payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تفنگداران پودهاله () نامی سنتی برای واحدهای پیاده‌نظام کوهستانی نیروی زمینی لهستان است. این واحد نخستین بار توسط داوطلبانی از ناحیه پودهاله در سال ۱۹۱۸ ایجاد گشت، که در سال ۱۹۱۹ این واحدهای کوچک و جدا از هم در قالب دو لشکر ۲۱ و ۲۲ و سه تیپ کوهستانی که نیروهای نخبه ارتش لهستان محسوب می‌شدند، منسجم گشتند. پس از شکست لهستان در جنگ با آلمان واحد تفنگداران پودهاله در فرانسه با نام تیپ مستقل کوهستانی لهستان ایجاد گشت که در نبرد نارویک و نبرد فرانسه جنگیدند و پس از شکست فرانسه به خاک سوئیس گریختند. در لهستان
پس از شکست فرانسه به خاک سوئیس گریختند. در لهستان اشغالی نیز تحت نظارت ارتش میهنی واحدهایی از تفنگداران پودهاله برای جنگ پارتیزانی ایجاد گشت. امروزه تیپ ۲۱ تفنگداران پودهاله ادامه‌دار سنت‌های پیشین است. نشان تفنگداران پودهاله یک گل سپیدگوهر و صلیب کوهستان (چیزی شبیه صلیب شکسته) است که در فرهنگ بومی مردم کوهستان‌نشین لهستان محبوب بود. پیش از جنگ جهانی دوم این یگان یکی از دو یگانی بود که اجازه داشتند لباسی به غیر از یونیفرم رسمی ارتش لهستان را بپوشند. این لباس که بر اساس پوشش محلی مردان کوهستان‌نشین طراحی
که بر اساس پوشش محلی مردان کوهستان‌نشین طراحی شده بود امروزه هنوز هم در میان واحد افتخار مرزبانی لهستان به صورت رسمی پوشیده می‌شود.
تعصب شدید یا پیش‌داوری شدید یک فیلم اکشن و وسترن آمریکایی محصول سال ۱۹۸۷ به کارگردانی والتر هیل با بازی نیک نولتی و پاورز بوث، مایکل ایرون ساید، ماریا کونچیتا آلونسو، ریپ تورن، ویلیام فورسایت و کلنسی براون است. داستان. «جک بنتین» یک تکاور اهل تگزاس و «کش بیلی» رئیس یک باند قاچاق موادمخدر، در دوران کودکی دوستان صمیمی یکدیگر بوده‌اند، اما در زمان حال آن‌ها دشمنان خونین یکدیگرند و تنها نقطه مشترکی که میان‌شان وجود دارد دوست دختر «جک» یعنی «ساریتا» است که قبلاً با «کش» دوست بوده… بازخوردها. این فیلم به‌طور کلی
با «کش» دوست بوده… بازخوردها. این فیلم به‌طور کلی نقدهای مثبتی دریافت کرد. در حال حاضر دارای ۷۰ درصد تاییدیه در راتن تومیتوز بر اساس ۱۰ بررسی با میانگین امتیاز ۶٫۵ از ۱۰ است.
عمرو بن سعید عاص صحابی پیامبر اسلام و از سابقه داران اسلام بود که دو بار مهاجرت کرد و در فتح مکه، غزوه حنین، غزوه طائف و غزوه تبوک حضور داشت. محمد او را برای فرمانروایی بر روستاهای تبوک، خیبر و فدک، منصوب نمود. عمرو بن سعید در حالیکه به سوی سرزمین شام حرکت نمود، در نبرد اجنادین در زمان خلافت ابوبکر کشته شد. گرویدن به اسلام. او و برادرش خالد در مکه به اسلام گرویدند، اما او مدت کوتاهی پس از برادرش به اسلام گروید، مهاجرت به حبشه. عمرو بن سعید در هجرت دوم به همراه همسرش فاطمه بنت صفوان به حبشه مهاجرت کرد.او بعد
همسرش فاطمه بنت صفوان به حبشه مهاجرت کرد.او بعد از دو سال به مدینه بازگشت. در معرکه نبرد. وی پس از غزوه خیبر به شهر مدینه مهاجرت کرد و در فتح مکه، غزوه خیبر، غزوه حنین، غزوه طائف و غزوه تبوک حضور داشت. فرمانروانی. پیامبر وی را برای فرمانروانیی روستاهای تبوک، خیبر و فدک، به کار گماشت. ابوبکر گفت حق کار کارگران رسول خدا چیست مرگ. عمرو بن سعید بن عاص در نبرد اجنادین کشته شد. همچنین گفته شده وی در نبرد مرج الصُفر کشته شده‌است.
تیپ مستقل کوهستانی لهستان بخشی از ارتش لهستان در فرانسه بود که پس از سقوط لهستان در سال ۱۹۳۹ در فرانسه ایجاد گشت. این نیرو با توانی نزدیک به ۵۰۰۰ نفر که برای جنگ‌های کوهستانی تعلیم دیده بودند تحت فرماندهی ژنرال زیگموند بوخوش ششکو قرار داشت. در فوریه سال ۱۹۴۰ این نیرو به عنوان جزئی از گروه‌های اعزامی انگلستان و فرانسه برای فنلاند در نظر گرفته شد اما با لغو آن برنامه در ماه‌های مه و ژوئن به نبرد نروژ فرستاده شد. با آغاز درگیری‌ها در جبهه غرب تیپ کوهستانی را به فرانسه بازگرداندند که در آنجا جزئی از نیروهای
به فرانسه بازگرداندند که در آنجا جزئی از نیروهای مدافع از استان برتاین بود. با سقوط فرانسه این یگان منحل گشت و تعدادی از سربازانش به بریتانیا و مصر تخلیه شدند. آن‌هایی هم که نتوانستند از خاک فرانسه تخلیه شوند یا تسلیم نیروهای آلمانی گشتند یا به مقاومت فرانسه پیوستند.
لوئیزا آلدریچ-بلیک (؛ – ) یک جراح اهل انگلستان بود. وی که دختر یک معاون و دستیار کشیش در لندن بود، یکی از نخستین زنانی است که وارد دنیای پزشکی مدرن شد. لوئیزا دانش‌آموختهٔ رشتهٔ پزشکی در «بیمارستان رویال فری» در سال ۱۸۹۳ بود و پس از دریافت مدرک جراحی، تا سال ۱۹۱۰ میلادی یکی از جراحان پیشگام زمانهٔ خود محسوب می‌شد. او طی دوران جنگ جهانی اول داوطلبانه به ارتش پیوست و یکی از نخستین کسانی بود جراحی سرطان روده بزرگ و سرطان دهانه رحم را انجام داد. به پاس تعهد و زحمات لوئیزا آلدریچ، تندیسی از وی در تَـویستاک
و زحمات لوئیزا آلدریچ، تندیسی از وی در تَـویستاک اسکویر در لندن و در نزدیکی محل تحصیلش برپا شده‌است. لوئیزا تحصیلات پیش‌دانشگاهی خود را در کالج زنان چلتنهام گذراند و دورهٔ «کارشناسی علوم»، «کارشناسی پزشکی» و «دکترای پزشکی» خود را به‌عنوان شاگرد اول در دانشکده پزشکی زنان لندن در ۱۸۹۴ به اتمام رساند. سپس برای تکمیل تحصیلات خود به دانشگاه لندن رفت و پس از فارغ‌التحصیلی از آنجا، به رشتهٔ جراحی مشغول شد و یک‌سال بعد مدرک کارشناسی ارشد جراحی دریافت داشت. سپس مدارک تکمیلی پزشکی را و جراحی از دانشگاه لندن دریافت
تکمیلی پزشکی را و جراحی از دانشگاه لندن دریافت نموده و به نخستین زنی در بریتانیا مبدل شد که مدرک کارشناسی ارشد جراحی دریافت کرده است. لوئیزا خود را وقف آموزش دانشجویان پزشکی در دانشگاه محل تحصیلش نموده بود و در سال ۱۹۰۶ قائم‌مقام دانشگاه و در سال ۱۹۱۴، رئیس آنجا شد. تشویق دختران برای تحصیل در رشتهٔ پزشکی توسط او، سبب شد تا طی جنگ جهانی اول جمعیت دانشکده پزشکی زنان لندن دو برابر شود. لوئیزا آلدریج در ۲۸ دسامبر ۱۹۳۵ میلادی به دلیل ابتلا به سرطان در خانه‌اش درگذشت.
تَـویستاک اسکوئر () یک میدان عمومی در بلومزبری واقع در منطقه کمدن لندن است. این میدان در سال ۱۸۰۶ میلادی ساخته شد. در سال ۱۹۲۰ یک کلینیک روان‌پزشکی مجهز در گوشه‌ای از این میدان ساخته شد که بیماران دچار موج‌گرفتگی را طی جنگ جهانی اول برای مداوا به آنجا می‌آوردند. ریچارد لیدکر مورخ تاریخ طبیعی در این میدان متولد شده‌است. این میدان یکی از چهار نقطه‌ای بود طی بمب‌گذاری‌های ۷ ژوئیه ۲۰۰۵ لندن مورد حملات انتحاری واقع شد. در مرکز این میدان یک مجسمه از مهاتما گاندی قرار دارد و در سال ۱۹۶۷ میلادی نیز یک درخت گیلاس به
دارد و در سال ۱۹۶۷ میلادی نیز یک درخت گیلاس به یادبود کشته‌شدگان بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی در آن کاشته شد. در گوشهٔ جنوب‌غربی این میدان یک تندیس نیم‌تنه از ویرجینیا وولف وجود دارد که از سال ۱۹۲۴ تا ۱۹۳۹ در خانهٔ شمارهٔ ۵۲ در تویستاک اسکوئر زندگی می کرد.
هیکی و بوگز یک فیلم جنایی و نئو-نوآر آمریکاییمحصول سال ۱۹۷۲ به نویسندگی والتر هیل و کارگردانی رابرت کالپ است.
یوحنا دهم یازجی (به عربی: يحنّا العاشر يازجي؛ زاده ۱۹۵۵) پاتریارک کلیسای ارتدکس یونانی انطاکیه است. یوحنا دهم یازجی در دانشگاه تشرین و دانشگاه ارسطو تحصیل کرد.
هندو به افرادی گفته می‌شود که از نظر فرهنگی، قومی یا مذهبی خود را بخشی از آیین باستانی هندوئیسم می‌شمارند. هندوها هم اکنون اکثریت جمعیت را در هند، نپال، فیجی در اقیانوس آرام، موریس در اقیانوس هند و بالی در اندونزی و حدودی نیمی از جمعیت پادشاهی بوتان در هیمالیا، سری‌لانکا در اقیانوس هند و کشورهای گویان، سورینام و ترینیداد و توباگو در آمریکای جنوبی و منطقه هند غربی را تشکیل ‌می‌دهند. معنای تاریخی اصطلاح هندو در طول تاریخ دچار تغییر و تحول شده‌است. این عنوان با ریشه فارسی و یونانی از منطقه رود سند (ایندوس) در
ریشه فارسی و یونانی از منطقه رود سند (ایندوس) در هزاره نخست پیش از میلاد پدید آمد و به منطقه‌ای با ویژگی‌های جغرافیایی، قومی یا فرهنگی خاص گفته می‌شد که در شبه‌قاره هند و اطراف رود سند زندگی می‌کردند. پیش از سده ۱۶ میلادی، استفاده از این عنوان برای اشاره به آن دسته از ساکنان شبه‌قاره هند که ترک یا مسلمان نبودند، آغاز شد. جمعیت. امروزه هندوها با جمعیت بیش از ۱٫۰۳ میلیارد نفری، پس از مسیحیان و مسلمانان سومین گروه دینی اصلی دنیا را تشکیل می‌دهند. بر پایه سرشماری ۲۰۱۱، بخش عمده این جمعیت (حدود ۹۶۶ میلیون نفر)
۲۰۱۱، بخش عمده این جمعیت (حدود ۹۶۶ میلیون نفر) در کشور هند زندگی می‌کنند. پس از هند، ۹ کشور که بیشترین جمعیت هندوها را در خود جای داده‌اند، به ترتیب نزولی عبارتند از: نپال، بنگلادش، اندونزی، پاکستان، سری‌لانکا، ایالات متحده آمریکا، مالزی، بریتانیا و میانمار. این کشورها در مجموع ۹۹ درصد جمعیت هندوهای دنیا را در خود جای داده‌اند و دیگر کشورهای دنیا در سال ۲۰۱۰ در مجموع حدود ۶ میلیون هندو داشته‌اند. کتاب‌های مقدس دین هندو. ادعیه و آیین‌های هندوان در مجموعه‌ای به نام وداها (Vedas) به معنای دانش، به زبان
به نام وداها (Vedas) به معنای دانش، به زبان سانسکریت گرد آمده‌است و به آن شروتی (Sruti) یعنی وحی و الهام و علوم مقدس موروثی لقب می‌دهند. پژوهشگران تاریخ تصنیف وداها را بین ۱۴۰۰ تا ۱۰۰۰ ق.م. می‌دانند، و بر این اساس سال‌های ۱۵۰۰–۸۰۰ ق.م. را دوره ودایی می‌خوانند. در آیین هندو چهار ودا وجود دارد که عبارتند از: ۴. اتهرو ودا (veda-Atharva) یعنی ودای اتهروان (نام نویسنده این ودا)
نینوکسا شهری در کشور روسیه در فدراسیون آرخانگلسک در شمالغربی جمهوری فدراتیو روسیه می‌باشد. نینوکسا شهری ساحلی نزدیک دریای سفید می‌باشد. بنابر اخبار، انفجار یک موشک هسته‌ای مرتبط با فعالیت‌های نیروی دریایی روسیه در نزدیکی این شهر سبب اعلام دستور تخلیه این شهر در ۱۳ اوت ۲۰۱۹ (۲۲ مرداد ۱۳۹۸) شد که بعداً این دستور لغو گردید. بنابر منابع خبری، سطح تشعشات در این شهر از ۱۶ برابر میزان نرمال گذشت.
آدریان دریا ۱ با نام پیشین گِرِیس۱ ابرنفتکش پانامایی ساخت شرکت هیوندای کره جنوبی است که در اجاره ایران بود. این کشتی پس از توقیف در جبل الطارق به آدریان دریا تغییر نام داد. توقیف و آزادسازی. در سیزده تیرماه ۱۳۹۸ نفتکش ایرانی با ۲ میلیون بشکه نفت در جبل‌الطارق با دخالت نیروی دریایی انگلیس، توقیف شد. دلیل توقیف این نفتکش انتقال سوخت از ایران به سوریه و نقض تحریم‌های بین‌المللی علیه سوریه اعلام شد. امری که ایران آن را انکار کرد. بعد از مقابله به مثل ایران و توقیف یک نفتکش انگلیسی در خلیج فارس در اواخر مرداد ۹۸
یک نفتکش انگلیسی در خلیج فارس در اواخر مرداد ۹۸ اعلام شد که دادگاهی در جبل‌الطارق حکم آزادسازی این ابرنفتکش را صادر کرده‌است و نفتکش به‌طور رسمی از توقیف درآمد. اعلام شد که تعهد داده شده که نفت کشتی به سوریه نخواهد رفت. حکمی که با مخالفت آمریکا روبرو شد. این نفتکش‌پس از آزادسازی با نام آدریان دریا ۱ و با پرچم ایران به سمت شرق مدیترانه شروع به حرکت کرد. در اواسط شهریور ماه سال ۱۳۹۸ اما گزارش شد که کشتی نفت خود را در بندر طرطوس سوریه تخلیه و جمهوری اسلامی تعهد خود را نقص کرده‌است. خبر تخلیه نفت در سوریه به
خود را نقص کرده‌است. خبر تخلیه نفت در سوریه به تأیید وزارت خارجه جمهوری اسلامی نیز رسید. در تاریخ ۱۳ سپتامبر ۲۰۱۹ مورگان اورتاگوس سخنگوی وزارت امور خارجه آمریکا گفت که آدریان دریا محموله نفتی خود را در سوریه تخلیه کرد. بر اساس گفته‌های این مقام آمریکایی در پاسخ به پرسشی که در مورد محل کنونی نفتکش آدریان دریا پرسیده شد گفت که این هفته گزارش‌ها حاکی از آن بود که نفتکش در نزدیکی سواحل سوریه لنگر انداخته و افزود: «همان‌طور که همواره گفته بودیم، مقصد نفتکش از اول هم سوریه بود». تصاویر ماهواره ای منتشر شده از
اول هم سوریه بود». تصاویر ماهواره ای منتشر شده از سوی آمریکا نیز کشتی را در ۴ کیلومتری بندر طرطوس نشان می‌داد. کشتی فوق از اواسط مسیر اقدام به خاموش کردن رادارهای خود کرده بود. لندن در صورت صحت داشتن این مسئله خلف وعده جمهوری اسلامی را "ورشکستگی اخلاقی" وصف کرد. پیامدها. در تاریخ ۱۱ سپتامبر ۲۰۱۹ بریتانیا سفیر ایران در این کشور را در اعتراض به فروش نفت «آدریان دریا» به سوریه احضار کرد.
احمد خیامی (زادهٔ اسفند ۱۳۰۳، مشهد کوچه سرشور حرم مطهر – درگذشتهٔ ۷ خرداد ۱۳۷۹، کانادا) کارآفرین، صنعتگر، عضو اتاق بازرگانی تهران، نخبه اقتصادی و پدر صنعت خودرو ایران و مؤسس شرکت ایران ناسیونال و بانک صنعت و معدن و فروشگاه‌های کوروش بود که با برادر کوچکترش محمود خیامی برای اولین بار در ایران دست به تولید انبوه اتوبوس، مینی بوس و سواری زدند و موفقیت‌های بسیاری به‌دست آوردند. فعالیت‌های عظیم اقتصادی احمد و محمود خیامی تا سال ۱۳۵۷ در ایران ادامه یافت تا اینکه در جریان مصادره‌های ابتدای انقلاب، تمامی اموال
در جریان مصادره‌های ابتدای انقلاب، تمامی اموال برادران خیامی مصادره شد و آنها ایران را ترک کردند. خانواده خیامی، خانواده‌ای سنتی بودند از طبقه متوسط جامعه. پدر بازاری بود و خانه شان در محله سرشور قرار داشت که افراد سرشناس زیادی در آن زندگی می‌کردند. احمد خیامی، خانه کودکی اش را این‌طور توصیف می‌کند: «طرف منزل ما بازاری به طول هفتصد متر به نام بازار سرشور و حمامی به اسم حمام شاه ساخته بودند». زندگی‌نامه. احمد فرزند علی‌اکبر خیامی و اصالتاً مشهدی بود. پدربزرگ او عبدالله خیامی از مشروطه خواهان فعال عصر خود
او عبدالله خیامی از مشروطه خواهان فعال عصر خود بود. پدر احمد خیامی کامیون‌دار بود. ارتش شوروی که در دوران جنگ جهانی اول مشهد را اشغال کرده بود، کامیون‌های او را مصادره و پس از پایان جنگ به شوروی منتقل کرد. علی اکبر خیامی از آن پس مکان توقف گاه کامیون‌ها را تبدیل به تعمیرگاه کامیون نموده به کسب و کار ادامه داد. احمد و برادرش محمود کار را با راه اندازی کارواش در گاراژ پدر آغاز کردند. او در مورد علاقه‌ای که به اتومبیل داشت می‌گوید: «در سرمای زمستان آنقدر روی اتومبیل‌ها کار می‌کردم که دست‌هایم ترک می‌خورد و
اتومبیل‌ها کار می‌کردم که دست‌هایم ترک می‌خورد و بنابراین ناچار می‌شدم پیه داغ‌کرده روی آن بریزم تا زخم‌هایم التیام پیدا کند.» به دلیل روحیه پیشرفت و پشتکار زیاد و همچنین نبوغ ذاتی و علاقه به صنعت خودرو ابتدا به خرید و فروش خودرو و قطعات خودرو روی آوردند سپس به تهران رفته و در آنجا در سال ۱۳۴۲ با دریافت مجوز اتوبوس سازی، اولین قدم را در راه خودروسازی برداشتند؛ و در سال ۱۳۴۶ خط تولید خودرو سواری پیکان را راه اندازی کردند. از نکات جالب و بارز برادران خیامی، توجه به مسائل رفاهی و معیشتی کارگران ایران ناسیونال
به مسائل رفاهی و معیشتی کارگران ایران ناسیونال بود که به تأسیس باشگاه فوتبال پیکان و ساخت و احداث شهرک پیکان‌شهر در مجاورت کارخانه برای سکونت کارگران ایران ناسیونال و وعده غذایی رایگان برای کلیه کارگران انجامید. به گفته احمد خیامی در کتاب خاطراتش «پیکان سرنوشت ما/ نوشته مهدی خیامی» بعد از مدتی محمود از احمد درخواست جدایی می‌کند و احمد که از ابتدا رؤیای تولید ۱۰۰ درصد قطعات خودرو در داخل کشور را در سر داشت و در آن سالها با سرعت زیادی به هدفش نزدیک می‌شد، پس از این درخواست محمود که او را بیشتر از جانش دوست
از این درخواست محمود که او را بیشتر از جانش دوست می‌داشت سهم خود را از ایران ناسیونال به محمود واگذار می‌کند و پس از آن اقدام به تأسیس فروشگاه‌های زنجیره‌ای کوروش، کارخانه جامکو و کارخانه مبلیران (اولین کارخانه مبل در ایران) می‌کند. تأسیس فروشگاه‌های کوروش (بعد از انقلاب فروشگاه قدس نام گرفت) که شبیه فروشگاه‌های هایپر استار و شهروند کنونی بود در آن زمان بسیار کار بزرگ و پر سر و صدایی بود که کمک زیادی به کاهش سرعت تورم می‌کند و موجب ثبات قیمت کالاهای اساسی به دلیل رقابتی شدن فروش محصولات و کوتاه شدن دست
به دلیل رقابتی شدن فروش محصولات و کوتاه شدن دست دلالان و پایان انحصارگری آنها در چنین فروشگاه‌هایی می‌گردد. جالب است بدانید آهنگ معروف «تولدت مبارک» برای اولین تولد پیکان به درخواست محمود و احمد خیامی توسط انوشیروان روحانی ساخته شده است. احمد خیامی در کتاب «پیکان سرنوشت ما» توضیح می‌دهد که برای تأسیس کارخانه ایران ناسیونال با امکانات آن زمان چقدر دچار رنج و مشقت شده‌اند و خرید، انتقال و نصب تأسیسات و تجهیزات کارخانه و حتی انتخاب نوع خودرو برای تولید، هر کدام برای خود داستان مفصل و مشکلاتی داشته است و چه
برای خود داستان مفصل و مشکلاتی داشته است و چه سختی‌ها و خون جگرها که این ۲ برادر برای راه اندازی کارخانه تولید خودرو در ایران بر خود دیده‌اند. برادران خیامی در طول دوران تصدیشان حمایت زیادی از کارگران کارخانجات ایران ناسیونال در زمینه‌های مختلف رفاهی، اجتماعی، معیشتی، دینی، ورزشی و خانوادگی می‌کردند و علاوه بر آن تمام سعیشان بر این بود خودرویی کاملاً ملی و داخلی با کیفیتی بالا و ارزان در اختیار هم میهنان خود قرار دهند. برادران خیامی تا جایی برای مشتریان خود ارزش قائل بودند که وقتی ارزش ریال ایران در مقابل
ارزش قائل بودند که وقتی ارزش ریال ایران در مقابل دلار بالا رفت و هزینه تولید خودرو برای خیامی‌ها ارزان‌تر تمام شد، طی فراخوانی اعلام کردند هرکس در آن تاریخ از آنها پیکان خریده است می‌تواند مبلغ ۵۸۰ تومان را از کارخانه ایران ناسیونال باز پس بگیرد (به گفته احمد خیامی در کتاب «پیکان سرنوشت ما» قیمت خودرو پیکان در آن مقطع ۱۵۰۰۰ تومان به‌صورت قسطی بدون بهره بوده است). بعد از انقلاب ۱۳۵۷ تمامی اموال برادران خیامی مصادره شد و آنها ایران را ترک کردند. احمد خیامی سه پسر به نام‌های سعید و حمید و مهدی دارد. مهدی
سه پسر به نام‌های سعید و حمید و مهدی دارد. مهدی خیامی کتابی به نام «پیکان سرنوشت ما» را با استفاده از نوشته‌ها و خاطرات احمد خیامی به قلم تحریر درآورد. احمد خیامی در سال ۱۳۷۹ در سن ۷۵ سالگی در کانادا درگذشت و در لس آنجلس به خاک سپرده شد. دکتر رضا یادگاری (کارآفرین اثر گذار ملی و مدیرعامل باشگاه توسعه کسب و کار یونسکو) و دکتر مهشید سنایی فرد بنیانگذاران مجموعه کتابهای ۱۰۰۰ جلدی زندگی‌نامه کارآفرینان و مدیران بزرگ ایرانی (رکورددار کتاب‌های کارآفرینی در سایت جهانی آمازون و برندگان جایزه ملی جلال احمد به پاس
جهانی آمازون و برندگان جایزه ملی جلال احمد به پاس دو دهه نگارش ادبیات اقتصادی ایران) بِه همراه دکتر علی نظامی فرد به عنوان مشاور پژوهشی، کتابی را تحت نام کارآفرینی به شیوه برادران خیامی برای دانشگاه بهشتی نوشتند که مورد استقبال دانشجویان و کارآفرینان بزرگ ایرانی قرار گرفت.
بیانیه ۱۴ فعال سیاسی موسوم به بیانیه ۱۴ نام بیانیه‌ای است که در آستانه ۲۲ خرداد ماه ۱۳۹۸ خورشیدی، همزمان با سالگرد انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۸۸ ایران، توسط ۱۴ تن از فعالان مدنی و کنشگران سیاسی داخل ایران با هدف طرح یک سری خواسته‌های سیاسی و مدنی منتشر شد. امضاکنندگان این بیانیه با طرح مشکلات اقتصادی، مدنی و سیاسی داخل ایران ضمن انتقاد از وضعیت جاری کشور در زمینه‌های سیاسی، اجتماعی و اقتصادی خواستار اعمال اصلاحات در قانون اساسی کشور، کناره‌گیری سید علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی از قدرت و گذار از نظام جمهوری
رهبر جمهوری اسلامی از قدرت و گذار از نظام جمهوری اسلامی شدند. امضاکنندگان این سند دلایل خود برای طرح چنین مطالبه‌ای را «نقص گسترده حقوق مدنی، به‌خصوص زنان»، «ناتوانی در رهبری و اداره درست کشور» و «استبداد نظام حاکم، عدم استقلال قوا و عدم امکان برگزاری انتخابات آزاد» عنوان کردند. بیانیه مذکور «مردم ایران» را مخاطب خود قرار می‌دهد و با فراخوان مردم به خیزش پایان می‌یابد. کمال جعفری یزدی، محمد نوری‌زاد، گوهر عشقی،امیرحسین مرادی خلیل محمد ملکی از جمله چهره‌هایی بودند که بیانیه را امضا کردند. به فاصله چندی پس
بودند که بیانیه را امضا کردند. به فاصله چندی پس از انتشار بیانیه فوق، ۱۴ زن ایرانی از چهره‌های کنشگر خارج کشور نیز با امضای بیانیه‌ای حمایت خود را از این ۱۴ تن اعلام داشتند. نام چهره‌هایی چون مسیح علی‌نژاد و نازنین بنیادی در بین این افراد به چشم می‌خورد. در همین حین ۱۴ نفر از کنشگران زن داخل ایران ضمن انتشار نامه‌ای با اعلام مطالبات مدنی و سیاسی خود و اعلام حمایت از بیانیه ۱۴ تن، اعلام موجودیت نمودند. پس از انتشار این بیانیه‌ها بسیاری از امضاکنندگان آن احضار یا توسط نهادهای امنیتی بازداشت شدند. عده‌ای از
یا توسط نهادهای امنیتی بازداشت شدند. عده‌ای از امضاکنندگان نیز گزارش کردند که توسط افرادی ناشناس مورد تهدید، ضرب شتم و ارعاب قرار گرفتند. تعدادی از احزاب سیاسی، چهره‌های سرشناس و جمعی از شهروندان نیز اقدام به اعلام حمایت از این کنشگران و بیانیه آنها کردند. درون‌مایه بیانیه. روی سخن بیانیه با مردم ایران است و مخاطبان خود را "هم‌میهن" صدا می‌کند. بیانیه با رویکردی انتقادی نسبت به مسائل مدنی و سیاسی ایران نوشته شده‌است. امضاکنندگان خواستار کناره‌گیری رهبر جمهوری اسلامی از قدرت و گذار از نظام جمهوری اسلامی و
اسلامی از قدرت و گذار از نظام جمهوری اسلامی و اعمال تغییرات در قانون اساسی کشور شدند. نویسندگان نظام جمهوری اسلامی را نظامی اصلاح ناپذیر قلمداد کرده و اصل ۱۱۰، ۱۱۲ و ۱۱۳ ارکان نظام سیاسی جمهوری اسلامی در قانون اساسی «که میزان صلاحیت و اختیارات رهبر جمهوری اسلامی را تعیین می‌کند» و موانع بازنگری آن قوانین طبق اصول ۱۷۶ و ۱۷۷ «مربوط به اختیارات شورای عالی امنیت ملی و مجمع تشخیص مصلحت نظام» را نیز مدرکی برای اثبات بیانات خود معرفی نمودند. همچنین با انتقاد از قوه مجریه و قوه قضائیه و همین‌طور قوه مققننه بیان
قوه مجریه و قوه قضائیه و همین‌طور قوه مققننه بیان داشتند که این نهادها فاقد قدرت و استقلال برای اداره مستقل کشور بوده و دولت تنها نقش تدارکاتچی را ایفا می‌کند. امضاکنندگان بیانیه باور دارند نظام جمهوری اسلامی حقوق مدنی و سیاسی مردم را نقص کرده و حقوق اولیه زنان را در طول دوران حکومت خود مورد نقصان گسترده قرار داده‌است و با وجود جمهوری اسلامی امکان نیل به آزادی و رفاه وجود ندارد. بیانیه فوق خود را فراجناحی دانسته و با فراخوان مردم به خیزش علیه حکومت پایان می‌یابد. امضاکنندگان. نام‌های امضاکنندگان به ترتیب
امضاکنندگان. نام‌های امضاکنندگان به ترتیب حروف الفبا: واکنش‌ها. پس از انتشار این بیانیه و آغاز روند بازداشت امضاکنندگان آن، بیانیه‌های دیگری از سوی فعالان داخلی و خارجی در حمایت از مفاد بیانیه ۱۴ و امضاکنندگان آن منتشر شد. بیانیه ۱۴ زن کنشگر خارج از ایران. به فاصله چندی پس از انتشار این نامه، ۱۴ تن از کنشگران سیاسی خارج از کشور با انتشار نامه‌ای، حمایت رسمی خود از این ۱۴ نفر و بیانیه‌شان را اعلام داشتند. امضاکنندگان این نامه در بخشی از بیانیه خود با یادکرد از نظام‌های تمامیت‌خواه نوشتند که سیستم‌های
از نظام‌های تمامیت‌خواه نوشتند که سیستم‌های اقتدارگرا در پی جدایی قشرها از هم هستند، آنان در بیانیه‌شان خود را دنبال‌کننده راه زنان داخل کشور در زمینه فعالیت‌های مدنی معرفی کردند. امضاکنندگان نامه حمایت خود را تلاشی برای «انعکاس صدای این ۱۴ نفر» اعلام کردند. امضاکنندگان. امضاکنندگان این بیانیه که همگی آنها زن بودند شامل: بیانیه ۱۴ زن کنشگر داخلِ ایران. چهارده تن از زنان داخل ایران طی نامه‌ای در حمایت از بیانیه اولیه با اعلام مخالفت خود با نظام جمهوری اسلامی حمایتشان از بیانیه ۱۴ را اعلام کرده و خواهان گذار
حمایتشان از بیانیه ۱۴ را اعلام کرده و خواهان گذار از نظام جمهوری اسلامی و رسیدن به یک حکومت سکولار دموکرات شدند. به باور آنها نظام جمهوری اسلامی حقوق اولیه و ابتدایی زنان را با نگاه دینی خود نقص کرده و سیاست‌هایش منجر به فشارهای اقتصادی و معیشتی بر مردم جامعه شده. آنها شیوه خود برای نیل به اهدافشان را مبارزات مدنی عاری از خشونت معرفی کردند. در زمان انتشار نامه حداقل یکی از امضاکنندگان این بیانیه در زندان به سر می‌برد. نرگس منصوری یکی از امضاکنندگان این بیانیه که توسط نیروهای امنیتی بازداشت شد در خصوص حقوق
که توسط نیروهای امنیتی بازداشت شد در خصوص حقوق زنان در جمهوری اسلامی گفت که زنان در جمهوری اسلامی شهروندان درجه دو هستند و حقوق ابتداییشان نقص می‌شود. او ضمن اعتراض به منع ورود زنان به استادیوم‌های ورزشی، ممنوعیت آواز خواندن زنان در ایران و مسائل مرتبط با حجاب اجباری، مسائل حقوقی را نیز علیه زنان دانست و گفت زنان ضمن محرومیت از حق طلاق، حضانت فرزند، ارث برابر و گرفتن سمت‌های بالا در قوه قضاییه و مجریه محروم هستند. او این مسائل را با نام " "آپارتاید جنسی"" تعریف کرد. امضاکنندگان. امضاکنندگان این بیانیه که
تعریف کرد. امضاکنندگان. امضاکنندگان این بیانیه که همگی آنها زنان ساکن ایران بودند شامل: احزاب. کمی پس از انتشار این نامه تعدادی از احزاب سیاسی کرد ایران نیز حمایت خود را از بیانیه‌ها اعلام داشتند. این احزاب شامل: حزب دموکرات کردستان ایران (حدکا)، حزب دموکرات کردستان (حدک)، حزب کومله کردستان ایران و کومله زحمتکشان کردستان بودند. شخصیت‌ها. فرح پهلوی پس از انتشار نامه ۱۴ کنشگر زن، حمایت خود را از مبارزات مدنی زنان ایرانی اعلام کرد. سازمان‌ها و نهادها. کانون نویسندگان ایران با محکوم کردن بازداشت گیتی پورفاضل
ایران با محکوم کردن بازداشت گیتی پورفاضل نویسنده و وکیل عضو این کانون، خواهان آزادی «بی‌قید و شرط» او و همه زندانیان سیاسی و عقیدتی در ایران شد. پویش اینترنتیِ، من نفر پانزدهم هستم. از سوی دیگر طیف وسیعی از شهروندان نیز اقدام به راه‌اندازی یک پویش در فضای مجازی تحت عنوان "من نفر پانزدهم هستم" در حمایت از بیانیه گروه چهارده کرده و با ارسال ویدیوهایی، خود را نفر پانزدهم بیانیه معرفی کردند. افراد در این ویدیوها با بیان انتقادات خود نسبت به وضعیت مدنی، معیشتی و سیاسی حاکم بر کشور، مخالفتشان با حکومت را ابراز
و سیاسی حاکم بر کشور، مخالفتشان با حکومت را ابراز داشتند. هنرمندانِ شرکت کرده در پویش. از میان هنرمندانی که تاکنون به کمپین "من نفر پانزدهم هستم" پیوسته‌اند و ویدیو خود را به نشانه حمایت به اشتراک گذاشته‌اند می‌توان به آرش سبحانی، حمید طالب‌زاده (خواننده)، شهبال شب‌پره، شهرام آذر، مرتضی برجسته، شهره آغداشلو، محمد خردادیان، مانا نیستانی، سعید محمدی، ابی و شراره دولت‌آبادی اشاره کرد. برخورد با امضاکنندگان. پس از انتشار نامه فوق تعدادی از امضاکنندگان در همان روزهای اول و تعدادی دیگر در ماه‌های آتی توسط
همان روزهای اول و تعدادی دیگر در ماه‌های آتی توسط نهادهای امنیتی جمهوری اسلامی بازداشت و زندانی شدند. محمد نوری‌زاد ۱۷ تیرماه بابت امضای این نامه به دادسرای اوین احضار شد. کمال جعفری یزدی، از دیگر امضاکنندگان بیانیه، نیز که پیشتر به حکم ۱۳ سال زندان بدوی محکوم شده بود. در همین ارتباط جمعی از افراد با مسافرت به مشهد و تجمع برابر دادگستری مشهد قصد اعتراض به حکم وی را داشتند که عموماً بازداشت شدند. در میان این بازداشت‌شدگان دست کم ۴ نفر شامل جواد لعل محمدی، هاشم خواستار، محمد حسین سپهری و محمد نوری‌زاد جزو
هاشم خواستار، محمد حسین سپهری و محمد نوری‌زاد جزو امضاکنندگان بیانیه ۱۴ نفره بودند. رضا مهرگان از امضاکنندگان بیانیه اولیه نیز خبر داد که از سوی سه فرد ناشناس با شوکر و چاقو مورد حمله و ضرب و شتم قرار گرفته. محمد حسین سپهری از دیگر چهره‌های امضاکننده این بیانیه گفت فردی ناشناس با چاقو به منزل وی مراجعه کرده و او نیز اقدام به تماس با نیروی انتظامی کرده اما هیچ مأموری برای بررسی مسئله به منزلش اعزام نشده‌است. در برخی از رسانه‌ها نیز گزارش شد که جواد لعل‌محمدی پس از انتشار این نامه تماس‌هایی تهدیدآمیز دریافت
پس از انتشار این نامه تماس‌هایی تهدیدآمیز دریافت کرده‌است. لعل محمدی در این باره با انتشار بیانیه‌ای خبر از وجود تهدیدات و سوءقصد احتمالی به جان این ۱۴ تن داد. همچنین گوهر عشقی، مادر ستار بهشتی، پیام‌هایی با محتوای تهدیدآمیز از منشأیی ناشناس دریافت نمود. با گذشت ۹ ماه از بازداشت عباس واحدیان شاهرودی، یکی از امضاءکنندگان نامه درخواست استعفای خامنه‌ای و زندانی در زندان وکیل‌آباد مشهد، در تاریخ ۲۵ اردیبهشت ۹۹ همچنان در وضعیت بلاتکلیف به‌سر می‌برد. در مراجعه خانواده برای پیگیری این موضوع قاضی پرونده گفت که به
برای پیگیری این موضوع قاضی پرونده گفت که به او فرصت رسیدگی به پرونده نداشته‌است. روزشمار بازداشت امضاکنندگان. فاطمه سپهری، حوریه فرج‌زاده و نرگس منصوری سه نفر از امضاکنندگان نامه ۱۴ نفره زنان داخل ایران نیز در تهران و مشهد در ارتباط با انتشار نامه فوق بازداشت شدند. عباس واحدیان شاهرودی، یکی دیگر از امضاکنندگان بیانیه ۱۴ نفره، شامگاه ۲۷ مرداد در منزل خود تحت شرایطی توسط هشت تن از مأموران اطلاعاتی بازداشت شد که فردای آن روز به دادگاه انقلاب مشهد احضار شده بود. گزارش حاکی از این بود که رفتار مأموران برای