payamvha/North_RAG huggingface dataset:
متحد بریتانیای کبیر و ایرلند، فرانسه و حتی بندر بندر نیویورک به کنفدراسیون بوده‌اند. رت که به خاطر بدبینی خود شناخته می‌شود، متوجه می‌شود که با این کار هم ثروت و هم اعتبار کسب کرده است. به نظر می‌رسد که او فوراً به دوست شدن با هر دو زن جوان علاقه پیدا می‌کند و خیلی زود شروع به لاس زدن با اسکارلت می‌کند. اگرچه این موضوع برای جامعه محلی سوژه‌ای برای شایعات می‌شود، اما به نظر می‌رسد ملانی هر دو دوست او را تأیید می‌کند و به‌طور شفاهی از اعتبار آنها دفاع می‌کند. ۱۸۶۳. تا اوایل سال ۱۸۶۳، رت خود را به عنوان دوست
۱۸۶۳. تا اوایل سال ۱۸۶۳، رت خود را به عنوان دوست هر دو زن و بازدیدکننده مکرر از خانه آنها تثبیت کرده است. از نظر ملانی، او مردی تلخ‌مزاج به نظر می‌رسد که به زنی نیاز دارد تا او را آرام کند. از سوی دیگر، اسکارلت نیز مانند او دیدگاه بدبینانه‌ای نسبت به مردم و ایده‌هایشان دارد. هر دو زن برخی از ایده‌های او را نگران‌کننده اما همچنان تأمل‌برانگیز می‌دانند. رت در بحث با میهن‌پرستان و آرمان‌گرایانی که فکر می‌کنند این یک جنگ عادلانه است، تمایل دارد به این نکته اشاره کند که همه جنگ‌ها برای سربازانی که با آنها
اشاره کند که همه جنگ‌ها برای سربازانی که با آنها می‌جنگند عادلانه به نظر می‌رسند، اما رهبران و سخنورانی که آنها را به جنگ هدایت می‌کنند، تمایل دارند خود را در پشت خطوط قرار دهند و بیشتر به سود مالی علاقه‌مند هستند تا آرمان‌ها. رت همچنین خاطرنشان می‌کند که این آرمان‌ها چیزی بیش از پوششی برای انگیزه مالی واقعی پشت جنگ‌ها نیستند. باورهای اغلب بیان‌شده رت، دشمنان زیادی برای او به ارمغان آورده است، اما ملانی و اسکارلت جزو آنها نیستند زیرا آنها نیز تمایل دارند انگیزه‌های پشت جنگ را زیر سؤال ببرند. ملانی که
انگیزه‌های پشت جنگ را زیر سؤال ببرند. ملانی که عموماً کمتر از اکثر اعضای حلقه اجتماعی خود قضاوت می‌کند، وقتی بل واتلینگ، یک فاحشه ثروتمند و صاحب یک فاحشه خانه محلی، به او نزدیک می‌شود، متعجب می‌شود. بل در جامعه محلی به شهرت رسیده و اعضای محترم آن به فاحشه‌خانه او رفت و آمد می‌کنند، اما در ملاء عام معمولاً خود را منزوی می‌بیند. بل که قصد داشت بخشی از درآمد هفتگی خود را به عنوان خیریه به بیمارستان محلی اهدا کند، متوجه شد که پیشنهادش رد شده است. ایده این است که پول از چنین منبعی توهین به سربازان قهرمان و زخمی
پول از چنین منبعی توهین به سربازان قهرمان و زخمی خواهد بود. در عوض، ملانی این پیشنهاد را می‌پذیرد. ملانی به‌طور خصوصی توضیح می‌دهد به اسکارلت، که در این برهه به نزدیکترین محرم اسرار او تبدیل شده است، می‌گوید که در این فرایند، آبروی خود را به خطر می‌اندازد، اما او استدلال می‌کند که بیمارستان به هر کمکی که می‌تواند دریافت کند نیاز دارد و نیات بل در این مورد خیرخواهانه است. در همین حال، اشلی در ارتش ویرجینیای شمالی خدمت کرده و به درجه سرگرد ارتقا یافته است. این ارتش پس از شرکت در تعدادی از نبردهای
است. این ارتش پس از شرکت در تعدادی از نبردهای پیروزمندانه، به‌طور پیوسته تحت فرمان ژنرال رابرت ادوارد لی به سمت ایالت‌های شمالی در حال پیشروی است. در ۱ ژوئیه ۱۸۶۳، ارتش در نزدیکی روستای گتیسبرگ، پنسیلوانیا درگیر نبرد علیه فدرال‌ها شد. نبرد گتیسبرگ تا ۳ ژوئیه ادامه یافت و با شکست و عقب‌نشینی کنفدراسیون‌ها پایان یافت. اخبار نبرد زود به آتلانتا رسید، اما نتیجه و سرنوشت بسیاری از سربازان برای مدتی پس از آن نامشخص باقی ماند. بسیاری منتظرند تا از حال اقوام و دوستانشان باخبر شوند. ملانی و اسکارلت شخصاً به سرنوشت
باخبر شوند. ملانی و اسکارلت شخصاً به سرنوشت اشلی، که هر دو دوستش دارند، علاقه‌مند هستند. وقتی اولین فهرست تلفات به آتلانتا می‌رسد، هر دو از اینکه اشلی را در میان خود نمی‌بینند، آسوده‌خاطر می‌شوند. اما این آسودگی به زودی با اندوه همراه می‌شود، چرا که جای تعجب نیست که ملانی، اسکارلت و تمام ساکنان آتلانتا متوجه می‌شوند که نام بسیاری از آشنایانشان در فهرست‌ها آمده است. همچنین، چندین نفر دیگر نیز به فهرست‌ها اضافه می‌شوند. این نبرد اولین شکست بزرگ کنفدراسیون‌ها بوده و به نظر می‌رسد که روند جنگ را تغییر داده
بوده و به نظر می‌رسد که روند جنگ را تغییر داده است. در ۲۰ دسامبر ۱۸۶۳، اشلی به خانه بازمی‌گردد. او یک مرخصی یک هفته‌ای دریافت کرده است و این اولین باری است که ملانی و اسکارلت او را در حدود دو سال دیده‌اند. سرباز خسته با شادی و محبت هر دو زن روبرو می‌شود و به نظر می‌رسد که آن را جبران می‌کند. اشلی قبل از عزیمت برای پیوستن مجدد به واحد خود، نگرانی‌های خود را در مورد سلامت فعلی همسرش و سرنوشت او در صورت سقوط در نبرد برای اسکارلت توضیح می‌دهد. اشلی با درخواست مشخص اسکارلت مبنی بر مراقبت و نگهداری از ملانی در
مشخص اسکارلت مبنی بر مراقبت و نگهداری از ملانی در غیابش، ملاقات می‌کند. اسکارلت در ابتدا غافلگیر می‌شود، اما موافقت می‌کند. اسکارلت ملانی را به عنوان سرپرست جدید خود می‌پذیرد و برای اولین بار نسبت به سلامت و مراقبت از خواهرشوهر و رقیب عشقی‌اش احساس مسئولیت می‌کند. ملانی از احساساتی که شوهر و «خواهرش» نسبت به یکدیگر دارند و مسئولیت جدید دومی نسبت به خودش، بی‌خبر می‌ماند. ۱۸۶۴. ملانی در مارس ۱۸۶۴، سه‌ماهه باردار فرزند اشلی است. ملانی مدتی است که فرزندی می‌خواهد و پیش از این به عنوان مادر دوم برای
می‌خواهد و پیش از این به عنوان مادر دوم برای برادرزاده‌اش وید عمل می‌کرد. او از فرصتی برای داشتن فرزند خودش خوشحال است. ملانی به محض اطمینان، این خبر را به اسکارلت اعلام می‌کند. او انتظار دارد دوستش در شادی‌اش شریک باشد. ملانی که سال‌ها پیش مادرش را از دست داده، ظاهراً انتظار دارد اسکارلت نقش زن باتجربه‌ای را که در مورد بارداری به او مشاوره می‌دهد، بر عهده بگیرد. در عوض، اسکارلت با تعجب، سردرگمی و حتی عصبانیت به ملانی که از اشلی باردار است، واکنش نشان می‌دهد. ملانی قادر به درک دلایل این واکنش نیست، اما
ملانی قادر به درک دلایل این واکنش نیست، اما می‌ترسد که به نحوی به دوستش آسیب رسانده باشد. ملانی همچنین با ترس‌های پزشکی که او را معاینه می‌کند، روبرو می‌شود. طبق معاینه او، استخوان لگن ملانی به نظر می‌رسد که برای زایمان ایمن او بسیار باریک است. در هر صورت، ملانی تلگرام از افسر مافوق اشلی دریافت می‌کند که توضیح می‌دهد شوهرش سه روز گذشته در حین جنگ مفقود شده است. ملانی متوجه می‌شود که بیوه شده است. ملانی و اسکارلت برای دلداری به یکدیگر پناه می‌برند و آشتی می‌کنند. آنها آن شب را در آغوش یکدیگر گریه می‌کنند.
آنها آن شب را در آغوش یکدیگر گریه می‌کنند. اما خبر مرگ اشلی اشتباه از آب در می‌آید. گزارش دیگری به آن دو زن اطلاع می‌دهد که تلاش‌ها برای بازیابی جسد او بی‌نتیجه مانده و احتمال دارد که او توسط نیروهای دشمن اسیر شده باشد. ملانی که نگران سرنوشت نامعلوم شوهرش است، مدتی بی‌قرار می‌شود. حتی اواخر شب، اسکارلت می‌تواند صدای ملانی را بشنود که در اتاق خوابش به این سو و آن سو می‌رود، ظاهراً از بی‌خوابی رنج می‌برد. این عمل به تدریج سلامتی او را تحلیل می‌برد و در مقطعی حتی در ملاء عام از حال می‌رود، که برای او اتفاقی
حتی در ملاء عام از حال می‌رود، که برای او اتفاقی غیرمعمول است. خوشبختانه برای ملانی، رت اتفاقاً در همان نزدیکی است و او را به سلامت به خانه برمی‌گرداند. رت نگران اوست و با بررسی دلایل وضعیت فعلی او، قول می‌دهد از ارتباطات خود در واشینگتن دی.سی. استفاده کند تا بفهمد که آیا سرگرد ویلکس اسیر شده است یا خیر. در عوض، رت از ملانی می‌خواهد که به او قول دهد که سعی خواهد کرد کمی استراحت کند. یک ماه بعد، رت به ملانی و اسکارلت اطلاع می‌دهد که چه اتفاقی برای اشلی افتاده است: او در درگیری زخمی شده، اسیر شده و در
افتاده است: او در درگیری زخمی شده، اسیر شده و در اردوگاه اسرای جنگی در راک آیلند، ایلینوی نگهداری می‌شود. زنان با احساسات متفاوتی این خبر را دریافت می‌کنند. عزیزشان هنوز زنده است، اما اینکه تا چه مدت زنده خواهد ماند، جای سؤال دارد. شهرت راک آیلند در میان کنفدراسیون‌ها بهتر از اندرسونویل پرینس نبود. در میان فدرال‌ها، در اندرسونویل؛ تنها یک چهارم زندانیانی که در آنجا نگهداری می‌شدند، به خانه بازگشته‌اند. بقیه در اثر آبله، ذات الریه و تیفوس و سایر بیماری‌ها جان خود را از دست می‌دهند. بارداری ملانی ادامه
جان خود را از دست می‌دهند. بارداری ملانی ادامه می‌یابد، اگرچه سلامتی‌اش ضعیف است. او بیشتر سه‌ماهه سوم بارداری‌اش را در رختخواب می‌گذراند. نیروهای ژنرال ویلیام تکامسه شرمن شروع به نزدیک شدن به آتلانتا می‌کنند. به همین دلیل، عمه پیتی‌پات و عمو پیتر به اقوام خود در میکن (جورجیا) فرار می‌کنند و ملانی به اسکارلت سپرده می‌شود. کمی بعد، ملانی درد زایمان می‌گیرد. با این حال، در این زمان، ژنرال شرمن شروع به نبرد با گارد ملی می‌کند. اسکارلت برده خود، پریسی، را برای یافتن کمک می‌فرستد، اما به دلایل مختلف نمی‌تواند
یافتن کمک می‌فرستد، اما به دلایل مختلف نمی‌تواند کمکی پیدا کند. سپس اسکارلت و پریسی چاره‌ای جز به دنیا آوردن فرزند ملانی ندارند. زایمان به دلیل سلامتی و جثه کوچک ملانی بسیار دشوار است. همان‌طور که اسکارلت انجام داد، ملانی پسرش را بورگارد یا به اختصار «بو»، به نام ژنرال ارشد اشلی، پیر بورگارد نامگذاری می‌کند. پس از تولد پسرش، ملانی و اسکارلت سفری دشوار و خطرناک را به خانه اسکارلت، تارا، آغاز می‌کنند. در آنجا، ملانی، بو، اسکارلت و وید با پدر اسکارلت، دو خواهر و چند برده خانگی باقی مانده زندگی می‌کنند. آنها
و چند برده خانگی باقی مانده زندگی می‌کنند. آنها با سختی‌های زیادی روبرو می‌شوند و تقریباً در گرسنگی مداوم زندگی می‌کنند. ۱۸۶۵ و بعد. پس از چند ماه، جنگ سرانجام به پایان می‌رسد. در نهایت، اشلی به تارا بازمی‌گردد و ملانی بسیار خوشحال می‌شود. به زودی، اسکارلت با نامزد خواهرش فرانک کندی ازدواج می‌کند و به آتلانتا نقل مکان می‌کند. خانواده ویلکس نیز پس از اینکه ملانی، اشلی را متقاعد می‌کند تا به اسکارلت در راه‌اندازی یک تجارت چوب کمک کند، به همراه پسر کوچکشان به آنجا نقل مکان می‌کنند. پس از مرگ تصادفی فرانک (که
آنجا نقل مکان می‌کنند. پس از مرگ تصادفی فرانک (که به شیوه‌های تجاری بحث‌برانگیز اسکارلت نسبت داده می‌شود)، اسکارلت با رت باتلر ازدواج می‌کند. ملانی به یکی از ستون‌های اجتماعی آتلانتا تبدیل می‌شود و به خاطر نیکوکاری و مهربانی‌اش شناخته می‌شود. او حتی یک محکوم قدیمی به نام آرچی را نیز به خانه خود راه می‌دهد. او به همراه [[ایندیا ویلکس (خواهر اشلی)، روزی در کارخانه شاهد در آغوش گرفتن اسکارلت با اشلی هستند. ملانی شایعات مربوط به وجود هرگونه مشکلی بین شوهر و «خواهرش» را باور نمی‌کند و با درخواست مهربانانه از
را باور نمی‌کند و با درخواست مهربانانه از اسکارلت برای میزبانی مشترک در جشن تولد اشلی در آن شب، آبروی اسکارلت را نجات می‌دهد. ملانی و رت همچنان رابطه خوبی دارند، حتی با وجود اینکه ازدواج او و اسکارلت از هم می‌پاشد. رت می‌گوید ملانی یکی از معدود خانم‌های واقعی است که تا به حال شناخته است. پس از اینکه اسکارلت از پله‌ها می‌افتد و سقط جنین می‌کند، ملانی رت را دلداری می‌دهد، در حالی که رت در حالت مستی روی زانوهایش گریه می‌کند و از اینکه همسرش هرگز او را دوست نداشته، ابراز تاسف می‌کند. او تقریباً فاش می‌کند که
ابراز تاسف می‌کند. او تقریباً فاش می‌کند که اسکارلت مدت‌ها عاشق اشلی بوده است، اما متوجه نمی‌شود که با چه کسی صحبت می‌کند. او متعاقباً احساسات خود را نسبت به اسکارلت کنار می‌گذارد و توجه خود را به دخترشان بانی معطوف می‌کند که بعداً در یک تصادف اسب‌سواری می‌میرد. این ملانی است که رت داغدار را متقاعد می‌کند که اجازه دهد پس از مرگ بانی، او را دفن کنند. در سال ۱۸۷۳، ملانی دوباره باردار می‌شود، اگرچه دکتر مید به‌طور خاص او را از این کار برحذر داشته بود. او که ابتدا بسیار خوشحال بود، پس از سقط جنین به شدت ضعیف
بسیار خوشحال بود، پس از سقط جنین به شدت ضعیف می‌شود و اسکارلت را به نزد خود فرا می‌خواند. ملانی به او می‌گوید که چقدر او را دوست داشته است، از او می‌خواهد که از بو و اشلی مراقبت کند و آخرین کلمات خود را می‌گوید که شامل رت باتلر و عشق شدید او به اسکارلت می‌شود. مرگ ملانی به عنوان کاتالیزوری برای مرحله نهایی رشد شخصیت اسکارلت در کتاب عمل می‌کند. اسکارلت برای مرگ ملانی سوگواری می‌کند و با خدا را شکر می‌کند که اجازه نداده زن مرده از درگیری عاطفی اشلی با خودش مطلع شود. تصویر و رابطه با اسکارلت. ملانی کلیشه‌ای
شود. تصویر و رابطه با اسکارلت. ملانی کلیشه‌ای [[زیبای جنوبی]] است که تجسم زنانگی و ظرافت ایده‌آل فرهنگ جنوب آمریکا قبل از جنگ داخلی است. در دوران پس از جنگ، جامعه با تبدیل کردن او به یک ستون اجتماعی غیرقابل انکار و ستایش او به عنوان یک «بانوی واقعی» به خاطر فضایل زنانه‌اش به او پاداش می‌دهد. او به خاطر زیبایی و پاکی‌اش و خوبی فداکارانه‌اش مورد تحسین همه شخصیت‌ها قرار می‌گیرد، اگرچه اسکارلت گاهی ساده‌لوحی او را به سخره می‌گیرد. شخصیت ملانی دقیقاً نقطه مقابل شخصیت اسکارلت است و «خواهری» عمیق آنها برای افراد
شخصیت اسکارلت است و «خواهری» عمیق آنها برای افراد غریبه عجیب به نظر می‌رسد، کسانی که اغلب تصور می‌کنند این لطف ملانی است که به او اجازه می‌دهد مدت‌ها پس از پایان ازدواج اول اسکارلت با برادر ملانی، با اسکارلتِ خشن دوست باشد. اما ملانی همیشه روح و قدرت اسکارلت را عمیقاً تحسین کرده است و شجاعت او در نجات خود و پسر نوزادش، «بو»، ملانی را تا ابد و بی‌وقفه سپاسگزار اسکارلت کرده است. ملانی عضوی اصیل از اشراف جنوبی از خانواده‌ای شناخته‌شده و ریشه‌دار است. او به خاطر نیکوکاری بی‌دریغ، مهربانی بی‌پایان و ظرافتش
خاطر نیکوکاری بی‌دریغ، مهربانی بی‌پایان و ظرافتش شناخته می‌شود. ضعف جسمی ملانی، که احتمالاً ناشی از نسل‌ها ازدواج خویشاوندی بین پسرعموهای همنژادش است، عامل مرگ اوست، زیرا او اغلب بیمار و رنجور است. شوهرش، اشلی، همتای اوست که نمایانگر یک جنتلمن ایده‌آل جنوبی است و پیشینه و خلق و خوی او را منعکس می‌کند. در مقابل اسکارلت یک دورگه با میراث فرانسوی و ایرلندی است و تنها عضو نسل دوم صاحبان مزارع است. در آن دوره، ایرلندی‌ها تقریباً از نظر اجتماعی در همان جایگاه آمریکایی‌های سیاه‌پوست بودند و پدر ایرلندی اسکارلت،
سیاه‌پوست بودند و پدر ایرلندی اسکارلت، [[تارا (مزرعه)]] را در یک دست بازی پوکر به دست آورد. از نظر جسمی، اسکارلت در بقا وحشی، در روابطش تندخو و دارای بنیه بدنی قوی است که او را قادر می‌سازد تا بیشتر سختی‌ها را تحمل کند و به ندرت بیمار می‌شود. در حالی که ملانی به عنوان تجسم زن ایده‌آل جنوبی مورد ستایش قرار می‌گیرد، بقای واقعی ملانی در طول جنگ و پس از آن به اسکارلت و شکستن قوانین اجتماعی توسط اسکارلت وابسته است. در طول جنگ، اسکارلت کسی است که قدرت لازم را برای ادامه زندگی آنها در گرسنگی و خشونت فراهم می‌کند،
ادامه زندگی آنها در گرسنگی و خشونت فراهم می‌کند، در حالی که ملانی ظریف باید به او تکیه کند. تمایل اسکارلت به رفتارهایی خارج از مرزهای تعیین‌شده برای زنان، مانند کشتن سربازان، خوردن ته‌مانده غذا و اغوای معشوقه خواهرش برای پول، بقای مداوم ملانی و خانواده اسکارلت را تضمین می‌کند. حتی پس از جنگ، بقا و جایگاه ملانی به عنوان یک زن خانه‌دار جنوبی به بی‌توجهی اسکارلت به ظرافت‌های اجتماعی وابسته است، زیرا کارخانه چوب‌بری و مغازه‌های سودآور اسکارلت است که برای شوهر ملانی، اشلی، درآمد و جایگاه فراهم می‌کند. بدون شغلی
اشلی، درآمد و جایگاه فراهم می‌کند. بدون شغلی که اسکارلت فراهم می‌کند، اشلی و در نتیجه ملانی نمی‌توانند در جنوب بمانند و فرهنگ خود را ادامه دهند. در نتیجه محافظت اسکارلت از ملانی در طول محاکمات، ملانی تا حد امکان در محیط‌های اجتماعی اسکارلت را تحسین و محافظت می‌کند. قرار گرفتن ملانی توسط جامعه جنوبی را می‌توان به عنوان پرستش زمان و معیارهای گذشته در نظر گرفت، و طرد اسکارلت به منزله طرد نیاز واقعیت پس از جنگ جنوب به بقای عملی است. محو شدن ملانی و در نهایت مرگ او، منعکس کننده از دست رفتن دائمی شکوه پیش از جنگ
او، منعکس کننده از دست رفتن دائمی شکوه پیش از جنگ است و طرد نهایی شوهر ملانی توسط اسکارلت نشان می‌دهد که جنوب آماده است تا از گذشته عبور کند. انتخاب بازیگر برای نقش ملانی. جستجو برای یافتن بازیگری برای ایفای نقش ملانی در نوامبر ۱۹۳۸ به اوج خود رسید، در حالی که تنها دو ماه تا شروع فیلمبرداری باقی مانده بود. یکی از بازیگران اصلی در فهرست [[دیوید او. سلزنیک]]، [[اولیویا دی هاویلند]] بود که با [[برادران وارنر]] قرارداد داشت. دی هاویلند از تولید استودیو [[سلزنیک اینترنشنال پیکچرز]] SIP فیلم «بربادرفته» مطلع شد
اینترنشنال پیکچرز]] SIP فیلم «بربادرفته» مطلع شد و فکر کرد که اگر نقش ملانی را بازی کند، به عنوان یک بازیگر جدی‌تر در نظر گرفته خواهد شد. او از وارنر خواست که از استودیو مرخص شود تا برای سلزنیک آزمون بازیگری بدهد. وارنر با این استدلال که اگر او در نقش اسکارلت اوهارا در نظر گرفته نشده باشد، نمی‌تواند مرخص شود، این پیشنهاد را رد کرد. دی هاویلند که در مورد این نقش مصمم بود، قرارداد خود را با برادران وارنر به خطر انداخت و به هر حال آزمون بازیگری داد. سلزنیک از آزمون بازیگری او هیجان‌زده شد و بعداً نوشت:
از آزمون بازیگری او هیجان‌زده شد و بعداً نوشت: «مطمئناً اگر اولیویا دی هاویلند را تحت قرارداد داشتیم تا بتوانیم او را برای نقش ملانی انتخاب کنیم، هر کاری می‌کردم.» سلزنیک تلاش کرد تا با وارنر برای قرض گرفتن هنرپیشه دی هاویلند مذاکره کند، اما وارنر امتناع کرد. دی هاویلند به همسر وارنر مراجعه کرد تا او را متقاعد کند که همسرش را به SIP قرض دهد و در کمال تعجب، وارنر به او اجازه داد تا در فیلم بازی کند. پیوند به بیرون. [[رده:شخصیت‌های ادبی معرفی‌شده در ۱۹۳۶ (میلادی)]] [[رده:شخصیت‌های بر باد رفته]]
در ۱۹۳۶ (میلادی)]] [[رده:شخصیت‌های بر باد رفته]] [[رده:شخصیت‌های تخیلی معرفی‌شده در ۱۹۳۶ (میلادی)]] [[رده:شخصیت‌های زن در ادبیات]] [[رده:شخصیت‌های زن در فیلم]]
سیان، مرکز دهستان رودشت و روستایی از توابع بخش اژیه شهرستان هرند در استان اصفهان ایران است. این روستا در مسیر جاده اصفهان ورزنه واقع شده است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۵۵۶ نفر (۱۶۷خانوار) بوده‌است.
محلهٔ عباس‌آباد (تبریزی‌ها، تبارزه، سکنه التبریزیه) یکی از محله‌های قدیمی در مرکز شهر اصفهان است که از سمت جنوب به زاینده‌رود (محدودهٔ بین سی‌وسه‌پل و پل مارنان) و از سمت شمال به خیابان‌های عباس‌آباد و صائب محدود شده‌است. این محله توسط صنعتگران، هنرمندان، تاجران و ثروتمندان تبریزی که به دستور شاه عباس یکم به اصفهان کوچیدند ساخته شد و بعدها به نام شاه، «عباس‌آباد» خوانده شد. آرامگاه صائب در همین محله قرار گرفته‌است. محلهٔ عباس‌آباد پس از ساخت، زیباترین بخش شهر اصفهان محسوب می‌شد و شاه عباس از سفیران خارجی در
اصفهان محسوب می‌شد و شاه عباس از سفیران خارجی در خانه‌های همین محله پذیرایی می‌نمود. جمعیت این محله در دورهٔ صفویه بیش از ۵۰ هزار نفر تخمین زده می‌شود. پس از حملهٔ افغان‌ها به اصفهان، محلهٔ عباس‌آباد تا حدود زیادی ویران گشت. اما این محله امروزه نیز از محله‌های گران‌قیمت اصفهان محسوب می‌شود و به درختان چنار قدیمی خود مشهور است. جمعیت این محله (جدای از بلوک صائب) در سال ۱۴۰۱، ۴۶۴۲ نفر با تراکم ۷۰ نفر در هر کیلومتر مربع بوده است. ژان شاردن که ۵۰ سال پس از ایجاد محلهٔ عباس‌آباد اصفهان از آن بازدید کرده،
ایجاد محلهٔ عباس‌آباد اصفهان از آن بازدید کرده، دربارهٔ این محله چنین می‌نویسد: افراد برجسته. برخی از افراد برجسته و تبارزهٔ ساکن عباس‌آباد اصفهان:
جورج اشلی ویلکس یک شخصیتی خیالی در رمان "بربادرفته (۱۹۳۶)" به نویسندگی مارگارت میچل و فیلم "بربادرفته (۱۹۳۹)" است. این شخصیت همچنین در کتاب‌های "اسکارلت" به نویسندگی الکساندرا ریپلی در سال ۱۹۹۱ ظاهر می‌شود و در "مردم رت باتلر" به نویسندگی دونالد مک کایگ که در واقع دنبالهٔ فیلم "برباد رفته" است. اشلی ویلکس، بور، رؤیاپرداز و محترم، نقطه مقابل فرصت‌طلبی تاریک و واقع‌بینانه رت است. اشلی به اسکارلت ابراز علاقه می‌کند اما با ملانی همیلتون ازدواج می‌کند و بدین ترتیب کشمکش اصلی اسکارلت را به جریان می‌اندازد. اشلی
کشمکش اصلی اسکارلت را به جریان می‌اندازد. اشلی یک جنتلمن جنوبی بی‌نظیر قبل از جنگ است: او در شکار و سوارکاری سرآمد است، از هنر لذت می‌برد و از خانواده‌ای عالی است. با گذشت زمان، تصویر ایده‌آل اسکارلت از اشلی به آرامی محو می‌شود و او سرانجام می‌بیند که اشلی که دوستش دارد، یک مرد واقعی نیست، بلکه مردی است که توسط تخیل او آراسته و زینت داده شده است. اشلی به عشق خود به اسکارلت اعتراف می‌کند، اما به عنوان یک جنتلمن، این عشق را نادیده می‌گیرد تا با ملانی، که از نظر اجتماعی مناسب‌تر برای اوست، ازدواج کند. او با
نظر اجتماعی مناسب‌تر برای اوست، ازدواج کند. او با وجود تردیدهایش در مورد آرمان جنوبی، در نبرد علیه شمالی‌ها شرکت می‌کند. با این حال، با پیشرفت رمان، اشلی نشانه‌هایی از ضعف و بی‌کفایتی را نشان می‌دهد. پس از جنگ، او در مزرعه بی‌ارزش است و نمی‌تواند با دنیای جدید سازگار شود. در حالی که رت و اسکارلت با فدا کردن تعهد خود به سنت زنده می‌مانند، اشلی نمی‌تواند یا نمی‌خواهد به خود اجازه دهد که در یک جامعه تغییر یافته پیشرفت کند. او حتی با فدا کردن شرافت خود - تنها چیزی که هنوز در خود برایش ارزش دارد - با پذیرفتن
چیزی که هنوز در خود برایش ارزش دارد - با پذیرفتن صدقه از اسکارلت به شکل سهمی در آسیاب او و با دو بار بوسیدن او، حتی پایین‌تر هم می‌رود. اشلی نمایندهٔ جنوب قدیم و نوستالژی جنوبی‌ها برای روزهای قبل از جنگ است. او مظهر سبک زندگی قدیمی است و نمی‌تواند در جنوب جدید که در طول و پس از جنگ پدیدار می‌شود، عمل کند. اسکارلت مانند بسیاری از جنوبی‌ها که به رویاهای زندگی قدیمی خود می‌چسبند، به او می‌چسبد، اما در نهایت با تشخیص ضعف و بی‌کفایتی اشلی، متوجه می‌شود که رؤیای دنیای گمشده، انسان را ضعیف می‌کند. در رمان. ویلکس
دنیای گمشده، انسان را ضعیف می‌کند. در رمان. ویلکس در سال ۱۸۴۰ متولد شد و در آغاز رمان بیست و یک ساله بود. او مردی است که اسکارلت اوهارا شیفتهٔ او است اما اشلی متوجه می‌شود که با ملانی، دخترعموی خود و بعدها همسرش، نقاط مشترک بیشتری دارد. با این حال، از علاقه‌اش به اسکارلت در عذاب است. ناتوانی او در کنار آمدن با احساسات واقعی‌اش نسبت به ملانی، هر فرصتی را که اسکارلت برای خوشبختی واقعی با رت باتلر دارد، از بین می‌برد. ویلکس شخصیت پیچیده‌ای است. او با آرمان شمال همدردی نمی‌کند. با این حال، او یک میهن‌پرست
شمال همدردی نمی‌کند. با این حال، او یک میهن‌پرست دوآتشه کنفدراسیون هم نیست. چیزی که او در مورد جنوب دوست دارد، زندگی آرام و مسالمت‌آمیزی است که او و عزیزانش در دوازده اوکس و مزارع مشابه می‌شناسند. در مقطعی پس از جنگ، او به اسکارلت می‌گوید که «اگر جنگ نمی‌شد، او زندگی‌اش را با خوشحالی در دوازده بلوط تا هنگام مرگ ادامه می‌داد.» خلاصه اینکه، ویلکس عاشق جنوب است، اما نه لزوماً کنفدراسیون. او از جنگ متنفر است و در ابتدای کتاب به دوستانش می‌گوید که «بیشتر بدبختی‌های دنیا ناشی از جنگ بوده است»، اگرچه او به دلیل
دنیا ناشی از جنگ بوده است»، اگرچه او به دلیل وفاداری‌اش به زندگی مسالمت‌آمیزی که در جورجیا داشت و در بالا به آن اشاره شد، می‌جنگد. اشلی به عنوان افسر در لژیون کاب خدمت می‌کند. حسی وجود دارد که پایان زندگی اشلی (آنطور که او می‌دانست) چیزی بیش از سوختن دوازده بلوط است. چهار برادر تارلتون (بوید، تام، برنت و استوارت) همگی کشته می‌شوند، سه نفر از آنها در نبرد گتیسبرگ. کید کالورت به دلیل بیماری لاعلاج سل به خانه بازمی‌گردد. جو فونتین کوچک در نبرد کشته می‌شود و تونی فونتین پس از کشتن یک یانکی (به‌طور خاص، ناظر
تونی فونتین پس از کشتن یک یانکی (به‌طور خاص، ناظر برده سابق خانواده اسکارلت، جوناس ویلکرسون، در دوران بازسازی جورجیا؛ پس از اینکه ویلکرسون یک برده سابق را تشویق کرد تا به خواهرزن تونی تجاوز کند) مجبور می‌شود برای همیشه به تگزاس فرار کند. اینها دوستان دوران کودکی ویلکس بودند که همگی در صحنه شاد مهمانی کباب، نزدیک به ابتدای کتاب، حضور دارند. وقتی «حلقه خانوادگی» زادگاه او از هم می‌پاشد، زندگی‌ای که او دوست داشت از بین می‌رود. در جایی از کتاب، ویلکس بیهوده از همسرش ملانی التماس می‌کند که پس از بازگشت از جنگ
همسرش ملانی التماس می‌کند که پس از بازگشت از جنگ به شمال نقل مکان کند. با این حال، این به دلیل علاقه به شمال نیست، بلکه به این دلیل است که او می‌خواهد بتواند به عنوان یک مرد روی پای خود بایستد، کاری که اکنون که مزرعه‌اش از بین رفته و خانه‌اش سوخته است، دیگر هرگز نمی‌تواند در جورجیا انجام دهد. با این حال، او به دلیل التماس‌های فریبکارانه اسکارلت و حمایت ساده‌لوحانه ملانی از او، در نهایت برای اسکارلت کار می‌کند. ملانی همچنین اظهار می‌کند که اگر آنها به نیویورک نقل مکان کنند، بو نمی‌تواند به مدرسه برود. این
نقل مکان کنند، بو نمی‌تواند به مدرسه برود. این به این دلیل است که در نیویورک کودکان سیاه‌پوست مجاز به شرکت در کلاس هستند و آنها نمی‌توانند به بو اجازه دهند که با کودکان سیاه‌پوست در کلاس شرکت کند. در جورجیا مدارس بر اساس نژاد تفکیک شده بودند، بنابراین اگر بو در جنوب می‌ماند، می‌توانست به مدرسه برود. تجزیه و تحلیل شخصیت. ویلکس شخصیتی است که به بهترین شکل تراژدی طبقه مرفه جنوب پس از جنگ داخلی را به تصویر می‌کشد. او که از خانواده‌ای ممتاز می‌آید، مردی شریف و تحصیل‌کرده است. این در تضاد آشکار با رت باتلر است
تحصیل‌کرده است. این در تضاد آشکار با رت باتلر است که قاطع و سرشار از زندگی است. رت هم بی‌رحم و هم عمل‌گرا است و حاضر است هر کاری را که برای زنده ماندن لازم است انجام دهد. در مقابل، ویلکس اغلب غیرعملی است (حتی ملانی در بستر مرگش به این موضوع اعتراف می‌کند) و در برابر انجام بسیاری از کارهایی که رت انجام می‌دهد مقاومت می‌کند زیرا آنها «مناسب» یا «نجیب‌زاده» نیستند. ویلکس در جنگ داخلی می‌جنگد، اما این کار را از روی عشق به میهن خود انجام می‌دهد و نه نفرت از یانکی‌ها، که در واقع امیدوار است جنوب را در آرامش رها
که در واقع امیدوار است جنوب را در آرامش رها کنند. او به عنوان یک سرباز، رهبری کافی را نشان می‌دهد تا به درجه سرگردی ارتقا یابد و از زندانی شدن در زرادخانه راک آیلند در ایلینوی (یک اردوگاه بدنام اسرای جنگی) برای چند ماه جان سالم به در می‌برد. او در نهایت، هنوز سالم، به خانه بازمی‌گردد. اگر جنگ هرگز اتفاق نمی‌افتاد، اشلی می‌توانست زندگی آرام و آبرومندی داشته باشد. جنگی که جنوب را برای همیشه تغییر داد، دنیای او را زیر و رو کرده است، و تمام باورهایش را به باد داده است، عبارتی که ارنست داوسون، شاعر، سروده است:
است، عبارتی که ارنست داوسون، شاعر، سروده است: «بر باد رفته». انتخاب بازیگر برای فیلم. نقش ویلکس توسط لسلی هاوارد در فیلم تحسین‌شدهٔ اقتباس سینمایی ۱۹۳۹ از این رمان به تصویر کشیده شد. این فیلم به مشهورترین نقش هاوارد تبدیل شد. تهیه‌کننده فیلم دیوید او. سلزنیک برای انتخاب بازیگر نقش اشلی با مشکل مواجه بود. از اکتبر ۱۹۳۷، او برای این نقش به لسلی هاوارد چشم دوخته بود و مذاکراتی را با هاوارد و مدیر برنامه‌هایش، مایک لوی، آغاز کرد. سلزنیک در تلاشی برای متقاعد کردن هرچه بیشتر، «با دقت کامل به لوی خاطرنشان کرد که
هرچه بیشتر، «با دقت کامل به لوی خاطرنشان کرد که هاوارد در تمام فیلم‌هایش در سال‌های اخیر بدون استثنا، یک شکست گیشه بوده است.» سلزنیک امیدوار بود که اظهاراتش هاوارد را برای پذیرش این نقش و بهبود حرفه‌اش ترغیب کند و به هاوارد اطمینان داد که «بر باد رفته» یک موفقیت خواهد بود. هاوارد کوچک‌ترین علاقه‌ای به بازی در نقش اشلی نداشت. تنها نگرانی سلزنیک از هاوارد، سن او بود؛ باید گریم زیادی روی او انجام می‌شد تا او جوان‌تر از خود ۴۶ ساله‌اش به نظر برسد. تا اکتبر ۱۹۳۸، سلزنیک هیچ بازیگر احتمالی دیگری را به عنوان اشلی
سلزنیک هیچ بازیگر احتمالی دیگری را به عنوان اشلی در ذهن نداشت و همچنان قصد داشت هاوارد را انتخاب کند. او خاطرنشان کرد: «در حال حاضر هیچ چیز در ارتباط با فیلم «بر باد رفته» به اندازه انتخاب بازیگر اشلی نگران کننده نیست.» سلزنیک توانست به یک معاملهٔ جذاب برای هاوارد برای پذیرش این نقش فکر کند؛ سلزنیک به او یک موقعیت تهیه‌کنندگی در فیلم «اینترمتزو» (۱۹۳۹) پیشنهاد داد و از تمایل دیرینهٔ هاوارد برای تهیه‌کنندگی قدردانی کرد. [۵۴] هاوارد با این نقش موافقت کرد، اگرچه در طول فرایند فیلمبرداری از آن دلخور بود. او به