payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اوت آغاز گشت. اوکراین. روز کریسمس (۲۴ دسامبر) سال ۱۹۴۳، تهاجم جبهه یکم اوکراین شوروی در جنوب بزرگراه کیف-ژیتومیر آغاز شد. پس از یک ساعت گلوله‌باران سنگین توپخانه، نیروهای ارتش سرخ موفق شدند مواضع لشکر تضعیف شده هشتم زرهی را در کنار لشکر نوزدهم زرهی در هم شکسته و با وجود مقاومت آن‌ها، این دو لشکر را به محاصره درآورند. شب همان روز به دو لشکر فرمان داده شد حلقه محاصره را به سمت غرب بشکنند. حمله این دو لشکر موجب به هم ریختن سازمان نیروهای دشمن و توقف تهاجم آن‌ها گردید.
لشکر نهم زرهی یکی از لشکرهای زرهی نیروی زمینی آلمان در دوره رایش سوم بود که در جریان جنگ جهانی دوم به عملیات پرداخت. تاریخچه عملیاتی. فرانسه. لشکر نهم زرهی فرماندهی سرلشکر آلفرد ریتر فن هوبیکی، در جریان تهاجم آلمان به فرانسه به عنوان بخشی از سپاه ۲۶ از ارتش هجدهم از گروه ارتش ب، در قالب طرح عملیاتی مورد زرد، در تهاجم ایذایی به هلند مشارکت نمود. این لشکر روز ۱۰ مه سال ۱۹۴۰ مجموعاً ۱۵۳ تانک شامل ۳۰ پنزر ۱، ۵۴ پنزر ۲، ۴۱ پنزر ۳، ۱۶ پنزر ۴ و ۱۲ پنتسر شعله‌افکن در اختیار داشت. نیروهای لشکر می‌بایست پس از شکسته
در اختیار داشت. نیروهای لشکر می‌بایست پس از شکسته شدن دفاع مرزی توسط پیاده‌نظام سپاه ۲۶، خود را به چتربازان ورماخت که پشت خطوط دشمن در پل‌های نزدیک روتردام فرود می‌آمدند، می‌رساند. لشکر نهم زرهی به عنوان تنها آرایش زرهی ورماخت در تهاجم به هلند، با توجه به فقدان زره‌پوش در نیروهای هلندی، رزم نسبتاً آسانی را تجربه کرد. لشکر تا شب روز نخست ۱۵ کیلومتر پیش رفت و به شهر میل رسید. روز بعد مسافت خارق‌العاده ۵۰ کیلومتر به سمت غرب طی شد و تیلبورخ به تصرف درآمد. این لشکر تا روز ۱۳ مه خود را به مدخل شهر موردیک رساند و
تا روز ۱۳ مه خود را به مدخل شهر موردیک رساند و سپس در روتردام به چتربازان متصل گشت. لشکر نهم زرهی برای ادامه عملیات در فرانسه، به سپاه ۱۴ موتوریزه ملحق گردید. این لشکر به عنوان جلودار ارتش هجدهم، عصر روز ۲ ژوئن تهاجم را از سر گرفت و بر سپیکر در شمال شرقی فرانسه مسلط شد. لشکر با حرکت به سمت جنوب روز ۵ ژوئن از رود سم در آمین گذشت و سر پلی بر آن ایجاد کرد. لشکر نهم زرهی در عرض دو روز بعدی ۳۰ کیلومتر دیگر به سمت جنوب غربی پیش رفت. شوروی. مسکو. لشکر نهم زرهی در عملیات "تایفون"، تهاجم پاییزه ورماخت به مسکو،
در عملیات "تایفون"، تهاجم پاییزه ورماخت به مسکو، پایتخت شوروی، به عنوان بخشی از سپاه ۴۸ موتوریزه از گروه زرهی ۲ هاینتس گودریان در جناح جنوبی گروه ارتش مرکز، مشارکت داشت. در اثر شرایط بد آب‌وهوایی این لشکر روز ۷ اکتبر گزارش از «مشکلات غیرقابل باور» کرد و افزود به جهت این که لشکر از راه‌های خارج از جاده استفاده می‌کند «هر گونه تحرکی غیرممکن است.» لشکر نهم زرهی بار اصلی تهاجم سپاه ۴۸ موتوریزه به سمت کورسک را بر دوش داشت. این لشکر با شکستن خط مقدم دشمن در مناطق پشت سر آن نفوذ نمود. به هر صورت لشکر در
در مناطق پشت سر آن نفوذ نمود. به هر صورت لشکر در یادداشت‌های جنگی خود آورد در این تهاجم «میزان بی‌شماری» از خودروی خود را از دست داد. روز ۱۲ اکتبر لشکر با کورسک همچنان ۸۰ کیلومتر فاصله داشت. لشکر نهم زرهی از هنگام عبور از رود دنیپر در کرمنچوک در جریان نبرد کی‌یف، تا این زمان مداوما در حالت رزم قرار داشت و توان رزمی آن فرسوده شده بود. یادداشت‌های جنگی لشکر در روز ۱۶ اکتبر بسیاری از نیروها را دچار «فروماندگی» می‌داند. روز ۲۰ اکتبر فرمانده لشکر اعتراض خود مبنی بر ادامه تهاجم را به دلیل افزایش طول جناح بدون
بر ادامه تهاجم را به دلیل افزایش طول جناح بدون محافظ آن، بدی راه‌ها و ضعف نیروهایش از منظر نظامی به سپاه ابراز نمود. او اعلام کرد برای لشکر تنها ۷ تانک عملیاتی و برای یکی از هنگ‌های موتوریزه آن از مجموع ۲۸۷ کامیون اولیه تنها ۵۱ کامیون باقی مانده‌است. بدین شکل لشکر نهم زرهی در این زمان تنها در نام یک لشکر زرهی بود. همان روز یادداشت‌های جنگی سپاه ۴۸ موتوریزه یگان‌های تدارکاتی لشکر نهم زرهی را «در حال نبرد با پارتیزان‌ها بسیار عقب‌تر از خط مقدم» گزارش می‌نماید. در این حال یگان‌های لشکر در خطی به طول ۲۶۰
در این حال یگان‌های لشکر در خطی به طول ۲۶۰ کیلومتر در طول مسیر پیشروی کشیده شده بودند. نبرد بر سر کورسک روز ۱ نوامبر آغاز شد و برای چهار روز به طول انجامید.
تلفن ماهواره‌ای () یا سَت فون یک نوع از تلفن همراه است که از طریق ارتباط مستقیم با ماهواره‌هایی که در مدار زمین قرار دارند امکان تماس را برقرار می‌کند. مزیت تلفن ماهواره‌ای این است که برای برقراری تماس نیازی به دکل‌های تلفن همراه ندارد و در بیشتر یا همه‌ی نقاط جغرافیایی زمین قابل استفاده است. نحوه کار. تلفن ماهواره ای پیوند صوتی یا داده ای را برای ارتباط ماهواره ای دو طرفه فراهم می کند. اتصال به دستگاه نهایی (تلفن ، "تلفن همراه") از طریق رادیو مستقیماً به ماهواره انجام می شود. از لحاظ تئوری می توان تماس ها
انجام می شود. از لحاظ تئوری می توان تماس ها را در هر کجای دنیا و حتی در مناطق بدون پوشش سلولی زمینی برقرار کرد. ماهواره تماس ورودی را به یک ایستگاه زمینی هدایت می کند ، که تماس را به شبکه تلفن عمومی منتقل می کند.
لشکر بیستم زرهی یکی از لشکرهای زرهی نیروی زمینی آلمان در دوره رایش سوم بود که در جبهه شرقی جنگ جهانی دوم به عملیات پرداخت. تشکیل. لشکر بیستم زرهی روز ۱۵ اکتبر سال ۱۹۴۰ از دو هنگ ۵۹ و ۱۱۲ پیاده‌نظام با مجموعاً ۴ گردان پیاده‌نظام شکل گرفت. بخش زرهی اصلی لشکر را هنگ ۲۱ زرهی با سه گردان تشکیل می‌داد. یگان‌های متحرک دیگر لشکر شامل گروه شناسایی زرهی و گردان موتورسوار می‌شد. هنگ ۹۲ توپخانه نیز پشتیبانی از لشکر را برعهده داشت. یک گروه مخابرات، یک گردان مهندسی، یک گروه اختصاصی ضد تانک و یگان‌های تدارکاتی شامل خدمات
اختصاصی ضد تانک و یگان‌های تدارکاتی شامل خدمات بهداری، گروهان‌های نانوایی و قصابی نیز جزو ساختار لشکر بودند. سرتیپ هورست اشتومپف روز ۱۳ نوامبر به عنوان نخستین فرمانده این لشکر منصوب شد. پس از گردآوری بخش‌های مختلف لشکر یک برنامه جامع و شدید آموزشی با تأکید بر رزم متحرک در طول زمستان سال‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۴۱ برای آن اجرا شد. تاریخچه عملیاتی. شوروی. بلاروس. در جریان نبرد اسمولنسک لشکر بیستم زرهی در جناح شمالی نیروهای آلمانی به عنوان سرنیزه زرهی گروه زرهی ۳ روز ۷ ژوئیه سال ۱۹۴۱ به رود دوینا رسید. کاهش سرعت لشکر در
سال ۱۹۴۱ به رود دوینا رسید. کاهش سرعت لشکر در اثر بارندگی شدید فرصت کافی را به نیروهای دشمن جهت آماده‌سازی دفاعی در طول کرانه شرقی رودخانه مخصوصاً در ناحیه اولا داده بود. با از دست دادن مزیت تهاجم غافلگیرانه، سرلشکر هورست اشتومپف، فرمانده لشکر تصمیم به یورش همه‌جانبه با پشتیبانی کامل آتش گرفت. مقرر گشت پس از تهاجم سپاه ۸ هوایی و ۱۵ دقیقه گلوله‌باران توسط هنگ ۹۲ توپخانه و سایر یگان‌های توپخانه ملحق‌شده به لشکر، هنگ ۵۹ پیاده‌نظام از بخش شمالی اولا از رود بگذرد. طبق برنامه بمباران هوایی سپاه ۸ هوایی ساعت ۲
طبق برنامه بمباران هوایی سپاه ۸ هوایی ساعت ۲ بعد از ظهر و ۴۵ دقیقه بعد گلوله‌باران توپخانه آغاز شد. ساعت ۳ بعد از ظهر نخستین قایق‌های تهاجمی گردان مهندسی لشکر شروع به گذراندن هنگ پیاده‌نظام از رود کردند. تهاجم و گلوله‌باران هوایی و توپخانه‌ای کوتاه اما شدید نیروهای دشمن را با موفقیت زمین‌گیر کرده بود تا مقاومت ضعیفی از خود نشان دهند. بدین ترتیب نیروهای پیاده‌نظام قادر به عبور از دوینا در محلی که مواضع دفاعی دشمن فاصله بیشتری با کرانه رود داشت، گشتند. همزمان گردان ۲۰ موتورسوار یک حمله ایذایی به سمت اولا
گردان ۲۰ موتورسوار یک حمله ایذایی به سمت اولا ترتیب داد. هنگ ۱۱۲ پیاده‌نظام لشکر در مواجهه با مقاومت ضعیف، تسلیحات سنگین خود را نیز تا ساعت ۴:۳۰ بعد از ظهر از رودخانه گذراند و شروع پیشروی در جاده اصلی کرد. با حمله هنگ ۵۹ پیاده‌نظام پل ناحیه اولا ساعت ۷:۳۰ نیز به تصرف درآمد. قریب به ۲۰۰ تن از نیروهای این هنگ در جریان این درگیری کشته و زخمی شدند. کار عناصر پل‌ساز گردان ۹۲ مهندسی برای احداث یک پل بر روی دوینا تا ساعت ۹ صبح روز ۸ ژوئیه به اتمام رسید. دقایقی بعد عناصر جلودار لشکر حرکت خود به سمت ویتبسک را آغاز
عناصر جلودار لشکر حرکت خود به سمت ویتبسک را آغاز کردند. روسیه. لشکر بیستم زرهی در کنار سپاه ۲ موفق شد تا اواخر ماه اوت سال ۱۹۴۱ مقادیر زیادی از نیروهای دشمن را حوالی دمیانسک به محاصره درآورده و منهدم کند و سپس خود را به اوستاشکوف برساند تا شکاف بین گروه ارتش شمال و گروه ارتش مرکز پوشش داده شود. لشکر بیستم زرهی در جریان نبرد مسکو روز ۱۶ اکتبر حمله به خط دفاعی موژائیسک را آغاز کرد. این لشکر در این زمان تنها ۳۴ تانک عملیاتی از جمله تنها چهار تانک پنزر ۴ در اختیار داشت.
لشکر بیست و چهرم زرهی یکی از لشکرهای زرهی نیروی زمینی آلمان در دوره رایش سوم بود که در جنگ جهانی دوم به نبرد پرداخت. تاریخچه عملیاتی. شوروی. ۱۹۴۲. در جریان عملیات ورماخت در جنوب روسیه موسوم به مورد آبی، لشکر بیست و چهارم زرهی به فرماندهی سرتیپ برونو ریتر فن هاوئنشیلت روز ۱۲ اوت سال ۱۹۴۲ فرمان به الحاق از ارتش ششم به ارتش چهارم زرهی دریافت کرد. این لشکر می‌بایست با طی مسافتی طولانی، از ناحیه چیر در غرب استالینگراد با گذر از رود دن خود را به سایر لشکرهای زرهی ارتش چهارم زرهی می‌رساند. لشکر در قالب سه گروه،
ارتش چهارم زرهی می‌رساند. لشکر در قالب سه گروه، روز بعد در محل مقرر شده به رود دن رسید. استفاده از جاده‌های مشترک با لشکر دویست و نود و هفتم پیاده‌نظام موجب ایجاد راهبندان در مسیر لشکر بیست و چهارم زرهی شد. با توجه به نقش جلوداری نیروهای زرهی، این لشکر در اولویت عبور از پل رود دن بود. همان روز لشکر بیست و چهارم زرهی تحت امر سپاه ۴۸ زرهی قرار گرفت و موظف به حرکت به سمت ناحیه آکسای در صد کیلومتری جنوب استالینگراد شد تا در جایگاه ذخیره قرار بگیرد. لشکر با راهپیمایی چند روزه در هوایی گرم و پر از گرد و غبار در
چند روزه در هوایی گرم و پر از گرد و غبار در اراضی استپ، با طلایه‌داری گردان ۴ موتورسوار در موقعیت مورد نظر در مجاورت خط‌آهن روستوف-استالینگراد قرار گرفت. کمبود سوخت در این راهپیمایی‌ها کُندی می‌آفرید. در این موضع، لشکر بیست و چهارم زرهی مسئول حفاظت از جناح شرقی سپاه ۴۸ موتوریزه شد. بدین منظور گروه‌رزمی "هِلِرمَن" لشکر در خط مقدمی به طول ۲۵ کیلومتر مستقر گردید تا از جناح راست سپاه که خط مقدم آن رو به شمال بود، محافظت کند. مابقی نیروهای لشکر نیز جهت استراحت و تعمیر خودروها در ناحیه آکسای گرد آمدند.
لشکر ۲۷ موتوریزه پنزر () عنوان منتسب به واحد بیست‌وهفتم از لشکر پنزر ارتش آلمان نازی در طول جنگ جهانی دوم می‌باشد که در نبردهای موتوریزه مشارکت عمده‌ای داشت.
از زمان استقلال ایالات متحده آمریکا تا امروز، جنبش‌های مختلفی در کانادا به نفع الحاق بخش‌هایی از یا تمام کانادا به ایالات متحده آمریکا فعالیت کرده‌اند. مطالعات تاریخی بر جنبش‌های کوچک‌مقیاسی تمرکز داشته‌اند که در مقایسه سیاست‌های کانادا و آمریکا مفید بوده‌اند. در سال‌های اولیه ایالات متحده، بسیاری از شخصیت‌های سیاسی آمریکایی طرفدار تهاجم و الحاق کانادا بودند و حتی در اصول کنفدراسیون در سال ۱۷۷۷ پذیرش استان کبک (که پیش‌تر کانادا نامیده می‌شد) را به ایالات متحده پیش‌نویس کردند. در طول جنگ انقلاب آمریکا،
متحده پیش‌نویس کردند. در طول جنگ انقلاب آمریکا، آمریکایی‌ها به دره رود سنت لارنس حمله کردند، اما تلاش آنها توسط بریتانیایی‌ها دفع شد. آمریکایی‌ها همچنین در اوهایو کانتری - که در آن زمان جنوب غربی کبک محسوب می‌شد - با بریتانیایی‌ها و اقوام بومی هم‌پیمان جنگیدند. در پایان جنگ، سرزمین‌های جنوبی دریاچه‌های بزرگ به ایالات متحده تازه استقلال‌یافته واگذار شد و به قلمرو شمال‌ غرب تبدیل شد. در جنگ ۱۸۱۲، آمریکایی‌ها بار دیگر به کانادا حمله کردند تا از بریتانیایی‌ها به دلیل به خدمت گرفتن اجباری ملوانان آمریکایی در
به دلیل به خدمت گرفتن اجباری ملوانان آمریکایی در دریاها و حمایت از اقوام بومی که در برابر گسترش غربی آمریکا مقاومت می‌کردند، انتقام بگیرند. اما این حمله نیز دفع شد که تا حد زیادی به دلیل تکیه بر نیروهای شبه‌نظامی ایالتی کم‌تجهیزات به‌جای ارتش دائمی بود. در طول و پس از جنگ داخلی آمریکا، چندین سیاستمدار آمریکایی خواستار الحاق کانادا به ایالات متحده شدند، زیرا آمریکا از حمایت مادی بریتانیا از کنفدراسیون خشمگین بود. یک تاریخ‌نگار ادعا می‌کند که این حمایت، جنگ را دو سال طولانی‌تر کرد، عمدتاً به دلیل فعالیت
را دو سال طولانی‌تر کرد، عمدتاً به دلیل فعالیت کشتی‌های دزدانه بریتانیایی که تسلیحات به کنفدراسیون منتقل می‌کردند. مأموران کنفدراسیون که در کانادا فعالیت می‌کردند، از بخش بزرگی از کانادایی‌ها حمایت دریافت کردند و این امر باعث شد که این مستعمره بریتانیایی به پایگاهی برای حمله به ایالات متحده تبدیل شود، مانند حمله سنت آلبانز. در سال ۱۸۷۲، در ادعاهای مربوط به کشتی "آلاباما"، ایالات متحده ۱۵٫۵ میلیون دلار به عنوان غرامت جنگ از بریتانیا دریافت کرد. این غرامت بابت خساراتی بود که تنها توسط کشتی‌های تجاری
بابت خساراتی بود که تنها توسط کشتی‌های تجاری کنفدراسیون ساخته‌شده در بریتانیا وارد شده بود و بخشی از معاهده واشینگتن در سال ۱۸۷۱ بود. تاریخ‌نگار جوزف لویت یادآور می‌شود: نظرسنجی‌ها نشان داده‌اند که اقلیتی از کانادایی‌ها ممکن است از الحاق به ایالات متحده حمایت کنند، به طوری که در یک نظرسنجی توسط لگر مارکتینگ در سال ۲۰۰۱، این میزان تا ۲۰ درصد گزارش شد، در حالی که در نظرسنجی دیگری توسط همان شرکت در سال ۲۰۰۴، این رقم تنها ۷ درصد بود. پس از پیروزی در انتخابات سال ۲۰۲۴، دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور منتخب ایالات
سال ۲۰۲۴، دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور منتخب ایالات متحده، بار دیگر درخواست‌ها و بحث‌هایی در مورد احتمال الحاق کانادا به ایالات متحده را مطرح کرد. با این حال، عملی شدن چنین اقدامی توسط ترامپ بسیار بعید است، زیرا کانادا به شدت بر حق حاکمیت خود بر کشورش تأکید دارد. لایحه ضمیمه‌سازی ۱۸۶۶. لایحه ضمیمه‌سازی کانادا به آمریکا در ۲ ژوئیه ۱۸۶۶ در مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا معرفی شد، اما هیچ‌گاه به رای گذاشته نشد. این لایحه که توسط ناتانیل پی بنکس معرفی شد، خواستار ضمیمه‌سازی آمریکای شمالی بریتانیایی به وسیله
ضمیمه‌سازی آمریکای شمالی بریتانیایی به وسیله خریداری بود. با وجود شکست خوردن لایحه ضمیمه‌سازی نواحی کانادای کنونی، یک سال بعد یعنی در ۱۸۶۷، ایالات متحده آمریکا منطقه آلاسکا را از روسیه خریداری کرد. در همان سال به فرمان ملکه انگلیس، نواحی آمریکای شمالی بریتانیایی متحد شده و کنفدراسیون مستعمره کانادا را تشکیل دادند. نقشه جنگی قرمز دهه ۱۹۳۰. نقشه جنگی قرمز با نام کامل‌تر «نقشه بنیانی مشترک نیروی دریایی و زمینی ایالات متحده آمریکا» از مجموعه نقشه‌های جنگی رنگ‌نشان بود که روش یک جنگ فرضی ایالات متحده آمریکا با
بود که روش یک جنگ فرضی ایالات متحده آمریکا با بریتانیا را ترسیم می‌کرد. براساس این برنامه که به طور سری در دهه ۲۰ و ۳۰ میلادی تهیه شد، در صورت حمله بریتانیا به آمریکا، ارتش آمریکا به کانادا حمله پیش‌دستانه کرده و نقاطی از آن را اشغال می‌کرد. این نقشه در سال ۱۹۳۹ و بعد از شروع جنگ جهانی دوم از دستور کار آمریکا خارج و در سال ۱۹۷۴ مهر محرمانه آن برداشته‌شد.
طاق صلح (; ) یک یادمان در مرز ایالات متحده آمریکا و کانادا است. این طاق بین سوری، بریتیش کلمبیا و بلاین، واشینگتن قرار دارد. ساخت این طاق که ۲۰٫۵ متر ارتفاع دارد توسط وکیلی به نام سم هیل انجام شد و در سال ۱۹۲۱ وقف آن صورت پذیرفت. طاق صلح در سال ۱۹۹۶ در ثبت ملی اماکن تاریخی قرار گرفت. این طاق یاد پیمان گنت را که در سال ۱۸۱۴ امضا شد، گرامی‌می‌دارد و به عنوان نمادی بر رابطه صلح‌آمیز بلندمدت بین ایالات متحده و کانادا به کار می‌رود. اطراف این طاق پارکی با نام «پارک طاق صلح» قرار داشته و در نزدیکی آن یکی از
«پارک طاق صلح» قرار داشته و در نزدیکی آن یکی از بزرگ‌ترین مناطق عبوری مرزی بین کانادا و آمریکا قرار دارد.
سینماهای توهو () یک گروه سینمایی زنجیره‌ای در کشور ژاپن متعلق به شرکت توهو است. این گروه سینمایی که در سال ۱۹۹۷ تاسیس شده دارای ۶۶ مجموعه سینمایی در کشور ژاپن است.
جنگ ارزی که به عنوان کاهش ارزش رقابتی نیز شناخته می‌شود، شرایطی در امور بین‌الملل است که در آن کشورها با ایجاد سقوطی در نرخ ارز خود نسبت به سایر ارزها به دنبال به دست آوردن مزیت تجاری نسبت به سایر کشورها هستند. با کاهش نرخ ارز یک کشور، صادرات در سایر کشورها رقابتی‌تر می‌شود و واردات به آن کشور گران‌تر می‌شود. هر دو اثر به نفع صنعت داخلی و در نتیجه اشتغال است که افزایش تقاضا را هم از طرف بازارهای داخلی و خارجی تجربه می‌کنند. با این حال، افزایش قیمت کالاهای وارداتی (و همچنین هزینه سفرهای خارجی) بسیار
وارداتی (و همچنین هزینه سفرهای خارجی) بسیار ناخوشایند است زیرا به قدرت خرید شهروندان آسیب می‌رساند. هنگامی که همه کشورها یک استراتژی مشابه را اتخاذ کنند، می‌تواند به یک کاهش کلی تجارت بین‌الملل منجر شود و به همه کشورها آسیب برساند. از نظر تاریخی، کاهش ارزش رقابتی بسیار نادر بوده‌است زیرا کشورها معمولاً ترجیح می‌دهند ارزش ارز خود را بالا نگه دارند. کشورها معمولاً به نیروهای بازار اجازه داده‌اند که کار کنند، یا در سیستم‌هایی با نرخ مبادله‌ای مدیریت شده شرکت داشته‌اند. یک استثناء هنگامی اتفاق افتاد که جنگ
داشته‌اند. یک استثناء هنگامی اتفاق افتاد که جنگ ارزی در دهه ۱۹۳۰ آغاز شد، هنگامی که کشورها استاندارد طلا را در دوره رکود بزرگ کنار گذاشتند و در تلاش برای تحریک اقتصاد خود از کاهش ارزش ارز استفاده کردند. از آنجا که این امر به‌طور مؤثر بیکاری را به خارج از کشور می‌برد، شرکای تجاری به سرعت با کاهش ارزش‌های خود تلافی کردند. این دوره برای همه افراد درگیر یک وضعیت نامطلوب بوده‌است، زیرا تغییرات غیرقابل پیش‌بینی در نرخ ارز باعث کاهش کل تجارت بین‌المللی می‌شود. به گفته گیدو مانتگا، وزیر دارایی پیشین برزیل، جنگ
به گفته گیدو مانتگا، وزیر دارایی پیشین برزیل، جنگ جهانی ارز در سال ۲۰۱۰ آغاز شد. این دیدگاه توسط بسیاری دیگر از مقامات دولتی و روزنامه نگاران مالی از سراسر جهان تکرار شد. سایر سیاست گذاران ارشد و روزنامه نگاران اظهار داشتند که عبارت «جنگ ارزی» دامنه خصومت را بیش از حد بزرگ نشان داده‌است. با چند استثناء، مانند مانتگا، حتی مفسرانی که موافقت کردند جنگ ارزی در سال ۲۰۱۰ صورت گرفته‌است، به‌طور کلی به این نتیجه رسیده‌اند که تا اواسط سال ۲۰۱۱ از بین رفته‌است. کشورهایی که از سال ۲۰۱۰ به کاهش ارزش رقابتی احتمالی
که از سال ۲۰۱۰ به کاهش ارزش رقابتی احتمالی مشغول هستند، از ترکیبی از ابزارهای سیاست، از جمله مداخله مستقیم دولت، تحمیل کنترل سرمایه و تسهیل کمی، به‌طور غیر مستقیم، استفاده کرده‌اند. در حالی که بسیاری از کشورها فشار رو به رشد نامطلوبی را بر نرخ ارز خود تجربه کردند و در بحث و گفتگوهای مداوم شرکت کردند، اما قابل توجه‌ترین بعد قسمت ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۱، درگیری لفظی بین ایالات متحده و چین در مورد ارزش یوان بود. در ژانویه ۲۰۱۳، اقدامات اعلام شده توسط ژاپن که انتظار می‌رفت ارزش پول خود را بی‌ارزش جلوه دهند، نگرانی از
ارزش پول خود را بی‌ارزش جلوه دهند، نگرانی از وقوع احتمالی جنگ ارزی دوم قرن بیست و یکم را برانگیخت که این بار منبع اصلی تنش، نه چین در برابر آمریکا بلکه ژاپن در مقابل منطقه یورو بود. در اواخر ماه فوریه، از شدت نگرانی‌های وقوع جنگ جدید پس از انتشار اعلامیه‌های G7 و G20، مبنی بر جلوگیری از کاهش ارزش رقابتی، کاسته شد. پس از آنکه بانک مرکزی اروپا در ژانویه ۲۰۱۵ برنامه تازه‌ای از تسهیل کمی را آغاز کرد، بار دیگر بحث در مورد جنگ ارزی تشدید شد. زمینه. در صورت عدم مداخله در بازار ارز خارجی توسط مقامات دولت ملی، نرخ
در بازار ارز خارجی توسط مقامات دولت ملی، نرخ ارز یک کشور به‌طور کلی توسط نیروهای عرضه و تقاضای بازار در یک مقطع زمانی تعیین می‌شود. مقامات دولتی ممکن است هر از گاهی برای دستیابی به اهداف سیاسی خاص، از جمله حفظ تراز تجاری کشور یا دادن مزیت رقابتی در تجارت بین‌الملل به صادرکنندگان خود، در بازار دخالت کنند. دلایل کاهش ارزش عمدی. از نظر تاریخی، کاهش ارزش با عواقب نامطلوبش، به ندرت یک استراتژی ارجح بوده‌است. با استناد به اقتصاددان ریچارد ن. کوپر، که در سال ۱۹۷۱ می‌نوشته‌است، کاهش ارزش قابل توجه یکی از «آسیب
می‌نوشته‌است، کاهش ارزش قابل توجه یکی از «آسیب زننده‌ترین» سیاست‌هایی است که یک دولت می‌تواند اتخاذ کند - تقریباً همیشه به فریادهای خشم و درخواست جایگزینی دولت منجر می‌شود. کاهش ارزش می‌تواند به کاهش سطح زندگی شهروندان منجر شود زیرا قدرت خرید آنها هم هنگام خرید واردات و هم هنگام مسافرت به خارج کاهش می‌یابد. همچنین می‌تواند به فشار تورمی بیفزاید. اگر این بدهی‌های بین‌المللی با یک ارز خارجی معین شود، کاهش ارزش می‌تواند پرداخت بهره این بدهی‌ها را گران‌تر کند و این امر می‌تواند سرمایه‌گذاران خارجی را دلسرد
و این امر می‌تواند سرمایه‌گذاران خارجی را دلسرد کند. حداقل تا قرن بیست و یکم، یک ارز قوی معمولاً به عنوان نشانه اعتبار شناخته می‌شد، در حالی که کاهش ارزش پول با دولت‌های ضعیف مرتبط بود. با این حال، هنگامی که یک کشور از بیکاری زیاد رنج می‌برد یا مایل به دنبال کردن یک سیاست رشد صادراتی است، نرخ ارز پایین‌تر می‌تواند به عنوان یک مزیت شناخته شود. از اوایل دهه ۱۹۸۰، صندوق بین‌المللی پول (IMF) کاهش ارزش پول را به عنوان یک راه حل بالقوه برای کشورهای در حال توسعه پیشنهاد می‌کند که به‌طور مداوم بیشتر از آورده
پیشنهاد می‌کند که به‌طور مداوم بیشتر از آورده صادرات‌شان برای واردات هزینه می‌کنند. ارزش پایین‌تر برای ارز داخلی باعث می‌شود ضمن ارزان‌تر کردن صادرات، قیمت واردات افزایش یابد. این امر باعث تشویق بیشتر تولید داخلی می‌شود که باعث افزایش اشتغال و تولید ناخالص داخلی می‌شود. با این حال چنین تأثیر مثبتی تضمین نمی‌شود، به عنوان مثال به دلیل اثرات شرایط مارشال- لنر. کاهش ارزش را می‌توان به عنوان یک راه حل جذاب برای بیکاری در نظر گرفت هنگامی که گزینه‌های دیگر، مانند افزایش هزینه‌های عمومی، به دلیل بدهی عمومی بالا
افزایش هزینه‌های عمومی، به دلیل بدهی عمومی بالا منتفی می‌شوند، یا وقتی یک کشور دارای کسری تراز پرداخت است که کاهش ارزش به اصلاح آن کمک می‌کند. یک دلیل که ترجیح کاهش ارزش در بین اقتصادهای نوظهور رایج است این است که حفظ یک نرخ ارز نسبتاً پایین به آن‌ها کمک می‌کند تا ذخایر ارزی خارجی ایجاد کنند، که می‌تواند در مقابل بحران‌های مالی آینده آن‌ها را محافظت کند. مکانیسم کاهش ارزش. کشوری که مایل به کاهش ارزش پول است یا حداقل ارزش ارز خود را بررسی می‌کند، باید در حیطه محدودیت‌های سیستم پولی بین‌المللی حاکم عمل کند.
محدودیت‌های سیستم پولی بین‌المللی حاکم عمل کند. در دهه ۱۹۳۰، کشورها از طریق اعمال بانک‌های مرکزی خود کنترل نسبتاً مستقیمی بر نرخ ارز خود داشتند. به دنبال فروپاشی سیستم برتون وودز در اوایل دهه ۱۹۷۰، تأثیر بازارها به میزان قابل توجهی افزایش یافته و نیروهای بازار به‌طور گسترده نرخ ارز را برای تعداد فزاینده‌ای از کشورها تعیین می‌کردند. با این حال، بانک مرکزی یک دولت هنوز هم می‌تواند در بازارها برای ایجاد یک کاهش ارزش مداخله کند، اگر ارز خود را به فروش می‌رساند تا ارزهای دیگر را بخرد، این باعث می‌شود که ارزش
تا ارزهای دیگر را بخرد، این باعث می‌شود که ارزش ارز آن سقوط کند - یک عمل مشترک میان کشورهایی که یک رژیم نرخ ارز مدیریت شده دارند. به‌طور کمتر مستقیم، تسهیل کمّی (معمول در سال ۲۰۰۹ و ۲۰۱۰)، منجر به کاهش ارزش ارز می‌شود حتی اگر بانک مرکزی به‌طور مستقیم هیچ دارایی خارجی را خریداری نکند. روش سوم برای مسئولان است که صرفاً با اشاره به اقدام آینده ارزش ارز خود را با حرف پایین بیاورند، تا دلالان را نسبت به شرط‌بندی بر افزایش ارزش در آینده دلسرد کنند. هرچند که گاهی اوقات اثرش چندان قابل تشخیص نیست. سرانجام، یک بانک
اثرش چندان قابل تشخیص نیست. سرانجام، یک بانک مرکزی می‌تواند با پایین آوردن نرخ پایه سود خود، کاهش ارزش پول را ایجاد کند. با این وجود این کار بعضی اوقات تأثیر محدودی دارد و از زمان پایان جنگ جهانی دوم، اکثر بانک‌های مرکزی نرخ پایه خود را با توجه به نیازهای اقتصاد داخلی خود تعیین کرده‌اند. اگر مقامات کشوری مایل به کاهش ارزش یا جلوگیری از بالا رفتن آن در برابر نیروهای بازاری هستند که فشار رو به بالا روی ارز اعمال می‌کنند و همچنان کنترل نرخ بهره را داشته باشند، همان‌طور که معمولاً اتفاق می‌افتد، به دلیل شرایطی
همان‌طور که معمولاً اتفاق می‌افتد، به دلیل شرایطی که از سه‌گانه غیرممکن ناشی می‌شود، به کنترل سرمایه احتیاج دارند. تسهیل کمی. تسهیل کمی (QE) عملی است که در آن یک بانک مرکزی با افزایش عرضه پول برای اقتصاد داخلی خود سعی در کاهش رکود احتمالی یا واقعی دارد. این کار با چاپ پول و تزریق آن به اقتصاد داخلی از طریق عملیات بازار آزاد انجام می‌شود. ممکن است وعده نابود کردن پول تازه ایجاد شده پس از بهبود اقتصاد برای جلوگیری از تورم وجود داشته باشد. تسهیل کمی به‌طور گسترده‌ای به عنوان پاسخی به بحرانهای مالی که از سال
به عنوان پاسخی به بحرانهای مالی که از سال ۲۰۰۷ آغاز شد، بویژه توسط ایالات متحده و انگلیس و به میزان کمتری منطقه یورو، مورد استفاده قرار گرفت. بانک مرکزی ژاپن اولین بانک مرکزی بود که ادعا کرد از چنین سیاستی استفاده کرده‌است. اگرچه دولت آمریکا انکار کرده‌است که کاهش ارزش پولشان بخشی از اهداف آن‌ها برای اجرای تسهیل کمی بوده، این عمل می‌تواند به دو روش غیرمستقیم در راستای کاهش ارزش پول کشور عمل کند. در مرحله اول، می‌تواند دلالان را ترغیب به شرط‌بندی بر کاهش ارزش ارز کند. ثانیاً، افزایش زیاد عرضه پول داخلی نرخ
ارز کند. ثانیاً، افزایش زیاد عرضه پول داخلی نرخ بهره داخلی را کاهش می‌دهد و اغلب پایین‌تر از نرخ بهره در کشورهایی که تسهیل کمی را اجرا نمی‌کنند خواهد شد. این شرایط را برای تجارت حمل ایجاد می‌کند، که در آن فعالان بازار می‌توانند با وام گرفتن به ارز کشور در راستای انجام تسهیل کمی و وام دادن در کشوری با نرخ بهره نسبتاً بالا نوعی از آربیتراژ را انجام دهند. از آنجا که آنها به‌طور مؤثری ارزهایی را که برای تسهیل کمی استفاده می‌شود، در بازارهای بین‌المللی می‌فروشند، این می‌تواند باعث افزایش عرضه آن ارز و از این رو
این می‌تواند باعث افزایش عرضه آن ارز و از این رو کاهش ارزش آن شود. در اکتبر ۲۰۱۰ انتظارات بالایی در بازارها وجود داشت که ایالات متحده، انگلیس و ژاپن به زودی دور دوم تسهیل کمی را آغاز می‌کنند و چشم‌انداز پیوستن منطقه یورو به آنها کمتر قطعی بود. در اوایل نوامبر ۲۰۱۰، ایالات متحده QE2، دور دوم تسهیل کمی، که انتظار می‌رفت را آغاز کرد. فدرال رزرو ۶۰۰ میلیارد دلار اضافی برای خرید دارایی‌های مالی در دسترس قرار داد. این انتقاد گسترده‌ای از سوی چین، آلمان و برزیل را برانگیخت که ایالات متحده بدون در نظر گرفتن تأثیری
برانگیخت که ایالات متحده بدون در نظر گرفتن تأثیری که جریان سرمایه ناشی از آن بر روی اقتصادهای نوظهور ممکن است داشته باشد، از QE2 استفاده می‌کند تا ارزش ارز خود را کاهش دهد. برخی از چهره‌های برجسته از کشورهای منتقد، مانند ژو شیائوچوان، فرماندار بانک خلق چین، گفته‌اند که QE2 با توجه به چالش‌های پیش روی ایالات متحده قابل درک است. وانگ جون، معاون وزیر دارایی چین اظهار داشت QE2 «می‌تواند به احیای اقتصاد جهانی فوق العاده کمک کند». رئیس‌جمهور باراک اوباما از QE2 دفاع کرده‌است. او اظهار داشت که این امر به رشد
دفاع کرده‌است. او اظهار داشت که این امر به رشد اقتصادی ایالات متحده کمک می‌کند، که «برای کل جهان خوب خواهد بود». ژاپن همچنین دور دوم تسهیل کمی را هرچند به میزان کمتری از ایالات متحده آغاز کرد. انگلیس و منطقه یورو در سال ۲۰۱۰ QE دیگری را راه اندازی نکردند. شرایط بین‌المللی مورد نیاز برای جنگ ارزی. برای وقوع یک جنگ ارزی گسترده، بخش قابل توجهی از اقتصادهای مهم باید بخواهند که ارزش ارزهای خود را به یکباره کاهش دهند. این اتفاق تاکنون فقط در جریان رکود اقتصادی جهانی رخ داده‌است. کاهش ارزش یک واحد پول باید افزایش
رخ داده‌است. کاهش ارزش یک واحد پول باید افزایش ارزش مربوط به حداقل یک ارز دیگر را شامل شود. افزایش مربوط به آن به‌طور کلی در تمام ارزهای کشورهای دیگر پخش خواهد شد و بنابراین، افزایش قیمت خنثی کننده ارز برای هر واحد پول، کوچک یا حتی ناچیز خواهد بود، مگر اینکه کشور در حال کاهش ارزش پول اقتصادی عظیم داشته و کاهش ارزش قابل توجهی ایجاد کند. در مواقع عادی، سایر کشورها غالباً رضایت دارند که اندکی افزایش ارزش پول خود را بپذیرند یا در بدترین حالت نسبت به آن بی‌تفاوت باشند. با این حال، اگر بسیاری از جهان از رکود رنج