payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دژ نهم (به لیتوانیایی: "Devintas Fortas") یک دژ استحکامی در بخش شمالی شیلاینیای، در کاوناس، لیتوانی است. این بخشی از دژ کاوناس است که در اواخر سده نوزدهم ساخته شد. در زمان اشغال کاوناس و دیگر مناطق لیتوانی توسط اتحاد جماهیر شوروی، از این دژ به عنوان زندان و محل استقرار موقت زندانیان برای فرستاده شدن به گولاگ‌ها استفاده می‌شد. پس از اشغال لیتوانی توسط آلمان نازی، این دژ به عنوان محلی برای اعدام یهودیان، اسیران جنگی شوروی و دیگران مورد استفاده قرار می‌گرفت. تاریخچه. در اواخر سده نوزدهم، شهر کاوناس دارای
تاریخچه. در اواخر سده نوزدهم، شهر کاوناس دارای استحکامات شد و تا سال ۱۸۹۰ توسط هشت دژ و نه توپخانه مسلح احاطه شد. ساخت دژ نهم (نامگذاری عددی آن که بعدها به نام اصلیش تبدیل شد) در سال ۱۹۰۲ آغاز شد و در آستانه جنگ جهانی اول به پایان رسید. از ۱۹۲۴ به بعد، دژ نهم به عنوان زندان شهر کاوناس مورد استفاده قرار گرفت. در طول سالهای اشغال کشورهای حوزه دریای بالتیک، ۱۹۴۰–۱۹۴۱، دژ نهم توسط NKVD برای اسکان زندانیان سیاسی منتظر انتقال به اردوگاه‌های کار اجباری گولاگ استفاده می‌شد. در طول سال‌های اشغال توسط نازی‌ها، دژ
می‌شد. در طول سال‌های اشغال توسط نازی‌ها، دژ نهم به عنوان مکانی برای کشتار دسته‌جمعی مورد استفاده قرار گرفت. میان ۴۵۰۰۰ تا ۵۰٬۰۰۰ یهودی، بیشتر آنها از کاوناس و عمدتاً از گتو کونو، به دژ نهم منتقل شدند و توسط نازی‌ها و همدستان لیتوانیایی آن‌ها در آنچه که به کشتار کاوناس معروف شد، کشته شدند. خاخام الکونون واسرمن از بارانوویچ در میان قربانیان سرشناس این رویداد بود. علاوه بر این، یهودیانی از فرانسه، اتریش و آلمان در جریان اشغال نازی‌ها به کاوناس آورده و در دژ نهم اعدام شدند. در سال ۱۹۴۳، آلمانی‌ها از جوخه‌های
اعدام شدند. در سال ۱۹۴۳، آلمانی‌ها از جوخه‌های ویژه یهودیان برای حفر گورهای دسته جمعی و سوزاندن اجساد باقی مانده بهره گرفتند. یک دسته ۶۲ نفره در آستانه سال ۱۹۴۴ موفق به فرار از دژ شدند. در آن سال، با پیشروی نیروهای شوروی، آلمانی‌ها اقدام به برچیدن گتو و نیز آنچه تا آن هنگام با عنوان «دژ مرگ» شناخته شده بود، کردند. زندانیان به اردوگاه‌های دیگر فرستاده شدند. پس از جنگ جهانی دوم، شوروی مجدداً از دژ نهم به مدت چند سال به عنوان زندان استفاده کرد. از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۸ چند سازمان کشاورزی از دژ نهم مدیریت می‌شدند.
۱۹۵۸ چند سازمان کشاورزی از دژ نهم مدیریت می‌شدند. در ۱۹۵۸، موزه‌ای در دژ نهم گشایش یافت. یک سال بعد، نمایشگاهی در چهار سلول به نمایش جنایات جنگی نازی‌ها در لیتوانی پرداخت. در ۱۹۶۰، اکتشافات، فهرستنویسی‌ها و تحقیقات پزشکی قانونی از سایت‌های محلی کشتار جمعی توانستند به آگاهی دربارهٔ دامنه این جنایات کمک کنند.
کارمن مارتینس سیرا (؛ – ) بازیگر اهل اسپانیا بود. او در سن ۱۶ سالگی فعالیت خود را در تئاتر آغاز کرد. سال‌های نخست بازیگری‌اش بر روی صحنه اپراهایی چون توسکا (۱۹۵۲)، "مادام باترفلای" (۱۹۵۳) و "ترانه عشق من" (۱۹۵۸) سپری شد. او در تاریخ ۶ نوامبر ۲۰۱۲ در سن 108 سالگی در مادرید، اسپانیا درگذشت. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "لا کابینا" و "ابله تمام‌عیار" اشاره کرد.
ابله تمام‌عیار () یک فیلم کمدی اسپانیایی است که در سال ۱۹۷۰ منتشر شد. این فیلم، بازسازی فیلمی دیگر به همین نام در سال ۱۹۳۹ بود.
ماگدالنا پولیدو () تدوین‌گر اهل اسپانیا بود. وی بین سال‌های ۱۹۴۷ تا ۱۹۷۸ میلادی فعالیت می‌کرد. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "ال‌لازاریو دی تورمس" و "ابله تمام‌عیار" اشاره نمود.
پیلار میان آسترای (؛ ۱۸۷۹ – ۲۲ مه ۱۹۴۹) نویسنده و نمایشنامه‌نویس اهل اسپانیا بود. زندگی‌نامه. او در خانواده‌ای مرفه در لاکرونیا به‌دنیا آمد. برادرش یک ارتشبد اسپانیایی و پایه‌گذار سپاه لژیون اسپانیا بود. وی پس از ازدواج سه پسر به نام‌های خاویر، کارمن و پیلار به‌دنیا آورد. بنا به گفتهٔ «فرناندو گارسیا سانس» مورخ اسپانیایی، او سه پسرش را طی جنگ جهانی اول تشویق کرد تا به نفع آلمانی‌ها در بارسلون جاسوسی کنند. بنا بر پژوهش‌های اخیر، وی پیش از جنگ جهانی اول و موفقیت در پیشهٔ نویسندگی‌اش، جاسوس آلمان‌ها بوده‌است.
در پیشهٔ نویسندگی‌اش، جاسوس آلمان‌ها بوده‌است. او بعدها به‌سبب دیدگاه‌های فاشیستی به زندان محکوم شد و گفته می‌شود از همان رژیم زن‌ستیزی که در به‌قدرت رسیدنش کمک کرد، لطمه دید. مهمترین شخصی که او جاسوسی‌اش را نمود، آرتور هاردینگ سفیرِ وقتِ بریتانیا در اسپانیا بود و از قرار معلوم، نمایندهٔ آلمانی‌ها «آلبرتو هورنمان»، بابت هر مدرکی که به او تحویل می‌شد، ۱٬۰۰۰ پزوتا پرداخت می‌کرد. همسر او در سال ۱۹۱۹ میلادی درگذشت و از آن هنگام استعداد ادبی او شکوفا شد. وی در سال ۱۹۱۹ بابت رمانِ «خواهر تِرِسا» برندهٔ «جایزه
سال ۱۹۱۹ بابت رمانِ «خواهر تِرِسا» برندهٔ «جایزه سیاه و سفید» شد. نخستین نمایشنامهٔ او «غرش شیر» نام داشت که به تشویق خاسینتو بناونته نگاشته شد و در سال ۱۹۲۳ منتشر شد. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "ابله تمام‌عیار (۱۹۳۹)" و "ابله تمام‌عیار (فیلم ۱۹۷۰)" اشاره نمود.
کُنچیتا مونتِـس (؛ ۱۳ مارس ۱۹۱۴ – ۱۸ اکتبر ۱۹۹۴) روزنامه‌نگار، فیلم‌نامه‌نویس، بازیگر و مجری تلویزیون اهل اسپانیا بود. وی بین سال‌های ۱۹۴۰ تا ۱۹۹۲ میلادی فعالیت می‌کرد. در نیویورک، او به جدول‌های متقاطع دوگانه علاقه‌مند شد؛ جدول‌هایی که در سال ۱۹۱۳ توسط آرتور وین ابداع شده و بعدها توسط استاد الیزابت کینگزلی در نشریه Saturday Review محبوبیت یافته بودند. این بازیگر که در سال ۱۹۴۱ در مجله طنز لا کدورنیس بخشی ابتکاری برای نقد ترجمه‌ها داشت، از سوی مدیر وقت مجله، نمایشنامه‌نویس میگل میورا مأمور شد تا سرگرمی
نمایشنامه‌نویس میگل میورا مأمور شد تا سرگرمی هفتگی جدیدی طراحی کند؛ نتیجه آن، جدول معروف و بسیار دشواری به نام جدول نفرین‌شده بود که با گذر زمان، نویسنده آن را به روزنامه "ال پائیس" منتقل کرد. او به این علاقه‌اش کتابی با عنوان جدول نفرین‌شده (۵۰ جدول منتشرنشده) (مادرید: انتشارات بیبلیوتکا نوئوا، ۱۹۴۴) اختصاص داد که مقدمه آن را گرگوریو مارانیون نوشته بود. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "رقص"، "فلامنکو "، " ۵۵ روز در پکن" و "تهدید" اشاره کرد.
ناهنجاری یا دقیق‌تر ایرادی در کار است رمانی از اِروه لوته‌لیه است که در ۲۰ اوت ۲۰۲۰ توسط انتشارات گالیمار منتشر شده و در همان سال جایزه گنکور را دریافت کرده‌است. در شهریور ۱۴۰۰ کتاب تحت عنوان «ایرادی در کار است» با ترجمه حامد فولادوند و محمود سلطانیه به چاپ رسید. اروه لوته‌لیه از سال ۲۰۱۸ به عنوان رهبر نهضت ادبی اولیپو شناخته می‌شود. به اعتقاد متخصصین ادبیات، مکتب ادبی اولیپو که خود را از ابتدا به عنوان لابراتوار و آزمایشگاه «آفرینش ادبی باالقوه» معرفی کرده‌است و مرزهای مصنوعی میان جهان ادبیات، هنر و دنیای
و مرزهای مصنوعی میان جهان ادبیات، هنر و دنیای علوم دقیقه را برداشته در رمان «ایرادی در کار است» به اوج رسیده‌است. خلاصه داستان. داستان با مضمونی دلهره‌آور و فوتوریستی، روایتگر زندگی دوگانهٔ مسافران پروازی است که از پاریس عازم نیویورک شده‌اند. در ژوئن ۲۰۲۱، در پرواز پاریس - نیویورک، رویدادی دیوانه‌کننده زندگی صدها زن و مرد را زیر و رو می‌کند. فرود اجباری و قرنطینهٔ مسافران و خدمه نشان می‌دهد که چیزی «ناجور» و نامرسوم مشاهده شده، نوعی «آنومالی» Anomalie و ناهمخوانی در این رویدادِ مرموز ذهن متخصصان را مشغول و
در این رویدادِ مرموز ذهن متخصصان را مشغول و نگران کرده‌است. به زبانی دیگر، چیزی در این قضیه می‌لنگد و «ایرادی در کار است». این رمان بخشی از وجود ما را کاوش می‌کند که همیشه سعی داشتیم از آن فرار کنیم. شاهکاری ماندگار که در آن منطق و خرافات در مقابل هم قرار می‌گیرند.
اردوگاه توقیفی گورس اردوگاهی برای توقیف و نیز اسیران جنگی بود که در سال ۱۹۳۹ در گورس، در جنوب غربی فرانسه و به فاصله کمی از پو، ساخته شد. این اردوگاه در آغاز توسط دولت فرانسه پس از سقوط کاتالونیا در پایان جنگ داخلی اسپانیا ایجاد شد تا بتواند کسانی را که از ترس تلافی‌جویی از رژیم فرانسیسکو فرانکو در اسپانیا فرار می‌کردند ، کنترل کند. در آغاز جنگ جهانی دوم، دولت فرانسه ۴۰۰۰ یهودی آلمانی را به عنوان «بیگانگان دشمن»، همراه با رهبران سیاسی سوسیالیست فرانسه و مخالفان جنگ با آلمان، در این اردوگاه تحت توقیف قرار
جنگ با آلمان، در این اردوگاه تحت توقیف قرار داد. پس از آنکه در ۱۹۴۰ دولت ویشی با نازی‌ها آتش‌بس امضا کرد، این اردوگاه تبدیل به اردوگاهی توقیفی برای عمدتاً یهودیان آلمانی و همچنین کسانی شد که توسط دولت خطرناک تلقی می‌شدند. پس از آزادی فرانسه، گورس اسیران جنگی آلمانی و همدستان فرانسوی نازی‌ها را در خود جای داد. پیش از تعطیل شدن نهایی آن در ۱۹۴۶، این اردوگاه مبارزان سابق جمهوری اسپانیا را که در مقاومت علیه اشغالگران آلمانی شرکت می‌کردند، در خود جای داده بود، زیرا قصد آنها برای مقابله با دیکتاتوری فاشیستی
زیرا قصد آنها برای مقابله با دیکتاتوری فاشیستی ژنرال فرانکو، آنها را از دید متفقین به تهدید تبدیل می‌کرد.
کامپو ورانو () یک گورستان در شهر رم ایتالیا است که در اوایل قرن نوزدهم میلادی بنا شد. در حال حاضر، این گورستان سه بخش مجزا دارد: بخش یهودیان، بخش مسیحیان کاتولیک، و بخش قربانیان جنگ جهانی اول. کامپو ورانو در نزدیکی سن لورنزو فوری له مورا واقع شده‌است و در گذشته‌های دور، در مکان فعلی این گورستان، گوردخمه‌های مسیحیان قرار داشت. جوزپه والادیه در طراحی این گورستان نقش داشته و ادارهٔ امور اجرایی آن تا حدوی تحت کنترل مقامات واتیکان است. پاپ فرانسیس در ۱ نوامبر ۲۰۱۴ در روز همه قدیسین از این مکان بازدید کرد.
قلعه آلا روستایی در دهستان خرازان بخش مرکزی شهرستان تفرش استان مرکزی ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۴۱ نفر (۱۵خانوار) بوده‌است.
اردوگاه انتقالی مشلن با عنوان رسمی SS-Sammellager Mecheln در آلمانی، اردوگاهی برای بازداشت و توقیف بود که در یک پادگان سابق ارتش در مشلان در بلژیک تحت اشغال آلمان قرار داشت. از این اردوگاه به عنوان مکانی برای گردآوری یهودیان و کولیان بلژیک پیش از اخراج آنها به اردوگاه‌های کار اجباری و مرگ واقع در اروپای شرقی در طول هولوکاست بهره گرفته می‌شد. این اردوگاه در مارس ۱۹۴۲ گشایش یافت و تنها اردوگاه انتقالی در خاک بلژیک بود. اردوگاه توسط "زیخرهایتس‌پولیتزای" (SiPo-SD یا «پلیس امنیت»)، که شاخه ای از اداره اصلی امنیت
یا «پلیس امنیت»)، که شاخه ای از اداره اصلی امنیت رایش بود، اداره می‌شد. زندانیان آن به اردوگاه‌هایی چون آشویتس-برکناو فرستاده می‌شدند. میان ۴ اوت ۱۹۴۲ و ۳۱ ژوئیه ۱۹۴۴، ۲۸ قطار از نزدیکی اردوگاه بیرون رفتند و بیش از ۲۵۰۰۰ نفر را به تبعید فرستادند. تنها ۱۲۴۰ نفر از ایشان از جنگ جان سالم به در بردند. این اردوگاه در سپتامبر ۱۹۴۴ در جریان آزادسازی بلژیک از سوی آلمانی‌ها رها شد و پس از آن برای اسکان مورد استفاده دوباره قرار گرفت. در سال ۱۹۹۶، موزه ای در آن تأسیس شد و امروز بخشی از پادگان سابق و یک ساختمان جدید
شد و امروز بخشی از پادگان سابق و یک ساختمان جدید روبروی بخشی از مرکز یادبود، موزه و اسناد هولوکاست و حقوق بشر کازرن دوسن، که شامل یک یادمان و موزه هولوکاست می‌شود، است.
ریزیرا دی سان سابا یک مجموعه ساختمان ۵ طبقه آجری است که در تریسته، در شمال ایتالیا، در طول جنگ جهانی دوم به عنوان اردوگاه کار اجباری نازی‌ها برای بازداشت و کشتار زندانیان سیاسی بود، و نیز اردوگاهی انتقالی برای یهودیانی که بیشتر آنها سپس به آشویتس تبعید می‌شدند. باور بر این است که اعضای اس‌اس شامل اودیلو گلوبوکنیک و کارل فرنتسل و ایوان مارچنکو در قتل‌های این اردوگاه شرکت داشته‌اند. سازه‌های آدم‌سوزی، که تنها موارد ساخته شده در داخل یک اردوگاه کار اجباری در ایتالیا بودند، توسط اروین لامبرت نصب شدند و پیش از
بودند، توسط اروین لامبرت نصب شدند و پیش از آزادسازی اردوگاه نابود شدند. امروزه این اردوگاه کار اجباری سابق به عنوان یک موزه مدنی فعالیت می‌کند.
استنتر دستگاهی است در صنعت نساجی که مهم‌ترین کار آن ثبات ابعاد پارچه با کشیدن و حرارت دادن هم‌زمان رول پارچه است. کارکرد. پارچه از روی طاقه باز شده، دمش هوا روی آن انجام شده شده و از مسیرهایی عبور می‌کند که تکمیل روی پارچه در آنجا انجام شده و برخی اوقات عمق رنگ آن نیز اصلاح می‌شود. پارچه وارد قسمت ورودی ماشین می‌شود که توسط غلتک ها هدایت می شود غلطکها از جنس فولاد هستند . برخی پارچه ها به نرم کن ،انتی استاتیک ، پر کن ،عمق دهنده نیاز دارند وبرخی به هیچ ماده ای نیاز ندارن و در ابتدای ورودی دستگاه این مواد به
نیاز ندارن و در ابتدای ورودی دستگاه این مواد به پارچه زده می شود .با عبور پارچه از این مرحله و با محکم نگه داشتن پارچه توسط سوزن یا گیره‌ها وظیفه از بین بردن چروک در پارچه را بر عهده دارند. سوزن‌ها یک عیب دارند و آن این است که در لبه‌های پارچه جای سوراخ را ایجاد می‌کنند. اما قدرت کشش‌دهی پارچه توسط سوزن از گیره بیش‌تر است. این گیره‌ها و سوزن‌ها به یک زنجیر که توسط موتور ماشین گردانده می‌شود وصل هستند. هشت تا ده محفظه در هر ماشین وجود دارد. هر محفظه حاوی یک مشعل و فیلترهایی است که گرد و غبار را از هوا جدا
مشعل و فیلترهایی است که گرد و غبار را از هوا جدا می‌کنند. پروانه‌های فن‌ها هوا را از زیر به سمت بالا دمیده و فن‌های تخلیه هوا تمام هوای گرم درون محفظه‌ها را مکش می‌کنند. غلتک‌های کشش نیز برای کشیدن پارچه در راستای نخ تار استفاده می‌شوند. پس از عبور پارچه از استنتر می‌توانیم عرض پارچه را بین دو تا پنج/یک اینچ افزایش دهیم. سرعت ماشین حدود ۷ متر در ثانیه است. در هر محفظه سه متر پارچه می‌تواند حرکت کند. دما نیز با توجه به جنس پارچه قابل تنظیم است. این دما برای پارچه‌های پلی‌استری دویست و ده درجه و برای پارچه
پارچه‌های پلی‌استری دویست و ده درجه و برای پارچه پنبه‌ای بین صد ده تا صد سی درجه سانتی‌گراد متغیر است. کارایی. تثبیت حرارتی پارچه‌های مرطوب و پارچه‌های متشکل از الیاف مصنوعی و مخلوط الیاف توسط استنتر انجام می‌شود. عرض پارچه توسط استنتر کنترل می‌شود. مواد شیمیایی تکمیل توسط استنتر روی پارچه به کار می‌روند. طول حلقه پارچه حلقوی توسط استنتر کنترل می‌شود. رطوبت پارچه توسط استنتر کنترل می‌شود. کجی حلقه در پارچه‌های حلقوی توسط استنتر کنترل می‌شود. وزن واحد سطح پارچه توسط استنتر کنترل می‌شود. پارچه در ماشین
پارچه توسط استنتر کنترل می‌شود. پارچه در ماشین استنتر خشک می‌شود. خصوصیات جمع‌شدگی پارچه توسط استنتر کنترل می‌شود. فرایند پخت رزین در پارچه‌های ضدآب توسط استنتر انجام می‌شود.
پیدایش ناسیونالیسم ایرانی: نژاد و سیاست بی‌جاسازی کتابی از رضا ضیاء ابراهیمی، دانشیار تاریخ کینگز کالج لندن، دربارهٔ منشأ ناسیونالیسم در ایران است که در سال ۲۰۱۶ توسط انتشارات دانشگاه کلمبیا منتشر شد. کتاب به معرفی مفهوم «ناسیونالیسم بی‌جاساز» می‌پردازد اما کلمهٔ بی‌جاساز برخلاف آنچه در مطالعهٔ جوامع دیاسپورا و مهاجران به کار می‌رود واقعیت فیزیکی ندارد بلکه در مخیله و ذهن می‌گذرد. ضیاءابراهیمی در این کتاب سه ادعای کلی دارد: الف) ناسیونالیسم بی‌جاساز مفهومی مدرن مربوط به حداکثر ۱۵۰ سال گذشته است و ریشه در
مدرن مربوط به حداکثر ۱۵۰ سال گذشته است و ریشه در اعماق تاریخ ایران ندارد؛ ب) ریشه‌های ناسیونالیسم بی‌جاساز به مطالعات شرق‌شناسی اروپاییان بازمی‌گردد ولی خود ایرانیان نیز کاملاً منفعل نبوده و از طریق انتخاب و بومی‌سازی و ترکیب‌سازی در این زمینه نقش ایفا کرده‌اند؛ ج) ناسیونالیسم بی‌جاساز شکل غالب ناسیونالیسم در ایران است (در مقایسه با ناسیونالیسم مشروطه‌خواه، ناسیونالیسم مصدق، و ناسیونالیسم اسلامی) که از طریق رسانه‌های جمعی و آموزش و تبلیغات در زمان پهلوی ریشه دوانده است. پیش‌زمینه و انتشار. رضا ضیاء
ریشه دوانده است. پیش‌زمینه و انتشار. رضا ضیاء ابراهیمی، نویسندهٔ کتاب، در ایران متولد شد و تحصیلات مقدماتی‌اش را در سوئیس گذراند و هم‌اکنون ساکن بریتانیاست و در کینگز کالج لندن به پژوهش در زمینهٔ تاریخ ناسیونالیسم و نژاد می‌پردازد. فراز و نشیب‌های زندگی شخصی‌اش به عنوان یک مهاجر چندزبانه و چندفرهنگی از جمله مشاهدهٔ علاقهٔ ایرانیان به نمادهای مربوط به ایران باستان مثل فروهر الهام‌بخش او در نوشتن کتاب بوده است. گفتگویش با فرد هالیدی در اکتبر ۲۰۰۶ او را در نوشتن کتاب مصمم کرد. از زمستان ۲۰۰۸ تا تابستان ۲۰۱۱
کتاب مصمم کرد. از زمستان ۲۰۰۸ تا تابستان ۲۰۱۱ مقطع دکترا را در دانشگاه آکسفورد زیر نظر محمدعلی همایون کاتوزیان گذراند و این کتاب برآمده از رساله دکترای اوست. کتاب با پشتیبانی مالی بنیاد ملی علوم سوئیس تهیه و در مارس ۲۰۱۶ به صورت کاغذی و الکترونیکی توسط انتشارات دانشگاه کلمبیا منتشر شد. ترجمهٔ فارسی آن به قلم حسن افشار توسط نشر مرکز در اسفند ۱۳۹۶ منتشر شد. استقبال. کتاب در سه دانشگاه استنفورد، پرینستون، و فردوسی موضوع بحث و نقد بوده است.
استفانی فراپار (به ؛ زادهٔ ) داور فوتبال اهل فرانسه است. او از سال ۲۰۰۹ در فهرست داوران بین‌المللی فیفا قرار داشته‌است و چندین بازی مهم را داوری کرده‌است. او اولین زنی بود که در سال ۲۰۱۹ یک مسابقۀ مهم اروپایی مردان و یک مسابقۀ لیگ ۱ فرانسه را قضاوت کرد و اولین زنی بود که یک مسابقۀ لیگ قهرمانان اروپا را در سال ۲۰۲۰ قضاوت نمود. در سال ۲۰۲۱، فراپار اولین زنی بود که داوری یک مسابقۀ مقدماتی جام جهانی مردان را بر عهده گرفت. در سال ۲۰۲۲، او یکی از سه داور زن بود که برای قضاوت در جام جهانی انتخاب شد. در این چارچوب
برای قضاوت در جام جهانی انتخاب شد. در این چارچوب او بازی آلمان و کاستاریکا را داوری کرد و اولین زنی شد که در جام جهانی قضاوت کرده‌است. زندگی حرفه‌ای. فراپار فینال جام جهانی زنان ۲۰۱۹ بین آمریکا و هلند را قضاوت کرد و در ادامه به اولین داور زن تبدیل شد که مسئولیت قضاوت یک بازی در لیگ ۱ فرانسه بین دو تیم آمیان و استراسبورگ در آوریل سال ۲۰۱۹ را به عهده گرفت. فراپار بازی سوپر جام اروپا ۲۰۱۹ میان دو تیم چلسی و لیورپول را قضاوت کرد. همچنین این داور زن فرانسوی دیدار یوونتوس و دیناموکیف در لیگ قهرمانان اروپا را سوت
یوونتوس و دیناموکیف در لیگ قهرمانان اروپا را سوت زد. در مسابقه پراهمیت میان هلند و لتونی که روز شنبه، ۲۷ مارس ۲۰۲۱ در آمستردام برگزار شد، داوری با استفانی فراپار بود. او اولین زن در تاریخ فوتبال است که در مسابقات جهانی میان تیم‌های مردانه سوت می‌زند.
محمدعلی پیرزاده نائینی (زادهٔ نائین ۱۲۵۱ قمری–درگذشت ۱۳۲۱ قمری) که به اختصار "حاجی پیرزاده نائینی" شناخته می‌شود، سردودمان خاندان‌های پیرزاده و پیرنیا، و از عارفان روشن‌فکر و مشهور دوران قاجار است که روابط فراوانی با رجال سیاسی ایرانی و غیر ایرانی داشته‌است. سرگذشت. محمدعلی پیرزاده نائینی، در سال ۱۲۵۱ قمری (۱۸۳۶ میلادی) زاده شد. او از عارفان روشن‌فکر و مشهور طریقت نوربخشیه دوره قاجار بود که اجدادش هم اهل طریقت و از مشایخ نوربخشیه بودند. پدربرزگ او در جوانی پس از ترک تجارت برای پیوستن به طریقت نوربخشیه، از
پس از ترک تجارت برای پیوستن به طریقت نوربخشیه، از مریدان عبدالوهاب نائینی (مشهور به پیر) شد و به همین جهت سردودمان خاندان‌های پیرزاده و پیرنیا گردید. محمد اسماعیل، پدر محمدعلی نیز از عارفان روزگار خویش بود که در باغ مصلای نائین به خاک سپرده شده‌است. پس از مرگ پدر، محمدعلی به تهران مهاجرت کرد، در تهران از سوی عموزاده‌اش میرزا محسنخان مشیرالدوله و به جهت ادب و حسن محضر، با بزرگان دوره قاجار هم‌صحبت گردید و ملازم افرادی چون میرزا حسین‌خان سپهسالار، امین‌الضرب وامین‌السلطان گردید، به گونه‌ای که اعتمادالسلطنه
وامین‌السلطان گردید، به گونه‌ای که اعتمادالسلطنه در توصیف پیرزاده می‌نویسد: «درویش خداآفریده پیغمبر تراشیده می‌باشد و غالب اروپا و آسیا را گردش فرموده» پیرزاده در طول حیاتش مورد توجه دو پادشاه قاجار نیز بوده‌است، ناصرالدین شاه و مظفرالدین شاه او را مورد تفقد قرار داده بودند. سفرهای پیرزاده. پیرزاده در مجموع ۱۶ سال در دو سفر طولانی در فرنگ گذراند. سفر اول: او اولین سیاحت اروپا را در سال ۱۲۸۵ قمری در پیش گرفت که به مدت ۱۳ سال طول کشید. آن سفر پس از اولین اقامت‌اش در تهران انجام گرفت و با همراهی میرزا
اقامت‌اش در تهران انجام گرفت و با همراهی میرزا حسین‌خان سپهسالار، به عثمانی سفر کرد و مدت زمانی در استانبول اقامت داشت. در استانبول با حاجی میرزا صفا از عارفان نامدار آن زمان آشنا گردید، از مریدان او شد و از وی دانش عرفان خود را گسترش داد. در این دوره بود که محمدعلی نائینی توسط میرزا صفا، لقب «پیرزاده» را گرفت و در خلال آن که «پیرزاده نائینی» به زیارت حج رفت و در بازگشت، به «حاجی پیرزاده نائینی» مشهور شد. پیرزاده در پایان آن سفر، از راه شامات و بیت‌المقدس به ایران بازگشت و به تهران عزیمت کرد و در آن، جا با
ایران بازگشت و به تهران عزیمت کرد و در آن، جا با بنان‌السلطنه شیبانی ازدواج کرد. در زمان بازگشت پیرزاده به تهران حسین خان سپهسالار، صدراعظم شده بوده و به جهت دوستی با پیرزاده، مدتی را نزد هم در خانه صدراعظم می‌گذرانند. در این دوره، سپهسالار با توصیه حاجی پیرزاده نائینی، مدرسه و مسجد سپهسالار را در تهران بنا می‌نهد. سفر دوم: حاجی پیرزاده سفر دومش را پس از ۱۶ سال، و به خواهش احمدخان مؤیدالمُلک، وزیر مختار استانبول در سال ۱۳۰۳ قمری (۱۸۸۶ میلادی) که به مدت ۳ سال طول کشید، با همراهی موید الملک به پیش گرفت. در
طول کشید، با همراهی موید الملک به پیش گرفت. در این سفر میرزا ابوالحسن جلوه، حکیم و فیلسوف نامدار آن زمان، پیرزاده را بدرقه کرد و او از طریق بوشهر، بمبئی، اسکندریه و پاریس، وارد لندن شد. در لندن، پیرزاده میهمان میرزا ملکم‌خان ناظم‌الدوله سفیر ایران در دربار بریتانیای کبیر بود که او را با شخصیت‌های سیاسی انگلیس از جمله ویلیام یوئرت گلادستون (نخست‌وزیر وقت)، ادوارد براون ایران‌شناس برجسته و دیگران معرفی می‌کند. پس از اقامت در لندن، پیرزاده از طریق برلین، وین، بخارست، استانبول و دمشق، به عتبات عالیات در عراق
بخارست، استانبول و دمشق، به عتبات عالیات در عراق سفر کرد و در سال ۱۳۰۶ پس از زیارت نجف و کربلا، به تهران بازگشت. ادوارد بروان. پیرزاده در طول اقامتش در لندن (۱۸۸۵ میلادی) با ادوارد براون، ایران‌شناس مشهور، که یادگیری زبان فارسی را آغاز کرده بود آشنا شد. براون از حاجی پیرزاده، لقب «مظهرعلی» را دریافت می‌کند و کسوت درویشی را به اهدا می‌گیرد، که پس از آن، براون در دیدارهایش با ایرانیان با آن کسوت و در تمام مکاتباتش با ایرانیان، از آن نام استفاده و نوشته‌هایش در مورد ایران را با آن لقب امضا می‌کرد. ادوارد
در مورد ایران را با آن لقب امضا می‌کرد. ادوارد براون نیز پیرزاده را «راهنمای طریقت»، «مخزن الاسرار حقیقت» و «پیر سالکان طریقت» خطاب می‌کرد. این آشنایی باعث می‌شود که براون نه تنها از ایران، شناخت بیشتری پیدا کند، بلکه براون از وزارت امور خارجه انگلستان درخواست می‌کند که او را در عضویت خود و با سمت کنسولی در سفارت انگلستان برای یک سال به تهران فرستاده شود. باغ صفائیه. بعد از وفات میرزا صفا که مُرشد پیرزاده و مُراد سپهسالار بود، ناصرالدین شاه به درخواست سپهسالار، مزار میرزا صفا در چشمه‌علی را در سال ۱۲۹۱
مزار میرزا صفا در چشمه‌علی را در سال ۱۲۹۱ قمری (۱۸۷۵ میلادی) با «چهل و هشت ساعت آب از قنات متعلق به اراضی برج طغرل» را به نام «باغ صفائیه» در شهر ری، به ملکیت پیرزاده درآورد که باغ صفائیه در آن مکان ایجاد شد و پیرزاده در همان‌جا ساکن شد. در سال ۱۳۱۶ قمری (۱۸۹۹ میلادی) پس از ۲۵ سال از احداث باغ صفائیه، میان پیرزاده و شعاع السلطنه، پسر فتح‌علی شاه، والی فارس و مالک دولت‌آباد، در مورد حدود باغ صفائیه اختلاف به‌وجود می‌آید ولی طبق دستور مظفرالدین شاه، هیئتی از رجال، محل مورد اختلاف را بازدید می‌کنند و حق را به
محل مورد اختلاف را بازدید می‌کنند و حق را به جانب حاجی پیزاده می‌دهند و نقشه‌ای از آن‌جا ترسیم می‌کنند که به تأیید و مُهر رجال مزبور می‌رسد. اتابک‌خان هم آن را تأیید می‌کند و شاه هم بر آن صحه می‌گذارد. باغ صفائیه پیرزاده در زمان خود محل آمد و شد رجال و اعیان قاجار، از جمله ناصرالدین‌شاه و ارادتمندان و دراویش صاحب‌نام بوده‌است. گفته می‌شود که روزی که ناصرالدین شاه در زیارتش از حرم شاه عبدالعظیم مورد سوءقصد قرار می‌گیرد و جانش را از دست می‌دهد، قرار بوده در بازگشت به کاخش، در تهران، برای صرف ناهار و دیدار با
به کاخش، در تهران، برای صرف ناهار و دیدار با حاجی پیرزاده در باغ مذکور بگذراند. پس از فوت پیرزاده، در ۲۴ ذیحجه ۱۳۲۱ قمری، به وصیت او جسدش در همان باغ به خاک سپرده می‌شود. آثار. از حاجی پیرزاده نائینی یک سفرنامه برجا مانده‌است که با نثری روان و نسبتاً ساده، به شرح مسافرت دوم خود پرداخته‌است. در این مسافرت پیرزاده که از هند، مصر، فرانسه، انگلستان، اتریش، عثمانی، شامات و عراق دیدن کرده و با مشاهیر و بزرگانی که نام آورده شده من جمله آقاخان (سوم) اسماعیلیه ، میرزا محمدباقر بواناتی، شیخ محمد عبده، میرزای شیرازی،
محمدباقر بواناتی، شیخ محمد عبده، میرزای شیرازی، میرزا حبیب اصفهانی، حسینقلی‌خان نواب، صادق خان مستشارالدوله، حکیم پولاک، میرزا حبیب‌الله رشتی و دیگران دیدار و روابط ایجاد کرده بود که مشاهدات و مذاکرات خود را با آنان، روز به روز در سفرنامه به ثبت رسانده‌است. پیرزاده در سفر نامه‌اش، به سلوک و رفتار، داد و ستد، آداب و رسوم و تعلیم و تربیت مردم کشورها و حتی جزئیاتی دربارهٔ ساختمان‌ها و تأسیسات شهری و نیز لباس پوشیدن، آرایش، غذاخوردن، شیوهٔ استحمام، مراسم ازدواج و تفریحات رایج در هر سرزمین پرداخته‌است. او در
و تفریحات رایج در هر سرزمین پرداخته‌است. او در این سفرنامه، همانند جهانگردان شرقی که در آن دوران از اروپا دیدن می‌کردند، به نظم و ترتیب، تمدن، رفاه و پیشرفت علمی اروپا به دیدهٔ اعجاب و تحسین نگریسته، با این همه، نقاط ضعف اخلاقی و معنوی تمدن اروپایی را هم فراموش نکرده، و با ذکر نمونه‌هایی به این نقاط ضعف اشاره کرده‌است. این سفرنامه که در کتابخانه مجلس شورای ملی موجود است، در سال ۱۳۴۲ توسط دکتر حافظ فرمانفرماییان و با مقدمه دکتر ایرج افشار، دانشگاه ملی ایران، کتاب را در تهران به چاپ رسانده‌است. پیرزاده خطی
کتاب را در تهران به چاپ رسانده‌است. پیرزاده خطی خوش داشته و شعر می‌سروده‌است که نمونه‌های آن در کتاب‌خانه مجلس شورای ملی موجود می‌باشند. از آن جهت هم مورد توجه بسیاری از دولتمردان و عالمان آن روزگار بوده‌است.
پورتفولیو هنری مجموعه‌ای از بهترین آثار هنری یک هنرمند است که برای نمایش سبک و روش کار او تدوین می‌شود. پورتفولیو به صورت دیجیتالی یا چاپی در اختیار مشتریان، مدیران هنری، دانشگاه‌ها و علاقه‌مندان قرار می‌گیرد. ساختن پورتفولیو می‌تواند دلایل مختلفی داشته باشد، مثلاً به صورت آنلاین بر روی وبسایت هنرمند جهت آشنایی بیشتر جامعه هنری با او قرار گیرد. یا برای گرفتن سفارش کار یا ارائه به دانشگاه‌ها برای دریافت پذیرش تحصیلی تهیه شود.
ماپّا (به ژاپنی: 株式会社 MAPPA، هپبورن: Kabushiki-gaisha Mappa) یک استودیوی انیمه ژاپنی است که در ۱۴ ژوئن ۲۰۱۱ توسط ماسائو مارویاما، بنیانگذار و تهیه‌کننده سابق استودیو مدهاوس تأسیس شد. "ماپّا(MAPPA)" مخفف "انجمن پروژه ساخت انیمیشن مارویاما" "(Maruyama Animation Produce Project Association)" است. در آوریل ۲۰۱۶، مارویاما از سمت خود در استودیو استعفا داد و استودیوی جدیدی را به نام "استودیو M2" تأسیس کرد. پس از آن مانابو اوتسوکا از بنیان گذاران و اعضای سابق استودیو ْ4C جانشین مارویاما در ماپا شد. پیوند به بیرون.
ْ4C جانشین مارویاما در ماپا شد. پیوند به بیرون. صفحه رسمی ماپّا در دانشنامه وبگاه انیمه نیوز نتورک(انگلیسی)
گانش ونکاترامن بازیگر هندی است. از کارهای معروف او می‌توان به بازی در فیلم کسی مثل تو، چاندرا، طبل، تو باید با آتیش کار کنی کومار، آبهی و من و وارث اشاره کرد.
پونام کائور (زاده ۲۱ اکتبر ۱۹۸۳) بازیگر هندی است. از کارهای معروف او می‌توان به بازی در فیلم‌های کسی مثل تو، ناگاوالی، گانش، آدو ماگادرا بوجی و شجاعت اشاره کرد.
یک مجموعه مانگای ژاپنی است که توسط هومورا کاواموتو نویسندگی و به‌وسیلهٔ تورو نائومورا تصویرگری شده است. این سری از مارس ۲۰۱۴ در مجلهٔ "گانگان جوکر" اسکوئر انیکس در حال چاپ است و فصل‌های آن به تعداد هجده جلد تانکوبون تا ژوئیه ۲۰۲۴ جمع‌آوری شده است. در آمریکای شمالی، این مانگا مجوز انتشار به زبان انگلیسی را از ین پرس دریافت کرده است. این مجموعه انیمه توسط نتفلیکس در خارج از ژاپن مجوز گرفته و پخش شده است. داستان این انیمه دربارهٔ دختری به نام یومکو است که به مدرسه قماربازان می‌رود و … داستان. این داستان درمورد