده به خط مقدم می‌زنند و کشته می‌شوند. برخی دیگر از فرماندهان نیز همچون داود کریمی، منصور کوچک محسنی و اکبر گنجی منزوی شده و در ادامه به زندان می‌افتند. در مقابل افرادی که مورد انتقاد قرار می‌گیرند، از جمله حسین نجات، محسن رضائی، سید یحیی رحیم‌صفوی و محمد باقر ذوالقدر می‌توانند در آینده سمت‌های اساسی در سپاه پاسداران را به دست بگیرند. اگرچه صحبت دربارهٔ این اصطلاح و جلسه مذکور پس از سال ۱۳۶۳ در
دربارهٔ این اصطلاح و جلسه مذکور پس از سال ۱۳۶۳ در خاطرات رجال سیاسی و برخی چهره‌های نظامی به شکل محدودی وجود دارد، اما نخستین بار فایل صوتی جلسه مذکور در قالب مستندی به نام «کودتای خزنده در سپاه» در بی‌بی‌سی فارسی پخش شد. پس از خبر پخش این مستند، برخی رسانه‌های نزدیک به سپاه پاسداران اعلام کردند که جلسه غیرمحرمانه و عادی بوده‌است و تلاش برای سیاسی کاری انجام شده‌است. همزمان خبرگزاری‌های وابسته به سپاه پاسداران با سانسور و دستکاری در برخی از قسمت‌های حساس، فایل صوتی به همراه متن جلسه را منتشر کردند. این
فایل صوتی به همراه متن جلسه را منتشر کردند. این درحالی است که هیچگاه فایل صوتی جلسه پخش نشده بود و روایت‌های متفاوتی از آن جلسه و به شکل گزیده منتشر شده بود. روایت محمد ابوترابی از اعتراضات سال ۶۳ در کتاب «مردان رستگار» ذکر گردیده بود، چاپ شد، امّا نهادهای مسئول از چاپ مجدّد کتاب جلوگیری کردند. پس از پخش این فایل صوتی، حسین نجات برخی از منتقدان در جلسه را بخشی از «جریان نفاق» نامید که از «ساده‌لوحی» منتظری سوءاستفاده کرده‌اند. وی همچنین گفت دیگر منتقدان نیز، جریانی «فریب خورده» بودند که «شهید» شدند.
نیز، جریانی «فریب خورده» بودند که «شهید» شدند. حسام‌الدین آشنا پخش این فایل صوتی را «سرقت اسناد جنگی» و «جاسوسی» نامید. پیش‌زمینه. پس از سخنان مکرر سید روح‌الله خمینی مبنی بر عدم دخالت نیروهای نظامی در قلمرو سیاسی، برخی فرماندهان ارشد سپاه پاسداران به فعالیت‌های سیاسی برخی چهره‌های سپاه از جمله برخی فرماندهان آن که جناح راست سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی را تشکیل می‌دادند، معترض می‌شدند. از نظر معترضان، این گروه دائماً در حال سفر به قم و دیدار با برخی چهره‌هایی خاص در حوزه علمیه قم و فعالیت علیه حسینعلی
خاص در حوزه علمیه قم و فعالیت علیه حسینعلی منتظری بودند. معترضان نیز عموماً اعتراضات خودشان را به حسینعلی منتظری انتقال می‌داند. دومین محل نزاع، موضوع جنگ بود. مدعای آنها این بود که فرماندهی سپاه به روح‌الله خمینی و مردم دروغ می‌گوید و دائماً پیروزی در جنگ را وعده می‌دهند. هر عملیاتی را آخرین عملیات و سرنگونی صدام قلمداد می‌کنند و بدون داشتن برنامه خاصی هزاران تن را به کشتن می‌دهند و سپس در مورد تعداد تلفات نیز به مقامات بالا دروغ می‌گویند. مهم‌ترین درخواست همه معترضان، برکناری محسن رضایی و محسن رفیق‌دوست
همه معترضان، برکناری محسن رضایی و محسن رفیق‌دوست و عدم دخالت سپاه در سیاست بود. منتظری نیز برخی از خواسته‌ها را به روح‌الله خمینی منتقل کرده‌است و هشدار می‌دهد که در سپاه پاسداران امکان وقوع کودتا وجود دارد. محسن رضایی تاکنون حداقل دوبار خاطره مهمی نقل کرده که مطابق آن، منتظری به خمینی خطر کودتای سپاه را گوشزد کرده‌است. نامه فرماندهان معترض سپاه. جمعی از چهره‌های سپاه و مشخصا فرماندهان تیپ ۱۰ سیدالشهدا، بعد از ناکامی عملیات خیبر در تابستان ۶۳، برای انعکاس نگرانی‌های‌شان نامه‌ای ۹۰ صفحه ای به مسئولان ارشد
نگرانی‌های‌شان نامه‌ای ۹۰ صفحه ای به مسئولان ارشد منتشر کردند. آنان بر اساس توصیه منتظری گفته‌های خودشان را مکتوب می‌کنند و سپس به هاشمی رفسنجانی می‌دهند و وی نیز نامه را با حذف اسامی امضاکنندگان، در اختیار فرماندهی کل سپاه قرار می‌دهد. در این نامه آمده‌است که «با شعار این‌که توکل برای پیروزی کافی است، شدیداً تدبیر و تعقل را از صحنه بیرون کرده‌اند… به دلیل این‌که جواب تبلیغات خارجیان را می‌دهیم و برای حفظ روحیه مردم، دروغ‌های بزرگی را در رده‌های مختلف اجرایی می‌گویند که نه تنها نتیجه عکس می‌دهد بلکه مردم
می‌گویند که نه تنها نتیجه عکس می‌دهد بلکه مردم را گیج کرده و در ذهن آنها سؤال ایجاد می‌کند… تفکر مسئولین اجرایی عمدتاً یک‌بعدی و بیشتر معطوف به عملیات ساده نظامی است تا عملیات پیچیده و همه‌جانبهٔ سیاسی، اقتصادی، نظامی.» در ادامه نامه تصریح شده: «قوه قضاییه در جنگ فعالیت اصولی و مستمر ندارد، به همین دلیل ضعیفان حسابرسی دقیق می‌شوند اما فرماندهان رده بالا حسابرسی نمی‌شوند و به تخلفات احزاب و سازمان‌ها در جنگ رسیدگی نمی‌گردد… برای توجیه نارسایی‌ها و ضعف‌ها از اعتبار حضرت امام خرج می‌کنند… در جمهوری اسلامی
از اعتبار حضرت امام خرج می‌کنند… در جمهوری اسلامی مانند قارچ از زمین انواع قرارگاه به بهانه اداره جنگ سبز می‌شوند. تب قرارگاه مملکت را تسخیر نموده و برای انجام هر کاری قرارگاه احداث می‌کنند… اطاعت بی‌چون و چرا از فرمانده و شورای عالی [سپاه پاسداران] همه زمینه‌ها خط مشی کلی سپاه است که توسط فرماندهی دنبال می‌گردد.» نویسندگان نامه سپس با تأکید بر اینکه «مسئولان و فرمانده کل سپاه از هر طریق کوشش می‌کنند ولایت خود را اثبات کنند» و «هرکس ولایت فرمانده کل سپاه را قبول نداشته باشد منزوی و سرکوب می‌شود»، برکناری
قبول نداشته باشد منزوی و سرکوب می‌شود»، برکناری محسن رضایی و محسن رفیق‌دوست وزیر سپاه را ضروری می‌دانند: «هر چه سریع‌تر باید فرمانده و وزیر سپاه تعویض شوند، زیرا خودشان عامل اصلی ضعف‌ها و نارسایی‌ها هستند.» جلسه ۵ آذر ۶۳. در پی انتشار یک سند تاریخی و محرمانه در سال ۹۹، روایت جدیدی از اختلافات درون سپاه پاسداران مشخص شد. در پی شکست‌های پیاپی ایران در خاک عراق، جلسه مهمی در مرکز فرماندهی جنگ برگزار می‌شود که در آن فرماندهی سپاه مورد انتقاد سپاهیان ناراضی قرار می‌گیرد. در این جلسه به نقش حسین طائب در نفوذ
می‌گیرد. در این جلسه به نقش حسین طائب در نفوذ جریان سیاسی مصباح یزدی به این نهاد، و اقدامات حسین نجات در پرونده سازی امنیتی برای سپاهیان منتقد اعتراض می‌شود. به علاوه، انتصاب مدیران ناآشنا با جنگ، از جمله محسن رضائی و محمدباقر ذوالقدر، به مسئولیت‌های کلیدی مورد انتقاد قرار می‌گیرد. از نظر منتقدان، برخی به جای جنگ، در حال فعالیت سیاسی و تسخیر قدرت سیاسی هستند. برخی معترضان از فرماندهانی انتقاد می‌کنند که «می‌نشینند توی قرارگاه، توی لندکروزها، اما وقتی عملیات شروع می‌شود، نیروی بسیج… رها می‌شود به امید خدا.»
شروع می‌شود، نیروی بسیج… رها می‌شود به امید خدا.» آنها در مقابل، به برخورد حذفی با فرماندهان مهم نظامی همچون داود کریمی، علی موحد دانش یا احمد متوسلیان انتقاد دارند و در مورد وقوع «کودتای خزنده در سپاه» هشدار می‌دهند. حسن بهمنی، معاون وقت طرح و عملیات سپاه تهران و مسئول عملیات تیپ ۱۰ سیدالشهدا در این جلسه می‌گوید: «اصل قضیه این است که همین الان، برادر محسن رضایی همه می‌دانند که ایشان قبل از اینکه به عنوان فرمانده کل سپاه منصوب بشوند از مسائل نظامی اطلاع نداشتند، بعد از این هم که منصوب شدند توی قرارگاه‌ها
بعد از این هم که منصوب شدند توی قرارگاه‌ها نشسته‌اند با دستیاران‌شان. کسانی هم که توی قرارگاه‌ها می‌نشینند چیزی یادنمی‌گیرند. بچه‌هایی هم که مثل حاج علی موحد، حاج احمد متوسلیان، توی دل خون و آتش آن چیزهایی که باید یاد بگیرند [را یادمی‌گیرند] منزوی می‌شوند. اصل قضیه و مشکلات ما در اینجا نهفته‌است که فرماندهی ما آن طوری که باید و شاید نمی‌تواند در جنگ کار بکند.» یک از منتقدان در جلسه می‌گوید: «می‌دانیم برادر [حسین] نجات فکرش چه هست… چه برخوردهایی می‌خواسته بکند با بچه‌ها… مطمئن باشید که از برادران حفاظت
بکند با بچه‌ها… مطمئن باشید که از برادران حفاظت اطلاعات نمی‌ترسیم»، و دیگری نیز هشدار می‌دهد: «آقای نجات [و همراهانش] توی اطلاعات ستاد مرکزی برای آقای منتظری پرونده درست کرده بودند.» محسن رضایی در پاسخ به بخشی از اعتراضات اعلام می‌کند منصوب روح‌الله خمینی است و فرماندهی جنگ با شخص وی نیست. یک معترض ناشناس دیگر فرمانده سپاه را خطاب می‌کند: «شما می‌گویید فرماندهی جنگ با من نیست. اما مسئولیت آموزش نظامی با شماست، حداقل شما تعیین می‌کنید. برادر ذوالقدر، به گفته تمام برادرهای آموزش نظامی، حداقل تا این ساعت یک
تمام برادرهای آموزش نظامی، حداقل تا این ساعت یک تیر کلاشینکف خالی نکرده، شما به عنوان مسئول آموزش نظامی گذاشتیدش که رکن اساسی جنگ است. الان ما چقدر تربیت کرده‌ایم فرمانده گردان، گروهان، تیپ؟ چونکه… آقای ذوالقدر با شما دوستند. من نمی‌دانم. این قدر ما فرمانده‌های نظامی خوب داریم. آموزش نظامی داریم. شما اینها را… به کار نگرفتید… شما بهترین نفراتی که در سپاه بودند و با خود شما همرزم بودند، آنها را گذاشتید کنار.» بیشتر منتقدان این جلسه اگرچه بعضاً جزو فرماندهان هستند، اما چون به مدیران ارشد سپاه اعتقاد ندارند،
هستند، اما چون به مدیران ارشد سپاه اعتقاد ندارند، در عملیات بعدی به عنوان بسیجی ساده به خط مقدم می‌زنند و کشته می‌شوند. برخورد با منتقدان. محسن رضایی و نزدیکانش بلافاصله پس از جلسه مذکور زمینه‌سازی برای برخورد با منتقدان را شروع می‌کنند. اکبر هاشمی رفسنجانی در خاطرات همان روز می‌نویسد: «بعداز ظهر، آقایان محسن رضایی و محسن رفیق‌دوست و سیدجلال ساداتیان [مسئول دفتر وقت هاشمی] آمدند. گزارش مراسم معرفی فرمانده سپاه پاسداران تهران را آوردند که عده‌ای از مخالفان، شلوغ و اغتشاش کرده بودند. اجازه تعقیب آنها را
شلوغ و اغتشاش کرده بودند. اجازه تعقیب آنها را می‌خواستند.» رضایی چهار روز قبل هم، با درخواست «برخورد خشن» با منتقدانش به سراغ فرمانده جنگ رفته‌است. در خاطرات اول آذر ۱۳۶۳ هاشمی رفسنجانی آمده: «پیش از ظهر، آقای محسن رضایی آمد. از تحرک مخالفانش در سپاه و کارشکنی در منطقه تهران، علیه فرماندهی سپاه اظهار ناراحتی شدیدی و درخواست اجازه برخورد خشن‌تر و تنبیه مخالفان را داشت.» درخواست محسن رضایی، ظاهراً پس از آن صورت می‌گیرد که او در استان کرمانشاه، که آن زمان باختران نام داشت، تجربه سختی را پشت سر می‌گذارد. در
نام داشت، تجربه سختی را پشت سر می‌گذارد. در خاطرات ۲۵ آبان هاشمی رفسنجانی آمده: «آقای محسن رفیق‌دوست اطلاع داد که امروز در باختران، در جلسه‌ای از طرف بعضی از پاسداران به محسن رضایی فرمانده سپاه پاسداران اعتراض و اهانت شده‌است.» در خاطرات حمید داوودآبادی از مورخان جنگ ایران و عراق آمده که در ابتدی جلسه‌ای در پادگان ابوذر در در پاییز ۶۳، مجری مراسم اسامی عباس کریمی فرمانده وقت لشکر ۲۷ و معاونش محمدرضا دستواره را، به همراه کاظم رستگار فرمانده تیپ ۱۰ و معاونش می‌خواند که قاعدتاً در آن زمان، احمد غلامی بوده.
می‌خواند که قاعدتاً در آن زمان، احمد غلامی بوده. مجری این فرماندهان را صدا می‌کند تا پهلوی محسن رضایی بنشینند، ولی هیچ‌کدام جلو نمی‌آیند. پس از اختلاف‌هایی که پیش می‌آید، برخورد محسن رضایی با منتقدان آغاز می‌شود: «از روز بعد، لندکروزهای حفاظت اطلاعات سپاه، در پادگان چرخ می‌زدند و مثل فیلم‌های سیاسی - پلیسی، هر کس را که قبلاً شناسایی کرده بودند -و اکثراً بچه‌های لشکر ۱۰ بودند- دستگیر کرده و با خود می‌بردند. به دستور زرمخی مسئول تبلیغات، عکس‌های منتظری از اتاق‌ها پایین کشیده شد… [به گفته یکی از نیروهای
اتاق‌ها پایین کشیده شد… [به گفته یکی از نیروهای اطلاعات و عملیات] دیشب، در ساختمان فرماندهی لشکر سیدالشهدا، ۶ ساعت جلسه بین محسن رضایی و مخالفین او بوده که کاظم رستگار جلوی محسن ایستاده و گفته که چرا نیروهای مجاهدین انقلاب را به کار می‌گیری و محسن هم همان‌جا جلوی همه گفته که تو منافق هستی و من می‌دهم به جرم نفاق دادگاهیت کنند.» کاظم رستگار فرمانده تیپ ۱۰ در عملیات بعدی به عنوان بسیجی ساده شرکت کرد و کشته شد. بهمنی و شیری دو فرمانده دیگر منتقد در این جلسه نیز، به عنوان بسیجی به عملیات می‌روند و در کنار کاظم
به عنوان بسیجی به عملیات می‌روند و در کنار کاظم رستگار کشته شدند. علی صنیع‌خانی از فرماندهان سابق سپاه در این مورد می‌گوید: «این بچه‌ها به‌شدت مظلوم بودند… این مظلومیت باید آشکار شود که به اینها چه ظلمی شده‌است. درمورد شهید رستگار حتی اجازه ندادند در پادگان خودش تشییع شود. اصلاً کجا می‌بینید که رستگار یا بهمنی مطرح باشند، مگر کم کسانی بودند؟» علی موحد دانش، که حسن بهمنی در جلسه ۵ آذر از «منزوی» شدن او سخن می‌گوید، پیش از کاظم رستگار، فرماندهی تیپ ۱۰ سید الشهدا را بر عهده داشت، بعد از عملیات مسلم بن عقیل در
را بر عهده داشت، بعد از عملیات مسلم بن عقیل در مهر ۶۱، از فرماندهی تیپ کناره‌گیری می‌کند و در فروردین ۶۲، در عملیات والفجر ۱ به عنوان بسیجی به جبهه می‌رود. وی در ۱۳ مرداد ۶۲، در جریان عملیات والفجر ۲ کشته می‌شود. داود کریمی نیز تا اسفند ۵۹ فرمانده ستاد عملیات جنوب و از طراحان رفع حصر آبادان بوده و سپس فرمانده سپاه تهران شده، اما در سال ۶۳ هیچ سِمتی ندارد. وی سال بعد، در عملیات والفجر۸ به عنوان یک داوطلب معمولی به منطقه عملیاتی فاو می‌رود و بر اثر حمله عراقی‌ها شیمیایی می‌شود. در نهایت به او به جرم دفاع از
شیمیایی می‌شود. در نهایت به او به جرم دفاع از منتظری به زندان می‌افتد. علی صنیع‌خانی دربارهٔ کریمی با ذکر «بچه‌های تهران او را درحد فرمانده کل سپاه می‌دیدند» می‌گوید: «وقتی داود به فرماندهی سپاه تهران آمد احساس خطر کردند و او را به منطقه ۷ [غرب] فرستادند.» منصور کوچک محسنی نیز، که پس از ربوده شدن احمد متوسلیان دومین فرمانده نیروهای اعزامی سپاه به سوریه می‌شود، پس از ماجراهای سال ۶۳ به‌طور کلی به حاشیه می‌رود. او در ادامه جنگ، به عنوان نیروی داوطلب ساده در جبهه‌ها حضور می‌یابد. کوچک محسنی در سال ۷۱، به خاطر
حضور می‌یابد. کوچک محسنی در سال ۷۱، به خاطر حمایت از منتظری دستگیر می‌شود و برای چند ماه به زندان می‌رود. پس از آن هم، عمدتاً در انزوا به سر برده‌است.
امپراتور پریتویراج فیلمی محصول سال ۲۰۲۲ و به کارگردانی چاندراپراکاش دیویدی است. در این فیلم بازیگرانی همچون آکشی کومار، سانجی دات، مانوشی چیلار، سنو سود، اشوتوش رانا و ساکشی تنور ایفای نقش کرده‌اند.
رابط نرخ اولیه یا PRI یک استاندارد رابط مخابراتی است که در شبکه دیجیتالی خدمات یکپارچه برای ارسال چند صدا و داده بین شبکه و مشترک استفاده می‌شود. رابط نرخ اولیه استانداردی برای ارائه خدمات مخابراتی برای شرکت‌ها می‌باشد. این رابط در آمریکا، کانادا و ژاپن مبتنی بر T1 و در اروپا، استرالیا و ایران مبتنی بر E1 می‌باشد. E1 مشتمل بر ۳۰ کانال حامل و یک کانال داده با ظرفیت ۲ میلیون باد است. اولین فاصله زمانی در T1 برای همزمان سازی است و یک کانال داده یا حامل محسوب نمی‌شود. کانال داده معمولاً فاصله زمانی ۱۶ را در E1
کانال داده معمولاً فاصله زمانی ۱۶ را در E1 دارد، در حالی که فاصله زمانی ۲۴ را در T1 دارد. انواع سرویس‌های ISDN. هر کانال حامل، داده، صدا و دیگر خدمات را حمل می‌کند. کانال داده اطلاعات کنترلی و سیگنالینگ را حمل می‌کند. کاربردها. کانال‌های PRI معمولاً توسط شرکت‌های متوسط تا بزرگ مجهز به شبکه تلفن خصوصی درخواست می‌شوند تا به شبکه تلفن شهری دسترسی به صورت دیجیتال داشته باشند. کانال‌های حامل می‌توانند برای مقاصد خاص مانند ویدیو کنفرانس مورد استفاده قرار بگیرند. کانال‌های PRI و «تماس مستقیم داخلی» به عنوان وسیله
PRI و «تماس مستقیم داخلی» به عنوان وسیله معمول تحویل تماس‌های ورودی به درگاه‌های وویپ از شبکه تلفن شهری نیز کاربرد دارند.
ارث اندوهناک! (Spanish: "¡Triste herencia!") نقاشی رنگ روغن توسط هنرمند اسپانیایی خواکین سورولا در سال ۱۸۹۹ است. این نقاشی سال‌ها توسط کلیسای اسقفی معراج نیویورک نگهداری می‌شد تا اینکه در سال ۱۹۸۱ توسط بانک پس‌انداز والنسیا (بخشی از بانکیا در حال حاضر) خریداری شد. ابعاد کار بزرگ و ۲۱۰ سانتی‌متر × ۲۸۵ سانتی‌متر (۸۳ در ۱۱۲ اینچ) است. این نقاشی گروهی از کودکان برهنه بیمار و معلول را در ساحل مالواروسا در والنسیا به تصویر می‌کشد، از جمله برخی از آن‌ها به دلیل فلج اطفال از عصا استفاده می‌کنند. آن‌ها توسط راهبی با
اطفال از عصا استفاده می‌کنند. آن‌ها توسط راهبی با لباس سیاه از بیمارستان پناهندگی والنسیا در سن خوان دو دیوس به ساحل آورده شده‌اند تا به عنوان اقدامی درمانی در آب دریا استحمام کنند. در پس زمینه، برخی از کودکان در دریا هستند. سورولا که خود او در حال مشاهده صحنه است، این چنین می‌نویسد: سورولا این نقاشی را با سایر آثار در نمایشگاه جهانی ایتالیا در پاریس در سال ۱۹۰۰، جایی که به او جایزه بزرگ اعطا شد، به نمایش گذاشت و هنگامی که در نمایشگاه ملی هنرهای زیبا در مادرید به نمایش گذاشته شد، به او نشان افتخار (مدال
به نمایش گذاشته شد، به او نشان افتخار (مدال افتخار) اهدا شد. وی در سال ۱۹۰۱ پیشنهاد فروش این نقاشی را به قیمت ۴۰٬۰۰۰ پزوتا به دولت اسپانیا ارائه داد، اما این سیاست توسط سیاستمداران محافظه کار مسدود شد. این نقاشی در سال ۱۹۰۲ با همان قیمت ۴۰ هزار پزوتا به نمایندگی یسوعی‌های ویدال در نیویورک فروخته شد و در سال ۱۹۰۴ به جان ای. برویند فروخته شد. در سال ۱۹۰۹ در انجمن اسپانیایی آمریکا در نیویورک به نمایش درآمد. برویند آن را به کلیسای اسقفی معراج در خیابان پنجم نیویورک سپرد، جایی که سال‌ها در آنجا از آن نگهدار
نیویورک سپرد، جایی که سال‌ها در آنجا از آن نگهدار می‌شد. در ژوئن ۱۹۸۱ برای حراج در ساتبی در نیویورک به فروش رسید و توسط بانک پس‌انداز والنسیا (کاخ دهورس والنسیا، بعداً بخشی از بانکاجا و هم‌اکنون بخشی از بانکیا) به قیمت ۲۴۰٬۰۰۰ دلار خریداری شد.
شاپورقلعه یک قلعه تاریخی واقع در ساحل چپ رود نخجوان (نخجوان‌چای) در نزدیکی روستایی به همین نام در شهرستان شاهبوز از توابع جمهوری خودمختار نخجوان واقع شده است. ویژگی‌ها. این قلعه بر روی کوهی بلند واقع شده و توسط صخره‌های شیب‌دار احاطه شده است. این قلعه در سال ۱۹۹۰ میلادی به عنوان یک اثر باستانی به ثبت رسید. مساحت قلعه ۱۳۰۰ متر مربع است. در بخش مرکزی قلعه باستان‌شناسان با بقایای ساختمانی، آجرهای پخته‌شده، صفحات سفالی صورتی و بقایای سنگ‌های دانه‌ای و شومینه روبرو شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که زندگی در
روبرو شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که زندگی در شاپورقلعه از سده نخست میلادی تا قرون پانزدهم تا شانزدهم ادامه داشته است. همچنین از آن به عنوان مرکز نگهبانی برای اهداف دفاعی استفاده می‌شد. ویژگی‌های معماری. این قلعه در منطقه‌ای چندضلعی‌شکل قرار دارد. بلندترین مکان زمین واقع در بلندترین صخره در بخش جنوب‌شرقی قلعه است. در درون صخره یک اتاق مستطیل‌شکل با مساحت ۴×۳.۶ متر حفر شده است. آجرهای سوخته به ابعاد ۱۹×۱۹×۵ سانتی‌متر در درون اتاق پیدا شد، در دیوار قلعه طاقچه‌ای به شکل لوزی و دیوار زیر طاقچه به صورت نیم‌دایره
به شکل لوزی و دیوار زیر طاقچه به صورت نیم‌دایره ساخته شده است.
توماس ویلیام "تام" بابسون (؛ زادهٔ ) بازیگر، و مربی هاکی روی یخ اهل آمریکا است. اوایل زندگی. بابسون از دبیرستان گلوسستر فارغ التحصیل شد. در دبیرستان به بازی هاکی روی آورد و کاپیتان تیم هاکی روی یخ بود. بعد از فارغ التحصیلی ، به مدت یک فصل برای مدرسه نورث وود هاکی بازی کرد. وی در دوره دانشگاه هم هاکی را رها نکرد و بازیکن هاکی روی یخ دانشگاه سنت لورنس و دانشگاه ماساچوست بود. تحصیلات دانشگاهی. بابسون ، لیسانس تئاتر را از دانشگاه ماساچوست و فوق لیسانس هنرهای زیبا را از کالج اسمیت دریافت کرد. زندگی حرفه ای. ورود
را از کالج اسمیت دریافت کرد. زندگی حرفه ای. ورود به دنیای بازیگری. تام بابسون ابتدا معلم ، بازیگر و نویسنده تئاتر بود. یکی از اولین فعالیت های او در هالیوود آموزش بازی هاکی به پل نیومن برای فیلم ضربه محکم بود. وی از دهه ۱۹۸۰ تاکنون در بیش از ۲۵۰ فیلم و سریال تلویزیونی بازی کرده است.وی همچنین کتابی تحت عنوان «انتخاب بازیگر» تالیف کرده است. مربیگری. بابسون از سال ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۸ مربی تیم ملی هاکی روی یخ زنان ایالات متحده آمریکا بود و این تیم را در المپیک هدایت کرد. همچنین از سال ۱۹۹۷ تا ۱۹۹۹ در جشنواره ملی هاکی
همچنین از سال ۱۹۹۷ تا ۱۹۹۹ در جشنواره ملی هاکی زنان ایالات متحده مربیگری کرد. زندگی شخصی. بابسون متاهل است و یک پسر دارد. او و خانواده اش در گلوکستر، ماساچوست زندگی می کنند.
قزل‌قشلاق (به لاتین: Qızıl Qışlaq، تا ۱ مارس ۲۰۰۳ آشاغی رمشین Aşağı Remeşin، به ارمنی: آرماواشن Արմավաշեն) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان شاهبوز واقع شده است. قزل‌قشلاق ۷۱۶ نفر جمعیت دارد.
بندرگاه یا منظره دریایی، نقاشی کوچک رنگ روغن بر روی بوم است که در سال ۱۸۸۱ توسط خواکین سورولا، در اوایل کارش کشیده شده اشت. اکنون در موزه سورولا در مادرید نگهداری می‌شود. این سبک آکادمیک اسپانیایی اواخر قرن نوزدهم را تحت تأثیر سنت‌های دریایی بعد از رمانتیک اروپای مرکزی و تحت تأثیر رافائل مونلئون ای تورس، خلبان، باستان‌شناس و نقاش والنسیایی دنبال می‌کند.
احساس کهتری ملی در مطالعات فرهنگی و انسان‌شناسی اجتماعی، یک مجموعه حقارت (کهتری) درونی است که باعث می‌شود مردم یک کشور فرهنگ خود را حقیرتر از فرهنگ سایر کشورها تصور کنند و آن را کنار بگذارند. شاید بتوان برای ملت‌ها نوعی خودآگاهی ملی قائل شد، چرا که همچون افراد تصویری از خود در مقایسه با دیگر ملت‌ها دارند و خود را از دیگران کوچکتر یا بزرگتر می‌بینند. در گذشته معمولاً احساس برتری از ملت‌های بیگانه یا احساس بدگمانی و بدبینی نسبت به آنها در میان ملت‌ها رواج داشت، اما احساس کهتری نسبت به ملت‌های دیگر فراورده
اما احساس کهتری نسبت به ملت‌های دیگر فراورده سده‌های اخیر است که مقوله توسعه یافتگی و عقب ماندگی ملت‌ها نسبت به یکدیگر جزئی از گفتمان غالب شده‌است. در طی تاریخ ملت‌ها اگر نسبت به یکدیگر احساس کهتری می‌کردند، این احساس در نتیجه شکست در جنگ‌ها پیدا می‌شد. ملت‌های مقهور از سوی ملت‌های پیروز تحقیر می‌شدند و این تحقیر به آسانی به احساس حقارت و کهتری در ملت‌های مقهور تبدیل می‌شد. بدین سان آنچه ملت‌های دیگر دربارهٔ یک ملت تصور می‌کنند به تدریج خود آن ملت هم دربارهٔ حویش تصور می‌کند. اما احساس کهتری به دلیل تصور