payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کارل سوکول (؛ – ) سرگرد اتریشی ورماخت و یکی از اعضای فعال گروه مقاومت اتریش بود که در کودتای ۲۰ ژوئیه نقش داشت. وی پس از پایان جنگ به نویسندگی و تهیه‌کنندگی فیلم روی آورد. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "کُنتس از خنده مُرد"، "قصر لذت" و "خانم صاحبخانه هم روابط عاشقانه دارد" اشاره نمود. افتخارات. کارل سوکول در طول زندگی خود با افتخارات متعددی تقدیر شد، از جمله نشان بزرگ نقره‌ای افتخار برای خدمات به جمهوری اتریش در سال ۱۹۸۵ و حلقهٔ افتخار شهر وین در سال ۱۹۹۵. در تاریخ ۲ ژوئن ۲۰۰۳، گواهی
شهر وین در سال ۱۹۹۵. در تاریخ ۲ ژوئن ۲۰۰۳، گواهی شهروندی افتخاری شهر وین به او اهدا شد. پس از درگذشت او در ۲۵ اوت ۲۰۰۴، پیکرش در قبری افتخاری در گورستان مرکزی وین (گروه 33 G، شماره ۳۳) به خاک سپرده شد. در سال ۲۰۰۸، میدان «کارل-زوکل» در منطقه آلزرگروند وین (منطقه نهم) به افتخار او نام‌گذاری شد. در نخستین سالگرد درگذشتش، در ۲۵ اوت ۲۰۰۵، حیاط داخلی وزارت دفاع فدرال اتریش به نام «کارل-زوکل-هوف» نام‌گذاری شد – یک لوح یادبود و یک «تندیس وجدان» اثر ریچارد آگرایتر به یاد این مبارز مقاومت نصب شده‌اند. در ۲۹ سپتامبر
یاد این مبارز مقاومت نصب شده‌اند. در ۲۹ سپتامبر ۲۰۰۹، پارکی در شهر وینر نویشتات، روبه‌روی آکادمی نظامی، به نام او نام‌گذاری شد. در این مراسم، رئیس‌جمهور وقت اتریش، هاینتس فیشر، یادبودی به افتخار این سرگرد سابق رونمایی کرد. در ژوئیه ۲۰۲۴، یک لوح یادبود دیگر در وزارت اقتصاد در اشتوبن‌رینگ نصب شد.
سقوط بازار سهام ۲۰۲۰ () که به آن "سقوط ویروس کرونا" نیز گفته می‌شود، به سقوط بزرگ و ناگهانی ارزش بازار سهام جهانی اشاره دارد، که سیر نزولی آن از ۲۰ فوریه سال ۲۰۲۰ آغاز شد و در ۷ آوریل همان سال پایان یافت. سقوط بازار سهام ۲۰۲۰ سریع‌ترین سقوط ارزش در تاریخ مالی بازارهای سهام جهان بود، همچنین ویران‌کننده‌ترین سقوط از زمان سقوط وال‌استریت در سال ۱۹۲۹ بود. با این وجود این سقوط فقط باعث یک بازار نزولی کوتاه مدت شد و در آوریل بازارهای سهام جهانی دوباره وارد سیر صعودی به خود گرفت، که این صعود ارزش قیمت‌ها تا اواخر
به خود گرفت، که این صعود ارزش قیمت‌ها تا اواخر ماه اکتبر همان سال ادامه داشت. این سقوط نشانه آغاز رکود اقتصادی حاصل از دنیاگیری کووید ۱۹ بود.
قصر لذت () یک تله‌فیلم آمریکایی است که در سال ۱۹۸۰ منتشر شد. داستان. یک قمارباز حرفه‌ای و زن‌باز ماجراجو موافقت می‌کند به صاحب یک کازینوی زن کمک کند. ما را وادار می‌کنند باور کنیم که شخصیت «پرینسیپال» یک دزد جواهرات زیبا و فریبنده است. یک قمارباز موفق که به خاطر ماجراجویی‌های عاشقانه‌اش در سطح بین‌المللی شناخته می‌شود، با خطر از دست دادن شهرتش روبه‌رو می‌شود.
نورمن رُزمانت (؛ – ) تهیه‌کننده تلویزیونی، و تهیه‌کننده فیلم اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "کنت مونت کریستو"، "آرزوهای بزرگ"، "مردی با نقاب آهنین"، "چهار پر"، "بینوایان"، "در جبهه غرب خبری نیست"، "قصر لذت"، "آیوانهو"، "کمیل"، "داستان دو شهر" و "باغ اسرارآمیز" اشاره نمود.
آرین یا آریان نامی برگرفته از واژه آریا و به عنوان نام کوچک یا نام خانوادگی در ایران، هند و کشورهای اروپایی به کار می‌رود. در کشور ایران، فراوانی نام آرین ۱۹۰٬۱۱۳ نفر و فراوانی نام آریان ۳۵٬۱۳۰ نفر است.
مادام و خواهرزاده‌اش () فیلمی درام محصول آلمان غربی است که در سال ۱۹۶۹ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به روت ماریا کوبیچک، ادویژ فنش و فرد ویلیامز اشاره کرد.
ولف سی. هارتویگ (؛ – ) تهیه‌کننده فیلم اهل آلمان بود که بیشتر در زمینهٔ فیلم‌های بهره‌کشی فعالیت داشت. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "مادام و خواهرزاده‌اش"، "صلیب آهنین" و "ماه خونین" اشاره نمود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه هاینتس مایر لایبنیتس شده‌است.
ورنر پی. زیباسو (؛ ۵ اوت ۱۹۱۰ – ۲۳ آوریل ۱۹۸۳) نویسنده اهل آلمان بود. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "مادام و خواهرزاده‌اش" اشاره نمود.
گرت ویلدن (؛ – ) آهنگساز، نوازنده پیانو، موسیقی‌دان و رهبر ارکستر اهل آلمان بود. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "مادام و خواهرزاده‌اش" اشاره نمود.
هربرت تاشنر (؛ – ) تدوین‌گر اهل آلمان بود. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "مادام و خواهرزاده‌اش" اشاره نمود.
ولادیمیر ایوسیفوویچ وکسلر (اوکراینی: Володимир Йосипович Векслер؛ ۴ مارس ۱۹۰۷ در ژیتومیر، استان ژیتومیر، اوکراین) - ۲۲ سپتامبر ۱۹۶۶ در مسکو، اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی) فیزیکدان برجستهٔ تجربی شوروی در زمینهٔ فیزیک ذرات بود. زندگی‌نامه. خانوادهٔ وکسلر در سال ۱۹۱۵ از ژیتومیر به مسکو نقل مکان کردند. وی در سال ۱۹۳۱ از انستیتوی مهندسی برق مسکو فارغ‌التحصیل شد. وی در سال ۱۹۳۶ در انستیتوی فیزیکی لبدف شروع به کار کرد و درگیر توسعهٔ ردیابی ذرات و بررسی پرتوهای کیهانی شد. وی در تعدادی از سفرها به کوه‌های پامیر و
شد. وی در تعدادی از سفرها به کوه‌های پامیر و کوه البروس، که به مطالعهٔ ترکیب پرتوهای کیهانی اختصاص داشت، شرکت کرد. در سال ۱۹۴۴، او در زمینه فیزیک شتاب‌دهنده شروع به کار کرد، جایی که به دلیل اختراع میکروترون و توسعه سنکروترون مستقل از ادوین مک‌میلان، به اشتهار رسید، به پی‌گیری و توسعهٔ مدرن شتاب‌دهنده‌های مدرن ذرات پرداخت. در سال ۱۹۵۶ وی آزمایشگاه انرژی زیاد در مؤسسه مشترک تحقیقات هسته‌ای در دوبنا را تأسیس کرد و خود نخستین مدیر در آنجا شد؛ جایی که سنکروفازوترون، که همراه پروتوینو بزرگترین شتاب‌دهنده‌های
که همراه پروتوینو بزرگترین شتاب‌دهنده‌های پروتون دایره‌ای جهان را در زمان خود، تحت رهبری او ساخته شد. "ولادیمیر وکسلر" از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۵۷ عضو مکاتبه‌ای آکادمی علوم شوروی بود. او در سال ۱۹۵۸ به عضویت کامل آکادمی درآمد. در سال ۱۹۶۳ به عنوان رئیس گروه فیزیک هسته‌ای آکادمی منصوب شد. در سال ۱۹۶۵، وکسلر مجله فیزیک هسته‌ای (Yadernaya Fizika) را تأسیس کرد و اولین سردبیر آن شد. به احترام وی خیابان‌هایی دوبنا، اودسا، ژیتومیر و سرن به نام "ولادیمیر وکسلر" نامگذاری شده‌است.
اریش تومک (؛ زادهٔ ۱ ژوئن ۱۹۳۰ - ۱۸ آوریل ۲۰۲۵) تهیه‌کننده و نویسنده اهل اتریش است. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "ماه خونین" اشاره نمود.
گرهارد هاینتس (؛ زادهٔ ) آهنگساز، موسیقی‌دان و نوازنده پیانو اهل اتریش است. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "ماه خونین" اشاره نمود.
سفارش‌ها () یک مجموعۀ تلویزیونی کمدی ایتالیایی به کارگردانی جورجو کاپیتانی و خوزه ماریا سانچز است که در سال ۱۹۹۹ منتشر شد.
عشق یک جادوگر () یک مجموعهٔ تلویزیونی ایتالیایی است که در سال ۲۰۰۹ منتشر شد.
آلِـسیا مارکوتسی (؛ زادهٔ ) سلبریتی، بازیگر و مدل اهل ایتالیا است. از فیلم‌ها یا سریال‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "همه مردان بی‌کفایت"، "افسران پلیس" و "عشق یک جادوگر" اشاره کرد. زندگی شخصی. مارکوتسی صاحب دو فرزند است: پسری به نام توماسو (متولد ۲۹ آوریل ۲۰۰۱) از رابطه‌اش با سیمونه اینزاگی، فوتبالیست سابق ایتالیایی، که این رابطه در سال ۲۰۰۴ پایان یافت؛ و دختری به نام میا (متولد ۴ سپتامبر ۲۰۱۱) از رابطه‌اش با مجری تلویزیونی و خواننده، فرانچسکو فاکینتی، که این رابطه نیز در اکتبر ۲۰۱۲
فرانچسکو فاکینتی، که این رابطه نیز در اکتبر ۲۰۱۲ به پایان رسید. مارکوتزی در دسامبر ۲۰۱۴ با پائولو کالابریزی مارکونی ازدواج کرد.
کشتار تیکوچین در ۲۵ اوت ۱۹۴۱، در جریان جنگ جهانی دوم رخ داد و در طی آن جمعیت یهودی محلی تیکوچین در لهستان توسط آینزاتس‌کماندو آلمان کشته شدند. پیشینه. شهر تیکوچین در زمان تهاجم شوروی به لهستان و نیز آلمان نازی طبق توافقی پنهانی میان آن‌ها، موسوم به پیمان مولوتوف–ریبنتروپ، توسط آلمان نازی فتح شد. در پایان سپتامبر ۱۹۳۹، منطقه توسط نازی‌ها مطابق با پیمان مرزی آلمان و شوروی به اتحاد جماهیر شوروی منتقل شد. در ژوئن ۱۹۴۱، این شهر توسط آلمان در عملیات بارباروسا تصرف شد. آلمانی‌ها در ابتدا تمرکزی بر شهر نداشتند؛ چرا
شد. آلمانی‌ها در ابتدا تمرکزی بر شهر نداشتند؛ چرا که پیش از جنگ، لهستانی‌های محلی وابسته به حزب ناسیونال دموکرات (Endecja) به سازماندهی تحریم کسب و کارهای یهودی و غارت سیستماتیک خانه‌های ایشان پرداخته بودند. طبق شهادت یکی از بازماندگان به نام مناخم تورک، آلمانی‌ها جان فیبیچ، یک آلمانی‌تبار محلی را به عنوان شهردار گماشتند. فبیچ، با کمک ادموند وینویسکی، فهرستی ادعایی از کمونیست‌های یهودی تهیه کرد که تقریباً همه جوانان یهودی شهر را شامل می‌شد. کشتار. صبح روز ۲۴ اوت، آلمانی‌ها اعلام کردند که یهودیان می‌بایست
۲۴ اوت، آلمانی‌ها اعلام کردند که یهودیان می‌بایست روز بعد در میدان شهر برای سرشماری گرد هم می‌آمدند. در آن هنگام تقریباً ۱۴۰۰ یهودی در تیکوچین زندگی می‌کردند. در ۲۵ اوت، یهودیان با کمک پلیس لهستان توسط آلمانی‌ها در میدان جمع شدند. آلمانی‌ها به منظور آرام کردن جمعیت، به یهودیان گفتند که قرار است آنها را به گتو بیاویستوک بفرستند. مردان به روستای مجاور و از آنجا با کامیون به سمت گودال‌هایی در جنگل واپوخووا (Łopuchowo) رهسپار و به قتل رسیدند. زنان و ناتوان‌ها با کامیون به داخل چاله‌ها رانده شده و به قتل
با کامیون به داخل چاله‌ها رانده شده و به قتل رسیدند. سالخوردگان، ناتوان‌ها و سایر افرادی که در ۲۵ اوت حضور نداشتند، در مجموع حدود ۷۰۰ تن، در ۲۶ اوت به گودال‌ها برده و تیرباران شدند. در تحقیقات آلمان غربی، یک شاهد یهودی توانست "اس‌اس-اوبراشتورمفورر" هرمان شاپر را که فرمانده آینزاتس‌کماندو بود، به عنوان مرد هدایت کننده تیراندازی‌ها شناسایی کند. حدود ۱۵۰ یهودی موفق به فرار از کشتار شدند، اما بیشتر آنها به آلمانی‌ها تحویل داده شدند. برخی به گتو بیالیستوک فرستاده شدند و در نهایت به سرنوشت یهودیان آنجا دچار
شدند و در نهایت به سرنوشت یهودیان آنجا دچار شدند.
پوگروم وانسوش کشتاری از یهودیان لهستانی در جریان جنگ جهانی دومبود که در دهکده وانسوش در لهستان تحت اشغال آلمان در ۵ ژوئیه ۱۹۴۱ رخ داد. پیشینه. هنگامی که آلمان نازی در ۱۹۳۹ به لهستان حمله کرد، دهکده وانسوش (استان پودلاسکی) در هفته دوم جنگ به دست آلمانی‌ها افتاد. در پایان سپتامبر، مطابق با پیمان مرزی آلمان و شوروی، منطقه توسط نازی‌ها به اتحاد جماهیر شوروی منتقل شد. اتحاد جماهیر شوروی در پی اجرای پیمان محرمانه مولوتوف–ریبنتروپ، دو هفته زودتر، در ۱۷ سپتامبر ۱۹۳۹، از شرق به لهستان حمله کرده بود. ارتش سرخ ۵۲٫۱
از شرق به لهستان حمله کرده بود. ارتش سرخ ۵۲٫۱ درصد از سرزمین لهستان را با بیش از ۱۳٫۷۰۰٫۰۰۰ سکنه اشغال کرد. منطقه اشغال‌شده توسط شوروی شامل ۵/۱ میلیون لهستانی بومی (حدود ۳۸٪)، ۳۷ درصد اوکراینی، ۱۴٬۵ درصد بلاروسی، ۸٬۴ درصد یهودی، ۰/۹ درصد روس و ۰/۶ درصد آلمانی‌تبار بود. به علاوم ۳۳۶٬۰۰۰ پناهجو که از مناطقی که پیشتر توسط آلمان اشغال شده بودند به لهستان شرقی فرار کرده بودند - بیشتر آن‌ها را، با ۱۹۸٬۰۰۰ تن جمعیت، یهودیان لهستانی تشکیل می‌دادند. پس از حمله آلمان نازی به اتحاد جماهیر شوروی، ورماخت آلمان در ۲۲
نازی به اتحاد جماهیر شوروی، ورماخت آلمان در ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱ دوباره وارد وانسوش شد. یهودیان شهر، در آن هنگام، ۴۰ درصد از جمعیت شهر، یعنی حدود ۵۰۰ نفر بودند. پوگروم. در شب ۴ و ۵ ژوئیه ۱۹۴۱، گروه کوچکی از مردان مسلح به تبر و چماق‌های آهنی، ده‌ها تن از ساکنان یهودی وانسوش را به قتل رساندند. قتل‌ها بدون توجه به سن و جنسیت قربانیان به شیوه‌ای وحشیانه انجام شدند. اجساد یهودیان کشته‌شده را به شکل دسته‌جمعی در گودال بزرگی انداختند که در اطراف دهکده کنده شده بود. طبق تحقیقات مؤسسه یادبود ملی، تعداد قربانیان حداقل ۷۰
تحقیقات مؤسسه یادبود ملی، تعداد قربانیان حداقل ۷۰ نفر بوده‌است. بر پایه‌گذارشی به تاریخ ۱۴ ژوئیه ۱۹۴۱ توسط بخش امنیتی ب/۲۲۱ آلمان، «پس از عقب‌نشینی روسیه، مردم لهستانی وانسوش طویله‌ای را با یهودیان پر کردند و همه آن‌ها را پیش از ورود نیروی آلمانی [به دهکده] کشتند».
خوشبختی فرا رسیده‌است () یک مجموعهٔ تلویزیونی کمدی-درام ایتالیایی است که در سال ۲۰۱۵ میلادی منتشر شد.
والریا فلوره () بازیگر اهل ایتالیا است. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "زن ناشناخته"، "خوشبختی فرارسیده است" و "جایی در آفتاب" اشاره نمود.
رینبو اس.پی.ای. (به ایتالیایی: Rainbow S.p.A.) یک استودیوی تلویزیونی ایتالیایی است که تحت مالکیت مشترک ایجینو استرافی و ویاکام سی‌بی‌اس است. در چندین نمایش از جمله "Winx Club" و "Club 57" با شرکت دیگر ویاکام سی‌بی‌اس، نیکلودئون همکاری کرده‌است. این استودیو در لورتو، مارکه مستقر است و توسط استرافی در سال ۱۹۹۵ تأسیس شد. رینبو اس.پی.ای. به عنوان یک استودیوی انیمیشن شروع به ارائه خدمات خلاقانه برای شرکت‌های بزرگتر کرد تا زمانی که بودجه کافی برای تولیدات اصلی را بدست آورد. در فوریه ۲۰۱۱، شبکه بین‌المللی رسانه
بدست آورد. در فوریه ۲۰۱۱، شبکه بین‌المللی رسانه ویاکام ۳۰٪ از شرکت را به قیمت ۶۲ میلیون یورو (۸۳ میلیون دلار آمریکا) خریداری کرد، ۷۰٪ باقیمانده را به ایجینیو استرافی واگذار کرد. شبکه‌های نیکلودئون و ویاکام نمایش‌های رینبو اس.پی.ای. را در سراسر جهان پخش می‌کنند، و رینبو اس.پی.ای. به عنوان عامل صدور مجوز برای نمایش‌های نیکلودئون در ایتالیا عمل می‌کند. استودیوهای آمریکایی نیکلودئون همچنین با رینبو در چندین تولید همکاری کرده‌اند، از جمله "Winx Club" , the pilot , "My American Friend" و "Club 57" در سال 2019.
, "My American Friend" و "Club 57" در سال 2019. در سال ۲۰۱۵، رینبو اس.پی.ای. استودیوی انیمیشن باردل انترتینمنت را خریداری کرد. در سال ۲۰۱۷، رینبو اکثریت سهام Iven Spa را به دست آورد، مالک شرکت تولیدکننده Colorado Film. در آوریل ۲۰۱۸، استرافی و ویاکام این شرکت را در بورس سهام ایتالیا وارد کردند. این لیست سالها مورد بررسی قرار گرفت که در بورس سهام کدام کشور (ایالات متحده یا ایتالیا) وارد شود. به گفته استرافی، این «معضلی واقعی» بود زیرا ویاکام قبلاً در بورس اوراق بهادار آمریکا ثبت شده بود اما رینبو در کشورهای
بهادار آمریکا ثبت شده بود اما رینبو در کشورهای اروپایی بهترین عملکرد را داشت. استرافی و ویاکام به دلیل نبود شرایط مناسب بازار، رینبو را در ماه مه ۲۰۱۸ از بازار سهام خارج کردند.
حافظ چه می‌گوید؟ عنوان کتابی از احمد کسروی است که نویسنده در آن به انتقاد از حافظ و شعرهای او می‌پردازد. نقد. نویسندگان مختلف این کتاب را نقد کرده‌اند. ترجمهٔ انگلیسی. این کتاب، توسط لوید ریجن به زبان انگلیسی برگردانیده و در صفحات ۱۶۰ تا ۱۹۰ کتاب «نقد صوفیسم، احمد کسروی و عقیده موروثی ایرانیان اهل تصوف» منتشر گردید.
بی‌بی‌سی میوزیک () بخش موسیقی بی‌بی‌سی است که مسئولیت تولید، نظارت کیفی و پخش موسیقی را در سرتاسر این رسانهٔ بریتانیایی به عهده دارد. مدیر فعلی بی‌بی‌سی میوزیک، باب شنن است که رئیس رادیو بی‌بی‌سی ۲ هم است. بی‌بی‌سی میوزیک به‌طور رسمی، بخشی از رادیو بی‌بی‌سی است و زیر نظر مستقیم هلن بودن (رئیس بخش رادیو بی‌بی‌سی) اداره می‌شود. این بخش کارش را از ساعت ۸ شب هفتم اکتبر ۲۰۱۴ با پخش بازخوانی ترانهٔ «فقط خدا می‌دونه» توسط هنرمندانی چون کریس مارتین، کلدپلی، استیوی واندر، کایلی مینوگ، دیو گرول، فو فایترز، التون جان،
کایلی مینوگ، دیو گرول، فو فایترز، التون جان، فارل ویلیامز و وان دایرکشن با همراهی ارکستر بی‌بی‌سی آغاز کرد.
حافظ چه می‌گوید؟ کتابی از محمود هومن است که نویسنده در آن به شرح و تفسیر اشعار حافظ می‌پردازد. نقد. داریوش آشوری این کتاب را اولین کتابی می‌داند که در تفسیر اشعار حافظ به معنای مدرن نوشته شد.
آنتونیو رینالدی () فیلم‌بردار اهل ایتالیا بود. او به‌طور انحصاری با کارگردان ماریو باوا در چندین فیلم همکاری کرده است. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "چهار مرتبه آن شب"، "پنج زن زیبا برای جشن نیمه پاییز" و "دکتر گلدفوت و دختران آتشپاره" اشاره نمود.
کشتار پوناری به کشتار جمعی تا ۱۰۰٬۰۰۰ تن، عمدتاً یهودیان، لهستانی‌ها و روس‌ها توسط "اس دی" و اس‌اس آلمان و همدستان لیتوانیایی آنها، همچون جوخه‌های مرگ "یپاتینگاسیس بوریس"، گفته می‌شود که در جریان جنگ جهانی دوم و هولوکاست در رایخس‌کومیساریات اوستلاند رخ داد. این کشتارها میان ژوئیه ۱۹۴۱ و اوت ۱۹۴۴ در نزدیکی ایستگاه راه‌آهن پوناری، در حومه امروزین ویلنیوس، لیتوانی رخ دادند. حدود ۷۰٬۰۰۰ یهودی، به همراه ۲۰٬۰۰۰ لهستانی، و ۸٬۰۰۰ اسیر روسی در پوناری کشته شدند؛ اکثر این یهودیان از ساکنان نزدیکی ویلنا (ویلنیوس) یا
این یهودیان از ساکنان نزدیکی ویلنا (ویلنیوس) یا گتوی تازه تأسیس شده آن بودند. لیتوانی در جنگ جهانی دوم به یکی از نخستین مکان‌های خارج از لهستان اشغالی تبدیل شد که نازی‌ها به عنوان بخشی از راه حل نهایی در آن یهودیان را به شکل گسترده به قتل می‌رساندند. بنا بر اسنایدر، از ۷۰٬۰۰۰ یهودی ساکن ویلنا، تنها ۷٬۰۰۰ تن (۱۰ درصد) از جنگ جان سالم به در بردند. بر پایه تخمین سدلیس اما، تعداد ساکنان یهودی شهر در ژوئن ۱۹۴۱ برابر با ۸۰٬۰۰۰ تن بود که نیمی از جمعیت شهر را تشکیل می‌دادند. بر پایه دانشنامه هولوکاست و دیگران، بیش
می‌دادند. بر پایه دانشنامه هولوکاست و دیگران، بیش از دو سوم آن‌ها، یا کمینه ۵۰٬۰۰۰ یهودی، پیش از پایان سال ۱۹۴۱ کشته شده بودند. پیشینه. به دنبال سرکشی ژلیگوفسکی و ایجاد جمهوری موقت لیتوانیای مرکزی، مطابق با موافقت‌نامه‌های بین‌المللی که در سال ۱۹۲۳ توسط جامعه ملل به تصویب رسیده بودند، شهر پوناری بخشی از استان ویلنو (منطقه کرسی) در جمهوری دوم لهستان شد. زبان‌های غالب در این منطقه لهستانی و ییدیش بودند. پس از تهاجم نازی‌ها و شوروی به لهستان در سپتامبر ۱۹۳۹، منطقه به خاک شوروی ضمیمه شد و پس از حدود یک ماه، در
به خاک شوروی ضمیمه شد و پس از حدود یک ماه، در ۱۰ اکتبر، طبق قرارداد همیاری متقابل شوروی و لیتوانی به لیتوانی منتقل شد. به دنبال انضمام لیتوانی و کشورهای بالتیک به شوروی در ژوئن ۱۹۴۰، ساخت یک مرکز ذخیره‌سازی نفت در نزدیکی پوناری همزمان با فرودگاهی هوایی نظامی توسط شوروی آغاز شد. آن پروژه هرگز به اتمام نرسید و در ژوئن ۱۹۴۱ منطقه در جریان عملیات بارباروسا توسط ورماخت تصرف شد. جوخه‌های کشتار نازی تصمیم گرفتند از شش گودال بزرگ حفاری شده در مخازن ذخیره نفت برای آدم‌ربایی، کشتار و پنهان کردن اجساد قربانیان محلی
آدم‌ربایی، کشتار و پنهان کردن اجساد قربانیان محلی استفاده کنند. کشتارها. کشتارها در ژوئیه ۱۹۴۱، و بلافاصله پس از ورود "آینزاتس‌کماندو" ۹ در ۲ ژوئیه ۱۹۴۱ به ویلنا آغاز شدند. بیشتر قتل‌ها در عمل توسط نیروهای ویژه جوخه‌های یپاتینگاسیس بوریس (داوطلبان لیتوانیایی) با ۸۰ نفر عضو انجام شدند. در ۹ اوت ۱۹۴۱، "آینزاتس‌کماندو" ۹ با "آینزاتس‌کماندو" ۳ جایگزین شد. در سپتامبر، گتو ویلنا گشوده شد. در همان ماه ۳۷۰۰ یهودی در جریان عملیاتی تیرباران شدند و ۶۰۰۰ تن دیگر نیز در طی عملیاتی دیگر در شهرگرد آورده شده، و به سوی
در طی عملیاتی دیگر در شهرگرد آورده شده، و به سوی پوناری به راه افتادند. بیشتر قربانیان پیش از تیراندازی برهنه شدند. با کمک یپاتینگاسیس، کشتارهای گسترده دیگری نیز در تمام طول تابستان و پاییز رخ دادند. تا پایان سال، حدود ۵۰٬۰۰۰–۶۰٬۰۰۰ یهودی ویلنا، از جمله مردان، زنان و کودکان بنا بر دانشنامه هولوکاست، کشته شدند. بر پایه گفته‌های اسنایدر، ۲۱٬۷۰۰ تن از آنها در پوناری تیرباران شدند، اما اختلافات جدی در مورد تعداد تلفات این دوره وجود دارد. ییتزهاک آراد در کتاب "گتوها در شعله‌های آتش" اطلاعاتی را بر پایه اسناد
"گتوها در شعله‌های آتش" اطلاعاتی را بر پایه اسناد دست اول یهودیان که توسط گزارش‌های آینزاتس‌گروپن آورده شده‌اند، و نیز کارت‌های سهمیه و مجوزهای کار، ارائه داده‌است. بر پایه برآوردهای وی، تا پایان دسامبر، ۳۳٬۵۰۰ یهودی ویلنا در پوناری به قتل رسیدند، ۳۵۰۰ تن به سوی شرق فرار کردند و ۲۰٬۰۰۰ تن نیز در گتو باقی ماندند. دلیل چنین دامنه گسترده‌ای از مرگ و میرها وجود پناهجویان جنگی بود که از سوی غرب لهستان تحت اشغال آلمان آمده بودند، و دولت جدید لیتوانیایی حق اقامت از آن‌ها را صلب کرده بود. به گزارش صلیب سرخ
اقامت از آن‌ها را صلب کرده بود. به گزارش صلیب سرخ لیتوانی، در آستانه الحاق لیتوانی به اتحاد جماهیر شوروی در ژوئن ۱۹۴۰، ویلنا محل زندگی حدود ۱۰۰٬۰۰۰ تازه‌وارد، از جمله ۸۵٬۰۰۰ لهستانی، و ۱۰٬۰۰۰ یهودی بود. از سرعت کشتارها در سال ۱۹۴۲ کم شد، چرا که برده‌کارگران یهودی ساکن گتوها توسط ورماخت به کار گماشته شدند. همزمان با پیشروی نیروهای شوروی در سال ۱۹۴۳، واحدهای نازی تلاش کردند تا طبق دستور ویژه ۱۰۰۵ اقدام به پنهان‌سازی جنایت‌ها کنند. از ۸۰ زندانی اردوگاه کار اجباری اشتوتهوف برای تشکیل «واحدهای اجساد»
کار اجباری اشتوتهوف برای تشکیل «واحدهای اجساد» (Leichenkommando) بهره گرفته شد. کارگران ناچار شدند اجساد را از دورن گودال‌ها بیرون آورده، روی چوب انباشته و سپس بسوزانند. آن‌ها سپس خاکسترها را شخم زده، با شن مخلوط کرده و دفن کنند. پس از ماه‌ها کار طاقت‌فرسا، این گروه از زندانیان توانستند از راه تونلی که با قاشق کنده شده بود در در ۱۹ آوریل ۱۹۴۴ فرار کند. از ۸۰ تن، یازده نفر از جنگ جان سالم به در بردند. شهادت آن‌ها بعدها در آشکار کردن گسترهٔ کشتارها کمک کرد. قربانیان. تعداد کل قربانیان تا پایان سال ۱۹۴۴ میان
تعداد کل قربانیان تا پایان سال ۱۹۴۴ میان ۷۰ تا ۱۰۰ هزار تن بود. طبق نبشی قبر که پس از جنگ توسط نیروهای جبهه دوم بلاروسی اتحاد جماهیر شوروی انجام شد، اکثریت قربانیان (۵۰٬۰۰۰–۷۰٬۰۰۰ تن) یهودیان لهستانی و لیتوانیایی از شهرهای نزدیک متعلق به لهستان و لیتوانی بودند، در حالی که بقیه را در درجه نخست لهستانی‌ها (حدود ۲۰٬۰۰۰) و روس‌ها (حدود ۸۰۰۰) تشکیل می‌دادند. به گفته مونیکا تومکیویچ، نویسنده کتابی در مورد کشتار پوناری مربوط به سال ۲۰۰۸، ۸۰ هزار تن در کشتارها کشته شدند؛ از جمله ۷۲٬۰۰۰ یهودی، ۵۰۰۰ زندانی شوروی،
شدند؛ از جمله ۷۲٬۰۰۰ یهودی، ۵۰۰۰ زندانی شوروی، میان ۱۵۰۰ تا ۲۰۰۰ لهستانی، ۱۰۰۰ تن که به عنوان کمونیست یا فعال شوروی نامیده شده بودند، و ۴۰ کولی. قربانیان لهستانی بیشتر اعضای روشنفکر جامعه لهستان بودند - دانشگاهیان، استادان، کشیش‌ها و اعضای جنبش مقاومت ارتش میهنی. در میان نخستین قربانیان، حدود ۷٬۵۰۰ اسیر شوروی بودند که در سال ۱۹۴۱ بلافاصله پس از آغاز عملیات بارباروسا تیرباران شدند. در مراحل بعدی نیز تعداد کمتری از قربانیان ملیت‌های دیگر، از جمله روس‌ها، کولی‌ها و لیتوانیایی‌های بومی، به قتل رسیدند.
پنینسولا پاریس () (سابقاً اوتل ماژستیک ) هتلی لوکس در خیابان کله‌بر در منطقه ۱۶ پاریس فرانسه است. این بنا نخست در ۱۸۶۸ برای ملکه تبعیدی ایزابلای دوم اسپانیا ساخته شد. پس از مرگ ایزابلا در ۱۹۰۴، لئونارد تائوبر بنا را خرید. در ۱۹۰۸ با عنوان اوتل ماژستیک و به‌شکل هتلی مجلل و باشکوه افتتاح شد. در دوران جنگ جهانی اول به بیمارستانی موقت برای سربازان زخمی استفاده شد و کارکنان آن عمدتاً اشراف‌زادگان بریتانیایی بودند. در ۱۹۳۶ دولت فرانسه این بنا را خریداری کرد. با اشغال فرانسه توسط آلمان نازی در جنگ جهانی دوم، این
فرانسه توسط آلمان نازی در جنگ جهانی دوم، این ساختمان به مقر فرمانده‌های ارتش نازی بدل شد و نقشی مهم در عملیات‌ها علیه یهودیان پاریسی و همچنین کودتای ۲۰ ژوئیه علیه هیتلر داشت. پس از جنگ و در سال ۱۹۴۶ این بنا اولین مقر یونسکو بود و بعدها به مرکز کنفرانسی برای وزارت امور خارجه فرانسه تبدیل گشت. در ۱۹۶۰ سازمان همکاری و توسعه اقتصادی در این بنا افتتاح شد و در ۲۷ ژانویه ۱۹۷۳ این بنا میزبان پیمان صلح پاریس بود که به جنگ ویتنام و آمریکا پایان می‌داد. در ۲۳ اکتبر ۱۹۹۱ هم پیمان صلح پاریس ۱۹۹۱ که به جنگ ویتنام و
۱۹۹۱ هم پیمان صلح پاریس ۱۹۹۱ که به جنگ ویتنام و کامبوج و جنگ داخلی خمر سرخ پایان می‌داد در این بنا برگزار شد. دولت فرانسه در سال ۲۰۰۸ بنا را به شرکتی قطری فروخت، و در سال ۲۰۱۴ این بنا پس از فرایند بازسازی طولانی و پرهزینه با نام پنینسولا پاریس دوباره به‌عنوان هتل افتتاح شد. این هتل دارای ۲۰۰ اتاق مجلل شامل ۳۴ سوئیت است.
کشتار ۲۹ اکتبر ۱۹۴۱ در کاوناس معروف به عملیات بزرگ، بزرگترین کشتار جمعی یهودیان لیتوانیایی بود. به دستور "اس‌اس-اشتاندارتنفورر" کارل یگر و "اس‌اس-روتنفورر" هلموت روکا، زوندرکوماندوهای تحت رهبری "اس‌اس-اوبراشتورمفورر" یواخیم‌هامان، و ۸ تا ۱۰ مرد از آینزاتس‌کماندو ۳، ۲٬۰۰۷ مرد، ۲٬۹۲۰ زن و ۴٬۲۷۳ کودک یهودی را در طی یک روز در دژ نهم، کاوناس، لیتوانی به قتل رساندند. نازی‌ها در ۴ اکتبر ۱۹۴۱ گتوی کوچک کونو را خراب کردند و تقریباً همه ساکنان آن را در دژ نهم کشتند. بعدها در همان ماه، در ۲۸ اکتبر، "اس‌اس-روتنفورر"
بعدها در همان ماه، در ۲۸ اکتبر، "اس‌اس-روتنفورر" هلموت روکا از گشتاپو کاوناس (پلیس مخفی حکومتی) گزینش قربانیان را در گتو کاوناس انجام داد. همه ساکنان گتو ناچار شدند در میدان مرکزی گتو جمع شوند. روکا ۹۲۰۰ مرد، زن و کودک یهودی را انتخاب کرد که تقریباً یک سوم جمعیت گتو می‌شدند. روز بعد، در ۲۹ اکتبر، همه این افراد در گودال‌های بزرگی که پیشتر کنده شده بودند، در دژ نهم تیرباران شدند.
کارل یگر (; – ) یک مقام رده متوسط آلمانی متولد سوئیس در اس‌اس آلمان نازی و رهبر آینزاتس‌کماندو بود که در طول هولوکاست مرتکب اقدامات نسل‌کشی شد. یگر نویسنده گزارشی بود که در آن اقدامات "آینزاتس‌کماندو ۳"، از جمله جوخه مرگ رول‌کماندو هامان، خلاصه شده‌است. در این گزارش، یگر به شکل روزانه به شرح پاکسازی ۱۳۷٬۳۴۶ قربانی می‌پردازد.
لیگ کنفرانس اروپا یا لیگ کنفرانس یوفا (به اختصار UECL) به زبان عامیانه به نام لیگ کنفرانس یوفا یک رقابت سالانه باشگاه‌های فوتبال است که از سال ۲۰۲۱ توسط یوفا برای باشگاه‌های فوتبال واجد شرایط اروپا آغاز شده است. باشگاه‌ها بر اساس عملکردشان در لیگ‌های ملی و مسابقات جام حذفی، به این مسابقات راه پیدا می‌کنند. همچنین بعد از لیگ قهرمانان و لیگ اروپا، این لیگ رده سوم قهرمانی فوتبال باشگاهی اروپا خواهد بود. این لیگ جایگزین جام اینترتوتو شده است.باشگاه فوتبال رم قهرمان اولین دوره این مسابقات است. این رقابت‌ها بیشتر
اولین دوره این مسابقات است. این رقابت‌ها بیشتر برای تیم‌های ضعیف‌تر یوفا است که نمی‌توانند به لیگ قهرمانان اروپا یا لیگ اروپا راه پیدا کنند. تاریخچه. گزارش شده‌است که یوفا حداقل از سال ۲۰۱۵ اضافه کردن یک مسابقه رده سوم را در نظر گرفته بود، زیرا معتقد بود که یک تورنمنت سطح پایین می‌تواند به عنوان فرصتی برای باشگاه‌های کشورهای عضو یوفا با رتبه پایین‌تر باشدکه در لیگ قهرمانان و لیگ اروپا حذف می‌شوند. در اواسط سال ۲۰۱۸، صحبت در مورد اعلامیه تشدید شد، زیرا منابع خبری ادعا کردند که توافق‌نامه ای برای راه اندازی
خبری ادعا کردند که توافق‌نامه ای برای راه اندازی این رقابت حاصل شده و مرحله گروهی ۴۸ تیم لیگ اروپا به دو قسمت تقسیم خواهد شد، و نیمه پایین هسته را تشکیل می‌دهد چه اتفاقی می‌افتد. در ۲ دسامبر ۲۰۱۸، یوفا اعلام کرد که این مسابقات -که به‌طور موقت به عنوان لیگ اروپا ۲ یا به‌طور مختصر UEL2 شناخته می‌شود، قرار است به عنوان بخشی از چرخه رقابت سه ساله رقابت‌های ۲۰۲۱–۲۴، به یوفا اضافه کند که شعار آن «مسابقات بیشتر برای باشگاه‌های بیشتر و انجمن‌های بیشتر» است سر انجام در ۲۴ سپتامبر ۲۰۱۹ نام رسمی این مسابقات لیگ
انجام در ۲۴ سپتامبر ۲۰۱۹ نام رسمی این مسابقات لیگ کنفرانس یوفا اروپا اعلام شد. تیم‌ها و کشورها. در این رقابت‌ها ۱۸۴ تیم از تمامی ۵۵ کشور عضو یوفا شرکت خواهند کرد، که ۴۶ باشگاه از طریق حذف از لیگ قهرمانان اروپا و لیگ اروپا در این مسابقات حاضر خواهند شد. قبل از برگزاری مرحله گروهی، سه مرحله مقدماتی و یک مرحله پلی آف برگزار می‌شود (که آن هم شامل یک مسیر اصلی و یک مسیر قهرمانان خواهد بود) برای تیم‌هایی که از طریق لیگ قهرمانان اروپا و لیگ اروپا راهی این رقابت‌ها می‌شوند. نحوه برگزاری. در مجموع، ۳۲ تیم برگزار
می‌شوند. نحوه برگزاری. در مجموع، ۳۲ تیم برگزار کننده مرحله گروهی این رقابت ها هستند که هیچ کدام به صورت مستقیم وارد مرحله گروهی نمیشوند ، بلکه : ۱۷ تیم از طریق مسیر اصلی وارد مرحله گروهی میشوند ۵ تیم از طریق مسیر قهرمانان وارد مرحله گروهی میشوند که همه آنان از لیگ های اسپانیا ، انگلیس ، ایتالیا ، آلمان و فرانسه خواهند بود. ۱۰ تیم هم تیم های حذف شده پلی آف لیگ اروپا هستند. ۳۲ تیم حاضر در این رقابت ها در ۸ گروه ۴ تایی به رقابت میپردازند و پس از آن پلی آف مراحل حذفی ، یک هشتم نهایی ، یک چهارم ، نیمه نهایی و