payamvha/North_RAG huggingface dataset:
روابط دیپلماتیک و در ۱۶۲ کشور سفارتخانه دارد. جمهوری چین مشروعیت این حکومت را زیر سؤال برده و گروهی از کشورها نیز جمهوری چین (حکومت تایوان) را حکومت مشروع می‌دانند و از برقراری روابط با جمهوری خلق چین خودداری کرده‌اند. جمهوری خلق چین از سال ۱۹۷۱ به جای جمهوری چین وارد سازمان ملل شد و کرسی دائم چین در شورای امنیت نیز به آن واگذار شد. چین در گذشته یکی از اعضا و رهبران جنبش عدم تعهد بود و هنوز هم خود را مدافع کشورهای در حال توسعه می‌داند. این کشور همراه با برزیل، روسیه، هند و آفریقای جنوبی یکی از اعضای گروه
روسیه، هند و آفریقای جنوبی یکی از اعضای گروه بریکس است که از اقتصادهای مهم در حال ظهور تشکیل شده‌است. اختلافات مرزی. چین تمام تایوان را بخشی از خاک خود می‌داند و علاوه بر این با چندین کشور دیگر نیز مناقشات مرزی قدیمی دارد. آن‌ها از دهه ۱۹۹۰ تلاش‌هایی را برای حل این منازعات قدیمی از طریق مذاکرات انجام داده‌است. نوار مرزی چین و هند که در کوه‌های هیمالیا قرار دارد مورد اختلاف دو کشور است و یکی از مهم‌ترین اختلافات در مورد مرز دو کشور در ناحیه کشمیر است. دو کشور در دهه ۱۹۶۰ بر سر منطقه اقصای چین با هم وارد جنگ
در دهه ۱۹۶۰ بر سر منطقه اقصای چین با هم وارد جنگ شدند که جنگ با موفقیت چین به پایان رسید و آن‌ها بیشتر این منطقه وسیع کوهستانی را به تصرف درآوردند. اقصای چین در شمال کشمیر منطقه‌ای خالی از سکنه است اما بهترین راه ارتباطی بین تبت و سین کیانگ محسوب می‌شود. چین با بوتان نیز اختلاف مرزی دارد و دو کشور هنوز نتوانسته‌اند مرز خود را مشخص کنند. چینی‌ها همچنین در مورد حکومت بر جزایر متعدد واقع در سواحل شرقی و جنوبی با کشورهای مختلفی از جمله ژاپن، تایوان، فیلیپین و ویتنام اختلاف دارند. چین اختلافات مرزی مهمی نیز با
اختلاف دارند. چین اختلافات مرزی مهمی نیز با اتحاد جماهیر شوروی داشت که حتی به جنگ کوتاهی در سال ۱۹۶۹ منجر شد. اما پس از دهه ۱۹۹۰ بیشتر این اختلافات با امضای معاهدات مرزی با کشورهای بازمانده از فروپاشی شوروی حل و فصل شده‌است. اصلاحات سیاسی و اجتماعی. بخش‌هایی از فعالان سیاسی و اجتماعی چین از جمله جنبش دمکراسی خواهی این کشور و برخی اعضای حزب کمونیست، اصلاحات سیاسی و اجتماعی را نیاز مبرم این کشور دانسته‌اند. هرچند از دهه ۱۹۷۰ به بعد محدودیت‌های اقتصادی و اجتماعی در چین به طرز چشمگیری کاهش یافته‌اند اما
اجتماعی در چین به طرز چشمگیری کاهش یافته‌اند اما آزادی‌های سیاسی همچنان محدود است. قانون اساسی چین اعلام کرده که آزادی بیان، آزادی رسانه، حق محاکمه منصفانه، آزادی مذهب، حق رأی عمومی و حق مالکیت از جمله حقوق بنیادین شهروندان است اما این قوانین در عمل از شهروندان در مقابل تعقیب کیفری از ناحیه دولت حمایت چندانی نمی‌کنند. اظهارات سیاسی و اطلاعات به‌طور آشکار و مستمر برای جلوگیری از انتقاد از دولت یا حزب حاکم سانسور می‌شوند به‌طوری‌که گزارشگران بدون مرز در سال ۲۰۰۵ چین را در رتبه ۱۵۹ در بین ۱۶۷ کشور از نظر
۲۰۰۵ چین را در رتبه ۱۵۹ در بین ۱۶۷ کشور از نظر آزادی رسانه قرار داده‌است. مهاجران روستایی که به شهر می‌آیند معمولاً خود را به عنوان شهروند درجه دو از نظر سیستم ثبت خانوار (که بر دسترسی به مزایای دولتی نظارت دارد) می‌یابند. از حقوق مالکیتی حمایت ضعیفی می‌شود و سیستم مالیاتی به ضرر شهروندان فقیرتر است با اینحال از اوایل دهه ۲۰۰۰ برخی مالیات‌های روستایی کاهش یافته یا لغو شده و خدمات اجتماعی بیشتری برای روستانشینان برقرار شده‌است. چین از ۲۱ استان (به استثنای استان ادعا شده تایوان)، چهار شهرداری، پنج منطقه
استان ادعا شده تایوان)، چهار شهرداری، پنج منطقه خودمختار و دو منطقه ویژه اداری هنگ کنگ و ماکائو تشکیل شده که دومی در یک سیستم سیاسی جداگانه متفاوت از چین فعالیت می‌کنند. حزب کمونیست. حزب کمونیست چین در ماه ژوئیه سال ۱۹۲۱ میلادی تأسیس شد. از سال‌های ۱۹۲۱ تا ۱۹۴۹، حزب کمونیست چین مردم را در مبارزات سخت رهبری می‌کرد و در نتیجه ضمن برانداختن چیرگی امپریالیسم، فئودالیسم و سرمایه‌داری بوروکراتیک، جمهوری خلق چین را تأسیس نمود. اکنون حزب کمونیست چین با بیش از ۳۰۰ حزب از بیش از ۱۲۰ کشور جهان روابط دوستانه دارد. حزب
از بیش از ۱۲۰ کشور جهان روابط دوستانه دارد. حزب کمونیست چین یک کل واحد است که طبق اساسنامه و آئین‌نامه خود و منطبق با اصل سیستم تمرکز دموکراتیک متشکل شده‌است. در آئین‌نامه حزب کمونیست چین قید شده‌است که هر کسی اعم از کارگر، کشاورز، سرباز، روشنفکر و عناصر پیشرو طبقات اجتماعی دیگر که به ۱۸ سالگی رسیده با پذیرش اساسنامه و آئین‌نامه حزب و در صورت تمایل به شرکت در یک سازمان حزبی و فعالیت در آن و اجرای قطعنامه‌های حزب و پرداخت حق عضویت حزبی می‌تواند برای الحاق به حزب کمونیست چین تقاضا کند. دولت. کنگره ملی خلق
به حزب کمونیست چین تقاضا کند. دولت. کنگره ملی خلق نهاد ملی قانونگذاری جمهوری خلق چین است. این کنگره با ۲۹۸۷ عضو در سال ۲۰۱۳ بزرگ‌ترین بدنهٔ پارلمانی در جهان است. بر اساس قانون اساسی فعلی چین، کنگره نهادی تک مجلسی و دارای قدرت قانونگذاری، نظارت بر عملکرد حکومت و قدرت انتخاب مسئولین اصلی دولت است. رئیس‌جمهور جمهوری خلق چین بیشتر یک مقام تشریفاتی با قدرت محدود است. اگر چه در سالیان اخیر دبیرکل حزب کمونیست چین به‌طور هم‌زمان رئیس‌جمهور هم می‌باشد در جمهوری خلق چین ریاست جمهوری به عنوان یک نهاد دولتی شناخته
چین ریاست جمهوری به عنوان یک نهاد دولتی شناخته می‌شود تا یک مقام اجرایی کمیته دائمی کنگره ملی خلق کمیته‌ای متشکل از ۱۵۰ نمایندهٔ کنگره ملی خلق جمهوری خلق چین است، که مابین کل اعضای کنگره، تشکیل جلسه می‌دهد. این نهاد دارای اقتدار مبتنی بر قانون اساسی برای اصلاح قوانین در محدوده تعیین شده از سوی کنگره است و بدین ترتیب به‌طور "دو فاکتو" به عنوان یک نهاد تقنینی فعالیت می‌کند. این نهاد را یک رئیس، که قانونگذار ارشد چین است، و عموماً در نظام رتبه‌بندی سیاسی چین پس از دبیرکل حزب کمونیست چین و نخست‌وزیر جمهوری خلق
از دبیرکل حزب کمونیست چین و نخست‌وزیر جمهوری خلق چین در رتبهٔ سوم قرار دارد رهبری می‌کند. رئیس کنونی جانگ ده جیانگ است. تقسیمات اداری. تقسیمات اداری چین نیروهای مسلح ملی. ارتش ملی جمهوری خلق چین است که در ۱ اوت ۱۹۲۷ همزمان با قیام نانچانگ با نام «ارتش سرخ کارگران و دهقانان چینی» تشکیل شد و در سال ۱۹۴۹ با فتح سرزمین اصلی چین به حکومت جمهوری چین بر این سرزمین پایان داد. ارتش آزادی‌بخش خلق چین از لحاظ تجهیزات بعد از ارتش ایالات متحده آمریکا و نیروهای مسلح روسیه سومین ارتش قدرتمند در جهان است و از لحاظ تعداد
سومین ارتش قدرتمند در جهان است و از لحاظ تعداد پرسنل و نیروهای نظامی در جایگاه اول قرار دارد. رهبران ایالتی. در سیاست مدرن چین رهبر عالی‌مقام حزب کمونیست چین و دولت چین لفظی غیررسمی در اشاره به برجسته‌ترین رهبر سیاسی در جمهوری خلق چین است. &lt;bdi&gt;رهبر عالی‌مقام&lt;/bdi&gt; «رهبر عالی مقام» به خودی خود منصبی رسمی یا مقامی نیست. این لفظ در دورهٔ دنگ ژیائوپینگ (۱۹۷۸–۱۹۹۲), که توانست بدون این که لزوماً هیچ منصب رسماً شایان توجه حزبی یا حکومتی (رئیس کشور، رئیس دولت یا دبیرکل حزب کمونیست چین) اعمال قدرت کند
دولت یا دبیرکل حزب کمونیست چین) اعمال قدرت کند رواج یافت. کمیته دائم سیاسی. کمیته دائمی پلیتبوروی حزب کمونیست چین کمیته‌ای ۷ نفره است که از رهبری ارشد حزب کمونیست چین تشکیل می‌شود. هر عضو وظایفی در خصوص یک حوزه مهم از امور ملی از قبیل اقتصاد، قانونگذاری، فساد امنیت داخلی یا پروپاگاندا را برعهده می‌گیرد. انتخابات. انتخابات در جمهوری خلق چین انتخابات در جمهوری خلق چین مبتنی بر نظام انتخاباتی سلسله‌مراتبی است. در این نظام کنگره‌های خلق محلی، مستقیماً توسط مردم انتخاب می‌شوند و دیگر سطوح کنگره‌های خلق تا حد
انتخاب می‌شوند و دیگر سطوح کنگره‌های خلق تا حد کنگرهٔ ملی خلق که مجلس ملی قانونگذاری این کشور است توسط کنگرهٔ خلق سطح پایین‌تر خود انتخاب می‌شوند. روابط خارجی. &lt;bdi&gt;روابط خارجی چین&lt;/bdi&gt; چین روابط دیپلماتیک را با بیشتر کشورهای جهان حفظ می‌کند. در سال ۱۹۷۱، جمهوری خلق چین جایگزین جمهوری چین، که از دهه ۱۹۷۰ معمولاً با عنوان «تایوان» شناخته می‌شود، به عنوان تنها نماینده چین در سازمان ملل و به عنوان یکی از پنج عضو دائم شورای امنیت سازمان ملل متحد شد. چین در زمان تأسیس سازمان ملل در سال ۱۹۴۵ توسط
شد. چین در زمان تأسیس سازمان ملل در سال ۱۹۴۵ توسط جمهوری چین نماینده بود. اختلافات بین‌المللی. &lt;bdi&gt;درگیری مرزی چین و شوروی&lt;/bdi&gt; یک درگیری نظامی هفت‌ماههٔ بدون اعلان جنگ بین اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی و جمهوری خلق چین در سال ۱۹۶۹ و اوج شکاف چینی-شوروی بود. با این که درگیری نظامی در همان سال پایان یافت اختلافات بین دو کشور تا معاهده مرزی چین و شوروی در سال ۱۹۹۱ حل نشد. جدی‌ترین درگیری—که این دو کشور کمونیست را تا مرز جنگ پیش برد—در مارس ۱۹۶۹ در نزدیکی جزیره ژنبائو بر روی رود یوسوری رخ داد و
در نزدیکی جزیره ژنبائو بر روی رود یوسوری رخ داد و به همین علت مورخان چینی معمولاً ازین درگیری با عنوان حادثهٔ جزیرهٔ ژنبائو نام می‌برند. جنگ هند و چین در سال ۱۹۶۲ بین دو کشور هند و جمهوری خلق چین روی داد. بهانهٔ آغاز جنگ مناقشه‌های مرزی دربارهٔ منطقهٔ اقصی در هیمالیا بود ولی موارد دیگری در این امر نقش داشتند. پس از اینکه هند در سال ۱۹۵۹ به چهاردهمین دالایی لاما پناهندگی داد درگیری‌های مرزی خشونت‌باری بین دو کشور صورت گرفت. در پاسخ به این درگیری‌ها هند به استراتژی‌ای موسوم به «سیاست رو به جلو» روی آورد که
موسوم به «سیاست رو به جلو» روی آورد که در آن هند روی مرزش با چین تعدادی برج دیده‌بانی ساخت. برخی از این برج‌های دیده‌بانی شمال خط مک‌ماهون (مرز بین هندوستان و چین است که در سال ۱۹۱۴ با توافق چین، تبت و بریتانیا تعیین شده بود) قرار داشتند. خط مک‌ماهون بخش شرقی خط کنترل واقعی بود که نخست‌وزیر جمهوری خلق چین چو ان‌لای در ۱۹۵۹ آن را مرز مؤثر کشورهای هند و چین دانسته بود. پس از آنکه مذاکرات سیاسی دربارهٔ حل اختلافات در مرز ۳٬۲۲۵ متری دو کشور در هیمالیا به در بسته خورد، چین در ۲۰ اکتبر ۱۹۶۲ و همزمان با بحران
بسته خورد، چین در ۲۰ اکتبر ۱۹۶۲ و همزمان با بحران موشکی کوبا دست به حملاتی همزمان در لداخ و آنسوی خط مک‌ماهون زد. نیروهای چینی در هر دو جبههٔ جنگ بر نیروهای هندی غالب آمدند و رزانگ لا در جبههٔ غربی و تاوانگ در جبههٔ شرقی را اشغال کردند. جنگ در نهایت در ۲۰ نوامبر ۱۹۶۲ با اعلان آتش‌بس از سوی چین و بیان این امر پایان یافت که چین به «خط کنترل واقعی» اش باز خواهد گشت. &lt;bdi&gt;دریای جنوبی چین&lt;/bdi&gt; جمهوری خلق چین تقریباً بر کل دریا و کشورهای ویتنام، فیلیپین، مالزی، برونئی و تایوان هریک بر بخش‌هایی از آن
مالزی، برونئی و تایوان هریک بر بخش‌هایی از آن ادعای مالکیت دارند. همچنین این کشورها بر سر جزایر غنی از نفت و گاز اسپراتلی و پارسل اختلاف دارند. ایالات متحده این دریا را از آب‌های بین‌المللی می‌داند و بر حق قانونی کشتی‌ها و زیردریایی‌هایش دررفت‌وآمد در این دریا تأکید می‌ورزد. مشارکت سازمان بین‌المللی. AfDB، APEC، AsDB، BIS , CDB (غیر منطقه ای)، ESCAP، FAO، G-77، IAEA، IBRD، ICAO، ICC، ICRM، IDA، IFAD، IFC، IFRCS، IHO، ILO، IMF، سازمان بین‌المللی دریایی، Inmarsat، Intelsat، Interpol، IOC، ISO، ITU , ITUC،
Intelsat، Interpol، IOC، ISO، ITU , ITUC، LAIA (ناظر)، MINURSO، NAM (ناظر)، OPCW، PCA، SCO، سازمان ملل، شورای امنیت سازمان ملل، UNAMSIL، UNCTAD، UNESCO، UNHCR، UNIDO , UNIKOM، متحد، UNTSO، UNU، UPU، WCO، WHO، WIPO، WMO، WToO، WTrO، کمیته زنگجر
ساریناه () که با نام «بازار بزرگ اندونزیایی» نیز شناخته می‌شود، یک فروشگاه بزرگ ۱۵ طبقه با ارتفاع ۷۴ متر است که در گاندانگدیا، منتنگ، جاکارتا مرکزی، اندونزی واقع شده‌است. ساریناه نخستین آسمان‌خراش ساخته‌شده در جاکارتا بود. این ساختمان در تقاطع خیابان جالان کیای حاجی وحید حسیم و خیابان بزرگ جالان ام.اچ. تارمین قرار داد. ساریناه نخستین فروشگاه بزرگ مدرن در جاکارتا بود و به‌خاطر داشتن اولین پله‌های برقی در اندونزی، مجهز بودن به سیستم تهویه مطبوع، و وجود صندوق پرداخت پول الکترونیکی مشهور بود. علاوه بر خیابان
پرداخت پول الکترونیکی مشهور بود. علاوه بر خیابان تارمین، ساریناه در دهکدهٔ پجاتان در جاکارتای جنوبی، و بانیومانیک در سمارانگ و مالنگ نیز چندین فروشگاه دارد. اداره‌کننده. ساریناه در ۱۷ اوت ۱۹۶۲ تحت مالکیت و ادارهٔ شرکت پی‌تی ساریناه (پرسرو) قرا گرفت و به انضمام فروشگاه بزرگ پی‌تی اندونزی درآمد. مالکیت کامل این مجموعه در سال ۱۹۷۹ به دولت اندونزی واگذار شد و نام آن به نام کنونی تغییر یافت. تاریخچه. در اوایل دههٔ ۱۹۶۰ اندونزی تحت تأثیر نرخ‌های بالای تورم قرار گرفت. احمد سوکارنو، رئیس‌جمهور وقت اندونزی باور
گرفت. احمد سوکارنو، رئیس‌جمهور وقت اندونزی باور داشت که یک فروشگاه بزرگ می‌تواند به‌عنوان یک تثبیت‌کنندهٔ قیمت عمل کرده و به تحت کنترل نگه‌داشتن قیمت‌ها کمک کند. این دیدگاه پس از بازدید او از چندین پایتخت کمونیست دیگر از جمله مسکو، پراگ و ورشو در ذهن او شکل گرفت. این فروشگاه بزرگ توسط شرکت اوبایاشی با استفاده از منابع مالی غرامت جنگی ژاپن ساخته‌شد و در اوت ۱۹۶۶ افتتاح شد. از آنجا که پرورش ایدهٔ این پروژه توسط احمد سوکارنو انجام گرفت، او به‌یاد پرستار خود در دوران کودکی نام ساریناه را برای این فروشگاه بزرگ
دوران کودکی نام ساریناه را برای این فروشگاه بزرگ انتخاب کرد. فروشگاه بزرگ دولتی ساریناه در تلاش برای پی‌گیری دستور کار خود جهت پایدارسازی قیمت‌ها، فهرست قیمت خواربار را به‌صورت هفتگی منتشر می‌کرد. سوکارنو تأیید کرد که «فروشگاه بزرگ ساریناه به یکی از ابزارهای مهم برای سازمان‌دهی جامعه‌گرایی اندونزی تبدیل خواهد شد…» و «اگر ساریناه یک بلوز را به قیمت ۱۰ روپیه به فروش برساند، آنگاه خرده‌فروشان دیگر نخواهند توانست همان بلوز را با قیمت ۲۰ روپیه بفروشند». با این حال این فروشگاه تقریباً بلافاصله در اجرای این نقش
حال این فروشگاه تقریباً بلافاصله در اجرای این نقش شکست خورد، چرا که در میزان کنش‌هایی که یک فروشگاه یا حتی چندین فروشگاه در کشوری به این بزرگی قادر به انجام آن بودند، محدودیت‌هایی وجود داشت. از آنجا که حوزهٔ فعالیت این فروشگاه به‌سرعت در شهرهای دیگر اندونزی گسترش یافت، ساریناه وارد مبارزه با سایر خرده‌فروشان شد و بدهی‌های آن افزایش یافت. ساریناه در اوایل دههٔ ۱۹۷۰ و در تلاش برای بقا تمرکز خود را بر عرضهٔ صنایع دستی محلی، به‌ویژه باتیک گذاشت. این فروشگاه امروزه نیز بیشتر بخاطر فروش باتیک مشهور است. ساریناه
نیز بیشتر بخاطر فروش باتیک مشهور است. ساریناه در دههٔ ۱۹۹۰ با اجارهٔ مقداری از فضای خود به مک‌دونالد و هارد راک کافه موفق شد توانمندی خود را به‌عنوان محلی محبوب برای افراد جوان بازیابی کند. حادثه تروریستی ۲۰۱۶. در ۱۴ ژانویه ۲۰۱۶ چندین انفجار و تیراندازی در نزدیکی ساریناه رخ داد. حکومت اسلامی عراق و شام (ISIL) مسئولیت این حملات را بر عهده گرفت. در این حادثه ۸ نفر کشته‌شدند که ۴ نفر آنها شهروندان عادی، و ۴ نفر دیگر عوامل حمله بودند. گسترش. در منطقه‌ای که سارنیناه اکنون در آن قرار داد، چهار برج ۴۱ طبقه جهت
اکنون در آن قرار داد، چهار برج ۴۱ طبقه جهت تکمیل مرکز خرید کنونی ساخته خواهند شد. این برج‌های جدید دربرگیرندهٔ رستوران‌های سطح بالا، دفاتر و شرکت‌ها، محل‌هایی برای همایش‌ها و کنفرانس‌ها، و سالن‌های نمایشگاهی خواهند بود. انتظار می‌رود که پروژهٔ گسترش ساریناه تا اواسط سال ۲۰۲۰ به پایان برسد.
کلارا جرمانا چله یک زن مسیحی اهل آفریقای جنوبی بود که گفته میشود در سال ۱۹۰۶ میلادی دچار تسخیرشدگی شیطانی شد. تسخیرشدگی. گفته می‌شود کلارا در ۱۶ سالگی و زمانی که در مدرسهٔ سنت میشل در مستعمره ناتال مشغول تحصیل بود، به تسخیر شیطان درآمد. او یک دختر یتیم بود که در دوران نوزادی در کلیسای مسیحی غسل تعمید داده شده بود. کلارا بعداً طی یک اعتراف، به کشیش گفته بود که در ۱۶ سالگی با شیطان پیمان بسته بوده‌است. بر اساس نوشته‌های یک راهبه، کلارا در زمان تسخیرشدگی به زبان‌هایی که هیچ‌گاه با آن‌ها آشنایی نداشته صحبت
زبان‌هایی که هیچ‌گاه با آن‌ها آشنایی نداشته صحبت می‌کرده‌است. این موضوع توسط شاهدان دیگری هم تأیید شده که صحبت کردن کلارا به زبان‌های نروژی، لهستانی، فرانسوی و آلمانی را گزارش کرده‌اند. به گفتهٔ آن راهبه، کلارا در آن دوره به وضوح به روشن‌بینی رسیده بود و رازهای خصوصی افرادی را عیان می‌کرد که پیش از آن با آن‌ها هیچ آشنایی نداشت. او وجود اشیاء متبرک را برنمی‌تابید و با این‌که یک دختر نحیف بود، قدرت بدنی زیادی پیدا کرده بود، به‌شکلی که راهبه‌های ساکن صومعه را کتک می‌زد یا به اطراف پرت‌شان می‌کرد. به گفتهٔ یکی
می‌زد یا به اطراف پرت‌شان می‌کرد. به گفتهٔ یکی دیگر از راهبه‌ها کلارا جیغ‌های وحشتناکی می‌کشید و صداهایی که از خودش ایجاد می‌کرد شبیه هیچ حیوانی نبود. به نظر می‌رسید یک گله جانور وحشی به رهبری شیطان، یک گروه کر دوزخی تشکیل داده‌اند. به گفتهٔ اطرافیان کلارا، او گاهی به‌صورت عمودی یا افقی با فاصلهٔ ۱/۵ متر بالای تختخوابش، در فضا معلق می‌ماند. طی مراسم جن‌گیری، کلارا به انجیلی که در دستان یکی از کشیش‌ها بود می‌کوبید و نزدیک بود او را خفه کند. گفته شده زمانی که از آب مقدس به جسمش پاشیدند، از حالت تسخیرشدگی
که از آب مقدس به جسمش پاشیدند، از حالت تسخیرشدگی بیرون آمد.
آن دانمارک (۱۲ دسامبر ۱۵۷۴ – ۲ مارس ۱۶۱۹) همسر جیمز یکم و ملکه هم‌نشین اسکاتلند، انگلستان و ایرلند بود. آن دختر دوم فردریک دوم دانمارک بود که در سال ۱۵۸۹ در سن ۱۵ سالگی با جیمز یکم ازدواج کرد. سه فرزند حاصل از این ازدواج تا بزرگسالی زنده ماندند که یکی از این فرزندان چارلز یکم، پادشاه بعدی بود. آن شخصیتی مستقل و قدرتمند داشت و در اختلافات خود با جیمز بر سر نگهداری شاهزاده هنری یا برخورد با دوستش بئاتریکس روتون از جناح‌بندی‌های سیاسی اسکاتلند کمک می‌گرفت. تصور می‌شود که رابطه جیمز و آن در ابتدا عاشقانه بوده
می‌شود که رابطه جیمز و آن در ابتدا عاشقانه بوده اما به مرور از یکدیگر دور شده و درنهایت با وجود احترام متقابل جدا از یکدیگر زندگی می‌کردند. در انگلستان، آن با فاصله گرفتن از سیاست‌بازی جناحی، به حمایت از هنر روی آورد و یکی از غنی‌ترین محافل ادبی اروپا را در دربار خود گرد آورد. اما از سال ۱۶۱۲ به دلیل چند دوره بیماری به مرور از زندگی اجتماعی دربار فاصله گرفت. آن در ۲ مارس سال ۱۶۱۹، در سن ۴۴ سالگی در کاخ همپتون کورت درگذشت. با وجود این که مذهب او در زمان مرگ پروتستان گزارش شده، بعضی شواهد به تغییر مذهب او به
گزارش شده، بعضی شواهد به تغییر مذهب او به کاتولیسیسم در طول زندگی اشاره می‌کنند. اوایل زندگی. آن در تاریخ ۱۲ دسامبر ۱۵۷۴ و در قلعه اسکندربرگ و در شبه‌جزیره یوتلند در پادشاهی دانمارک و در خانواده زوفی مکلنبورگ و پادشاه فردریک دوم دانمارک متولد شد. فردریک دوم دانمارک. پدر آن قبل از بدنیا آمدنش به یک وارث مرد نیازمند بود, و بعد از آن سوفی مادر آن سه سال بعد تصمیم می گیرد که به پادشاه پسری بنام کریستیان چهارم دهد و همان نیز اتفاق افتاد.
سیاست اندونزی در چارچوب یک جمهوری دموکراسی نیابتی ریاست جمهوری صورت می‌گیرد که به موجب آن رئیس‌جمهور اندونزی هم رئیس کشور و هم رئیس حکومت و یک نظام چندحزبی است. قدرت اجرایی توسط دولت اعمال می‌شود. قدرت قانونگذاری هم به دولت و هم در دو شورای نمایندگان خلق واگذار شده‌است. دستگاه قضایی مستقل از دستگاه اجرایی و قوه مقننه است. قانون اساسی اندونزی. &lt;bdi&gt;قانون اساسی اندونزی&lt;/bdi&gt; این قانون، با نام «قانون اساسی جمهوری اندونزی» در ۱۸ اوت ۱۹۴۵، در اواخر جنگ جهانی دوم که اندونزی زیر فرمان ژاپن بود، به
جنگ جهانی دوم که اندونزی زیر فرمان ژاپن بود، به تصویب رسید و پس از مدتی با افزوده شدن اصلاحاتی به آن در زمان احمد سوکارنو به اجرا درآمد. این قانون اساسی از ۳۷ اصل تشکیل شده‌است. رئیس‌جمهور اندونزی. رئیس‌جمهور اندونزی رئیس‌جمهور اندونزی رئیس کشور و رئیس حکومت جمهوری اندونزی است. رئیس‌جمهور قوه مجریه حکومت اندونزی را اداره می‌کند و فرمانده کل قوا نیروهای ملی مسلح اندونزی است. در سال ۲۰۱۴، جوکو ویدودو هفتمین رئیس‌جمهور اندونزی شد. دوره ریاست جمهوری ۵ سال است و این پست در ۱۸ اوت ۱۹۴۵ به وجود آمد. رئیس جهور با
این پست در ۱۸ اوت ۱۹۴۵ به وجود آمد. رئیس جهور با رأی مستقیم مردم انتخاب می‌شود. شاخهٔ اجرایی. &lt;bdi&gt;حزب دموکراتیک مبارزه اندونزی&lt;/bdi&gt; یک حزب سیاسی در اندونزی است که در سال ۱۹۹۹ توسط مگاواتی سوکارنوپوتری تأسیس شد. مگاواتی در سال ۱۹۹۶ توسط سوهارتو رئیس‌جمهور وقت، از حزب دموکراتیک اندونزی اخراج شد و سپس این حزب را بنیان نهاد. این حزب گرایش چپ میانه مبتنی بر ایدئولوژی پانچاسیلا دارد و از سال ۲۰۱۴ اکثریت نسبی مجلس اندونزی را در اختیار دارد و جوکو ویدودو، رئیس‌جمهور اندونزی، از این حزب است. احزاب
ویدودو، رئیس‌جمهور اندونزی، از این حزب است. احزاب سیاسی و انتخابات. کمیسیون عمومی انتخابات (KPU) "دستگاهی" است که مسئول انتخابات پارلمانی و ریاست جمهوری است. ماده 22E (5) قانون اساسی تصریح می‌کند که این کمیسیون ملی، دائمی و مستقل است. پیش از انتخابات ۲۰۰۴، KPU از اعضایی تشکیل شده بود که عضو احزاب سیاسی نیز بودند. با این حال، اعضای KPU اکنون باید غیر حزبی باشند. انتخابات. انتخابات سراسری سال۲۰۱۹ اندونزی در ۱۷ آوریل ۲۰۱۹ در اندونزی برگزار شد تا مجلس خلق اندونزی و ریاست جمهوری با آرای سراسری انتخاب شوند. در
و ریاست جمهوری با آرای سراسری انتخاب شوند. در این انتخابات جوکو ویدودو مجدداً برای ریاست جمهوری انتخاب شد و حزب دموکراتیک مبارزه اندونزی اکثریت نسبی کرسی‌های مجلس را به دست آورد.و روابط خارجی. &lt;bdi&gt;روابط خارجی اندونزی&lt;/bdi&gt; از زمان استقلال اندونزی، این کشور در رابطه با روابط خارجی خود به ایده سیاست خارجی آزاد و فعال پیوست و به دنبال آن در زمینه امور منطقه‌ای با توجه به موقعیت مکانی نقش مهمی ایفا کرد اما از دخالت در اختلافات میان قدرت‌های بزرگ اجتناب ورزید. سیاست خارجی اندونزی تحت نظم حکومت جدید
ورزید. سیاست خارجی اندونزی تحت نظم حکومت جدید با رهبری رئیس‌جمهور سوهارتو از موضع ضد غرب و ضد آمریکایی دوری ورزید. پس از خروج سوهارتو در سال ۱۹۹۸، دولت اندونزی طرح‌های گسترده‌ای از سیاست خارجی مستقل و معتبر سوهارتو را حفظ نموده‌است. درگیر شدن با مشکلات داخلی مانع از سفر رئیس‌جمهورهای منتخب به خارج و مشارکت اندونزی در بسیاری از سازمان‌های بین‌المللی گشته‌است. روابط اندونزی با جامعه بین‌الملل به دلیل حمله این کشور به تیمور شرقی در دسامبر ۱۹۷۵، انزوای بعد از آن و اشغال، رفراندوم استقلال در سال ۱۹۹۹ و خشونت
آن و اشغال، رفراندوم استقلال در سال ۱۹۹۹ و خشونت بعد از آن تحت تأثیر قرار گرفت. اندونزی یکی از اعضای بنیانگذار انجمن ملل آسیای جنوب شرقی (ASEAN) است که در سال ۱۹۶۷ تأسیس شده و همچنین بزرگترین کشور در آسیای جنوب شرقی می‌باشد. پس از تحول رژیم سوهارتو اندونزی به یک کشور نسبتاً باز و دموکراتیک در قرن بیست و یکم تبدیل گشته‌است. امروزه اندونزی از طریق رهبری خود در سازمان کشورهای آسیای شرقی، نفوذ خود را برای ارتقای همکاری، توسعه، دموکراسی، امنیت و صلح و ثبات منطقه اعمال می‌کند.
سیاست هند در چارچوب قانون اساسی این کشور کار می‌کند. هندوستان از سیستم دوقلوی سیاسی یعنی دولت دوگانه (از لحاظ فدرال) پیروی می‌کند که از مرجع مرکزی در مرکز و ایالت‌های حاشیه ای تشکیل شده‌است. قانون اساسی اختیارات و محدودیت‌های سازمانی دولت‌های مرکزی و ایالتی را تعریف می‌کند و به خوبی شناخته شده و سخت و عالی به حساب می‌آید. حکومت هند را بزرگترین دموکراسی جهان می‌نامند. استقلال هند (که در آن هنگام پاکستان، بنگلادش و نپال را هم دربر می‌گرفت) در ۱۵ اوت ۱۹۴۷ اعلام شد. جواهر لعل نهرو که «پاندیت» به معنی «معلم»
شد. جواهر لعل نهرو که «پاندیت» به معنی «معلم» خوانده می‌شد و یکی از بزرگ‌ترین رهبران جنبش استقلال هند از کنگره ملی هند بود به عنوان اولین نخست‌وزیر هند انتخاب شد. قانون اساسی هند در سال ۱۹۴۹ به تصویب رسید و از ۲۶ ژانویه ۱۹۵۰ به اجرا درآمد که از آن هنگام تاکنون بدون تغییر اساسی با موفقیت اجرا شده‌است. این قانون به دولت‌های ایالتی اختیارات گسترده‌ای اعطا کرده‌است. در نظام سیاسی هند، نخست‌وزیر بالاترین مقام اجرایی کشور است و رئیس‌جمهور مقامی تشریفاتی است که معمولاً از میان چهره‌های دارای محبوبیت گسترده در
معمولاً از میان چهره‌های دارای محبوبیت گسترده در سراسر کشور انتخاب می‌شود. حزبی که اکثریت آرا را در انتخابات به دست آورد، نخست‌وزیر را تعیین می‌کند و با احزاب ائتلافی هیئت دولت را تشکیل می‌دهد. رئیس‌جمهور از جمعبندی آراء نمایندگان مجالس مرکزی و ایالتی از میان کاندیداهای احزاب تعیین می‌گردد. کمیسیون انتخابات این کشور یک نهاد مستقل دولتی است که اختیار کامل در تشخیص شرایط برگزاری و نظارت کامل بر برگزاری انتخابات را دارد. حداقل سن قانونی رای‌دهندگان ۱۸ سال است. قوه مقننه هند دربرگیرنده دو مجلس با نام‌های
است. قوه مقننه هند دربرگیرنده دو مجلس با نام‌های لوک‌سابا (مجلس عوام) و راجیاسابا (مجلس سنا) ست. نمایندگان راجیا سابا ۲۵۰ نفرند که ۱۲ تن را رئیس‌جمهور و بقیه را نمایندگان مجالس ایالتی برمی‌گزیند. سناتورها باید در زمینه ادبیات، علم، هنر و مسائل اجتماعی متخصص باشند. همچنین ریاست جلسات این مجلس با معاون رئیس‌جمهور است. لوک سابا ۵۴۵ نماینده دارد که ۵۳۰ تن با رأی مستقیم شهروندان و ۱۳ تن از ۷ فرمانداری کل انتخاب می‌شوند، ۲ نفر را نیز رئیس‌جمهور از میان بریتانیایی‌های هندی‌تبار برمی‌گزیند. نخست‌وزیر از سوی حزب
هندی‌تبار برمی‌گزیند. نخست‌وزیر از سوی حزب حاکم در مجلس لوک سابا معرفی می‌شود. رئیس‌جمهوری هند به‌طور غیرمستقیم با آرای مجلس هند که شامل مجالس قانونگذاری (مجلس نمایندگان)، معروف به لوک‌سابا که مجلس سفلی گویند و مجلس علیا معروف به راجیا سابا و همچنین مجلس قانونگذاری ایالت‌ها انتخاب می‌شود. در انتخابات ریاست جمهوری هند علاوه بر نمایندگان پارلمانی، نمایندگان کشوری در ایالت‌های مختلف (مجالس ایالتی) نیز شرکت می‌کنند که با احتساب رأی نمایندگان پارلمان در مجموع ۴۸۹۶ نماینده هستند که رئیس‌جمهور را برای یک دوره پنج
نماینده هستند که رئیس‌جمهور را برای یک دوره پنج ساله انتخاب می‌کنند. هند یک جمهوری فدرال است که از زمان استقلال، دولتی مردم‌سالار داشته‌است. سیاست هند در قبضهٔ میانه-چپ‌روها، کنگره ملی هند (INC)، راستی‌ها، حزب بهاراتیا جاناتا، چپی‌ها، حزب کمونیست هند (CPI)، حزب کمونیست هند (مارکسیست) و تعدادی حزب منطقه‌ای که یا میانه-راست یا میانه-چپ هستند. با وجود طیف سیاسی گسترده و مختلف این احزاب، لزوم تشکیل دولت ائتلافی برای ایجاد حکومت، افزایش افراد طبقهِ اجتماعی متوسط که خواستار لیبرال شدن و کنترل کسری بودجه به‌ویژه
که خواستار لیبرال شدن و کنترل کسری بودجه به‌ویژه در سطوح دولتی هستند. به‌این معنا است که تمامی احزاب سیاسی دیدی متعادل نسبت به اصلاحات اقتصادی دارند. احزاب و اتحادهای سیاسی. احزاب سیاسی در هند بیش از ۷۰۰ حزب سیاسی در هند وجود دارد که به سه گروه ملی، منطقه‌ای (ایالتی) و محلی تقسیم می‌شوند. از میان آن‌ها کنگره ملی هند (INC)، حزب بهاراتیا جاناتا (BJP) و حزب کمونیست مارکسیست هند (CPI-M) از بزرگترین احزاب به‌شمار می‌روند. حزب کنگره ملی هند در سال ۱۸۸۵ تأسیس شد و در سال ۱۹۱۴ با ورود مهاتما گاندی به این حزب دوره
در سال ۱۹۱۴ با ورود مهاتما گاندی به این حزب دوره جدیدی در فعالیت‌های آن آغاز گردید. گاندی با رهبری حزب کنگره پرچمدار نهضت استقلال هند شد و در اثر مبارزات این حزب، سرانجام هند در سال ۱۹۴۷ به استقلال رسید. حکومت هند پس از استقلال، بیش از چهار دهه در دست حزب کنگره قرار داشت. حزب بهاراتیا جاناتا (BJP) که در سال ۱۹۸۰ تأسیس شد، طی ۲۰ سال به تدریج از قدرت چشمگیری برخوردار گردید. پس از واقعه تخریب مسجد بابری، این حزب توانست طی سال‌های ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۴ قدرت را در دست داشته باشد. این حزب اگرچه مجدداً قدرت را به حزب
داشته باشد. این حزب اگرچه مجدداً قدرت را به حزب کنگره واگذار کرد، ولی همچنان به عنوان یک رقیب جدی برای حزب کنگره باقی‌ماند. &lt;bdi&gt;فهرست حزب‌ها در هندوستان&lt;/bdi&gt; انتخابات در هند. هند دارای حکومت فدرال نامتقارن است که سران آن در سطوح فدرال، ایالتی و محلی انتخابی هستند. در سطح ملی رئیس این کشور که نخست‌وزیر است توسط اعضای مجلس سفلای هند (لوک‌سابا) انتخاب می‌شود. برگزاری انتخابات را کمیسیون انتخابات هند بر عهده دارد. دو عضو این مجلس را نخست‌وزیر منصوب می‌کند و دیگران هر پنج سال یک بار بر اساس نظام